देशको तमाम मुद्दाहरूलाई एकैचोटि एउटै उपन्यासमा भन्न हतारिए जस्तो देखिएता पनि अरुन्धतिले घृणा अनि उत्पीडन मात्र उपन्यासका मुख्य तत्वहरू बनाएकी छैनन्। यसका साना – साना कथाहरूमा साना – साना खुशीहरू छन् अनि छन् साना साना आशा – जसले भोगिएका अनेक पीड़ाहरूबीच पात्रहरूलाई बाँच्ने अनि बाँच्नका लागि सङ्घर्ष गर्ने साहस दिन्छन्। यस्तो लाग्छ, धेरै पीडा, केही प्रेम अनि थोरै खुशीहरूका कथा हो- द मिनिस्ट्री अफ अटमोस्ट ह्याप्पीनेस।
