केहि कुराहरु हुदा रहेछन, जुन सत्य भए नि पत्यार नलाग्ने ! खै कुन्नि किन हो – आफ्नै आँखा अघि, आफ्नै सामुन्नेमा भएको घटना तर नि अह विश्वास नै हुदैन ! जबरजस्त विश्वास गर्नु परेको छ – यो सत्यता लाइ ! गीतमा योगेश्वर अमात्य भन्नु हुन्छ -‘लोग्ने मान्छे भएर, रुनु हुन् ...’ तर त्यस्तो साहस बटुल्न नै सकिन मैले ! सम्झी सम्झी रुन मन लाग्ने ! लोग्ने मान्छेको मन चाहि कहाँ ढुंगाको हुदो रहेछ र ? मनै त हो ! सत्य अनि आफ्नै सामु भएको घटना लाइ विश्वास गर्न / पत्याउन नसके पछी ... मन त्यसै भाच्चिएर भक्कानिदो रहेछ ... नसुक्ने हिम नदि झैँ घरि घरि नयन देखि शयन सम्म रुझ्ने आशुको दलिन भेल भै आइदिदो रहेछ – आफैले थाहै नपाइ !
