तपाइँको आत्मकथा पुस्तक प्रकाशनको शुरुमै पुस्तक पसलमा झलक्क देख्नेबित्तिकै किनेर पढिहालुँ भन्ने हुट्हुटि लाग्यो । फरवरीको दोश्रो हप्तामा पुस्तक हात परेको ४८ घण्टामै पढिसिध्याएँ । पढ्न थालेपछि छोड्न मुश्किल पर्ने किसिमको तपाइँको आत्मकथा अति व्यावहारिक भैकनपनि भावनात्मक रुपले मनै छुने प्रभावकारी लाग्यो । नेपाली आम पाठकका लागि एक त जीवनी कमै लेखिने र त्यही पनि राजनैतिक र साहित्यिक व्यक्तित्वहरुको सारहीन कोरा कल्पनाका आत्मकथा मात्र पढ्न पाइने वर्तमान अवस्थामा तपाइँको आत्मकथा एक साँच्चैनै रमाइलो मात्र होइन व्यावहारिक रुपमै अत्यन्तै प्रेरणादायी पनि लाग्यो । यस आत्मकथा पढेपछि मैले ट्वीटरमा तपाइँसँग गरेको कबोल इच्छा अनुसार निम्नानुसार प्रतिक्रिया दिएको छु ।
१. आत्मकथामा उल्लेख भएका बाल्यकालका प्रसंग खुब रमाइला छन जुन तपाइँले इमान्दारिपूर्वक वर्णन गर्नु भएको छ । बाल्यकाल, युवावस्थाका प्रसँगहरु रमाइला छन् । प्रेम प्रसंग र विवाह प्रसंग पनि रोचक छन ।
२. मुख्य खण्ड व्यावसायिक संघर्ष र सफलताले निक्कै ठाउँ लिएको छ । सो स्वाभाविकै पनि छ साथै राम्रो तथा प्रेरणादायी छ र हामी नेपालीले यसमा तपाइँप्रति गर्व गर्नु पर्दछ र गर्दछौं पनि ।
३. तर, उद्योग वाणिज्यसंघ सम्बन्धी Wrangling का प्रसंग चाहिनेभन्दा बढी भयो कि ? नेपाली र अन्तर्राष्ट्रिय आम पाठकलाई यसमा चासो र रुची ठ्याम्मै नहुन सक्छ ( र मलाई पनि भएन !)
४. वाइवाइ चाउचाउ मलाई पनि असाध्यै मन पर्ने १ नं. चाउचाउ हो । वाइवाई कारखाना स्थापना, ताज होटलसँगको संलग्नता, सिक्किम, यूपी, गुजरात, बम्बै, श्रीलंका, खाडीमुलुक थाइल्याण्ड आदिका प्रसंग निकै रोचक र प्रेरणादायी लागे । Salutations !
७. जीवनयात्रा पालका पाँचवटा खम्बाहरु व्यवसाय, नीजि जीवन, पारिवारिक जीवन, सामाजिक जीवन र सार्वजनिक जीवनसम्बन्धी सुझाव र विचार उत्तम छन । तर, उद्यमी तपाइँ आफैंको जीवनयात्राका पाँच खम्बामध्ये नीजि जीवन, सामाजिक जीवन र सार्वजनिक जीवनका तीनवटा खाँबा चाहिँ छोटा र मसिना देखिए अर्थात ती बारेमा नगन्यमात्रामा मात्र वर्णन गर्नु भएको देखियो । अर्को संस्करणमा यी तीनवटा खाँबालाई अलि उचाइ र मोटाई दिए न्याय मिल्ने थियो ।
१२. यस रमाइलो र प्रेरणादायी आत्मकथा आम पाठकमा Share गरी आदर्श नेपाली उद्यमीको भूमिका निभाउनु भएकोमा Salutations । म तपाइँको यस सफलताप्रति अत्यन्त हर्षित र गर्व गर्दै तपाइँको उत्तरोत्तर प्रगतिको लागि शुभकामना दिन चाहन्छु । धन्यवाद !
मैले हजुरको आत्मकथा मंगलवार ०६९ साल माघ १६ गते नै किनेर १७गते नै पढि सिध्याए ! म हजुरको ब्यापारिक उडानको सफलीभूतयात्राको अनन्यप्रशंसक रहदै आएको छु । मलाई लागेको थियो विनोद चौधरीले अझै केही समय आत्मकथा लेख्ने बेलाभएको छैन तर जीवनयात्रा टंूगीने कुराको कुनै निश्चिततानभएको यथार्थ र पुस्तकको अन्त्यमा क्रमश पढे पछी भने आगामी यात्राका कथापनि पढ्न पाइने रहेछन भन्ने कुराले मन आश्वस्त भयो । ब्यपारीको आँखामा अर्थतन्त्र भन्ने किताबबाट पनि धेरै कुरा जानकारी पाइएकै थियो ।
हुनत संसारका धेरैजसो सफल मानिस वा व्यपारीको सफलताको पछाडी उनीहरुको पारिवारीक पृष्टभुमी, पुख्र्यौली व्यापारीक आधार अभिन्न पारिवारीक सदस्यको सहयोग र विश्वास गर्नेहरुको लागी भाग्य र भगवानको आशिर्वादले प्रमुख भुमिका खेलेको हुन्छ । तर एक्लै र सम्भवत यी माथिका कुराको सकरात्मक भुमिका र व्यापारिक वा कामप्रतिको निष्ठा नभएकाकमैले यस्तो सफलताचाख्नपाएकाहोलान्।
यो प्रसंगमा जे जे लेखिए पनि वा भन्न खोजिए पनि यो पत्र म मेरै बारेमा लेख्न गईरहेको छु चाहे समय अभाव वा कुनै अरु कारणले हजुरले यो कथा पढ्र्नु होला या नहोला तैपनि मेरो मनले एकपल्ट लेख्न घचघच्यायो यो मनको वेदनायूक्त हुटहुटि सही हो वा होइन म भन्न सक्दिन यसरी आफ्ना कुरा भेटेरै ठुला भनिने गरिएका समेत धेरैलाई प्रयास गरेँ तर भेट्न पाइन, जस्तो अनिल शाह, राजन शिँह भन्डारी, जिवा लामिछाने इत्यादि सोही कारण विनोद चौधरीलाई पनि अरुलाई जस्तो भेट्ने निरर्थक प्रयास गर्नु भन्दा लेखेरै आफ्ना कुरा प्रष्ट पारौ भन्ने लाग्यो ।
कथा सधै जित्नेहरुको मात्र लेखिनु हुदैन र सायद लेखिदैन, संघर्स गर्दा गर्दा हारेका तर नथाकेकाहरुको लेखिनु पर्छ भलै त्यो कथाको पात्रको जित्ननपाइ यात्रा टुंगियोस ! यहाँ यहि पाइलापाइला मा त्यो कथा छ ।
मेरो नाम पेशल पोखरेल हो, म पूर्वी नेपाल उदयपूर जिल्लाको त्रियुगानगरपालिका (गाईघाट भनेर प्रचलित) मा एउटा हार्डवेएर (भवननिर्माण सामग्री) पसल चलाउछु । मेरो खानदानमा व्यापार गर्ने क्षत्रमा लाग्ने म प्रथम सदस्य हुँ । सानो मुखिया तहको सरकारी जागिरे बाउको असहमतिका बाबजुत र जागिरे सँस्थाको बिरुद्ध मैले जेहाद छेडे हुन त जागिर मा लिखित परिक्षामा पास भएर पनि धेरै ठाउमा अन्तरवार्ता मा असफल भएपछिको सत्य दृष्टान्त पछि मात्र मैले व्यवसाए गर्ने निर्णयमा थिए । सरकारको प्रस्तावित महत्वाकांक्षि योजना चतरा, गाईघाट सिन्धुली हेटौडा बैकल्पिक राजमार्गको हेटौडा पछिको सबभन्दा ठुलो बजार गाइघाटमा एउटा पनि नभएको सिसा पसलबाट सुरुगरेको पसल २०५७ साल माघ देखि ०६६ साल सम्म आइपुग्दा त्यो ४० हजारको सानो सिसा पसल १५० लाखको अलि वृहद निर्माण सामग्री पसल भइसकेको थियो बजारमा नभएको कुराको अध्ययन गरेर नै थालिएको त्यो व्यापार यहाँ सम्म आउँदा भलै ५० लाखजति ऋण परेको होस त्यो व्यापार वाहेक काठमाडौँ र त्यहीँ केही घडेरी जग्गा जोडीएको पनि हो ।
जे जस्ता आरोह अवारोह भएपनि सफलहुदै गए पनि कहिले काँहीकुनै निर्णयले मानिसलाई रसातलमा भसाउँदो रहेछ मेरो पनि त्यहिभयो ! व्यापारीक उडान होइन म मेरो हकमा गुडान भन्न चाहन्छु । त्यसरी गुडीरहेको जीवन र व्यापारमा त्यहि पसल भएको भाडाको घर किन्ने निर्णय मेरो लागि आजपतन र अन्धकार युक्त भविष्यतर्फको बाटो हो कि जस्तो लाग्नथाल्यो । हुनत बजार भित्र prime location रहेको त्यो घर जग्गाव्यापारिक दृष्टिले कुनै पनि अर्थमा गलत थिएन तर त्यहि घर जग्गा किन्नलिएको ऋण सापटिलेर आफ्ना कुनै पनि जग्गाजमिन बिक्री नभएकोले म आज जीवनको अत्यन्त कठिन घडीमा छु । पछिल्लो घडीमा काठमाडौँको जग्गा बेचेर र जीवनको ४० वर्ष जागीर खाई प्राप्त उपदान ११ लाख समेतले पनि त्यो ३ वर्ष अघि १ करोडमा किनिएको त्यो घरको ऋण तिर्न र यो व्यवहारबाट मूक्त हुन सकिएन ! अहिले घर बेच्न खोज्दा कौडिको भाउमा बेचेर पलायन हुनुपर्ने अवस्था जुन घर अहिलेको बजार मूल्य अनुसार कम्तिमा २.५ करोड जान्छ तर कौडिमा किन्न खोजिरहेका छन्, जसले मेरो सकस सल्टिदैन ।
यो कुरा लेखिरहँदा एउटा कुरा के स्पष्ट पार्न चाहन्छु भने म यतिहुँदाहँदै पनि हिम्मत हारेको छैन र संघर्ष गरि रहने छु र आशा छ यो भुमरीबाट ईमान्दारी पूर्वक कसैलाई नफसाई निस्कने छु जस्का लागि म संग केहि योजनाहरु छन् व्यापार सम्बन्धि म प्रस्तुत गर्न चाहन्छु । मैले कसैसंग सित्तैमा कहिल्यै केहि मागेको छैन र सायद माग्नु पनि नपरोस् । मेरो अहिले भएको बैँक र व्यक्तिगत साथि भाई सहयोगी आफन्तको व्याज सहित ३ करोड लगभग ऋण रहेको छ । जुन म ठुलो कुरा गरी ढाट्न चाहन्न तर मेरो सबै property हिसाबगर्दा लगभग ४ करोडको हुन आउछ मेरो त्यो property बाट मेरो यो समस्या बुझेपछि मेरो त्यो ऋण चुक्ता हुने गरि कुनै बैँक तथा वित्तिय संस्थाले ऋण दिदैन किनकि बैँकले व्यापार गर्न पैसा दिन्छ ऋण तिर्न होइन मेरो समस्या यो हो कि ऋण नतीरि म व्यापारमा free लाग्न सक्दिन । बैँकले यो बुझेनकि मैले बजारको बीचको व्यापारिक प्रयोजनको निम्ति उपयुक्त घर किन्दा लिएको ऋण तिर्नु पनि एक हिसाबले व्यापारलाई नै सहयोग हो ।
मेरो केहि महत्वकांक्षी योजना छन् जुन प्रश्तुत गर्न चाहन्छु हुन त हजुरले पनि विना महत्वकांक्षा कुनै काम गर्न सकिदैन भन्नुभाछ सोहि अनुरुप म मेरो ऋण भारले थिचिएको मुटु र दिमागबाट अलिकति योजनानिकाल्दैछु ।
१) मेरो गाईघाटको घर भएको स्थानमा त्यहि घर as it is राखेर घर पछाडि रहेको जग्गामा अर्को आधुनिक घर बनाई आधुनिक होटल चलाउन चाहन्छु जुनजसमा बैँकिक या व्यापारिक समूहको वित्तिय साझदारीको रुपमा सहयोग अपेक्षा गरेको छु ।
२) Prime location भएको हुँदा त्यहाँ बन्दै गरेको बैकल्पिक राजमार्ग, खोटाङ, वखलढुंगा, सोलुखुम्बु जाने सडक पनि रहेको हुँदा भविष्यमा हुन सक्ने व्यापारीक हवको रुपमा बिचार गरि Department Store, mart या Business complex को अवधारणा ल्याई लगानिगर्ने । अरव बैँक इमीरेट्सको प्रमूखले नेपालको आम्दानी थोरै माने जस्तो हजुरले नगरि यता पनि नजर लगाउनु हुनेछ आशा छ ।
म धेरै ठुलो समस्यामा छु तर त्यो समस्या समाधान गरिदिनुहोस् भनेर सित्तैमा केहि माग्दिन म मेरो ४ करोड लगभगको property कुनै पनि व्यापारीक समूह जसले त्यहाँको अवस्थाको अध्ययन गरेरनै निर्णय गरोस् वा बैँकवित्तिय संस्थाले लिएर मेरो व्यक्तिगत मानिसहरुबाट लिएको ऋण बाट मुक्तहुने गरी त्यो property माअन्यव्यापारिक project संचालनगर्न सहयोग गरि त्यो ठाउँमा कामगर्ने वातावरण बनाउन सहयोग गरोस् भन्ने चाहन्छु ।
मैले हिजोको दिनमा गरेको काम सफलतापूर्वक गरेको व्यापार आदि र स्थानियबजार, समाज र सरकारी तथा गैर सरकारी संस्थाहरुमा भएको पहुच र चिनजानको आधारमा म फेरी पुरानै अवस्थामा फर्किन सक्छु भन्ने विश्वास छ मलाई, भर्खरै आएको त्रियूगा उधोग वाणिज्य संघको निर्वाचनमा मेरो कठिन घडिको दुखद समस्या थाहा हुदै र अत्यन्त तनावपूर्ण मेरो स्थिती हुँदा पनि जम्मा खसेको मत ६५७ मध्ये ४९३ मतप्राप्त गरी सदस्यपदमा निर्वाचित भएबाट पनि मेरो त्यहाँ आवश्यकता छ र भविष्यमा त्यही शिर ठाडो पारेर केहि गर्न सकिन्छ भन्ने कुरा प्रमाणित भएको छ कमिकमजोरी त हरेकमा हुन्छन् म मा पनि अवस्य छ फरक यो हो कमजारी स्वीकार्न सक्छ या सक्दैन ।
पत्र लामो भयो भेट्ने अवसर पाए यो लेखिसकेका कुरा नछोई छोटकरीमा प्रष्ट पार्ने थिएम काठमाडौँमा त्यो समास्या समाधानको निम्ति दर बैँक वित्तिय संस्था धाएर थाकेको छैन तर कामभएको पनि छैन तसर्थ भविष्यको वैकल्पिक राजमार्ग अन्तर्गतको एउटा राम्रो सम्भावना बोकेको भित्री मधेशको एउटा राम्रो बजारमा लगानी गर्न चाहने व्यापारिक समूह वा बैँकवित्तिय संस्था संग उचित सहकार्य गर्ने प्रस्ताव राख्दै कर्मठयोगी विनोद चौधरीको सानो छड्के नजर लाई सहयोगको आशा राखेको छु एउटा सानो ठाउँको सानो मान्छेको सानो मुख ठुलो बोलि भएको भए माफि चाहन्छु ।
यो ठुलो भुमरीमा फसेको एउटा मानिस आफ्ना साना १० र ३ बर्षका छोरा छोरीको भविष्य, यो कठिन घडिमा पनि दुःख लुकाई हासेर साथ सहयोग गर्ने पत्नि, रोगले थाला परेकी आमा, जीवनको सबै कमाई छोरालाई सुम्पने बाउ लाई सम्झेर अगाडिको दिन के होला भनी सोच्दाविचार गर्दा यो पत्र लेख्ने निर्णयमा पुगे गलत गरे या सहि थाहा छैन आत्मविस्वासी र ईमान्दारी अनुहार हेर्दै चिनिन्छ रे सहयोग बैँकको पनि सशुल्क नै हुन्छ एक पटक प्रयोग गरेर हेरीदिनुहुनेछ भन्ने आशाका साथ धन्यवाद नमस्कार …………..!