कलिलो उमेरमा श्रीमान् गुमाएर एक्लै हुनुपर्ने महिला-पुरुषहरूको शारीरिक चाहनाको केन्द्रबिन्दु हुन्छे । एकातिर पुरुषहरूले ओछ्याउने आशक्त आँखाहरूबाट जोगिनुपर्ने हुन्छ भने अर्कातिर समाजका अन्य मानिसहरू उनीमाथि शंकालु नजर बिछ्याउँछन् । जुन पुरुषसँग बोल्यो, हाँस्यो उसैसँग नाम जोडेर कुरा काट्छन्, व्यंग्य गर्छन् । निर्दोष व्यक्तिले झूटो आरोप सहनु कति पीडादायक हुन्छ त्यो सहजै अनुमान गर्न सकिन्छ । श्रीमान्को मृत्युले भित्री-बाहिरी सम्पूर्ण जिम्मेवारी आफ्नो काँधमा आएको अवस्थामा आत्मविश्वासका साथ अघि बढ्न गाह्रो हुन्छ, त्यसमाथि सादा पहिरनले बढाएको हीनताबोध अनि समाजको कटाक्ष ! यी सब कुरा सहेर, सम्हालिएर हिँड्नु कम चुनौतीपूर्ण कुरा होइन । उमेरजन्य चाहना, रहर तथा आकांक्षाका कुरालाई पनि बेवास्ता गर्न मिल्दैन । भौतिक चाहना तथा आवश्यकता पनि हुन्छन् । एउटा विधुर श्रीमतीको मृत्यु भएको वर्ष दिन नबित्दै पुन: विवाहित हुन्छ तर अठार, उन्नाइस (त्यो भन्दा सानो पनि) वर्षको उमेरमा एक्ली भएकी महिला आजीवन एकल रहन्छे । समाजले बसाएको यो कस्तो नियम हो ?
