पुस्तक प्रकाशन गरेर बजारमा लानु भनेकै पाठकको परीक्षणमा पर्नु हो। सायद प्राज्ञ श्रवण मुकारुङज्यूले आफ्नो कविता 'बिसे नगर्चीको बयान'को पपुलारिटीको सापेक्षमा 'हाङयुगका कवितालाई' उभ्याउन खोज्नुभएको होला। सडक कविता र बौद्धिक कविताका आ–आफ्नै सत्ता हुन्छन्। म चाहिँ कवितामा प्रयोग गर्न मन पराउने कवि भएकाले पनि पाठकहरूको परीक्षणमा बारम्बार उभिन पाए हुन्थ्यो जस्तो लाग्छ। जुन दिन पाठकले कवि–लेखकको परीक्षण गर्न छोड्छ, त्यो दिन कवि–लेखकको मृत्यु हुने गर्छ।
