त्यही अन्यौलमा तीनचार घण्टा सर्वेश्वर अस्पतालको बेन्चीमै बसिरह्यो । बाहिर बिहान हुने बेला भइसकेको थियो । तर सर्वेश्वरको जीवनमा चाहिँ चूक घोप्ट्याएको औंसीजस्तो रात परिरहेको थियो । यस्तो रात, जसको बिहान कुनबेला हुने हो अथवा हुने हो कि नहुने हो भन्ने पनि उसलाई थाहा थिएन । त्यही बेला अस्पतालको एकजना कर्मचारी उनीहरु भएको ठाममा आयोे र सर्वेश्वरलाई भन्यो,
