कमरेड किरणबाट धेरे आशा गरिएको थियो । उहाँ सबैको श्रद्धा, आदर र विश्वासको पात्र हुनुहुन्थो । तर त्यो विश्वासलाई व्यवहारमा प्रस्तुत गर्ने अवसर र इतिहासको चुनौती सामना गर्ने ऐतिहासिक क्षणलाई उहाँले प्रयोग गर्न सक्नुभएन । समय र परिस्थिति सकारात्मक हुँदाहुँदै पनि एउटा सक्षम र गतिशील नेताका रूपमा उहाँले आफूलाई प्रस्तुत गर्न सक्नु भएन । पार्टीमा उहाँप्रति समर्पित ठूलो जनमत थियो, गुमाउनु भयो । पार्टीं अध्यक्ष भए पनि उहाँ महासचिवको कार्यकर्ता जस्तो देखिनुभयो । उहाँका समर्थक र शुभचिन्तकहरूले पनि छोड्दै गए र उहाँ पार्टीभित्रका खाओवादीहरू तथा अल्छ, सुतुवा र गनगनेहरूको एउटा सानो घेराबन्दीमा सीमित हुनुभयो,उनीहरूको मात्र नेता हुनुभयो । उहाँले चाहेको भए पार्टी गोलचक्करबाट मुक्त भएर अघि बढ्नसक्थ्यो र विप्लव कमरेडलाई टोलीसहित बाहिर जानबाट रोक्न सकिन्थ्यो । प्रमुख नेता भएकाले यसमा मूल कमजोरी उहाँकै रह्यो ।
