अझै के भने नेपाली भाषाको प्रसार सीमापारिका अन्य देशमा समेत भइसकेको छ । यस्तो अवस्थामा नेपाली वर्णविन्यासका अन्तर्राष्ट्रिय प्रयोक्तासंग पनि समन्वय र सामञ्जस्यका साथै तिनको सुझाउ र सहमति समेत चाहिन्छ । तसर्थ देशभित्र अहिलेसम्म भएका व्यक्तिगत एवं संस्थागत प्रयासमा समन्वय र एकरूपता स्थापित गरी देशबाहिरका प्रयोक्ताको सहमति समेत जुटाएर सर्वत्र कार्यान्वयन तथा अनुगमन गर्नसक्ने उच्चस्तरीय केन्द्रीय निकायको स्थापना अपरिहार्य भइसकेको छ । यस्तो निकायका अभावमा यो अन्योल रही नै रहने देखिन्छ । अहिले वर्णविन्यासका चाहिंदा र नचाहिंदा नियमहरू बोकेर जेजति धुरन्धरहरू देखिएका छन् ती सबै एक समयका बाइसी र चौबसीका भुरेटाकुरेजस्तै हुन्, जसलाई एकीकरण गर्ने दिगो निकाय चाहिएको छ ।
