वैचारिक आरोह अवरोहमा, राष्ट्रिय अन्तर्राष्ट्रिय मञ्चमा, जनताले भोगिरहेको कठिन जीवनको सहजीकरण, नयाँ संविधानको कार्यान्वयनको सम्बन्धमा र राष्ट्रियतामा देखिन लागेका केही छिर्काहरूको सम्बन्धमा आफ्नो चेतना कति उर्वर छ त्यसको आधारमा मात्र आफूलाई शिखर पदमा घोषणा गर्नु पर्नेमा पूर्वजको विरासतको आधारमा र ३०–४० जना प्रतिनिधिले मलाई फोन गरेर तँपाई ठीक भनेका छन् भन्ने भरमा मात्र नेतृत्वमा दाबी गर्नु हास्यास्पदमात्र नभएर राजनीतिक बचपना पनि हो । राजनीतिमा लागेपछि सम्बन्धित पार्टीका धेरै महाधिवेशन प्रतिनिधिलाई चिनिन्छ, कसैको केही काम गरिदिइएको हुन्छ, उनीहरू आफूप्रति नजिक हुन्छन् तिनै प्रतिनिधिको ध्वाँसमा पार्टीभित्र बार्गेनिङ गर्ने प्रणालीले गुट उपगुटको सिर्जना हुन्छ र पार्टी द्वन्द्वको अखडा बन्न पुग्छ । यी सबै कुरालाई मनन गरेर एउटा सर्वमान्य नेतृत्वमा सहमत हुन सकेमा व्यक्ति केन्द्रित राजनीति, सिद्धान्त र राष्ट्रियतामा केन्द्रित हुने थियो ।
