Chet Baker

Chet Baker (gerçek adıyla Chesney Henry Baker Jr. (d. 23 Aralık 1929 - ö. 13 Mayıs 1988), Amerikalı caz müzisyeni. Caz geçmişinin en büyük trompet çalgıcılarından biridir.

Baker müzik kariyerine bir kilise korosunda şarkı söyleyerek başladı. Babası ona bir trombon verdi fakat çok büyük olduğundan dolayı trombonu trompetle değiştirdi. Annesi, kendisine bir enstrüman verilmeden önce radyodaki melodileri ezberlemeye başladığından bahsetmiştir. Trompetle "aşık olduktan" sonra, iki hafta içinde gözle görülür şekilde ilerleme kaydetti. Meslektaşları, Baker'ı doğal bir müzisyen olarak nitelendirdiler.

Baker, Glendale Lisesi'nde bir süre müzik eğitimi aldı, ancak 1946'da Amerika Birleşik Devletleri Ordusuna katılmak için 16 yaşında okulu bıraktı. 298. Ordu Bandosuna katıldığı Almanya'nın Berlin kentine atandı. 1948'de ordudan ayrıldıktan sonra Los Angeles'taki El Camino Koleji'nde müzik teorisi ve armoni okudu. Yeniden kaydolmak için ikinci yılında okulu bıraktı. Bop City ve Black Hawk gibi kulüplerde vakit geçirerek, San Francisco'daki Presidio'da Altıncı Ordu Grubunun bir üyesi oldu. 1951'de ordudan terhis edildi ve müzik kariyerine devam etti.

Daha önce Charlie Parker tarafından bir dizi West Coast anlaşması için seçilmeden önce 1952'de Baker, Gerry Mulligan Quartet'e katılmıştı.  Parker ve Dizzy Gillespie gibi aynı melodi dizilerini birlikte çalmak yerine, Baker ve Mulligan kontrpuan ile birbirlerini tamamladılar.  Baker'ın solo rolünü üstelndiği"My Funny Valentine" hit oldu ve kariyerinin geri kalanında Baker ile ilişkilendirildi.   Dörtlü ile birlikte Baker, The Haig ve Tiffany Club gibi Los Angeles caz kulüplerinde düzenli bir performans sergiliyordu. Bir yıl içinde Mulligan tutuklandı ve uyuşturucu suçlamalarıyla hapsedildi.  Baker, piyanist Russ Freeman, basçılar Bob Whitlock, Carson Smith, Joe Mondragon ve Jimmy Bond ve davulcular Larry Bunker, Bob Neel ve Shelly Manne'den oluşan bir rotasyon ile bir dörtlü oluşturdu.  Baker'ın dörtlüsü, 1953 ile 1956 arasında popüler albümler yayınladı. Baker, Metronome ve Down Beat dergilerinde okuyucu anketlerini kazandı, trompetçiler Miles Davis ve Clifford Brown'ı ardında bırakarak okurlar tarafından 1954'te Baker'ı en iyi caz vokalisti seçti.  1956'da Pacific Jazz Records, göze batan ve çokça eleştiri alan Chet Baker Sings albümünü çıkardı.  Yine de Baker, kariyerinin geri kalanında şarkı söyledi. Hollywood stüdyoları, Baker'ın yontulmuş filmlerinde bir fırsat gördü.  İlk oyunculuk deneyimini 1955 sonbaharında gösterime giren Hell's Horizon adlı filmde yaptı. Bir müzisyen olarak yoldaki hayatı tercih ederek bir stüdyo sözleşmesini reddetti.  Sonraki birkaç yıl içinde Baker, Francy Boland'la birlikte 1955'te bir beşli de dahil olmak üzere kendi kombinasyonlarını yönetti.  1956'da, Avrupa'da Chet Baker'ı kaydettiği sekiz aylık bir Avrupa turunu tamamladı. 1959'un sonlarında, aranjör ve şef Ezio Leoni (Len Mercer) ve orkestrasıyla birlikte İtalya'da Milano seansları olarak bilinenleri kaydederek Avrupa'ya döndü.  Baker uyuşturucu bulundurmaktan tutuklandı ve Lucca'da hapse atıldı, Leoni'yi kayıt için hazırlanırken Baker'la düzenlemeleri koordine etmek için hapishane gardiyanı aracılığıyla iletişim kurmaya zorladı. 1960'ların çoğunda Baker, flugelhorn çaldı ve West Coast cazı olarak sınıflandırılabilecek müzikler kaydetti. 1963'te  İngiliz filmi Stolen Hours'da rol aldı.

Takma dişlerden kaynaklanan yeni bir kabartma geliştirdikten sonra Baker, kariyerine başladığı düz caza geri döndü.  New York'a taşındı ve gitarist Jim Hall dahil olmak üzere tekrar performans ve kayıt yapmaya başladı.  Baker, 1970'lerin sonlarında Avrupa'ya döndü ve burada kişisel ihtiyaçlarını karşılayan ve kayıt ve performans tarihlerinde ona yardım eden arkadaşı Diane Vavra'nın yardımını aldı.

Baker, 1978'den 1988'deki ölümüne kadar neredeyse sadece Avrupa'da yaşadı ve oynadı, birkaç performans için yılda bir kez ABD'ye döndü.  Bu, Baker'ın bir kayıt sanatçısı olarak en üretken dönemiydi.

1983'te, Baker'ın uzun süredir hayranı olan İngiliz şarkıcı Elvis Costello, trompetçiyi Punch the Clock albümü için "Shipbuilding" adlı şarkısında solo çalması için tuttu.  Şarkı, Baker'ın müziğini yeni bir izleyici kitlesine tanıttı.  Daha sonra Baker, konser setlerinde Costello'nun "Almost Blue" şarkısını (Ray Henderson'ın "The Thrill Is Gone" adlı şarkısının Baker versiyonundan esinlenerek, BB King tarafından ünlü olan Roy Hawkins şarkısıyla karıştırılmamalıdır) sık sık kullandı.  ve Let's Get Lost için şarkıyı kaydetti.

1986'da, Chet Baker: Live at Ronnie Scott's London, Baker'a Elvis Costello ve Van Morrison ile birlikte "Just Friends", "My Ideal" ve "Shifting Down" gibi bir dizi standart ve klasiği gerçekleştirirken filme alınan samimi bir sahne performansında sundu.  ".  Müziği zenginleştiren Baker, arkadaşı ve meslektaşı Costello ile çocukluğu, kariyeri ve uyuşturucuyla mücadelesi hakkında bire bir konuştu.

Baker, ölümünden bir yıl önce piyanist Harold Danko, basçı Hein Van de Geyn ve davulcu John Engels'in yer aldığı dörtlüsü ile Tokyo'da canlı albüm Chet Baker'ı kaydetti ve ölümünden sonra yayınlandı.  Noel müziğinin bir kaydı olan Silent Nights, 1986'da New Orleans'ta Christopher Mason ile kaydedildi ve 1987'de piyasaya sürüldü.

2006'da, 15 yıl arayla iki Avrupa konserinin çekildiği "Jazz Icons: Chet Baker: Live in '64 & '79" yayınlandı.  1964 performansı bir Belçikalı TV stüdyosunda gerçekleşti ve 1979 seti Norveç'te kaydedildi.  Öne çıkan diğer müzisyenler saksafoncu Jacques Pelzer, Fransız piyanist René Urtreger ve vibrafonist Wolfgang Lackerschmid'dir.  Şarkılar arasında Miles Davis klasiği "So What", caz standardı "Time After Time", "Blue Train" ve diğerleri yer alıyor.

Baker'ın dikkate değer bestelerinden bazıları "Chetty's Lullaby", "Freeway", "Early Morning Mood", "Two a Day", "So che ti perderò" ("I Know I Will Lose You"), "Il mio domani" ("My Tomorrow"), "Motivo su raggio di luna" ("Contemplate on a Moonbeam"), "The Route", "Skidaddlin'", "New Morning Blues" (with Duke Jordan), "Blue Gilles", "Dessert", "Anticipated Blues", "Blues for a Reason", "We Know It's Love", ve "Looking Good Tonight".

13 Mayıs 1988'in başlarında Baker, Amsterdam'daki Hotel Prins Hendrik'teki odasının altındaki sokakta, ikinci katın penceresinden düşmüş olduğu anlaşılan, kafasında ciddi yaralarla ölü bulundu.   Odasında ve vücudunda eroin ve kokain bulundu.  Mücadele kanıtı bulunamadı ve ölüm kaza olarak kabul edildi.   Başka bir anlatıma göre, istemeyerek de olsa kendini odasından dışarı çıkardı ve boş bitişikteki odanın balkonundan kendi balkonuna geçmeye çalışırken düştü.   Anısına otelin dışına bir plaket yerleştirildi.   Baker, babasının yanına, Inglewood, California'daki Inglewood Park Mezarlığı'na gömüldü.

Baker, William Claxton tarafından Young Chet: The Young Chet Baker adlı kitabı için fotoğraflandı.  Baker hakkında 1988 yılında Oscar'a aday gösterilen bir belgesel olan Let's Get Lost, onu 1950'lerin kültürel bir simgesi olarak tasvir ediyor, ancak bunu daha sonraki bir uyuşturucu bağımlısı imajıyla da yan yana getiriyor.  Moda fotoğrafçısı Bruce Weber tarafından yönetilen film, siyah-beyaz çekildi ve arkadaşları, ailesi (üçüncü eşi Carol Baker'ın üç çocuğu da dahil olmak üzere), müzikal ortakları ve birlikte olduğu kadınların da dahil olduğu  bir dizi röportajı içeriyor.  Baker'ın önceki yaşamından görüntüler ve son yıllarında Baker ile röportajlar.  Chet Baker, Yaşamı ve Müziği'nde yazar De Valk ve diğerleri, Baker'ı sonraki yıllarında "mahvolmuş" bir müzisyen olarak sunduğu için filmi eleştirmişlerdir. Film, Tokyo'daki Chet Baker'da yayınlanan Japon konseri gibi kariyerinin önemli anlarından önce 1987'nin ilk yarısında çekildi.

2015 yapımı Born to Be Blue filminde Ethan Hawke tarafından canlandırılmıştır.  Bu, Baker'ın hem müziğiyle hem de bağımlılığıyla ünlü olduğu ve kariyerini geliştirmek için hayatıyla ilgili bir filmde yer aldığı 1960'ların sonundaki kariyerinin yeniden tasavvuru.   Steve Wall, 2018 yapımı My Foolish Heart filminde Baker'ı canlandırıyor.