2. भक्तिकाल/भक्तिधारा प्राथमिक नेपाली साहित्यको प्रारम्भमा स्मृतिकाव्यले विशिष्ट स्थान लिएको देखिन्छ भने परवर्ती समयमा भक्तिकाव्यको वर्चस्व रहेको पाइन्छ । यस कालमा दुई‍ वटा धाराले अग्र गति लिएका छन् -सगुणभक्ति धारा र निर्गुणभक्तिधारा । कृष्णभक्ति धाराका कविहरूमा इन्दिरस, विद्यारण्यकेशरी अर्याल, वसन्त शर्मा,यदुनाथ पोखर्याल, रघुनाथ भट्ट पोखर्याल, पतञ्जली गजुर्याल, रहेका देखिन्छन् भने रामभक्ति धाराका कविहरूमध्ये भानुभक्त आचार्य नै सर्वप्रमुख रहेका पाइन्छन् । उनी अत्याधिक प्रतिभाशाली र मौलिकतावादी कवि भएकाले जनताको रित्तो पोल्टामा रामायण जस्तो गहकिलो र गुनिलो सामल हालिदिन समर्थ भएका हुन् । भानुभक्तले समाजको आवश्यकतालाई बुझेर अभिव्यक्ति दिन जानेका छन् भने समाजले पनि कृतज्ञ भावले रचना र रचनाकार दुबैलाई बुझेर हृदयमा राख्न जानेका छन् । त्यसै गरी निर्गुण भक्ति धाराका कविहरूमा उदय लहरीका रचयिता ज्ञानदिल दासको नाम अग्र स्थानमा रहेको दृष्टिगत गर्न सकिन्छ । 1773 देखि 1939 सम्मको समयलाई भक्तिकाल मानिन्छ ।