गाईभैँसी चराउँदाचराउँदै उम्केको 13 वर्षे किशोर। गाउँतिर 'ओठ निचोर्दा दूध आउने' भन्थे। तर, वर्माको लडाइँमा पुगेर त यिनले धेरैको सातो उडाए। मर्नुअघि मान्छेका आँखामा जुन बीभत्सता देखिन्थ्यो, त्यसले उनको पनि अन्तरआत्मालाई पीडा हुन्थ्यो। तर, उनी मान्छे मार्न बाध्य थिए। आफूले नमारे उसले माथ्र्‍यो। त्यसैले थापालाई मान्छे मारेर कहिल्यै पछुतो भएन। कसैलाई मार्नैपर्ने नियति भएको थियो। युद्धको नियम नै पनि यही हो। मार, मार र माररिहू अनि मात्र युद्ध जितिन्छ। त्यसैले शत्रुहरूको छातीमा गोली ठोक्नु उनका लागि केटाकेटीमा आफूले खेलेको आँखा छोप्ने खेलजस्तो मात्र थियो।