एक साताअघि उहाँलाई क्यान्सर भएको थाहा भयो । त्यो बेला म ४ घण्टा बेहोस भएछु । यो मेरा लागि पत्यारै गर्न नसकिने सत्य थियो तर उहाँका अघि मैले हाँसी–हाँसी पूर्ववत् सेवा गरेँ । उहाँ पटक–पटक हनिमुन मनाउने बेला मैले तिमीलाई अस्पतालमा राख्नुपर्‍यो भन्दै रुनुहुन्थ्यो । म क्यान्सरको खबर कुनै पनि मूल्यमा उहाँलाई थाहा नहोस् भन्ने चाहन्थे । नभन्दै उहाँलाई थाहा हुन दिइन तर म आफैंलाई कसरी लुकाउन वा ढाँट्न सक्थे ? अस्पतालको ट्वाइलेटमा घन्टौं रोएर बस्थें अनि नुहाएर फर्कन्थें । सम्भवत: पानीभन्दा बढी त्यहाँ आँसु बग्यो होला ।
