याे महाकाव्य छन्दकाे प्रयाेगशाला र पाठशाला दुबै बन्न गएकाे देखिन्छ । भानुभक्तद्वारा नेपाली भाषा र साहित्यमा प्रतिष्ठापित एवम् नेपालीहरूले ज्यादै मन पराएकाे शार्दूलविक्रीडित छन्द बाट महाकाव्यकाे श्रीगणेश गरेका देवकाेटाले मालिनी, ताेटक, भुजङ्गप्रयात, स्रग्विणी, इन्द्रवज्रा, वसन्ततिलका, अनुष्टुप्, शालिनी, स्रग्धरा, पृथ्वी, पञ्चचामर, वंशस्थ, रथाेद्धता, द्रुतविलंवित, प्रहर्षिणी अादि संस्कृतका विभिन्न वार्णिक छन्दहरूलार्इ यस महाकाव्यमा उपयाेग गरिएकाे छ । यति हुँदा हुँदै पनि भावलार्इ सर्वाधिक महत्त्व दिने महाकवि देवकाेटा छन्दकाे बन्धनबाट सर्वथा उन्मुक्त देखिन्छन् ।