Bonnie Honig

Bonnie Honig (1959), demokratik teoride uzmanlaşmış bir politikacı, feminist ve hukuk teorisyenidir. 2013 ve 2014 yılları arasında, Brown Üniversitesi’nde, Siyaset Bilim ile Medya ve Modern Kültür alanında Nancy Duke Lewis profesörlüğü unvanını aldı. 2014 ve 2015 yılları arasında, Anne Fausto Sterling’den bölüm başkanlığını devraldı. Honig daha önce Northwestern Üniversitesi’nde politik bilim alanında Sarah Rabecca Roland profesörüydü ve Amerikan Baro Kuruluşu’nda araştırma profesörüydü. Nisan 2013’te, Avustralya, Sidney’de ‘’Thinking Out Loud’’ konferanslarını verdi. ‘’Kamusal Konular’’ başlıklı konferansta, kamusal konuların demokratik yaşamdaki önemini kavratmak için D.W Winnicot ve Hannah Arendt‘in çalışmalarını öne sürdü. Honig bu teoriyi ‘’Kamusal Konular İçin Savaş’’ başlığı altında, Utah Üniversitesi’nde, siyasal teori ve karşılaştırmalı siyaset konusunda her yıl düzenlenen Neal A. Maxwell Konferansı’nda, ayrıntılı bir şekilde anlattı. Daha sonra bu anlatım, Political Research Quarterly dergisinde sempozyumun bir parçası olarak yayımlandı.

Honig, Northwestern Üniversitesi’ne geçmeden önce birkaç yıl Harvard Üniversitesi’nde ders verdi. 1997’de Harvard’ın rektörü olan Neil Rudenstine’nin Honig’e görev süresini uzatmasını teklif etmemesi son derece tartışmalı bir konu oldu ve Rudenstine’nin kadın profesör sayısını arttırma vaatindeki ihlali, Harvard’ın birçok önde gelen profesörleri tarafından sert eleştirilere maruz kaldı. Honig’in en son kitabı Antigone, Interrupted ve bir önceki kitabı olan ‘Emergency Politics: Paradox, Law and Democracy’’, 2012 yılında David Easton Ödülü’ne layık görüldü. Ayrıca, 2012’de ‘’Ismene’s Forced Choice: Sacrifice and Sorority in Sophocles’s Antigone’’ adlı makalesi Feminist Siyaset Teorisi alanında Okin Young ödülünü kazandı.

Honig, siyasi teoride en çok, agonizm olarak da bilinen, tartışmalı bir demokratik siyaset anlayışının savunucusu olarak biliniyor. Political Theory and Displacement of Politics (1994 en iyi siyasal düşünce ödülü) adlı kitabında bu görüşünü demokrasinin uzlaşma teorilerinin eleştirisi üzerinden geliştirdi. Her yeni anlaşmanın adaleti tam olarak sağlanamayan kalıntıları doğuracağını savunarak, diğerlerinin yanı sıra Nietsche ve Arendt’in düşüncelerini benimsedi ve siyasal düşüncelerin ve sabit yöntemlerin bozulmasının özgür kılıcı potansiyelini ortaya çıkarmayı amaçladı. Öte yandan, politikanın ne fikir birliğine ne de yalnızca tartışmaya indirgenebileceğini, aksine bunların ikisinin de politikanın esas yönleri olduğunu savundu.

İkinci kitabı Democracy and Foreigner’da, demokratik siyasette, özellikle demokratik toplulukların yeniden kurulmasında yabancılığın azımsanan rolünü aydınlatmayı amaçladı. Bunu yaparken, "Yabancılarla nasıl başa çıkabiliriz?" sorusunu, "Yabancılık bizim için ne gibi problemleri çözer?" sorusuyla değiştirmeyi hedefledi. İkili karşıtlıkların (tartışmaya karşı fikir birliği, yabancılığa karşı aşinalık, kararlılığa karşı ihtiyat, normallik ve sıra dışılık gibi) yıkılmasına yönelik olan bu stratejiyi yeni ve açığa vurucu bir bakış açısı sağlamak için, iyi bilinen bir tartışma sorusunu değiştirerek, çalışmalarında sürekli olarak yineledi ve sonuçlanan anlamlar onun siyasal teoriye yaptığı özgün katkıların göstergesi oldu.

Antigone, Interrupted kitabında, Honig, son zamanlarda siyasal kuramda ve sosyal çalışmalardaki kıtlık ve yasa müdahale etti. Sofokles’in bu trajedisini tekrar ele alma şekliyle, egemen olmayan bir siyasetin parçası olarak ölümlülüğün ve savunmasızlığın dokunulmaz oluşuna karşı koydu. Aksine, ölümde değil hayatta eşitliği vurgulayan agonistik hümanizm düşüncesini ve karşıt egemenliğin eylemci politikasını önerdi.