पौराणिक मान्यताका अनुसार धूमकेतुको आगमन अपशकुन लाने वाला मानिन्थ्यो। केही मानिसोले यसलाई गिर्दै ताराहरूको संज्ञा दिएको थियो। अरस्तूले आफ्नो प्रथम पुस्तक मिट्रियोलोजीमा धूमकेतुको चर्चाको थियो। पहिलाका धेरै बुद्धिजीविहरूले यसलाई सौरमण्डल का ग्रहहरूका रूपमा मान्यता दिएको थियो। परन्तु अरस्तूले यस धारणालाई अस्वीकार गरे किनभनें ग्रह आकाशमा एक निश्चित नक्षत्रमा देखिन्छन् जबकि धूमकेतु आसमानमा कहीं पनि देखे जा सक्छौं। अरस्तूका अनुसार धूमकेतुहरूको जन्म पृथ्वीका बाह्य वातावरणमा भएको थियो। धूमकेतुहरूको प्रकार उल्का, एरोरा, बोरोलियास र आकाशगंगाका लागि पनि अरस्तूको यही मान्यता थियो। अरस्तूका यस मतदेखि धेरै तत्कालीन बुद्धिजीवीहरूले असहमति जताई थियो। सेनेकाले नेचरल क्वेश्चनमा यस मतमा असहमति व्यक्तको छ। तिनको अनुसार धूमकेतुहरूमा बाह्य वातावरण वा पवनको कुनै असर हुँदैन। तबका मानवलाई अन्तरिक्ष का बारेमा धेरै कम ज्ञान थियो।