Japon dillerinin sınıflandırılması

Japon dillerinin sınıflandırılması ve diğer dillerle ilişkileri belirsizdir ve bu konuda dilbilimciler tarafından ortaya atılmış onlarca teori mevcuttur. Dilbilimciler geleneksel olarak Japon dillerinin bağımsız bir aileye ait olduğunu düşünürler; gerçekten de, Ryukyuucanın Japon lehçesi olmak yerine Japon dil ailesi içinde ayrı bir dil olarak sınıflandırılmasına kadar, Japonca izole edilmiş bir dil olarak kabul ediliyordu.

Daha eski dilbilimsel ilişkiler arasında Avustronezya (Avustroasya) dilleri ve / veya Tay-Kaday dilleri gibi dillerle genetik bir ilişki olasılığı tartışılıyor. Japonca ve Korece arasındaki bir ilişki de bazı dilbilimciler tarafından mâkul görülürken, diğerleri bu fikri reddediyor. Japonca-Korece bağlantısı sorunundan bağımsız olarak, hem Japonca hem de Korece dilleri bazen artık büyük ölçüde itibarını yitirmiş Altay ailesine dahil edilir. Hatta bundan da ilerisi, bu diller bazen Altay dilleri ile birlikte Ural-Altay dillerine de dahil edilir.

Şu anda en çok desteklenen görüş, Japon dillerinin, Japonca ve Ryukyu dillerinden oluşan kendi birincil dil aileleri olduğudur. Hachijō dili bazen Japon dil ailesinin üçüncü bir kolu olarak sınıflandırılır, ancak çoğunlukla Doğu Japoncasının çok farklı bir lehçesi olarak kabul edilir.

Japon dillerinin dil anavatanının (Urheimat), Ön-Japoncanın Kore Yarımadası'na ve Japon takımadalarına teorik olarak göçünden önce Güney Çin'de, Güneydoğu Çin'de veya Doğu Çin'de bir yerde olabileceği öne sürülmüştür. Miyamoto, daha kuzeyde, günümüzün Liaoning çevresinde bir anavatan olduğunu iddia eder. Daha sonra Mançurya'da yerleşik olan Korece konuşanlar, güneye yani Kore yarımadasına doğru genişleyerek orada yaşayan Japonca konuşanları yerinden etti ve Japonya'ya Yayoi göçlerine neden oldu.

Alexander Vovin, Japon dillerinin Kore'nin bazı bölgelerinde, özellikle Güney Kore'de konuşulduğunu ve daha sonra Ön-Korece konuşanlar tarafından asimile edildiğini öne sürüyor. Benzer şekilde John Whitman (2012), Japoncanın Korece ile bağlantılı olmadığını ve Mumun seramik döneminde (Yayoi halkı) Kore yarımadasında bulunduğunu iddia ediyor. Ona göre Japonca, Milattan Önce 1500 civarında Kore yarımadasına geldi ve Milattan Önce 950 civarında Yayoi tarafından Japon takımadalarına getirildi. Bu teoride, hem Mumun hem de Yayoi kültürüyle ilişkilendirilen dil ailesi Japonca'dır. Kore dili daha sonra Mançurya'dan Kore yarımadasına Milattan Önce 300 civarında geldi ve Japon Mumun yetiştiricilerinin torunlarıyla bir arada yaşadı (veya onları asimile etti). Her ikisinin de birbiri üzerinde etkisi oldu ve daha sonraki bir kurucu etki, her iki dil ailesinin iç çeşitliliğini azalttı.

Bugün çoğu dilbilimci, Japon dillerini Korece ile ilgili olmayan kendi ayrı aileleri olarak görüyor, ancak diğer dil ailelerinin etkisini kabul ediyor (veya tam tersi, Japon dillerinin diğer dillere etkisi). Alexander Vovin (2015), Ön-Korelilerin pirinç ekimi için Japon Yarımadası'ndan kelimeler ödünç aldığına dair kanıtlar gösteriyor. Ona göre, orta Korece psʌr (pirinç) kelimesi Japonca *wasar'dan ödünç alınmıştır.

Juha Janhunen (2003), Japon dillerinin Shandong Yarımadası kıyılarında ortaya çıktığını ve Kore Yarımadası'ndaki Kore dilleri ile temas yoluyla Altay tipolojik özellikleri kazanmadan önce Sinitik dillere benzer tipolojik özelliklere sahip olduklarını öne sürdü.

2020'de dilbilimciler Yurayong ve Szeto, Japonca ve diğer diller arasındaki yakınsama aşamalarını analiz ettiler. "Sonuçlarımızın dolaylı olarak Japon dillerinin 'Paleo-Asya' kökeni lehine konuştuğu" sonucuna vardılar.

Chaubey ve van Driem (2020), Japon dillerinin Jōmon döneminin başlarında Japonya'da zaten mevcut olabileceğini öne sürüyorlar. Japon dillerinin Yayoi döneminden önce Japon takımadalarında ve Kore kıyılarında zaten mevcut olduğunu ve daha sonraki Yayoi veya Kofun dönemi pirinç tarımcılarından ziyade güneybatı Japonya'nın Jōmon popülasyonlarından biriyle bağlantılı olabileceğini öne sürüyorlar. Japonca konuşanlar daha sonra Yayoi döneminde genişledi, yeni gelenleri asimile etti, pirinç tarımını benimsedi ve Asya anakarasının teknolojilerini yerel geleneklerle birleştirdi.

Kore Tunç Çağı döneminden Kore'nin Üç Krallığı dönemine kadar uzanan, bu genişlemenin meydana geldiği tarih öncesi veya tarihsel dönem konusunda anlaşmazlıklar var. Kore dillerinin yayılması başladığında uzmanlar arasında anlaşmazlık olduğu için, orta ve güney Kore yarımadasındaki Japon dili varlığının tarih öncesi ve tarihsel kapsamı hakkında yoruma yer var.

Japon ve Kore dilleri ayrıca sondan eklemeli bir morfoloji, özne-nesne-fiil (SOV [ÖNF]) normal kelime sırası, önemli saygı ifadesi sistemleri gibi bazı tipolojik benzerlikleri paylaşır (ancak, iki dilin saygı ifadesi sistemi biçim ve kullanım açısından farklıdır; Japonca saygı ifadelerine ve Korece saygı ifadelerine bakın), birkaç sözcüksel benzerliğin yanı sıra. Bunun gibi faktörler, bazı tarihsel dilbilimcileri iki dil arasında genetik bir ilişki önermeye yöneltti.

William George Aston, 1879'da Journal of the Royal Asiatic Society'de Japonca'nın Korece ile akraba olduğunu öne sürdü. Japonca ve Korece arasında bir ilişki, 1910'da Japon bilim adamı Shōsaburō Kanazawa tarafından onaylandı. Yirminci yüzyılda başka akademisyenler de bu pozisyonu aldılar (Poppe 1965:137). Japonca ve Korece'de önde gelen bir uzman olan Samuel Martin, 1966'da ve sonraki yayınlarda (örn. Martin 1990). Bu görüşü savunan dilbilimciler arasında John Whitman (1985) ve Barbara E. Riley (2004) ve sözlük istatistik araştırması The Altaic Problem and the Origins of the Japanese Language (Moscow, 1991) ile Sergei Starostin yer alır. Bir Japon-Kore bağlantısı, bir Japon-Koguryo veya bir Altay ilişkisini tamamen çürütmez.

Max Planck İnsan Tarihi Bilimi Enstitüsü'nden Martine Robbeets ve Remco Bouckaert, 2018'de ilk kez "Transeurasian" (Transavrasya) hakkında bir Bayes filogenetik çıkarım analizini kullandılar. Çalışmaları, bir "Koreli-Japon" grup için "yüksek olasılıkla" sonuçlandı, ancak ana akım dilbilimciler arasında kabul görmedi.

Bu teori, daha az kabul gören alternatifler için Çin ve Japonların ana akım yeniden yapılandırmalarını reddetmek gibi ciddi metodolojik kusurlar nedeniyle eleştirildi. Alexander Vovin ve Toh Soo Hee gibi diğer eleştirmenler, Japonya ve Koguryo arasındaki bağlantıların Kore'nin bazı bölgelerinde bulunan eski Japon dillerinden kaynaklandığını ve Koguryo dilinin Sillaca'ya ve dolayısıyla Korece'ye daha yakın olduğunu savundu. İleri çalışmalar (2019) [ kim tarafından? ] Korece ve Japonca arasındaki bir ilişkiyi reddediyor ve eleştiriyor. Vovin ayrıca, iddia edilen soydaşların, Japonca'nın Güney Kore'de hala konuşulduğu zamandan kalma eski kelimelerden başka bir şey olmadığını savunuyor.

Benzer şekilde Whitman (2012), Ön-Korelilerin MÖ 300 civarında Kore Yarımadası'nın güney kısmına geldikleri ve Japon Mumun pirinç yetiştiricilerinin yerli torunları ile bir arada yaşadıkları (veya onları asimile ettikleri) sonucuna varmıştır. Her ikisinin de birbiri üzerinde etkisi vardı ve daha sonraki bir kurucu etki, her iki dil ailesinin iç çeşitliliğini azaltarak onları daha benzer hale getirdi. Bu nedenle Whitman, Japonca ve Korece arasında olası bir ilişkiyi pek olası görmüyor.

Bir Japon-Kore ilişkisi fikri, Altay hipotezinin genişletilmiş biçimiyle örtüşür (aşağıya bakın), ancak birini savunan tüm akademisyenler diğerini de savunmazlar. Örneğin, bir Japon-Kore ilişkisinin önemli bir savunucusu olan Samuel Martin, bu dillerin Altay diline dahil edilmesine yalnızca ihtiyatlı bir destek sağlamıştır ve bir Altaycı olan Talat Tekin, Altay diline Japoncayı değil Koreceyi dahil etmektedir (Georg et al.1999:72, 74).

Japon-Koguryo önerisi, Shinmura Izuru'nun (1916) onaylanmış Koguryo rakamlarının -3, 5, 7 ve 10- Japonca'ya çok benzer olduğu gözlemine kadar uzanır. Hipotez, Japonca'nın Kore, Güney Mançurya ve Liaodong'un Buyeo-Koguryo kültürleri tarafından konuşulan soyu tükenmiş dillerin bir akrabası olduğunu öne sürüyor. Bunların en iyi kanıtlanmışı, Baekje ve Buyeo'nun daha az kanıtlanmış Koguryo dillerinin de ilişkili olduğuna inanılan Koguryoca dilidir.

Christopher Beckwith'in (2004) bir monografisi, Koguryo külliyatında yaklaşık 140 sözcük öğesi oluşturmuştur. Çoğunlukla yer-adı eşdizimlerinde ortaya çıkarlar, bunların çoğu dilbilgisel morfemleri içerebilir (Japonca tamlama belirteci no (の) ve Japonca sıfat-nitelemeli morfem - sa'nın (さ) aynı kökenlileri dahil) ve birkaçı sözdizimsel ilişkiler gösterebilir. Tüm gramer morfemlerini içeren tanımlanmış Koguryo külliyatının çoğunluğunun Japonca ile ilgili olduğunu varsayar.

Altay dil ailesi, özünde Türk, Moğol ve Tunguz dilleri olarak kategorize edilen dillerden oluşan teorik bir gruptur. GJ Ramstedt'in 1952–1957'de die altaische Sprachwissenschaft'ta ('Altay Dilbilimine Giriş') Einführung'u Altay'da Korece'yi içeriyordu. Roy Andrew Miller'ın Japonca ve Diğer Altay Dilleri (1971) adlı kitabı, Altay dilinde Japonca'yı da içermektedir. Genişletilmiş Altay ailesini destekleyen en son çalışma (yani, Korece ve Japonca'nın her ikisinin de Altay dil ailesine dahil edilebileceği), Sergei Starostin, Anna V. Dybo ve Oleg tarafından yazılan An Etymological Dictionary of the Altaic Languages'dir (3 cilt). A.Mudrak (2003). Robbeets (2017), Japonca'nın Avustronezya dilleri ile genetik olarak alakası olmayan bir " Transavrasya " ( Altay ) dili olduğunu düşünür ve Japonca ile Avustronezya dilleri arasındaki sözcüksel benzerliklerin temastan kaynaklandığını savunur.

Altay önerisi büyük ölçüde reddedildi (hem temel Türkçe, Moğolca ve Tunguzca biçiminde hem de Korece ve/veya Japoncayı içeren genişletilmiş biçimiyle). En iyi bilinen eleştiriler Gerard Clauson (1956) ve Gerhard Doerfer'in (1963, 1988) eleştirileridir. Güncel eleştirmenler arasında Stefan Georg ve Alexander Vovin yer alıyor. Eleştirmenler varsayılan Altay dillerindeki benzerlikleri, genişletilmiş grubun dilleri arasında (örneğin, Türkçe ve Japon dili arasında) meydana gelen tarih öncesi bölgesel temasa bağlar; bu, eleştirmenlerin ve savunucuların bir dereceye kadar gerçekleştiği konusunda hemfikirdir.

Dilbilimciler bugün Japonca, Korece ve Altay dilleri arasındaki tipolojik benzerliklerin dillerin genetik akrabalığını kanıtlamak için kullanılamayacağı konusunda hemfikirdir, çünkü bu özellikler tipolojik olarak bağlantılıdır ve bir dilden diğerine kolayca aktarılır (örneğin, Mançurya ile coğrafi yakınlık nedeniyle). Orta Moğolcanın cinsiyet uyumu sergilemesi gibi tipolojik farklılaşma faktörleri, Altay diliyle genetik bir ilişkinin olası olmadığını iddia etmek için kullanılabilir.

Robbeets'e (2017) göre Japonca ve Korece, Çin'deki Liaoning bölgesi çevresinde Avustronezya dilleri benzeri bir dil ve Altay (Transavrasya) unsurları içeren melez bir dil olarak ortaya çıktı. Ön-Japonların Japon takımadaları üzerinde Avustronezya dillerinden ek bir etkiye sahip olduğunu öne sürüyor.

Birkaç dilbilimci, Japon dillerinin genetik olarak Avustronezya dilleriyle ilişkili olduğunu öne sürdüler. Bazı dilbilimciler, Japoncanın bunun yerine Avustronezya dillerinden, belki de bir Avustronezya alt katmanından etkilenmiş olmasının daha makul olduğunu düşünüyor. İkinci senaryoyu öne sürenler, Avustronezya ailesinin bir zamanlar güney Japonya'nın çoğunu kapsadığını öne sürüyorlar. Japoncanın Avustronezya dillerine fonolojik benzerlikleri ve Japonya'nın Formosa ve Malay Takımadalarına coğrafi yakınlığı, Japoncanın Korece (veya Altayca) bir üst katman ve bir Avustronezya alt tabakası ile bir tür karma dil olabileceği teorisine yol açmıştır.

Benzer şekilde Juha Janhunen, Avustronezya'lıların Güney Japonya'da, özellikle Shikoku'da yaşadıklarını ve modern Japonların bir " Austronezya katmanına" sahip olduğunu iddia ediyor. Dilbilimci Ann Kumar (2009), bazı Avustronezyalıların, muhtemelen Cava'dan seçkin bir grup olan erken Japonya'ya göç ettiklerine ve "Japon-hiyerarşik toplumu" yarattığına inanıyor ve Avustronezyalılar ile Japonlar arasında 82 olası soydaş tanımlıyor. Ön-Japoncanın morfolojisi, Güney Doğu Asya ve Güney Çin'deki çeşitli dillerle benzerlikler gösterir. Ancak Kumar'ın teorisi arkeolojik, genetik ve dilbilimsel çelişkiler nedeniyle eleştirildi.

Itabashi (2011), morfoloji, fonoloji ve temel kelime dağarcığındaki benzerliklerin "Japonca ve Avustronezyaca arasında güçlü bir soy bağlantısına" işaret ettiğini iddia ediyor.

Paul K. Benedict (1992), Japonca ile Tay-Kaday ve Avustronezya'yı içeren Avustro-Tay dilleri arasında genetik bir ilişki olduğunu öne sürüyor. Tay-Kaday ve Japonların genetik bir anakara grubu oluşturduğunu, Avustronezya'nın ise dar görüşlü grup olduğunu öne sürüyor.

Vovin (2014), Proto-Japonic'in tek heceli, SVO sözdizimi ve izole edici bir dil olabileceğine dair tipolojik kanıtlar olduğunu söylüyor; Kra-Dai dillerinin de sergilediği özellikler. Benedict'in Japonlar ve Kra-Dai arasındaki bir ilişki fikrinin elden reddedilmemesi gerektiğini belirtiyor, ancak aralarındaki ilişkinin genetik değil, daha çok temas ilişkisi olduğunu düşünüyor. Ona göre, ödünç alınan kelimeler kısmen çok temel bir kelime dağarcığına ait olduğundan, bu temas oldukça eski ve oldukça yoğun olmalıdır. Ayrıca, bu kanıtın Japonlar ve Altaylar arasındaki herhangi bir genetik ilişkiyi çürüttüğünü söylüyor.

Ona göre, erken dönem Japonları, Avustraasyatik kabileleri asimile etti ve pirinç ekimi hakkında bazı sözcükleri benimsedi. Öte yandan, John Whitman (2011) bu kelimelerin Ön-Japonca'da alıntılar olduğunu desteklemez, ancak bu kelimelerin Japon kökenli olduğunu ve oldukça eski olması gerektiğini söyler.

Japon dilbilimci Īno Mutsumi (1994) tarafından başka bir teori ortaya atıldı. Ona göre Japonca, Çin-Tibet dilleriyle, özellikle Güney Çin ve Güneydoğu Asya'daki Lolo-Burma dilleriyle yakından ilişkilidir. Benzer dilbilgisi kuralları ( SOV kelime sırası, sözdizimi ), ödünç alınmayan benzer temel kelime dağarcığı ve bazı Çin-Tibet dillerinin (Ön-Çin-Tibet dahil) tonal olmaması nedeniyle, "Sinitik" köken teorisini önerdi.

Japon dilbilimci Kanehira Joji, Japon dilinin Ural dilleriyle akraba olduğuna inanıyor. Hipotezini bazı benzer temel kelimelere, benzer morfolojiye ve fonolojiye dayandırdı. Ona göre erken dönem Japonları Çin, Avustronezya ve Aynu'dan etkilenmiştir. Teorisini Jōmon ve Yayoi arasındaki Japon kökenli "ikili yapı modeline" atıfta bulunur.

Japon dilbilimci Tatsumine Katayama (2004), Aynuca ve Japonca arasında birçok benzer temel kelime buldu. Çok sayıda benzer kelime dağarcığı, fonoloji, benzer gramer ve coğrafi ve kültürel bağlantılar nedeniyle, o ve Takeshi Umehara, Japonca'nın Aynu dilleriyle yakından ilişkili olduğunu ve diğer dillerden, özellikle Çince ve Korece'den etkilendiğini öne sürdüler.

2015'te yapılan bir dilbilimsel analiz, Japon dillerinin Aynu dilleri veAvustronezya dilleriyle ilişkili olduğunu öne sürdü. Bununla birlikte, Aynu ve Japonca arasındaki benzerlikler aynı zamanda kapsamlı geçmiş temastan kaynaklanmaktadır. Aynuca'da edinilen veya dönüştürülen analitik dilbilgisi yapıları, büyük olasılıkla, Aynu dillerine ödünç alınan çok sayıda ödünç kelimeyle Aynu dilleri üzerinde ağır etkisi olan ve daha küçük bir ölçüde tersi olan Japonca ve Japon dilleriyle temastan kaynaklanıyordu.