४. संविधान लागू त भयो तर विचरो स्वयं बाटो ओगटेर बसेको गजधम्म पहाड भएको छ भने भ्रष्टाचार, महँगी, असुरक्षा जस्ता विसंगति जीवनका अनिवार्य अंग भएका छन्। तर स्थिति जति लथालिंग भए पनि त्यसमा खेल्न सक्ने र खेलिआएका राजनीतिका, निजामती–जंगी–नोकरशाहीका, उद्योग–व्यापार–जमिन्दारीका, शिक्षा–कला–साहित्य–समाजसेवाका, बाहुबल–बन्दुक–बदचलनका ठूला अर्थात् राज्य संचालनका निर्देशक र तामेलदार वा सारथि र सहायक सबै ठूलामा सत्तासुखको स्वतः बन्दै–बद्लिँदै रहने स्वतस्फुर्त साझेदारी भइसकेपछि यत्तिकै खेलिरहन कसले रोक्ने? किन रोक्ने? शक्ति–साधन–स्थानहीन सधैँ कुण्ठित बाँच्ने सर्वसाधारणको न चिन्ता, न डर। हिजो पनि तिनीहरू कुण्ठितै थिए, आज पनि छन् र भोलि पनि रहनेछन्, अर्को २०० वर्षै किन नहोस्!
