Mizrahi feminizmi

Mizrahi feminizmi hem Siyah feminizmden hem de Kesişimsel feminizmden esinlenmiştir ve Mizrahi kadınlarının sosyal haritada tuttuğu özel yeri ve Mizrahi kadınlarını etkilediği tüm yolları kabul ederek kadınların özgürleşmesini ve sosyal eşitliği sağlamayı amaçlamaktadır.

İsrail toplumunda Etnisite ve Cinsiyet üzerine yapılan sosyolojik araştırmalardan bazıları, mizrahi Yahudilerinin Aşkenazi hegemonyası tarafından dışlanma ve marjinalize edilme yollarının yanı sıra, ataerkil toplumsal yapı, emeğin kadınları dışlama ve marjinalleştirme yollarını tanımlıyor ve analiz ediyor piyasa ve devlet.

Marksist feminizm daha önce baskının cinsiyet faktörünü sınıf faktörüne bağlarken, İsrail'de var olan sınıf faktörü ile etnik faktör arasındaki yakın ilişkiye işaret eden ve bu nedenle hakkındaki sosyolojik söylemi daha yakından bağlamaya çalışan Mizrahi feminizmiydi. Mizrahim İsrail'deki kadın sosyolojik söylemine. Mizrahi feminizminin temel iddiası, alt sınıf kadınların kendilerini yalnızca erkeklerin altındaki sınıf merdiveninin kenarlarında değil, aynı zamanda üst sınıf kadınların altında da konumlandırılmış bulmalarıdır. Bu nedenle, kadın grupları arasındaki farklılıklar bazen aynı sosyal gruptaki erkekler ve kadınlar arasındaki farklılıklardan daha büyüktür.

Mizrahi feminizmi, "Mizrahi kadınları" kategorisi ile "Mizrahim" grubu ve "kadınlar" grubunda olduğu gibi, bunların içinde yer alabilecekleri diğer kategoriler arasında ayrım yapmaya çalışır; Mizrahi kadınlarının kimliğinin farklı ve benzersiz yönlerini de ifade etmeye çalışır. Bu harekete göre, Mizrahi kadınları Aşkenazi kadınlarından farklı bir yaşam öyküsüne sahipler, bu sadece "kadın" kategorisi olarak değil, aynı zamanda "Mizrahim" kategorisi olarak tabiiyeti de içeriyor. Başka bir deyişle, ikisi arasındaki benzersiz kesişim noktasının tanınması.

Mizrahi feminist akademisyen Ktzia Alon, Mizrahi feminizminin zengin bir söylem alanı açmasına rağmen, hem "feminizm" kavramı hem de "Mizrahi" kavramının İsrail'de tartışmalara batmış olduğu göz önüne alındığında derin bir çatışma uyandırdığına işaret ediyor. bir araya getirmek büyük ölçüde yoğunlaşmıştır. Henriette Dahan Kalev, Mizrahi feminist analizinin üç teorik sonucundan yola çıkarak: "Birincisi, sosyal kategorilerin körlüğü, şeffaflığı ve dışlanması sadece ikili değildir, hegemonun marjinal gruplara yönelik kısmında meydana gelir. Dışlama, yer değiştirme ve şeffaflık fenomeni. ayrıca hegemonik olmayan gruplar arasında ve içlerinde de mevcuttur. Üçüncüsü, yasal tanınma ve olumlu ayrımcılık, yasal tanınmadan önce gelmesi gereken halkın tanınmasına giden yolu açmak için siyasi bir mücadelenin varlığına koşullanır."

16–18 Haziran 1994 tarihleri ​​arasında Givat Haviva'da düzenlenen 10. Feminist Konferans, Mizrahi feminizminin İsrail'de doğuşuna işaret eden belirleyici olay olarak kabul edildi.

1980'lerde ve 1990'ların başında, beyaz olmayan kadınların benzersiz yaşam deneyimleriyle ilgili bir dizi konuya dikkat çekmek için Mizrahi feminizmini İsrail'de feminist gündemine yerleştirme girişimleri yapıldı. Mizrahi feministleri, tüm kadınları temsil ettiğini iddia eden İsrail feminizminin aslında yalnızca üst sosyo-ekonomik sınıflardaki Aşkenazi kadınlarının çıkarlarını temsil ettiğini ve Mizrahi kadınlarının kendine özgü sorunlarını görmezden geldiğini iddia ettiler. Mizrahi feministler, feminist hareket içindeki faaliyetleri sırasında beyaz feministlerin baskı ve ayrımcılığına maruz kaldıklarını da iddia ettiler. Mizrahi feministler, feminist hareket içinde ve dışında etnik ve sınıfsal temelde karşılaştıkları ayrımcılığın tanınmasını, Mizrahi kadınlarının ihtiyaç ve çıkarlarını içeren yeni bir feminist gündemin formüle edilmesini ve kaynakların eşitlikçi bir şekilde dağıtılmasını, karar alma mekanizmalarının kontrol edilmesini talep ettiler. ve Aşkenazi feministlerinin münhasır kontrolü elinde bulundurduğu feminist hareketin çekirdek örgütlerinde temsil ettiler.

Sorunlarını feminist gündeme alma ve hareket içinde temsil edilme girişimlerinde başarısız olduktan sonra, aralarında Ella Shohat, Tikva Levy, Mira Eliezer, Henriette Dahan-Kalev, Neta Amar, Vicki Shiran ve diğerlerinin de bulunduğu bir grup Mizrahi kadın, 1994'te Givat Haviva'daki 10. Feminist Konferansı'nda "mikrofonu ele almak" için bir eylem başlattılar. Bu sefer bilinçli olarak, açık bir çatışma pahasına bile göz ardı edilmemelerini veya sorunlarının masaya yatırılmamasını sağlayacak bir eylem planı seçtiler. Ashkenazi feministleri ile Mizrahi feministleri, etkinlikte öfkeli protestolara girişti ve ideolojik tartışmalar sırasında Aşkenazi feministlerini ırkçılık, baskı ve dışlamakla suçlayarak sahneye çıktılar ve İsrail'de Mizrahi olarak deneyimlerini anlatmaya ve anlatmaya başladılar. Kadınlar hikâyeleri arasında, İsrail'e geldiklerinde isimlerinin kendilerinden nasıl alındığını ve İsrail isimlerine nasıl değiştirildiğini, İsrail toplumuna ve kurumlarına özgü olan ve olmaya devam eden aşağılayıcı muamele ve ırkçılığı, onlara baskı yapan ya da zorlayan tavırları anlattılar. İsrail toplumuna entegre olabilmek için Arap kültürlerini ve menşe dillerini inkâr ediyor ve terk ediyor.

Konferansta gelişen fırtınalı tartışma, yüksek tonlarda, öfke ve öfke ifadeleri ve Mizrahi feministleri ile yürütüldü ve akşam için planlanan orijinal tartışma tamamen bozuldu, katılanlar arasında açık bir savaşla yer değiştirdi. Mizrahi konusundaki görüşlerine göre iki gruba ayrıldı. Hem bireyler hem de İsrail Kadın Ağı ve Kadınların Sesi gibi kuruluşların temsilcileri olarak Aşkenazi kadınları, Mizrahi feministlerinin baskısına ortak oldukları iddialarını şiddetle reddettiler ve etnik meselenin feminizmle ilgisi olmadığını ve bunun feminizmle ilgisi olmadığını iddia ettiler. modası geçmişti. Öte yandan Mizrahi kadınları, Aşkenaz kadınlarını kendilerini susturmakla ve Mizrahi kadınların cinsiyet, etnik ve sınıfsal kimliklerinin kesişim noktalarına kör olmakla ve Aşkenazi'nin Mizrahi ve etnik mücadelelerin de kadınların hayatlarını etkilediğini ve İsrail feminist mücadelesine hemen entegre edildi.

Konferanstaki olaylardan ve Aşkenazi feministlerinin Mizrahi feministlerinin taleplerini tanımayı reddetmesinden sonra, bazı Mizrachi kadınları kendilerini feminist hareketten ayırmaktan ve ayrı hareket etmekten başka çareleri olmadığını hissettiler. 1996'da gerçekleşen ilk Mizrahi feminist konferansını düzenlediler ve İsrail'deki Mizrahi baskısının tarihini, katılımcıların çocukluğundan ve iki yıldan daha kısa bir süre önce kader feminist konferansına kadar olan konuları ele aldılar. Mizrahi kadınlarının çoğu olan ve hala olan baskı, ayrımcılık ve aşağılama ile yüz yüze gelmenin sosyal ve politik sonuçları, feminizmi daha önce hiçbir hareket olarak görmemiş olan birçok Mizrahi kadınının Mizrahi feminist bilincinin gelişimini içeriyordu. bu onlarla alakalıydı. Daha sonra, Mizrahi feminist teorisinin formüle edilmesinden ve grubun sağlam bağımsız bir harekete dönüşmesinden sonra, Mizrahi feministi, feminizmin yasama, eğitim ve kültür gibi uzun süredir tanınan alanlarında ya da 2000 yılında kurulan ve Mizrahi feminizmi ilkelerine göre çalışan, forumlar ve atölyeler, bir topluluk merkezi, bir yayınevi gibi hizmetler sunan, başlıca örneği Ahoti - İsrail'de Kadınlar için olan benzersiz Mizrahi feminist örgütlerinin kurulması, siyasi eylem, eğitim ve daha fazlası.

Mizrahi göçmenlerinin, ekonomik zorluklar, kaynaklara erişim eksikliği, gençlerin ticaret okullarına ve mavi yakalı işlere kanalize edilmesi gibi tüm bunlarla birlikte coğrafi çeperde İsrail'e tarihsel olarak yerleştirilmesi.

Dini ya da en azından Yahudi geleneğini feminizmle uzlaştırma yeteneği. Mizrahi kültürü, geleneğe, büyük ölçüde seküler olan hegemonik Aşkenazi kültüründen daha yakın bir bağlılığı sürdürmektedir. Özellikle feminizm, 1970'lerde Amerikalı göçmenler tarafından İsrail'e ithal edildi ve bu nedenle, dil, işgücüne katılım, din, ekonomik statü ve daha fazlası dahil olmak üzere birçok açıdan bu çok farklı grubu dahil etmeye özellikle hazırlıksızdı.

Irkçılık ve ırk ayrımcılığı - okullar, işyerleri, siyaset, ordu (özellikle İsrail yaşamının merkezinde), gençlik grupları ve diğer ortamlar, İsrail'de hâlâ (gayri resmi olarak) büyük ölçüde ayrı tutulmakta, tüm sonuçlarıyla birlikte ırkçı klişeleri ve açık ayrımcılığı sürdürmektedir - örneğin İsrail'de cezai kovuşturma ve hapis demografisinde büyük bir eşitsizlik var.

Mizrahi'nin İsrail'e entegrasyonunun yanı sıra Filistin / işgal sorunu. "Mizrahi" neredeyse İsrail'e özgü ve Arap veya Müslüman ülkelerden İsrail'e gelen tüm Yahudileri kapsamak için kullanılan bir terimdir. Ancak, menşe ülkelerinde, tamamen farklı ülkelerden ve kıtalardan Iraklı, Mısırlı, Farslı, Faslı, Yuna, Azerbaycanlı, Türk ve diğer Yahudi gruplar ille de dil, kültür veya geleneği paylaşmıyorlardı. İsrail'in "eritme potası" nda, ortak bir kaderi paylaşmaya başladılar - aşağı konular olarak, İsrail'e "kirli işler" yapmak ve yeni kurulan Siyonist ülkenin Araplara karşı demografik savaşı kazanmasına yardım etmek için getirildi. Mizrahi göçmenleri, Ürdün / Batı Şeria'dan Arap istilasına karşı kasıtlı olarak onları Aşkenazi şehir merkezlerinden uzak tutmak için siper olarak yerleştirildi. Mizrahi gençleri de İsrail ordusundaki muharebe piyade birimlerine kanalize edildikleri için çatışmanın merkezine yerleştirildi ve onları işgalin cephesi ve yüzü olarak yerleştirdiler. Bu yüzden Ashkenzi hegemonyası karşısında baskı görürken, işgal altındaki Filistinlilerin zalimleridirler. Kadınlar için askeri çatışma, ısrarcı TSSB gibi sonuçlar da dahil olmak üzere, kocaların ve oğulların oynadığı rollerle ilgilidir - bu arada, kendileri hala daha geniş toplumda daha aşağı görülmekte ve kazanç güçleri azalmaktadır. Ezilen iki grubun, her ikisinin de ezeninin yararına birbiriyle karşı karşıya gelmesi, kurtuluş teorisinde bilinen bir modeldir.

Mizrahi feminizmi ilhamının büyük bir kısmını evrensel beyaz feminist perspektifi terk etmeye çalışan Siyah feminizminden alıyor. Beyaz feminizm evrensel bir kadın kimliği yaratmaya çalışırken, Afro-Amerikan feminizmi, Afrikalı-Amerikalı kadınların beyaz kadınlardan farklı bir gündeme sahip olduğunu öne sürüyor ve bu farklı bir yaşam öyküsünden kaynaklanıyor: dışlama, ötekileştirme ve sosyal ve kültürel şeffaflık. Ve bu nedenle, siyah kadınlar, tüm feminist gündemi hegemonik toplumsal kategoriye (yani beyazlar) bağlılık ve aidiyet yoluyla göremeyeceklerini kabul etmeli ve diğer şeffaf ve dışlanmış kadın kategorilerinin varlığını görmezden gelmelidir.