SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
อุทยานแห่งชาติชิเรโตโกะ
อุทยานแห่งชาติชิเรโตโกะ ( ) มีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของคาบสมุทรชิเรโตโกะที่ปลายสุดทางตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น คำว่า "ชิเรโตโกะ" เป็นคำในภาษาไอนุ มีความหมายว่า "จุดสุดขอบโลก"

คาบสมุทรแห่งนี้อยู่ในพื้นที่ที่ห่างไกลจากเมืองมากที่สุดแห่งหนึ่งในญี่ปุ่น ทำให้มีพื้นที่หลายส่วนบนคาบสมุทรที่เข้าถึงได้จากการเดินเท้าและทางเรือเท่านั้น อุทยานนี้เป็นที่รู้จักกันว่าเป็นแหล่งที่พบประชากรหมีเป็นจำนวนมากที่สุดในญี่ปุ่น

เมื่อ พ.ศ. 2548 องค์การยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนพื้นที่บนคาบสมุทรนี้ให้เป็นแหล่งมรดกโลก และได้เสนอให้ญี่ปุ่นพัฒนาพื้นที่นี้ร่วมกับหมู่เกาะคูริลของรัสเซียให้เป็น "อุทยานสันติภาพมรดกโลก"
มรดกโลก
ชิเรโตโกะได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 29 เมื่อ พ.ศ. 2548 (2005) ที่เมืองเดอร์บัน ประเทศแอฟริกาใต้ ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
* (ix) - เป็นแหล่งที่เกิดจากปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่มีเอกลักษณ์หายากหรือสวยงามเป็นพิเศษ เช่น แม่น้ำ น้ำตก ภูเขา
* (x) - เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของชนิดสัตว์และพันธุ์พืชที่หายากหรือที่ตกอยู่ในสภาวะอันตราย แต่ยังคงสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ ซึ่งรวมถึงระบบนิเวศอันเป็นแหล่งรวมความอุดมสมบูรณ์ของพืชและสัตว์ที่ทั่วโลกให้ความสนใจด้วย

แหล่งข้อมูลอื่น
*
อุทยานแห่งชาติภูลังกา
อุทยานแห่งชาติภูลังกา ครอบคลุมพื้นที่อำเภอบ้านแพง อำเภอนาทม จังหวัดนครพนม และอำเภอเซกา อำเภอบึงโขงหลง จังหวัดบึงกาฬ มีเนื้อที่ประมาณ 31,250 ไร่ หรือประมาณ 50 ตารางกิโลเมตร จุดเด่นที่น่าสนใจ คือ น้ำตกตาดขาม (อำเภอบ้านแพง จังหวัดนครพนม), น้ำตกตาดโพธิ์ (อำเภอบ้านแพง จังหวัดนครพนม), น้ำตกตาดวิมานทิพย์ (อำเภอบึงโขงหลง จังหวัดบึงกาฬ), น้ำตกกินนรี (อำเภอบึงโขงหลง จังหวัดบึงกาฬ) ตามลำดับ
ประวัติ
ปี พ.ศ. 2527 กองอุทยานแห่งชาติได้สำรวจพื้นที่บริเวณป่าภูลังกา ท้องที่อำเภอบ้านแพง จังหวัดนครพนม พบมีสภาพที่เหมาะสม สามารถจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติได้ เนื่องจากสภาพป่าโดยทั่วไปเป็นป่าดิบเขา ป่าดงดิบ ป่าเบญจพรรณ และป่าแดงที่สมบูรณ์ มีสัตว์ป่าชุกชุม เป็นต้นกำเนิดของลำห้วยหลากสาย และมีจุดเด่นทางธรรมชาติ เช่น หน้าผา ถ้ำ น้ำตก อยู่หลายแห่ง
กรมป่าไม้พิจารณาแล้ว เพื่อเป็นการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้และทิวทัศน์ธรรมชาติที่สวยงามเพื่อรักษาสมดุลทางธรรมชาติของระบบนิเวศน์ของพื้นที่ดังกล่าว ให้คงไว้ในรูปของอุทยานแห่งชาติ เพื่อประโยชน์แก่การศึกษาและรื่นรมย์ของประชาชนสืบไป จึงเห็นควรกำหนดพื้นที่บริเวณดังกล่าวเป็นอุทยานแห่งชาติตามนัยมาตรา 6 แห่ง พระราชบัญญัติอุทยานแห่งชาติ พ.ศ. 2504

อุทยานแห่งชาติภูลังกา ได้รับรางวัลอุทยานแห่งชาติสีเขียว (Green National Parks) ระดับทอง (ดีเยี่ยม) ประจำปี 2563
ลักษณะภูมิประเทศ
มีลักษณะเป็นภูเขาเรียงซ้อนกันตามแนวแม่น้ำโขง คือ ภูลังกาเหนือ ภูลังกากลาง และภูลังกาใต้ ทอดยาวตามแนวทิศเหนือกับทิศใต้และสลับด้วยเทือกเขาขนาดเล็กหลายลูกสลับซับซ้อนกันพร้อมทั้งทอดยาวตามแนวลำน้ำโขง มีความสูงจากระดับน้ำทะเล ที่จุดสูงสุดบนภูลังกาเหนือ สูง 563 เมตรจากระดับน้ำทะเล สภาพโดยทั่วไปของพื้นที่เป็นภูเขาหินทราย โดยแบ่งชั้นหินที่สำคัญออกเป็น 3 หมวด คือ หมวดหินโคราช หมวดหินภูพาน และหมวดหินภูกระดึง ลักษณะดินจะเป็นดินทรายมีการพังทลายปานกลาง ภูลังกาเป็นต้นกำเนิดของห้วยต่าง ๆ หลายสาย เช่น ห้วยทรายเหนือ ห้วยซ่าน ห้วยยางนกเหาะ หวยลังกา ห้วยขาม และห้วยทรายใต้ ซึ่งมีความสำคัญมากสำหรับราษฎรในที่ราบที่อยู่ใกล้เคียงในการทำการเกษตรกรรม แ
ายใต้ ซึ่งมีความสำคัญมากสำหรับราษฎรในที่ราบที่อยู่ใกล้เคียงในการทำการเกษตรกรรม และไหลลงสู่แม่น้ำโขง ที่อำเภอบ้านแพง จังหวัดนครพนม
ลักษณะภูมิอากาศ
ในพื้นที่มีสภาพภูมิอากาศ โดยทั่วไปแล้วจะมีสภาพอากาศใกล้เคียงกับบริเวณอื่น ๆ ของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ส่วนสภาพอากาศบนยอดเขาจะมีลักษณะเป็นหิน ฤดูหนาวจะมีอากาศหนาวจัด ประมาณ 0-5 องศาเซลเซียส โดยอุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปีประมาณ 25-36 องศาเซลเซียส ฤดูฝนมีปริมาณน้ำมาก ประมาณ 1,860 มิลลิเมตรต่อปี

พืชพรรณและสัตว์ป่า
พื้นที่อุทยานแห่งชาติภูลังกาปกคลุมด้วยป่าดิบแล้ง ป่าเบญจพรรณ และป่าเต็งรัง ดอกไม้ป่าที่มีอยู่โดยทั่วไป โดยเฉพาะกล้วยไม้ป่า รองเท้านารี เท่าที่พบในปัจจุบันส่วนมากจะเป็นกล้วยไม้ตระกูลหวายและแดงอุบล นอกจากนั้นภูลังกายังเป็นแหล่งสมุนไพรต่าง ๆ และว่านนานาชนิด
ภูลังกาในปัจจุบันเท่าที่พบและได้ข้อมูลจากชาวบ้าน ปรากฏว่ายังมีสัตว์ป่าประเภทสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม เช่น หมูป่า ลิง อีเห็น เก้ง อยู่เป็นจำนวนมาก พร้อมทั้ง กระรอก กระแต บ่าง และนอกจากนี้ยังมีสัตว์ปีกจำพวกนกต่าง ๆ หลายชนิด ที่เด่น ๆ อีกจำพวกหนึ่งคือ สัตว์เลื้อยคลาน ได้แก่ กระท่าง และงู อีกหลาย ๆ ชนิด

อ้างอิง
อี้จิง
อี้จิง ( ) คือวิชาที่ว่าด้วยการเปลี่ยนแปลง จากมีเป็นไม่มี ไม่มีเป็นมี บวกกลายเป็นลบ ลบกลายเป็นบวก จึงมีการแทนสิ่งเหล่านี้ด้วยเส้นเต็มและเส้นขาดสองแบบ เมื่อนำมารวมกันหกเส้นหรือฉักลักษณ์ (ฉักกะ = หก, ลักษณะ = รูปแบบ) เมื่อนำมาหาค่าความน่าจะเป็นก็จะได้รูปแบบการเปลี่ยนแปลงถึงหกสิบสี่แบบ จนกลายมาเป็นแม่แบบของวิชาฮวงจุ้ยหกสิบสี่ข่วยด้วยนั่นเอง ด้วยรูปแบบแห่งความจริง ของการเปลี่ยนแปลงหกสิบสี่แบบนี้เอง มันคือความจริงแท้ที่เดินคู่กับชีวิตคนเรา "อี้จิง" จึงสามารถชี้เส้นทางเดินที่ถูกต้องให้คนเราได้อย่างถูกต้องและแม่นยำ
หลักการ
หลักการอ่านของวิชาอี้จิงมีหลายแบบ แต่โดยหลักใหญ่คือ เราต้องหาวิธีผู่กว้าหรือการขึ้นรูปแบบของกว้า ซึ่งประกอบไปด้วยเส้นหกเส้นให้ได้เสียก่อน โดยการขึ้นกว้านี้ ไม่มีรูปแบบที่ตายตัว สามารถขึ้นได้ทั้งหมด ไม่ว่าจะเห็นคนเดินมาแล้ว เราก็ตีความหมายมาเป็นกว้า หรือการโยนเหรียญ แล้วนำมาขึ้นกว้า หรือการใช้วันเดือนปีและเวลาปัจจุบัน มาตั้งกว้า ก็ถูกต้องทั้งหมด ที่บอกว่าถูกต้องทั้งหมด เพราะการขึ้นกว้า จุดประสงค์เพื่อต้องการอ่านเรื่องราวที่เราต้องการ โดยผู้ถามต้องมีความสัมพันธ์กับเรื่องนั้นด้วย จึงจะสามารถทำให้การอ่านนั้นถูกต้องได้ หลักเบื้องต้นของการอ่านความหมายของ "อี้จิง" ต้องรู้ความหมายของข่วยเสียก่อน ซึ่งหากมีความรู้เกี่ยวกับฮวงจุ้ย อาจจะได้เปรียบ
กำเนิดอี้จิง
เมื่อครั้งบรรพกาล กษัตริย์อวี่ ประสบปัญหาอุทกภัย มีมังกรแบกภาพใบหนึ่งโผล่มาจากแม่น้ำฮวงโห (ภาพเหอถู) ตะพาบวิเศษก็คาบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นจากลำน้ำลั่วสุ่ย (ตำราลั่วซู) อวี่อาศัยภาพและตำรา ปรับเปลี่ยนขุนเขาทางน้ำแก้ปัญหาอุทกภัยทั้งเก้าแคว้นสำเร็จ หลังจากนั้น ก็อาศัยภาพเหอถูและความรู้จากการขจัดอุทกภัย เขียนตำราเหลียงซานขึ้นเป็นความหมายว่าเชื่อมต่อแม่น้ำภูเขา
เมื่อกษัตริย์อวี่เสียชีวิต บุตรชายคือเซี่ยฉี ก็ขึ้นเป็นกษัตริย์ราชวงศ์เซี่ย เทิดทูนตำราเหลียงซานเป็นคัมภีร์วิเศษ ใช้เสี่ยงทายทำนายโชคเคราะห์ต่อมา ซางทังล้มล้างราชวงศ์เซี่ย ก่อตั้งราชวงศ์ซางขึ้น ตำราเหลียงซานตกอยู่ในมือมหาเสนาบดีนามอีอิน ทำการปรับปรุ่งกลายเป็นตำรากุยฉัง หมายความว่าสรรพสิ่งของฟ้าดินล้วนเก็บซ่อนอยู่ภายใน ต่อมาใช้เป็นเครื่องมือทำนายโชคเคราะห์

ปลายราชวงศ์ซาง ติ้วอ๋องจับกุมจีซาง ไว้ในสถานที่เรียกว่าเซียงหลี่ จีซางเป็นคนชาญฉลาดระหว่างที่ถูกขังทำการศึกษาตำรากุยฉัง จนจัดทำตำราโจวอี้ ซึ่งอีกชื่อนึงคือ อี้จิง ครอบคลุมถึงความเปลี่ยนแปลงทั้งมวล สรุปแล้วตำราทั้งสามเล่มแม้มีชื่อผิดแผก แท้ที่จริงมีส่วนเกี่ยวเนื่องกัน

หมายเหตุ

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น

* The texts of Confucianism, Part II: The Yî king (The Sacred books of China 16), translated by James Legge, 1882.
* Yi Jing at the Chinese Text Project: original text and Legge's translation
วัดวังกลม
วัดวังกลม เป็นวัดราษฎร์ มีเนื้อที่ 20 ไร่ 3 งาน 71 ตารางวา ตั้งอยู่เลขที่ 400 หมู่ที่ 1 ตำบลบ้านบุ่ง อำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร สังกัดคณะสงฆ์ มหานิกาย สร้างเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2459 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2480 ครั้งที่สอง วันที่ 21 พฤษภาคม 2534 มีพระประธานในอุโบสถ คือ หลวงพ่อลือ

อ้างอิง
*ข้อมูลแหล่งท่องเที่ยว : ตำบลบ้านบุ่ง อำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร 
*
วัดกลางธรรมสาคร
วัดกลางธรรมสาคร หรือ วัดกลาง อยู่ที่ ตำบลบ้านเกาะ อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ ห่างจากตัวอำเภอ 3 กิโลเมตร วัดกลางเป็น วัดโบราณตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ไม่ปรากฏชื่อผู้สร้าง มีพระอุโบสถที่มีลวดลายรูปปั้นสวยงาม ภายในอุโบสถมีพระประธานเป็นพระพุทธรูปปูนปั้นลงรักปิดทองมีพุทธลักษณะงดงาม เป็นศิลปะแบบรัตนโกสินทร์ตอนต้นผสมศิลปะแบบลาวหลวงพระบาง และจิตรกรรมฝาผนังที่เก่าแก่หายากสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น เป็นภาพพระเวสสันดรชาดกและเทพชุมนุม

ประวัติ
วัดกลางธรรมสาคร ตั้งอยู่ในเขตตำบลบ้านเกาะ อำเภอเมือง ฯ มีพระอุโบสถเก่าแก่อยู่ 1 หลัง สันนิษฐานว่า สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย มีภาพจิตรกรรมฝาผนังอยู่สามด้าน ลายปูนปั้นที่ช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์และตัวเหรา รวมทั้งที่ซุ้มหน้าต่างประตูมีความวิจิตรงดงามอย่างยิ่ง หน้าบันเป็นไม้จำหลักรูปครุฑจับนาค มีตราพระราชลัญจกรในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ประดิษฐานอยู่ท่ามกลางลายเครือเถาก้านขด มีเทพนมอยู่เป็นระยะ มีรูปสัตว์สอดแทรกอยู่ตามลายเครือเถาที่เกี่ยวพันกันไปอย่างต่อเนื่อง
วัดกลางธรรมสาคร เดิมชื่อวัดโพธาราม สร้างสมัยอยุธยาตอนปลาย ประมาณปี พ.ศ. 2285 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา ประมาณปี พ.ศ. 2300 เคยเป็นท่าจอดเรือ เพื่อเดินเท้าไปนมัสการพระแท่นศิลาอาสน์ ต่อมาลำน้ำเปลี่ยนทางเดินจึงเลิกใช้กัน และทางน้ำเดิมกลายเป็นบุ่งน้ำหน้าวัด ชาวบ้านจึงเรียกวัดนี้ว่า วัดบุ่งวัดกลาง

อาณาเขตที่ตั้งวัด

ศาสนสถาน-ถาวรวัตถุ

ข้อมูลจำเพาะ

อ้างอิง

* หอมรดกไทย
วัดกลาง
* วัดกลาง จังหวัดกาฬสินธุ์
* วัดกลาง อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น
* วัดกลาง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น
* วัดกลาง อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี
* วัดกลาง อำเภอเมืองจันทบุรี จังหวัดจันทบุรี
* วัดกลาง อำเภอแหลมสิงห์ จังหวัดจันทบุรี
* วัดกลาง จังหวัดชลบุรี
* วัดกลาง จังหวัดชัยนาท
* วัดกลาง อำเภอเวียงแก่น จังหวัดเชียงราย
* วัดกลาง อำเภอเวียงป่าเป้า จังหวัดเชียงราย
* วัดกลาง จังหวัดตราด
* วัดกลาง อำเภอท่าอุเทน จังหวัดนครพนม
* วัดกลาง อำเภอนาแก จังหวัดนครพนม
* วัดกลาง อำเภอบ้านแพง จังหวัดนครพนม
* วัดกลาง อำเภอเมืองนครพนม จังหวัดนครพนม
* วัดกลางบางพระ จังหวัดนครปฐม
* วัดกลาง จังหวัดนครศรีธรรมราช
* วัดกลาง จังหวัดน่าน
* วัดกลาง อำเภอเมืองบุรีรัมย์ จ
ดกลาง จังหวัดนครศรีธรรมราช
* วัดกลาง จังหวัดน่าน
* วัดกลาง อำเภอเมืองบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์
* วัดกลาง อำเภอนางรอง จังหวัดบุรีรัมย์
* วัดกลาง อำเภอประโคนชัย จังหวัดบุรีรัมย์
* วัดกลางปักธงชัย อำเภอปักธงชัย จังหวัดนครราชสีมา
* วัดกลาง อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดกลาง อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดกลาง อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดกลาง อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดกลาง อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดกลาง อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดกลาง จังหวัดพัทลุง
* วัดกลาง จังหวัดพิษณุโลก
* วัดกลาง จังหวัดแพร่
* วัดกลาง จังหวัดมหาสารคาม
* วัดกลาง จังหวัดแม่ฮ่องสอน
* วัดกลาง อำเภอเกษตรวิสั
* วัดกลาง จังหวัดมหาสารคาม
* วัดกลาง จังหวัดแม่ฮ่องสอน
* วัดกลาง อำเภอเกษตรวิสัย จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดกลาง อำเภอจตุรพักตรพิมาน จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดกลาง อำเภอโพธิ์ชัย จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดกลาง อำเภอสุวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดกลาง (ศรีทองนพคุณ) อำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดกลาง อำเภออาจสามารถ จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดกลาง จังหวัดราชบุรี
* วัดกลาง จังหวัดลพบุรี
* วัดกลาง อำเภอขุขันธ์ จังหวัดศรีสะเกษ
* วัดกลาง อำเภอราษีไศล จังหวัดศรีสะเกษ
* วัดกลางอัมรินทราวาส อำเภอขุขันธ์ จังหวัดศรีสะเกษ
* วัดกลาง อำเภอกุสุมาลย์ จังหวัดสกลนคร
* วัดกลาง อำเภอพรรณานิคม จังหวัดสกลนคร
* วัดกลาง หมู่ที่ 16 ตำบลอากาศ อำเภออากาศอำนวย จังหวัดสกลนคร
* วัดกลาง หมู
กลนคร
* วัดกลาง หมู่ที่ 16 ตำบลอากาศ อำเภออากาศอำนวย จังหวัดสกลนคร
* วัดกลาง หมู่ที่ 9 ตำบลอากาศ อำเภออากาศอำนวย จังหวัดสกลนคร
* วัดกลาง จังหวัดสงขลา
* วัดกลาง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ
* วัดกลางวรวิหาร อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ
* วัดกลาง จังหวัดสิงห์บุรี
* วัดกลาง จังหวัดสุพรรณบุรี
* วัดกลาง จังหวัดสุราษฎร์ธานี
* วัดกลางสุรินทร์ อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์
* วัดกลาง อำเภอรัตนบุรี จังหวัดสุรินทร์
* วัดกลาง จังหวัดหนองคาย
* วัดกลาง ตำบลบางพลับ อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง
* วัดกลาง (กลางพุฒนิมิต) ตำบลบ่อแร่ อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง
* วัดกลาง อำเภอเมืองอ่างทอง จังหวัดอ่างทอง
* วัดกลาง จังหวัดอำนาจเจริญ
* วัดกลา
* วัดกลาง อำเภอเมืองอ่างทอง จังหวัดอ่างทอง
* วัดกลาง จังหวัดอำนาจเจริญ
* วัดกลางธรรมสาคร จังหวัดอุตรดิตถ์
* วัดกลาง อำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี
* วัดกลาง อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี
วัดหมอนไม้
วัดหมอนไม้ ตั้งอยู่ที่ตำบลป่าเซ่า อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ ปัจจุบันเป็นวัดที่จำพรรษาของเจ้าคณะอำเภอเมืองอุตรดิตถ์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย

ประวัติ

อาณาเขตที่ตั้งวัด

ปูชนียวัตถุ
*หลวงพ่อสัมฤทธิ์ (วัดหมอนไม้) เป็นพระพุทธรูปหล่อด้วยสัมฤทธิ์ ปางมารวิชัย สมัยสุโขทัย หน้าตักกว้าง 37 นิ้ว สูง 46 นิ้วครึ่ง

ศาสนสถาน-ถาวรวัตถุ

ข้อมูลจำเพาะ
(รอเพิ่มเติมเนื้อหาในส่วนนี้)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
กลุ่มอนุสาวรีย์แห่งนูเบีย
กลุ่มอนุสาวรีย์แห่งนูเบียตั้งแต่อะบูซิมเบลจนถึงฟีลาเอ คือกลุ่มสิ่งก่อสร้างอียิปต์โบราณที่ตั้งบริเวณตอนใต้ของประเทศอียิปต์ ริมแม่น้ำไนล์ ในช่วง พ.ศ. 2500 ได้เกิดปัญหาขึ้นที่ว่ารัฐบาลอียิปต์มีแผนที่จะสร้างเขื่อนอัสวานขึ้น เพื่อป้องกันน้ำท่วมที่ราบลุ่มแม่น้ำไนล์ในช่วงฤดูน้ำหลากของทุกปี ซึ่งถ้าเขื่อนสร้างแล้วเสร็จ สิ่งก่อสร้างต่างๆในบริเวณนี้จะต้องจมลงไปกับน้ำ
และด้วยเหตุนี้ องค์การยูเนสโกจึงได้เริ่มการระดมทุนเพื่อช่วยกอบกู้สิ่งก่อสร้างทั้งหลายนี้ขึ้น ผลตามมาก็คือ ได้มีประเทศต่างๆกว่า 60 ประเทศได้บริจาคทั้งเงินและความช่วยเหลือ อนุรักษ์และศึกษา ซึ่งต่อมาทั่วโลกได้ตระหนักว่าควรจะมีองค์กรพิเศษเพื่อรักษาและอนุรักษ์สถานที่ ทั้งสิ่งก่อสร้างและธรรมชาติขึ้น จนเมื่อถึงวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515 ในการประชุมใหญ่องค์การยูเนสโกครั้งที่ 17 ณ สำนักงานใหญ่องค์การยูเนสโก กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส จึงได้มีการลงนามสนธิสัญญาว่าด้วยการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมและธรรมชาติ ซึ่งในอีก 3 ปีต่อมาประเทศกว่า 20 ประเทศได้ลงปฏิญาณร่วมกัน
และเมื่อปี พ.ศ. 2522 (ค.ศ. 1979) กลุ่มอนุสาวรีย์แห่งนูเบียนี้ก็ได้รับการขึ้นทะเบียนให้เป็นแหล่งมรดกโลกด้วย

สถานที่ที่ได้รับลงทะเบียน
* วิหารอะบูซิมเบล
* วิหารฟีลาเอ
* วิหารคาราบูจา
กลุ่มพีระมิดแห่งกีซา
กลุ่มพีระมิดแห่งกีซา หรือ มหาสุสานกีซา เป็นสถานที่บนที่ราบสูงกีซาอันเป็นที่ตั้งของมหาพีระมิดแห่งกิซาทั้งสาม ได้แก่ พีระมิดคูฟู พีระมิดคาเฟร และพีระมิดเมนคูเร พร้อมกับสิ่งก่อสร้างอื่นที่เกี่ยวข้อง เช่น มหาสฟิงซ์ พีระมิดขนาดเล็กและสุสานหลายแห่ง รวมทั้งซากหมู่บ้านคนงาน ทั้งหมดสร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์ที่สี่ของราชอาณาจักรเก่าของอียิปต์โบราณ ระหว่าง 2600 ถึง 2500 ปีก่อนคริสตกาล ตั้งอยู่ในกรุงเกรทเทอร์ไคโร ประเทศอียิปต์ ริมทะเลทรายตะวันตก ประมาณ 9 กิโลเมตร (5.6 ไมล์) ทางตะวันตกของแม่น้ำไนล์ในเมืองกีซา และประมาณ 13 กิโลเมตร (8 ไมล์) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของกลางกรุงไคโร
กลุ่มพีระมิดแห่งกีซา ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี 2522 ภายใต้ชื่อ เมมฟิสและสุสาน - กลุ่มพีระมิดตั้งแต่กีซาถึงดาห์ชูร์ ร่วมกับเมืองหลวงเก่าเมมฟิสที่อยู่ใกล้เคียง และสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ในบริเวณกีซา ซักกอเราะฮ์ และดาห์ชูร์ที่ส่วนมากสร้างในช่วงราชวงศ์ที่สามถึงหกของยุคราชอาณาจักรเก่า

พีระมิดคูฟูและพีระมิดคาเฟรเป็นพีระมิดที่ใหญ่ที่สุดที่สร้างขึ้นในอียิปต์โบราณ และในอดีตเคยเป็นสัญลักษณ์ของอียิปต์โบราณในจินตนาการของชาวตะวันตก ได้รับความนิยมมากในสมัยเฮลเลนิสต์เมื่อ Antipater of Sidon ยกย่องให้เป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลก โดยเป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่เก่าแก่ที่สุดในสมัยโบราณและเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ยังคงมีให้เห็นอยู่ในปัจจุบัน
สถานที่ที่ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก
* กีซา
** พีระมิดคูฟู หรือ มหาพีระมิด
** พีระมิดคาเฟร
** พีระมิดเมนคีเร
* ซัคคาราเหนือและใต้
** พีระมิดโจเซอร์
** พีระมิดเปปิที่หนึ่ง
** พีระมิดเมลเอนราที่ 1
* ดาห์ชูร์
** พีระมิดซุเนเฟรู

และพีระมิดคาเฟร]]

อ้างอิง

* องค์การยูเนสโก
ล่องแก่ง
ล่องแก่ง เป็น กิจกรรมการท่องเที่ยวแนวผจญภัยอย่างหนึ่ง ซึ่งนิยมใช้เรือยาง หรือ แพไม้ไผ่ ล่องตามลำน้ำที่มีแก่ง

การล่องแก่ง ในสากลได้มีการแบ่งระดับความยาก-ง่ายของสายน้ำ สามารถแบ่งได้เป็น 6 ระดับ ดังนี้

ระดับ 1 ง่ายมาก มีแก่งเล็กน้อยที่ง่ายมากคนทั่วไปสามารถพายได้บนสายน้ำไหลเอื่อย เหมาะสมสำหรับผู้ที่เริ่มล่องแก่ง

ระดับ 2 ธรรมดา น้ำไหลแรงขึ้น มีแก่งที่ต้องใช้เทคนิค ในระดับนี้ผู้พายจะต้องมีทักษะในการพายอยู่พอสมควร

ระดับ 3 ปานกลาง เริ่มมีแก่งน่าตื่นเต้น เทคนิคการพายสูงขึ้น มีแก่งให้ผู้พายได้ตื่นเต้นเป็นระยะๆ ในการพายจะต้องฝึกฝนเทคนิค การพายและการเรียนรู้ถึงลักษณะของสายน้ำ
ระดับ 4 ยาก มีแก่งที่ต้องใช้ทั้งเทคนิคและทักษะในการพาย และต้องใช้ความระมัดระวังในการล่องแก่ง

ระดับ 5 ยากมาก น้ำไหลเชี่ยว ต้องใช้เทคนิคและประสบการณ์การพายสูง และต้องมีความระมัดระวังในการล่องแก่งเป็นพิเศษ

ระดับ 6 อันตราย ไม่เหมาะสมการล่องแก่งเพราะแก่งมีลักษณะเป็นน้ำตก

การล่องแก่งในประเทศไทย

สถานที่ล่องแก่งที่นิยมกันได้แก่
* น้ำตกมวกเหล็ก จ.สระบุรี แก่งระดับ 2-3

* แม่ตื่น จ.เชียงใหม่ แก่งระดับ 3

* แม่แตง จ.เชียงใหม่ แก่งระดับ 2-4

* แม่วาง จ.เชียงใหม่ แก่งระดับ 2-4

* แม่กลอง จ.ตาก แก่งระดับ 2-3

* ทีลอเร จ.ตาก แก่งระดับ 3-4

* แก่งเกาะร้อย จ.กำแพงเพชร แก่งระดับ 3

* ลำน้ำเข็ก จ.พิษณุโลก แก่งระดับ 4-5

* ลำน้ำว้า จ.น่าน แก่งระดับ 1-6
* สะม้าเก้าบั้ง จ.น่าน แก่งระดับ 1-2

* ห้วยเขย่ง จ.กาญจนบุรี แก่งระดับ 3

* แม่น้ำรันตี (แพไม้ไผ่) แก่งระดับ 3

* แม่น้ำซองกาเรีย จ.กาญจนบุรี แก่งระดับ 3

* แก่งหินเพิง จ.ปราจีนบุรี แก่งระดับ 3-4

* โป่งน้ำร้อน จ.จันทบุรี แก่งระดับ 2-3

* ลำตะคอง จ.นครราชสีมา แก่งระดับ 2-3

* พะโต๊ะ จ.ชุมพร แก่งระดับ 3

* แก่งกรุง จ.สุราษฎร์ธานี แก่งระดับ 3

* คลองกลาย จ.นครศรีธรรมราช แก่งระดับ 2-3

* น้ำตกไพรสวรรค์ จ.ตรัง แก่งระดับ 3

* แม่น้ำเพชรบุรี จ.เพชรบุรี แก่งระดับ 2-3

แหล่งข้อมูลอื่น

* ข้อแนะนำและข้อควรปฏิบัติในการล่องแก่ง

อ้างอิง
วัดนิเวศธรรมประวัติราชวรวิหาร
วัดนิเวศธรรมประวัติราชวรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นเอก ชนิดราชวรวิหาร ในสังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ที่ ตำบลบ้านเลน อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดฯ ให้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2421 เพื่อทรงใช้เป็นสถานที่สำหรับบำเพ็ญพระราชกุศล เมื่อเสด็จฯ แปรพระราชฐานมาประทับที่พระราชวังบางปะอิน ใช้รูปแบบสถาปัตยกรรมกอทิกเลียนแบบโบสถ์คริสต์
ลักษณะสถาปัตยกรรม
พระอุโบสถของวัดนั้นสร้างเลียนแบบโบสถ์คริสต์ โดยภายในประดิษฐาน "พระพุทธนฤมลธรรโมภาส" เป็นพระประธาน โดยพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประดิษฐวรการทรงออกแบบ โดยลักษณะที่ผสมผสานศิลปะแบบประเพณีนิยม และศิลปะแบบตะวันตกเข้าด้วยกัน ซึ่งมีพุทธลักษณะคล้ายสามัญชน นอกจากนี้ บริเวณฐานชุกชีก็มีลักษณะเหมือนที่ตั้งไม้กางเขนแบบโบสถ์ และฝาผนังโบสถ์ด้านหน้าของพระประธานนั้น เป็นพระบรมฉายาลักษณ์ของรัชกาลที่ 5 ที่ประดับด้วยกระจกสี ไม่เสียค่าเข้าชม
สถานที่สำคัญภายในวัด
*พระอุโบสถ เป็นพระอุโบสถแบบกอทิก ภายในประดิษฐานพระพุทธนฤมลธรรโมภาส
*หอพระคันธารราษฎร์ เป็นหอพระภายในประดิษฐานพระคันธารราษฎร์ ปางขอฝน
*หอพระพุทธศิลา เป็นหอพระภายในประดิษฐานพระพุทธศิลา ปางนาคปรกสมัยลพบุรี
*พระบรมรูปพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นพระบรมรูปทรงม้า
*สุสานสวนหินดิศกุลอนุสรณ์ เป็นสวนหินสำหรับประดิษฐานพระอัฐิของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ เจ้าจอมมารดาชุ่ม ในรัชกาลที่ 4 และราชสกุลดิศกุล
*ต้นพระศรีมหาโพธิ์ เป็นต้นที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงปลูกไว้หน้าพระอุโบสถ

ระเบียงภาพ
ไฟล์:ภายในพระอุโบสถวัดนิเวศธรรมประวัติราชวรวิหาร.jpg|ภายใน พระอุโบสถ และแท่นประดิษฐานพระพุทธนฤมลธรรโมภาส
ไฟล์:พระพุทธนฤมลธรรโมภาส.jpg|พระพุทธนฤมลธรรโมภาส
ไฟล์:วัดนิเวศธรรมประวัติราชวรวิหาร อ.บางปะอิน จ.พระนครศรีอยุธยา.JPG|กระจกสี พระบรมรูปพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ไฟล์:Diskul Memorial Rock Garden, Wat Nives Dharmapravat, Ayutthaya (1).jpg|สุสานสวนหินดิศกุลอนุสรณ์

อ้างอิง
* วัดนิเวศธรรมประวัติราชวรวิหาร จาก ธรรมะไทยดอตคอม 
* พระพุทธรูปที่สำคัญ โดย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

แหล่งข้อมูลอื่น
วิตามินอี
วิตามินอี เป็นวิตามินที่ละลายได้ในไขมัน ช่วยในการทำงานของระบบต่างๆ ในร่างกายหลายระบบ และเป็นสารต้านอนุมูลอิสระที่ช่วยให้เซลล์ต่างๆ รอดอันตรายจากท็อกซิน ช่วยชะลอความแก่
ประโยชน์
* เป็นตัวแอนติออกซิแดนท์ คือทำให้เกิดการเผาผลาญโดยมีออกซิเจนเป็นตัวการสำคัญทำให้ร่างกายเผาผลาญได้ดี
* เป็นตัวช่วยไขกระดูกในการสร้างเลือด ช่วยขยายเส้นเลือด ต้านการแข็งตัวของเลือด ลดความสามารถในการจับตัวเป็นลิ่มเลือด และลดอัตราเสี่ยงของโรคที่เกี่ยวกับหลอดเลือดสมองและหัวใจ
* บำรุงตับซึ่งทำหน้าที่เกี่ยวกับเลือดมาก
* ช่วยในระบบสืบพันธุ์ เซลล์ประสาท และกล้ามเนื้อให้ทำงานได้ตามปกติ
* ช่วยให้ผิวพรรณสดใส และช่วยสมานแผลไฟไหม้ น้ำร้อนลวกให้หายเร็วขึ้น
* ช่วยให้ปอดทำงานดีขึ้นและไม่อ่อนเพลียง่าย
แหล่งวิตามินอี
วิตามินอีมีมากในน้ำมันพืชจากธัญพืชและถั่วประเภทเปลือกแข็งและผักใบเขียว การเก็บรักษาให้วิตามินอีควรเก็บให้พ้นจากความร้อนแสงแดด รวมทั้งออกซิเจนในอากาศ การขัดสี การบด จะทำให้ธัญพืชสูญเสียวิตามินอีไปจำนวนมาก
ร่างกายคนเราต้องการวิตามินอีอยู่ที่วันละ 10-15 IU
{|
|แหล่งวิตามินในธรรมชาติ||จำนวน||ปริมาณสารอาหารที่ได้รับ
|-
|น้ำมันเมล็ดฝ้าย||น้ำหนัก 100 กรัม||40 IU
|-
|น้ำมันดอกคำฝอย||น้ำหนัก 100 กรัม||31.5 IU
|-
|น้ำมันข้าวโพด||น้ำหนัก 100 กรัม||19 IU
|-
|น้ำมันถั่วเหลือง||น้ำหนัก 100 กรัม||14.4 IU
|-
|กะหล่ำปลี||น้ำหนัก 100 กรัม||6.4 IU
|-
|จมูกข้าวสาลี||1 ช้อนโต๊ะ||11-14 IU
|-
|เมล็ดทานตะวัน||น้ำหนัก 100 กรัม||25 IU
|-
|ถั่วเปลือกแข็งประเภทอัลมอนด์||น้ำหนัก 100 กรัม||13.5 IU
|-
|มันเทศ||น้ำหนัก 100 กรัม||6 IU
|-
|เมล็ดมะม่วงหิมพานต์||น้ำหนัก 100 กรัม||4.6 IU
|-
|อะโวคาโด (เฉพาะเนื้อ)||น้ำหนัก 100 กรัม||4.5 IU
|-
|ปวยเล้ง||น้ำหนัก 100 กรัม||3 IU
|}
อ้างอิง

* นิตยสารชีวจิต ฉบับวันที่ 1 พฤษภาคม 2550
* 
* 
* Vitamins E and C in the Prevention of Prostate and Total Cancer in Men - Physicians’ Health Study II Randomized Controlled Trial
* วิตามินอี
อุทยานแห่งชาติสโลวักพาราไดซ์
อุทยานแห่งชาติสโลวักพาราไดซ์ (Slovak Paradise National Park) เป็น 1 ใน 9 อุทยานแห่งชาติในสโลวาเกีย ตั้งอยู่ในสโลวาเกียตะวันออก อุทยานแห่งนี้ครอบคลุมพื้นที่ของเทือกเขาสโลวักพาราไดซ์ ซึ่งตั้งอยู่ทางตอนเหนือของทิวเขา Slovenské rudohorie
อุทยานแห่งนี้ครอบคลุมพื้นที่ 197.63 ตร.กม. และเขตกันชนรอบๆอุทยานอีก 130.11 ตร.กม. รวมเป็นพื้นที่ทั้งหมด 327.74 ตร.กม. อุทยานเป็นที่ตั้งของเขตอนุรักษ์ธรรมชาติระดับชาติ 11 แห่ง และเขตอนุรักษ์ธรรมชาติทั่วไปอีก 8 แห่ง ภายในอุทยานมีทางเดินสำหรับเดินชมธรรมชาติความยาวประมาณ 300 กม. ซึ่งตลอดทางเดินจะมีบันไดและสะพานอยู่มากมาย บริเวณสโลวักพาราไดซ์มีถ้ำอยู่ประมาณ 350 แห่ง แต่มีเพียงถ้ำน้ำแข็ง Dobšinská เท่านั้นที่เปิดให้คนทั่วไปเข้าชมได้ และถ้ำแห่งนี้ยังได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกตั้งแต่ปี พ.ศ. 2543
สควีซ แอนิมอล
สควีซ แอนนิมอล ( ) เป็นวงดนตรีสัญชาติไทย ภายใต้แนวเพลงป๊อบ ร่วมกับร็อก โซล อาร์แอนด์บี ฟังค์ และดิสโก้ มีเพลงที่เป็นที่รู้จัก เช่น อาจยังไม่สาย และ ฉันไม่เหงา ในอัลบั้มแรก และมีอัลบั้มที่สองที่ชื่อว่า ไม่มีที่มา ในปี 2554

ประวัติ
ในช่วงที่วินไปศึกษาที่ประเทศอังกฤษ เขารวมกลุ่มกับเพื่อน ๆ (ในตอนนั้นเป็นจีน มหาสมุทร วง Saliva Bastards ในปัจจุบัน) ตั้งวงดนตรีขึ้นมา แต่ด้วยความคิดเห็นทางดนตรีที่ไม่ตรงกัน สมาชิกของวงจึงแยกย้ายกันไป ต่อมาพี่ชายของประชาธิป (สิงห์) ซึ่งเป็นเพื่อนกับวิน แนะนำให้ทั้งสองรู้จักกัน พวกเขาจึงร่วมกันทำผลงานเพลง “อาจยังไม่สาย” กับ “ฉันไม่เหงา” วางขายครั้งแรกในงานแฟตเฟสติวัล ครั้งที่ 4 และส่งเดโมเพลงให้คลื่นแฟตเรดิโอ ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้วงเป็นที่รู้จัก ต่อมาจึงออกเป็นอัลบั้มเต็มชุดแรกของพวกเขา ในสังกัดค่ายสไปซีดิสก์
ชื่อของวงมาจากแนวความคิดว่า สมาชิกทั้งสองคนของวงเปรียบเหมือนลิง ที่จะมีชีวิตชีวาในเวลากลางคืน ส่วนคำว่า Sqweez แผลงมาจากคำว่า Squeeze ในภาษาอังกฤษ ซึ่งแปลว่า บีบ อันเป็นแนวการร้องของนักร้องนำ และแนวเพลงที่ต้องการบีบความรู้สึกของผู้ฟังให้คล้อยตามไปกับเพลง

อดีตสมาชิก
* วิน ศิริวงศ์ (วิน) ร้องนำ 
* ประชาธิป มุสิกพงศ์ (สิงห์) มือกีตาร์ – เสียชีวิตเมื่อ 29 กรกฎาคม 2558
ผลงาน
อัลบั้มเพลง
;อัลบั้ม อาจยังไม่สาย (พ.ศ. 2550)
# Suffocated Intro
# ครึ่งสายตา (Half An Eyesight)
# จะรักดีไหม (Undeniable)
# ฉันไม่เหงา (I'm Not Lonely)
# รักไม่หลอก (Love Never Lie)
# ไม่มองกลับหลัง (Not Looking Back)
# ทำไงดี (Tum Ngai Dee)
# นางในฝัน (Nang Nai Fun)
# อีกสักครั้ง (Another Day)
# อาจยังไม่สาย (It Ain't Too Late)
# Materialistic
# Let's Cry
# เริ่มใหม่ (Restart)
# อาย (Shy)
# Suffocated Outtro
;อัลบั้ม ไม่มีที่มา (พ.ศ. 2554)
# พรุ่งนี้ที่ดีกว่า (Better Day)
# คำบางคำ (Enchante)
# ฟังสิ (Funksy)
# จนวันสุดท้าย (Till I Die) Feat. แป๋ง Yellow Fang
# ไม่มีที่มา (From Nowhere)
# รักลอยลม (Windy Song)
# แบบนี้ (Truly Me)
# 2012
# รักเรา (Our Love)
# ยาเวลา (Time Pill)

;ซิงเกิล
# Secretive (บอกไม่ได้)
# Motorcycle (มอเตอร์ไซค์)
# Answer Ost.เดือนประดับดาว

เพลงพิเศษ
;อัลบั้ม Siam Songbook (พ.ศ. 2551)
* หนังสือเพลงสยาม (SIAM SONGBOOK) เป็นการรวม 12 เพลงลูกกรุงที่มีชื่อเสียงในอดีต นำมาขับร้องใหม่โดยศิลปินรุ่นใหม่
*# หยาดน้ำฝน หยดน้ำตา
;เพลงคัฟเวอร์ (Cover) จากงาน GreenSpace One World Party (พ.ศ. 2552)
* เป็นเพลงที่สควีซ แอนนิมอล นำเพลงของวง สครับบ์ มาขับร้องในงาน GreenSpace One World Party ในวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2552 ณ เซ็นทารา แกรนด์ แอท เซ็นทรัลเวิดล์
*# เข้ากันดี

;อัลบั้ม Tales (พ.ศ. 2553)
* เป็นอัลบั้มที่รวมศิลปินจากค่ายสไปซีดิสก์ ที่มาพร้อมกับหนังสือพ็อกเก็ตบุ๊กที่ชื่อว่า Tales
*# ก่อนหน้านี้

;Album Past Forward (พ.ศ. 2556)
*# รอรัก

คอนเสิร์ต
{| class="wikitable"
|-
! ชื่อคอนเสิร์ต
! วันที่
! สถานที่
|-
| align="center"| Home Sqweez Home 
| align="center"| 24 กรกฎาคม 2551
| align="center"| อีเวนต์ แกลเลอรี ห้างสรรพสินค้า ZEN ชั้น 8
|-
| align="center"| Sqweez Animal Let's Glow Party
| align="center"| 13 ตุลาคม 2555 
| align="center"| มูนสตาร์ สตูดิโอ 1

|-
| align="center"| SQWEEZ ANIMAL คอนเสิร์ตที่ฉันไม่เหงา
| align="center"| 8 พฤศจิกายน 2568
| align="center"| เซ็นเตอร์พ้อยท์ สตูดิโอ ลาซาล 
|-
|}

แหล่งข้อมูลอื่น
* สควีซ แอนิมอล - You2Play.com 
* สควีซ แอนิมอล ใน MySpace
* เว็บบอร์ดของวง Sqweez animal 
* บทสัมภาษณ์ Sqweez Animal

อ้างอิง
อุทยานแห่งชาติฟ็องญา-แก๋บ่าง
อุทยานแห่งชาติฟ็องญา-แก๋บ่าง ( ) เป็นอุทยานแห่งชาติของประเทศเวียดนามที่ได้รับลงทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อปี พ.ศ. 2546 ตั้งอยู่ในอำเภอโบ๊จักและอำเภอมิญฮว้า จังหวัดกว๋างบิ่ญ และติดชายแดนประเทศลาว ห่างจากกรุงฮานอยมาทางใต้ประมาณ 500 กิโลเมตร เป็นกลุ่มหินปูนมีขนาดพื้นที่ 857.54 ตารางกิโลเมตร หรือ 535,962.5 ไร่ อุทยานนี้มีชื่อเสียงในความสวยงามของถ้ำที่มีอยู่เป็นจำนวนมาก และยังเป็นสถานที่ 1 ใน 2 ของโลกที่เป็นหินปูนที่มีลำธารใต้ดินขนาดใหญ่

อุทยานแห่งชาติฟ็องญา-แก๋บ่างได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 27 เมื่อปี พ.ศ. 2546 ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส

อ้างอิง
หมีเซิน
หมีเซิน ( ) เป็นโบราณสถานในจังหวัดกว๋างนาม ภาคกลางของประเทศเวียดนาม สร้างด้วยศิลปะจามโบราณในสมัยศตวรรษที่ 4 เพื่อใช้เป็นศาสนสถานสำหรับบูชาพระศิวะ ตามความเชื่อในศาสนาฮินดู ได้จัดให้เป็นแหล่งมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโก หมีเซินเคยเป็นนครศักดิ์สิทธิ์ที่มีความสำคัญอันดับต้น ๆ ของอาณาจักรจามปาตั้งแต่ศตวรรษที่ 4–15 ด้วยระยะเวลาที่ยาวนานกว่า 900 ปี ทำให้โบราณสถานแห่งนี้เป็นที่รวบรวมลักษณะทางด้านศิลปกรรมที่หลากหลาย จัดเป็นกลุ่มโบราณสถานในศาสนาฮินดูที่เก่าแก่และสมบูรณ์ที่สุดในอินโดจีน กลุ่มปราสาทหมีเซินตั้งอยู่บริเวณที่ราบต่ำ มีภูเขาโอบล้อม เนื้อที่ประมาณ 2 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยปราสาททั้งหมด 73 หลัง แต่ในช่วงสงครามเวียดนาม ทหารเวียดนามได้ใช้ปราสาทหมีเซ
บด้วยปราสาททั้งหมด 73 หลัง แต่ในช่วงสงครามเวียดนาม ทหารเวียดนามได้ใช้ปราสาทหมีเซินเป็นกองบัญชาการ ฝ่ายอเมริกันจึงได้นำเครื่องบินทิ้งระเบิดบริเวณนี้ โบราณสถานจำนวนมากถูกทำลาย ทำให้ปัจจุบันเหลือปราสาทเพียง 22 หลัง
มรดกโลก
ปราสาทหมีเซินได้รับลงทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 23 เมื่อปี พ.ศ. 2542 ที่เมืองมาร์ราเกช ประเทศโมร็อกโก ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
* (ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
* (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
เขื่อนซานเสียต้าป้า
เขื่อนซานเสียต้าป้า, เขื่อนสามหุบเขา, เขื่อนสามผา หรือ เขื่อนสามโตรก ( ; ) เป็นเขื่อนอเนกประสงค์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก (พ.ศ. 2550) ของประเทศจีน ลักษณะของเขื่อนเป็นแบบเขื่อนคอนกรีตถ่วงน้ำหนัก (Concrete gravity dam) กั้นขวางแม่น้ำแยงซี

เขื่อนซานเสียต้าป้า เป็นเขื่อนแรกของจีนที่มีชื่อเป็นภาษาอังกฤษ ชื่อเต็มในภาษาอังกฤษของโครงการก่อสร้างเขื่อนนี้ คือ “Three Gorges multipurpose water control project” มีประวัติการก่อสร้างยาวนาน ตั้งแต่สมัย ดร.ซุน ยัตเซ็น ในปี พ.ศ. 2462 และเริ่มศึกษาโครงการฯ เมื่อปี พ.ศ. 2473 สภาประชาชน ลงมติให้ก่อสร้างได้ในปี พ.ศ. 2535 ในสมัยรัฐบาลของนายกรัฐมนตรีหลี่เผิง
วัตถุประสงค์ของการก่อสร้างเขื่อน ใช้ในการผลิตกระแสไฟฟ้าเป็นหลักและป้องกันน้ำท่วม ซึ่งในขณะที่สร้างเขื่อนนั้น มีผู้อพยพจากน้ำท่วมบริเวณโดยรอบมีถึงประมาณ 1.35 ล้านคน

]]

ลักษณะของเขื่อน
* ชนิดของเขื่อน: คอนกรีตถ่วงน้ำหนัก (Concrete gravity dam)
* ความสูงเขื่อน 185 เมตร
* ความกว้างสันเขื่อน 115 เมตร
* ความยาวสันเขื่อน 2,335 เมตร
* ความยาวสันระบายน้ำล้น 483 เมตร
* อาคารระบายน้ำล้น ระบายได้สูงสุด 1.16 แสน ลบ.ม.ต่อวินาที
* ท่อระบายน้ำล้นขนาด 7x9 เมตร จำนวน 23 ท่อ
* พื้นที่รับน้ำ กว่า 1 ล้าน ตารางกิโลเมตร
* ประตูเรือสัญจรกว้าง 34 เมตร
* ประตูเรือสัญจรยาว 280 เมตร
* เครื่องกำเนิดไฟฟ้า 32 เครื่อง
* ความสามารถในการผลิตกระแสไฟฟ้า 22,500 เมกะวัตต์
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* ข่าวประกาศจากรัฐบาลจีนเรื่องเขือนซานเสียต้าป้า 
* The Three Gorges Project Source #1 
* Source #2
* Yangtze! Yangtze! 
* Damming The Three Gorges
ต้นไม้ของพ่อ
เพลงต้นไม้ของพ่อ จัดทำขึ้นเพื่อร่วมเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในโอกาสพระราชพิธีกาญจนาภิเษก พ.ศ. 2539

ความหมายของบทเพลง
หากว่าราชอาณาจักรไทยเปรียบเหมือนต้นไม้ พ่อของเราก็ทรงห่วงใยบำรุงรักษาด้วยน้ำจากพระทัย จนต้นไม้เติบโตยิ่งใหญ่ ตลอดระยะเวลา 50 ปี ต้นไม้ของพ่อต้นนี้เราจะช่วยกันรักษาให้ยิ่งใหญ่และยังคงเติบโตต่อไป นับพัน นับหมื่นปี

ผู้จัดทำ
* ผลิตจัดทำโดย บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน)
* ขับร้องโดย ธงไชย แมคอินไตย์ ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีไทยสากล-ขับร้อง) ประจำปี พุทธศักราช 2565
* คำร้องโดย นิติพงษ์ ห่อนาค 
* ทำนอง/เรียบเรียงโดย อภิไชย เย็นพูนสุข
การเผยแพร่บทเพลง
ผู้ประพันธ์เพลง ตลอดจนผู้เรียบเรียงคำร้องทำนอง และผู้ขับร้อง ยินดีให้นำเพลงดังกล่าวไปแจกจ่าย ดาวน์โหลด ทำซ้ำ ขับร้องใหม่ ด้วยเจตนาที่ดีโดยไม่ต้องขออนุญาตทั้งสิ้น รวมถึงรายการโทรทัศน์และสื่อทุกสื่อไม่ต้องขออนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร

รางวัล/สรุปผล/ผลสำรวจ

* ปี 2540 รางวัลเพลงสร้างสรรค์พิเศษเพลงต้นไม้ของพ่อ จากงานประกาศผลรางวัลพระพิฆเนศทอง ปี 2540 จัดโดยสมาคมดนตรีแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์
* วันที่ 28 ตุลาคม 2559 ชมรมขับเคลื่อนวิชาการเพื่อวิจัยความสุขชุมชน สำนักวิจัยซูเปอร์โพล สำรวจเรื่อง เพลงพระราชนิพนธ์และรวมเพลงศิลปินเพื่อพ่อในความชื่นชอบของสาธารณชนกรณีศึกษาประชาชนทุกสาขาอาชีพจำนวนทั้งสิ้น 1,174 ตัวอย่างระหว่งวันที่ 25 - 27 ต.ค. 2559 โดยเพลงพระราชนิพนธ์ที่ประชาชนชื่นชอบลำดับแรกเพลง “ใกล้รุ่ง” สำหรับเพลงศิลปินเพื่อพ่อที่ประชาชนชื่นชอบลำดับแรกเพลง "ต้นไม้ของพ่อ"

* อันดับ 3 จาก 5 อันดับเพลงรอสายที่มียอดดาวโหลดสูงสุด ผ่านเอไอเอส คอลลิ่ง เมโลดี้

อ้างอิง
เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิส
เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิส ( ) ถือเป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก เริ่มต้นมาตั้งแต่ ค.ศ. 1932 ในนาม เทศกาลนี้จะจัดขึ้นทุกปีประมาณช่วงปลายเดือนสิงหาคมหรือต้นเดือนกันยายน บนเกาะลีโด เวนิส ประเทศอิตาลี โดยจัดงานที่ ปาลัซโซเดลชีเนมาดีเวเน็ตเซีย บนเกาะลีโดดีเวเน็ตเซีย

เทศกาลนี้มีการมอบรางวัลสิงโตทองคำ ( ) ที่มอบให้แก่ภาพยนตร์ที่ดีที่สุดในเทศกาล และถ้วยรางวัลวอลปี ( ) ที่มอบให้แก่ดารานักแสดง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* La Biennale di Venezia - Official Website 
* Venice International Film Festival History at La Biennale di Venezia website
* Guestinvenice.tv - The Venice Video Sharing Portal with a Venice Film Festival section 
* UKHotMovies.com - History and Hightlights of the Venice Film Fesival 
* La Biennale di Venezia - Official Website
ลูกอี๋ลั่ย
ลูกอี๋ลั่ย เป็นขนมชนิดหนึ่ง ลักษณะเป็นแป้งข้าวเหนียวที่ห่อไส้ เช่น ไส้งาดำ ไส้ดอกกุหลาบ ไส้ลูกจ๋อทุบ ไส้ดอกเกว้ย และไส้เชอร์รี่ ซึ่งเป็นขนมที่มีชื่อเสียงของเมืองเฉิงตู มณฑลเสฉวน

อ้างอิง
*ลูกอี๋ลั่ยของเมืองเฉิงตู โดย ซีอาร์ไอ
แสบสนิท ศิษย์ส่ายหน้า
แสบสนิท ศิษย์ส่ายหน้า คือ
ภาพยนตร์ไทย ที่ออกฉายเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 กำกับโดย ฤกษ์ชัย พวงเพ็ชร์ นำแสดงโดย วรเวช ดานุวงศ์, ณัฐฐาวีรนุช ทองมี, จาตุรงค์ มกจ๊ก, จิ้ม ชวนชื่น, โก๊ะตี๋ อารามบอย, ค่อม ชวนชื่น, เอกรัตน์ ขลิบเงิน, มนัสนันท์ ปานดี

นักแสดง
* วรเวช ดานุวงศ์ รับบทเป็น สนิท
* จิ้ม ชวนชื่น รับบทเป็น เสนาะ
* ณัฐฐาวีรนุช ทองมี รับบทเป็น สวย
* เอกรัตน์ ขลิบเงิน รับบทเป็น สิงห์
* ค่อม ชวนชื่น รับบทเป็น สิทธิ์
* จาตุรงค์ มกจ๊ก รับบทเป็น แสบ
* โก๊ะตี๋ อารามบอย รับบทเป็น สอง
* องอาจ เจียมเจริญพรกุล รับบทเป็น ปัญญา (พ่อของสวย)
* แอนนา ชวนชื่น รับบทเป็น โปรโมเตอร์มวย
* มนัสนันท์ ปานดี รับบทเป็น อู๊ด (ลูกสาวเจ้าของร้านสัก)
การถ่ายทำ
การถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง แสบสนิท ศิษย์ส่ายหน้าส่วนใหญ่ถ่ายทำภายในพื้นที่ของอำเภอเมือง จังหวัดฉะเชิงเทรา โดยเฉพาะส่วนของตลาดเก่าบ้านใหม่ร้อยปีที่เป็นโลเคชั่นหลัก ซึ่งเป็นที่ถูกใจผู้กำกับเป็นอย่างมากที่ต้องการฉากในการถ่ายทำที่เป็นบ้านไทยย้อนยุค และบรรยากาศของตลาดเก่า
รางวัล
{| class="wikitable"
! width="50" |ปี พ.ศ.
!รางวัล
!สาขา
!ผู้ได้รับการเสนอ
! width="110" |ผล
|-
| rowspan="11" |2549
|รางวัลพระราชทานพระสุรัสวดี ครั้งที่ 28
|ผู้แสดงประกอบชายยอดเยี่ยม
|โก๊ะตี๋ อารามบอย
| 
|-
| rowspan="2" |รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 16
|บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
|พิง ลำพระเพลิง
| 
|-
|ลำดับภาพยอดเยี่ยม
|เฉลิม เพ็ชรทอง, ศักดิ์นคร เนตรหาญ
| 
|-
| rowspan="2" |รางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 15
|ผู้แสดงนำหญิงยอดเยี่ยม 
|ณัฐฐาวีรนุช ทองมี
| 
|-
|ผู้แสดงประกอบชายยอดเยี่ยม 
|โก๊ะตี๋ อารามบอย
| 
|-
| rowspan="2" |สตาร์เอนเตอร์เทนเมนต์อวอร์ดส 2006 ครั้งที่ 5
|นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม
|ณัฐฐาวีรนุช ทองมี
|
อร์เทนเมนต์อวอร์ดส 2006 ครั้งที่ 5
|นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม
|ณัฐฐาวีรนุช ทองมี
| 
|-
|นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม
|โก๊ะตี๋ อารามบอย
| 
|-
| rowspan="2" |เฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 4
|นักแสดงหญิงในบทนำจากภาพยนตรไทยแห่งปี
|ณัฐฐาวีรนุช ทองมี
| 
|-
|นักแสดงชายในบทสมทบจากภาพยนตร์ไทยแห่งปี
|โก๊ะตี๋ อารามบอย
| 
|-
| rowspan="2" |รางวัลสตาร์พิคส์ ครั้งที่ 4
|นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม
|ณัฐฐาวีรนุช ทองมี
| 
|-
|นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม
|โก๊ะตี๋ อารามบอย
| 
|}
โขนนั่งราว
‎
โขนนั่งราว เป็นโขนโรงนอกเป็นโขนที่จัดแสดงบนโรง ไม่มีเตียงสำหรับตัวนายโรงนั่ง มีราวไม้กระบอกพาดตามส่วนยาวของโรง ตรงหน้าฉากออกมามีช่องทางให้ผู้แสดงเดินได้รอบราว ตัวโรงมีหลังคา เมื่อตัวโขนแสดงบทของตนแล้วก็ไปประจำบนราวไม้กระบอก สมมติเป็นเตียงหรือที่นั่งประจำตำแหน่ง ลักษณะการนั่งจะนั่งตะแคงข้างมาหน้าเวที พับขาข้างหนึ่งไว้บนราว อีกข้างหนึ่งเหยียบบนพื้น
ผู้แสดงจะครอบหน้าหมดทั้งฝ่ายพลับพลา ( ฝ่ายพระราม ) และฝ่ายลงกา ( ฝ่ายทศกัณฐ์ )การแสดงโขนนั่งราวไม่มีบทขับร้อง มีแต่บทพากย์และบทเจรจา ปี่พาทย์ก็บรรเลงแต่เพลงหน้าพาทย์ เพราะต้องบรรเลงเพลงหน้าพาทย์มากจึงใช้วงปี่พาทย์ 2 วง วงหนึ่งตั้งหัวโรง วงหนึ่งตั้งท้ายโรง หรือตั้งทางซ้ายและทางขวาของโรงจึงเรียกวงปี่พาทย์ 2 วงนี้ว่า วงหัว วงท้าย หรือวงซ้าย วงขวา

จากจดหมายเหตุลาลูแบร์ กล่าวถึงการละเล่นบนเวทีในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช มีอยู่ 3 อย่าง คือ โขน ละคร และระบำ ทำให้สันนิษฐานได้ว่าโขนในสมัยนั้นดีมีการปลูกโรงให้เล่นแล้ว และน่าจะเป็นลักษณะของโขนโรงนอกหรือโขนนั่งราวนี้เอง
โขนนอนโรง
ในเวลาบ่ายก่อนถึงวันแสดงหนึ่งวัน ปี่พาทย์ทั้งสองวงจะบรรเลงเพลงโหมโรง พวกแสดงจะออกมากระทุ้งเส้าตามจังหวะเพลงที่กลางโรง

จบการโหมโรงแล้วก็จะแสดงตอนพระพิราพออกเที่ยวป่าจับสัตว์กินเป็นอาหาร พระรามหลงเจ้าสวนพวาทองของพระพิราพ เสร็จการแสดงตอนนี้แล้วก็หยุดพัก นอนเฝ้าโรงอยู่คืนหนึ่ง ในตอนนี้เองคือที่มาของคำว่า "โขนนอนโรง" รุ่งขึ้นจึงแสดงตามเรื่องที่จัดไว้ต่อไป

สำหรับการแสดงในวันนอนโรงนี้ ในสมัยโบราณจะเคยแสดงตอนอื่นหรือไม่นั้นยังไม่พบหลักฐาน แต่เท่าที่ปรากฏมีเพียงแต่ตอนพิราพพบพระรามเท่านั้น
จารีตในการแสดงโขน
ฝ่ายพลับพลาหรือฝ่ายพระรามจะออกทางประตูด้านขวาของเวที พระรามจะนั่งบนราวริมสุดด้านขวา พระลักษณ์และไพร่พลจะนั่งหันหน้าไปทางขวา ฝ่ายลงกาหรือฝ่ายยักษ์ จะออกทางประตูด้านซ้ายของเวที ทศกัณฐ์จะนั่งบนราวริมสุดด้านซ้าย ยักษ์ตัวอื่น ๆ จะหันหน้าไปทางซ้าย

จารีตเรื่องซ้ายขวานี้ใช้กับการแสดงโขนทุกชนิด ตำแหน่งของผู้แสดง ทางด้านขวามือบนเวที เป็นตำแหน่งของฝ่ายธรรมะหรือฝ่ายชนะ ส่วนตำแหน่งทางด้านซ้ายมือบนเวที เป็นตำแหน่งของฝ่ายอธรรม หรือฝ่ายแพ้

แหล่งข้อมูลอื่น
* หัวโขน-สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ www.culture.go.th 
* สีที่ใช้กับหัวโขน 
* จารีตนาฏศิลป์ไทย โดย นาย ประเมษฐ์ บุณยะชัย
ปีจูเลียน
ปีจูเลียน (Julian year) เป็นหน่วยวัดเวลาที่ใช้ในทางดาราศาสตร์เป็นหลัก มีค่าเท่ากับ 1 ปีในปฏิทินจูเลียน ซึ่งก็คือเท่ากับ = โดยหน่วยวันในที่นี้หมายถึงเวลาที่เท่ากับ พอดี ไม่ได้หมายถึงวันสุริยคติหรือวันตามในปฏิทิน

ให้ระวังว่าปีจูเลียนเป็นแนวคิดคนละอย่างกันกับวันจูเลียน ที่ใช้ชื่อว่า "ปีจูเลียน" ก็เพราะเป็นปีปฏิทินเฉลี่ยในปฏิทินจูเลียน ซึ่งก็คือ 365.25 วันตามปฏิทิน

หากเทียบค่ากับปีสุริยคติเฉลี่ย (ประมาณ = (ณ กลางปี 2013)) หรือปีปฏิทินเฉลี่ยในปฏิทินกริกอเรียน ( = ) หนึ่งปีจูเลียนจะมีค่าประมาณ และเท่ากับประมาณ

การใช้งาน
ปีจูเลียนใช้ในสาขาดาราศาสตร์เป็นหลัก สหพันธ์ดาราศาสตร์สากล (IAU) กำหนดปีเป็นปีจูเลียน สัญลักษณ์หน่วยคือ a ย่อมาจาก ภาษาละติน
เมื่อแสดงระยะเวลาการโคจรของวัตถุท้องฟ้าเป็นปี มักใช้ปีจูเลียน นอกจากนี้ 1 ปีแสง คือระยะทางที่แสงเดินทางในสุญญากาศใน 1 ปีจูเลียน ซึ่งเท่ากับ คือ

ศตวรรษจูเลียน

ระยะเวลา 100 ปีจูเลียน ( ) เรียกว่าศตวรรษจูเลียน (Julian century) 1 ศตวรรษจูเลียนเท่ากับ

ค่าศตวรรษจูเลียนมักใช้เป็นค่าบอกจุดของเวลา โดยคำนวณโดยนับ 0 ที่ต้นยุคอ้างอิง J2000.0 มักแทนด้วยอักษร T ในสมการ

ค่าศตวรรษจูเลียนในวันหนึ่ง ๆ คำนวณโดย

* ศตวรรษจูเลียน (T) = (วันจูเลียนของวันนั้น - ) /

ศตวรรษจูเลียนถูกใช้เป็นตัวแปรอ้างอิงสำหรับการขยายเวลาในทฤษฎีทางดาราศาสตร์ต่าง ๆ

อ้างอิง
ปุลัสตยะ
ปุลัสตยะ ( ) หรือในรามายณะ คือ มหาฤๅษีปุลัสตยะ หรือ ท้าวจตุรพักตร์ เป็นบิดาของท้าวลัสเตียนและเป็นพระอัยกา (ปู่) ของราวณะ (ทศกัณฐ์ ในรามเกียรติ์ และเรียมเกร์) มีนามเดิมว่า ท้าวมหาอัชดาหรือธาดา เป็นผู้ครองกรุงลงกาองค์แรก มเหสี คือ นางมลิกา (ในรามายณะ คือ นางมานินี (Manini) หรืออีกนาม คือ นางหริวภู (Havirbhu)) และโอรสเป็นยักษ์สี่มือ ชื่อ ท้าวลัสเตียน อาวุธ คือ ตรีศูล คทา และฉัตรแก้ว มีบุษบกแก้วเป็นอากาศยานวิเศษ ในรามเกียรติ์ ระบุว่า ท้าวจตุรพักตร์เป็นน้องท้าวมาลีวัคคพรหมหรือท้าวมาลีวราช ดังนั้นทศกัณฐ์ จึงถือว่าตนเป็นวงศ์พรหม

มหากาพย์รามายณะระบุว่า ปุลัสตยะเป็นหนึ่งในฤๅษีเจ็ดตนที่พระพรหมสร้างขึ้นด้วยความคิด และเป็นบิดาของฤๅษีวิศรวา บิดาของราวณะ
ลักษณะและสี
ท้าวจตุรพักตร์ มีกายสีขาว รูปอย่างพรหม

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* นาคะประทีป. สมญาภิธานรามเกียรติ์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์คลังวิทยา, หน้า 30-31.
นางกาลอัคคี
ธันยมาลินี ( , ธนฺยมาลินี) หรือ ธันยมาลาอี ( , ธนฺยมาลาอี) เป็นตัวละครหนึ่งใน รามายณะ มหากาพย์สำคัญของอินเดีย นางเป็นพระมเหสีพระองค์รองของราวณะ เจ้ากรุงลงกา มีพระราชโอรสด้วยกัน คือ อติกายะ ( , อติกาย) ซึ่งเป็นตัวละครเดียวกันกับ นางกาลอัคคีนาคราช บางแห่งออกนามว่า กาลอัคคี หรือ อัคคี เป็นตัวละครใน รามเกียรติ์ วรรณคดีไทย พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ซึ่งนางเป็นพระอัครมเหสีพระองค์แรกของทศกัณฑ์ มีพระราชโอรสด้วยกัน คือ บรรลัยกัลป์

ประวัติ
ในรามายณะ
ธันยมาลินีเป็นรากษส นางได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นพระมเหสีพระองค์รองของราวณะ เรื่องราวใน รามายณะ นางปรากฏตัวออกมาไม่มากนัก นางมีพระราชโอรสคนสำคัญ คือ อติกายะ ส่วน รามายณะ ฉบับอื่น ๆ ระบุว่า ธันยมาลินีมีพระราชโอรสกับราวณะอีกสามพระองค์ ได้แก่ นรานตกะ ( , นรานฺตก) เทวานตกะ ( , เทวานฺตก) และตริศิระ ( , ตริศิร)

ในรามเกียรติ์
นางกาลอัคคีนาคราช เป็นธิดาของพญากาลนาค กับมารดาชื่อนางประภา บิดาเป็นพญานาคครองเมืองบาดาล จำเดิม พญานาคทำสงครามกับท้าวสหมลิวัน [อ่าน สะหะมะลิวัน] ซึ่งเป็นยักษ์ผู้ครองเมืองบาดาลเช่นกัน เพราะคิดคาดว่าอนาคตอาจเกิดการรุกล้ำเบียดเบียนกันได้ จึงต้องการกำจัดเพื่อตัดไฟแต่ต้นลม ท้าวสหมลิวันเกรงจะเสียที จึงไปขอให้ท้าวลัสเตียนเจ้ากรุงลงกาซึ่งเป็นหลานชายเข้าช่วยเหลือ พญากาลนาคเห็นว่าทัพยักษ์กล้าแข็งมากจึงคืนร่างเป็นพญานาคเจ็ดเศียรออกมาสู้รบกับท้าวลัสเตียน ปรากฏว่าท้าวลัสเตียนได้แผลงศรเป็นครุฑจับพญากาลนาคไว้
หลังพญากาลนาคพ่ายแพ้ ท้าวลัสเตียนทรงไว้ชีวิตปล่อยตัวพญากาลนาคกลับเมืองบาดาล พญานาคสำนึกบุญคุณของท้าวลัสเตียน เห็นควรว่าต้องถวายตัวนางกาลอัคคีให้แก่ท้าวลัสเตียนเป็นบรรรณาการ แต่ท้าวลัสเตียนทรงพระชราภาพมากแล้ว มีมเหสีและสนมเป็นจำนวนมากอยู่แล้ว จึงมอบนางกาลอัคคีให้เป็นชายาของทศกัณฐ์แทน โดยให้นางเป็นพระมเหสีสูงศักดิ์กว่านักนางสนมทั้งปวงของทศกัณฐ์ ดังปรากฏความตอนหนึ่งว่า
เมื่อท้าวลัสเตียนสละราชสมบัติ ได้แต่งตั้งทศกัณฐ์ครองเมืองลงกาต่อมา และมีนางอัคคีเป็นอัครมเหสีสูงศักดิ์กว่านางสนมทั้งแปดหมื่นสี่พันตน หลังจากทศกัณฐ์ชลอเขาไกรลาสให้ตั้งตรงได้และได้รับพระราชทานนางมณโฑจากพระอิศวรมา จึงสถาปนานางมณโฑให้เป็นพระอัครมเหสีเอกแทน ดังปารากฏในภาพจิตรกรรมในวัดพระศรีรัตนศาสดารามหลายตอน ที่นางกาลอัคคี (ทรงมงกุฏยอดนางนาค) จะประทับถัดมาจากนางมณโฑเสมอ ส่วนพระราชโอรส คือ บรรลัยกัลป์ มีตัวเป็นยักษ์ หัวเป็นนาค พญากาลนาคขอไปเลี้ยงไว้ที่เมืองบาดาล

ลักษณะหัวโขนและสีกาย
มีกายสีนวลจันทร์ 1 หน้า 2 มือ มงกุฎกษัตรีย์ยอดนาค

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
นางสำมนักขา
นางสำมนักขา ( ) เป็นตัวละครหนึ่งในมหากาพย์รามายณะ

ประวัติ
นางสำมนักขา เป็นธิดาองค์เดียวของท้าวลัสเตียนและนางรัชฎา มีสวามีคือ ชิวหา เป็นน้องสาวของทศกัณฐ์ กุมภกรรณ พิเภก ขร ทูษณ์ และตรีเศียร นางสำมะนักขามีสามีชื่อ ชิวหา ซึ่งชิวหาผู้นี้ทำหน้าดูแลกรุงลงกาเมื่อทศกัณฐ์ได้ไปเที่ยวป่ากับนางมณโฑ ตลอดเวลา 7 วัน 7 คืนทำให้เกิดง่วงนอน จึงได้แลบลิ้นยาวออกมาปกคลุมกรุงลงกาและนอนหลับพักผ่อน เมื่อทศกัณฐ์กลับมาพบว่ากรุงลงกาถูกปกคลุมก็คิดว่าเป็นเวทมนตร์ของศัตรู จึงขว้างจักรไปตัดลิ้นชิวหาจนขาดทำให้ชิวหาถึงแก่ความตายยังความเศร้าโศกเสียใจให้แก่นางสำมนักขายิ่งนัก
หลังจากชิวหาสิ้นไป วันหนึ่งนางสำมนักขาไปเที่ยวป่าและได้พบพระรามจึงเกิดหลงรักขึ้นและได้เข้าไปเกี้ยวพาราสี แต่พระรามไม่สนใจ นางสำมะนักขาจึงตามพระรามไปที่อาศรมเห็นนางสีดา จึงคิดว่า ถ้าหากตนกำจัดนางสีดาได้ พระรามคงจะหันมาสนใจตน ดังนั้น นางสำมนักขาจึงเข้าไปทำร้ายนางสีดาแต่ถูกพระรามจับได้ จึงถูก พระลักษมณ์ ลงโทษด้วยการตัดหูและจมูก และปล่อยนางคืนไป เป็นเหตุให้เกิดสงครามระหว่างพระรามกับทศกัณฐ์

นางสำมนักขา มีบุตรเป็นรากษส 3 ใน 10 แห่งกรุงลงกา คือ กุมภกาศ อดูล ปีศาจยักษิณี และวรณีสูร

ลักษณะและสี
สีเขียวสด 1 หน้า 2 มือ ผมยาว สวมกระบังหน้า
โคลงภาพรามเกียรติ์
สำมนักขาชื่ออ้าง อสุรพันธุ์ 
นาฏขนิษฐาทศกรรฐ แก่นไท้ 
ฉวีกายสกลวรรณ เขียวสด สอาดนอ 
เป็นเอกชาเยศรได้ อยู่ด้วยชิวหา 
ขุนมหาสิทธิโวหาร 
(ตัวสะกดตามต้นฉบับเดิม)

ข้อมูลเพิ่มเติม
โขนเรื่องรามเกียรติ์ ตอนนางสำมนักขา ของกรมศิลปากร
นางสุพรรณมัจฉา
นางสุพรรณมัจฉา (ความหมาย: "ปลาทอง") เป็นตัวละครจากวรรณคดีเรื่อง รามเกียรติ์ อันเป็นธิดาของทศกัณฐ์ ที่ต่อมาได้ตกเป็นภรรยาคนหนึ่งของหนุมาน ทหารเอกของพระราม อันเป็นตัวเอกของวรรณคดีเรื่องดังกล่าว

นางปรากฏตัวครั้งแรกเมื่อครั้งที่พระรามให้หนุมานถมมหาสมุทรข้ามไปยังกรุงลงกา ทศกัณฑ์จึงให้นางสุพรรณมัจฉาและบริวารที่เป็นปลาลอบขนหินถมทะเลดังกล่าวไปทิ้ง หนุมานสงสัยจึงดำลงไปใต้ท้องทะเลจึงพบนางสุพรรณมัจฉา ภายหลังทั้งสองได้ร่วมรักกันและมีบุตรคือ มัจฉานุ ที่ตัวเป็นลิงมีหางเป็นปลา
เช่นเดียวกับนางสีดา ที่มีบิดาเป็นยักษ์ แต่ก็มีรูปโฉมที่สวยงาม แม้นางสุพรรณมัจฉาจะเป็นตัวละครที่มีบทบาทไม่มากนัก แต่ก็เป็นที่กล่าวขานถึงรูปลักษณ์ที่งดงามที่ปรากฏตามจิตรกรรมฝาผนัง จนเป็นหนึ่งในนางในวรรณคดีที่มีชื่อเสียงนางหนึ่ง ทั้งนี้นางสุพรรณมัจฉาปรากฏอยู่ในรามายณะของภูมิภาคอุษาคเนย์บางประเทศเท่านั้น
ประวัติ
นางสุพรรณมัจฉา เป็นธิดาของทศกัณฑ์ กับนางปลา ซึ่งเป็นสัตว์เดียรัจฉานแต่ทศกัณฑ์ได้แปลงกายเป็นปลาลงไปสมสู่จนกำเนิดธิดาขึ้นมา แม้ทศกัณฑ์จะเป็นยักษ์ แต่ในวรรณคดีอนุโลมให้ทศกัณฑ์เป็นมนุษย์ ด้วยเหตุนี้ในงานจิตรกรรมฝาผนังเธอจึงมีรูปลักษณ์ที่ท่อนบนเป็นมนุษย์ส่วนท่อนล่างเป็นปลา คือกลายเป็น นางเงือก กระนั้นนางสุพรรณมัจฉาก็มีรูปโฉมที่งดงาม มีผิวกายผ่องพรรณเป็นสีทอง ดังปรากฏความว่า

ด้วยเหตุนี้นางสุพรรณมัจฉาจึงเป็นพี่น้องร่วมบิดากับนางสีดา แต่ด้วยความที่นางสุพรรณมัจฉามีท่อนล่างเป็นปลา จึงอาศัยอยู่เพียงแต่ในน้ำในมหาสมุทร มิอาจอยู่ในเวียงวังดังบุตรคนอื่น

ความสัมพันธ์กับหนุมาน
ครั้นเมื่อพระราม ได้มอบหมายให้หนุมานและนิลพัทพาพลวานรไปถมมหาสมุทรเพื่อทำถนนไปสู่กรุงลงกา เมื่อทศกัณฑ์ล่วงรู้เข้าจึงสั่งให้สุพรรณมัจฉาและบริวารคือฝูงปลาคาบก้อนหินของฝ่ายพระรามไปทิ้งเสีย ทำให้การถมถนนไม่เป็นผลสำเร็จ หนุมานจึงเกิดความสงสัย จึงดำลงไปใต้น้ำพบนางสุพรรณมัจฉาและฝูงปลากำลังคาบก้อนหินไปทิ้ง หนุมานโกรธแค้นมากจึงชักตรีออกไปฆ่านางสุพรรณมัจฉา แต่ท้ายที่สุดหนุมานก็เปลี่ยนทัศนคติแปรเป็นความรักต่อนาง หนุมานจึงเกี้ยวพาราสีและร่วมสังวาสกัน ดังปรากฏความว่า
หลังสิ้นการสังวาส นางสุพรรณมัจฉาก็เลิกก่อกวนการสร้างถนน แต่ก็ทำสำเร็จเปราะหนึ่งเพราะหนุมานก็ต้องเสียเวลามาร่วมเพศกับนางระยะหนึ่ง ต่อมานางสุพรรณมัจฉาได้ตั้งครรภ์และให้กำเนิดบุตรชื่อ มัจฉานุ ที่เป็นลิงแต่มีหางเป็นปลา นางสุพรรณมัจฉาเกรงว่าทศกัณฑ์ผู้บิดาจะล่วงรู้ว่านางได้เสียกับหนุมานแล้ว จึงนำบุตรมาทิ้งไว้ที่ชายหาด ที่ต่อมาไมยราพณ์ได้นำไปเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรม
ทางศาสนา
ในอดีตเมื่อถึงช่วงเวลาทอดกฐินจะมีการประดับธง คือ "ธงจระเข้" คู่กับ "ธงนางมัจฉา" เมื่อทอดกฐินเสร็จแล้วก็จะต้องเอาธงนี้ไปปักหน้าวัด เพื่อให้ผู้ที่ผ่านไปมารู้ว่าวัดนี้ได้ทอดกฐินแล้ว ผู้คนก็จะยกมือขึ้นอนุโมทนาในการกุศลกฐินด้วย ด้วยเหตุนี้ธงจระเข้และนางมัจฉาจึงเป็นเครื่องหมายการกฐินที่จำเป็นสมัยก่อน เพราะเวลาแห่สามารถจะรู้ได้ว่าเป็นแห่กฐิน ผิดกว่างานบุญอื่น ๆ

ในวัฒนธรรมร่วมสมัย
เรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างหนุมานและนางสุพรรณมัจฉาถูกนำไปสร้างเป็นเพลง สุวรรณมัจฉา ขับร้องโดยบุหลัน คชรมย์ ถูกเผยแพร่เป็นดิจิตอลดาวน์โหลดซิงเกิลเมื่อกลางเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2560

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
นางอากาศตะไล
อังกาศตไล หรือ อากาศตะไล หรือ นางสุรสา ( ) เป็นชื่อตัวละครในเรื่องรามายณะของอินเดีย และรามเกียรติ์ของไทย ในเรื่องรามายณะของอินเดียเป็นเทวีซึ่งเป็นมารดาของเหล่านาค และดูแลมหาสมุทรก่อนถึงกรุงลงกา รวมถึงเป็นสตรีหนึ่งในสามคนที่รักษากรุงลงกา ได้แก่ นางสุรสา นางสิมหิกา และผีเสื้อสมุทร
ในรามเกียรติ์ของไทย เป็นยักษิณี ซึ่งเป็นเสื้อเมืองกรุงลงกา รักษาด่านทางอากาศ และเป็นหนึ่งในเจ็ดกองลาดตระเวนตรวจการกรุงลงกา เมื่อหนุมานมาถวายแหวนให้แก่นางสีดาที่สวนขวัญ ในกรุงลงกา อากาศตะไลได้รบกับหนุมาน และพ่ายแพ้ถูกหนุมานสังหารถึงแก่ความตาย 
(ชื่ออากาศตไล เขียนตามบทพระราชนิพนธ์เรื่องรามเกียรติ์ ในรัชกาลที่ 1, ชื่ออังกาศตะไล เขียนตามบทพระราชนิพนธ์ เรื่องรามเกียรติ์ ในรัชกาลที่ 2)
ลักษณะและการแต่งกายของโขนตัวละครในรามเกียรติ์ของประเทศไทย
กายสีแดงเสน สวมเทริดน้ำเต้า 5 ยอด ปากแสยะ ตาโพลง 4 หน้า 8 มือ
อาวุธประจำกาย ได้แก่ จักร พระขรรค์ ตรีคทา ง้าว ศร โตมร ค้อนเหล็ก
ใส่เสื้อแขนสั้น นุ่งผ้าจีบหน้านาง (จากจิตรกรรม บานประตู วัดพระศรีรัตนศาสดาราม)
ในการแสดงการ ลักษณะศีรษะโขน สวมมงกุฎยอดน้ำเต้า 5 ยอด ปากแสยะ ตาโพลง มีหน้าเล็ก ๆ 3 หน้าด้านหลัง
นุ่งผ้าจีบหน้านางไม่เหมาะในการเข้ารบ จึงเปลี่ยนมานุ่งโจงกระเบน สวมเสื้อแขนยาว ห่มสไบนาง 2 ชาย ห้อยสะอิ้ง

อาวุธที่ใช้ในการแสดงมี จักร (คล้องพระขรรค์) พระขรรค์ ตรี คทา (เหน็บเอว) ศร (เหน็บข้างหลัง) ถือง้าวหรือโตมร

โคลงประจำภาพ

en:Surasa
มูลพลัม
มูลพลัม เป็นอสูรพันธมิตรของทศกัณฐ์ เป็นอุปราชเมืองปางตาล เป็นน้องชายของสหัสเดชะพญารากษส กษัตริย์กรุงปางตาล เป็นหนึ่งในบรรดายักษ์ที่ออกทัพไปรบกับพระรามเพื่อช่วยทศกัณฐ์ ท้ายสุดตายด้วยศรของพระลักษมณ์

ลักษณะและสี
กายสีเขียว 1 หน้า 2 มือ หัวโล้น
ในตำราอสุรพงศ์ ฉบับสมุดไทย และของ พระเทวาฯ กล่าวว่ามี 4 หน้า หัวโขนทำเป็น 4 หน้า คือมีหน้าใหญ่ 1 หน้า และหน้าเล็กอยู่ข้างหลัง 3 หน้า
พีระมิดคาเฟร
พีระมิดคาเฟร หรือ คีเฟรน ( ; , ) เป็นพีระมิดในประเทศอียิปต์ ตั้งอยู่บริเวณที่ราบสูงกีซา ชานกรุงไคโร สร้างโดยฟาโรห์คาเฟร ผู้เป็นราชโอรสของฟาโรห์คูฟู โดยสร้างขึ้นเคียงข้างพีระมิดของพระราชบิดา และสำเร็จด้วยขนาดใกล้เคียงกัน
เนื่องจากพีระมิดนี้ ก่อสร้างอยู่บนพื้นหินที่สูงกว่า และตั้งอยู่เป็นองค์กลางของ พีระมิดทั้ง 3 แห่งกีซา ทำให้เมื่อมองด้วยตา พีระมิดคาเฟร จะมีขนาดใหญ่กว่า พีระมิดคูฟู ทั้งที่ในความเป็นจริงมีความสูงน้อยกว่า และมีขนาดฐานแคบกว่า ลักษณะสำคัญอีกอย่างหนึ่งของพีระมิดคาเฟรคือ ส่วนยอดของพีระมิดยังคงมีชั้นหินปูนขัดมัน ที่ชาวอียิปต์โบราณก่อสร้าง ปิดเป็นผิวชั้นนอกของพีระมิดหลงเหลืออยู่ หินปูนขัดมันที่เป็นผิวชั้นนอกนี้ บางก้อนมีน้ำหนัก ถึง 7 เมตริกตัน
บริเวณใกล้เคียงกับพีระมิดคาเฟรจะมีมหาสฟิงซ์ ที่มักปรากฏอยู่ในภาพถ่ายพร้อมกับ พีระมิดคาเฟร มหาสฟิงซ์นี้เป็นรูปแกะสลักจากหินก้อนเดียว ที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในโลก และยังนับเป็นอนุสาวรีย์แบบแกะสลักลอยตัวที่เก่าแก่ที่สุดในโลกอีกด้วย

ขนาด
พีระมิดนี้มีฐานแต่ละด้านกว้าง 215.5 เมตร (706 ฟุต) และมีความสูง ทำจากบล็อกหินอ่อนที่แต่ละก้อนหนักมากกว่า 2 ตัน เอียงทำมุมที่ 53° 13' องศา ชันยิ่งกว่าพีระมิดคูฟูที่เอียงทำมุมที่ 51°50'24" พีระมิดคาเฟรตั้งอยู่บนหินดานสูง 10 เมตร (33 ฟุต) สูงกว่าพีระมิดคูฟู ซึ่งทำให้พีระมิดคาเฟรดูสูงกว่าจริง

ดูเพิ่ม
* พีระมิดคูฟู
* พีระมิดเมนคีเร
* มหาสฟิงซ์

อ้างอิง

ข้อมูล
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* Giza Pyramids Archives
วิรุณจำบัง
วิรุญจำบัง เป็นโอรสของพญาทูษณ์ กษัตริย์เมืองจารึกองค์ที่ 1 โอรสองค์ที่ 5 ของท้าวลัสเตียนกับนางรัชฎา น้องชายร่วมบิดามารดาของทศกัณฐ์

วิรุญจำบังมีม้าทรงคู่ใจตัวดำปากแดงชื่อ นิลพาหุ ซึ่งสามารถหายตัวได้ทั้งตนและม้า วิรุญจำบังรับอาสาทศกัณฐ์ยกทัพไปทำสงครามกับพระรามและพลวานรซึ่งกำลังมุ่งหน้ามาที่กรุงลงกาเพื่อทวงนางสีดาคืน โดยไปสมทบกับทัพของท้าวสัทธาสูร เจ้าเมืองอัสดง สหายอีกตนของทศกัณฐ์ ซึ่งต่อมาก็ถูกหนุมานฆ่าตาย
เมื่อวิรุญจำบังไปรบ พลยักษ์ถูกพลวานรฆ่าตายหมด วิรุญจำบังผู้เป็นแม่ทัพจึงร่ายเวทย์กำบังตัวเองและม้า เข้าไปสังหารฝ่ายวานรล้มตายเป็นจำนวนมาก พระรามเห็นความไม่ชอบมาพากลจึงตรัสถามพิเภก พิเภกตอบว่า ขณะนี้วิรุญจำบังใช้เวทย์หายตัวเข้ามาในกองทัพ พิเภกถวายคำแนะนำให้พระรามแผลงศรไปฆ่าม้านิลพาหุเสีย เมื่อพระรามแผลงศรพรหมาสตร์ออกไปถูกม้าทรงของวิรุญจำบังตาย วิรุญจำบังเห็นว่าสู้ไม่ได้จึงคิดหนี โดยร่ายเวทย์เสกผ้าโพกศีรษะเป็นหุ่นพยนต์ซึ่งมีรูปกายเหมือนตนไม่ผิดเพี้ยน แล้วหลบหนีไปจนพบนางวานรินทร์ที่ในถ้ำกลางป่า นางวานรินทร์แนะให้ไปซ่อนตัวอยู่ในฟองน้ำที่นทีสีทันดรฝ่ายพระรามทรงรู้กลศึก แผลงศรเป็นตาข่ายเพชรทำลายรูปนิมิต แล้วสั่งให้หนุมานติดตามไปสังหาร หนุมานติดตามม
แผลงศรเป็นตาข่ายเพชรทำลายรูปนิมิต แล้วสั่งให้หนุมานติดตามไปสังหาร หนุมานติดตามมาจนได้พบนางวานรินทร์จึงเข้าเกี้ยวพาราสี และทราบว่าเป็นนางฟ้าที่ถูกสาปที่ทำผิด เนื่องจากมีหน้าที่รักษาประทีป แล้วปล่อยให้ประทีปดับ และจะพ้นคำสาปเมื่อได้พบทหารเอกของพระราม เมื่อนางวานรินทร์บอกที่ซ่อนของวิรุณจำบังแล้วจึงส่งนางกลับขึ้นสู่สวรรค์ หนุมานตามไปสังหารวิรุญจำบังได้สำเร็จ
พญาทูษณ์
พญาทูษณ์ เป็นตัวละครจากเรื่องรามเกียรติ์ เป็นโอรสองค์ที่ 5 ของท้าวลัสเตียนกับนางรัชฎา น้องชายร่วมบิดามารดาของทศกัณฐ์ พญาทูษณ์เป็นกษัตริย์เมืองจารึกองค์ที่ 1 มีบทบาทแค่ตอนที่นางสำมนักขาผู้เป็นน้องสาวได้มาขอความช่วยเหลือให้ไปฆ่าพระราม แต่พญาทูษณ์ก็โดนพระรามแผลงศรตายในที่สุด

ลักษณะและสี
สีม่วงแก่ 1 หน้า 2 มือ มงกุฎกระหนก

มเหสีและโอรสธิดา
พญาทูษณ์มีโอรส 1 องค์ คือ วิรุญจำบัง ผู้เป็นบิดาของ วิรุญมุข
นางรัชดา
นางรัชฎา เป็นตัวละครในรามเกียรติ์ เป็นมเหสีองค์ที่ 5 ของท้าวลัสเตียน กษัตริย์ครองกรุงลงกาองค์ที่ 2

ลักษณะและสี
มีลักษณะสีขาวนวล 1 หน้า 2 มือ

พระโอรสและพระธิดา
นางมีโอรส คือ ทศกัณฐ์ กุมภกรรณ พิเภก ขร ทูษณ์ ตรีเศียร และองค์สุดท้องเป็น ธิดา ชื่อ นางสำมนักขา
พระยาขร
พญาขร เป็นตัวละครจากเรื่องรามเกียรติ์ เป็นโอรสองค์ที่ 4 ของท้าวลัสเตียนกับนางรัชฎา เป็นน้องชายร่วมบิดามารดาของทศกัณฐ์ กุมภกรรณ พิเภก ทูษณ์ ตรีเศียร และนางสำมนักขา พญาขรเป็นกษัตริย์แห่งเมืองโรมคัล มีบทบาทแค่ตอนที่นางสำมนักขา ผู้เป็นน้องสาวได้มาขอความช่วยเหลือให้ไปฆ่าพระราม พญาขรจึงยกทัพไปสู้กับพระราม สามารถแผลงศรทำลายคันธนูของพระรามจนหักได้ แต่พระรามก็เอาคันธนูที่รามสูรเคยให้ไว้มาใช้แทน สุดท้ายพญาขรถูกพระรามแผลงศรใส่จนตายในที่สุด

ลักษณะและสี
สีเขียว 1 หน้า 2 มือ มงกุฎจีบ

มเหสีและโอรสธิดา
พญาขรมีมเหสีชื่อ รัชฏาสูร มีโอรสชื่อ มังกรกัณฐ์ และแสงอาทิตย์
ตรีเศียร
ตรีเศียร เป็นโอรสองค์ที่ 6 ของท้าวลัสเตียนกับนางรัชฎา น้องชายร่วมบิดามารดาของทศกัณฐ์ กุมภกรรณ พิเภก ขร ทูษณ์ และพี่ชายของนางสำมนักขา พญาตรีเศียรเป็นกษัตริย์เมืองมัชวารีองค์ที่ 1 มีบทบาทแค่ตอนที่นางสำมนักขามาแจ้งพญาตรีเศียรว่า ตนถูกทำร้ายและพญาขรกับพญาทูษณ์ถูกพระรามฆ่าตาย พญาตรีเศียรเสียใจและแค้นมาก จึงยกทัพไปทำศึกกับพระราม แต่สุดท้ายก็ถูกศรของพระรามสิ้นใจตายไปอีกคน

ลักษณะและสี
สีขาว 3 หน้า 6 มือ มงกุฎน้ำเต้า 3 ยอด

มเหสีและโอรสธิดา
ตรีเศียร มีโอรสชื่อ ตรีเมฆ กษัตริย์เมืองมัชวารีองค์ที่ 2
รัชฎาสูร
รัชฏาสูร - นาง ( อสุรพงศ์ )

ประวัติ

นางรัชฎาสูร เป็นมเหสีของพญาขร มีโอรสชื่อ มังกรกัณฐ์ และ แสงอาทิตย์

ลักษณะและสี
กายสีนวลจันทร์ ๑ หน้า ๒ มือ มงกุฏกษัตรีย์
มโหทร
มโหทร - เป็นยักษ์ สำคัญในเรื่องรามเกียรติ์ มีบทบาทเคียงข้างทศกัณฐ์เจ้ากรุงลงกาอยู่เสมอ เช่นเดียวกับ เปาวนาสูร

ประวัติ
เป็นยักษ์เสนาบดี พี่เลี้ยง ๑ ใน ๒ ของทศกัณฐ์ คู่กับเปาวนาสูร และเป็นเสนายักษ์ ๑ ใน ๒๐ ตนของเสนายักษ์ในกรุงลงกา เป็นผู้ควบคุมด้านกลาโหม
ลักษณะและสี
สีเขียว ๑ หน้า ๒ มือ มงกุฏน้ำเต้ากลม ปากแสยะ ตาโพลง