‘नरो, रोएर आउने होइन क्यारे!’ उसले कान्छीलाई भन्यो र फेरि भग्नावशेषमा हेर्न लाग्यो। स्वास्नीलाई निकाल्न सक्ने सम्भावना कतै थिएन। केही समयमै माइती आए। आफन्त र छिमेकी आए। सबै रोए, चिच्याए। कसैले ढुंगा पन्छाए, कसैले माटो। तर त्यो घरैघरले थिचिएको खण्डहरबाट बिचरीलाई निकाल्न सक्ने कसको औकात! कृष्णहरि भग्नावशेषमा टुक्रुक्क बसेर ताजा स्मृतिमा हराउँदै थियो। एक मिनेटको धक्काले ऊ फेरि एक्लो र असहाय बनेको थियो। विगत सम्भि्कँदा उसका आँखा रसाए। ऊ भग्नावशेषमा घोप्टिएर क्वाँक्वाँ रोयो। त्यही ढेब्बरीले उसलाई राजधानीको बासिन्दा बनाएकी थिई। उसैको प्रयत्नले ऊ नाम चलेको बैंकको अफिसर भएको थियो। उसैको दाइजोमा स्यालको रजाइँ गरेको थियो। र, ब्याचलर पढ्दै गरेकी चनमतेलाई गर्लफ्रेन्ड बनाएको थियो।
