Aktif asteroit

Aktif asteroitler, asteroit benzeri yörüngelere sahiptir ancak kuyruklu yıldız benzeri görsel özellikler gösteren küçük Güneş Sistemi cisimleridir. Yani, koma, kuyruk veya kütle kaybının diğer görsel kanıtlarını (kuyruklu yıldız gibi) gösterirler, ancak yörüngeleri Jüpiter'in yörüngesi içinde kalır (bir asteroit gibi). Bu cisimler ilk olarak 2006 yılında astronomlar David Jewitt ve Henry Hsieh tarafından ana kuşak kuyruklu yıldızları (MBC'ler) olarak adlandırılmıştı, ancak bu isim onların bir kuyruklu yıldız gibi zorunlu olarak buzlu olduklarını ve yalnızca ana kuşakta var olduklarını, oysa artan nüfus Aktif asteroitlerin sayısı bunun her zaman böyle olmadığını gösterir.

Keşfedilen ilk aktif asteroit 7968 Elst-Pizarro'dur. 1979'da (asteroit olarak) keşfedildi, ancak daha sonra Eric Elst ve Guido Pizarro tarafından 1996'da bir kuyruğu olduğu bulundu ve 133P/Elst-Pizarro kuyruklu yıldızı olarak adlandırıldı.

Jewitt, asteroitleri ve kuyruklu yıldızları ayırmak için Tisserand parametresi olarak 3.0 (Jüpiter'in Tisserand parametresi) yerine 3.08'i seçer ve gerçek güneş sisteminin idealleştirilmiş kısıtlı üç cisim probleminden saptığı durumlardan kaynaklanan belirsiz durumlardan kaçınır.

Bazı aktif asteroidler yörüngelerinin yalnızca günberi yakınındaki kısmı için kuyruklu yıldız toz kuyruğu sergilerler. Bu, yüzeylerindeki uçucu maddelerin süblimleşerek tozu uzaklaştırdığını akla getirir. 133P/Elst-Pizarro'daki aktivite, son üç günberinin her birinde gözlemlenmiş olan tekrarlayıcıdır. Aktivite, her 5-6 yıllık yörüngede bir veya birkaç ay boyunca sürer ve muhtemelen son 100 ila 1000 yıl içinde küçük çarpmalar tarafından ortaya çıkan buzdan kaynaklanır. Bu etkilerin, yeraltındaki bu uçucu madde ceplerini kazıp, onları güneş radyasyonuna maruz bırakmaya yardım ettiğinden şüphelenilir.

Ocak 2010'da keşfedildiğinde, P/2010 A2'ye (LINEAR) başlangıçta bir kuyruklu yıldız ataması verildi ve kuyruklu yıldız benzeri süblimasyon gösterdiği düşünüldü, ancak P/2010 A2'nin şimdi bir asteroitin kalıntısı olduğu düşünülüyor. asteroit etkisi. 596 Scheila'nın gözlemleri, yaklaşık 35 metre çapında başka bir asteroidin çarpmasıyla büyük miktarda tozun havaya kalktığını gösterdi.

P/2013 R3 (CATALINA-PANSTARRS), Catalina Sky Survey'in 0.68-m Schmidt teleskobu kullanılarak Richard E. Hill tarafından ve 1.8-m Pan-STARRS1 teleskobu kullanılarak Bryce T. Bolin tarafından Haleakala'da olmak üzere iki bağmsız gözlemci bağımsız tarafından keşfedildi.

Pan-STARRS1 tarafından çekilen keşif görüntüleri, her iki kaynağı da saran kuyrukla birleştirilmiş birbirinden 3" mesafede iki farklı kaynağın görünümünü gösterdi. Ekim 2013'te, La Palma adasında 10.4 m Gran Telescopio Canarias ile alınan P/2013 R3'ün takip gözlemleri, bu kuyruklu yıldızın parçalanmakta olduğunu gösterdi. 11 ve 12 Ekim'de elde edilen yığılmış CCD görüntülerinin incelenmesi, ana kuşak kuyruklu yıldızının, hareketine üç parça daha, A,B,C eşlik eden bir merkezi parlak yoğunlaşma sunduğunu gösterdi. En parlak A parçası, 12 Ekim'de Granada'daki Sierra Nevada Gözlemevi'nin 1,52 m teleskopunda elde edilen CCD görüntülerinde bildirilen konumda da tespit edildi.

NASA, Hubble Uzay Teleskobu tarafından 29 Ekim 2013 ile 14 Ocak 2014 tarihleri arasında çekilen ve dört ana cismin artan ayrılmasını gösteren bir dizi görüntü raporladı. Güneş ışığının neden olduğu Yarkovsky–O'Keefe–Radzievskii–Paddack etkisi, merkezkaç kuvveti 'nin moloz yığını'nın ayrılmasına neden olana kadar dönüş hızını artırdı.

Bazı aktif asteroitler, geleneksel bir kuyruklu yıldız gibi bileşimde buzlu olduklarına dair işaretler gösterirken, diğerlerinin bir asteroit gibi kayalık olduğu bilinmektedir. Dünya okyanuslarının döteryum-hidrojen oranı, klasik kuyruklu yıldızların ana kaynak olması için çok düşük olduğu için, ana kuşak kuyruklu yıldızlarının Dünya'nın suyunun kaynağı olabileceği varsayılmıştır. Avrupalı bilim adamları, uçucu maddelerin içeriğini analiz etmek ve toz örnekleri toplamak için "Caroline" adlı bir MBC'den bir numune iade görevi önerdiler.

Castalia 133P/Elst-Pizarro'yu keşfetmek ve asteroit kuşağındaki suyun ilk yerinde ölçümlerini yapmak ve böylece Dünya'nın suyunun kökeninin gizemini çözmeye yardımcı olmak için robotik bir uzay aracı için önerilen bir görev kavramıdır. Lider, İngiltere'deki The Open University'den Colin Snodgrass'tır. Castalia, 2015 ve 2016 yıllarında Kozmik Vizyon programı görevleri M4 ve M5 kapsamında Avrupa Uzay Ajansı'na önerildi ancak seçilemedi. Ekip, görev kavramını ve bilim hedeflerini olgunlaştırmaya devam etmektedir. Gereken inşaat süresi ve yörünge dinamikleri nedeniyle Ekim 2028 fırlatma tarihi önerilmiştir.

6 Ocak 2019'da, OSIRIS-REx görevi ilk olarak, 101955 Bennu'dan Dünya'ya yakın asteroit etrafında yörüngeye girdikten kısa bir süre sonra parçacık fırlatma olaylarını gözlemledi ve bu, onun yeni aktif bir asteroit olarak sınıflandırılmasına yol açtı ve asteroit aktivitesinin bir uzay aracı tarafından ilk kez yakından gözlemlenmesine işaret etti. O zamandan beri, bu tür en az 10 başka olay gözlemledi. Bu gözlemlenen kütle kaybı olaylarının ölçeği, daha önce teleskoplarla diğer aktif asteroitlerde gözlemlenenlerden çok daha küçüktür, bu da aktif asteroitlerde sürekli bir kütle kayıp olayı büyüklükleri olduğunu gösterir.