कहाँ गयो हाम्रो त्यो नदीको किनार, त्यो बाँसको झ्याङ, माठको बीचको बेलको रूख । केही छैनन् । मात्रै छन् ठूल्ठूला भवन, घोडा गाडि, र मानिसहरूको ठेलमठेल, ठूल्ठूला बाटाहरू, घर पछाडि अलिकति पनि बगैँचा छैन जहाँ लुकेर एक चिलिम तमाखु खान सकुँ । मलाई त रुन मन लग्यो । आसूँ पुछेर मन मनै भनेँ- भगवानले जीवन दिनुभएको छ, आहारा पनि वहाँले नै जुटाउनु हुन्छ । कोलकातामा स्कूलमा भर्ना भएँ, राम्रो गरी पढेँ, त्यसैले आजकल म राम्रो केटा भएको छु । गाउँमा पक्कै पनि मेरो नाम जाहेर भै सक्यो होला- होस् यो कुरा ।
