अब त साँझ झ्याम्मै छिप्पिसकेछ । समय गुमेको पत्तै भएन । कदममा कदम मिलाउँदै छुट्टिने बेलामा रेस्टुराँ बाहिर निस्कदा हामी केहीबेर सँगै हिँड्यौं, मैले उसको अनुहार पढें । ऊ साँच्चै नै वर्षौंपछि यति धेरै खुसी भएजस्तो लाग्यो । उसको खुसी देखेर ममा पनि कताकता आनन्दको लहर दौड्यो । उसले भेट्न आएकोमा आभार व्यक्त गर्दै बारम्बार खुसी व्यक्त गरिरह्यो । काठमाडांैको पुसको साँझ–बिहानको चिसो सिरेटो स्वास्थ्यको ख्याल राख्न अनुरोध गर्दै फेरि–फेरि पनि भेट गर्न अनि मित्रताको डोरी कायम राख्न अनुरोध गर्दै बिदाइको हात हल्लायो । मैले क्यान्डिल लाइट डिनरका लागि धन्यवाद मात्र दिएँ । हामी छुट्टियौं । ऊ आफ्नो गाडीमा पूर्व लाग्यो म पश्चिम ।
