प्रायः दसैँतिर या त सांस्कृतिक या खेलकुद या दुवै प्रतियोगीता हुन्थे । काठमाडौं वा अन्य सहरमा बसेर पढ्ने, जागिर खाने वा व्यवसाय गर्ने ‘दाइहरु’ ठूलै मान्छे गनिन्थे र तिनीहरु यस्ता प्रतियोगिता र खेलकुदमा सोझै भाग लिन पाउँथे । कस्तो खेल्थे वा प्रदर्शन गर्थे, अड्कल होस या नहोस, वा! वा! भन्दै ताली ठोक्ने धेरै हुन्थे । खेलका कतिपय प्राविधिक शब्द हामीलाई भन्दा तिनलाई आउँथ्यो र अंग्रेजी तिनले फरक तरीकाले उच्चारण गर्थे । म ठान्थेँ, मैले बोलेको ठिक छ । तर धेरै जसो तिनकै ठिक हुने रहेछ । जस्तो कि – मैले धेरै समयसम्म ‘प्लेन्टी’ भनेको खासमा ‘पेनाल्टी’ रहेछ ।
