उम्मेदवारहरूको खर्चको स्रोत सामान्यता पैतृक सम्पत्ति र चन्दा नै हो । मुख्य चन्दादाता उद्योगी–व्यवसायी र निहित स्वार्थ भएका व्यक्ति हुन् । चुनाव महँगो बन्दै गएपछि पार्टीका लागि भनेर वर्षौं खटे पनि खर्च जुटाउन नसक्ने नेताहरू पछि हट्नुपर्ने अवस्था बन्दै गएको छ । प्रतिस्पर्धामा उत्रिए पनि ऋणमा चुर्लुम्म डुब्नुपर्ने स्थिति छ । त्यही कारण राजनीतिक दलका उम्मेदवारहरूमा उद्योगी–व्यवसायीको अनुहार बढेको छ । प्रतिनिधिसभा र प्रदेशसभा सदस्य चुनावमा निर्माण व्यवसायी मात्र २३ जना देखिनु यसको एउटा उदाहरण हो । आर्थिक रूपमा सबल व्यक्ति जुनसुकै दलमा गएर भए पनि उम्मेदवार बन्ने स्थिति सिर्जना भएको छ । यसले उम्मेदवारी सुनिश्चितताका लागि मोलमोलाइ गर्ने विकृति जन्माएको छ । तर यो प्रवृत्तिले निष्ठाको राजनीति गरिरहेका नेता–कार्यकर्ताको भने मानमर्दन गरेको छ ।
