उनी खरो बोल्छन्, मिहीन र गहन अध्ययन गरेका छन् । केही अनुयायीका आँखामा बाघ हुन् उनी, तपस्या र ज्ञानले खारिएका बूढा जब आफ्ना चेलाचपेटासहित संरक्षणको दुन्दुभी बजाएर निस्किए, बडेबडे ‘जनसेवक’ले ‘म्याउँ’ गरे । तिनै तीर्थले एकबाजी मीठो ज्ञान धारा बाँडे – संस्कृति उध्र्वगामी हुन्छ । कुनै नयाँ प्रयोग समाजको उपल्लोले सुरु गर्छ, सर्दैसर्दै समाजको तल्लो समूहमा आउँछ, ‘ल्याटरल डिस्ट्रिब्युसन’ हुन्छ र जमेर बस्छ । यो उनले मौलिक नेपाली आवासीय वास्तुकलाको प्रसङ्गमा भनेका थिए । जिकिर उनको बोधगम्य किन थियो भने नेपाली वास्तुकलामा आफ्नो भनेर गर्व गर्न लायक नेपाः वास्तुकला अहिले आएर लोपोन्मुख अवस्थामा पुगिसकेको छ । त्यसका कारक धेरै हुन सक्छन् । तर, प्रमुख कारण तत्कालीन सत्तासीन महाराजहरुको हेय भाव प्रमुख हो ।
