दुर्भाग्य, नेपालका माओवादीले डकैती, हत्या, लुटलगायतका जघन्य अपराध गर्न सिके । तर राष्ट्रिय भावना र नैतिकताको कखरा पनि सिकेनन् । यस्तो अनैतिक, भ्रष्ट र अपराधी समूहलाई काखी च्यापेर आ–आफ्नो राजनीतिक भविष्य बचाउन खोज्ने हिजो, आज र भोलिका सहयात्री दलहरूले इतिहासलाई के जवाफ देलान् ? माओवादीलाई काखमा राखेर हिजो नेपाली कांग्रेसले चुम्बन र आलिंगन ग¥यो, आज वामगठवन्धनको नाममा त्यही दृश्य देखिएको छ । आफूलाई ‘राजावादी’ (?) भन्नेहरूले माओवादीकै नेतृत्वमा सत्ताको स्वाद लिए । कांग्रेसका लागि २०६२÷०६३ सालदेखि माओवादी परम गणतान्त्रिक मित्र थियो, भोलि पनि हुन सक्छ । तसर्थ ‘अब के हुन्छ ?’ भन्ने प्रश्नको उत्तर खोज्दै जाँदा प्राकृतिक, अप्राकृतिक, समलिंगी, विपरीत लिंगी र सबै खालका घिनलाग्दा समागम हेर्न जनता बाध्य हुनेछन् । सञ्चारमाध्यमले पनि आ–आफ्ना दलका डम्फू बजाइरहेछन् र सत्य बोल्नेहरू ‘एक्लो वृहस्पति झुटो’ साबित भइरहने अवस्था आउने देखिन्छ।
