चाडपर्व आउँथे । सबैका श्रीमानले सञ्चो विसञ्चो सोध्ने । सँगै लिएर किनमेल गर्न जाने । आफ्नो सन्तान प्रतिको दायित्व पुरा गर्ने म सबै कुराबाट बञ्चित भएँ । चित्त दुख्यो । आफ्नो भन्ने लोग्ने त आफ्ना नभएपछि को आफ्नो हुन्छ र ? एक दिन उनिहरु दुबैलाई आफन्तको विवाहमा भेटें र मैले सकेको लछारपछार गरें । त्यो घटनाले झनै मलाई एक्लायो । घरबाट पहिलाको जस्तो सहयोग हुँदै भएन । आशै आशमा बाँचिरहें । मेरो माया, मेरो निष्ठा, मेरो सत एक दिन अवश्य भगवानले सुन्नेछन् । नारी भएर मात्रै यति धेरै पीडा भोग्नु पर्ने भए यसको कल्पना पनि नगर भगवान मेरो पुकारा छ । होइन भने सत्यको पक्षमा लाग्नेहरुको भलो होस् । अरुलाई यातना दिनेहरुलाई दण्डित गर्नुस् । लोग्नेले नै दुख दिएपछि अरुको सहयोग पानिको फोका जस्तो लाग्दो रहेछ । हेरौ संर्घषलाई कसरी अगाडी बढाउन सक्छु ?
