छिमेकी अनि नातेदारका छोराछोरीले अष्ट्रेलिया गएर काठमाडौं वा देशका अन्य शहरमा घर किनेको बाबु आमाको लागी गर-गहना अनि गाडी जोडेको कुराहरू ‘एककान दुईकान मैदान’ हुने भएपछी अलिक हुनेखाने (२०-२५ लाख लगानी गर्न सक्ने) जति सबैलाई छोराछोरीलाई अष्ट्रेलिया पठाउनु एउटा अनिवार्य आवश्यकता बनिसक्यो। हुन पनि देश २५-३० वर्ष देखी ओरालो लागेको लाग्यै छ, न कुनै आर्थिक उन्नती छ न त विकासको कुनै संकेत नै देखिन्छ। नेपालमा बसेर ‘डिप्रेसन’को शिकार हुनुभन्दा विदेशको यात्रा नै ठिक छनौट भन्ने परिसकेको छ। त्यसैपनि हाम्रो बिचमा चलेकै छ ‘ मर्ता क्या न कर्ता…!’
