भियतनाममा पनि सन् ८० को दशकमा कम्युनिष्ट पार्टीकै माध्यमबाट विकासको नीति अगाल्ने भन्दै ठूला कर्पाेरेसनहरुलाई भित्रयाउदा हेर्दा हेर्दै कमरेडहरु करोडपति बन्न पुगे । कम्युनिष्टहरुमा हुने जुझारुपन, कामप्रतिको लगनशीलता र जनताप्रतिको उत्तरदायित्व पैसा नदेखुञ्जेल मात्र हुदोरहेछ भन्ने स्पष्ट चित्र लिले देखेकाले सरकारमा हुने जानेलाई ठूलो खर्च गर्नु नपरोस् भन्ने चाहन्थे किनभने एकपटकको निर्वाचनमा जति खर्च हुन्छ, त्यो पैसा उठाउन सांसद वा मन्त्रीले कुनै न कुनै बाटो खोज्नै पर्छ । त्यो भनेको भ्रष्टाचार गर्नु नै हो । फेरि आफ्नो पैसा उठाएर मात्र भएन, पा“च वर्षछि अर्काे चुनाव पनि जित्नैपर्यो । त्यसका लागि पनि पैसाको जोगाड त गर्नै पर्यो ।
