Bernard Berenson

Bernard Berenson (26 Haziran 1865 - 6 Ekim 1959), Rönesans konusunda uzmanlaşmış Amerikalı bir sanat tarihçisiydi. Floransalı Ressamların Çizimleri adlı kitabı uluslararası bir başarıydı. Bazı yazılarda eşi Mary'nin büyük bir eli olduğu düşünülmektedir.

Berenson, Amerikan koleksiyoncular tarafından yeni ilgi gördükleri ve yargılarına sanat dünyasında büyük saygı duyulduğu bir zamanda, Eski Ustaların atıfta önemli bir figürüydü. Son araştırmalar, kendisine ödenen olağanüstü yüksek komisyonlardan etkilenmiş olabilecek bazı kimlik doğrulamaları hakkında şüphe uyandırdı.

Berenson, Bernhard Valvrojenskide Butrimonys, Vilnius Valiliği'nde (şimdi Litvanya'nın Alytus bölgesinde) Litvak ailesinde doğdu - babası Albert Valvrojenski, annesi Judith Mickleshanski ve Senda Berenson Abbott da dahil olmak üzere küçük kardeşlerdi. Babası Albert, klasik Yahudi öğreniminin eğitici bir yolunu izleyerek büyüdü ve bir haham olmayı düşündü. Bununla birlikte, Yahudilerin seküler topluma daha fazla entegrasyonunu savunan bir Avrupa hareketi olan Haskalah'ın uygulayıcısı oldu. Evi ve kereste işi yerle bir edildikten sonra, Bernard'a İbranice ve Aramice bir öğretmenle kaydolması için baskı yapan daha gelenekçi kayınpederiyle birlikte yaşadı. 1875'te Rus İmparatorluğu'nun Vilnius Valiliğinden Boston, Massachusetts'e göç ettiler ve bunun üzerine aile adı "Berenson" olarak değiştirildi. Berenson, 1885'te Hristiyanlığa döndü ve bir Episkopal oldu. Daha sonra İtalya'da yaşarken Katolikliğe geçti.

Boston Latin Okulu'ndan mezun olduktan sonra, 1883-84 arası Boston Üniversitesi Liberal Arts College'e bir çaylak (ingilizce: freshman) olarak de devam etti ama bu kurumdan Sanskritçe 'de talimat alamayıp ikinci yılında Harvard Üniversitesi'e transfer oldu. Harvard'dan mezun oldu ve kendi başına önemli bir sanat tarihçisi olan Mary Smith ile evlendi. Mary, Logan Pearsall Smith'in ve Bertrand Russell'in ilk eşi Alys Pearsall Smith'in kız kardeşiydi. Mary daha önce avukat Frank Costelloe ile evliydi. Bernard Berenson ayrıca Belle da Costa Greene ile uzun bir ilişki içindeydi. Samuels (1987), Mary'nin bu ilişkiyi "(bazen) isteksizce kabul etmesinden" bahseder.

Arkadaşları arasında The Wall Street Journalda ve denemeler kitabı Yestermorrowda arkadaşlıkları hakkında yazan Amerikalı yazar Ray Bradbury; II. Dünya Savaşı sırasında Floransa'da yaşayan Natalie Barney ve aynı zamanda ortağı Romaine Brooks; ve sanat koleksiyoncusu Edward Perry Warren vardı. Arkadaşları arasında Isabella Stewart Gardner, Ralph Adams Cram ve George Santayana da vardı, son ikisi birbirleriyle Bernard aracılığıyla tanışmışlardı.

Bir aktris olan Marisa Berenson, Louis Kossivitsky aracılığıyla Berenson'un uzak bir kuzenidir. Louis, Berenson'un babasının erkek yeğeni, kız kardeşinin yetim oğlu Albert Valvrojenski'ydi. ABD'ye vardıklarında hem Koussivitsky hem de Valvrojenski Berenson adını aldı (Meryle Secrest, Being Bernard Berenson, s. 34). Kız kardeşi Berry Berenson oyuncu/fotoğrafçı ve aktör Anthony Perkins'in karısıydı. Berry, 11 Eylül 2001'de New York'taki American Airlines Uçuş 11'deki saldırılarda öldü.

Rönesansın Venedik Ressamları adlı eserinden Yapıtlarına Bir Dizin ile (1894) başlayarak, ustalık ve sistematik yaklaşım karışımı son derece başarılı oldu. 1895'te, Yapıcı Sanat Eleştirisi Üzerine Bir Deneme olan Lorenzo Lotto adlı eseri, özellikle Heinrich Wölfflin tarafından geniş eleştiriler aldı. Hemen ardından William James tarafından "yüksek sanatın yorumlanmasına yönelik temel psikolojik kategorileri" yenilikçi uygulamasıyla övülen Rönasansın Florentine Ressamları (1896) izledi.

1897'de Berenson, Rönesans'ın Orta İtalyan Ressamları'nı yayınlayan akademik ama kullanışlı kılavuz serisine bir çalışma daha ekledi. Bundan sonra altı yıllık öncü çalışmalarını, yaygın olarak en derin ve en önemli kitabı olarak kabul edilen, 1903'te yayınlanan Florentine Ressamların Çizimleri'ne adadı.

1907 yılında kendisinin Klasisizm aşkı ve Modern sanata duyduğu tiksinme ile ilişkilendirebilen Mannerist sanatın hala yıkıcı ve tartışmalı yargıyla ifade edildiği Rönesansın Kuzey İtalyalı Ressamlarını yayınladı. İlk eserleri daha sonra geniş çapta tercüme edilip yeniden basılan en ünlü kitabı Rönesansın İtalyan Ressamları'na (1930) eklendi. Ayrıca "Söylenti ve Düşünce" ve "Gün Batımı ve Alacakaranlık" adlı iki cilt dergi de yayınladı. Aynı zamanda Estetik ve Tarih ve Otoportre için Eskiz kitabının yazarıdır.

En azından 17. yüzyıldan beri "I Tatti" olarak adlandırılan Floransa yakınlarındaki Settignano'daki güzel konutu, İtalyan Rönesansının tüm alanlarında çalışan akademisyenlere burs sunan bir araştırma merkezi olan Harvard İtalyan Rönesans Araştırmaları Merkezi oldu. Harvard'a ölümünden çok önce, karısı Mary'nin acısına dilemişti. Berenson'un en kalıcı mirası olarak gördüğü sanat koleksiyonuna ve sanat tarihi ve hümanizm üzerine kitaplarından oluşan kişisel kütüphanesine ev sahipliği yapıyor. 1920'lerde I Tatti'deki Berenson "sarayında" günlük hayatın canlı bir portresi, Sir Kenneth Clark'ın 1974 tarihli anı kitabı Another Part of the Wood'da bulunabilir. "İkinci Dünya Savaşı sırasında, Faşist yetkililer ve daha sonra Alman efendileri tarafından zar zor tolere edilen Berenson," I Tatti "de kaldı. Cephe hattı 1944 yazının sonunda ona ulaştığında, günlüğüne şöyle yazdı: " Yamacımız, Via Bolognese boyunca Alman geri çekilme ana hattı ile bir yan yol arasında yer alıyor. . . Alman artçı koruma eyleminin ortasındayız ve ciddi şekilde açığa çıktık. ". Dikkate değer bir şekilde, onun gözetimi altında, villa zarar görmemişti. Careggi'deki bir villaya taşınan koleksiyonlarının büyük bir kısmı da zarar görmemişti. Ancak, Berenson'un Borgo San Jacopo'daki Floransa dairesi, Almanya'nın Floransa'dan çekilmesi sırasında bazı değerli içeriğiyle birlikte tahrip edildi. Savaştan önce ve sonra Berenson'un İtalya'daki yaşamının kişisel anıları ve fotoğraflarının yer aldığı bir başka anı da Kinta Beevor'un "A Tuscan Childhood" [New York: Vintage Books, 2000; c.1993] yazıldı.

Berenson, 1912'de gizli bir anlaşmayla, dönemin en etkili sanat satıcısı Joseph Duveen ile yakın bir ilişki yaşadı ve bu alan hakkında bilgisi olmayan tanınmış koleksiyonculara eser satışını tamamlamak için genellikle Berenson'un fikrine büyük ölçüde güveniyordu. Berenson sessizdi ve doğası gereği düşünceliydi bu da bazen onunla gürültülü Duveen arasında sürtüşmeye neden oluyordu. İlişkileri, Samuel H. Kress'in koleksiyonuna yönelik bir resim olan Allendale Nativity (diğer adıyla Washington'daki Ulusal Galeri'de Çobanların Hayranlığı) üzerine çıkan bir anlaşmazlığın ardından 1937'de kötü koşullarda sona erdi. Duveen onu bir Giorgione olarak satıyordu ancak Berenson bunun erken bir Titian olduğuna inanıyordu. Resim artık bir Giorgione olarak kabul ediliyor. Berenson, Duveen'e yardım etmenin yanı sıra, Londra'daki Colnaghi ve Duveen'den ayrılmasının ardından New York'tan Wildenstein gibi diğer önemli sanat galerilerine de danışmanlık yaptı.

1923'te Berenson, Andrée Hahn tarafından Duveen'e karşı açılan ünlü bir davada uzman tanıklık yapması için çağrıldı. 1920'de Hahn, Leonardo'nun La belle ferronnière'sinin bir versiyonu olduğuna inandığı ve yazarı hala tartışılan Duveen, Hahn'ın Leonardo'nun resme atfettiği resmi reddetti ve bunu hiç görmedi. Sonuç olarak Hahn ona dava açtı. 1923'te Hahn'ın resmi Louvre versiyonuyla karşılaştırılmak üzere Paris'e getirildi. Duveen, Berenson'un ve diğer uzmanların onun fikrine verdiği desteği topladı ve Hahn'ın resmini bir kopya olarak reddetti. Uzman tanıkların görünmediği 1929'da New York'taki duruşmada jüri kısmen Berenson'un Paris tanıklığından ikna olmadı çünkü kısmen orada çapraz sorgulama yapılırken resmin yapıldığı ortamı hatırlayamadı. Ayrıca Berenson'un ve Roger Fry ve Sir Charles Holmes gibi Paris'te ifade veren diğer uzmanların daha önce Duveen'e ücretli uzmanlık sağladığı ortaya çıktı. Duveen, bölünmüş bir kararın ardından Hahn ile mahkemeden çıkarılırken tüm hikâye Berenson'un itibarına zarar verdi.

Son zamanlardaki araştırmalar, Berenson'un Duveen ile yaptığı gizli anlaşmaların kendisine, gelirin % 25'ine kadar önemli kar getirdiğini ve onu zengin bir adam yaptığını ortaya koymuştur. Bu açık çıkar çatışması, Duveen için yaptığı doğrulamaların birçoğunu şüpheye düşürdü ve bunlardan bir kısmının Duveen için çalıştıktan sonra daha iyimser, dolayısıyla önemli ölçüde daha değerli hale geldiği, dikkatli bir incelemeyle gösterildi. Henüz sistematik bir karşılaştırma yapılmadı, ancak yetmiş çalışmanın kısmi bir incelemesi bu olasılığa işaret eder. (Meryle Secrest, "Bernard Berenson Olmak", 1979, Ek, s. 399) Konu hala tartışmalıdır.

Berenson, İtalyan Rönesans resimlerinden ve nesnelerinden oluşan daha iyi bilinen koleksiyonuna ek olarak, Arap ve Fars resimlerinden oluşan seçkin bir koleksiyon da dahil olmak üzere Asya sanatına büyük bir ilgi gösterdi.

2006'da İngiliz tarihçi Hugh Trevor-Roper'in 1947-60 yılları arasında yazdığı mektupları içeren ve editörlüğü Richard Davenport-Hines, baskısı Weidenfeld & Nicolson tarafından yapılan– Letters from Oxford: Hugh Trevor-Roper to Bernard Berenson, (türkçe adı:Bernard Berenson'a Oxford: Hugh Trevor-Roper'dan mektuplar) adlı kitap yayınlandı.

2015 yılında Yale University Press, Kenneth Clark'ın Berenson ile yazışmalarını Robert Cumming tarafından düzenlenmiş ve açıklanmış olan 1925–1959, My Dear BB: The Letters of Bernard Berenson and Kenneth Clark, kitabında yayınladı.

Berenson ve San Diego merkezli Norah Bisgood Woodward arasında dokuz yıllık yazışma (1950-1959), UC San Diego Kütüphanesi'nde Özel Koleksiyonlar ve Arşivler tarafından düzenlenmektedir.

Berenson ve Ernest Hemingway, 1949-1957 yılları arasında sekiz yıllık bir yazışma tuttu: Jobst C. Knigge: Ernest Hemingway ve Bernard Berenson. A Strange Friendship, Humboldt University (açık erişim), Berlin 2019.