गीत अन्तर्मनको आलाप–विलाप हो । कविताले अभिव्यक्त हुन्छु भनेर संकेत दिन्छ तर गीतले त्यो संकेत पनि नदिई पहिले ओठमा सल्बलाउँछ । पुस्तकको भूमिकामा उल्लेख गरे अनुसार आफूलाई फ्रायडबादी चिन्तनको नजिक देख्ने गीतकार तृषितलाई महात्मा गान्धीले प्रेमभन्दा ठूलो वस्तु संसारमा अरु कुनै छैन भन्ने उक्तिले प्रभावित पारेको देखिन्छ । कृतिको भूमिकाको भावार्थमा उनी आफूलाई सगर्व प्रेमका पूजारी भन्दछन् । संक्षेपमा उनको सरल परिचय यही हो । उनको कृतिले पनि उनको नामकै वरिपरि परिक्रमा गरेको देखिन्छ । तर पूर्वीय र पाश्चात्य दर्शनले स्रष्टाभन्दा पनि सिर्जनालाई महत्व दिन्छ । सिर्जना के हो कस्तो हो ? यो कत्तिको उपयोगी छ ? भनेर सिद्धान्तका विभिन्न कोण र कसीहरुले घोटेर निरीक्षण र निरुपण गर्ने गर्दछ ।
