नेपाली साहित्यमा निबन्धको परिभाषा गर्ने क्रममा लक्ष्मीप्रसाद देवकोटाले भनेका छन् ः “यो रौंचिरा दर्शन होइन न हो पाण्डित्य प्रदर्शनको ठ्यासफु, यसमा गृहीत विषयलाई सबै दृष्टिकोण र परीक्षणको अरुरत छैन, यो एक किसिमको धूर्त बदमास ठिटो हो, जो सडकमा हिँड्दा हिँड्दै कहिले ढुङ्गा हान्छ, कतै कतै आनन्दले कुर्लन्छ तर घोरिँदैन” (देवकोटा, २००३ ः भूमिका) ।
