Sherman'ın Denize Yürüyüşü

Sherman'ın Denize Yürüyüşü ( Savannah seferi veya kısaca Sherman'ın Yürüyüşü olarak da bilinir), Birlik Ordusu'nun tümgenerali William Tecumseh Sherman tarafından 15 Kasım'dan 21 Aralık 1864'e kadar Georgia üzerinden yürütülen Amerikan İç Savaşı'nın askeri bir seferiydi . Sefer, 15 Kasım'da Sherman'ın birliklerinin yakın zamanda Birlik güçleri tarafından alınan Atlanta'dan ayrılmasıyla başladı ve 21 Aralık'ta Savannah limanının ele geçirilmesiyle sona erdi. Kuvvetleri " yakıp yıkma " politikası izleyerek askeri hedeflerin yanı sıra sanayi, altyapı ve sivil mülkleri yok ederek Konfederasyonun ekonomisini ve ulaşım ağlarını bozdu. Operasyon, Konfederasyonu zayıflattı ve nihai teslim olmasına yardımcı oldu. Sherman'ın ikmal hatları olmadan düşman bölgesinin derinliklerinde operasyon yapma kararı, zamanı için alışılmadık bir durumdu ve harekat, bazı tarihçiler tarafından modern savaşın veya topyekun savaşın erken bir örneği olarak görülüyor.

Denize Yürüyüşün ardından, Sherman'ın ordusu Carolinas Harekatı için kuzeye yöneldi. Bu yürüyüşün Güney Carolina'daki kısmı, Savannah seferinden bile daha yıkıcıydı, çünkü Sherman ve adamları, İç Savaşın başlamasında o eyaletin rolü olduğu için fazlaca kötü niyet beslediler; Kuzey Carolina üzerinden sonraki kısım daha azdı.

Denize Yürüyüş, ortak adını 1864 sonlarında SHM Byers tarafından yazılan bir şiire borçludur. Byers , Güney Carolina, Columbia yakınlarındaki Camp Sorghum'da tutulan bir Birlik savaş esiriydi. Byers, tutukluluğu sırasında Savannah seferi hakkında, mahkum arkadaşı WO Rockwell tarafından müziğe uyarlanan "Sherman's March to the Sea" adını verdiği bir şiir yazdı.

Byers, Kolombiya'nın İşgali sırasında Birlik tarafından serbest bırakıldığında, General Sherman'a yaklaştı ve ona bir parça kağıt verdi. Üzerinde Byers'ın şiiri vardı. Günün ilerleyen saatlerinde gazeteyi okuyan Sherman, Byers'ın şiirinden o kadar etkilendi ki, Byers'ı kadrosuna terfi ettirdi ve burada ikisi ömür boyu arkadaş oldu. Şiir, adını Sherman'ın seferine isim verecekti ve müziğe ayarlanmış bir versiyon, Sherman'ın ordusunda ve daha sonra halk arasında anında hit oldu.

Sherman'ın "Denize Yürüyüşü", Mayıs-Eylül 1864 arasındaki başarılı Atlanta Harekatı'nı takip etti. O ve Birlik Ordusu komutanı Lt. Ulysses S. Grant, İç Savaşın ancak Konfederasyonun stratejik savaş kapasitesi kesin olarak kırılabilirse sona ereceğine inanıyordu. Bu nedenle Sherman, yakıp yıkma savaşının modern ilkeleriyle bir operasyon planladı. Resmi emirleri, ordusunun gerilla faaliyeti tarafından rahatsız edilmediği alanlarda altyapının imha edilmesi üzerinde kontrol belirtmesine rağmen, bir orduya liberal toplayıcılık yoluyla ikmal sağlamanın, geniş çapta sivil halkın morali üzerinde yıkıcı bir etkisi olacağını kabul etti.

Kampanyanın ikinci hedefi daha gelenekseldi. Grant'in Virginia'daki orduları , Robert E. Lee'nin Petersburg, Virginia'da kuşatılan ordusuna karşı bir çıkmazda devam etti. Sherman, Lee'nin mevzilerinin arkasına girerek Lee'nin Kuzey Virginia Ordusu üzerindeki baskıyı artırabilir ve Konfederasyon takviye kuvvetlerinin ona ulaşmasını engelleyebilirdi.

Kampanya, Grant ve Sherman tarafından Grant'in yenilikçi ve başarılı Vicksburg seferine ve Sherman'ın Meridian seferine benzer olacak şekilde tasarlandı, çünkü Sherman'ın orduları, 20 günlük tayınlarını tükettikten sonra "karadan yaşayarak" geleneksel ikmal hatlarına olan ihtiyaçlarını azaltacaktı. " Serseriler " olarak bilinen toplayıcılar, Georgia'nın demiryollarını ve imalat ve tarımsal altyapısını yok ederken, ordu için yerel çiftliklerden ele geçirilen yiyecekleri sağlayacaktı. Harekatı planlarken Sherman, 1860 nüfus sayımından elde edilen çiftlik hayvanı ve mahsul üretimi verilerini kullanarak birliklerini en etkili şekilde yiyecek bulabileceklerine inandığı alanlardan geçirdi. Birliklerin ateşlerde ısıttığı, ağaç gövdelerine sardığı ve geride bıraktığı bükülmüş ve kırılmış demiryolu rayları, " Sherman'ın kravatları " olarak bilinmeye başlandı.

Mississippi Askeri Tümenine komuta eden Sherman, seferde tüm ordu grubunu görevlendirmedi. Konfederasyondan Korgeneral John Bell Hood, Chattanooga'yı tehdit ediyordu ve Sherman, Binbaşı komutasındaki iki orduyu ayırdı. Gen. George H. Thomas, Franklin-Nashville kampanyasında Hood ile ilgilenecek. Thomas, Hood'u yenmeye devam ederek Sherman'ın ana ordusunu fiilen karşı çıkacak bir güç bırakmayacaktı.

Sherman kuvvetlerini Denize Yürüyüş'ten hemen önce gelen Atlanta Seferi için hazırladığında, yalnızca fiziksel olarak en uygun adamların kabul edilmesini, ordudaki her erkeğin uzun mesafeler yürüyebilmesini ve savaşmasını sağlamak için sert adımlar attı. Sherman yalnızca "en iyi savaş materyalini" istiyordu. Doktorlar, zayıfları ve hastalıklıları ayıklamak için derinlemesine muayeneler yaptılar ve bu nedenle erkeklerin% 1'i geriye kaldı. Kalan askerlerin yüzde sekseni, hem başta Batı cephesi (çoğunluk) hem de (azınlık) Doğu cephesinde uzun süredir sefer gazileriydi.

Sherman, ordunun mümkün olduğu kadar karada yaşamasını sağlamak için yaptığı gibi, taşınan erzakları acımasızca kısmıştı. Her tümen ve tugayın bir ikmal treni vardı, ancak trenin boyutu katı bir biçimde sınırlıydı. Her alayın bir vagonu ve bir ambulansı vardı ve her bölüğün, subaylarının bagajı için bir katırı vardı; taşınan çadır sayısı da azaltıldı. Çeşitli karargahların personeli acımasızca kısıtlandı ve büro işinin çoğu, arkadaki daimi ofisler tarafından yapılıyordu.

Binbaşı komutasındaki XV . Gen. Peter J. Osterhaus, Brig'in bölümleriyle. genler Charles R. Woods, William B. Hazen, John E. Smith ve John M. Corse .

Binbaşı komutasındaki XVII Kolordu . Gen. Frank Blair, Jr., Maj. Gen. Joseph A. Mower ve Brig. genler Mortimer D. Leggett ve Giles A. Smith .

Brig komutasındaki XIV Kolordu . Gen. Jefferson C. Davis, Brig'in bölümleriyle. genler William P. Carlin, James D. Morgan ve Absalom Baird .

Brig komutasındaki XX Kolordu . Gen. Alpheus S. Williams, Brig'in tümenleriyle. Gens. Nathaniel J. Jackson, John W. Geary ve William T. Ward .

1929'da İngiliz askeri tarihçi BH Liddell Hart, Sherman'ın ordusunun adamlarını "muhtemelen modern dünyanın gördüğü en iyi askeri 'işçi ordusu' olarak tanımladı. Kendi yiyeceklerini ve sağlıklarını korumak, en az yorgunlukla uzun ve hızlı yürümek, en az maruz kalarak savaşmak, her şeyden önce hızlı hareket etmek ve eksiksiz çalışmak için deneyim okulunda eğitilmiş bireylerden oluşan bir ordu." Konfederasyon Generali Joseph E. Johnston, Sherman'a teslim olduktan sonra, Sherman'ın adamları hakkında "Jül Sezar'ın zamanından beri böyle bir ordu olmadığını" söyledi.

Konfederasyon muhalefetinden Korgeneral William J. Hardee'nin Güney Karolina, Georgia ve Florida Departmanı yetersizdi. Hood, Sherman'ı onu takip etmesi için yönlendirme umuduyla Georgia'daki kuvvetlerin çoğunu Tennessee'ye sefere almıştı. Bununla birlikte, Sherman'ın askeri öncelikleri göz önüne alındığında, düşmanının gücünün yolundan çekilmek için yaptığı bu taktik manevra, "Ohio Nehri'ne giderse, ona tayın vereceğim" şeklinde memnuniyetle karşılandı. Atlanta'nın güneyindeki Lovejoy İstasyonu'nda yaklaşık 13.000 adam kalmıştı. Maj. Gen. Gustavus W. Smith'in Georgia milislerinin çoğu çocuk ve yaşlı erkeklerden oluşan yaklaşık 3.050 askeri vardı. Binbaşı Süvari Kolordusu Gen. Joseph Wheeler, Brig.Gen. William H. Jackson komutasındaki bir tugay tarafından takviye edildi. Brig.Gen. William H. Jackson'ın yaklaşık 10.000 askeri vardı. Kampanya sırasında, Konfederasyon Savaş Departmanı Florida ve Carolinas'tan ek adamlar getirdi, ancak etkin güçlerini hiçbir zaman 13.000'in üzerine çıkaramadılar.

Ordunun iki kanadı, hedefleri konusunda düşmanı şaşırtmaya ve aldatmaya çalıştı; Konfederasyonlular, ilk hareketlerinden Sherman'ın Macon'a mı, Augusta'ya mı yoksa Savannah'ya mı yürüyeceğini söyleyemediler. Howard'ın Kilpatrick'in süvarileri tarafından yönetilen kanadı, demiryolu boyunca güneye Lovejoy's Station'a yürüdü ve bu, oradaki savunucuların Macon'a doğru bir geri çekilme yapmasına neden oldu. Süvari, Lovejoy İstasyonunda iki Konfederasyon silahı ve ardından Bear Creek İstasyonunda iki tane daha silah ve 50 mahkum ele geçirdi. Howard'ın piyadesi, Jonesboro üzerinden eyalet başkenti Milledgeville'in güneybatısındaki Gordon'a yürüdü . Slocum'un kanadı, Sherman'ın eşliğinde doğuya, Augusta yönünde hareket etti. Oconee Nehri üzerindeki köprüyü yıktılar ve sonra güneye döndüler.

İlk gerçek direniş Howard'ın sağ kanadı tarafından 22 Kasım'da Griswoldville Muharebesi'nde hissedildi. Konfederasyon Tümgenerali Wheeler'ın süvarileri Tuğgeneral Kilpatrick' e saldırdı bir kişiyi öldürdü, iki kişiyi yaraladı ve 18 kişiyi esir aldı. Tuğgeneral Charles C. Walcutt'in tümeni savunmayı istikrara kavuşturmak için geldi ve Georgia milislerinin tümeni birkaç saat kötü koordine edilmiş saldırılar başlattı ve sonunda Birliğin 100'üne karşı yaklaşık 1.100 kayıpla (bunların yaklaşık 600'ü mahkumdu) geri çekildi.

Aynı zamanda, Slocum'un sol kanadı Milledgeville'deki eyalet başkentine yaklaşarak Vali Joseph Brown ve eyalet yasama meclisinin aceleyle ayrılmasına neden oldu. 23 Kasım'da Slocum'un birlikleri şehri ele geçirdi ve başkent binasında sahte bir yasama oturumu düzenleyerek şaka yollu Georgia'yı Birliğe geri oyladı.

Bunu birkaç küçük eylem izledi. Wheeler ve bazı piyadeler, 24 Kasım ve 25 Kasım'da Ball's Ferry'de bir geri çekilme eyleminde saldırdı. Howard'ın kanadı Ball's Bluff yakınlarında ertelenirken, 1. Alabama Süvari (bir Federal alay) Konfederasyon gözcüleriyle karşılaştı. Union mühendisleri bir gecede Oconee Nehri üzerindeki kayalıktan uzakta ve 200 asker Konfederasyon mevzisini çevrelemek için geçti. 25-26 Kasım tarihlerinde Sandersville'de Wheeler, Slocum'un ileri muhafızına saldırdı. Kilpatrick'e, Brier Creek'teki demiryolu köprüsünü yıkmadan ve Millen'deki Camp Lawton savaş esiri kampını kurtarmak için hareket etmeden önce Augusta'ya doğru bir numara yapması emredildi. Kilpatrick, Wheeler'ın Brier Creek yakınına yerleştirdiği savunma hattından kaydı, ancak 26 Kasım gecesi Wheeler saldırdı ve 8. Indiana ve 2. Kentucky Süvarilerine Sylvan Grove'daki kamplarından uzaklaştırdı. Kilpatrick, demiryolu köprüsünü yıkma planlarından vazgeçti ve ayrıca mahkumların Camp Lawton'dan taşındığını öğrendi, bu yüzden Louisville'de orduya yeniden katıldı. 28 Kasım'daki Buck Head Creek Savaşı'nda Kilpatrick şaşırdı ve neredeyse yakalandı, ancak 5. Ohio Süvari Wheeler'ın ilerlemesini durdurdu ve Wheeler daha sonra Reynolds's Plantation'daki Union barikatları tarafından kesin bir şekilde durduruldu. 4 Aralık'ta Kilpatrick'in süvarileri, Wheeler'ı Waynesboro Savaşı'nda bozguna uğrattı .

Daha fazla Birlik askeri, sefere beklenmedik bir yönden girdi. Tümgeneral John G. Foster, Hilton Head'den Tuğgeneral John P. Hatchkomutasında 5.500 adam ve 10 silah gönderdi. John P. Hatch, Charleston ve Savannah Demiryolunun güvenliğini sağlayarak Sherman'ın Savannah yakınlarına varmasına yardımcı olmayı umdu. 30 Kasım'daki Honey Hill Savaşı'nda Hatch, GW Smith'in 1.500 Georgia milisine karşı Grahamville İstasyonu'nun güneyinde, Güney Karolina. Smith'in milisleri, Birlik saldırılarını savuşturdu ve Hatch, Smith'in 50'sine karşı yaklaşık 650 kayıp verdikten sonra geri çekildi.

Sherman'ın orduları 10 Aralık'ta Savannah'ın dış mahallelerine ulaştı, ancak Hardee'nin 10.000 adamı elverişli savaş pozisyonlarına yerleştirdiğini ve askerlerinin çevredeki pirinç tarlalarını sular altında bırakarak şehre yaklaşmak için yalnızca dar geçitler bıraktığını gördü. Sherman'ın planladığı ABD Donanması ile bağlantı kurması engellendi, bu yüzden yolunun engelini kaldırmak ve Donanma gemilerinde onu bekleyen erzakları almak umuduyla Ogeechee Nehri'ni koruyan Fort McAllister'a süvari gönderdi. 13 Aralık'ta William B. Hazen'in Howard'ın kanadındaki tümeni, Fort McAllister Savaşı'nda kaleye saldırdı ve 15 dakika içinde ele geçirdi. 134 Birlik zayiatının bir kısmına, savaşta nadiren kullanılan ham kara mayınlarının bir adı olan torpidolar neden oldu.

Hardee teslim olmaya değil kaçmaya karar verdi. Tarihçi Barrett, Sherman'ın Hardee'yi durdurabileceğini, ancak güçlerini aşırı taahhüt etmekte tereddüt ettiği için başarısız olduğunu değerlendiriyor. Aralık'ta Hardee, adamlarını derme çatma bir duba köprüsünde Savannah Nehri boyunca yönetti. Ertesi sabah, Savannah Belediye Başkanı Richard Dennis Arnold, şehrin belediye meclis üyeleri ve hanımlarından oluşan bir delegasyonla birlikte (kaçan Konfederasyon süvarileri tarafından atlarından indirilene kadar) bir teklif sunmak için dışarı çıktı: General Geary'nin şehrin vatandaşlarını ve mallarını koruma sözü karşılığında şehir teslim olacak ve karşılığında hiçbir direniş göstermeyecekti. Geary, kendisine teklifi kabul etmesini tavsiye eden Sherman'a telgraf çekti. Arnold ona şehrin anahtarını verdi ve Geary'nin XX Kolordu tümeni liderliğindeki Sherman'ın adamları aynı gün şehri işgal etti.

Yürüyüş, Sherman'ın 15 Nolu Özel Saha Emirleri ile arazi tahsis ettiği çok sayıda mülteciyi cezbetti. Bu emirler, popüler kültürde " 40 dönüm ve bir katır " vaadinin kaynağı olarak tasvir edilmiştir.

Ordunun Savannah'da kalışı genellikle olaysız geçti. Ordu en iyi halindeydi, çünkü "askerlik dışı işler" yaparken yakalanan herkes hemen idam edilecekti. Ordu , Sherman çeşitli yerel sorunları hızla ele aldı. Şehri sular altında bırakan mülteci seli için yardım organize etti. Sherman ayrıca, Savannah'yı beslemek için para toplamak amacıyla ele geçirilen 50.000 kile pirincin Kuzey'de satılmasını ayarladı. Yerel sosyete, Birlik subaylarının hazır bulunduğu sosyal etkinliklerde görülmeyi reddederek Birlik Ordusuna burun kıvırırken, Sherman ironik bir şekilde onları korumaya odaklanmıştı. Sherman, savaştığı Konfederasyon subaylarından, Sherman'ın ailelerinin korunmasını sağlamasını talep eden çok sayıda mektup aldı. Sherman, sosyal konumu ne olursa olsun, hem Kuzeyden hem de Güneyden aldığı koruma mektuplarına görev bilinciyle uydu.

Bir aylık dinlenme gecikmesinin ardından Savannah'dan Sherman, dönüş hareketini tamamlamak ve ordularını Robert E. Lee'ye karşı Grant'inkilerle birleştirmek niyetiyle Carolinas Harekatı'nda ilkbaharda kuzeye yürüdü. Sherman'ın bir sonraki büyük eylemi, Güney Carolina'nın stratejik açıdan önemli başkenti olan Columbia'nın ele geçirilmesiydi . İki aylık başarılı bir seferinin ardından Sherman, Nisan 1865'te General Joseph E. Johnston ve kuvvetlerinin Kuzey Carolina'da teslim olmasını kabul etti.

Sherman'ın yakıp yıkma politikaları her zaman oldukça tartışmalı olmuştur ve Sherman'ın hatırası birçok Güneyli tarafından uzun süredir sövülmektedir. Kölelerin görüşleri, Sherman ve ordusunun eylemleriyle ilgili olarak değişiyordu. Onu bir kurtarıcı olarak karşılayan bazıları ordularını takip etmeyi seçti. Öte yandan Jacqueline Campbell, bazı kölelerin Birlik ordusunun yağma ve istilacı eylemlerine küçümseyerek baktıklarını yazdı. Şu anda Konfederasyon milliyetçiliğinin bir özeti olarak görülmesine rağmen, "sahipleriyle birlikte acı çektikleri ve Birlik birlikleriyle birlikte mi yoksa onlardan mı kaçma kararlarını karmaşıklaştırdıkları için" sık sık ihanete uğramış hissettiler. Bir Konfederasyon subayı, kurtarılmış 10.000 kölenin Sherman'ın ordusunu takip ettiğini ve yüzlerce kişinin yol boyunca "açlık, hastalık veya maruz kalma" nedeniyle öldüğünü öne sürdü.

Denize Yürüyüş, Georgia ve Konfederasyon için yıkıcıydı. Sherman, seferin 100 milyon $ hasara neden olduğunu tahmin etti, ( 2022'de 944 milyon $'a eşdeğer) yıkımda, yaklaşık beşte biri "bizim lehimize olan", "geri kalan basit israf ve yıkım". Ordu demiryolu ve çok sayıda köprü ve mil telgraf hattına zarar verdi. 5.000 at, 4.000 katır ve 13.000 baş sığır ele geçirildi. 9,5 milyon pound mısıra ve 10,5 milyon pound yem maddesine el koydu ve sayısız çırçır ve değirmeni imha etti. Askeri tarihçiler Herman Hattaway ve Archer Jones, seferde demiryollarına ve Güney lojistiğine verilen önemli hasarı aktardılar ve "Sherman'ın baskını" Konfederasyon savaş çabalarını paramparça etmeyi "başardığını" belirttiler. David J. Eicher, "Sherman inanılmaz bir görevi başarmıştı. Düşman topraklarının derinliklerinde ve ikmal veya iletişim hatları olmaksızın operasyonlar yürüterek askeri ilkelere meydan okumuştu. Güney'in savaş açma potansiyelinin ve psikolojisinin çoğunu yok etti."

Sherman'ın yürüyüşünün orta ve uzun vadeli ekonomik etkisini ölçmeyi amaçlayan 2022 American Economic Journal araştırmasına göre, "Yürüyüşün neden olduğu sermaye yıkımı, tarımsal yatırımda, çiftçilik varlık fiyatlarında ve imalat faaliyetlerinde büyük bir daralmaya yol açtı. Tarımdaki düşüşün unsurları 1920'ye kadar devam etti".

Birlik askerleri sefer boyunca pek çok şarkı söylediler, ancak daha sonra yazılan ve kampanyayı sembolize eden bir şarkı oldu: Henry Clay Work tarafından 1865'te yazılan " Marching Through Georgia ". Bir Birlik askerinin bakış açısından söylenen sözler, kölelerin serbest bırakılmasını ve Konfederasyonun savaşı başlattığı için cezalandırılmasını detaylandırıyor. Sherman, kısmen düşmüş bir düşmana asla sevinecek biri olmadığı için ve kısmen de katıldığı neredeyse her halka açık gösteride çalındığı için şarkıdan hoşlanmamaya başladı. 20. yüzyıl savaşlarının ABD askerleri arasında oldukça popülerdi.

Yüzlerce Afrikalı Amerikalı, Denize Yürüyüşünde Sherman'ın Ordusunu takip etmeye çalışırken Savannah'ın kuzeyindeki Ebenezer Deresi'ni geçmeye çalışırken boğuldu. 2011'de Georgia Tarih Derneği tarafından özgürlük için çok şey riske atan Afrikalı Amerikalıları anmak için oraya tarihi bir işaret dikildi.

Tarihçiler arasında, Sherman'ın Yürüyüşünün topyekun bir savaş teşkil edip etmediği konusunda anlaşmazlık var. II. Dünya Savaşı'nı takip eden yıllarda, birkaç yazar , II. Dünya Savaşı sırasında kullanılan toplam savaş taktiklerinin Sherman'ın Yürüyüşü sırasında kullanılan taktiklerle karşılaştırılabilir olduğunu savundu. Sonraki tarihçiler, Sherman'ın taktiklerinin o kadar şiddetli veya ayrım gözetmeyen olmadığını savunarak karşılaştırmaya itiraz ettiler. Bazı tarihçiler, Sherman'ın taktikleri ile 2. Dünya Savaşı sırasında kullanılanlar arasındaki farkı vurgulamak için Sherman'ın taktiklerinden "sert savaş" olarak söz eder.