यति हुँदाहुँदै पनि मन्त्री छान्ने प्रक्रियालाई योग्यता, कार्यकुशलता र इमानदारी सापेक्ष बनाउन भने निश्चय नै सकिन्थ्यो । पञ्चायती व्यवस्था बदनाम थियो । तर, त्यो व्यवस्थामा पनि अर्थ, कानुन, वाणिज्य, परराष्ट्रजस्ता विशिष्ट प्रकृतिका अहम् मन्त्रालयहरूमा सामान्यत: विषयविज्ञहरूलाई नै राखिएको इतिहास छ । अहिले त, मन्त्री बन्न शैक्षिक योग्यता र बौद्धिक क्षमता सर्वथा अनावश्यक हो जस्तै व्यवहार गर्न थालिएको छ । पञ्चायतमा त्यो व्यवस्थाप्रति बफादार भए सायद पर्याप्त हुन्थ्यो । तर, अहिले लोकतन्त्रप्रति मात्र बफादार भएर पुग्दैन । नेताहरू व्यक्तिगत बफादारी र निरन्तर चाप्लुसी खोजिरेहका छन् । र, तिनै चाप्लुसहरूलाई पद वितरण गरिरहेका छन् । योग्यहरू चाप्लुसीमा जाँदैनन्, त्यसैले अयोग्यहरूको भीड राज्यतन्त्रमा भरिएको छ । एक दशकयता मन्त्री हुन चाहने र हुनेहरूको अनुहार एकपटक हेर्दा यस्तो यथार्थ छर्लङ्गै देखिन्छ ।
