Batı Slavları

Batı Slavları (Merkez Slavlar olarak da bilinir) Slav halklarının Batı Slav dillerini konuşan bir alt grubudur. 7. yüzyılda ortak Slav topluluğundan ayrıldılar ve 8. ve 9. yüzyıllarda Orta Avrupa'da bağımsız devletler kurdular. Batı Slav dilleri 10-14. yüzyıllar arasında tarihsel olarak kanıtlanmış biçimlerine dönüştü.

Batı Slavca konuşan uluslararasında Polonyalılar, Çekler, Slovaklar, Sorblar ve etnik gruplar Keşublar, Moravyalılar ve Silezyalılar bulunmaktadır. Orta Avrupa'da Baltık Denizi'nin kuzeyinden güneydeki Südetler'e ve Karpatlar'a, tarihsel olarak da Doğu Alpleri boyunca İtalya Yarımadası ve Balkan Yarımadası'na uzanan bitişik bir bölgede yaşıyorlar.

Batı Slav grubu üç alt gruba ayrılabilir: Polonyalılar, Keşublar ve soyu tükenmiş Polaplar dahil olmak üzere Lekitikler ve Pomeranca ile birlikte Lausitz (Sorbca) ve Çekçe-Slovakça.

Kültürel olarak, Batı Slavları, Roma İmparatorluğu ve Batı Hristiyanlığı'na bağlılık nedeniyle diğer Batı Avrupa uluslarının çizgileri boyunca gelişti. Böylece, diğer Slav gruplarıyla kültürel bir bölünme yaşadılar: Doğu Slavları ve Güney Slavların bir kısmı Ortodoks Hristiyanlığı'na geçerken, Bizans İmparatorluğu'ndan kültürel olarak etkilenirken, tüm Batı Slavları Roma Katolikliği'ne geçti ve böylece Latin Kilisesi'nin kültürel etkisi açığa çıktı.

Orta Çağ'da Batı Slav halkları için "Vendler" (Roma dönemi Veneti'den türetilmiş) adı kullanılmıştır. Polonya'nın ilk tarihi hükümdarı I. Mieszko, aynı zamanda "Wendler Kralı Dagome" olarak da ortaya çıktı (kaynaklar tarafından onaylanması gerekiyor).

İlk Slav genişlemesi 5. yüzyılda başladı ve 6. yüzyılda muhtemelen Batı, Doğu ve Güney Slav grupları olacak şekilde coğrafi olarak ayrılmıştı.

İlk bağımsız Batı Slav devletleri 7. yüzyılda başlar: Samo İmparatorluğu (623-658), Moravya Prensliği (8. yüzyıl-833), Nitra Prensliği (8. yüzyıl-833) ve Büyük Moravya (833 - c.907). Obodritler ve Veletiler gibi Sorblar ve diğer Polabyalı Slavlar, Orta Çağ'da Vendler'in Haçlı Seferleri'nden sonra Kutsal Roma İmparatorluğu'nun egemenliğine girdi ve 19. yüzyılın sonunda Almanlar tarafından güçlü bir şekilde Almanlaştırıldı. Polapça, 19. yüzyılın başlarına kadar, şimdi Almanya'nın Aşağı Saksonya eyaleti olan bölgede hayatta kalabildi ama en sonunda yok oldu.

Şu anda sadece 60.000-80.000 civarı Sorb, dilini ve geleneklerini koruyan bir grup olarak hayatta kaldı, ağırlıklı olarak Brandenburg ve Saksonya eyaletlerinde ve günümüz Almanya'sında bulunan Lausitz'de yaşıyorlar. Ancak, Almanlaşma süreci, Alman yerleşimciler tarafından bir sınır dışı edilme olarak anlaşılmamalıdır. Slavlar ve Almanlar arasındaki ilişki zamana ve bölgeye göre değişiyordu. Çoğu zaman, Alman ve Slav köyleri yüzyıllar boyunca komşu olarak birlikte yaşamıştır. Bugün Saksonya'da birçok coğrafi isim, hatta Dresden, Leipzig veya Zwickau gibi büyük şehirlerin isimleri Slav kökenlidir. Vendler'in Haçlı Seferleri bu alanları içermedi ve Slav-Alman etkileşiminin gelişimi büyük ölçüde barışçıl kaldı.

Batı Polonyalıların orta Polonyalı kabilesi 10. yüzyılda Polonya dükü I. Mieszko altında kendi devletlerini kurdu. Yüzyıllar boyunca Polonya, batıdaki komşuları ile yakın ilişkilere sahipti, Polonyalı hükümdar Cesur I. Bolesław, Kutsal Roma İmparatoru III. Otto Frater et Cooperator Imperii ("İmparatorluktaki Kardeş ve Ortak") tarafından deklare edildi.

Çeklerin öncüleri (yani Bohemyalılar) 6. yüzyılın sonlarında Bohemya'ya göç ettiler ve yöneticilerinin sonunda Kutsal Roma İmparatorlarının vassalları (1002) haline geldiği 10. yüzyılda çeşitli derebeylikler kurmuşlardı. Bohemya Krallığı 1002-1419 ve 1526-1918 yılları arasında bu İmparatorluğun bir parçası olarak kaldı. Slovakların öncülleri 907'den sonra (Büyük Moravya'nın kıyameti) Hırvatlar, Slovenler, Sırplar ve Rusinler gibi diğer Slav gruplarıyla birlikte Macar egemenliği altına girdi. Hem Çekler hem de Slovaklar, 1526'dan 1804'e kadar Habsburg monarşisinin yönetimi altındaydı; daha sonra Avusturya İmparatorluğu'nun yönetimi altındaydı ve 1867-1918 yılları arasında Avusturya-Macaristan'ın bir parçasıydı.