म डा. विलबुर एम. स्मिथलाई ख्रीष्टियन साहित्यसम्बन्धी उनको असीम ज्ञानको निम्ति , प्रशंसा गर्दछु, साथै फुल्लर सेमिनरीले बाइबलको त्रुटिहीनता छोडेर उदारवाद अंगाल्दा सन् १९६३ मा उनले त्यस सेमिनरी त्यागेर जुन इमानदारिता देखाउनु भयो त्यसको म प्रशंसा गर्दछु (हेर्नुहोस्, हेरोल्ड लिन्डसेल, पीएच. डी., द बेटल फर द बाइबल, १९७८ संस्करण, पृष्ठ ११०-११२)। डा. स्मिथले रोमी १:४ को सम्बन्धमा एउटा भेदकारी प्रश्न गरेका छन्, ‘म छक्क पर्छु, विश्वासको निश्चयता दिने यो बाइबल पदबाट हाम्रा सबैभन्दा महान् प्रचारकहरू किन प्रचार गर्दैनन् वा कम्तीमा पनि कुनै लेख छाप्दैनन्?’ (डा. विलबुर एम. स्मिथ, डी. डी., देअरफोर स्टान्ड, किट्स पब्लिसिङ, १९८१ संस्करण, पृष्ठ ५८३)। मेरो विचारमा, यसको कारण यो हुन सक्छ कि विगत १२५ वर्षमा, विशेष गरी ‘निर्णयवाद’ को चलन आएपछि ख्रीष्टको पुनरुत्थानको विषयमा प्रचार धेरै कम भएको छ। सी. जी. फिन्नीको समयदेखि यता प्रवचनहरू अति नै बढी मानिस र मानिसले गर्ने काममा बढी नै समर्पित हुन्छन्। यी दिनहरूमा प्रचारकहरूले परमेश्वरका कुराहरूलाई पछिल्तिर पारेका छन्। बरु उनीहरू मानिसको कामलाई प्रमुखता दिन्छन्। आजका सुसमाचारीय ख्रीष्टियनहरू ईश्वरशास्त्रीय नभएर मानवशास्त्रीय, ख्रीष्टशास्त्रीय नभएर मनोशास्त्रीय, ख्रीष्टमा केन्द्रित नभएर मानिसमा केन्द्रित भएका छन्।
