7. सामान्यरूपले हेर्दा रूपचन्द्रका केही क्रियाकलाप अराजकजस्ता लाग्दछन्। यसका केही नमुना हेरौँ...उनी पञ्चायती व्यवस्थाविरोधी एजेण्डा बोकेर चुनाव जित्थे। चुनावी पर्चा सित्तैमा नदिएर बिक्री गर्थे। जनतालाई तिमीहरू भाते कुकुर हौ भनेर भोट माग्थे। ‘भाते कुकुर’ शब्द सम्माननीय शब्दका रूपमा उनले प्रयोग गरेका हुन्। ‘भाते कुकुर’ शब्दको अभिधा अर्थ खराब भए पनि यी शब्दले पुकारिने मानिस असल हुनेगर्थे। कुकाम गर्नेहरूले कहिल्यै यस खाले सम्बोधन पाएनन्। भ्रष्टचारीलाई उनी खुलेरै भ्रष्टचारी भन्थे, गद्दारलाई गद्दार नै भन्थे। छोराछोरीलाई नपढाउनेलाई श्रमसजायको दायरामा ल्याउँथे। अरूको कानले मागेको हैन आफ्नो मुखले रोजेको भाषा र भाकामा आफ्ना कुरा राख्न पाउनुपर्छ भनेर खुल्ला वाक्स्वतन्त्रताको वकालत गर्थे। पञ्चायतलाई शोषक, फटाहाहरूको अराजक व्यवस्था भन्थे। नेतानेतृ सम्माननीय हुन जनता जाननीय हुनुपर्छ भन्ने उनको मत छ। उनले राष्ट्रिय पञ्चायतदेखि आमसभा र सर्वसाधरण एवं शासकहरूसँग एकै किसिमको भाषा बोले। चाहे सर्वसाधरण हुन् या शासक प्रशासकहरू नै किन नहून् सबैलाई तँ भन्थे, तिमी विरलैलाई भन्थे। तपाईँ भन्ने खालका मानिसहरू उनको नजरमा विल्कुलै कम थिए। यसको कारण के थियो भने हामी सामु छँदा आदरसूचक सर्वनामको प्रयोग गर्छौँ तर उसको अनुपस्थितिमा अनादरसूचक सर्वनामको प्रयोग गछौँ। यसको कुप्रभाव पर्ला कि भनेर सहयोगीहरूले भन्दा उनी भन्थे...कसैलाई खुशी पार्न बोल्ने हैन। सत्य बोल्ने हो। उनी जसलाई जस्तो देख्यो त्यस्तै सम्बोधन गर्थे। कोही कालोधन सोहोर्न पल्केको छ भने उसलाई भ्रष्टचारीको विल्ला भिराइदिन्थे। उनी सबैलाई नाताले हैन नामले पुकार्थे। कसैले नाता लगाएमा मेरो नाम छैन, नामले पुकार् भन्थे। जसले पनि आफूले चाहेअनुरूपको वाक्स्वतन्त्रता जाहेर गर्न पाउनुपर्छ भन्थे। कतिपय प्रसंगमा कानुनी नजरबाट बचेर जनतालाई सूचित गर्ने काम फत्ते गराउन चाहन्थे। उनी सार्वजनिकरूपमै मानिसहरूलाई भन्थे...तँ एक अंगालो श्रीमती वा श्रीमान् र एक थाल भातमा जीवन फ्याकिराखेको छस्। पालुंगको जनकल्याण माविको निर्माणमा उनले सम्भ्रान्त परिवारकी पत्नी उमा शाहलाई आफू र अरू सरह ढुंगा बोकाएका थिए। यस्तै कारणले उनको वैवाहिक सम्बन्धविच्छेद पनि भयो। उनी राजनीतिक दलमा आवद्ध पनि थिएनन्, उनको आफ्नो दल पनि थिएन। उनी पूर्ण वाक्स्वतन्त्रताको पक्षमा उभिएका थिए। अरूले भनेका कतिपय कुरा उनी वेठीक भन्थे। तर आफूले चाहिँ आफू ठीक र संसार बेठीक भन्न पनि पाउनुपर्छ भन्थे। यसप्रकार उनी कतिपय ठाउँमा विवादास्पद व्यक्ति जस्ता पनि ठहरिएका छन्। उनका सार्वजनिक भएका धेरै कुराहरूमध्ये केही अन्धसमर्थन गर्ने खालका छन् तर केही कुराहरू रहस्यले भरिएका छन्। उनको निधन 056 साल असार 7 गते ताका केही सहयोगीवाहेक लगभग उनी एक्लो र विक्षिप्त मनोदशामै थिए। उनी राजा वा विदेशी दलाल वा त्यस्तै कुनै अपराधिक गिरोहका समर्थक वा कार्यकर्ता भएका भए सामान्यभन्दा सामान्य जीवन यापन र मरण स्वीकार्नु पदैनथ्यो होला। जे होस्, रूपचन्द्र विष्ट अराजकताले नछोएका पवित्र व्यक्ति भने थिएनन्। उनमा राम्रा नीतिको खानी थियो। नराम्रा लाग्ने कुरामा पनि सत्य र न्याय भने लुकेकै पाइन्छ। जीवनको वास्तविकता कतै न कतै लुकेकै पाइन्छ।