नेपाल स्वाधीन, स्वतन्त्र, सार्वभौमसत्ता सम्पन्न प्राचीन राष्ट्र भएकाले यहाँको माटोमा विदेशीको ढलीमली हुनुहुँदैन भनेर शाहले आज पनि चुनौती दिइरहेकै छन् । २०४७ सालपछि बाह्र/तेह्रवर्षसम्म पटकपटक सरकार मात्र परिवर्तन भइरहने र अस्थिरता बढ्दै जाने रोग देखेपछि उनले प्रत्यक्ष शासन गर्ने इच्छा गरे, तीनवर्षका लागि राष्ट्रको बागडोर हातमा लिए । तर चौधपन्ध्र महिनामै उनलाई गद्दीच्युत गरियो । त्यसबेला “राजसंस्था साह्रै महँगो, सेतो हात्ती र अत्यन्त खर्चिलो पद्धति भएकाले हटाउनै पर्छ” भन्नेहरू नै धेरै राजा र राजधानी पाल्नु पर्‍यो भनेर चिन्तित देखिएका छन् । राजा नहुँदा राष्ट्र शान्त, समुन्नत, सुदृढ, एकताबद्ध, सम्मानित, गतिशील, लोकतान्त्रिक र प्रगतिशील हुन्छ भनिएको थियो । बितेका दशवर्षमा केके भयो, भएन भन्ने कुरा जगजाहेर नै छ । घामजस्तै छर्लङ्ग छ । तसर्थ, त्यसबारे धेरै चर्चा गरिरहनु आवश्यक पनि छैन । भविष्यको चिन्ता आफ्नै ठाउँमा छ । राष्ट्र आज पनि संक्रमणकालमै छ भनेर ठूला नेताहरूले नै स्वीकार गरिरहेका छन्।
