1971 Bangladeş Soykırımı

Bangladeş soykırımı, 26 Mart 1971'de, Batı Pakistan'ın egemen olduğu Pakistan hükûmeti, Bengallilerin kendi kaderini tayin etme çağrılarını bastırmak için ülkenin Doğu Pakistan'ına (şimdiki Bangladeş) askeri bir baskıya başladığında - Işıldak Operasyonu - başladı. Dokuz ay süren Bangladeş Kurtuluş Savaşı sırasında, Pakistan Silahlı Kuvvetleri ve Cemaat-i İslamiden Pakistan yanlısı İslamcı milisler 300.000 ile 3.000.000 arasındaki Bengalliyi öldürdü ve sistematik bir soykırım tecavüzü kapsamında 200.000 ile 400.000 arasında Bengalli kadına tecavüz etti. Bangladeş Hükûmeti, soykırım sırasında 3.000.000 kişinin öldürüldüğünü ve bunun da Holokost'tan bu yana yaşanan en büyük soykırım olduğunu belirtiyor.

Kadınlara yönelik eylemler, Bengalli kadınların gonimoter maal (Bengalcede "kamu malı" anlamına gelir) olduğunu ilan eden Pakistan'ın dini liderleri tarafından desteklendi. Çatışmanın bir sonucu olarak, sekiz ile on milyon arasındaki insan komşu Hindistan'a sığınmak için ülkeden kaçtı. 70 milyon sivilden 30 milyona yakınının ülke içinde yerinden edilmiş olduğu tahmin edilmektedir. Savaş sırasında Bengalliler ve Urduca konuşan Bihariler arasında etnik şiddet de vardı. Bihariler, Bengalli çeteler ve milislerden misillemelerle karşı karşıya kaldılar ve 1000 ile 150.000 arasındaki Bihari öldürüldü.

Bangladeş Kurtuluş Savaşı sırasında yaşananların bir soykırım olduğu konusunda akademik bir görüş birliği vardır; ancak öldürmelerin bir soykırım olduğunu inkâr eden bazı akademisyenler ve yazarlar da vardır.

Hindistan'ın bölünmesinin ardından, yeni Pakistan devleti, Hindistan topraklarının 1600 kilometresi ile ayrılmış iki kanadıyla coğrafi bir anomaliye sahipti. Kanatlar sadece coğrafi olarak değil, aynı zamanda kültürel olarak da ayrılmıştı. Batı'nın yetkilileri, Doğu'daki Bengalli Müslümanları "fazla Bengalli" ve İslamî uygulamalarını "aşağı ve saf olmayan" olarak gördüler ve bunun Bengallileri güvenilmez "dindaşlar" yaptığına inanıyorlardı. Bu kapsamda Batı Pakistan'daki politikacılar, Bengallileri kültürel olarak zorla asimile etmek için bir strateji başlattılar.

Bengal halkı Pakistan'da demografik olarak çoğunluktu ve Doğu Pakistan tahmini 75 milyon kişiden oluşurken, ağırlıklı olarak Pencapça konuşulan Batı Pakistan ise 55 milyon kişiydi. Doğu'daki çoğunluk Müslümandı, büyük azınlık Hindular, Budistler ve Hristiyanlardı. Batı, Doğu halkını ikinci sınıf vatandaş olarak görüyordu ve 1971'de Doğu Pakistan'da Pakistan güçlerinin başında görev yapan Emir Abdullah Han Niyazi; Bengallileri, Peştunlar ve Pencaplılar seviyesine eşit olmayanlar olarak nitelendirdi.

1948'de, Pakistan'ın kurulmasından birkaç ay sonra, Genel Vali Muhammed Ali Cinnah, o sırada Pakistan nüfusunun yalnızca yüzde dördü Urduca konuşuyor olsa da Urducayı yeni kurulan devletin ulusal dili olarak ilan etti. Doğu Bengal halkının vilayet dilinin ne olacağını seçebileceğini belirtti ve Urducanın Pakistan'ın ulusal dili olarak kullanılmasına karşı olanları komünistler, hainler ve devlet düşmanları olarak damgaladı. Ardışık hükûmetlerin Bengalceyi ikinci ulusal dil olarak tanımayı reddetmesi, Bengalce hareketinde doruğa ulaştı ve Doğu'da iktidardaki Müslüman Birliğine alternatif olarak yeni kurulan Avami Birliğine verilen desteği güçlendirdi. Doğu Pakistan'ın başkenti Dakka'da 1952'de düzenlenen bir protesto zorla dağıtıldı ve birkaç protestocunun ölümüyle sonuçlandı. Bengalli milliyetçiler, ölenleri davaları için şehit olarak gördüler ve şiddet, ayrılma çağrılarına yol açtı. 1965 Hint-Pakistan Savaşı, ordunun Doğu'nun savunulması için fazladan birlik tahsis etmemesi nedeniyle daha fazla mağduriyete neden oldu. Bu, 1965 ihtilafı sırasında Hindistan'ın saldırması durumunda milletlerini savunmasız gören ve Pakistan Cumhurbaşkanı Eyüb Han'ın eğer bu durum Keşmir'i kazanmak anlamına geliyorsa Doğu'yu kaybetmeye istekli olduğunu gören Bengalliler için bir endişe meselesiydi.

12 Kasım 1970'te patlak veren Bhola Kasırgası'na verilen yavaş tepki, geniş ölçüde, Aralık 1970 genel seçimlerinde katkıda bulunan bir faktör olarak görülüyor. Şeyh Mucibur Rahman başkanlığındaki Doğu Pakistan merkezli Avami Birliği, Pakistan'ın kuruluşundan bu yana Doğu Pakistan'ı kapsayan ilk demokratik seçimde ulusal bir çoğunluk kazandı. Ancak Batı Pakistan müesses nizamı Bengallilerin bir hükûmet kurmalarını engelledi. Cumhurbaşkanı Yahya Han, Zülfikar Ali Butto'nun teşvikiyle Avami Birliğini yasakladı ve sıkıyönetim ilan etti. Pakistan Ordusu Ramna Kali Mandir'i (tapınak) yıktı ve 85 Hindu'yu öldürdü. 22 Şubat 1971'de General Yahya Han'ın "Onların üç milyonunu öldür, gerisi bizim elimizden yiyecektir." dediği bildiriliyor.

Bazı Bengalliler birleşik bir Pakistan'ı desteklediler ve ayrılmaya karşı çıktılar. Hint akademisyen Sarmila Bose'a göre, bu Pakistan yanlısı Bengalliler önemli bir azınlığı oluşturuyorlar ve İslami partileri içeriyorlardı. Ayrıca, vilayet özerkliği elde etmeyi umut eden birçok Avami Birliği seçmeni ayrılmayı arzu etmemiş olabilir. Ek olarak, bazı Bengalli subaylar ve askerler Pakistan Ordusuna sadık kaldılar ve diğer Batı Pakistanlı askerlerle birlikte Hindistan tarafından savaş esiri olarak alındılar. Böylece, Sarmila Bose'a göre, bağımsızlık yanlısı savaşçıları öldüren ve onlara zulmeden birçok rejim yanlısı Bengalli de vardı. Sydney Schanberg, Haziran 1971'de Pakistan Ordusu tarafından silahlı sivil birliklerin kurulduğunu bildirdi. Çoğu Bihari ve Urduca konuşanlar iken, sadece bir azınlığı Bengalce konuşanlar idi. Yerel bilgiye sahip birlikler, Pakistan Ordusunun soykırım uygulanmasında önemli rol oynadı. Amerikalı yazar Gary J. Bass, Pakistan'ın dağılmasının kaçınılmaz olmadığına inanıyor ve 25 Mart 1971'i, askeri operasyonların başlamasıyla Bengalliler için birleşik bir Pakistan fikrinin sona erdiği nokta olarak tanımlıyor. John H. Gill'e göre, savaş sırasında Pakistan yanlısı Bengalliler ile bağımsızlık yanlısı Bengalliler arasında yaygın bir kutuplaşma olduğundan, bu iç savaşlar günümüz Bangladeş'inin iç siyasetinde hâlâ devam ediyor.

Işıldak Operasyonu, Pakistan Ordusu tarafından Doğu Pakistan'daki ayrılıkçı Bengal milliyetçi hareketinin unsurlarını engellemek için Mart 1971'de gerçekleştirilen planlı bir askeri operasyondu. Pakistan devleti, Mart ayı başlarında Bengallilerin Bihari karşıtı şiddeti sebebiyle Işıldak Operasyonu'nu başlatmayı meşru buldu. Batı Pakistan'daki hükûmet tarafından emredilen bu operasyon, Kasım 1970'te başlatılan Blitz Operasyonu'nun devamı olarak görülüyordu. 1 Mart 1971'de Doğu Pakistan valisi Amiral Seyyid Muhammed Ahsen, Doğu Pakistan'daki askerî harekâta katılmamasının ardından değiştirildi. Halefi Sahabzade Yakub Han, Doğu Pakistan'daki bir isyanı ve askerî harekâtla ilgili anlaşmazlığı bastırmak için asker kullanmayı reddettikten sonra istifa etti.

Hint akademisyen Sarmila Bose'a göre, Ulusal Meclisin 1 Mart'ta ertelenmesi, 1-25 Mart döneminde Bengalli protestocular tarafından yayılan ve Pakistan hükûmetinin vilayetin çoğu üzerindeki kontrolünü kaybettiği yaygın kanunsuzluğa yol açtı. Bose, bu 25 günlük kanunsuzluk dönemi boyunca, Bengallilerin Bengalli olmayanlara yönelik saldırılarının yanı sıra - Bose ve Anthony Mascarenhas'a göre - Işıldak Operasyonu'nun 25 Mart'taki başlangıçına kadar büyük bir kısıtlama gösteren Pakistan askeri personeline yönelik saldırıların yaygın olduğunu iddia ediyor. Bose, kitabında Pakistan Ordusunun yaptığı vahşeti de anlattı. Anthony Mascarenhas'a göre, Pakistan Ordusunun eylemleri, Bengallilerin uyguladığı şiddete kıyasla "tamamen daha kötü ve daha büyük ölçekte" idi.

25 Mart 1971 gecesi Pakistan Ordusu Işıldak Operasyonu'nu başlattı. Time dergisi, Işıldak Operasyonu'ndaki rolü nedeniyle General Tikka Han'ı "Bengal Kasabı" olarak adlandırdı. Operasyonun hedefleri arasında Dakka Üniversitesi gayrimüslim öğrencilerin yurdu olan Jagannath Hall, Rajarbagh Polis Hatları ve Doğu Pakistan Tüfeklerinin karargahı olan Pilkhana yer aldı. Dakka Üniversitesi yurtlarında yaklaşık 34 öğrenci öldürüldü. Hindu nüfusun çoğunlukta olduğu eski Dakka mahallelerine de saldırı düzenlendi. Amerikalı bir gazeteci olan Robert Payne, o gece 7000 kişinin öldürüldüğünü ve 3000 kişinin tutuklandığını tahmin ediyor. Pakistan Ordusunun düzenlediği operasyonda Dakka Üniversitesinin öğretmenleri öldürüldü. Şeyh Muciburrahman, 25 Mart'ta Pakistan Ordusu tarafından tutuklandı. Ramna Kali Mandir, Mart 1971'de Pakistan Ordusu tarafından yıkıldı.

Orijinal plan, 26 Mart 1971'de büyük şehirlerin kontrolünü ele geçirmeyi ve ardından bir ay içinde tüm siyasi veya askeri muhalefeti ortadan kaldırmayı öngörüyordu. Uzun süreli Bengal direnişi Pakistanlı planlamacılar tarafından beklenmiyordu. Işıldak Operasyonu'nun ana aşaması, Mayıs ortasında Bengal'in elindeki son büyük şehrin düşmesiyle sona erdi. Kırsal alan hâlâ neredeyse eşit bir şekilde çekişme halindeydi.

Bangladeş Soykırımı'nın ilk raporu Batı Pakistanlı gazeteci Anthony Mascarenhas tarafından 13 Haziran 1971'de Londra'da Sunday Times'da "Soykırım" başlığıyla yayınlandı. Şöyle yazdı: "Köyden köye ve kapı kapı dolaşan Hinduları gördüm, üstünkörü bir 'muayene' sünnetsiz olduklarını gösterdikten sonra kurşuna dizildiler. Comilla'daki Circuit House'un (sivil yönetim merkezi) yerleşkesinde dövülerek öldürülen adamların çığlıklarını duydum. Kamyonlar dolusu başka insan hedefi gördüm ve onlara yardım etmek için insanlığa sahip olanlar, karanlık ve sokağa çıkma yasağı örtüsü altında 'bertaraf için' çekildiler." Bu makale, dünya kamuoyunun Pakistan aleyhine dönmesine yardımcı oldu ve Hindistan Hükûmetini müdahale etmeye kararlı bir şekilde teşvik etti. 2 Ağustos 1971'de Time dergisi muhabiri, Pakistan ordusunun Doğu Pakistan'daki yıkımının ayrıntılı açıklamasını içeren bir yazı gönderdi. Şehirlerin tüm bölümlerinin topçu atışları ve hava bombardımanlarından zarar gördüğünü yazdı. Yazıda şunları yazdı: "Askerlerin Eski Şehir'in bazı bölümlerini alev makineleriyle ateşe verdiği ve ardından ateş çemberinden kaçmaya çalışırken binlerce kişiyi makineli tüfekle vurduğu Dakka'da, yaklaşık 25 blok buldozerle boşaltıldı ve açık alanlar tıklım tıklım varoşların ortasında uyumsuz bir şekilde ayarlandı." Üst düzey bir Amerikalı yetkilinin "Polonya'daki Nazilerin günlerinden bu yana en inanılmaz, hesaplanmış şey" dediği aktarıldı.

Amerikalı diplomat Archer K. Blood, Blood Telgrafı'nda Richard Nixon yönetiminin durumu görmezden gelmesini ele alan bir yazı kaleme aldı: "Pakistan ordusunun desteğiyle, Bengalli olmayan Müslümanlar sistematik bir şekilde yoksul insanların mahallelerine saldırıyorlar, Bengallileri ve Hinduları öldürüyorlar."

En uç iddia olarak, Bangladeşli yetkililer 3 milyon kadar insanın öldürüldüğünü iddia ediyorlar. En düşük tahmin, rakamın 26.000 sivil kayıp olduğunu iddia eden resmi Pakistan Hükûmeti soruşturması olan tartışmalı Hamoodur Rahman Komisyonundan geliyor. 3 milyon rakamı Bangladeş kültürüne ve edebiyatına yerleşmiş durumda. Bangladeş'in ilk dışişleri bakanı Seyyid A. Karim, rakamın kaynağının Sovyetler Birliği Komünist Partisinin haber kolu Pravda olduğunu iddia ediyor. Bağımsız araştırmacılar, ölü sayısının 300.000 ile 500.000 kişi civarında olduğunu tahmin ederken, diğerleri zayiat rakamının 3 milyon olduğunu tahmin ediyorlar. CIA ve ABD Dışişleri Bakanlığı, soykırımda 200.000 kişinin öldürüldüğünü tahmin ediyor.

Sarmila Bose'un tartışmalı kitabı Ölü Hesaplaşma: 1971 Bangladeş Savaşı Anıları'na göre sayı, 50.000 ile 100.000 arasında bir yerdedir. Ancak kitabı gazeteciler, yazar ve görsel sanatçı Naeem Mohaiemen, Durham Üniversitesinde antropolog olan Nayanika Mookherjee ve diğerleri tarafından sert eleştirilere maruz kaldı.

1976'da Bangladeş, Uluslararası İshalli Hastalıklar Araştırma Merkezi, Noakhali, Matlab'da kapsamlı bir nüfus araştırmasına girişti ve burada toplam 868 savaş zamanı aşırı ölüm kaydedildi. Bu, tüm Bangladeş'te tahmini toplam ölüm sayısının yaklaşık 500.000'e çıkmasına neden oldu. Bu çalışmaya dayanarak, 2008 yılında British Medical Journal, Ziad Obermeyer, Christopher JL Murray ve Emmanuela Gakidou tarafından yürütülen ve çatışma sonucunda 125.000 - 505.000 sivilin öldüğünü tahmin eden bir çalışma yürütmüştür. Yazarlar, bunun Uppsala Üniversitesi ve Barış Araştırmaları Enstitüsü, Oslo tarafından yapılan önceki 58.000 tahmininden çok daha yüksek olduğunu belirtiyorlar. Bu rakam, Bangladeşli yazar Ahmed Şerif'in 1996'da "siyasi avantajlar elde etmek için gerçeği gizlediklerini" ekleyen açıklamalarıyla destekleniyor. Amerikalı siyaset bilimci Richard Sisson ve Leo E. Rose, tüm taraflarca öldürülen 300.000 kişi gibi düşük seviye bir tahminde bulunur ve bir soykırımın meydana geldiğini reddederken, Amerikalı siyaset bilimci RJ Rummel Bangladeş'te yaklaşık 1.5 milyon kişinin öldüğünü tahmin ediyor. Hint gazeteci Nirmal Sen, öldürülen toplam sayının yaklaşık 250.000 olduğunu ve bunların arasında yaklaşık 100.000'inin Bengalli ve geri kalanının Bihari olduğunu iddia ediyor.

Christian Gerlach'ın 2018 tarihli bir makalesi, Doğu Pakistan'daki savaştan kaynaklanan toplam ölümlerin yarım milyonu biraz aştığını ve 1 milyonu geçemeyeceği sonucuna vardı, ölümlerin çoğunluğunun "açlık, yokluk ve yorgunluktan" ölen kırsal kesim sakinleri olduğunu ve çatışmayı takip eden yılda birçok ölüm meydana geldiğini de sözlerine ekledi. Gazete, Avami Birliğinin 200.000 üyesinden 17.000'inin öldürüldüğünü ve Birlik liderlerinin 167'den 15'e 20'lik bir ölüm oranı yaşadığını belirtiyor. Makale ayrıca, Bengal entelijansiyasını yok etmek için koordineli bir girişim olduğunu istatistiksel kanıtlara dayanarak reddediyor: "Bangladeş propaganda bakanlığı tarafından yayınlanan veriler kabul edilirse tüm üniversite profesörlerinin yüzde 4,2'si, tüm kolej öğretmenlerinin yüzde 1,4'ü, tüm ortaokul ve ilkokul öğretmenlerinin yüzde 0,6'sı ve tüm öğretim personelinin yüzde 0,6'sı öldürüldü. Yukarıda belirtilen Eğitim Bakanlığı verilerine göre, tüm öğretim personelinin yüzde 1,2'si öldürüldü. Bu, bir imha kampanyasının pek bir kanıtı değil."

Öldürülenlerin çoğu, Razakarlar, Eş-Şems ve El-Bedir güçleri de dahil olmak üzere Batı Pakistan Ordusu tarafından oluşturulan radikal dini paramiliter milislerin kurbanlarıydı. Bangladeş'te çok sayıda toplu mezar vardır ve daha fazlası sürekli olarak keşfedilmektedir (örneğin, Ağustos 1999'da keşfedilen, şehrin Mirpur bölgesinde bulunan Dakka'daki bir caminin yakınındaki eski bir kuyudaki gibi). Dakka'daki Amerikan Konsolosluğundan Amerika Birleşik Devletleri Dışişleri Bakanlığına gönderilen telgraflarda belgelenen Bengalis'teki savaşın ilk gecesi, Dakka Üniversitesi öğrencilerinin ve diğer sivillerin ayrım gözetmeksizin öldürülmesine tanık oldu.

16 Aralık 2002'de, George Washington Üniversitesi Ulusal Güvenlik Arşivi, çoğunlukla ABD büyükelçiliği yetkilileri ile Dakka ve Hindistan'daki USIS merkezleri ve Washington DC'deki yetkililer arasındaki iletişimlerden oluşan, gizliliği kaldırılmış bir belgeler koleksiyonu yayınladı. Bu belgelerde Bangladeş'teki diplomatik kurumlarda çalışan Amerikalı yetkililer, o sırada bilgi sahibi oldukları olayları tanımlamak için seçici soykırım ve soykırım (bkz. Blood telgrafı) terimlerini kullandılar. Nixon yönetimine bildirilen olayların tam kronolojisi, Dışişleri Bakanlığının web sitesinde bulunabilir.

Cemaat-i İslami partisi ve diğer bazı Pakistan yanlısı İslamcılar, Bangladeş'in bağımsızlık mücadelesine karşı çıktılar ve İslami dayanışma dışında Pakistan devleti ve silahlı kuvvetleriyle işbirliği yaptılar. Siyaset bilimci Peter Tomsen'e göre Pakistan gizli servisi, siyasi parti Cemaat-i İslami ile birlikte milliyetçi harekete karşı operasyonları yürütmek için El-Bedir ("ay") ve Eş-Şems ("güneş") gibi milisler kurdu. Bu milisler, diğer suçların yanı sıra savaşmayan kişileri hedef aldı ve tecavüz ettiler. Razakarlar olarak bilinen yerel işbirlikçiler de vahşete katıldılar. Terim o zamandan beri batıdaki "Yahuda" terimine benzer aşağılayıcı bir terim haline geldi.

Seçimi kaybeden Müslüman Birliği, Nizam-ı İslam, Cemaat-i İslami ve Cemaat Ulema Pakistan üyeleri, orduyla işbirliği yaptı ve onlar için istihbarat örgütü olarak hareket etti. Cemaat-i İslami üyeleri ve bazı liderleri, tecavüz ve hedefli cinayetlerde Pakistan güçleriyle işbirliği yaptılar. Bedir ve Şems'in gaddarlıkları dünya çapında haber ajanslarının dikkatini çekti; katliamlar ve tecavüzler geniş çapta rapor edildi.

Savaş sırasında Pakistan Ordusu ve başta Cemaat-i İslami olmak üzere yerel işbirlikçileri, önde gelen Bengalli aydınları sistematik bir şekilde infaz etti. Dakka Üniversitesinden bir dizi profesör, savaşın ilk birkaç gününde öldürüldü. Ancak, entelektüellerin hedefli öldürülmesinin en uç vakaları savaşın son birkaç gününde gerçekleşti. Profesörler, gazeteciler, doktorlar, sanatçılar, mühendisler ve yazarlar, Pakistan Ordusu ve Dakka'daki Razakar milisleri tarafından, gözleri bağlı bir biçimde Mirpur, Mohammadpur, Nakhalpara, Rajarbagh ve şehrin farklı bölgelerindeki diğer yerlerdeki işkence hücrelerine götürüldüler. Özellikle Rayerbazar ve Mirpur'da toplu olarak idam edildiler. İddiaya göre Pakistan Ordusu ve onun paramiliter kolu el-Bedir ve Şems güçleri doktorlar, öğretmenler, şairler ve bilim adamlarından oluşan bir liste oluşturdu.

Savaşın dokuz aylık süresi boyunca Pakistan Ordusu, yerel işbirlikçilerin yardımıyla, sistematik olarak tahmini 991 öğretmen, 13 gazeteci, 49 doktor, 42 avukat ve 16 yazar, sanatçı ve mühendisi idam etti. 16 Aralık'ta savaşın resmi olarak sona ermesinden sonra bile, silahlı Pakistan askerleri veya işbirlikçileri tarafından cinayetlerin işlendiğine dair haberler vardı. Böyle bir olayda, önemli film yapımcısı Jahir Raihan 30 Ocak 1972'de Mirpur'da iddiaya göre silahlı Behariler tarafından öldürüldü. Öldürülen insanların anısına 14 Aralık, Bangladeş'te Şehid Buddhijibi Dibosh ("Şehit Aydınlar Günü") olarak anılıyor.

25 Mart ile 16 Aralık 1971 tarihleri arasında ülkenin farklı yerlerinde öldürülen önemli aydınlar arasında Dakka Üniversitesi profesörleri Dr. Govinda Chandra Dev (felsefe), Dr. Munier Chowdhury (Bengalce edebiyatı), Dr. Mufazzal Haider Chaudhury (Bengalce edebiyatı), Dr. Anwar Pasha (Bengalce Edebiyatı), Dr. M Abul Khair (tarih), Dr. Jyotirmoy Guhathakurta (İngiliz edebiyatı), Humayun Kabir (İngiliz edebiyatı), Rashidul Hasan (İngiliz edebiyatı), Ghyasuddin Ahmed, Sirajul Haque Khan, Faizul Mahi, Dr Santosh Chandra Bhattacharyya ve Saidul Hassan (fizik); Rajshahi Üniversitesi profesörleri Dr. Hobibur Rahman (matematik), Prof Sukhranjan Somaddar (Sanskritçe), Prof Mir Abdul Quaiyum (psikoloji) ve Dr. Mohammed Fazle Rabbee (kardiyolog), Dr. AFM Alim Chowdhury (göz doktoru), Shahidullah Kaiser (gazeteci), Nizamuddin Ahmed (gazeteci), Selina Parvin (gazeteci), Altaf Mahmud (söz yazarı ve müzisyen), Dhirendranath Datta (politikacı), Jahir Raihan (romancı, gazeteci, film yönetmeni) ve Ranadaprasad Saha (hayırsever) vardır.

Anthony Mascarenhas, Bengallilerin Biharilere karşı uyguladığı şiddet hakkında yazdığı 'Haziran 1971'de Soykırım' başlıklı bir gazete makalesi yayınladı.Önce Bengalli olmayanların, Bengalli nefretinin vahşi bir patlamasıyla katledilmesiydi. Şimdi ise Batı Pakistan ordusu tarafından kasıtlı olarak gerçekleştirilen bir katliam... Doğu Bengal'de katliam yapanlar sadece Batı Pakistan askerleri değil elbette. 25 Mart gecesi... Doğu Pakistan'da konuşlu Bengalli birlikler ve paramiliter birlikler isyan etti ve Bengalli olmayanlara acımasız bir vahşetle saldırdı. Çoğu 1947'deki bölünme ayaklanmaları sırasında Pakistan'ı seçen Biharlı mülteciler olan binlerce talihsiz Müslüman aile acımasızca yok edildi. Kadınlar tecavüze uğradı ya da özel yapım bıçaklarla memeleri parçalandı. Çocuklar da bu dehşetten kaçamadı; şanslı olanlar ebeveynleriyle birlikte öldürüldü...Pakistanlı Tümgeneral Hadim Hüseyin Raja kitabında Niyazi'nin Bengalli subayların yanında "Ana iss haramzadi qom ki nazal badal doonga (Bengallilerin ırkını değiştireceğim)" dediğini yazmıştı. Komisyona yapılan bir tanık ifadesinde "Askerler, Komutan'ın (Korgeneral Niyazi) kendisi bir tecavüzcüyken, nasıl durdurulabileceklerini söylerlerdi".

Tecavüze uğrayan kadınların doğrudan deneyimlerini içeren bir başka çalışma ise Nilima İbrahim'in Ami Birangona Bolchhi ("Ben, kahraman, konuşuyor"). Eser, adına savaştan sonra Şeyh Mucibur Rahman'ın savaş sırasında tecavüze uğrayan ve işkence gören kadınlara verdiği Birangona (Kahraman) kelimesinden gelmektedir. Bu, kadınların toplumda karşılaşabilecekleri herhangi bir sosyal damgayı hafifletmek için bilinçli bir çabaydı.

Pakistan Ordusu tarafından kurulan "tecavüz kampları"na dair görgü tanıklarının raporları var. ABD merkezli Women's Media Center'ın Kuşatma Altındaki Kadınlar Projesi, 8 yaşındaki kızların ve 75 yaşındaki kadınların Pakistan askeri kışlalarında gözaltına alındıklarını ve burada bazen toplu katliamla sonuçlanan toplu tecavüz mağdurları olduklarını bildirdi. Rapor, hayatta kalanlarla yapılan röportajlara dayanıyordu. Avustralyalı Doktor Geoffrey Davis, Birleşmiş Milletler ve Uluslararası Aile Planlaması Federasyonu tarafından tecavüz mağdurlarına geç dönem kürtaj yapmak üzere Bangladeş'e getirildi. Kendisi 200.000 ile 400.000 tecavüz kurbanının azımsanacak sayılar olduğu görüşündeydi. Pakistan ordusunun eylemleriyle ilgili olarak:"Piyadeleri geride tutup topçuları öne sürerek hastaneleri ve okulları bombalıyorlardı. Bu da kasabada tam bir kaosa neden oluyordu. Sonra piyadeler içeri giriyor ve kadınları ayırmaya başlıyordu. Küçük çocuklar dışında, cinsel olgunluğa erişmiş olan herkes ayrılırdı... Ve sonra kadınlar koruma altında bir yerleşkeye konur ve askerlerin kullanımına sunulurdu... Anlattıkları hikayelerden bazıları dehşet vericiydi. Tekrar tekrar tecavüze uğramak. Birçoğu bu [tecavüz] kamplarında öldü. Her şey hakkında bir inançsızlık havası vardı. Kimse bunun gerçekten yaşandığına inanamıyordu! Ancak kanıtlar bunun gerçekleştiğini açıkça gösteriyordu."Ekim 2005'te Sarmila Bose, savaştaki ölümlerin ve tecavüz iddialarının siyasi amaçlarla büyük ölçüde abartıldığını öne süren bir makale yayınladı. Birçok çevreden övgüler alsa da bir dizi araştırmacı Bose'un çalışmasında hatalı istatistiksel analiz metodolojisi, başvurulan kaynakların yanlış beyan edilmesi ve Pakistan Ordusu ifadelerine orantısız ağırlık da dahil olmak üzere yanlışlıklar gösterdi.

Tarihçi Christian Gerlach, "istatistiki verilerin sistematik bir şekilde toplanmasının, muhtemelen geçici verilerin üç milyon kişinin öldüğü ve en az 200.000 kadının tecavüze uğradığı iddiasını kanıtlamaması nedeniyle iptal edildiğini" belirtmektedir.

Time dergisinde 2 Ağustos 1971 tarihli bir makale, "Mültecilerin dörtte üçünü ve ölülerin çoğunluğunu oluşturan Hindular, Müslüman askeri nefretinin yükünü taşıdı." ifadesi geçti. Pakistan ordusunun Dakka'daki doğu komutanlığı karargah yetkilileri, hükûmetin Doğu Bengal'deki politikasını netleştirdi. Hinduların ortadan kaldırılması veya sürgün edilmesinden sonra, malları orta sınıf Müslümanlar arasında paylaşılacaktı. Albay Naim'e göre Hindular "Müslüman kitlelerin altını oydular." Bengal kültürünün büyük ölçüde Hindu kültürü olduğunu söyledi ve "Toprağı insanlara geri vermek için onları ayırmamız gerekiyor." dedi. Nisan 1971'de Comilla'da Binbaşı Rathore Anthony Mascarenhas'a Hindular hakkında şunları söyledi: "Şimdi, savaş örtüsü altında onları bitirmek için mükemmel bir fırsatımız var. [...] Tabii ki [...], biz sadece Hindu erkekleri öldürüyoruz. Biz askeriz, isyancılar gibi korkak değiliz."

Hinduların Avami Birliğini bozduğu iddia edildi. Pakistan askerleri defalarca ABD Konsolosu Archer Blood'a "Hinduları öldürmeye" geldiklerini söyleyerek övündüler. Bir tanık, bir subayın askerlere bağırdığını duydu: "Müslümanları neden öldürdünüz. Size sadece Hinduları öldürmenizi emrettik." ABD hükûmet yazışmaları, Bangladeş'teki azınlıkların, özellikle Hinduların, Pakistan Ordusunun özel hedefleri olduğunu kaydetti. ABD konsoloslukları, baskının ilk 24 saatinden başlayarak şehirlerde Hindu erkeklerinin sistemli bir şekilde katledildiğini bildirdi. Ordu birlikleri, Hinduların nerede yaşadığını sormak için köylere girdi; Hindu erkeklerini öldürmek "genel kalıp"tı. Hindular sünnetli olmadıkları için teşhis edildi. Bazen ordu Hindu kadınları da katletti. Hiçbir Hindu'nun öldürülmediği alan neredeyse yoktu. Hindu erkeklerin yaygın olarak öldürülmesi ve kadınlara tecavüz edilmesi gerçekleşti. Hinduların çok sayıda katledildiği belgelenmiş olaylar arasında Jathibhanga katliamı, Chuknagar katliamı ve Shankharipara katliamı sayılabilir.

Senatör Edward Kennedy, 1 Kasım 1971 tarihli Amerika Birleşik Devletleri Senatosu Dış İlişkiler Komitesi ifadesinin bir parçası olan bir raporda şunları yazdı: "En sert darbe, toprakları ve dükkânları soyulan, sistematik olarak katledilen ve bazı yerlerde "H" ile işaretlenmiş sarı lekelerle boyanmış Hindu topluluğunun üyeleri oldu. Bütün bunlar, İslamabad'dan sıkıyönetim altında resmi olarak onaylandı, emredildi ve uygulandı". Hindistan'a kaçan Bengalli mültecilerin %60'ından fazlası Hindu'ydu. Hindulara yönelik bu yaygın şiddetin, Doğu Pakistan'ı Hindu ve Hint etkileri olarak görülenlerden arındırma politikası tarafından motive edildiği iddia edildi. Budist tapınakları ve Budist rahipler de yıl boyunca saldırıya uğradı. Yarbay Aziz Ahmed Han, Mayıs 1971'de Hinduları öldürmek için yazılı bir emir olduğunu ve General Niyazi'nin askerlere kaç Hindu öldürdüklerini soracağını bildirdi.

Pulitzer ödüllü gazeteci Sydney Schanberg savaşın başlangıcını ele aldı ve Hindular da dahil olmak üzere Doğu Bengallilerin hem çatışma sırasında hem de sonrasında çektiklerini kapsamlı bir şekilde yazdı. "Nixon'ın Görmezden Geldiği Pakistan Katliamı" adlı bir sendika sütununda, 1972'de kurtarılmış Bangladeş'e dönüşü hakkında yazdı. "Diğer hatırlatıcılar, Pakistanlıların Müslüman ordusunun belirli hedefleri olan Hinduların evlerine boyadıkları sarı "H"lerdi (Bengalli Müslümanları da hedef alan Pakistan Ordusu anlamına gelen "Müslüman ordusu" tarafından). Bangladeş her gün meydana gelen katliamları bildirdi. Bir rahip Schanberg'e güneydeki Barisal bölgesinde bir günde binden fazla Hindu'nun katledildiğini bildirdi. Başka bir rahibin dediğine göre, kuzeydoğudaki Sylhet semtinde toplantı çağrısı yapıldı. Daha sonra birlikler geldiler ve toplanan kalabalıktan 300 Hindu seçtiler ve onları öldürdüler.

1947'de, bölünme ve Pakistan devletinin kuruluşu sırasında, çoğu bölünme sırasında meydana gelen şiddetten kaçan Bihari Müslümanları, Hindistan'dan yeni bağımsız Doğu Pakistan'a göç ettiler. Bu Urduca konuşan insanlar, Bengalce dil hareketine ve müteakip milliyetçi hareketlere karşıydılar, çünkü Batı Pakistanlı yöneticilere olan bağlılıklarını sürdürdüler ve yerel milliyetçi Bengalliler arasında Bihari karşıtı duygulara neden oldular. Ulusal Meclisin toplanmasının 1 Mart 1971'de Yahya Han tarafından ertelenmesinin ardından, Doğu Pakistan'daki muhalifler Batı Pakistan'ı destekleyen etnik Bihari topluluğunu hedef almaya başladılar.

Mart 1971'in başlarında, yalnızca Chittagong'daki Bengalli çeteler tarafından isyanda 300 Bihari katledildi. Pakistan Hükûmeti, meşhur Işıldak Operasyonu'nu başlattığı 25 Mart'ta Doğu Pakistan'da asker konuşlandırmasını haklı çıkarmak için 'Bihari Katliamı'nı kullandı. 1971'de savaş patlak verdiğinde Bihariler Pakistan Ordusunun yanında yer aldı. Bazıları Razakar ve El-Şems milis gruplarına katıldı ve Bengallilerin kendilerine karşı işlenen vahşetlerine misilleme olarak, Bengalli mülklerinin yaygın olarak yağmalanması ve diğer suç faaliyetlerine yataklık etmek için Bengallilere yönelik zulüm ve soykırıma katıldılar. Savaş bittiğinde Bihariler şiddetli bir misillemeyle karşı karşıya kaldılar ve bu da bir karşı soykırım ve Bengalli olmayan bir milyondan fazla kişinin yerinden edilmesiyle sonuçlandı.

Risk Altındaki Azınlıklar projesine göre öldürülen Bihari sayısı yaklaşık 1000 idi. Rudolph Rummel 150.000 kişinin öldüğünü tahmin etmektedir. Uluslararası tahminler 20.000 ile 200.000 arasında değişmektedir. Haziran 1971'de Bihari temsilcileri, Bengalliler tarafından 500.000 Bihari'nin öldürüldüğünü belirtti.

Savaştan sonra Bangladeş Hükûmeti, Bihari nüfusunun mallarına el koydu. Pakistan Ordusunun 16 Aralık 1971'de teslim olmasını takip eden dönemde Bihariler ve sözde işbirlikçilerin katledildiğine dair birçok rapor var. 18 Aralık 1971 tarihinde, kameraya alınan ve yabancı basın mensuplarının da katıldığı bir olayda, Abdulkadir Sıddık emrindeki ve kendi adını taşıyan Kaderia Bahini gerillalarıyla birlikte, bir grup savaş esirini süngüleyerek ve kurşuna dizerek öldürdüler. Esirler Razakar paramiliter güçlerine mensup olmakla suçlanmıştılar.

Time, üst düzey bir Amerikalı yetkilinin, Doğu Pakistanlıların Batı Pakistanlı düşmanları tarafından katledilmesiyle ilgili olarak, "Bu, Polonya'daki Nazi günlerinden beri en inanılmaz, hesaplanmış şey" dediğini bildirdi. Soykırım, Bangladeş'teki hemen hemen her büyük yayın ve gazetede olayı tanımlamak için kullanılan bir terimdir; terim "etnik, ırksal, dinsel veya ulusal bir grubun tamamen veya kısmen kasıtlı ve sistematik olarak yok edilmesi" olarak tanımlanır.

Uluslararası Hukukçular Komisyonunun (ICJ) 1972 tarihli bir raporu, ihtilaftaki her iki tarafın da birbirini soykırım yapmakla suçladığını kaydetti. Raporda, Bengal halkını kısmen veya tamamen yok etmeyi amaçlayan "Pakistan Ordusu ve yardımcı kuvvetleri tarafından alınan askeri harekatın ve baskıcı önlemlerin tamamının soykırım teşkil ettiği" iddialarını doğrulamanın zor olabileceği ve şu ifadelere yer verildi: "Bir ulusun siyasi özerkliğe ulaşmasını engellemek, soykırım teşkil etmez: amaç, halkı tamamen veya kısmen yok etmek olmalıdır." Niyeti kanıtlamanın zorluğunun, Pakistan Ordusu ve işbirlikçileri tarafından işlenen cinayetlerde Bengal halkının üç belirli bölümünün hedef alınması gerçeğiyle daha da karmaşık olduğu düşünülüyordu: Avami Birliği üyeleri, öğrenciler ve Doğu Pakistanlı Hindu vatandaşları. Ancak rapor, özellikle savaşın sonlarına doğru Bengallilerin ayrım gözetmeksizin hedef alındığı belirli soykırım eylemlerinin işlendiğine dair güçlü bir prima facie vakası olduğunu gözlemledi. Benzer şekilde, Doğu Pakistan'ın Hindu nüfusuna karşı soykırım suçlarının işlendiğine dair güçlü bir prima facie vakası olduğu hissedildi.

Kurtuluş Savaşı sırasında ve sonrasında Bengalliler tarafından Bengalli olmayanların katledilmesine ilişkin olarak, ICJ raporu, "topluluğun tehlike ve düşmanlık sezdiği belirli bir kesime yönelik kendiliğinden ve çılgınca toplu şiddetin soykırım suçunu oluşturmak için gerekli bilinçli kasıt unsuruna sahip olmasının kabul edilebilirliğinin" ihtimal dışı olduğunu savundu. Ancak, belirli durumlarda dolus specialis kanıtlanacak olsaydı, bunlar Bengalli olmayanlara karşı soykırım eylemleri oluşturacaktı.

Soykırım Sözleşmesine en az 20 ülke taraf olduktan sonra, 12 Ocak 1951'de uluslararası hukuk olarak yürürlüğe girdi. Ancak o zaman, BM Güvenlik Konseyinin beş daimi üyesinden yalnızca ikisi anlaşmaya taraftı ve beş daimi üyeden sonuncusunun anlaşmayı 1988'de onaylamasından ve Soğuk Savaş'ın sona ermesinden sonra, soykırım suçuna ilişkin uluslararası hukuk uygulanmaya başlandı. Bu nedenle, 1971 Bangladeş Kurtuluş Savaşı sırasında soykırım iddiası, Birleşmiş Milletler himayesinde kurulan uluslararası bir mahkeme tarafından hiçbir zaman soruşturulmadı.

Rudolph Rummel şunları yazdı: "1971'de, Pakistan'ın kendi kendini atayan cumhurbaşkanı ve ordunun başkomutanı General Ağa Muhammed Yahya Han ve üst düzey generalleri, Doğu Pakistan'a (günümüzde Bangladeş) karşı dikkatli ve sistematik bir askeri, ekonomik ve siyasi operasyon hazırladılar. O ülkenin Bengalli entelektüel, kültürel ve politik seçkinlerini öldürmeyi planladılar. Yüz binlerce Hindu'yu ayrım gözetmeksizin öldürmeyi ve geri kalanını Hindistan'a sürmeyi planladılar ve en azından bir nesil boyunca Batı Pakistan'a tabi olmasını sağlamak için ekonomik tabanını yok etmeyi planladılar. Bu alçakça ve acımasız plan tam bir soykırımdı."

Alt kıta dışındaki bazı yayınlarda da soykırımdan bahsedilmektedir; örneğin, Guinness Rekorlar Kitabı, vahşeti yirminci yüzyılın en büyük beş soykırımından biri olarak listeliyor.

ABD Başkanı Richard Nixon, Pakistan'ı bir Soğuk Savaş müttefiki olarak gördü ve eylemlerini kınamayı reddetti. Beyaz Saray kayıtlarına göre, "Başkan, güvenilmeyen Dışişleri Bakanlığının, Bengallileri öldürdüğü için Yahya'yı tek başına mahkum etmeyeceğinden emin görünüyor." Nixon ve Çin, Doğu Pakistan'dan gelen soykırım raporlarını bastırmaya çalıştı. Nixon ayrıca Amerikalıların Asya'daki olaylara fazla dikkat etmemesine de güveniyordu: "Biafra birkaç Katolik'i kışkırttı. Ama bilirsiniz, bence Biafra insanları Pakistan'dan daha fazla heyecanlandırdı çünkü Pakistan onlar sadece bir avuç kahverengi lanet olası Müslüman."

ABD hükûmeti, İran, Türkiye ve Ürdün'den Pakistan'a silah sevkiyatını gizlice teşvik etti ve Kongrenin itirazlarına rağmen bu ülkelere paralarını geri ödedi.

Çoğunluğu Washington DC'deki, büyükelçiliklerdeki ve Dakka ve Hindistan'daki USIS merkezlerindeki ABD yetkilileri arasındaki iletişimlerden oluşan, gizliliği kaldırılmış ABD hükûmeti belgelerinin bir koleksiyonu, ABD yetkililerinin o zamanlar bu toplu katliamlardan haberdar olduklarını ve aslında örneğin "Blood Telgrafı"nda "soykırım" ve "seçici soykırım" terimlerini kullandıklarını gösteriyor. Ayrıca belgeler, Başkan Nixon'ın Henry Kissinger'ın verdiği bu gizli iç tavsiyeyi küçümsemeye karar verdiğini, çünkü Hindistan'ın SSCB ile dostluğundan endişe duyduğu için Pakistan'ın çıkarlarını korumak istediğini ve Pakistan'ı destekleyen Çin ile daha yakın bir ilişki arayışında olduğunu gösteriyor.

The Trial of Henry Kissinger adlı kitabında Christopher Hitchens, Kissinger'ın Bengallilerin bağımsızlık özlemlerini yıkma çabaları olarak gördüğü şeyi detaylandırıyor. Hitchens sadece soykırım teriminin mücadelenin sonuçlarını tanımlamak için uygun olduğunu iddia etmekle kalmıyor, aynı zamanda Henry Kissinger'ın o sırada devam eden vahşeti bir soykırım olarak kınayan diğerlerini baltalama çabalarına da işaret ediyor. Hitchens, "Kissinger, Şeyh Mucibur Rahman da dahil olmak üzere binlerce insanın öldürülmesinden sorumluydu" sonucuna vardı.

Yine de bazı Amerikalı politikacılar olaya karşı seslerini yükselttiler. Senatör Ted Kennedy Pakistan'ı soykırım yapmakla suçladı ve Pakistan'a Amerikan askeri ve ekonomik yardımının tamamen kesilmesi çağrısında bulundu.

22 Aralık 1971 gibi erken bir tarihte Hindistan Ordusu, Dakka'daki entelektüellerin katledilmesiyle bağlantılı üst düzey Pakistan Ordusu subayları hakkında, savaş suçlusu olarak yargılanmalarını sağlayacak yeterli kanıt toplamak amacıyla soruşturmalar yürütüyordu. O sırada komuta pozisyonunda olan veya Servisler Arası Tarama Komitesine bağlı memurların bir listesini çıkardılar.

24 Aralık 1971'de Bangladeş İçişleri Bakanı AHM Qamaruzzaman, "savaş suçluları hukukun elinden kurtulamayacak. Öldürme ve tecavüz olaylarına karışan Pakistan askeri personeli mahkemeye çıkarılacak." dedi. Şeyh Mucib ve İndira Gandi arasındaki görüşmenin ardından yapılan ortak açıklamada Hindistan Hükûmeti, savaş suçlularının adalete teslim edilmesi için gerekli tüm yardımı sağlayacağına dair güvence verdi. Şubat 1972'de Bangladeş Hükûmeti, 100 üst düzey Pakistanlı subayı ve yetkiliyi soykırım suçlarından yargılanma planlarını açıkladı. Listede General AK Niyazi ve diğer dört general yer aldı.

Savaştan sonra Hint Ordusu, savaş suçu işlediğinden şüphelenilen 92.000 Pakistanlı savaş esirini elinde tuttu. 195 kişi, Bangladeş, Pakistan ve Hindistan arasındaki üçlü Delhi Anlaşması'nın ardından Nisan 1974'te serbest bırakıldı ve Pakistan'ın Bangladeş'i tanıması karşılığında Pakistan'a geri gönderildiler. Pakistan, bu 195 yetkiliye karşı dava açmakla ilgilendiğini ifade etti. Pakistan'da mahsur kalan 400.000 Bengallinin akıbetinden korkan Bangladeş, onları Pakistan makamlarına teslim etmeyi kabul etti.

1972 Bangladeş İşbirlikçileri (Özel Mahkemeler) Kararı, 1971 Kurtuluş Savaşı sırasında Pakistan Silahlı Kuvvetleriyle işbirliği yapan ve onlara yardım eden Bangladeşlileri yargılamak için kuruldu. 1972 İşbirlikçiler Emri uyarınca yargılanan kişilerin sayısı konusunda çelişkili açıklamalar var. 10.000 ile 40.000 arasında değişiyor. O zamanlar yargılamalar, siyasi kan davası yürütmek için kullanılmış gibi göründüğü için yerel ve dış gözlemciler tarafından sorunlu olarak kabul edildi. Duruşmalarda gözlemci olan Britanyalı bir milletvekili R. MacLennan, “Rıhtımda sanıklar, (88 yaşındaki savunma avukatı tarafından) kendilerinin de Pakistan hükümetine hizmet ettiklerini kabul etmeye yönlendirilen kafası karışık kovuşturma tanıklarının art arda gelmesinden çok daha acınası durumdalar ama şimdi gerçek sadakatlerinin sürgündeki Bangladeş hükümetine olduğuna körü körüne yemin etmeye hazırlar." dedi Mayıs 1973'te Pakistan hükûmeti, Bangladeş'in savaş esirlerini soykırım için yargılama girişimine yanıt olarak Pakistan'da mahsur kalan Bengalli memurları ve aile üyelerini gözaltına aldı. Pakistan, Bangladeş'in "soykırım" terimini uygulamasına itiraz etmek için Uluslararası Adalet Divanına beş kez başvurdu ancak başarısız oldu.

Bangladeş hükûmeti, 30 Kasım 1973'te, tecavüz, cinayet, cinayete teşebbüs veya kundakçılıkla suçlananlar veya cezalandırılanlar dışındaki herkese uygulanan bir genel af yayınladı. 1972 İşbirlikçiler Emri 1975'te iptal edildi.

1973 tarihli Uluslararası Suçlar (Mahkemeler) Yasası, uyruğu ne olursa olsun barışa karşı suçlar, insanlığa karşı suçlar, savaş suçları, "1949 tarihli Cenevre Sözleşmelerinde belirtilen silahlı çatışmalarda uygulanabilir herhangi bir insani kuralı ihlal" ve "uluslararası hukuka göre başka herhangi bir suç" işlemekle suçlanan herhangi bir kişiyi, kovuşturmak için ilan edildi. 1972 İşbirlikçiler Emri kapsamında tutuklu bulunan ve 1973 genel affıyla serbest bırakılmayan tutuklular bu Kanuna göre yargılanacaktı. Ancak 1975'te Şeyh Mucibur Rahman'ın öldürülmesinden sonra hiçbir yargılama yapılmadı ve kanunla ilgili tüm faaliyetler durduruldu.

1971 savaşı sırasında savaş suçlarının failleri olduğu iddiasıyla Bangladeş dışında bilinen hiçbir cezai soruşturma veya yargılama örneği yoktur. 1995'te yayınlanan bir Channel 4 belgesel filmine göre, Birleşik Krallık'ta ikamet eden ve savaş suçları işledikleri iddia edilen kişileri soruşturmak için Metropolitan Polisi tarafından ilk adımlar atıldı. Bugüne kadar, bu kişilere karşı herhangi bir suçlama yapılmadı.

1971 savaşında Pakistan ile işbirlikçi olmakla suçlanan Ghulam Azam, 29 Aralık 1991'de Bangladeş'in Cemaat-i İslami adlı siyasi partisinin başkanı veya emiri oldu ve bu da tartışmalara yol açtı. Bu, yazar ve siyasi aktivist Jahanara İmam'ın önerisinin izinde, "1971 Katillerine ve İşbirlikçilerine Direnme Ulusal Komitesi"nin kurulmasına yol açtı. Sahte bir halk mahkemesi kuruldu. Mahkeme, 26 Mart 1992'de Ghulam Azam'ı geniş çapta eleştirilen bir davada suçlu buldu ve ölüme mahkum etti.

30 Temmuz 2009'da, Bangladeş Hukuk, Adalet ve Parlamento İşleri Bakanı, 1973 tarihli Uluslararası Suçlar (Mahkemeler) Yasası uyarınca hiçbir Pakistanlının yargılanmayacağını belirtti. Bu karar, 1971'de işlenen suçların çoğundan genellikle nihai olarak sorumlu olarak kabul edilen Pakistan Ordusu komutanlarına etkili bir şekilde dokunulmazlık sağladığı için uluslararası hukukçulardan eleştiri aldı.

Uluslararası Suçlar Mahkemesi (USM), Pakistan Ordusu ve yerel işbirlikçileri Razakarlar, el-Bedir ve eş-Şems tarafından 1971 yılında Bangladeş Kurtuluş Savaşı'nda işlenen soykırımın şüphelilerini soruşturmak ve kovuşturmak üzere 2009 yılında Bangladeş'te kurulmuş bir savaş suçları mahkemesidir. 2008 genel seçimleri sırasında, Avami Birliği (AB) savaş suçlularını yargılama sözü verdi.

Hükûmet, Avami Birliğinin Aralık 2008'deki genel seçimleri parlamentoda üçte ikiden fazla çoğunluk ile kazanmasının ardından mahkemeyi kurdu. Soruşturma ve delil bulmakla görevli Savaş Suçları Gerçek Tespit Komitesi, 2008 yılında 1600 şüpheliyi tespit ederek raporunu tamamladı. USM'nin kurulmasından önce, Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı 2009'da mahkemenin oluşumu konusunda yardım teklifinde bulundu. 2009'da parlamento, mahkemeye onu güncelleme yetkisi veren 1973 yasasını değiştirdi.

Yıllar boyunca, aralarında kadınların da bulunduğu on binlerce genç gösterici, savaş suçlarından hüküm giyenler için ölüm cezası talep etti. Ülkenin davaları yakından takip etmesi nedeniyle diğer şehirlerde bu pozisyonu destekleyen şiddet içermeyen protestolar meydana geldi. İlk iddianameler 2010 yılında yayınlandı.

2012 yılına kadar, ülkedeki en büyük İslamcı parti olan Cemaat-i İslaminin dokuz lideri ve Bangladeş Ulusal Partisinin ikisi, savaş suçlarından şüpheli olarak suçlandılar. İlk yargılananlar Cemaatin üç lideriydi; her biri çeşitli savaş suçlarından hüküm giydi. İlk hüküm giyen kişi, ülkeyi terk ettiği için gıyaben yargılanan Abul Kelam Azad; Ocak 2013'te ölüm cezasına çarptırıldı.

İnsan hakları grupları ve çeşitli siyasi oluşumlar başlangıçta mahkemenin kurulmasını desteklerken, o zamandan beri mahkemeyi, adalet ve şeffaflık sorunlarının yanı sıra sanıkları temsil eden avukatların ve tanıkların taciz edildiğini rapor ederek eleştirdiler. Cemaat-i İslami destekçileri ve öğrenci kanadı İslami Chhatra Şibir, mahkemeleri protesto etmek için 4 Aralık 2012'de ülke çapında genel grev çağrısında bulundu. Protesto liderleri mahkemenin kalıcı olarak feshedilmesini ve liderlerinin derhal serbest bırakılmasını talep etti.

En yüksek profilli kararlardan biri, Şubat 2013'te suçlu bulunan ve kitlesel Şahbag protestolarıyla sonuçlanan müebbet hapis cezasına çarptırılan Cemaat genel sekreter yardımcısı Abdul Kader Molla'nındı. Hükûmet, başlangıçta isteksiz olmasına rağmen sonunda, Molla'yı ölüme mahkum eden yargıtaydaki kararı temyiz etti. Abdul Kader Molla, 12 Aralık 2013 Perşembe günü, savaş mahkemesi duruşmalarının meşruiyeti konusundaki tartışmalar arasında idam edildi ve ABD, İngiltere ve Türkiye gibi ülkelerin yanı sıra BM'den de geniş eleştiriler aldı. Bir huzursuzluk dönemi başladı. Ancak halkın çoğunluğu idamdan yanaydı.

Delwar Hossain Sayeedi, toplu katliamlar, tecavüz, kundaklama, yağma ve Hinduları zorla İslam'a döndürmeye dahil olması nedeniyle savaş suçlarından hüküm giydi. Asılarak ölüme mahkum edildi. Ancak cezası daha sonra ömür boyu hapse çevrildi.

Her ikisi de soykırım ve tecavüzden hüküm giyen Salahuddin Kader Chowdhury ve Ali Ahsan Muhammad Mucahid, 22 Kasım 2015 gece yarısından kısa bir süre sonra Dakka Merkez Hapishanesinde asıldılar.

2016 yılında, Dijital Güvenlik Yasası'nın bir taslağı tamamlandı ve kabine onayına sunuldu. Yasa, Kurtuluş Savaşı'na karşı herhangi bir propagandanın anlaşılamaz ve kefaletle ödenemez olduğunu ilan etmeyi önerdi.

Savaşın ardından Pakistan hükûmeti tarafından kurulan Hamoodur Rahman Komisyonu, Pakistan Ordusu tarafından işlenen çeşitli vahşetlere dikkat çekti: Kırsal kesimde yaygın kundaklama ve cinayetler; entelektüellerin ve profesyonellerin öldürülmesi; isyan bahanesiyle Bengalli subay ve askerlerin öldürülmesi; Bengalli sivil yetkilileri, işadamlarını ve sanayicileri öldürmek; çok sayıda Bengalli kadına kasıtlı bir intikam, misilleme ve işkence eylemi olarak tecavüz etmek; Bengal Hindu azınlığının üyelerinin kasten öldürülmesi; ve toplu mezarların oluşturulması. Hamoodur Rahman Komisyonu şunları yazdı: "[I]Ayrım gözetmeden öldürme ve yağmalama, yalnızca Pakistan düşmanlarının davasına hizmet edebilir. Sertlik içinde, Doğu Pakistan halkının sessiz çoğunluğunun desteğini kaybettik.... CO 53 Sahra Alayından Korgeneral Yakub Malik'in emriyle, 17 Bengalli Subay ve 915 adamın bir subay parmağının bir hareketiyle öldürüldüğü Kumilla Kışlası Katliamı (27/28 Mart 1971) yeterli bir örnek olmalıdır." Komisyonun raporu ve bulguları Pakistan hükûmeti tarafından 30 yıldan fazla bir süre boyunca gizlendi, ancak 2000 yılında Hindistan ve Pakistan medyasına sızdırıldı. Bununla birlikte, komisyonun 26.000'lik düşük ölü sayısı, savaşı aklama girişimi olarak eleştirildi.

1974 Delhi Anlaşması'nda Bangladeş, Pakistan'ı, uluslararası hukukun ilgili hükümleri uyarınca savaş suçları, insanlığa karşı suçlar ve soykırım suçlarından 195 askeri yetkiliyi kovuşturmaya çağırdı. Pakistan, "işlenmiş olabilecek herhangi bir suçtan derin pişmanlık duyduğunu" söyledi. Bangladeş'in talep ettiği gibi, failleri kendi topraklarında hesaba çekmedi. Pakistan'ın aldığı pozisyon, 1974'te Zülfikar Ali Butto tarafından, 1971 için basitçe "pişmanlığını" ve 2002'de eski Pakistan Cumhurbaşkanı Pervez Müşerref, 1971'de işlenen "aşırılıklar" için pişmanlığını dile getirdiğinde yinelendi. 2015 yılına kadar, bu 195 subayın çoğu öldü.

Bangladeş tarafından 1971 yılında Pakistan yanlısı milislerin hayatta kalan işbirlikçilerini yargılamak için 2009 yılında kurulan Uluslararası Suçlar Mahkemesi, Pakistan siyasi ve askeri çevrelerinde sert eleştirilere konu oldu. 30 Kasım 2015'te, Başbakan Navaz Şerif hükûmeti önceki pozisyonlarından çekildi ve Pakistan'ın Bangladeş'teki zulümlerde herhangi bir rolü olduğunu reddettiğini söyledi. Pakistan Dışişleri Bakanlığı, Bangladeş Yüksek Komiseri Vekili'ni çağırdıktan sonra yaptığı açıklamada, "Pakistan ayrıca suç veya savaş vahşetinde suç ortaklığı ima edilmesini de reddetti. Hiçbir şey gerçeklerden daha uzak olamaz." dedi. Açıklama, tartışmalı Hint akademisyen Sarmila Bose'nin Mukti Bahini'yi savaş suçlarıyla suçlamasının ardından hız kazanan Pakistan'da büyüyen bir soykırım inkarı eğilimine işaret ediyor. Bose, Bengalliler tarafından Biharilere karşı işlenen savaş suçlarının Bangladeş'te daha büyük bir inkâr olduğunu iddia ediyor.

Pakistan sivil toplumundaki pek çok kişi, Bangladeş'ten koşulsuz bir özür ve soykırımın kabul edilmesi çağrısında bulundu, buna ünlü gazeteci Hamid Mir, Pakistan'ın eski ABD büyükelçisi Hüseyin Hakkani, insan hakları aktivisti Esma Cihangir, eski Pakistan Hava Kuvvetleri şefi Eşghar Han, kültürel aktivist Salima Haşmi, ve savunma analisti Muhammed Ali Ehsan. Esma Cihangir, vahşeti araştırmak için bağımsız bir Birleşmiş Milletler soruşturması çağrısında bulundu. Cihangir ayrıca Pakistan'ın, Pakistan Ordusunun dış politika üzerindeki baskın etkisinin bir sonucu olarak soykırımı kabul etme konusundaki isteksizliğini de açıkladı. 1971 soykırımının kapatılması gereğinden bahsetti. Pakistanlı tarihçi Yakub Han Bengaş, Pakistan Ordusunun Bangladeş Kurtuluş Savaşı sırasındaki eylemlerini "saldırganlık" olarak nitelendirdi.