दशकौंदेखि संसदीय अभ्यास गरेका व्यक्तित्वहरूसँग प्रतिस्पर्धा गर्नुपर्ने र पूँजीवादी चुनावको अनुशरण गर्नुपर्ने परिस्थितिसंग युद्ध लडेर आएका नेतालाई सहज थिएन । द्वन्द्वका कारण सिर्जित सामाजिक बेमेल, वैमनस्यता र प्रतिशोधको भावनालाई सार्थक सम्बोधन गरेमात्र युद्धले छोडेको त्यो डोबलाई पुर्न सकिन्थ्यो । तर त्यसतर्फ कसैले खास ध्यान दिएको देखिएन । जनआन्दोलन र जनयुद्धको बलमा हजारौं शोषित, पीडित जनताको रगत, पसिना र बलिदानबाट गणतन्त्र प्राप्त भयो र त्यही गणतन्त्रको माध्यमद्वारा पार्टीका कैयौं नेताहरू राष्ट्रपति, उपराष्ट्रपति, प्रधानमन्त्री, मन्त्री र अन्य कैयौं पदमा पदासीन हुन पुगे । ‘खोलो तर्यो, लौरो बिर्स्यो’ भनिएझैं आज ती जोदाहाहरूको बारेमा सोच्ने फुर्सद कसैलाई छैन ।
