राजदूत न्यान्सी पावेल हिँड्दाहिँड्दै थकित भएपछि नेपालीमै ‘बिस्तारै, बिस्तारै’ भन्थिन् । सबै टक्‍क अडिन्थे । त्यो एक किसिमको थेगो हुनै थालेको थियो हामीहरूको । जो थाक्‍यो त्यो ‘बिस्तारै, बिस्तारै’ भनेर कराउँथ्यौँ ।
