यसपालि देस्रोपल्ट उनले यो शरण–भूमि (नेपाल) छोड्ने दिन नजिक आएपछि मलाई फेरि अनुरोध गरे— यो तुर्सा तयार गरेको छु यसमाथि सरका केही शभकामना शब्दहरू लिएर म अज्ञात भूमितिर उड्न चाहन्छु । मैले सम्झो सम्पूर्ण भूटानी नेपाली कविहरूमा शिवलालको कवित्व शक्ति र चेतना अत्यन्तै तृक्ष्ण र उच्च छ । स्रष्टा शिवले नेपाली साहित्यको माध्यम गरेर जगत्लाई एक युगान्तकारी सन्देश दिएका छन् । प्रस्तुत कवितामा प्रजातन्त्रको सङ्ग्राममा उपेक्षित प्रताडित भई देश गुमाउनु परेको कुरा छ र फेरि एकदित त्यो स्थापित हुनेछ । भन्ने आशा छ । सात समुद्रपारि पुर्‍याएर छोडिएको उनीहरूको आफ्नो माटोमा पुनरागमन हुन्छ हुन्न त्यो अर्कै कुरा हो; तर त्यसको तिर्खा र भविष्यमा गरिने सङ्घर्षको मार्ग सदा खुला रहने छ । साथै त्यो नेपाली मूलका नागरिकको साझा सपना र आस्थाको कुरा हो । शिवले विगत छ दशकदेखिको यो सङ्घर्षलाई अनेक प्रतीक र बिम्बले प्रकट गरेर चिरकालसम्म अरूले उघारेर हेर्न मिल्ने झ्याल बनाएका छन्; यो खोलेर हेर्दा अनन्तकालसम्मको भविष्यले अनाहकमा प्रताडित स्वतन्त्रता प्रेमीनागरिक र अर्कातिर निरङ्कुश शासनहरूको कठोरताको दृश्य देखिने छ । तर यो घोषणा भइसकेको छ— एक्काइसौा शताब्दीको अन्त्य हुनुभन्दा पहिल्यै विश्वका सम्पूर्ण तानाशाहहरूको अन्त्येष्टि भइसक्नेछ । त्यसपछि शिवलालका यी कविताको अन्तिम अर्थ फेला पर्ने छ ।
