Nikolaus Otto

1832 yılında Holzhausen’de doğdu. İlk öğreniminin ardından 1848'de 16 yaşında iken okulu bıraktı. Hayatını bakkaliyecilik yaparak kazanmaya başladı ve daha sonra Köln’e taşındı. 1859'da Etienne Lenoir (şeker toptancısı)in gaz- kömürlü dizaynını ilk kez görmesinden etkilenerek içten yanmalı motorlarla ilgili deney öncelikli çalışmalara başladı.

1860 sonbaharının sonlarında Otto ve erkek kardeşi Paris'te Jean Joseph Etienne Lenoir tarafından yapılan yeni bir gaz motorunu öğrendi. Kardeşler Lenoir motorunun bir kopyasını yaptılar ve Ocak 1861'de Prusya Ticaret Bakanlığı'na Lenoir (Gaz) motoruna dayanan sıvı yakıtlı bir motor için patent başvurusunda bulundular ancak başvuru reddedildi.

Otto sıkıştırılmış yakıt şarjı kavramının farkındaydı ve 1861'de bu prensibi kullanarak bir motor yapmaya çalıştı. Kırılmadan önce motor sadece birkaç dakika çalıştı. Otto'nun kardeşi kavramdan vazgeçti ve Otto'nun başka yerden yardım aramasına neden oldu.

1862'den 1863'e kadar Otto, motoru iyileştirmek için Köln Mekanikçi Michael J. Zons'un yardımıyla deneyler yaptı. Para sıkıntısı çeken Otto, 1862'de motoru üzerinde çalışmaya devam etmek için Carl Mertens için çalıştı.

1864'ün başlarında Otto araştırmasını finanse etmek için yatırımcılar aradı. Babası şeker sanayicisi olan Eugen Langen'i buldu. 31 Mart 1864'te birlikte bir ortaklığa girdiler ve Köln'deki bu şirkete NA Otto & Cie adını verdiler. Bu tamamen içten yanmalı motorların tasarım ve üretimine odaklanan dünyanın ilk şirketidir.

1864 Otto & Langen motoru serbest pistondu atmosferik motor (gaz patlaması vakum oluşturmak için kullanıldı ve güç pistonu geri getiren atmosfer basıncından geldi). Bu motor, Lenoir ve Hugon’un yaptığı atmosferik motorlarının yarısından daha az gaz tükettiği için ticari başarı kazandı. Lenoir motoru çift etkili bir motordu. Esasen bu motorlar aydınlatma gazıyla çalışmak üzere değiştirilmiş buhar motorudur. İtalyan mucitler Eugenio Barsanti ve Felice Matteucci'nin 1857 tarihli 1625 sayılı İngiliz Patentindeki motorları yapılmıştı ve bir müzededir. Otto'nun motorunun aksine bunlar hiçbir şekilde karşılaştırılamaycak iki zamanlı atmosferik motorlardır.

1876: "Otto" çevrimi motoru olarak kabul edilen dört zamanlı sıkıştırılmış şarj motoru. "Otto çevrimi" terimi tüm sıkıştırılmış şarjlı, dört zamanlı motorlara uygulanır.

Tüm ticari başarısı için 1875 yılına kadar yılda 634 motor üreten şirket Otto ve Langen motoru teknik bir çıkmaza girmişti: sadece güçte ancak çalışması için boşluk payı gerekiyordu.

Otto dikkatini 1862'de başarısız olduğu dört zamanlı çevrime çevirdi. Büyük ölçüde Gottlieb Daimler tarafından şirkete getirilen Franz Rings ve Herman Schumm'un çabaları nedeniyle Otto, dört Zamanlı Sıkıştırılmış Şarj motorunu yapmayı başardı. Otto Sessiz Motoru "Otto çevrimi" nin atıfta bulunduğu Otto & Langen motoru değil bu motordur. Bu silindirde sıkıştırmayı kullanan ticari başarılı ilk motordu. Rings-Schumm motoru 1876 sonbaharında yapıldı ve hemen başarılı oldu.

Otto birkaç farklı ulustan ve birkaç farklı özellik için birçok patent almıştı. Eski yöneticisi Gottlieb Daimler nakliye için küçük motorlar yapmak istediğinde Otto ilgilenmedi. Daimler gitti ve Maybach'ı da yanına aldı. Daimler Otto'ya (Deutz AG) telif ücreti ödemek istemedi ve bu nedenle bir çözüm bulmak için bir avukat tuttu. Avukatın bulduğu şey 1862'de Fransız mühendisi Beau De Rochas 'a dört zamanlı motor kavramı için verilen bir patentti. Bu Otto'nun patentlerinden birini kaybetmesine ve Daimler'in Almanya'da telif ücreti ödemeden motorlarını satmasına izin vermesine neden oldu. Ne Otto ne de Daimler Rochas patentinin farkında değildi. Rochas asla bir motor yapmadı. Muhtemelen bunu yapamazdı.

Marcus, Barsanti, vb. gibi Otto motorundan önce geldiği belirtilen icatların birçoğu yakıt yükünü sıkıştırmayan iki çevrim (iki zamanlı) atmosferik motorlar içindir. Otto'nun atmosferik motoru VDI (ve diğer kuruluşlar) Otto motor tipi değildir. Tek önemli motorlar Lenoir'den olanlardı. Motorları seri üretime giren ilk motorlardı. Lenoir sonunda yaklaşık 700 motor sattı.

En son tarihi araştırmalara göre İtalyan mucitler Eugenio Barsanti ve Felice Matteucci 1854 yılında Londra’da içten yanmalı bir motorun düzgün olarak çalışan ilk versiyonunun patentini aldılar. (Patent no: 1072) Otto motoru bazı parçalarında bu emsalden az miktarda esinlenmiştir. 1879’da Almanya’nın başka bir yerinde bu çalışmalardan bağımsız olarak, Karl Benz kendi içten yanmalı motoru için patent almış ve 1885’te 3 tekerlekli bir otomobili hareket ettirmek üzere kullanmış ve patentini onaylatmıştır.

1936'da Alman Mühendisler Birliği başkanı Profesör Nagël, DIN Standard 1940'ın "Ottomotor" un yakıt karışımını emen, sıkıştıran ve özel bir cihazla ateşleyen tüm motorlar için geçerli olduğunu belirterek "patlayıcı motor", "patlamalı motor", "benzinli motor" ve "ateşlemeli motor" terimlerini değiştirdiğine karar verdi.