वास्तवमा दाहालमा केही गरौँ भन्ने भावना, इच्छाशक्ति र आत्मविश्वास अवश्य छ । उनमा यी गुणको विकास हुनुमा आफ्नै गाउँले परिवेश प्रमुख प्रेरक ठान्छन् । धादिङ, खहरे भई जाने मनास्लु पदमार्गका पर्यटकहरुसँग जिस्किएर हुर्किए उनी । तिनै गोराहरुसँग घुम्न पाए कस्तो हुँदो हो भन्ने जिज्ञासा उनमा सानैदेखि भरिएर आउँथ्यो । विस्तारै थाहा भयो, उनीहरुसँग घुम्ने—घुमाउनेहरुले त राम्रै पैसा पनि पाउँछन् । त्यसो भए त्यही व्यवसाय किन नगर्ने ? उनी कस्सिए । ट्रेकिङ व्यवसायमा हात हाले । हुँदाहुँदा यो व्यवसायको नेतृत्वदायी स्थानमा पुगे, एउटा चुनौतीपूर्ण घडीमा । दृष्टिसँगको साक्षात्कार हुँदा पनि उनी कोमामा पुगेको संस्थालाई कसरी पुनःजीवन दिने भन्ने प्रश्नमै घोत्लिइरहेका थिए । उनी भन्दै थिए, ‘विगतका कमजोरीहरुबारे एउटा कार्यदल बनाएरै अध्ययन गर्छौं । पारदर्शिता हाम्रो पहिलो सर्त हुनेछ । पारदर्शी भएर, सबैलाई समेटेर काम गर्ने हो भने समस्या पनि क्रमशः सुल्झिँदै जान्छन् ।’
