यसका उपरांत माध्व तथा निंबार्क संप्रदायहरुको पनि जन-समाजमा प्रभाव परेको छ । साधना-क्षेत्रमा दुई अन्य सम्प्रदाय पनि त्यस समय विद्यमान थिए। नाथहरुका योग-मार्गबाट प्रभावित सन्त सम्प्रदाय चल्यो जसमा प्रमुख व्यक्तित्व सन्त कबीरदासको छ। मुसलमान कविहरुको सूफीवाद हिंदुहरुका विशिष्टाद्वैतवाद भन्दा धेरै भिन्न छैन। केही भावुक मुसलमान कविहरु द्वारा सूफीवादबाट रंगी भए उत्तम रचनाहरु लेखी गई। संक्षेपमा भक्ति-युगको  चार प्रमुख काव्य-धाराहरु मिल्दछन् : ज्ञानाश्रयी शाखा, प्रेमाश्रयी शाखा, कृष्णाश्रयी शाखा र रामाश्रयी शाखा, प्रथम दुइटै धाराहरु निर्गुण मतका अन्तर्गत आउँछन्, शेष दुइटै सगुण मत के।