Tarımda cinsiyet rolleri

Tarımda toplumsal cinsiyet rolleri, sosyologlar ve çiftlik ekonomistleri tarafından sıklıkla çalışılan bir konudur. Tarım ve hatta sanayi toplumlarının sosyal yapısını anlamada önemli oldukları için tarihçiler de onları inceler. Tarım, dünya çapında birçok iş fırsatı ve geçim kaynağı sağlar. Aynı zamanda cinsiyet eşitsizliğini ve kaynakların ve ayrıcalıkların cinsiyetler arasındaki eşitsiz dağılımını da yansıtabilir.

Özellikle çoban, etnik azınlık, yerli ve kırsal kadınlar, doğal kaynaklara, teknolojik cihazlara ve tarımsal hizmetlere erişmeye ve onları kontrol etmeye çalışırken çok sayıda engelle karşılaşmaya devam ediyor; ayrıca karar verme süreçlerine dahil olmazlar. Çoğu zaman, bu tür engellerin kökleri, kadınların bağımsızlığını büyük ölçüde etkileyen ayrımcılık uygulamalarından kaynaklanmaktadır.

Nebraska-Lincoln Üniversitesi Tarım ve Doğal Kaynaklar Enstitüsü'ne göre, özellikle gelişmekte olan ülkelerde kadınlar genellikle erkeklere göre toprak, alet ve bilgi edinmede daha zorlanır. Gıda ve Tarım Örgütü gibi çeşitli kuruluşlar ve bağımsız araştırmalar, artan cinsiyet işbirliğinin toplum için daha fazla kar ve gıda güvenliği getirebileceğini göstermiştir.

Tarım tarihçisi Jane Adams'a göre, 20. yüzyılın ortaları, tarımın merkezileşmesinin "kadın" rolünün bir parçası olarak görülen görevlerin çoğunu ortadan kaldırdığı bir değişiklik getirdi. Bu, kadınların aktif "ev hanımı" algısını pasif "ev hanımı" olarak değiştirdi. Bazıları çiftlikte çalışmaya başladı veya saha çalışmasında kocalarına katıldı, ancak Dr. Adams'a göre çoğunluk, daha çok şehirli ev kadınları gibi oldu. Bu eğilim, ekonomik gerilemenin birçoğunu çiftlik dışından iş çıkarmaya zorladığı 1980'lerdeki çiftlik krizine kadar devam etti.

Alberta ve özellikle Güney Alberta, geleneksel olarak 19. yüzyılın sonlarındaki Amerika Birleşik Devletleri'ne benzer, oldukça tanımlanmış cinsiyet rollerine sahiptir. Erkekler birlikte çalıştı ve kadınlar birlikte çalıştı, ancak hem erkeklerin hem de kadınların birlikte katıldığı çok az görev vardı. 1970'lere kadar çoğu Alberta çiftliğinde, planlama ve sigorta gibi konulardaki kararlar karı kocanın ortak girişimi yerine kocanın emriyle alınıyordu. Bazı yazarlar, Alberta'nın çiftlik yaşamının son derece cinsiyetçi bölünmesinin yalnızca tarımsal açıdan verimsiz olduğunu değil, aynı zamanda evlilik ilişkilerinin bütünlüğüne de zararlı olduğunu düşünüyorlar.

Orta Kanada'nın tarım geleneğinde evlilik (karı-koca) işbirliğine vurgu yapılır. Büyük kararlar normalde her bir eşin eşit belirleyici güce sahip olduğu birlikte alınır. Geniş aileler birlikte yaşadığında ve çiftçilik yaptığında, geniş aile içindeki çiftler çalışan "birimler" olarak kabul edilir. Bu aile çiftliği yönetimi tarzı, Kanada'nın geri kalanında da oldukça yaygındır.

Quebec tarımı, izleri bugün organize bölge sisteminde var olan tarihi senyörlük sistemine dayanmaktadır. Katolik etkisinin güçlü olduğu alanlarda cinsiyet rolleri bazen daha belirgindir.

Bu bölgesel genellemelerin yanı sıra gelenekler, First Nations (yerli), Anabaptist veya tarihi göçmen yerleşim yerleri gibi farklı etnik ve dini topluluklar arasında farklılık gösterir.

Kanada ve ayrıca Amerika Birleşik Devletleri'nde, organik ve Sertifikalı Doğal Olarak Yetiştirilen çiftliklerde rollerin atanması "geleneksel" çiftliklere göre daha eşitlikçi olma eğilimindedir.

Bugünkü BDT'de tarım toplumu binlerce yıl öncesine dayanır ve çok sayıda farklı kültürü içerir. Slavca konuşan toplumlar, mülk ve hakları babadan oğla aktaran genel Hint-Avrupa babasoylu modelini takip etme eğilimindeydiler. Tarımda bu, toprak ve hayvancılık anlamına geliyordu. Çiftlikteki cinsiyet rolleri, çiftliğin ve tüm içeriğinin babaya veya büyükbabaya ait olduğunu varsayıyordu. Öte yandan, Ural dilini konuşan toplumlar, bireysel çiftlik evleri arasında katı sınırlar olmaksızın, toprağın daha geniş bir geniş aile veya halk grubunun alanı olarak kabul edildiği nispeten eşitlikçi bir sisteme sahipti. İşbölümü katı değildi ve eşler genellikle yan yana çalışıyor veya çeşitli görevlerde birbirlerine yardım ediyorlardı.

Rus İmparatorluğu döneminde, Slav ataerkisi vurgulandı ve genel olarak daha büyük ölçüde desteklendi. Bu, özellikle 18. ve 19. yüzyıllarda, bu sistem 19. yüzyılın sonlarında değiştirilene kadar, her çiftçinin veya çiftlik işçisinin İmparatorluğun feodal hiyerarşisinde bir konuma sahip olduğu kabul edilen güney ve orta Rusya'daki durumdu. Erkekler resmi toprak sahipleri ve karar vericilerdi, ancak kadınların karar vermede (özgür köylü çiftliklerinde) genellikle önemli miktarda resmi olmayan etkisi vardı.

Devrime giden yıllarda, feodalizmin kalıntıları dağılırken, birçok Rus çiftçi ailesi artellere (артели) veya kooperatiflere katıldı. Kooperatifler (en azından teoride), feodal yönteme keskin bir tezat oluşturacak şekilde, toplu kararlar alınırken erkeklerin ve kadınların görüşlerinin eşit şekilde dikkate alınmasını uyguladılar. Dahası, İmparatorluk demiryolu ve karayoluyla daha fazla birbirine bağlı hale geldikçe, orta ve güney Rusya'nın kırsal sakinleri (kuzeyde ve doğuda varlığını sürdüren) Ural temelli çiftlik işletme sistemleri hakkında bilgi edindiler. Bu kuzey ve doğu gelenekleri, ortaya çıkan kooperatif uygulamalarına katkıda bulundu.

Devrimden sonra, hükûmet başlangıçta artel hareketini destekledi ("kolektivist" olduğu için). Ancak Stalinist hükûmet iktidara geldiğinde, birçok artelin yerini merkezi hükûmetin kontrolü altındaki devlet çiftliği birimleri (sovkhozy veya Совхоэӣ) aldı. Cinsiyet rolleri üzerindeki etki değişkenlik gösteriyordu: Her iki cinsiyetten işçiler de benzer görevleri yapmakla görevlendiriliyordu, ancak bunu mutlak olarak belirleyen sabit bir kural veya gelenek olmamasına rağmen yöneticiler ve gözetmenler çoğunlukla erkekti. Kafkas ve Orta Asya cumhuriyetlerinde yerel (ve nihayetinde İslami) geleneklere göre cinsiyete göre gayrı resmi bir ayrım sürdürülmesine rağmen, saha çalışanları genellikle karışık cinsiyetli ekiplerde çalıştı. Birlik boyunca, devlet çiftliği yöneticileri evlilik ilişkilerine çok az saygı gösterme eğilimindeydiler: evlilik, ekonomik emek dünyasına girmesi gerekmeyen, işçilerin kişisel yaşamlarının bir parçası olarak görülüyordu. Bir devlet çiftliğinde doğan veya gebe kalan çocuklar, feodalizmden ödünç alınan bir kavramla, ona "bağlı" kabul edildi.

1960'larda tarım üzerindeki merkezi yönetimin gevşetilmesiyle, kooperatif sistemi bir kez daha SSCB'nin büyük bölümünde büyük ölçekli tarım arazisi operasyonlarının ana sistemi haline geldi. Bu durum o zamandan beri sadece küçük değişikliklerle devam etti.

Daha sonraki hükûmetler, Kruşçev'den itibaren çiftliklerin merkezi kontrolünü kolaylaştırdı, ancak bazı cumhuriyetler (Tacikistan gibi) bu kontrolü kendi eyalet hükûmetlerine aldı ve bugüne kadar büyük kısmını elinde tuttu.

BDT'de küçük ve geniş aile çiftliklerinin bulunduğu yerlerde, fikir birliği genellikle ana karar verme modudur ve işbirliği ana çalışma modudur. Kollektif çiftliklerde de evlilik işbirliği genel dinamiğin saygı duyulan ve teşvik edilen bir parçasıdır ve çiftler genellikle daha geniş çerçeve içinde birimler olarak çalışır. İstisnalar arasında, yaşamın tüm alanlarında cinsiyet ayrımının yüksek olduğu ve evliliğin genellikle ebeveynler tarafından düzenlenmiş bir sözleşme olduğu Çeçenya/Dağıstan/Nahçıvan bölgesi yer alır.

Batı Avrupa'nın etkisi (özellikle Finlandiya'nın batı yarısında) özel mülkiyet konusunda daha büyük bir bilinç getirmiş olsa da, Finlandiya tarımı Ural sisteminin tanınabilir modern bir biçimini takip etme eğilimindedir. Evlilik işbirliği ve ortak girişim, Fin çiftçilik geleneğinin başlıca özellikleridir.

Roisin Kelly ve Sally Shortall'ın (Aralık 2002) makalesinde, Kuzey İrlanda'da çiftçilikten elde edilen gelirin azalması nedeniyle kadınların genellikle çiftliği desteklemek için nasıl çiftlik dışında bir iş buldukları tartışılıyor. Bu finansal hareket çoğu zaman çiftliği zorlu mali zamanlarda korumak içindir.

Meksika'da en önemli 'Kalın metin''''Kalın metin''''Kalın metin''''Kalın metin''''Kalın metin''''''''''''''''''''Kalın metin'''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''... hala mısır. Meksika mutfağının temel gıda maddesi olan ekmeğin ana maddesidir. Ek olarak, birçok Meksikalı için, özellikle kırsal çiftçi topluluklarında yaşayanlar için mısır, yaşamın kökenini simgeliyor. Bu nedenle, bir erkeğin mısır ekmesi alışılmadık bir durum olmasa da, genellikle mısır ekinleriyle ilgilenmekten kadınlar sorumludur.

Mısırın yetiştirilmesinden mısırın öğütülerek un haline getirilmesine ve ekmeğin pişirilmesine kadar tüm tortilla sürecinden geleneksel olarak kadınlar sorumlu olsa da, bu önemli miktarda zaman alıyor. Bu nedenle, son zamanlarda bazı kadınlar, yoğun yaşam tarzlarına daha iyi uyması için yerel pazarlardan torbalarca tortilla unu veya hatta hazır tortilla satın alıyor. Birçok insan tortilla yapma sürecini kendi kültürlerinin geleneklerinde yüksek öneme sahip olarak gördüğünden, bu, kırsal topluluklarda yaşayan bireyler arasında tartışmalı olmuştur.

Meksika'da son zamanlarda yaşanan bir başka tartışma da yetiştirilen ve tüketilen mısır türüyle ilgili. Maíz criollo veya yerel mısır, Meksika'da yetiştirilen en yaygın mısır türüdür, ancak son zamanlarda genetiği değiştirilmiş ürünler daha yaygın hale gelmektedir. Meksikalı çiftçiler arasında gerçekleştirilen bir odak grup toplantısında, erkekler genetiği değiştirilmiş mısırın tarımı daha kolay olduğu için daha iyi olduğunu düşünme eğilimindeyken, kadınlar yerel mısırın daha besleyici ve daha lezzetli olduğu için genetiği değiştirilmiş mısırdan daha iyi olduğunu söyleme eğilimindeydiler.

Brezilya'da, büyük tarlalar ve fincalar genellikle birkaç aile tarafından çalıştırılır. Saha çalışması, hem erkekler hem de kadınlar için işçilerin zamanının büyük bir bölümünü oluşturur.

Daha dağınık tarım yapılan alanlarda, akan su genellikle mevcut değildir. Brezilya çiftliğinde hasat çuvalları gibi diğer ağır yüklerin çoğunu genellikle erkekler kaldırsa da, bu durumlarda nehirden veya kuyudan büyük su kaplarını eve taşıması gerekenler genellikle kadınlardır.

İç kesimlerdeki yerli halklar arasında, pan-Amazon (veya pan-Amazon-havzası) cinsiyet rolü yapısının çeşitli biçimleri görülmektedir. Bu toplumlarda, özellikle çok eşli evliliğin uygulandığı toplumlarda, aile birimi anaerkil ve patrifokal olmak üzere iki düzeyde ele alınır. Ekin arazileri, toplu olarak herhangi bir ataerkil ailenin erkek kardeşlerine aittir; bu nedenle, bir adam bir tarlaya herhangi bir ürün ekerse, tüm erkek kardeşlerinin ve baba tarafından üvey erkek kardeşlerinin otomatik olarak hasattan eşit paya sahip olduğu kabul edilir.

Tarım çeşitlidir ancak büyük ölçüde çiftçilik faaliyetinden oluşur. Güney Amerika'nın geri kalanıyla karşılaştırıldığında Arjantin ve Şili'de toplumsal cinsiyet rollerine çok az vurgu yapılıyor. Tarımsal "iş tanımlarının" çoğu ve bireysel roller için adlar cinsiyetten bağımsızdır ve yalnızca son harf bireyin cinsiyetine göre değişir. Buscamos puester@s paragrafında olduğu gibi, cinsiyet belirtmeden genel mesleği tanımlamak için bazen "o" veya "a" yerine @ sembolü kullanılır (yardım aranıyor posterinde yazılabileceği gibi) .

Tarım sektöründeki kadınlar çok sayıda rol üstleniyor. Genellikle eş zamanlı olarak üretim, işleme, dağıtım ve ticaretle uğraşırlar ve zaman zaman tarımsal değer zincirlerinin birçok yönüne dahil olabilirler, özellikle tarımla uğraşan mikro, küçük veya orta ölçekli işletme (MSME'ler) sahibi kadınlar (agripreneurs) ).

Tarımsal üretken faaliyetlere katılım, arazi, hayvan sahipliği, yayım hizmetlerine erişim, girdiler, üretimle ilgili teknoloji ve sosyal koruma gibi çeşitli alanlarda cinsiyetler arası eşitsizliği ortaya koymaktadır. Afrika bölgesindeki küçük ölçekli çiftçiler, hem kadın hem de erkek, üretim kapasitelerini geliştirmek için bilgi ve bilgiye erişimden yoksundur ve kadınların durumu daha kötü olarak görülmektedir. Ayrıca, çiftçi değil, yardımcı olarak görülen kadınların tarımdaki rolünü değersizleştiren toplumsal cinsiyet ilişkileri, erkeklerin otorite ve karar alma yetkisine sahip olduğu algısını daha da artırıyor.

Günümüzde pek çok Afrika ülkesinde, erkeklerin mal varlığı, mülkiyet ve eğitimde baskın olması anlamında kadın hakları ikincildir. Kadınlar genellikle hafif çiftçilik veya mahsul işleme işlerinden sorumluyken, erkeklerin çiftlik hayvanlarıyla çalışma ve ev işlerinin dışında kalma fırsatları daha fazladır. Ama aynı zamanda etnik gruplara, yaşa ve üretim döngülerine göre değişir. Kadınlar aynı zamanda çocukların bakımından da sorumludur, onların mali yetenekleri ve eğitim düzeyleri çocukların esenliği üzerinde güçlü etkiler bırakabilir. Araştırmalar, atların kırsal kesimdeki kadınlara ev işlerini daha erken bitirmeleri için yardım ettiğini ve bu da kadınlara çocuk bakımı için daha fazla zaman sağladığını gösterdi. Ayrıca, kadınları varlık ve bilgi ile güçlendirerek çocukların beslenme durumu iyileştirilebilir.

Kadın çiftçilere finansman gibi kaynaklara aynı erişim hakkı verilirse, onlar da tarımsal verimi artırabilir, daha yüksek ulusal tarımsal üretim seviyelerine katkıda bulunabilir ve gıda güvenliğini güçlendirebilir.

Geleneksel olarak, erkekler ve kadınlar bir aile yetiştirme sorumluluğunu paylaşırlar, ancak genellikle kadınların erkeklerden daha fazla sorumlulukları ve yükümlülükleri vardır. Hem erkekler hem de kadınlar çiftçilikle uğraştı, ancak farklı yerlerde farklı şeyler yaptılar, bu nedenle tarımsal üretim sisteminin türü ile yakından ilgilidir. Kadın çiftçilerin sayısı daha fazladır ve küçük ölçekli üretimle uğraşırlar, erkekler daha fazla topraktan sorumlu olma eğiliminde oldukları için üretim açısından liderdir. "Kadın çiftçiliği", ürünlerin tüketim için kullanılmasına ve elde edilen gelirin diğer ihtiyaçlar için kullanılmasına izin verdiği için aileler için iyidir. Erkekler de gelirlerinin bir kısmını katkıda bulunur, ancak nispeten küçük bir pay. Genel olarak, kadın ve erkek arasındaki eşitlik, kırsal kesimdeki ailelerde olduğu gibi, şehir dışındaki çiftliklerde daha belirgindir.

Local women have made great contributions to the development of urban agriculture. They not only invest in labor but also participate in management. On non-fixed land, women's farming accounts for 55% to 63%. Among them, 80% of people are engaged in farming activities on their “own land”. In high-income areas, many women hire other laborers. Of the men working in the fields, 24% are employed laborers, and 59% are helping their wives work. Women dominate the production and sales of urban agriculture. 68.8% of the sales of products are women. Children work for their mothers at almost every stage of production and sales. Like rural women, urban women are responsible for food issues. Compared with men, women spend more time and burden on urban agriculture. Especially when the economy is in recession, it is becoming increasingly difficult to maintain family livelihoods. As people become more optimistic about urban agriculture, it is not ruled out that men can replace women's dominant position in agricultural production.

FAO'nun Yakın Doğu ve Kuzey Afrika - Gıda Güvenliği ve Beslenmeye Bölgesel Genel Bakış'ının 2020 baskısı, Arap Devletlerinde yaklaşık 55 milyon insanın - toplam nüfusun yaklaşık yüzde 13,2'si - gıda güvencesinden yoksun olduğunu ve durumun özellikle etkilenen ülkelerde endişe verici olduğunu ortaya koyuyor çatışmalar ve uzun süreli krizler. COVID-19 salgını nedeniyle bu sayıların artması bekleniyor.

Tarımda toplumsal cinsiyet eşitsizlikleri bölgede yaygın olmaya devam ediyor. Kırsal kesimdeki kadınlar ve kız çocukları, toplumsal beslenme hizmetleriyle ilgili olanlar da dahil olmak üzere, varlıklara, kaynaklara ve tarımsal destek hizmetlerine erişim ve bunların mülkiyeti konusunda ciddi ayrımcılıklarla karşılaşmaya devam ediyor. Erkeklerle karşılaştırıldığında, kadınlar daha düşük değerli varlıklara sahip olma eğilimindedir ve sermayeye, emeğe, tarımsal girdilere ve araçlara daha az erişime sahiptir. Ayrıca, bölgedeki çiftliklerdeki kadınların çoğu ücretsiz çalışıyor ve bu da onu esasen görünmez kılıyor. Kadınlar ayrıca toprak ve su gibi doğal kaynaklara daha az hak ve erişime sahip olma eğilimindedir. Örneğin, kadınlar, yönetmede oynadıkları önemli role rağmen, ekinleri yetiştirmek ve hayvan yetiştirmek için sulama suyuna erişimde sıklıkla engellerle karşılaşmaktadır. Bunun başlıca nedeni, arazi mülkiyetinin güvensizliğinden ve genellikle yetersiz temsil edildikleri ve karar verme süreçlerinden dışlandıkları su yönetişimi kurumlarına ve kullanıcı birliklerine marjinal katılımlarıdır. Krediler için teminat bulunmaması nedeniyle kadınların finansmana erişimi de daha az. Ayrıca, çoğu durumda kadınlar, kültürel nedenler ve/veya bankacılık hizmetlerine erişim eksikliği nedeniyle çiftliği, hayvancılık gelirini kontrol etmemektedir.

Aynı durum, kırsal ve tarım sektörlerindeki diğer kırsal örgütler ve kurumlar için de geçerlidir ve bu yetersiz temsil, kadınların çıkarlarının neden genellikle göz ardı edildiğini ve tarımsal destek hizmetlerinin neden onların ihtiyaçlarına yanıt verecek şekilde nadiren ayarlandığını büyük ölçüde açıklar. Bu da, kadınların neden bilgiye, teknolojiye ve eğitimlere daha az eriştiklerini ve beslenmeye duyarlı tarımsal uygulamaları daha az kullandıklarını açıklıyor.

Kadınların üretkenliğini artırmak ve kadınların iş yükünü azaltmak, gıda güvenliğini ve beslenmeyi iyileştirmek için yeterli değildir. Birleşmiş Milletler Gıda ve Tarım Örgütü'ne (FAO) göre, kadınların üretken varlıklar ve tarımdan elde edilen gelirin kullanımı ve tarım dışı istihdam üzerinde karar verme yetkisine ve mülkiyetine sahip olmasını sağlamak için ek önlemler alınması gerekiyor. Bu nedenle, daha geniş sosyal ve ekonomik değişimlere yol açtığı için, kadınların karar alma süreçlerine her düzeyde katılımını teşvik etmek, güçlendirmenin özellikle önemli bir yönüdür. Bunu yapmak ve sürdürülebilir ve dönüştürücü değişiklikler elde etmek için FAO, kadınların ve kızların tam potansiyellerine ulaşmalarını engelleyen ve böylece gıda güvenliğini ve kadınlar, kız çocukları, oğlan çocukları ve erkekler için beslenme sonuçlarını etkileyen yaygın ve ayrımcı toplumsal cinsiyet normlarının ele alınmasını önermektedir. .