Imtiaz Ali Taj

Syed Imtiaz Ali Taj (Urdu; , 1900–1970) Urdu dilinde yazılar yazan bir oyun yazarıdır. Günümüzde her şeyden önce, Anarkali'nin hayatına dayanan, yüzlerce kez sahnelenen ve Hindistan ve Pakistan'daki Hint filmi Mughal-e-Azam (1960) da dahil olmak üzere uzun metrajlı filmlere uyarlanan 1922 oyunu Anarkali ile hatırlanıyor.

Seyyid Mümtaz Ali'nin (1860 - 1935) 13 Ekim 1900'de Lahor'da doğan Syed Imtiaz Ali, Urduca'ya olan öncü katkılarından dolayı Şems-ül-Ulema (Bilginlerin Güneşi) olarak da bilinen Seyyid Mumtaz Ali'nin (1860 - 1935) oğluydu. Annesi Muhammedi Begüm ona sevgiyle 'Mera Taj' (tacım) adını taktı. Ataları 1857'de Delhi'deki ayaklanmanın ardından Lahor'a taşınmıştı. Imtiaz yazmaya başladığında "Taj" adını da aldı. Öğrencilik günlerinde, birçok İngilizce oyunu çevirip yönetirken, kızların oyunculuk yapmaya teşvik edilmediği bir dönemde bazen kadın rollerinde oynayarak edebi yeteneğini ön plana çıkarmıştır. Lahor'da okuduktan sonra ilk olarak babasının yayınevi Dar-ül-Ishaat Punjab'da (anlamı: "Pencap yayınevi") çalıştı.

Daha sonra 13 Ekim 1909'da, babasının kurduğu çocuk dergisinde Phool ve kadın dergisine katkıya gitti Tahzeeb-e-Niswan; Phool için Ghulam Abbas Ahmed ve Ahmad Nadeem Qasmi ile birlikte yazdı. Kehkashan edebiyat dergisinin (Mevlana Abdul Majeed Salik ile birlikte) kurucularından biridir. Shakespeare'in oyunlarının Urduca çevirisine ek olarak, Sawan Rain Ka Sapna rolünde A Midsummer Night's Dream dahil. Aynı zamanda kendisi de bir dizi oyun yazdı, en önemlileri bugün oynanmaya devam eden Anarkali ve Chacha Chakan'dır.

1922'de yazılan Anarkali, (kelimenin tam anlamıyla "Nar Tomurcuğu" ) yarı efsanevi bir efsaneye dayanan romantik bir oyundur. Prens Salim'e aşık olan Anarkali (bir fahişe) adında güzel bir köle kızın hikâyesini anlatır, ancak romantizm sonunda onun trajik ölümüne yol açar. Anarkali (doğum adı Nadira Begüm veya Sharf-un-Nissa idi), İran'dan bir tüccar kervanıyla genç bir kız olarak Lahor'a gelmişti. Fiziksel olarak çok çekici olduğu için Babür İmparatoru Ekber tarafından 'Anarkali' (Nar Tomurcuğu) unvanı verildi. O dönemde, egemen İmparator Ekber'in onaylamama korkusu nedeniyle, o dönemin hiçbir tarihçisi konuya dokunma riskini almayacaktı. Yine de bu trajik aşk destanı, halk arasında devam etti ve hayatta kaldı ve popüler bir halk masalı haline geldi.

İmtiaz Ali Taj'ın daha sonra yazılmış romanı Anarkali'nin (1922'de yayınlandı) "Urduca tiyatrosunda bir kilometre taşı" olduğu söyleniyor. Urdu edebiyatındaki trajik aşk hikâyesini de ölümsüzleştirmiştir. Oyunu 1930'da, Hindistan ve Pakistan'dan birkaç uzun metrajlı film için temel oluşturan popüler "modern düzyazı türünde" 1931'de yeniden basımıyla değiştirdi.

1918'de Taj, sahibi olduğu Darul Ishat'ın yayıncılık firmasından Kahkashan adlı aylık bir dergi de yayınladı. Başka bir çağdaş yazar, Munshi Premchand, Urduca olarak bu dergiye hikâyeler yazmıştır. Öyle oldu ki, Premchand'ın gönderdiği bir makale, Taj'ın da bir hikâye yazdığı aynı temaydı. Sonra Taj, makalesini Premchand tarafından yazılan makalenin lehine bırakmaya karar verdi, o da pişmanlığını dile getirdi, ancak en azından ikisinin de aynı çizgi üzerinde olduğunu söyledi.

Pakistan 1947'de bağımsızlığını kazandıktan sonra, Radio Pakistan'da günlük Pakistan Hamara Hai (Pakistan bizimdir) uzun metrajlı yayınına ev sahipliği yaptı. Birkaç yıldır en popüler radyo programlarından biri olarak devam etti.

19 Nisan 1970'te Imtiaz Ali Taj, kimliği belirsiz suikastçılar tarafından yatağında uyurken öldürüldü. Eşi Hijab Imitiaz Ali, onu kurtarmaya çalışırken ağır yaralandı.

Hijab (1908–1999) yalnızca tanınmış bir Urduca şairi ve yazarı değildi, aynı zamanda 1936'da Hindistan'ın ilk Müslüman kadın pilotu olma özelliğini de taşıyordu.