गाउँमा एकजना ‘हुने–खाने’ पण्डित थिए । ‘चाइन्जो–क्यारे’ भन्ने थेगो थियो उनको । प्रशस्त पैतृक जग्गा–जमिन थियो। गाई–भैँसी पालेका थिए । जेठी पत्नीबाट सन्तान नभएपछि साली बिहे गरे । झन्डै बीस वर्ष कान्छी थिइन्, उनी । उनका पनि सन्तान भएनन् । तेस्रो बिहे गरे पण्डितजीले । छोरा जन्मियो । “अंश र वंश थाम्ने छोरो जन्मियो” भन्दै पण्डित औधि खुसी भए । गाउँका उरन्ठेउला केटाहरूले चौतारामा भेला भएर कुरा काटे, “बाजेबाट हुने भए पहिले नै सन्तान भइसक्थे नि । कान्छी चैँ बज्यै बाठी रहिछिन् । यसोउसो कसोकसो मिलाएर छोरो जन्माइदिइन्।”
