कुनै ठोस वस्तुबिना त्यति थोरै समयमा छिटो-छिटो मेरो सीट परिवर्तन गरेको हुनाले यात्रीहरूले मलाई शंकाको नजरले हेरे। मेरो तर्फमा, त्यो समयमा मेरो हृदयमा केहि खराबी थियो जस्तो मलाई लाग्दैन, यद्यपि मेरो अनौठो चालहरूको उचित कारण म दिन सक्दिनँ। अन्त्यमा, सुत्छु भन्ने दृढ संकल्पसाथ म त्यस डिब्बाको कुनाको एउटा खाली सीटमा गएर बसेँ। मैले मेरा आँखाहरू बन्द गरेको घडी, मैले आफैंलाई दुई आगोहरूको बिचमा भएको महसुस गरेँ। एकापट्टी त्यहाँ न्यू योर्कको ख्रीष्टियन हजाम थियो, र अर्को पट्टी गेट्टीसबर्ग (Gettysburg) को युद्ध ढोलक बजाउने ठीटो। दुवैजनाले मसँग येशूको बारेमा कुरा गरिरहेका थिए, जसको नामलाई म घृणा गर्दथेँ। मैले यी दुवै कुराहरू असम्भव भएको महसुस गरेँ, निदाउन र मेरो मस्तिष्कबाट यी दुई विश्वासयोग्य ख्रीष्टियनहरूले पारेको प्रभाव, जसमध्ये एउटाले मलाई केहि घण्टा अगाडि मात्र बिदाइ गरेको थियो, जबकी अर्कोको मृत्यु भएको झण्डै दश वर्ष भइसकेको थियो, र यसरी नै म सङ्कटमा र म रेलमा भएको सम्पूर्ण समयहरूमा दुविधामा परिरहेँ।
