पैसा हुनेहरू गाउँमा बसे पनि उपचार गराउन सहरतिरै लाग्छन्। पैसा नहुने सितिमिति स्वास्थ्य संस्थामै जाँदैनन्। गइहाले भने सित्तैमा पाइने ओखती माग्छन्। जे दियो त्यही लिएर फर्कन्छन्। निको होला भन्ने आशा बिरामीलाई पनि हुन्न र चिकित्सकलाई पनि हुँदैन। 'काल नआई कोही मर्दैन र काल आएपछि कसैले बचाउन सत्तै्कन क्यारे! ’ गाउँका गरिबको चित्त बुझाउने बाटो यही हो।
