डन्ट टच मी ओ कविताहरू !बिहानचिऽऽऽसो स्वप्नदोष सुरुङबाट म उम्कन्छु जबदुर्गन्धित अन्डरवेयर अनुहार पखाल्छुजन्डिस स्टोभ सल्काउँछुचिया उमाल्नधुजिएको अखबार मार्का कमिजमा आइरन कुदाउँछुसरकारी वनजस्तो पातलो दारी मिलाउँछुछिमेकी घर हेर्छुझ्यालमा ओएसिस युवती देखेपैले, कपाल मिलाउथँेबैँस सुसेल्थेँ	कविता कोर्दथेँआइन्दा डन्ट टच मी ओ कविताहरू ! दिउँसो स्लो पोइजन खाना होटेलमा उधारो खान्छुएउटा श्रम–शिविरजस्तो जागिरजहाँ धाउँछुदिनभरि स्वाभिमानको छाला काढ्छुघरी–घरी घडीमाथि शंका उमार्छुगर्भवती टाइपिस्टबारे सामाजिक प्रदूषण फैलाउँछुर पनि कविता कोर्दथेँआइन्दा डन्ट टच मी ओ कविताहरू ! बेलुकाअल्छे ढोका मेरो स्पर्शलेब्यूँझन्छ आङ तानेर क्यारऽऽऽओछ्यानमा पल्टेरआरक्षित दुर्भाग्यजस्तो सिलिङको कालो माकुरो ताकेरगाउँमा उमेरले लखेटेका बाआमा सम्झन्छुबैँसले बहिष्कृत र पनि अविवाहित ठूल्दिदी कल्पन्छुनपढेर गाउँमा साइरन बजाउँदो भाइलाई सम्झन्छुकर्तव्यबोधले मैलाई लात हान्छ कस्सेरर पनि कविता कोर्दथेँआइन्दा डन्ट टच मी ओ कविताहरू ! साँझपखपसलको एक छेउट्रान्जिस्टर नारायणगोपाल सुसाइरा’ हुन्छ“जीवनदेखि धेरै धेरै नै थाकेर......”अर्को छेउ ममृत्युभन्दा तीऽतो रक्सी खिप्दै उक्लन्छुमतालु सिंढी टक–टक–टक–टकसाँघुरो गल्लीअतिक्रमण गर्छु एकाएक जबसडकछाप कुकुर गाली भुक्छ ‘साऽऽऽला’जति बेला पुग्छु डेरा घरपट्टिकी छोरी कवितामैले म्वाइँ खाएदेखिन् मकहाँ धाउन छाडेकी छेकौसीबाट लुकेरसिमसिमे नजरको टर्चलाईटले चियो गरिरा’ हुन्छे ।आजभोलि कविताहरू मदेखि रुष्ट छन्मेरा नियतिसँग असन्तुष्ट छन्ओ कविताहरू !नटोक मलाईअरू मात्न देऊक्रमशः स्खलित हुन देऊमर्लिन मुन्रोले आत्महत्या गर्दारात मलाई हाराकिरी गर्न देऊबिन्ती !तिम्रो टापूमा मलाई डाक्ने नगरमेरो दुःस्वप्नको हाट तिमी नभरप्लिज, समान्था फक्स बजाउने नगर “टच मी...”महंगीमा मेरो मायाकवितासरि सस्तिएछअस्वीकृत कविताको लामबजारमा सूचिकृत हुन सकेन अस्ति भट्टीमा धरौटी बस्न सकेनभिसा नमाग, ओ कविताहरू !आइन्दा कविता लेख्दिनडन्ट टच मी ओ कविताहरू !