तर माथिल्लो क्षेत्रमा पहिचानमात्र आधार बनाइयो, जसले प्रदेश अत्यन्त असन्तुलित हुनपुगे । अत्यन्तै विकट हिमाली क्षेत्रमा २५-३० हजार जनसंख्या भएको प्रदेश बन्न पुग्यो । जहाँ पूर्व-पश्चिम राजमार्गबाट पुग्नमात्रै ७-८ दिन लाग्छ । जहाँ १५-२० लाख जनसंख्या छ र त्यहाँको लागि तोकिएको सदरमुकाम सडक यातायाबाट पनि दुई सय, अढाई सय किलोमिटरको यात्रामा पुगिन्छ । मधेसवादी बाहेकका पार्टीको दृष्टिकोण जसरी भए पनि मधेसलाई टुक्र्याउने खालको रह्यो । मधेसलाई टुक्र्याउनमा भाषा, समुदाय र क्षेत्रलाई आधार बनाइयो । पहाड र मधेसमा समान आधार नअपनाउँदा विसंगतिपूर्ण रूपमा प्रदेशहरूका प्रस्ताव आए । यसले मधेसको सन्दर्भमा दुई-दुईवटा मधेस आन्दोलन र राज्यले गरेको सम्झौता गम्भीर उल्लंघन भएको छ ।प्रदेशको नामकरणको सवाल पनि ठीक भएन । मधेसको आकांक्षा भाषिक र अमूक जातिको पहिचानका लागि होइन ।
