II. Dünya Savaşı'nda ideolojiler

Britanya'da Oswald Mosley ve İngiliz Faşistler Birliği, Almanya'ya karşı başka bir dünya savaşının İngiltere'nin ulusal çıkarına olmayacağına ve İngilizlerin "yalnız Britanya için savaşması" gerektiğine inandıkları için savaşa karşıydılar. Eylemdeki editörler ve karikatürler sık ​​sık Britanya İmparatorluğu'nun Japonya'ya karşı bir savunma savaşına hazırlanması gerektiğini ve Almanya ile savaşın İngiltere'nin Asya'daki çıkarlarını tehlikeye atacağını iddia ediyordu. Mosley, partinin tüm çabalarını "Barış Kampanyası" na adadı, savaşın devamı konusunda bir referandum çağrısı yaptı ve Almanya ile müzakere edilmiş bir barış anlaşmasını savundu. Mayıs 1940'ta Mosley ve diğer birçok üst düzey BUF üyesinin Savunma Yönetmeliği 18B kapsamında tutuklanmasının ardından kampanya sona erdi.

1930'larda, özellikle Elizabeth Dilling'in önderliğindeki Anneler hareketi dahilindeki çok sayıda ABD anti-Semiti ve anti-komünisti, Komünizmden ziyade Nazizmin Avrupa'ya hakim olmasının tercih edileceği temelinde II.Dünya Savaşı'na karşı çıktı. Bu kadınlar aynı zamanda kendi oğullarını da ABD'nin savaşa dahil olmasının gerektireceği çatışmanın dışında tutmak istiyorlardı ve savaşın Hristiyanlığı yok edeceğine ve ateist komünizmi Avrupa'ya daha da yayacağına inanıyorlardı.

Henry Ford ayrıca Pearl Harbor'a yapılan saldırıya kadar ABD'nin savaşa katılmasına karşı çıktı ve İngilizler için uçak ve diğer savaş ekipmanı üretmeyi reddetti. Peder Charles Coughlin, ABD'yi savaştan uzak durmaya ve Almanya'nın Büyük Britanya ve Sovyetler Birliği'ni fethetmesine izin vermeye çağırdı. Coughlin'e "Almanya'daki 600.000 Yahudi için tüm dünya savaşmak zorunda mıdır?" dedi.

İkinci Dünya Savaşı'na pasifist muhalefet sınırlıydı. Çatışma sırasında Barış Antlaşması Birliği gibi birkaç örgüt, tüm savaşlara muhalefetlerini sürdürdü. Pasifist bir Hristiyan cemaati olan Bruderhof, savaş çabalarına katılmak yerine İngiltere'den Paraguay ormanlarına yeniden yerleşmeyi seçti.

Mohandas K. Gandhi'nin pasifist hareketi, İngilizlerin teslim olduğunu ve Yahudilerin Nazilere yalnızca şiddet içermeyen bir direniş sunduğunu savunarak savaşa karşı çıktı.

Sosyalistler 1930'larda bölündü. Sosyalist harekette, örneğin Britanya'nın Bağımsız İşçi Partisi'nde güçlü bir pasifizm unsuru vardı. Ancak pasifizme bağlılık, militan anti-faşizm ile dengelendi. Halk Cephesi döneminde Komintern, sağcı partiler de dahil olmak üzere diğer faşizm karşıtı partilerle ittifak kurdu. Bu politika, Sovyetler Birliği'nin Ağustos 1939'da Hitler ile saldırmazlık antlaşması imzalamasıyla Komintern tarafından sona erdirildi.

Komünist cephe örgütleri, Nazi-Sovyet paktı döneminde savaşa karşı çıktı. Çoğu görev bilinciyle Moskova'dan gelen emirlere uyuyordu. 1940'ta Britanya'nın Daily Worker'ı Müttefik savaş çabalarından "İngiliz-Fransız emperyalist savaş makinesi" olarak bahsetti. Aynı zamanda Joseph Stalin, Polonya, Finlandiya, Estonya, Letonya, Litvanya'ya bir dizi askeri saldırı emri verdi. Diğer ülkelerdeki savaşa hazırlanmak için savaşa ve askeri hazırlıklara karşı çıkmak için komünist partileri ve cephe gruplarını kullandı, böylece Müttefikler (İngiltere ve Fransa) saldırganlığa daha az direnebildi ve ABD'yi savaşın dışında tutabildi.

Almanya, 22 Haziran 1941'de Sovyetler Birliği'ni işgal ettiğinde dünyanın dört bir yanındaki komünist partiler yönünü tersine çevirdi ve ardından Sovyetlere maddi desteğin uzatılmasını savundu.

Az sayıda sosyalist (ancak Moskova'ya itaat eden çok az Komintern üyesi) savaşa karşı çıkmaya devam etti. Leon Troçki, savaşa muhalefet ve savaş sırasında endüstriyel eyleme destek çağrısında bulunarak Proleter Askeri Politikasını hazırlamıştı. Sol komünistler, birçok anarşistin yaptığı gibi benzer bir pozisyon aldı.

Komintern ile bağlantılı bazı komünist liderliğindeki örgütler, Hitler-Stalin paktı döneminde savaşa karşı çıktılar, ancak daha sonra Almanya Sovyetler Birliği'ni işgal ettikten sonra onu desteklediler. Bununla birlikte, ABD'nin o zamanki en popüler komünist örgütü olan ABD Komünist Partisi, politikalarını faşizme karşı bir Halk Cephesi ihtiyacına dayandırarak, İkinci Dünya Savaşı boyunca müdahaleye karşı anti-faşist bir bakış açısını sıkı bir şekilde sürdürdü.

Sömürge ülkelerindeki birkaç milliyetçi hareket, sömürgecilerin yarattığı çatışmalardan biri olarak gördükleri çatışmaya katılmayacaktı. Bu belki de en güçlüydü, bazı milliyetçiler savaşa muhalefetin ötesine geçerek Hint Ulusal Ordusu'nu kurdu ve Japon güçleriyle birlikte savaştı. Muhalefet, kısmen Troçkist Lanka Sama Samaja Partisi'nin etkisiyle isyan eden Cocos Adaları'ndaki Seylan garnizonları arasında da görüldü.

Amerika Birleşik Devletleri'nde, Elijah Muhammad de dahil olmak üzere, askere alınmaya veya isyana direndikleri için 125'ten fazla Afro-Amerikalı hapsedildi. Birçoğu Doğu Dünyası Pasifik Hareketi veya İslam Milleti ile ilişkilendirildi ve Japonları dünyanın beyaz olmayan insanlarının şampiyonları olarak gördü.

Birinci Dünya Savaşı'nda Merkez Güçleri affetmek için Wilsoncu idealizminin reddedildiğini gören bazı Amerikalılar, bu "Eski Dünya" savaşının önüne geçmeyi umdular. Alman-Amerikan Bund, izolasyonculuk talebiyle New York City'nin caddelerinde bile yürüdü. Amerika Birinci Komitesi liderliğindeki izolasyoncular, Başkan Roosevelt'in savaşa girme çabalarına karşı büyük, sesli ve güçlü bir meydan okuma yaptı. Charles Lindbergh belki de en ünlü izolasyoncuydu.