Mary Cover Jones

Mary Cover Jones (1 Eylül 1897 - 22 Temmuz 1987), yaşadığı dönemde, gelişim psikolojisi erkeklerin hakim olduğu bir alan olmasına karşın, bir kadın olarak bu alanda çalışmalarını sürdürmüş ve davranış terapisinin öncüsü olmuştur. Joseph Wolpe, Peter üzerine yaptığı ünlü çalışması ve duyarsızlaştırmayı geliştirmesi nedeniyle onu "davranış terapisinin annesi" olarak adlandırdı.

Cover Jones, Carrie Louise Higson ve Charles Blair Cover çiftinin doğan üç çocuğu arasında, ortanca çocuk idi. Kendisinden beş yaş büyük erkek ve dört yaş küçük kız kardeşi vardı. Jones'un annesi, birkaç yerel toplum kuruluşunda yer alan bir ev hanımıyken babası bir iş adamıydı.

Cover Jones , Vassar Üniversitesine kabul edildikten sonra psikoloji okumayı seçti. Margaret Floy Washburn tarafından verilen ders dışında Vassar Üniversitesinde verilen bütün psikoloji derslerini aldı. Washburn, bir önceki derste zayıf bir laboratuvar notu almasından dolayı onu sınıfına almayı reddetti. Üniversitedeyken yaz tatillerini yaz kamplarında ve yerleşim evlerinde yoksul çocuklarla çalışarak geçirdi. Cover Jones, 1919'da Vassar Koleji'nden mezun olduktan kısa bir süre sonra, New York'ta ünlü davranışçı John B. Watson tarafından verilen bir konferansa katıldı. Watson'ın dersini dinledikten sonra Mary, koşullamanın korkuları ortadan kaldırmak için kullanılıp kullanılamayacağını merak etti. 1919'da Columbia Üniversitesinde lisansüstü çalışmalarına başladı ve 1920'de yüksek lisans, 1926'da doktora derecelerini tamamladı. Mary Cover, 1920'de bir yüksek lisans öğrencisi olan Harold E. Jones ile evlendi ve 1927'de Berkeley'deki California Üniversitesi'ne ve o zamanlar Çocuk Refahı Enstitüsü olarak bilinen İnsani Gelişme Enstitüsü'ne taşındılar.

1923'te Cover Jones, Columbia Üniversitesi, Teachers' College, Eğitim Araştırmaları Enstitüsü'nde Psikolojik Araştırmalar alanında doçent oldu. Cover Jones, Columbia Üniversitesi'nde yardımcı olarak çalıştığı sırada Peter adlı ünlü çalışmasını yürütmüştür. 1924'te Peter adlı çalışmasının sonucunu yayınladıktan sonra, küçük çocuklarda erken davranış kalıplarının gelişimi üzerine bir doktora tezi tamamladı. New York şehrinin çeşitli bölgelerinde 365 bebekle çalışmaya devam etti ve küçük çocukların erken dönem davranışlarının gelişimini inceledi. Jones, davranış terapisi alanının Joseph Wolpe liderliğinde birleşmeye başladığı 1960'lara kadar çalışmalarıyla dikkat çekmedi.

1927 yazında Cover Jones, kocası ve iki kızı California'ya taşındı. İlk kızı Barbara, 1922'de doğdu. İkinci kızı Leslie, üç yıl sonra 1925'te doğdu. Daha sonra, Oakland Büyüme Çalışmasına (OGS) dahil olduğu Berkeley'deki Çocuk Refahı Enstitüsünde araştırma görevlisi olma pozisyonunu kabul etti. Harold'a Araştırma Direktörü olarak pozisyon teklif edilirken, Cover Jones 1952'de Berkeley'deki California Üniversitesi Çocuk Refahı Enstitüsünde araştırma görevlisi olarak bir pozisyonu kabul etti.

1952'de Cover Jones, Berkeleyde Yardımcı Doçent oldu. Konuyla ilgili deneyimi olmasına ve araştırma yapmasına rağmen, eşinin üniversitede çalışması nedeniyle tam zamanlı profesör olmasına izin verilmedi. Bu ayrımcılığa karşı kural, o dönemde çok yaygındı. California Üniversitesi, sonunda bu kuralı bir kenara bıraktı ve 1959'da Cover Jones bir yıllığına profesör olarak görevlendirildi. Bu süre boyunca, o ve kocası Harold, gelişim psikolojisi üzerine eğitici televizyon kursunu ilk kez hazırlamış oldular.

1960 yılında Amerikan Psikoloji Derneği'nin (APA) Gelişim Psikolojisi Bölümünün başkanı oldu. Aynı yıl içerisinde, o ve Harold emekli oldular ve kısa bir süre sonrasında Harold kalp krizinden dolayı öldü.

1986'da Jones , APA'dan G. Stanley Hall Ödülü'nü aldı. G . Stanley Hall Ödülü, gelişim psikolojisine kayda değer katkıları onurlandırmak için verilir. Jones'un katkılarından birkaçı, davranış terapisinin temelini oluşturan Küçük Peter çalışması ve korkuların üstesinden gelmek adına duyarsızlaştırma ve doğrudan koşullandırma geliştirmesidir. Psikolojik araştırmalarla ilgisi olmayan Cover Jones, zamanının çoğunu çocuk refahı ile ilgili komitelerle geçirdi ve bu tür amaçlar için çok fazla zaman ve çaba harcadı .

Önde gelen davranış psikoloğu John B. Watson'ın bir konuşmasına katılan Cover Jones, en ünlü çalışması olan " Little Albert deneyi " ile ilgilenmeye başladı. Bu deneyde, bir bebek, çocuğu şok eden yüksek bir sesle birlikte beyaz bir fare sunulduğunda korkulu bir tepki vermesi için klasik olarak şartlandırılmıştır . Cover Jones, Watson tarafından kullanılan tekniklerin çocukları bir uyarandan daha az korkutmak için kullanılıp kullanılamayacağını merak etmeye başladı, özünde bulgularını tersine çevirdi.

Bu düşünceler, Columbia Üniversitesi'nde üç yaşındaki Peter adlı bir çocuk üzerinde yürütülen şartlandırma yoluyla tavşan korkusunun ortadan kaldırılmasına yönelik bir çalışma olan en çok alıntı yapılan çalışmasına yol açtı. Peter'ın beyaz tavşan korkusunu, tavşanla hoş bir uyaranın (yiyecek) ilişkilendirildiği "doğrudan koşullandırma " ile tedavi etti. Cover Jones, çocuklardaki mantıksız korkuları ortadan kaldırmanın en etkili yolunu bulmak amacıyla deneyine başladı. Çalışma için Peter seçildi çünkü tavşan korkusu dışında bebek yaşamının diğer tüm yönlerinde normal kabul edildi. Peter sadece tavşanlardan korkmuyordu; Cover Jones, kendisine tüy, kürk manto, kürk kilim ve pamuk gibi başka benzer öğeler sunulduğunda da ağlayacağını gösterdi. Peter'daki korku tepkisini ortadan kaldırmak için deneylerini bir dizi farklı tedavi kullanarak gerçekleştirdi. Neler olup bittiğini anlamak için Peter çalışmasında kullandığı yöntemleri "sabırlı, titiz ve özenli prosedürler" olarak tanımladı. Bu, akıl hocası Watson'dan öğrendiği bir yöntemdir.

Çalışmayı, Peter'dan 12 fit uzakta olan tavşanla başlattı ve Peter'ın parmaklarını kemirene kadar tavşanı yaklaştırdı. Tavşan, en sevdiği yiyeceğin (şeker) varlığıyla yavaş yavaş Peter'a yaklaştıkça korkusu azaldı ve sonunda tavşana ağlamadan dokunabildi. Cover Jones, Peter'ı fobisinden iyileştirdikten sonra deney hakkında "A Laboratory Study of Fear: The Case of Peter (1924)" başlığı ile bir makale yazdı ve yayınladı. Günümüzde devrimci bir deney olarak görülse de, o zamanlar büyük bir ölçüde reddedildi ve hatta Cover Jones'un tezi olarak yazılmadı.

Cover Jones'un bu çalışması, bazıları tarafından davranışçı terapide bir dönüm noktası olarak görülüyor ve davranışçılığın laboratuvarda nasıl incelenebileceği ve manipüle edilebileceği konusunda dönüm noktası oldu. 1970'lerde bu araştırmanın yeniden keşfedilmesi nedeniyle Cover Jones, arkadaşı Wolpe ve diğer meslektaşların ın deyimiyle "davranış terapisinin annesi" olarak kabul edildi. Ek olarak, bu çalışma, fobisi olan bir kişiyi korkulan nesneye yaklaşan bir dizi uyarana tekrar tekrar maruz bırakarak fobileri iyileştirmek için sıklıkla kullanılan duyarsızlaştırma fikrinin ve tekniğinin geliştirilmesi için önemliydi.

Oakland büyüme çalışması, Cover Jones'un en etkili çalışmalarından biridir . Oakland Büyüme Çalışması, Berkeley Üniversitesinin bir serisi olan boylamsal araştırmasının üçüncüsüydü. Üçlüdeki ilk çalışma, yeni doğanlara bakan Berkeley Büyüme Çalışması (1928), ardından okul öncesi çağındaki çocuklara bakan Berkeley Rehberlik çalışmasıydı (1928). Her iki çalışma da California, Berkeley'de yaşayan çocuklara bakılarak yapılmıştır . Oakland Büyüme Çalışması (OGS), Cover Jones ve kocası tarafından yönetildi. Çalışma 1932'de California, Oakland'da başladı. Çalışma, 1920–1921 yılları arasında doğmuş, beşinci ve altıncı sınıftaki 212 öğrenciyi takip etti. Katılımcılar liseden mezun olana kadar yılda iki kez çalışıldı. Çalışmanın birincil amacı, tipik ergenliği anlamaktı. Fiziksel yeteneklere, fizyolojik değişikliklere ve akran ilişkilerine baktılar. Daha sonra yetişkinlikte 38, 48 ve 60 yaşlarında incelendiler. Yetişkinlikte yapılan çalışmalar, görüşmelerden, anketlerden, kişilik envanterlerinden ve sağlık değerlendirmelerinden oluşuyordu. Katılımcıların son görüşmesi, 1980'de, Cover Jones 83 yaşındayken gerçekleşti.

Oakland Büyüme Çalışmasının sonuçları, Cover Jones'un 100 makale yayınlamasına izin verdi. Ayrıca, bu çalışmadan elde edilen iyi belgelenmiş veriler nedeniyle, veriler yeniden analiz edildi ve çocuk gelişimi alanındaki diğer araştırmalar için kullanıldı. Çalışmanın başarısının kısmen Cover Jones'un araştırmaya olan güçlü bağlılığından ve çalışmanın katılımcılarıyla arkadaşlıklarını sürdürme becerisinden kaynaklandığı düşünülmektedir.

Oakland Büyüme Çalışmasından elde edilen önemli bir bulgu, daha genç yaşta veya daha ileri yaşlarda ergenliğe giren erkek ve kızların uzun vadeli duygusal ve davranışsal etkileriydi. Oakland Büyüme Çalışmasının ek bulguları, ergenlerde içmenin gelişimsel etkileri ve ekonomik durumun etkileriydi.

Jones, çocuk gelişimi alanında daha erken yaşta olgunlaşmaya başlayan (ergenliğe ulaşan) ergen çocukların akranları ve diğer yetişkinler tarafından farklı algılanıp farklı muamele gördükleri fikrini destekleyen bazı kanıtlar olduğuna inanıyordu. Araştırma ve Çocuk Gelişimi Derneği'nin amiral gemisi olan Çocuk Gelişimi'nde, Paul Mussen ve Mary Cover Jones (1957, 1958) tarafından yayınlanan ve ileri yaşlarda fiziksel olgunlaşma durumu ile benlik kavramları arasındaki ilişkiyi araştıran bir makale yayınladı. sırasıyla erken olgunlaşan ergen erkek ve kızlar.

Paul Mussen ve Mary Cover Jones (1957), geç ergenlik döneminde olgunlaşma durumu ile kişiliğin belirli yönleri arasındaki ilişkiyi araştıran bir çalışma yürüttüler. Mussen ve Jones, kültürümüzde yetişkinlerin ergenliğe daha erken yaşta başlayan erkek çocuklara fiziksel durumları nedeniyle daha geç ergenliğe başlayan erkeklerden farklı davrandıkları fikrini destekleyen kanıtlar olduğuna inanıyorlardı. Mevcut çalışma, erkekler arasında önemli farklılıklar olup olmadığını görmek için geç ve erken olgunlaşan erkeklerin kişilik özelliklerini ortaya çıkarmayı amaçlayan çoklu kişilik envanterlerini kullandı.

Bir kişilik envanteri, insanların ve nesnelerin görüntülerini içeriyordu ve araştırmacılar, her bir çocuğa tek tek bir görüntü gösterdi ve çocuğun kendisi hakkında bir şeyler ortaya çıkarması umuduyla, çocuktan görüntüde neler olduğu hakkında bir hikaye oluşturmasını istedi. görülen görüntüler aracılığıyla Çalışmanın sonuçları, geç olgunlaşan erkek çocukların erken olgunlaşan erkeklere göre "elverişsiz sosyo-psikolojik çevre" ile karşılaşma olasılıklarının daha yüksek olduğunu ve bunun da yaşam boyu sürecek etkileri olabileceğini gösterdi.

Ertesi yıl, Paul Mussen ve Mary Cover Jones (1958), geç ve erken olgunlaşan ergen kızları kullanarak çalışmayı tekrarladılar. Araştırmacıların kızlar için erkeklerden farklı hipotezleri vardı. Erkeklerin daha erken olgunlaşmak için maruz kaldıkları avantajlı sosyo-psikolojik ortamlar, erken olgunlaşan kızlar için farklıydı. Bizim kültürümüzde erken olgunlaşan kızlar, yetişkinler tarafından geç olgunlaşan kızlara göre daha olumsuz algılanır.

Mevcut çalışma, kızlar ve erkekler için test edilen aynı yöntem ve prosedürleri test etti ve sonuçlar, erken olgunlaşan kızların geç olgunlaşan kızlar yetişene kadar (erken olgunlaşan kızlara benzer fiziksel duruma ulaşana kadar) sosyal olarak dezavantajlı olduğunu gösterdi. Bu noktada herhangi bir farklılık algılamadılar.

Cover Jones'un, 22 Temmuz 1987'de Santa Barbara, California'da yaşamı sona erdi. Santa Barbara'da yaşayan ve 27 Mayıs 2020'de vefat eden Lesley Alexander ve şu an Claremont, California'da yaşayan Barbara Coates olmak üzere iki kızı ve altı torunu yaşamaktadır. Cover Jones, ölmeden dakikalar öncesinde kız kardeşine "Hayatta neyin önemli olduğunu hala öğreniyorum" demiş.