चप्पल गाडिएर तान्दा अहिले नै चुँडिएला जस्तो हुन्थ्यो। जताततै मरेका मानिसका कपडा (?) फालिएका थिए। मुटु कमजोर हुनेहरूले हो भने त्यो लाश जलाउने खोलाको छेउ कसरी हिँड्थे होलान्? भ्यागुताको टर्रटर्र आवाजले कानै खाइरहेको थियो। त्यो आवाजले मलाई अतीतमा पुर्‍याइदिएको थियो। एकपटक चाबहिलको घर पछाडिको धान खेतमा सर्पले भ्यागुता समाएछ। त्यो भ्यागुताको आवाज बच्चा रोएको जस्तो आइरहेको थियो। मैले त्यस्तो आवाज केटाकेटीमा पटक पटक सुनेकी थिएँ। सर्पको विगविगी भएको ठाउँमा जान लागिएको थियो र भ्यागुताले पूरै वातावरण थर्काइरहेको थियो। अब भने 'लडिएला कि!' भन्ने डर मात्रै होइन, अँध्यारोमा आएर सर्पले टोक्यो भने के गर्ने भन्नेतिर पनि मन बाँडियो।
