टेलिफोनको आवाज थियो। म तस्बिरबाट बाहिर निस्केँ। घण्टी ठूलै बजिरहेको थियो। तस्बिरमा अहिलेसम्म टेलिफोनको रिसिभर देखिएको थिएन। यस्तो लाग्थ्यो मानौँ त्यसले ठूलो स्वरले बजेर आफ्नो उपस्थितिको आभास दिइरहेको थियो। “तर म, म आफू हुनुको आभास दिन किन सकिरहेकी छैन – सबैले मलाई ‘टेकन फर ग्रान्टेड’ लिन्छन्। र म….. उनीहरूको मागमा सही हुनका लागि आफैँ फ्रेममा लागेको तस्बिर भइरहेकी छु। आफ्ना लागि आफूले आफ्नै तरीकाले सोच्न निषेध गरिएको पर्खाल आफ्नै वरिपरि बनाउँदै…… आफ्ना अनुभूतिबाट टाढा……. अवाञ्छित इच्छाहरूबीच।”
