चिल्लो गाला । खाइलाग्दो ज्यान । चहकिला आँखा । घाँटीमा रुद्राक्ष माला । कम्मरमा पटुका । त्यहीँ उनेको खुकुरी । यस्तै हुलियामा थिए, लक्ष्मीप्रसाद गिरी । रिपोर्टिङका लागि बूढानीलकण्ठ–१०, एकता टोलस्थित उनको निवास पुग्नुअघि लागेको थियो, कुराकानी गर्न निकै सास्ती हुनेछ, आखिर १ सय २ वर्ष पुगेका वृद्ध न परे । तर, कुराकानीको सुरुआतमै माथि उल्लिखित श्लोक सुनाएर गिरीले आफ्नो परिचय दिए, वडो रसिक शैलीमा । पुराना स्मृतिहरूलाई पल्टाउन खोज्दा अझ पुलकित देखिए । जोश कुनै तन्नेरीको भन्दा कम नलाग्ने । उस्तै ऊर्जावान । मुस्कुराइरहनु पर्ने । वजनदार आवाज । एक जुग बितिसक्दा पनि नरित्तिएको उत्साह र उमंग । आफ्नो जीवनका उकाली–ओराली सुनाउन उत्तिकै उत्सुक ।
