Ego ölümü

Ego ölümü, "öznel öz kimliğin tamamen kaybıdır". Terim, birbiriyle ilişkili anlamlarla birlikte çeşitli iç içe bağlamlarda kullanılır. Analitik psikolojide, psişenin temel bir dönüşümünü ifade eden psişik ölüm ile eşanlamlı terim olarak kullanılır. Ölüm ve yeniden doğuş mitolojisinde, ego ölümü, Joseph Campbell tarafından Monomit mitolojisi üzerine yaptığı araştırmada tanımlandığı gibi, kendine teslim olma ve geçiş aşamasıdır. Bu dünya mitolojisinde tekrarlanan bir temadır ve aynı zamanda çağdaş batı düşüncesinin bazı kollarında bir metafor olarak kullanılır.

Psikedelik deneyimler tanımlarında, terim, psikedelik kullanımı nedeniyle kişinin kendilik duygusunun (geçici) kaybına atıfta bulunmak için ego-kaybı ile eşanlamlı olarak kullanılır. Terim Timothy Leary ve diğerleri tarafından bu anlamda, Gerçek benlik ve sahte benliğin "tam bir "transcendence"e uğradığı" bir LSD yolculuğunun ilk aşamasında egonun ölümünü tanımlamak için kullanılmıştır.. Bu kavram aynı zamanda çağdaş Yeni Çağ maneviyatında ve Doğu dinlerinin modern anlayışında "ayrı bir benlik duygusuna bağlılık" ve benmerkezciliğin kalıcı bir kaybını tanımlamak için kullanılır. Bu anlayış, Ego'nun, kişinin öz benliğinden ayrı bir varlık olduğu fikrini ve hissini yaratan, sürekli özdeşleşen, düşünce ve duyguların bir birikimi olarak sunulduğu Eckhart Tolle'nin öğretilerinin etkili bir parçasıdır ve kişi ancak bilincini ondan ayırarak acı çekmekten gerçekten kurtulabilir.

"Ego ölümü" ve ilgili "ego kaybı" terimi, dini çalışmalar bilgini Daniel Merkur tarafından mistisizm bağlamında "hiçbir kişisel kimlik duygusunun olmadığı, imgesiz bir deneyim olarak tanımlanmıştır. Gerçekliği sınama, duyu algısı, hafıza, akıl, fantezi ve benlik temsilinin ego işlevleri bastırıldığında, aşırı derecede derin bir trans halinde mümkün olan deneyimdir [...] Müslüman Sufiler buna Fena ('imha') derler ve ortaçağ Yahudi kabalistleri buna 'ölüm öpücüğü' adını verdiler."

Carter Phipps, aydınlanma ile ego ölümünü eşit tutar ve bunu "vazgeçme, reddetme ve nihayetinde ayrı, ben merkezli bir varoluşa tutunma ihtiyacının ölümü" olarak tanımlar.

Analitik psikolojide, Ventegodt ve Merrick ego ölümünü "psişenin temel bir dönüşümü" olarak tanımlar. Kişilikteki böyle bir değişiklik, Budizmde bir "ego ölümü" veya Carl Gustav Jung tarafından psişik bir ölüm olarak etiketlendi.

Karşılaştırmalı mitolojide ego ölümü, Joseph Campbell'ın Monomit tanımının bir ayrılma, geçiş ve birleşme aşamasını içeren ikinci aşamasıdır. İkinci aşama, kendini teslim etme ve ego ölümü aşamasıdır, ardından kahraman dünyayı keşifleriyle zenginleştirmek için geri döner.

Psikedelik kültürde, Leary, Metzner ve Alpert (1964) ego ölümünü veya onların dedikleri gibi ego kaybını, kişinin ruhsal olarak yeniden doğmadan önce eski egonun ölmesi gereken (sembolik) ölüm deneyiminin bir parçası olarak tanımlar. Ego kaybını "... tam bir "transcendence" - kelimelerin ötesinde, uzay-zamanın ötesinde, benliğin ötesinde. Vizyon yok, benlik duygusu yok, düşünce yok. Sadece saf farkındalık ve esrik özgürlük var".

Psikedelikler üzerinde çalışan birkaç psikolog, ego ölümünü tanımladı. Alnaes (1964), ego ölümünü "ego hissinin kaybı" olarak tanımlar. Stanislav Grof (1988) bunu "topyekûn bir yok olma duygusu [...]" Bu "ego ölümü" deneyimi, bireyin hayatındaki önceki tüm referans noktalarının ani ve acımasız bir şekilde yok edilmesini gerektiriyor gibi görünüyor [...] Ego ölümü, kişinin Alan Watts'ın "deri ile kaplanmış ego" dediği şeyle felsefi özdeşleşmesinin geri dönüşü olmayan bir sonu anlamına gelir. Psikolog John Harrison (2010) şöyle tanımlar: "Geçici ego ölümü olarak ayrı benliğin kaybı veya, olumlu anlamda, [...] "transcendent" ötekiyle engin ve derin bir birleşme."

"Ego ölümü" kavramı, özellikle romantik hareketler ve altkültürler olmak üzere, Teozofi, Geçiş törenleri ve şamanizm, Joseph Campbell'ın karşılaştırmalı mitolojisi, Analitik psikoloji, 1960'ların Psikedelia ve transpersonel psikoloji gibi iç içe geçmiş bir dizi düşünce dizisi boyunca gelişmiştir.

Ventegodt ve Merrick, Jung'un ilk kez 1933'te yayınlanan Arketipler ve Kollektif Bilinçaltı ve 1944'te ilk kez yayınlanan Psikoloji ve Simya yayınlarına atıfta bulunur.

Jungçu psikolojide, bilincin "öldüğü" ve yeniden dirildiği bilinçli bir ıstırap süreci sırasında arketipsel karşıtların birliğine ulaşılmalıdır. Jung bu sürece "daha kapsayıcı ve sentetik bilinç"e yol açan " "transcendent" işlev" adını verdi.

Bu yolculuk, ölüm ve yeniden doğuş arketipine dayanmaktadır. "Sahte benlik" teslim edilir ve "gerçek benlik" ortaya çıkar. İyi bilinen bir örnek, Dante'nin kahramanın yeraltı dünyasına indiği İlahi Komedyadır.

Tasavvufa olan bu ilgi, 1960'larda psychedelics etrafında ortaya çıkan araştırmaları ve popüler sohbeti şekillendirmeye yardımcı oldu. 1964'te William S. Burroughs "sakinleştirici" ve "bilinç genişletici" ilaçlar arasında bir ayrım yaptı. 1940'larda ve 1950'lerde LSD'nin kullanımı askeri ve psikiyatrik araştırmacılarla sınırlıydı. Bu araştırmacılardan biri, 1960 yılında tatildeyken psikedelik ilaçlarla ilk kez karşılaşan ve 1961'de psilosibinin etkilerini araştırmaya başlayan klinik psikolog Timothy Leary idi. Sanatçılar ve entelektüeller de dahil olmak üzere toplumun seçkinleri arasında psikedelik ilaçları yaymasını tavsiye eden Aldous Huxley'den tavsiye istedi. Allen Ginsberg'in ısrarı üzerine Leary, genç meslektaşı Richard Alpert (Ram Dass) ile birlikte LSD'yi öğrencilerin kullanımına sundu. 1962'de Leary kovuldu ve Harvard'ın psikedelik araştırma programı kapatıldı.

Huxley'in tavsiyesine uyarak Leary, LSD kullanımı için bir kılavuz yazdı. 1964'te yayınlanan The Psychedelic Experience LSD deneyimleri için bir rehberdir, Timothy Leary, Ralph Metzner ve Richard Alpert tarafından gevşek bir şekilde yazılmıştır. Walter Evans-Wentz'in Tibet Ölüler Kitabı çevirisine dayanmaktadır. Aldous Huxley, Timothy Leary'ye "Tibet Ölüler Kitabı"nı tanıttı. Leary, Metzner ve Alpert'e göre, "Tibet Ölüler Kitabı"

"Tibet Ölüler Kitabı"ndaki ölüm ve yeniden doğuş aşamaları ile Leary'nin araştırması sırasında belirlediği psikolojik "ölüm" ve "yeniden doğuş" aşamaları arasında paralellikler bularak, LSD'nin etkisini ego savunmalarının "soyulması" olarak yorumladılar.

Ayrıca 1964'te Randolf Alnaes, "Psycholytica (LSD, Psilosibin, vb.) tarafından üretilen bilinç değişikliğinin terapötik uygulamaları"nı yayınladı." Alnaes, hastaların LSD deneyiminin bir sonucu olarak varoluşsal sorunlara karışabileceğini belirtiyor. Psikolitik ilaçlar içgörüyü kolaylaştırabilir. Kısa bir psikolojik tedavi ile hastalar, deneyimin etkilerinin getirdiği değişikliklerden faydalanabilirler.

"Yeniden doğuş", normal, bilinçli düşünceye dönüş, "karakteristik olarak, doğası gereği katartik olan ve içgörüye yol açabilen muazzam bir rahatlama duygusu içerir".

Stanislav Grof, farmakolojik olmayan yollarla da tetiklenebilen psikedelik maddelerin etkilerini araştırdı. Grof, psikedelikler veya "çeşitli güçlü farmakolojik olmayan deneysel teknikler" kullanırken "ortalama bir insan için mevcut olan temel deneyim türlerini" tanımlayan, psikedelikler ile yaptığı klinik çalışmasına dayanan bir "ruh haritacılığı" geliştirdi.

Welwood'a göre "egosuzluk" yaygın bir deneyimdir. Egosuzluk, "genellikle fark edilmeyen, düşünceler arasındaki aralarda ve boşluklarda" ortaya çıkar. Welwood'a göre, yalnızca egosuz farkındalık, ölümün her formu ile yüzleşmemize ve bunları kabul etmemize izin verir.

David Loy da ölüm korkusundan ve gerçek doğamızı anlayabilmek için ego-ölümünden geçme ihtiyacından bahseder. Loy'a göre egosuzluk korkumuz ölüm korkumuzdan daha güçlü bile olabilir.

Bernadette Roberts "ego yokluğu" ile "ben yokluğu" arasında bir ayrım yapar. Roberts'a göre egonun düşmesi, benliğin düşmesiyle aynı şey değildir. Birleştirici durumdan önce "ego yokluğu" gelir; birleştirici durumun ortadan kalkmasıyla birlikte “ben yokluğu” gelir.

Nihayetinde, bu tanımların dayandığı tüm deneyimler silinir veya yok edilir. Jeff Shore ayrıca, "benliksizliğin", "yansıtıcı öz-bilinçliliğin tüm mekanizmasının kalıcı olarak sona ermesi, geri dönüşü olmayacak şekilde düşmesi" anlamına geldiğini açıklıyor.

Roberts'a göre, hem Buda hem de Mesih, benliğin düşmesini ve "benliksizlik" durumunu somutlaştırır. Düşüş, aydınlanmadan önce kendini çileci uygulamalarla aç bırakan Buda ve çarmıhta ölmekte olan İsa tarafından temsil edilir; "benliksizlik" durumu, dinginliğiyle aydınlanmış Buda ve dirilmiş Mesih tarafından temsil edilir.

Hem Vedanta hem de Zen-Budist gelenek, benliğin boşluğuna ilişkin içgörünün veya sözde "aydınlanma deneyimlerinin" yeterli olmadığı konusunda uyarıda bulunur; daha fazla uygulama gereklidir.

Jacobs, Advaita Vedanta uygulamasının sözde "vasanas, samskaras, kosha ve vrittilerin" ve "granthi veya benlik ile zihin arasında kimlik oluşturan düğüm" "tıkanmasını" kesmek için yıllarca kararlı uygulama gerektirdiği konusunda uyarıyor.

Zen Budist eğitimi kenshō ile veya kişinin gerçek doğası içgörüsüyle bitmez. İçgörüyü derinleştirmek ve günlük yaşamda ifade etmek için uygulamaya devam edilmelidir. Hakuin'e göre "satori sonrası uygulamanın" ("gogo no shugyo" veya "kojo", "ötesine geçmek" ) temel amacı "Aydınlanma Zihni" geliştirmektir. Yamada Koun'a göre, "Ağlayan biriyle ağlayamazsan, kensho olmaz".

Willoughby Britton, "Ruhun Karanlık Gecesi" adlı bir araştırma programında meditasyon sırasında meydana gelebilecek bu tür fenomenler hakkında araştırma yapıyor. Manevi yoldaki zor dönemlerin açıklamalarını bulmak için çeşitli geleneklerden metinler aradı ve meditasyonun zor tarafları hakkında daha fazlasını öğrenmek için röportajlar yaptı.