नेपाली साहित्यमा सर्वथा नवीन र आधुनिक मानिएको ‘तेस्रो आयामेली’ लेखनका एक खम्बा ईश्वरवल्लभले समेत कसरी रजस्वलालाई अशुद्ध देखे ? अश्पृष्यतालाई स्वीकार गरे ? परोक्ष, उनी ‘छाउपडी’का समर्थक भए भनेर समयले किन प्रश्न नगर्ने ? प्राकृतिक भएकाले रजस्वला गुनासो बाहिर छ भन्ने किन बुझ्न सकेनन् उनले ? १५ देखि ४९ को टाइम फ्रेममा महिला रजस्वला नभए नो फर्टिलिटी, नो फिकन्ड। मेरो लागि, नेपाली कविता र निबन्धका उनी मानक नै हुन्। तर, के मानकहरू प्रश्नबाहिर छन् ?
