तामाङहरु स्वभावैले जन्मजात विनोदप्रिय हुन्छन् । उनीहरुको प्रसिद्ध लोकवाद्य ‘डम्फु’ हो । शहरी जीवन व्यतीत गर्नेबाहेक गाउँमा बस्ने हरेक नरनारीले डम्फु जाउन र डम्फुको तालमा नाच्न र गाउन जानेको हुन्छ । तामाङको जन्मदेखि मृत्युसम्मको कुनै पनि अवस्थाको जीवनमा डम्फु अनिवार्य अङ्ग मानिन्छ । यो हेर्नमा ठूलो आकारको खैँजडीजस्तो हुन्छ । डम्फुको आविष्कार कसरी र कहिले भयो त्यसको खास इतिहास पाइँदैन । तर त्यसका विषयमा चलेको एउटा किंवदन्ती वा दन्तेकथा निकै चाखलाग्दो देखिन्छ । उनीहरुको विश्वासअनुसार त्यो कथा यस प्रकार छ –