घिमिरे र मनुराम मभन्दा अलि जेठा थिए । म अलि सानो थिए । म केटाकेटी पनि रहेछु । मैले फ्याट्ट, ‘स्वीकृति नदिए हामी जाँदैनौं,’ भनें । मेरो बोली सुनेर देवकोटाले भन्नुभयो, ‘भाइहरू चाँडै तात्नु हुँदोरहेछ । तात्नु हुँदैन बा ।’ उहाँले सचिवलाई अर्‍हाउनुभयो । सचिवले एउटा चिठी बनाए र दिए । चिठीमा, ‘यथाशीघ्र स्वीकृति दिने र यथाशक्य आर्थिक सहयोग दिने,’ लेखिएको थियो । हामी त्यही चिठी लिएर गाउँ फर्कियौं । गाउँमा चिठीका शब्द केलाउँदै फरकफरक अर्थ लगाइयो । यथाशीघ्र त कहिलेसम्म ? यथाशक्य कति रुपैयाँ ? भनियो । हामी छक्क पर्‍यौं । त्यस्तै भयो । स्कुलले स्वीकृति पाएन । मेरो पढाइ फेरि रोकियो ।
