बाबा बल्ल ७० को डिल उक्लिँदै हुनुहुन्थ्यो । यति चाँडै पितृशोकमा डुबेकोले पनि होला, हामी टुटेर टाईटनिकझैं हरायौँ दुःखको महासागरमा । त्यहाँ हामी रोयौं, करायौं, तर जानेले सुन्दै सुनेन, एकोहोरो पुजारीले फुकेको शंखको धुनझैं ऊ बगेर गयो हामी मनभरी सम्झना र आँखाभरी आँसु बोकेर फर्की आयौँ घर । बाबाबिनाको घर, बाबाबिनाको आँगन एकदम शुन्य लाग्यो । सोचें माइत आएर फिर्दा आमा भन्दा धेरै रुने बाबा, मलाई देख्दा अँगालो हालेर गालामा मोइखाने बाबा, यो उमेरमा पनि मलाई मेरो पूतली भन्दै माया गर्ने मेरो बाबा अब यो दुनियाँमा रहेन । सुरु सुरुमा विश्वास लागेन बाबा छैन भनेर । तर, अन्त्यमा समयको अघि झुक्नै पर्‍यो ।
