नेपालमा औपनिवेशिक शासन नहुँदा रेलमार्ग, विकसित कर्मचारीतन्त्र र शिक्षण-संस्थाहरूको अभावमा हामीलाई गाह्रो भएकै हो। तर, यो देशमा आज जे जति उपलब्धि भएका छन्, त्यो हामी नेपाली आफैँले गरेका हाँै। यहाँ बनेका सबै बाटाघाटा, विद्यालय, अस्पताल, संस्था, लेखक, कलाकार, वैज्ञानिक नेपाल र नेपालीकै बलबुतामा बनेका हुन्। यसको उद्देश्य विश्व समुदायबाट एक्लिने वा तिनको सहयोगको अवमूल्यन गर्ने अभिप्राय पक्कै होइन। तर, यो देशको इतिहास र वर्तमान यसै देशका जनताले निर्धारण गरेको तथ्य र भविष्य पनि बनाउन पाउने वातावरण कम्ती दुर्लभ र लोभलाग्दो अवसर होइनन्। विश्वमा भारतीय र चिनियाँहरूले गरेको प्रगतिको ईष्र्याले आफ्नो देशका बारे अनावश्यक हीनभावना बोक्नुभन्दा ती देशका हाम्रै जस्तो भूगोलका जनताले चाहिँ के कति पाएका छन् भन्ने नबिर्से अगाडिका निम्ति चाहिने आशा र जाँगर प्राप्त हुन सक्छ।
