ती ब्राह्मणलाई सार्वजनिक रुपमा दण्ड दिनका लागि एलेक्जेन्डरले भन्यो– मैले तिमीहरु प्रत्येकलाई एक एक प्रश्न सोध्ने छु– जसले सबभन्दा खराब जवाफ दिन्छ उसले सबभन्दा पहिले मर्नु पर्नेछ । कसको उत्तर सबभन्दा खराब छ, त्यसको निर्णय गर्न उसले सबभन्दा वृद्ध ब्राह्मणलाई निर्णायक नियुक्त गर्यो । पहिलो ब्राह्मणलाई उसले सोध्यो– संसारमा जीवित मानिस धेरै छन् कि मृत ? ब्राह्मणले भन्यो– जीवित । किनभने मृतलाई गणना गरिंदैन । एलेक्जेन्डरले दोस्रो ब्राह्मणलाई प्रश्न गर्यो– कसले धेरै प्राणी उत्पन्न गर्यो धरतीले कि समुद्रले ?दोस्रो ब्राह्मणले भन्यो– धरतीले । समुद्र धरतीको केवल एक भाग हो ।एलेक्जेन्डरले तेस्रो ब्राह्मणलाई प्रश्न गर्यो– सबभन्दा सानो जीव कुन हो ?तेस्रो ब्राह्मणले भन्यो– त्यही, जुन अझैसम्म भेटिएको छैन । एलेक्जेन्डरले चौथो ब्राह्मणलाई प्रश्न गर्यो– तिमीहरुले यस्तो के भनेर विद्रोहीहरुलाई उकसाइ हिंडेका छौ? सबै कात्रो बांधेर उत्रेका छन् । तेस्रोले भन्यो– बांच्ने भए इज्जत साथ बांच नभए इज्जत साथ मर । एलेक्जेन्डरले पांचौ ब्राह्मणंलाई प्रश्न गर्यो– दिन पुरानो हो कि रात ?पांचौंले भन्यो– दिन । यो कम्तीमा एक दिन पुरानो छ । एलक्जेन्डरलाई उत्तर चित्त बुझेन– हो र? ब्राह्मणले थप्यो– प्रश्न जुन प्रकारका हुन्छन् । उत्तर पनि त्यस्तै हुन्छन् । एलेक्जेन्डरले छैठौंलाई प्रश्न गर्यो– सबैको प्यारो हुन के गर्नु पर्छ ?त्यस ब्राह्मणले भन्यो– अर्कालाई नतर्साइकन शक्ति आर्जन गर्नु पर्छ । एलेक्जेन्डरले सातौंलाई प्रश्न गर्यो– भगवान बन्न के गर्नु पर्छ ?त्यस ब्राह्मणले भन्यो– मानिसले गर्न नसक्ने काम गर्नु पर्छ ।एलेक्जेन्डरले आठौं ब्राह्मणलाई प्रश्न गर्यो– जीवन बलियो कि मृत्यु ?ब्राहमणले भन्यो– जीवन । किनभने बांच्नेले दुखकष्ट सहनु पर्छ । एलेक्जेन्डरले नवौं ब्राह्मणलाई प्रश्न गर्यो– कहिलेसम्म बांच्नु पर्छ ?ब्राह्मणले भन्यो– अब बांच्नु जरुरी छैन भन्ने नलागुञ्जेल ।	 अब एलेक्जेन्डर निर्णायक वृद्ध बाह्मणतिर फक्र्यो । उसले तत्काल भन्यो– उभन्दा उ खराब । प्रत्येकको उत्तर झन्झन् खराब छ । एलेक्जेन्डरले भन्यो– यस्तो सही उत्तर दिएकोमा सबभन्दा पहिले तिमीले मर्नु पर्छ ।ब्राह्मणले भन्यो– यदि तपाईं आफ्नो कुरामा वचनबद्ध हुनुहुन्छ भने तपाईंले त के भन्नु भएको थियो भने सबभन्दा खराब जवाफ दिनेलाई पहिले मार्नेछु । भनिन्छ, यस्तो निर्भीकता देखेर एलेक्जेन्डर प्रसन्न भयो । उसले सबैलाई उपहार दिएर बिदा गर्यो । प्लुटाकृका अनुसार, स्वदेश फर्कने समयमा उसले केही ब्राह्मणहरुलाई आफुसंग मेसिडोनिया लग्यो । त्यसमा ती 10 जना पनि थिए । 