मोमिलासँग मेरो पहिलो प्रश्न थियो, ‘कत्तिको रिसाउनुहुन्छ ?’ उनको उत्तर स्वभाविक थियो, ‘रिस उठ्छ नि । झूट बोल्दा रिस उठ्छ । अर्कालाई घात नगर्ने झूट बोल्नु त ठीकै पनि होला । कहिलेकाहीं त्यस्तो हुन्छ, उच्च मानवीय संवेदनाको क्षणमा । जिन्दगी बाँच्दै जाँदा योसँग गाँसिएका धेरै भ्रम टुट्छन् । त्यस्तो भ्रम टुट्दा सार्‍है आनन्द आउँछ ।’ ‘बाँकी जिन्दगी त फेरि पनि भ्रममै बाँच्नुुपर्ला, होइन र ?’ भन्छिन् मोमिला, ‘भ्रमको पार्सलजस्तै हो जीवन । युटोपिया । हेर्नुहोस् न, कुनै प्रोग्राम गर्‍यो । आफू घाँटीभरि खादा भिरेर मन्चमा गजक्क बस्यो । तल श्रोताहरू टन्न बसेका छन् । ताली पिट्छन् । कस्तो–कस्तो लाग्छ आफैंलाई ।’
