त्यतिन्जेल छातीमा अड्किएको मेरो व्यथा आँखामा आएर व्यक्त भयो । मेरो कण्ठनलीमा निकै विशाल पहिरो आएर बोलीको मार्ग अवरुद्ध गरिदिएभैmँ बन्द थियो । चाहेर पनि आवाज ओठसम्म आइपुग्न सकेको थिएन । केवल मेरो हातको तागतलाई बढाएर उसको हात कस्सिलो पारेको थिएँ । ऊ हत्तारिएभैmँ आफ्नो शव्दहरू थप्ने अनन्य प्रयत्नमा थियो, ‘तिमी जाऊ । …कृपया तिमी जाउ, अब नवस !’ सुरुदेखिको एकोहोरो श्वास असाध्य गतिवान भयो । जुन त्यसअघि देखिएको थिएन । अन्तिम बल रहेछ उसको त्यो । जबरजस्त निकालेर भनेको थियो, ‘मेरो लागि तिमी प्रियभन्दा प्रिय मित्र हौ…। अलबिदा मेरो साथी !’
