ह्यगका अनुसार सन् १९८२ अप्रिलमा आश्रमको गतिविधिमाथि शंका बढ्न थाल्यो । ओरेगन आश्रमको हेल्थ सेन्टरमा अस्टियोपेथीको हैसियतमा काम गरिरहेका ह्यग भन्छन्, ‘अब यो आश्रम प्रेम, दयामाय र ध्यान गर्ने स्थान बनिरहेको थिएन ।’ जुन सन्यासी यस आश्रम स्थापना गर्नका लागि हप्तामा ८० देखि १ सय घण्टासम्म काम गरिरहेका थिए, उनीहरु बिमार हुन थालेका थिए । ह्यगका अनुसार शीलाले यी बिमारी सन्यासीलाई उपचारको लागि जुन निर्देशन गरेकी थिइन्, त्यो एकदमै अमानविय थियो ।
