Rabdomyosarkom

Rabdomyosarkom (RMS), iskelet kası miyositlerinde tam olarak farklılaşamayan mezenkimal hücrelerden gelişen oldukça agresif bir kanser türüdür. Tümör hücreleri rabdomiyoblast olarak tanımlanır.

Dört alt tip embriyonal rabdomyosarkom, alveolar rabdomyosarkom, pleomorfik rabdomyosarkom ve iğsi hücreli/sklerozan rabdomyosarkomdur. Embriyonal ve alveolar ana gruplardır ve bu tipler çocukluk ve ergenlik çağında en sık görülen yumuşak doku sarkomlarıdır. Pleomorfik tip genellikle yetişkinlerde bulunur.

Vakaların büyük çoğunluğu 18 yaşın altındaki kişilerde görüldüğü için genellikle bir çocukluk çağı hastalığı olarak kabul edilir. H&E boyamasındaki görünümü nedeniyle genellikle çocukluk çağının küçük mavi yuvarlak hücreli tümörlerinden biri olarak tanımlanır. Nispeten nadir görülmesine rağmen, kaydedilen tüm yumuşak doku sarkomlarının yaklaşık %40'ını oluşturur.

RMS vücuttaki herhangi bir yumuşak doku bölgesinde ortaya çıkabilir, ancak öncelikle baş, boyun, orbita, genitoüriner sistem, genital organlar ve ekstremitelerde bulunur. Net bir risk faktörü tanımlanmamıştır, ancak hastalık bazı konjenital anormalliklerle ilişkilendirilmiştir. Belirti ve semptomlar tümör bölgesine göre değişir ve prognoz birincil tümörün konumuna yakından bağlıdır. Yaygın metastaz bölgeleri arasında akciğerler, kemik iliği ve kemikler bulunur. RMS için birçok sınıflandırma sistemi ve çeşitli tanımlanmış histolojik tipler vardır. Embriyonal rabdomyosarkom en yaygın tiptir ve vakaların yaklaşık %60'ını oluşturur.

Sonuçlar, ilgili RMS türüne bağlı olarak %35 ila 95 arasında değişen beş yıllık sağkalım oranlarıyla önemli ölçüde değişmektedir, bu nedenle etkili tedavi ve yönetim için net teşhis kritik öneme sahiptir. Virginia Üniversitesi Tıp Fakültesi Patoloji Bölümü ve UVA Kanser Merkezinden araştırmacı Hui Li'ye göre, RMS tümörlerinin heterojenliği ve hastalığın güçlü genetik belirteçlerinin olmaması nedeniyle doğru ve hızlı teşhis genellikle zordur, ancak UVA Health araştırmacıları tarafından yapılan son araştırmalar, "AVIL'in [gen] her iki ana rabdomiyosarkom türü için güçlü bir itici güç olduğunu destekleyen çok sayıda kanıt" keşfetmiştir. Li ve ekibinin bulduğu AVIL'deki arızalar, rabdomiyosarkomun iki ana alt tipinin gelişiminde önemli bir rol oynuyor. Bulguları özetleyen bilimsel bir makalede Li ve meslektaşları, rabdomiyosarkomu genin aşırı aktivitesine "bağımlı" olarak tanımlıyor. Sonuçta AVIL'i rabdomiyosarkom için "iyi niyetli bir onkogen" olarak etiketliyorlar.

Tedavi genellikle cerrahi, kemoterapi ve radyasyonun bir kombinasyonunu içerir. Metastatik olmayan hastalığı olan yeni tanı konmuş hastaların %60 ila 70'i bu kombine tedavi yaklaşımı kullanılarak iyileştirilebilir. Agresif multimodalite tedavisine rağmen, metastatik RMS'li hastaların %20'sinden azı hastalıklarından kurtulabilmektedir.

Rabdomyosarkom tanısı koymanın zorluğu göz önüne alındığında, alt tiplerin kesin olarak sınıflandırılmasının zor olduğu kanıtlanmıştır. Sonuç olarak, sınıflandırma sistemleri enstitü ve organizasyona göre değişmektedir. Bununla birlikte, 2020 WHO sınıflandırmasında rabdomiyosarkom dört histolojik alt tip olarak listelenmiştir: embriyonal, alveolar, pleomorfik ve iğsi hücreli/sklerozan.

Embriyonal rabdomyosarkom (ERMS) en sık görülen histolojik varyanttır ve çocukluk çağı vakalarının yaklaşık %60-70'ini oluşturur. En sık doğumdan 4 yaşına kadar olan çocuklarda görülür ve bildirilen maksimum insidans bir milyon çocuk başına dört vakadır. ERMS, stromadan zengin bir görünüme sahip iğ şeklindeki hücrelerle karakterize edilir ve morfolojisi 6 ila 8 haftalık bir embriyonun gelişmekte olan kas hücrelerine benzer. Tümörler genellikle baş ve boynun yanı sıra genitoüriner sistemde de görülür.

Botryoid rabdomyosarkom neredeyse her zaman vajina, mesane ve nazofarenks dahil olmak üzere mukozal astarlı organlarda bulunur (nazofarenkste prezentasyon tipik olarak daha büyük çocukları etkilese de). Genellikle bir yaşından küçük bebeklerde, etkilenen organda yuvarlak, üzüm benzeri bir kitle olarak ortaya çıkar. Histolojik olarak, botryoid varyantın hücreleri bir epitel (kambiyum tabakası) altında yoğun bir tümör tabakası ile tanımlanır. Bu alt tip iyi bir prognoza sahiptir.

Alveolar rabdomyosarkom (ARMS) ikinci en yaygın tiptir. ARMS, RMS ile ilişkili tümörlerin yaklaşık %20-25'ini oluşturur ve 0-19 yaş arası milyon kişide yaklaşık bir vaka insidansı ile tüm yaş grupları arasında eşit dağılım gösterir. Bu nedenle, embriyonal varyanta daha az eğilimli olan genç yetişkinlerde ve gençlerde görülen en yaygın RMS şeklidir. Bu tip RMS, pulmoner alveollere benzer şekildeki boşlukların etrafında düzenlenmiş yoğun paketlenmiş, yuvarlak hücrelerle karakterize edilir, ancak bu karakteristik alveolar boşlukların olmadığı varyantlar da keşfedilmiştir. ARMS ekstremitelerde, gövdede ve peritonda daha sık oluşma eğilimindedir. Ayrıca tipik olarak ERMS'den daha agresiftir.

Anaplastik rabdomyosarkom olarak da bilinen pleomorfik rabdomyosarkom (farklılaşmamış rabdomyosarkom), büyük, loblu hiperkromatik çekirdeklere ve çok kutuplu mitotik figürlere sahip pleomorfik hücrelerin varlığı ile tanımlanır. Bu tümörler yüksek heterojenite ve son derece zayıf farklılaşma gösterir. Pleomorfik hücreler yaygın veya lokalize olabilir; yaygın varyasyon daha kötü bir prognozla ilişkilidir. En sık yetişkinlerde, nadiren çocuklarda görülür ve genellikle ekstremitelerde keşfedilir. Bu tip kanserler arasında ayırt edilebilir bir ayrım olmaması nedeniyle, klinisyenler genellikle çok az ayırt edilebilir özelliği olan veya hiç olmayan tanı konmamış sarkomları anaplastik RMS olarak etiketlemektedirler. RMS'nin en agresif türüdür ve genellikle yoğun tedavi gerektirir.

Bu alt tip leiomyosarkoma (düz kas dokusu kanseri) çok benzer ve belirgin rabdomyoblastik farklılaşma ile fasiküler, iğsi ve leiomyomatöz büyüme paternine sahiptir. En sık paratestiküler bölgede görülür ve RMS'nin bu özel formu için prognoz mükemmeldir ve beş yıllık sağkalım oranı %95 olarak bildirilmiştir. Bu alt tipin sklerozan yönü hiyalin skleroz ve psödovasküler gelişime sahiptir.

Yönetim ve tedaviyi yönlendirmek için birden fazla sınıflandırma sistemi önerilmiştir ve en son ve yaygın olarak kullanılan sınıflandırma sistemi "Uluslararası Rabdomyosarkom Sınıflandırması" veya ICR'dir. IRSG tarafından 1995 yılında RMS'nin prezentasyonu, histolojisi, epidemiyolojisi ve tedavisini incelemeyi amaçlayan dört çok kurumlu çalışma serisinden sonra oluşturulmuştur (IRSG I-IV). ICR sistemi IRSG I-IV'te tanımlanan prognostik göstergelere dayanmaktadır. Pleomorfik rabdomyosarkom genellikle çocuklardan ziyade yetişkinlerde görülür ve bu nedenle bu sisteme dahil edilmemiştir.

RMS vücuttaki hemen hemen her yumuşak doku bölgesinde ortaya çıkabilir; en yaygın primer bölgeler genitoüriner (%24), parameningeal (%16), ekstremite (%19), orbita (%9), diğer baş ve boyun (%10) ve çeşitli diğer bölgelerdir (%22). RMS genellikle bir kitle olarak ortaya çıkar, ancak belirti ve semptomlar primer tümörün bölgesine bağlı olarak büyük ölçüde değişebilir. Genitoüriner tümörler hematüri, idrar yolu tıkanıklığı ve/veya skrotal veya vajinal kitle ile ortaya çıkabilir. Retroperiton ve mediastende ortaya çıkan tümörler belirti ve semptom oluşturmadan önce oldukça büyüyebilir. Parameningeal tümörler kraniyal sinir disfonksiyonu, sinüzit semptomları, kulak akıntısı, baş ağrısı ve yüz ağrısı ile ortaya çıkabilir. Orbital tümörler genellikle orbital şişlik ve proptozis ile ortaya çıkar. Ekstremite tümörleri genellikle ilgili dokuda hızla büyüyen, sert bir kitle olarak ortaya çıkar. Kanserin baş, yüz ve boyundaki yaygınlığı, bu bölgelerdeki tümörlerin belirgin doğası nedeniyle genellikle hastalığın daha erken belirtilerine izin verecektir. Hastalığın değişken sunumuna ve tipik olarak agresif doğasına rağmen, RMS erken teşhis ve tedavi potansiyeline sahiptir. Dördüncü IRSG çalışması, hastaların %23'ünün kanserlerinin tam rezeksiyonu için zamanında teşhis edildiğini ve %15'inin hastalıklı hücrelerin sadece minimal kalıntıları ile rezeksiyona sahip olduğunu bulmuştur.

Rabdomyosarkomun teşhis edilmesi zordur. Bu kanserin görülme olasılığını artıran risk faktörleri arasında Li-Fraumeni sendromu, Nörofibromatoz tip 1, Beckwith-Wiedemann sendromu, Costello sendromu, Noonan sendromu ve DICER1 sendromu gibi kalıtsal bozukluklar yer alır.

Rabdomyosarkom ile ilişkili çok sayıda genetik lezyon vardır, ancak spesifik genetik anormallikler ile sonuç arasında bir ilişki olduğunu gösteren çok az tutarlı veri bulunmaktadır. Bununla birlikte, alveolar ve embriyonal RMS tipleri sitogenetik olarak ayırt edilebilir ve spesifik genetik lezyonların tanımlanması, histopatolojik bulgular belirsiz veya net olmadığında ARMS alt tipinin doğru sınıflandırılmasına olanak sağlayabilir. Alveolar tip hasta için daha yüksek bir risk oluşturduğundan ve genellikle embriyonal tipten daha agresif tedavi gerektireceğinden, bu klinik uygulama için değerlidir. Bu nedenle ARMS, Füzyon Pozitif rabdomyosarkom (FP-RMS) olarak da adlandırılır. Alveolar RMS vakalarının %90 kadarı t(2;13)(q35, q14) veya daha az yaygın olarak t(1;13)(p36, q15) translokasyonu ile ortaya çıkar. Her ikisi de transkripsiyon faktörlerinin Eşleştirilmiş Kutu ailesinin bir üyesi olan PAX3 veya PAX7'nin bir DNA bağlanma alanının, forkhead/HNF-3 transkripsiyon faktörü ailesinin bir üyesi olan FOXO1 (daha önce FKHR olarak biliniyordu) üzerindeki bir transaktivasyon bölgesine translokasyonunu içerir. t(2;13) translokasyonu PAX3 geninin FOXO1 ile füzyonu ile sonuçlanırken, t(1;13) translokasyonu PAX7'nin FOXO1 ile füzyonunu içerir. PAX3'ün kas hücresi gelişiminde kanıtlanmış bir rolü vardır ve bu da RMS'deki potansiyel rolünü destekler. t(2;13) translokasyonu, klasik kistik ARMS'nin göstergesi olan PAX3-FKHR füzyon ürünü ile sonuçlanabilir. FP-RMS vakaları, füzyon-negatif RMS'ye göre daha kötü prognozla ilişkilidir.

Füzyon proteini potansiyel bir terapötik hedef sunmaktadır ve son yıllarda PAX3-FOXO1'in FP-RMS'deki rolünü açıklığa kavuşturmak için daha fazla araştırma yapılmıştır.  PAX3-FOXO1'in süper güçlendiriciler tarafından uzun mesafeli genetik etkileşimler yaratarak MYC ve MYCN gibi anahtar onkogenleri yönlendirdiği artık bilinmektedir. Bu bağlamda, PAX3-FOXO1 hem MYC, MYCN ve hatta MYOD1'in (tüm RMS alt tiplerinde yüksek oranda ifade edilen bir transkripsiyon faktörü) ifadesini yönlendirir hem de kanser büyümesini desteklemek için süper arttırıcılarda bu ana transkripsiyon faktörleriyle birlikte bağlanır. Ayrıca, FP-RMS alt tiplerinin özellikle süper güçlendiriciye bağlı bir protein olan BRD4'ün inhibitörlerine (JQ1 gibi) duyarlı olduğu gösterilmiştir.

Embriyonal RMS genellikle kromozom 11'in kısa kolunda (p11,15.5) heterozigotluk kaybı (LOH) ile ortaya çıkar. Bu bölge çoklu onkogenlerle ilişkilidir ve bu bölgenin potansiyel işlev kaybı muhtemelen bir tümör baskılayıcı kaybıyla ilişkilidir. Bununla birlikte, (p11,15.5)'teki bu LOH'un spesifik sonuçları henüz belirlenmemiştir. Kromozom 11'in kısa kolu aynı zamanda RMS'de sıklıkla aşırı eksprese edilen insülin benzeri büyüme faktörü 2 geninin (IGF-2) bulunduğu bölgedir.

Tümör baskılayıcı p53'ün işlev kaybı, rabdomiyosarkom dahil birçok kanserle ilişkilidir ve RMS vakalarının yaklaşık %50'sinin P53 geninde bir çeşit mutasyon taşıdığı gösterilmiştir. Daha az sıklıkta da olsa rabdomiyosarkomla sıklıkla ilişkilendirilen diğer onkogenler arasında NMYC, NRAS, KRAS, P16 ve c-Met bulunur. Bir çalışma, embriyonal RMS tümörlerinin %35'inin NRAS veya KRAS'ta aktive edici mutasyonlar içerdiğini göstermiştir ve ras aktivasyonunun miyojenik farklılaşmayı engellediği gösterilmiştir, bu da rabdomiyosarkogenezdeki potansiyel rolünü açıklamaya yardımcı olabilir. Daha yakın zamanda, mutant RAS izoformları ile miyojenik farklılaşmanın engellenmesi arasında mekanik ve epigenetik bir bağlantı olduğu gösterilmiştir. Ayrıca, bu farklılaşma bloğunun MEK inhibitörü olarak bilinen MAP kinaz yolunun klinik aşamadaki bir inhibitörü ile aşılabileceği gösterilmiştir.

Rabdomyosarkomun diğer kanserlere benzerliği ve değişen farklılaşma seviyeleri nedeniyle teşhis edilmesi genellikle zordur. H&E boyasındaki görünümü nedeniyle gevşek bir şekilde küçük mavi yuvarlak hücreli tümörlerden biri olarak sınıflandırılır. Bu sınıflandırmayı paylaşan diğer kanserler arasında nöroblastom, Ewing sarkomu ve lenfoma yer alır ve RMS tanısı, morfolojik olarak benzer olan bu hastalıkların emin bir şekilde elenmesini gerektirir. RMS için belirleyici tanısal özellik, ışık mikroskobu altında miyogenez ile malign iskelet kası farklılaşmasının doğrulanmasıdır (dolgun, pembe bir sitoplazma olarak sunulur). Çapraz çizgilenmeler mevcut olabilir veya olmayabilir. Doğru tanı genellikle miyogenin, kas spesifik aktin, desmin, D-miyozin ve myoD1 gibi kas spesifik proteinler için immünohistokimyasal boyama yoluyla gerçekleştirilir. Özellikle miyogeninin RMS için oldukça spesifik olduğu gösterilmiştir, ancak her bir protein markörünün tanısal önemi malign hücrelerin tipine ve konumuna bağlı olarak değişebilir. RMS'nin alveolar tipi daha güçlü kas spesifik protein boyanmasına sahip olma eğilimindedir. Elektron mikroskopisi de tanıya yardımcı olabilir; aktin ve miyozin veya Z bantlarının varlığı pozitif RMS tanısına işaret eder. Tiplere ve alt tiplere sınıflandırma, hücresel morfolojinin (alveolar aralıklar, kambiyum tabakasının varlığı, anöploidi vb.) yanı sıra tümör hücrelerinin genetik diziliminin daha fazla analiz edilmesiyle gerçekleştirilir. Alveolar RMS'de PAX3-FKHR füzyon gen ekspresyonu gibi bazı genetik belirteçler tanıya yardımcı olabilir. Doğru tanı için yeterli doku elde etmek amacıyla genellikle açık biyopsi yapılması gerekir. Hiçbir özellik RMS için kesin bir gösterge olmadığından, tüm bulgular bağlam içinde değerlendirilmelidir.

Tanı ve histopatolojik analizin ardından, lokal invazyonun ve herhangi bir metastazın boyutunu belirlemek için MR, ultrason ve kemik taraması dahil olmak üzere çeşitli görüntüleme teknikleri kullanılabilir. Tümör bölgelerine bağlı olarak daha ileri araştırma teknikleri gerekli olabilir. RMS'nin parameningeal bir sunumu, meninkslere metastazı ekarte etmek için genellikle lomber ponksiyon gerektirecektir. Paratestiküler bir sunum, lokal lenf nodu tutulumunu ekarte etmek için sıklıkla bir abdominal BT gerektirecektir ve bu böyle devam edecektir. Sonuçlar hastalığın boyutuna güçlü bir şekilde bağlıdır ve erken haritalanması tedavi planlaması için önemlidir.

Rabdomyosarkom için mevcut evreleme sistemi çoğu kansere göre sıra dışıdır. IRSG tarafından orijinal olarak geliştirilen modifiye TNM (tümör düğümleri-metastaz) sistemini kullanır. Bu sistem tümör boyutunu (> veya <5 cm), lenf nodu tutulumunu, tümör bölgesini ve metastaz varlığını hesaba katar. Bu kriterlere dayalı olarak 1 ila 4 arasında bir ölçekte derecelendirir. Buna ek olarak, hastalar ilk cerrahi rezeksiyonlarının başarısına göre klinik gruba (IRSG çalışmalarındaki klinik gruplardan) göre sıralanır. RMS tedavisine yönelik mevcut Çocuk Onkoloji Grubu protokolleri, hastaları tümör derecesi ve klinik grup temelinde dört risk kategorisinden birine ayırmaktadır ve bu risk kategorilerinin sonucu yüksek oranda öngördüğü gösterilmiştir.

Rabdomyosarkom tedavisi cerrahi, kemoterapi, radyasyon ve muhtemelen immünoterapi kullanımını içeren multidisipliner bir uygulamadır. Cerrahi genellikle kombine bir terapötik yaklaşımın ilk adımıdır. Rezektabilite tümör bölgesine bağlı olarak değişir ve RMS genellikle önemli morbidite ve fonksiyon kaybı olmaksızın tam cerrahi rezeksiyona izin vermeyen bölgelerde ortaya çıkar. RMS tümörlerinin %20'sinden azı negatif sınırlarla tam olarak rezeke edilir. Rabdomyosarkomlar yüksek oranda kemosensitiftir ve vakaların yaklaşık %80'i kemoterapiye yanıt verir. Aslında, çok ajanlı kemoterapi tüm rabdomiyosarkom hastaları için endikedir. Kemoterapötik ajanları içeren adjuvan ve neoadjuvan tedavinin kullanılmasından önce, sadece cerrahi yollarla tedavi <%20'lik bir sağkalım oranına sahipti. Adjuvan tedavi ile modern sağkalım oranları yaklaşık %60-70'tir.

RMS için iki ana kemoterapi tedavisi yöntemi vardır. Vinkristin, aktinomisin D ve siklofosfamidden oluşan VAC rejimi ve ifosfamid, vinkristin ve aktinomisin D'den oluşan IVA rejimi vardır. Bu ilaçlar hastalığın evrelemesine ve kullanılan diğer tedavilere bağlı olarak 9-15 döngü halinde uygulanır. Diğer ilaç ve tedavi kombinasyonları da ek fayda gösterebilir. IRS çalışması III'te VAC rejimine doksorubisin ve sisplatin eklenmesinin alveolar tip, erken evre RMS'li hastalarda sağkalım oranlarını artırdığı gösterilmiştir ve aynı ekleme mesanenin evre III RMS'li hastalarında sağkalım oranlarını iyileştirmiş ve mesane kurtarma oranlarını iki katına çıkarmıştır. Evre IV metastatik rabdomiyosarkomu olan çocuklarda ve genç yetişkinlerde, bir Cochrane incelemesi standart tedavi olarak yüksek doz kemoterapi kullanımını destekleyen bir kanıt bulamamıştır.

Odaklanmış radyasyon dozlarıyla kanser hücrelerini öldüren radyasyon tedavisi, rabdomiyosarkom tedavisinde sıklıkla endikedir ve bu tedavinin hastalık yönetiminden çıkarılmasının nüks oranlarını artırdığı gösterilmiştir. Radyasyon tedavisi, tümörün tamamının rezeke edilmesinin şekil bozukluğu veya önemli organların (göz, mesane vb.) kaybını gerektireceği durumlarda kullanılır. Genel olarak, tam rezeksiyon eksikliğinden şüphelenilen her durumda radyasyon tedavisi endikedir. Tümör hücreleri hala mevcutsa uygulama genellikle 6-12 haftalık kemoterapiyi takiben yapılır. Bu programın istisnası, beyin, omurilik veya kafatasını istila etmiş parameningeal tümörlerin varlığıdır. Bu durumlarda radyasyon tedavisine hemen başlanır. Bazı durumlarda özel radyasyon tedavisi gerekebilir. Brakiterapi veya küçük, radyoaktif "tohumların" doğrudan tümörün veya kanser bölgesinin içine yerleştirilmesi, testisler, mesane veya vajina gibi hassas bölgelerde tümörü olan çocuklarda sıklıkla endikedir. Bu, saçılmayı ve dozlamayı takiben geç toksisite derecesini azaltır. Radyasyon tedavisi daha yüksek evre sınıflandırmalarında daha sık endikedir.

İmmünoterapi, halen geliştirilmekte olan daha yeni bir tedavi yöntemidir. Bu yöntem, hastanın bağışıklık sisteminin kanser hücrelerini hedef alacak şekilde eğitilmesini içerir. Bu, bağışıklık hücrelerini tümörlere doğru çekmek için tasarlanmış küçük moleküllerin uygulanması, hastadan bağışıklık hücrelerinin alınması ve tümör antijeni ile sunum yoluyla tümörlere saldırmak üzere eğitilmesi veya diğer deneysel yöntemlerle gerçekleştirilebilir. Buradaki spesifik bir örnek, hastanın bağışıklık sistemini kötü huylu RMS hücrelerine odaklamak için bağışıklık sistemini yabancı hücrelere yönlendiren hastanın dendritik hücrelerinin bir kısmının PAX3-FKHR füzyon proteini ile sunulması olabilir. Rabdomiyosarkom da dahil olmak üzere tüm kanserler potansiyel olarak bu yeni, bağışıklık temelli yaklaşımdan faydalanabilir.

Rabdomyosarkom hastalarında prognozun yaşa, tümör bölgesine, tümörün rezektabilitesine, tümör boyutuna, bölgesel lenf nodu tutulumuna, metastaz varlığına, metastaz bölgesine ve boyutuna ve tümör hücrelerinin biyolojik ve histopatolojik özelliklerine bağlı olduğu gösterilmiştir. Nüks sonrası sağkalım kötüdür ve yeni kurtarma tedavisi stratejilerine ihtiyaç vardır.

Rabdomyosarkom çocuklarda en sık görülen yumuşak doku sarkomu olmasının yanı sıra çocuklarda en sık görülen üçüncü solid tümördür. Son tahminlere göre hastalığın görülme sıklığı 1 milyon çocuk/ergende yaklaşık 4,5 vakadır ve Amerika Birleşik Devletleri'nde her yıl yaklaşık 250 yeni vaka ortaya çıkmaktadır. RMS vakalarının büyük çoğunluğu çocuklarda veya ergenlerde görülmekle birlikte, bildirilen vakaların üçte ikisi 10 yaşın altındaki gençlerde ortaya çıkmaktadır. RMS ayrıca yaklaşık 1,3 - 1,5:1 oranıyla erkeklerde kadınlara göre biraz daha sık görülür. Buna ek olarak, siyah ve Asyalı çocuklarda beyaz çocuklara göre biraz daha düşük hastalık prevalansı bildirilmiştir. Çoğu vakada, RMS gelişimi için belirgin bir predispozan risk faktörü yoktur. Belirgin bir neden olmaksızın sporadik olarak ortaya çıkma eğilimindedir. Bununla birlikte, RMS ailesel kanser sendromları ve nörofibromatoz tip 1, Beckwith-Wiedemann sendromu, Li-Fraumeni sendromu, cardiofaciocutaneous sendromu ve Costello sendromu gibi konjenital anormalliklerle ilişkilendirilmiştir. Ayrıca ebeveynlerin kokain ve marihuana kullanımı ile de ilişkilendirilmiştir.

Rabdomyosarkom ilk olarak 1845 yılında Alman bir doktor olan Weber tarafından tanımlanmıştır, ancak 1946 yılında Arthur Stout'un makalesine kadar RMS resmi olarak sınıflandırılmamıştır. İlk otuz yıllık araştırma, Çocuk Onkoloji Grubunun bir parçası haline gelen bağımsız bir Ulusal Kanser Enstitüsü (NCI) tarafından finanse edilen bir kooperatif olan Intergroup Rabdomyosarkom Çalışma Grubu (IRSG) tarafından yürütülmüştür.

Rabdomyosarkomun kanser kök hücreleri tanımlanmış ve fibroblast büyüme faktörü reseptörü 3 bunların belirteci olarak önerilmiştir. Bu tür hücrelere karşı koşullu olarak çoğalan adenovirüsleri kullanmaya çalışan klinik öncesi hayvan çalışmaları devam etmektedir. Rabdomiyosarkom için epigenetik tedavi daha önemli hale gelmektedir. Bharathy ve arkadaşları tarafından yapılan yeni bir çalışmada, deasetilaz inhibitörü entinostatın agresif alt tip olan alveolar rabdomyosarkomda (aRMS) HDAC3 aktivitesini spesifik olarak bloke ederek işe yaradığı ve böylece PAX3:FOXO1 translasyonunu inhibe eden bir mikroRNA'nın epigenetik baskılanmasını önlediği bulunmuştur. Bu bulgular ve devam eden klinik çalışmalar (ADVL1513), aRMS'li bazı hastalar için etkili bir tedavi için umut vaat etmektedir.