Alexander Lippisch

Alexander Martin Lippisch (2 Kasım 1894 - 11 Şubat 1976), kuyruksuz uçakların, delta kanatların ve yer etkisinin anlaşılmasına önemli katkılarda bulunan ve ayrıca ABD'de çalışan bir Alman havacılık mühendisi, aerodinamiğin öncüsüydü. Opel-RAK programı, dünyanın ilk roketle çalışan planörünün tasarımcısıydı.

Süpersonik delta kanatlı savaş uçaklarında ve yelken kanatlarda pratik olarak işlev gören delta kanat tasarımları geliştirdi ve kavramsallaştırdı. Birlikte çalıştığı kişiler, 20. yüzyıl boyunca delta kanadı ve süpersonik uçuş konseptlerini geliştirmeye devam ettiler. En ünlü tasarımları Messerschmitt Me 163 ve Dornier Aerodyne roketle çalışan önleme aracıdır. .

Lippisch, Bavyera Krallığı'nda Münih'te doğdu Daha sonra, havacılığa olan ilgisinin, Orville Wright'ın Eylül 1909'da Berlin'deki Tempelhof Field üzerinde düzenlediği bir gösteri ile başladığını söyledi. Yine de, I. Dünya Savaşı'nın patlak vermesi araya girene kadar babasının izinden sanat okuluna gitmeyi planladı. Lippisch, 1915-1918 yılları arasında Alman Ordusu'ndaki hizmeti sırasında hava fotoğrafçısı ve haritacı olarak uçma şansı buldu.

Savaşın ardından, Zeppelin Company ile çalıştı ve kuyruksuz uçaklarla ilk kez o sırada ilgilenmeye başladı. 1921'de arkadaşı Gottlob Espenlaub tarafından inşa edilecek ilk tasarımı Espenlaub E-2 planördü Bu, 1920'ler ve 1930'lar boyunca yaklaşık elli tasarımla sonuçlanacak bir araştırma programının başlangıcıydı. Lippisch'in artan itibarı, 1925'te araştırma gruplarını ve inşaat tesislerini içeren bir planör organizasyonu olan Rhön-Rossitten Gesellschaft'ın (RRG) direktörlüğüne atandığını gördü.

Lippisch, aynı zamanda, 1927'nin Wien'i ve onun halefi olan 1930'un Fafnir'i de dahil olmak üzere, şu anda geleneksel planörler tasarladı 1928'de Fritz von Opel ve Max Valier'in Opel-RAK programına katılan Lippisch'in kuyruklu Ente'si, Friedrich Wilhelm Sander'in şirketi tarafından toz roketlerle donatıldı ve roket gücüyle uçan ilk uçak oldu 1927'den itibaren kuyruksuz çalışmalarına devam ederek, çoğu planör olan Storch I – Storch IX (Stork I-IX) adlı bir dizi tasarıma yol açtı Bu tasarımlar hükümetten ve özel sektörden çok az ilgi gördü.

1939'un başlarında, Reichsluftfahrtsministerium (RLM, Reich Havacılık Bakanlığı), o zamanlar Hellmuth Walter tarafından geliştirilmekte olan roket motorları etrafında yüksek hızlı bir savaş uçağı tasarlamak için Lippisch ve ekibini Augsburg'daki Messerschmitt fabrikasında çalışmak üzere transfer etti. Ekip, en son tasarımları olan DFS 194'ü hızla roket gücüne uyarladı ve ilk örnek 1940'ın başlarında başarıyla uçtu. Bu, Messerschmitt Me 163 Komet'e dönüşecek olan teknolojiyi başarıyla gösterdi.

Teknik olarak yeni olmasına rağmen, Komet başarılı bir silah olduğunu kanıtlamadı ve Lippisch ile Messerschmitt arasında sık sık sürtüşme yaşandı. 1943'te Lippisch, yüksek hızlı uçuş sorunlarına odaklanmak için Wiener Neustadt'taki Viyana Havacılık Araştırma Enstitüsüne (Luftfahrtforschungsanstalt Wien, LFW ) kendi tasarım bürosuna transfer oldu Aynı yıl, Heidelberg Üniversitesi tarafından mühendislik alanında doktora derecesi aldı Onunla birlikte matematikçi Hermann Behrbohm devre arasında geldi (ve Oberammergau'daki Messerschmitt için devre arasında, 25 Şubat 1944'te Augsburg'a yapılan hava saldırılarından sonra geliştirme faaliyetlerinin yer altı tesisine taşındığı yere devam etti).

1939'daki rüzgar tüneli araştırması, delta kanadının süpersonik uçuş için iyi bir seçim olduğunu öne sürdü ve Lippisch, süpersonik, ramjetle çalışan bir avcı uçağı olan Lippisch P.13a'yı tasarlamaya başladı Ancak savaş sona erdiğinde, proje yalnızca bir geliştirme planörü olan DM-1'e kadar ilerlemişti.

Birçok Alman bilim adamı gibi, Lippisch de savaştan sonra Ataç Operasyonu kapsamında Amerika Birleşik Devletleri'ne götürüldü. White Sands Missile Range'de çalıştı.

Jet motoru tasarımındaki gelişmeler, Lippisch'in fikirlerini daha pratik hale getiriyordu ve Convair, F-92 olarak önerdikleri hibrit (karma güç) bir jet/roket tasarımıyla ilgilenmeye başladı Yüksek hızlarda delta kanat kullanımıyla ilgili deneyim kazanmak için önce bir test uçağı olan 7002'yi inşa ettiler ve bu, 9 Haziran 1948'de jetle çalışan ilk delta kanatlı uçak oldu. ABD Hava Kuvvetleri F-92'ye olan ilgisini kaybetmesine rağmen, bir sonraki test modeli 7003, XF-92A olarak adlandırıldı. Bu, Convair'in F-102 Delta Dagger, F-106 Delta Dart ve B-58 Hustler dahil olmak üzere 1950'ler ve 1960'lar boyunca projelerinin çoğu için delta kanadı önermesine yol açtı.

1950'den 1964'e kadar, havacılık bölümü olan Cedar Rapids, Iowa'daki Collins Radio Company için çalıştı. Bu süre zarfında ilgisi yer etkili zanaata kaydı. Sonuçlar, alışılmadık bir VTOL uçağı (sonunda Dornier Aerodyne olacak) ve 1963'te uçan bir hava profili tekne araştırma deniz uçağı X-112 idi Ancak Lippisch kansere yakalandı ve Collins'ten istifa etti.

1966'da iyileştiğinde kendi araştırma şirketi Lippisch Research Corporation'ı kurdu ve Batı Almanya hükümetinin ilgisini çekti Hem aerodin hem de yer etkili zanaat RFB X-113 (1970) ve ardından RFB X-114 (1977) için prototipler inşa edildi, ancak daha fazla geliştirme yapılmadı. Kiekhaefer Mercury şirketi de onun yer etkisi aracıyla ilgilendi ve tasarımlarından birini Aeroskimmer olarak başarıyla test etti, ancak sonunda ilgisini kaybetti.