Antarktika'nın kolonileştirilmesi

Antarktika'nın kolonileştirilmesi, Antarktika kıtasında aileler de dahil olmak üzere insanların yaşadığı Antarktika'da sivil yerleşimlerin kurulması anlamına gelir. Şu anda kıta yalnızca iki sivil koloniye ev sahipliği yapıyor; Arjantin tarafından yönetilen Esperanza Üssü ve Şili tarafından yönetilen Villa Las Estrellas'ın yanı sıra geçici bir bilim insanı ve destek personeli popülasyonuna sahip yaklaşık 70 bilimsel ve askeri üs. Antarktika, Antarktika Yarımadası'ndaki Arjantin ve Şili'ye yakınlığına rağmen Dünya üzerinde yerli halkın bulunmadığı tek kıtadır.

Şu anda 30 ülkeden bilim adamları ve personel yaklaşık 70 üste (40 yıl boyunca ve 30'u yalnızca yaz aylarında) yaşıyor ve yazın yaklaşık 4.000, kışın ise 1.000 nüfusa sahiptir. Antarktika'da en az on bir insan doğumu gerçekleşti; bunlardan biri 1978'de Arjantin yerleşkesinde başladı; yedisi bu üste ve üçü de Şili yerleşkesi yerindeydi.

Bir dizi uluslararası anlaşma olan Antarktika Antlaşma Sistemi, halihazırda Antarktika üzerindeki iddiaları ve faaliyetleri sınırlamaktadır. Özellikle Antarktika Anlaşması Çevre Koruma Protokolü ile ilgili olarak, ilave büyük ölçekli kolonizasyonun (ulusal toprak iddialarıyla örtüşen) yasal olarak meydana gelmesinden önce, bunun değiştirilmesi veya terk edilmesi gerekecektir.

1950'lerde yaygın olan bir fikir, Antarktika şehirlerinin cam kubbeler altına alınmasıydı. Kubbelerin güç ve sıcaklık düzenlemesi bu kubbelerin dışındaki atomik tahrikli jeneratörlerden sağlanacaktı. Sovyetler bazı uzak Arktik ve Antarktika bölgelerinde radyoizotop termal jeneratörler kullanırken, Amerikalılar Ordu nükleer enerji santrali programlarını geliştirerek nükleer fisyonu denediler. McMurdo İstasyonu'ndaki PM-3A nükleer güç reaktörü güvenilirlik sorunlarıyla boğuştu (sadece %74'lük bir kullanılabilirlik faktörü elde etti) ve sonunda bir kirlilik tehlikesi olarak kabul edildi ve sonuç olarak kapatıldı ve söküldü.

Jeodezik kubbenin geliştiricisi Buckminster Fuller, Antarktika'da kontrollü bir iklime izin verecek kubbeli şehirlerin ve kubbenin altına inşa edilen binaların olasılığını gündeme getirmişti. 1965'te kubbeli bir şehir için yayınlanan ilk spesifik önerisinde, Antarktika'nın böyle bir proje için olası ilk yer olduğu tartışıldı. Amundsen – Scott Güney Kutbu İstasyonundaki ikinci üs (1975–2003'te işletildi) bu fikrin küçültülmüş bir versiyonunu andırıyor; yalnızca birkaç bilimsel binayı kaplayacak kadar büyüktür.

1971 yılında Alman mimar Frei Otto liderliğindeki bir ekip, 40.000 sakini barındırabilecek, iki kilometre çapında hava destekli bir şehir kubbesi için fizibilite çalışması yaptı. Bazı yazarlar yakın zamanda bu fikri güncellemeye çalıştılar.

Bugün Antarktika'nın ortamı çok sert olsa da, gelecekte koşullar daha iyi hale gelebilir. Küresel ısınmanın uzun vadeli etkilerinin bir sonucu olarak, 22. yüzyılın başlarında Batı Antarktika'nın bazı bölgelerinin bugün Alaska ve Kuzey İskandinavya'da bulunanlara benzer iklim koşullarını yaşayacağı öne sürülmektedir. Hatta Antarktika'nın en kuzeyindeki bazı bölgelerde tarım ve mahsul yetiştirmek bile mümkün olabilir.

Bitkilerin ve mantarların Antarktika'daki volkanların çevresinde büyümek için uygun bir ortam bulduğu ve bunun da ilk tarımsal çabaların nereye yönelmiş olabileceğine dair bir ipucu olduğu öne sürülüyor Antarktika'da yaklaşık 110 yerli yosun türü ve iki kapalı tohumlu bitki ( Deschampsia antarctica ve Colobanthus Quitensis ) bulunmaktadır. Havaların ısınmasıyla ve daha güçlü türlerin gelişiyle bu yerli türlerin yok olacağına inanılıyor. İnsanlar kıtaya 200 ila 300 yabancı türün getirilmesinden sorumludur.

Emilio Marcos Palma (7 Ocak 1978 doğumlu), Antarktika kıtasında doğduğu bilinen ilk kişi olan Arjantin vatandaşıdır. Antarktika Yarımadası'nın ucuna yakın Esperanza Üssü'ndeki Fortín Sargento Cabral'da doğdu ve ağırlığındaydı. Onun doğumundan bu yana kıtada yaklaşık on kişi daha doğdu.