अधिकांश मान्छेहरूले बोल्न अलिक असहज मान्ने विषय भनेको धर्ममा प्रायोजन गर्नु हो। मान्छेहरूले यसलाई असहज मान्छन् किनभने उनीहरू सोच्छन् कि पैसाको बारेमा छलफल गर्नु आध्यात्मिक कुरा होइन। यद्यपी यो एक अपरिहार्य विषय हो किनभने यो सांसारिक जीवनको साधारण वास्तविकता हो- मठहरू र धार्मिक संस्थाहरू प्रायोजकको उदारता र कोष (धन) बिना संचालन हुन सक्दैन। वास्तवमा, बुद्ध आफैंको समयमा पनि प्रायोजन विषय सम्बोधन गरिएको थियो। मगडा साङ्मो र तिनका पिता सुड्डाटा जस्तै उहाँका चेलाहरूको उदाहरणले हामीलाई प्रायोजनको सही मनोवृत्तिको पाठ सिकाउँछ र हामी सिक्छौं कि कसरी प्रायोजन आध्यात्मिक अभ्यास हुन सक्छ। प्राप्तकर्ताको दृष्टिकोणबाट पनि त्यहाँ प्रायोजन छ, जुन म यहाँ कसरी धर्मशाला र तिब्बतीयन नेतृत्वले उनीहरूको प्रायोजकहरूलाई अस्वस्थ प्रकारले व्यवहार गर्दछन् भन्ने सन्दर्भमा सम्बोधन गर्देछु।
बिगत १५ बर्ष भन्दा बढी समय देखी मैले हाम्रो कुल, अभ्यासहरू तथा परम्पराहरूका बारेमा बोल्न चाहिरहेको थिएँ । मेरा गुरूबाट मैले यस विषयमा चुप रहन तथा शान्त रहन सल्लाह पाइरहेको थिएँ । मेरो गुरूको निर्देशनको अवहेलना गर्न म सक्दिन । केही बर्षको अन्तरालमा मैले यस बारे बोल्न सक्छु कि भनेर सोध्दै आएको छु र अन्तत: गत बर्ष मैले स्वीकृती पाएँ । मैले यस विषयमा शान्त रहन निर्देशन पाउँदै आईरहेको थिएँ ।