‘तिमीलाई व्यहोर्न गाह्रो छ... ।’ रेडियो फेरि बज्न सुरु ग¥यो । ‘...तिम्रा बैगुनहरूले भरिएको एउटा किताव लेख्न मन छ मलाई ।’ ऊ बगिरहेकी थिई र उसको वाण निशानामै लागेको थियो आज । उसको सफलतामा म कताकता खुसी भएँ । आफैलाई वाण लागेर खुसी हुने अनौठो क्षण जिन्दगीमा भाग्यमानीहरूलाई मात्र विरलै उपलव्ध हुँदोरहेछ । खुसीले हाँस्न खोज्दा ऐनामा मेरो प्रतिविम्व पनि हाँस्यो । उसको हाँसो सहज नदेखिएपछि मैले हाँसेको मिलेन भनेर थाहा पाएँ मैले ।
