‘तपाईंको सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण काम के हो ?’ कसैले सोधे उनी एकछिन पनि नसोची भनिदिन्छन्, ‘प्राविधिक शिक्षालय ।’ शर्माको जीवनको सुखानुभूति छ त्यसमा । त्यो काम उनलाई अझै पनि सपना देखेजस्तो लाग्छ । “पहिले नेपालगन्जको कोसेली भनेकै तरकारी हुन्थ्यो जुम्लालाई, अहिले कर्णालीका फलफूल र तरकारी नेपालगन्ज, सुर्खेततिर जान्छन्, त्यही एउटा शिक्षालयले सिंगो कर्णालीलाई दुई सय वर्षअगाडि ल्याइदिएको छ,” उनी भन्छन्, “सीटीईभीटीको आठ वर्षमा जुन रफ्तार थियो, त्यो स्लो डाउन भएको छ । अझ बलियो पार्नुपथ्र्यो । मैले जति बनाएँ, त्यसभन्दा माथि गएन ।”
