पापीघाटको बस्तीमा लोग्ने मान्छे कोही थिएन। राति नै भागाभाग भैसकेछ। केवल स्वास्नी मान्छेको मात्रै भीड थियो। सयौँ आइमाईहरूको अनुहारमा एक–एक गरी लीलालाई खोजेँ। भेट्टाइनँ। सबै आइमाईहरू मौन थिए। शोकमग्न। कसैले पनि केही बोलेनन्। सबैका अनुहार मलिन र उदास थिए। आइमाईहरूको भीड छिचोलेर जब अघि बढ्न खोज्यौँ, मेरा खुट्टा धरमराए। सासको गति रोकियो। पापीघाटका हजार ढुङ्गाहरूले मुटु थिचेझैँ भयो। आँखा तिरमिराए। विश्वास गर्न गाह्रो भयो। पत्याउन मुस्किल भयो। ठम्याउन कठिन भयो।
