अन्त्यमा दाजुको अडान कायमै रह्यो। डाक्टरले फेरि बच्चालाई केही भएमा अस्पताल जिम्मेवार नहुने कुरा लेखिएको कागज बनाए। मैले विचलित मनले त्यसमा हस्ताक्षर गरिदिएँ। तर प्रभुको अनुग्रह थियो भन्ने कुराको प्रमाण प्रभुले दिनुभयो। हाम्रो आर्तनाद येशूको कानमा पुगेको कुरामा म निश्चय बनें। मैले हस्ताक्षर गरेको केही मिनेटमै मेरो मनमा असिम शान्ति आयो। मैले तुरुन्तै सुनिरालाई गएर भनें कि अब हाम्रो बाबुलाई केही पनि हुदैन। येशूले बचाइसक्नुभएको छ। मेरो मन फुरुगै भएको थियो। प्रभुलाई धन्यवाद भन्न सुरु गरें। यति कुरा भइसक्दा दिउँसोको चार बजिसकेको थियो। दाजुलाई मन्त्रालयबाट फोन आएर तुरुन्तै रौतहट जानुपर्ने भयो।
