Aida

Aida (Arapça عايدة ) misafir veya dönen anlamında bir dişi isimden gelme) Giuseppe Verdi tarafından bestelenmiş dört perdelik bir operadır. İtalyanca librettoyu, Fransız eski Mısır uzmanı Auguste Mariette tarafından yazılmış bir senaryodan uyarlayarak, Antonio Ghislanzoni yazmıştır.

Bu eser dünya opera evleri repertuvarlarında devamlı olarak bulunan ve popüler olarak seyirci çeken bir opera eseridir. Son hazırlanan Kuzey Amerika opera evlerinde sahnelenen baş 20 opera eseri listesi içinde 16. sırayı almıştır. Birçok ses ve video kayıtları bulunmaktadır.

Mısır Hidivi İsmail Paşa 150.000 Fransız Frankı ödeyerek Ocak 1871'de ilk sahnelenmesi için bu eserin hazırlanması için Verdi'ye sipariş verdi. Bazı kişilerin inandığı gibi bu eser 1860'ta yeni yapılan Süveyş Kanalı açılışını kutlamak için hazırlanmış bir eser değildir. Kahire'de kurulup aynı yıl açılan Hidivlik Opera Evi'nin açılışı için hazırlanmış eserdir. Fakat Temmuz 1870 - Mayıs 1871 arasında devam eden Fransa-Prusya Savaşı nedeni ile kostümler ve sahne ekipmanları Paris'ten getirilemedi. Bu nedenle prömiyer ertelendi, ancak yerine Verdi'nin bir başka operası olan Rigoletto sahnelendi, ve Hidivlik Opera Evi'nde ilk sahnelenen opera eseri Aida değil Rigoletto oldu.

Verdi orijinal eserinde, bir uvertür bestesi yerine, çalınan kısa bir prelüd bestesi hazırlamıştı. Fakat sonradan bu orijinal orkestra prelüdünü değiştirip operadaki popüler melodileri kapsayan yeni bir uvertür hazırladı.

Aida'nin prömiyeri nihayet 24 Aralık 1871'de Kahire'de yapıldı ve ilk sahnelenme seyircisi tarafından bu eser çok beğenildi. Fakat Verdi bu ilk temsile gitmekten sakındı. Bu ilk temsile seyircilerin tümü özel davetiye ile gelmişlerdi, alelade halka bilet satılmamıştı ve Verdi bu türlü seyirciyi değil alelade opera seyircisini tatmin etmek istemekteydi. Bu nedenle eserinin Avrupa'da Milanoda La Scala Opera-evinde Şubat 1872'de ilk temsil edilmesi için Verdi özel olarak operanın yapımına ve sahnelenmesine şahsen destek sağladı ve bu sahnelemeye bir prömiyermiş gibi dikkat ve itina gösterdi.

Genel geri plan: Bir Etiyopyali prenses olan Aida kendi ülkesinde yakalanmış ve bir köle olarak Mısır'a getirilmiştir. Bir askerî komutan olan Radames, Aida'ya olan aşkı ile Firavun'a olan sadakatı arasında seçim yapamamaktadır. Durum daha da karmaşıktır çünkü Firavun'un kızı Amneris de Radames'e âşıktır fakat aşkına karşılık bulamamaktadır.

Radames rüyasında hem savaş alanında galip geldiğini hem de gizlice âşık olduğu Etiyopyalı kölesi Aida'yı görür. (Radames: Se quel guerrier io fossi!...Celeste Aida - "Cennetlik Aida"). Radames'e gizlice âşık olan Aida, Etiyopya Kralı Amonasro'nun kızıdır; fakat Aida'yı kaçırıp köle yapan Mısırlılar bu gerçekten haberdar değildirler. Aida'nın babası olan Etiyopya Kralı'nın Mısır'a hücum ediş nedeni kızı Aida'yı Mısırlıların kölesi olmaktan kurtarmaktır.

Mısır Firavunu'nun kızı Amneris salona gelir. O da Radames'i sevmektedir fakat Radames'in kalbinin bir başka kadına ait olduğundan kuşkulanmaktadır. (Radames, Amneris: Quale insolita giola nel tuo sguardo - "Yüzünde bazı izler görüyorum.") Biraz sonra Aida girer ve Radames onu görünce Amneris Radames'in bir korku içinde olduğunu anlar. Amneris kıskançlığını kontrol altına alıp Aida'ya yaklaşır.

Salonda tek başına kalmış olan Aida babasına, ülkesine ve Radames'e olan derin sevgisi dolayısıyla sanki birkaç parçaya bölünmüştür ve ne yapması gerektiğini şaşırmıştır. (Aida: Ritorna vincitor - "Bir fatih olarak dön").

Radames'in başkomutanın ofisine atanmasından sonra sahne alan rahibelerin görkemli tören ve dansları sunulur (Baş Rahibe, koro, Radames: Possente Ftha...Tu che dal nulla - "Ey Kudretli Ptha.") (Baş Rahibe, koro, Radames: Immenso Ftha .. Mortal, diletto ai Numi / "Kudretimiz, koruyanımız, muhafaza edenimiz!"). Tüm bunlar tapınakta Mısır zaferine ve onların savaşçılarından korunmaya dair yapılan dua esnasında gerçekleşir (Nume, custode e vindice/ "Duy bizi Ey Ulu Tanrım").

Radames'in zaferini kutlamaya yönelik danslar ve müzik yer alır (Koro, Amneris: Chi mai fra gli inni e i plausi / "Şarkılarımız övgüye layık zaferinedir"'). Fakat, Amneris hala Radames'in aşkından şüphe etmektedir ve Aida'nın genç savaşçıya aşık olup olmadığını merak etmektedir. Şüphesini, endişeli kalbini Moorish'in kölelerinin dansı ile eğlendirerek unutmayı denemektedir. (Koro, Amneris: Vieni: sul crin ti piovano / "Savrulan lülelerini toplayarak gel").

Aida odaya girdiği zaman, Amneris herkese çıkmasını söyler. Aida'ya yalan söyleyerek Radames'in savaşta öldüğünü belirtmiş ve aşkını itiraf etmesi için onu kandırmaya çalışmıştır. Aldığı cevap şoka uğratmıştır; çünkü Aida kalbinin sonsuza dek Radames'e ait olduğunu söylemiştir. (Amneris, Aida: Fu la sorte dell' armi a' tuoi funesta / "Savaşın sonucu halkınız için kötü oldu...").

Bu itiraf Amneris'i kudurtmuştur ve Aida'dan intikam alma planları yapmaya başlamıştır. Aida'nın yalvarmalarına aldırmayarak, (Amneris, Aida, chorus: Su! del Nilo al sacro lido / "Nil'in kutsal kıyılarında yüksel!") Amneris O'nu odada yalnız bırakmıştır.

Radames galip döner ve birlikler şehrin içine doğru uygun adımda yürürler (Koro, Ramfis: Gloria all'Egitto, ad Iside / "Mısır için, Isis için, Zafer!"). Mısır Kralı, galip Radames'in her ne isterse alabileceğini buyurur. Etiyopyalı esirler toplanırlar ve Amonasro onların arasından çıkar. Aida aniden babasına koşar fakat onların gerçek kimlikleri hala Mısırlılar tarafından bilinmemektedir. Amonasro, Etiyopya Kralı'nın (o kendisidir) savaşta öldürüldüğünü söylemiştir. Aida, Amonasro ve esir Etiyopyalılar merhamet için Mısır Kralı'na sığınmışlardır; fakat Mısırlılar onların ölmelerini istemişlerdir (Aida, Amneris, Radames, Kral, Amonasro, koro: Che veggo! .. Egli? .. Mio padre! .. Anch'io pugnai / "Ne gördüm ben?.. Bu O mu? Babam?").

Kraldan mükafat olarak Radames, esirlerin hayatının bağışlanmasını ister ve özgür bırakılmalarını talep eder. Minnetle, Mısır Kralı Radames'i kendisinin halefi ve kızının nişanlısı olarak ilan eder (Aida, Amneris, Radames, Kral, Amonasro, koro: O Re: pei sacri Numi! .. Gloria all'Egitto / "Ey Kral, kutsal tanrılar adına..."). Aida ve Amonasro, Etiyopyalıların onların ölümünün intikamını almamalarını garanti altına almak için esir olarak bırakılmışlardır.

Isis tapınağında Amneris ile Radames'in nikâhlarından bir gün önce dualar edilmektedir. (Kor, Ramfis, Amneris: O tu che sei d'Osiride - "Osiris'e ait sen..."). Önceden planlandığı gibi Aida tapınağın dışında Radames'i beklemektedir. (Aida: Qui Radames verra .. O patria mia - "Oh, sevgili ülkem!").

Aida, Amonasro: Ciel, mio padre! .. Rivedrai le foreste imbalsamate - "Tekrar sen göreceksin...") Radames geldiği zaman Amonasro bir kayanın arkasına saklanır ve çiftin arasında geçen konuşmayı dinlemeye koyulur.

Kaçışlarını kolaylaştırmak için Radames nerede olduklarının başkaları tarafından bulunması imkânsız görünen emniyetli bir gidiş yolu kullanmayı teklif eder ve ordusunun nereden taarruza geçeceğini de açıklar. Bunu duyan Amonasro saklanmış olduğu yerden çıkar ve kim olduğunu açıklar. Radames şerefini kaybettiğini anlar. Aynı zamanda Amneris ve Ramfis tapınaktan çıkarlar. Radames'i düşmanları ile birlikte görünce muhafız askerlerini çağırırlar. Amonsaro ve Aida Radames'i onlarla birlikte kaçmaya ikna etmeye çalışırlar; ama Radames bunu kabul etmez ve Firavun'un muhafızlarına kendini teslim eder.

Amneris Radames'i kurtarmayı istemektedir (L'aborrita rivale a me sfuggia - "Nefret ettiğim rakibim elimden kaçtı"). Muhafızlara onu kendi huzuruna getirmeleri emrini verir.

Bu opera birçok kere sinema flimi olarak uyarlanmıştır. Bunlar arasında "Lois Maxwell" ve Sophia Loren'in başrollerini oynadığı 1953 yapımlı "Aida" filmi ve 1987'de İsveç yapımlı "Aida" filmi en ilgi çekenleri olmuştur. Her iki filmde de şarkılar opera şarkıcıları tarafından geri planda söylenmiş ve filmin aktör ve aktrisleri bu şarkılara ağız uydurarak şarkı söyleme taklidi yapmışlardır.

Avrupa futbol stadlarında fanatik seyircilerin birlikte bağırarak söyledikleri şarkılar arasında Aida operasının "Zafer Marşı" da bulunmaktadır; ancak değişik seyirci kitlesi değişik sözler kullanmaktadır.