परिवार छोरी अस्मिता अफिसमा विदा लिएर हाम्रो यात्राभोजन बनाउने काममा आफ्नी आमालाई सघाइरहेकी थिई । छोरा परिक्षित कलेजबाट अलि छिटो
पोखरा पुग्नु धेरै नेपालीहरुको लागि गौरवको कुरा हुनसक्छ । त्यसैमा पनि पोखराको फाइभस्टार होटेलमा बास भनेपछि कसै कसैको लागि पहुँच
गए राति मतपेटिका बुझाउने लामो लाइन कुरेर बसिरहेको थिएँ । यो कुराइले ममा व्यग्र छटपटी निम्त्याइरहेको थियो । वरिपरि
(१) निरव आँगनमा यात्रारत रवि । अनगिन्ति सन्तानहरुको दिनभरिको धरालोको कर्तव्य निभाएर शान्त शशीलाई जिम्मा लगाउँदैछन् ।उनी आफ्ना सन्तानहरुको
मेरी बहिनी सानी छँदा हाम्रो परिवारले उसलाई ‘काली’ भनी बोलाउने गर्थे । उसलाई अरुले काली भने पनि म त उसको
(५) मैले वनासिसजस्तै कलाक्षेत्रबाटै धनी हुने बच्चा जन्माउन खोजेको होइन ! राजेश हमाल र रेखा थापालाई मात गर्ने कलाकारलाई जन्माउन
गोजीमा बस चढ्न पुग्ने पैंसा समेत बाँकि थिएन, मसंग । आजै गीत रेकर्डिङको लागि पेश्की दिने वचन दिइसकेकोले बैंकबाट पैंसा
एकाबिहानै फोनको घण्टी बज्यो । म प्रायः यति बिहान कहिले उठ्ने गरेको थिएन । तर फोनको लगातारको टिङटङ गरिरहेको तीखो
उपभोक्ता सचेतना गोष्ठीको सन्दर्भमा मलाई भैरहवा पुग्ने अवसर मिलेको थियो । निजामती सेवाको जागिरीको शुरुशुरुमा यस्ता अवसर मिल्दा म खुशीले
स्वाभिमानको पाठ “म करिब दिउँसो १२ बजे पूर्व नै त्यस कार्यालय पुगिसकेको थिएँ । प्रक्रियागत श्रृङ्खलाहरु पार गर्नको लागि कोठाकोठा
फास्ट ट्रयाक श्रीमान् उभिएर हामी भरखरै आफ्नै पाइलाले नापेको बाटो नियाल्नुहुन्छ परपरसम्म एक तमाशले । एउटा पहर चिरेर सडक बाटो
शुरुमा त कति ठूलो बिरालो अगेनाको छेउमा गुडुल्किएको रहेछ भनेर म छक्क परिरहेको थिएँ, तर बिरालो होइन रहेछ । सायद