त्यस पटकको बसाइँमा म निकै नै खुला रूपले आफूले मन नपराउने विभिन्न कुरा र व्यवहारहरूको आलोचना गरें। त्यो गाउँलेहरूका लागि अलि आश्चर्यकै विषय थियो। परिवारमा सबभन्दा कान्छोका रुपमा हुर्किएको म पहिला बिरलै कसैसँग बाझ्थें, बिरलै ठूलासँग बहस गर्थें, बिरलै कसैको मुख फर्काउँथें। अझै पनि गाउँ भएर जाँदा छिन-छिनमै मलाई चरणस्पर्श गर्न निहुरिरहनुपर्थ्यो, चाहे अनपढ हुन् कि शिक्षित, किसान हुन् कि शिक्षक, आफूभन्दा ठूला सबैका अगाडि। गाउँलेहरूले त्यसरी कुरा गरेको मलाई पहिले कहिले देखेका थिएनन् तर म यति बिघ्न हतास हुन पुगेको थिएँ कि ‘आदर्श पुरुष’को आफ्नो त्यो प्रतिरूपका बारेमा त्यसपालि हेक्का राख्न सकिनँ। म जुनसुकै कुरीतिका बारेमा आवाज उठाउन थालें, विरोध गर्न थालें, र परिवर्तनका लागि आह्वान गर्न थालें। बदलामा, धेरै नै आलोचना पाएँ। तैपनि रोकिनँ।
