Carlo Ginzburg

Carlo Ginzburg (İtalyanca: [ˈkarloˈɡintsburɡ] ; 15 Nisan 1939 doğumlu bir İtalyan tarihçi ve mikrotarih alanının savunucusudur. En çok Montereale Valcellina'dan İtalyan sapkın Menocchio' nun inançlarını inceleyen Il formaggio ei vermi (Peynir ve Kurtlar, Metis Yayınları, 1996) adı eseri ile tanınır.

1966'da, kuzeydoğu İtalya'da on altıncı ve on yedinci yüzyıl Friuli'sinde bulunan benandanti vizyoner halk geleneğinin bir incelemesi olan The Night Battles'ı yayınladı. 1989 tarihli Ecstasies: Deciphering the Witches' Sabbath adlı kitabıyla erken modern Avrupa'nın vizyoner geleneklerini inceledi.

Bir romancı olan Natalia Ginzburg ile filolog, tarihçi ve edebiyat eleştirmeni Leone Ginzburg'un oğlu olan Carlo Ginzburg, 1939'da İtalya'nın Torino kentinde doğdu. Tarihe olan ilgisi, tarihçiler Delio Cantimori ve Marc Bloch'un çalışmalarından etkilendi. 1961'de Pisa Üniversitesi'nden doktora derecesi aldı. Daha sonra Bologna Üniversitesi, California Üniversitesi, Los Angeles (1988–2006) ve Scuola Normale Superiore di Pisa'da öğretmenlik pozisyonlarında bulundu. İlgi alanları İtalyan Rönesansı'ından erken modern Avrupa tarihine, sanat tarihi, edebiyat çalışmaları ve tarih yazımı teorisine katkıları arasında değişmektedir.

1979'da Ginzburg, Papa II. John Paul'den Engizisyon Arşivlerini açmasını resmen talep etti. Vatikan hemen bir açıklama yapmadı. Ancak, 1991 yılına kadar sınırlı bir akademisyen grubuna erişim izni verildi. Ocak 1998'de arşivler resmi olarak "nitelikli araştırmacılara" açıldı. Kardinal Ratzinger (daha sonra Papa XVI. Benedict oldu), Ginzburg ve 1979 tarihli mektubunun Vatikan'ın bu arşivleri açma kararında etkili olduğunu belirtti. Ginzburg'un dönem hakkında bir yargıya varmak için istatistikleri kullanma konusunda şüpheleri vardı. Ginzburg, "Birçok durumda kanıtımız yok, kanıtlar kayboldu" dedi.

Ginzburg, Ocak 2002'de Paul Ginsborg, Marcello Flores, Sergio Luzzatto, Claudio Pavone, Enzo Traverso gibi isimlerle birlikte, Adalet Bakanı Clemente Mastella tarafından sunulan ve Holokost inkârını yasaklayacak bir yasa tasarısının reddedilmesi çağrısında bulundu. Değiştirilen yasa tasarısı nihayet kendisini nefret söylemine ilişkin pekiştirici cezalarla sınırladı.

The Night Battles and Ecstasies'de Ginzburg, bazı Avrupa cadı zulümlerinden benandantilere ve Avrupa'daki şamanik kültlerin bir alt tabakasının kanıtı olarak tanımladığı çok çeşitli uygulamalara kadar karmaşık bir yol izledi. 1999 tarihli The Judge and the Historian adlı çalışması ile, Adriano Sofri davasındaki adaletsizliği ortaya çıkarmaya çalıştı, ancak yeni bir davayı kazanamadı. Kitabı sadece Sofri hakkında değildi, aynı zamanda bir tarihçi tarafından kullanılan bilimsel yöntemlerin genel bir yansımasıydı ve bunların gerçekte ne olduğunu anlamak için tanıklıkları maddi kanıtlarla ilişkilendirmesi gereken bir yargıcın çalışmasına benzerdi. Bu nedenle, erken dönem tarihçiliğinin adli modelinin onu nasıl kolayca doğrulanabilir gerçeklere odakladığını ve bunun sonucunda bireylere veya Lucien Febvre ve Marc Bloch'un Annales d'histoire économique et sociale'de "düzgün tarih" olarak adlandırdıkları şeye odaklanan araştırmalara yol açtığını açıklıyor. History, Retoric, and Proof (1999) adlı kitabında, Aristoteles'in antik retoriği ile Nietzsche'nin modern retoriği arasında bir tezat oluşturuyor.