म छुट्टीमा घर आँउदा हाम्रो भेट त्यही ठाँउमा हुने गर्दथ्यो जहाँ हाम्रो पहिलो प्रेम बसेको थियो । यसरी भेट हुँदै जाँदा हामी बिचको घनिष्ठता र आत्मीयता बढदै गयो जसका कारण हामी एक आपसमा चिरपरिचीत मित्र समान हुन पूग्यौं । मैले उनलाई संधै भरि सुख दुखको साथीको रुपमा अपनाउने बचन दिएको थिए । उनि म संग गाजलु आँखाले हेरे मुस्कुराएर भन्ने गर्थिनः– “हेर म सब चिज छोड्नको लागी तयार छु, यदी मेरो प्रीयतम मलाई सच्चा प्रेम गरी सम्हाल्नु हुन्छ भने । नत्र मेरो जिवनको के अर्थ ? यसको प्रयोजन के र म के का लागी ।” कति महान थिए उनका निस्वार्थ भावपूर्ण शब्दहरु जसका कारण म स्तब्ध हुन पुग्दथे ।
