“तपाईंलाई हाम्रो सिनियर डाक्टरले भिजिटर्स क्वार्टरमा राखिदिनू भनेर अह्राउनु भएको छ । भोलिदेखि उतै बस्नुहोला ?” उनी भन्छन् । मलाई भन्न मन थियो, “म तीन रात भुईंमा, करिडरमा सुतिसकेँ । तिमीहरूका नर्सहरूको हप्कीदप्की खाइसकेँ, पाले दाइको गाली खाइसकेँ, अब तिमीहरूको क्वार्टरमा जान्नँ ।” तर, भनिनँ । आममानिसले सदा हप्कीदप्की खाएकै छन् हस्पिटलमा, कार्यालयमा, बैंकमा, उद्योग परिसरमा । म केही लेख्नेबाहेक उनीहरूमध्येकै एक हुँ । निर्धालाई गाली हाम्रो संस्कार नै हो । म जिरो पर्सन्यालिटीको अवस्थामा छु । कविता लेख्दाको गौरवबोध अहिले मसित छैन । मैले भनेँ, “डा सा’ब ! मेरी छोरी आईसीयूमा छे । मलाई स्वस्थ बनाएर फर्काइदिनूस् । तपाईंहरूको ठूलो सम्मान त्यही हो ।”
