असिम अनुभूतिहरु सँगालेर काठमाडौं फर्कने दिनसम्म जनकपुर वरवरका आँपका बगैंचाहरुमा लटरम्म चिचिलाहरु लागेका देखिन्थे ।
लक्ष्मीप्रसादलाई आफ्नो साहित्य यात्रामा 'मुनामदन' जसरी प्रिय बन्यो उस्तै भयो मेरो जिवन यात्रामा धनुषामा टिच फर नेपालको फेलोसिप पनि ।
"सबैको लागि बाटो पहिलेनै बनिसकेको छ, आँखा खोलेर हेर्ने मात्र आफ्नो काम हो" । आँखै बन्द गरेर कहाँ बाटो देखिन्छ त ?
एस.एल.सि. परिक्षा सुरु हुन एक महिना पनि बाँकि नहुँदा परिक्षाको तयारी गरिरहेकी कक्षा १० मा अध्यायनरत एक छात्राको बिहे भयो । म निम्तो मान्न उनको घरमा जाँदा दुलही पहिरनमा सजिएकी उनले मेरो बडो स्वागत गरिन् । आफ्नै हातले खाना पस्केर दिइन् ।
म सोचमग्न भएँ । भोजका बिभिन्न परिकार लिएर मेरो अगाडी आइरहँदा मेरो आँखाले उनलाई होमवर्क देखाउन आईरहेकी एउटी मिहेनती बिद्यार्थी मात्रै देखिरह्यो ।
बेहुला बेहुलीको लागि सजाईएको कारमा चढ्नुअघि उनले आफ्नी मिल्ने साथीसँग एउटै थालमा भोज खाईन् । सायद उनिहरुले यो विवश बिछोडलाई साँस्कृतिक परम्पराको रुपमा सहज ठाने ।
भोलिपल्ट विद्यालय जाँदै गर्दा कोहि बच्चा रोईरहेको आवाजले मेरा पैतालाहरु टक्क अडिए । यसो हेरें साडिको सप्कोले टाउको सहित मुख छोपेर कोहि बिबाहिता भक्कानो छोडेर रुँदै थिइन् । 'के भएछ' भनेर बुझ्न खोज्दा कसैले बतायो- 'उनका श्रीमानले मदिराको मातमा बेस्सरि पिटे रे’ ।
'तपाईबाट हामीले धेरै कुरा सिक्न पायौं, हामीलाई छोडेर नजानुस्, हाम्रो आँखाभरि आँशु हुन्छ' भन्ने निर्दोष मनका आवाजहरुले सायद मलाई आजीवन प्रेरणा दिईरहने छ ।
अप्ठ्यारोमा साजिलोको खोजि, अभाबमा अनेक प्राप्तिको खोजि, अहम् भाबमा सम्मानको खोजि भईरहने मृगतृष्णालाई सोचाई र बुझाईको परिबर्तित शैलिले काबुमा ल्याईदिएको छ आज ।
मेरो मन यति धेरै सजिब र यथार्थ कथाहरुले भरिएका छन्, र यसले मलाई यति धेरै बलियो बनाएको छ कि अब म जहाँ पुगेर जे पनि गर्न सक्छु ।
'काम' प्राय सबैले पाउँछन् तर 'आफ्नो महत्व अनुभूत गर्न पाइने काम' कमैले पाउँछन् । जीवनको सार्थकता आफैं भित्र हुँदो रहेछ भन्ने कुरा मलाई फेलोसिपले सिकायो।