Sovyetler Birliği siyaseti

Rus Devrimi'nin son aşaması olan Ekim Devrimi sırasında iktidarı alan Bolşevikler, Marksist-Leninist politikaları pratik bir şekilde uygulamaya çalışan ilk komünist partiydi. Devrim sırasında çok hızlı büyüme gösterdiler ve Kasım 1917'de Kurucu Meclis için oyların% 25'ini aldılar, ancak Bolşevikler iktidarı aldıklarında Petrograd ve Moskova'da azınlık partisiydiler. Fabrikaları ele geçiren Sovyetler büyük toprak sahiplerine karşı işçi ve köylü hareketlerini destekledi.

Karl Marx, kapitalizmin sosyalizme dönüşeceğini ve nihayetinde komünizme ulaşılacağını öngörüyordu. Ancak bu dönüşümün işçi sınıfı tarafından değiştirilmesi dışında sosyalist veya komünist bir hükûmet ve toplumun yapısı için ayrıntılı bir görüşte bulunmadı. Bolşeviklerin lideri Vladimir Lenin, komünist partinin proletaryanın öncüsü olduğunu ve işçi sınıfının çıkarları konusunda hüküm vermesi gerektiği teorisini geliştirdi. Sovyetler Birliği'nin yeni komünist hükûmeti, büyük şehirlerin ötesinde geniş kontrolü genişletme, karşı-devrime mücadele, diğer siyasi partilere karşı çıkma, devam eden iç savaşla başa çıkma ve yeni bir ekonomik ve politik sistem kurma gibi sorunlarla karşı karşıya kaldı.

Göreceli disiplinlerine rağmen, Bolşevikler tek bir merkezden yönetilmiyordu, parti kararlı devrimcilerin bir koalisyonuydu ve aynı zamanda neyin pratik ve uygun olduğuna dair farklı görüşlere sahipti. Bu farklılaşma eğilimleri, on yıl içinde parti içinde tartışmalara yol açmış ve ardından kesin programlar kabul edilirken partinin konsolidasyon süreci izlemiştir.

Sovyet Anayasası'nın 6. maddesine göre, "Sovyet toplumunun ve onun politik sisteminin, tüm devlet örgütlerinin ve kamu kuruluşlarının çekirdeğinin öncü ve yönlendirici gücü Sovyetler Birliği Komünist Partisi'dir. SBKP halk için vardır ve halka hizmet eder.". Komünist Parti resmen Sovyet toplumunun hem iç hem de dış politikadaki genel gelişimini belirleyen bir Marksist-Leninist bir komünist partiydi. Ayrıca, ekonominin merkezi planlaması ve komünizmin zaferi mücadelesi yoluyla komünizmin inşasının "büyük görevlerini" yönetti. Tüm Komünist Parti örgütleri 1977 Sovyet Anayasası'nın belirlediği çerçeveyi takip ediyordu. Reformcular tarafından kendisine baskı uyguladıktan sonra, Mihail Gorbaçov "öncü ve yol gösterici güç" ifadesini kaldırdı ve yerine "Sovyetler Birliği Komünist Partisi ve diğer siyasi partiler" koydu.

Nomenklatura, Sovyetler Birliği'nin yönetici grubuydu ve Sovyetler Birliği'de devamlı olarak mevcut oldu. Nomenklatura üyeleri Komünist Parti tarafından Sovyet toplumundaki yerel veya ulusal olarak önemli bir ofis anlamına gelebilecek tüm önemli görevlere seçildi.

Komünist Parti hükûmet aygıtını kontrol etti ve ekonomiyi ve toplumu etkileyen kararlar aldı. Komünist Parti Marksizm-Leninizm ideolojisini izledi ve demokratik merkeziyetçilik ilkesiyle çalıştı. Parti organları en yüksek karar organı Politbüro, parti bürokrasisinin denetçisi Sekreterya ve partinin politika tartışma yeri Merkez Komitesi idi. 1987'de 19 milyondan fazla kişi (yetişkin nüfusun yüzde 9,7'si) komünist parti üyesiydi. Parti üyeleri, ülke çapında resmi olarak bütün kurumlarda görev aldı.

Tek parti kuralı, pratikte, komünist parti tarafından mahkemeler, basın, kültürel de dahil olmak üzere tüm hükûmet kurumlarının personeli üzerinde gizli polis teşkilatı denetimiyle birlikte demokratik merkeziyetçilik ile birleştirildi.