पुस–माघको समय । बाह्र ठाउँमा टालेको भोटो र धोक्रोजत्रो हाफ्–प्यान्ट लगाएर म पनि सामेल भएँ । धुलौटोमा छेस्काले लेखेर ‘क–ख’ सिक्नु पर्दथ्यो । कापी–कलम खरिद गर्ने हाम्रो सामर्थ्य थिएन । भोकमरीबाट बाँच्न खडा गरिएको धर्मभकारी भवनमा गुन्द्री ओछ्याएर हाम्रो पढाइ सुरु भयो । ‘क–ख’ सिक्न सुरु गर्ने हामीहरुको समान उमेर थिएन । कोही ६–७ वर्षका थिए भने कोही जुँगाको रेखी बसिसकेका युवाहरु । सबै एकै समूहमा थिए । शारीरिक रुपमा मरन्च्याँसे र उमेरमा सानो भए पनि ती जुँगाको रेखी बसेका विद्यार्थीभन्दा मैले चाँडो ‘क–ख’ सिकें ।
