गंगू प्रकाशस्वरुप भइरहेको थियो । उसको शरिरमा यति तेज थियो कि उसको शरिरमा आँखा अड्याएर हेर्न पनि गाह्रो भइरहेको थियो । उसले भन्यो, ‘हेर, दुनियामा प्रेमको बास भएकोले नै प्राणीहरु बाँचेका छन, पोषणबाट मात्र कोही बाँच्न सक्दैन । आफ्ना नानीहरुलार्इ कस्ले पाल्छ भन्ने कुरा त्यस आइमाइलार्इ के थाहा, घर नपुग्दै गाडीमै मर्छु भन्ने कुरा त्यस धनी मानिसलार्इ के थाहा, भोली शरिरमा लगाउने कपडा चाहिने हो कि, लाशमा बेर्ने कात्रो, कसलार्इ के थाहा ।
