Pešter

Deniz seviyesinden 1150–1492 m yükseklikte yer alır. En yüksek noktası olan Kuljarski vrh 1492 metre yüksekliğindedir. Platonun toprakları çoğunlukla Seniçe belediyesinde olup, bazı bölümleri Yeni Pazar ve Tutin'e aittir.

Bölgeye özgü insanların konuşmasında, kelimenin orijinal kadınsı cinsiyeti -a sonunun kaybolmasına rağmen korunur (yalın hal Pešter, tamlayan ve yer belirten Pešteri), ancak standart Sırpçada cinsiyet erildir (yalın Pešter, genitif Peštera, lokatif Pešteru).

Plato Jadovnik (1734 m), Zlatar (1627 m), Ozren (1693 m), Giljeva (1617 m), Javor (1519 m), Golija (1833 m), Žilindar (1616 m), Hum (1756 m), Ninaja (1462 m) ve Jarut (1428 m) dağlarıyla çevrili geniş bir alandır (Peštersko polje).

Yaklaşık 50 km2, alan kaplayan Pešter düzlüğü Sırbistan'daki en büyük, Balkanlar'daki en yüksek düzlüktür. Uvac, Vapa, Jablanica ve Grabovica nehirleri bu platodan geçer.

Jeolojik geçmişte, alan büyük bir göldü, bu gölden geriye sadece Tuzinje köyü yakınlarında küçük bir göl (Sjenica'da) kaldı. Toprak çoğunlukla meralarla kapı karstik alanlardan oluşmaktadır. Bölgenin ekonomisi esas olarak büyükbaş hayvan yetiştiriciliğine, özellikle koyun yetiştiriciliğine dayanmaktadır.

Ölçümler yapılmaya başlandığından beri Sırbistan'daki en düşük sıcaklık, ile 26 Ocak 2006'da Karajukića Bunari köyünde ölçüldü, daha önceki rekor ile 1954 yılında Seniçe'de ölçülmüştü.

Yakın jeolojik geçmişte, alan, karstik kırılmalar sonucunda kademeli olarak oluşan ve batan Boroštica nehrinin akışı ile şekillenen ve en alçak kısımlarda bataklık kalıntıları bırakan bir plato gölüydü. Bu alanlar, bir karst alanı için benzersiz olan nemli bir turbalık habitatına ev sahipliği yapmaktadır.

Pešter, Fumana bonapartei, Halacsya sendtneri ve Orchis tridentata gibi nesli tükenmekte olan bir dizi bitki türüne ev sahipliği yapmaktadır. Çayır tuygununun Sırbistan'daki tek yuvalama yeri bu bölgedir.

1700'de Bâb-ı Âli, İpek Paşa'ya Rugova'yı pasifize etmesi talimatını verdi ve bunun sonucunda 274 aile Rugova'dan Pešter'e göç etti. O zaman, İşkrel ve Kelmendi aşiretlerinin bazı üyeleri Pešter bölgesine göç etmeye başladı.

Kelmendi reisi Müslüman olmuştu ve aşiret üyelerini de din değiştirmeye söz vermişti. Bunun sonucunda toplam 251 Kelmendi hanesi (1.987 kişi) Peşter bölgesine yerleştirildi, ancak beş yıl sonra sürgüne gönderilen Kelmendiler savaşarak anavatanlarına geri dönmeyi başardılar ve 1711'de Pešter bölgesinden bazılarını geri getirmek için büyük bir baskın gücü gönderdiler.

Kalan Kelmendi ve İşkrel üyeleri, 20. yüzyılda İslam'ı seçip Slavofon oldular ve kendilerini Boşnak etnik kökeninin bir parçası olarak kendilerini tanımlamaya başladılar, ancak Pešter platosunda Arnavut dilini kısmen 20. yüzyılın ortalarına kadar kısmen Ugao, Boroštica, Doliće ve Gradac köylerinde kullandılar.

90'lı yıllarda Yugoslav Savaşlarının zor koşullarıyla birlikte çevredeki Boşnak nüfusuyla iki kuşağın gerçekleştirdiği bazı evlilikler gibi faktörler, Sırp egemenliğindeki hükümetin zulmünden kaçınmak için yerel Arnavutların nüfus sayımlarında kendilerini Boşnak olarak adlandırmayı tercih etmelerine neden oldu. İşkreller, 19. yüzyıla kadar Rugova'dan Pešter topraklarına göç etmeye devam etti.