Holter monitörü

Tıpta, Holter monitörü (genellikle Holter denilir), en az 24 ila 72 saat (genellikle bir seferde iki hafta) kardiyak izleme (kardiyovasküler sistemin elektriksel aktivitesinin izlenmesi) için kullanılan taşınabilir bir tür ambulatuvar elektrokardiyografi cihazıdır.

Holter'in en yaygın kullanımı EKG kalp aktivitesi (elektrokardiyografi veya EKG) izlemek içindir. Uzatılmış kayıt süresi bazen daha kısa sürede tespit edilmesi zor olan kardiyak aritmileri gözlemlemek için yararlıdır. Daha geçici belirtileri olan hastalarda bir ay veya daha uzun süre takılabilen kardiyak olay monitörü kullanılabilir.

Holter monitörü, 1949'da radyo telemetri üzerinde çalışmaya başlayan deneysel fizikçiler Norman J. Holter ve Bill Glasscock tarafından Helena Montana'daki Holter Araştırma Laboratuvarı'nda geliştirildi. 1950'lerin başında kardiyolog Paul Dudley White’ın önerisiyle çalışmalarını giyilebilir kardiyak izleme cihazını geliştirmeye yönlendirdiler. Holter monitörü 1962'de ticari üretim için piyasaya sürüldü.

Standart elektrokardiyografi gibi kalbi incelemek için kullanıldığında, Holter monitörü göğüse bağlı bir dizi elektrot aracılığıyla kalpten gelen elektrik sinyallerini kaydeder. Elektrotlar, kas aktivitesinden kaynaklanan eserleri (ingilizce: artifacts) en aza indirmek için kemiklerin üzerine yerleştirilir. Elektrotların sayısı ve konumu modele göre değişir ancak çoğu Holter monitörü üç ile sekiz elektodla çalışır. Bu elektrotlar, hastanın kemerine takılan veya boynuna asılan küçük bir cihaza bağlanır ve bu cihaz kayıt süresince kalbin elektriksel faaliyetini kaydeder.

Daha eski cihazlar makaradan makaraya bantlar veya standart C90 veya C120 ses kaseti kullanırdı ve veri kaydetme hızı 1,7 mm/sn veya 2 mm/sn'de idi. Kayıttan sonra kayıt 60x hızda oynatılabilir ve analiz edilebilir böylece 24 saatlik kayıt 24 dakikada analiz edilebilir. Daha modern birimler, EDF dosyası'nı sayısal flash bellek cihazlara kaydeder. Veriler, daha sonra girişi otomatik olarak analiz eden, EKG komplekslerini sayan, ortalama kalp hızı, minimum ve maksimum kalp hızı gibi özet istatistikleri hesaplayan ve kayıtta teknisyen tarafından daha çok çalışmaya değer aday alanları bulan bir bilgisayara yüklenir.

Her Holter sistemi iki temel bölümden oluşur - sinyali kaydetmek için donanım (monitör veya kaydedici olarak adlandırılır) ve kaydın gözden geçirilmesi ve analizi için yazılım. Gelişmiş Holter kaydediciler, sinyal kalitesini kontrol etmek için çok yararlı olan sinyali görüntüleyebilir. Çoğu cihazın önünde hastanın hastalık, yatma, hap alma vb. gibi belirli durumlarda basmasına izin veren bir “hasta düğmesi” vardır; Daha sonra doktorların veya teknisyenlerin sinyali analiz ederken bu alanları hızlı şekilde bulmaları için bu düğmeye basma işlemi kayıta özel bir işaret koyar.

Kayıt cihazının boyutu, cihazın üreticisine bağlı olarak farklıdır. Günümüz Holter monitörlerinin ortalama boyutları yaklaşık 110x70x30 mm'dir ancak bazıları yalnızca 61x46x20 mm'dir ve 99 g ağırlığındadır.

Holterlerin çoğu, EKG'yi yalnızca iki veya üç kanal üzerinden izler (Not: üreticiye bağlı olarak, farklı elektrot sayıları ve elektrot sistemleri kullanılır). Günümüzün eğilimi, kayıtta hastanın rahatını sağlamak için lead sayısını en aza indirmektir. Holter izleme tarihinde uzun süredir iki/üç kanallı kayıt kullanılmasına rağmen, yukarıda bahsedildiği gibi son zamanlarda 12 kanallı Holterler ortaya çıktı. Bu sistemler klasik Mason-Likar lead sistemini kullanır, yani ortak dinlenme EKG'si ve/veya stres testi ölçümü sırasındakiyle aynı biçimde sinyal üretir. Bu Holterler bazen bir EKG stres testi muayenesine benzer bilgiler sağlayabilir. Miyokard enfarktüsü sonrasında hastaları analiz ederken de uygundurlar. Bu 12 örnekli monitörlerden alınan kayıtların standart 12 örnekli EKG'den çok daha az çözünürlüğü vardır ve bazı durumlarda da yanıltıcı ST segment gösterimi sağladıkları da gösterilmesine rağmen "geç potansiyel" tespiti gibi özel amaçlı muayenelerde örnekleme frekansının 1000 Hz'e kadar ayarlanabilen cihazlar da vardır.

Diğer bir yenilik, muayenede ve yazılım işlemede hastanın fiziksel aktivitesini kaydeden, uyuma, ayakta durma veya yürümedeki üç hareket durumunu çıkaran üç eksenli hareket sensörünün cihaza eklenmesidir.

Bazı modern cihazların daha sonra doktor tarafından dinlenebilecek sesli hasta günlüğü girişi kaydetme özelliğine de vardır. Bu veriler, kardiyoloğun hastanın aktivitesi ve günlüğü ile ilgili olayları daha iyi tanımlamasına yardımcı olur.

EKG sinyalinin kaydı bittiğinde (genellikle 24 veya 48 saat sonra), sinyal analizini yapmak hekime kalır. Bu kadar uzun bir sinyali taramak çok zaman alacağından, her Holter cihazının yazılımında, farklı kalp atışlarını, ritimleri vb. otomatik olarak belirleyen bütünleşik bir otomatik analiz süreci vardır. Ancak otomatik analizin başarısı, sinyal kalitesiyle çok yakından ilişkilidir. Kalitenin kendisi esas olarak elektrotların hasta vücuduna bağlanmasına bağlıdır. Bunlar düzgün takılmazsa, elektromanyetik bozulma EKG sinyalini etkileyebilir ve çok gürültülü bir kayıtla sonuçlanabilir. Hasta hızlı hareket ederse, bozulma daha da büyük olur. Böyle bir kaydın işlenmesi çok zordur. Elektrotların bağlanması ve kalitesinin yanı sıra, kas titremeleri, örnekleme hızı ve sayısallaştırılmış sinyalin çözünürlüğü gibi sinyal kalitesini etkileyen başka faktörler de vardır (çok kaliteli cihazlar daha çok örnekleme frekansı verir).

Otomatik analiz genellikle hekime kalp atım morfolojisi, atım aralığı ölçümü, kalp hızı değişkenliği, ritme genel bakış ve hasta günlüğü (hastanın hasta düğmesine bastığı anlar) hakkında bilgi verir.

Gelişmiş sistemler ayrıca spektral analiz, iskemik yük değerlendirmesi, hastanın aktivite grafiği veya PQ segment analizi de yapar. Diğer bir gereklilik, kalp pili impuls algılama ve analiz yeteneğidir. Bu yetenek, doktor doğru temel kalp pili işlevini kontrol etmek istediğinde faydalıdır.

Kardiyak olay monitörü yirmi yılı aşkın süredir kullanılmaktadır. İlk başta bu cihazlar taşınabilir değildi ve sadece hastane binalarında kullanılmak zorundaydı. Gelişmeler, bu cihazların küçülmesine neden oldu ancak hala sadece hastanelerde yirmi dört ila kırk sekiz saat kullanılırdı. Kısa süre sonra da, önce 13,6 kg, ardından 4.5 kg ve sonra da 0.45 kg (1 pound) ağırlığında taşınabilir monitörler geliştirildi. Modern cihazların giyilmesi çok daha kolaydır ve yalnızca 0.45 kg ağırlığındadırlar.