SalihHub/Wikipedia-TR-2023-Embedded-Dump huggingface dataset:
Henri Decaë

Henri Decaë'nın, özellikle 1958-1963 yılları arasında Fransa'da etkili olmuş Yeni Dalga sinema akımının önemli yönetmenleri olan Jean-Pierre Melville, François Truffaut, Claude Chabrol ve Louis Malle ile yakın ilişkisi vardı. Decaë bu akıma dahil olan yönetmenlerin hem Yeni Dalga öncesi hem de Yeni Dalga sonrası kariyerlerinde yine onlarla birlikteydi. 1960'ların sonundan itibaren birçok uluslararası filmin de görüntülerini çekti.

Henri Decaë ünlü bir görüntü yönetmeni olmakla birlikte sinemaya ses teknisyeni ve kurgucu olarak başlamıştı. Decaë II. Dünya Savaşı sırasında Fransız Ordusu'nda foto muhabiri olarak görev yaptı. Savaşla ilgili kısa belgesel filmler çekti. Terhis olduktan sonra da kısa belgeseller çekmeye devam etti, endüstriyel tanıtım ve ticari reklam filmleri yaptı.

Görüntü yönetmeni olarak ilk kez 1949'da Jean-Pierre Melville'in yönettiği Le Silence de la Mer adlı filmde çalıştı. Bu filmin kurgucusu ve ses teknisyeni de Decaë'ydı.

Henri Decaë'nın dikkate değer sinematografik çalışmaları arasında Louis Malle'in 1958'de yönettiği İdam Sehpası (Ascenseur pour l'échafaud) ve 1959'da yaptığı Aşıklar (Les Amants) adlı filmleri, François Truffaut'nun 1959'da yaptığı 400 Darbe (Les Quatre Cent Coups)'si, René Clément'in 1960 tarihli Kızgın Güneş (Plein Soleil)'i, yine Jean-Pierre Melville'in 1967'de yönettiği Kiralık Katil(Le Samouraï) filmi ile Sydney Pollack'ın 1969 tarihli Tek Gözlü Kahraman (Castle Keep) filmi sayılabilir.
Mustafa Elkatipzade

Mustafa Elkatipzade (1889; Cerbe, Tunus, Osmanlı İmparatorluğu - 4 Mart 1967, İstanbul), Türk spor yöneticisi. Fenerbahçe’nin tarihteki 3. teknik direktörüdür. Ayrıca Türk futbolundaki ilk altyapı sistemini oluşturan isimdir.

Cerbe Adası’nda 1889 yılında doğan Mustafa Bey, 20. yüzyılın ilk yarısında İstanbul, Hobyar’da bulunan Aşir Efendi Caddesi'ndeki Elkâtipzade Mani’nin altında toptan fes ticareti yapan Elkâtipzade Yusuf Bey'in oğludur. Babası, 1890’lı yıllarda başkent İstanbul’a göç ettikten sonra, tüm hayatı daha farklı bir hal almıştır. Eğitimini, Kadıköy’deki Saint-Joseph Fransız Lisesi’nde tamamlayan Mustafa Bey, Fenerbahçe ile olan temasını da ilk etapta bu okulda gerçekleştirmiştir. 1900’lü yılların başından itibaren, futbol alanında eğitmek istediği gençleri Fenerbahçe’nin bünyesinde toplayan Mustafa Bey, 1913 yılında ilk Türk altyapı takımını oluşturarak bir ilke imza atmıştır. Ve bunun sonucu olarak da ilk Türk Millî Takımı’nda oynayan Cafer Çağatay, Fevzi Baron, Refik Osman, Zeki Rıza Sporel, Alaaddin Baydar ve Bekir Refet isimli 6 futbolcu, Mustafa Bey tarafından 1912-13'de kurulup çalıştırılan ve Türkiye’de 1914'de tertiplenen ilk gençler şampiyonluğunu kazanan Fenerbahçe Genç Takımı'nda yetişmiştir. Bu bakımdan, 7-8 futbolcusu Fenerbahçe'de yetişmiş olan 1923-24'lerin ilk Türk millî takımları, doğrudan doğruya Elkâtipzade Mustafa Bey'in altyapıda vermiş olduğu çabaların eseridir. Mustafa Bey, Osmanlı'nın son dönemlerinde aktif siyasette de yer alarak dönemin iktidar partisi olan İttihat-Terakki Cemiyeti'ne mensup olmuştur.

Kurucu başkanı olduğu Kuşdili Kulübü'nü 1911 yılında Fenerbahçe’nin bünyesine katarak, yeni kulübünde yöneticilik makamına gemiştir. Ayrıca Fenerbahçe'ye, daha önce başkanı olduğu Kuşdili Kulübü'nde futbol oynayan Sait Selahattin Cihanoğlu, Zeki Rıza Sporel, Hasan Kâmil Sporel, Hikmet Topuz gibi birçok yetenekli genci de bu birleşme esnasında katmıştır. 1911 yılında Kuşdili Kulübü'nü Fenerbahçe çatısı altına toplayarak, Fenerbahçe'nin 1911 yılından sonra artık bir "futbol kulübü" değil de bir "spor kulübü" halini almasında da önemli rol üstlenmiştir. Her ne kadar Elkatipzade olarak anılsa da; Soyadı Kanunu'ndan sonra "Elkatipoğlu" soyadını almıştır. Fenerbahçe Spor Kulübü divan üyesi iken 4 Mart 1967 yılında ölmüştür. Kabri, Karacaahmet'tedir.
Ali Laricani

Hasan Ruhani yerine, Cumhurbaşkanı Mahmud Ahmedinejad tarafından görevine atanarak 15 Ağustos 2005'ten 20 Ekim 2007'e kadar Yüksek Ulusal Güvenlik Konseyi sekreteri oldu. Sekreterlik görevinde İran'ın nükleer programı da dahil olmak üzere ulusal güvenlik konularında en üst müzakereci olarak görev yaptı.
Fuji Nehri

Fuji Nehri (), Japonya'nın Yamanashi ve Shizuoka prefektörlüklerinde bulunan bir nehirdir. Nehir, Akaishi Dağları'nda Nokogiri Dağı'ndan başlayarak Yamanashi'de Fuefuki Nehri ile birleşerek Fuji Dağı'nın batı eteklerinden doğru akarak Fuji kentinde Suruga Körfezi'ne dökülmektedir. Japonya'nın en hızlı üç nehrinden biri olarak kabul edilmektedir.

Fuji Nehri kıyıları, Genpei Savaşı'nın en önemli erken muharebelerinden biri olan 1180'de Fujikawa Muharebesi'nin yapıldığı yerdi. Sengoku dönemi daimyōsu Takeda Shingen, nehrin Kamanashi kısmı boyunca, hasarı kontrol etmek için tampon bölgeleri su basmasına izin veren geniş setler inşa etti. Bu setler günümüzde halen varlığını korumaktadırlar ve Shingen-zutsumi olarak adlandırılmaktadır. Edo döneminin Tokugawa şogunluğu altında, 50 yıllık inşaattan sonra 1674'te geniş setlerin tamamlandığı, aşağı nehri sele eğilimli nüfuslu alanlardan uzaklaştırmak için sel kontrol çabaları devam etti.

Nehir boyunca Suruga Körfezi'nden iç Kai vilayetine su taşımacılığı, Edo döneminde ve erken Meiji döneminde, Tōkaidō Ana Hattı, Chūō Ana Hattı ve Fuji Minobu Demiryolu demiryollarının açılışına kadar gelişti. Ticari nehir taşımacılığı 1923'te sona erdi.

Nehrin üst kısımlarındaki çeşitli kollar boyunca hidroelektrik enerji üretimi ve taşkın kontrolü amacıyla çok sayıda baraj bulunmaktadır. Fuji Nehri ayrıca, doğuda 50 hertz ve batıda 60 hertz kullanım frekansı ile Japonya'nın elektrik şebekesinin bölünmesini de işaret etmektedir.
Aleksandros Papagos

1906 yılında orduya girdi. Balkan Savaşları'na katıldı ve I. Dünya Savaşı'ndan sonra Batı Anadolu'yu işgal eden Yunan birliklerinde görev yaptı. 1927'de tuğgeneral rütbesine, daha sonra da korgeneral rütbesine yükseltildi. 1935 yılında savaş bakanlığı görevinde bulundu. Ertesi yıl genelkurmay başkanlığına getirildi. Ekim 1940'ta İtalyanların Yunanistan'a saldırısı sırasında başkomutan olarak savunmaya dönük bir strateji izlediyse de, İtalyanları püskürtmeyi başardı. Ama Nisan 1941'deki Alman saldırısına karşı koyamayarak tutsak düştü ve Almanya'ya götürüldü. 1945 yılında serbest kalınca ülkesine döndü. Yunan İç Savaşı sırasında komünistlere karşı çarpışan birliklere komuta etti. 1949 yılında mareşal rütbesine terfi ettirildi.

Mayıs 1951'de ordudan istifa ederek, çok geçmeden ülkenin en önemli siyasi gücü haline gelen Yunan Canlanışı adlı bir parti kurdu. Halk arasında sevildi ve kendine Charles de Gaulle'ü örnek aldı. Kasım 1952 seçimlerinde partisinin çoğunluğu kazanması üzerine başbakan oldu. 4 Ekim 1955 tarihinde bu görevi sırasında öldü.
1980 Football League Cup Finali

1980 Football League Cup Finali, 20. Lig Kupası finalidir. Wembley Stadyumu'nda oynanan on dördüncü lig kupası organizasyonudur. Final Nottingham Forest ve Wolverhampton takımları arasında oynandı.

Son Lig Kupası ve Avrupa Kupası sahibi olan Nottingham Forest, maçın açık ara favorisiydi. Forest finale 3. kez üst üste kupayı kazanmak ve son şampiyon unvanını korumak için çıkıyordu. Wolverhampton Wanderers 67. dakikada Andy Gray'in ayağından bulduğu golle kupaya uzandı. 92 takımın mücadele ettiği 20. Lig Kupası'nın sahibi Wolverhampton oldu.
2013-14 UEFA Avrupa Ligi

2013-14 UEFA Avrupa Ligi, UEFA tarafından düzenlenen Avrupa'nın en büyük ikinci futbol organizasyonunun 43. sezonudur. UEFA Avrupa Ligi adı ve formatıyla ise 5. sezondur. Final İtalya'nın Torino şehrindeki Juventus Stadyumunda oynanmıştır. Sevilla, normal süresi 0-0 biten karşılaşmada penaltı atışları sonucu Benfica'yı 4-2 yenerek kupayı üçüncü defa müzesine götürmüştür.

2013-14 UEFA Avrupa Liginde yer alacak takımların sayısı, 2012 UEFA ülkeler sıralaması'na göre yapılır. Bu sıralama listesi ülke takımlarının 2007-08 ile 2012-13 yılları arasında UEFA kupalarında yaptıkları maçlarda kazandıkları puanlar toplamına göre yapılmaktadır.
Tuna Baltacıoğlu

Kariyerine 1946 yılında Dost dergisini yayımlamasıyla başladı. Aynı yıl Memet Fuat'la birlikte Aşk ve Sümüklü Böcek adlı hikâye kitabını çıkardı. Fakat bu iki yayın dönemin sıkıyönetim idaresince toplatılarak el konuldu.

1942 yılından 1945 yılına kadar Yeni Adam dergisinde çeşitli yazılar ve öyküler yazdı, karikatürler çizdi. 1945-1946 yıllarında Akın dergisinde; 1949-1950 yıllarında Son Posta gazetelerinde köşe yazarlığı ve muhabirlik yaptı. Bu süreçte Maxim La Roux'un Satranç Nasıl Oynanır ve W. Somerset Maugham'ın Villada Bir Gece isimli eserlerini Türkçeye çevirdi. 1950 yılında Oktay Verel, İlhami Bekir Tez ve Memet Fuat'la birlikte Kitaplar isimli dergi yayımladı. Aynı yıl Memet Fuat'la beraber Kısa Hikaye Cep Kitapları adlı kitabı çıkarttı. Askerlik görevini 1951-1952 yılları arasında tercüman asteğmen olarak Güney Kore'de yaptı. Bu dönemde oluşturduğu notlarla ileride Savaş İçinde Barış: Kore Anıları isimli kitabı yazdı. Askerlik vazifesinden sonra 1956 yılına kadar Seçilmiş Hikayeler dergisi için öyküler yazdı, 1978'de bir gezi kitabı olan Bilinmeyen Yolları ve Yöreleriyle Yugoslavya kitabını yayımladı. 1991-1996 yılları arasında Cumhuriyet Gazetesi için çeşitli yazılar yazdı ve Dünden Bugüne İstanbul Ansiklopedisi eserinin yazımına katkı sağladı. 1996 yılında İnsanlarımız ve Çağdaş Eğitim Üzerineadlı iki kitap yazdı. Son olarak ise Altınyurt 40 Yılın Öyküsü kitabını yayımladı.
Enerhodar Muharebesi

Enerhodar Muharebesi, Zaporijya Oblastı'ndaki Enerhodar şehri üzerindeki Rusya'nın Ukrayna'yı işgalinın Güney Ukrayna Taarruzu sırasında Rusya Silahlı Kuvvetleri ile Ukrayna Silahlı Kuvvetleri arasındaki bir askeri çatışma ve kuşatmaydı. Enerhodar, ülkenin nükleer enerjiden elde edilen elektriğinin yaklaşık yarısını ve Ukrayna'da üretilen toplam elektriğin beşte birinden fazlasını üreten Zaporijya Nükleer Santrali'nin yanı sıra yakındaki termik santralin de yeridir.

28 Şubat'ta Rusya Savunma Bakanlığı, Enerhodar şehrini ve Zaporijya Nükleer Santrali'ni ele geçirdiklerini duyurdu. Ancak Enerhodar Belediye Başkanı Dmitri Orlov, şehrin ve santralin ele geçirildiğini yalanladı. Yerel vatandaşlar daha sonra fabrikaya giden yolu ve şehrin girişini barikatlarla kapatarak Rus güçlerini geri dönmeye zorladı.

1 Mart'ta Ukraynalı yetkililer, Rus kuvvetlerinin şehri kuşattığını ve bir Rus konvoyu saat 14.00 civarında Enerhodar'a doğru ilerlediğini belirtti. Orlov'a göre, şehir yiyecek bulmakta zorluk çekiyordu. 16.00-18.00 saatleri arasında yerel sakinlerin protestosu Rus güçlerinin şehre girmesini engelledi.

2 Mart sabahı Orlov, Rus birliklerinin tekrar şehre yaklaştığını belirtti. Protestocular yolları tekrar kapattılar. Protestocular ablukanın bir parçası olarak Ukrayna bayrakları taşıdı ve çöp kamyonları kullandı. Orlov, Ukrinform'a Rus askerlerinin bir sivil kalabalığa el bombası attığı iddiasıyla iki kişinin yaralandığını söyledi. 18.00'a kadar, protestoya iki yüz kişi ve santral işçileri katıldı. Uluslararası Atom Enerjisi Kurumu Genel Müdürü Rafael Grossi, UAEK'nin Rus makamları tarafından Rus kuvvetlerinin nükleer santral çevresindeki bölgeyi kontrol altında tuttuğu konusunda bilgilendirildiğini belirtti.

3 Mart 2022'de yerel saatle 23.28'de, 10 adet Rus zırhlı aracı ve iki tanktan oluşan bir birlik Zaporijya Nükleer Santrali'ne temkinli bir şekilde yaklaştı. Eylem, 4 Mart günü saat 12.48'de Ukrayna kuvvetlerinin tank karşıtı füzeler kullanması ve Rus kuvvetlerinin roket güdümlü el bombaları da dahil olmak üzere çeşitli silahlarla karşılık vermesiyle başladı. Yaklaşık iki saat süren şiddetli çatışma sırasında, ana kompleksin dışındaki bir eğitim tesisinde çıkan yangın, sabah 06.20'de söndürülürken, tesisin çevresindeki diğer bölümlerde hasar meydana geldi. O günün ilerleyen saatlerinde IAEA, tesisin güvenlik sistemlerinin etkilenmediğini ve radyoaktif madde salınımı olmadığını doğruladı.

Zaporijya Oblastı Valisi Oleksandr Staruh, 5 Mart'ta Rus güçlerinin şehri yağmaladıktan sonra şehri terk ettiğini ve şehirdeki durumun tamamen yerel yetkililerin kontrolünde olduğunu belirtti. Ancak Orlov, haberi yalanladı ve Rus kuvvetlerinin hala şehrin çevresini ve elektrik santralini işgal ettiğini ve yerel yetkililerin hâlâ şehri yönetmeye devam ettiğini belirtti. Ukrayna'nın güneydoğu askeri yönetimi 7 Mart'ta Enerhodar'ın Rus güçlerinin kontrolü altında olduğunu doğruladı.
Tlaşkala

Tlaşkala (Nahuatl dilinde Tlaxcallān, "mısır ekmeği diyarı" anlamına gelir) Kolomb öncesi Amerika’da Orta Meksika bölgesinde yer alan uygarlıktır. Tlaxcala esas olarak dört ayrı şehir devletinin konfederasyonudur. Bu şehirler; Ocotelolco, Quiahuiztlan, Tepeticpac ve Tizatlan şehirleridir. Şehirler sırayla tüm Tlaşkala yönetimini alırlar.

Tlaşkala, Aztek İmparatorluğu tarafından hiçbir zaman fethedilemedi ancak sürekli olarak savaş halinde oldu. İspanyol konkistadorların Yeni Dünyayı işgalleri sırasında Tlaşkala, Azteklere karşı İspanyollardan yana olmuştur. Azteklere karşı yapılan savaşların neredeyse hepsinde piyade askerlerinin çoğunluğu Tlaşkala tarafından sağlanmıştır.

Yapılan antlaşma sonucu İspanyollar diğer Amerikalı yerli kabilelerden farklı olarak Tlaşkala'ya özel bir statü tanımışlar ve uygulanan encomienda sisteminde ayrıcalıklı bir yer vermişlerdir.

Konkistador yazar Bernal Diaz del Castillo İspanyollarla Tlaşkala arasındaki ilk muharebeyi anlatırken, eğer Tizatlan lideri Yaşlı Xicotencatl olmasaydı İspanyolların hayatta kalamayacağını belirtir. Buna göre Tizatlan lideri oğlu olan komutan Genç Xicotencatl’ı ikna ederek denizlerin ötesinden gelen bu yabancıları öldürmektense onlarla müttefik olmayı seçer. Bu sayede Tlaşkala, bölgede Aztek egemenliğine son verse de kendi halkının da boyunduruk altına girmesini ancak bir süreliğine ertelemiş olacaktır.

Diego Muñoz Camargo'nun yazdığı Tlaşkala Tarihi adlı eser 1585 yılında veya daha önce kaleme alınmıştır. Burada Meksika’nın fethi resimlerle anlatılmaktadır. Çizimler İspanyolların denetiminde Tlaşkala sanatçılarınca yapılmıştır. Diğer bir eser olan Crónica Mexicayotl ise Fernando Alvarado Tezozomoc tarafından hem İspanyolca hem de Nahuatl dilinde yazılmıştır. Eserin 16.yüzyılın sonlarına doğru kaleme alındığı düşünülmektedir.
Leventler, Refahiye

1896 tarihli kayıtlarda erkek nüfusun tespiti için yapılan sayımda; Orçul nahiyesine bağlı sadece Müslümanların yaşadığı Leventler köyünde, 6 hanede 24 erkek nüfus bulunmaktaydı.

Köy, Erzincan il merkezine 101 km, Refahiye ilçe merkezine 32 km uzaklıktadır. Köy, Karadeniz Bölgesi sınırları içerisinde kalmaktadır. Köyün 1 km batısında Dostolar (Uysal) mezrası bulunmaktadır.
Yılmaz Güney: Adana-Paris

Yılmaz Güney: Adana-Paris, Ahmet Soner'in çekmiş olduğu 1995 yılı yapımı Yılmaz Güney belgeselidir. Yılmaz Güney'in, Adana Yenice'den başlayıp Fransa'ya kadar giden sanatsal ve siyasi yolculuğu onu tanıyan, onla çalışan 52 kişiyle yapılan röportajla anlatılmıştır.
Celalettin Uzer

Osmanlı Suriye Valisi, Son Osmanlı Meclis-i Mebusanı, İzmir üyeleği ile TBMM 1. dönem, 2. dönem Ardahan, 3. dönem Erzurum ve 4. dönem Konya milletvekiliği yapan Mustafa Kemal Atatürk'ün yakın arkadaşı Tahsin Uzer'in oğludur.

Tahsilini Fevziye ve Kabataş liselerinde yaptıktan sonra liseden pekiyi derece ile mezun oldu. 1940 yılında İngiltere'de Liverpool Üniversitesi'nin Mimarlık Fakültesi'ni birincilikle bitirdi ve diplomasını Birleşik Krallık Başbakanı Winston Churchill'in elinden aldı. Daha sonra bu üniversitede Profesör Arthur Denis Winston'un asistanlığını yaparken bir taraftan da Şehircilik alanında ihtisas yaptı. Liverpool Belediyesi ile İngiltere'deki çeşitli inşaat firmalarında görev yaptı. 1959 yılında Japonya'ya giderek Tokyo'da Waseda Üniversitesi'nin İnşaat Fakültesi'nde Deprem mühendisliği alanında ihtisas yaptı. Bu üniversiteden de 1960 yılında diploma aldı.

1943-1958 yılları arasında Bayındırlık Bakanlığı'nda sırasıyla Şehircilik Fen Heyeti Müdür Yardımcısı ve Müdürlüğü görevlerini yürüttü. 1943-1946 yılları arasında askerlik hizmetini Teğmen rütbesinde Gelibolu'da 2. Kolordu Baş Mühendisi ve Mimarı olarak yaptı.

1958 yılından İmar ve İskân Bakanlığı'nın kurulması üzerine, bakanlığın kurulan ilk dairesi olan Planlama ve İmar Genel Müdürlüğü Şehircilik Dairesi Başkanlığı'na atandı. Bu görevinden sonra Mesken Genel Müdürlüğü'ne atandı.

1961 genel seçimlerinde Cumhuriyet Halk Partisi'nden Eskişehir Milletvekili seçildi. TBMM İmar Komisyonu Başkanlığı, İmar İskân Bakanlığı ve Avrupa Konseyi üyeliği görevlerini yürüttü. Türkiye'deki birçok şehirlerin planlarını bizzat çizerken görevi gereği bütün Türkiye'yi gezerek tetkik etti ve birçok şehircilik yarışmalarında yüksek dereceler aldı ve birçoklarının da jürilerinde üye olarak bulundu.

1965 yılında siyasetten çekildi. Vefat edene kadar mesleğini icra etti, danışmanlık yaptı. Birçok gencin yetişmesine vesile oldu ve ayrıca birçok gazete ve dergide köşe yazarlığı yaptı. 13 Eylül 1997 tarihinde öldü.
Aarburg Kalesi

Aarburg Kalesi (Almanca: Festung Aarburg) İsviçre'nin Aargau kantonundaki Aarburg Kasabasında bulunan bir kaledir. Aarburg kasabasının yukarısında, sarp, kayalık bir yamaçta yer almaktadır. Kale, Aare nehrinin dar noktasını kontrol eden ve Aarburg Vogt'un konutu olarak hizmet veren bir ortaçağ kalesi etrafında inşa edilmiştir. Ulusal öneme sahip bir İsviçre miras alanı olarak sınıflandırılmıştır. Bugün, çocuk suçluları tutmak ve rehabilite etmek için Kantonale Jugendheim'a ev sahipliği yapmaktadır.

Kalenin kesin yapım yılı bilinmemektedir. Ancak, muhtemelen 1200 civarında Büron Lordları tarafından yaptırılmıştır. Kale, 13. yüzyılın başında Frohburg Kontlarına aitti. 1299'da Frohburglar kaleyi Habsburglara sattılar. Yaklaşık 1330'dan sonra, Habsburgların hizmetinde daha düşük bir soylu aile olan Von Kriech Ailesi kalede yaşadı.

Kale birkaç aşamada genişletildi, ilki 1470 yılında sarayın yeniden inşasıydı. 16. yüzyılda (1534/35) ve özellikle 17. yüzyılda (1621, 1659-1673) müteakip değişiklikler, devasa barok yapının ortaya çıkmasına yol açtı. Amaç, Bern egemenliğinin en dar noktasındaki Protestan kentleri Bern ve Zürih arasındaki bağlantıyı korumak ve böylece Katolik komşulardan gelebilecek herhangi bir saldırıyı karmaşık hale getirmekti. 1666'dan itibaren kale sürekli bir garnizon tarafından işgal edildi.

Kalenin bir kısmı, özellikle siyasi mahkumlar için hapishane görevi gördü. Kalede kalan en tanınmış mahkum Jacques-Barthélemy Micheli du Crest'tir . 10 Mart 1798'de kale savaşmadan Fransız ordusunun eline geçmiştir.

1804'te, yeni oluşturulan Aargau Kantonu kaleyi devraldı. Başlangıçta bir cephanelik ve kışla olarak hizmet vermiş, daha sonra 1826'dan 1864'e kadar terk edilmeden önce bir hapishane olarak hizmet vermiştir. Kanton Parlamentosu 1891'de kalede "çocuk suçlular ve alçaklar için bir kurum" kurmaya karar verdi. 1893 yılında açılan bu zorunlu eğitim kurumu İsviçre'de türünün ilk örneğiydi. 1917 yılında bina tekrar genişletildi. Başlangıçta sistem esas olarak disiplin, düzen ve cezaya odaklandı. Daha sonra 1930'larda yönetim felsefesi daha çok eğitim ve reforma yöneldi. 1946'dan 1959'a kadar merkez tamamen yeniden şekillendirildi ve 1982'den 1988'e kadar ikinci bir toplam yenileme gerçekleşti. 1972 yılında "Reform Kurumu" olan adı "Eğitim Evi" olarak değiştirilmiş, 1989'da değişen hedefleri yansıtmak için "Gençlik Yurdu" olmuştur.

Kalenin çekirdeği dar, uzun sırtta inşa edilmiştir. Bu çekirdek, 13. yüzyıldan kalma bir kale ve bir kule evden oluşuyordu. Kalenin duvarları 3 ila 35 metre kalınlığında ve tamamen kalkerden oluşmaktadır. Alt kat doğrudan kayaya oyulmuştur. Çadır benzeri çatı 1557 yılında inşa edilmiştir. 1621/22'de kale, ek bir yaşam alanı ve merdiven kulesi ile güneye doğru büyümüştür. Kuzeydoğu ve batı tarafında büyük, ağır tahkim edilmiş binalar vardır. Güney cephedeki hücre bloğu 1954/55 yılında eğitim kadrosu için bir ev haline getirilmiş ancak tarihi yapılarla uyumlu olarak inşa edilmiştir.
ATP1A3

Bu gen tarafından kodlanan protein P-tipi katyon taşıyıcı ATPaz'lar ailesine ve Na+/K+-ATPaz'lar alt ailesine aittir. Na+/K+-ATPaz, plazma membran boyunca Na ve K iyonlarının elektromanyetik meyillerini kurma ve yönetmede sorumlu, bütüncül membran proteindir. Bu meyiller, ozmoregülasyon, çeşitli organik ve inorganik moleküllerin sodyum bağlı taşınması, sinir ve kas sistemlerinin elektriksel uyarılabilirliği gibi işlemlerde zorunludur. Enzim iki alt birimden oluşur. Bir büyük katalitik alt birim (alfa) ve daha küçük olan glikoprotein alt birim (beta) Na+/K+-ATPaz'ın katalitik alt birimi birden çok genden oluşur. Bu gen bir alfa 3 alt birimini kodlar.
Doraemon: Nobita ve Yeşil Dev Efsane

Doraemon, Nobita ve Yeşil Dev Efsane 8 Mart 2008'de Japonya'da gösterime giren 2008 Japon animasyon bilim-fantazi filmidir. 6 Mayıs 2008. 28. Doraemon filmi .

Konu, Doraemon mangasının 26. cildindeki "Orman yaşıyor" ve 33. ciltteki "Hoşçakal Ki-bō"deki hikayeye dayanmaktadır. Bu film bir yeniden çevrim değildir, ancak Ki-bō zaten 1992 yapımı Nobita and the Kingdom of Clouds filminde yer almıştır . Ki-bō ismi ağaç anlamına gelen "Ki" (木) ve erkek çocuk anlamına gelen "Bō" (坊) kelimelerinden gelmektedir. Ki-bō kelimesi aynı zamanda umut anlamına gelen "Kibō" (希望) kelimesinden gelir. Ki-bō'nin adından da anlaşılacağı üzere, bu filmin sloganı "僕らの希望が未来を動かす" (umudumuz geleceğe yön verir) dir. Roku-chan ve Moya-kun'un sesleri, seçilen isimsiz çocuklar tarafından yapıldı.) .

Nobita, sıfır test puanlarıyla ne yapacağını bir kez daha dert ediyor. Sert bir rüzgar test kağıtlarını dağıtır ve onları tekrar toplamaya çalışırken bir çöplüğe düşer. Orada, kağıtlarından birine yakalanmış genç, solmuş bir ağaç bulur ve onu eve götürmeye karar verir. Onu bahçesine dikmeye çalışır ama annesi tarafından yakalanır ve onu büyütmesine izin vermez.

Hala onu korumak isteyen ama büyümesine izin verilmeyen Doraemon, kullandığı bir aletle onu hayata geçirme fikrini ortaya çıkarır. Nobita küçük ağaca "Kibo" adını verir çünkü tek söyleyebildiği "ki"dir. Günler geçtikçe, Nobita'nın ailesi de Kibō'yi kabul eder çünkü o, Nobita'nın annesine uzaktayken yardım eden çok akıllı bir çocuktu. Ancak, Yeşil Gezegenden gelen uzaylılar, insanların dünyadaki tüm yeşilleri yok ettiğini iddia ederek yargıda bulunmaya karar verir. Nobita ve arkadaşları tesadüfen kaçmayı başarır ve gezegenlerine ulaşırlar. Şehirleri Green Pier'de sıcak bir şekilde karşılanırlar ama aynı zamanda gezegenlerine ne yaptıklarını da öğrenirler.

Ne yazık ki, Dorami tarafından ödünç alınan tüm aletleriyle, Doraemon'un yapabileceği çok az şey vardı. Kaçmayı başarırlar ve onları eve götürdüğünü düşünmeleri için kandıran Prenses Rire ile karşılaşırlar, ancak yol boyunca danışmanının yapmak üzere olduğu şeyin yanlış olduğunu öğrenir. Sonunda yabancı gezegenin Elder'ının yardımıyla, zaten işgal edilmiş olan Dünya'ya geri dönmeyi başarırlar. Neyse ki Doraemon'un düşürdüğü zaman saati, Dünya'daki yaşamı dondurarak onlara herkesi kurtarma şansı verdi. Uzaylılar, Elder'ın uyarılarına rağmen Kibō'yi kullanarak devlerini çağırmaya çalışırlar ve plan onlara geri teper.

Ancak Nobita'nın ısrarı ile Kibō'yi uyandırır ve Elder kendini feda ederken her şey geri yüklenir. Prenses Rire, halkına şu an için Dünya'yı izleyeceklerini duyururken, Kibō daha fazla bilgi edinmek ve Yaşlı gibi olmak için uzayda seyahat etmeye karar verir. Nobita ve arkadaşları Kibō ile vedalaşıp eve giderler. Nobita'nın evinde, Nobita'nın annesi onu ve Doraemon'u akşam yemeğine inmeleri için çağırır ve biri Nobita'nın ayakkabısının yanında Kibo'nun ayakkabısını görebilir.