कथा पढुन्जेल रमाइलो नै लाग्यो तर घनश्याम दाई लाई पटक पटक जोइतिङ्ग्रे पति भनि सम्बोधन गरेको मा भने अलिक खल्लो लाग्यो है मलाई त .
कथाले धेरै कुरा बोलेको छ । तर एउटा कुरा एपार्टमेण्ट भाडामा लिएर भर्खर कामको खोजि गरिरहेको परिवार कसैको पार्टीमा जादा सुन र अत्तरले झकिझकाउ त हुदैन होला हौ…कम गार्हो छ अर्काको देशमा सेटल हुन । त्यहि माथि एउटा सामान्य कार किन्न नसकेको अवस्थामा लेखक स्वम्ले ड्रप दिएको छ । खैर कथाले एउटा भिन्न स्वाद पस्केको छ…जो भए पनि लेखकलाई र अनुवादक शशांक लामा जीलाई साधुबाद ।
धेरै राम्रो लेख, सारै सान्दर्भिक………यस्ता घटना धेरै ठाउमा पाइन्छ, आजकल बच्चा बच्चीको नाम अंग्रेजीमा राख्ने चलन छ, यो सारै घातक छ, आफनो पहिचान नै गुम्ने सम्भावना छ !
मलाई पनि गोरेहरुले क्रिस, क्रिस भनेर सम्बोधन गर्छन तर मा प्रतेक पटक मलाई कृष्ण भनेर बोलाऊ भन्छु तर दुखको कुरा मेरो नेपली साथिहरु कृष्ण लाई किस्न किस्न भन्छन ! त्यसैले नाम आफ्नो पहिचान अनुसारको हुनु पर्छ र शुद्द उचारण हुनुपर्छ भन्ने मेरो विचार !!