İkinci İtalyan Bağımsızlık Savaşı

İkinci İtalyan Bağımsızlık Savaşı, aynı zamanda Fransa-Avusturya Savaşı, Sardinya Savaşı, Avusturya-Sardunya Savaşı veya 1859 İtalyan Savaşı olarak da adlandırılır (İtalyanca: Seconda guerra d'indipendenza italiana; Fransızca: Campagne d'Italie), 1859'da İkinci Fransız İmparatorluğu ve Sardinya Savoyard Krallığı tarafından Avusturya İmparatorluğu'na karşı savaşıldı ve İtalya'nın Birleşmesi sürecinde çok önemli bir rol oynadı.

Savaştan bir yıl önce, Plombières Anlaşmasında Fransa, Savoy Dükalığı ve Nice İlçesi şeklinde toprak tazminatı karşılığında Sardunya'nın Avusturya'yı İtalya'dan kovma çabalarını desteklemeyi kabul etti. İki devlet Ocak 1859'da askeri bir ittifak imzaladı. Sardunya 9 Mart 1859'da, Avusturya ise 9 Nisan'da ordusunu seferber etti.

23 Nisan'da Avusturya, Sardunya'ya terhis edilmesini talep eden bir ültimatom verdi. Sardunya'nın reddetmesi üzerine 26 Nisan'da savaş başladı. Avusturya, üç gün sonra Sardunya'yı işgal etti ve Fransa, 3 Mayıs'ta Avusturya'ya savaş ilan etti.

Avusturya işgali, Nisan ayı sonunda başlayan Fransız birliklerinin Piedmont'a gelişiyle durduruldu. Avusturyalılar, 4 Haziran'da Magenta Muharebesi'nde yenildiler ve 24 Haziran'da Solferino Muharebesi'nde Fransız-Sardunya zaferinin savaşın sona ermesi ve 12 Temmuz'da Villafranca Ateşkesi'nin imzalanmasıyla sonuçlandığı Lombardiya'ya geri püskürtüldüler. .

Avusturya, Lombardiya'yı Fransa'ya bıraktı ve o da onu Sardunya'ya verdi. İtalya'daki Avusturya gücünün çöküşünden yararlanan Sardinya, 22 Mart 1860'ta Toskana Büyük Dükalığı, Parma Dükalığı, Modena ve Reggio Dükalığı ve Papalık Elçiliklerinden oluşan Orta İtalya Birleşik Eyaletlerini ilhak etti. İki gün sonra Sardinya, Torino Antlaşması ile Savoy ve Nice'i yardımının tazminatı olarak Fransa'ya devretti.

Piyemonteliler, Birinci İtalyan Bağımsızlık Savaşı'nda Avusturya'ya yenilmelerinin ardından müttefiklere ihtiyaçları olduğunun farkına vardılar. Bu, Cavour Kontu Başbakan Camillo Benso'nun, kısmen Piedmont'un Kırım Savaşı'na katılımı yoluyla diğer Avrupalı güçlerle ilişkiler kurmaya çalışmasına yol açtı. Kırım Savaşı'ndan sonra Paris'te düzenlenen barış konferansında Cavour, İtalya'nın birleşmesi çabalarına dikkat çekmeye çalıştı. İngiltere ve Fransa'yı sempatik buldu, ancak İtalya'nın bağımsızlığına yönelik herhangi bir hareket Avusturya'nın Lombardiya-Venedik topraklarını tehdit edeceğinden, Avusturya'nın isteklerine karşı çıkmayı reddetti. Napolyon III ve Cavour arasındaki konferanstan sonra yapılan özel görüşmeler, Napolyon'u İtalya'ya yardım etmek için en olası aday olarak belirledi, ancak o hala bağlı değildi. 14 Ocak 1858'de bir İtalyan olan Felice Orsini, Napolyon III'ün hayatına yönelik bir girişimde bulundu. Suikast girişimi, İtalyan birliğine yaygın bir sempati getirdi ve İtalya'daki hükümetlerin daha sonra olmasına izin verebileceği daha geniş devrimci faaliyetleri etkisiz hale getirmek için Avusturya'ya karşı Piedmont'a yardım etmeye kararlı olan Napolyon III üzerinde derin bir etkiye sahipti. 21 Temmuz 1858'de Plombières'te gizli bir toplantının ardından III. Napolyon ve Cavour, 28 Ocak 1859'da Avusturya'ya karşı gizli bir ittifak antlaşması imzaladılar. Piedmont-Sardunya karşılığında Nice ve Savoy'u Fransa'ya verirse Fransa, saldırıya uğrarsa Piedmont-Sardunya'nın Avusturya'ya karşı savaşmasına yardım edecekti. Gizli ittifak, İtalyan Yarımadası'nın Savoy Evi altında birleştirilmesi için Sardunya-Piedmontese planına yardım ederek her iki ülkeye de hizmet etti. Napolyon'un Fransız İkinci İmparatorluğu'nun ateşli bir düşmanı olan Avusturya'yı da zayıflattı. Önce Avusturyalılar saldırmadıkça Fransız yardımını alamayan Cavour, sınıra yakın bir dizi askeri manevra ile Viyana'yı kışkırttı. Sardinya ordusunu 9 Mart 1859'da seferber etti. Avusturya 9 Nisan 1859'da seferber oldu ve 23 Nisan'da Sardunya Ordusunun tamamen terhis edilmesini talep eden bir ültimatom yayınladı. Avusturya, kulak asmayınca 26 Nisan'da Sardinya'ya savaş açtı. İlk Fransız birlikleri 25 Nisan'da Piedmont'a girdi ve Fransa, 3 Mayıs'ta Avusturya'ya savaş ilan etti.

İtalyan kampanyası için Fransız Ordusu, tüm Fransız ordusunun yarısı olan 170.000 asker, 2.000 atlı ve 312 topa sahipti. Napolyon III komutasındaki ordu beş kolorduya ayrıldı: Achille Baraguey d'Hilliers liderliğindeki I. Kolordu; Patrice de MacMahon liderliğindeki II. Kolordu; François Certain de Canrobert liderliğindeki III. Kolordu, IV. Kolordu; Adolphe Niel liderliğindeki ve prens Napoléon Joseph Charles Paul Bonaparte liderliğindeki V Corps. İmparatorluk Muhafızları, Auguste Regnaud de Saint-Jean d'Angély tarafından komuta edildi.

Sardunya Ordusu'nun yaklaşık 70.000 askeri, 4.000 atlısı ve 90 topu vardı. Castelbrugo, Manfredo Fanti, Giovanni Durando, Enrico Cialdini ve Domenico Cucchiari liderliğindeki beş bölüme ayrıldı. Cacciatori delle Alpi ve Cacciatori degli Appennini adlı iki gönüllü oluşum da hazır bulundu. Alfonso Ferrero la Marmora tarafından desteklenen Savoy'dan Victor Emmanuel II tarafından yönetildi.

Yeni kurulan Boğdan ve Eflak Birleşik Prenslikleri de Fransız-İtalyan ittifakını destekledi. Hükümdarları Alexandru Ioan Cuza'ya III. Napolyon tarafından 10.000 tüfek ve cephane verildi. Napolyon III, sarsılmaz ve çok samimi sempatisiyle Bükreş'e askeri bir heyet de gönderdi. Cesaretlenen Cuza, Ploieşti'de yeni bir askeri kamp kurdu. Sonuç olarak Avusturya, Transilvanya'da 30.000 asker bulundurmak zorunda kaldı ve bu, İtalya'dan pek de esirgenemezdi.