Küçük Asya'nın Abbasi işgali (782)

782 Küçük Asya'nın Abbasi işgali, Abbasi Halifeliği'nin Bizans İmparatorluğu'na karşı başlattığı en büyük operasyonlardan biriydi. İşgal, bir dizi Bizans başarısının ardından Abbasi askeri gücünün bir göstergesi olarak başlatıldı. Abbasi veliahtı, geleceğin Harun al-Rashid komutasındaki Abbasi ordusu, Bizans başkenti Konstantinopolis'ten Boğaz'ın karşısındaki Hrisopolis'e kadar ulaştı, ikincil güçler Batı Anadolu'ya baskın düzenledi ve burada Bizans güçlerini mağlup etti. Harun, Konstantinopolis'e saldırmak niyetinde olmadığı ve bunu yapacak gemileri olmadığı için geri döndü.

Bu arada Abbasi ordusunun Frigya'daki arkasını güvence altına almak için bırakılan müfrezeyi etkisiz hale getiren Bizanslılar, Harun'un ordusunu kendi birleşen güçleri arasında yakalamayı başardılar. Ancak Ermeni general Tatzates'in ihaneti, Harun'un yeniden üstünlüğü ele geçirmesine izin verdi. Abbasi prensi ateşkes ilan etti ve aralarında İmparatoriçe İrene'nin başbakanı Staurakios'un da bulunduğu yüksek rütbeli Bizans elçilerini tutukladı. Bu, Irene'i üç yıllık bir ateşkesi kabul etmeye ve her yıl ağır bir haraç ödemeye zorladı. Irene daha sonra dikkatini Balkanlar'a odakladı, ancak Arap baskısı 798'de 782'ninkine benzer şartlarda başka bir ateşkese yol açana kadar 786'da Araplarla savaş yeniden başladı.

Emevî Halifeliğinin 740'lardaki iç savaşlardan ve onu izleyen Abbasi Devrimi'nden kaynaklanan iç zorluklarından yararlanarak, İmparator V.Konstantin (741-775) komutasındaki Bizanslılar, doğu sınırlarında inisiyatifi yeniden kazanabildiler. Araplar ve saldırgan bir strateji izlediler. Abbasi rejiminin 760'larda ve 770'lerde kademeli olarak sağlamlaşmasıyla, durum daha dengeli hale geldi: Araplar, Bizanslılar hâlâ büyük karşı saldırılara muktedir olsalar da, Küçük Asya'nın derinliklerine doğru büyük çaplı baskınlarına yeniden başladılar. Böylece 778'de Michael Lachanodrakon komutasındaki Bizanslılar, önemli miktarda ganimet ele geçirdikleri Germanikeia (Ma'rash) kasabasını ele geçirdiler ve birçok Suriyeli Hristiyanı esir alıp Abbasi generali Thumama ibn al- Walid. Sonraki yıl, Bizanslılar, Halife el-Mehdi'yi (775-785) emektar Hasan ibn Qahtaba ile değiştirmeye zorlayarak kale şehri Hadath'ı ele geçirip yerle bir ettiler. Hasan, Bizans topraklarını işgal eden 30.000'den fazla askeri yönetti, ancak Bizanslılar hiçbir muhalefet göstermedi ve malzeme eksikliği Hasan'ı fazla bir şey yapmadan eve dönmeye zorlayana kadar iyi tahkim edilmiş şehirlere ve sığınaklara çekildiler.

Bizans'ın bu başarılarına cevaben, Halife el-Mehdi şimdi sahaya bizzat girmeye karar verdi. 12 Mart 780'de Mehdi Bağdat'tan ayrıldı ve Halep üzerinden yeniden sınırlandırdığı Hadath'a yürüdü. Daha sonra ordudan ayrıldığı ve Bağdat'a döndüğü Arabissus'a doğru ilerledi. Oğlu ve varisi Harun - daha çok lakabı ya da kraliyet adı olan al-Rashid - Ermeni Temasına baskın düzenleyen ve Semaluos'un küçük kalesini ele geçiren ordunun yarısından sorumluydu. Diğer yarısına emanet edilen Thumama, Küçük Asya'nın derinliklerine girdi. Batıya, Trakezya Temasına kadar yürüdü, ancak orada Lachanodrakon tarafından ağır bir yenilgiye uğradı. Haziran 781'de, Arap işgal gücü Halife Ömer'in (634-644) büyük yeğeni Abdül Kabir'in başkanlığında Hadath'ta toplanırken ve yine yıllık baskınlarını başlatmaya hazırlanırken İmparatoriçe İrene, Küçük Asya'nın tematik orduları ve onları hadım sakellarios John'un altına yerleştirdi. Müslümanlar, Hadath Geçidi üzerinden Bizans Kapadokya'sına geçtiler ve Lachanodrakon komutasındaki birleşik Bizans kuvvetleri tarafından Sezariye yakınlarında karşılandılar. Ardından gelen savaş, pahalı bir Arap yenilgisine neden oldu ve Abdül Kabir'i kampanyasını bırakıp Suriye'ye geri çekilmeye zorladı.

Bu yenilgi, yeni bir sefer hazırlayan Halife'yi çileden çıkardı. Bir güç gösterisi ve Halifeliğin üstünlüğünün net bir göstergesi olarak tasarlanan ordu, 8. yüzyılın ikinci yarısında Bizans'a karşı gönderilen en büyük orduydu: İddiaya göre 95.793 kişiden oluşuyordu, bu da Küçük Asya'daki toplam Bizans askeri kuruluşunun yaklaşık iki katı, Abbasi devletine yaklaşık 1,6 milyon nomismata, neredeyse Bizans İmparatorluğu'nun tüm yıllık geliri kadar mal oldu. Harun sözde liderdi, ancak Halife ona eşlik edecek deneyimli subaylar göndermeye özen gösterdi.

9 Şubat 782'de Harun, Bağdat'tan ayrıldı; Araplar Toros Dağları'nı Kilikya Kapısı'ndan geçerek hızla Magida sınır kalesini ele geçirdiler. Daha sonra plato boyunca askeri yollar boyunca Frigya'ya doğru ilerlediler. Orada, Harun, Nakoleia'yı kuşatmak ve arkasını korumak için teğmeni hadjib al-Rabi 'ibn Yunus'u bırakırken, başka bir güç, bildirildiğine göre el-Barmaki (güçlü Barmakid ailesinin belirsiz bir üyesi, muhtemelen Yahya ibn Halid) ), Küçük Asya'nın zengin batı kıyılarına baskın yapmak için gönderildi. Harun, ana orduyla birlikte Opsician Temasına ilerledi. Birincil kaynaklarda (Theophanes the Confessor, Suriyeli Mikail ve el-Tabari) sonraki olayların anlatımları ayrıntılar konusunda farklılık gösterir, ancak kampanyanın genel seyri yeniden inşa edilebilir.

Warren Treadgold'a göre, Bizans çabası Irene'nin başbakanı, Harun'un büyük ordusuyla hemen bir çatışmadan kaçınmak, ancak ayrılıp çeşitli müfrezeleriyle bağımsız olarak buluşmak için ilerlemesini beklemek olan hadım Staurakios tarafından yönetiliyor gibi görünüyor. Lachanodrakon komutasındaki Trakezyalılar, Darenos denilen yerde Barmaki ile karşı karşıya geldiler, ancak yenildiler ve ağır kayıplara uğradılar (Theophanes'e göre 15.000, Suriyeli Mikail'e göre 10.000). El-Rabi'nin Nakoleia kuşatmasının sonucu belirsizdir, ancak muhtemelen mağlup olmuştur; Theophanes'in sözleri kasabanın ele geçirildiğini ima ediyor olabilir, ancak Suriyeli Mikail, Arapların büyük kayıplar verdiğini ve onu yakalayamadığını, bu olayların hagiografik kaynakların onayladığı bir versiyonu olduğunu bildirdi. El-Tabari, Yezid ibn Mazyad al-Shaybani komutasındaki ana ordunun bir kısmının, muhtemelen Nicaea yakınlarında bir yerde, "sayım sayısı" olan (belki de Opsician Teması Kontu) belirli bir Niketas tarafından yönetilen bir Bizans kuvveti ile karşılaştığını bildirdi. Sonraki savaşta, Niketas yaralandı ve Arap generalle tek bir çarpışmada atından kurtuldu ve muhtemelen, Okullar Anthony'nin Yurtiçi'ne bağlı imparatorluk tagmata'nın (profesyonel muhafız alayları) toplandığı Nicomedia'da emekli olmaya zorlandı. Harun onlarla uğraşmadı ve Konstantinopolis'ten İstanbul Boğazı'nın karşısındaki Hrisopolis kasabasına ilerledi. İstanbul Boğazı'nı geçecek gemileri olmayan ve en başta Konstantinopolis'e saldırmak gibi bir niyeti olmayan Harun, muhtemelen bu ilerlemeyi sadece bir güç gösterisi olarak niyet etmişti.

Dahası, şimdiye kadarki başarısına rağmen, El-Rabi'nin yenilgisi Halifelik ile iletişim hattını tehdit ettiğinden Harun'un konumu belirsizdi. Sonuç olarak, Bizans başkentinin Asya banliyölerini yağmaladıktan sonra Harun ordusunu geri çevirdi, ancak İznik'in doğusundaki Sangarius Nehri vadisi boyunca yaptığı yürüyüş sırasında arkasından Anthony komutasındaki tagmata ve cephesine general Tatzates komutasındaki Bucellarian güçleri tarafından kuşatıldı. Neyse ki, bu noktada 760 yılında Arap yönetimindeki anavatanından Bizanslılara sığınan ve V. Konstantin ikonoklast rejimiyle yakından ilişkili bir Ermeni prensi olan Tatzates, onunla gizlice temas kurdu. Tatzates, bir af ve kendisi ve ailesi için memleketi Ermenistan'a güvenli bir dönüş karşılığında Harun'a yardım etmeyi teklif etti. Theophanes, Tatzates'in eylemlerini Irene'nin en sevdiği Staurakios'a olan düşmanlığıyla açıklıyor, ancak bu, Irene'nin rejiminden daha geniş bir memnuniyetsizliği maskeliyor. Alman Bizantinist Ralph-Johannes Lilie'nin yazdığı gibi, "Tatzates yeni rejim altında kendisi için büyük fırsatlar görmedi ve gerçekten de durumun kendisine sunduğu iyi şansı kullandı".

Böylece Harun müzakere istediğinde Irene, en üst düzey yetkililerinden üçünden oluşan bir heyet yolladı: Yerli Anthony, magistros Peter ve Staurakios. Askerî konumlarından emin olarak, güvenlikleri ya da rehineleri için sözler almayı ihmal ettiler, böylece Arap kampına geldiklerinde tutsak edildiler. Tatzates'in ihaneti ve komutasındaki birliklerin güvenilmezliği ile birleştiğinde, Irene şimdi, özellikle de güvendiği yardımcısı Staurakios'un serbest bırakılması için pazarlık yapmak zorunda kaldı.

İki devlet, yıllık ağır bir haraç karşılığında üç yıllık bir ateşkes imzaladı - Arap kaynaklar 70.000 ila 100.000 altın nomismata arasında çeşitli miktarlardan bahsederken, biri ayrıca 10.000 parça ipek ekledi. Tabari'nin hesabı, haraçın "her yıl nisan başında ve haziran ayında" ödenmek üzere "doksan yetmiş bin dinar" olduğunu kaydediyor. Ayrıca Bizanslılar, Harun'un ordusuna yürüyüşü için erzak ve rehber sağlamak ve Tatzates'in eşini ve malını teslim etmek zorunda kaldı. Harun, esirlerinin hepsini serbest bıraktı (Taberiye göre 5.643), ancak topladığı zengin ganimeti muhafaza ederek 782 Eylül'de Hilafet'e döndü. Tabari, keşif gezisiyle ilgili olarak Harun güçlerinin 194.450 dinar altın, 21.414.800 dirhem gümüş ele geçirdiğini, 54.000 Bizanslıyı savaşta ve 2.090'ı esaret altında öldürdüğünü ve 100.000 sığır ve koyunu keserken 20.000'den fazla binici hayvanı esir aldığını söylüyor. Tabari ayrıca, yağma miktarının "bir iş atının bir dirhemden, bir katırın on dirhemden daha azına, bir postanın bir dirhemden daha ucuza ve bir dirhem için yirmi kılıçtan satıldığını" bildiriyor. bir ila iki dirhem bir işçi veya askerin olağan günlük maaşı olduğunda.

Başarılı Arap istilasının Bizans'ta önemli yankıları oldu. Sonuç İmparatoriçe İrene'nin prestijine büyük bir darbe oluştururken, yetenekli ve deneyimli bir lider olan Tatzates İmparatorluk tarafından kaybedildi ve Abbasiler için memleketi Ermenistan'ın hükümdarı oldu. Öte yandan, aşağılayıcı barış anlaşmasına rağmen, Bizans'ın kayıpları, özellikle Arap saldırısının boyutu göz önünde bulundurulduğunda aşırı değildi ve Irene, üç yıllık ateşkesi iç konumunu güçlendirmek için kullandı: Görünüşe göre o, " Konstantin V generallerinin eski muhafızı, uzun süre hizmet veren ve fanatik olarak ikonoklast Michael Lachanodrakon, bu kansız tasfiyenin en önde gelen kurbanıydı. Bu şekilde, İrene ordu üzerinde kontrolü ele geçirdi ve Balkanlar'daki Slavlar üzerindeki Bizans kontrolünü genişletme ve sağlamlaştırma çabalarını yeniden odaklamayı başardı.

Mütarekeye rağmen, tarihçi İbn Wadih 783, 784 ve 785 yıllarında Küçük Asya'ya Arap akınlarından bahseder. Doğruysa, ana kaynaklar ateşkesin 785 baharına kadar karşılıklı olarak saygı gördüğü konusunda hemfikir olduğundan, bunlar muhtemelen sadece küçük meseleleri temsil ederdi. O yıl, Irene ordu üzerindeki kontrolünü güçlendirdiği ve iç cephedeki ikonoklastlarla yüzleşmeye hazırlandığı için, haraç ödemesini durdurmaya karar verdi ve düşmanlıklar yeniden başladı. 786'nın başlarında Bizanslılar, Abbasilerin son beş yılını sınır ötesi seferleri için büyük bir kaleye ve askeri üsse dönüştürmek için harcadıkları Kilikya'daki kale kasabası Hadath'ı yağmalayarak ve yerle bir ederek büyük bir başarı elde ettiler. Harun el-Reşid'in aynı yıl halifelik tahta çıkmasının ardından Abbasiler inisiyatifi yeniden ele geçirdi. Arap baskısı arttı ve 798'de Irene, 782 ateşkesinin şartlarını tekrarlayan bir barış anlaşması istemeye zorlandı.