यसो भन्नुका धेरै आधारहरू छन् । जब एउटा लेखक फगत लेखकमात्रै रहँदैन र ऊ एउटा साझा सांस्कृतिक विम्बमा रूपान्तरित हुन्छ, ऊ युगनायक बन्दछ । दक्षिण एसियाली सन्दर्भमा इन्द्रबहादुर राईको कदका म अन्य दुई साहित्यकार सम्झन्छु, जो साहित्यकारमात्रै रहेनन्, संस्कृति बने । पहिलो हुन् रबिन्द्रनाथ ठाकुर, र दोस्रो नजरुल इस्लम । रबिन्द्रनाथ कथा र कविता हुँदै सङ्गीतको बाटो बङ्गाली सभ्यताभित्र हरेक घरमा, र हरेक जीवनमा प्रवेश गरे । भारत होस् कि बङ्गलादेश, अथवा एसिया बाहिर छरिएको बङ्गाली डायस्पोरामाझ होस्, ठाकुर घरघरको कथा हुन्, हर जीवन प्रवाहमा एउटा बलियो प्रभाव हुन्, जुन देवकोटा पनि विभिन्न कारणले बन्न सकेनन् । बङ्लादेशमा नजरुल इस्लामको स्थान त्यही हो ।
