दैवले कहिले काँही कति दुःख दिनेगरि खेल्छ, त्यसका बारेमा सामान्य मानिसले कहिल्यै सोच्नै सक्दैन । यस्तै दैविक खेल वा कर्मको लेखा लेखियो क्षेत्रप्रताप थापाको जीवनमा उनले आफ्नो बाल्यकालदेखि नै अनेक थरि दुःख भोग्दै आउनु प¥यो । तर जति दुःख र पिडाले घेरे पनि उनले आफ्नो हिम्मतलाई कहिलै पाखा लगाएनन् । उनले सधैं हिम्मत देखाउँदै आए । त्यसैको परिणति हो उनले पाएको शिक्षादीक्षा ।
क्षेत्रप्रताप थापा आमा ललीमाया थापा र पिता लीलबहादुर थापाका तेस्रो सन्तान हुन् । उनको जन्म २०४३ सालको चैत २१ गते दैलेख जिल्लाको लालीकाँडा गाविस वडा न.ं ७ उगाडा भन्ने ठाउँमा भएको हो । बाल्यकालमा उनको दृष्टि सही थियो । तर उमेरले गर्दा त्यसबेला देखिएका दृश्यहरु उनको सम्झनामा छैनन् ।
उनका अनुसार उनी जन्मिदा सामान्य अवस्थाको थिए । एक दिनको कुरा हो । उनकी आमाले उनीलाई नुहाइदिन लाग्दा साबुनको गाज (फिज) उनको आँखामा पस्यो । त्यसले गर्दा आँखामा असर प¥यो । यदि त्यसैबेला उनले शहरमा आएर आँखा अस्पताल पुगेर उपचार गरेको भए सायद हेर्नसक्थे होलान् । तर त्यसो भएन । उनी भन्छन् र्, मेरो गाँउका ब्यतिmहरुमा अशिक्षा र चेतनाको कमीले मलाई अस्पतालभन्दा धामीझाक्रीलाई हेराउन मेरो परिवारका व्यतिm व्यस्त हुनुभएछ । जसले गर्दा ममा झनै दीनदशा लाग्न पुग्यो । गाँउमा स्वास्थ्य सेवाको कमिले गर्दा होला, म दृष्टिबिहिन हुन पुगे । मेरो दृष्टिविहीनताको एउटा कारण यो हो । ‘
वास्तवमा उनको परिवारमा आर्थिक अभावमा थियो । यसैले गर्दा स्थानिय धामिझाक्रीको उपचार पद्दतिमा उनको समयखेर गयो । यो कुरा उनी आफै स्वीकार्छन् । उनि भन्छन, ‘मेरा कोहि शिक्षित आफन्त भएका कारणले पनि होला , २०४९ साल चैत १३ गते अमेरिकी डाक्टरद्धमरा दैलेख सदरमुकाममा, मेरो आँखाको अपरेसन गरियो । त्यसपछि मेले आँखाले देख्न थालेँ । भनिन्छ, नि मान्छेलाई प्रकृतिले जे दिइको हुन्छ, त्यही चिज भोग्नु पर्छ । अपरेसनपछि मैले औषधि नियमितरुपमा सेवन नगर्नाले करिब ६ महिनापछि पुनः दृष्टिबिहीन हुनपुगेँ ।‘
तर दृष्टिबिहिन भएपनि उनले आफ्नो जीवनमा संघर्ष गर्न कहिल्यै छाडेनन् । जीवनलाई सार्थक मोडतिर डोयाउन उनी दत्तचित्त भई अगाडि बडे । यसै मेसोमा उनले आफनो गाउँमा स्थापित पार्वती प्राथमिक स्कुलमा पडाइ गर्न थाले । दृष्टिबिहीनहरु पढ्ने स्कुलमा भने उनले पढ्न पाएनन् । तथापि उनको अध्ययन सुरु भयो । उ्नी सात वर्षको हुँदा आमा वितिन् । पिताले उनलाई ज्यालादारी काम गरेर भएपनि पढाउन सुरु गरे । यसरी निरन्तर पढ्दै जाँदा उनले पढाएको कुरा राम्ररी बुझ्दै गए । उनी भन्छन, अक्षर नचिने पनि सरहरुले पढाएको कुरा छिटो बुझ्ने भएकाले म कक्षामा कहिल्यै फेल भइन । सरासर पास हुदै गएँ । साथीहरुको परिक्षा लिखित हुन्थ्यो भने मेरो मौखिक हुन्थ्यो । यसरी २०६४ सालको एस.एल.सी. परीक्षामा दोस्रो श्रेणीमा पास भएँ।‘
त्यसपछि उनी उच्च शिक्षा प्राप्तिका लागि भौतारि रहेको अवस्ता थियो । त्यसै क्रममा उनले आफ्ना साथीमार्फत परिलक्षित संस्थाको नाम सुने र काठमाडौँ आई सानोठिमी शिक्षा क्याम्पसमा कक्षा ११ मा भर्ना भए । त्यसै अवधिमा परिलक्षित संस्थामा छात्रवृति खुलेको हुनाले फारम भरेर उनले आफ्नो पढाइलाई अघि बढाए । थापा भन्नुहुन्छ, ‘सोहि परोपकारि संस्थाका कारण मैले २०६५ सालबाट छात्रवृत्ति पाएँ । मिहिनेतका साथ अध्ययन् गर्नाले प्लस टु प्रथम श्रेणीमा पास गरेँ ।
क्षेत्रप्रताप थापाले स्नातक तह पढ्न थाले । त्यसै समयमा एकजना साथिर्माफत तनहुँ जिल्लाकी पार्वती श्रेष्ठसँगको भेट भयो । पार्वती पनि दृष्टिबिहीन हुन् । यी दुईको भेटको ३÷४ महिनामै यी दुवैले विवाह गरे । तर विवाह भएर पनि उनले पढाइलाई निरन्तरता दिइनै रहे । २०७२ सालमा उनले स्नातक तह दोस्रो श्रेणीमा पास गरेँ । त्यतिबेलासम्म उनी पिता भइसकेका थिए ।
उनी भन्दै थिए, ‘दिदीको पनि बिहे भएपछि घरमा बुवा एक्लै हुनुभएको र यहाँ मेरो छोरालाई पनि हेर्नुपर्ने भएकाले बुबासँगै हामी सानोठिमी भक्तपुरमै कोठा लिएर बसेका छौँ । अध्ययन्को क्रमलाई अघि बढाउँदै उनले २०७३ सालमा महेन्द्ररत्न क्याम्पस ताहाचलमा एम.एड.मूल नेपाली विषय लिएर पढ्न थाले । उनी भन्छन्, ‘अध्ययनका लागि परिलक्षित संस्थाकै निरन्तर छात्रवृत्ति का साथै शैक्षिक सामग्री सहयोग मिलिरहेको छ । यसैले मलाई पढाईतिर डो¥याइरहेको छ । ‘
क्षेत्रप्रतापको भविष्यको योजना भनेको असल शिक्षक बन्नु नै हो । समाज सेवामा उनको रुचि छ । जसरी आफूजस्तै अपाङ्गता भएका व्यत्तिलाई परिलक्षित संस्थाबाट शिक्षाको उज्यालो देखाउने काम भयो त्यस्तै उनको इच्छा अपाङ्गता भएको व्यात्तिहरुको बच्चाहरुलाई सहयोग गर्ने रहेको छ । उनी भन्छन्, ‘यस संस्थाले अपाङ्गतासम्बन्धी कामलाई युगौँयुगसम्म निरन्तरता दिइरहोस् । संस्था विश्वमा परिचित होस् ।