'तुरुन्तै आउनू', यो वाक्यसँग उसलाई असाध्यै रिस उठ्छ । के ऊ र्सूयको प्रकाश वा बिजुली हो जो तत्काल गन्तव्यमा पुग्छ - तुरुन्त आउनू त उसको डाइरेक्टरले पनि भनेको छ । यो तुरुन्तमा सम्भावना छ । ट्याक्सीबाट पाँच मिनेटमा पुग्न सकिन्छ । तर त्यो तुरुन्त कसरी तुरुन्त हुनसक्छ - काठमाडौँबाट आबुखैरेनी पुग्नै चार घण्टा लाग्छ । त्यहाँबाट उकालो चढ्दै उसको गाउँ छिम्केश्वरी पुग्न छिटो हिँड्नेलाई ६ घन्टा लाग्छ । उसको कुरा अलग छ । पहिले त हिँड्नु उसको बाध्यता हुन्थ्यो । ६ घण्टा लाग्ने बाटो ऊ चार घण्टामै काटिसक्थी । ऊ काठमाडौँकी सफल मोडल भइसकी । सुपर मोडल बन्ने उसको यात्रा जारी छ । फ्लाटबाट ओर्लनेबित्तिकै ट्याक्सी पाइन्छ । छिम्केश्वरीमा जस्तो मोटर देख्नै ६ घण्टा ओर्लनुपर्ने स्थिति छैन । पहाडमा घाँस-दाउरा गरेर हिँडेको उसलाई अब एकादेशको कथाजस्तै लाग्छ । आमा सिकिस्त छिन् भन्दैमा ऊ अब कसरी जाओस् । घरसम्म गाडी जाँदैन । प्लेन जाने भए कुरा बेग्लै हुन्थ्यो । सहरमा उसलाई सास फेर्नै फुर्सद हुँदैन । दिनकै कैयन् पल्ट फोटोसेसन गराऊ, विज्ञापन सुटिङमा जाऊ । फेसन सोमा क्याटवाक गर । एमडीसँग नाइट क्लब धाऊ । सफलता पाउनु छ भने यी सब उसले गर्नैपर्छ । नत्र भोलिदेखि नै फेरि सुक्खा डल्ला फोर्न छिम्केश्वरी फर्किए हुन्छ ।
