सिनेमामा अभिनेताहरूले बैसाखी टेकेर अभिनय गरेको देख्दा एक किसिमको रोमाञ्चको अनुभूति हुन्थ्यो । अभिनयमा त्यसले ल्याएको वास्तविकता आकर्षक लाग्थ्यो । तर साँच्चै बैसाखी टेक्नुपर्दा न कुनै रोमाञ्च हुँदो रहेछ, न त्यसमा कुनै आकर्षण । बैसाखी टेक्नुको पीडा के हो भन्ने कुरा बैसाखी नटेक्ने मान्छेलाई थाहा हुँदैन रहेछ । बैसाखी टेकेर हिँड्न सिक्नका लागि नै पनि कति कठिन हुन्छ रहेछ । कुन खुट्टोलाई पहिले लग्ने, कुनलाई पछि पार्ने, कुनमा वजन दिने, भर्‍याङ चढ्दा कुन पहिले, ओर्लंदा कुन पछाडि भन्ने कुरा सम्भिmनु र व्यवहारमा अभ्यास गर्नु पनि एउटा कला हुँदो रहेछ । गर्व गर्ने कला हैन, सिक्न नपरेको भए हुन्थ्यो भन्ने कला । यो अभ्यास गर्ने क्रममा मैले तीनपटक त राम्ररी माछा पनि मारें । निष्त्रिmयता भन्ने कुरा कति टिठलाग्दो हुँदो रहेछ भन्ने पाठ मलाई यो समयले कहिलै पनि नबिर्सने गरी घोकाइदिएको छ ।
