नैतिकता तथा आचरण पालनमा कुनै पनि नयाँ प्रणाली विकास गर्न सम्भव छैन जुन हरेक अवस्थामा संसद् सदस्यहरूको व्यवहारलाई सञ्चालित गर्न सक्षम होस् । धेरैजसो अवस्थामा कुन व्यवहार सही हो र कुन गलत हो ? भन्ने कुरा संसद् सदस्यहरू आफैंले निर्णय गर्नुपर्ने हुन्छ । यसको अर्थ हो, सम्बन्धित निकायबाट नै त्यहाँको व्यवस्था बुझुन् र स्वीकार गरुन् भनेर आफ्ना सदस्यलाई शिक्षित र प्रशिक्षित गर्नुपर्ने अवस्था रहन्छ । साथै, नैतिकता तथा आचरण व्यवस्थाले सबै अवस्थामा संसद् सदस्यहरूको व्यवहारलाई निर्देशित गर्न सक्दैन । यसको अनुपालन संसद् सदस्यकै सुझबुझ र बुद्धिमत्तामा निर्भर हुन्छ ।
