Württemberg Krallığı

Württemberg Krallığı (), günümüzde Baden-Württemberg'in bulunduğu yerde 1806-1918 yılları arasında var olan bir devlet. 1495 yılında kurulan Württemberg Dükalığı'nın devamıdır. Bu tarihten önce Württemberg hükümdarları, 1268'de Konradin'in ölümü sonrası dağılan Svabya Dükalığı'nın bir bölümünü yöneten kontlardı.

1813'te tanımlandığı şekliyle Württemberg Krallığı'nın sınırları, 47°34' ve 49°35' kuzey ve 8°15' ve 10°30' doğu arasında uzanıyordu. Krallığın doğu ve güneyde Bavyera ile, kuzeyde, batıda ve güneyde Baden ile sınırları vardı. Güney kısmı, Prusya eyaleti Hohenzollern'i büyük ölçüde çevreledi ve Konstanz Gölü'ne dokundu.

Württemberg Krallığı, Federal Konsey'de (Almanca: Bundesrat dört oyla ve İmparatorluk Diyetinde (Almanca: Reichstag 17 oyla, Alman İmparatorluğu içinde bir anayasal monarşi olarak işlev gördü .Anayasa, 1868, 1874 ve 1906'da değiştirilen 1819 tarihli bir yasaya dayanıyordu. Kral, 20. yüzyılın başlarında 103.227 dolara eşdeğer bir sivil liste (yıllık hibe) aldı. 1900 ve 1910 arasında, Württemberg'in siyasi tarihi anayasal ve eğitim sorunlarına odaklandı. Anayasa, 1906'da Württemberg'in diğer Alman eyaletlerinden önce Diyetin İkinci Meclisi için orantılı seçim sistemini getirmesiyle revize edildi. 1906 seçimlerinin sonucu öyle oldu ki, bir yanda iki Liberal parti, diğer yanda Katolik Merkez ve Muhafazakarlar eşit derecede güçlüydü, öyle ki dengeyi Sosyal Demokratlar elinde tuttu. Müteakip siyasi değişiklikler taraflar arasında keskin bir bölünmeye neden oldu, ancak Başbakan Karl von Weizsäcker, Baden Prensi Maximilian yönetiminde Alman İmparatorluğu'nun anayasasında değişiklik yapılana kadar görevde kaldı.Ekim 1918'de şansölyelik, Württemberg Hükümetini boyun eğmeye zorladı ve Weizsäcker Kabinesi istifa etti.

1819 anayasasına göre, Württemberg belediyelerinde uygulanan belediye özyönetim ilkesi, pratik şekli 1 Mart 1822 tarihli idari fermanla belirlendi. Şehirlerde belediye başkanı, köylerde belediye başkanı olarak adlandırılan köy başkanı, üç başvuran arasından hak sahibi vatandaşlar tarafından ömür boyu seçilirdi.

Yürütme gücü, kralın yönetimindeki bireysel bakanlıklara devredildi. En çok bilinen bakanlıklar : adalet, dışişleri, içişleri, savaş ve maliye bakanlıkları vardı ve bunlar 1848'den itibaren bir kültür bakanlığı tarafından desteklendi, başlangıçta kilise ve eğitim bakanlığı olarak adlandırıldı. Devlet idaresi, ilçe olarak bilinen dört hükümet bölgesinde kısmen yerinden, kısmen de bakanlıklara bağlı merkezi makamlar tarafından yürütülüyordu . Bireysel bakanlıkların iş alanlarındaki merkezi otoritelerin örnekleri, diğerleri arasında devlet harp komisyonu ve Württemberg postanelerinin genel müdürlüğü (posta tarihi ve pullar) İçişleri Bakanlığı'nda, ev ve Devlet Arşivlerinde Dışişleri Bakanlığı'nda ve ayrıca Maliye Bakanlığı'nda Sayıştay'da ve Devlet Hazinesinde. Her merkezi otoriteye bir müdür başkanlık ediyordu.

Kiliseler üzerindeki otorite krala aitti. Württemberg'deki Evanjelik Devlet Kilisesi'ne ait olduğu sürece, kral onun koruyucusuydu. Protestan Kilisesi Din ve Eğitim Bakanı altında bir konsey ve bir sinod tarafından kontrol edildi . Kurul, bir başkan, 9 meclis üyesi ve altı ana kasabanın her birinden bir genel müfettiş veya başrahipten oluşuyordu. Sinod, hem meslekten olmayan hem de din adamlarından oluşan bir temsilci konseyden oluşuyordu. Krallıktaki Katolik Kilisesi, Freiburg im Breisgau Başpiskoposuna cevap veren Rottenburg-Stuttgart Piskoposu tarafından yönetildi . Siyasi olarak, hükümet tarafından atanan bir Katolik konseyine itaat etti. Devlet tarafından atanan bir konsey (Oberkirchenbehörde) 1828'den sonra Yahudiliği düzenledi ve Württemberg İsrail Dini Topluluğunu (Almanca: Israeltische Religionsgemeinschaft Württembergs) oluşturdu.

Svabya dili çok baskın olmasına rağmen, Württemberg Krallığı sadece Suabiyalıların yaşadığı bir yer değildi. Ludwigsburg ve Ellwangen üzerinden Bad Wildbad'dan bir hattın kabaca güneyindeki Svabya lehçelerine ek olarak, Güney Ren Frankonya lehçe grubunun Aşağı Krallığı ve Doğu Frankonya lehçe grubunun Hohenlohe lehçesi krallığın kuzeyinde konuşuldu . Krallığın en güneyinde, Konstanz Gölü'nde Orta Alemmanca konuşuluyordu. Batıda, Wildbad'ın güneyinde, Svabya ve Aşağı Alemann arasında vardı.bazı istisnalar dışında, Württemberg ve Baden devlet sınırına karşılık gelen bir lehçe sınırı . Württemberg için lehçe dağılımının bu çok basitleştirilmiş coğrafi tanımının temel özellikleri bugün hala geçerlidir, ancak 19. yüzyılda lehçeler çok daha düşük hareketlilik ve radyo ve diğer ses taşıyıcılarının olmaması nedeniyle çok daha belirgindi. zaman daha ilkel ve ilgili bölgenin yerlileri için nüansları çoğunlukla yerden yere ayırt edilebilirdi.

Krallık, 10 yaşın üzerindeki vatandaşlar arasında evrensel okuryazarlık (okuma ve yazma) talep etti. Yüksek öğretim kurumları arasında Tübingen Üniversitesi, Stuttgart Teknoloji Üniversitesi, veterinerlik koleji ve Stuttgart'taki ticaret koleji ve Hohenheim tarım koleji yer aldı. Gymnasium ve diğer okullar daha büyük şehirlerde mevcutken, her komün bir ilkokula sahipti. Kadınlar için çok sayıda okul ve kolej vardı. Württemberg'de ayrıca bir bağcılık okulu vardı .1909'da eğitim sistemi iyileştirildi.

19. yüzyılın ilk üçte birinde zanaat ve ticari üretim yan yanaydı. El sanatları sektöründe, bir ürünü manuel olarak üretme yeterliliği, genellikle ürünü üreten bir makineyi çalıştırma yeterliliği haline geldi. Bununla birlikte, teknik yenilikler göz önüne alındığında, gelecekte gereksinimlerde keskin bir artış olduğuna dair açık işaretler vardı. Gittikçe daha fazla teknik çizim ve hassas ölçüm, büyük önem taşıyan nitelikler olarak kabul edildi. Ağırlıklı olarak geleneksel el eğitimleri nedeniyle, fabrikalarda çalışan işçilerin kalifiye olmadığı ortaya çıktı. On yıllar boyunca pahalı yabancı işçiler uzman olarak işe alınmak zorunda kaldı.

Württemberg'in 1806'da Modern bir ordusu oldu. Kasım Devrimi'nden bir süre sonra ordu tahsiye edildi. Ancak Prusya ordusunun komuta yapılarına entegre edilene kadar kendi ordusuna sahipti. Reich 1871'de kurulduğunda ve dolayısıyla 1871'den 1918'e kadar Alman ordusunun bir parçasıydı . Komşu Bavyera krallığının 1871'den sonraki barış zamanlarında tam askeri özerkliğini korumasına izin verilirken, Württemberg Krallığı'nın bu özerkliği uygulayamadı. Saksonya Krallığı'na benzer şekilde, Württemberg sınırlı askeri egemenliği korudu. 1806 yılında kurulan Württemberg Savaş Bakanlığı 1919 yılına kadar varlığını sürdürdü.

Kasım Devrimi sırasında, Württemberg hükümeti parlamenter bir hükümete yer açmak için 6 Kasım 1918'de istifa etti.Devlet Bakanı Philipp Scheidemann, 9 Kasım'da Berlin'deki Reichstag'ın bir penceresinden cumhuriyeti ilan ettiğinde, Stuttgart'ta da mitingler düzenlendi. Daha sabah, göstericiler Wilhelmsplatz'ı işgal etti. Öğleden sonra eyalet parlamentosunda Wilhelm Blotz başkanlığındaki iki sosyalist parti SPD ve USPD'den geçici bir hükümet kuruldu . Kral Wilhelm daha sonra 9 Kasım akşamı Stuttgart'tan ayrıldı ve Bebenhausen av köşküne taşındı . 30 Kasım'da 70 yaşındaki tahttan feragat ettiğini açıkladı.ve Württemberg Dükü unvanını aldı. Württemberg, Weimar Cumhuriyeti döneminde bir serbest halk devleti olarak Alman İmparatorluğu'nun bir parçası oldu.

1806'da Alman Ulusunun Kutsal Roma İmparatorluğu'nun sona ermesiyle birlikte, 9.500 kilometrekarelik bir alanı kaplayan Württemberg Dükalığı'nda yaklaşık 650.000 kişi yaşıyordu.1813'teki bölgesel ayaklanmaların sonunda, hem 19.508 kilometrekarelik alan hem de yaklaşık 1.380.000 nüfus iki katından fazla arttı. Alman İmparatorluğu kurulduğunda, 400.000 ila 430.000 kişi Württemberg Krallığı'ndan göç etmişti .Göç hareketleri esas olarak 1816 kriz yıllarında gerçekleşti. Özellikle Neckar bölgesindeki ve Kara Orman bölgesindeki yoğun nüfuslu alanlar etkilendi . Göçün temel nedeni ekonomik zorluklardı. göçmenler esas olarak tarım ve sanattan geçiniyorlardı. Hedef ülkeler Doğu Avrupa ve özellikle Amerika Birleşik Devletleri idi . Göçten kaynaklanan bu kayıplara ve yüzde 30'un üzerindeki bebek ölüm hızına rağmen, nüfus 1812 ile 1849 arasında 360.000 civarında arttı. Bu gelişme, 1846 kriz yılında aniden kesintiye uğradı. Evlilik sayısı doğum oranı ve Göçmen sayısı hızla artı. 1867'ye gelindiğinde, nüfus 34.000'in biraz altında büyümüştü.1875 ile 1900 arasındaki 25 yılda, nüfus neredeyse 288.000 artarak 1900 ile 1910 arasındaki on yılda 268.000 civarında arttı. 1890'dan itibaren gelişen sanayinin bir sonucu olarak, kırsaldan kente hızlı bir göç yaşanmıştır. 1890'da Württemberg vatandaşlarının yaklaşık üçte ikisi hala kırsalda yaşarken, 1910'da yüzde 43'ten fazlası şehirlerde yaşıyordu. 2000'den fazla nüfusa sahip kentsel toplulukları eklerseniz, yüzde 50'den bile fazlaydı. Devlet'in başkenti Stuttgart, o zamanki belediye sınırları içinde 1871'de 91.623'ten 1910'da 286.218'e, diğer şehirlerin yanı sıra anonim şirketler aracılığıyla üç katından fazlasına ulaşabildi. Sanayileşme,Ev ve iş yeri arasında gidip gelenler . 1900'de 54.322 olan sayıları 1910'da 88.155'e yükseldi.

28 Eylül 1841'de Kral I. Wilhelm'in saltanatının 25. yıldönümü münasebetiyle düzenlenen devlet festivalinde, krallığın halkının ne kadar renkli ve çeşitli olduğu ortaya çıktı. Stuttgart hükümet'i tarafından düzenlenen, krallığın her yerinden 640 atlı ve sığırı topladılar. farklı ekipler olmak üzere 10.390 katılımcıdan oluşuyordu. O sırada 40.000 nüfusa sahip olan başkent Stuttgart'a, Württemberg'den dokuz kişiden biri olmak üzere yaklaşık 200.000 seyirci geldi. Bu festival krallık tarihinde benzersizdi ve birliktelik fikrini destekledi. Johann Michael Knapp'ın Stuttgart'taki Yeni Saray'ın önünde 1863 yılına kadar tamamlanamayan jübile sütunu bugün hala bu olayı anıyor.

Württemberg Krallığı, güzel sanatlar ve müzik alanında, kökleri kelimenin her şey anlamına geldiği Pietizm'e dayanan birkaç tanınmış şahsiyet üretmiştir. Sanat alanında büyük yetenekler nadiren aranır ve terfi ettirilirdi. Gerektiğinde, bu tür yetenekler genellikle dışarıdan, çoğunlukla Stuttgart orkestrası ile Württemberg'e geldi. Württemberg şairlerinin listesi çok daha kapsamlıdır. 1840 Stuttgart adres defterinde en az 249 yazar listeleniyor. Bu, Stuttgart'ta kitap basımının ve yayıncılığının büyük önemini açıklar. Özellikle ünlü şairlerden bazıları şunlardır: Friedrich Hölderlin, Gustav Schwab, Justinus Kerner,Ludwig Uhland, Kont Christian Friedrich Alexander von Württemberg, Wilhelm Hauff, Wilhelm Waiblinger, Eduard Mörike, Karl Gerok, Hermann Kurz, Ludwig Pfau, Ottilie Wildermuth, Isolde Kurz, Christian Wagner ve Hermann Hesse . Krallık, tüm önemli şair ve düşünürlerine karşı her zaman iyi niyetli değildi, bu nedenle örneğin Berthold Auerbach ve Theobald Kerner, Hohenasberg'de hapsedildi. Para ödemek zorunda kaldılar. Aranan şairler grubuna katılan Therese Huber, Nikolaus Lenau ve Friedrich Wilhelm Hackländer, Svabyalı değillerdi, ancak yine de krallıkta yazar olarak tanındılar . Friedrich Schiller, yukarıdaki listede temsil edilmeyen krallık kurulmadan önce öldü, ancak nüfusun gözünde muhtemelen Württemberg'deki en tanınmış şairdi ve uluslararası bir üne ve Alman edebiyat tarihinin imajı üzerinde biçimlendirici bir etkiye sahipti. Württemberg şehirlerindeki birçok Schiller anıtı, Schiller'in Württemberg Krallığı'ndaki önemine tanıklık ediyor. Bertel Thorvaldsen tarafından 1839'da Eski Stuttgart Kalesi Meydanı'nda dikilen Schiller anıtı, bugünkü Schillerplatz gibi.

Krallığın başlangıcında, Yüksek Karlsschule'den çıkan ve en iyi bilinen temsilcisi heykeltıraş Johann Heinrich Dannecker olan Svabya klasisizminin sanatçıları vardı . 1829'dan 1838'e kadar Stuttgart'taki yeni Devlet Sanat Okulu'nun kurucu direktörüydü. Dannecker'in yanı sıra ressam Gottlieb Schick de çok iyi biliniyordu . Kral Wilhelm I zamanında, Johannes Ludwig von Hofer (1802-1887) saray heykeltıraştı. 1843'te Güzel Sanatlar Müzesi oldu Başlangıçta kraliyet koleksiyonlarından yalnızca birkaç önemli sanat eserinin sunulduğu açıldı. 1839'dan 1843'e kadar inşa edildiği sırada klasik müze binasının ustası, örneğin 1841'den 1845'e kadar Tübingen Üniversitesi'nin yeni oditoryumunu da inşa eden Gottlob Georg Barth'dı . Nikolaus Friedrich von Thouret, Giovanni Salucci ve Christian Friedrich von Leins de Württemberg'de klasisizmin diğer önemli mimarları olarak ortaya çıktılar . Klasisizmin sona ermesiyle birlikte, krallıkta sanatın gelişimi 19. yüzyılın ortalarında göreceli olarak durma noktasına geldi. sanat akademisinde O yıllarda örneğin muhafazakar ve tarih ressamı Heinrich von Rustige öğretti . Güzel sanatlar sadece Leopold von Kalckreuth ve Robert Poetzelberger gibi ressamları Stuttgart'a getiren Kral II. Wilhelm döneminde daha fazla destek aldı . Bu dönemin diğer Württemberg ressamları arasında Christian Landenberger, Albert Kappis ve Otto Reiniger vardı . İzlenimciliğin özel bir temsilcisi, Schwäbisch Gmünd'de doğan Hermann Pleuer'di .(1863–1911), demiryolu ve endüstriyel motifleri betimleyen resimleriyle tanınır. Julius Kornbeck ve Friedrich Eckenfelder de kendi vatanlarından Svabya'dan manzara ressamları olarak ortaya çıktılar . Heykeltıraş Adolf von Donndorf, 1876'dan beri sanat akademisinde çalışıyordu. 20. yüzyılın başlarında mimarlık ve şehircilik alanında Theodor Fischer ve Stuttgart'ın ana istasyonunun giriş binasının mimarı öğrencisi Paul Bonatz'ın çalışmaları en çok tanınan mimarilerden biridir.

Önemli müzisyenler çoğunlukla dışarıdan Württemberg'e geldi orkestra şefleri listesi Conradin Kreutzer (1812-1816), Johann Nepomuk Hummel (1816-1818), Peter Joseph von Lindpaintner (1819-1856), Johann Joseph gibi Stuttgart orkestrasında çalıştı. Abert (1867-1888) ve Max von Schillings (1908-1918). Stuttgart Balesi, Kral I. William zamanında dansçı Marie Taglioni'nin babası olan yönetmen Filippo Taglioni iyi biliniyordu. Oyun, orkestra tiyatro yöneticisi Kont Karl von Leutrum-Ertingen'in altında parladı. 1829'dan 1841'e kadar. Stuttgart Saray Operası, 1844 ve 1864 yılları arasında Bohemian Kammersänger Johann Baptist Pischek ile bir altın çağını yaşadı . Svabya şarkı bestecisi Friedrich Silcher, 1817'den 1860'a kadar Tübingen Üniversitesi'nde müzik direktörüydü. 1857'de Stuttgart Müzik Okulu kuruldu ve daha sonra Müzik Akademisi oldu . 1880'lerin sonlarına Nibelungen'in tamamı Stuttgart'ta Hermann Zumpe yönetiminde ayrı bir prodüksiyon olarak gerçekleştirildi . Kraliyet saray tiyatrosunda, 1892'den itibaren Genel Müdür Joachim Gans zu Putlitz döneminde büyük bir modernleşme dalgası yaşandı ve Stuttgart'taki liberal atmosferde, Berlin'de sansür kurbanı olan eserler icra edilebildi. 1910'da opera sanatçısı Anna Sutter, Württemberg kültür sahnesinde ve nüfusun geniş çevrelerinde heyecan yarattı. 1912'de Ariadne auf Naxos operasının prömiyeri besteci Richard Strauss'un yönetiminde Stuttgart'ta gerçekleşti.

Württemberg Krallığı, neredeyse tüm varlığı için esasen bir tarım devletiydi. Bu, ancak sanayi çağının şafağının Württemberg'de de ortaya çıkmaya başladığı 19. yüzyılın doksanlı yıllarında gözle görülür biçimde değişti. Monarşinin orta ve geç dönemlerinde hala bilinen birçok şirket kuruldu.

1909-1910 yılları için devlet geliri, o zaman yaklaşık olarak harcamalarla dengelenen 4.840.520 $ 'a eşdeğer tahmini bir miktardı. Gelirin yaklaşık üçte biri demiryolları, ormanlar ve madenlerden, yaklaşık 1.400.000 dolar doğrudan vergilerden ve geri kalanı dolaylı vergilerden, postaneden ve muhtelif kalemlerden elde edildi. 1909'da, kamu borcu 29.285.335 dolardı ve bunun 27.000.000 dolardan fazlası demiryolu inşaatından kaynaklanıyordu.

Eski Württemberg Dükalığı bölgesi, iki ana faktör nedeniyle her zaman ekonomik bir konumsal dezavantaja sahip olmuştur: Bir yandan, bu bölgede tarihsel zamanlarda ekonomik olarak çıkarılabilecek herhangi bir mineral kaynağından çıkarılma değeri neredeyse yoktur. Öte yandan, kapsamlı ticaretle sonuçlanabilecek işlevsel ulaşım ağının gelişmesi için coğrafi ve topoğrafik koşullar (tepelik araziler) son derece kötüydü. Württemberg'in merkezi gezilebilir su yolları yoktu ve krallığa bile başlangıçta yalnızca Tuna Nehri üzerindeki Ulm'deki, aşağı Neckar'dan Heilbronn'a ve Konstanz Gölü'ndeki saçaklarındaki su ile kolayca erişilebilirdi. Böylece, Augsburg, Ulm, Ravensburg, Constance, Zürih, Basel, Freiburg ve Strasbourg gibi eski Svabya ve Alemann merkezlerinin tümü Württemberg Dükalığı'nın dışındaydı. Württemberg Krallığı, ağırlıklı olarak Protestan nüfusa (yaklaşık bir milyon Protestan) sahip Eski Württemberg bölgelerinden ve Pietizme eğilimi olan Yeni Württemberg bölgelerinden ve Katoliklikten (yaklaşık 400.000 Katolik) büyük ölçüde etkilenen Yeni Württemberg bölgelerinden oluşuyordu. Württemberg'de miras hukukunda gerçek bölünme uygulaması vardı. Bu, çiftliklerin ekim için her zamankinden daha küçük arazilere sahip olduğu anlamına geliyordu. Kırsal nüfus, ek bir meslekten, bir zanaattan geçimini sağlamak zorundaydı. Böylece, ihtiyaçtan ve yokluktan doğan bir yetkinlik erken ortaya çıktı ve bugün de Svabyalılar için geçerli olan durum bu. Yeni Württemberg bölgelerinde, bu, daha yaygın miras yasası nedeniyle biraz farklıydı.Orada, bir çiftçi genellikle nispeten zengin bir adam olabilir. 19. yüzyılın başında, nüfusun üçte ikisinden fazlası tarımda çalışıyordu.

O zamanlar yanlış anlaşılan ulusal ekonomist Friedrich List, Württemberg'in ekonomik sefaletinden yavaş yavaş çıkmasına yardımcı olan birçok fikir formüle etmişti. Bu, 1828'de Güney Alman Gümrük Birliği'nin ve 1834'te Kral Wilhelm'in ortaya çıkarmakta büyük bir gurur duyduğu Alman Gümrük Birliği'nin kurulmasını ve ayrıca kara ve su yollarının sürekli iyileştirilmesini içeriyordu. Bunun gerektirdiği zorluklar, Albaufstieg ve Neue Weinsteige üzerindeki Geislinger Steige'ye işaret edilerek örneklenebilir.Stuttgart'ta hatırlanacak. Neckar'ın bir su yolu olarak genişletilmesinin temel taşı, Stuttgart hidrolik mühendisliği direktörü Karl August Friedrich von Duttenhofer tarafından 1819 ve 1821 yılları arasında Heilbronn yakınlarındaki Wilhelm Kanalı'nın inşasıyla tanındı. 1841'de Neckar-Dampfschifffahrt, Heilbronn'a ulaştı, ancak nehrin daha yukarısında vapurların ekonomik kullanımı, Neckar'ın elverişsiz su koşulları nedeniyle başarısız oldu. 1824'ten beri Konstanz Gölü'nde vapurlar yelken açıyordu. Friedrich List tarafından yayılan bir başka fikir de Almanya'daki demiryolu trafiğinin genişletilmesiydi. 1843'te Württemberg'de bir devlet demiryolu kuruldu. Bu, ülkenin geleceğine yönelik büyük ve ileri görüşlü bir yatırımdı, çünkü o zamanlar yoksul tarım ülkesi topoğrafik olarak zor arazide kendi demiryolunu gerçekten karşılayamazdı. Kraliyet Württemberg Devlet Demiryollarını kurma kararı aynı zamanda borç yönetimine girme kararıydı. Ulusal borç, 1845'te 36 milyon mark eşdeğerinden 1913'te 653 milyon mark'a yükseldi ve 633 milyonu devlet demiryolları tarafından karşılandı. Bununla birlikte, bu Württemberg'deki demiryolunun tarihi, devlet için uzun vadede karşılığını veren bir başarı öyküsüdür. Bölgelerin birlikte büyümesini ve özellikle telgraf hatlarının raylar boyunca inşa edilmesi nedeniyle iletişimi artırdı. Württemberg için demiryolu trafiğinin önemi, Auf de Schwäbsche Eisebahne türküsünde de ifade edilir . 1846'da kurulan Esslingen makine fabrikasının tarihi, demiryolu ile yakından ilgilidir . Alman İmparatorluğu'nun kuruluşundan sonra, gulden para birimi olarak yerini mark aldı ; metrik sistem yeni bir ölçüm sistemi olarak tanıtıldı. Yaklaşık 20 yıldır istikrarlı olan ekonomik büyüme, 1873'te Viyana borsa çöküşüyle ​​küçülme aşamasına girdi.önemli bir amortisör yaşadı. Ekonomik açıdan, Württemberg Krallığı, 1871'den 1918'e kadar var olan Alman İmparatorluğu'nun dinamiklerine büyük bir katkı sağlayamadı. Württembergerlerin Reich nüfusu içindeki oranı 1871'de yüzde 4,4'ten 1891'de yüzde 4,1'e ve 1916 savaş yılında yüzde 3,7'ye düştü. 1913'te Württemberg'de kişi başına ortalama gelir 1.020 puandı ve bu, Reich'taki ortalamanın yalnızca yüzde 88'i kadardı. Birinci Dünya Savaşı öncesinde ülkenin hala çok kırsal ve küçük kasaba karakteri aşağıdaki rakamlardan da açıkça görülmektedir. 1910'da Württemberger'in sadece beşte biri 20.000'den fazla nüfusu olan bir şehirde yaşıyordu, oysa Alman Reich'ında zaten üçte birdi. Württemberg'de var olan tek büyük şehir olan Stuttgart'ta sadece her dokuz kişiden beş'i Württembergliydi. Buna karşılık, Reich nüfusunun beşte biri büyük bir şehirde yaşıyordu. Bu sayılar ayrıca Württemberg'deki fabrikaların tüm ülkeye yayılmış olduğunu ve birkaç birleşik kentte yoğunlaşmadıklarını gösteriyor. Birçok orta ölçekli şirket, çalışanlarının yarı zamanlı çiftçiler olarak kendi topraklarını işlemelerine izin vermeye devam etti. Tarif edilen alt proleterleşmeişçi sınıfının ve sosyal demokrasinin ılımlı yöneliminin de burada amaçları vardı. 1875'te yaklaşık 288.000 kişi ticari kuruluşlarda çalışıyordu. 71.000 şirket halihazırda beşten fazla asistan istihdam ediyor. Çalışanların büyük çoğunluğu tekstil ve giyim sektöründe istihdam edilmiştir. Metal sanayinde, inşaat, ağaç işleme ve ticarette biraz daha fazla olmak üzere 22.300 işçi istihdam edildi. Büyük çiftlikler nadirdi. 1875'te 200'den fazla çalışanı olan sadece 45 fabrika vardı. 1882'de halkın yaklaşık yarısı hâlâ tarımda çalışıyordu. 1895'te kırsal nüfusun oranı yüzde 45,5 idi. Giderek daha az insanın yalnızca ekonominin birincil sektöründe çalıştığı eğilimi, Svabya mühendisi Max Eyth'in vaftiz babası olduğu tarımın artan makineleşmesi tarafından desteklendi.

Eski zamanlarda, Heuberg'de demir cevheri çıkarıldı. Maden müfettişinin adı Fidel Eppler'di. Destek aletleri Truchtelfingen'den satın alındı ​​ve Hörnle bölgesindeki Lautlingen madencileri tarafından kullanıldı. 1738'de Oberdigisheim Geppert'te SHW-Ludwigsthal demir cevheri üretti. Weilheim'daki ooidal bir demir cevheri damarındaki (Doggererzflöz) 3.5 km'lik eski bir madenden, Tuttlinger Fruchtkasten'de ahşaptır. Çelik, Tuttlingen'de, şimdi demir frenler üreten Ludwigstal'daki Schwäbische Hüttenwerke tarafından üretildi. fabrikası vardı. Ooidal demir cevheri (Bohnerz aus Eisenroggenstein) bulundu. Fransa-Prusya Savaşı'ndan sonra madencilik durduruldu. Krallıkta bulunan endüstriyel öneme sahip ana mineraller tuz ve demirdi. Tuz endüstrisi 19. yüzyılın başında ön plana çıktı. Demir endüstrisi daha eski bir çağa sahipti, ancak kömür eksikliği yavaşlattı. Diğer mineraller arasında granit, kireçtaşı, demirtaşı ve havai fişek bulunur.

Tekstil üreticileri, özellikle Esslingen ve Göppingen'de keten, yünlü ve pamuklu kumaşlar üretti ve kağıt yapımı Ravensburg, Heilbronn ve Aşağı Svabya'da öne çıktı . Hükümet tarafından desteklenen imalat sanayileri, özellikle metal işçiliği, özellikle vasıflı işçilik gerektiren dallar olmak üzere, 19. yüzyılın sonraki yıllarında hızla gelişti. Demir ve çelik ürünlerine, lokomotiflere (Esslingen'in iyi bir üne sahip oldu), makinelere, arabalara, bisikletlere, hafif silahlara (Oberndorf am Neckar'daki Mauser fabrikasında), bilimsel ve sanatsal cihazlara, piyanolara (Stuttgart'ta), piyanolara özel önem verildi. diğer müzik aletleri, fotoğraf cihazları, saatler (Kara Orman'da), elektrikli cihazlar, altın ve gümüş eşyalar. Krallık genelinde kimyasal fabrikalar, çömlekçiler, dolap yapım atölyeleri, şeker fabrikaları, bira fabrikaları ve içki fabrikaları faaliyet gösteriyordu. hidroelektrikve petrol, kömür eksikliğini büyük ölçüde telafi etti ve Neckar'ın bir kolu olan Eyach'ın yanındaki doğal gaz kaynaklarından sıvı karbonik asit üretildi.

Krallığın başlıca ihracatı sığır, tahıl, odun, piyano, tuz, yağ, deri, pamuklu ve keten kumaşlar, bira, şarap ve alkollü içkileri içeriyordu. Ticaret Stuttgart, Ulm, Heilbronn ve Friedrichshafen şehirlerine odaklandı . Stuttgart, kapsamlı bir kitap ticaretiyle övünüyordu. Krallığın yaratıcı mucitleri vardı; İlk otomobil üreticisi Gottlieb Daimler, işini 1900 yılında Daimler Motoren Gesellschaft olarak kurdu ve halefi Mercedes-Benz'in her zaman Stuttgart yakınlarında fabrikaları vardı.

1907'de krallığın 2.000 km (1.200 mi) demiryolu vardı ve bunların 256 km'si (159 mi) hariç tümü devlete aitti. Gezilebilir su yolları arasında Neckar, Schussental, Konstanz Gölü ve Ulm'den aşağı Tuna Nehri vardı . Krallık, en eskileri Roma yapımı olan oldukça kaliteli yollara sahipti. Württemberg, Bavyera gibi, 1871'de yeni Alman İmparatorluğu'nun kurulmasının ardından kendi posta ve telgraf hizmetinin kontrolünü elinde tuttu. 1904'te Württemberg demiryolu sistemi, Almanya'nın geri kalanıyla entegre oldu.