उतिबेला कहीँ झैझगडा पर्दा साधुरामको उपस्थिति अनिवार्यजस्तै हुन्थ्यो। उनी आफ्नो शक्ति प्रदर्शन गर्न शारीरकि आक्रमण गर्थे। आफूजस्ता पाँच जनाको ग्याङ् थियो उनको। उनी यतिसम्म फुर्तिला थिए कि एउटा राँगा काटेर १५ मिनेटमा मासु मिलाउनेसम्मको काम एक्लै सक्थे। यद्यपि, फरकफरक दुई घटनापछि उनको जीवनले एउटा बेग्लै मोड पायो। उनको ग्याङ्कै एक जना साथीले ड्रग्स ओसारपसार गर्ने काम सुरु गरे। पैसाको अभाव हुँदा पनि साथीहरूले तिरििदनाले ड्रग्स पाउनु ठूलो कुरा हुँदैनथ्यो साधुरामका निम्ति। उनले 'ब्राउन सुगर' लिने क्रम बढ्दै गयो। पैसा जम्मा गरेर पठाएपछि कुरअिरमार्फत काठमाडौँबाट ब्राउनसुगर आउँथ्यो। पछि नजिकैको भारतीय बजार रक्सौलमै ब्राउन सुगर पाइन थाल्यो, जसले उनलाई झन् सजिलो भयो। उनलाई पछ्याउने साथीहरूले पनि ड्रग्सको प्रयोग गर्न सुरु गरे। "जति बढी प्रयोग गर्ने साथीहरू हुन्थे, वातावरण त्यति सहज हुन्थ्यो," उनी सम्झन्छन्, "धेरैपटक आफूलाई सम्हाल्न नसकी रातमा सीमापार िपुगेर ड्रग्सको सेवन गर्थें।"
