काठमाडौं — भाङवारीमा एउटा साथी थियो— रामप्रसाद अड्चन । साथी मात्रै होइन, छिमेकी र आफन्त पनि । भाङवारी स्कुल पढ्दैदेखिको दोस्ती सधैंभर रहिरह्यो, अझै छादैछ । फरक यत्ति हो कि साथी रामप्रसाद सरकारी जागिर, सेवा–सुविधा, ऋणपानको भरथेगमा गाडी लिएर हिंड्छ । म भने पत्रकारिताको होन्डा बाइकमा रमाउन थालेको बर्षौबर्ष भैसक्यो ।
