तर दुखको कुरा, यिनै सीमित सुविधामा पनि मान्छेका पहुँच छैन। न त मान्छेमा चेतना नै छ। रुखबाट लडेर खुट्टा भाँचियोस् वा भीरबाट खसेर करङ भाँचियोस्, उनीहरु तत्काल अस्पताल जाँदैनन्। व्यथाले बेस्सरी च्यापेर सहनै नसक्ने भएपछि मात्र अस्पतालको याद आउँछ। सरसफाइमा उस्तै बेपर्वाह छन् मान्छेहरु। छालाका अनेकथरी रोग पालेर बस्नु यिनको नियति बनेको छ। दर्जनौं गैरसरकारी संस्थाले चलाएका चेतनामूलक कार्यक्रम बालुवामा पानी खन्याएजस्तो मात्र किन भएका हुन्? प्रश्न गम्भीर छ।
