Banka yığılması

Banka yığılması, bir bankadan aynı anda birçok kişi para çekmeye çalışırsa oluşur. Diğer bir deyişle,kısmi rezerv bankacılık sisteminde (bankaların normalde varlıklarının sadece küçük bir kısmını nakit olarak tuttuğunda), çok sayıda müşteri aynı anda bir finansal kuruluşla mevduat hesaplarından nakit çektiği için finans kurumu temerrüt eder veya olabilir; nakit tutar veya devlet tahvili, kıymetli maden veya değerli taş gibi diğer varlıklara aktarırlar. Başka bir kuruma para transfer ettiklerinde, bu bir sermaye uçuşu olarak nitelendirilebilir. Bir banka yığılması, kendiliğinden ivme kazanır: daha fazla insan nakit çektikçe, temerrüt olasılığı artar ve daha fazla para çekilmesini tetikler. Bu, bankayı nakit tükenene kadar istikrarsızlaştırabilir ve böylece ani iflasla karşı karşıya kalabilir. Bir banka koşusuyla mücadele etmek için, bir banka diğer önlemlerin yanı sıra her müşterinin ne kadar para çekebileceğini, para çekme işlemlerini tamamen askıya alabileceğini veya derhal diğer bankalardan veya merkez bankasından daha fazla nakit kazanabileceğini sınırlayabilir.

Bir bankacılık paniği, birçok bankaya aynı anda yığıldığında ortaya çıkan bir finansal krizdir; Sistemik bir bankacılık krizi, bir ülkedeki bankacılık sermayesinin tamamının veya neredeyse tamamının ortadan kalktığı bir krizdir. Ortaya çıkan iflas zinciri, yurt içi işletmeler ve tüketiciler, iç bankacılık sistemi kapandığı için aç kaldığı için uzun bir ekonomik durgunluğa neden olabilir. Eski ABD Federal Rezerv Başkanı Ben Bernanke'ye göre, Büyük Bunalım Federal Rezerv Sisteminden kaynaklanmıştı ve ekonomik zararın büyük bir kısmı doğrudan banka işlemlerinden kaynaklanmıştı. Sistemik bir bankacılık krizini temizleme maliyeti çok büyük olabilir, mali maliyetler GSYİH'nin % 13'ünü ve ekonomik çıktı kayıpları 1970'ten 2007'ye kadar önemli krizler için GSYİH'nın% 20'sini oluşturmaktadır.

Banka işlemlerini önlemek veya etkilerini azaltmak için çeşitli teknikler kullanılmıştır. Daha yüksek bir rezerv gereksinimi (bankaların rezervlerinin daha fazla nakit olarak tutulmasını gerektiren), bankaların hükûmet kurtarmaları, ticari bankaların denetimi ve düzenlenmesi , son çare borç veren olarak görev yapan merkez bankalarının organizasyonu, mevduatın korunması ABD Federal Mevduat Sigortası Şirketi gibi sigorta sistemleri, ve bir koşu başladıktan sonra geçici olarak para çekme işlemlerinin askıya alınması. Bu teknikler her zaman işe yaramaz: örneğin, mevduat sigortası ile bile, mevduat sahipleri, bankaların yeniden düzenlenmesi sırasında mevduatlara derhal erişemedikleri inancıyla motive edilebilirler.

Banka işlemleri ilk olarak kredi genişlemesi ve müteakip daralma döngülerinin bir parçası olarak ortaya çıktı. 16. yüzyıldan sonra, senet ihraç eden İngiliz kuyumcular, kötü hasat, ülkenin bazı kesimlerini kıtlık ve huzursuzluk nedeniyle ciddi başarısızlıklara maruz kaldı. Diğer örnekler Hollanda Lale manyaları (1634-1637), İngiliz Güney Deniz Balonu (1717–1719), Fransız Mississippi Şirketi (1717-1720), Napolyon sonrası depresyon (1815-1830) ve Büyük Buhran'dır (1929). -1939).

Bireysel veya hükûmetlere şantaj yapmak için banka işlemleri de kullanılmıştır. Örneğin, 1832'de Wellington Dükü altındaki İngiliz hükûmeti, reformu önlemek için kralın William IV'ün emriyle çoğunluk hükûmetini bozdu (daha sonra 1832 Reform Yasası ). Wellington'un eylemleri reformcuları kızdırdı ve toplanan "Ağzı durdurun, altına gidin! " .

Amerika Birleşik Devletleri'ndeki durgunlukların birçoğuna bankacılık paniği neden oldu. Büyük Buhran, 1929'dan 1933'e kadar çok sayıda bankada gerçekleşen çeşitli bankacılık krizlerini içeriyordu; bunlardan bazıları ABD'nin bölgelerine özgüdür Bankaların faaliyetleri, yasaları bankaların sadece tek bir şube işletmesine izin veren eyaletlerde en yaygın olanıdır ve özellikle tek şubeli bankalar bölgelerde bulunduğunda birden fazla şubesi olan bankalara kıyasla riski önemli ölçüde arttırmaktadır. ekonomik olarak tek bir endüstriye bağımlıdır.

Bankacılık panikleri, muhabir ağlarını düşüren Tennessee ve Kentucky'deki bir dizi bankanın çöküşüyle tetiklenen borsa çöküşünden bir yıl sonra Kasım 1930'da Yukarı-Güney'de başladı. Aralık ayında New York, tek bir bankanın birçok şubesinde yer alan devasa banka işlemleri yaşadı. Philadelphia, bir hafta sonra çeşitli bankaları etkileyen banka liderleri tarafından vuruldu, ancak önde gelen şehir bankaları ve Federal Rezerv Bankası tarafından hızlı bir şekilde harekete geçirildi. New York ve Los Angeles'taki mali holdingler belirgin bir şekilde skandallarda başarısız olduktan sonra çekilme daha da kötüleşti. ABD Depresyonu'nun ekonomik hasarının büyük bir kısmı doğrudan banka işlemlerinden kaynaklanmıştır, Kanada'da farklı bankacılık düzenlemeleri nedeniyle aynı dönemde banka işletmesi yapılmamıştır.

Milton Friedman ve Anna Schwartz, 1930 sonbaharında banka mevduatlarının ve bankaların doğrudan para arzında bir azalmaya neden olan ekonomiyi daraltmasına yol açan kredileri tasfiye etmeye zorlayan sinir biriktiricileri tarafından bankalardan düzenli olarak çekilmelerinden ("istifleme") esinlendiklerini savundu. Banka işlemleri önümüzdeki birkaç yıl boyunca ABD'yi rahatsız etmeye devam etti. Şehir çapındaki koşular arasında Boston (Aralık 1931), Chicago (Haziran 1931 ve Haziran 1932), Toledo (Haziran 1931) ve St.Louis (Ocak 1933) bulunur. Depresyon sırasında uygulamaya konan kurumlar, ABD ticari bankalarında 1930'lardan bu yana, 1980'lerin ve 1990'ların ABD tasarrufları ve kredi krizi gibi koşullar altında bile kaçmasını engellemiştir.

2007'de başlayan küresel mali kriz, bir banka işlemiyle karşılaştırılabilir piyasa likidite başarısızlıkları etrafında toplanmıştır. Kriz, İngiltere'nin Kuzey Kayası ve ABD'nin IndyMac'ı ile ilişkili olanlar da dahil olmak üzere bir banka kamulaştırması dalgası içeriyordu. krizde.

Hâlen çoğu gelişmiş ülkede kullanılan bankacılık türü kısmi rezerv bankacılığı kapsamında, bankalar vadesiz mevduatlarının sadece bir kısmını nakit olarak tutmaktadır. Kalan tutar, vadeleri tipik olarak vadesiz mevduattan daha uzun olan ve bir varlık-yükümlülük uyumsuzluğuna yol açan menkul kıymetler ve kredilere yatırılır. Hiçbir bankanın tüm mevduatların bir kerede çıkarılması için yeterli rezervi bulunmamaktadır .

Diamond ve Dybvig, bankaların neden gerçekleştiğini ve bankaların neden varlıklarından daha likit mevduat ihraç ettiklerini açıklamak için etkili bir model geliştirdi. Modele göre, banka uzun vadeli kredileri tercih eden borçlular ile likit hesapları tercih eden mevduat sahipleri arasında aracılık yapmaktadır. Diamond-Dybvig modeli, birden fazla Nash dengesi olan ekonomik bir oyun örneği sunar; burada, münferit mevduat sahiplerinin, bir bankanın çökmesine neden olmasına rağmen, başlayacağından şüphelendikten sonra bir banka işlemine girmesi mantıklıdır.

Modelde, işletme yatırımı, gelecekteki zamanın getirilmesi için şimdiki harcamaların elde edilmesini gerektirir; örneğin, gelecek yıllarda üretim için şimdi makine ve binalara yapılan harcamalar. Yatırımları finanse etmek için borçlanması gereken bir işletme veya girişimci, tam geri ödemeden önce yatırım getirisi elde etmek için yatırımlarına uzun zaman vermek isteyecek ve borç verene çok az likidite sunan uzun vadeli kredileri tercih edecektir. Aynı ilke, konut veya otomobil gibi büyük bilet satın almak için finansman arayan bireyler ve hane halkı için de geçerlidir. Bu işletmelere borç vermek için paraya sahip olan hane halkları ve firmaların ani ve öngörülemeyen nakit ihtiyaçları olabilir, bu nedenle genellikle sadece paralarına likit vadesiz mevduat hesapları şeklinde anında erişim garantilenmesi koşuluyla kredi vermeye istekli olurlar, yani, mümkün olan en kısa vadeye sahip hesaplar. Borçlular paraya ihtiyaç duyduklarından ve mevduat sahiplerinin bu kredileri ayrı ayrı yapmaktan korktuklarından, bankalar birçok bireysel mevduattan para toplayarak, borçlulara verilen kredilere ayırarak ve riskleri hem varsayılan hem de ani nakit taleplerini yayarak değerli bir hizmet sunmaktadır. Bankalar uzun vadeli kredileri için vadesiz mevduatlar üzerinden ödediklerinden daha yüksek faiz alabilirler ve böylece kâr elde edebilirler.

Herhangi bir zamanda sadece birkaç mevduat sahibi çekilirse, bu düzenleme iyi çalışır. Bazı büyük acil durumları bankanın coğrafi faaliyet alanı ile eşleştiren veya aşan bir ölçekte kısıtlayan mevduat sahiplerinin öngörülemeyen nakit ihtiyaçlarının aynı anda gerçekleşmesi olası değildir; yani, büyük sayılar yasası uyarınca, bankalar bireysel harcama ihtiyaçları büyük ölçüde ilişkisiz olduğundan, herhangi bir günde hesapların sadece küçük bir yüzdesinin geri çekilmesini bekleyebilirler. Bir banka, uzun bir ufukta kredi verebilirken, para çekme talebinde bulunabilecek tüm mevduat sahiplerine ödeme yapmak için sadece nispeten küçük miktarlarda nakit bulundurur.

Ancak, birçok mudi bir kerede çekilirse, bankanın kendisi (bireysel yatırımcıların aksine) likidite eksikliği yaşayabilir ve mudiler paralarını geri çekmek için acele ederler, bankayı varlıklarının çoğunu kayıpta tasfiye etmeye zorlarlar ve sonunda kaybetmek. Eğer böyle bir banka kredilerini erken çağırmaya çalışsaydı, işletmeler üretimlerini aksatmaya zorlanabilirken, bireylerin evlerini ve / veya araçlarını satmaları gerekebilir ve bu da daha büyük ekonomiye daha fazla zarar verebilir. Buna rağmen, çoğu borçlu olmasa da çoğu talep üzerine bankayı tam olarak ödeyemez ve iflas beyan etmek zorunda kalır, bu da muhtemelen süreçteki diğer alacaklıları etkiler.

Bir banka koşusu, yanlış bir hikâye ile başladığında bile meydana gelebilir. Hikâyenin yanlış olduğunu bilen mudiler bile, diğer mudilerin hikâyeye inanacağından şüphelenirse çekilme teşviki olacaktır. Hikâye kendini gerçekleştiren bir kehanet hâline gelir. Gerçekten de, kendini gerçekleştiren kehanet terimini icat eden Robert K. Merton, bankanın Sosyal Teori ve Sosyal Yapı kitabındaki kavramın ana örneği olduğunu belirtti. İngiltere Bankası valisi Mervyn King, bir zamanlar bir banka koşusu başlatmanın mantıklı olmayabileceğini, ancak bir kez başladıktan sonra katılmak için rasyonel olduğunu belirtti.

Bir banka koşusu, sadece bir bankanın mevduatının aniden geri çekilmesidir. Bir banka paniği, birçok bankaya aynı anda yığılındığı zaman, zincirleme başarısızlık olarak ortaya çıkan bir finansal krizdir. Sistemik bir bankacılık krizinde, bir ülkedeki bankacılık sermayesinin tamamı ya da neredeyse tamamı silinir; bu, düzenleyiciler sistemik riskleri ve yayılma etkilerini göz ardı ettiklerinde ortaya çıkabilir.

Sistemik bankacılık krizleri, önemli mali maliyetler ve büyük çıktı kayıpları ile ilişkilidir. Acil durumlarda likidite desteği ve battaniye garantileri, her zaman başarılı bir şekilde değil, bu krizlerin kontrol altına alınması için kullanılmıştır. Mali sıkılaştırma, sürdürülemez maliye politikaları tarafından bir kriz tetiklenirse piyasa baskısının kontrol altına alınmasına yardımcı olsa da, tipik olarak genişletici maliye politikaları kullanılmaktadır. Likidite ve ödeme gücü krizlerinde merkez bankaları likit olmayan bankaları desteklemek için likidite sağlayabilir. Mudi koruması, maliyetli olma eğiliminde olmasına ve ekonomik iyileşmeyi hızlandırmasına rağmen, güvenin geri kazanılmasına yardımcı olabilir. Müdahale genellikle iyileşmenin gerçekleşmesi umuduyla ertelenir ve bu gecikme ekonomi üzerindeki stresi artırır.

Bazı önlemler, ekonomik serpintiyi kontrol altına alma ve sistemik bir krizden sonra bankacılık sistemini geri getirme konusunda diğerlerinden daha etkilidir. Bunlar arasında sorunun ölçeğinin belirlenmesi, sıkıntılı borçlulara yönelik borç azaltma programları, kurumsal yeniden yapılandırma programları, banka kayıplarının tanınması ve bankaların yeterince aktifleştirilmesi yer alıyor. Müdahale hızı kritik öneme sahiptir; müdahale likidite desteği ve düzenlemelerin gevşemesi durumunda iflas eden bankaların toparlanması umuduyla çoğu kez ertelenmekte ve sonunda bu gecikme ekonomi üzerindeki stresi arttırmaktadır. Hedeflenen, tercih edilen yardıma erişimi sınırlayan net ölçülebilir kuralları belirleyen ve sermaye düzenlemesi için anlamlı standartlar içeren programlar daha başarılı görünmektedir. IMF'ye göre, devlete ait varlık yönetimi şirketleri (kötü bankalar) siyasi kısıtlamalar nedeniyle büyük ölçüde etkisizdir.

Bir hükûmet örtük kayıtdışı mali açığı, zombi bankalar için o bankaların mevduattan caydırmak için yeterince büyük kayıp olduğunda sessiz çöküş oluşur. Daha fazla mevduat sahibi ve yatırımcı bir hükûmetin bir ülkenin bankacılık sistemini destekleyip destekleyemeyeceğinden şüphe duymaya başladığında, sistemdeki sessiz çalışma buhar toplayarak zombi bankalarının finansman maliyetlerinin artmasına neden olabilir. Bir zombi bankası bazı varlıkları piyasa değerinde satarsa, geri kalan varlıkları daha büyük oranda ayrılmamış zarar oranı içerir; borçlarını artan faiz oranlarında devralırsa, kârını daha sağlıklı rakiplerin karlarıyla birlikte sıkar. Sessiz çalışma ne kadar uzun olursa, sağlıklı bankalardan ve vergi mükelleflerinden zombi bankalarına daha fazla fayda aktarılır. Terim, mevduat sigortası olan ülkelerdeki pek çok mevduat sahibinin, bakiyelerini mevduat sigortası limitinin altına çektiğinde de kullanılır.

Bir krizden sonra temizlik maliyeti çok büyük olabilir. 1970'ten 2007'ye kadar dünyadaki sistematik olarak önemli bankacılık krizlerinde, hükûmete ortalama net yeniden sermayelendirme maliyeti GSYİH'nın % 6'sı idi, kriz yönetimiyle ilişkili mali maliyetlerin GSYİH'nın% 13'ü (giderlerin geri kazanımı göz ardı edilirse GSYİH'nin% 16'sı), ekonomik çıktı kayıpları krizin ilk dört yılında GSYİH'nın yaklaşık% 20'sini oluşturdu.

Bir banka yığılmaya neden olabilecek bilgileri saklamaya çalışabilir. Örneğin, mevduat sigortasından önceki günlerde, bir bankanın büyük bir lobiye ve hızlı hizmete sahip olması, caddeye uzanan ve yoldan geçenlerin bir banka çalışmasına yol açmasına neden olabilecek bir mevduat hattının oluşumunu önlemek mantıklıydı.

Bir banka süreci yapay olarak yavaşlatarak yığılmayı geciktirebilir. Bir yöntem banka çalışanlarının çok sayıda arkadaşının ve akrabasının sıraya girmesini ve birçok küçük, yavaş işlem yapmasını sağlamaktır.

Bankalar, müşterileri talep üzerine geri çekilemeyen vadeli mevduat yapmaya teşvik edebilir. Vadeli mevduat bir bankanın yükümlülüklerinin yeterince yüksek bir yüzdesini oluşturursa, banka işlemlerine karşı kırılganlığı önemli ölçüde azalacaktır. Dezavantajı bankaların vadeli mevduat üzerinde daha yüksek bir faiz ödemek zorunda olmasıdır.

Bir banka yığılmayı durdurmak için geçici olarak para çekme işlemlerini askıya alabilir; buna konvertibilite süspansiyonu denir. Birçok durumda askıya alma tehdidi, çalışmayı önler, yani tehdidin gerçekleştirilmesine gerek yoktur.

Korunmasız bir bankanın daha güçlü sermaye rezervine sahip başka bir kurum tarafından acil olarak satın alınması söz konusu olabilir. Bu teknik, ABD Federal Mevduat Sigorta Şirketi tarafından, mevduat sahiplerine doğrudan kendi fonlarından ödeme yapmak yerine, iflas eden bankaları elden çıkarmak için yaygın olarak kullanılmaktadır.

Başarısız bir kurum için acil bir alıcı yoksa, bir düzenleyici veya mevduat sigortacısı, iş tasfiye edilinceye veya satılıncaya kadar geçici olarak çalışan bir köprü banka kurabilir.

Bir banka başarısızlığından sonra temizlemek için hükûmet, bir veya daha fazla özel bankadan bireysel olarak sorunlu varlıklar satın alarak varlıklarındaki önemsiz tahvillerin oranını azaltan, devlet tarafından işletilen yeni bir varlık yönetimi şirketi olan " kötü banka " kurabilir. sonra da iflas davalarında alacaklı olarak hareket eder. Ancak bu, esasen iflasın sübvanse edilmesiyle ahlaki tehlike yaratır: geçici olarak düşük performans gösteren borçlular, kötü bankaya satılmaya uygun hale getirmek için iflas başvurusu yapmak zorunda kalabilirler.

Mevduat sigorta sistemleri, her mevduat sahibini belirli bir miktara kadar güvence altına alır, böylece banka başarısız olsa bile mevduat sahiplerinin tasarrufları korunur. Bu, birilerinin mevduatlarını geri alma teşvikini ortadan kaldırır, çünkü diğerleri kendi paralarını çeker. Bununla birlikte, mevduat sahipleri, bir bankanın yeniden düzenlenmesi sırasında mevduatlara anında erişemedikleri korkusuyla hala motive edilebilirler. Bu tür korkuların bir koşuyu tetiklemesini önlemek için, ABD FDIC devralma operasyonlarını gizli tutar ve bir sonraki iş gününde yeni sahiplik altında şubeleri yeniden açar. Hükûmetin kendisinin nakit sıkıntısı çektiği düşünülürse, devlet mevduat sigorta programları etkisiz olabilir.

Banka sermaye gereksinimleri, bankanın iflas etme olasılığını azaltır. Basel III anlaşması, banka sermaye gereksinimlerini güçlendirmekte ve banka likiditesi ve banka kaldıracı ile ilgili yeni düzenleme gereklilikleri getirmektedir.

Tam rezerv bankacılık, rezerv oranının% 100'e ayarlandığı varsayımsal bir durumdur ve yatırılan fonlar, mevduat sahibi talep üzerine fonları çekme yasal hakkını elinde tuttuğu sürece banka tarafından ödünç verilmez. Bu yaklaşım çerçevesinde, bankalar kredi ve mevduatın vadelerine uymak zorunda kalacak, böylece banka işletmeleri riskini büyük ölçüde azaltacaktır.

Tam rezerv bankacılığa daha az ciddi bir alternatif, bir bankanın ödünç verebileceği mevduat oranını sınırlandıran ve bir bankanın faaliyete geçmesinin daha az olası olmasını sağlayan bir rezerv oranı şartıdır, çünkü talepleri karşılamak için daha fazla rezerv mevcut olacaktır mevduat. Bu uygulama, kesirli rezerv bankacılığının fraksiyonu üzerinde bir sınır koymaktadır.

Şeffaflık, bankacılık sistemi aracılığıyla krizlerin yayılmasını önlemeye yardımcı olabilir. Son kriz bağlamında, bazı varlık türlerinin aşırı karmaşıklığı, piyasa katılımcılarının hangi finansal kurumların hayatta kalacağını değerlendirmelerini zorlaştırdı ve bu da çoğu kurumu birbirine borç vermeye çok isteksiz hale getirerek krizi güçlendirdi.

Merkez bankaları son çare borç veren olarak hareket ederler. Bir bankanın çalışmasını önlemek için, merkez bankası bankalara kısa vadeli kredi vereceğini garanti eder, eğer ekonomik olarak uygulanabilir kalırlarsa, mevduatlarını onurlandırmak için her zaman yeterli likiditeye sahip olmalarını sağlar. Walter Bagehot'ın Lombard Caddesi adlı kitabı , son çare borç verenin rolünün etkili bir erken analizini sunmaktadır.

Son çare borç verenin rolü ve mevduat sigortasının varlığı, her ikisi de ahlaki tehlike yaratır, çünkü bankaların riskli krediler yapmaktan kaçınma teşvikini azaltırlar. Bununla birlikte, standart önlemlerdir, çünkü toplu önlemenin faydalarının genellikle aşırı risk alma maliyetlerinden daha ağır bastığına inanılmaktadır.

1933'teki banka paniği, Archibald MacLeish'in 1935'teki Panik oyunu. Bankaların diğer kurgusal tasvirleri arasında American Madness (1932), It's a Wonderful Life (1946, 1932 ABD'de kuruldu), Silver River (1948), Mary Poppins (1964, 1910 Londra'da kuruldu), Noble House (1988) ve Papa Ölmeli (1991).