तर घर फर्केर आएपछि एउटा अनौठो उत्सुकताले मलाई छोपिरह्यो। रजनीशको व्यक्तित्व, वाणी, उनलाई घेरेर बस्ने सुन्दरी, रातो लुगा लगाएर सोल्टीको बगैंचामा घुम्ने रजनीश सन्यासीहरू, यस्तैयस्तै उत्सुकता मनमा आइरहे। रजनीशलाई एक्लै भेट्ने रहर जाग्यो। उनका नेपाली भक्तलाई अनुनयविनय गरेर अनेकौं प्रयास गरेँ। केही लागेन, सब प्रयत्न व्यर्थमा गए। बुझ्दै जाँदा थाहा भयो, रजनीशसँग एक्लै भेट्ने कार्य त्यति साधारण र सजिलो रहेनछ। रजनीशको दरबारमा उनका अधिकांश नेपाली भक्त खासै हैसियत राख्दैनथे। ‘भगवान’ रजनीशको त कुरै छाडौं, दसपटक जति फोन गरेपछि बल्लतल्ल पे्रम हास्यालाई ५ मिनेटका निम्ति भेट्ने समय पाइयो। कोठामा प्रेम हास्या र आनन्दु नामक अर्की विदेशी महिला पनि थिइन्। मेरो अनुरोध सुनेपछि मन्द-मन्द मुस्कानसहित प्रेम हास्याले एउटा चुनौतीपूर्ण नजर फ्याँक्दै भनिन्, ‘म तिमीलाई एउटा प्रश्न सोध्नेछु, सही उत्तर दिन सक्यौ भने ‘भगवान’ सँग भेट गराइदिउँला।’ हुन्छ सोध्नुस् भनेर म प्रतीक्षा गर्न थालेँ त्यो प्रश्नको जसको उत्तरमा मेरो अभिलाषाको फैसला हुनेवाला थियो।
