SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
ดรากอเบเต
ดรากอเบเต ( ) เป็นวันหยุดและเทศกาลดั้งเดิมของประเทศโรมาเนียที่ฉลองในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ชื่อของเทศกาลตั้งตามดรากอเบเต บุตรของบาบาดอเคีย ซึ่งเป็นตัวละครหลักในปรัมปราว่าด้วยการมาถึงของฤดูใบไม้ผลิอันเป็นจุดสิ้นสุดของฤดูหนาวที่โหดร้าย บางแหล่งข้อมูลเล่าว่าด้วยความใจดีอันยิ่งใหญ่ของเขา ทำให้เขาได้รับคัดเลือกโดยพระนางมารีย์พรหมจารีย์ให้เป็นผู้พิทักษ์ความรัก
วันดรากอเบเตมีอีกชื่อในโรมาเนียว่าเป็น "วันหมั้นของนก" เนื่องขากเป็นช่วงนี้ของปีที่นกหลายตัวจะเริ่มออกหาคู่และสร้างรัง โดยธรรมเนียมยังถือเป็นวันแรกของฤดูใบไม้ผลิ เด็กชายและหญิงจะเก็บรวบรวมดอกไม้และร้องเพลงด้วยกัน สาวโสดจะเก็บรวบรวมหิมะจากพื้นของหมู่บ้าน นำมาละลาย และใช้นำ้ดังกล่าวในการทำน้ำยาวิเศษตลอดทั้งปี ผู้ที่เข้าร่วมการฉลองดรากอเบเตว่ากันว่าจะมีสุขภาพดีตลอดทั้งปี ปราศจากโรคภัยไข้เจ็บ โดยเฉพาะจากไข้ ในปัจจุบัน ดรากอเบเตยังคงมีสถานะเป็นวันคู่รัก คล้ายกีบวันวาเลนไทน์
ในชนบทของโรมาเนียยังคงมีธรรมเนียมที่ให้เด็กชายและหญิงออกไปตามป่าไม้ เก็บรวบรวมดอกไม้มาไว้ที่บ้าน เมื่อถึงบ้านจะให้เด็กชายวิ่งไล่จูบเด็กหญิง ถ้าเด็กหญิงคนนั้นถูกใจก็จะยอมให้เด็กชายคนนั้น ๆ จูบ และจะ่าวขานว่า "ดรากอเบเตจูบเด็กหญิง"

ดูเพิ่ม
* เมิร์ตซีชอร์ - เทศกาลฉลองฤดูใบไม้ผลิและการเจริญพันธุ์อีกเทศกาลของโรมาเนีย

อ้างอิง
เมิร์ตซีชอร์
ที่ตลาดฉลองเมิร์ตซีชอร์ของรัฐสภามอลโดวาในคีชีเนา ในวันเมิร์ตซีชอร์ปี 2024 สังเกตเธอประดับเมิร์ตซีชอร์ที่อกซ้าย]]

เมิร์ตซีชอร์ ( ; ) เป็นธรรมเนียมการเฉลิมฉลองจุดเริ่มต้นของฤดูใบไม้ผลิในเดือนมีนาคมซึ่งประกอบด้วยวัตถุที่ทำมาจากด้ายสีแดงและขาวพันไว้ด้วยกัน เมิร์ตซีชอร์เป็นธรรมเนียมการเฉลิมฉลองของประเทศโรมาเนียและประเทศมอลโดวา มีความคล้ายกันกับมาร์เตนิตซาในประเทศบัลแกเรีย, มาร์ตินกา (Martinka) ในประเทศมาซีดอเนียเหนือ และในวัฒนธรรมอื่น ๆ ของยุโรปตะวันออกเฉียงใต้
คำว่า Mărțișor เป็นรูปลดรูป (diminutive) ของคำว่า marț (เมิร์ตซ์) ซึ่งเป็นคำดั้งเดิมโบราณหมายถีงเดือนมียาคม (martie, มาร์ตีเย ในภาษาโรมาเนียปัจจุบัน) ดังนั้นชื่อนี้จึงแปลว่า "มีนาคมน้อย" ธรรมเนียมนี้มีที่มาจากธรรมเนียมโรมันซึ่งมีวันปีใหม่ตรงกับวันที่ 1 มีนาคม
การฉลองเมิร์ตซีชอร์ในปัจจุบันใช้การสวมวัตถุขนาดเล็กบนอก เช่น บรูช หรือเข็มหมุนลาเปล ในช่วงต้นเดือนมีนาคม เริ่มต้นตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม ในการ เฉลิมฉลองแบบเก่ากว่าว่ากันว่าให้ใส่ตั้งแต่วันอมาวสีแรกของเดือนมีนาคมจนถึงวันฉลองสำคัญต่อไปของชุมชน ซึ่งมักตรงกับวันดวันหนึ่งระหว่างวันที่ 9 มีนาคมถึง 1 พฤษภาคม หรือจนกว่าต้นไม้ต้นแรกจะผลิดอก ขึ้นกับชุมชน นอกจากนำมาใส่บนอกแล้ว ยังนิยมสวมรอบข้อมือหรือคล้องคอเป็นสร้อยเช่นกัน

เมิร์ตซีชอร์ได้รับสถานะมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติโดยยูเนสโกในฐานะส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมการเฉลิมฉลองที่เกี่ยวข้องกับวันที่ 1 มีนาคมในยุโรป

ดูเพิ่ม
*ดรากอเบเต - เทศกาลฉลองฤดูใบไม้ผลิอีกเทศกาลของโรมาเนีย

อ้างอิง
กาปรา (การเต้นรำ)
กาปรา ( ) เป็นชื่อเรียกการเต้นรำพื้นถิ่นของประเทศโรมาเนียและประเทศยูเครน มักแสดงในช่วงวันปีใหม่ ร่ายรำโดยชายหนุ่มสวมหน้ากากรูปแพะ และสวมขนแกะบนหลัง 'แพะ' และคณะจะเดินทางไปตามบ้านหลังต่อหลัง และเต้นรำที่บ้านนั้นในวันก่อนวันปีใหม่ ปรากฏการกล่าวถึงในหลักฐานลายลักษณ์อักษรครั้งแรกในปี 1656 โดยทูตชาวสวีเดนในมอลดาเวียครั้นเดินทางเยือนนครยัช บรรยายว่าธรรมเนียมการเต้นรำนี้จบลงด้วยการที่แพะนั้นถูกยิงด้วยธนู ในหนังสือปี 1796 ดีมีตรีเย กันเตมีร์ เขียนบรรยายธรรมเนียมนี้อยู่หนึ่งย่อหน้า
ระหว่างศตวรรษที่ 19 ชาวโรมาเนียชื่อว่าแพะสามารถทำนายสภาพอากาศในปีนั้น ๆ ได้ และการร่ายรำกาปราซึ่งถือเป็นการร่ายรำจากลัทธิเพแกน กลายมาเป็นธรรมเนียมที่เชื่อว่าจะช่วยนำความอุดมสมบูรณ์มาสู่ชุมชน และเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมและปรัมปราพื้นถิ่น

อ้างอิง
หาดงะปะลี
หาดงะปะลี ( ) เป็นชายหาดที่ตั้งอยู่ในรัฐยะไข่ทางตะวันตกของประเทศพม่า ห่างจากเมืองตาน-ดแว ราว 7 กิโลเมตร (4 ไมล์) ถือเป็นจุดหมายปลายทางชายหาดชั้นนำของประเทศพม่า หาดงะปะลีมีความยาวประมาณ 3 ถึง 7 กิโลเมตร ทอดยาวไปตามอ่าวเบงกอล ชื่อของชายหาดที่ออกเสียงว่า “งะ-ปะ-ลี” ว่ากันว่ามีที่มาจาก “นาโปลี” (นาโปลี ประเทศอิตาลี) เชื่อกันว่ามาจากนักเดินทางชาวอิตาลีที่คิดถึงบ้านเกิดของเขา

ชายหาดแห่งนี้ตกอยู่ภายใต้การควบคุมของกองทัพยะไข่ ในวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2567 ระหว่างการรุกของกองทัพยะไข่ในสงครามกลางเมืองพม่าที่กำลังดำเนินอยู่

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
ช้อนจีน
ราเม็ง มีรอยบากเพื่อป้องกันไม่ให้จมลงไปในชาม]]
ช้อนจีน, ช้อนแกง, ช้อนสั้น หรือ บ่วง หมายถึงช้อนที่ใช้ในการตัก ผสม และนำอาหารเข้าปาก รูปร่างเป็นเหมือนเรือท้องแบนรูปวงรีที่มีส่วนยื่นออกมาจากด้านหนึ่งโดยค่อย ๆ เล็กเรียวลงใช้เป็นด้ามจับ มักทำด้วยเซรามิก

ช้อนแบบนี้นิยมใช้ในจีน รวมถึงพื้นที่ที่ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมจีนมายาวนาน เช่น เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะประเทศเวียดนาม และในย่านคนจีนทั่วโลก เช่น ประเทศสิงคโปร์ ซึ่งมีชาวจีนโพ้นทะเลอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก สำหรับที่ญี่ปุ่น ช้อนแบบนี้เริ่มมีการนำเข้ามาจากจีนในช่วงยุคเฮอัง
ชื่อเรียก
ในภาษาจีนเรียกช้อนแบบนี้ว่า เถียวเกิง ( ) หรือ ทางฉือ ( ) อย่างไรก็ตาม ในไต้หวันใช้คำว่าทางฉือเรียกช้อนโดยรวมทั่วไป

ในภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า เร็งเงะ (蓮華) ซึ่งเดิมทีแปลว่าดอกบัว เนื่องจากมีลักษณะคล้ายกลีบดอกบัวหลวงที่แตกออกมา

รูปร่างและการใช้งาน
โดยทั่วไปมักทำด้วยเซรามิก เนื่องจากผลิตจำนวนมากได้ง่าย แม้ว่าจะมีการผลิตด้วยไม้ในบางพื้นที่เช่นกัน และในยุคปัจจุบัน เมื่อพลาสติกขึ้นรูปมีราคาถูกลง ก็มีการทำด้วยพลาสตีกเพิ่มขึ้นอย่างมาก
ช้อนแบบนี้ใช้สำหรับรับประทาน ซุป น้ำแกงของบะหมี่ รวมถึงอาหารจีนที่มีเนื้อนุ่มร่วนเช่น เกี๊ยว เต้าฮวย รวมถึง ข้าวผัด ซึ่งรับประทานด้วยตะเกียบได้ยาก นอกจากนี้ยังใช้ป้องกันไม่ให้น้ำซุปหกเลอะเทอะเวลารับประทานเสี่ยวหลงเปาอีกด้วย

ช้อนจีนยังใช้เป็นส่วนหนึ่งของอาหารญี่ปุ่น บางครั้งใช้ตัก อาหารย่าง และอาหารนึ่ง เช่น ไข่ตุ๋นญี่ปุ่น เพื่อให้มีอาหารขนาดพอดีคำ นอกจากนี้ความต้องการช้อนแบบนี้ในญี่ปุ่นเพิ่มขึ้น เนื่องจากร้านอาหารประเภทบะหมี่ เช่น ราเม็ง และ จัมปง ได้รับความนิยมมากขึ้น

อ้างอิง
วัดต๋อมกลาง
วัดต๋อมกลาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านต๋อม อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา

วัดต๋อมกลาง หรือ วัดบ้านต๋อมกลาง เดิมชื่อ วัดศรีดอนไชย ก่อตั้งราว พ.ศ. 2346 โดยพระภิกษุแสนภาพและคณะศรัทธา มีพระพิมสาร เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2350 ต่อมาในสมัยพระภิกษุคำมา ธมมวโส (สอนใจ) เป็นประธานพร้อมด้วยทายกทายิกา ได้ก่อสร้างอุโบสถขึ้น เมื่อ พ.ศ. 2477 โดยใช้ที่ดินก่อตั้งวัด เดิมมีประมาณ 5 ไร่เศษ ต่อมาสร้างถนนตัดผ่าน แยกที่ออกเป็น 2 แปลง จนพ.ศ. 2521 พระภิกษุบุญมี วชิรญาโณเจ้าอาวาสพร้อมด้วยทายกทายิกาได้พร้อมกันซื้อที่ดินด้านทิศเหนือในเนื้อที่ 2 งาน 70 ตารางวา
ภายในวัดมีวิหารจำลองหลังเล็ก ซึ่งแกะสลักด้วยมีภาพจิตรกรรมของโบราณ ซึ่งพระพิมสารเป็นผู้สร้าง นายแสงภาพเป็นประธานเจ้าภาพ สร้างเมื่อจุลศักราช 1216 ตรงกับพุทธศักราช 2397 ชิ้นงานวิหารจำลองทำจากไม้สักทั้งหลัง ประดับกระจกสี และดีบุก นอกจากนั้นวัดยังมีพิพิธภัณฑ์ผ้ายันต์โบราณยักษ์ ได้สร้างขึ้นมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2553 โดยมีพระอาจารย์สมศักดิ์ สิริมังคโล อดีตเจ้าอาวาสและอดีตเจ้าคณะตำบลบ้านต๋อม เป็นผู้ริเริ่มก่อสร้าง พิพิธภัณฑ์รวบรวมเก็บสะสมไว้เป็นจำนวนมาก อาทิ ผ้ายันต์ผืนใหญ่โบราณ และโบราณวัตถุศิลป์ ตลอดจนวัตถุอื่น ๆ ของท้องถิ่น

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์วัดพระปฐมเจดีย์
พิพิธภัณฑ์วัดพระปฐมเจดีย์ มีชื่อเดิมว่า พระปฐมเจดีย์พิพิธภัณฑสถาน เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่บนชั้นลดด้านทิศตะวันออกขององค์พระปฐมเจดีย์ ตำบลพระปฐมเจดีย์ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม
ประวัติ
ในช่วงปลายรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์โปรดให้มีการย้ายตัวเมืองนครชัยศรีจากตำบลบ้านท่านามายังบริเวณพระปฐมเจดีย์ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ เสนาบดีกระทรวงมหาดไทย ทรงเห็นความสำคัญของการรวบรวมโบราณวัตถุที่กระจัดกระจายในมณฑลนครไชยศรี เนื่องจากในช่วงเวลานั้นมีการทำลายโบราณสถานและโบราณวัตถุโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ส่วนหนึ่งเป็นผลมาจากการก่อสร้างทางรถไฟสายใต้ช่วงที่ผ่านจังหวัดนครปฐม ดังนั้นสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพจึงทรงมีพระดำริให้รวบรวมโบราณวัตถุในมณฑลนครไชยศรี เจ้าพระยาศรีวิไชยชนินทร์ (ชม สุนทรารชุน) สมุหเทศาภิบาลมณฑลนครไชยศรีมอบหมายให้หลวงพุทธเกษตรานุรักษ์ (จร จรณี) และหลวงไชยราษ
มุหเทศาภิบาลมณฑลนครไชยศรีมอบหมายให้หลวงพุทธเกษตรานุรักษ์ (จร จรณี) และหลวงไชยราษฎร์รักษา (โพธิ์ เคหะนันท์) เป็นผู้ดำเนินการรวบรวมโบราณวัตถุ ในระยะแรกโบราณวัตถุได้ถูกนำมาเก็บรักษาบริเวณระเคียงคดรอบพระปฐมเจดีย์ ต่อมาย้ายไปไว้อยู่ในวิหารด้านตรงข้ามพระอุโบสถบนชั้นลดด้านทิศตะวันออกขององค์พระปฐมเจดีย์
เมื่อ พ.ศ. 2454 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงประทานชื่อวิหารที่จัดเก็บโบราณวัตถุว่า "พระปฐมเจดีย์พิพิธภัณฑสถาน"

เมื่อ พ.ศ. 2477 กรมศิลปากรรับพระปฐมเจดีย์พิพิธภัณฑสถานมาเป็นสาขาหนึ่งของพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ

เมื่อ พ.ศ. 2504 มีการประกาศใช้พระราชบัญญัติโบราณสถาน โบราณวัตถุ ศิลปวัตถุ และพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พ.ศ. 2504 บทบัญญัติในพระราชบัญญัติกำหนดให้พิพิธภัณฑสถานในความดูแลของกรมศิลปากรเป็นพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระปฐมเจดีย์พิพิธภัณฑสถานจึงเปลี่ยนชื่อเป็น "พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระปฐมเจดีย์"
เมื่อ พ.ศ. 2510 กรมศิลปากรได้อนุมัติงบประมาณเพื่อใช้ในการก่อสร้างอาคารจัดแสดงหลังใหม่ของพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระปฐมเจดีย์ เนื่องจากเวลานั้นภายในอาคารจัดแสดงหลังเดิมมีโบราณวัตถุเพิ่มมากขึ้นจนมีพื้นที่ไม่เพียงพอต่อการจัดแสดง หลังการก่อสร้างอาคารจัดแสดงหลังใหม่แล้วเสร็จ จึงได้เคลื่อนย้ายโบราณวัตถุจากอาคารจัดแสดงหลังเดิมมายังอาคารจัดแสดงหลังใหม่และทำพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2514 โดยให้อาคารจัดแสดงหลังใหม่ใช้ชื่อว่า "พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระปฐมเจดีย์" ส่วนอาคารจัดแสดงหลังเดิมไปอยู่ภายใต้การดูแลของวัดพระปฐมเจดีย์ราชวรมหาวิหารและกลับไปใช้ชื่อ "พระปฐมเจดีย์พิพิธภัณฑสถาน" ดังเดิม ก่อนจะเปลี่ยนชื่อเป็น "พิพิธภัณฑ์วัดพระปฐมเจด
พระปฐมเจดีย์พิพิธภัณฑสถาน" ดังเดิม ก่อนจะเปลี่ยนชื่อเป็น "พิพิธภัณฑ์วัดพระปฐมเจดีย์" ในภายหลังและอยู่ภายใต้การดูแลของสำนักงานจัดประโยชน์และรักษาองค์พระปฐมเจดีย์
สิ่งจัดแสดง
วัตถุที่จัดแสดงภายในพิพิธภัณฑ์วัดพระปฐมเจดีย์ ได้แก่ โบราณวัตถุในสมัยทวารวดี เช่น พระพุทธรูปและธรรมจักรหิน และยังมีสิ่งของเนื่องในพิธีศพของย่าเหล สุนัขทรงเลี้ยงในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* พิพิธภัณฑ์วัดพระปฐมเจดีย์ ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร
สันตะปาปาโลกจารึก
สันตะปาปาโลกจารึก ( ) เป็นภาพยนตร์ดราม่าแนวชีวประวัติใน ค.ศ. 2019 ที่กำกับโดย Fernando Meirelles และเขียนบทโดย Anthony McCarten ดัดแปลงจากบทละคร The Pope ของ McCarten ที่เปิดตัวในโรงละคร Royal & Derngate ใน ค.ศ. 2019 ภาพยนตร์เรื่องนี้ดำเนินเรื่องส่วนใหญ่ในนครรัฐวาติกันหลังจากเกิดเรื่องอื้อฉาวการรั่วไหลของวาติกัน โดยติดตามสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16 ซึ่งรับบทโดยแอนโทนี ฮ็อปกินส์ ขณะที่พระองค์พยายามโน้มน้าวพระคาร์ดินัล ฮอร์เฮ มาริโอ เบร์โกกลิโอ ซึ่งรับบทโดยโจนาธาน ไพรซ์ ให้พิจารณาการตัดสินใจลาออกจากตำแหน่งอาร์ชบิชอปอีกครั้ง ขณะที่พระองค์เปิดเผยถึงความตั้งใจที่จะสละตำแหน่งพระสันตะปาปา
ภาพยนตร์นี้ฉายรอบปฐมฤกษ์ในเทศกาลภาพยนตร์เทลลูไรด์เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 2019 จากนั้นจึงฉายรอบจำกัดในสหรัฐเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019 และในสหราชอาณาจักรเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน จากนั้นจึงสตรีมมิ่งทางดิจิทัลในวันที่ 20 ธันวาคมผ่านเน็ตฟลิกซ์ การแสดงของไพรซ์และฮ็อปกินส์ ตลอดจนบทภาพยนตร์ของ McCarten ได้รับการยกย่องอย่างสูงจากนักวิจารณ์ และทั้งสามคนได้เข้าชิงในรางวัลออสการ์ รางวัลลูกโลกทองคำ และรางวัลแบฟตา
คำตอบรับ
บอกซ์ออฟฟิศ
แม้ว่าเน็ตฟลิกซ์ไม่เปิดเผยรายได้ของภาพยนตร์ที่ฉายในโรงภาพยนตร์ต่อสาธารณะ แต่อินดีไวร์ประมาณการว่า สันตะปาปาโลกจารึกทำรายได้ประมาณ 32,000 ดอลลาร์สหรัฐจากโรงภาพยนตร์สี่แห่งในช่วงสุดสัปดาห์เปิดตัว (และทำรายได้รวม 48,000 ดอลลาร์สหรัฐในช่วงสุดสัปดาห์เปิดตัววันขอบคุณพระเจ้าห้าวัน) เว็บไซต์เขียนว่า "ละครเรื่องนี้เริ่มต้นได้ค่อนข้างเรียบง่ายกว่าภาพยนตร์เน็ตฟลิกซ์เรื่องอื่น ๆ ที่เพิ่งเข้าฉาย ผู้ชมที่โรงภาพยนตร์ระดับไฮเอนด์สองแห่งในนิวยอร์กและลอสแอนเจลิสมีจำนวนพอประมาณ โรงภาพยนตร์ขนาดเล็กทั้งสองแห่งขายบัตรไม่หมด" จากนั้นภาพยนตร์ทำรายได้ประมาณ 50,000 ดอลลาร์สหรัฐจากโรงภาพยนตร์ 19 แห่งในสุดสัปดาห์ที่สอง และ 200,000 ดอลลาร์สหรัฐจาก 15
ลาร์สหรัฐจากโรงภาพยนตร์ 19 แห่งในสุดสัปดาห์ที่สอง และ 200,000 ดอลลาร์สหรัฐจาก 150 แห่งในสุดสัปดาห์ที่สาม ในสัปดาห์ที่สี่ หลังเผยแพร่ทางดิจิทัลบนเน็ตฟลิกซ์ ภาพยนตร์ทำรายได้ 90,000 ดอลลาร์สหรัฐจากโรงภาพยนตร์ 44 แห่ง
คำวิจารณ์

สิ่งสืบทอด
หลังการสิ้นพระชนม์ของสมเด็จพระสันตะปาปาฟรานซิสในเดือนเมษายน ค.ศ. 2025 ภาพยนตร์เรื่องนี้กลับมาได้รับความนิยมอย่างรวดเร็ว โดยมีผู้ชมบนเน็ตฟลิกซ์เพิ่มขึ้นร้อยละ 417 ภาพยนตร์เรื่อง Conclave ใน ค.ศ. 2024 ก็เพิ่มขึ้นในลักษณะเดียวกัน ซึ่งมีหัวข้อที่คล้ายกันอยู่ที่การคัดเลือกพระสันตะปาปาองค์ใหม่ ภาพยนตร์ทั้งสองเรื่องได้รับการแนะนำจากนักวิจารณ์ของ The New York Times และ San Francisco Chronicle หลังฟรานซิสสิ้นพระชนม์ไม่นาน ไพรซ์แสดงความเคารพต่อพระสันตะปาปาผู้ล่วงลับ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
*
พิพิธภัณฑ์บ้านกุฎีจีน
พิพิธภัณฑ์บ้านกุฎีจีน เป็นพิพิธภัณฑ์ในชุมชนกุฎีจีน แขวงวัดกัลยาณ์ เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร มุ่งเน้นในด้านประวัติศาสตร์และวิถีชีวิตของชุมชนกุฎีจีน ภายในพิพิธภัณฑ์จัดแสดงโบราณวัตถุจากชุมชนชาวโปรตุเกสที่ตั้งรกรากในประเทศไทยตั้งแต่สมัยอยุธยาจนถึงปัจจุบัน รวมไปถึงข้าวของเครื่องใช้และภาพถ่ายของชาวชุมชนกุฎีในช่วงต้น ๆ

ประวัติ
พิพิธภัณฑ์บ้านกุฎีจีนก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2559 โดยนาวินี พงศ์ไทย ชาวชุมชนกุฎีจีนผู้เป็นสมาชิกของตระกูลทรรทรานนท์ที่สืบเชื้อสายจากทหารชาวโปรตุเกส พิพิธภัณฑ์จัดตั้งขึ้นโดยสร้างจากทุนส่วนตัว และได้รับความร่วมมือจากสมาชิกในครอบครัวในการออกแบบอาคารของพิพิธภัณฑ์

ดูเพิ่ม
* ชุมชนกุฎีจีน

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* พิพิธภัณฑ์บ้านกุฎีจีน ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร
พนมทวนเล็ก ห้าพลัง
อนุศักดิ์ ทิศกระโทก (เกิด 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2509) หรือที่รู้จักในชื่อ พนมทวนเล็ก ห้าพลัง เป็นอดีตนักมวยไทยอาชีพชาวไทย เขาเป็นอดีตแชมป์ของสนามมวยเวทีลุมพินีและอดีตแชมป์ของสนามมวยราชดำเนินสองสมัยในสามรุ่นน้ำหนัก รวมถึงได้รับรางวัลนักมวยไทยยอดเยี่ยมประจำปี พ.ศ. 2529 ของสมาคมผู้สื่อข่าวกีฬาแห่งประเทศไทยอีกด้วย
ประวัติและอาชีพ
พนมทวนเล็กเริ่มต้นฝึกมวยไทยกับลุงของเขา และขึ้นชกครั้งแรกที่บ้านเกิดโดยใช้ชื่อบนสังเวียนว่า “อนุศักดิ์ ส.โพธิ์พิทักษ์” เขาได้รับความสนใจจากเล้ง สารคาม คนดังในวงการมวยไทยภาคอีสาน จึงถูกดึงตัวมาอยู่ภายใต้การดูแลของเล้ง รวมถึงได้เข้ามาอยู่และฝึกซ้อมที่ค่ายศักดิ์นิพนธ์ด้วย เล้งทุ่มทุนผลักดันให้ชกหลายไฟต์ ด้วยความหวังว่าจะทำรายได้หลักแสนบาท ในปี พ.ศ. 2525 อนุศักดิ์ได้ย้ายไปอยู่กับค่ายห้าพลังที่กรุงเทพมหานคร และนั่นคือช่วงเวลาที่เขาได้กลายเป็น “พนมทวนเล็ก ห้าพลัง” ซึ่งแฟนมวยรู้จักกันอย่างแพร่หลาย
พนมทวนเล็กเป็นนักมวยที่มีความโดดเด่นในด้านการโน้มคอและตีเข่าในช่วงทศวรรษที่ 1980 โดยเขาได้ฝึกซ้อมร่วมกับยอดมวยเข่าระดับตำนานคนอื่น ๆ เช่น ดีเซลน้อย ช.ธนสุกาญจน์และฉมวกเพชร ห้าพลัง เขาได้รับฉายาว่า "ขุนเข่าทะเลคลั่ง" ซึ่งเป็นที่รู้จักจากการกดดันคู่ต่อสู้ด้วยการเคลื่อนไหวและการตีเข่าอย่างไม่ลดละ

หลังจากเลิกชกมวย พนมทวนเล็กได้ประกอบอาชีพเป็นเทรนเนอร์ทั้งในประเทศไทยและประเทศญี่ปุ่น

อ้างอิง
เจริญทรัพย์ เกียรติบ้านช่อง
ทวีศักดิ์ รัตนคช (เกิด 29 กันยายน พ.ศ. 2514) หรือที่รู้จักกันในชื่อ เจริญทรัพย์ เกียรติบ้านช่อง เป็นอดีตนักมวยไทยอาชีพชาวไทย เขาเป็นอดีตแชมป์ของสนามมวยเวทีลุมพินีสองรุ่น และยังได้รับรางวัลนักมวยไทยยอดเยี่ยมประจำปี พ.ศ. 2535 ของสมาคมผู้สื่อข่าวกีฬาแห่งประเทศไทย โดยโด่งดังอย่างมากในช่วงทศวรรษที่ 1990

หลังจากเลิกชกมวย
หลังจากเลิกชกมวย เจริญทรัพย์ได้เปิดค่ายมวยของตัวเองชื่อว่า “ศิษย์เจริญทรัพย์” ที่จังหวัดปทุมธานี เขาฝึกสอนให้กับนักมวยที่ชกในกรุงเทพฯ เช่น เพชรสองภาค ศิษย์เจริญทรัพย์, เพชรสองคม ศิษย์เจริญทรัพย์ รวมถึงลูกชายของเขา โฟร์วิน ศิษย์เจริญทรัพย์ ซึ่งคว้าแชมป์ IFMA Youth World ในปี พ.ศ. 2560 และแชมป์ทรูโฟร์ยูรุ่น 108 ปอนด์ ในปี พ.ศ. 2561
พิพิธภัณฑ์ปลากัดไทย
พิพิธภัณฑ์ปลากัดไทย เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในตำบลบางกะเจ้า อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ จัดแสดงเกี่ยวกับปลากัดไทยสายพันธุ์ต่าง ๆ รวมถึงปลาสวยงามและปลาน้ำจืดอื่น ๆ

ประวัติ
พิพิธภัณฑ์ปลากัดไทยก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2542 จากความคิดริเริ่มของพีระพงศ์ ถนอมพงษ์พันธ์ ประธานมูลนิธิพัฒนาศักยภาพคนและอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม โดยใช้ที่ดินว่างในตำบลบางกระเจ้า อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ
ส่วนจัดแสดง
พิพิธภัณฑ์ปลากัดไทยแบ่งส่วนจัดแสดงเป็น 4 ส่วน 
* บ้านรักรู้: มีห้องฉายวิดีโอเพื่อให้ผู้เข้าชมได้รับความรู้พื้นฐาน มีนิทรรศการให้ข้อมูลเกี่ยวกับชีวประวัติของปลากัด และลักษณะของปลากัดสายพันธุ์ต่าง ๆ ใต้ถุนของบ้านรักรู้เป็นส่วนจัดแสดงปลากัดส่วนแรก ส่วนใหญ่เป็นปลากัดสวยงามที่ได้รับการพัฒนาสายพันธุ์ เช่น ปลากัดหางพระจันทร์เสี้ยว ปลากัดหางยาว ปลากัดยักษ์ และปลากัดสองหาง รวมถึงมีอ่างปลาสำหรับเพาะพันธุ์และอนุบาลปลาตัวอ่อน
* หอโลกหอธรรม: เป็นอาคารแฝดทรงไทย ชั้นบนตรงกลางมีลานพระพุทธรูปปางลีลา อาคารขวามีประติมากรรมสมเด็จพระนเรศวรมหาราช อาคารขวามีประติมากรรมสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ใต้ถุนของทั้งสองอาคารจัดแสดงตู้ปลาของปลากัดและปลาน้ำจืดต่าง
พระเจ้าตากสินมหาราช ใต้ถุนของทั้งสองอาคารจัดแสดงตู้ปลาของปลากัดและปลาน้ำจืดต่าง ๆ
* เส้นทางศึกษาธรรมชาติ: เป็นนิทรรศการอยู่ริมทางเดินเข้าสวน ให้ข้อมูลเกี่ยวบางกะเจ้า
* ลานคนกล้า: จัดแสดงประติมากรรมครึ่งตัวของนักวิทยาศาสตร์ เช่น กาลิเลโอ กาลิเลอี, หลุยส์ ปาสเตอร์, ชาลส์ ดาร์วิน, ไอแซก นิวตัน รวมไปถึงพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวผู้ทรงได้รับการยกย่องเป็นพระบิดาแห่งวิทยาศาสตร์ไทย
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* พิพิธภัณฑ์ปลากัดไทย ที่เว็บไซต์มิวเซียมไทยแลนด์
* พิพิธภัณฑ์ปลากัด บ้านสวนบางกระเจ้า ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร 
* พิพิธภัณฑ์ปลากัดไทย ที่เว็บไซต์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
นักร้องเบื้องหลัง
นักร้องเบื้องหลังชาวอินเดียซึ่งร้องเพลงเบื้องหลังประกอบภาพยนตร์พันกว่าเพลง]]

นักร้องเบื้องหลัง นิยมเรียกในภาพยนตร์อินเดียหรือภาพยนตร์เอเชียใต้ว่า เพลย์แบคซิงเกอร์ ( ) หรือ โกสต์ซิงเกอร์ ( ) ในภาพยนตร์ตะวันตก เป็นนักร้องที่บันทึกเสียงร้องเพลงไว้ล่วงหน้าเพื่อใช้เป็นซาวด์แทร็ก นักร้องที่ร้องเพลงประกอบภาพยนตร์จะบันทึกเสียงเพลงประกอบภาพยนตร์และจะไม่ปรากฏบนหน้าจอ ขณะนักแสดงจะทำการลิปซิงค์เพลงประกอบต่อหน้ากล้องบันทึกภาพ โดยทั่วไปแล้ว นักร้องที่ร้องเพลงประกอบภาพยนตร์จะได้รับรู้อารมณ์และบรรยากาศของเพลงทั้งหมด เพื่อให้นักร้องสามารถถ่ายทอดอารมณ์และความรู้สึกให้ตรงกับบทบาทและฉากในภาพยนตร์
เอเชียใต้
ภาพยนตร์เอเชียใต้ที่ผลิตในอนุทวีปอินเดียมักใช้เทคนิคนี้ ภาพยนตร์อินเดียส่วนใหญ่รวมถึงภาพยนตร์ปากีสถานมักจะมีเพลงประกอบหกหรือเจ็ดเพลงต่อหนึ่งเรื่อง โดยหลังจากการฉายภาพยนตร์เรื่อง อะลัมอะรา (1931) ซึ่งเป็นภาพยนตร์พากย์เสียงเรื่องแรกของอินเดีย นักร้องมักจะบันทึกเสียงสองชุดไว้สำหรับภาพยนตร์เรื่องหนึ่งเป็นเวลาหลายปี ครั้งแรกบันทึกเสียงระหว่างการถ่ายทำ และครั้งที่สองบันทึกเสียงในห้องบันทึกเสียง เทคนิคดังกล่าวได้ใช้จนถึงปี ค.ศ. 1952 หรือ ค.ศ. 1953 นักร้องเบื้องหลังที่ได้รับความนิยมในอินเดียมักจะมีสถานะที่โด่งดังเทียบเท่ากับนักแสดงและผู้เรียบเรียงเพลงยอดนิยม และได้รับความชื่นชมจากสาธารณชนอย่างกว้างขวาง นักร้องเบื้องหลังส่วนใหญ่มักจะได้รับกา
ได้รับความชื่นชมจากสาธารณชนอย่างกว้างขวาง นักร้องเบื้องหลังส่วนใหญ่มักจะได้รับการฝึกฝนให้ร้องแบบพื้นเมืองอินเดียในช่วงแรก แต่ต่อมาพวกเขามักจะขยายขอบเขตการร้องออกไป
โมฮัมเหม็ด ราฟิ และอะฮ์มัด รุชดี ถือเป็นสองในนักร้องเบื้องหลังที่มีอิทธิพลมากที่สุดในเอเชียใต้ พี่น้องลตา มังเคศกร และอาศา โภสเล ซึ่งส่วนใหญ่ทำงานในภาพยนตร์ฮินดี ถือเป็นนักร้องเพลงประกอบภาพยนตร์ที่มีชื่อเสียงและมีผลงานมากที่สุดในอินเดีย ในปี ค.ศ. 2011 กินเนสส์ได้ยกย่องอย่างเป็นทางการให้อาศาเป็นศิลปินที่ได้รับการบันทึกเสียงมากที่สุดในประวัติศาสตร์ดนตรี

แหล่งอ้างอิง
พิพิธภัณฑ์แสตมป์ไทย
พิพิธภัณฑ์แสตมป์ไทย หรือ พิพิธภัณฑ์ตราไปรษณียากร สามเสนใน เป็นพิพิธภัณฑ์ไปรษณีย์ที่ก่อตั้งโดยบริษัท ไปรษณีย์ไทย จำกัด ตั้งอยู่บนชั้น 2 ของอาคารปฎิบัติการไปรษณีย์สามเสนใน ด้านหลังที่ทำการไปรษณีย์สามเสนในบริเวณสะพานควาย ถนนพหลโยธิน แขวงพญาไท เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร

ส่วนจัดแสดง
พิพิธภัณฑ์แสตมป์ไทยแบ่งพื้นที่เป็น 4 ส่วน :
* พื้นที่แสดงนิทรรศการถาวรและคอลเลกชันสะสม: นำเสนอเกี่ยวกับประวัติความเป็นมาของการไปรษณีย์ไทยและแสตมป์ยุคเริ่มแรก มีการรวบรวมแสตมป์ในประเทศไทยตั้งแต่รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) จนถึงปัจจุบันจำนวนมากกว่า 1,000 ชุด และยังมีการวบรวมแสตมป์นานาชาติจากมากกว่า 200 ประเทศที่เข้าร่วมสหภาพไปรษณีย์สากล (Universal Postal Union; UPU)
* พื้นที่แสดงนิทรรศการหมุนเวียน: อยู่บริเวณส่วนหน้าของพิพิธภัณฑ์ จัดแสดงนิทรรศการหมุนเวียนและแสตมป์ชุดพิเศษในโอกาสต่าง ๆ
* พื้นที่จำหน่ายของที่ระลึก: อยู่บริเวณส่วนหน้าของพิพิธภัณฑ์ จำหน่ายแสตมป์ที่ระลึกทั้งเก่าและใหม่
* ห้องสมุด: รวบรวมหนังสือให้ความร
ิพิธภัณฑ์ จำหน่ายแสตมป์ที่ระลึกทั้งเก่าและใหม่
* ห้องสมุด: รวบรวมหนังสือให้ความรู้เกี่ยวกับแสตมป์ทั้งภาษาไทยและภาษาต่างประเทศ
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* พิพิธภัณฑ์ตราไปรษณียากร สามเสนใน ที่เว็บไซต์มิวเซียมไทยแลนด์
* พิพิธภัณฑ์ตราไปรษณียากร (สามเสนใน) ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร 
* พิพิธภัณฑ์และห้องสมุดตราไปรษณียากร ที่เว็บไซต์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
วัดชะแล้
วัดชะแล้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลชะแล้ อำเภอสิงหนคร จังหวัดสงขลา

วัดชะแล้ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1999 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2497 วัดมีโบสถ์เขาตก ค้นพบเมื่อประมาณ พ.ศ. 2407 พบเศียรพระพุทธรูปโผล่อยู่บนดิน เมื่อนำดินออกจึงพบพระพุทธรูปที่สมบูรณ์ จึงได้นำมาทำความสะอาดและประดิษฐานไว้ภายหลังสร้างวิหารคลุม เรียกชื่อของพระพุทธรูปองค์นี้ว่า พระโบสถ์ตก ต่อมามีพระภิกษุที่จำพรรษา ชื่อ ภิกษุอ้น ได้ก่อพอกปูนโอบองค์พระพุทธรูปให้มีขนาดใหญ่ขึ้น โดยมีหน้าตักกว้าง 4 ศอกเท่าขนาดปัจจุบัน
นอกจากนี้มีพระบรมธาตุสุวรรณคีรีเจดีย์ เป็นเจดีย์รูปทรงระฆังคว่ำ คาดว่าจะมีอายุประมาณ 600 ปี ความเก่าแก่ของเจดีย์ใกล้เคียงกับวัดสทิงพระ วัดพะโคะ และวัดเขียนบางแก้ว มีการขุดพบโบราณวัตถุเช่น พระพุทธรูปสมัยลพบุรี พระพุทธรูปทองคำ แหวน เพชรพลอยทั้งที่ได้เจียรนัยเป็นหัวแหวนแล้ว และที่เป็นเม็ดเดิม ๆ รวมไปถึงเจดีย์แก้ว 3 ส่วนที่ถอดประกอบได้และส่วนกลางได้บรรจุเศษกระดูกซึ่งเชื่อว่าเป็นธาตุพระ

อ้างอิง
วัดโพธิ์ศรี (อำเภออินทร์บุรี)
วัดโพธิ์ศรี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอินทร์บุรี อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตะวันออก
วัดโพธิ์ศรีสร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 2376 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2465 มีประวัติว่าในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มีประชาชนอพยพมาจากนครเวียงจันทน์ มาตั้งถิ่นฐานประกอบอาชีพอยูู่ ณ บริเวณที่ตั้งอยู่ในปัจจุบันนี้ประมาณ 100 ครอบครัว ชาวบ้านได้ร่วมกันสร้างวัด มีนายผ่อง นางสี เป็นหัวหน้าเพราะเหตุที่เมื่อแรกสร้างวัด สถานที่เป็นที่สร้างวัด มีต้นโพธิ์ใหญ่หลายต้นให้ความร่มเย็น จึงได้ชื่อว่า วัดโพธิ์สี แต่ต่อมาการเขียนชื่อวัดได้เปลี่ยนมาเป็น "วัดโพธิ์ศรี" ตามที่เป็นอยู่ในปัจจุบันนี้ เป็นวัดที่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร (รัชกาลที่ 9) เคยเสด็จพระราชดำเนินมาทรงผูกพัทธสีมา
วัดมีหลวงพ่อนาคเป็นพระปางนาคปรก อายุกว่า 1000 ปี บริเวณด้านหน้าวัดมีพระอินทร์เทวาธิราชทรงช้างเอราวัณ สร้างขึ้นเพื่อน้อมถวายพระราชกุศลแด่สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก ในโอกาสเจริญพระชันษา 100 ปี และมีหอฉันเป็นอาคารไม้เก่าแก่โบราณอายุกว่า 100 ปี

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์นิเวศมาร์ตีนีก
พิพิธภัณฑ์นิเวศมาร์ตีนีก ( ) ตั้งอยู่ที่ปวงต์ ฟีฌีเยร์ ( ) ใกล้กับหมู่บ้านปัวรีเยร์ ( ) ริมชายหาดอ็องซ์ ฟีฌีเยร์ ( ) ในเขตเทศบาลรีวีแยร์-ปีโลต ( ) ในมาร์ตีนีก

คำอธิบาย
พิพิธภัณฑ์นิเวศแห่งนี้ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2536 และได้กลายเป็นองค์กรระดับแคว้นในปี พ.ศ. 2541

ตั้งอยู่ในโรงกลั่นสุราดูคาเนต์ (Ducanet) เดิม ซึ่งปิดตัวลงในปี พ.ศ. 2467 พิพิธภัณฑ์นิเวศแห่งนี้จัดแสดงประวัติศาสตร์ของมาร์ตีนีกผ่านวัตถุ การบูรณะ และแบบจำลอง (หัวข้อของชุดสะสม ได้แก่ ยุคก่อนประวัติศาสตร์ วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และเกษตรและอาหาร)
ชุดสะสมเหล่านี้นำเสนอประวัติศาสตร์ของเกาะแห่งนี้ ตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ของชนพื้นเมืองอเมริกัน ไปจนถึงยุคอาณานิคม ยุคทาส และยุคเศรษฐกิจแบบไร่นา

การค้นพบแหล่งโบราณคดีสำคัญจากวัฒนธรรมซาลาดอยด์ (Saladoid) ของกลุ่มชนพื้นเมืองอาราวัก (Arawak) บนพื้นที่นี้ ทำให้ชุดสะสมอุดมไปด้วยโบราณวัตถุยุคก่อนโคลัมบัสอันล้ำค่ามากมาย

ชุดสะสมของพิพิธภัณฑ์

ชั้นล่าง: 
* นำเสนอเรื่องราวของแหล่งชนพื้นเมืองอเมริกันในบริเวณอ็องซ์ ฟีฌีเยร์ ( ) และประชากรชาวพื้นเมืองอเมริกัน
* วัฒนธรรมช่วงแรกของมาร์ตีนีก ในช่วงเริ่มต้นของการตั้งอาณานิคม
* เรื่องเกี่ยวกับทาส
* พืชผลที่สำคัญของอาณานิคม ได้แก่ อ้อย กาแฟ โกโก้ กล้วย
* สวนแบบแคริบเบียน
ชั้นบน:
* การนำเสนอชีวิตในครัวเรือนในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 (พื้นที่ภายในบ้าน และห้องทำงานฝีมือของ ช่างทำตู้ ช่างทำตะกร้า)

เวลาเปิดทำการ
วันอังคาร พุธ และพฤหัสบดี เวลา 8:30–17:30 น. , วันศุกร์ เวลา 8:30–17:00 น. , วันเสาร์ เวลา 8:30–13:00 น. และ 14:00–17:00 น. , วันอาทิตย์ เวลา 9:00–13:00 น. และ 14:00–17:00 น.

อ้างอิง
หอประวัติจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
หอประวัติจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นพิพิธภัณฑ์ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย นำเสนอเกี่ยวกับประวัติศาสตร์และพัฒนาการของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

ประวัติ
เมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2510 ในการจัดงานเฉลิมฉลอง 50 ปีจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ทางมหาวิทยาลัยมอบหมายให้ศาสตราจารย์ รอง ศยามานนท์ รองอธิการบดีฝ่ายปกครองและคณบดีคณะอักษรศาสตร์ดำเนินการรวบรวมเอกสารและวัตถุที่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มีการจัดทำหุ่นจำลองแสดงพัฒนาการของเครื่องแบบนิสิตไว้ 1 ชุด
เมื่อ พ.ศ. 2529 ศาสตราจารย์ เกษม สุวรรณกุล อธิการบดีจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยมอบหมายให้รองศาสตราจารย์ บุญวัฒน์ วีสกุล ดำเนินการรวบรวมเอกสารและวัตถุเพิ่มเติม มีการจัดตั้งโครงการรวบรวมและแสดงประวัติจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พร้อมแต่งตั้งคณะกรรมการดำเนินการโดยมีรองศาสตราจารย์ บุญวัฒน์เป็นประธาน จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยอนุมัติเงินผลประโยชน์ 2.5 ล้านบาทเพื่อปรับปรุงอาคารจักรพงษ์ซึ่งเคยใช้เป็นสโมสรนิสิตและองค์การบริหารนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (อบจ.) มาจัดตั้งเป็นหอประวัติจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มีการแต่งตั้งคณะกรรมการเตรียมการจัดตั้งหอประวัติ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยโดยมีรองศาสตราจารย์ อำพน นะมาตร์ เป็นประธาน
เมื่อการปรับปรุงอาคารจักรพงษ์และการจัดนิทรรศการกับห้องเก็บเอกสารประวัติแล้วเสร็จ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยกราบบังคมทูลสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินมาเป็นองค์ประธานพิธีเปิดหอประวัติจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2531

เมื่อ พ.ศ. 2542 จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยอนุญาตให้ใช้ชั้น 15 ของอาคารบรมราชกุมารีเป็นสำนักงานห้องจดหมายเหตุ สำหรับเก็บเอกสารและวัตถุที่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เพื่อใช้ทดแทนห้องด้านทิศใต้ของอาคารจักรพงษ์ซึ่งเดิมเป็นที่ตั้งของฝ่ายจดหมายเหตุประวัติจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เนื่องจากมีเอกสารและวัตถุเป็นจำนวนจนอาคารไม่สามารถรองรับน้ำหนักได้
ส่วนจัดแสดง
หอประวัติจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยมีส่วนงานให้บริการ 2 ส่วน ได้แก่

* ส่วนงานนิทรรศการและการจัดแสดงวัตถุพิพิธภัณฑ์: อยู่ที่อาคารจักรพงษ์ จัดแสดงนิทรรศการถาวรและนิทรรศการหมุนเวียนเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ในด้านต่าง ๆ ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

* ส่วนงานจดหมายเหตุ: อยู่ที่ชั้น 15 ของอาคารบรมราชกุมารี เป็นส่วนงานจัดเก็บและให้บริการงานจดหมายเหตุ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* หอประวัติ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ที่เว็บไซต์ทางการของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
* หอประวัติจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ที่เว็บไซต์มิวเซียมไทยแลนด์
* หอประวัติจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร
ท่าอากาศยานวาตส์ลัฟ ฮาแว็ล ปราก
ท่าอากาศยานวาตส์ลัฟ ฮาแว็ล ปราก ( ; ; ) เดิมชื่อ ท่าอากาศยานนานาชาติปราก รูซินเย ( ; ) เป็นท่าอากาศยานนานาชาติของปราก เมืองหลวงของสาธารณรัฐเช็ก ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1937 เพื่อเข้ามาทำหน้าที่แทนท่าอากาศยานคเบลี (Kbely Airport) (ก่อตั้งใน ค.ศ. 1918) ในฐานะท่าอากาศยานหลักของเมือง ได้รับการปรับปรุงและขยับขยายใน ค.ศ. 1956, 1968, 1997 และ 2006 ใน ค.ศ. 2012 มีการเปลี่ยนชื่อตามชื่อของประธานาธิบดีคนสุดท้ายของเชโกสโลวาเกียและประธานาธิบดีคนแรกของสาธารณรัฐเช็ก วาตส์ลัฟ ฮาแว็ล ท่าอากาศยานตั้งอยู่ที่ขอบพื้นที่ปราก-รูซินเย ถัดจากหมู่บ้านคเนียเฌแวส และตั้งอยู่ห่างจากใจกลางปรากไปทางทิศตะวันตก และห่างจากเมืองกลัดโนไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้
ใน ค.ศ. 2018 ท่าอากาศยานแห่งนี้ให้บริการผู้โดยสารประมาณ 17 ล้านคน ท่าอากาศยานนี้เคยเป็นท่าหลักของเช็กแอร์ไลน์จนกระทั่งสายการบินดังกล่าวหยุดดำเนินการในช่วงปลาย ค.ศ. 2024 และปัจจุบันทำหน้าที่เป็นท่าหลักของสมาร์ตวิงส์และเป็นฐานปฏิบัติการของไรอันแอร์และยูโรวิงส์

ดูเพิ่ม
* รายชื่อท่าอากาศยานในสาธารณรัฐเช็ก

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* เว็ยไซต์ทางการ
*
ไช-ไช
ไช-ไช ( , ) เป็นนครทางใต้ของประเทศโมซัมบิก ก่อน ค.ศ. 1975 นครนี้มีชื่อว่า ฌูเวาเบลู ( ) เป็นเมืองหลักของจังหวัดกาซา ณ ค.ศ. 2007 นครนี้มีประชากร 116,343 คน
ประวัติ
การปกครองของโปรตุเกส
ในสมัยโปรตุเกสเมื่อต้นคริสต์ทศวรรษ 1900 ไช-ไช (เดิมชื่อฌูเวาเบลู) พัฒนาเป็นเมืองท่าคู่ของ Lourenço Marques (ปัจจุบันคือมาปูโต) แม้ว่าความสำคัญทางเศรษฐกิจของเมืองไม่เคยเทียบเท่ากับเมืองที่ใหญ่ที่สุดของโมซัมบิกก็ตาม ก่อนเป็นเอกราชจากโปรตุเกสใน ค.ศ. 1975 ไช-ไชเป็นที่รู้จักกันในชื่อ ฌูเวาเบลู ในจังหวัดโพ้นทะเลโมซัมบิก ฌูเวาเบลูเติบโตและพัฒนาเป็นฐานะท่าเรือภายใต้การปกครองของโปรตุเกส ศูนย์กลางการเกษตรและอุตสาหกรรม (เก็บเกี่ยวและแปรรูปข้าวและมะม่วงหิมพานต์) ผู้ให้บริการต่าง ๆ รวมถึงโรงพยาบาลประจำอำเภอ ธนาคาร และศูนย์บริหาร การท่องเที่ยวก็มีความสำคัญเช่นกัน โดยมีชายหาดและโรงแรม ใน ค.ศ. 1970 นครนี้มีประชากร 63,949 คน
หลังเป็นเอกราชจากโปรตุเกส
เมืองนี้ได้รับผลกระทบอย่างหนักจากน้ำท่วมลิมโปโป ค.ศ. 2000 ซึ่งเกิดจากฝนตกหนักติดต่อกัน 4 สัปดาห์พร้อมกับพายุไซโคลนเลออน-เอลีน ทำให้อาคารบางแห่งจมน้ำถึง กระนั้น หลังน้ำลงไม่นาน เมืองนี้ก็เปิดทำการอีกครั้ง

ภูมิประเทศ
ไช-ไชตั้งอยู่ในระดับความสูง ติดกับแม่น้ำลิมโปโป ใกล้กับมหาสมุทรอินเดีย และปลูกข้าวในที่ราบกว้างใหญ่อุดมสมบูรณ์

ภูมิอากาศ
ไช-ไชมีสภาพภูมิอากาศแบบทุ่งหญ้าสะวันนา (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Aw)

ประชากร
{| class="wikitable" 
! ปี
! ประชากร 
|- 
| 1970
| 63,949
|-
| 1997 
| 103,251
|- 
| 2007 
| 116,343
|}

เมืองพี่น้อง
* กัชไกช์ ประเทศโปรตุเกส

อ้างอิง
วัดบ่อสร้าง (อำเภอสันกำแพง)
วัดบ่อสร้าง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลต้นเปา อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่ มีพื้นที่ 2 ไร่ 3 งาน 77 ตารางวา

วัดบ่อสร้าง เดิมชื่อ วัดศรีสุพรรณสันน้ำบ่อสร้าง สันนิษฐานว่าสร้างประมาณ พ.ศ. 2325 ในรัชสมัยพระเจ้ากาวิละ พระองค์ได้คุมกำลังพลขึ้นไปกวาดต้อนครอบครัวในเวียงเชียงแสนให้ลงมาสร้างหลักปักฐานอยู่ ณ บริเวณอำเภอสันกำแพง หลังจากตั้งถิ่นฐานลงตัวเป็นหลักแหล่งแล้วชาวบ้านจึงได้ชักชวนร่วมมือกันสร้างวัดขึ้น เพื่อเป็นสถานที่พำนักสงฆ์ ปฏิบัติธรรม และไว้เป็นที่บำเพ็ญกุศลของศรัทธาชาวบ้านในชุมชนคนบ่อสร้าง พร้อมกันนี้ก็ได้ขุดบ่อน้ำใหญ่ลึก 9 เมตร จำนวน 1 บ่อ จึงเป็นที่มาของชื่อหมู่บ้านและชื่อวัด
ด้านการบูรณะและก่อสร้างสิ่งปลูกสร้างภายในวัดบ่อสร้าง ใน พ.ศ. 2517 ได้ดำเนินการสร้างกุฏิหลังใหม่ ทดแทนหลังเก่าที่ชำรุดจนเกือบหมดสภาพ และ พ.ศ. 2524 ได้ทำการบูรณะซ่อมแซมวิหารและดำเนินการก่อสร้างโรงครัว

ภายในวัดมีเจดีย์ ซุ้มประตู บ่อน้ำบ่อสร้าง รวมทั้งพระเจดีย์สันติภาพ เจดีย์ที่ชาวญี่ปุ่น ยูเมฮะระ โซะจัง ได้บริจาคเงินจำนวนหนึ่งเพื่อทำการสร้างเจดีย์นี้ขึ้นมาก เพื่อเป็นสัญลักษณ์แห่งสันติภาพของโลก อีกทั้งยังมีพิธีอัญเชิญและประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุในทุก ๆ ปีด้วย วันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 4 เหนือ ของทุกปี เป็นวันประเพณีสรงน้ำพระธาตุวัดบ่อสร้าง

อ้างอิง
วัดป่าน้ำริน
วัดป่าน้ำริน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลขี้เหล็ก อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ มีอาณาเขต ทิศเหนือประมาณ 3 เส้น 17 วา 2 ศอก จดทางสาธารณประโยชน์ ทิศใต้ประมาณ 5 เส้น 9 วา 2 ศอก จดทางสาธารณประโยชน์ ทิศตะวันออกประมาณ 2 เส้น 8 วา จดคลองชลประทาน ทิศตะวันตกประมาณ 4 เส้น 2 วา จดบ่าสงวนแห่งชาติ

วัดป่าน้ำรินเริ่มสร้างประมาณ พ.ศ. 2477 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2517 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 30 เมตร ยาว 50 เมตร
การบริหารและการปกครอง มีเจ้าอาวาสเท่าที่ทราบนาม คือ รูปที่ 1 พระครูพิศาล ปญโญภาส (คำดี) รูปที่ 2 พระอธิการคำหล้า วิสุวณโณ
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย กุฏิสงฆ์ วิหาร ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 4 หลัง หอระฆัง ปูชนิยวัตถุมีพระประธานและพระอัครสาวก 4 องค์ พระพุทธรูปปูนปั้น

อ้างอิง
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดกระบี่ พ.ศ. 2551
การเลือกตั้งนายกองค์บริหารส่วนจังหวัดกระบี่ พ.ศ. 2551 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2551 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2551 ประกอบไปด้วยการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด 1 ที่นั่ง และการเลือกตั้งสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัด 24 ที่นั่ง โดยแบ่งออกเป็นจำนวน 24 เขตเลือกตั้ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดได้เขตละ 1 คน

ผู้สมัคร
ในการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดกระบี่ พ.ศ. 2551 มีผู้สมัครรับเลือกตั้งจำนวน 2 คน ได้แก่

=== หมายเลข 1 สมบูรณ์ สิทธิมนต์ === 
อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกระบี่ ลงสมัครในนาม พรรคประชาธิปัตย์
=== หมายเลข 2 สมศักดิ์ กิตติธรกุล === 
อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดกระบี่ 3 สมัย ได้รับการสนับสนุนจาก อาคม เอ่งฉ้วน สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกระบี่ พรรคประชาธิปัตย์

ผลการเลือกตั้ง
ผลการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด

|- class="vcard" 
! style="background-color:#FE4E01" | 
| class="org" style="width: 130px" | กลุ่มรักกระบี่
| class="fn" | สมศักดิ์ กิตติธรกุล (2)*
| style="text-align: right; margin-right: 0.5em" | 96,779
| style="text-align: right; margin-right: 0.5em" | 61.27
| style="text-align: right; margin-right: 0.5em" | –
|-
|- style="background-color:#F6F6F6" 
! style="background-color: #FE4E01" | 
| colspan="5" | กลุ่มรักกระบี่ รักษาที่นั่ง 
|- หมวดหมู่:แม่แบบการเลือกตั้ง

ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัด

ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดกระบี่ พ.ศ. 2551
|- bgcolor="#E9E9E9"
! colspan=2 | สังกัด 
! คะแนนเสียง
! ที่นั่ง 
|-
|bgcolor=#FE4E01 |
|align=left|กลุ่มรักกระบี่
| 
| 
|-
| bgcolor= |
| align="left" |พรรคประชาธิปัตย์
| 
| 
|-

|align=left colspan=2|คะแนนสมบูรณ์
|
|24
|-
| colspan="5" bgcolor="#E9E9E9"|
|-
|align=left colspan=2|คะแนนเสีย
| 7,961
| bgcolor="#E9E9E9" colspan="2" rowspan="4"|
|-
|align=left colspan=2|ไม่ประสงค์ลงคะแนน
| 6,733
|-
| align=left colspan=2|จำนวนผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง
| 173,955
|-
|a lign=left colspan=2|จำนวนผู้มีสิทธิเลือกตั้ง
| 269,568
|-
| colspan="5" bgcolor="#E9E9E9"|
|-
|align=left colspan=5| ที่มา: 
|}

อ้างอิง
กึมบัก
กึมบัก ( ) เป็นศิลปะพื้นเมืองเกาหลีที่ใช้การติดแผ่นทองคำเปลวบาง ๆ บนชุดฮันบกหรือผ้าอื่น ๆ เพื่อการตกแต่ง ช่างฝีมือที่เชี่ยวชาญเทคนิคนี้เรียกว่า กึมบักจัง ( )

คิม ทอ-ฮวัน ( , Kim Deokhwan) ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสมบัติของชาติที่มีชีวิตในฐานะผู้ถือครองทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ที่สำคัญลำดับที่ 119

ภาพ

Image:Korea-National.Folk.Museum-01.jpg
Image:Korean.costume-Wonsam-for.Queen.Joseon-01.jpg
Image:Korean royal costume-Dangui and Seuranchima-01.jpg
Image:Korea-Hanbok-Queen-01.jpg

อ้างอิง

*

แหล่งข้อมูลอื่น

* www.kumbak.co.kr
ภาคีพิพิธภัณฑ์อูเวอา
ภาคีพิพิธภัณฑ์อูเวอา ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์เอกชนบนเกาะวอลิส ในวอลิสและฟูตูนา ดินแดนโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ในศูนย์การค้าในเมืองมาตา-อูตู จัดแสดงหมุนเวียนตามหัวข้อ และเปิดให้เข้าชมเฉพาะผู้ที่นัดหมายล่วงหน้าเท่านั้น พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ก่อตั้งโดยเอริก ปัมบรุน ( ) และคริสตอฟ โลรองต์ ( )

ชุดสะสมประกอบด้วยวัตถุที่สะท้อนถึงประวัติศาสตร์ของเกาะในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งรวมถึงฟิล์มขนาด 16 มิลลิเมตร ม้วนแรกที่ถ่ายทำบนเกาะ ซึ่งบันทึกการเต้นรำฟากานีวเตา ( ) ในปี ค.ศ. 1943 วัตถุหลายชิ้นในชุดสะสมได้รับบริจาคจากทหารผ่านศึกชาวอเมริกันที่เคยประจำการบนเกาะวอลิส
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ได้ให้ยืมวัตถุจากชุดสะสมแก่สถาบันอื่น ๆ สิ่งสะสมที่น่าสนใจ เช่น ขวดโคคา-โคล่า จากปี ค.ศ. 1942 ที่ทหารอเมริกันทิ้งไว้ช่วงระหว่างการยึดครองเกาะนี้ ซึ่งได้ถูกยืมไปจัดแสดงโดยพิพิธภัณฑ์แห่งชีวิต ( ) ของอาโกรปารีเต็ก ( )

อ้างอิง
เมดซัง วะ ทาเบรุ ดาเกะ
เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนและวาดภาพประกอบโดย Susumu Maeya ได้รับการตีพิมพ์บนแพลตฟอร์มดิจิทัล ของสำนักพิมพ์โคดันชะ ตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2562 ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่ผลิตโดย อีเอ็มที สแควร์ และ Magic Bus เริ่มออกอากาศในเดือนเมษายน พ.ศ. 2569

ตัวละคร
; 
: 
; 
: 
; 
:

สื่อ
มังงะ
เขียนและวาดภาพประกอบโดย Susumu Maeya, เมดซัง วะ ทาเบรุ ดาเกะ เริ่มต้นบนแพลตฟอร์มดิจิทัล ของสำนักพิมพ์โคดันชะ เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2562 โคดันชะได้รวบรวมบทต่าง ๆ ไว้เป็นเล่มทังโกบง โดยเล่มแรกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2563 ณ วันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2565 ได้มีการออกเล่มมาแล้วทั้งหมด 4 เล่ม

จำนวนเล่ม
อนิเมะ
มีการประกาศสร้างเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยแฮปปี้เน็ตเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2568 ผลิตโดยอีเอ็มที สแควร์ และแมจิกบัส และกำกับโดย เรียวซูเกะ เซ็นโบ เขียนบทโดย นัตสึโกะ ทากาฮาชิ และ ซาเอกะ ฟูจิโมโตะ ออกแบบตัวละครโดย จิอากิ อาเบะ และแต่งเพลงประกอบโดย คัตสึโตชิ คิตากาวะ โดยซีรีส์นี้เริ่มออกอากาศในวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2569 ทางโตเกียวเอ็มเอ็กซ์, บีเอส อาซาฮิและวายทีวี โดยมีเพลงเปิดคือ ร้องโดย , และมีเพลงปิดคือ ร้องโดยอาร์คานาโปรเจกต์

รายชื่อตอน

ผลตอบรับ
ซีรีส์นี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลมังงะถัดไป ประจำปี 2022 ในประเภทเว็บมังงะ

หมายเหตุ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
*
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดชิบะ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดชิบะ ( ) ตั้งอยู่ในนครชิบะ จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1974 สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์เน้นที่ผลงานของศิลปินท้องถิ่นและศิลปินที่มีความเกี่ยวข้องกับจังหวัดชิบะ รวมไปถึงภาพจิตรกรรมโดยอาซาอิ ชู (浅井 忠), จอห์น เอเวอเรตต์ มิเล (John Everett Millais), ฌ็อง-บาติสต์-กามีย์ กอโร (Jean-Baptiste-Camille Corot) และอันโตนีโอ ฟอนตาเนซี (Antonio Fontanesi)
ประวัติ
เมื่อ ค.ศ. 1968 มีการเสนอแผนการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดในจังหวัดชิบะเป็นครั้งแรก ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1973 คณะกรรมการการศึกษาประจำจังหวัดชิบะจัดตั้งสำนักงานเตรียมการเพื่อกำกับดูแลโครงการ การก่อสร้างส่วนจัดแสดงนิทรรศการแล้วเสร็จในเดือนมีนาึคม ค.ศ. 1974 และพิพิธภัณฑ์เปิดต่อสาธารณชนอย่างเป็นทางการในวันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 1974

อาคารของพิพิธภัณฑ์ได้รับการต่อเติมหลายครั้งในช่วงหลายทศวรรษถัดมา มีการเพิ่มส่วนบริหารจัดการเมื่อ ค.ศ. 1976 ตามด้วยส่วนห้องปฏิบัติงานศิลปะเมื่อ ค.ศ. 1980 ต่อมาเมื่อ ค.ศ. 1988 มีการสร้างห้องแสดงผลงานศิลปะและพื้นที่จัดเก็บเพิ่มเติมเพื่อรองรับสิ่งสะสมที่เพิ่มมากขึ้น
ภายหลังโครงการพัฒนาปรับปรุง พิพิธภัณฑ์ก็กลับมาเปิดอีกครั้งในวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 โดยอาคารของพิพิธภัณฑ์ได้รับการต่อเติมและผังของห้องแสดงผลงานศิลปะได้รับการปรับปรุงใหม่โดยมีเป้าหมายเพื่อดึงดูดกลุ่มผู้มาเยี่ยมชมให้มากยิ่งขึ้น

ดูเพิ่ม

* พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ระลึกคาวามูระดีไอซี
* พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นแห่งชาติ
* รายชื่อสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ของประเทศญี่ปุ่น (จังหวัดชิบะ)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดชิบะ
สุสาน
จังหวัดกาญจนบุรี ประเทศไทย]]
สุสาน (cemetery) หรือที่เรียกว่า ลานฝังศพ (burial ground), สถานที่ฝังศพ (gravesite), ลานหลุมศพ (graveyard) หรือพื้นที่สีเขียวที่เรียกว่า สวนอนุสรณ์ (memorial park หรือ memorial garden) คือสถานที่ที่ใช้ฝังศพหรือฝังร่างของผู้เสียชีวิตไว้จำนวนมาก คำว่า cemetery (มาจากภาษากรีก ) ในสมัยโบราณหมายถึงพื้นที่ที่กำหนดไว้โดยเฉพาะสำหรับการฝังศพ และในตอนแรกใช้เรียกสุสานใต้ดินของโรมันโบราณ คำว่า graveyard มักใช้แทนคำว่า cemetery ได้ แต่เดิมหมายถึง ลานฝังศพที่อยู่ภายในบริเวณโบสถ์โดยเฉพาะ

อ้างอิง
โบดรุม
โบดรุม ( ) เป็นเมืองและเขตในจังหวัดมูลา ประเทศตุรกี เป็นเมืองท่าที่ปากทางเข้าสู่อ่าวเกอโควา ในสมัยโบราณ เมืองนี้รู้จักกันในชื่อ ฮาลิคาร์นัสเซิส และเคยเป็นที่ตั้งของ สุสานแห่งฮาลิคาร์นัสเซิส หรือที่รู้จักกันในชื่อสุสานของมอโซลุส หนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคโบราณ
เมืองนี้ก่อตั้งโดยชาวกรีกโดเรียน ต่อมาตกอยู่ภายใต้การปกครองของเปอร์เซีย และกลายเป็นเมืองหลวงของแคเรีย กษัตริย์มอโซลุสปกครองแคเรีย และหลังจากที่พระองค์สิ้นพระชนม์ในปี 353 ปีก่อนคริสต์ศักราช พระมเหสีของพระองค์ชื่อ อาร์เทมิเซีย (Artemisia) ได้สร้างสุสานเรียกว่ามอโซเลียม เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่พระองค์ กองทัพมาซิโดเนียได้ล้อมเมือง และยึดครองได้ในปี 334 ก่อนคริสตกาล หลังจากอเล็กซานเดอร์มหาราชสิ้นพระชนม์ เมืองนี้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของเหล่าผู้ปกครองเฮลเลนิสติก ที่สืบทอดกันมา และเป็นอาณาจักรอิสระชั่วระยะเวลาหนึ่งจนถึงปี 129 ก่อนคริสตกาล จึงตกอยู่ภายใต้การปกครองของโรมัน และสูญเสียความสำคัญลงในช่วงยุคไบแซนไทน์ ต่อมาในปี ค.ศ. 1402 คณะอัศวินบริบาลมาถึง และน
ญเสียความสำคัญลงในช่วงยุคไบแซนไทน์ ต่อมาในปี ค.ศ. 1402 คณะอัศวินบริบาลมาถึง และนำซากของมอโซเลียมมาใช้เป็นหินก่อสร้างปราสาทโบดรุม หลังจากที่สุลัยมานผู้เกรียงไกรพิชิตโรดส์ ในปี 1522 เมืองนี้ก็ตกอยู่ภายใต้การควบคุมของจักรวรรดิออตโตมัน เมื่ออัศวินบริบาลได้ย้ายไปยังยุโรป
วันพิชิต แก่นนรสิงห์
พิชิต ฝ่ายศิลา (25 มีนาคม พ.ศ. 2509 – 19 มีนายคม พ.ศ. 2536) เป็นที่รู้จักในชื่อ วันพิชิต แก่นนรสิงห์ เป็นอดีตนักมวยไทยชาวไทย

ประวัติและอาชีพ
พิชิต ฝ่ายศิลา เริ่มต้นฝึกมวยไทยกับลุงของเขา ซึ่งเป็นอดีตนักมวยชื่อทรงศักดิ์ คล่องผจญ เขาเริ่มต้นชกมวยตามต่างจังหวัดให้กับค่ายแก่นนรสิงห์โดยใช้ชื่อบนเวทีว่าวันพิชิต แก่นนรสิงห์ ต่อมา เขามาอยู่กับค่ายจ๊อกกี้ยิมเพื่อเริ่มต้นชกมวยในกรุงเทพฯ ในปี พ.ศ. 2527
วันพิชิต แก่นนรสิงห์ เป็นที่รู้จักจากการมีไอคิวในการชกมวยที่ยอดเยี่ยม และเขาเป็นนักมวยระดับแนวหน้าของวงการมวยกรุงเทพฯ ระหว่างปี พ.ศ. 2529 ถึง พ.ศ. 2532 ในช่วงเวลานี้เขาเอาชนะนักมวยระดับแชมป์ที่มีชื่อเสียงหลายคน เช่น ขุนเข่าไร้น้ำใจ หลังสวน พันธ์ยุทธภูมิ, ก้องนภา วัชรวิทย์, ลั่นกรุง เกียรติเกรียงไกร, นำพล หนองกี่พาหุยุทธ และจำปาทอง ณ นนทชัย เขายังคว้าแชมป์สองรุ่นในปี พ.ศ. 2530 และ 2531 โดยเอาชนะพยัคฆ์ดำ ยุทธกิจ คว้าแชมป์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทของสนามมวยราชดำเนิน และเอาชนะบุญนำ ส.จารุณี คว้าแชมป์รุ่นแบนตัมเวทของสนามมวยราชดำเนิน
ระหว่างเดือนมีนาคม พ.ศ. 2530 ถึง มีนาคม พ.ศ. 2531 วันพิชิตชนะ 13 จาก 15 ไฟท์ และเป็นรองชนะเลิศรางวัลนักมวยไทยยอดเยี่ยมประจำปีของสมาคมผู้สื่อข่าวกีฬาแห่งประเทศไทยโดยแพ้ให้กับคู่แข่งอย่างหลังสวน พันธ์ยุทธภูมิ

เมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532 วันพิชิตท้าชิงเข็มขัดแชมป์เป็นครั้งสุดท้าย เมื่อเขาพบกับฉมวกเพชร ห้าพลัง สำหรับเข็มขัดแชมป์รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทที่ว่างของสนามมวยราชดำเนิน ผลการชกเขาแพ้คะแนน หลังจากนั้น วันพิชิตก็ไม่เคยชนะการชกอีกเลย เนื่องจากร่างกายของเขาไม่สามารถทนต่อการฝึกซ้อมที่หนักหน่วงได้อีกต่อไป เขาแพ้การชกสองไฟท์สุดท้ายด้วยการแพ้ทีเคโอ หลังจากบาดเจ็บไหล่หลุดทั้งสองครั้งและตัดสินใจเลิกชกมวย
หลังจากเลิกชกมวย วันพิชิตได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุ เขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2536 จากอาการเลือดออกในสมอง

อ้างอิง
ฮาจิจิ
ฮาจิจิ ( ) เป็นรอยสักพื้นเมืองบนมือของสตรีชาวรีวกีว (โดยหลักเป็นชาวโอกินาวะ)

ศัพทมูลวิทยา
คำนี้มาจากภาษาโอกินาวะว่า แปลว่า "การแทงเข็ม" มาจากภาษารีวกีวดั้งเดิมว่า *pazuki < *pari-tuki (วรรณยุกต์ระดับ C) คำร่วมเชื้อสายในภาษากลุ่มรีวกีวอื่น ๆ ได้แก่ ในมิยาโกะ (ภาษาถิ่นทารามะ) และ ในโยนางูนิ
ประวัติ
 (นักบวชหญิงในศาสนารีวกีว) มือของเธอมีรอยสัก, ราชวงศ์โชที่ 2, ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 19]]
ประเพณีนี้มีการบันทึกไว้ครั้งแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 16 แต่เชื่อกันว่ามีประวัติย้อนกลับไกลกว่านั้นมาก รอยสักเหล่านี้อาจสื่อถึงความภาคภูมิใจในความเป็นผู้หญิง ความงาม และการปกป้อง รอยสักเหล่านี้มีความเกี่ยวข้องกับพิธีผ่านภาวะสำหรับผู้หญิง และอาจบ่งบอกถึงสถานภาพสมรส ลวดลายและรูปทรงรอยสักแตกต่างกันไปในแต่ละเกาะ บางกลุ่มเชื่อกันว่าผู้หญิงที่ขาด ฮาจิจิ จะเสี่ยงต่อความทุกข์ทรมานในชีวิตหลังความตาย
หลังผนวกดินแดน
รัฐบาลเมจิสั่งห้ามทำรอยสักใน ค.ศ. 1899 แต่สิ่งนี้ยังมีผู้ทำต่อเป็นเวลาหลายปี คำสั่งห้ามดังกล่าวมีจุดประสงค์หลักเพื่อปราบปรามวัฒนธรรมรีวกีวของชนพื้นเมือง เนื่องจากชาวยามาโตะมองว่า "ป่าเถื่อน" ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ทหารอเมริกันได้รับการสอนว่าสามารถแยกแยะผู้หญิงโอกินาวาบางคนกับผู้หญิงญี่ปุ่นแผ่นดินใหญ่ได้ผ่านฮาจิจิ อย่างไรก็ตาม เมื่อเวลาผ่านไป ธรรมเนียมปฏิบัตินี้กลับลดน้อยลงเรื่อย ๆ และในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 หญิงสาวส่วนใหญ่ในโอกินาวาปฏิเสธที่จะสักลายแบบดั้งเดิม
ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 21 รอยสักถูกตีตราในวัฒนธรรมญี่ปุ่น และชาวญี่ปุ่นจำนวนมากเชื่อมโยงรอยสักกับยากูซ่า อย่างไรก็ตาม มีการเคลื่อนไหวเพื่อฟื้นฟูธรรมเนียมปฏิบัตินี้ในฐานะสัญลักษณ์การเสริมพลังสตรีและมรดกทางวัฒนธรรมรีวกีวของพวกเขา บางคนกังวลเกี่ยวกับผลกระทบทางวิชาชีพต่อการสักถาวรบนมือ จึงหันมาสักฮาจิจิชั่วคราวที่ทำจากหมึกพิมพ์จากผลไม้ อย่างไรก็ตาม กลุ่มอนุรักษ์นิยมบางคนคัดค้านธรรมเนียมปฏิบัตินี้

ใน ค.ศ. 2020 มีการจัดนิทรรศการภาพถ่ายฮาจิจิในญี่ปุ่น

เทคนิค
เทคนิคดั้งเดิมได้แก่การจิ้มผิวหนังโดยใช้มือกับเข็มไม้ไผ่

ภาพ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
เจดีย์กู่ช้าง
เจดีย์กู่ช้าง เป็นเจดีย์ที่ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน อยู่ห่างจากตัวเมืองลำพูนไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 3 กิโลเมตรบริเวณเดียวกับโบราณสถานกู่ม้าและซากโบราณสถานกู่แมว ไม่มีประวัติการก่อสร้างชัดเจนมีแต่ตำนานเล่าขาน
ประวัติ
เจดีย์บรรจุซากช้างพลายคู่บารมีของพระนางจามเทวีที่มีฤทธิ์ในการทำศึก ที่เรียกกันว่า เจ้าพ่อกู่ช้าง, ภู่ก่ำงาเขียว (ผู้ก่ำงาเขียว) หรือ ปู้ก่ำงาเขียว ซึ่งเป็นช้างเผือกที่มีสีขาวสีขาวอมชมพู บ้างว่าเป็นช้างเผือกที่มีสีขาวดั่งเงินยวง มีงาสีเขียวขี้ม้า ตามตำนานเล่าว่าพระเจ้ามหันตยศผู้พี่ ทรงขี่ช้างปู้ก่ำงาเขียวออกรบชนกับช้างเผือกของขุนลัวะ (บางข้อมูลกล่าวว่าเจ้าชายมหันตยศทรงคอช้าง ส่วนพระเจ้าอนันตยศผู้น้องเป็นส่วนกลางช้าง) ซึ่งเจ้าชายมหันตยศสามารถทรงปู้ก่ำงาเขียวรบจนขุนลัวะปราชัย กองทัพลัวะแตกพ่าย เมื่อพระเจ้ามหันตยศเสด็จสวรรคตขณะมีพระชนมายุได้ 85 พรรษา ช้างปู้ก่ำงาเชียวล้มดับสิ้นชีวิตตามพระเจ้ามหันตยศไป โดยตามตำนานระบุว่าตรงกับวันขึ้น 9 ค่ำ
ำงาเชียวล้มดับสิ้นชีวิตตามพระเจ้ามหันตยศไป โดยตามตำนานระบุว่าตรงกับวันขึ้น 9 ค่ำเดือน 9 เหนือ หลังจากนั้นพระเจ้าดูมัญราช พระราชโอรสของพระเจ้ามหันตยศผู้ปกครองนครหริภุญไชยองค์ต่อมา ได้โปรดฯ ให้ก่อสร้างเจดีย์ขึ้นเพื่อบรรจุงาและกระดูกของปู้ก่ำงาเขียว
อีกแหล่งข้อมูลระบุว่าเจ้าอนันตยศและเจ้ามหันตยศได้นำสรีระของช้างใส่ลงในแพให้ไหลล่องไปตามลำน้ำกวง แต่ขณะที่แพช้างล่องไป ทั้งสองพระองค์ทรงเปลี่ยนพระทัย แล้วให้คนนำร่างช้างกลับขึ้นฝั่งมาไว้บริเวณท่าน้ำวัดไก่แก้ว เพื่อจะฝังไว้ที่บริเวณกู่ช้าง ใช้เวลาสร้างเจดีย์ทั้งสิ้น 8 เดือนจึงแล้วเสร็จ จากนั้นบรรจุซากช้างให้หันหน้าขึ้นฟ้า ส่วนงาทั้งสองข้างนำไปใส่ไว้ในสถูปที่ประดิษฐานบนพระบรมอัฐิของพระนางจามเทวี ภายในเจดีย์สุวรรณจังโกฏ หรือกู่กุด วัดจามเทวี
สถาปัตยกรรม
เจดีย์กู่ช้าง คือเจดีย์ที่มีรูปทรงต่างไปจากเจดีย์ทั่ว ๆ ไปในภาคเหนือ ตั้งอยู่บนฐานเขียงในผังกลมซ้อนเหลื่อมกัน 5 ชั้น รองรับฐานบัวคว่ำและองค์ระฆังทรงกลมที่สูง ด้านล่างโป่งออก ด้านบนสอบเข้าเล็กน้อยจนมีลักษณะคล้ายทรงกรวยหรือลอมฟางซึ่งลักษณะเช่นนี้มีลักษณะคล้ายกับเจดีย์ในเมืองพุกามแสดงถึงพัฒนาการทางประวัติศาสตร์และความสัมพันธ์ระหว่างชุมชนโบราณ

อ้างอิง
เปรา
เปดา, เปรา, เปฑา หรือ เปธา (อักษรโรมัน: Peda, Pera, Pedha; ) เป็นขนมหวานอินเดียที่มีที่มาจากนครมถุราในรัฐอุตตรประเทศ โดยดั้งเดิมแล้วมีลักษณะเป็นขนมรูปทรงกลม หนา กึ่งนุ่ม มีส่วนประกอบหลักคือโขยาหรือนมแห้ง ผสมน้ำตาลและเครื่องปรุงรส เช่น เม็ดกระวาน
ชื่อขนมนี้มีที่มาจากภาษาสันสกฤตคำว่า ปิณฑ (Piṇḍa) หรือ ปิณฑก (Piṇḍaka) ซึ่งแปลว่าก้อนอาหาร หรือหมายถึงขนมจากนมและแป้งในรูปก้อน ปิณฑก ในฐานะขนม มีปรากฏกล่าวถึงในเอกสารด้านอายุรเวทและปากศาสตร์ (Pākaśāstra) เช่น จรกาสังหิตา (400 ปีก่อนคริสตกาล) ไปจนถึง โภชนกุตูกล (Bhojanakutūhala, ศตวรรษที่ 17) ในจรกาสังหิตาบรรยายถึงปิณฑกว่าเป็นหนึ่งในขนมหวาน มีลักษณะหนัก โภชนกุตูหล บรรยายวิธีการทำว่าทำมาจากนมและน้ำตาล ผสมเครื่องเคศเช่นลูกกระวานและพริกไทย
ขนมหวานในชื่อ ฑูธเปฑา (Doodh peda) ปรากฏกล่าวถึงในวรรณคดีสันสกฤตโดยใช้ชื่อต่าง ๆ เช่น ทูคธ (Dugdha), ปิณฑก (Piṇḍaka) และ กษีรวฏิกา (Kśīravațikă) มีกล่าวถึงเช่นในอายุรเวทมโหทธี (Ayurveda Mahodadhi) ของอาจรรยสุเศน (Acharya Sushena)

เปราในสมัยใหม่มีที่มาจากนครมถุรา รัฐอุตตรประเทศ โดยมถุราเปราเป็นเปราแบบเฉพาะของะมืองนี้ ฐากุร ราม รตัน สิงห์ (Ram Ratan Singh) แห่งลักเนา ที่ต่อมาอพยพไปธารวาฑ (รัฐกรณาฏกะ) ในทศวรรษ 1850s นำเปราไปเผยแพร่ที่นั่น ปัจจุบันเปราจากธารวาฑเป็นที่รู้จักเป็นแบบเฉพาะในชื่อธารวาฑเปธา

อ้างอิง
บัรฟี
บัรฟี, บาร์ฟี, เบอร์ฟี หรือ บูร์ฟี (IAST: barfī ; , หรือ burfi) เป็นขนมหวานจากอนุทวีปอินเดียกลุ่มหนึ่งที่มีความหนาประมาณฟัดจ์ มีบริโภคทั่วไปในประเทศอินเดียและปากีสถาน นิยมเป็นพิเศษในแถบบอินเดียเหนือ และนิยมเสิร์ฟในเทศกาลและการเฉลิมฉลอง เช่น ทีปาวลีและโหลี

ประวัติศาสตร์และศัพทมูล
บัรฟีมีที่มาจากแถบเปอร์เซีย และมาถึงแถบอินเดียโดยจักรพรรดิโมกุลนำเข้ามาในศตวรรษที่ 16 คำนี้เป็นคำภาษาเปอร์เซียและภาษาอูรดู (barf) แปลว่า หิมะ

ตามตำนานเล่าว่า บัรฟีกจู (kaju barfi; บัรฟีเม็ดมะม่วงหิมพานต์) ทำขึ้นครั้งแรกของคนครัวของจักรพรรดิชหันคีรแห่งโมกุล เนื่องในโอกาสการปล่อยตัวคุรุซิกข์ คุรุหรโคพินท์ จากการคุมขัง
การเตรียม
บัรฟีทำมาจากโขยา (นมก้อน) ผสมกับน้ำตาลเม็ด และนำไปตั้งไฟจนมีความเหนียวคล้ายฟัดจ์ จากนั้นนำมาเทลงบนถาดเป็นชั้นบาง ๆ และทิ้งไว้จนเย็น ตัดเป็นก้อนรูปต่าง ๆ เช่น สี่เหลี่ยม วงกลม อาจนำมาปั้นเป็นก้อนกลม วางซ้อนเป็นชั้น หรือม้วนเป็นหลายสี ในกรณีที่เสริ์ฟในโอกาสพิเศษยังนิยมประดับด้วยวาร์ก (เงินเปลวกินได้) นอกจากนี้ยังนิยมประดับด้วยมะพร้าว, ถั่วบด หรือนมผง

นอกประเทศอินเดีย
บัรฟียังเป็นขนมยอดนิยมในประเทศตรีนีแดดและโตบาโก โดยแรงงานอพยพจากอินเดียในศตวรรษที่ 19 ตอนกลาง เป็นผู้นำไปเผยแพร่

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์วัดพระรูป
พิพิธภัณฑ์วัดพระรูป เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในวัดพระรูป ถนนขุนช้าง ตำบลท่าพี่เลี้ยง อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี

ประวัติ
พิพิธภัณฑ์วัดพระรูปก่อตั้งขึ้นจากความคิดของพระครูสุนทรสุวรรณกิจ (ดี จตฺตมโล) หรือหลวงพ่อดี อดีตเจ้าอาวาสวัดพระรูป ร่วมกับชาวบ้านชุมชนย่อยวัดพระรูป อาคารของพิพิธภัณฑ์ก่อสร้างเป็นอาคารคอนกรีต 2 ชั้น สร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2533 หลังสร้างเสร็จได้มีการปรับพื้นที่ชั้นบนเป็นที่จัดแสดงพระพุทธบาทไม้และสิ่งของต่าง ๆ ไว้เป็นเบื้องต้น
เมื่อ พ.ศ. 2561 เริ่มมีการฟื้นฟูการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์วัดพระรูปขึ้นโดยกลุ่มประชาคมวัดพระรูปภายใต้การนำของพระครูสังฆรักษ์วุฒิพันธุ์ สิริธโร (เพ็งสุวรรณ) เจ้าอาวาสวัดพระรูป คณะกรรมการวัดพระรูป ชาวชุมชนวัดพระรูป และเครือข่ายชมรมนักโบราณคดี (สมัครเล่น) เมืองสุพรรณ ด้วยความประสงค์ที่จะต้องการฟื้นฟูและสืบสานการดำเนินงานพิพิธภัณฑ์ที่พระครูสุนทรสุวรรณกิจริเริ่มขึ้น
เมื่อ ค.ศ. 2563 คณะนักวิจัยของสถาบันไทยคดีศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ได้รับทุนสนับสนุนจากหน่วยบริหารและจัดการทุนด้านการพัฒนากำลังคนและทุนด้านการพัฒนาสภาบันอุดมศึกษา การวิจัยและการสร้างนวัตกรรม (บพค.) สำนักงานสภานโยบายการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรมแห่งชาติ (สอวช.) ให้ดำเนินการสนับสนุนงานวิชาการในการฟื้นฟูการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์วัดพระรูปภายใต้โครงการวิจัยเรื่อง "การวิจัยและพัฒนาเพื่อยกระดับพิพิธภัณฑ์วัดพระรูป จังหวัดสุพรรณบุรี ให้เป็นแหล่งเรียนรู้ตลอดชีวิต ที่เหมาะสมกับสังคมไทยในศตวรรษที่ 21" (Research and Development of Temple Museum for Promoting a Lifelong Learning Center in the 21 Century: A Case Study of Wat Phrarub Museum, Suphan
g Learning Center in the 21 Century: A Case Study of Wat Phrarub Museum, Suphan Buri Province) ประจำปีงบประมาณ 2563-2564 มีเป้าหมายเพื่อจัดทำพิพิธภัณฑ์วัดพระรูปเป็นต้นแบบพิพิธภัณฑ์วัดที่เป็นแหล่งเรียนรู้ตลอดชีวิต จากความร่วมมือของคณะวิจัย คณะสงฆ์ และคนในชุมชน
ส่วนจัดแสดง
ภายในพิพิธภัณฑ์วัดพระรูปจัดแสดงเกี่ยวกับประวัติความเป็นมาของวัดพระรูป วัตถุที่จัดแสดงภายในพิพิธภัณฑ์ ได้แก่ พระพุทธบาทไม้ พระพิมพ์ดินเผา พระพุทธรูปสมัยต่าง ๆ คัมภีร์ใบลาน เป็นต้น พิพิธภัณฑ์แบ่งส่วนจัดแสดงดังนี้

* ชั้นล่าง:
** นิทรรศการชุดพิมพ์กรุวัดพระรูป
** นิทรรศการชุดอดีตเจ้าอาวาสและพระเครื่อง
** นิทรรศการชีวประวัติหลวงพ่อดี
** นิทรรศการชุดใบเสมาวัดพระรูป
** นิทรรศการชุดจารึกลานทอง
** นิทรรศการชุดเจดีย์
** นิทรรศการชุดพัฒนาการวัดพระรูป
** นิทรรศการชุดภาพถ่ายเก่า
* ชั้นบน:
** นิทรรศการชุดพระพุทธบาทไม้
** นิทรรศการชุดพระพุทธรูปสมัยรัตนโกสินทร์
** นิทรรศการชุดระฆังสำริดและจารึก
** นิทรรศการชุดบุษบกธรรมาสน์
** นิทรรศการชุดพระพุทธรูปหินทราย
** นิทรรศการชุดตู้พระไตรปิฎกลายรดน้ำ
** นิทรรศการชุดคัมภีร์ใบลาน 
** นิทรรศการชุดหีบหนังสือเทศน์
** นิทรรศการชุดหีบหนังสือสวด
** นิทรรศการชุดสมุดภาพระมาลัย
** นิทรรศการชุดการทำบุญและสิ่งของเครื่องใช้
** นิทรรศการชุดกว่าจะเป็นพิพิธภัณฑ์วัดพระรูป
** นิทรรศการชุดเส้นทางแหล่งเรียนรู้
** นิทรรศการชุด 9 แหล่งเรียนรู้ในวัดพระรูป
** นิทรรศการชุดการบูรณะเจดีย์วัดพระรูป

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* พิพิธภัณฑ์วัดพระรูป ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร
พิพิธภัณฑ์แห่งชาติอินโดนีเซีย
พิพิธภัณฑ์แห่งชาติอินโดนีเซีย ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์โบราณคดี, ประวัติศาสตร์, ชาติพันธุ์วรรณา และ ภูมิศาสตร์ ตั้งอยู่ในตอนกลางของกรุงจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย บนฝั่งตะวันตกตรงข้ามกับจัตุรัสเมอร์เดอกา อีกชื่อหนึ่งของพิพิธภัณฑ์คือ พิพิธภัณฑ์ช้าง ( ; มูเซอุมกาจะฮ์) ตั้งชื่อตามรูปปั้นช้างที่ลานด้านหน้าทางเข้าของอาคารพิพิธภัณฑ์ ซึ่งเป็นช้างที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มหาราช กษัตริย์แห่งสยาม พระราชทานให้กับรัฐบาลของบาตาเวีย (จาการ์ตาในปัจจุบัน) เนื่องในวโรกาสเสด็จพระราชดำเนินเยือนเมื่อปี ค.ศ. 1871 พิพิธภัณฑ์มีของสะสมเป็นโบราณวัตถุจากแทบทุกเขตของประเทศและจากยุคสมัยต่าง ๆ
พิพิธภัณฑ์นี้ถือเป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ที่เพียบพร้อมและดีที่สุดในประเทศและภูมิภาค ด้วยจำนวนวัตถุในคลังมากกว่า 141,000 ชิ้น ทั้งวัตถุโบราณสมัยก่อนประวัติศาสตร์ ไปจนถึงของสะสมเชิงชาติพันธุ์วรรณาและภูมิศาสตร์

ณ ปี 2017 พิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยสองอาคารหลัก คืออาคาร อา (Gedung A) หรือ อาคารช้าง (Gedung Gajah; เกอดุงกาจะฮ์) หรืออาคารปีกเดิม ซึ่งตั้งอยู่ทางใต้กว่า และอาคาร เบ (Gedung B) หรือ เกอดุงอาร์จา (Gedung Arca) หรืออาคารปีกใหม่ซึ่งอยู่ทางทิศเหนือ นอกจากนี้ยังมีแผนก่อสร้างอาคารที่สาม อาคาร เซ (Gedung C) ซึ่งกำลังก่อสร้าง

อ้างอิง