आमै मनमनै’ बाचिन्छ की’ भन्ने आश लिई हत्त न पत्त ओखती खान्छिन अनि ओछ्यानमा लम्पसार हुन पुग्छिन । केही क्षण पस्चात तुलसी हातमा जाउलो लिई बाहिर आँगनमा निस्किन्छे । आँगनमा अपरिचित मनुवालाई देखेर हच्किँछे ” को हो तपाई ? जवाफमा ”म एउटा यात्री हु जसको कुनै ठेगान हुदैन ,आज यहां छु भोलि खोइ कता हुन्छु “।त्यस मनुवाको कुरा सुनेर तुलसी ट्वाल्ल पर्छिन अनि आमाको नजिकै पुगी ” आमै उठ..ल यो जाउलो खाउ ” ।तर आमै त मस्त निद्रामा थिइन, बटुवा बोल्छ ” आमालाई मैले ओखती दिएको छु ,ओखतीले बिस्तारै काम गर्छ ,बरु सुत्न देउ आमालाई ” ।
