एक पटक औल झर्दा बाटोमा छोरी पाएँ । पाउने वित्तिकै मरी भन्ने ठानेर श्रीमान् र म भएर छोरीलाई नजिकैको सिस्नोघारीमा लगेर फाल्यौं । तीन घण्टापछि रोएको सुनेर माथि भिउपानीकी मेरी बौरानी (भाइकी श्रीमती) ले घारीबाट टिपेर ल्याइन् । हिउँ परिरहेको थियो । बौरानीले रिसाउँदै, जन्मिसकेपछि किन फालेको ? जस्तो भए पनि पाल्नुपर्छ भनिन् । अनि हिउँ पुछपाछ गरेर पाल्यौं । अहिले ठूली भएकी छे । कक्षा ८ मा पढ्छे ।
