त्यसपछि सिन्धुली कलेजमा अध्ययन सुरू गरेपछि केही अनुभूतिपरक संस्मरण÷लेख लेखेको थिएँ । तिनको पनि रक्षा गर्न सकिनँ । क्याम्पसमा म अखिल छैटौँको कार्यकर्ता हुँदै जिल्ला नेता भएँ । राजनीतिक जीवन आरम्भ भएपछि त्यसलाई साहित्यिक रूपान्तरण गर्नु आवश्यक थियो । हरेक शुक्रबार क्याम्पसमा साहित्यिक कार्यक्रम आरम्भ गरियो । हरेक शुक्रबार कविता, लघुकथा र संस्मरणहरू सुनाउन थालियो । आफ्नै पहलबाट आरम्भ भएको यस्तो कार्यक्रम पञ्चायती निरङ्कुशताविरुद्ध प्रगतिवादी जागरण ल्याउने सशक्त माध्यम बन्यो । त्यही समयमा ‘बसाइँ’ उपन्यासलाई नाटक बनाएर प्रदर्शन गरियो । त्यसमा मैले नाटकको नायक धनेकी पत्नी गौँथलीको भूमिका निर्वाह गरेथेँ । बाल्य अवस्थामा नाटकमा खेलेको र नृत्य गरेको अनुभवले पनि केही सहयोग पु¥यायो त्यति बेला । तर त्यतिबेलाका लेख र कविताको पनि रक्षा गर्न सकिएन ।
