गाउँ पञ्चायतको पिउनलाई रउसे भन्न त सकिंदैनथ्यो । तर ऊ हडवडे चाहिं थियो । ऊ हिंड्दा पनि कुम हल्लाउँदै बुद्रुक् बुद्रुक् उफ्रे जसरी हिँड्थ्यो अनि बाटामा जो मान्छे भेट भए पनि “हाउ, कां हिन्या हाउ ?” भनेर सोध्थ्यो । त्यसपछि मात्रै उ त्यो मान्छेलाई नियालेर हेथ्र्यो र आफूले मान्नु पर्ने रहेछ भने, “नमस्ते हजुर” भन्थ्यो, आफू समानको रहेछ भने, “ए दौंतरी पो,” भनेर हाँस्न थाल्थ्यो अनि आफू भन्दा सानो रहेछ भने “ए लौ, म त को पो भन्या” भन्दै हाँस्न थाल्थ्यो । त्यसैले स्कूलमा पनि उसले चन्दा मागिसकेपछि भन्यो, “नमस्ते छ है हाम्रा सप्पै सरहरुलाई ।”
