‘म गैससमा काम गरिरहेको मान्छे । एकाएक पत्रिका प्रकाशन गर्ने आँट गरें,’ उनले भने, ‘पत्रिका प्रकाशनसम्बन्धी सैद्धान्तिक र व्यावहारिक ज्ञान थिएन । जब काम थालियो, अनि थाहा हुँदै गयो । यो काम त महाभारत नै रहेछ । म अन्जानमै पत्रकार भनिएँ ।’ पत्रिका प्रकाशित गर्ने भनेपछि त्यसमा केही छापिन पर्यो। छाप्नलाई लेख्नैप¥यो । बाध्यताले लेख्न सिके । उनलाई पत्रकारिताप्रति रस भिज्दै गयो । दुःखको कुरा स्वाभिमान मासिक चार अंकपछि बन्द भयो ।
