Louis-Alexandre Berthier

Louis-Alexandre Berthier (20 Kasım 1753 – 1 Haziran 1815) Fransız asker ve mareşal. Birinci Wagram prensi, Neuchâtel'in Egemen prensi ve I. Napolyon'un 26 mareşalinden biridir.

Louis-Alexandre, 20 Kasım 1753'de Versay'da doğdu. Fransa Krallığı ordusunda yarbay olan Jean-Baptiste Berthier'in oğludur. Beş kardeşin en büyüğüydü, üç erkek kardeşi de Fransız Ordusunda görev yaptı.

Berthier, çocukken istihkam subayı olan babasından askerlik sanatını öğrendi. On yedi yaşındayken orduya girdi, Prens Lambesc Allemand-Dragoon Alayı'nda görev aldı. Berthier 1780'de General Rochambeau ile birlikte Kuzey Amerika'ya gitti, dönüşünde albay rütbesine terfi edildi daha sonra çeşitli görevlerde bulundu. Prusya'da askeri bir misyonda görevde aldı. Fransız Devrimi sırasında Versailles Ulusal Muhafızları'nın komutanı olarak XVI Louis'in teyzelerini halkın şiddetinden korudu,1791'de kaçmalarına yardım etti.

Berthier 1792'de Mareşal Nicolas Luckner'ın kurmay başkanı oldu, General Dumouriez ile Kellermann'ın Argonne seferinde önemli rol oynadı.1793-1795 Vendéan Savaşı'nda görev yaptı, ertesi yıl Bonapart'ın yakın zamanda komuta etmek için atandığı İtalya Ordusu'na hem tümgeneral hem de kurmay başkan olarak atandı.Rivoli Muharebesi'nde önemli rol oynadı, General Joubert'i Avusturyalı general Jozsef Alvinczi'nin saldırısından kurtardı.

Berthier, 1796 seferi boyunca Napolyon'a eşlik etti, Campo Formio Antlaşması'ndan sonra ordunun sorumluluğunu aldı. 1798'de İtalya'ya girdiğinde hâlâ bu görevdeydi, Vatikan'ı işgal etti, Roma Cumhuriyeti'ni örgütledi, Papa 6. Pius'u esir aldı. Berthier, Papa Pius'un zorlu bir yolculuktan sonra öldüğü Valence'e taşınmasını yönetti.Papanın ölümü Vatikan'ın siyasi gücünü önemli ölçüde zayıflattı.

Daha sonra Berthier, Napolyon'un Mısır Seferi'ne katıldı. 18 Brumaire Darbesinde Napolyon'a yardım etti, ardından Savaş Bakanı oldu. Marengo Muharebesi sırasında ihtiyat birliklerinin komutanı olmasına rağmen orduya eşlik edip çarpışmaya katıldı, kolundan vurulup yaralandı.

Napolyon imparatorluğunu ilan ettiğinde, Berthier İmparatorluk Mareşali oldu. Austerlitz, Jena ve Friedland Muharebeleri'ne katıldı. 1806'da Valangin Dükü ile Neuchâtel Büyük Prensi unvanlarını kazandı, 1807'de İmparatorluk Emniyet Müdürü oldu.

1812'de Rusya'da Napolyon'la birlikteydi. Napolyon'un Moskova'ya ilerlemesine karşı birkaç kişiden biri oldu. 1813'te Almanya'da, 1814'te Fransa'da, Fransız İmparatorluğu'nun çöküşüne kadar Grande Armée'de görev aldı.

Napolyon'un Rusya Seferi'ndeki yenilgisinden sonra tahttan çekilmesinin ardından Berthier emekli oldu. Doğancılık ile heykeltıraşlık ile uğraştı. 1814'te XVIII Louis ile barıştı, Louis'in Paris'e girişinde ona eşlik etti. Napolyon Elba'daki sürgünü sırasında Berthier'e planları hakkında bilgi verdi. Berthier geleceği konusunda şaşkındı, Napolyon'a bağlı kalmak da istemiyordu. Bu durum hem Napolyon'un hem de XVIII. Louis'in şüphelerini çekti.

Berthier, Napolyon Elba'dan Fransa'ya döndüğünde Bamberg'deki evine çekildi. 1 Haziran 1815'te pencereden düşerek öldü. Bazı rivayetlere göre, gizli bir cemiyetin üyeleri tarafından yapılan suikasta kurban gitti ya da Rus askerlerinin Fransa'yı işgal etmek üzere ilerlediğini görünce kendini camdan atarak intihar etti.

Berthier bir kurmaydı ancak iyi bir saha kumandanı değildi, yine de birlikleri düzenleme becerisi ile Napolyon'un talimatlarını ayrıntılı bir biçimde anlayıp uygulayabilmesiyle ünlüydü.

"Onu tüm ayrıntılı çalışmalardan kurtarabilecek, onu anında anlayabilecek, neye ihtiyacı olacağını önceden görebilecek bir adam isteyen General Bonapart'a Berthier'den daha uygun kimse bulunamazdı.