II. Dünya Savaşı'nda Winston Churchill

Winston Churchill, Birleşik Krallık'ın Nazi Almanyası'na savaş ilan ettiği 3 Eylül 1939'da Amiralliğin Birinci Lordu olarak atandı. 10 Mayıs 1940'ta Neville Chamberlain'in yerini aldı ve 26 Temmuz 1945'e kadar görevde kaldı. 1930'larda görev dışında kalan Churchill, Nazi Almanyası'nda artan militarizm tehdidine karşı Britanya'nın yeniden silahlanması çağrısında başı çekmişti. Başbakan olarak, Mihver güçlerine karşı Müttefiklerin savaş çabalarına İngilizlerin katılımını denetledi. Churchill, faşizmin yayılmasına karşı Avrupa'nın liberal demokrasisini savunmada önemli bir rol oynayan muzaffer bir savaş zamanı lideri olarak görülüyor, ancak 1945'te Dresden'in bombalanması gibi bazı savaş olayları tartışma yarattı. İkinci Dünya Savaşı'nın ilk yarısında Müttefik liderlerin en önemlisiydi.

3 Eylül 1939'da, İngiltere'nin İkinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesinin ardından Almanya'ya savaş ilan ettiği gün, Chamberlain, Churchill'i Birinci Dünya Savaşı'nın başında sahip olduğu aynı pozisyonda, Amiralliğin Birinci Lordu olarak atadı. Bu nedenle Chamberlain'ın savaş kabinesinin bir üyesiydi. Churchill daha sonra, tayinini öğrendikten sonra, Amirallik Kurulu'nun Filoya bir sinyal gönderdiğini iddia etti: "Winston geri döndü". Bu hikâye Lord Mountbatten tarafından 1966'da Edmonton'da yaptığı bir konuşmada tekrarlanmış olsa da Richard Langworth, ne kendisinin ne de Churchill'in resmi biyografi yazarı Martin Gilbert'in bunu doğrulayacak çağdaş kanıtlar bulmadığını ve bunun daha sonraki bir buluş olabileceğini öne sürdüğünü belirtiyor.

Birinci Lord olarak Churchill, İngiliz kuvvetlerinin tek önemli eyleminin denizde olduğu sözde "Sahte Savaş" sırasında en yüksek profilli bakanlardan biri olduğunu kanıtladı. Churchill, 13 Aralık 1939'daki River Plate Muharebesi'nden sonra coşkuluydu ve daha sonra mürettebatı "parlak bir deniz savaşı" için tebrik ederek ve soğuk, karanlık bir kıştaki eylemlerinin İngiliz kalbinin kırışıklarını "ısıttığını" söyledi. ". 16 Şubat 1940'ta Churchill, HMS Cossack muhribinin Yüzbaşı Philip Vian'a Norveç sularında Alman ikmal gemisi Altmark'a binmesini ve Amiral Graf Spee tarafından yakalanan 300 İngiliz mahkumu kurtarmasını bizzat emretti. Konuşmalarıyla desteklenen bu eylemler, Churchill'in itibarını önemli ölçüde artırdı.

Baltık Denizi'ndeki Alman deniz faaliyetleri konusunda endişeliydi ve başlangıçta oraya bir deniz kuvveti göndermek istedi, ancak kısa süre sonra bu, Norveç sularını madencilik ve Narvik'ten Almanya'ya demir cevheri sevkiyatını durdurmak için Wilfred Operasyonu kod adlı bir plana dönüştürüldü. Madencilik konusunda hem savaş kabininde hem de Fransız hükûmeti arasında anlaşmazlıklar vardı. Sonuç olarak Wilfred, Almanya'nın Norveç işgalinden önceki gün 8 Nisan 1940'a kadar ertelendi.

Müttefikler Almanların Norveç'i işgalini engelleyemedikten sonra, Avam Kamarası, hükûmetin savaşı yönetmesi konusunda 7-9 Mayıs tarihleri ​​arasında açık bir tartışma düzenledi. Bu, Norveç Tartışması olarak bilinmeye başladı ve parlamento tarihindeki en önemli olaylardan biri olarak biliniyor. İkinci gün (8 Mayıs Çarşamba), İşçi Partisi muhalefeti, aslında Chamberlain hükûmetine güvensizlik oyu olan bir bölünme çağrısında bulundu. Churchill'e Meclis'in her iki tarafında da hatırı sayılır destek vardı. Meclis Kendisini, tartışmayı sona erdirmesi için çağırdı. Hükûmet oylamayı kazanmasına rağmen, ulusal bir hükûmet kurulması yönündeki çağrıların ortasında çoğunluğu büyük ölçüde azaldı.

10 Mayıs'ın erken saatlerinde Alman kuvvetleri, Fransa'ya saldırılarının başlangıcı olarak Belçika, Lüksemburg ve Hollanda'yı işgal etti. Bölünme oylamasından bu yana, Chamberlain bir koalisyon kurmaya çalışıyordu, ancak İşçi Cuma günü öğleden sonra, başka bir Muhafazakarı kabul etmelerine rağmen, onun liderliğinde hizmet etmeyeceklerini açıkladı. Yalnızca iki aday Churchill ve Dışişleri Bakanı Lord Halifax'tı. Konu daha önce 9’da Chamberlain, Halifax, Churchill ve hükûmet başkanı Whip David Margesson arasındaki bir toplantıda tartışılmıştı. Halifax, Lordlar Kamarası'nın bir üyesi olarak etkili bir şekilde yönetemeyeceğini kabul etti ve bu nedenle Chamberlain, Kral'a başbakan olan Churchill'i göndermesini tavsiye etti. İlk işi Chamberlain'e yazmak ve desteğinden dolayı kendisine teşekkür etmekti.

Churchill daha sonra, artık tüm sahne üzerinde yetkiye sahip olduğu için derin bir rahatlama duygusu hissettiğini yazdı. Kendisinin kaderle yürüdüğüne ve şimdiye kadarki hayatının "bu saate ve bu duruşmaya hazırlık" olduğuna inanıyordu.

Churchill savaşmaya kararlıydı ve 11 Haziran'da Batı Çölü seferinin başlamasını emretti, bu da İtalyan savaş ilanına hemen bir yanıt verdi. Bu, ilk başta İtalyan ordusu tek muhalefet iken ve Pusula Operasyonu kayda değer bir başarıyken iyi gitti. Ancak 1941'in başlarında Mussolini Alman desteğini istedi ve Hitler Afrika Birliği'ni Erwin Rommel'in komutasında Trablus'a gönderdi.

Haziran ve Temmuz 1940'a kadar olan diğer girişimlerde Churchill, hem Özel Harekat İdaresi'nin (SOE) hem de Komandoların kurulmasını emretti. KİT'ye, Nazi işgali altındaki Avrupa'da yıkıcı faaliyetleri teşvik etme ve yürütme emri verilirken, Komandolar burada belirli askeri hedeflere baskın yapmakla suçlandı. Ekonomik Savaş Bakanı Hugh Dalton, KİT'nin siyasi sorumluluğunu üstlendi.

Adamızdaki, İmparatorluğumuzdaki ve gerçekten de dünyanın her yerindeki her evin minnettarlığı, suçluların meskenleri dışında, her şeye rağmen korkmadan, sürekli meydan okumalarından ve ölümcül tehlikelerinden bıkmadan dönen İngiliz havacılara gidiyor. Dünya Savaşı'nın gelgiti, cesaretleri ve bağlılıkları ile. İnsan çatışması alanında asla bu kadar çok kişi bu kadar az kişiye borçlu olmadı.

Luftwaffe, stratejisini 7 Eylül 1940'tan itibaren değiştirdi önce gündüz baskınlarından ardından kayıpları kabul edilemez derecede yüksek olduktan sonra, geceleri Londra'yı bombalamaya başladı. Baskınlar kısa süre sonra, 14 Kasım'da Coventry'ye yapılan kötü şöhretli saldırı gibi eyalet şehirlerini de kapsayacak şekilde genişletildi. Blitz özellikle Ekim ve Kasım ayları boyunca yoğundu. Sekiz aydır devam ettiği söylenebilir, bu sırada Hitler, SSCB'nin işgali olan Barbarossa Harekâtı'nı başlatmaya hazırdı. Luftwaffe, aslında artan İngiliz savaş üretimini azaltma hedefini başaramadı.

Eylül 1940'ta, İngiliz ve Amerikan hükûmetleri, Bermuda, Karayipler ve Newfoundland'daki ABD üs hakları karşılığında Destroyers for Base Anlaşması'nı imzaladılar. İngiltere için ek bir avantaj oldu bu çünkü bu üslerdeki askeri varlıklarının başka yerlerde yeniden konuşlandırılabilmesiydi.

Churchill'in Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Franklin D. Roosevelt ile olan iyi ilişkileri, Kuzey Atlantik nakliye yolları üzerinden hayati öneme sahip gıda, petrol ve mühimmatların güvence altına alınmasına yardımcı oldu. 1939 ile 1945 arasında tahmini 1700 mektup ve telgraf alışverişinde bulundular ve 11 kez görüştüler; Churchill, 120 günlük yakın kişisel temasları olduğunu tahmin ediyordu. Bu nedenle, 1940'ta Roosevelt yeniden seçildiğinde Churchill rahatladı. Yeniden seçildikten sonra Roosevelt, parasal ödemeye gerek kalmadan Büyük Britanya'ya ihtiyaç duyulan yeni bir yöntemi uygulamaya koydu. Kongre'yi bu son derece maliyetli hizmetin geri ödemesinin ABD'yi savunma biçimini alacağına ikna etti. Politika Ödünç Verme olarak biliniyordu ve resmi olarak 11 Mart 1941'de yürürlüğe girdi.

Hitler, 22 Haziran 1941 Pazar günü Sovyetler Birliği'ni işgaline başladı. Nisan başından beri Bletchley Park'taki Enigma şifre çözmelerinden saldırının yakın olduğunu bilen Churchill için sürpriz olmadı. İngiltere'nin Moskova Büyükelçisi Stafford Cripps aracılığıyla Genel Sekreter Joseph Stalin'i uyarmaya çalışmıştı, ancak Stalin Churchill'e güvenmediği için işe yaramadı. Saldırıdan önceki gece, zaten ulusa hitap etmeyi amaçlayan Churchill, Colville'e şöyle diyerek o zamana kadarki anti-komünist görüşlerine atıfta bulundu: "Hitler Cehennemi işgal ederse, en azından Şeytan'a olumlu bir gönderme yapardım".

Ağustos 1941'de Churchill, HMS Prince of Wales gemisinde savaşın ilk transatlantik geçişini yaptı ve Newfoundland, Placentia Körfezi'nde Roosevelt ile buluştu. 14 Ağustos'ta Atlantik Şartı olarak bilinen ortak bildiriyi yayınladılar. Bu, her iki ülkenin de dünyanın geleceği için hedeflerinin ana hatlarını çizdi bu olay Haziran 1945'te kurulan Birleşmiş Milletler'in temeli olan 1942 Beyannamesi'ne ilham kaynağı olarak görülüyor.

7-8 Aralık 1941'de Pearl Harbor'a yapılan Japon saldırısının ardından Malaya'yı işgal etti ve 8'inde Churchill Japonya'ya savaş ilan etti. Üç gün sonra Almanya ve İtalya'nın ABD'ye karşı ortak savaş ilanı geldi. Churchill, ayın ilerleyen günlerinde ilk Washington Konferansı (kod adı Arcadia) için Roosevelt ile görüşmek üzere Washington'a gitti. Amerikalılar Churchill ile Hitler'in ana düşmanın olduğu ve Almanya'nın yenilgisinin Müttefiklerin başarısının anahtarı olduğu konusunda hemfikirdi. İlk ortak Anglo-Amerikan saldırısının, Fransız Kuzey Afrika'sının (yani Cezayir ve Fas'ın) işgali olan Meşale Operasyonu olacağı konusunda da mutabakata varıldı. Başlangıçta 1942 baharı için planlanan savaş, nihayet Kasım 1942'de, önemli El Alamein İkinci Savaşı'nın başlamış olduğu sırada başlatıldı.

26 Aralık'ta Churchill, ABD Kongresi'nin ortak toplantısında konuştu. İyi karşılansa da, Japon karşıtı söyleminin Alman karşıtı açıklamalarından daha büyük bir coşkuyla karşılandığından endişeliydi. O gece Churchill, doktoru Lord Moran tarafından birkaç hafta yatak istirahati gerektiren bir koroner yetmezlik olarak teşhis edilen hafif bir kalp krizi geçirdi. Churchill, yatak istirahatine ihtiyacı olmadığı konusunda ısrar etti ve iki gün sonra trenle Ottawa'ya gitti.

Churchill uzaktayken, Tobruk Kuşatması'nı çoktan rahatlatan Sekizinci Ordu, Libya'daki Rommel kuvvetlerine karşı Haçlı Operasyonu'nu başarıyla sürdürerek, onları Cyrenaica'daki El Agheila'daki savunma pozisyonuna geri götürdü. Ancak 21 Ocak 1942'de Rommel, Müttefikleri Gazala'ya geri götüren sürpriz bir karşı saldırı başlattı. Bu arada, Atlantik Savaşı'ndaki son İngiliz başarısı, Kriegsmarine'in sinyalleri yaklaşık bir yıldır Bletchley Park tarafından deşifre edilemeyen M4 4 rotorlu Enigma'yı tanıtmasıyla tehlikeye girdi. Uzak Doğu'da tüm tiyatrolarda, özellikle denizde ve Malaya'da Japon gelişmeleriyle haberler çok daha kötüydü. Washington'daki bir basın toplantısında Churchill, Singapur'un güvenliğiyle ilgili artan şüphelerini görmezden gelmek zorunda kaldı.

Endişelerine rağmen, 640 kişilik bir mecliste 464 oyla kendi lehine ve sadece bir aleyhte oyla kazandı. Birçok milletvekili, savaş hizmeti nedeniyle müsait değildi. Yine de Churchill'in hüznü devam etti ve Sir Stafford Cripps, Mayıs 1940'tan beri İngiliz büyükelçisi olduğu Moskova'dan döndüğünde başka bir sorunla karşılaştı. 8 Şubat Pazar akşamı, Cripps, millete Sovyet savaş çabaları hakkında bir yayın yaptı...

Churchill, Norveç, Fransa, Yunanistan ve Girit'teki yenilgilerin ardından İngiliz birliklerinin savaş kalitesi konusunda zaten ciddi endişelere sahipti. Singapur'un 15 Şubat 1942'de Japonların eline düşmesinin ardından, endişelerinin doğrulandığını hissetti ve "(bu) İngiliz askeri tarihindeki en kötü felaket ve en büyük teslimiyet" dedi. 11 Şubat'ta Kriegsmarine, İngiliz denizcilik prestijine büyük bir darbe olan cüretkar "Channel Dash" i geri çekerken daha kötü haberler geldi. Bu olayların birleşik etkisi, Churchill'in moralini tüm savaşın en alt noktasına indirmek oldu.

Burma'daki Japon operasyonları Aralık 1941'de başlamıştı. Rangoon Mart 1942'de düştü ve Japon ilerlemesi, Nisan ayı sonuna kadar ülkenin çoğunu işgal edene kadar hız kazandı. Kampanya, Mayıs'tan Aralık'a kadar muson mevsiminde etkili bir şekilde durduruldu ve ardından Müttefikler Hindistan'dan gelen birkaç saldırıdan ilkini başlattı. Bengal ve Bihar'daki düzensiz koşullar, özellikle de Ekim 1942'de bölgeyi harap eden ve Burma'dan Japonların kısıtladığı önemli pirinç ithalatıyla sonuçta 1943 Bengal kıtlığına yol açan şiddetli kasırgayla çabalar aksadı. Bengal'deki durum şöyleydi. RAF'ın bir hava köprüsü başlatmasını engelleyen bir Japon hava saldırısıyla daha da kötüleşti. Churchill hükûmetinin diğer savaş tiyatrolarına gıda ihracatına öncelik verme ve Büyük Britanya'daki kaynakları stoklama konusunda hatalı olduğu iddia edildi, ancak bu politikalar Churchill'in temel kaygısı hayatta kalmak için savaşmak olduğu için uygulandı. Churchill Hindistan'ın sağlayabileceği kıtlık giderme çabalarını zorladı, ancak bunlar Bengal hükûmetindeki yolsuzluk ve verimsizlik nedeniyle saklandı. Churchill, 1 Ekim 1943'te Earl Wavell'i Genel Vali olarak atayarak ve Wavell'in emri altındaki orduya Bengal'e yardım ulaştırma emri vererek yanıt verdi. Yardım nakliyeleri ve başarılı bir şekilde hasat edilen kışlık pirinç mahsulünün kombinasyonu, Aralık 1943'teki kıtlığı hafifletti, ancak o zamana kadar ölü sayısı üç milyonu aşmıştı bile.

20 Mayıs'ta Sovyet Dışişleri Bakanı Vyacheslav Molotov Londra'ya geldi ve Washington'a gitmeden önce 28'ine kadar kaldı. Bu ziyaretin amacı bir dostluk antlaşması imzalamaktı, ancak Molotov bunun Polonya ve Baltık Devletleri gibi bazı bölgesel imtiyazlar temelinde yapılmasını istedi. Churchill ve Eden bir uzlaşma için çalıştı ve sonunda yirmi yıllık bir anlaşma resmileştirildi, ancak sınırlar askıya alındı. Molotov da Avrupa'da İkinci Cephe arıyordu ama Churchill'in yapabileceği tek şey hazırlıkların sürdüğünü doğrulamak oldu.

Churchill bu görüşmelerden çok memnun kaldı ve 27'sinde Roosevelt ile temasa geçtiğinde de aynı şeyi söyledi. Ancak önceki gün, Rommel Gazala Muharebesi'ni başlatmak için karşı saldırı olan Venedik Operasyonunu başlatmıştı. Müttefikler nihayetinde Libya'dan sürüldü ve 21 Haziran'da Tobruk'un kaybıyla büyük bir yenilgiye uğradılar. Tobruk'un haberi ona ulaştığında Churchill, Roosevelt'le birlikteydi. Singapur dışında savaşta aldığı "en ağır darbe" olan 35.000 askerin teslim olması onu şok etti. Mihver ilerlemesi sonunda El Alamein (ilk savaş; Temmuz) ve Alam el Halfa (Eylül başı) savaşlarında durduruldu. Her iki taraf da yorgun ve acil takviye ve erzak ihtiyacı içindeydi.

Churchill, 17 Haziran'da Washington'a döndü. O ve Roosevelt, bir Avrupa işgalinin gerekli habercisi olarak Meşale Operasyonunun uygulanması konusunda anlaştılar. Roosevelt, General Dwight D. Eisenhower'ı Amerika Birleşik Devletleri Ordusu'nun (ETOUSA) Avrupa Harekat Tiyatrosu'nun komutanlığına atamıştı. Kuzey Afrika'dan gelen haberleri alan Churchill, Amerika'dan Sekizinci Ordu'ya 300 Sherman tankı ve 100 obüs sevkiyatı yaptı. 25 Haziran'da İngiltere'ye döndü.

Churchill, başka bir güvensizlik önerisine geri döndü, bu sefer savaşın merkezi yönünde, ki bu onu kişisel olarak kastetti ve Tobruk'un düşüşüne doğrudan bir tepki oldu. Dilekçe verenler taraflar arası yayıldı. Tartışma 1-2 Temmuz'da yapıldı ve Rommel'in İskenderiye'den sadece kırk mil uzakta olduğu haberi ile başladı. İçlerinden biri, Genelkurmay Başkanlarını hedef alan ikinci hareket, Churchill'in gitmesi durumunda bunun "acınacak bir felaket" olacağını ilan etti.

Ağustos ayında, sağlık endişelerine rağmen, Churchill Kuzey Afrika'daki İngiliz kuvvetlerini ziyaret ederek bu süreçte moral yükseltti ve Stalin ile ilk buluşması için Moskova'ya gitti. Ona Roosevelt'in özel temsilcisi Averell Harriman eşlik etti. 12-16 Ağustos'ta Moskova'daydı ve Stalin ile dört uzun görüşme yaptı. Kişisel düzeyde birbirleriyle oldukça iyi anlaşmış olsalar da, Almanların hala tüm tiyatrolarda ilerlemesiyle savaşın durumu göz önüne alındığında gerçek bir ilerleme şansı çok azdı. Stalin, Churchill'in Mayıs ayında Molotov ile tartıştığı gibi, Müttefiklerin Avrupa'da İkinci Cepheyi açması için çaresizdi ve cevap aynıydı.

Ağustos ayı başlarında Kahire'deyken Churchill, Orta Doğu Tiyatrosu Başkomutanı olarak Mareşal Auchinleck'i Saha Mareşal Alexander ile değiştirmeye karar verdi. Sekizinci Ordu Komutanlığı General William Gott'a verildi, ancak sadece üç gün sonra öldürüldü ve General Montgomery onun yerini aldı. Churchill, 17 Ağustos'ta Moskova'dan Kahire'ye döndü ve Alexander / Montgomery kombinasyonunun zaten etkili olduğunu gördü. Rommel'in son taarruzunu başlatmasından dokuz gün önce İngiltere'ye döndü.

1942 sona ererken, El Alamein ve Stalingrad'ın kilit savaşlarında Müttefiklerin zaferiyle savaşın gidişatı değişmeye başladı. Kasım ayına kadar Müttefikler her zaman savunmadaydı, ancak Kasım ayından itibaren Almanlar vardı. Churchill, 1940'ın başından beri ilk kez Büyük Britanya'da kilise çanlarının çalınmasını emretti. 10 Kasım'da, El Alamein'in bir zafer olduğunu bilerek, en unutulmaz savaş konuşmalarından birini Lord Mayor's Luncheon'daki Mansion House'da yaptı.

El Alamein, 23 Ekim'den 11 Kasım'a kadar savaştı ve Rommel'in kuvvetleri tamamen geri çekilirken Sekizinci Ordu için yankılanan bir zaferdi. Eisenhower komutasındaki Amerikalılar Meşaleyi 8 Kasım'da başarıyla tamamlamıştı ve Afrika Birlikleri şimdi iki cephede zorlu bir muhalefetle karşı karşıya kalıyordu. Stalingrad'daki çatışma beş aydan fazla sürdü, ancak kilit tarih 23 Kasım'da Almanların kuşatılmasıydı.

Ocak 1943'te Churchill, Roosevelt ile on gün süren Kazablanka Konferansı'nda (kod adı Symbol) bir araya geldi. Ayrıca Özgür Fransız Kuvvetleri adına General Charles de Gaulle katıldı. Stalin katılmayı ummuştu ancak Stalingrad'daki durum nedeniyle reddetmişti. Churchill'in konuyla ilgili şüphelerini dile getirmesine rağmen, sözde Kazablanka Deklarasyonu Müttefikleri Mihver güçlerinin "koşulsuz teslimiyetini" güvence altına almaya adamıştır. Churchill, Fas'tan çeşitli amaçlarla Kahire, Adana, Kıbrıs, tekrar Kahire ve Cezayir'e gitti. Yaklaşık bir aydır ülke dışına çıktıktan sonra 7 Şubat'ta eve geldi. 11'inde Commons'a hitap etti ve ertesi gün ciddi bir şekilde zatürre hastalığına yakalandı ve bir aydan fazla dinlenme gerekti.

Churchill yıl içinde iki transatlantik geçiş yaptı ve Roosevelt ile hem Mayıs'taki üçüncü Washington Konferansı'nda (kod adı Trident) hem de Ağustos'taki ilk Quebec Konferansı'nda (kod adı Quadrant) buluştu. Kasım ayında, Churchill ve Roosevelt, Kahire Konferansı'nda (kod adı Sextant) Çinli Generalissimo Chiang Kai-shek ile bir araya geldi.

Yılın en önemli konferansı, kısa bir süre sonra (28 Kasım - 1 Aralık) Tahran'da (kod adı Eureka), Churchill ve Roosevelt'in 1945'te Yalta ve Potsdam'daki toplantılardan önce "Büyük Üçlü" toplantıların ilkinde Stalin'le tanıştığı yerdi. Stalin, Churchill'i Roosevelt'ten "daha zorlu" olarak değerlendirdi. Roosevelt ve Stalin, Churchill'i Batı Avrupa'da ikinci bir cephe açmaya ikna etmek için işbirliği yaptı ve ayrıca Almanya'nın savaştan sonra bölüneceği konusunda anlaşmaya varıldı, ancak nasıl yapılacağı konusunda kesin kararlar alınmadı. Tahran'dan dönüş yolunda Churchill ve Roosevelt, Türkiye Cumhurbaşkanı İsmet İnönü ile ikinci bir Kahire konferansı düzenlediler, ancak Türkiye'den Müttefiklere katılma konusunda herhangi bir taahhüt alamadılar.

Churchill Kahire'den Tunus'a gitti ve başlangıçta Eisenhower'ın konuğu oldu (kısa bir süre sonra Eisenhower, Londra'da yeni oluşturulan SHAEF'in Yüksek Müttefik Komutanı olarak görevi devraldı). Churchill Tunus'tayken, atriyal fibrilasyon nedeniyle ciddi bir şekilde hastalandı ve iyileşmesini sağlamak için bir dizi uzman görevlendirildi.

Clementine ve Colville ona arkadaşlık etmek için Tunus'a geldiler; Colville, RAF'ta iki yıldan fazla bir süre sonra Downing Caddesi'ne yeni dönmüştü. 27 Aralık'ta parti, iyileşme için Marakeş'e gitti. Kendini çok daha iyi hisseden Churchill, 14 Ocak 1944'te Cebelitarık'a uçtu ve Kral V. George ile evine gitti.

1942 sonbaharında, Churchill'in Moskova'da Stalin ile görüşmesinden sonra, Kuzey Afrika Cephesinin (NATOUSA) komutanı Eisenhower ve yardımcıları, Batılı Müttefiklerin Avrupa'da ilk grevlerini nerede başlatmaları gerektiği konusunda fikir alışverişi yaptı. Daha sonra İtalyan harekatında Birleşik Devletler Beşinci Ordusu'na komuta eden General Mark Clark'a göre, Amerikalılar yakın gelecekte Kanallar arası bir operasyonun "tamamen imkansız" olduğunu açıkça kabul ettiler. Alternatif olarak, Churchill "Akdeniz'in yumuşak karnını yarmayı" önerdi ve onları Kuzey Afrika'da Afrika Birlikleri'ni mağlup ettikten sonra önce Sicilya'yı sonra da İtalya'yı işgal etmeye ikna etti.

Sicilya'nın işgali 9 Temmuz'da başladı ve 17 Ağustos'ta başarıyla tamamlandı. Amerikalılar, Overlord Operasyonu için güçlerin biriktirilmesi için birkaç tümeni İngiltere'ye geri çekmek istiyordu, operasyonun 1944 baharında yapılması planlanıyordu. Churchill hâlâ Fransa'daki bir Anglo-Amerikan ordusunun Wehrmacht'ın savaş etkinliği ile eşleşemeyeceğinden korktuğu için Overlord'a meraklı değildi. Kuzey Norveç'in işgali için Jüpiter adlı bir plan da dahil olmak üzere çevresel operasyonları tercih etti. Sicilya'daki olaylar İtalya'da beklenmedik bir etki yarattı. Kral III. Vittorio Emanuele, 25 Temmuz'da Mussolini'yi görevden aldı ve Mareşal Badoglio'yu başbakan olarak atadı. Badoglio, Müttefikler ile 3 Eylül'de Cassibile Mütarekesi ile sonuçlanan müzakereleri başlattı. Buna karşılık, Almanlar Achse Operasyonu'nu harekete geçirdi ve İtalya'nın çoğunun kontrolünü ele geçirdi. Müttefiklerin Üçüncü Reich'e giden ana rotası olarak hala İtalya'yı Normandiya'ya tercih etmesine rağmen, Churchill, Salerno'daki güçlü Alman direnişi konusunda derinden endişeliydi ve daha sonra Müttefikler, Anzio'daki köprübaşlarını başarıyla kazandıktan sonra, yine de çıkmazları kıramadılar. sert bir şekilde, "kıyıya bir yaban kedisi fırlatmak" yerine, Müttefik kuvvetinin "karaya oturmuş bir balina" haline geldiğini söyledi. En büyük engel Monte Cassino'ydu ve 1944 Mayıs'ının ortalarında nihayet aşıldığında Müttefiklerin 4 Haziran'da alınan Roma'ya doğru ilerlemesini sağladı.

İtalya'daki zorluklar, Churchill'in Müttefik stratejisi konusunda fikir değiştirmesine neden oldu, öyle ki Anzio çıkmazı, Kuzey Afrika'dan İngiltere'ye döndükten kısa bir süre sonra geliştiğinde, kendini Overlord'un planlamasına attı ve devam eden bir plan kurdu. Bunlara her zaman ya Eisenhower ya da genelkurmay başkanı General Walter Bedell Smith katıldı. Churchill, özellikle Mulberry projesinden etkilenmişti, ancak aynı zamanda 1944'ün başlarında ezici hale gelen Müttefik hava gücünden en iyi şekilde yararlanmaya da hevesliydi. Churchill istila konusundaki endişesini hiçbir zaman tam olarak kaybetmedi ve D-Day yaklaşırken büyük bir ruh hali dalgalanması yaşadı.

Churchill, tarım, eğitim, istihdam, sağlık, barınma ve refah gibi geniş bir alanı kapsayan savaş sonrası reform ihtiyacını görmezden gelemezdi. Beş "Dev Kötülük" ile Beveridge Raporu Kasım 1942'de yayınlandı ve yaygın bir beğeni ile büyük önem kazandı. Yine de Churchill, savaşı kazanmaya odaklandığı ve sonrasında toparlanma açısından reform gördüğü için pek ilgilenmiyordu. Tutumu, 26 Mart 1944'te Pazar akşamı bir radyo yayınında sergilendi. Çoğunu reform konusuna ayırmak zorunda kaldı ve belirgin bir ilgisizlik gösterdi.

Ancak sonunda, 1945 genel seçimlerini belirleyen, halkın reform talebiydi. Beveridge'i teslim edecek taraf emek olarak algılanıyordu. Arthur Greenwood, önceki sosyal sigorta ve müttefik hizmetleri soruşturmasını Haziran 1941'de başlatmıştı. Attlee, Bevin ve Labour'un diğer koalisyon bakanlarının savaş boyunca reform için çalıştıkları ve seçmenlerin güvenini kazandıkları görüldü.

Churchill, Normandiya istilasına aktif olarak dahil olmaya kararlıydı. Arzusu SHAEF'te gereksiz bir şaşkınlığa neden oldu, ta ki Kral tarafından veto edilinceye kadar. Churchill, Müttefiklerin D-Day'inde 20.000 ölü bilançosu bekliyordu, ancak Haziran ayının tamamında 8.000'den az kişi öldüğü için karamsar olduğu kanıtlandı.

Churchill, Roosevelt ile 12-16 Eylül 1944 tarihleri ​​arasında İkinci Quebec Konferansı'nda (kod adı Octagon) bir araya geldi. Aralarında, savaştan sonra Almanya'nın Müttefiklerin işgali için Morgenthau Planı üzerinde anlaşmaya vardılar; bu planın amacı yalnızca askerden arındırmak değildi aynı zamanda Almanya'yı sanayisizleştirmek. Eden buna şiddetle karşı çıktı ve daha sonra Churchill'i bunu reddetmeye ikna edebildi. ABD Dışişleri Bakanı Cordell Hull da buna karşı çıktı ve Roosevelt'i bunun mümkün olmadığına ikna etti.

9-19 Ekim 1944 tarihleri ​​arasındaki dördüncü Moskova konferansında (kod adı Tolstoy) Churchill ve Eden, Stalin ve Molotov ile tanıştı. Bu konferans, Churchill ve Stalin'in Balkanlar'ın savaş sonrası kaderi üzerinde etkili bir şekilde anlaştığı sözde "Yüzde anlaşması" ile ün kazandı. O zamana kadar Sovyet orduları Romanya ve Bulgaristan'daydı. Churchill, kendi ifadesiyle, "küçük yollarla amaçlara ulaşmamak" için tüm bölgede bir hakimiyet ölçeği önerdi. Ülke başına bazı önerilen etki yüzdelerini yazdı ve onu işaretleyen Stalin'e verdi. Anlaşma, Rusya'nın Romanya'nın% 90, Bulgaristan'ın% 75 kontrolünün olacağı yönündeydi. İngiltere ve ABD, Yunanistan'ın% 90 kontrolüne sahip olacaktı. Macaristan ve Yugoslavya'nın her biri% 50 olacaktı. 1958'de, bu toplantının hikâyesinin yayınlanmasından beş yıl sonra (Churchill'in İkinci Dünya Savaşı'nda), Sovyet yetkilileri Stalin'in böyle bir "emperyalist öneriyi" kabul ettiğini yalanladılar.

30 Ocak - 2 Şubat 1945 tarihleri ​​arasında Churchill ve Roosevelt, 4-11 Şubat tarihleri ​​arasında Yalta'da düzenlenen ikinci "Üç Büyük" etkinlik öncesinde Malta Konferansı için bir araya geldi. Yalta'nın savaş sonrası dünya için muazzam etkileri oldu. Başlıca iki konu vardı: savaştan sonra üzerinde büyük ilerleme kaydedilen Birleşmiş Milletler Teşkilatı’nın kurulması; ve Churchill'in Doğu Avrupa'nın geleceği için bir örnek olay olarak gördüğü, Polonya'nın savaş sonrası statüsüne ilişkin daha çetin bir soru. Churchill, Yalta'nın Polonya anlaşmasına yönelik bazı sert eleştirilerle karşılaştı. Örneğin, 27 Tory milletvekili, konu ayın sonunda Avam Kamarası'nda tartışılırken ona karşı oy kullandı. Bununla birlikte Jenkins, Churchill'in çok zor koşullarda yapabileceği kadar iyi yaptığını, en azından Roosevelt'in ciddi bir şekilde hasta olduğu ve Churchill'e anlamlı destek sağlayamadığı gerçeğini savunuyor.

Yalta'nın bir başka sonucu da Keelhaul Operasyonu oldu. Batılı Müttefikler, savaş esirleri de dahil olmak üzere Müttefik bölgelerdeki tüm Sovyet vatandaşlarının Sovyetler Birliği'ne zorla geri gönderilmesini kabul ettiler ve politika daha sonra çoğu anti-Komünist olan tüm Doğu Avrupalı ​​mültecilere genişletildi. Keelhaul, 14 Ağustos 1946 ile 9 Mayıs 1947 arasında uygulandı.

İngiliz tarihçi Frederick Taylor, Alman bombardımanından ölen Sovyet vatandaşlarının sayısının, Müttefiklerin baskınlarında ölen Alman vatandaşlarının sayısına kabaca eşit olduğuna dikkat çekti. Jenkins, Churchill'in pişmanlıktan çok önseziyle mi hareket ettiğini sorar, ancak zaferin geçmiş anlayışıyla eleştirmenin kolay olduğunu kabul eder. Bölgeyi bombalama kampanyasının, Başkan Truman'ın altı ay sonra Nagasaki'ye ikinci atom bombasını atmasından daha fazla kınanması gerektiğini ekliyor.

Bu noktada Ernest Bevin'den öne çıkıp alkışı paylaşmasını istedi. Bevin: "Hayır, Winston, bu senin günün" dedi ve insanları For He's a Jolly Good Fellow şarkısını söyleyerek yönetmeye başladı. Akşam Churchill, Japonya'nın yenilgisinin önümüzdeki aylarda geleceğini iddia ederek ulusa başka bir yayın yaptı (Japonlar 15 Ağustos 1945'te teslim oldu).