Video ölçekleyici

Video ölçekleyici, video sinyallerini bir ekran çözünürlüğünden diğerine dönüştüren bir sistemdir; tipik olarak, ölçekleyiciler, daha düşük bir çözünürlükten (480p standart tanım gibi) daha yüksek bir çözünürlüğe (1080i yüksek çözünürlüklü gibi), “upconversion” veya “upscaling” olarak bilinen bir işleme dönüştürmek için kullanılır. Düşük çözünürlüğe "downconversion" veya "downbacking" olarak bilinir.

Video ölçekleyiciler genellikle televizyonlar, video oyun konsolları ve DVD veya Blu-ray disk oynatıcılar gibi tüketici elektroniği cihazlarında bulunur, ancak diğer AV ekipmanlarında da bulunabilir (video düzenleme ve televizyon yayın ekipmanı gibi). Video ölçekleyicileri, genellikle basit video değiştirme özellikleri sağlayan tamamen ayrı bir cihaz olabilir. Bu birimler genellikle ev sinemasının veya öngörülen sunum sistemlerinin bir parçası olarak bulunur. Video sinyallerinin belirgin tanımını geliştiren bir video işlemcisi oluşturmak için genellikle diğer video işleme cihazlarıyla veya algoritmalarla birleştirilirler.

Video ölçekleyiciler esas olarak dijital bir cihazdır; bununla birlikte, analog girişleri ve çıkışları desteklemek için bir analogdan dijitale dönüştürücü (ADC veya sayısallaştırıcı) ve bir dijital-analog dönüştürücü (DAC) ile birleştirilebilir.

Bir ekranın "doğal çözünürlüğü", ekranın çıkış yüzeyinde görünen alanın her bir satırını ve sütununu oluşturan fiziksel piksel sayısıdır. Kullanımda aynı çözünürlükte olmayan (ekranların tümü değil) birçok farklı video sinyali vardır, bu nedenle bir görüntü sinyalini bir görüntü cihazına doğru şekilde çerçevelemek için bir miktar çözünürlük uyarlaması gereklidir. Örneğin, Amerika Birleşik Devletleri içinde, her biri farklı çözünürlükte video formatlarına sahip NTSC, ATSC ve VESA video standartları vardır. Yüksek tanımlı televizyonlar için çoklu ortak çözünürlükler de kullanılır; 720p, 1080i ve 1080p.

Bir video sinyalinin ölçeklendirilmesi, belirli bir ekranın boyutuna uymasına izin verirken, işlem, çınlama ve posterizasyon gibi sinyalde artan sayıda görsel yapaylığa neden olabilir.

T16: 9 (veya yüksek tanımlamalı) programlama ve 4: 3 (veya standart tanımlamalı) programlamanın bir karışımını havalandıran yükseliş kanalları, programlamanın tüm kutuları doldurabilmesi için programlamayı dolduracak şekilde ölçekleme ve / veya kırpma işlemlerini kullanabilir. bunun yerine, formattaki tutarlılığı korumak için. Benzer şekilde, "merkez kırpma" yerine, kanallar 4: 3 beslemelerinde postalama için 16: 9 oranında, aşağıya doğru 16: 9'luk bir sinemaskop veya kısmi 14: 9'luk birsinemaskop olarak yayınlanacak şekilde aşağıdan aşağıya programlama yapabilirler. Dijital karasal televizyona geçiş sırasında öncelikle Avrupa yayıncıları tarafından kullanılmaktadır. Aktif Format Tanımlama standardı, çeşitli ölçekleme, sinemaskop ve pillarboks durumlarını tanımlayan bir değişkenler sistemidir; yayın ekipmanı ve televizyonlar, içerikte kodlanan AFD bayrağına ve ekranın en / boy oranına bağlı olarak otomatik olarak uygun duruma geçecek şekilde yapılandırılabilir.

ABD kablo şebekesi TNT, 2004 yılında bir HD beslemeyi sunarken, tartışmalı olarak FlexView (diğer yayıncılara da sunulmuştur) olarak bilinen bir germe sistemi kullanmıştır. FlexView, ekranın kenarlarına daha fazla gerinmek için doğrusal olmayan bir yöntem kullandı. Uygulamada, sütunlar kutusunun plazma televizyonlarda yanıklara neden olabileceğini savunan TNT, Clyde D. Smith'de yayın mühendisliği kıdemli başkan yardımcısının dayattığı, bazı eski HDTV'lerin otomatik olarak 4: 3 içeriği geremeyeceği, Bazı ekranlar zayıftı ve ayrıca 4: 3 programlamaya "sarsıntı" geçişleri olmadan daha tutarlı bir görüntüleme deneyimi istiyordu. TNT'nin niyetine rağmen, sistem, yüksek çözünürlüklü kanalların izleyicileri tarafından sıklıkla eleştirildi ve "Stretch-O-Vision" etkisi takma adıyla.