कमरेड, धेरै लेख्ने भनेर सुरु गरेको थिएँ । तर, हात काप्यो, मुटुको भड्कन बढेर भन्न खोजेको कुरा पनि समजमा आएन । केही हरफ कोरे । पत्रको अन्त्यमा छु । बहुसंख्यक जनताको सुन्दर, सुखद र समृद्ध संसारको उदय नभएसम्म उत्पीडितहरु सबै महाजेलभित्र नै छन् । हामी जेल बस्नु र घरमा बस्नु अर्थ थोरै फरक भएपनि हाम्रो आस्थाको साम्यवाद नआउँदासम्म शासकहरुको दमन जेल भन्दापनि कम चुनौती छैन । क्रान्तिले पूर्णता पाएको छैन । तपाईँलाई माया गर्ने वर्गले भेटको प्रतिक्षा गरिहेको छ । प्रतिक्षाको घडी सकियो भने डिल्लीबजारमा उकालो हुँदै तपाईँलाई भेट्न आउनेछन् ।
