Platformizm

Platformizm, sıkı bir şekilde koordine edilmiş bir anarşist federasyon yaratmayı amaçlayan anarşist-komünist bir organizasyon teorisidir. Temel özellikleri arasında ortak bir taktik çizgi, birleşik siyasi politika ve kolektif sorumluluk taahhüdü bulunmaktadır.

Platformizm, Rus anarşist hareketinin algılanan düzensizliğine yanıt olarak Peter Arshinov tarafından ilk geliştirilmiştir. Bu teoriye göre, işçi sınıfını huzursuz etmek, eğitmek ve organize etmek amacıyla "anarşistlerin genel bir birliği" kurulmalıdır. Platformizm, mevcut kitlesel örgütler, örneğin sendikalar gibi, içinde çalışarak onları toplumsal bir devrim aracına dönüştürmeyi savunmaktadır.

Platformizmin kökenleri, özellikle Mikhail Bakunin'in "organizasyonel ikirciklilik" teorisindeki örgütlenme prensiplerine kadar uzanır. Bakunin, anarşistlerin kendi devrimci örgütlerini oluşturmalarını önerdi; bu örgütler devlet ve kapitalizme karşı işçileri isyana teşvik edecek ve bir toplumsal devrim devleti, gönüllü birlikler federasyonu ile değiştirdikten sonra siyasi partiler tarafından devletin yeniden yapılanmasına karşı harekete geçecektir.

Platform'un en doğrudan öncüsü, 1919 yılında Makhnovshchina'nın Askeri Devrimci Konseyi tarafından kabul edilen Ukrayna Devrimci İsyan Ordusu'nun Taslak Bildirgesi'dir. Taslak Bildirgesi, Bolşevik hükümetine karşı "Üçüncü Devrim" çağrısında bulunuyor ve özgür sovyetler rejimi kurmayı hedefliyordu. Bu devrimin çekirdeği olarak Ukrayna Devrimci İsyan Ordusu'nu merkez alıyor ve örgütün tüm üyeleri karar alma sürecini yürütecekti. 1921 yılında Makhnovistler, Nestor Makhno'nun kendisinin Bonapartizm ile suçlandığı bir başka Bildiri yayınladı ve anarşizm öncülüğünde bir sendika sistemi şeklinde proleterya diktatörlüğünü ilan etti.

Bu arada, başlangıçta gevşek bir örgütlenme olarak kurulan Anarşist Örgütler Nabat Konfederasyonu, sonradan platformizme öncü olarak tanımlanan bir yapıya dönüştü. Konfederasyon, birleşik bir politika ve yürütme komitesi olan sıkı bir yapıya sahip oldu ve bir üye daha sonra bunu platformizme öncülük eden bir yapı olarak nitelendirdi.

Sürgüne kaçtıktan sonra, Rus ve Ukraynalı anarşistler, sürekli düzensizliğin Devrim sırasında yenilgiye yol açtığını düşünerek anarşist hareketin yeniden yapılandırılmasını talep etmeye başladılar. Anarşist komünistler arasında, Peter Arshinov, yeniden yapılanmanın en önde gelen savunucusuydu.

20 Haziran 1926 tarihinde, Anarşistlerin Genel Birliği Organizasyon Platformu (Taslak) Delo Truda'da yayınlandı ve giriş bölümü Peter Arshinov tarafından kaleme alındı. Anarşizmin amacının devrimle birlikte devletsiz ve sınıfsız bir toplum yaratmak olduğu düşünüldüğünde, Platform, işçi sınıfını eğitmek ve sınıf bilincini artırmak için Anarşistlerin Genel Birliği'nin kurulmasını önerdi. Bu Genel Birlik, teorik birlik, taktik birlik ve kolektif sorumluluk prensiplerine göre organize edilecekti ve kolektif eylemlilik ve siyasi politikaları koordine eden bir yürütme komitesi tarafından yönetilecekti.

Platform, Delo Truda grubunun bir toplantısında ilk olarak sunulmuş, katılımcılar arasında Bulgar, Çinli, Fransız ve İtalyan anarşistler de bulunmaktaydı. Toplantıda Arshinov, belgenin uluslararası anarşist hareketin "güçlerini toplaması" için bir yol olarak tanıttı. Nestor Makhno tarafından desteklenmesine rağmen, Arshinov'un Platformu o dönemdeki çoğu önemli anarşist tarafından karşı çıkıldı. Sebastien Faure liderliğindeki Fransız anarşistler, belgeyi Rusya-merkezli olarak eleştirdi ve Fransa'daki madde koşullarına uygulanamaz olarak değerlendirdi. Sonraki yıllarda, Faure'ün Platformizmi reddeden ve daha gevşek bir organizasyon lehine olan Anarşist Sentez, anarşist hareketi "sentezci" ve "platformistler" olarak bölmeye katkıda bulundu.

Platform'un en sert eleştirmenleri arasında Volin, Senya Fleshin ve Mollie Steimer yer alıyordu. Onlar, Platformu bir anarşist siyasi parti kurma girişimi olarak kınayarak, bunun kaçınılmaz olarak bir polis devletinin oluşumuna yol açacağından korktular. Arshinov ise Platformunun aslında anarşist prensiplere uygun olduğunu iddia ederek, bilinçli bir şekilde zorlamaktan kaçındığını ve merkeziyetçiliği koruduğunu belirtti. Tartışma aynı zamanda daha kişisel bir hal aldı ve Makhno ile Arshinov, Volin'i eleştirdi ve bu da Platform'un diğer eleştirmenlerinden, Alexander Berkman dahil, Makhno'yu militarist ve Arshinov'u Bolşevik olarak kınayan tepkileri çekti.

1930'ların başlarında Platformizm fikirlerini savunduktan sonra, Arshinov Komünist Parti'ye katıldı ve Sovyetler Birliği'ne geçerek Büyük Temizlik sırasında ortadan kayboldu. Nestor Makhno ise 1934 yılında öldü ve Platform'un önemli savunucuları olmadan kaldı. Bununla birlikte, Platform'un hem muhalifleri hem de kalan destekçileri, Makhno'nun cenazesinde barıştılar. Volin, Makhno'nun anılarının yayınlanmasını üstlendi ve onun ölümünden sonra yıllar içinde anılar yayımlandı.