Dilbilimsel Saflık (Dilbilimsel Sadelik)

Dilbilimsel saflık, Dilbilimsel sadelik veya dilbilimsel korumacılık, bir dilin bir çeşidini diğer çeşitlerden daha saf veya doğası gereği daha yüksek kalitede olarak tanımlamanın veya tanımanın kuralcı uygulamasıdır. Dilbilimsel saflık, dil akademileri aracılığıyla kurumsallaştırıldı (bunlardan 1572 Avrupa'da bir örnek teşkil ederler) ve kararları genellikle kanun gücüne sahiptir.

Yaygın bir durumda, yakından ilişkili iki dil veya dil çeşidi, biri daha zayıf, diğeri daha güçlü olmak üzere doğrudan rekabet halindedir. Daha güçlü dilin konuşmacıları, daha zayıf olan dili, güçlü dilin " lehçesi " olarak nitelendirebilir ve bunun bağımsız bir varlığı olmadığı ima edilebilir. (Türkçede de benzer durumla söz konusu) Buna cevaben, diğer dilin savunucuları, dillerinin eşit derecede özerk olduğunu kanıtlamak için büyük çaba sarf edeceklerdir.

Bu bağlamda Yidiş ve Felemenkçe geçmişte bazen Almanca'nın lehçeleri olarak kabul edilmişlerdir. Doğu Hollanda ve Kuzey Almanya'da konuşulan Aşağı Almanca söz konusu olduğunda, Flemenkçe veya Almanca'nın bir lehçesi veya kendi dili olarak kabul edilebileceği için tartışma hala günceldir. Yakın zamanda resmi bir ulusal dil statüsü kazanmış ilgili bir dile örnek olarak Lüksemburgca verilebilir.

Moldovaca ve Romence, her açıdan neredeyse aynıdır, ancak Moldova'nın 1992'de Moldova'nın bağımsızlığına kadar Kiril yazı sistemi kullanması - Transdinyester'de hala kullanımda olmasına rağmen - Rumence ise Latin yazı sistemi kullanmasıdır.

Sırp ve Hırvat edebi standartları, esas olarak Kiril ve Latin alfabelerinin kullanımında farklılık gösterir. Esasen aynı lehçeye ( Neostokavian'ın stilize edilmiş bir biçimi) dayandıkları için yüksek derecede karşılıklı anlaşılırlık sergilerler.

Eskitme saflık: Bu, bir konuşma topluluğu edebiyatın algılanan veya gerçek bir altın çağının dilini canlandırmaya çalıştığında olur. Örnekler: Arapça, Tamilce Tanittamil Iyakkam, İzlandaca (ayrıca bkz: İzlandaca'da linguistik pürizm ), Eski Yunanca ( Attisizm ), Modern Yunanca'da Katharevousa, Sanskritçe, Latince (Roman dillerini konuşanlar ve onlardan etkilenenler arasında klasik biçimlere yönelik katıksız takıntı Rönesans döneminde). Ayrıca bkz. Dil canlanması .

Yenilikçi saflık: Buradaki temel özellik geçmişle bağları koparmaktır. Bunun bir örneği, Arapça ve Farsça'dan etkilenen Osmanlı Türkçesinden kopmak için Atatürk'ün altındaki Türk dil reformu sırasında Farsça ve Arapça kelimelerin kaldırılmasıdır. Diğer örnekler, Hausa, Swahili gibi dillerdeki saf çabalardır. ve sömürge geçmişinden kopmak için Hintçe . Ek olarak, dil politikaları, Dano-Norveççe, Hindustani ( Hintçe ve Urduca ) ve Malezyaca / Endonezyacada olduğu gibi, etno-politik nedenlerle karşılıklı anlaşılır diller arasındaki benzerlikleri azaltmaya çalışabilir.

Yabancı düşmanı saflık : Yabancı unsurların ortadan kaldırılmasını veya dışlanmasını içerir. Örnekler arasında Yüksek Norveççe, Korece ve İngilizce yer alır. 19. ve 20. yüzyılların birçok İngiliz yazarı, "zayıf" Romantik kelime önsözü yerine önsöz gibi "güçlü" Anglo-Sakson kelimelerin erdemlerini övdü. Fransızca, Almanca, Yunanca ve Letonca, yabancı sözcükleri ödünç almak yerine yerel kökler (genellikle calques ) kullanarak sözcük türetmeyi tercih etmeleriyle tanınırlar; bazıları diğerlerinden daha başarılıdır.

Demokratik saflık: (Modern) kavramların anlaşılırlığını, daha geniş bir dil kullanıcısı grubu için, bunların ifadesini yaygın, günlük sözcükler veya ifadeler yoluyla zorlayarak korumayı amaçlar.

Birleştirici saflık: Farklı bölgesel kökenli veya mesleki geçmişe sahip bireyler veya alt gruplar arasındaki yaşamın farklı yönlerini ayırabilecek veya hatta karşılıklı bağlantıyı engelleyebilecek belirli bölgesel veya profesyonel dilsel özellikleri azaltarak bir dilin genel kullanıcı grubunu daha iyi birleştirmeyi amaçlar.

Savunma saflığı : Bir dili dış tehditlere karşı korumayı amaçlar. Çoğunlukla bunlar, belirli bir dil grubunun (veya onun siyasi sisteminin) küçümsediği veya alaşağı ettiği yabancı fikirlerin akışı veya doğuştan gelen kelime dağarcığını ikame etme eğiliminde olan, böylece dil ötesini azaltan ve/veya tehlikeye atan yabancı kelime veya ifadelerin akışı olarak anlaşılmalıdır. bir dil alanı içinde veya mevcut konuşmacıları ile saygıdeğer atalarının edebi kalıntıları arasındaki bölgesel veya nesiller arası anlaşılırlık, yani bir tür "klasik" miras (örn. Shakespeare'in kullanımı, bugünün İngilizce konuşanlarının çoğu arasında artık yaygın olarak anlaşılmıyor.  ).

Marjinal saflık: Sadelik hiçbir aşamada konuşma topluluğunun bir değer-özelliği haline gelmez. Aksine, tüm zenginleştirme kaynaklarına belirli bir açıklık vardır, aynı zamanda dil seçkinleri arasında yabancı akımları entelektüel olarak sindirme eksikliği veya bir bütün olarak böyle bir seçkinin eksikliği ile karakterize edilir. Örnekler: İngilizce, Rusça, Lehçe, Japonca, Eski Yunanca .

Orta derecede, süreksiz saflık : Uzun bir süre boyunca ılımlı bir tutum fark edilebilir. Örnekler: İspanyolca, Portekizce, Fransızca ve İtalyanca .

Evrimsel saflık : Saflık, yazılı bir dilin gelişiminin erken dönemlerinde görülür. Radikal bir değişiklik ya da yönelim yok. Standardizasyon sürecinde saflık ivme kazanır ve ardından yavaşlar. Örnekler: Macarca, Fince, Estonca, İbranice, Letonca, Hırvatça ve Slovence .

İstikrarlı, tutarlı saflık : Yoğunlukta herhangi bir kesinti veya dalgalanma görülmez. Pürizm, konuşma topluluğunun değişmez bir değer-özelliğidir. Örnekler: Arapça, Tamilce ve İzlandaca .

Ortografik saflık: Yabancı imla öğelerine yöneliktir. Ayrıca ters ortografik saflık olduğuna dikkat edin. Bazı İspanyolca konuşanlar İngilizce "blue jean" yazımını tercih eder ve bluyín yazımına itiraz eder.

Fonetik saflık: Yabancı fonemlere ve fonematik kombinasyonlara yöneliktir (İspanyolca'da gánster veya champú gibi). İspanyolca'da gá ng ster ve sh ampú'nun telaffuz edilmesi gibi orijinal telaffuzda ısrar eden ters bir fonetik sadelik vardır.

UltrapurismÜst Düzey saflık: Sadeliğin aşırı üst sınırı. Bu modelde, insan diliyle ifade edilen her şey, hatta coğrafi adlar, özel adlar vb. dahil, saf müdahale için bir hedef haline gelebilir. (Yer adlarının ve hatta kişisel adların çevirisine veya uyarlanmasına karşı olan ve kendi içinde "saf" ve artan eğitim ve yabancı dil yeterliliği ile ilişkili olan tutum, tarihsel olarak oldukça yenidir, çünkü adlar çoğu kültürde sabit veya değişmez olarak kabul edilmez; ve İngilizce'de bile pek çok istisna vardır, özellikle tarihi şahsiyetlerin, Amerikan Yerlilerinin ve hatta çağdaş kraliyet ailesinin adları. Tarihsel olarak, isimler tıpkı diğer kelimeler gibi bir dilin sözlüğünün bir parçasıydı ve farklı dil topluluklarıyla ilişkili farklı isimlere sahip olmak yaygındı. Egzonim ve endonime bakın. Bir isim veya terimin geleneği ne kadar uzun süredir kuruluysa, güçlü farklılıklar da o kadar olasıdır. ) Bunun kaydedilmiş iki örneği, Yüksek İzlandaca (Háfrónska) ve antik Romalı general Fabius Cunctator'un adını bile Zauderer Bohnenmaier'e (yani kelimenin tam anlamıyla "Laggard Bean-Mayor") çeviren Alman rönesans hümanisti Johann Georg <i id="mwAQw">Turmair'in</i> kullanımıdır. Kendi başına aşırı saflık olmasa da, fono-anlamsal eşleştirme, özellikle özel adları Çince'ye çevirmek için bir dizi dilde yaygın olarak kullanılmaktadır.