Sharpe's Waterloo

Sharpe's Justice, Bernard Cornwell’in aynı adlı roman dizisinden televizyona uyarlanan Sharpe adlı film dizisinin ondördüncü bölümüdür. İngiliz ITV kanalında ilk olarak 1997 yılında gösterilen filmde Sean Bean ve Daragh O'Malley başrollerdedir.

1815 yılında Napolyon Bonapart’ın Elba Adasındaki sürgünden kaçmasının ardından Fransa’ya dönerek yeniden ordu kurmasıyla savaş yeniden başlar. Fransızların yenilmesini isteyen Richard Sharpe (Sean Bean) sevgilisi Lucille’e (Cécile Paoli) bir daha savaşmayacağına dair verdiği söze rağmen savaşmak ister. Lucille, Sharpe’ın önceki eşi Jane’den (Abigail Cruttenden) farklı olarak onu affeder ve onunla beraber cepheye gelir.

Hollanda Prensinin kampına giden Sharpe burada eski silah arkadaşları Patrick Harper (Daragh O'Malley), Hagman (John Tams) ve Harris (Jason Salkey) ile bir araya gelir. Sharpe, Hollanda Prensi William’ın (Paul Bettany) emrinde yarbay olarak yer alacaktır.

Sharpe Fransız kuvvetlerinin konumlarını inceler ve Brüksel’e geçerek burada bir baloya katılan İngiliz Orduları komutanı Wellington Dükünü durumdan haberdar ederek Napolyon’un niyetlerine karşı uyarıda bulunur. Balodan ayrılırken kendisini aldatan eşi ve onun sevgilisi Lord Rossendale (Alexis Denisof) ile karşılaşır. Lord Rossendale’in üzerine yürüyen Sharpe bir skandalın yaşanmasına neden olur. Eşinin ondan çaldığı paranın tamamını ondan tahsil edeceğine dair bir söz aldıktan sonra onu bırakır. Bu sırada eski eşi, Rossendale’dan, Sharpe’ı savaş meydanında öldürmesini ister.

Sharpe, muharebe başlarken askerî açıdan çok önemli bir konumdaki La Haye Sainte çiftliğine gider. Buranın savunulmasını üstlenen Alman birliklerine yardımcı olur. Bu sırada çiftliğin düştüğünü zannederek emrindeki İngiliz birliklerine hücum emri veren Hollanda Prensi William’ın verdiği yanlış kararları uzaktan izlemek zorunda kalır. Fransız süvarisinin saldırısına hazırlıksız yakalanan İngiliz askerler komutanlarının beceriksizliği yüzünden öldürülür ve alay sancakları düşmanın eline geçer. Sharpe olanları öfke ve çaresizlikle seyretmek zorundadır.

Napolyon Savaşları Paris’in işgal edilmesi ve Napolyon’un tahttan feragat etmesi üzerine sona ermesiyle galip devletler 1814 yılı Kasım ayında Viyana Kongresini toplar. Burada farklı ülkelerin farklı çıkarları çatışır. Rus Çarı I. Aleksandr Polonya’yı topraklarına katmaya çalışmakta Prusya Saksonya’yı istemekteydi. Birleşik Krallık temsilcisi Robert Stewart ise bu taleplere karşı olarak Fransa Temsilcisi Talleyrand ve Avusturya temsilcisi Metternich ile birlikte hareket eder. Galip devletlerin rehavetinden yararlanan Napolyon 26 Şubat 1815 günü sürgünden ayrılarak Fransa topraklarına ayak basar. Mutlakiyetçilen hakim olduğu Vendée hariç olmak üzere geçtiği her yerde yeniden imparator olarak tanınan Napolyon iktidarı alır. 13 Mart 1815 günü aldığı kararla önceki parlamentoyu iptal eder ve imparatorluğunu ilan eder. Derhal ordusunu yeniden oluşturmaya koyulan Napolyon, Viyana Kongresinin kendisini yasadışı ilan etmesiyle savaşın içinde bulur. Birlikleri terhis edilmiş olan ve genel seferberlik ilan etmediğinden diğer kıta ülkelerine göre ordusu daha küçük olduğundan Birleşik Krallık, diğer müttefik ordularına mali destek vermeyi tercih eder.

İnisiyatifin kendisinde olduğunu bilen Paris ve Lyon gibi korunaklı şehirleri olmasına rağmen Napolyon savunma yerine saldırı savaşını tercih eder. Amacı müttefik kuvvetlerin bir araya gelmesine izin vermeden her birisini ayrı ayrı yenerek antlaşma masasına oturmaya razı etmektir. Napolyon’u Yarımada Savaşı sırasında mağlup eden Birleşik Krallık askerlerinin en deneyimlileri ABD ile yapılan 1812 Savaşına gönderilmiştir. Napolyon’un bir avantajı da Birleşik Hollanda Krallığı’na karşı ayaklanma konumunda olan Belçika’nın içinde bulunduğu durumdur.

Belirleyici muharebe 18 Haziran 1815 günü yaşanır. Napolyon’un müttefik ordularının birleşmesine engel olma planları başarısız olur. Mağlup olan Fransız Ordusu Paris yönünde geri çekilir. Waterloo’dan üç gün sonra Paris’e gelen Napolyon hala iktidarda kalma ve direniş başlatma planları yapsa da ülkedeki kamuoyu buna engel olur. Formalite olmasını bildiği halde 22 Haziran 1815 günü dört yaşındaki oğlu II. Napolyon lehine tahtı bırakır. Müttefik devletler XVIII. Louis iktidarını yeniden kuracak ve Napolyon da 1821 yılında öleceği Saint Helena Adasına sürgüne gönderilecektir.