मसँग उनलाई सम्झाउने तर्क थिएन। उनको सर्त स्वीकार गर्न पनि सत्तै्कन थिएँ। मैले स्वीकार गरे पनि बादी समुदायको अपमान हुने त्यो सर्त उनीहरूले मान्ने थिएनन्। उनलाई नमस्कार गरेर बिदा गर्नुबाहेक मसँग अरू केही उपाय थिएन। पापको कमाइको उनको धारणाले केही झकझक्याए पनि सहमत हुन पनि सकिन। उनी बाटो लागे। मैले पनि बिर्सिदिएँ।
