'साथी मरेर यहाँ चितामा सुतिरहेको छ, यसलाई भने अझै खिरकै लोभ छ', श्यामे नबोलीकनै सास टप्प पारेर चितामै बस्यो । मुखमा आगोको ताप त सह्यो । तर जब उसको शरीरलाई आगोले भतभती पोल्न थाल्यो, उसले सहनै सकेन । म तँलाई खिर खुवाउँदिन भन्दै चिताबाट निक्लेर आथा आथा भन्दै खोलातिर भाग्यो । सबै मलामी हेरेको हेरै भए । साथी मरेको पिरभन्दा पनि खिर खान नपाएको पिरमा परेको सेते खुसी भयो । उसले मनमनै भन्यो, 'अब खिर नखुवाएर धर, भरे त आउने घरमै त हो नि'भन्दै उ सबै मलामीसँगै घर फर्किए।
