एक बिहान नेरन्जना नदीमा स्नान गरेर सुजाताले दान गरेको खीर भोजन गरे । बाटोमा एकजना घाँसीले दान गरेको घाँसको मुठा ओछ्याएर पीपलको रुखमुनि पद्मासन लगाए । बुद्धत्व प्राप्त नगरी आसनबाट नउठ्ने अठोट गरे । उनको मूल उद्देश्य सत्यको खोजी थियो । तर उनलाई अचानक उकुस–मुकुस भएर असह्य पीडा भयो । शारीरिक पीडाको कारण चित्त एकदमै विलुप्त भयो । किनभने चित्तको मूल उद्देश्य नै यो पाए हुन्थ्यो, त्यो पाए हुन्थ्यो भन्ने हुन्छ । महत्त्वाकांक्षा नै चित्तको आत्मा हो । तर त्यस समय पीडाको कारण उनको मनमा कुनै महत्त्वाकांक्षा थिएन । सम्पूर्ण भावले सबै वासनालाई त्यागिदियो । विलकुलै शून्य अवस्थामा पुग्यो ।
