बुबाको घरमा देवरहरूले तिनलाई ‘अजातकी’ भन्थे। तिनको मन दुख्दैन थियो। दुख्यो भने पनि देखाउँदैन थिइन्। दुःख नदेखाउने पनि बानी बस्यो। मन पोख्ने एउटा ठाउँ थियो मुमाको, कविता। बुबासित गएपछि मुमालाई लाग्यो, अब जीवन भेट्ने ठाउँ यही हो। तर तिनले त्यही घरमा कविता पनि भेटिन्। भेटेका कविता लेखिन् तर छापिनन्। मुमाका कविताहरू पढ्दा तिनको जीवन छर्लङ्गै हुन्छ।
