गरिब वर्ग औषधि नपाएर आत्महत्या गर्न बाध्य छन्, सरकारी विद्यालयको पास प्रतिशत औसतभन्दा निकै कम छ भने अभिजात्य वर्गका लागि सबै कुराको सहज पहुँच छ । राष्ट्रिय ढुकुटीको ब्रह्मलुट गरेर उनीहरूका आधारभूत मात्रै नभएर विलासिताका कुरासमेत परिपूर्ति गरिएका छन् । यो विडम्बनापूर्ण अवस्था अन्त्य नभइन्जेलसम्म सहरी गरिब र ग्रामीण जनसमुदायको जीवनस्तरमा सकारात्मक रूपान्तरण आउन सक्दैन । त्यसकारण बाहिरबाट नदेखिने गरी जरा गाडेर बसेको समस्याको समाधान खोज्न जरुरी छ । विगतमा राजनीतिक शासन व्यवस्थाको अन्योल र अस्थिर सरकारका कारण गरिबी, गरिब र विकासका मुद्दा ओझेलमा परे । अब राजनीतिक मुद्दा हल भइसकेका छन् र विकास एक मात्र एजेन्डा हो । अब तीव्र विकास चाहने कि यथास्थितिमै रमाउने भन्ने हामीले एक भोट कसलाई हाल्छौँ भन्ने विषयले निर्धारण गर्छ ।
