आफैँ मिलेर केही गरौं भनेर ६ लाख रुपैँया ऋण खोजेर सिलाई बुनाईको काम गर्न थालेपछि काम पनि राम्रै भएको र नियमित काम गर्न १५, २० जना महिला समेत आउन थाले । तर उनीहरूलाई अब आफूहरूले उत्पादन गरेका समानको बजारका लागि समस्या भयो । उत्पादित सामान ठमेलमा दिए । महिलाले उत्पादन गरेकै कारण पैँसा दिन आलटाल गरे । पैँसा पछि दिन्छु, सामान छोडेर जानुस् भन्न थाले । पैँसा उठाउन गाह्रो भयो । त्यसैले धेरै पैँसा डुव्यो । व्याज बढ्दै गयो । ऋण तिर्न नसकेपछि संस्थाका केही साथीहरू आउन छाडे । कति त भागेर विदेश गए ।
