‘आफ्नै मात्र कुरामा’ कवि कृष्ण पहारीले मार्मीक ढंगले मनलाई स्वउद्घाटन गरेका छन् । उनको यो उद्गारले संभवतः सबै स्रष्टालाई प्रतिनिधित्व गरेको छ । उनी लेख्छन् – “रहरै रहरमा गजल लेखियो, गजलकार भइयो । पीडाबोधमा मुक्तक लेखियो मुक्तककार भइयो । लेख्दालेख्दै अचेल कविताको चाङ लाग्न थाल्यो । जिन्दगीको अनुभव बटुल्दाबटुल्दै ६० वसन्त पार हुन खोज्दैछ । दाह«ी जुँगा फुलिसकेछन्, पत्तै भएन । कहिले दुखेर लेखियो । कहिले दुखाएर लेखियो । जे देखियो, त्यो लेखियो । जे भोगियो, त्यो लेखियो । लेख्दालेख्दै जीवनका थुप्रै भोगाइहरू लेखियो ।” यसै क्रममा कविले विराटनगरलाई आफ्नो श्रृजनाको आरम्भस्थलको रूपमा उल्लेख गरेका छन् । जेहोस्, उनले सिर्जनाको ब्याड राखेको स्थल विराटनगर थियो, सगर्व सम्झेका छन् । वि.स. २०४२ सालमा ‘पुष्पाञ्जली’ साप्ताहिकमा आफ्नो पहिलो कविता ‘प्रेम’ छापिएको उल्लेख गर्दै उक्त घटनालाई साहित्यिक प्रेरणाको रूपमा उनले स्मरण गरेका छन् ।
