शान्ति निर्माण तथा द्वन्द्व रुपान्तरणको एउटा कोर्स अध्ययनकै लागि अमेरिका जानु पर्ने थियो उनीहरुलाई । दूतावासका कर्मचारीले एकले मात्र भिसा पाउने भए को जाने भनेर सोधे । तासीले भनिन्, “त्यसो भए कोही पनि नजाने ।” अन्तत: दुवैलाई दश बर्षे भिसा लाग्यो । अमेरिकामा अर्को रमाइलो घटना भइदियो । उनीहरुको एउटा “क्रस” पनि जुधेछ । साँझ कोठामा आएर कुरा गर्दा दुवैले राम्रो लागेको मान्छे त एउटै परेछ । उनीहरुको मोवाइल नम्बर पनि एउटै छ । फोन आउँदा जसले उठाए पनि कसैले को भन्ने थाहा नै पाउँदैनन् । कारण, उस्तै स्वर र बोल्ने तरिका मात्र होइन दुवैका सबै कुरा दुवैलाई उत्तिकै थाहा हुन्छ । स्कुलमा छंदाको एउटा सन्दर्भ नुन्सीलाई सधै सम्झना हुन्छ, “तासीलाई कसैले गाली गर्दा खै थाहा नै नपाईकन मेरो पनि आँशु आउँथ्यो ।”
