उ दिन बिराएर मेरो घर अगाडि आंगनमा आउथ्यो अनि बसिरहन्थ्यो चुपचाप। आमा कराउनु हुन्थ्यो “यो बहुला फेरि आएछ, खान पल्किए पछि नछोड्ने भयो यसले।” उ सुनेर पनि नसुने झैं गर्दै त्यही बसि रहन्थ्यो। आमा कराउदै भए पनि खाना लगेर दिनु हुन्थ्यो। उ खाना खाइ सक्थ्यो अनि जुरुक्क उठेर उस्तै बर्बराउदै बाटो तिर लाग्थ्यो। म सोच्थे, यो मान्छे कहाँ बाट आयो होला ? कसरी यस्तो भयो होला ? यसका परिवार छन कि छैनन होला? उसलाइ देख्दा मेरो दिमागमा यस्तै प्रश्नहरु आउथे तर मैले कहिले उसलाइ बोलाएको सम्म थिएन। बोलाउं पनि किन ? उ त सबैका नजरमा एउटा पागल थियो अनि मेरो नजरमा पनि।
