कञ्चनपुर जिल्लाको भीमदत्तनगरपालिका वडा नं. २ निवासी अबोध नाबालक निर्मला पन्तको अमानवीय र पाशविक ढंगले बलात्कार पछि हत्या भएको घटनाको जति निन्दा गरेपनि कम हुन्छ । यो घटनाको पीडाबोधले छटपटिएको बेला बालिका निर्मलाको हत्यापछि विकसित भएका घटनाहरुले झनै पीडा थपेको छ ।
बालिका निर्मलाको हत्या भएलगत्तै व्यवस्थापिका संसदमा हत्याराको खोजी गरी कार्वाही गर्न सरकारको ध्यानाकर्षणका साथै माननीय गृहमन्त्रीसमक्ष समेत घटनालाई संवेदनशीलरुपमा लिएर उचित कदम चाल्न माग गरिएको स्मरण गराउन चाहन्छु । यद्यपी सरकारका तर्फबाट घटनालाई पर्याप्त संवेदनशीलताका साथ नलिएको कारण अहिले कञ्चनपुर जिल्लामा अनपेक्षित घटनाक्रमको विकास भएको छ । आन्दोलनलाई सरकार र प्रशासनविरुद्ध उचाल्न कोशिस भएसँगै सुरक्षाकर्मीको गोली लागि एक जनाले ज्यान गुमाउनु परेको छ र १५ जना भन्दा बढी घाइते भएका छन ।
यो दुखद घटनाप्रति गहिरो दुख व्यक्त गर्दै मृतकप्रति श्रद्धान्जली तथा शोकसंन्तप्त परिवार तथा आफन्तजनहरुमा धैर्यधारणका लागि र घाइतेहरुको शीघ्र स्वास्थ्य लाभको कामना गर्न चाहन्छु । साथै मृतकका परिवारलाई १० लाख क्षतिपूर्ति र घाइतेहरुको उपचारको सम्पूर्ण जिम्मेवारी लिन सरकारलाई अनुरोध गर्दछु ।
गृह मन्त्रालय र स्थानीय प्रशासनले हामीले बारम्बार माग गरे अनुरुप घटनामा संवेदनशीलता अपनाएर अनुसन्धानलाई सही किसिमले अघि बढाएको भए यो अवस्था आउने थिएन । अहिले पनि यो स्थितिलाई गम्भीरतापूर्वक लिन सकिएन र सुरक्षा संयन्त्रलाई आन्तरिक कमाण्ड मजबूत पारेर परिचालन गर्न सकिएन भने दुखद घटना पुनरावृत्ति हुने सम्भावना जीवितै रहेको छ । त्यसैले हत्याराको खोजी गर्न उच्चस्तरीय न्यायिक छानबीन समितिको गठन गर्न सरकार समक्ष माग गर्दछु ।
आम जनताले बलात्कारीलाई सजाय भएको देख्न चाहेका छन्, शान्ति सुरक्षा र महिलाविरुद्धको हिंसाको अन्त्य भएको स्थिति खोजेका छन्, त्यसैले प्रहरी प्रशासनको प्रतिवेदनमाथि उनीहरुले आशंका व्यक्त गरेर आन्दोलनमा उत्रेका छन् ।
आन्दोलनलाई कतिपय तत्वहरुले गलतरुपमा प्रयोग गर्न खोजेपनि मूलरुपमा आन्दोलनको स्पिरिट बलात्कारीका वास्तविक दोषीहरु उम्किन नपाउन भन्ने भएकोले म शान्तिपूर्ण आन्दोलनमा आफ्नो तर्फबाट र आफ्नो स्थानबाट खेल्ने भूमिकाबाट पछि नहटने प्रतिबद्धता व्यक्त गर्दछु । साथै आन्दोलनलाई हिंंसात्मक नबनाउन, गलत तत्वहरुले उपयोग गर्ने अवस्थाबाट जोगाउन समेत सबै आम कञ्चनपुरवासीलाई हार्दिक अनुरोध गर्दछु ।
निर्मला पन्तका वास्तविक हत्याराहरुले सजाय पाउनुपर्छ, यसका लागि सरकारले जुनसुकै संयन्त्र र कदम चाल्न मांग गर्दछु । यो विषयलाई विगत झैं उपेक्षा गरिएमा सामाजिक सदभाव खल्बलिने र आम जनतामा सरकारप्रति नै नकारात्मक धारणाको विकास हुनेतर्फ विशेषरुपमा सचेत हुन समेत आग्रह गर्दछु ।
क– एन.बी. मिडिया नेटवर्कको परिचय : कम्पनी रजिष्टारको कार्यालय त्रिपुरेश्वर काठमाण्डौँमा मिति २०७५ बैशाख ०४ गते दर्ता भएको एन.बी. मिडिया नेटवर्क कञ्चनपुरको दक्षिणी क्षेत्रमा अवस्थित सञ्चारगृह (मिडिया हाउस) हो । आजको युग सूचना र सञ्चारको युग हो । सूचनाको हकलाई लोकतान्त्रिक
एउटा किताबमा स्वरवर्ण समूह र व्यञ्जनवर्ण समूहका अक्षरहरू बस्थे । तिनीहरूले बोली र लेखाइमा कब्जा जमाएका थिए । दुवै समूहलाई आˆनो समूह महìवपूर्ण छ भन्ने ठूलो घमण्ड थियो । तिनीहरू सधैँ झगडा गरिरहन्थे तर सँगै जोडिएर बस्नुपर्ने बाध्यता थियो । कुकुर र बिरालाजस्ता एकछिन नमिल्ने तर सँगै बस्नुपर्ने । सँगै बस्दा लात्ती त लाग्छ नै । लात्ती त के मन नपरेकाको सास पनि गनाउँछ भनेझैँ तिनीहरू एकअर्कालाई आफूबाट टाढा राख्न खोज्थे । चाहेर मात्र के हुन्थ्यो र ? तिनीहरूको त लगनगाँठो नै कसिएको थियो । त्यसले छुट्टनिै दिँदैनथ्यो । सधैँ झगडा गरेर एकै ठाउँ बस्नुभन्दा छुट्टनिु बेस ठानी तिनीहरू तर्क गर्न लागे ।
स्वर समूहको अगुवाइ ‘अ’ ले गथ्र्यो भने व्यञ्जनको ‘क’ले । ‘अ’ले भन्यो- “हेर ‘क’ ! अब हामी तिमीहरूको थिचोमिचोमा बस्न सक्दैनौँ । कि बराबरीको सिद्धान्तअनुसार हाम्रो अधिकार तोकियोस् नत्र भने हामी छुट्टन्िछौँ । तिमीहरू नभए पनि हामी बोलिन सक्छौँ । मानिसलाई बोलाइ र लेखाइ दिन सक्छौँ । तिमीहरूको समूहको बैठकमा छलफलको विषय बनाऊ । म पनि केन्द्रीय समितिको मिटिङ राख्छु । समितिले वार्ता गर्नुपर्छ भन्यो भने गरौँ । त्यसो नभएमा हामी तिमीहरूको हैकम सहेर बस्न सक्दैनौँ । चाँडै पुनर्विचार गरी हामीलाई तिमीहरूको राय देओ ।”
व्यञ्जनवर्णको नेता ‘क’ले ‘अ’को प्रस्तावको उत्तर दियो- “स्वरको नेता भएर जे मन लाग्यो त्यही नबोल है ‘अ’ । तिमीहरू, सङ्ख्यामा हाम्रोभन्दा आधाभन्दा पनि कम छौ । समानुपातको आधारमा तिमीहरूको र हाम्रो बण्डापत्र हुन सक्दैन । सय भाइ कौरव र पाँच भाइ पाण्डव जस्तो । कौरवहरूले जोरी खोज्दा के भयो ? त्यो त पढेकै हौला । चुप लागेर आˆनो थान्कोमा बस । हामी तिमीहरूलाई शब्दराज्यको हजार भागको एक भाग पनि दिन तयार छैनौँ । बरु लडाइँ गर्छौ भने हामी तयार छौँ ।”
‘अ’ लाई जङ चल्यो । उसले लडाइँको त कल्पना पनि गरेको थिएन । ‘क’ को चेतावनीले ‘अ’ को रगत तातेर आयो । उसले भन्यो- “तिमीले के भन्न खोजेको ? गुणको मूल्याङ्कन कि सङ्ख्याको ? तिमीहरूसँग छत्तीस सङ्ख्या छ, बहुमत छ भन्दैमा हामी बाह्रको सुनुवाइ कतै नहुने ? केही नलागे हामी अदालत जान्छौँ । मुद्दा लड्छाँै ।”
‘क’ले गर्जेर भन्यो- “जहाँ जानुपर्छ जाओ । तिमीहरूले केही लछारपाटो लाउँदैनौँ । अदालत जाने दुःसाहस गर्‍यौ भने उहाँ अदालतकै ढोकामा मुक्का खान्छौ । जाबो बाह्रले छत्तीससँग निहुँ खोजेर टेक गर्न सक्छौ ? कमजोर भएपछि केही धन्चमन्च त सहनै पर्छ नि ।”
‘अ’ले भन्यो- “हामी सहँदैनौँ । कामचाहिँ हामीले धेरै गर्नुपर्ने फेरि अधिकार चाहिँ कटौती गर्ने ! हामीलाई साथ नलिइकन तिमी आˆनो नाम भन त !” ‘क’ले भन्यो- “हैन, के नचाँहिने फुर्ती लडाएको । म मेरो नाम पनि भन्न सक्दिन रे ! ल, ‘क’ हो मेरो नाम ।”
‘अ’ ले उदाहरण पेस गर्‍यो- “क्+अÖक, यसरी बन्छ तिम्रो नाम । तिम्रा छत्तीस जवानहरूको नाम म ‘अ’ नभई बन्दै बन्दैन अधुरो बन्छ । अलि सोचेर बोल ‘क’ । कसको खुट्टामा टेकेर हिँडेका छौ !”
आˆना नेताहरूको छलफल सुनेर दुवै वर्गका अरू सदस्यहरू जम्मा भए । एकातिर बाह्र, अर्कोतिर छत्तीस । तीनदोब्बर बढी ‘क’ लाई अरू जवानहरूले सोधे- “तपाईंहरूको झगडा परेजस्तो छ । के भयो हँ ?” ‘क’ ले भन्यो- “हेर न साथी हो, ‘अ’ को फुर्ती । आफैँ ठूलो रे ! भागबण्डा गर्दा बराबरी हुनुपर्छ रे ! यत्रो ठूलो सङ्ख्याको फरक हुँदाहुँदै पनि कसरी बराबरी हुन्छ ? लडाइँ गरौँ कसले जित्छ उसैले भाषालाई शासन गर्छ । मैले यसै भनेको हुँ ।” ‘क’ का साथीले निकै ठाडा कान पारे । लड्ने भए लडौँ भने ।
‘अ’ परिवार शान्त थियो । उनीहरूसँग बुद्धि र विवेक थियो । त्यसैले लड्ने कुरामा नाइनास्ती गरे । “साथी हो ! हामी एउटै घरका जहानपरिवार लडेर कसलाई रमिता देखाउनु छ र ! एउटा कुरा चाहिँ विचार गर । काम हामीले बढी गरिरहेका छौँ । तिमीहरू प्रत्येकको नाममा हाम्रो ‘अ’ले साथ नदिए तिमीहरू बोलिँदैनौँ ।”
‘आ’ ले खिसी गर्‍यो- “खेब बनायौ, हेर यहाँ, क्+आ+क्+आÖ’काका’ । मेरो बुइर्ँ नचढे दुईपाइला हिँड्न सक्दैनौँ । फुर्ती लगाउँछौ । बरु तिमीहरू नभए पनि हाम्रो नाम बन्छ । ल सुन- ‘अ, आ इ ई…”
व्यञ्जन परिवारलाई बहुतै रिस उठ्यो- “हामीसित टाँसिएर बस्नु पर्दै पर्दैन । छुट्टएि हुन्छ । तर हामी अंश दिँदैनौँ । एक, दुई, तीन दिदैनौँ ।”
अन्त्यमा दुवै वर्गले महसुस गरे- ‘ओ हो ! हामी कति पटमूर्ख भएछौँ । एउटा वर्ग नभए अर्को वर्गको अस्तित्व नहुने रहेछ । अब दुवै परिवार मिलेर एक परिवार भई बस्नुपर्छ । मानिसलाई मीठामीठा स्वर-व्यञ्जन परिकार (खाना) दिनुपर्छ ।’ उनीहरूले एकएक गरी हात मिलाएर बसे । त्यो समयदेखि ती दुई वर्गहरूबीच कहिल्यै झगडा भएन ।
क– एन.बी. मिडिया नेटवर्कको परिचय : कम्पनी रजिष्टारको कार्यालय त्रिपुरेश्वर काठमाण्डौँमा मिति २०७५ बैशाख ०४ गते दर्ता भएको एन.बी. मिडिया नेटवर्क कञ्चनपुरको दक्षिणी क्षेत्रमा अवस्थित सञ्चारगृह (मिडिया हाउस) हो । आजको युग सूचना र सञ्चारको युग हो । सूचनाको हकलाई लोकतान्त्रिक