सात महिनाअघि अर्थात् २०६९ जेठमा प्रचण्ड–बाबुरामको नवप्रतिक्रियावादी गुटसित हामीले आवेग र उत्तेजनामा सम्बन्ध विच्छेद गरेका थिएनौँ । त्यहाँ कसैले अमुक मन्त्री नपाउनु वा खास पार्टीपद नपाउनुको उत्तेजना र आक्रोस कारक तत्त्व बनेको थियो भन्ने लाग्दैन । त्यसको केन्द्रमा प्रमुख रूपमा वैचारिक पक्ष नै थियो । मूलतः राष्ट्रिय स्वाधीनता र जनतन्त्रको प्रश्न नै प्रमुख प्रश्न बनेको थियो । महान् जनयुद्धका बीचबाट विकसित भएको एउटा जुझारु शक्ति यस नयाँ अभियानको सशक्त मोर्चाका रूपमा अग्र पङ्तिमा आएको थियो । त्यहाँ विचार, राजनीति, नेतृत्व, कार्यदिशा सबै कुरा जोडिएर आएका थिए । त्यहाँ विश्वास र प्रतिबद्धता दुवै थियो । इतिहासबाट शिक्षा लिएर नयाँ ढङ्गको पार्टी निर्माण गर्दै नेपाली क्रान्तिलाई अन्तिम टुङ्गोमा पुर्याउँछौँ भन्ने अठोटका साथ हामीले नयाँ पार्टीको झण्डा उचालेका थियौँ ।
