गुरुङका भनाइमा, मनोरञ्जनका धेरै विकल्प नभएको त्यतिबेलाको समाजमा लोकगीतले उच्चस्थान ओगटेको थियो । प्रतिभा पनि प्रशस्त थिए । “मलाई त अझै गाउँघरकै पुराना गायिकाहरूसँग गाउन मन छ, कालो अक्षर नचिनेका उनीहरूको स्वरमा सरस्वतीको बास छ”, उनी भन्छन् । गायिका भनेर नचिनिएका गाउँका गायिकाहरूको श्लील, सरल, विनयशील र भावुक व्यवहारबाट आज पनि उनी प्रभावित छन् ।
