तर मलाई थाहा छ, यदि बाबा अहिले मेरोसामु हुनुहुन्थ्यो र हामी जीवन वा मरणबारे कुराकानी गरिरहेका हुन्थ्यौँ भने उहाँले मुस्कुराउँदै सायद भन्नुहुन्थ्यो होला— मृत्युको अगाडि जीवन निरर्थक छैन, बरु मृत्यु अवश्यम्भावी भएकाले गर्दा नै त्यसले जीवनलाई अर्थ दिन्छ, महत्त्वपूर्ण र सार्थक बनाउँछ । झट्टै सुन्दा बाबाको विचार आदर्शवादीजस्तो लागे तापनि उहाँको दृष्टिकोण खोक्रो आदर्शमा आधारित थिएन । बाबाले भोगेका आरोह–अवरोहबाट उहाँले जीवन सजिलो छैन, हुरीबतासयुक्त छ, अनिश्चित छ, समान र न्यायसंगत छैन भनेर स्विकार्दा स्विकार्दै पनि जीवनका हरेक नमीठा, जटिल, अमानवीय र दु:खदायी अनुभवहरूलाई जीवनमा पाइने नि:स्वार्थ र नि:सर्त कार्यले प्रतिरोध गर्छ भन्ने कुरामा उहाँलाई विश्वास थियो । जहाँ हिंसा, घृणा र कठोरता हुन्छ, त्यसलाई करुणा र प्रेम, शान्ति र सुन्दरताले प्रतिकार गरेको हुन्छ ।
