माघ महिनाको पहिलो हप्ता, २०६६ । संविधान निर्माणका अन्तर्राष्ट्रिय मान्यता र अनुभव र त्यसबाट नेपालले सिक्नुपर्ने पाठहरूका विषयमा एक स्थानीय संस्थाको अग्रसरतामा Dynamics of Constitution Making in Nepal in Post-Conflict Scenario भन्ने विषयमा काठमाडौँमा तीनदिने गोष्ठी आयोजना गरिएको थियो । उक्त गोष्ठीमा नयाँ संविधान निर्माण र संवैधानिक सुधारमा प्रत्यक्ष वा परोक्ष रूपमा संलग्न विश्वका ३० भन्दा बढी मुलुकका झण्डै ६० जना विज्ञ संविधानविद्हरूको सहभागिता थियो भने संविधान लेखनमा प्रत्यक्ष रूपमा संलग्न सबै राजनीतिक दलका प्राय सबै सदस्यको उल्लेख्य सहभागिता थिया ।
कार्यक्रमको अन्तिम दिन (माघ ३ गते) नेपाली कांग्रेसका नेता मिनेन्द्र रिजालको विशेष अनुरोधमा मैले सीमित अन्तर्राष्ट्रिय विज्ञ र विभिन्न दलका केही नेताहरूका बीच कार्यक्रमस्थल याक एन्ड यती होटको एउटा अलग्गै कोठामा सानो अन्तक्रिया कार्यक्रमको आयोजना गरेको थिएँ । उक्त कार्यक्रममा डा. मिनेन्द्र रिजाल, डा. रामशरण महत, वर्षमान पुन, खिमलाल देवकोटा, अनिल कुमार झा आदि नेताहरू सहभागी थिए भने पोल्याण्ड, जर्मनी, क्यानडा, स्विट्जर्ल्याण्ड, श्रीलंका आदि मुलुकका विज्ञहरूलाई नेपालका राजनीतिज्ञहरूसँग यहाँको संविधान निर्माण प्रक्रियाका विषयमा उनिहरूको टिप्पणी छोटकरीमा प्रस्तुत गर्न आमन्त्रित गरिएको थियो ।
आफ्नो बोल्ने पालो आएपछि पोल्याण्डका पाका संविधानविद् प्राध्यापक Wictor Osiatynski ले यस्तो टिप्पणी गरे जसको हामी कसैले अनुमान गरेका थिएनौँ । मेरो संझनाले भ्याएसम्म उनका शब्दहरू जस्ताको तस्तै राख्ने प्रयास गर्दैछु :