भन्न पनि लाज भएर आउँछ समाज वदल्ने प्रयासमा हिँडेको म एक पत्रकार । दिनभरी थोरै विकाइमा धेरै मिहेनत लगाएर आफ्नै सञ्चारमाध्यम लाइ चित्त वुझाउन नसकेको थाकेको ज्यानमा थोत्रो झोला भिरेर हिडेको म एक कामदार ।
ससुरालीमा ज्वाइ त पत्रकार पोत नाम कमाएको म, बेलुका कोठामा पुग्दा श्रीमतीले आज चामल सकिएको छ भन्दा एउटा विस्कुट र तातोपानिमा रातकटाउने लाचारी पति, उफ समाजमा देखिएका कु दृश्य एक कप चिया देखि सानातिना वन्दि खाम हुदै, भटभटेका लागि केहि इन्धन अनि एक प्याक भोड्का र सेकुवामा विकेको मेरो पेशा देखि आजित म, कसरी समाज सुधारको वाटो सम्हाल्न सकुँला, ति सारा दृश्यहरुले वारम्वार घोचिरहने चिहाइरहने मेरो सोचाइमा साथ नदिने मेरौ भुत्ते सञ्चार माध्यमको म एक सिपाहि ।
श्रीमतिले पाँचठाउँ च्यातिएको कुर्ता सम्हाल्दै दिन भरि अमिलो मनका साथ कुरिरहेकी हुन्छीन, निरास भएर घर पुगेको मलाइ उनको आवश्यकता वताउने हिम्मत पनि जुटाउन नसक्ने अरु लाई न्याय दिलाउन हिडेको म वाटै पिडित वनेकी जिवन संगिनीको पति म, श्रीमती लाइ एक आङ राम्रो कपडाको लागि तलवको पर्खाइमा ३ महिना कटाउने म, विवस सञ्चारकर्मी । खराव सँस्कारलाइ सदैव सुधारका लागि पहल गर्ने मलाइ जिन्दगीमा कसै सँग पनि डर लागेन । केवल डर लाग्यो त्यो छोरीको स्कुलले ३ महिनामा पठाउने स्कुल फि सँग ।
ससुरालीमा ज्वाइ त पत्रकार पोत नाम कमाएको म, बेलुका कोठामा पुग्दा श्रीमतीले आज चामल सकिएको छ भन्दा एउटा विस्कुट र तातोपानिमा रातकटाउने लाचारी पति
घर वाहाल समयमा दिन नसकि घरवेटिले वारम्वार तारिक लगाएर घर छाड्न दिएको म्याद लाइ तामेलमा राख्दै भोलि वादमा दिनभरी मनमा ब्यथा भए पनि आफ्नो स्वाभिमानमा उभिएर वाँचेको म । धेरैले सोच्ने गर्छन कसैको रस पिलामा नविक्ने ठुलो पहुँच भएको मान्छे, हरेक कार्यालयका हाकिम सँग हात मिलाउछ, मन्त्रि सँग सिधा उभिएर अन्तरवार्ता लिन्छ । यो सत्य होला तर दृष्टी गुमाएको समाजका लागि सदैव दृष्टिका लागि अपिल गर्ने म आज त्यहि समाजले जन्माएका आफुलाइ पत्रकारको संघ्या दिदै हिँड्ने टिकाउ हैन विकाउ केहि मित्रहरुका कारण हर ठाउँ हर क्षेत्रमा सिर नीहुराएर हिड्न विवस म सञ्चारकर्मी । राजनितीको खोल आढेर खुलेआम नोटमा चिप्लेटि खेल्ने तिनै सञ्चारकर्मीहरु सँग गाँस वास कपास अमिल्दो म हरेक सभा सम्हेलनमा भेडाको वथान भित्र अल्मलिएको हुन्छु ।
मेरो मानस पटलले पटक्कै मान्दैनकी धेरै वाटाहरुमा अलमलमा परे पनि नजानेको वाटो हिँडौँ । साँच्चै दोधारमा हुर्किएको मेरो विचार वदल्ने धेरै साथहरु नपाएको भने होइन तर समाजको ठुलो अभिभारा वोकेको म ति साथहरु नस्विकार्दा आज एक्लै हिँडेको छु । तर मलाइ प्रवाह छैन म आफ्नै स्वाभिमानमा वाँचेको छु । अभावै अभावमा सिर्जिएको म एउटा सञ्चारकर्मीको ठुलो दलदलमा फसेको छु नत कसैले सहयोग गरेर उद्धारनै गर्न सक्छ नत आफैँ छुट्न सक्छु । मेरो समाजका हरेक विषय र शीर्षकलाइ नजिकबाट नियाल्ने गर्छु ति शोसणमा परेका अर्ध मुर्छित लासहरु यत्र तत्र केहि चेतना भएर पनि नभए जस्ता लाचारहरुका भिडमा म निरिह सञ्चारकर्मी अनि मेरै नजिकको सञ्चार माध्यम ।
आज म भुत्ते हतियार वोकेर टुलुटुलु हेरीरहन्छु यि आफ्नै अनि ति सञ्चारकर्मी, सञ्चार माध्यम र नकारात्मक समाजका दृश्यहरु ………….