दिनहरु बित्दै गए सबैलाई बाँच्नका लागि खान र लाउन जरुरी हुन्छ । हामीलाई पनि त्यो जरुरी थियो । आँसु जति बगाएपनि, पीडा जति भएपनि त्यसले पेट भर्दैन रहेछ । खान लाउनको निम्ति काम गर्नु जरुरी रहेछ । सोही अनुरुप म तथा मेरो परिवारले पनि आ–आफ्नो कामलाई निरन्तरता दिन थाल्यौं । जीविकोपार्जनको लागि लक्ष्मी पसलमा बस्न र व्यापार गर्न थालिन् । स्वति छोरीले (स्टाफ नर्स भएकीले ं) पाटन अस्पतालमा सेवा निरन्तर जारी राखिन् । कान्छु एस.एल.सीको तयारीमा जुट्यो । म पुरानै काममा लागें ।
