जब म जान्दिनँ, प्रयोजन जान्दिनँ, प्रेरणाको प्रयोजन पर्दैन। प्रेरणाको रूपमा थोपर्ने कुरा गरिएको छैन। त्यहाँ सब मेरो आफ्नो छ, मैले बुझेको कुरा छ। प्रेरणा सबैबाट पाएँ वा जो देखेँ त्यहीबाट केही लिन चाहेँ – म चोर हुँ। जस्तै – दुई दम्पति कलाकार गाउन दार्जीलिङ आएका थिए; तिनीहरूले गाए – कलाकारले राम्ररी सुने सबै वहाँले चोरे यहाँसम्म कि श्वाससम्म पनि चोरे। बिहान उनले सबै गाउँदै रहेछन् – दुई तीनजनाले सुनेर छक्क परेछन् तर वीरेन्द्रलाई थाहा भएन। लेखक संवेदनशील हुनुपर्छ; आत्मासित पनि लीन हुन सक्नुपर्छ – जीवनको सम्पर्कबाट।
