मलाई मेरो गाइडले बालकुनीमा गएर अक्सिजन फेर्ने सल्लाह दिएका थिए । म निकै अगाडि बढेको थिएँ तर मेरो गाइड म भन्दा पछि भएको कारणले गर्दा २ घण्टाको पर्खाइपछि बल्ल मैले ऊसँग भेट गर्ने मौका पाएँ । त्यस बेला मैले निकै शक्ति खर्चिएको थिएँ । २ घण्टा त्यो डाँडोमा एक्लै बस्दा मलाई हिमहावा, ढुंगा तथा हिम बर्षाले केही हदसम्म असर पुर्‍याइरहेको थियो । अनकन्टार रातमा बालकुनी बाट माथि उक्लने क्रममा मेरो मनमा हताश एवं डर छाइरहेको थियोः कतै यात्रा अपुरो त हुने होइन भनेर । तर मेरो उद्देश्य जसरी भएपनि पूरा गर्नु थियो ।
