Arctocyonidae

Arctocyonidae (Yunanca arktos kyôn'dan, "ayı/köpek benzeri"), Paleosen'den Eosen'e kadar Avrupa ve Amerika'da yaşamış, 20'den fazla cinse sahip, toynaklılarla ilişkili, soyu tükenmiş bir ilkel plasentalı memeli (Eutheria) ailesi. Bazıları modern ayıların büyüklüğündeydi ve muhtemelen omnivordu; diğerleri daha küçük ve otçuldu.

Arctocyonidae, 1841'de keşfedilen Arctocyon primaevus (Blainville, 1841) ve ağaçta yaşayan memeli Chriacus gibi "arkaik toynaklıların" en iyi bilinenlerinden bazıları dahil olmak üzere yaklaşık 20 cinsten oluşur. Diğer cinsler arasında Mentoclaenodon, Lambertocyon, Thryptacodon, Anacodon ve Claenodon bulunur. Claenodon'un kendi başına ayrı bir cins (Rose, 1981), Arctocyon'un eşanlamlısı (Rigby, 1980) veya Arctocyonides'in eşanlamlısı (Van Valen, 1978) olup olmadığı tartışılmıştır. Son çalışmalar (Williamson & Carr, 2007; De Bast & Smith, 2013), Arctocyonidae'nin alt familyalarının polifiletik olabileceğini, Oxyclaeninae'nin taç plasentaların ayrı bir dalı olabileceği (bu analizlerde örneklenen tüm taksonların kesin veya muhtemel laurasiatherianlar olmasına rağmen), Arctocyoninae'nin Mesonychia ve Triisodontidae'nin kardeş grubu olduğu ve Loxolophinae'nin, Artiodactyla ve Perissodactyla'nın atalarını içeren daha geniş bir klada en yakın canlılar olduğudur. De Bast & Smith'e (2013) göre, arctocyonidler 'bazal condylrathlar için bir çöp sepeti olarak kullanılmıştır'; genel fikir birliği 'Condylarthra'nın kendisinin bir çöp sepeti taksonu olduğudur.

Arctocyon primaevus türü başlangıçta suda yaşayan (Blainville, 1841) olarak tanımlanmış ve sonraki yazarlar tarafından; fossarial, karasal (Russell, 1964), (Kondrashov, 2009) ve taramalı-ağaçsıl (Argot, 2013) olarak çeşitli hipotezler ileri sürülmüştür. Yorumlamada daha tutarlı olan Chriacus, diğerlerinin yanı sıra tarsal kemiklerinin özellikleri temelinde ağaçsıl olarak kabul edilir (Rose, 1987). Chriacus'un tırmanışı, büyük ölçüde, femurun bölümleri ve bir dizi omurun dışında hepsini içeren, neredeyse tam bir postkraniyal örneğin çeşitli iskelet özelliklerinden çıkarılır (Rose, 1987). Chriacus'taki akromiyon sürecinin şekli, humerusun geniş deltopektoral sırtı ile birleştiğinde, güçlü ön ayak kaslarının göstergesidir ve kavisli pençelere sahip büyük ön ayakların varlığı, tırmanma veya oyuk açma kabiliyetine işaret eder. Chriacus'un humerusu ile Koati, misk kedisi ve küçük panda gibi çeşitli ağaçsıl (arboreal) etoburların humerusu arasında karşılaştırmalar yapılabilir (Rose, 1987). Procreodi/Arctocyonidae içinde çok çeşitli yaşam şekilleri vardır; Grubun bazı üyelerinin - Arctocyon mumak ve Anacodon astragalus'un - morfolojik özelliklerine dayanarak yarı fossarial (yeraltında yuva yapmak veya yaşamak) olabileceği öne sürülmüştür (Gould & Rose, 2014). Genel olarak, arctocyonidler, herhangi bir özel kırkma carnassial'de olduğu gibi, creodontlar ve gerçek etoburların gösterdiği kadar kapsamlı olmasa bile, bir dereceye kadar etobur için uyarlanmış dişlere sahiptir. Büyük köpek dişleri sıklıkla bulunur ve küçük azılar nispeten keskindir, ancak azı dişleri bunodontdur, bu da büyük ölçüde omnivor bir diyet nişi olduğunu düşündürür.

Arctocyonidler, çeşitli şekillerde Carnivora'nın (Van Valen, 1969), özellikle miasit etoburlarının (Van Valen, 1978), çift toynaklıların (Rose, 1996) ve toynaklı ataların bir parçası olarak kabul edilen başlıca bir Avrupa grubudur. Arctocyonidae, en ilkel "arkaik toynaklı" gruplara atanan iki gruptan biriydi (diğeri Oxyclaenidae). Simpson (1937), Oxyclaenidae ve Arctocyonidae'yi birleştirmeyi tercih etti, ikincisi tüm grubun adı olarak öncelikliydi. Ancak McKenna ve Bell (1997), Arctocyonidae'yi bir kez daha Procreodi'ye yerleştirdi ve aileyi Arctocyoninae, Loxolophinae ve Oxyclaeninae olmak üzere üç ana alt gruba ayırdı. Bazı tartışmalar, Prothero, Manning & Fischer (1988) tarafından Arctocyonidae'den dışlanan, özellikle ilkel fakat toynaklı benzeri organizma olan Protungulatum'un aileye dahil edilip edilmemesi gerektiğiyle ilgiliydi.