Harold Budd

Harold Montgomory Budd (24 Mayıs 1936-8 Aralık 2020) Amerikalı avangart besteci ve şairdi. Los Angeles'ta doğan ve Mojave Çölü'nde büyüyen Budd, 1960'ların sonlarında Güney Kaliforniya'nın minimalist ve avangart sahnesinde saygın bir besteci oldu ve daha sonra Brian Eno ve Robin Guthrie gibi kişilerle yaptığı çalışmalarla daha iyi tanındı. Budd, piyano çalmak için "yumuşak pedal" olarak adlandırdığı tekniği geliştirdi.

Budd California, Los Angeles'ta doğdu ve çocukluğunu Victorville, California'da Mojave Çölü'nde geçirdi. Askere gittikten sonra davul çaldığı alay grubuna katıldı. Budd, ona Monterey bölgesindeki konserlerde katıldı.

Douglas Aircraft'ta çalıştıktan sonra Budd, Los Angeles Community College'da bir mimarlık kursuna kaydoldu. Fakat müzikal yeteneği onu beste yapmaya teşvik eden bir öğretmen tarafından fark edildi.

Budd'ın besteci olarak kariyeri 1962'de başladı. Sonraki yıllarda yerel avangart camiada önemli bir itibar kazandı. Budd, Ingolf Dahl'ın himayesinde Güney Kaliforniya Üniversitesi'nde müzik okudu. 1966'da mezun oldu. Bu dönem öncelikle John Cage ve Morton Feldman'ın yanı sıra yazıştığı soyut dışavurumcu ressam Mark Rothko'dan etkilenendi ve minimalist bir çizgiye kaydı.

1972'de, öğretmenlik kariyerini California Sanat Enstitüsü'nde sürdürürken, bir besteci olarak yeniden ortaya çıktı. 1972-1975 yılları arasında The Pavilion of Dreams kolektif başlığı altında dört ayrı eser yarattı. Bu eserlerin tarzı, popüler caz ve avangartın alışılmadık bir karışımıydı. 1972 tarihli Madrigals of the Rose Angel adlı eseri İngiliz besteci Gavin Bryars'a gönderildi ve onu Brian Eno'ya iletti. Eno, Budd ile temasa geçti ve Obscure Records etiketi için kayıt yapması için onu Londra'ya getirtdi. Budd 1976'da enstitüden istifa etti ve Eno'nun ürettiği yeni bestelerini kaydetmeye başladı. İki yıl sonra Harold Budd'ın ilk albümü The Pavilion of Dreams (1978) yayınlandı. Parçaların ilk gösterisi, Daniel Lentz tarafından yönetilen Kaliforniya'daki bir Fransisken kilisesinde yapıldı. "

Eno ile yaptığı çalışma, Bryars'ın odak noktasını, sentezleyiciler ve elektronik tedavilerin kullanımıyla karakterize edilen, genellikle diğer müzisyenlerle işbirliği yapan stüdyo liderliğindeki projelere kaydırmasına neden oldu. Budd, "yumuşak pedal" olarak nitelendirdiği, yavaş ve sürekli olarak tanımlanabilecek bir piyano çalma tarzı geliştirdi. Sıklıkla Ambient kategorisine girmesine rağmen, bir Ambient sanatçısı olmadığını kesin bir şekilde ilan etti ve kategoriye "kaçırıldığını" hissetti.

1980'de The Plateaux of Mirror ve 1984'te The Pearl olan Brian Eno ile yaptığı iki işbirliği, onun atmosferik piyano tarzını oluşturdu. Lovely Thunder'da ince elektronik dokular tanıttı. Tematik 2000 sürümü The Room, daha minimalist bir yaklaşıma dönüşü gördü. 2003 yılında, U2 ve Bob Dylan'ın yapımcısı ve Brian Eno ile ara sıra birlikte çalışan Daniel Lanois, Harold'ın Los Angeles oturma odasında piyano çalan doğaçlama bir performansını kaydetti; 2005 yılında La Bella Vista albümü olarak piyasaya sürüldü.

Gitarist Robin Guthrie ile uzun soluklu bir işbirliği yaptı. Başlangıçta Budd, Guthrie'nin grubu The Cocteau Twins ile 1985'teki The Moon and the Melodies işbirliğinde çalışırken birlikte çalıştılar. Daha sonra, Greg Araki filmleri Mysterious Skin (2004) ve White Bird in a Blizzard (2014) için iki film müziği de dahil olmak üzere birkaç albüm çıkardılar.

Budd ayrıca XTC'den Andy Partridge ile Through the Hill (1994) albümünde, John Foxx Translucence / Drift Music (2003) albümünde işbirliği yaptı ve 2002'deki Solaris konseri ve canlı albümünde Jah Wobble ile birlikte çalıştı.