काठमाण्डौका चार प्रमुख दैनिक पत्रिकामा एकैदिन एउटै युवकका विभिन्न चार फोटा र परिचयका साथ मानिस हराएको सूचना छापिन्छ । त्यसले बजारमा ठूलै तरंग ल्याउँछ । त्यस युवकलाई काठमाण्डौभन्दा निकै पर कुनै दुर्गम पहाडमा एउटा भरियाले अचेत र गम्भीर घाइते अवस्थामा फेला पारेर स्वास्थ्यचौकी पु-याउँछ, जहाँ उसको उपचार सम्भव हुँदैन ।
संयोगवश सिनेमा छायांकनका लागि हेलिकोप्टर लिएर ठाउँ हेर्न आएका केही कुइरेहरू फर्किन लागेको हुनाले त्यस युवकलाई हेलिकोप्टरमा हालेर काठमाण्डौ पठाइन्छ । डाक्टरले उसको शल्यक्रिया गरेर आन्तरिक रक्तस्राव रोकिदिन्छ । प्रहरीले त्यस युवकको एउटा फोटोसहित विवरण वितरण गर्छ । ऊ होसमा नआउँदै सर्वेश्वरराज कोइराला आफ्नो हराएको छोरा दाबी गर्न आइपुग्छ । त्यसै वेला कामिनी विष्ट नामक युवती पनि त्यो युवक आफ्नो पति हो भन्दै आइपुग्छे ।
विनोद खड्काले आफ्नो अघिल्तिर उभिएकी सुन्दरी युवतीलाई हे-यो । युवती आँखामा याचनाको भाव लिएर उसैलाई हेरिरहेकी थिई । उसले प्रश्न ग-यो,
‘एक मिनेट, तपाईंले पत्रिकामा आफ्ना श्रीमान् हराइरहेको भन्ने आशयको विज्ञापन छपाउँदा त तपाईंको नाम छाया विष्ट थियो ।’
‘हो इन्स्पेक्टर साहब । मेरो खास नाम छाया हो । सरकारी कागजपत्र सबैमा त्यही नाम छ । तर, मलाई आफ्नो छाया भन्ने नाम मन पर्दैनथ्यो । त्यो कुरा उहाँलाई थाहा थियो । हाम्रो बिहेपछि उहाँले नै मायाले कामिनी भन्ने नाम दिनुभएको हो ।’
यति भन्दाभन्दै उसका ठुल्ठूला आँखाबाट मोतीका दानाजस्ता आँसुका केही थोपा टिलपिल गर्न थाले । उनीहरूको कुरा सुनिरहेको सर्वेश्वरराज कोइराला अचानक बम्क्यो,
‘तपाईं को हो, म चिन्दिनँ । मलाई मतलब पनि छैन । तपाईं किन मेरो श्रीमान्लाई आफ्नो छोरा भनिरहनुभएको छ भन्ने मलाई थाहा छैन ।’
त्यही वेला एउटा अन्दाजी ४५ वर्षको एउटा मानिस चारैतिर हेर्दै त्यहाँ आइपुग्यो । उसले डाक्टर धिताललाई सोध्यो,
‘रामकृष्ण महर्जन । प्रेमको काका । यी हेर्नुस् यही हो मेरो प्रेम । कति दिनदेखि खोजिरहेको थिएँ, म उसलाई ।’
‘दाइले मर्ने वेला उसलाई अबदेखि यो तेरै छोरा हो भनेर मेरो जिम्मा लगाएर गएको थियो । आठ वर्षको थियो प्रेम । मैले उसैका लागि भनेर बिहे गरिनँ । प्रेम हराएको वेलादेखि पिरले मेरो त आधा मासु भइसकेको थियो । उसलाई केही भयो भने मैले माथि गएर दाइलाई के मुख देखाउँथेँ होला ? ऊ ठीक छ नि ?’
एकैछिन कोही केही बोल्नै सकेन । अनि त्यही वेला प्रवेश भयो, यो रहस्यमयी घटनाको चौथो र महत्वपूर्ण पात्रको । विमलसिंह परियार, अन्दाजी ३० वर्षको, हृष्टपुष्ट शरीर भएको युवक । उसको छाती नाङ्लो जस्तो फैलिएको र उचालिएको थियो । उसले आधा बाहुले टिसर्ट लगाएको थियो । त्यसको पनि मोहोता दुईपटक जति दोब्य्राएर माथितिर सारेको थियो । उसका पाखुराका पाँसुला भुक्लुक्क परेर निस्केका थिए, जसमा एकापट्टि महादेवको र अर्कोपट्टि गोमन सर्पको ट्याटु थियो । ऊ नियमित व्यायाम र शारीरिक सुगठनको अम्मली थियो भन्ने कुरा हेर्दै थाहा हुन्थ्यो । उसको कपाल ठुटो पारेर काटिएको थियो ।
कन्चटतिर जिरो नम्बरको मेसिन लगाएर ताछेको हुनुपर्छ । त्यहाँ अंग्रेजीको ‘जेड’ अक्षरजस्तो देखिने गरी धर्का बनाइएको थियो । उसले एकापट्टि कानको लोतीमा सुनको ठूलो मुन्द्रा लगाएको थियो । उसको चाल पनि एकदमै आत्मविश्वासी थियो । करिडरको पारिबाट ऊ नजिक आउँदासम्ममा इन्स्पेक्टर विनोदले यी सबै कुरा अध्ययन गर्न भ्याइसकेको थियो । विमलसिंह परियार नजिक आइपुग्यो । सबै उसलाई एक टक हेरिरहेका थिए । उसले पनि पालैपालो सबैसँग आँखा जुधायो । अन्त्यमा विनोद खड्कालाई हेरेर ऊ बोल्यो,
सबै एकपटक आश्चर्यचकित भए । हेर्दा त्यस्तो अजंगको विमलसिंहको स्वर कसैले आँखा चिम्लेर सुन्ने हो भने पक्कै कुनै स्वास्नीमानिस बोलिरहेको भन्ने ठान्थ्यो ।
विमलसिंह परियारले मुखले केही बोलेन । आफ्नो खल्तीबाट एउटा दोबारेर राखेको पत्रिकाको पाना निकाल्यो र त्यसलाई फिँजाएर सबैको आँखा अगाडि देखायो । त्यो केही दिनअघि पत्रिकामा उसले छपाएको विज्ञापन थियो ।
२८ वर्षको गहुँगोरो वर्णको मेरो भाइ कमलसिंह परियार पछिल्लो सात दिनदेखि हराइरहेको हुनाले निजका बारेमा कुनै सूचना र जानकारी हुने मानिसले तलको फोन नम्बर वा नजिकको प्रहरीमा खबर गरिदिनुभए अनुगृहित हुनेछु ।
‘इन्ट्रेस्टिङ । भेरी भेरी इन्ट्रेस्टिङ । यहाँ एकजना अचेत बिरामी ल्याइएको छ । डाक्टर धिताल भन्नुहुन्छ, अप्रेसन सफल भएको छ, तर होसमा नआउन्जेल केही भन्न सकिन्न । अनि यहाँ पालैपालो चारजना उसका आफन्त आइपुग्नुहुन्छ । त्यो मानिस कसैको छोरा हो, कसैको श्रीमान् हो, कसैको भतिजा हो र कसैको भाइ हो । तर, चारैजनाको एकअर्कासँग कुनै नाता छैन । त्यसमाथि एकजना कोइराला, एकजना महर्जन, एकजना विष्ट र एकजना परियार । ’
चारैजनाले एकअर्कालाई आग्नेय आँखाले हेरे । विनोद खड्का फेरि बोल्न थाल्यो, ‘यसको मतलब तपाईंहरू चारजनामध्ये कोही एक मात्र सही हुनुहुन्छ । बाँकी तीन गलत । अथवा चारैजना गलत हुन सक्नुहुन्छ । तर, चारैजना सही हुन सक्नुहुन्न । तपाईंहरू किन र केका लागि यो सब गरिरहनुभएको छ, मलाई अहिले थाहा छैन । तर, त्यो थाहा नपाउन्जेल त्यस युवकको कस्टडी कसैलाई पनि दिन सकिन्न । यति कुरा राम्ररी बुझ्नुभएहुन्छ ।’
अनि उसले आफ्नो मोबाइल फोन निकालेर एउटा नम्बर डायल ग-यो । उताबाट कसैले फोन उठाएपछि इन्स्पेक्टर खड्कालाई हेर्दै ऊ बोल्न थाल्यो,
‘हेरौँ कसको बाउको तागत रहेछ, मेरो भाइलाई केही गर्ने । मेरो जिमखानाका पचासजना भाइ अहिले पनि यहीँ तल बसिरहेका छन् । प-यो भने म अरू दुई सयजनालाई ‘युँ’ बोलाउन सक्छु ‘युँ’ ।”
‘हामी पनि यही काठमाण्डौ‌को रैथाने नेवारहरू हो । हाम्रो पनि मान्छे छ । निहुँ नै खोज्ने हो भने हामी पनि गुठी, गुठियार सबै उठाएर ल्याउन सक्छौँ । के भन्ठान्या हामीलाई ?’
कामिनी विष्ट केही नबोली रुन थाली । रुँदा ऊ अझ मायालाग्दी देखिई । उसले विनोदको हात च्याप्प समाती र सुँक्कसुँक्क गर्दै भन्न थाली,
‘मेरो त न घर न माइती, कोही पनि छैन । मेरो जे भने पनि, जो भने पनि यो संसारमा उहाँबाहेक अरू कोही छैन । मेरो सर्वस्व नै उहाँ हो । केही गरी उहाँलाई केही भयो वा कसैले मबाट खोसेर लग्यो भने मैले त झुन्डेर मर्नेबाहेक अरू केही उपाय बाँकी रहँदैन इन्स्पेक्टर साहब । बिन्ती, मेरो मद्दत गर्नुहोस् । यहाँ कुनै ठूलो खेल हुँदै छ । मेरो सोझोसाझो श्रीमान्ले कसैको केही बिगार गर्नुभएको छैन भन्ने कुरामा मलाई पूरा विश्वास छ । यति ठूलो षड्यन्त्रको म एक्लैले प्रतिकार गर्न सक्दिनँ ।’
विनोद खड्का जतिसुकै कठोर प्रहरी भए पनि आखिर ऊ मानिस नै थियो । त्यति राम्री युवतीको ठुल्ठूला आँखाबाट बगेका आँसुले उसलाई पगाल्नु कुनै ठूलो कुरा भएन । त्यसैले त्यतिवेला उसको सहानुभूति सबैभन्दा बढी कामिनी विष्टप्रति नै थियो । तर पनि ऊ उसलाई पूर्ण रूपले सही नै हो भन्न सक्दैनथ्यो । उसले कामिनीको हातबाट आफ्नो हात छुट्यायो र भन्यो,
‘सत्य के हो, झूटो के हो भन्ने कुरा कुनै न कुनै वेला अघि आइहाल्छ । तपाईं साँचो हुनुहुन्छ भने कुनै चिन्ता गर्नुपर्दैन । म कसैलाई पनि अन्याय हुन दिन्नँ । मेरो काम नै त्यही हो । मेरो पेसाको धर्मबाट म डेग चल्नेछैन ।’
कामिनीको अनुहारमा अलिकति आश्वस्त भएको भाव आयो । त्यही वेला सर्वेश्वरराजले फोन विनोदतिर बढाउँदै भन्यो,
‘तपाईं आफ्नो हिसाबले जे गर्नुपर्ने हो गर्नुस् । एउटा कुरा ध्यानमा राख्नू । सर्वेश्वरराज कोइराला चानचुने मानिस हैन । त्यसैले बी केयरफुल । तर, त्यसको मतलब देशको कानुन उसका लागि फरक हुँदैन ।’
‘यहाँ प्रहरीको पहरा हुनेछ । उसलाई होस आएर खास कुरो थाहा नहुन्जेल तपाईंहरूमध्ये कसैले पनि त्यस युवकलाई हेर्न वा भेट्न पाउँदैन । त्यतिन्जेलमा बरु मलाई सहयोग गर्नुस् । म पालैपालो तपाईंहरूसँग डिटेलमा कुरा गर्न चाहन्छु ।’
डाक्टर धितालले खुसीखुसी आफ्नो अफिस उपलब्ध गरायो । विनोदले सबैभन्दा पहिले सर्वेश्वरराजलाई नै बोलायो ।
कान्तिपुरको कोसेलीमा प्रकाशित २०४२ माघ आचार्य रजनीश काठमाण्डौ आए भन्ने कुरा नेपाल टेलिभिजनमा साँझ आठ बजेको समाचार हेर्दा थाहा भयो । त्यति...
धेरै स्नेही पाठकहरूले नयाँ पत्रिकाको मेरो धारावाहिक आख्यान 'हराएको मानिस'को सबै भाग एकै ठाउँमा माग गर्नुभएकोले हालसम्म प्रकाशित १४...
अन्ततः भरिया काइँलाले आफूभन्दा गह्रुँगो र अचेत मानिसलाई डोकोमा बोकेर त्यत्रो ठाडो र अजंगको पहाड चढ्यो। माथि पुग्दासम्म उसको फोक्सो त खलाँत...