Gambot diplomasisi

Gambot politikası, gambot diplomasisi veya filo gösterisi, deniz güçlerinin bir veya daha fazla savaş gemisi aracılığıyla kendi çıkarlarını savunmak için daha küçük güçlere yönelik eylemlerini tanımlamak için kullanılan terimdir. Özellikle 19. yüzyılın ikinci yarısından 20. yüzyılın ilk yıllarına kadar emperyalizmin en parlak dönemini yaşadığı Birinci Dünya Savaşı öncesinde güç yansıtmanın yaygın bir yoluydu. Ekonomik ve güç çıkarlarını savunmanın yanı sıra, gambot diplomasisi aynı zamanda borçları tahsil etmeye ve kendi vatandaşlarını korumaya da hizmet ediyordu - son argüman bazen sadece bir bahane olarak hizmet ediyordu; gambotların kullanımını meşrulaştırmayı amaçlıyordu. Düşmana gemilerin gösteri gücü ile zorla istekleri dikte ettirmeyi hedeflemektedir.

Bu görevler için genellikle gambotlar kullanılıyordu. Gambotlar sığ sulara göre yapılmaları nedeniyle kıyıya ve hatta nehirlere yakın seyredebilen ve böylece top silahlarıyla düşmanın liman tesisleri ve kıyı kasabaları gibi sivil ya da askeri açıdan zayıf güvenlikli hedeflere karşı doğrudan etkili olabilen daha küçük savaş gemileriydi. Çoğu savaş gemisi mürettebatından küçük çıkarma birlikleri de oluşturabiliyordu.

"Gambot diplomasisi" terimi on dokuzuncu yüzyıl emperyalizm döneminden gelmektedir, Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri'nden Batılı güçler, genellikle deniz kuvvetleriyle temsil edilen Batı'nın üstün askeri yeteneklerini göstererek daha az güçlü diğer oluşumları taviz vermeleri için korkuturlardı. Batılı bir güçle pazarlık yapan bir kıyı ülkesi, kıyılarında bir savaş gemisinin ya da gemi filosunun belirdiğini fark ederdi. Böyle bir gücün sadece görülmesi bile neredeyse her zaman önemli bir etki yaratır ve bu tür gemilerin ateş gücü gösterileri gibi başka önlemlere başvurması nadiren gerekli olurdu.

Savaş gemisi diplomasisinin kayda değer bir örneği olan 1850'deki Don Pacifico olayı, İngiliz Dışişleri Bakanı Lord Palmerston'un bir İngiliz tebaası olan David Pacifico'nun Atina'da saldırıya uğramasına ve ardından Kral Otto hükümetinin Cebelitarık doğumlu (ve dolayısıyla İngiliz) Pacifico'ya tazminat ödememesine misilleme olarak Kraliyet Donanması'ndan bir filoyu Yunanistan'ın Pire limanını ablukaya almak üzere göndermesine tanık oldu. Bahse konu bu yöntem Büyük güçlerce 19. yüzyıl ve 20.yüzyıl'da Osmanlı İmparatorluğu'na karşı da uygulanmıştır.

Bir ulusun kuvvet yansıtma kabiliyetinin bu tür basit gösterilerinin etkinliği, deniz gücüne ve deniz hakimiyetine sahip ulusların askeri üsler kurabileceği (örneğin, Diego Garcia, 1940'lardan itibaren) ve dünya çapında ekonomik olarak avantajlı ilişkiler düzenleyebileceği anlamına geliyordu. Askeri fetihlerin yanı sıra, gambot diplomasisi yeni ticari ilişkiler kurmanın, sömürge karakolları oluşturmanın ve imparatorluğu genişletmenin başlıca yoluydu.

Batılı imparatorlukların sahip olduğu kaynaklardan ya da teknolojik yeniliklerden yoksun olan halklar, bu tür baskılar karşısında kendi barışçıl ilişkilerinin kolayca çözüldüğünü görmüş ve bu nedenle bazıları hammaddelere ya da denizaşırı pazarlara erişim için emperyalist uluslara bağımlı hale gelmiştir.

İfade Gücü:' donanmaların siyasi bir mesaj göndermek için kullanılması. Gambot diplomasisinin bu yönü Cable tarafından küçümsenmiş ve neredeyse göz ardı edilmiştir.

"Savaş gemisi" terimi, deniz gücü projeksiyonu anlamına gelebilir - karadaki eşdeğerleri arasında askeri seferberlik (1914'ün kuzey yarımküre yazında Avrupa'da olduğu gibi), uluslararası sınırların yakınında tehdit edici birliklerin yığılması (1940'larda Alman İmparatorluğu tarafından Orta Avrupa'da uygulandığı gibi) veya uygun zamanlanmış ve konumlandırılmış askeri manevralar ("tatbikatlar") sayılabilir.

Gambot diplomasisi, 18. yüzyıldan önce benimsenen ve De jure belli ac pacis (1625) adlı eserinde kuvvete başvurma hakkını temperamenta (uzlaşma) olarak tanımladığı şeyle sınırlayan Hugo Grotius'tan etkilenen görüşlerle tezat oluşturmaktadır.

Gambot diplomasisi, ikili ve çok taraflı ilişkilerin geliştirilmesinde olumlu sonuçlar elde etmek için savunma yelpazesindeki kaynakların barışçıl bir şekilde uygulanması olarak anlaşılan "savunma diplomasisinden" farklıdır. "Askeri diplomasi" bunun bir alt kümesidir ve yalnızca askeri ataşelerin rolüne ve ilgili faaliyetlerine atıfta bulunma eğilimindedir. Savunma diplomasisi askeri operasyonları içermez, ancak uluslararası personel değişimleri, gemi ve uçak ziyaretleri, üst düzey katılım (örn, bakanlar ve üst düzey savunma personeli), eğitim ve tatbikatlar, güvenlik sektörü reformu ve ikili askeri görüşmeler gibi diğer savunma faaliyetlerini kapsar.

Gunboat diplomasisi bir hegemonya biçimi olarak kabul edilir. Amerika Birleşik Devletleri 20. yüzyılın ilk on yılında askeri bir güç haline geldikçe, gambot diplomasisinin Rooseveltian versiyonu, Büyük sopa diplomasisi (Big Stick Diplomacy), kısmen dolar diplomasisi tarafından değiştirildi: büyük sopanın yerine Amerikan özel yatırımının "sulu havucu" geçti. Bununla birlikte, Woodrow Wilson'ın başkanlığı sırasında, özellikle 1914'te Meksika Devrimi sırasında ABD Ordusunun Veracruz'u işgali örneğinde olduğu gibi, geleneksel gambot diplomasisi uygulanmıştır.

Soğuk Savaş sonrası dünyada silahlı diplomasi, ABD Donanması'nın ezici deniz gücü nedeniyle hala büyük ölçüde deniz kuvvetlerine dayanmaktadır. ABD yönetimleri, kamuoyunu etkilemek için başlıca donanma filolarının konumunu sık sık değiştirmiştir. Bill Clinton yönetimi 1990'lardaki Yugoslav savaşlarında (Tony Blair yönetimiyle ittifak halinde) ve başka yerlerde denizden fırlatılan Tomahawk füzelerini ve E-3 AWACS havadan gözetleme uçaklarını daha pasif bir askeri varlık gösterisinde kullanarak daha acil diplomatik noktalara değinmiştir. Henry Kissinger, ABD Dışişleri Bakanı olarak görev yaptığı dönemde konsepti şu şekilde özetlemiştir: "Bir uçak gemisi 100.000 ton diplomasidir."