हरेक कुरामा मन्जुषा सक्षम र सफल नारी हो। तर, प्रेमको मामलामा ऊ पटक–पटक हारेकी छे। आफ्ना प्रगतिको स्वर्णिम दिनहरू उसको पीडा र छट्पटीपूर्ण किसिमले बितेका छन्। उपन्यासमा मञ्जुषा एकजना मात्र नभएर पाँच जना केटाहरूबाट अस्वीकृत हुनुमा उसमा पनि कुनै किसिमको कमजोरी पो थिए कि ? भन्ने प्रश्न सहज उठ्छ। केटाहरूको ऊ प्रतिको धारणा के थियो त ? कि वासना र केही समय प्रयोगका लागि मात्र उनीहरूले प्रेम गरेका थिए त ? मञ्जुषाले स्वमूल्यांकन गरेको भए उपन्यास अझ सुन्दर हुने थियो।
