अर्को वर्ष फेरि रत्नबाटै नयाँ उपन्यास आयो, दिवास्वप्न । दुवै उपन्यास उनले ‘कालो कुकुरलाई समर्पण’ गरेका छन् । खासमा त्यो मातापिता, छोराछोरी, श्रीमतीलाई पुस्तक समर्पण गर्ने लेखकहरूप्रति व्यंग्य थियो । सबैले उनको आख्यानकारिताको तारिफ गरे । बरू उनैलाई राम्रो लाग्न छाड्यो । पछि उनका दुई कथासंग्रह छापिए, पीपलको बोटमुनि (०३९) र एकान्तका आफन्तहरू (०५५) ।
