“के सन्चो हुनु भाइ ! दसोटा रोग छ, साठी लागिसकेँ, तै ठिकै छ भनुँ !” उहाँ त्यो कोठा, म यो कोठा ! कहिलेकाहीँ त यत्ति संवादमै दिन टथ्र्यो । एक दिन आउने–जाने कसैले श्रीहरि दाइलाई प्याच्च भन्दिएछ, “आफ्नै अभिनन्दन ग्रन्थ, आफैँ काम गरिरहनुभा’को छ त !”
