Ramazan Devrimi

8 Şubat Devrimi ve Şubat 1963 Irak Darbesi olarak da anılan Ramazan Devrimi 1963 yılında Baas Partisi'nin Irak kanadının Irak Başbakanı Abdülkerim Kasım'ı deviren askeri darbesiydi. 8-10 Şubat 1963 tarihleri arasında gerçekleşti. Kasım'ın Baasçı olmayan eski yardımcısı Abdüsselam Arif'e büyük ölçüde törensel cumhurbaşkanlığı görevi verilirken, önde gelen Baasçı general Ahmed Hasan el-Bekir başbakan seçildi. Yeni hükûmetin en güçlü lideri, Ulusal Muhafız milislerini kontrol eden ve darbe sonrası yüzlerce hatta binlerce şüpheli komünist ve diğer muhaliflerin katledilmesini organize eden Irak Baas Partisi'nin genel sekreteri Ali Salih es-Sadi idi.

Milliyetçi Subaylar Organizasyonu veya "El-Ahrar" ("Özgür"), monarşiyi devirmeyi ve 1958'de Irak hükûmetini bir cumhuriyete dönüştürmeyi başardıktan bir süre sonra, siyasi partiler ve güçler ile Vatan Subayları arasındaki farklılıkların işaretleri ortaya çıktı. Farklılıklar, Abdüsselam Arif ve Baas Partisi liderliğindeki Pan-Arap milliyetçi güçlerin Birleşik Arap Cumhuriyeti (BAC) ile derhal birleşme çağrısı yapmasıyla başladı. Birliğe karşı çıkan Irak Komünist Partisi, bir siyasi denge durumu yaratma girişimiyle siyasi ve askeri anlaşmalardan ziyade Birleşik Arap Cumhuriyeti ile ekonomi, kültür ve bilim alanındaki işbirliğini tercih etmeye çalıştı.

Yavaş yavaş Abdülkerim Kasım'ın El-Ahrar'daki bazı diğer üyelerle ilişkileri kötüleşti ve 1958 hareketini desteklemede aktif rol oynayan birlikçi ve milliyetçi akımlarla ilişkisi gerginleşti. Irak Komünist Partisi'ndeki çatışan akımlara gelince, General Kasım'la koalisyon kurmak istiyorlardı ve onunla ilişkilerini uzun süredir genişletiyorlardı. Kasım, Komünist partideki bazı müttefiklerinin öneriyi aşmaya yaklaştığını düşündü. Özellikle yürüyüşler sırasında birçok Komünist ve hükûmet destekçisi tarafından söylenen slogan ile Komünist Parti'nin etkisinin arttığı belli oluyordu: "Yaşasın büyük talebi yöneten lider Abdülkerim ve Komünist Parti!" Kasım, hükûmeti devirmeye hazırlanan Komünist hareketi küçültmeye başladı. Partinin silahsızlandırılmasını ve parti liderlerinin çoğunun tutuklanmasını emretti. Ancak parti, Hava Komutanı Celal el-Avkati ve Kasım'ın kuzeni Yarbay Fadıl Abbas Mahdavi'yi elinde tuttu.

Hem iç hem de bölgesel faktörlerin örtüşen bir dizisi, Başbakan Abdülkerim Kasım ve ekibinin devrilmesine elverişli koşullar yarattı. Bazı tarihçiler, devrilmenin, Kasım'ın gaf yapan bireyciliğine ve liderler ile yerel halkın infazında işlenen hataların yanı sıra Kasım ile müttefik Komünist milislerden kaynaklanan şiddet eylemlerine atfedilebileceğini savundu. Ayrıca, ev hapsinde tutulan Mareşal Abdüsselam Arif ile giderek daha şiddetli bir anlaşmazlık da suçlanabilirdi. Kasım ayrıca, daha sonra Birleşik Arap Cumhuriyeti'nin bir parçası olarak Mısır'a katılan Suriye'yi ayrımak için bir darbeyi teşvik etmek amacıyla Suriyeli General Abdülkerim ve Albay Muvaffak Asasa'ya verdiği desteği yineleyen açıklamalar yaptı.

Kasım'ın devrilmesi, 8 Şubat 1963'te, Ramazan'ın on dördüncü gününde gerçekleşti. Bu nedenle darbeye 14 Ramazan Darbesi adı verildi. Darbe 1962'den beri planlama aşamasındaydı ve birkaç girişim planlandı, ancak keşfedilme korkusuyla girişimlerden vazgeçildi. Darbe başlangıçta 18 Ocak için planlanmıştı, ancak Kasım'ın önerilen girişimden haberdar olması ve bazı komplocuları tutuklaması üzerine 25 Ocak'a, ardından 8 Şubat'a kaydırıldı.

Darbe, 8 Şubat 1963 sabahının erken saatlerinde, komünist hava kuvvetleri şefi Celal el-Avkati'nin öldürüldüğü ve tank birimlerinin Ebu Gureyb radyo istasyonunu işgal ettiği zaman başladı. Baasçı komplocular ile Kasım yanlısı güçler arasında şiddetli çatışmalarla iki günlük acı bir mücadele başladı. Kasım, savaşın özellikle ağırlaştığı savunma bakanlığına sığındı. Darbeye direnmek için sokaklara dökülen komünist sempatizanlar, can kayıplarının artmasına neden oldu.

9 Şubat'ta Kasım sonunda ülkeden güvenli geçiş karşılığında teslim olmayı teklif etti. İsteği reddedildi ve öğleden sonra Kasım, yeni kurulan Devrim Komutanlığı Ulusal Konseyi'nin (DKUK) emriyle idam edildi. Kasım, Bağdat radyosu üzerinden sahte bir mahkemeye verildi ve ardından öldürüldü. Kasım'ın Şii destekçilerinin çoğu, onun sadece saklandığına ve yeni hükûmete karşı bir isyana öncülük etmek için Mehdi gibi görüneceğine inanıyordu. Bu duyguya karşı koymak ve destekçilerini korkutmak için, Kasım'ın cesedi, son sahnede üzerine tükürüldüğü ve cesedine saygısızca davranılırken kurşun yaralarının yakından görüntülendiği Suçluların Sonu adlı beş dakikalık uzun bir propaganda videosunda televizyonda gösterildi.

Darbeyi Merkezi İstihbarat Teşkilatı'nın (CIA) düzenlediğine dair ısrarlı söylentiler olsa da, gizliliği kaldırılan belgeler ve eski CIA görevlilerinin ifadeleri, ABD'nin iki Baasçı darbe girişiminden haberdar edilmiş olmasına rağmen, doğrudan bir Amerikan müdahalesi olmadığını gösteriyor. Temmuz ve Aralık 1962 ve darbe sonrası eylemleri ABD'nin darbeye "en iyi ihtimalle göz yumduğunu ve en kötü ihtimalle ardından gelen şiddete katkıda bulunduğunu" öne sürdü. CIA'in Baas Partisi'nin darbe planlamasını "en az 1961'den beri" yakından izlediğine dair kanıtlara rağmen, Kasım'a karşı bir askeri darbe başlatmak için Archie Roosevelt Jr. ile birlikte çalışan ve daha sonra CIA operasyonlarının başına geçecek olan bir CIA yetkilisi Irak ve Suriye'de, CIA'in Kasım'a yönelik çabalarının o sırada hala planlama aşamasında olduğunu belirterek "Baas Partisi'nin eylemleriyle herhangi bir ilgisi olduğunu reddetti". Buna karşılık, Brandon Wolfe-Hunnicutt, "Akademisyenler, Irak'taki Şubat 1963 darbesine yönelik Amerikan dış politikasına ilişkin yorumlarında bölünmüş durumdalar" diye belirtiyor, ancak "darbede Amerikan rolünün güçlü kanıtlarını" aktarıyor.

Darbeyi organize etmemiş olsa da, ABD'li yetkililer sonuçtan şüphesiz memnun kaldılar, sonuçta Irak ile 55 milyon dolarlık bir silah anlaşmasını onayladılar ve Amerika'nın Arap müttefiklerini, Irak'ı Birleşmiş Milletler (BM) Genel Kurulu'nda Kürt azınlığa karşı soykırım yapmakla suçlayan Sovyet destekli bir diplomatik saldırıya karşı çıkmaya çağırdılar. Ayrıca, CIA'in yeni hükûmete, daha sonra Baas Partisi'nin milisleri olan Ulusal Muhafızlar tarafından tutuklanan veya öldürülen komünistlerin ve diğer solcuların listelerini sağladığına inanılıyor. Bu iddia, 27 Eylül 1963'te El-Ahram'ın Ürdün Kralı Hüseyin ile yaptığı bir röportajda ortaya çıktı.Ürdün'deki 1957 olaylarının arkasında Amerikan istihbaratının olduğunu söylüyorsunuz. 8 Şubat'ta Irak'ta olanların Amerikan İstihbaratının desteğini aldığını kesin olarak bildiğimi söylememe izin verin. Şu anda Bağdat'ta hüküm sürenlerden bazıları bunu bilmiyor ama ben gerçeğin farkındayım. Baas partisi ile Kuveyt'te daha da önemlisi Amerikan İstihbaratı arasında çok sayıda toplantı yapıldı. Bunu biliyor musun ... 8 Şubat'ta Irak'a gönderilen gizli bir radyo, darbeyi yapan adamlara, tutuklanıp idam edilmeleri için oradaki Komünistlerin isimlerini ve adreslerini mi sağlıyordu? . . . Yine de Amerika ve emperyalizmin ajanı olmakla suçlanan biriyim!

Bununla birlikte, Hanna Batatu'ya göre, "Baasçılar, Komünistlerin tamamen açığa çıktığı 1958-1959'da ve daha önce onlarla her düzeyde sık sık ilişki kurdukları Ulusal Birlik Yılları (1957-1958) sırasında bu tür ayrıntıları toplamak için bolca fırsata sahiptiler." Ayrıca, 1963'ten çok önce isimlerinin derlendiklerine delil olarak kabul edilebilecek "söz konusu listelerin kısmen güncelliğini yitirdiği ortaya çıktı". Batatu'nun açıklamasına göre, "[Komünist] parti üyelerinin şu anda baskın durumdaki Baas Partisi tarafından hazırlanan listelere göre toplandığını" ve Baasçıların "dikkatle tespit edip listeledikleri" Irak Komünist Partisi'nin "neredeyse tüm varlıklarını" açığa çıkardığı İstihbarat ve Araştırma Bürosu raporları tarafından destekleniyor. Öte yandan Nathan J. Citino'ya göre Bağdat'taki ABD büyükelçiliğinde görevli iki yetkili - William Lakeland ve James E. Akins - "Temmuz 1962 Moskova Silahsızlanma ve Barış Konferansı'nı Irak'ın sol basınında, Iraklı komünistleri ve destekçilerinin listelerini derlemek için kullandı. Listelenenler arasında tüccarlar, öğrenciler, profesyonel toplulukların üyeleri ve gazeteciler vardı, ancak üniversite profesörleri en büyük tek grubu oluşturuyordu." Ayrıca, "Weldon C. Mathews, insan hakları ihlallerine katılan Ulusal Muhafız liderlerinin Uluslararası İşbirliği İdaresi ve Uluslararası Kalkınma Ajansı tarafından yürütülen bir polis programının parçası olarak Amerika Birleşik Devletleri'nde eğitildiğini titizlikle belirlemiştir." ABD, 1963-1965 yılları arasında Irak'a 120.000 $ "polis yardımı" sağladı; bu, o yıllarda İran'a sağladığı 832.000 $'dan çok daha azdı.

Kennedy yönetimi, Birinci Irak-Kürt Savaşı'na resmi olarak diplomatik bir çözüm bulunmasını savundu, ancak Baas hükûmetine askeri yardım sağlaması, Iraklı muhafazakarları 10 Haziran'da Kürt isyancılara karşı olan düşmanlıklarına yeniden başlamaları için cesaretlendirdi. Ardından Irak, napalm silahları da dahil olmak üzere ek acil ABD yardımı talep etti. Başkan Kennedy, kıdemli danışman Robert Komer'in tavsiyesi üzerine silah satışını kısmen onayladı ve silahlar sağlandı, ancak Iraklı general Hasan Sabri el-Bayati'den bu jeste karşılık olarak Irak'ın elindeki bir Sovyet T-54 tankını ABD'ye göndererek karşılık verme teklifi geldi. Bayati'nin teklifi El-Bekir, Dışişleri Bakanı Talib eş-Şibib veya diğer üst düzey Iraklı yetkililer tarafından onaylanmadığı için Bağdat'taki ABD büyükelçiliği teftişi bir "skandal" haline geldi. Sonuç olarak, Baas Partisi liderliği, tankın ABD'ye teslim edilmesinin Irak'ın itibarına geri dönülemez bir şekilde zarar vereceğinden korkarak anlaşmanın bu kısmından vazgeçti. Şibib daha sonra olayın Irak'ın hem ABD hem de Sovyetler Birliği ile ilişkilerine zarar verdiğini aktardı: "Bir yanda Irak bir istihbarat kaynağı olarak Sovyetleri kaybedecek. Öte yandan Amerika Birleşik Devletleri bizi bir avuç çocuk dolandırıcı olarak görecektir."

1963 yılı boyunca Sovyetler Birliği, Mustafa Barzani liderliğindeki Kürt isyancıları propaganda ve "Barzani için küçük bir aylık maaş" ile destekleyerek, Mayıs ayında Irak'a askeri sevkiyatı askıya alarak, Temmuz-Eylül ayları arasında BM Genel Kurulu'nda Irak'a karşı soykırım suçlamasında bulunmak, 3 Temmuz'da başarısız bir komünist darbe girişimine sponsor olarak ve müttefiki Moğolistan'ı ikna etmeye çalışarak Baas hükûmetini baltalamak için aktif olarak çalıştı.

Aynı yıl, Suriye Baas Partisi'nin askeri komitesi Nasırcı ve bağımsız subayları kendileriyle ortak davaya ikna etmeyi başardı ve 8 Mart'ta başarılı bir askeri darbe gerçekleştirdi. Ulusal Devrim Komutanlığı Konseyi kontrolü ele aldı, kendisine yasama yetkisi verdi ve Selahaddin Bitar'ı bir "ulusal cephe" hükûmetinin başına atadı. Baas; Arap Milliyetçi Hareketi, Birleşik Arap Cephesi ve Sosyalist Birlik Hareketi ile birlikte bu hükûmete katıldı.

Batatu'nun belirttiği gibi bu, acil veya "kabul edilen" yeniden birleşme konusundaki temel anlaşmazlık çözülmeden gerçekleşti. Baas, Nisan ayında Nasırcı subayları tasfiye ederek yeni hükûmet içindeki gücünü pekiştirmek için harekete geçti. Müteakip rahatsızlıklar el-Bitar hükûmetinin düşmesine yol açtı ve Casim Elvan'ın temmuzdaki başarısız Nasırcı darbesinin ardından Baas iktidarı tekelleştirdi.

Baas hükûmeti Kasım 1963'te Suriye ile birleşme sorunu ve es-Sa'di'nin Ulusal Muhafızlarının aşırı ve kontrol edilemez davranışları yüzünden çöktü. Cumhurbaşkanı Arif, Irak ordusunun ezici desteğiyle Baasçıları hükûmetten uzaklaştırdı ve Ulusal Muhafızlara geri çekilme emri verdi; el-Bekir, es-Sa'di'yi devirmek için Arif ile komplo kurmuş olsa da, 5 Ocak 1964'te Arif, Baas Partisi'nin kendi hükûmeti içinde bir dayanak noktası elde etmesine izin verme korkusuyla el-Bekir'i Başkan Yardımcısı olarak yeni görevinden aldı.

Kasım darbesinden sonra, Lakeland'in "ülkedeki siyasi gelişmeler üzerinde, özellikle de Baasçıların yeniden canlanması beklentileri üzerinde aşağı yukarı kalıcı bir etkisi olacağını" öngördüğü Baasçı vahşetlerine dair artan kanıtlar ortaya çıktı. Marion Farouk-Sluglett ve Peter Sluglett, Baasçıları Irak'ta daha önce görülmemiş bir ölçekte "ahlaksız vahşet eylemleri" yoluyla "son derece tatsız bir imaj" geliştirmiş olarak tanımlıyorlar. Bu durum, "savaş sonrası Ortadoğu'da şimdiye kadar yaşanan en korkunç şiddet sahnelerinden bazılarını" içeriyor: "Bağdat'taki hemen hemen her aile etkilendiğinden - ve hem erkekler hem de kadınlar eşit derecede kötü muameleye maruz kaldıklarından - Baasçıların faaliyetleri bir dereceye kadar o kuşağın birçok Iraklısı arasında bugüne kadar devam eden nefrete yoğun bir ilgi uyandırdı. Daha geniş anlamda, Slugletts, "Kasım'ın başarısızlıkları ne kadar ciddi olsalar da kendi rejimini takip eden rejimlerin karakteristik özellikleri olan rüşvet, vahşet ve ahlaksız gaddarlık gibi aynı terimlerle pek tartışılamaz." demiştir. Batatu'nun aktarımına göre:[Ulusal Muhafızlar] Bürosunun [Özel Soruşturma] karargahı olarak kullandığı el-Nihayyah Sarayı'nın mahzenlerinde, kıskaçlı elektrik telleri, üzerine mahkumların oturtulduğu sivri demir kazıklar ve hala kesilmiş parmak izlerini taşıyan bir makine dahil her türlü iğrenç işkence aleti bulundu. Küçük kanlı giysiler etrafa saçılmıştı ve yerde havuzlar, duvarlarda lekeler vardı.