हामी जुम्लाको भुलभुले भञ्ज्याङमा पुग्दा रात त के भनौ निकै अध्यारो भइसकेको थियो । भञ्ज्याङमा ३–४ वटा मात्र घरहरु थिए । शायद ति सबै लज नै थिए । हामी पुगेको लजमा त्यतिखेरसम्म बास बस्ने कोही पनि थिएन रहेछ । हामी पुग्दा खुसी हँुदै तिमीहरु सबैजना वस एक हजार मात्र देउ भनेको रहेछ । वास्तवमा लज नै भनेर साइनबोर्ड झुण्ड्याए तापनि त्यो घर गोठ जस्तो मात्र रहेछ । झ्याल ढोका नभएको भट्टाजस्तो लाग्ने घरमा अरुलाई के भयो कुन्नी मलाई चै रातभरी निद्रा लाग्दै लागेन । भोलिपल्ट बिहान लज भाडा भने बमोजिमको एक हजार दिन खोज्दा तीन हजार लाग्छ भन्दै ठुलठुलो स्वरले कराए । साहुले बिहानै बेस्सरी रक्सी धोकिसकेको रहेछ । झगडा गर्नुभन्दा दुइहजार दिएर मनायौँ ।
