उहाँले म चितवन आउँदा ठूलो खुसी व्यक्त गर्नुभएको थियो तर पछिल्ला दिनहरुमा म र मेरो कामप्रति सन्तुष्ट हुनुहुन्नथ्यो । हुन पनि म नयाँ थिएँ; खास गरी चोरी सिकार नियन्त्रणसम्बन्धी ज्ञान, अनुभव र सीपको ममा कमी थियो । अति रिसाउने बानी, कहिलेकाहीँ आफूखुसी कार्यालयको काम छाडेर घरतर्फ हिँड्ने प्रवृत्ति, आफूले राम्रो गर्न खोजिरहेको छु र त्यो कुरा मैले नभने पनि अरुहरुले स्वतः बुझिदिनुपर्छ भन्ने आग्रह जस्ता कमजोरी ममा थिए । त्यसमाथि साधनस्रोत पर्याप्त थिएन र कर्मचारीहरुको टिम तथा सुराकी संयन्त्र पनि प्रभावकारी बन्न सकेको थिएन । तीन–चार जना सुराकी थिए; ती पनि तलब नपाएर कराइरहेका हुन्थे । ठोस सूचना र जानकारी नै प्राप्त हुँदैनथ्यो । गैँडा मरेको खबर आइपुग्थ्यो तर कसले मा¥यो केही पत्तो हुँदैनथ्यो । तैपनि साथीहरुसँग मिलेर, आफ्नो क्षमताले भ्याएसम्म रातदिन नभनी म काम गरिरहेकै थिएँ ।
