Sovyetler Birliği'ndeki Japon savaş esirleri

II. Dünya Savaşı'nın sonunda Sovyetler Birliği'nde ve Moğolistan'da çalışma kamplarında çalıştırılmak üzere 560.000 ila 760.000 Japon askeri esir alındı. Bunlardan 60.000 ila 347.000'inin esaret altında öldüğü tahmin ediliyor.

Japonya dışındaki yaklaşık 3.5 milyon Japon askerinin çoğu, Amerika Birleşik Devletleri ve Kuomintang Çin'i tarafından silahsızlandırıldı ve 1946'da ülkelerine geri gönderildi. Batılı Müttefikler, Aralık 1941 ile 15 Ağustos 1945 arasında, yani Japonların teslim olmasından önce, 35.000 Japon esir almıştı. Sovyetler Birliği, Japon savaş esirlerini çok daha uzun bir süre elinde tuttu ve onları zorlu işgücü olarak kullandı.

Sovyetler Birliği'nin bu davranışı, başından beri Sovyet-Japon Tarafsızlık Antlaşması'na ve ayrıca teslim olan Japon askerlerinin Japonya'ya dönüşünü garanti eden Potsdam Deklarasyonu'na aykırıydı. Rusya Devlet Başkanı Boris Yeltsin, Ekim 1993'te Japonya'ya geldiğinde bunun "insanlık dışı bir davranış" olduğu için özür diledi.

Ancak Rus tarafı, "Sovyet esaretindeki Japon askerleri, savaş sırasında yasal olarak gözaltına alınan 'savaş esirleri'"dir ve "savaşın bitiminden sonra haksız yere gözaltına alınan 'tutuklular' kategorisine girmezer" demiştir.

Sovyetler Birliği'nde tutulan Japonların çoğunluğu kendilerini "savaş esirleri" olarak görmediler ve Japonya'nın resmi teslimiyetinden sonra, yani silahlı çatışmaların sona ermesinden sonra gönüllü olarak silahlarını bıraktıkları için kendilerine "tutuklular" olarak atıfta bulundular. Savaş sırasında esir alınan Japon askerlerinin sayısı çok azdı.

Kwantung Ordusu'nun Mançurya'daki yenilgisinden sonra, Japon savaş esirleri Mançurya, Kore, Güney Sahalin ve Kuril Adaları'ndan alınıp Primorski Krayı, Habarovsk Krayı, Krasnoyarsk Krayı, Kazakistan (Güney Kazakistan ve Jambıl İli), Buryat-Moğol ÖSSC ve Özbek SSC'ne gönderildi. 1946'da, Japon savaş esirleri için kurulan ve GUPVİ yönetiminde olan 49 çalışma kampı, yaklaşık 500.000 kişiyi barındırıyordu. Ayrıca çeşitli suçlardan hüküm giymiş olanlar için iki kamp daha vardı. Esirler, 1.000 kişilik birimler halinde gruplandırılmıştı. Bir birimi dolduracak kadar asker olmadığında bazı erkek ve kadın Japon sivillerin yanı sıra Koreliler de hapsedildi.

Japon savaş esirlerinin muamelesi, SSCB Devlet Savunma Komitesi'nin 23 Ağustos 1945 tarihli 9898cc numaralı kararnamesi "Japon Ordusu Savaş Esirlerinin Kabulü, Barındırılması ve İşçilikte Kullanılmaları Hakkında"ya uygundu.

Baykal-Amur Ana Hattı'nın inşasında, (Sekiz kampta 200.000'den fazla kişi), Komsomolsk-na-Amure'de (iki demiryolu şubesi için iki kamp), Sovetskaya Gavan'da, Rayçihka ve İzvestkovaya tren istasyonlarında (Habarovsk Krayı), Krasnaya Zarya'da (Çita Oblastı), Tayşet ve Novo-Grişino'da (İrkutsk Oblastı) çok sayıda Japon savaş esiri işgücü olarak kullanıldı.

1949'dan başlayarak, geri dönen askerlerin tutuklulukları sırasında maruz kaldıkları komünist propaganda nedeniyle Japonya'ya döndüklerinde işbirliği yapmadıkları ve düşmanca davrandıklarına dair haberler vardı. Bu olaylar, Japon halkının geri dönen askerler hakkında daha olumsuz bir algı kazanmasına neden oldu ve SCAP'nin Japonya'daki sola yönelik düşmanlığını artırdı.

O zamandan itibaren, yalnızca 1990'larda Sovyetler Birliği'nin çöküşünün ardından geri dönecek olanlar da dahil olmak üzere bazı Japon savaş esirleri küçük gruplar halinde serbest bırakıldı. Onlarca yıldır tutuklu bulunan ve bu noktada evlenmiş ve aile kurmuş bazı Japon mahkumlar, kalıcı olarak Japonya'ya dönmemeyi seçtiler.

Bugün, Rusya'da eski Japon esirleri ve ailelerinin üyelerinden oluşan yaklaşık 60 dernek bulunur. Sovyetler Birliği, savaş esirlerinin listelerini sağlamadı ve esaret altında ölen savaş esirlerinin akrabalarının mezar yerlerini ziyaret etmelerine izin vermedi. Bu, ancak Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra mümkün oldu.

Bununla birlikte, mahkumların çoğu Kuznetsov'un görüşlerini paylaşmıyor ve kişisel mülklerinin soyulmasına ve kamp personelinin gaddarlığına, sert kışlara ve yorucu çalışmaya dair olumsuz anıları bulunuyor. Bu eleştirmenlerden biri, daha sonra Japonya'nın en ünlü şarkıcılarından biri haline gelen Haruo Minami'dir. Minami, çalışma kampındaki zorlu deneyimleri nedeniyle tanınmış bir anti-komünist oldu.

Çoğu Japon, Sovyet işgali altındaki Mançurya'da (kuzeydoğu Çin) esir alındı ve Sovyet savaş esiri kamplarına götürüldü. Pek çok Japon, bu kamplardaki esaret sırasında öldü; bu ölümlerin sayısına ilişkin tahminler, SSCB tarafından onaylanan ölümlere dayalı olarak 60.000 ile teslim oldukları sırada Mançurya'da kayıtlı olan ve daha sonra Japonya'ya dönmeyen Japon askerlerinin ve sivil yardımcıların sayısına bağlı olarak 347.000'e (Amerikalı tarihçi William F. Nimmo'nun tahmini olan 254.000 ölü ve 93.000 kayıp dahil) kadar değişmektedir. Bazıları, Japonya'ya dönmelerine izin verilmeden önce Aralık 1956'ya (savaştan 11 yıl sonra) kadar esaret altında kaldı. Sovyet ölüm kayıtları ile Sovyet işgali altında kaybolan Japonların sayısı arasındaki büyük eşitsizlik ve savaş esirlerinin kalıntılarının yerleri, en azından Japonya tarafında hala bir siyasi ve diplomatik çekişme zeminidir.

Japon hükümetinin eski Sağlık ve Refah Bakanlığı ile mevcut Çalışma, Sağlık ve Refah Bakanlığı tarafından yayınlanan iki haritanın birleştirilmesiyle oluşturulan haritaya göre, Sovyet bünyesinde Japon savaş esirleri için 70'ten fazla çalışma kampı vardı.

Resmi SSCB hükümeti kayıtlarına ulaşmanın zorluğu nedeniyle, sayısal veriler eski savaş esirlerinden ve başka yerlerden eski Sağlık ve Refah Bakanlığı ve Japon hükümetinin mevcut Çalışma, Sağlık ve Refah Bakanlığı'nın aldığı raporlara dayanmaktadır. Japon hükümeti, SSCB'de ölen Japon savaş esirlerinin kalıntılarını tanımlıyor; örnek olarak bu site gibi yerlerde daha fazla veri bulunabilir: Çalışma, Sağlık ve Refah Bakanlığı Politika Raporları. 2009.

Rusya'da kalmayı seçen ve sonunda geri dönmeye karar veren Japonlar, önemli Japon bürokrasisiyle uğraşmak zorunda kaldı. Önemli bir sorun, durumlarının belgeli teyidini sağlamanın zorluğudur. 77 yaşındaki eski bir savaş esiri olan Toshimasa Meguro'nun Japonya'yı ziyaret etmesine ancak 1998'de izin verildi. Çalışma kamplarında sekiz yıl tutulmuştu ve serbest bırakıldıktan sonra Sibirya'da kalması emredilmişti.

Japon savaş esirlerinin tarihine ilişkin araştırma, Rusya'da ancak 1980'lerin ikinci yarısından itibaren, glasnost ve Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla mümkün hale geldi. Bu zamana kadar, Sovyetler Birliği tarafından alınan herhangi bir II. Dünya Savaşı savaş esiri hakkında halka açık tek bilgi, mahkumların bazı sayılarıydı. Gizli Sovyet arşivleri açıldıktan sonra, Sovyetler Birliği'ndeki savaş esiri işçiliğinin gerçek kapsamı ortaya çıktı ve bu konu basında tartışıldı.

Japon savaş esirleri, NKVD/MVD ve SBKP'nin yerel arşivlerine erişim sağlayan Sibirya ve Uzak Doğu Rusyası tarihçilerinin konusu haline geldi Çeşitli bölgelerde Sovyet savaş esirleri hakkında bir dizi kandidat (doktora) tezi sunuldu. 2000 yılında, SSCB'deki savaş esirleriyle ilgili, Japonlar hakkında önemli bilgiler içeren temel bir belge koleksiyonu yayınlandı.

2015 yılında, tutukluluğun ve geri göndermelerin kayıtları, "Maizuru Limanına Dönüş - Japonların Tutukluluk ve Geri Dönüş Deneyimleriyle İlgili Belgeler (1945-1956)" başlığı altında bir UNESCO Dünya Hafızası olarak kaydedildi.

Japon romancı Toyoko Yamasaki, Mançurya'da yakalanan bir İmparatorluk Ordusu kurmay subayının esareti ve bir işadamı olmak için Japonya'ya dönüşünü anlatan 1976 tarihli Fumō Chitai romanını yazdı. Roman, bir film ve iki televizyon dizisine uyarlandı.

2011 yapımı Güney Kore filmi Benim Yolum, ayrıca Sovyet savaş esiri kamplarında Japon ve Japonlar tarafından askere alınan Korelilere yönelik muameleyi gösteriyor.