त्यसपछि आयो यस्तो समय, जब कविता नै सम्पूर्ण नेपालीको आवाज बन्यो । कविहरूले निरंकुश राजासँग चर्को स्वरमा प्रश्न सोध्न थाले– हामी जनता चिच्याइरहेका छौं र तिमी राजा सुनिरहेका छैनौ । के तिम्रा कान त साबुत छन् ? कि तिनका जाली फुटिसके ? मोहन कोइराला, भूपी शेरचन, वासु शशि, कृष्णभक्त श्रेष्ठ, ईश्वर वल्लभ... र त्यसपछि नयाँ पुस्ताका शैलेन्द्र साकार, कृष्णभूषण बल, तीर्थ श्रेष्ठ र धेरै कविहरू । स्वतन्त्रताको खोजीमा कविता क्रान्ति विभिन्न आन्दोलनका रूपमा चली नै रह्यो । औपचारिक निरन्तरताको नाममा भए पनि, अहिलेसम्म त्यो चलिरहेको छ ।
