SalihHub/Wikipedia-TR-2023-Embedded-Dump huggingface dataset:
Marian Kosiński

Teknik direktörü olmadan önce aktif futbol kariyerinde 1969-1980 yılları arasında formasını giydiği, Stal Mielec futbol takımı iki defa şampiyonluk yaşadı. Stal buradaki performansıyla takımda tüm zamanların en iyi on biri içerisinde yer aldı.
Nokia Asha 230

Nokia Asha 230, Nokia tarafından üretilmiş Nokia Asha serisi'ne mensup bir cep telefonudur. 24 Şubat 2014 tarihinde tanıtıldı. 2 SIM kart desteği ile geldi. Nokia Asha platform 1.2'yi çalıştırıyor. Seri 30+ sistemli Nokia 230 modelinden farklıdır.

Nokia Asha 230 yeşil, sarı, mavi ve kırmızı yanı sıra siyah beyaz da dahil olmak üzere birkaç renkle birlikte gelir. 2,8 inç diyagonal ve 1,3 Mpx kamera ile 262 bin renge kadar görüntü sunan TFT ekranlı, 1280 x 960 piksel çözünürlüktedir.

Cihaz bekleme modunda 792 saate kadar ve konuşma modunda 11'e kadar çalışmasını sağlayan, 1020 mAh pil ile donatılmıştır. İletişim araçları Web tarayıcısı, EDGE, stereo Bluetooth ve USB portudur. Müzik severler için 3,5 mm'lik bir ses çıkışı bulunuyor.

64MB RAM ile birlikte geliyor. bir microSD kart ile 32GB'a kadar genişletilebilir. Kameralar açısından Nokia Asha 230 Çift SIM, arkadaki 1.3 megapiksel birincil kamera paketi içeriyor.

Nokia, Asha 230'ü Qualcomm Snapdragon S4 MSM8225 sistem çipi ile donatmayı ve 1200 MHz hızında çalışan Çift Çekirdekli işlemci ve yalnızca 64 MB RAM belleği kullanmaya karar verdi. Cihaz, 245 megahertz'lik bir Adreno 203 GPU'yu kullanıyor. Nokia Asha 230 Çift SIM, Nokia Asha platform 1.1.1'i çalıştırıyor ve 1020mAh çıkarılabilir pil ile güç sağlıyor. 99.50 x 58.60 x 13.20 (yükseklik x genişlik x kalınlık) ölçülerle 89,20 gram ağırlığındadır.

Nokia Asha 230 Çift SIM, Mikro-SIM ve Mikro-SIM'i kabul eden çift SIM (GSM) akıllı telefondur. Bağlantı seçenekleri arasında GPS, Bluetooth ve FM radyo bulunmaktadır. Telefondaki sensörler, Yakınlık sensörü ve Hızlanmaölçer'i içerir.

Asha 230 modelinde, WhatsApp, Facebook ve Twitter desteği de var. Telefon 4GB dahili belleğe ve bir microSD prizine sahip ve potansiyel bir küçük müzik çalar yapıyor.
Kral Yolu

Kral Yolu veya tam ismi ile Pers Kral Yolu Pers İmparatorluğu kralı I. Darius zamanında MÖ 5. yüzyılda onarılmış ve yeniden düzenlenmiş bir antik anayoldur. Bu yol büyük imparatorluk boyunca Efes'ten Persepolis'e kadar hızlı ulaşımı kolaylaştırmak için yapmıştır. Bu kuryeler dokuz günde 2.699 kilometre seyahat edebiliyorlardı. Yunan tarihçi Herodot, "Dünya'da Pers kuryelerinden daha hızlı seyahat eden başka bir şey yoktur." cümleleri ile onları övmektedir. Benzer bir şekilde, "Ne kar ne yağmur ne sıcaklık ne de gecenin karanlığı onların görevlerini yapmalarına engeldi." cümlesi ise bu kuryelerin gayriresmî sloganlarıydı.

Yolun seyri Herodotus'un yazılarından, arkeolojik araştırmalardan ve tarihi kayıtlardan yararlanılarak yeniden yapılmıştır. Batıda Sardis ve Efes'ten başlayarak (Türkiye'de İzmir'in 95 km kadar doğusunda), doğuya doğru şu anki Türkiye'nin orta kuzey kısmından Asur'un başkenti Ninova'ya (şu anki Musul, Irak) varmaktadır, daha sonra Babil'in (şu anki Bağdat, Irak) güneyine geçmektedir. Babil'in yakınından, yolun iki ayrı yola ayrıldığı düşünülmektedir, bir tanesi kuzeybatıya daha sonra batıdan Ecbatana ve oradan da İpek Yolu ile beraber gitmektedir, diğer yol ise doğuya devam ederek Pers başkenti Susa'ya (şu anki İran) ulaşmaktadır ve daha sonra güneydoğudan Persepolis geçmektedir.

Yolun Pers İmparatorluğu'ndaki şehirler arasında en kolay veya en kısa yolu takip etmemesinden dolayı, arkeologlar yolun en batı kısmının Asur kralları tarafından yapıldığını düşünmektedirler çünkü yol eski imparatorluğun kalbine doğru gitmektedir. İlk çağda Batı Anadolu'da, Gediz ve Menderes nehirleri arasındaki bölgede kurulan Lidyalılar, Efes'ten Mezopotamya'ya kadar uzanan Kral Yolu denilen ünlü ticaret yolunu yapmışlardır. Bu yol sayesinde doğu-batı arasında ticaret ve kültürel etkileşim hızlanmıştır. Lidya Uygarlığı, Kral Yolu sayesinde ekonomi, bilim, sanat, kültür ve ticaret alanlarında çok önemli ilerlemeler kaydetmişti. Daha doğu taraftaki parçaları ise (şu anki İran) büyük ticaret yolu İpek Yolu ile kesişmektedir.

Ancak, I. Darius şu an bildiğimiz Kral Yolu'nu yapmış olan kişidir. Yol tabanını iyileştirerek ve parçaları birleştirerek bir bütün haline getirmiştir. öncelikle krallığın elçileri için hızlı bir ulaşımda ortamı sağlamıştır.

Darius'un geliştirmiş olduğu yol o kadar önemli bir antik eserdir ki Roma zamanında da kullanılmaya devam edilmiştir. Türkiye'de Diyarbakır'da bir köprü o zamanlardan beri hâlâ ayaktadır..
Hoşyar Kadın Çeşmesi

Hoşyar Kadın Çeşmesi ya da Huşyar Kadın Çeşmesi, İstanbul'un Beyoğlu ilçesindeki bir çeşmedir. Osmanlı Padişahı II. Mahmud'un eşi Hoşyar Kadın tarafından, kitâbesine göre "ölen kızı Mihrimah Sultan'ın ruhu için" 1840 ya da 1841 yılında yaptırıldı. Zaman içerisinde çeşmenin teknesi, yol hizasının altında kaldı. Günümüzde mülkiyeti Vakıflar Genel Müdürlüğünde olan ve suyu akmayan çeşmenin bir bölümü yıkık hâldedir.

Kesme taştan inşa edilmiş dikdörtgen planlı kâgir bir yapı olan çeşmenin ön yüzü mermer kaplıdır. Arka kısmında, moloz taş ile tuğladan yapılmış tonozlu deposu bulunur. Dikdörtgen şeklinde ve üzerinde birtakım kabartma süslemelerin olduğu ayna taşının yer aldığı dikdörtgen nişin her iki yanında birer pilaster vardır. Alttan ve üsten birer silme, her iki yanından ise dörder oyuğa sahip birer pilasterle sınırlanan alınlıkta, beş satır ve iki sütun hâlinde çeşmenin kitâbesi yazılıdır. Alınlığın ortasında konumlanan elips şeklindeki madalyonda Abdülmecid'in tuğrası yer alır.

Osmanlı Padişahı II. Mahmud'un eşlerinden Hoşyar Kadın tarafından, kitâbesine göre "ölen kızı Mihrimah Sultan'ın ruhu için" 1840 ya da 1841 yılında yaptırıldı. Çeşmenin suyu, Pangaltı'dan ayrılan Kurtuluş kolu ile Kasımpaşa'ya giden kolların üçüncüsünden geliyordu. İbrahim Hilmi Tanışık 1945 tarihli eserinde, çeşmenin bir evin altında kaldığını ve teknesinin yere gömülü olduğunu aktarmıştı.

10 Kasım 1973'te alınan 7478 sayılı karar doğrultusunda çeşme, 2 Ekim 1977'de T.C. Resmî Gazetede yayımlanan yazıda yer alan Gayrimenkul Eski Eserler ve Anıtlar Yüksek Kurulu tarafından "korunması gereken tarihî eser" olarak tanımlanan taşınmazlar arasında listelendi. Günümüzde mülkiyeti Vakıflar Genel Müdürlüğünde olan ve suyu akmayan çeşmenin bir bölümü yıkık hâldedir.

İstanbul'un Beyoğlu ilçesinin Hacıahmet Mahallesi'nde, Pir Hüsamettin Sokağı'nda konumlanan 21,35 m2lik tapu alanına sahip bir duvar çeşmesidir. Kesme taşla inşa edilmiş kâgir yapının kuzeybatıya bakan ön yüzü mermerle kaplıdır ve günümüzde beyaz üzerine kahverengi boya uygulaması vardır. 2,68 m genişliğindeki ön cephe, depodan 0,62 m ileri taşar. Ön cephenin her iki yanında yer alan 0,26 m genişliğindeki dikdörtgenler prizması şeklindeki iki pilaster, 1,02 m genişliğinde ve 0,41 m kalınlığındaki nişi meydana getirir. Nişin içindeki 0,81 m genişliğindeki dikdörtgen biçimli ayna taşını çevreleyen silmenin her iki yanı ile üst kısımlarında zikzak, her iki üst köşesindeki 0,16 × 0,15 m ölçülerindeki kartuşlarda ise iç içe geçmiş yapraklardan meydana gelen çiçek şeklindeki kabartmalar yer alır. Ayna taşının üst kısmında her iki yanda, köşelerden lüleye doğru uzanan, sarkan kumaş görünümlü perde kıvrımı motifli kabartma bulunur. Çeşmenin teknesi günümüzde, yol seviyesinin 0,5 m kadar altında kalır.

Çeşmenin kuzeydoğu-güneybatı doğrultusunda uzanan 4,62 × 5,20 m ölçülü dikdörtgen planlı deposu, tuğladan yapılan tonozla örtülüdür. Depo 0,3 m kalınlıktadır; duvarları moloz, taş, tuğla malzeme ve almaşık teknikle örülmüştür. Deponun kuzeydoğu kısmı, güneydoğusundaki tonozun bir bölümü yıkılmıştır.
Yakub Kolas

Yakub Kolas (ayrıca Jakub Kołas, Belarusça: Яку́б Ко́лас, - 13 Ağustos 1956), gerçek adı Kanstancin Mickievič (Канстанці́н Міха́йлавіч Міцке́віч) Belaruslu bir yazar, Belarus SSC Halk Şairi (1926) ve Belarus Ulusal Bilimler Akademisi (1929) üyesi ve başkan yardımcısı (1929) idi.

Yakub Kolas, eserlerinde sıradan Belarus köylü sınıfına sempati duymasıyla biliniyordu. Bu, Belarusça'da 'tahıl başağı' anlamına gelen 'Kolas' takma adında da belirgindi. Esaret Şarkıları (1908) ve Keder Şarkıları (Belarusça:Песьні-жальбы, 1910) adında şiir koleksiyonları yazdı; şiirleri Yeni Bir Yer (Belarusça: Новая зямля, 1923) ve Müzisyen Simon (Belarusça: Сымон-музыка, 1925); bunların yanı sıra yazdığı hikâyeler ve oyunlar da vardır. Şiiri Balıkçının Kulübesi (Belarusça: Рыбакова хата, 1947) Belarus'un Sovyet devleti ile birleşmesinden sonraki savaş hakkındadır. Üçlemesi Dönüm Noktalarında (1954) eseri ise, Belarus köylü sınıfının ve demokratik aydınların Devrim öncesi yaşamı hakkındadır. 1946 ve 1949'da Stalin Ödülü'ne layık görüldü. Yakub Kolas onuruna, bir meydan ve Minsk'in merkezindeki bir sokağa adı verilmiştir.
Shire of Ashburton

Shire of Ashburton, Batı Avustralya'nın Pilbara bölgesindeki 105.647 kilometre karelik (40.791 sq mi) bir alanı kapsayan dört yerel yönetim alanından biridir. Adını Ashburton Nehri'nden almıştır. Shire'ın yönetim merkezi Tom Price kasabasındadır. 2016 Sayımına göre, çoğu maden kasabalarında veya yakındaki maden kamplarında yaşayan yaklaşık 13.000 nüfusa sahipti. Arazinin çoğu, pastoral kiralamalar veya koruma altındaki alanlar (Karijini Ulusal Parkı dahil) tarafından alınır. Tarım dışında Ashburton için önemli olan sektörler arasında madencilik, petrol, doğal gaz, balıkçılık ve turizm yer alır.

Ocak 1990'da, Shire'ın yönetim ofisi Poinciana Caddesi'nde resmen açıldığında, yönetim ofisinin Onslow'dan daha merkezi bir konuma sahip olan Tom Price kasabasına taşınmasına karar verildi.
Radamanthis

Yunan mitolojisinde, Rhadamanthus ( ) ya da Rhadamanthys Girit'in bilge bir kralıydı. Zeus ve Europa'nın oğlu olarak yarı tanrı olarak kabul edildi. Adının anlamı "sert ve katı bir yargıda bulunmak"tır. Daha sonra ölülerin yargıçlarından biri ve Yunan mitolojisinde önemli bir figür oldu.

Rhadamanthys, Zeus ve Europa'nın oğludur ve Sarpedon ve Minos'un (aynı zamanda bir kral ve daha sonra ölülerin yargıcı) kardeşiydi. Kardeşi ile birlikte Rhadamanthys, üvey babaları Asterion tarafından büyütüldü. Gortys (Gortyn, Girit ile ilişkili) ve Erythrus (Erythrae'nin kurucusu) adında iki oğlu vardı.

Diğer kaynaklar (örn. Plutarkhos, Theseus 20) Ariadne'nin kocasının Dionysos yerine Rgadamanthys olduğuna inanır ve Oenopion, Staphylus'un ve Thoas'ın da babası olduğunu belirtir . Bu anlatımda Ariadne, Rhadamanthys'in erkek kardeşi Minos'un kızıdır; bir diğer Ariadne, Minos'un torununun kızı ve Theseus'un efsanesinde yer alan, Dionysos tarafından kurtarılan adaşıydı.

Sık sık yeraltı dünyasında ölülerin yargıçlarından biri olarak kabul edilmesine rağmen, birkaç yasama faaliyetiyle de tanınıyordu. Rhadamanthys'in Giritlilere hayvanlar üzerine yemin etmelerini emreden bir yasa ve insanların şiddet başlatanlara karşı kendilerini savunurlarsa ceza almamaları gerektiğini söyleyen başka bir yasası daha bulunmaktadır.

Kral Asterius çocuksuz öldü, ve taht Minos'a geçti. Minos Girit kralı olduğunda iki erkek kardeşini Girit'ten kovdu. Çünkü Rhadamanthys'un popülaritesini kıskanıyordu, bu yüzden Rhadamanthys Boeotia'ya kaçtı ve burada Amphitryon'un dul eşi ve Herakles'in annesi Alkmene ile evlendi. Ayrıca bazı rivayetlere göre Herakles'in hocasıydı. Bu, bir Orta Çağ tarihçisi olan Tzetzes tarafından da belirtilmiştir.

Genel olarak Rhadamanthys'in faaliyet alanı, Minos'un aktif olduğu Girit'in dışında Ege Adalarıdır. Ayrıca antik yazarlar tarafından sık sık Orta Yunanistan ile bağdaştırılır.

Daha sonraki efsanelere göre (MÖ 400), katı dürüstlüğü nedeniyle Aiakos ve Minos ile birlikte aşağı dünyadaki ölülerin yargıçlarından biri yapıldı. Doğuluların ruhlarını yargılardı, Aiakos batılıların ruhlarını yargılardı, Minos ise kararı belirleyici oy hakkına sahipti. (Platon, Gorgias 524A). Homeros'un Odyssey'nin 4. ve 7. kitaplarında tasvir edilmiştir. Virgilius (MÖ 69–18), Rhadamanthys'i Aeneid'in Yeraltı (Tartarus) bölümünde, değersiz ruhların yargıcı ve cezalandırıcısı yapar.

Homeros, Zeus'un ölümsüz oğulları için bir cennet olan Elysian alanında (Odyssey iv. 564) ikamet ettiğini söyler. Pindaros, onun Kronos'un (Elysium'u yöneten) sağ kolu olduğunu ve ölülerin tek yargıcı olduğunu anlatır. Lucian , Rhadamanthus'u Gerçek Tarih adlı kitabında Kutsal Adalar'daki kahramanlar topluluğuna başkanlık eden biri olarak tasvir eder.
Ünal Osmanağaoğlu

Ünal Osmanağaoğlu, 1956 yılında Tutak, Ağrı'da dünyaya geldi. 9 Ekim 1978'de Bahçelievler, Ankara'da Türkiye İşçi Partisi üyesi yedi öğrencinin katledilmesi olayına karıştı. Katliamın ardından firar eden Osmanağaoğlu'nun, 22 Temmuz 1980'de DİSK Genel Başkanı Kemal Türkler'in silahlı saldırı sonucu öldürülmesi olayına karıştığı devlet tarafından bilinmekteydi. Ayrıca Osmanağaoğlu, Türkler'in olaya tanık olan kızı Nilgün Türkler Soydan tarafından Türkler'in katili olarak teşhis edildi. 1980'li yıllarda evlenip kardeşi Tamer Osmanağaoğlu'nun kimliğiyle Avustralya'ya yerleşti. Burada 1989 yılında uyuşturucu kaçakçılığından hüküm giyip 3 yıl hapis yattıktan sonra sınır dışı edildi. 19 yıldır firarda olmasına rağmen Güzelçamlı, Kuşadası'nda mülkiyeti devlete ait olan bir milli parkta işletmecilik yapan Osmanağaoğlu, 11 Nisan 1999'da yakalanıp tutuklandı ve 14 Nisan 1999'da cezaevine konuldu.

Bahçelievler katliamından yargılanan Osmanağaoğlu, 1 Kasım 1999'da ağır ceza mahkemesi tarafından her bir cinayet için bir kez olmak üzere toplam yedi kez ölüm cezasına mahkûm edildi. Bu karar, Osmanağaoğlu'nun "baş aktör sıfatı taşımadığı" gerekçesi ile 29 Haziran 2000'de Yargıtay tarafından bozuldu. Ağır ceza mahkemesi, 15 Şubat 2001'de daha önceki kararında direndi ve dosya Yargıtay Genel Kuruluna gönderildi. Yargıtay, 19 Haziran 2001'de Osmanağaoğlu'nun mahkûmiyetini onadı ve daha önce verilen ceza hükmü kesinleşmiş oldu. 9 Ağustos 2002'de idam cezasının kaldırılmasıyla Osmanağaoğlu hakkında verilen ölüm cezası en az 25 yıl cezaevinde kalması şartıyla ömür boyu hapis cezasına çevrildi. 10 Ekim 2007'de, verilen ceza aynı şartlar altında çekilmek üzere 40 yıl hapis olarak değiştirildi. 3. Yargı Paketi olarak bilinen yasal düzenleme doğrultusunda 10 Temmuz 2012'de tahliye edildi.

1996 yılında tekrar açılan Türkler davasında ağır ceza mahkemesi, 14 Nisan 2003'te Osmanağaoğlu'nun beraatini hükmetti. Beraat kararı Yargıtay tarafından "eksik soruşturma" gerekçesi ile bozuldu. Ağır ceza mahkemesi "yeterli ve kati delil bulunmadığı" gerekçesi ile tekrar beraatine karar verdi. Yargıtay ise "suça asli ve maddi fail olarak katıldığına" hükmederek oy birliği ile bu kararı da bozdu. Ağır ceza mahkemesinin 30 Temmuz 2009 tarihli kararı ile beraat hükmüne direnmesi sonrasında, 22 Haziran 2010'de Yargıtay Ceza Genel Kurulu hükmün bozulmasına karar verdi. Yargılama süreci devam ederken dava 1 Aralık 2010'de zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırıldı. 30 Haziran 2014 tarihinde geçirdiği bir kalp ameliyatı sonrasında hayatını kaybetmiştir.
Radek Drulák

Profesyonel futbolculuk kariyerine RH Cheb kulübünde başladı. Daha sonra sırasıyla Sigma Olomouc, VfB Oldenburg, Chemnitzer FC, Petra Drnovice, FC Linz ve FK Holice 1932 kulüplerinde oynadı.

Çekya millî futbol takımıyla 19 maça çıkmış ve toplamda 6 gol atmıştır. 1996 Avrupa Futbol Şampiyonası'nda gümüş madalya kazanan Çek Cumhuriyeti'nin kadrosunda da yer almıştır.
Ermeni rublesi

Ruble (Ermenice: ռուբլի, Rusça: рубль), 1919-1923 yılları arasında Birinci Ermenistan Cumhuriyeti ve Ermenistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nin bağımsız para birimiydi. Birinci Transkafkasya Rublesi'nin yerini almış ve Ermenistan'ın Transkafkasya Sovyet Federal Sosyalist Cumhuriyeti'nin bir parçası olmasından sonra yerini ikinci Transkafkasya Rublesi'ne bırakmıştır. Rublenin hiçbir alt bölümü çıkarılmadı ve para birimi sadece banknot olarak varlığını sürdürdü.

Birinci Ermenistan Cumhuriyeti tarafından 5, 10, 25, 50, 100, 250, 500, 1.000, 5.000 ve 10.000 ruble değerlerinde geçici çekler çıkarılmıştır. Çoğunlukla Rusça metinlerle oldukça kabaca basılmıştır. Bununla birlikte, 50, 100 ve 250 ruble değerinde üç gerçek banknot Waterlow and Sons Ltd. tarafından İngiltere'de basılmıştır. Banknotlar sanatçılar Arshak Fetvadjian ve Hakob Kojoyan tarafından tasarlanmıştır. Bu banknotlar Ermenice, Fransızca ve Rusça metinlerle süslenmiştir.

ASSR, 5.000, 10.000, 25.000, 100.000, 500.000, 1.000.000 ve 5.000.000 ruble arasında değişen kupürler çıkarmıştır. Bu banknotların arka yüzlerinde Ermenice ve Rusça metinlerle birlikte çeşitli dillerde komünist sloganlar yer alıyordu.
Porto Rikolular

Porto Riko'nun yerli sakinleri adada Borikén adıyla anılan bir Kızılderili halkı olan Tainolardır. Ancak, Amerika kıtasının diğer bölgelerinde olduğu gibi, yerlilerin sayısı Avrupalı ​​yerleşimcilerin gelmesiyle azalmaya başlamıştır. Bunda Eski Dünya'dan gelen yerleşimcilerin beraberlerinde getirdikleri kızamık, suçiçeği, kabakulak, grip ve hatta soğuk algınlığı da dahil olmak üzere hastalıkların etkisi büyüktür. Hastalıklara karşı vücut direnci gelişmemiş olan Tainoların nüfusu hızla azalmıştır. Hayatta kalanlar ise İspanyol sömürgecilerin zorla çalıştırmalarına dayanamayarak hızla ölmeye başlamış ve sayıca daha da azalmışlardır.

Sömürgecilik döneminde Porto Riko'da kölecilerin elinden kaçan veya özgür bırakılan Afrikalı köleler de yaşamaktaydı. 16. yüzyılda Britanyalı, Hollandalı, Fransız ve Portekizli sömürgeciler tarafından getirilen Afrikalılar ile bölgedeki kültürde önemli bir değişim yaşandı. 18. ve 19. yüzyıllarda ise Kanarya Adaları'ndan göç eden binlerce İspanyol göçmen, adada birçok köy ve kasaba kurarak daha sonra nüfusun çoğunluğunu oluşturur duruma geldi.
Dōgen

Dōgen (Japonca: 道元 veya Dōgen 道元禅師 veya Kigen 希玄 veya Butsushōdentō Kokushi 仏性伝東国師 veya Jōyō Daishi 承陽大師), (19 Ocak 1200 – 22 Eylül 1253), Kyoto doğumlu Japon Zen hocası ve Japonya'daki Soto Zen okulunun kurucusudur. Zamanının en önde gelen din adamlarındandır ve aynı zamanda önemli bir filozoftur.

Dogen, aristokrat bir ailede büyüdü ve yedi yaşında öksüz kaldı. On üç yaşında keşiş oldu ve Hiei dağında, Tendai Budizmin merkezi olan bir manastırda Budist çalışmalarına başladı. Bu eğitimden tatmin olmayınca 1223-1227 yıllarını Çin'de Zen Hocası Ju-ching altında çalışarak geçirdi ve orada aydınlandı. Tekrar Japonya'ya döndükten sonra değişik manastırlarda çalıştı ve Zen pratiği ve ibadetini yaygınlaştırdı.

Dogen'in Zen anlayışının temelini zazen denilen oturarak yapılan meditasyon oluşturur. Zazen Dogen tarafından Zen ile özdeş kabul edilir. Onun "Zazen-gi" (坐禪儀; "Zazen'in İlkeleri") adlı eserinin ilk cümlesin "Zen'i çalışmak ....zazendir" şeklindedir. Yani, zazen, gelecekte bir zaman aydınlanmak için yapılan bir pratik/ibadet değil, aydınlanmanın ta kendisidir Dogen'e göre. Zazen ile ilgili Dogen'in en çok kullandığı kelime shikantazadır. Bu kelimenin anlamı Türkçeye yaklaşık olarak "tam olarak oturmaktan başka hiçbir şey" şeklinde aktarılabilir. Meditatasyon yapan kişi sadece zihnini düşüncelerden arınık şekilde, belirli bir meditasyon nesnesi de dahil olmak üzere hiçbir şeye bağlamaksızın uyanık bir dikkatle oturur.

Fakat onun ön önemli halefi Sōjiji Tapınağı'nın kurucusu ve Keizan (瑩山; 1268–1325) idi. Siddhartha Gotama'dan (Buddha) kendisine kadar gelen tüm Zen ustaları hakkında bilgi veren Işığın Aktarımının Kaydı (傳光錄 Denkōroku) adlı eserin yazarı olan Keizan Dogen ile birlikte Japonya'da Soto okulunun kurucuları arasında görülürler.

Okumura, Shohaku; Leighton, Taigen Daniel; et al.; tr. The Wholehearted Way: A Translation of Eihei Dogen's Bendowa with Commentary. Boston: Tuttle Publishing, 1997. ISBN 0-8048-3105-X.

Yokoi, Yūhō and Victoria, Daizen; tr. ed. Zen Master Dōgen: An Introduction with Selected Writings. New York: Weatherhill Inc., 1990. ISBN 0-8348-0116-7.
Fausto De Amicis

Profesyonel futbol kariyerine 1992 yılında Melbourne Knights kulübünde başladı. 1996'da South Melbourne'e transfer oldu. 2003'e kadar burada top koşturan De Amicis, 2003'te futbolculuk kariyerini sonlandırdı. Kariyerin boyunca oynadığı iki takımda da ikişer lig şampiyonluğu yaşayan oyuncu, 1998'de Joe Marston Madalyası'nın sahibi oldu.

Avustralya millî takımı formasıyla 12 maça çıkan De Amicis, Avustralya'nın Amerikan Samoası'nı rekor bir şekilde 31-0 yendiği 2002 Dünya Kupası elemesi karşılaşmasında millî takımdaki ilk golünü kaydetti.
Serhat Teoman

Asker olan babasının görevi sırasında Diyarbakır'da doğdu. Ortaokuldan sonra ailesiyle İzmir'e geldi. 9 Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Sahne Sanatları Oyunculuk Ana Sanat Dalından mezun oldu. Yüksek lisansını Mimar Sinan Üniversitesi Tiyatro Bölümünde yapan Teoman 2000′li yılların başından beri televizyon sektöründe yer alıyor. Aynı zamanda tiyatro da yapan genç oyuncu Kuzey Güney dizisinde canlandırdığı Burak Çatalcalı karakteri ile dikkatleri üzerine çekti. Serhat Teoman, Acil Aşk Aranıyor dizisinde Dr. Sinan'ı ve Kaçın Kurası isimli dizide Barış'ı canlandırmıştır. Anne dizisindeki Komiser Sinan karakterini canlandırmıştır.

Tiyatro hayatına arkadaşları Buğra Gülsoy, Fatih Sönmez ve Emre Erkan'la birlikte kurduğu Tiyatro Kutu ile devam etmiştir. Tiyatro Kutu'nun kapanmasının ardından Serhat Teoman, Emre Erkan'la birlikte kurdukları GET Yapım ile sinema ve tiyatro çalışmalarına devam etmektedir.
Sufle (müzik grubu)

Sufle, 2012'de Mustafa Atik ve Göksu Taşçeviren'in temellerini Ankara'da attığı bir müzik grubudur. Grup, 2013'te yayınladıkları bir cover ile sosyal medyada dikkat çekmeyi başardı. Türkiye'nin birçok şehrinde konserler vermeye başlayan Sufle, Oğuzhan Eren’in de gruba dahil olmasıyla müzik tarzını alternatif pop-rock yönünde geliştirdi. İlk albümleri Pus, 2017 yılında yayınlandı.

2014'te gruba dahil olan bass gitarist Oğuzhan Eren, 2020'de gruptan ayrıldı. 2021'de Teoman ile birlikte "Nasıl Güzel" isimli düet parça yayınlandı.
Maştağa

Maştağa, Azerbaycan'ın başkenti Bakü'nün Sabuncu rayonunda bulunan bir kent tipi yerleşim ve belediyedir. Yerleşim, Bakü'nün kuzeydoğusunda Abşeron Yarımadası'nın kuzey kıyısında yer almaktadır. Yerleşimin nüfusu 2008 yılı itibarı ile 42.196'dır.

Popüler tarihi el yazmalarına göre yerleşimin sakinleri, Büyük Kiros'u yenip deviren ve 5. ve 6. yüzyıllarda Bakü'ye yerleşen eski bir göçebe Türk kabilesinin torunlarıdır.
Şaktizm

Şaktizm veya Şaktidarma (Sanskrit: , ; "güç öğretisi" veya "Tanrıça öğretisi") Hinduizm'in, Şakti ya da Deviye mutlak, nihaî tanrı – Hindu Kutsal Anne – olarak tapınan bir mezhebidir. Bu mezhep Şaivizm, Vaişnavizm ve Smartizm ile beraber Hinduizmin başlıca okul öğretilerindendir ve özellikle Bengal ve Assam'da yaygındır.

Saktizm, Devi'ye (anlamı 'Tanrıça') Yüce Brahman olarak, tanrılık vasfının bütün formları şeklinde hürmet eder. Şaktizm, felsefesinde ve pratiğinde Şaivizm ile benzerlikler gösterir. Ancak, Şaktizm öğretilerinin uygulayıcısı olan Şaktalar (Sanskrit: , ) tamamen Şakti'ye tapınmaya odaklanırlar. Şakti'yi, Yüce Tanrı'nın dinamik kadınsı yüzü olarak görürler. Şiva, tanrılığın erkeksi yüzü, tek başına ilahi kabul edilmekle birlikte, kendisine tapınma genelde yardımcı tanrı sıfatıyla yapılır.