Avrupa tek pazarı

Avrupa tek pazarı, iç pazar veya ortak pazar, Avrupa Birliği'nin (AB) 27 üye ülkesinin yanı sıra - belirli istisnalar dışında - Avrupa Ekonomik Alanı Anlaşması aracılığıyla İzlanda, Lihtenştayn ve Norveç'i ve Sektörel anlaşmalar aracılığıyla İsviçre’yi içeren bir tek pazar’dır.

Tek pazar, toplu olarak "dört özgürlük" olarak bilinen mallar’ın , sermayenin, hizmetlerin ve insanların serbest dolaşımını garanti altına almaya çalışır. Bu, tüm AB üye devletleri’nin yasal olarak uymayı taahhüt ettiği ortak kurallar ve standartlar aracılığıyla sağlanır.

Birçok olası AB katılım adayının AB ile, Arnavutluk, Bosna Hersek, Kosova, Karadağ, Kuzey Makedonya ve Sırbistan dahil olmak üzere, tek pazarın seçilmiş sektörlerine sınırlı katılıma izin veren istikrar ve ortaklık anlaşmaları vardır. Buna ek olarak, AB ile Derin ve Kapsamlı Serbest Ticaret Bölgesi (DCFTA) konusunda imzalanan üç ayrı anlaşma yoluyla, eski Sovyet ülkeleri Gürcistan, Moldova ve Ukrayna'ya da seçilen sektörlerde tek pazara sınırlı erişim verildi.

Türkiye, Avrupa Birliği-Türkiye Gümrük Birliği üyeliği aracılığıyla bazı malların serbest dolaşımına erişebilmektedir. Birleşik Krallık, 31 Aralık 2020'de Avrupa tek pazarından ayrıldı. Birleşik Krallık Hükümeti ile Avrupa Komisyonu arasında, İrlanda adasında açık bir sınır sağlamak amacıyla Kuzey İrlanda'yı mallar için Avrupa tek pazarıyla uyumlu hale getirmek üzere bir anlaşmaya varıldı.

Pazar, rekabeti, işgücü uzmanlaşmasını ve ölçek ekonomilerini artırmayı, malların ve üretim faktörleri’nin en değerli oldukları alana taşınmasına izin vererek, böylece kaynakların tahsisinin verimliliğini artırmayı amaçlar. Aynı zamanda, üye devletlerin bir zamanlar ayrı olan ekonomilerinin AB çapında tek bir ekonomi içinde bütünleşmesi yoluyla ekonomik bütünleşmeyi yönlendirmeyi amaçlar. Sorunsuz, tek bir pazar olarak iç pazarın yaratılması devam eden bir süreçtir ve hizmet sektörünün bütünleşmesinde hala eksiklikler vardır. 2019 tahminine göre, tek pazar nedeniyle üye ülkelerin GSYİH'si, tarife ve tarife dışı kısıtlamaların yürürlükte olması durumuna göre ortalama yüzde 9 daha yüksektir.

Avrupa Ekonomik Topluluğu'nun (AET) 1957'de kurulmasının ardından temel hedeflerinden biri, malların, hizmetlerin, insanların ve sermayenin serbest dolaşımını sunan ortak bir pazarın geliştirilmesiydi. Malların serbest dolaşımı ilke olarak gümrük birliği aracılığıyla o zamanki altı üye devlet arasında tesis edilmiştir. Ancak AET, güçlü karar alma yapılarının olmaması nedeniyle tek bir pazar uygulamakta zorlandı. Korumacı tutumlar nedeniyle, somut olmayan engeller yerine karşılıklı olarak tanınan standartlar ve ortak düzenlemeler koymak zordu.

1980'lerde, AET ekonomisi gelişmiş dünyanın geri kalanının gerisinde kalmaya başladığında, Margaret Thatcher inisiyatif alması için Arthur Cockfield, Baron Cockfield'ı Delors Komisyonu'na gönderdi. Ortak pazarı yeniden başlatmak için. Cockfield, 1985 yılında, tek bir pazarı tamamlamak için ele alınması gereken 300 tedbiri tanımlayan bir Beyaz Kitap yazdı ve yayınladı.

Beyaz Kitap iyi karşılandı ve AET'nin karar alma mekanizmalarında reform yapan ve tek pazarın tamamlanması için 31 Aralık 1992 tarihini belirleyen bir anlaşma olan Avrupa Tek Senedi'nin kabul edilmesine yol açtı. Sonunda 1 Ocak 1993'te kullanıma sunuldu.

Delors Komisyonu'nda öncülük edilen yeni yaklaşım, kapsamlı uyumlaştırma yerine asgariye dayanan pozitif ve negatif bütünleşmeyi birleştirdi. Negatif bütünleşme, ayrımcı davranışları ve diğer kısıtlayıcı uygulamaları yasaklayan üye devletlere uygulanan yasaklardan oluşur. Pozitif bütünleşme, yasaların ve standartların yakınlaştırılmasından oluşur. Bu açıdan özellikle önemli ve tartışmalı olan, Avrupa Birliği'nin İşleyişine İlişkin Antlaşma'nın (TFEU) 114. Maddesi uyarınca uyumlaştırıcı mevzuatın kabul edilmesidir.

Komisyon ayrıca, üye devlet kısıtlamayı zorunlu bir gerekliliğe atıfta bulunarak gerekçelendiremediği sürece, üye devletlerin başka bir üye devlette yasal olarak üretilmiş olan malları tanımakla yükümlü olduğu Avrupa Adalet Divanı'nın Cassis de Dijon içtihatlarına da dayandı.

Uyumlaştırma, yalnızca Cassis zorunlu gereksinimler testinden geçen ticaret kısıtlamalarının yarattığı engelleri aşmak ve tabana doğru bir rekabet riskinin olduğu yerlerde temel standartları sağlamak için kullanılacaktı. Bu nedenle uyumlaştırma, temel sağlık ve güvenlik standartlarının karşılanmasını sağlamak için büyük ölçüde kullanıldı.

1992'de sorunların yaklaşık %90'ı çözülmüş ve aynı yıl Maastricht Antlaşması entegrasyonun bir sonraki aşaması olarak bir Ekonomik ve Parasal Birlik yaratmaya koyuldu.

Hizmetlere özgürlük konusunda çalışmalar daha uzun sürdü ve esasen İşçilerin Görevlendirilmesi Direktifi (1996'da kabul edilmiştir) ve İç pazardaki hizmetlere ilişkin Direktif (2006'da kabul edilmiştir) aracılığıyla uygulamaya konulan son özgürlük oldu.

1997'de Amsterdam Anlaşması, Schengen Bölgesi'ni AB'nin yetkileri arasına dahil ederek iç pazardaki fiziksel engelleri kaldırdı. Schengen Anlaşması, çoğu üye ülke arasındaki sınır kontrollerinin kaldırılmasını, vizelerle ilgili ortak kuralları ve polis ve adli işbirliğini uygular.

Lizbon Antlaşması'ndaki resmi amaç, ekonomik büyüme ve fiyat istikrarını dengeleyecek, tam istihdamı ve sosyal ilerlemeyi hedefleyen, oldukça rekabetçi bir sosyal piyasa ekonomisine sahip olacak ve çevre kalitesinin yüksek düzeyde korunması ve iyileştirilmesini, bilimsel ve teknolojik ilerlemeyi de teşvik ederek bir iç pazar oluşturmaktı.

Lizbon Antlaşması 2009'da yürürlüğe girdiğinde bile, dört özgürlüğün bazı bölümlerine (özellikle hizmetler alanında) ilişkin bazı alanlar henüz tam olarak açılmamıştı. Bunlar, ekonomik ve parasal birlik üzerinde daha fazla çalışmanın yanı sıra, AB'nin bir Avrupa Ana Pazarı ‘na daha da ilerlediğini görecekti..

"Malların serbest dolaşımı" teriminin kapsadığı "malların" (veya "ürünlerin") çeşitliliği "mevcut mallar kadar çoktur". Mallar, yalnızca ekonomik değeri varsa, yani para olarak değerlendirilebiliyorsa ve ticari işlem konusunu oluşturabiliyorsa kapsanır. Sanat eserleri, artık tedavülde olmayan madeni paralar ve su bazı "mal" örnekleri olarak verilebilir. Balık bir maldır, ancak 1999'da bir Avrupa Adalet Divanı kararı, balıkçılık haklarının (veya avlanma izinlerinin) mal değil, bir hizmet hükmü olduğunu belirtmiştir. Karar ayrıca, hem sermayenin hem de hizmetin para olarak değerlendirilebileceğini ve ticari işlemlere konu olabileceklerini ancak mal olmadıklarını açıklar.

Ortak Pazar içinde malların serbest dolaşımını engelleyebilecek mali nitelikteki tüm kısıtlamaları kaldırmak" amacıyla üye ülkeler arasındaki gümrük engellerini kaldırır ve dış ülkelere yönelik ortak bir gümrük politikası yürütür.

AB Gümrük bölgesinin özellikleri, ayrı ayrı müzakere edilen düzenlemeler kapsamında Andorra, Monako, San Marino ve Türkiye gibi birçok AB üyesi olmayan ülkeye kadar uzanmaktadır. Birleşik Krallık, 30 Aralık 2020'de Başbakan Boris Johnson tarafından imzalanan Avrupa Birliği ile 24 Aralık 2020'de bir ticaret anlaşması üzerinde anlaştı.

Avrupa Birliği'nin İşleyişine İlişkin Antlaşma'nın ("TFEU") 30. Maddesi, üye devletler arasında hem Avrupa Birliği Gümrük Birliği hem de EUCU dışı (üçüncü ülke) ürünler üzerindeki sınır vergilerini yasaklamaktadır. TFEU'nun 29. Maddesi uyarınca, üçüncü ülke ürünlerine uygulanan gümrük vergisi EUCU'ya giriş noktasında alınır ve AB dış sınırına girdikten sonra mallar üye devletler arasında serbestçe dolaşabilir.

Avrupa Tek Senedi kapsamında, üye devletler arasındaki gümrük sınır kontrolleri büyük ölçüde terk edilmiştir. İthalat ve ihracat üzerindeki fiziki denetimlerin yerini esas olarak denetim kontrolleri ve risk analizleri almıştır.

TFEU'nun 30. maddesi, yalnızca gümrük vergilerini değil, aynı zamanda eş etkili vergileri de yasaklamaktadır. Avrupa Adalet Divanı, Komisyon v İtalya davasında "eşdeğer etkiye sahip suçlama" tanımını yaptı.

Yerli veya yabancı mala bir sınırı geçmeleri nedeniyle tek taraflı olarak uygulanan ve tam anlamıyla gümrük vergisi olmayan, ne kadar az olursa olsun ve tayini ve uygulama şekli ne olursa olsun herhangi bir parasal masraf...devlet yararına uygulanmamış olsa bile, ayrımcı veya koruyucu nitelikte değilse ve vergi uygulanan ürün herhangi bir yerli ürünle rekabet halinde değilse eşdeğer etkiye sahip bir masraf oluşturur.

Hiçbir Üye Devlet, doğrudan veya dolaylı olarak diğer üye devletlerin ürünlerine, benzer yerel ürünlere doğrudan veya dolaylı olarak uygulanandan daha fazla herhangi bir iç vergi uygulayamaz.

ve yerli ve ithal ürünler" arasındaki rekabette iç vergilendirmenin mutlak tarafsızlığını garanti etmek" için bir bütün olarak, normal rekabet koşulları altında üye devletler arasında malların serbest dolaşımını sağlamak olduğuna karar vermiştir.

Avrupa Birliği içinde malların serbest dolaşımı gümrük birliği ve ayrımcılık yapmama ilkesiyle sağlanır. AB, üye olmayan ülkelerden yapılan ithalatı yönetir, üye ülkeler arasındaki vergiler yasaklanmıştır ve ithal mallar serbestçe dolaşımdadır. Ayrıca, Avrupa Birliği'nin İşleyişine İlişkin Antlaşma'nın 34. maddesi uyarınca, 'İthalatta miktar kısıtlamaları ve tüm eş etkili önlemler Üye Devletler arasında yasaklanacaktır'. Procureur du Roi v Dassonville''' davasında Adalet Divanı bu kuralın, "doğrudan veya dolaylı, fiilen veya muhtemelen" ticareti engelleyebilecek "Üye Devletler tarafından çıkarılan" tüm "ticaret kurallarının" 34. madde tarafından yakalanacağına karar verdi.

Bu, İskoç viskisi ithalatının bir menşe belgesine sahip olmasını gerektiren bir Belçika yasası’nın yasal olma ihtimalinin az olduğu anlamına geliyordu. İskoç satın aldıkları Fransa'daki yetkililerden sertifika alamayan Mr Dassonville gibi paralel ithalatçılara karşı ayrımcılık yaptı. Neyin muhtemel ticarette yasa dışı bir kısıtlama olabileceğini belirlemeye yönelik bu "büyük test", hükümet tarafından atanan eski "Buy Irish" şirketi gibi yarı-hükümet organlarının faaliyetleri için de eşit şekilde geçerlidir.

Aynı zamanda devletlerin özel oyunculardan sorumlu olabileceği anlamına gelir. Örneğin, Komisyon - Fransa davasında, Fransız çiftçi kanunsuzlar sürekli İspanyol çilek sevkiyatını ve hatta Belçika domates ithalatını sabote ediyorlardı. Ticaretin önündeki bu engellerden Fransa sorumluydu çünkü yetkililer sabotajı önlemekten "açıkça ve ısrarla kaçındılar". Genellikle, bir üye devletin ithalata (veya TFEU 35. madde uyarınca ihracata) karşı doğrudan ayrımcılık yapan yasaları veya uygulamaları varsa, o zaman tüm haklı örnekleri özetleyen 36. madde kapsamında gerekçelendirilmelidir. Gerekçeler arasında genel ahlak, politika veya güvenlik, "insanların, hayvanların veya bitkilerin sağlığının ve yaşamının korunması", "sanatsal, tarihi veya arkeolojik değeri" olan "ulusal hazineler" ve "endüstriyel ve ticari mülkiyet" yer alır. Ayrıca, açıkça listelenmemiş olmasına rağmen, çevre koruma, TFEU'nun 11. maddesinden türetilen ağır basan bir şart olarak ticaret üzerindeki kısıtlamaları haklı gösterebilir. 1981'deki Eyssen-Hollanda davası, peynirdeki niasinin kamusal bir risk oluşturup oluşturmadığı konusunda bilim camiası ile Hollanda hükümeti arasındaki anlaşmazlığı özetledi. Kamu riski 36. madde kapsamına girdiğinden, yani nicel bir kısıtlama getirilebileceğinden, Hollanda hükümetinin Eyssen peynir şirketine karşı ithalat kısıtlamasını haklı çıkardı.

Daha genel olarak, temel insan haklarının tüm ticaret kurallarından öncelikli olması gerektiği giderek daha fazla kabul görmektedir. Dolayısıyla, Schmidberger v Avusturya davasında Adalet Divanı, Avusturya'nın İtalya'ya giden A13, Brenner Otobanı üzerinden geçen yoğun trafiği engelleyen bir protestoyu yasaklamayarak 34. maddeyi ihlal etmediğine karar verdi. Mr Schmidberger'in Almanya'daki girişimi de dahil olmak üzere birçok şirketin ticaret yapması engellenmiş olsa da, Adalet Divanı, örgütlenme özgürlüğünün, malların serbest dolaşımının dengelenmesi gereken "demokratik bir toplumun temel direklerinden" biri olduğuna karar verdi ve muhtemelen ikincildi. Bir üye devlet 36. madde gerekçesine itiraz ederse, aldığı önlemler orantılı olarak uygulanmalıdır.

Kurallar genellikle tüm mallara tarafsız olarak uygulanır ancak ithalat üzerinde yerli ürünlerden daha büyük pratik etkisi olabilir. Bu tür "dolaylı" ayrımcı (veya "belirsiz bir şekilde uygulanabilir") önlemler için Adalet Divanı daha fazla gerekçe geliştirmiştir: ya 36. maddedekiler ya da tüketicinin korunması, çalışma standartlarının iyileştirilmesi, çevrenin korunması, basın çeşitliliği, ticarette adalet gibi ek "zorunlu" veya "önemsiz" gereklilikler, ve daha fazlası: kategoriler kapatılmamıştır. Ünlü Rewe-Zentral AG v Bundesmonopol für Branntwein davasında, Adalet Divanı, tüm alkollü içkilerin ve likörlerin (sadece ithal edilenler değil) en az yüzde 25 alkollü olması gerektiğini ifade eden Alman kanunu, ithalat üzerinde büyük bir olumsuz etkisi olduğu için TFEU 34. maddesine aykırıydı. Alman likörlerinde yüzde 25'in üzerinde alkol vardı ancak Rewe-Zentrale AG'nin Fransa'dan ithal etmek istediği Cassis de Dijon'da yalnızca yüzde 15 ila 20 alkol vardı. Adalet Divanı Alman hükümetinin, önlemin TFEU 36. madde uyarınca orantılı olarak halk sağlığını koruduğu yönündeki iddiasını reddetti çünkü daha güçlü içecekler mevcuttu ve tüketicilerin ne satın aldıklarını anlamaları için etiketleme yeterliydi.(1979) Case 170/78 , - Bu kural bir ürünün içeriği veya ambalajı hakkında öncelikle şartlar için geçerlidir. Walter Rau Lebensmittelwerke v De Smedt PVBA davasında Adalet Divanı, tüm margarin'lerin küp şekilli ambalajlarda olmasını gerektiren bir Belçika yasasının 34. maddeyi ihlal ettiğini tespit etti ve tüketicinin korunması takibini haklı bulmadı. Belçikalıların küp şeklinde olmasaydı tereyağı olduğuna inanacakları görüşü orantısızdı: "Görünen nesnenin şartlarını önemli ölçüde aşmıştı" ve etiketleme tüketicileri "aynı derecede etkili bir şekilde" koruyordu.

2003 tarihli bir davada, Komisyon - İtalya İtalyan yasası, diğer bitkisel yağları içeren kakao ürünlerinin "çikolata" olarak etiketlenemeyeceğini zorunlu kıldı. "Çikolata ikamesi" olmalıydı. Tüm İtalyan çikolataları yalnızca kakao yağı'ndan yapılır ancak İngiliz, Danimarkalı ve İrlandalı üreticiler diğer bitkisel yağları kullanmışlardır. Yasanın 34. maddeyi ihlal ettiğini iddia ettiler. Adalet Mahkemesi, az bitkisel yağ içeriğinin "çikolata ikamesi" etiketini haklı çıkarmadığına karar verdi. Bu tüketicilerin gözünde aşağılayıcıydı. Tüketicileri korumak için "tarafsız ve nesnel bir açıklama" yeterliydi. Üye devletler bir ürünün kullanımına önemli engeller koyarsa, bu aynı zamanda 34. maddeyi de ihlal edebilir. Dolayısıyla, 2009 tarihli Komisyon v İtalya davasında, Adalet Divanı, motosikletlerin veya mopedlerin römork çekmesini yasaklayan bir İtalyan yasasının 34. maddeyi ihlal ettiğine karar verdi. Gene, yasa herkese tarafsız bir şekilde uygulandı, ancak İtalyan şirketleri römork üretmediği için ithalatçıları orantısız bir şekilde etkiledi. Bu bir ürün şartı değildi ancak Mahkeme, yasağın insanları onu satın almaktan caydıracağına karar verdi: "tüketicilerin davranışları üzerinde önemli bir etkiye sahip olacak" ve "bu ürünün pazara erişimini etkileyecektir". 36. madde uyarınca veya zorunlu bir şart gerektirecektir.

Ürün gerekliliklerinin veya pazara erişimi engelleyen diğer yasaların aksine, Avrupa Adalet Divanı, "satış düzenlemelerinin" tüm satıcılara eşit şekilde uygulanması ve onları aynı şekilde etkilemesi durumunda aslında TFEU 34. madde kapsamına girmeyeceği varsayımını geliştirdi. Keck ve Mithouard davalarında iki ithalatçı, Picon birasını toptan fiyatının altında satmalarını engelleyen bir Fransız rekabet yasası uyarınca yargılanmalarının yasa dışı olduğunu iddia etti. Yasanın amacı, ticareti engellemek değil, kıyasıya rekabeti önlemekti. Adalet Divanı, "hukukta ve fiilen" eşit derecede uygulanabilir bir "satış düzenlemesi" olduğu için (bir ürünün içeriğini değiştiren bir şey değil), 34. maddenin kapsamı dışındaydı ve bu nedenle gerekçelendirilmesi gerekmediğine karar verdi. Satış düzenlemeleri, özellikle başka bir üye devletten tacirlerin piyasaya girmeye çalıştığı, ancak reklam ve pazarlama konusunda kısıtlamalar olduğu durumlarda "gerçekte" eşit olmayan bir etkiye sahip olacak şekilde tutulabilir.

satıcıların tüketicilerin "geleneksel sosyal uygulamalarını ve yerel alışkanlıklarını ve geleneklerini" aşıp ürünlerini satın almalarının tek yolunun reklam olduğu 34. madde kapsamına girebileceğini öne sürdü ancak yine de ulusal mahkemeler halk sağlığını korumanın 36. madde kapsamında haklı olup olmadığına karar verdi.

Adil Olmayan Ticari Uygulamalar Direktifi kapsamında AB, ortalama tüketici davranışını bozan, yanıltıcı veya saldırgan davranışları yasaklamak için pazarlama ve reklam kısıtlamalarına ilişkin kısıtlamaları uyumlaştırdı ve haksız sayılan örneklerin listesini yaptı. Giderek artan şekilde, devletler birbirlerinin düzenleme standartlarını karşılıklı olarak tanımak zorunda kalırken, AB asgari en iyi uygulama ideallerini uyumlaştırmaya çalışmaktadır. Standartları yükseltme girişiminin, tüketicilerin kıtanın dört bir yanından gelen mallara erişmesine izin verirken, düzenleyici bir "dibe doğru yarıştan" kaçınması umulmaktadır.

Sermayenin serbest dolaşımı geleneksel olarak mallar, işçiler ve kişiler, hizmetler ve kuruluştan sonra dördüncü özgürlük olarak görülüyordu. Orijinal Roma Antlaşması, serbest sermaye akışları üzerindeki kısıtlamaların yalnızca ortak pazar için gerekli olduğu ölçüde kaldırılmasını gerektiriyordu. Maastricht Antlaşması'nda ki artık TFEU 63. maddesinde, "Üye Devletler arasında ve Üye Devletler ile üçüncü ülkeler arasında sermaye hareketine ilişkin tüm kısıtlamalar yasaklanacaktır" ifadesi vardır. Bu, döviz, şirket hisseleri veya finansal varlık satın alım sınırlamaları veya yabancı yatırım için hükümet onay gereklilikleri dahil olmak üzere çeşitli türlerde sermaye kontrollerinin yasak olduğu anlamına gelir. Buna karşılık kurumlar vergisi, sermaye kazanç vergisi ve finansal işlem vergisi dahil olmak üzere sermayenin vergilendirilmesi, uyruklarına göre ayrımcılık yapmadıkları sürece etkilenmez. Sermaye Hareket Direktifi 1988, Ek I'e göre serbest hareket etmesi gereken 13 sermaye kategorisi kapsanmaktadır.

Baars v Inspecteur der Belastingen Particulieren davasında Adalet Divanı, yatırımın hissedar oyları veya yatırımcı tarafından diğer haklar yoluyla "kesin bir etki" sağlamaması durumunda, şirketlere yapılan yatırımlar için, kuruluş serbestisi kurallarından ziyade sermaye kurallarının devreye girdiğine karar verdi. Bu dava, 1964 tarihli Hollanda Varlık Vergisi Yasası'nın, Hollanda yatırımlarını haksız yere vergiden muaf tuttuğunu ancak Mr Baars' 'ın bir İrlanda şirketindeki yatırımlarını vergiden muaf tuttuğunu gösteriyordu: servet vergisi veya muafiyetler eşit şekilde uygulanmak zorundaydı. Öte yandan, TFEU'nin 65(1) maddesi, vergi mükelleflerini ikametgahlarına veya yatırımın konumuna göre ayıran vergileri (vergiler genellikle bir kişinin gerçek kâr kaynağına odaklandığından) veya vergi kaçakçılığını önlemeye yönelik herhangi bir önlemi engellemez. Vergi davaları dışında, büyük ölçüde Başsavcı Maduro'nun görüşlerinin ardından, devletin sahip olduğu altın hisselerin hukuka aykırı olduğuna karar verilen birçok dava vardı.

§4(3), Aşağı Saksonya hükümetinin sahip olduğu hisselerin %20'lik bir azınlığının herhangi bir kararı engellemesine izin verdiği için Alman Wolkswagen Yasası 1960'ın 63. maddeyi ihlal ettiğini iddia etti. Bu, herhangi bir hissedarın fiilen hisse satın almasına veya temettü almasına bir engel olmamasına rağmen, Adalet Divanı Büyük Dairesi, bunun hükümetin işçileri veya azınlık hissedarları koruma amacı için orantısız olduğunu kabul etti. Benzer şekilde, 'Commission v Portugal' (2010) C-171/08 davasında Adalet Divanı, Portekiz'in, Portekiz Telekom'da orantısız oy hakları sağlayan altın hisseleri elinde tutarak, "portföy yatırımları üzerinde caydırıcı bir etki" yaratarak ve "yatırımın çekiciliğini" azaltarak sermayenin serbest dolaşımını ihlal ettiğine karar verdi. Bu, Mahkeme'nin bir hükümetin, kamu mülkiyeti veya kontrolü istiyorsa, TFEU 345. maddeye uygun olarak bir şirketin istenen oranını tam olarak kamulaştırması yönündeki tercihini akla getirir.

AB içindeki sermaye, bir ülkeden diğerine herhangi bir miktarda aktarılabilir (Yunanistan'ın şu anda çıkışları kısıtlayan sermaye kontrollerine sahip olması ve Kıbrıs'ın 2013 ile Nisan 2015 arasında sermaye kontrolleri uygulaması dışında). Avro cinsinden tüm AB içi transferler, yurtiçi ödemeler olarak kabul edilir ve ilgili yurtiçi transfer masraflarını karşılar. Bu, tüm AB üye devletlerini, hatta işlemlerin euro cinsinden yapılmasını sağlayan avro bölgesi dışındaki ülkeleri bile içerir. Euro bölgesi içinde kredi/banka kartı ödemesi ve ATM'den para çekme işlemleri de yurt içi olarak ücretlendirilir; ancak, çek gibi kağıt bazlı ödeme emirleri standartlaştırılmadığından bunlar hala yerel bazlıdır. ECB ayrıca büyük euro işlemleri için bir takas sistemi olan TARGET'i kurmuştur.

Sermayenin tamamen serbest dolaşımının son aşamasının işlem maliyetlerini ve döviz dalgalanmalarını ortadan kaldıran tek para birimi ve para politikası gerektirdiği düşünülüyordu. 1988'de Delors Komisyon raporunun ardından Maastricht Antlaşması, önce iç pazarı tamamlayarak, ikinci olarak ortak para politikasını koordine etmek için Avrupa Merkez Bankaları Sistemini yaratarak ve üçüncüsü döviz kurlarını kilitleyerek ve tek bir para birimi olan avro'yu getirerek ekonomik ve parasal birliği hedef yaptı. Bugün 20 üye ülke avro'yu kabul etmiş, biri benimseme sürecinde (Bulgaristan), biri vazgeçmeye karar vermiş (Danimarka) ve 5 üye ülke, özellikle Euro bölgesi krizi'nden bu yana katılımlarını ertelemiştir. TFEU'nun 119 ve 127. maddelerine göre Avrupa Merkez Bankası ve diğer merkez bankalarının amacı fiyat istikrarı olmalıdır. Bu, Avrupa Birliği Antlaşması'nın 3. maddesinde tam istihdam hedefinden görünüşte üstün olduğu için eleştirilmiştir.

Sermaye piyasalarının daha yakından bütünleşmesi için Avrupa Yatırım Planı yapımı kapsamında, 2015 yılında, Komisyon, aracısız, piyasaya dayalı finansman biçimleri etrafında döndüğünden, geleneksel baskın olan (Avrupa'da) banka temelli finansman kanalına bir alternatif temsil etmesi gereken, Avrupa'da mevcut Bankacılık Birliği'ni derinleştiren gerçek tek sermaye piyasası elde etmek için kilit önlemler listesini belirleyen Sermaye Piyasaları Birliği (CMU) Oluşturmaya İlişkin Eylem Planı'nı kabul etti.

AB'nin siyasi ve ekonomik bağlamı, AB ekonomisini finanse etmek için güçlü ve rekabetçi sermaye piyasaları gerektirmektedir. CMU projesi, yalnızca Avro bölgesi ülkeleri yerine 28 üye devletin tamamının bir projesi olarak tek pazarı güçlendirmeye yönelik siyasi bir sinyaldir ve İngiltere'ye Brexit'ten önce AB'nin aktif bir parçası olarak kalması için güçlü bir sinyal göndermiştir.

Avrupa Birliği'nin İşleyişine İlişkin Antlaşma veya TFEU, genellikle piyasada pazarlık gücünden yoksun olan "işçiler" için hak yaratmanın yanı sıra, 49. maddedeki "iş kurma özgürlüğü"nü ve "56. maddedeki "hizmet sağlama özgürlüğü"nü de korur.

Gebhard v Consiglio dell'Ordine degli Avvocati e Procuratori di Milano davasında Adalet Divanı "yerleşik" olmanın "istikrarlı ve sürekli bir temelde" ekonomik hayata katılmak, "hizmet sunmak" ise daha çok "geçici olarak" faaliyette bulunmak anlamına geldiğine karar verildi. Bu, Milano'da avukatlık bürosu açmış ve kayıt yaptırmadığı için Milano Barosu tarafından kınanmış olan Stuttgart'lı bir avukatın, hizmet özgürlüğü yerine iş kurma özgürlüğü ihlali iddiasında bulunması gerektiği anlamına geliyordu. Bununla birlikte, iş yapabilmek için Milano'da kayıtlı olma gerekliliklerine, ayrımcı olmaması, "genel çıkarlar için zorunlu gereklilikler tarafından gerekçelendirilmesi" ve orantılı olarak uygulanması durumunda izin verilir.

Ekonomik faaliyette bulunan tüm kişi veya kuruluşlar, özellikle serbest meslek sahipleri veya şirketler gibi "teşebbüsler", haksız kısıtlamalar olmaksızın bir işletme kurma hakkına sahiptir.

Adalet Divanı, hem bir üye devlet hükümetinin hem de özel bir partinin iş kurma özgürlüğünü engelleyebileceğine karar vermiştir, bu nedenle 49. maddenin hem "dikey" hem de "yatay" doğrudan etkisi vardır.

Reyners v Belçika davasında Adalet Divanı, Belçika vatandaşlığına sahip olmadığı için bir avukatın Belçika barosuna kabul edilmemesinin haksız olduğuna karar verdi. TFEU'nun 49. maddesi, devletlerin "resmi yetki" kullandıklarında başkalarının iş kurma özgürlüğünü ihlal etmekten muaf olduklarını söyler ama bu yaptığı resmi bir avukatın işi değildi (mahkemenin aksine). Buna karşın, Komisyon İtalya'ya karşı davasında Adalet Divanı, İtalya'daki avukatların bir müvekkil ile bir anlaşma olmadıkça azami tarifelere uyma şartının bir kısıtlama olmadığına karar verdi. Adalet Divanı Büyük Dairesi, komisyonun bunun uygulayıcıların pazara girişini sınırlama amacı veya etkisi olduğunu kanıtlamadığına karar verdi. Bu nedenle, gerekçelendirilmesi gereken ilk bakışta iş kurma özgürlüğünün ihlali söz konusu değildir.

Şirketlerle ilgili olarak, Adalet Divanı, R (Daily Mail and General Trust plc) v HM Treasury davasında, üye devletlerin, TFEU'nun 49. maddesini ihlal etmeden bir şirketin iş merkezini taşımasını kısıtlayabileceğine karar verdi. Bu, Daily Mail gazetesinin ana şirketinin vergi faturalarını Birleşik Krallık'ta ödemeden önce ikametgahını Hollanda'ya kaydırarak vergi kaçıramayacağı anlamına geliyordu. Şirket mevkilerine ilişkin kurallar henüz uyumlaştırılmadığından Birleşik Krallık'ın eylemini gerekçelendirmesine gerek yoktu. Aksine, Centros Ltd - Erhversus-og Selkabssyrelsen davasında Adalet Divanı, Danimarka'da faaliyet gösteren bir Birleşik Krallık limited şirketinin Danimarka'nın asgari sermaye kurallarına uymasının gerekemeyeceğine karar verdi.

Birleşik Krallık yasası, şirket kurmak için yalnızca 1 sterlin sermaye gerektirirken, Danimarka yasama organı, şirketlerin iflas etmesi ve iflas etmesi durumunda alacaklıları korumak için şirketlerin yalnızca 200.000 Danimarka kronu (yaklaşık 27.000 €) olması durumunda kurulması gerektiği görüşünü benimsedi. Adalet Divanı, Danimarka'nın asgari sermaye yasasının Centros Ltd'nin iş kurma özgürlüğünü ihlal ettiğine ve gerekçelendirilemeyeceğine karar verdi çünkü Birleşik Krallık'taki bir şirket, burada kurulmadan da Danimarka'da kabul edilebilir şekilde hizmet verebilir ve alacaklı koruması amacına ulaşmanın daha az kısıtlayıcı yolları vardır.

Bu yaklaşım, Delaware eyaletinin çoğu şirketi cezbettiği ve genellikle yönetim kurullarının en kötü sorumluluk standartlarına ve bunun sonucunda düşük kurumlar vergisine sahip olduğu iddia edilen ABD'de olduğu gibi muhtemelen AB'yi haksız düzenleyici rekabete ve standartlarda dibe doğru bir yarışa soktuğu için eleştirildi.

Benzer şekilde, Überseering BV - Nordic Construction GmbH davasında, Adalet Divanı, bir Alman mahkemesinin, Hollandalı bir inşaat şirketinin Almanya'da geçerli bir şekilde kurulmuş olmaması temelinde bir sözleşmeyi Almanya'da uygulama hakkını reddedemeyeceğine karar vermiştir. Yerleşme özgürlüğü üzerindeki kısıtlamalar, alacaklı koruması, işçinin işe katılma hakları veya vergi toplamadaki kamu çıkarı ile haklı gösterilebilse de kapasitenin inkarı çok ileri gitmişti: bu durum düpedüz iş kurma hakkının "tamamen inkarı"ydı. Ancak, Cartesio Oktató és Szolgáltató bt Adalet Divanı davasında, şirketlerin kanunla kuruldukları için, bunların prensipte bir tüzel kişiliğin dayatmak istediği herhangi bir kuruluş kuralına tabi olduklarını bir kez daha teyit etti. Bu, Macar makamlarının, bir şirketin merkezi yönetimini Macaristan'da faaliyet göstermeye ve şirketleşmeye devam ederken İtalya'ya kaydırmasını engelleyebileceği anlamına geliyordu. Böylece mahkeme, yabancı şirketler için kuruluş hakkı (kısıtlamaların haklı olması gereken durumlarda) ile devletin kendi topraklarında kurulmuş şirketler için koşulları belirleme hakkı arasında, nedeni tam olarak açık olmasa da bir ayrım yapmaktadır.

TFEU 56. madde kapsamındaki "hizmet sunma özgürlüğü", özellikle ticari veya mesleki faaliyetlerde "ücret karşılığında" hizmet sağlayan kişiler için geçerlidir. Örneğin, Van Binsbergen v Bestuur van de Bedrijfvereniging voor de Metaalnijverheid davasında Hollandalı bir avukat, bir Sosyal güvence davasında müvekkiline danışmanlık yaparken Belçika'ya taşındı ve kendisine devam edemeyeceği söylendi çünkü Hollanda yasaları, yalnızca Hollanda'da yerleşik kişilerin hukuki tavsiye verebileceğini söylüyordu. Adalet Divanı, hizmet sunma özgürlüğünün uygulandığına, bunun doğrudan etkili olduğuna ve kuralın muhtemelen haksız olduğuna karar verdi: üye devlette bir adrese sahip olmak, adaletin iyi idare edilmesi meşru amacını gerçekleştirmek için yeterli olacaktır.

İçtihat hukuku, hizmet sunma özgürlüğüne ilişkin anlaşma hükümlerinin, hizmetin, hizmet sağlayıcının ve diğer ilgili olguların tek bir üye devletle sınırlı olduğu durumlarda geçerli olmadığını belirtir. 26 Temmuz 1971 tarihli eski Konsey direktifi, yapım işleri sözleşmelerini hizmet kapsamına dahil etmiş ve kamu yapım işleri sözleşmeleri ile ilgili olarak hizmet sağlama özgürlüğü üzerindeki kısıtlamaların kaldırılmasını sağlamıştır.

Adalet Divanı, orta öğretimin 56. maddenin kapsamı dışında kaldığına karar vermiştir, çünkü genellikle devlet tarafından finanse edilirken, yüksek öğretim bunu sağlamaz. Sağlık hizmetleri genellikle hizmet olarak sayılır. Geraets-Smits v Stichting Ziekenfonds davasında Bayan Geraets-Smits, Almanya'da tedavi görme masraflarının Hollanda sosyal sigortası tarafından kendisine geri ödenmesi gerektiğini iddia etti. Hollandalı sağlık yetkilileri tedaviyi gereksiz gördü, bu nedenle başvuran bunun (Alman sağlık kliniğinin) hizmet sunma özgürlüğünü kısıtladığını ileri sürdü. Birkaç hükümet, hastane hizmetlerinin ekonomik olarak değerlendirilmemesi gerektiğini ve 56. madde kapsamına girmemesi gerektiğini öne sürdü. Ancak Adalet Divanı, hizmet için hükümet (hizmet alan değil) ödeme yapmasına rağmen sağlık hizmetinin bir "hizmet" olduğuna karar verdi. Ulusal makamlar, evde alınan sağlık hizmeti gereksiz bir gecikme olmadan ve tedavilerin normal ve gerekli sayıldığı "uluslararası tıp bilimini" takip ediyorsa, hastalara yurtdışındaki tıbbi hizmetler için geri ödeme yapmayı reddetmekte haklı olabilir. Mahkeme, bir hastanın bireysel koşullarının bekleme listelerini haklı çıkarmasını şart koşar ve bu Birleşik Krallık Ulusal Sağlık Hizmeti bağlamında da geçerlidir. Kamu hizmetlerinin yanı sıra bir diğer hassas hizmet alanı da yasa dışı olarak sınıflandırılan hizmetlerdir. Josemans v Burgemeester van Maastricht, bazı belediyelerin turistlerin (Hollanda vatandaşları değil) kafelere gitmesini yasaklaması da dahil olmak üzere, Hollanda'nın esrar tüketimi düzenlemesinin 56. maddenin tamamen dışında kaldığına karar verdi. Adalet Divanı, narkotik uyuşturucuların tüm üye devletlerde kontrol edildiğini ve dolayısıyla bunun, fuhuş veya diğer yarı yasal faaliyetlerin kısıtlamaya tabi olduğu diğer davalardan farklı olduğunu düşündü.

Bir faaliyet 56. madde kapsamına giriyorsa, 52. madde veya Adalet Divanı tarafından geliştirilen ağır basan gereklilikler kapsamında bir kısıtlama gerekçelendirilebilir. Alpine Investments BV - Bakan van Financiën davasında, emtia vadeli işlemleri satan bir işletme (Merrill Lynch ve başka bir bankacılık firmasıyla birlikte), müşterileri telefonla vb aramayı yasaklayan bir Hollanda yasasına itiraz etmeye çalıştı. Adalet Divanı, Hollanda yasağının, tüketiciyi agresif satış taktiklerinden korumak ve böylece Hollanda pazarlarına olan güveni sürdürmek de dahil olmak üzere "menkul kıymet ticaretindeki istenmeyen gelişmeleri" önlemek için meşru bir amaç izlediğine karar verdi. Omega Spielhallen GmbH v Bonn davasında bir "laserdrome" işi Bonn konseyi tarafından yasaklandı. Pulsar Ltd adlı bir İngiliz firmasından sahte lazer silahı hizmetleri satın aldı ancak bölge sakinleri eğlenceyi "öldürme oyunu oynamaya" karşı protesto etmişti. Adalet Divanı, yasağın temelini oluşturan Alman anayasal değeri olan insan onurunun, hizmet sunma özgürlüğüne yönelik haklı bir kısıtlama olarak sayıldığına karar vermiştir.Liga Portuguesa de Futebol - Santa Casa da Misericórdia de Lisboa'' davasında Adalet Divanı ayrıca, devletin kumar üzerindeki tekelinin ve internet üzerinden kumar hizmetleri satan bir Cebelitarık firmasına verilen cezanın, dolandırıcılık ve insanların oldukça farklı görüşlerine dayalı kumarı önlemek için haklı olduğuna karar verdi. İnternet üzerinden ortaya çıkan ciddi dolandırıcılık sorunlarının üstesinden gelmek için uygun ve gerekli bir yol olduğu için yasak orantılıydı. Hizmetler Direktifi'nde içtihatların geliştirdiği 16. maddede bir grup gerekçe kodlanmıştır.