Şarabın Sınıflandırılması

Şarabın sınıflandırılması menşei yeri veya unvanı şarap yapım yöntemleri ve stili tatlılık ve bağ bozumu veya kullanılan üzüm çeşidi gibi çeşitli yöntemlere göre yapılabilir. Uygulamalar farklı ülke ve bölgelere göre değişiklik gösterir ve birçok uygulama zaman içinde farklılık göstermiştir. Bazı sınıflandırmalar menşei ülkelerinde şarap yasasının bir parçası olarak resmi korumadan yararlanırken diğerleri bu tür bir koruması olmayan yetiştirici örgütleri tarafından oluşturulmuştur. Şarabın sağlığa etkileri, şarabın yaşlanması, şarabın tatlılığı, şarabın rengi önemli özelliklerdir.

Amerika Birleşik Devletleri'nde şarap, hacimce % 7 ile % 24 arasında alkol olması ve endüstriyel olmayan kullanım için olması koşuluyla herhangi bir meyvenin veya tarımsal ürünün fermente edilmiş suyunu içerir. Elma şarabı, armry ve sake istisnaları dışında bu tür üzüm olmayan şaraplar kendilerini menşei ürünün doğru bir tanımıyla nitelendirilen "şarap" kelimesiyle etiketlemelidir: "bal şarabı", "karahindiba şarabı ", (harmanlanmış) "meyve şarabı"vb.

Tarihsel olarak şaraplar kökenlerini ve bazen stillerini yansıtan isimlerle bilinir: Bordeaux, Port, Rioja, Mosel ve Chianti adı geçen bölgede yapılan geleneksel şarapları yansıtan yasal olarak tanımlı adlardır. Bu adlandırma kuralları veya "unvanlar" (Fransa'da bilindikleri şekliyle) yalnızca şaraptaki üzümlerin nerede yetiştirildiğini değil aynı zamanda hangi üzümlerin şaraba girdiğini ve nasıl bağlandıklarını da belirler. Adlandırma sistemi Avrupa Birliği'ndeki en etkilisidir ancak ilgili bir sistem olan Amerikan Bağcılık Bölgesi, Napa Vadisi, Santa Barbara ve Willamette Vadisi gibi Amerika'daki belirli bölgesel etiketlerin kullanımını kısıtlar. AVA tanımları kullanılan üzüm türünü sınırlamaz.

Dünyanın çoğunda şampanya etiketli şarap Fransa'nın Champagne bölgesinde yetiştirilen üzümlerden yapılmalı ve 1919 Versailles Antlaşması'nda yer alan uluslararası ticari marka anlaşmalarına dayalı olarak belirli bir yöntemle fermente edilmelidir. Bununla birlikte Amerika Birleşik Devletleri'nde yarı-genel olarak adlandırılan yasal bir tanım ABD şarap üreticilerinin asıl menşe isminin yanında görünüyorsa, belirli genel terimleri (Şampanya, Hock, Sherry, vb.) Kullanmalarını sağlamıştır.

Daha yakın zamanlarda Amerika Birleşik Devletleri ve Avustralya gibi daha az katı yer koruma yasaları olan ülkelerdeki şarap bölgeleri genellikle Napa Deklarasyonu olarak bilinen Şarap Yerini ve Menşeini Korumaya Yönelik Napa Deklarasyonu'nu imzalamak için tanınmış Avrupa şarap üretim bölgelerine katıldı. Bu "şarap için yerin önemi ve yer adlarının korunması ihtiyacını belirten ortak ilkelerin beyanı" dır. Bildirge Temmuz 2005'te Amerika Birleşik Devletleri'nin dört bağcılık bölgesi ve üç Avrupa Birliği bağcılık bölgesi için imzalandı.

İmza bölgeleri ABD'den Napa Valley, Washington, Oregon ve Walla Walla, AB'den: Şampanya, Konyak (komün Konyak üretilir), Douro (bölge şarabı üretilir) ve Jerez (Sherry'nin üretildiği bölge)dir.

Anlaşmayı imzalayanların listesi Mart 2007'de Sonoma County, Paso Robles, Chianti Classico, Tokay, Victoria, Avustralya ve Batı Avustralya'nın Washington, DC'deki törenle deklarasyonu imzalamasıyla genişledi.

Birçok bölgesel şarap sınıflandırması gelenek veya temyiz yasasının parçası olarak vardır. Bunlardan en yaygını bağ alanlarına dayanır ve bazı bölgeler şaraplarını Alman şarap sınıflandırma sistemi gibi stile göre sınıflandırsa da 1855 Bordo Şarap Resmi Sınıflandırmasını içerir. Bağ sınıflandırması 14. yüzyılda Jurançon'daki bazı erken örneklerden 1644'te Würzburg konseyinin şehrin üzüm bağlarını kaliteye göre sıraladığı ve 1700'de Tokaj-Hegyalja'daki kaliteye dayalı olarak üzüm bağlarının ilk beş seviyeli atamasına dayanan uzun bir tarihi vardır.

Şaraplar şaraplaştırma yöntemlerine göre sınıflandırılabilir. Bunlar kırmızı veya beyaz şarap, köpüklü, yarı köpüklü veya gazsız, kuvvetlendirilmiş ve tatlı şaraplar gibi sınıflandırmaları içerir. Şarabın rengi neredeyse her zaman berrak olan üzüm suyuyla değil fermantasyon sırasında üzüm kabuğunun varlığı veya yokluğuyla belirlenir. Renkli suyu ile üzüm örneğin alicante bouschet olarak bilinir teinturier. Kırmızı şarap, kırmızı (veya siyah) üzümlerden yapılır, ancak kırmızı rengi, fermantasyon sırasında kabugun üzüm suyuyla temas halinde bırakıldığı maserasyon adı verilen bir işlemle verilir. Fermantasyon sırasında kabuğu meyve suyundan ayrıldığı için herhangi bir üzüm renginden beyaz şarap yapılabilir. Çok koyu renkli üzümden yapılan beyaz şarap pembe veya " blush türkçesi: kızıl " görünebilir. Kırmızı üzüm suyunun kabuklarla çok kısa bir süre (genellikle sadece birkaç saat) temas etmesine izin verilen bir Rosé türü Blanc de Noirs olarak adlandırılır.

Şampanya gibi Köpüklü şaraplar fermantasyondan doğal olarak üretilen veya daha sonra zorla enjekte edilen karbon dioksit içerir. Bu etkiye sahip olmak için, şarap karbondioksitin havaya kaçmasına izin vermek için bir kez açık bir kapta ve ikinci kez gazın yakalandığı ve şarapta kaldığı kapalı bir kapta olmak üzere iki kez fermente edilir. Karbonatlaşmasını geleneksel şişe fermantasyon yönteminden alan köpüklü şaraplar, "Şişe Fermente", "Methode Traditionelle" veya "Méthode Champenoise" olarak etiketlenir. İkinci atama, Şampanya dışındaki tüm şaraplar için (açık nedenlerden dolayı onu kullanmak zahmetine girmez) 1994 yılında Avrupa'da yasaklandı.

Diğer uluslararası köpüklü şarap çeşitleri arasında Sekt veya Schaumwein (Almanya), Cava (İspanya), Spumante (İtalya) ve Espumante (Portekiz) bulunmaktadır. Yarı köpüklü şaraplar deniz seviyesinde ve 20 °C 'de 2.5 atmosferden daha az karbondioksit içeren köpüklü şaraplardır. İngiltere gibi bazı ülkeler tam köpüklü şaraplara daha yüksek vergi uygular. Yarı köpüklü eşanlamlı terimlerin örnekleri Frizzante İtalya'da, Vino de Aguja İspanya ve içinde Petillant Fransa'da. Amerika Birleşik Devletleri dışındaki çoğu ülkede, şampanya yasal olarak Fransa'daki bir bölgeden (Champagne, Towns "Reims, Épernay") gelen köpüklü şarap olarak tanımlanmaktadır. Yine de şaraplar köpüklü şarap yöntemlerinden geçmemiş ve köpürmeyen şaraplardır.

Tatlı şarapları, hafif tatlıdan (50 g / L şekerden az) inanılmaz tatlı şaraplara (400 g / L şekerden fazla) kadar değişir. Spätlese gibi geç hasat şarapları, maksimum olgunluğa ulaştıktan çok sonra hasat edilen üzümlerden yapılır. İtalya'dan Recioto ve Vin Santo gibi kuru üzüm şarapları, hasattan sonra kısmen büyütülmüş üzümlerden yapılır. Botrytize şaraplar, Botrytis cinerea küfü veya asil çürüklüğün bulaştığı üzümlerden yapılır. Bunlar Sauternes gelen Bordo, sayısız şaraplar Loire gibi Bonnezeaux ve Kuart de Chaume, Tokaji Aszu gelen Macaristan ve Beerenauslese . Buz Şarap, donmuş halde hasat edilen üzümlerden yapılır. Kuvvetlendirilmiş şaraplar genellikle daha tatlıdır ve genellikle daha alkollü şaraplar, fermantasyon sürecini brendi gibi bir içkinin eklenmesiyle durdurulmuştur veya fermantasyondan sonra ilave alkol eklenmiştir. Örnekler arasında Port, Madeira ve Sherry bulunur .

Sofra şarapları genellikle kullanılan üzüm çeşidini veya menşe bölgesini belirtmeyen ve pahalı olmayan şaraplardır. Bunlar alternatif olarak "sofra şarabı" (Fransızca), "vino da tavola" (İtalyanca), "Tafelwein" (Almanca) veya "vino de mesa" (İspanyolca) olarak adlandırılır ve ingilizce de "sofra şarabı" anlamına gelir.

Mutfak şarabı veya yemek şerisi genellikle bir içecek yerine yiyeceklerde bir bileşen olarak kullanılması amaçlanan ucuz üzüm şarabını (veya Çin ve diğer Doğu Asya mutfaklarında pirinç şarabı) ifade eder. Kuzey Amerika'da genellikle ruhsatsız marketlerde satılmasını sağlamak için yemek şarabı tuz ile muamele edilir. Bu aynı zamanda bir koruyucu görevi de görür çünkü şarabın pişirilmesindeki tuz asetik asit üreten mikroorganizmaların büyümesini engeller. Bu uzun süre açılıp ara sıra kullanılabilen bir şişe pişirme şarabını korur.

Diğer ülkelerde yemek pişirmek için şeri şarabı kullanılır. Kuvvetlendirilmiş şaraplar, alkol içeriği bakteri üremesine izin vermeyecek kadar yüksek olduğundan bozulmaya direnir.

Eski bir şarap tamamı veya çoğu belirli bir yılda yetiştirilen ve buna göre tarihlendirilen üzümlerden yapılan bir şaraptır. Sonuç olarak şarap meraklıları ve tüccarlarının özellikle iyi bir eski şarap şişelerini gelecekteki tüketim için saklamaları alışılmadık bir durum değildir. Ancak bağ bozumu yılının şarap kalitesi için önemi konusunda bazı anlaşmazlıklar ve araştırmalar vardır. Çoğu ülke eski bir şarabın etiketli mahsulden olmayan bir şarap parçası içermesine izin verir.

Bir çeşit şarap Chardonnay veya Cabernet Sauvignon gibi baskın bir üzümden yapılan ve üzüm çeşidinin adıyla etiketlenen şaraptır. Şarap tamamen bu üzümden olmayabilir ve çeşitli etiketleme yasaları farklı olabilir. Amerika Birleşik Devletleri'nde bir şarabın çeşitli şarap olarak etiketlenmesi için belirli bir üzümün en az % 75'inden oluşması gerekir. Avrupa Birliği'nde tek bir çeşidin adı gösteriliyorsa şarabıb minimum % 85'inin o üzümden olması gereklidir ve iki veya daha fazla çeşit bahsediliyorsa bunların birleşik % 100'ü oluşturması ve azalan sırada listelenmesi gerekir. Örneğin % 70 Chardonnay ve% 30 Viognier karışımı Viognier-Chardonnay yerine Chardonnay-Viognier olarak adlandırılmalıdır.