८ प्रथम शताब्दीमा मण्डलीका केही व्यक्तिहरूले संसारको जस्तै सोचाइ राख्न थालेका थिए। त्यसैले पत्रुसले ख्रीष्टियनहरूलाई होसियार गराए। तिनले भने: “दिनदहाडै विलासितामा डुब्न तिनीहरूलाई मज्जा लाग्छ। तिनीहरू दाग अनि खोट हुन्‌ अनि तिमीहरूसित भोज खाँदै झूटा कुराहरू गरेर तिमीहरूलाई बहकाउन पाउँदा तिनीहरू असाध्यै खुसी हुन्छन्‌। किनकि तिनीहरू बेमतलबका ठूलठूला कुरा गर्छन्‌ अनि गलत काम गर्ने मानिसहरूमाझबाट भर्खरै निस्केर आएका मानिसहरूलाई शरीरका कुइच्छाहरू अनि छाडा बानीबेहोराद्वारा फसाउँछन्‌। तिनीहरू स्वतन्त्रता दिने प्रतिज्ञा गर्छन्‌ तर आफै भने भ्रष्टताका दासहरू हुन्‌। किनकि जो अरूको अधीनमा बस्छ, ऊ त्यसैको दास हुन्छ।”—२ पत्रु. २:१३, १८, १९.
