गरीबरथ छुक्छुक् कुदिरहेको थियो । ठाउँ–ठाउँमा आउने जाने स्थानीय स्टेशनहरू उसै गरी आउँथे जान्थे । ऊ माथि चढेको एकछिन हाम्रो क्याबिनमा सन्नाटा छायो । अनि त्यो केटोको अधैर्यले फेरि अशान्ति निम्त्यायो, कम से कम मसहितको मनभित्र । एक हातपछि दुवै हात तन्काएर पनि उसले चित्त बुझाउन सकेको थिएन । फलतः ऊ सिटबाट उठ्यो । सबैतिर फेरि राम्ररी नियाल्यो र एक पटक जुका तन्केजसरी तिनिक्क तन्कियो अनि फुत्त सुन्दरी सुतेको करीब दुई फुटे सिटमा स¥यो । शायद अब ऊ पूरै शरीर तन्काउने तयारीमा थियो । रेलभित्रको वातावरण उस्तै सुन्सान थियो । उनीहरू पनि केही समयसम्म चाल मारेर चुपचाप रहे । उनीहरूको क्याबिनमा कोही ब्यूँझै भए उसको मनको हुन्डरी कस्तो हुँदो हो भन्ने उनीहरूलाई के हेक्का, के मतलब, त्यो सोच्ने के फुर्सद ! शायद, उनीहरूसँग त मनभित्रको अधैर्य औडाहाले पैदा गरेको अदम्य साहस मात्र बाँकी थियो । पल्ला घरे काकाले बुझ्ने भाषामा भन्दा जोशमा होश हराएको थियो ।
