São Paulo Sanat Müzesi

São Paulo Sanat Müzesi (MASP), Brezilya'nın São Paulo şehrinde Paulista Bulvarı'nda bulunan bir sanat müzesidir. Lina Bo Bardi tarafından tasarlanan bina, ana gövdesi üzerinde iki yan kirişle desteklenen, 1968 yılında yapılan beton ve cam yapı olan genel merkezi ile tanınır. Bina şehrin bir dönüm noktası ve modern Brezilya mimarisinin ana sembolü olarak kabul edilir.

Müze, 1947 yılında Assis Chateaubriand ve Pietro Maria Bardi tarafından kuruldu. Kâr amacı gütmeyen bir kurum olarak hizmet vermeye devam etmektedir. MASP, Brezilya'da müzecilik ve sanat eğitimi ile ilgili birkaç önemli girişime katılımı ve bir kültür merkezi olarak öncü rolü ile kendisini diğerlerinden ayırmıştır. Dünya Savaşı sonrası sanatı sergileyen ilk Brezilya müzesidiri.

Müze, hem Latin Amerika'nın hem de Güney Yarımküre'nin en iyilerinden biri olarak kabul edilen Avrupa sanatı koleksiyonuyla uluslararası alanda tanınmaktadır. Aynı zamanda Brezilya sanatının, baskılarının ve çizimlerinin önemli bir koleksiyonunun yanı sıra Afrika ve Asya sanatının, eski eserlerin, dekoratif sanatların ve diğer sanatlardan oluşan 8.000'den fazla parçaya ulaşan koleksiyonlarına ev sahipliği yapmaktadır. MASP ayrıca ülkedeki en büyük sanat kütüphanelerinden birini içerir. Koleksiyonun tamamı Brezilya Tarih ve Sanat Enstitüsü tarafından Brezilya Ulusal Mirası listesine tescil edilmiştir.

1940'ların sonunda Brezilya ekonomisi, hızlanan sanayileşmenin bir sonucu olarak büyük yapısal değişikliklerden geçiyordu. São Paulo şehri kendisini bu süreçte ülkedeki en önemli sanayi merkezi haline getirdi. Sanayileşmeden önce São Paulo 1922 Modern Sanat Haftası'na organizasyondaki rolüyle damgasını vurmuştu. Bu olayın 1920'lerde sahip olduğu öneme rağmen, modernizm sonraki on yıllarda şehirlilerin ve kurumların fazla ilgisini çekmedi. São Paulo'da bir sanat müzesi olarak yalnızca Akademik sanata adanmış ticari bir galeri olan Pinacoteca do Estado bulunmaktaydı.

Diários Associados'un veya o zamanlar Brezilya'nın en büyük medya ve basın holdingi olan "Associated Daily Press" in kurucusu ve sahibi Assis Chateaubriand, bu dönemin en etkili kişilerinden biriydi. 1940'ların sonlarında Chateaubriand, Brezilya'da uluslararası üne sahip bir sanat koleksiyonu oluşturmak ve şaheserler elde etmek için bir kampanya başlattı. Müzeye Rio de Janeiro'da ev sahipliği yapmayı planlasa da sonunda bu şehir çok müreffeh bir anın tadını çıkardığı için gerekli fonları toplamanın daha kolay olacağına inandığı São Paulo'yu seçti. Aynı zamanda Avrupa sanat piyasası, 2. Dünya Savaşı'nın sonunda derinden etkilenmişti ve bu da güzel sanat eserlerini makul fiyatlara elde etmeyi mümkün kılıyordu.

Chateaubriand, İtalyan bir profesör, eleştirmen, sanat tüccarı ve Milano ve Roma'daki eski galerilerin sahibi olan Pietro Maria Bardi'nin yardımıyla bir "Klasik ve Modern Sanat Müzesi" kurdu. Başlangıçta projeyi yalnızca bir yıllığına yönetmeyi planlasa da, Bardi hayatının geri kalanını buna adadı. Eşi mimar Lina Bo Bardi ile birlikte Brezilya'ya taşınarak kütüphanesi ve özel sanat koleksiyonunu da yanında getirdi.

Müze 2 Ekim 1947'de halka açıldı ve aralarında Picasso ile Rembrandt'ın tuvalleri de dahil olmak üzere ilk satın alınan eserlerini sergiledi. Faaliyetin bu ilk yıllarında müze, São Paulo'nun Centro semtindeki Diarios Associados genel merkezinin üst katlarında bulunuyordu. Mimar Lina Bo Bardi, binayı dört ayrı alana ayırarak müzenin ihtiyaçlarına göre uyarlamaktan sorumluydu: Müze açıldığında bir sanat galerisi, sanat tarihi hakkında didaktik bir sergi odası, geçici bir sergi odası ve bir konferans salonundan oluşmaktaydı.

MASP, modern sanat eserlerini elde etmekle ilgilenen ilk Brezilya sanat müzesiydi. Müze, kısa sürede sanatçılar, öğrenciler ve entelektüeller için bir buluşma noktası haline gelerek sadece varlıklarıyla değil, aynı zamanda sunduğu atölye çalışmaları ve sanat kurslarıyla da ilgi gördü.

1950'lerde müze, Çağdaş Sanat Enstitüsü'nü (gravür, çizim, resim, heykel, dans ve endüstriyel tasarım atölyeleri), Tanıtım Okulu'nu (şu anda Üstün Propaganda ve Pazarlama Okulu) kurdu ve sinema hakkında tartışmalar düzenledi. Edebiyat, gençlik orkestrası ve bale topluluğu kurdu. Kurslar sıklıkla ressam Lasar Segall ve Roberto Sambonet, mimarlar Gian Carlo Palanti ve Lina Bo Bardi, heykeltıraş August Zamoyski ve sinema teknisyeni Alberto Cavalcanti gibi Brezilya sanat dünyasının önemli isimleri tarafından verildi.

Eğitim programının genişletilmesiyle birlikte müze koleksiyonunu genişletti ve uluslararası alanda tanınmaya başladı. 1953 ile 1957 yılları arasında, müzede yer alan 100 başyapıttan oluşan bir seçki, koleksiyonu pekiştirmek amacıyla düzenlenen bir dizi sergide Musée de l'Orangerie (Paris) ve Tate Gallery (Londra) gibi Avrupa müzelerini dolaştı. Koleksiyon, 1957'de Amerika Birleşik Devletleri'nde New York City'deki Metropolitan Museum of Art'ta ve Toledo Museum of Art'ta da sergilendi. Ertesi yıl, MASP'nin varlıkları Rio de Janeiro'daki Museu Nacional de Belas Artes gibi diğer Brezilya mekanlarında sergilendi. Bu, müzesergiler müzenin küresel çapta tanınmasına katkı verdi.

Koleksiyonun artarak büyümesi ve önemi, kısa süre sonra müzenin genel merkezi için bir binanın inşa edilmesini gerektirdi. Bu amaçla São Paulo Belediye Binası, daha önce Paulistano zenginlerinin geleneksel bir buluşma noktası olan ve 1951'de yıkılan Belvedere Trianon tarafından işgal edilen bir arsayı São Paulo Sanat Bienali'nin ilkine ev sahipliği yapması için bağışladı. Paulista Bulvarı'ndaki arsa, şehir merkezi ve Nove de Julho Bulvarı vadisinin manzarasının korunması şartıyla Belediye Binası'na bağışlanmıştı.

Yeni MASP binası, Lina Bo Bardi'nin tasarımıydı. Bardi, şehir merkezinin gerekli görünümünü korumak için, betondan yapılmış dört büyük dikdörtgen sütunla desteklenen, yerden yukarıda asılı duran bir binayı ideal hale getirdi. Yapı, kendine has özelliği nedeniyle dünya çapında benzersiz kabul edilmektedir. Binanın ana gövdesi, 74 metrelik dört yanal destek sütunu üzerinde duruyor ve binanın altında bir serbest alan oluşmasını sağlıyor. 1956-1968 yılları arasında inşa edilen müzenin yeni yeri, 7 Kasım'da İngiltere Kraliçesi II. Elizabeth'in Brezilya ziyareti sırasında açıldı.

Assis Chateaubriand, aylar önce tromboz kurbanı olarak öldüğü için yeni binanın açılışını göremedi. Geliştirdiği medya imparatorluğu da 1960'ların başından beri zorluklarla karşılaşıyordu. Artan borçlar ve Roberto Marinho'nun basın holdinginin medya pazarındaki rekabeti, koleksiyonun toplanmasına izin veren fonların kıtlığına neden oldu.

Diários Associados'un gücünü kaybetmesi ve kurucusunun ölümü, hükümetin müdahale etmesine ve yabancı kurumlardan alınan borçların bir kısmını ödemesine neden oldu. Başkan Juscelino Kubitschek'in hükümeti sırasında Caixa Econômica Federal, kurumun mali yükümlülüklerini yerine getirmek için bir kredi verdi ve krediyi karşılığında sanat koleksiyonlarını ipotek etti. Yıllar sonra, 1970'lerde müzenin Brezilya hükümetiyle olan borcu yapılandırılarak ve ödendi.

1970'lerde Japon müzelerinde kendi koleksiyonundan seçilmiş eserlerle birçok sergi düzenleyerek Doğu Yarımküre'de ün kazandı. 1973'te koleksiyon Brasília'daki Dış İlişkiler Bakanlığı'nda sergilenmiştir. MASP koleksiyonu 1978/79, 1982/83, 1990/91 ve 1995'te Japonya'da yeniden sunuldu. 1992'de Fransız okulunun ve Brezilya manzaralarının eserleri Şili'nin Santiago kentindeki Museo Nacional de Bellas Artes'te ve Bogota'daki Biblioteca Luís Angel Aragón'da sergilendi.

Müze hakkında 2021 yılında, 2024 yılına kadar tamamlanması planlanan ve mevcut binasına yer altı bağlantısı olan 14 katlı bir uzantı inşa etme planları açıklandı.

Müzenin mevcut binasının inşaatına 1957 yılında başlanmış ve bina 1968 yılında hizmete açılmıştır. MASP, dikkat çekici brütalist yapısıyla ünlüdür ve Brezilya modern mimarisinin simge yapılarından biri olarak kabul edilir. Bina, São Paulo Merkezi'ni ve ötesindeki Cantareira Dağları'nı görmenin mümkün olduğu Paulista Bulvarı üzerindeki Belvedere Trianon'un eski yerinde yer almaktadır. Araziyi Belediye Binasına satan yatırımcı José Borges de Figueiredo, idareye bağlayıcı olmayan bir mektup yazarak, arazinin "sonsuza kadar halka açık bir yer" olarak korunmasını istedi. Sonraki yıllarda önerilen birçok proje onun isteğini görmezden gelirken, mimar Lina Bo Bardi ve mühendis José Carlos Figueiredo Ferraz nihayetinde bir yer altı bloğu ve bir asma yapı tasarladılar. Yapı, iki büyük beton kirişle birbirine bağlanan dört sütun tarafından desteklenen yerden sekiz metre yükseklikte durmaktadır. sütunlar arasındaki o zamanlar dünyanın en büyük serbest açıklığıydı. Bina, Brezilya'da sözde korumalı betonarme tekniğini başlattı.

İnşaatta toplam yaklaşık , kalıcı ve geçici sergi galerilerinin yanı sıra kütüphane, fotoğraf galerisi, film galerisi, video galerisi, iki konferans salonu, restoran, mağaza, atölye odaları, idari ofisler ve teknik alan bulunmaktadır. Lina Bo'nun kendisinin de tanımladığı gibi, binanın kurulumları ve kaplamaları çirkindir.

Lina Bo Bardi, müzeografik alanda, tablolar için teşhir destekleri olarak beton blok kaidelere yaslanan temperlenmiş kristal levhalar kullanarak da yenilik yaptı. Amaç, tuvalin ressamın şövale üzerindeki konumunu taklit etmektir, ancak aynı zamanda iki savaş arası İtalyan sergi tasarımında da kökleri vardır. Artık kullanılmayan bu desteklerin arka yüzünde ressam ve eser hakkında bilgi içeren etiketler yer alıyordu. 1990'ların sonunda, yöntemin yabancı kurum ve sanatçılar tarafından fark edilip uygulanmaya başlanmasıyla, müze bu sergileme modelinden paradoksal bir şekilde vazgeçti.

1996 ve 2001 yılları arasında müzenin mevcut yönetimi geniş ve tartışmalı bir reform gerçekleştirdi. Genel yapının vazgeçilmez restorasyonuna rağmen, mimar ve kurumun eski müdürü Julio Neves tarafından gerçekleştirilen dramatik değişiklikler arasında Lina Bo tarafından tasarlanan orijinal katın değiştirilmesi, ikinci bir asansörün montajı, üçüncü bir yer altı katının inşası, ve bahçelerin yerine su aynalarının ikame edilmesi vardır. Bazı mimarlar, reformun Lina'nın orijinal projesinde derin bir bozulmaya neden olduğunu iddia etmiştir.

Koleksiyonun ana eserleri 1947 ile 1960 yılları arasında toplandı. Milano ve Roma'daki ticari galerilerin eski sahibi olan Pietro Maria Bardi, satın alınması gereken eserleri araştırmaktan ve seçmekten sorumluyken, Chateaubriand potansiyel olanları ziyafetler ve cömert törenlerle baştan çıkarmaya çalışarak bağışçılar ve patronlar aradı.

Bu yöntemler, tıpkı müzenin sanat eserlerini orijinalliği uygun bir şekilde doğrulamadan edindiği gerçeği gibi, çok sayıda eleştiri aldı. Bu izlenime, müzenin 2. Dünya Savaşı'ndan hemen sonra uluslararası pazarda sanatın en büyük alıcılarından biri olması sebep olmuştur. Satın almaları bir küratörler konseyinin onayına bağlı olan diğer kurumların aksine, São Paulo Sanat Müzesi parçalarını genellikle hızlı bir şekilde, bazen de telgrafla aldı. Sanat eserleri genellikle Christie's, Marlborough, Sotheby's, Knoedler, Seligman ve Wildenstein'dan satın alındı.

1960'ların sonunda, Chateaubriand'ın basın grubu, artan borçlar ve Roberto Marinho'nun medya şirketlerinin rekabetiyle sorunlarla karşı karşıyaydı. Diários Associados'un mali sıkıntıları müzenin mali kaynaklarının azalmasına neden oldu. Sonuç olarak müze, sanatçıların, şirketlerin ve özel koleksiyonerlerin spontane bağışlarıyla koleksiyonuna yenilerini eklemiştir.

São Paulo Sanat Müzesi koleksiyonu, Latin Amerika'daki Batı sanatının en büyük ve daha kapsamlı koleksiyonu olarak kabul edilir. Müzede bulunan 8.000 eser arasında Avrupa resim, heykel, çizim, gravür ve dekoratif sanatlardan oluşan koleksiyon öne çıkıyor. Erken modern Fransız ve İtalyan resim okulları, koleksiyonun ana gövdesini oluşturan geniş bir şekilde temsil edilir, ardından ise İspanyol, Portekiz, Flaman, Hollandalı, İngiliz ve Alman ustalar gelir.

Müze ayrıca, Brezilya sanatının 17. yüzyıldan günümüze gelişimini gösteren önemli bir Brezilya sanatı ve Brasiliana koleksiyonuna sahiptir. Müze ayrıca Latin Amerika sanatı ve Kuzey Amerika sanatının önemli varlıklarını bünyesinde barındırır.

Daha küçük bir ölçekte, müzenin varlıkları, Afrika ve Asya sanatları gibi birçok dönemin ve Batılı olmayan farklı medeniyetlerin temsili nesnelerini ve seçkin koleksiyonlar gibi teknolojik, arkeolojik, tarihi ve sanatsal alaka düzeyiyle öne çıkan diğerlerini içerir. Mısır, Etrüsk, Yunan ve Roma antikalarının yanı sıra Kolomb öncesi kültürlerin ve ortaçağ Avrupa sanatının diğer eserleri de müzenin koleksiyonunda bulunur.

20 Aralık 2007 sabah 5:09 civarında, üç adam MASP'a girdi ve müzenin koleksiyonundaki en değerli parçalar arasında sayılan iki tabloyu çaldı: Cândido Portinari'nin O Lavrador de Café ( Kahve Çiftçisi ) ve Pablo Picasso'nun Suzanne Bloch tablosu. Faillerin soygunu bir hidrolik kriko ve bir levye kullanarak başarıyla gerçekleştirmesi toplamda sadece üç dakika sürdü. Sanat uzmanları tabloların değerinin ABD doları cinsinden 55-56 milyon dolar civarında olduğunu tahmin ediyor. Her iki parça da çalındıktan birkaç hafta sonra Brezilya polisi tarafından 8 Ocak 2008'de Greater São Paulo'daki Ferraz de Vasconcelos şehrinde bulundu. Brezilya Kültür Bakanı Gilberto Gil hırsızların "uluslararası çetelerle bağlantılı" olduğunu tahmin etmesine rağmen iki şüpheli tutuklandı. Olay, "alarm sistemi ve sensör bulunmadığı" ortaya çıkan müze için "büyük bir utanç" olarak nitelendirildi. Video güvenlik kameraları baskının bir kısmını kaydetti, ancak kızılötesi özelliği olmadığı için görüntüler belirsizdi." Ayrıca müze koleksiyonunun hiçbiri sigortalı değildi. MASP başkanı Julio Neves, modern bir güvenlik sistemini finanse edecek kaynaklara sahip olmadıklarını ve bunun yerine "insanlar ve kameralarla devriye gezerek güvenliği seçtiklerini" belirtti; olayın ışığında iyileştirmeler sözü verdi. Soygundan sadece iki ay önce, "iki hırsız müzeye girmeye çalıştı ancak tespit edilip kaçtı", ve 2005'te MASP, "faturaların ödenmemesi nedeniyle elektriği kesilince" geçici olarak kapanmak zorunda kaldı.