मेरो जन्म १९५० तिर भएको हो । अहिले साठी काटियो । खासमा हाम्रो परिवार ठुलो थियो । मेरा वरिपरी मजस्तै अरु नौवटा बिरुवा थिए । शायद कुनै चराको कृपाबाट बीउ यो ठाउँमा आइपुग्यो र समयमै पानी परेकाले हामी उम्रेर बाँच्न सकेका थियौँ । विभिन्न समयमा आएका हुरी बतास र हिउँबाट थलिएर बिस्तारै मेरा दाजुभाई एकएक गरी खिङ्ग्रिङ्ग पर्दै गए र सबै मरे । बस म एउटाले हुरी सहेँ । बतास सहेँ । वर्षैपिच्छेजस्तो पर्ने हिउँबाट बचेँ । सजिलोमा मात्तिइन, अप्ठ्यारोमा आत्तिइन । बिस्तारै मेरो शरीर मोटाउँदै गयो । र अग्लिँदै गएँ । अहिले त डाँडाको टुप्पो समेत आफुभन्दा तल पाउँदा मन त्यसै खुशी भएर आउँछ । आफुले गरेको परिश्रमको फल प्राप्त भएजस्तो लाग्छ । तर आज भने मनै मरेर आयो । बाँच्नुको आकाँक्षा नै मरेर गयो ।
