Ermeni mimarisi

Ermeni mimarisi, Ermeni halkı tarafından tarih boyunca yaratılmış olan mimari eserlerden oluşur. Bu mimari üslubu kesin coğrafi veya kronolojik sınırlar içinde konumlandırmak zordur, ancak anıtlarının birçoğu tarihi Ermenistan ve Ermeni Yaylası bölgelerinde bulunmaktadır. Farklı görüşler olsa da Ermeni mimarisinin en güzel örneklerinin yedinci yüzyıl ve Orta Çağ kiliseleri olduğu kabul edilir.

Ermeniler Hristiyanlığı kitlesel olarak kabul eden ilk halktır. Bu yüzden Ortaçağ Ermeni mimarisi ve özellikle Ermeni kiliseleri, kendine has özellikler barındıran ilk ulusal mimari anlayış olduğu düşünülmektedir.

Ermeni mimarisi, depreme meyilli bir bölgede ortaya çıktığı için, bu tehlike göz önünde bulundurularak inşa edilmeye meyillidir. Ermeni binaları tasarımda oldukça alçak ve kalın duvarlı olma eğilimindedir. Ermenistan bol miktarda taş kaynağına ve nispeten az ormana sahiptir, bu nedenle neredeyse her zaman büyük binalar için taş kullanılmıştır. Küçük binalar ve çoğu konut binası normalde daha hafif malzemelerden inşa edilmiştir ve terkedilmiş Orta Çağ başkenti Ani'de olduğu gibi neredeyse hiçbir erken örnek hayatta kalmamıştır.

Binalarda kullanılan taş, yapıya tek tip bir renk vermek için genellikle aynı yerden çıkarılırdı. Farklı renkteki taşların kullanıldığı durumlarda, genellikle kasıtlı olarak çizgili veya dama tahtası deseninde kontrastlanırlardı. Aynı türden öğütülmüş taştan yapılan toz, binalara kusursuz bir görünüm kazandırmak için genellikle tüf levhaların derzleri boyunca uygulandı. Aynı zamanda inşa eden Romalıların veya Suriyelilerin aksine Ermeniler, büyük yapılar inşa ederken asla ahşap veya tuğla kullanmamışlardır.

Ermeni mimarisi, sağlam binalar üretmek için bir tür beton Kireç harcı, kırık tüf ve çevresinde ince tüf levhalarının tuğla şeklinde düzenlendiği bir çekirdek oluşturan kayaların bir karışımıdır. Yaş harç karışımı kurudukça etrafındaki tüf ile birlikte sağlam beton benzeri bir kütle oluşturur ve tüfün özelliklerinden dolayı zamanla sertleşir. Başlangıçta, kiliselerin yapımında neredeyse hiç çekirdek kullanılmadı, taş bloklar basitçe birbirine yapıştırıldı, ancak mimarlar harç çekirdeklilerin titremelere nasıl dayandığını gördükçe, çekirdeğin boyutu genişledi. Mermer veya başka bir taştan freskler, genellikle daha sonraki bir tarihte bu binaların yan taraflarına yapıştırılmıştır.

Milattan önce üçüncü binyıl boyunca, tarih öncesi Ermeni mimarisi zaten ayırt ediciydi. En yaygın özelliği, birçok geometrik şekli birleştiren ve nihayetinde bir hücre şekli oluşturan temel çalışmasıydı. Böyle bir mimarinin bir örneği Nahçıvan yakınlarındaki Kültəpə'de bulunabilir. Bu binalar yaklaşık 6-7 metre genişliğinde ve yaklaşık 5 metre yüksekliğindedir.

Kentsel mimari gelenekler ve diğer sanat biçimleri, İsa'dan önceki yıllarda gelişmeye devam etti ve daha sonra Greko-Romen sanatından etkilendi. Urartu mimarisi, genellikle kompakt bir şekilde inşa edilmiş (Erebuni'deki gibi) kerpiç binaların temelleri olarak kullanılan karmaşık şekilde kesilmiş kayaların kullanımıyla bilinir.

Urartu tapınaklarının alt seviyelerinde masif taş duvarlar ve nispeten küçük, genellikle kare ve yüksek bir iç mekan vardı; genellikle bir kentin en yüksek noktasına yerleştirildiler. Daha yüksek seviyeler, hayatta kalmayan kerpiçteydi ve nasıl ortaya çıktığı tam olarak belli değil. MS 1. yüzyıla ait Garni Tapınağı, tamamen Helenistik bir tarzda, Ermenistan'da herhangi bir tam durumda kalan tek pagan anıtıdır, çünkü diğerleri, III. Tiridates zamanında Hristiyanlaşırken yok edilmiştir. Garni, kutsal numeroloji ve geometrinin yerel unsurlarını içerir. Tapınağın sütun/sütunlar arası oranı 1/3'tür (1 evrenin birincil sayısıdır ve 3, Greko-Romen Jüpiter, Juno ve Minerva üçlüsünü temsil ettiği için tüm sayıların en kutsalıdır). Garni'nin tasarımı, estetik açıdan güzel olmanın yanı sıra, insanın kaderini yöneten evrensel yasaların yeniden onaylanması olarak görülebilir. Açıları, sütun sayıları ve boyutları dikkatli bir şekilde oluşturulmuş; Ermeni paganlar tanrıları yatıştırmak ve insanlığı onların gazabından korumak istediler. Bu kutsal geometri tüm tapınakta belirgindir. Onu yaratan insanlar için, evrenle olan birlikteliklerinin mükemmel bir tecessümüydü. Kutsal geometrinin çoğunlukla dini yapılarda kullanılmasına rağmen, laik yapıların bazılarında da görülebilir.

Hristiyanlığın 301'de Ermenistan'ın resmi dini olarak kabulü, Ermeni mimarisinde eski gelenekleri korusa da yeni gelişmelere de yol açtı. Ermeni kiliselerini keşfetmek, Orta Çağ Ermenistan'ını anlamamız için kritik öneme sahiptir. Bunun ötesinde, Ermeni kiliseleri bize, görgü tanıklarının son derece nadir olduğu bir dönemde Hristiyan Doğu'nun genel manzarasını anlatıyor. Kiliseler, özgünlük ve meşruiyet mesajlarında, çeşitli dilsel, dini, politik ve etnik gruplar arasında müzakere ederek kamusal hafızayı şekillendirdi ve korudu.

İlk Ermeni kiliseleri, Aydınlatıcı Aziz Krikor'un emriyle inşa edildi ve genellikle pagan tapınaklarının üzerine inşa edildi ve Hristiyanlık öncesi Ermeni mimarisinin bazı yönlerini taklit etti.

İlk Ermeni kiliseleri, Ermenistan'ın Hristiyanlığı kabul etmesiyle başlayıp, Arapların Ermenistan'ı işgaliyle biten 4. ve 7. yüzyıllar arasında inşa edildi. İlk kiliseler çoğunlukla basit bazilikalardı, ancak bazılarının yan apsisleri de vardı. 5. yüzyılda merkezdeki tipik kubbe konisi yaygın olarak kullanılmaya başlandı. 7. yüzyıla gelindiğinde, merkezi planlı kiliseler inşa edilmiş ve daha karmaşık bir niş payanda ve yayılan Hrip'simé stili oluşmuştur. Arap istilası sırasında, şimdi klasik Ermeni mimarisi olarak bildiğimiz şeylerin çoğu oluşmuştu.

9. yüzyıldan 11. yüzyıla kadar, Ermeni mimarisi, Pakraduni Hanedanlığı'nın himayesinde, Van Gölü bölgesinde yapılan çok sayıda bina ile, hem geleneksel tarzları hem de yenilikleri içeren bir canlanma yaşadı. Güzel işlemeli Haçkarlar bu süre içinde geliştirildi. Bu süre zarfında, Van Gölü çevresinde yeni bir başkent ve Akdamar Adası'nda buna uygun yeni bir Katedral de dahil olmak üzere birçok yeni şehir ve kilise inşa edildi. Ani Katedrali de bu hanedanlık döneminde tamamlanmıştır. Bu süre zarfında Hağpat ve Haritchavank gibi ilk büyük manastırlar inşa edildi. Bu dönem Selçuklu istilası ile sona ermiştir.

12-14. yüzyıllar arası Zakaryan hanedanı döneminde Saghmosavank Manastırı, Akhtala manastırın, Kaymaklı Manastırı, Kecharis Manastırı ve Makaravank Manastırı dahi manastır inşasında bir patlama görülmüştür. Manastırlar öğrenme enstitüleriydi ve Orta Çağ Ermeni edebiyatının çoğu bu dönemde yazılmıştır. Timur'un işgali ve Kilikya Ermenistan'ının yıkımı, 250 yıllık mimari ilerlemeyi sona erdirdi.

Klasik Ermeni inşasında son büyük dönem , genellikle Eçmiadzin gibi mevcut kutsal yerlerde ve Yeni Culfa gibi diaspora topluluklarında bir dizi yeni kilisenin inşa edildiği İran Safevi Şahları dönemindeydi.

Ermeni mimarisi, Rusların Doğu Ermenistan'a girdiği 19. yüzyılda büyük bir gelişme aşaması yaşadı. Kumayri'nin tarihi bölgesi Alexandropol ve Erivan'da ve şimdi Türkiye Cumhuriyeti'nin bir parçası olan Kars'ta çok sayıda mimari şaheser inşa edildi.

20. yüzyılda Ermeni mimari anıtlarının en üretken mimarlarından biri Bağdasar Arzumanyan'dı . Ermenistan , Erivan'da yerleşik, diğer tasarımlarla birlikte çok sayıda sivil ve kilise binasının mimarıydı. 20. yüzyılın efsanevi mimarları Aleksandr Tamanyan, Rafael Israyelyan, G. Koçar, E. Tigranyan, S. Safaryan vb. Bugün Ermeni mimarisinin ustaları S.Gurzadyan, S. Kalashyan, L. Khristaforyan, R. Asratyan vb.'dir.

Ermeni karşıtlığının bir sonucu olarak, komşu ülkelerdeki kiliseler, mezarlıklar ve haçkarlar gibi Ermenistan'ın geçmişine ait kalıntılar tahribata maruz kalmıştır. Türkiye veya Azerbaycan'da olduğu gibi bazı durumlarda bu, Ermeni devletinin olası iddialarını engellemek için Ermeni halkının izlerini ortadan kaldırmaya yönelik ulusal kampanyaların bir sonucuydu.

Dünyanın en büyük koleksiyonu eskiden Nahçıvan'daki (bugünkü Azerbaycan) Eski Jugha harabelerinde bulunuyordu. İran topraklarındaki gözlemcilerin raporları (bkz. RFE/RL) ve fotoğrafları, 2005 yılının sonunda, Azeri askerlerinin mezar taşlarını yok etmek için kasıtlı girişimlerde bulunduğunu gösteren ortaya çıktı. Daha yakın tarihli fotoğraflar, tüm mezarlığın yok edildiğini ve sahada bir askeri eğitim alanı inşa edildiğini ortaya koydu.

Ermenistan'ın son bin yıldaki çalkantılı geçmişi, dünyanın çeşitli köşelerinde geniş bir Ermeni diasporasının oluşmasına neden oldu. Anavatanlarının geleneklerini sürdürmek isteyen Ermeni toplulukları , Zamość ve L'viv gibi şehirlerdeki Ermeni Mahallelerinin mimari dilini etkiledi. Bu etki, en çok , Ani, Zvartnots ve Etchmiadzin katedralleri gibi tarihi simge yapılara dayanan tasarımların, bu yapıları yeni çevrelerinde inşa etmek için ilham verici şablonlar olarak kullanıldığı Ermeni toplumu tarafından inşa edilen kiliselerin kutsal mimarisinde belirgindir. Bu gelenek, Ermeni göçünün Avrupa ve Orta Doğu'daki geleneksel göç alanlarından Amerika ve Avustralya'ya kaymasıyla günümüze kadar devam etmektedir.

Haçkarlar da Ermeni kimliğinin ek gösterenler haline gelmiştir ve bu şekilde şehirlerde son yıllarda inşa edilmiştir Wroclaw, Kraków'da, Elbląg içinde Polonya, Novi Sad içinde Sırbistan'da, Beyrut içinde Lübnan yanı sıra Dearborn, Michigan . Bunların çoğu aynı zamanda bu yerel topluluklar tarafından Ermeni soykırımını anmak için anıtlar olarak inşa edildi.