त्यस दिन पछि प्राय: हामी समय मिलाएर भेट्न थाल्यौ । काठमाडौँमा दुवैको एक्लो बसाई त्यस माथि टेकु र कालिमाटीको दुरीले हाम्रो भेट सहज भै रहेको थियो। हाम्रो बसाईको दुरी जस्तै मनको दुरी पनि दिन प्रति घटेर नजिक हुदै थियो। केहि बेर कुरा हुन पाएन भने मन आतिन थियो। बिषयबस्तु नै नभए पनि संबादहरु घण्टौ हुन्थिए। अनि , फेरी भन , जस्ता संबादहरु सयौ पल्ट दोहोरी रहन्थे । कोहि सँग ५ मिनेट भन्दा बढी बोल्न नसक्ने म -गीता पाठ गर्दा जस्तै धाराप्रवाह आफ्नो दैनिकी सबै उसलाई बताउने गर्थे। प्रेमको आकुरा दिन प्रति दिन बढ्दै थियो, करेसा बारीमा हुर्किने धनिया जस्तै । बैशाखमा दुबैको परिवारमा भनेर बिवाह गर्ने हाम्रो सम्झौता भएको थियो। त्यसैले पनि हामी ढुक्क भएर भविष्यको कल्पनामा डुब्दै सपनाहरु बुन्ने गर्थियौ।
