जनताहरू गरिबी, आभाव, अशिक्षा र पछौटे अवस्थामा बाँचेका छन् । शक्ति राष्ट्रहरूको वैदेशिक हस्तक्षेप बढ्दो छ । जनताले राजनीतिक दलहरूलाई ठूलो विश्वास र समर्थन गरेका छन् । यस्तो वस्तुगत अवस्थालाई ध्यानमा राखेर कम्तिमा १५ वर्ष ठूला दलहरू सहमति, सहकार्य र एकतावद्ध भएर जाउँ । देशलाई विकास र आर्थिक समृद्धिको बाटोमा लैजान जरूरी छ । जनतालाई राजनीतिक परिवर्तनको अनुभूति महसुस गर्ने गरी गाँस, बास, कपास, शिक्षा, स्वास्थ, रोजगारी, पानी, बिजुली, सडकजस्ता जनताका आधारभूत आवश्यकताको परिपूर्ति तथा बन्दोबस्त गर्नु छ,' भनी प्रस्ताव राखियो, तर नेपाली कांग्रेसबाट एउटा कानले सुनेर, अर्को कानले उडाउने काम मात्र भयो । खोलो तर्ने, लौरो बिर्सने कहावतको पुनरावृत्ति भयो ।
