मान्छेको मन जति सम्झाउन खोज्दा पनि नहुने । शरिरमा अघिल्लो रातको अपुग निद्राको कारण थकाई त छँदैथियो, अब झन यो रातको निद्रा भङ्ग भएर कार्यालयमा कति हाइ काढेर दिन बिताउने होला भन्दै, अब बाँकी रहेको केही घण्टा भए पनि राम्ररी निदाउनुपर्योढ भनेर अर्को कोशिस गरेँ, तर प्रयास असफल नै रह्यो । “होइन हो, त्यो आईमाई कतै आत्महत्या गर्न हिंडेकी पो हो कि, क्या हो ?” मनमा चिसो पस्यो । “त्यो उसको श्रीमती होइन? हत्तेरिका, राम्रोसँग मुख देखेको भए पो !” मनमा यस्तै सोचेर निभाइराखेको बत्ती बालेर झ्यालबाट बाहिर हेरेँ । झ्यालको पर्दा यसो के उघारेको मात्र थिएँ, अहो कुकुरहरू त झ्यालतर्फ हेर्दै बेतोडले भुक्न पो थाले । मलाई भने झनक्क कन्सरो तात्यो । ए बाबा, त्यो कुकुरलाई के पर्योे मैले झ्यालबाट हेरेर भन्ने मनमा लाग्यो ।
