        यो संसारका सम्पूर्ण प्राणीहरू मरणशील छन् । त्यसैले त यस संसारलाई मर्त्यलोक पनि भनिन्छ । धन सम्पति, युवा अवस्था, पत्नी र सन्तान सबै अनिश्चित छन् । समयको गतिमा यी सबै छ्यणभरमै नष्ट हुन सक्छन् । यस संसारमा जोसुकैले जतिसुकै धन आर्जन गरे पनि मृत्यु पस्चात आफ्नो साथमा न केही लिएर जान सक्छ नत जिउँदै छदा सुनको रोटी र नोटको सब्जी नै खान सक्छ । उक्त सम्पती उसले कसरी कमाएको हो सोही अनुसारको फल भोग्नु पर्ने भएकाले पाप या पूण्य मात्रै उसको साथमा जान्छ र त्यो नै अर्को जन्मको उसकै प्रारब्ध बन्दछ । धर्मबाट अर्थको प्राप्ति हुन्छ, अर्थद्वारा भोग सुलभ हुन्छ र त्यही भोगबाट वैराग्यको प्राप्ति हुन्छ । धर्मपूर्वक उपार्जित धनबाट जुन भोग प्राप्त हुन्छ, त्यसबाट एक दिन अबश्य वैराग्यको उदय हुन्छ । धर्मको विपरीत अधर्मबाट उपार्जित धनद्वारा जुन भोग प्राप्त हुन्छ, त्यसबाट भोगको प्रति आशक्ति उत्पन्न हुन्छ । ईश्वरार्पण बुद्धिबाट यज्ञ, दान आदि कर्म गरेर मानिस मोक्ष फलको भागी हुन्छ ।