तर, अर्को भित्तोमा ठोक्किएर बेग्लै प्रतिध्वनि सुनिन्थ्यो। केही पछि थप विवरण आयो, जहाजको पाइलट अरू नै रहेछन्। तर, ती पनि त अरूका आफन्त हुन् नि ! आफ्नो मित्र सकुशल भएकामा लागेको खुसी पनि त्यति विरक्तलाग्दो हुन सक्दो रहेछ। म मोबाइलमा आएको सन्देश हेरेर एकोहोरो भइरहेँ, लगातार साता दिनको फरकमा दुईवटा दुर्घटनाहरूबाट म उम्केँ। २३ वैशाखमा भुजुंगखोलामा आएको अकल्पनीय प्राकृतिक विपत्तिका बेला म त्यहीँ नै हुने कार्यक्रम अन्तिम अवस्थामा रद्द भएको थियो। त्यसको एक सातापछि म कामले पोखरा पुगेको थिएँ। र्फकने बेला रवीन्द्रले फोन गरेको थियो। बिहानै जहाज उडाएर पोखरा आएको उसले मलाई लोभ्याएको थियो, "आज म यतै बस्ने हो। भोलि बिहानै जोमसोमका पाँचवटा फ्लाइट छन्। तँ पनि हिँड् बरू। साँझ दुई भाइ सँगै काठमाडौँ फर्कौंला।'
