चीनबाट एमाओवादी अध्यक्ष प्रचण्ड फर्केको दुई महिना नहुँदै एमाले अध्यक्ष झलनाथ खनाल चिन जाँदै रहेछन्। त्यसपछि क्रमश: सुशील कोइराल र बाबुराम भट्टराईलाई पनि चिनले निम्ता दिने भन्ने समाचार पढियो। यसो सोचेर ल्याउँदा चिनले नेपालका नेताहरुलाई एक एक गरी भ्रणणका लागि नभई अन्तरवार्ताको लागि बोलाए झैं मानेको छु है, सबैलाई उही प्रश्न 'भाइ के छ तिम्रो चिनप्रतिको धारणा प्रष्ट पार।' अनि छान्ने होला चिनले योग्य उम्मेदवार।
उसै त हरियाली कम भएको काठमाडौंमा सडक विस्तारका क्रममा रिङरोड र अन्यत्र भित्री मार्गमा पनि सबै रुख काट्न थाले। रुख जोगाएर नि सडक विस्तार गर्न सकिन्छ भन्ने चेतना र दबाब दिन पर्छ होला। नत्र त एउटा रुख हुर्काउन बिसौं वर्ष लाग्छ। अलिअलि बाँकी भएका रुख पनि काटिँदा भित्री काठमाडौंमा बस्नेहरु अक्सिजन नपाएर सुक्लान् है।
एक बारको जुनीमा सगरमाथा नचढी मरियो भने त चित्रगुप्तलाई हिसाब देखाउन नसकेर, यमराजले फेरि पृथ्वीलोकमा फर्काइदेलान् जस्तो पो भो अइ।
भोट हाल्ने एक दिनका लागि लाखौं लाख तिरेर खेताला विद्यार्थी भर्ना गर्नेहरु देख्दादेख्दै पनि कोहीकोहीले युवा पिंढीलाई देशको जिम्मा दिने हो भने देश सुध्रिन्छ भनेको सुन्दा भाउन्न हुन्छ मलाई त।
'भालु आएर गहुँ पाकेको छ कि छैन भनेर हेर्दै फर्किने गरेको छ। अब पाकेपछि भालुबाट गहुँ कसरी जोगाउने होला। त्यही पीर छ मलाई', सोलुखुम्बु थाप्रेकी काईंली तामाङ, फाप्लुबाट जिरी हिंडेर फर्कदै गर्दा भेटिएकी।
यिनकै होटलमा एक कप नेपाली चिया र अर्को कप सु चिया पिएर हामी पिके पिक सम्मको भञ्ज्याङको यात्रा गरेका थियौं।
भ्रष्टाचार विरोधी जिल्ला स्तरीय संस्थाका अध्यक्षले फोन गरे- यसपालि एसएलसी दिएको छोराको पढाई एकदम राम्रो छ। परीक्षामा बिगारेको केही छैन । कसैलाई यसो केही गरेर 'नेपाल टप' बनाउन सकिएला ? पर्यो भने बरु केही पैसा गर्छ गर्न पनि तयार छु। तपाईं त पत्रकार धेरै जनासँग परिचय होला। केही आइडिया छ कि भनेर फोन गरेको हुँ। - गज्जब नेपाल।
मानिसका कुरा पढ्दा त 'लोकमान' ले लोकको लागि हितै गर्छन् झैं पो छ एई । फेसबुक र टि्वटरमा 'लोकमान' प्रकरणले नयाँ आन्दोलनकै जन्म देला जस्तो । मानौं कि 'लोकमान' प्रकरणको अन्त्य हुने बेलासम्म नयाँ विचार भएको नयाँ पार्टी जन्मनेछ वा भएकै यिनै पार्टीबाट पनि भ्रष्टाचारलाई सहनै नसक्ने लोकतान्त्रिक, पारदर्शी र जन उत्तरदायी भएको नयाँ नेतृत्व आउनेछ र सुशासन दिनेछ। - धन्न यो आशा भन्ने चिज छ र केही भइहाल्छ कि भनेर मानिसहरु एउटा एउटा भाउँतोमा भुलिरहन्छन्।
मलाई त रेष्टुरेन्टहरुले मात्र होला भन्ने लागिरहेको थियो, प्राइभेट अस्पतालले नि सुविधा बेच्नका लागि फ्री वाइफाइको विज्ञापन गरेका रहेछन् त काठमाडौंमा। ग्वार्कोस्थित एक अस्पताल।
सन् २००९ देखि २०१३ सम्म मैले लेख्ने फेसबुक स्टाटसको अन्त्यमा 'हास्नुपर्ने कारण धेरै छन् हा हा हा... ' भनेर लेखिएको हुन्थ्यो। त्यही हास्नुपर्ने कारणलाई कोही कोही साथीले 'खुब मन पर्छ त्यसलाई एक ठाउँमा सग्रह गरेर राख् न' भनेर उचालेकाले त्यसलाई संकलन गर्न यो व्लग खोलेको हो। फेसबुकले स्टाटसमा निश्चित क्यारेक्टर मात्र राख्न दिने हुनाले (पहिलेको कुरा, अहिले त चेन्ज भइसक्यो) कतिपय लामा स्टाटस पनि यहाँ हुन्छन्। र, कहिलेकाँही मलाई लेख्न मन लाओ भने तीन हजार शब्द पनि लेखेको र त्यसलाई यहाँ थुपारेको उदाहरण छन्।
खासमा चाहिँ मेरा बाउआमाले राख्देको नाम दीपक भट्टराई हो। आफैं केही गरेर अरुलाई रोजगार दिने पाइन (खुबी) नभइन्जेल पत्रकारको काम गरिरहेको छु। अहिले बिबिसी मेडिया एक्सन म्यानमारमा सिरिज प्रोड्युसरको काम गर्छु। यस अगाडि २०१७ अक्टुबरसम्म बिबिसी मिडिया एक्सन नेपालले उत्पादन गर्ने साझा सवाल कार्यक्रमको सम्पादक थिएँ। तर मैले यहाँ राख्ने सामाग्रीमा म काम गर्ने संस्थाको कुनै साइनो छैन, 'गोरु बेचेको पनि।' यहाँ राखेका सामाग्री शुद्ध मेरा मनमा लागेका विशुद्ध कुरा हुन्।
सक्रिय पत्रकारिता गर्न थालेको २० वर्ष पुगेछ। स्पेसटाइम भन्ने दैनिक पत्रिकामा दुई वर्ष जति, कान्तिपुर टिभीमा ६ वर्ष जति, दैनिकी र नागरिकन्युज अनलाइनमा डेढ वर्ष जति काम गरेपछि सन् २००९ देखि अहिलेको संस्थामा जागिरे छु।