16 औं शताब्दीमा चीन र यूरोपका बीच सीधा समुद्री व्यापार शुरु भएको थियो । पोर्चुगलिहरुको भारतमा गोवा उपनिवेश बनाए पछि, चाँडै नैं मकाउ पनि अनुसरण गर्दै दक्षिणी-चीनमा आफ्नो उपनिवेश बनाए । स्पेनले जब फिलिपिसं मा अधिकार गर्‍यो तब तब चीन र पश्चिम देशहरुका बीच लिन-देन ठूलो जोडबाट र ठूलो नाट्कीय तरिकाबाट बढयो । मनीला गैलिओन्स यति चाउँदीको सामान चीन ल्याउँथे जति त्यो प्राचीन धरती एसिया मा ल्याउँथे । क्विंग राजवंश बाहिरी संसारबाट सीमित सम्पर्क नैं राखन चाहन्थो ताकि कुनै तीका भित्री मामिलामा दखल नदियोस। Qing सिर्फ Canton का बंदरगाह बाट नैं व्यापारको आनुमति दिथे । ठूलो कठिन कानुन सहित सिर्फ अनुज्ञा-प्राप्त एकाधिकारीहरुलाई नैं व्यापार गर्नको अनुमती थियो । यसको परिणाम यो भयो कि आयातित खुदरा सामग्रीका भारी दाम र कर जोकि साधारण मानिस न खरीद सक्ता थियो । यसको कारणबाट आयातित सामानको सीमित मांग थियो । त्यतिखेर घाटेबाट बचनेको लागि स्पेनले चीनी मानिसहरुलाई अफीम बेच्न लागे, साथ नैं तम्बाकू र धेरै नशिली चीजहरु पनि बेच्न लागे ।