देशमा यतिबेला अनेक आकार–प्रकारका सङ्कट छन् र तीमध्ये एउटा निष्पक्ष सोच–व्यवहारको सङ्कट पनि हो । ‘मतखाता’देखि मतदातासम्म सबै कुनै न कुनै रङले रङ्गिएका छन् । रङविहीन अर्थात् निर्मल कलाकार, किसान, मजदुर, पत्रकार, शिक्षक, प्राध्यापक, चिकित्सक, उद्यमी, व्यवसायी, कर्मचारी कम भेटिन्छन्, सबै एउटा न एउटा रङका कुरा गर्छन् । होली (फागु) को जस्ता रङ्गीन मान्छेका बीचमा पानी रङको कञ्चन भूमिका निर्वाह गर्न खोज्दा कहिले कतापट्टिको त कहिले कताको प्रहार व्यहोर्ने गरिएको छ । रूपचन्द्र विष्टजस्ता निष्पक्ष (तर देशको पक्षका) व्यक्ति काङ्ग्रेसको उपेक्षा र कम्युनिस्टको प्रहारमा पर्नुपरेको देशमा निष्पक्ष भूमिका निर्वाह गर्नु सुलभ कार्य किमार्थ होइन । सबै प्रकारका सुखभोग र मोहमुक्त भएर ज्ञानमार्गमा केन्द्रित गौतम बुद्धसमेत आलोचना र गालीमुक्त हुन नसकेको यो भूक्षेत्रमा सबैतिरबाट महिमावान बन्ने अपेक्षा कसैले नराख्नु उत्तम हुनेछ ।
