जो जहाँ छ, उ त्यहाँ छैन। यो दार्शनिक अड़ानको वस्तुपरक चुरो कहाँ छ त, यसो सोचिहेर्छु। यी माथिका कुराहरूसँग जोड़िहेर्छु। विज्ञानले पनि कुनै वस्तु जहाँ छ, त्यहाँ नहुने नै कुरा गर्छ। त्यहीँ त्यसलाई भेटे पनि त्यसको भेट्नुमा भूलको मात्रा नाप्ने गरिन्छ। हेराइको भूल जति थोर, त्यति तपाईं निर्दिष्ट। यो अनिश्चयताकै निश्चिततालाई आधार राखेर हुनुपर्छ बालकृष्ण समले 'नियमित आकस्मिकता' दर्शन लेखेका। सूर्य नै जहाँ थियो, त्यहाँ छैन। सिरियस नामक तारातर्फ लम्किरहेको छ। ब्रह्माण्ड नै तन्किरहेको हब्बल टेलिस्कोपले पत्तो लागेपछि त जे जहाँ छ, त्यहाँ रहिरहन्छ कसरी भन्ने त? कोही म कहीँ उभेको छु भन्छ भने, उ पागल हो। किनभने, अघि नै उ त्यहाँबाट सरिसकेको छ कतै।
