Transatlantik telgraf kablosu

Transatlantik telgraf kabloları veya Atlantik aşırı telgraf kabloları, Atlantik Okyanusu'nun altından geçen telgraf iletişimi için kullanılan deniz altı kablolarıdır. Telgraf artık eski bir iletişim biçimi olduğu için, kablolar uzun zaman önce hizmet dışı bırakılmıştır; ancak telefon ve veriler hala diğer transatlantik telekomünikasyon kablolarında taşınmaktadır. İlk kablo; 1850'lerde, Batı İrlanda'daki Valentia'dan Trinity Bay Newfoundland'deki Bulls Körfezi'ne kadar Atlantik'in tabanına döşendi. İlk iletişim 16 Ağustos 1858'de gerçekleşti, ancak hat hızı zayıftı ve iyileştirme çabaları bu kablonun üç hafta sonra bozulmasına neden oldu.

Cyrus West Field ve Atlantic Telegraph Company, ilk transatlantik telgraf kablosunun yapımının arkasındaydı. Proje 1854'te başladı ve 1858'de tamamlandı. Kablo yalnızca üç hafta çalıştı, ancak pratik sonuçlar veren bu tür ilk projeydi. İki kıta arasında geçen ilk resmi telgraf, 16 Ağustos'ta Birleşik Krallık Kraliçesi Victoria'dan Amerika Birleşik Devletleri Başkanı James Buchanan'a bir tebrik mektubuydu. Sinyal kalitesi hızla azaldı ve iletişimi neredeyse kullanılamaz bir hıza getirdi. Kablo; sonraki ay Wildman Whitehouse'un daha hızlı çalışma sağlamaya çalışırken, aşırı voltaj uyguladığı zaman tahrip edildi. 1858 kablosunun hatalı üretimi, depolanması ve taşınmasının her durumda erken arızaya yol açacağı iddia edildi. Kablonun hızlı başarısızlığı; halkın ve yatırımcıların güvenini zayıflattı ve bu durum, bağlantının restore edilme çabalarını geciktirdi.

İkinci kablo 1865 yılında çok geliştirilmiş malzeme ile döşendi. Kablo; John Scott Russell ve Isambard Kingdom Brunel tarafından inşa edilen ve Sir James Anderson'ın kaptanlığını yaptığı SS Great Eastern gemisiyle döşendi. Yolun yarısından fazlasında kablo koptu ve birçok kurtarma girişiminden sonra pes etmek zorunda kaldılar. Temmuz 1866'da, Foilhomurrum'daki Telegraph Field'de bulunan İngiliz-Amerikan Kablo evinden üçüncü bir kablo döşendi. 13 Temmuz'da Great Eastern, batıya; Heart's Content, Newfoundland'e doğru yola çıktı ve iki hafta sonra, 27 Temmuz 1866'da başarılı bağlantı hizmete girdi. 1865 kablosu da alındı ve birleştirildi, böylece iki kablo hizmete girdi. Bu kabloların daha dayanıklı olduğu kanıtlandı. Hat hızı çok iyiydi ve 1866'dan itibaren "iki haftadan iki dakikaya" sloganı ortaya çıktı. Bu kablo; Atlantik'in iki tarafında bulunan insanlar arasındaki kişisel, ticari ve politik ilişkiler için her zaman değiştirildi. 1866'dan beri kıtalar arasında kalıcı bir kablo bağlantısı bulunmaktadır. 1870'lerde, kablo üzerinden birden çok mesajı iletebilen çift yönlü ve dörtlü, iletim ve alım sistemleri kuruldu. İlk transatlantik kablosundan önce, Avrupa ile Amerika arasındaki iletişim yalnızca gemilerle gerçekleşiyordu. Ancak bazen; şiddetli kış fırtınaları, gemileri haftalarca geciktiriyordu. Transatlantik kablosu, iletişim süresini önemli ölçüde azaltarak aynı gün içinde bir mesaj ve yanıta izin verdi.

1840'larda ve 1850'lerde, Edward Thornton ve Alonzo Jackman da dahil olmak üzere birkaç kişi Atlantik Okyanusu boyunca bir telgraf kablosunun inşasını önerdi veya savundu.

1840 gibi erken bir tarihte Samuel FB Morse , Atlantik Okyanusu boyunca bir denizaltı hattı fikrine olan inancını dile getirdi. 1850'de İngiltere ile Fransa arasında bir kablo döşendi. Aynı yıl Newfoundland'deki Roma Katolik Kilisesi'nin başındaki Piskopos John T. Mullock; St. John's'tan Cape Ray'e ormandan geçen bir telgraf hattı ve Cabot Boğazı üzerinden Cape Ray'den Yeni İskoçya'ya St. Lawrence Körfezi boyunca kablolar önerdi.

Aynı zamanlarda, Yeni İskoçya'da bir telgraf mühendisi olan Frederic Newton Gisborne'a da benzer bir plan geldi. 1851 baharında Gisborne, Newfoundland yasama meclisinden bir hibe aldı ve bir şirket kurarak sabit hattın inşasına başladı. 1853'te şirketi çöktü, borçtan tutuklandı ve her şeyini kaybetti.

1854'te Gisborne, Cyrus West Field'a tanıtıldı. Field, Gisborne'u projeyi tartışmak için evine davet etti. Field, ziyaretçisinden Newfoundland'a giden kablonun Atlantik Okyanusu boyunca uzanabileceği fikrini değerlendirdi.

Field, denizaltı kablolarından ve derin denizden habersizdi. Morse'un yanı sıra okyanus bilimi konusunda bir otorite olan Teğmen Matthew Maury'ye danıştı. Maury'nin birden fazla geminin kayıtlarındaki sondajlardan oluşturduğu haritalar, Atlantik boyunca uygun bir rota olduğunu gösterdi. Alan kablo döşemek için o kadar ideal görünüyordu ki, Maury ona Telgraf Platosu adını verdi. Ayrıca Maury'nin çizelgeleri; doğrudan ABD'ye giden bir rotanın daha uzun olmasının yanı sıra, savunulamayacak kadar engebeli olduğunu da öngörüyordu. Field, Gisborne'un planını daha büyük bir girişim için bir ön adım olarak benimsedi ve New York, Newfoundland ve Londra Telgraf Şirketi'ni; Amerika ile Avrupa arasında bir telgraf hattı kurmak için teşvik etti.

İlk adım, Gisborne ve Field'ın kardeşi Matthew tarafından üstlenilen St. John's ve Yeni İskoçya arasındaki çizgiyi bitirmek oldu. 1855'te, Saint Lawrence Körfezi'ndeki Cabot Boğazı'na bir kablo döşemek için girişimde bulunuldu. Kablonun yarısı döşendiğinde, bir fırtına yükseldi ve barkanın batmasını önlemek için ip kesildi. 1856'da bu amaçla bir buharlı gemi teçhiz edildi ve Newfoundland, Cape Ray'den Yeni İskoçya, Aspy Bay'ye bağlantı başarıyla kuruldu. Projenin nihai maliyeti 1 milyon doları aştı, ancak atlantik aşırı bölüm çok daha pahalıya mal olacaktı.

Field, 1855'te proje sırasındaki 56 geçişten ilki olan Atlantik'i geçti ve o zamanlar denizaltı kabloları konusunda en büyük otorite olan John Watkins Brett'e danıştı. Brett'in Denizaltı Telgraf Şirketi, 1850'de İngiliz Kanalı boyunca ilk okyanus kablosunu döşedi ve ayrıca; İngiliz ve İrlanda Manyetik Telgraf Şirketi, 1853'te İrlanda'ya o tarihe kadar döşenen en derin kabloyu döşemişti. Gezinin diğer nedenleri; tüm ticari denizaltı kablosu üreticilerinin Britanya'da olması ve Field'ın New York'taki proje için önemli miktarda fon toplayamamış olmasıydı.

Field, projeyi muazzam bir enerji ve hızla ilerletti. Field, projeyi yürütmek için henüz bir şirket kurmadan önce Gutta Percha Şirketi'nden 2.500 mil (4.023 km) kablo sipariş etti. Atlantik Telgraf Şirketi Ekim 1856'da, Brett başkan ve Field başkan yardımcısı olmak üzere kuruldu. Daha önce Brett için çalışan Charles Tilston Bright, başmühendis oldu. Bir tıp doktoru olan Wildman Whitehouse, baş elektrikçi olarak atandı. Field, sermayenin dörtte birini kendisi sağladı. Kalan hisseler büyük ölçüde Brett'in şirketindeki mevcut yatırımcılara satıldıktan sonra, geleceğin Lord Kelvin'i ve saygın bilim insanı William Thomson'ın da dahil olduğu ücretsiz bir yönetim kurulu oluşturuldu. Thomson ayrıca bilimsel danışman olarak da görev yaptı. Ayrıca, Yeni İskoçya projesinde hissedar olan ve elektrik danışmanlığı yapan Morse da yönetim kurulundaydı.

Kablo, her biri 26 kg/km ağırlığındaki (deniz mili başına 107 pound) üç kat gütaperka ile kaplı (Jonathan Nash Hearde) tarafından önerildiği gibi), 64 ağırlığında kg/km ağırlığındaki (deniz mili başına 261 pound) yedi bakır telden oluşuyordu. Ayrıca, her biri yedi demir telden oluşan 18 telli bir kılıfın sıkı bir sarmal halinde döşendiği katranlı kenevirle sarıldı. Yaklaşık 550 kg/km ağırlığındaydı (deniz mili başına 1.1 ton), nispeten esnekti ve birkaç on kilonewton (birkaç ton) çekmeye dayanabiliyordu.

Gutta Percha Company'den gelen kablo, o zamanlar olağan uygulamada olduğu gibi, tel halat üreticileri tarafından ayrı olarak zırhlandırıldı. İlerleme telaşı içinde, kablonun tamamlanması için sadece dört ay süre verildi. Hiçbir tel halat üreticisinin bu zaman ölçeğinde bu kadar çok kablo üretme kapasitesi olmadığından, görev iki İngiliz firması tarafından paylaşıldı - Greenwich'ten Glass, Elliot & Co. ve Birkenhead'den RS Newall and Company. İmalatın son dönemlerinde, ilgili bölümlerin zıt yönlerde bükülmüş tellerle yapıldığı keşfedildi. Bu yüzden her iki kablodaki demir tel, döşeme sırasında gerilim altına alındığında çözülecekti. Bu durum, kablonun iki bölümünün doğrudan telden tele eklenemeyeceği anlamına geliyordu. Sorun, telleri yerinde tutmak için doğaçlama bir ahşap dirsek ile birleştirilerek kolayca çözüldü, ancak daha sonra hata halkın zihninde büyütüldü.

İngiliz hükûmeti Field'a yılda 1.400 sterlin (bugün 130.000 sterlin) devlet desteği verdi. Ayrıca kablo döşeme ve takviye için gemileri ödünç verdi. Field, ABD hükûmetinden de yardım istedi. Kongreye devlet desteğine izin veren bir yasa tasarısı sunuldu. Devlet desteği tasarısı, korumacı senatörlerin muhalefeti nedeniyle Senato'dan tek oyla geçti.Temsilciler Meclisi'nde, tasarı benzer bir direnişle karşılaştı, ancak kabul edildi ve Başkan Franklin Pierce tarafından imzalandı.

1857'deki ilk girişim başarısızlıkla sonuçlandı. Kablo döşeme gemileri, HMS Agamemnon ve USS Niagara'nın kendi hükûmetlerinden ödünç aldıkları dönüştürülmüş savaş gemileriydi. 2.500 mil (4.023,36 km) uzunluğundaki kabloyu bir geminin tek başına taşıması mümkün olmadığı için her iki gemiye de ihtiyaç vardı. Kablo döşemesi; İrlanda'nın güneybatı kıyısında bulunan Kerry Kontluğu'nda, Ballycarbery Kalesi yakınlarındaki beyaz şeritte 5 Ağustos 1857'de başlatıldı. Kablo ilk gün koptu, ancak yakalandı ve onarıldı. Yaklaşık 3.200 m (2 kara mili) derinliğindeki Telgraf Platosu üzerinde yeniden kopunca operasyon bir yıl boyunca terk edildi. 300 mil (482,8 km) kablo kaybedilmişti, ancak kalan 1.800 mil (2.896,81 km) kablo görevi tamamlamak için hala yeterliydi. Yine bu dönemde Morse; Field ile çatıştı, yönetim kurulundan çıkarıldı ve artık işletmede yer almadı.

Kabloların kırılmasıyla ilgili sorunlar büyük ölçüde, fren mekanizması ile kablonun gerginliğini kontrol etmenin zorluğundan kaynaklanmaktaydı. Yeni bir mekanizma tasarlandı ve 1858 Mayıs'ında Agamemnon ile Biscay Körfezi'nde başarıyla denendi. Agamemnon ve Niagara 10 Haziran'da tekrar denemek için yelken açtı. On gün sonra kendilerini şiddetli bir fırtınanın içinde buldular ve girişim, planlanan zamandan önce sona erdi. Hepsi ambarın içine sığmayan kablolar çok ağırdı ve gemi, alabora olmamak için mücadele etti. On denizci yaralandı ve Thomson'ın elektrik kabinini su bastı. Gemiler, 25 Haziran'da Atlantik'in ortasına ulaştı ve iki gemiden gelen kabloları birbirine eklendi. Agamemnon doğuya, Valentia Adası'na; Niagara ise batıya, Newfoundland'a yöneldi. Kablo yaklaşık değerlerle; 5.5 km (üç deniz mili) sonra, 100 km (54 deniz mili) sonra ve 370 km (200 deniz mili) sonra üç kez koptu.

Keşif heyeti, İrlanda'ya bağlı Cork Kontluğu'ndaki Queenstown'a geri döndü. Bazı yöneticiler, projeyi terk edip kabloyu satmayı tercih ettiler; ancak Field onları devam etmeye ikna etti. Gemiler 17 Temmuz'da yeniden yola çıktı ve orta ek yeri 29 Temmuz 1858'de tamamlandı. Kablo bu sefer kolayca döşendi. Niagara 4 Ağustos'ta Newfoundland, Trinity Körfezi'ne ulaştı ve ertesi sabah kıyıya vardı. Agamemnon da aynı derecede başarılı bir iş yaptı. 5 Ağustos'ta Valentia Adası'na ulaştı ve Knightstown kıyısına vardı.

Newfoundland'den 10 Ağustos 1858'de test mesajları gönderildi. İlk başarılı okuma; Valentia'da 12 Ağustos'ta, Newfoundland'de 13 Ağustos'taydı. 16 Ağustos'a kadar daha fazla test ve yapılandırma mesajı gönderildi. Kablo ile ilk resmi mesaj gönderildiğinde: "Atlantic Telegraph Company, İngiltere, Amerika'daki Direktörlere: —Avrupa ve Amerika telgrafla birleştirildi. Yüce Tanrı'ya şükür; yeryüzünde barış, insanlara iyi niyet." Ardından,Pennsylvania'da, Bedford Springs Hotel'deki yazlık konutunda bulunan Başkan James Buchanan'a, Kraliçe Victoria'dan bir tebrik telgrafı geldi. Gelen telgrafta Kraliçe Victoria, bunun kanıtlanacağını umduğunu ifade ediyordu: "Dostlukları; ortak çıkarları ve karşılıklı saygılarına dayanan milletlerin arasında ek bir bağlantı." Başkan, "Bu zafer daha görkemli; çünkü insanlık için, savaş meydanında bir fatih tarafından kazanılandan çok daha faydalı. Atlantik telgrafı; cennetin kutsaması altında, akraba milletler arasında daimi bir barış, dostluk bağı ve İlahi Takdir tarafından din, medeniyet, özgürlük ve hukuku dünyaya yaymak için mukadder bir araç olduğunu kanıtlasın." Mesajların deşifre edilmesi zordu - Kraliçe Victoria'nın 98 kelimelik mesajının gönderilmesi 16 saat sürdü.

Bu mesajlar bir coşku patlaması yarattı. Ertesi sabah New York'ta; 100 silahın ateşlenmesiyle büyük bir selam verildi, sokaklar bayraklarla süslendi, kiliselerin çanları çalındı ve gece şehir aydınlatıldı. 1 Eylül'de bir geçit töreni ve fener alayı düzenlendi. Sonrasında, Belediye Binası'nda yangına neden olan bir havai fişek gösterisi yapıldı. Bu kablo sistemi, telgraf endüstrisi için büyük bir onurdu. Bright, bu sistemin oluşmasında oynadığı rolüyle şövalye oldu.

1858'deki kablo çalışması, projenin iki kıdemli üyesi olan Thomson ve Whitehouse arasında anlaşmazlığa neden oldu. Anlaşmazlık noktaları, kablo arızasının esas nedenleriyle ilgiliydi. Whitehouse eğitimli bir tıp doktoruydu, ancak yeni elektrik teknolojisine hevesli bir ilgi duymuştu ve yeni bir kariyer izlemek için tıbbi eğitiminden vazgeçmişti. Fizikte resmi bir eğitimi yoktu; tüm bilgisi pratik deneyim yoluyla kazanılmıştı. Proje başlamadan önce; Whitehouse, Thomson'ın kareler yasasını 1855'te bir İngiliz Birliği toplantısına sunduğunda itiraz ettiği zaman da ikili çatışmıştı. Thomson yasası, geciktirme adı verilen bir etki nedeniyle kablodaki iletim hızının çok yavaş olacağını öngördü. Bright; bunu test etmek için, Whitehouse'a Magnetic Telegraph Company'nin uzun yeraltı hatlarına bir gecelik erişim izni verdi. Atlantik aşırı rotaya benzer bir mesafeye kadar birkaç hattı birleştirdi ve sorun olmayacağını açıkladı. Morse da bu testte hazır bulundu ve Whitehouse'u destekledi. Thomson; Whitehouse'un ölçümlerinin hatalı olduğuna, yer altı ve su altı kablolarının tamamen karşılaştırılabilir olmadığına inanıyordu. Thomson, kareler yasasının öngördüğü geciktirme problemini iyileştirecek daha büyük bir kablo gerektiğine inanıyordu. 1857'nin ortalarında kendi inisiyatifiyle, aynı özelliklere sahip olduğu iddia edilen bakır çekirdek örneklerini inceledi ve iki faktöre kadar direnç varyasyonları buldu. Ancak kablo üretimi zaten devam ediyordu ve Whitehouse daha ince bir kablo kullanımını desteklediğinden Field daha ucuz seçeneği tercih etti.

Bir başka çekişme noktası da kablo döşeme güzergahıydı. Thomson, Atlantik'in ortasından başlamayı ve iki geminin zıt yönlere gitmesini tercih etti. Bu yöntem, kablo döşemesinin tamamlanması için gereken zamanı yarıya indirecekti. Whitehouse, ilerlemenin kabloyla Valentia'daki üsse geri bildirilebilmesi için her iki geminin de İrlanda'dan birlikte hareket etmesini istedi. Whitehouse, Thomson'ın 1857 yolculuğuna ilişkin önerisini reddetti; ancak Bright,;yöneticileri sonraki 1858 yolculuğunda, okyanusun ortasından başlama fikrini onaylamaları için ikna etti. Whitehouse'un baş elektrikçi olarak kablo döşeme gemisinde olması gerekiyordu, ancak son anda gitmeyi reddetti. Bunu yapmak için 1857 girişimi, Biscay Körfezi'ndeki denemeler ve 1858'deki iki deneme gibi bahaneler buldu. 1857'de onun yerine Thomson gönderilmişti ve 1858'de Field, diplomatik olarak çatışmayı önlemek için ikisini farklı gemilere atadı. Ancak Thomson bu olayda tek başına gitti.

Thomson, 1857 yolculuğundaki deneyiminden sonra, telgraf sinyalini tespit etmek için daha iyi bir yöntemin gerekli olduğunu fark etti. Zamanını aynalı galvanometresini icat ederek ve yeni bir yolculuk bekleyerek geçirdi. Bu, son derece hassas bir aletti ve mevcut tüm ekipmanlardan çok daha iyiydi. Kuruldan; birkaç tane yapmak için 2.000 sterlin talep etti, ancak bir prototip için yalnızca 500 sterlin ve bir sonraki yolculukta deneme izni verildi. Aynalı galvanometre, sırasıyla bir Morse 'çizgisini' ve bir Morse 'noktasını' temsil eden bir telgraf titreşiminin pozitif veya negatif kenarını tespit etmede son derece iyiydi (Bu, denizaltı kablolarındaki standart sistemdi - . kara telgrafının aksine her iki titreşim türü de farklı uzunluktaydı). Thomson, Atlantik kablosunun uçsuz bucaksız uzunluğu boyunca bile bu aleti normal telgraf ekipmanından gelen düşük gerilimlerle kullanabileceğine inanıyordu.Aleti, Plymouth'taki su altı depolamasında 2.700 mil (4.345 km) uzunluğundaki kablo üzerinde başarıyla test etti.

Aynalı galvanometrenin bir başka çekişme noktası olduğu kanıtlandı. Whitehouse, kabloyu çok farklı bir şema ile çalıştırmak istedi. Hattı, birkaç bin volt üreten devasa bir yüksek voltajlı indüksiyon bobini ile çalıştırmak istedi; bu şekilde elde edilen yeterli akım, iç telgraflarda kullanılan standart elektromekanik baskı telgraflarını çalıştırmak için uygun olacaktı. Thomson'ın aletinin elle okunması gerekiyordu, baskı yeteneğine sahip değildi. Ancak 1866'daki ikinci transatlantik girişim için sifon kaydediciyi icaat etti. Whitehouse'un diğer seferden ayrılmasıyla birlikte Atlantik'in ortasından başlama kararı alan Thomson, Agamemnon'da İrlanda'ya doğru yelken açtı ve ekipmanını Whitehouse'un müdahalesi olmadan serbestçe kullandı. Thomson, mühendis C. W. de Sauty için sadece bir danışman statüsüne sahip olmasına rağmen, tüm elektrik kararlarının ona tecil ettirilmesi çok sürmedi. Valentia'daki Whitehouse, gemi İrlanda'ya ulaşıp kabloyu indirene kadar temassız kaldı.

Bu süre zarfında, yönetim kurulu Whitehouse'un genel olumsuz tutumu hakkında şüpheler duymaya başladı. Thomson'la sürekli çatışmakla kalmadı, aynı zamanda Field'ı da eleştirdi ve gemideki baş elektrikçi olarak birincil görevini yerine getirmeyi tekrar tekrar reddetmesi çok kötü bir izlenim bıraktı. Morse'un görevden alınmasıyla Whitehouse; kuruldaki tek müttefikini kaybetmişti, ancak bu zaman diliminde hiçbir işlem yapılmadı.

Agamemnon 5 Ağustos'ta Valentia'ya ulaştığında, Thomson Whitehouse'a devretti ve projenin başarılı olduğu basına duyuruldu. Thomson, yolculuk boyunca aynalı galvanometreyi kullanarak sorunsuz sinyaller alıyordu, ancak Whitehouse hemen kendi ekipmanını bağladı. Kablonun kötü kullanımı ve tasarımının etkileri Whitehouse'un kabloyu 2.000 volta kadar yüksek voltajlarla kullanmak için tekrarlanan girişimleriyle birleştiğinde, kablo yalıtımının tehlikeye girmesiyle sonuçlandı. Whitehouse, kötü performansı gizlemeye çalıştı ve iletişimlerinde kararsız kaldı. Kraliçe Victoria'dan beklenen açılış mesajı geniş çapta duyurulmuştu ve bu mesaj gelmeyince basın sorunlar olduğu yönünde spekülasyon yapmaya başladı. Whitehouse, "ayarlamalar" için beş veya altı hafta gerekeceğini duyurdu. Kraliçe'nin mesajı Newfoundland'de alınmıştı, ancak Whitehouse diğer yoldan gönderilen onay kopyasını okuyamamıştı. Sonunda 17 Ağustos'ta makbuzunu açıkladı. Açıklamadığı şey, sonunda kendi ekipmanını denemekten vazgeçtiğinde mesajın aynalı galvanometrede alındığıydı. Whitehouse mesajı yerel olarak matbaa telgrafına tekrar girdirdi; böylece baskılı bantı gönderebilir ve bu şekilde alınmış gibi davranabilirdi.

Eylül 1858'de, yalıtımın birkaç gün boyunca kademeli olarak bozulmasından sonra, kablo tamamen arızalandı. Bu habere verilen tepki muazzamdı. Hatta bazı yazarlar hattın sadece bir aldatmaca olduğunu ima etti ve diğerleri bunu bir borsa spekülasyonu olarak ilan etti. Whitehouse, kurulun soruşturması için geri çağrıldı ve Thomson; Valentia'da, o aşamada Whitehouse'un başarıyla gizlediği olayları yeniden yapılandırmakla görevlendirildi. Whitehouse başarısızlıktan sorumlu tutuldu ve görevden alındı. Kablodaki hasar tamamen Whitehouse'a bağlı olmayabilir ve kablo, sonunda başarısız olmuş olabilir; ancak Whitehouse kesinlikle bu başarısızlığı çok daha erken getirmiştir. Özellikle İrlanda'dan ilk yüz mil uzakta, kabloda önceden var olan bir arıza veya zayıflık olabilir. Bu bölüm eski 1857 kablosuydu, yeni döşemeye eklenmişti ve kötü imal edildiği biliniyordu. Örnekler, bazı yerlerde iletkenin merkezden çok uzak olduğunu ve döşeme sırasında üzerindeki mekanik gerilmelerle yalıtımı tamamen kırabileceğini göstermiştir. Deniz suyuna batırılmış kablo örnekleri üzerinde testler yapılmıştır. Mükemmel bir şekilde yalıtıldığında, binlerce volt uygulamakta herhangi bir sorun yoktu. Ancak, iğne deliği kadar küçük bir deliği bulunan numunede test edildiğinde "fener gibi aydınlanmış" ve yalıtımda büyük bir delik açılmıştır.

Kablo hiçbir zaman kamu kullanımı için hizmete sokulmamış ve hiçbir zaman iyi çalışmamış olsa da, testin ötesindebirkaç mesajın geçmesi için zaman vardı. Cunard Line gemilerinin Avrupa ile Arabistan arasındaki çarpışması 17 Ağustos'ta bildirildi. İngiliz Hükûmeti, kabloyu Kanada'daki iki alayın İngiltere'ye çıkma emrini iptal etmek için kullandı ve 50.000 sterlin tasarruf etti. Arızadan önce toplam 732 mesaj geçti.

Field başarısızlık karşısında yılmadı. Çalışmayı yenilemeye hevesliydi, ancak halk plana olan güvenini kaybetmişti ve şirketi yeniden canlandırma çabaları boşunaydı. 1864 yılına kadar Thomas Brassey ve John Pender'ın yardımıyla gerekli sermayeyi toplamayı başardı. Glass, Elliot ve Gutta-Percha Şirketleri; yeni kablonun üretimini ve döşemesini üstlenen Telgraf İnşaat ve Bakım Şirketi'ni (Telcon, daha sonra BICC'nin bir parçası) oluşturmak için birleşti. CF Varley, Whitehouse'u baş elektrikçi olarak değiştirdi.

Bu arada Akdeniz ve Kızıldeniz'de uzun kablolar sular altında kalmıştı. Bu deneyim ile geliştirilmiş bir kablo tasarlandı. Çekirdek, Chatterton'un bileşiği ile kaplanmış, deniz mili (73 kg / km) başına 300 pound ağırlığında çok saf bakırdan yedi bükülmüş telden oluşuyordu. Ayrıca, dört ince tabaka gütaperka ile kaplanmış, bütünü çimentolayan ve yalıtkanın ağırlığını 400 lb / nmi'ye (98 kg / km) getiren dört ince bileşik tabakası ile dönüşümlü olarak kaplandı. Bu çekirdek, koruyucu bir çözelti içinde doymuş kenevir ile kaplandı. Kenevirin üzerine; her biri koruyucuya batırılmış ince manila iplikleriyle kaplanmış, Webster & Horsfall Ltd of Hay Mills Birmingham tarafından üretilen on sekiz tek yüksek gerilimli çelik tel sarmal olarak sarıldı. Yeni kablonun ağırlığı deniz mili başına 4000 lb (1814 kg) veya eskisinin ağırlığının neredeyse iki katıydı. Haymills tesisi, on bir ayda 250 işçi tarafından yapılan 30.000 mil (48.000 km) teli (1.600 ton) başarıyla üretti.

Yeni kablo, Sir James Anderson kaptanlığındaki SS Great Eastern gemisi tarafından döşendi. Devasa gövdesi, 2.300 deniz mili (4.300 km) kablonun taşınması için üç demir hazne ile donatılmıştı. Great Eastern; 15 Temmuz 1865 günü öğle saatlerinde, Valentia Adası'ndaki Foilhommerum Körfezi'ne gitmek için Nore'dan ayrıldı. Bu girişim, 1.062 mil (1.968 km) döşendikten sonra 2 Ağustos'ta başarısız oldu; kablo geminin kıç tarafına yakın bir yerde koptu ve kablonun ucu kayboldu.

Great Eastern, yeni bir kabloyu döşemek ve kırılan kabloyu tamamlamak için Field'ın başka bir prospektüs yayınladığı ve İngiliz-Amerikan Telgraf Şirketi'ni kurduğu İngiltere'ye geri döndü. 13 Temmuz 1866'da Great Eastern bir kez daha kablo döşemeye başladı. 27 Temmuz Cuma akşamı hava ile ilgili sorunlara rağmen heyet, yoğun bir sisin içinde Heart's Content limanına ulaştı. Ertesi sabah 9'da İngiltere'den bir mesaj, The Times'taki başmakalenin şu sözlerini aktardı: "Bu büyük bir iş; çağımıza ve milletimize bir şan ve bunu başaran insanlar, ırklarının hayırseverleri arasında onurlandırılmayı hak ediyor." "Prusya ile Avusturya arasında barış antlaşması imzalandı." Sahil ucuna gün boyu Medway tarafından inildi. Tebrikler yağdı ve Kraliçe Victoria ile Amerika Birleşik Devletleri arasında tekrar dostane telgraflar alınıp verildi.

Ağustos 1866'da, Great Eastern da dahil olmak üzere birkaç gemi, 1865'in kayıp kablosunu yakalamak için tekrar denize açıldı. Amaçları kaybolan kablonun ucunu bulmak, yeni kabloya bağlamak ve Newfoundland'a giden yolu tamamlamaktı. Bulmaya kararlıydılar ve aramaları yalnızca, kayıp kablonun ucunu 38° 50' W boylamına yerleştiren "özellikle Kaptan Moriarty, RN" tarafından kaydedilen konumlara dayanıyordu.

Denemenin umutsuz olduğunu düşünenler vardı; 2.5 mil (4.0 km) aşağıda bir kablo bulmanın, samanlıkta iğne aramak gibi olacağını söylüyorlardı. Ancak Robert Halpin, HMS Terrible ve filika gemisi Albany ile doğru yere gitti. Albany, sağlam bir ipin ucunda beş uçlu bir kancayla kayıp kabloyu yakalayarak oraya buraya yavaşça hareket etti. Aniden, 10 Ağustos'ta, Albany kabloyu yakaladı ve yüzeye çıkardı. Gerçekçi olmayan bir şekilde kolay bir başarı gibi görünüyordu ve bu şekilde meydana geldi. Gece boyunca, halat bağlandığı şamandıradan kaydı ve işlem baştan başlamak zorunda kaldı. Bu durum, sert denizlere karşı sinir bozucu bir savaşta emniyete alındıktan sonra kablonun kaymasıyla birkaç kez daha oldu. Bir keresinde, bir denizci, asma ipe kıvrılıp etrafından dolandığında güverteye bile fırlamıştı. Great Eastern ve başka filika gemisi Medway, 12'sindeki aramaya katılmak için geldi. İki hafta sonra, 1866 Eylül'ünün başlarında, üzerinde çalışılabilmesi için kablo nihayet geri alındı; kabloyu Great Eastern gemisine güvenli bir şekilde yerleştimek 26 saat sürdü. Kablo, elektrikçi odasına taşındı ve burada kablonun bağlı olduğu belirlendi. Roketler denizi aydınlatmak için gökyüzüne gönderilirken gemideki herkes alkışladı ya da ağladı. Kurtarılan kablo daha sonra ambardaki yeni bir kabloya eklendi ve 7 Eylül Cumartesi günü geldiği Newfoundland'daki Heart's Content'e bağlandı. Artık çalışan iki telgraf hattı olmuştu.

Kırık kablolar ayrıntılı bir onarım prosedürü gerektiriyordu. Kırılmaya olan yaklaşık mesafe, kopan kablonun direnci ölçülerek belirlendi. Onarım gemisi bölgeye doğru yol aldı. Kablo bir kıskaçla bağlandı ve elektriksel sürekliliği test etmek için gemiye getirildi. İyi bir kablonun uçlarını işaretlemek için şamandıralar konuşlandırıldı ve iki uç arasında bir ek yapıldı.

Başlangıçta mesajlar, Mors kodu gönderen bir operatör tarafından gönderiliyordu. 1858 kablosunda sinyal alımı çok kötüydü ve sadece bir karakterin (tek bir harf veya tek bir sayı) iletilmesi iki dakika sürüyordü, bu da dakikada yaklaşık 0.1 kelimelik bir hızdı. Bu durum, son derece hassas aynalı galvanometrenin kullanılmasına rağmen bu şekildeydi. Kraliçe Victoria'dan gelen açılış mesajının Newfoundland'e iletilmesi 67 dakika sürdü, ancak onay kopyasının Valentia'daki Whitehouse'a geri gönderilmesi şaşırtıcı bir şekilde 16 saat sürdü.

1866 kablosu için, kablo üretim yöntemleri ve mesaj gönderme yöntemleri büyük ölçüde iyileştirildi. 1866 kablosu; 1858 kablosundan 80 kat daha hızlıydı, dakikada sekiz kelime iletebiliyordu. Oliver Heaviside ve Mihajlo Idvorski Pupin daha sonraki yıllarda, bir kablonun bant genişliğinin, kapasitif ve endüktif reaktans arasındaki bir dengesizlik tarafından engellendiğini, bunun da ciddi bir dağılmaya ve dolayısıyla bir sinyal bozulmasına neden olduğunu anladılar. Bu sorun, demir bant veya yük bobinleri ile çözülmeliydi. 20. yüzyıla kadar atlantik aşırı kablolar üzerinden mesaj iletim hızları dakikada 120 kelimeye bile ulaşacaktı. Londra, telekomünikasyonda dünya merkezi haline geldi. Sonunda, Land's End yakınlarındaki Porthcurno Kablo İstasyonundan en az on bir kablo yayıldı ve Commonwealth bağlantılarıyla dünya çapında All Red Line olarak bilinen "canlı" bir kuşak oluşturuldu.

Foilhommerum ile Heart's Content arasına 1873, 1874, 1880 ve 1894'te ek kablolar döşendi. 19. yüzyılın sonunda; İngilizlere, Fransızlara, Almanlara ve Amerikanlara ait kablolar, Avrupa ve Kuzey Amerika'yı sofistike bir telgraf iletişim ağında birbirine bağladı.

Orijinal kablolar, geciktirme sorununu tamamen çözebilecek ve dolayısıyla çalışmayı hızlandırabilecek tekrarlayıcılarla donatılmamıştı. Tekrarlayıcılar sinyali hat boyunca periyodik olarak yükseltir. Telgraf hatlarında bu, rölelerle yapılır, ancak bunları bir denizaltı kablosuyla çalıştırmanın pratik bir yolu yoktu. Tekrarlayıcılara sahip ilk transatlantik kablo 1956'da TAT-1'di. Bu bir telefon kablosuydu ve tekrarlayıcıları için farklı bir teknoloji kullanıyordu.

American Economic Review'da 2018 yılında yapılan bir araştırma, transatlantik telgrafın Atlantik üzerindeki ticareti önemli ölçüde artırdığını ve fiyatları düşürdüğünü buldu. Bu çalışma, "telgrafın verimlilik kazanımlarının ihracat değerinin yüzde 8'ine eşit olacağı" tahmininde bulunuyor.