म भावनाका भुमरिहरुमा मडारिरहेँ। अघिका रोमान्चित मन मुटुमा अब भावनाका अन्तर्द्वन्द्व चल्न थाले। यो कस्तो मान्छे हो। उल्लु ! उबेला कुनै छनक दिएन। ऊ मलाई चिन्छ कि चिन्दैनसम्म भन्न गाह्रो। उसकै घरमा गएर भेट्दा पनि केही वास्ता छैन। अहिले भन्छ ऊ मलाई चाहन्छ। अहिल्यै, एकैचोटि। एक्कासी ! कस्तो ह्वात्त खन्याएको भावनाहरु। कसरी सम्हाल्ने मैले ! कसरी अडिन्छ त्यो ! यसरी एक्कासी आएको बाढीले त बगाउन के बेर ! बिस्तारै पोखेको भए कस्तो रोमान्चक हुने थियो जीवन ! चुस्सचुस्स प्रेमको नसासँगै। कति रमाइलो हुँदो हो। अब एक्कासी सबै खन्याएपछि कताबाट सम्हाल्ने त्यसलाई ! के भन्ने मैले ? कसरी एक्कासी यत्रो ठुलो निर्णय गर्ने ? दोहोर्‍याई तेहेर्‍याई पढिरहेँ, उसको चिट्ठी। धेरै दिनसम्म सोचिरहेँ। तर के गर्ने निर्णय गर्नै सकिनँ। हुन्छ भनौँ भने भोलिनै आएर लिएर जाला जस्तो। आफु भर्खर पढ्दैछु। बाबा आमा उता गाउँमा। उहाँहरुका आफ्नै सपना छन्। हुन्न भन्ने त कुरै कहाँ आयो र ! सानैदेखि सजाएको मान्छे ऊ।
