एकदिन क्याम्पसका एकजना महिला प्रध्यापकले भन्नुभयो, भाइ तिम्रो नाम यहाँ छैन, तर तिमि सधै किन यहाँ आउँछौ ?’ म्याम मलाई यो क्याम्पसमा पढ्ने इच्छा छ, नाम लेखाउनका लागि गाउँबाट आएको थिए तर आउँदा आउँदै समय ने सकिएको थियो, तैपनि केही उपाय लाग्छ कि म यहाँ आइरहन्छु, हरेरामले जवाफ दिनुभयो । त्यतिबेला हरेराम १६ वर्षको मात्र हुनुहुन्थ्यो । १६ वर्षको ठिटो त्यो पनि गाउँ देहातका । चित्रकाला पढ्ने जुनुन देख्दा क्याम्पसलाई पनि उहाँको बारेमा सोच्न बाध्य बनाएको थियो ।
