Düz oranlı vergi

Düz oranlı vergi, (sabit oranlı vergi veya tek oranlı vergi) vergi ödemesinin vergi matrahından bağımsız olarak tek bir oran ile hesaplandığı bir vergi sistemidir. Örneğin, matrah 10.000 TL ise, ödenmesi gereken vergi %20 x 10.000 TL = 2.000 TL ve matrah 100,000 TL ise ödenmesi gereken vergi 20.000 TL'dir. Vergi yüzdesi oranı matrahın bir fonksiyonu olarak grafiğe dökülürse grafik "düz" bir çizgi olur.

Düz oranlı vergi sisteminde marjinal oran kavramına gerek yoktur. Marjinal oran, vergi oranının farklı gelir dilimlerine göre değiştiği artan oranlı vergiye uygulanır. Buna rağmen gelir dilimleri tanımlansa da düz bir vergi sisteminde marjinal oran sıfır olacaktır. Çünkü vergi oranı yüzdesi tüm gelir dilimlerinde sabittir (sıfır değişim). Gerçek bir düz oranlı vergi orantılı vergi olurdu ama uygulamada genellikle artan oranlı vergi ve bazen vergi dilimine göre indirim ve muafiyetlere bağlı olarak azalan oranlı vergi kullanılır. Önemli ölçüde farklı olsalar da "düz oranlı vergi" olarak adlandırılan çeşitli vergi sistemleri vardır.

Vergi indiriminin olduğu durumlarda azami vergi indiriminin üstündeki matrahta marjinal vergi oranı sabit olursa 'düz oranlı vergi' için özel bir karakteristiğe sahip artan oran vergi denir. Böyle bir verginin azami vergi indiriminin geçildiği noktada marjinal olarak sabit olduğu söylenir. Gerçek bir düz oranlı vergi ile marjinal olarak düz oranlı vergi arasındaki fark, ikincisinin belirli gelir türlerini matrahtan hariç tuttuğu kabul edilerek giderilebilir; dolayısıyla, her iki tür vergi de matraha göre düz oranlıdır.

Mevcut indirimlerin büyük çoğunluğunu ortadan kaldırırken, çok az kalem için indirim yapılmasına izin veren değiştirilmiş düz oranlı vergiler önerilmiştir. Bağışların ve konut ipoteği faizinin vergiden düşülmesi seçmenler arasında popüler olduğu ve bu kalemler sıklıkla vergiden düşüldüğü için uygulamada kalması en çok tartışılan vergi indirimleridir. Diğer bir yaygın tema, tek, büyük, sabit bir indirimdir. Bu büyük sabit indirim, mevcut çeşitli indirimlerin ortadan kaldırılmasını telafi edecek ve birçok (çoğunlukla düşük gelirli) hanenin vergi iadesi için beyanname vermek zorunluluğunu ortadan kaldırarak vergileri basitleştirecektir.

Hoover Enstitüsü'ndeki ekonomistler tarafından tasarlanan Hall – Rabushka, tüketim üzerinden düz oranlı vergidir. Temel olarak, Hall – Rabushka, geliri vergilendirip ardından yatırımı hariç tutarak bir tüketim vergisi etkisi yaratır. Robert Hall ve Alvin Rabushka'ya Doğu Avrupa'daki düz oranlı vergi sistemlerinin tasarlanmasında kapsamlı bir şekilde danışıldı.

Milton Friedman'ın 1962 tarihli Kapitalizm ve Özgürlük kitabında önerdiği negatif gelir vergisi (NGV) bir tür düz oranlı vergidir. Temel fikir, kişisel indirimler içeren düz oranlı vergi ile aynıdır ancak vergi indirimi matrahı aştığında, matrah sıfıra ayarlanmak yerine negatif hale gelir. Düz vergi oranı daha sonra ortaya çıkan "negatif gelire" uygulanır ve sonuç olarak devletin mükellefe vereceği "negatif gelir vergisi" ortaya çıkar -mükellefin devlete borçlu olduğu sıradan "pozitif" gelir vergisinin tersi bir etki elde edilir.

Örneğin, düz oran oran %20 olsun ve indirimler yetişkin başına 20.000 TL ve bağımlı kişi (çocuk veya engelli gibi) başına 7.000 TL olsun. Böyle bir sistemde, yılda 54.000 lira kazanan dört kişilik bir ailenin hiçbir vergi borcu olmayacaktı. Yılda 74.000 lira kazanan dört kişilik bir aile, kesintili düz oranlı vergi sisteminde olduğu gibi, 0,20 × (74.000 - 54.000) = 4.000 dolar tutarında vergi borcu olacaktır. Bununla birlikte, yılda 54.000 liradan az geliri olan dört kişilik aileler "negatif" miktarda vergi alacaklardır (yani, aile devlete ödeme yapmak yerine devletten para alacaktır). Örneğin, aile yılda 34.000 lira kazandıysa, devletten 4.000 lira alacaktır. NGV, yalnızca ABD'nin gelir vergisinin değil, aynı zamanda düşük gelirli Amerikan hane halklarının gıda kuponları ve Medicaid gibi aldığı pek çok yardımın yerini almayı amaçlamaktadır. NGV, sosyal yardım tuzağından (gelir arttıkça vergi indirimlerini azaltan kurallardan kaynaklanan etkili yüksek marjinal vergi oranları) kaçınmak için tasarlanmıştır. NGV'ye gelen eleştirilenden biri çalışma şartı olmadan sosyal yardım sağlamasıdır. Negatif vergi borcu olanlar, iş bulmak için çaba sarf etmek zorunda kalmadan bir çeşit sosyal yardımdan faydalanacaktır. Diğer bir itiraz, NGV'nin düşük maliyetli işgücü kullanan endüstrileri sübvanse etmesidir ancak bu itiraz, çalışan yoksullar için mevcut sosyal destek sistemlerine karşı da yapılabilir.

Sınırlı düz oranlı vergi, belirli bir tavan tutarına ulaşılana kadar gelirin sabit bir oranda vergilendirildiği bir vergidir. Örneğin, Birleşik Devletler Federal Sigorta Katkıları Yasası vergisi, belli bir sınıra kadar brüt gelirin %6,2'sidir (2019'da 132.900 dolara kadar gelir için azami 8239,80 dolar vergi). Bu üst sınır, nominal olarak düz oranlı vergiyi azalan oranlı vergiye dönüştürme etkisine sahiptir.

Düz oranlı verginin temel ilkelerinden biri, gelirlerin çok sayıda özel veya korunaklı duruma bölünmesini en aza indirmek olduğu için, gelirin ne zaman oluşacağına karar vermek uğraştırıcı bir sorundur. Bu, faiz geliri ve hisse senedi temettülerinin vergilendirilmesinde gözlenir. Hissedarlar şirketin sahibidir ve dolayısıyla şirketin karı hissedarlara aittir. Bir şirket karından vergilendirilirse, temettü olarak ödenen fonlar zaten vergilendirilmiştir. Dağıtılan karın hissedarlar için gelir olarak muamele görmesi ve dolayısıyla daha fazla vergiye tabi olup olmaması tartışmalı bir sorundur. Benzer bir sorun, kredilere ödenen faizin vergilendirilebilir gelirden indirilebilir olup olmadığına karar verirken ortaya çıkar. Çünkü bu faiz, kredi sağlayıcısına gelir olarak vergilendirilir. Neyin adil olduğuna dair evrensel olarak kabul edilmiş bir cevap yoktur. Örneğin, Amerika Birleşik Devletleri'nde temettüler vergiden düşülemez ancak ipotek faizi düşülebilir. Dolayısıyla, bir Düz Oranlı Vergi teklifi, yeni vergilendirilmemiş geliri halihazırda vergilendirilmiş gelirden ayırana kadar tam olarak tanımlanmaz.

Vergiler, devlete gelir sağlamanın yanı sıra, güçlü politika araçları olabilir. Örneğin, hükûmetlerin ev yalıtımı veya düşük gelirli konut inşası gibi sosyal politikaları uygulamak için bakanlık kurması yerine vergi teşviki ile bu tip politikaları uygulaması yaygındır. Sınırlı indirimlerin olduğu düz oranlı vergi sisteminde bu tür politika uygulama mekanizmaları kısıtlanır. Sosyal politikaya ek olarak, düz oranlı vergiler ekonomi politikasını düzenlemek için gerekli araçları ortadan kaldırabilir. Örneğin, Amerika Birleşik Devletleri'nde, kısa vadeli sermaye kazançları, uzun vadeli yatırımı ve hafif spekülatif dalgalanmayı teşvik etmek için uzun vadeli kazançlardan daha yüksek bir oranda vergilendirilir. Bu nedenle, hükûmetin bu gibi politika kararlarında aktif olması gerektiği varsayılırsa, düz oranlı vergilerin diğerlerine göre daha ucuz/daha basit olduğu iddiası, alternatif politika idaresi için maliyetleri hesaba katana kadar eksik kalır.

Genel olarak, indirimlerin nasıl ortadan kaldırılacağı sorusu, düz oranlı vergi tasarımının temelidir; indirimler, vergi oranındaki efektif "düz oranı" önemli ölçüde etkiler. Belki de gerekli olan en büyük indirim işletme harcamaları içindir. İşletmelerin giderleri vergi matrahından düşürmesine izin verilmeseydi, kâr marjı düz vergi oranının altında olan işletmeler asla para kazanamazdı. Çünkü gelir vergileri her zaman kazancı aşardı. Örneğin, marketler genellikle her bir lira gelirden birkaç kuruş kazanır; kâr oranları %25'i geçmedikçe, gelirler üzerinden %25'lik bir vergi oranı ödeyemezler. Bu nedenle şirketler, bireysel vatandaşlar için geçerli olmasa bile, giderlerini vergiden düşebilmelidir. Şimdi, bir işletme için neyin masraf olduğunu belirlemek konusunda pratik bir ikilem ortaya çıkar. Örneğin, bir salça üreticisi bir kavanoz üreticisi satın alırsa, bu bir masraf mıdır (bir şekilde kavanoz satın almak zorunda oldukları için) yoksa yatırım yoluyla gelirlerini korumak mı? Düz oranlı vergi sistemleri, bu tür gri alanları nasıl barındırdıkları konusunda büyük farklılıklar gösterebilir. Örneğin, "9-9-9" düz oranlı vergi teklifi, işletmelerin satın almaları vergiden düşmesine izin verir ancak işçilik maliyetlerini düşürmez. (Bu, emek yoğun endüstriyel geliri daha yüksek bir oranda etkili bir şekilde vergilendirir.) İndirimlerin nasıl uygulandığı, efektif toplam vergiyi ve dolayısıyla verginin düz oranını önemli ölçüde değiştirecektir.<ref name="debate" / Bu nedenle, teklif vergiden düşülebilir ve düşülemez giderler arasında bir ayrım içermedikçe, düz oranlı vergi teklifi tam olarak tanımlanmaz.

Düz oranlı vergi, marjinal değerdeki düşüş nedeniyle yüksek gelir dilimlerine gelir artışına göre artan fayda sağlar. Örneğin, düz oranlı vergi sisteminde vatandaş başına büyük bir indirilebilir vergi varsa (aşağıdaki "Armey" şeması gibi), o zaman bu artan oranlı vergidir. Sonuç olarak, Düz Oranlı Vergi terimi aslında marjinal düz oranlı vergidir.

Tüm gelirlere, gelirin kaynağında bir defada tek bir tür düz oranlı vergi uygulanacaktır. Hall ve Rabushka (1995), savundukları düz oranlı verginin varyantının uygulanması için ABD İç Gelir Yasası'nda değişiklik önerisinde bulunmuştu. Yalnızca birkaç sayfa uzunluğundaki bu değişiklik, yüzlerce sayfalık yasal dilin yerini alacaktı (vergi kanunlarındaki çoğu yasal dil, kademeli vergi oranlarını belirlemeye yönelik olmasa da).

Şu anki haliyle, ABD İç Gelir Yasası birkaç milyon kelimeyi aşar ve pek çok açık, indirim ve muafiyet içerir. Düz oranlı vergiyi savunanlar bu açıkların vergilerin toplanmasını ve yasanın uygulanmasını zor bir hale getirdiğini iddia eder.

Ayrıca, mevcut vergi yasasının ekonomik teşvikleri bozarak ve vergiden kaçırmaya izin vererek, hatta teşvik ederek, ekonomik büyümeyi yavaşlattığı ileri sürülmektedir. Düz oranlı vergiyle, mevcut sistemde vergi sığınakları oluşturmak ve diğer vergi kaçırma yöntemlerine baş vurmak için daha az teşvik oluşur.

Düz oranlı vergi eleştirmenleri, düz oranlı vergi sisteminden birçok boşluk yaratılabileceğine veya boşlukları olmayan artan oranlı vergi sistemi oluşturulabileceğini ve hatta artan oranlı vergi sisteminin düz oranlı vergi sistemin kadar basit veya daha da basit olabileceğini iddia eder. Basit bir artan oranlı vergi, vergiden kaçırma konusunda da caydırıcı olacaktır.

İndirimlerin olmadığı saf düz oranlı vergi uygulanırsa, bir şirket her vergi döneminde devlete çalışanlar üzerindeki vergileri ve şirket karı üzerindeki vergileri kapsayan tek bir ödeme yapar. Örneğin, belirli bir yılda ACME adlı bir şirketin 3 milyon dolar kar elde ettiğini, 2 milyon dolar maaş verdiğini ve vergi kanunu uyarınca ödemeyi alanlara vergilendirilebilir gelir olan diğer giderler için (hisse senedi opsiyonları, bonuslar ve belirli yönetici ayrıcalıkları gibi) 1 milyon lira harcadığını varsayalım. %15'lik sabit bir oran verildiğinde, ACME, ABD Internal Revenue Service'e (IRS) (3M + 2M + 1M) × 0,15 = 900.000 dolar borçlu olacaktır. Bu ödeme, bir çırpıda ACME çalışanlarının vergi yükümlülüklerinin yanı sıra ACME'nin borçlu olduğu kurumlar vergisini kapsar. Ücretler, faizler, temettüler, telifler vb. üzerindeki tüm vergiler kaynakta kesileceğinden, ekonomideki çoğu çalışanın IRS ile etkileşime girmesi gerekmeyecektir. Başlıca istisnalar, kişisel girişimlerden geliri olan çalışanlar olacaktır. The Economist, böyle bir sistemin, şu anda vergi işlemlerini gerçekleştirme için gereken kuruluşların sayısını düşüreceğini, çünkü yaklaşık 130 milyon kişi, hane ve işyeri yerine sadece 8 milyon işletme ve serbest meslek sahibinin vergi beyanında bulunacağını iddia ediyor.

Bununla birlikte, bu basitlik herhangi bir vergi indirimine izin verilmemesine (veya en azından farklı kişilerin vergi indirimlerinde hiçbir değişkenliğin olmamasına) bağlıdır. Ayrıca, farklı türlerdeki gelirler ayrı tutulursa (örneğin, geçişkenlik, uzun vadeli üst düzey kazançlar, düzenli gelir vb.), komplikasyonlar ortaya çıkar. Örneğin, gerçekleşen sermaye kazançları sabit vergiye tabi olsaydı, yasa komisyoncuların ve yatırım fonlarının tüm satışlar ve nakde çevirmeler üzerinden gerçekleşen sermaye kazancını hesaplamasını gerektirecekti. Bir kazanç olsaydı, kazanç miktarının %15'ine eşit bir vergi kesilir ve IRS'e gönderilir. Bir kayıp varsa, miktar IRS'e rapor edilir. Kayıp, kazançlar ile telafi edilecek ve ardından IRS, dönem sonunda vergi mükellefleri ile uzlaşacaktır. İndirimler olmadığından dolayı bu program ekonomik ve sosyal politikayı vergi kredileriyle dolaylı olarak uygulama için kullanılamaz ve bu nedenle, yukarıda belirtildiği gibi, hükûmetin gelir tahsilat aygıtındaki basitleştirmeler, bu politikaları yönetmek için gerekli olan yeni hükûmet bakanlıkları tarafından dengelenebilir.

Rusya, düz oranlı verginin başarılı olabileceğinin en iyi örneği olarak kabul edilir; Kişisel Gelir Vergisi'nden elde edilen reel gelir, Federasyon'un sabit vergi uygulamasının ardından ilk yılda %25,2 artarken, ikinci yılda %24,6, üçüncü yılda ise %15,2 arttı.

2006 yılında yapılmış bir Uluslararası Para Fonu çalışmasında "bu reformların vergi indirimi unsurlarından gelir artışları yaratan Laffer tipi davranışsal tepkilere" içerdiğine dair hiçbir işaret bulunmadığını belirtmesine rağmen, Rusya örneği, bu analizin geçerliliğinin kanıtı olarak Rusya'da ve diğer ülkelerde sıklıkla kullanılmaktadır.

Gelir vergisi dışındaki vergiler (örneğin, katma değer ve özel tüketim vergileri) gerileme eğilimindedir. Bu nedenle, gelir vergisini düz oranlı yapmak genel olarak azalan oranlı vergi yapısıyla sonuçlanabilir. Böyle bir yapı altında, daha düşük gelire sahip olanlar yüksek gelirli vatandaşlara göre gelirlerinden daha yüksek bir yüzdeyi vergi olarak oranını ödeme eğilimindedir. Hane halkı gelirinin sermayeye dönüşen kısmı (temettüler, faizler, telif ücretleri, tüzel kişiliği olmayan işletmelerin kârları) toplam hane geliri ile pozitif bir şekilde ilişkilidir.  Dolayısıyla, ücretlerle sınırlı düz oranlı vergi, zenginlerin işine daha çok yarayacak gibi görünür. Vergi matrahını değiştirmek etkileri değiştirebilir. Düz oranlı vergi gelire (maaşlardan ziyade) uygulanabilir. Bu da vergi yükünü, esas olarak yatırım getirilerinden gelir elde edenler dahil olmak üzere tüm kazanç sağlayanlara eşit olarak yükleyebilir. Vergi sistemleri, tüm tüketimi hedeflemek için sabit bir satış vergisi kullanabilir; bu vergi ile geri ödeme etkilerini ortadan kaldırmak için indirimler veya muafiyetlerle getirilebilir (ABD'de önerilen FairTax gibi).

Düz oranlı vergi sistemi ve genel olarak gelir vergileri doğası gereği sınıra göre ayarlanabilir değildir; yani şirketlere uygulanan vergiler (kurumlar vergisi ve bordro vergileri dahil) dolayısıyla ürüne eklenen vergi maliyetinin, ürün yabancı bir ülkeye ihraç edildiğinde de maliyete dahil olması anlamına gelir. Satış vergisi veya katma değer vergisi gibi vergilendirme sistemleri, mallar ihraç edildiğinde vergi bileşenini kaldırabilir ve vergi bileşenini ithalata uygulayabilir. Yerli ürünler sınıra göre vergi düzenlemesi olan yabancı ürünlere karşı dezavantajlı bir konumda olabilir. Bu durum ülkenin küresel rekabet gücünü etkileyebilir. Bununla birlikte, düz oranlı vergi sisteminin sınır düzenlemesi olarak çalışabilmesi için gümrük vergisi ve kredilerle birleştirilmesi mümkündür (ABD'de önerilen Sınır Vergisi Özsermaye Yasası bunu dener). Sınır düzenleme vergi kredisi ile bir gelir vergisi uygulamak, Dünya Ticaret Örgütü sözleşmesinin bir ihlalidir. Çoğu gelir vergisi sisteminin bir bileşeni olan düşük gelirli ücretler üzerindeki vergi muafiyetleri (ödenekler), küresel olarak rekabet eden tekstil gibi yüksek emek içerikli endüstriler için bu sorunu hafifletebilir.

Aşağıdaki bölümde, düz oranlı vergi benzeri programlar için çeşitli teklifler tartışılmaktadır. Bunlar esas olarak indirimler, gelirlerin tanımlanması ve politika uygulamasına nasıl yaklaştıkları konusunda farklılık göstermektedir.

Çoğu ülke, kişisel geliri artan oranlar kullanarak ulusal düzeyde vergilendirir ancak bazı ülkelerde sabit bir oran uygulanır. Ulusal düzeyde kişisel gelir üzerinde düz oranlı vergiye sahip olan veya sahip olmuş çoğu ülke eskiden komünistti veya ada ülkesidir.

Bazı ülkelerde, ulusal hükûmete ek olarak alt idari birimlerin kişisel geliri vergilendirmesine izin verilmektedir. Bu alt birimlerin çoğu, ulusal devletler artan oranlar kullansa bile, sabit bir oran kullanır. Örneğin İskandinav ülkelerinin tüm alt idari birimleri, Japonya'nın tüm vilayet ve belediyeleri ve İtalya ile Amerika Birleşik Devletleri'nin bazı alt idari bölümleri düz oranlı vergi kullanır.

Aşağıdaki tablo, devletin tüm kademeleri tarafından uygulanan kişisel gelir vergisinin sabit bir oran olduğu yargı bölgelerini listelemektedir. Liste bağımsız ülkeleri ve diğer özerk yargı bölgelerini içerir. Listelenen vergi oranı, işten elde edilen gelir için geçerli olan ancak sosyal güvenlik için zorunlu katkıları içermeyen orandır. Bazı yetki alanlarında, yatırımlardan elde edilenler gibi diğer gelir türleri için farklı oranlar (aynı zamanda sabit) geçerlidir.

Aşağıdaki tablo, kendi ulusal devletleri tarafından kullanılan artan oranlara ek olarak, kişisel geliri sabit bir oranda vergilendiren yerel idari alanları listelemektedir. Listelenen vergi oranları, aksi belirtilmedikçe, işten elde edilen gelire uygulanan oranlardır. Bir dizi oran listelendiğinde bu, sabit oranın artan oranlara göre değil konuma göre değiştiği anlamına gelir.

'da genel bir gelir vergisi yoktur ama 2011'den beri bir kısmı işçiden bir kısmı ise işverenden kesilecek şekilde "geçici istikrar vergisi" uygular. İki taraf da sabit %3 oranında vergi verir. Bu vergi zorunlu sosyal güvenlik katkısının üstüne eklenir.

'nda genel bir gelir vergisi yoktur ama maaşlara bir kısmının işçiden bir kısmınınsa işverenden alındığı bordro vergisi uygulanır. İşçinin ödediği vergi sabit %8 oranındadır. Bu vergi zorunlu sosyal güvenlik katkısı ve ulusal sağlık sigortası ödemesinin üstüne eklenir.

: Bazı kaynaklar Hong Kong'da düz oranlı vergi uygulandığını iddia eder ancak bordro vergisinin çeşitli indirimlerden sonra %2 ile %17 arasında değişen çeşitli grupları vardır. Vergilerde tavan brüt gelirin %15'tir, yani bu oran yüksek gelirli vatandaşların vergisi brüt gelirin %15'ini geçerse uygulanır. Buna istinaden ilerlemeci medya takip grubu Media Matters for America'dan Duncan B. Black "Hong Kong'un 'düz oranlı vergisi' aslında 'alternatif azami vergi' olarak tanımlanmalı" der. Sağ liberteryen düşünce kuruluşu Cato Institute'tan Alan Reynolds benzer şekilde Hong Kong'un "maaşlar üstündeki vergisi sabit değil ama hızlı artan oranlı" der.

'da genel bir gelir vergisi yoktur ama Körfez İşbirliği Ülkeleri vatandaşlarının şirket gelirleri ve malvarlıklarına zekât, Körfez İşbirliği Ülkeleri vatandaşı olmayanların şirket gelirlerine gelir vergisi uygulanır. Zekât sabit olarak %2,5 olarak, gelir vergisi ise sabit %20 oranında uygulanır.

2008'de kişisel gelirlere %10 düz oranlı vergi uygulamaya başladı ve 2014'te bu oranı %13 ve %23 olacak şekilde iki farklı oranla değiştirdi.

'da 2017'ye kadar kişisel gelirlere %30 düz oranlı vergi uygulanıyordu ancak bunun yerine %28 ve %40 şeklinde artan oranlı vergi uygulanmaya başladı.

2007'de kişisel gelirlere %22,75 düz oranlı vergi uygulamaya başladı. Halihazırda düz oranlı belediye vergisinin de eklenmesiyle toplam vergi oranı %36 oluyordu. 2010'da İzlanda ulusal düz oranlı vergiyi %24,1'den %33'e değişen artan oranlı vergi ile değiştirdi. Düz oranlı kalan belediye vergisinin de eklenmesiyle en yüksek vergi oranı %46,28 olur.

2010'a kadar kişisel gelirlere %25 düz oranlı vergi uyguladı ama ardından %27,5 ve %33 şeklinde iki yüksek oran daha ekledi. 2011'de %25 düz oranlı vergiye döndü ve 2016'de ikinci yüksek oran %30'u uygulamaya başladı.

1997'de kişisel gelire %25 oranında düz oranlı vergi uygulamaya başladı. Oran 2009'da %23'e, 2010'da %26'ya, 2011'de %25'e, 2013'te %24'e ve 2015'te %23'e değiştirildi. 2018'de Letonya %20, %23 ve %31,4 oranlı artan oranlı vergiye geçti.

1995'te kişisel gelirlere %33 düz oranlı vergi uygulamaya başladı. Oran 2006'a %27'ye, 2008'de %24'e ve 2009'da %15'e düşürüldü. 2019'da Litvanya düz oranlı vergiden %20 ve %27 oranlı artan oranlı vergiye geçti.

2009'da kişsel gelirlere %15 düz oranlı vergi uygulamaya başladı. 2017'de yüksek gelirli kişiler ek olarak %5 "dayanışma vergisi" uygulamaya başladı. Böylece yüksek gelirlilere %20 vergi uygulanmış oldu. 2018'de %10 vergi kesilen bir dilim daha eklendi.

2007'de kişisel gelirlere %15 düz oranlı vergi uygulamaya başladı. Oran 2009'da %12'ye, 2010'da %9'a düşürüldü. 2013'te maaşlara ikinci bir yüksek oran olan %15 uygulanmaya başladı. Bu oran 2015'te %13'e, 2016'da %11'e düşürüldü.

2007'de kişsel gelirlere %12 düz oranlı vergi uygulamaya başladı. Oran 2008'de %10'a düşürüldü. 2019'da, maaşlardan %18 oranında vergi kesilmeye başlandı. Yatırım gelirlerine uygulanan düz vergi oranı ise %15'e çıkarıldı.

2012'de kişisel gelirlere %25 düz oranlı vergi uygulamaya başladı. 2015'te bu oran yerine %26 ve %31 olacak şekilde iki yeni oran getirildi.

eyaleti 2001'de kişisel gelirlere %10 düz oranlı vergi uygulamaya başladı. 2016'de %12, 13, 14 ve 15 oranları eklendi. Bu düz oranlı vergi federal Kanada devletinin uyguladığı artan oranlı verginin üstüne ekleniyordu.