कुनै पनि व्यवसायलाई पैसा कमाउने ध्येयसँग जोडिएको भने त्यो व्यवसाय फस्टाउनुको साटो खुम्चिँदै जान्छ । व्यवसाय प्रतिबद्धताको अर्को पाटो पनि हो । आखिर, बस्नेतले त्यही बाटो अपनाए, जसमा प्रतिबद्धताका अंशहरु पर्याप्त थिए । उनले २०२३ सालमा दुध बेच्न प्रारम्भ गर्दा काठमाडौंमा चिया–संस्कृतिको भर्खरै सुरुवात भएको थियो । उनी यति मिहिनेत गर्थे, फुटुङबाट असनसम्म दुध ल्याएर बेच्थे । उनी सम्झिन्छन्, ‘माछा मासु नखाने र दही दूधमा बल गर्ने मानिसले दिनको २ मानासम्म दूध लिन्थे । बजारमा दूध बेच्दा एक मानाको ११ आना पैसा आउँथ्यो । एक मानाको एक मोहर पनि नआउने । पसलभन्दा घर घरमा दूध बेच्दा १ मानाको ३ मोहर आउँथ्यो । मैले पसलभन्दा बढी घर घरमा दूध बेच्न थालेँ ।’
