“विहे हुंने दिन झण्डै दुई महिना बाँकी छ । यी सगुनका कपडा कहाँ जतनले राख्ने ? याँ जताततै मुसाले दुख दिन्छ । मूल्यवान पनि छन् , यी सगुनका कपडा । ” कमला चिन्तित हुंन थाल्छे ।
” बाहिर यहाँ सन्दुक छ । यसमा राखेको बिजुली र धाराको सामान बोरामा राखौं । केही समयसम्म सगुनका कपडा यस्मै राखौं । पछि स्टील दराज ल्याएर तेसमा सारौंला , हुन्न र ?”, मैले उपाय बताऐं।
बजैले भन्ने गर्नु हुन्थ्यो, ” यो तिम्रो आमाको सन्दुक हो । यो कलकत्तामा बनेको हो रे । चिन्ह सम्हालेर राख्नु ।”
कहिले फाईलहरू त कहिले किताबकापीहरू भने जरूर राख्दै आएको थिऐं । २३ वर्षको काठमाडौँ वसाइमा पनि यो बुटवलमै रह्यो।पानी पर्यो । खिया लाग्यो । माकुरा पस्यो । साँग्लाले वास गर्यो यस्मा । रंगरोगन गर्न चाहेको थिऐं, तर कहिल्यै समय जुरेन यस्लाई । आज आमाको यस नासोले ठूलै काम गर्यो । छोरा बुहारीको नभए पनि नातिनी बुहारीको सगुनका कपडा राख्न पायो । साईपाटाको सामग्री राख्न पायो ।
बिहेको पहिलो खुसी त यो सन्कदुले नै भोग्न पायो । आमाको आत्मा निश्चय पनि खुसी भयो होला । सय वर्ष भन्दा पुरानो यो सन्दुक हाम्रो लागि सम्पदा नै हो । यो सन्दुले बिहेको शुभ साइत कुरेको रै’छ । आमाको आशीर्वाद छ, यस सन्दुकमा । यो तृप्त भयो । यो सन्दुकलाई डेन्टिंग पेन्टिंग गरेर राखौं ।”
मन भरिएको छ । आँखा रसिलो छ मेरो । आमाको स्मृति छैन मलाई । न वुवाको । म सानै छँदा वहाँहरू अल विदा भए ।। मेरो वाल मस्तिष्कमा कुनै चित्रै कोरिन पाएको थिएन, तेतिबेला ।