बागबजार, जुन ठाउँको नाम हामीले राखिदियौँ दासढुंगा । खासमा त्यो भट्टी हो । त्यहाँ कवि, उपन्यासकार, गजलकारहरूका पैतालाहरू बाक्लै गइसकेका छन् । छानो र बनोट उही छ । शंकरदेवलाई गिज्याएर वारिपटि चुकुल नलाग्ने शौचालय बसिरहेको छ । चुकुल फेर्ने मान्छे नभएर होला भन्ठानेका छौँ । त्यहाँ पाँच थान साहुजी साउनीहरू फेरिए तर हाम्रो मन फेरिएको छैन । हुन त तेह्र सय उधारो भएको दिनदेखि हामी गएका छैनौँ ।
