०५२ साल । यो समय–रेखामा आइपुग्दा रेणुले भर्खरै एसएलसी सकेकी थिइन्, उमेरले १८ बर्ष लागेकी । उनी सानैदेखि मामाघर बसेकी थिइन् । घरको आर्थिक अवस्था ठिकै थियो, त्यति नाजुक पनि होइन, सम्पन्न पनि होइन । दुःख गरेर खान पुग्ने खालको । उनी मामाघर बस्नुको पृष्ठभूमि सम्झन्छिन्, ‘हामी चार सन्तान, जेठी दिदी, म, बहिनी र भाइ । सबैको उमेरको फरक दुई–दुई वर्षको छ । त्यसैले ममीलाई हुर्काउन समस्या भयो । बहिनी जन्मिसकेपछि मलाईचाहिँ मामाघर पठाउनुभएको थियो ।’
