SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
ไก่ทิกก้ามาซาล่า
ไก่ทิกก้ามาซาล่า ( ) เป็นอาหารจานที่ประกอบด้วยไก่บ่มนำไปย่าง (ไก่ติกกา) ใส่ในน้ำซอสที่ปรุงรส โดยทั่วไปน้ำซอสนี้มีลักษณะครีมมีและเป็นสีส้ม อาหารจานนี้ทำให้เป็นที่นิยมขึ้นมาโดยเชฟจากเอเชียใต้ที่นำไปเผยแพร่สูตรในสหราชอาณาจักร

ไก่ทิกก้ามาซาล่ามีเสิร์ฟในภัตตาคารทั่วโลก และจากผลสำรวจในปี 2012 ที่สำรวจชาวสหราชาอาณาจักรจำนวน 2,000 คน ไก่ทิกก้ามาซาล่าเป็นอาหารต่างชาติที่เป็นที่นิยมปรุงบ่อยที่สุดเป็นอันดับสอง รองจากอาหารจำพวกผัดของจีน
ส่วนประกอบ
ไก่ทิกก้ามาซาล่าประกอบด้วยไก่ไร้กระดูกเป็นชิ้น ๆ หมักในเครื่องเทศกับโยเกิร์ต นำไปย่างในเตา ซึ่งเรียกว่าไก่ติกกา, จากนั้นนำมาเสิร์ฟในน้ำซอสลักษณะครีมมี ซอสนิยมทำมาจากมะเขือเทศกับผักชี กระนั้น ไก่ทิกกามาซาลาไม่ได้มีสูตรอาหารที่เป็นมาตรฐานเดียว ผลการสำรวจชิ้นหนึ่งพบสูตรสำหรับไก่ทิกกามาซาลาที่ต่างกันถึง 48 สูตร โดยมีส่วนประกอบร่วมกันในทุกสูตรเพียงอย่างเดียว คือเนื้อไก่
ที่มา
ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่าไก่ทิกก้ามาซาล่ามีที่มาเช่นไร แต่ อะลี อะห์เมด อัสลาม (Ali Ahmed Aslam) เจ้าของภัตตาคารแห่งหนึ่งในกลาสโกว์ มักได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้คิดค้นไก่ทิกก้ามาซาล่า โดยใช้เอาซอสที่ทำมาจากมะเขือเทศกระป๋องกับเครื่องเทศ อัสลามเกิดในประเทศปากีสถาน ก่อนจะย้ายมาตั้งรกรากในกลาสโกว์ เขาเสียชีวิตในปี 2022 ด้วยวัย 77 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น ๆ ระบุว่าไก่ทิกก้ามาซาล่าน่าจะมาจากชุมชนชาวเอเชียใต้ในสหราชอาณาจักรในภาพรวม หรือบางส่วนระบุเมืองกลาสโกว์ เป็นพิเศษว่าเป็นเมืองที่กำเนิดของอาหารจานนี้ นักประวันิศาสตร์อาหารชาติพันธุ์ Peter และ Colleen Grove ได้นำเอาประเด็นข้ออ้างจำนวนมากเกี่ยวกับที่มาของไก่ทิกก้ามาซาล่ามาพูดคุย และสรุปความไว้ว่าอาหารจานนี้ "เป็นไปได้มากที่สุดว่าจะถูกคิดค้นขึ้นในสหราชอาณาจักร โดยเชฟที่น่าจะเป็นชาวบังกลาเทศ"
ไก่ทิกก้ามาซาล่าน่าจะมาจากแกงไก่เนย ซึ่งเป็นอาหารยอดนิยมในแถบอนุทวีปอินเดียตอนเหนือ ในหนังสือ Multicultural Handbook of Food, Nutrition and Dietetics อ้างว่าไก่ทิกก้ามาซาล่าคิดค้นขึ้นโดยผู้อพยพชาวบังกลาเทศในสหราชอาณาจักร โดยคิดค้นขึ้นในทศวรรษ 1960s บรรดาเชฟชาวบังกลาเทศนี้ยังได้พัฒนาสูตรและเสิร์ฟ "อาหารอินเดีย" ขึ้นใหม่ ที่ "ไม่ใช่ของแท้" (new inauthentic "Indian" dishes) ในจำนวนนี้รวมถึงไก่ทิกก้ามาซาล่าด้วย

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม
* Curry Club Tandoori and Tikka Dishes, Piatkus, London – (1993)
*Curry Club 100 Favourite Tandoori Recipes, Piatkus, London – (1995)
* India: Food & Cooking, New Holland, London – (2007)

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
วัดสลัก
วัดสลัก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกายตั้งอยู่ในตำบลท่าโสม อำเภอเขาสมิง จังหวัดตราด มีเนื้อที่ 43 ไร่เศษ มีธรณีสงฆ์ 45 ไร่เศษ ปัจจุบันมีพระครูธรรมกิจจานุสารีเป็นเจ้าอาวาส

วัดสลัก เดิมชื่อ วัดสลักฆหมู ตามชื่อที่ระบุในใบพระราชทานวิสุงคามสีมาของอุโบสถหลังเก่าในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ต่อมาเรียกติดปากว่า "วัดสลัก" จนได้กลายมาเป็นชื่อวัด สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2380 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2547
วิหารหรืออุโบสถหลังเก่าได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2422 เคยเป็นที่ตั้งโรงประกอบพิธีเและที่ประทับเมื่อครั้งสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชยกทัพผ่านมา สันนิษฐานว่า น่าจะสร้างขึ้นในปลายกรุงศรีอยุธยา โดยชาวบ้านได้ร่วมมือการสร้างวัดและอุโบสถตรงที่ประทับของพระเจ้าตากสินในสมัยปลายกรุงศรีอยุธยา อุโบสถหลังปัจจุบันเป็นอุโบสถสีขาว ด้านหน้าประดิษฐานพระพุทธรูปปางประทานพร ด้านหลังประดิษฐานพระพุทธรูปปางห้ามญาติ นอกจากนั้นในวัดยังมีศาลสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชและเจดีย์ 3 องค์

อ้างอิง
คำอธิษฐานในวันที่จากลา FRIEREN
คำอธิษฐานในวันที่จากลา FRIEREN ( ) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องโดยคาเนฮิโตะ ยามาดะ และวาดภาพโดยสึกาซะ อาเบะ ตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งซันเดย์รายสัปดาห์ของสำนักพิมพ์โชงากูกังตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2563 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 11 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ซีรีส์อนิเมะดัดแปลงผลิตโดยสตูโอแมดเฮาส์ ออกอากาศตั้งแต่เดือนกันยายน พ.ศ. 2566 ถึงมีนาคม พ.ศ. 2567 ฤดูกาลที่สองเริ่มออกอากาศในเดือนมกราคม พ.ศ. 2569
ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2565 มังงะมียอดจำหน่ายมากกว่า 7.2 ล้านเล่ม ในปี พ.ศ. 2564 คำอธิษฐานในวันที่จากลา FRIEREN ชนะรางวัลมังงะ ไทโช ครั้งที่ 14 และชนะรางวัลวัฒนธรรมเทซูกะ โอซามุ ครั้งที่ 25 ในสาขารางวัลผู้สร้างสรรค์หน้าใหม่

อนิเมะ
การออกอากาศ
คำอธิษฐานในวันที่จากลา FRIEREN สำหรับรูปแแบบอนิเมะ ดัดแปลงผลิตโดยสตูโอแมดเฮาส์ เริ่มออกอากาศซีซั่นแรกในประเทศญี่ปุ่นตอนแรกวันที 29 กันยายน พ.ศ. 2566 ถึงวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2567 ทางสถานีโทรทัสน์นิปปงทีวี และซีซั่นสองเริ่มออกอากาศ 16 มกราคม พ.ศ. 2569 ถึง 27 มีนาคม พ.ศ. 2569
ในประเทศไทย ผู้ถือลิขสิทธิ์นำเข้ามาออกอากาศคือ บริษัทมิวส์ ประเทศไทย โดยเผยแพร่ตามช่องทางออกอากาศสตริมมิ่ง ทั้งคำบรรยายไทย และพากย์ไทย ได้แก่ อ้ายฉีอี้, บิลิบิลิ, ทรูไอดี, ทรูวิชั่นนาว และครันชีโรล ซีซั่นแรกเริ่มฉาย ตุลาคม พ.ศ. 2566 ถึงพฤษภาคม พ.ศ. 2567 และซีซั่นสอง เริ่มวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2569 ถึง 1 พฤษภาคม 2569

รายชื่อตอน
{| class="wikitable" width="98%"
! style="background: #99CCCC; color: #000000;" | ตอนที่
! style="background: #99CCCC; color: #000000;" | ชื่อตอน
! style="background: #99CCCC; color: #000000;" | ออกอากาศ
|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-
|}

เพลงประกอบ
;เพลงเปิดเรื่อง
* "ยูฉะ" ( )
:ร้องโดย โยอาโซบิ (YOASOBI)

;เพลงปิดเรื่อง
* "Anytime Anywhere" 
:ร้องโดย milet

ตัวละคร
ฟรีเรน(フリーレン)
จอมเวทเอลฟ์ที่มีอายุมากกว่าพันปี อดีตสมาชิกของกลุ่มวีรบุรุษผู้ปราบราชาปีศาจ อายุขัยที่ยืนยาวทำให้เธอมีการรับรู้เวลาที่แตกต่างจากเพื่อนมนุษย์ของเธอ หลังจากที่ฮิมเมลสหายของเธอเสียชีวิต เธอจึงออกเดินทางเพื่อทำความเข้าใจมนุษยชาติให้ดียิ่งขึ้น โดยรับเฟรุนเป็นศิษย์ฝึกหัดที่เป็นมนุษย์ เมื่อกว่าพันปีก่อน จอมเวทฟลามเมได้ช่วยเธอจากปีศาจ ทำให้ฟรีเรนมีความมุ่งมั่นที่จะกำจัดพวกมันไปตลอดชีวิต เธอเป็นจอมเวทที่สังหารปีศาจมากที่สุดในประวัติศาสตร์ จนได้รับฉายาว่า "ฟรีเรนผู้สังหาร" และเป็นผู้พัฒนาเวทมนตร์สังหารปีศาจโซลทราค แม้บางครั้งจะถูกมองว่าเย็นชาเนื่องจากความไม่ถนัดในการเข้าสังคม แต่โดยเนื้อแท้แล้วเธอเป็นคนใจดีและห่วงใยผู้อื่น

ความจริง
แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* อนิเมะ คำอธิษฐานในวันที่จากลา FRIEREN ที่บิลิบิลิ
* อนิเมะ คำอธิษฐานในวันที่จากลา FRIEREN ที่อ้ายฉีอี้
*
น้ำพริกเผา
น้ำพริกเผา เป็นน้ำพริกชนิดหนึ่ง เป็นการนำน้ำพริกที่นำส่วนผสมมาเผาหรือคั่วแห้ง แล้วนำมาตำให้ละเอียด พร้อมปรุงรส แล้วนำเนื้อน้ำพริกที่ได้นำไปผัดกับน้ำมันก่อนนำไปใช้ ซึ่งก็จะได้เนื้อน้ำพริกเหลว หรือนิ่มที่มีน้ำมันผสม สามารถนำไปรับประทานโดยการคลุกข้าว ทาขนมปัง หรือนำไปประกอบอาหารอย่างต้มยำกุ้ง ยำ พล่า หรือผัดต่าง ๆ เช่นผัดหอยลาย

ในสมัยโบราณจะนำพริกแห้งเผา กระเทียมเผา หอมเผา โยนใส่ในครกแล้วตำรวมกันเข้าไป ใส่เกลือเล็กน้อย แล้วนำส่วนผสมต่าง ๆ มาคั่วไฟ ปัจจุบันส่วนผสมของน้ำพริกเผามาจากพริกแห้ง หอม กระเทียม กุ้งแห้ง นำมาทอดให้กรอบ แล้วก็เอามาตำให้ละเอียด จากนั้นนำไปผัดในกระทะ ปรุงรสด้วยน้ำตาล น้ำปลา น้ำส้มมะขามเปียก
สำหรับน้ำพริกเผาตำรับชาววังที่เรียกกันว่า "น้ำพริกผัด" ไม่มีองค์ประกอบเกี่ยวข้องกับน้ำมัน จากสูตรในหนังสือ ชีวิตที่อยู่ร่วมกันในวังสวนสุนันทา (พ.ศ. 2528) ระบุว่านำพริกแห้งบางช้างเม็ดใหญ่ ๆ นำเม็ดออกแล้วนำมาตากแดดให้แห้งสนิท ปอกหัวหอมเล็ก หั่นฝอย ตากแดดให้แห้งกรอบ หั่นกระเทียมหัวเล็กไม่ต้องปอกเปลือก หั่นขวางหัวใส่กระด้งฝัดเอาเปลือกบาง ๆ ปลิวออกไป แล้วตากแดดให้แห้ง นำส่วนผสมทั้ง 3 อย่าง แยกคั่วแยกตำ นำมาใส่แล่ง แล้วกรองอีกทีจะได้ผงละเอียด จากนั้นนำทั้ง 3 อย่างมารวมกันในหม้อ นำกุ้งแห้งตัวโต ๆ ป่น แล้วใส่รวมลงไป ใส่น้ำปลา น้ำตาลทรายเล็กน้อย จากนั้นจึงนำขึ้นตั้งไฟอ่อน คนด้วยกันโดยพยายามไม่ให้ก้นไหม้ เมื่อได้ที่แล้วจึงลงมาพักไว้ให้หายร้อน

อ้างอิง
แกงระแวง
แกงระแวง เป็นอาหารไทยประเภทแกงกะทิมีน้ำขลุกขลิก กึ่งแกงกึ่งผัด มีลักษณะคล้ายพะแนง แต่ใช้พริกแกงแบบแกงเขียวหวาน เติมขมิ้นสดและตะไคร้เข้าไป แกงระแวงต้นตำรับโบราณจะใส่เนื้อวัว แต่ในปัจจุบันสามารถใส่เนื้อสัตว์อื่น ๆ แทนได้ เช่น เนื้อหมู เนื้อไก่ เป็นต้น ปรุงรสด้วยน้ำปลาและน้ำตาลปี๊บ โรยพริกชี้ฟ้าและใบมะกรูดฉีกเพื่อตกแต่ง

ต้นกำเนิดของแกงระแวง บ้างว่ามีมาตั้งแต่สมัยทวารวดี บ้างว่าอาจจะได้รับอิทธิพลมาจากอินโดนีเซีย (ชวา) โดยผ่านทางภาคใต้ของไทย บ้างว่าแกงระแวงน่าจะมาจากแกงเผ็ดเนื้อวัวของชวา ที่เรียกว่า เรินดัง และสันนิษฐานว่าแกงชนิดนี้จะเข้าสู่เมืองไทยเมื่อคราวที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสชวา
อังแกบบอบ
อังแกบบอบ หรือ ก็องแกบบอบ ( , กงแกบโบบ) บ้างเรียก กบยัดไส้ หรือ กบยัดอั่ว เป็นอาหารที่ทำจากกบย่างยัดไส้ด้วยสมุนไพร นิยมรับประทานในช่วงวันสารทเขมร หรือที่เรียกว่าแซนโฎนตา โดยเป็นอาหารพื้นบ้านในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่างหรืออีสานใต้ของประเทศไทย และยังพบในสำรับอาหารชาวเขมรในประเทศกัมพูชา เรียก ก็องแกบบก โดยชื่ออังแกบบอบเป็นภาษาเขมรถิ่นไทย แปลว่า "กบยัดไส้"
ส่วนประกอบสำหรับการทำอังแกบบอบ ได้แก่ กบนา, กระเทียม, ข่า, ตะไคร้, ใบมะกรูด, พริก, หอมแดง, พริกไทย, ใบกะเพรา โดยจะแบ่งกบเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งจับไปตัดหัว ขา ควักเครื่องในออก แล้วล้างให้สะอาด ส่วนกบอีกส่วนหนึ่งจะนำมาโรยเกลือและสับให้ละเอียดเพื่อทำเนื้อส่วนนี้มายัดไส้ (บางแห่งอาจผสมเนื้อไก่ลงไปด้วยเล็กน้อย) จากนั้นโขลกสมุนไพรทั้งหมดให้ละเอียดแล้วมาผสมคลุกเคล้าเข้ากับเนื้อกบสับเพื่อดับคาว เมื่อเข้ากันดีแล้วก็จะทำการยัดไปในช่องท้องของกบ แล้วนำไปย่างให้สุก เมื่อสุกอาจทากะทิที่ผสมเครื่องปรุงรสเพื่อทำให้กลิ่นหอมขึ้น และเมื่อย่างไม่ควรใช้ไฟแรง เพราะอาจทำให้ท้องกบแตก ดูไม่น่ารับประทาน ส่วน ก็องแกบบก ของประเทศกัมพูชา จะมีกรรมวิธีต่างไปบ้าง คือจะลอกหนังก
่ารับประทาน ส่วน ก็องแกบบก ของประเทศกัมพูชา จะมีกรรมวิธีต่างไปบ้าง คือจะลอกหนังกบออก จากนั้นจะนำเนื้อกบมาสับและผสมกับเครื่องปรุงหลายชนิด ก่อนยัดใส่ในหนังตามเดิม แต่ส่วนผสมนั้นจะไม่ใส่พริกแบบอีสานใต้ของไทย หากแต่ใส่ถั่วลิสงลงไปแทน ก่อนนำไปหนีบไม้ย่างให้สุก
ในประเทศไทย อังแกบบอบมีขายทั่วไปริมข้างทางแถบชุมชนเชื้อสายเขมรในอีสานใต้ โดยเฉพาะในเขตจังหวัดสุรินทร์ และจะขายดีในช่วงเทศกาลสารทเขมร หรือที่เรียกว่า เพราะผู้คนจะหวนกลับภูมิลำเนาเพื่อทำบุญให้แก่บรรพชนผู้ล่วงลับ

อ้างอิง
ซากูระยุ
ซากูระยุ ( ) แปลตรงตัวว่า "ชาดอกซากุระ" เป็นชาญี่ปุ่นทำมาจากการแช่ดอกซากุระด้วยน้ำต้มสุก การผสมลักษณะนี้กลายเป็นชาสมุนไพรชนิดหนึ่งและได้รับความนิยมในวัฒนธรรมเอเชียตะวันออกมาหลายชั่วอายุคน

การตระเตรียม
ส่วนผสมหลักคือกลีบดอกซากุระ ซึ่งจะถูกเก็บเกี่ยวเมื่อต้นซากุระบานตั้งแต่กลางฤดูใบไม้ผลิ หลังจากเอากลีบเลี้ยงออกแล้ว กลีบดอกจะถูกดองในน้ำส้มสายชู บ๊วย และเกลือ และดอกจะแห้งในเวลาต่อมา ดอกซากุระแห้งจะถูกเก็บไว้ในซองชาและบางส่วนจะทำการขาย
ในการผลิตชาซากูระยุ ต้องโรยดอกซากุระแห้งสองสามดอกลงในน้ำร้อนหนึ่งถ้วยและโรยเกลือตามลงไป เมื่อโรยลงในน้ำร้อนกลีบดอกที่แห้งจะคลายออกและลอยขึ้นบนผิวน้ำ ชาจะถูกแช่จนกว่ารสชาติจะเข้มตามต้องการ ฃาชนิดนี้มีรสเค็มเล็กน้อย และหวานไม่มาก

อ้างอิง
ปลากรอบ
ปลากรอบ บ้างเรียก ปลาย่างรมควัน เป็นวิธีการถนอมอาหารอย่างหนึ่งที่พบในประเทศกัมพูชา และประเทศไทย โดยมากทำจากปลาเนื้ออ่อนตัวโต นำมาเสียบไม้จัดเรียงเป็นแพแล้วอังไฟให้แห้งและหอม ปลากรอบถือเป็นสินค้าส่งออกที่สร้างชื่อให้กับกัมพูชาเมื่อกว่าครึ่งศตวรรษก่อน
จากความอุดมสมบูรณ์ของโตนเลสาบ ชาวเขมรเมื่อราว 50 ปีก่อน จึงนำปลาที่มีอยู่มากไปทำเป็นปลากรอบเพื่อถนอมอาหารให้อยู่นาน ทำให้ผลิตภัณฑ์นั้นสุก แห้ง แต่มีกลิ่น และรสชาติพิเศษ จากนั้นจึงใส่เกวียนส่งออกไปยังประเทศไทยซึ่งต้องใช้ระยะเวลาแรมเดือน เพราะขณะนั้นถนนหนทางยังไม่มีมากและสะดวกอย่างในปัจจุบัน เมื่อชาวไทยซื้อปลากรอบของชาวเขมรมา ก็จะต้องไปนึ่งหรือลวกเสียก่อนเพื่อป้องกันความสกปรกหรือมอด แล้วจึงนำไปประกอบอาหาร ปัจจุบันประเทศไทยสามารถผลิตปลากรอบได้เอง โดยไม่ต้องพึ่งพาการนำเข้าจากกัมพูชาเหมือนในอดีต แต่ปลากรอบของไทยจะมีขนาดย่อมกว่าปลากรอบเขมร และในอดีตปลากรอบไทยก็มักจะขาดตลาดบ่อย ๆ เพราะคนไทยในยุคนั้นนิยมขายปลาสดมากกว่า และไม่ต้องเสียเวลาย่างให้เป็นปล
ในสำรับอาหารเขมรจะนำปลากรอบมายำกับมะกอก นำปลากรอบมาแกงกับฟักเขียว หรือนำปลากรอบไปตำเครื่องจิ้มคล้ายน้ำพริกหรือป่นปลาของไทย แต่จะใส่พริกไทยดำตำพอแหลกไว้แกล้มกับผักจิ้ม ขณะที่สำรับอาหารไทยจะนำปลากรอบเป็นวัตถุดิบในการทำต้มยำปลากรอบ ต้มโคล้งปลากรอบ แกงขี้เหล็กใส่ปลากรอบ ปลากรอบผัดพริกแกง น้ำพริกปลากรอบ หรือนำปลากรอบมาตำให้ละเอียดเป็นเครื่องสำหรับทำแกงเลียงก็มี ส่วนทายาทสกุลอภัยวงศ์ ซึ่งเป็นขุนนางไทยเชื้อสายเขมร มีอาหารประจำครอบครัว ซึ่งบางรายการมีปลากรอบเป็นส่วนประกอบด้วย เช่น แกงส้มปลากรอบ และส้มตำมะระขี้นก หรือเรียกส้มตำเขมร โดยจะใส่ปลากรอบ มะระขี้นก และผักแขยงลงไปด้วย

อ้างอิง
อึนเจอรา
อึนเจอรา ( , ), บิดเดนา ( ) หรือ ตัยทา ( ) เป็นขนมปังแผ่นแบนชนิดหนึ่ง มีเนื้อสัมผัสเป็นรูพรุนคล้ายฟองน้ำ โดยดั้งเดิมแล้วทำจากแป้งเทฟฟ์ที่นำมาหมักจนเกิดรสเปรี้ยว อึนเจอราเป็นอาหารหลักชนิดหนึ่งในเอธิโอเปีย เอริเทรีย และบางส่วนของซูดาน โดยเป็นส่วนสำคัญของมื้ออาหารเทียบเท่ากับขนมปังหรือข้าวในวัฒนธรรมอื่น ๆ
วิธีการทำอึนเจอราแบบดั้งเดิมนั้นใช้วัตถุดิบเพียงสองอย่าง คือแป้งเทฟฟ์กับน้ำ แป้งเทฟฟ์ได้จากการบดเมล็ดของเทฟฟ์ ( ) ซึ่งเป็นพืชตระกูลหญ้าที่มีรับประทานและเก็บเกี่ยวมาแต่โบราณในแถบที่สูงเอธิโอเปีย การเพาะปลูกเทฟฟ์มีจำกัดอยู่ในพื้นที่บางแห่งที่มีระดับความสูงปานกลางและมีปริมาณน้ำฝนเหมาะสมเท่านั้น และเนื่องจากเป็นพืชที่ให้ผลผลิตน้อย จึงถือว่ามีราคาค่อนข้างแพงสำหรับครัวเรือนเกษตรกรโดยทั่วไป เนื่องจากเกษตรกรในเอธิโอเปียหันมาเพาะปลูกธัญพืชชนิดอื่น ๆ เช่น ข้าวสาลี ข้าวบาร์เลย์ ข้าวโพด หรือข้าวทดแทน บางครั้งจึงมีการนำแป้งที่ทำจากธัญพืชเหล่านี้มาใช้เป็นส่วนผสมของอึนเจอราแทนเทฟฟ์ เมล็ดเทฟฟ์จะถูกคัดชั้นคุณภาพตามสีของมันเพื่อนำไปใช้ทำอึนเจอราที่มีสีสันต่างก
ฟฟ์ เมล็ดเทฟฟ์จะถูกคัดชั้นคุณภาพตามสีของมันเพื่อนำไปใช้ทำอึนเจอราที่มีสีสันต่างกันไป ได้แก่ เนิจ ("ขาว"), เกย ("แดง") และ เซอร์เกอญา ("ผสม") นอกจากนี้ ข้อจำกัดทางทำเลที่ตั้งหรือทางการเงินของบางครัวเรือนทำให้ครัวเรือนนั้นไม่สามารถหาเทฟฟ์มาสำหรับทำอึนเจอราได้ จึงมีการนำแป้งของข้าวบาร์เลย์ ข้าวฟ่าง และมิลลิตมาใช้ทำอึนเจอราแทนเช่นกัน กระนั้น ก็ยังนิยมใช้เทฟฟ์ในการทำอึนเจอราเพราะสามารถให้สี กลิ่น และรสที่ดีกว่า นอกจากนี้ อึนเจอราที่ทำมาจากแป้งเทฟฟ์ยังมีสถานะทางมูลค่าที่สูงกว่า โดยที่ชนิดที่เป็นแป้งสีขาวจะมีมูลค่าและสถานะสูงกว่าชนิดแป้งสีแดง
การทำอึนเจอราเริ่มจากการนำแป้งเทฟฟ์ไปผสมกับน้ำ แล้วเติมหัวเชื้อ อือร์โช ซึ่งเป็นของเหลวสีน้ำตาลเหลืองที่เอ่อขึ้นจากแป้งเทฟฟ์ที่หมักไว้ครั้งก่อน ๆ (อือร์โช ประกอบไปด้วยแบคทีเรียกลุ่มแอรอบิกหลายชนิดในสกุล Bacillus และยีสต์หลากชนิด ได้แก่ Candida milleri, Rhodotorula mucilaginosa, Kluyveromyces marxianus, Pichia naganishii และ Debaromyces hansenii เรียงตามลำดับสัดส่วนที่พบ) ทิ้งไว้ให้ส่วนผสมเกิดกระบวนการหมักประมาณ 2–3 วัน แป้งหมักจะมีรสเปรี้ยวจาง ๆ จากนั้นจึงนำไปปิ้งบนเตาที่เรียกว่า มือตัด ( ) หรือ โมโกโก ( ) เตา มือตัด ที่เก่าแก่ที่สุดปรากฏพบในแหล่งโบราณคดีที่มีอายุราว ค.ศ. 600 ในปัจจุบันนิยมใช้เตาไฟฟ้า เนื่องจากเตาดินแบบดั้งเดิมนั้นมีประสิทธิภ
ราว ค.ศ. 600 ในปัจจุบันนิยมใช้เตาไฟฟ้า เนื่องจากเตาดินแบบดั้งเดิมนั้นมีประสิทธิภาพต่ำและใช้ถ่านไม้จำนวนมากกว่า ทำให้เกิดควันที่เป็นมลพิษต่อครัวเรือนและเป็นอันตรายต่อผู้คนโดยเฉพาะเด็ก
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* The Deep Dish on Chicago Ethiopian Companion website to Kloman's book Mesob Across America 
* Traditional Ethiopian Injera Recipe 
* Here, Eat This: A Beginner's Guide to Ethiopian Food A Houston Press article that outlines all the basics for Ethiopian cuisine 
* 
* de Solier, Isabelle. Food and the Self: Consumption, Production, and Material Culture. Bloomsbury Academic. 2013
แน็งมย็อน
แน็งมย็อน ( ; เป็นชื่อเรียกในเกาหลีใต้) หรือ แร็งมย็อน ( ; เป็นชื่อเรียกในเกาหลีเหนือ) เป็นอาหารจานบะหมี่จากเกาหลีเหนือ ประกอบด้วยเส้นหมี่เส้นยาวและบางทำมาจากแป้ง นิยมใช้แป้งบักวีต ( ) แต่ก็มีที่ใช้แป้งมันฝรั่ง แป้งมันเทศ และแป้งเท้ายายม่อมญี่ปุ่น ( ) เช่นกัน

ในปัจจุบัน มุลแน็งมย็อน ( ) ถือเป็นแน็งมย็อนแบบที่นิยมรับประทานในฤดูร้อน กระนั้น ในอดีตนิยมทานในฤดูหนาว

ประวัติศาสตร์
ในเอกสารสมัยศตวรรษที่ 19 ชื่อ ทงกุกเซชีกี ( ) ระบุว่า แน็งมย็อน มีทำมาตั้งแต่สมัยจักรวรรดิโชซ็อน และเป็นอาหารจากเกาหลีเหนือนิยมมากเป็นพิเศษในเปียงยางและฮัมฮึง ก่อนจะกลายมาเป็นที่นิยมไปทั่วทั้งคาบสมุทรเกาหลีหลังเกิดสงครามเกาหลีขึ้น
รูปแบบ
มุลแน็งมย็อน มีที่มาจากเปียงยาง เป็นอาหารที่นิยมทานในฤดูร้อน ส่วน พีบิมแน็งมย็อน ( ) คือแน็งมย็อนใส่น้ำพริก พีบิมแน็งมย็อน ชนิดมีที่มาจากฮัมฮึง เรียกว่า ฮเวแน็งมย็อน ( ) มีการเพิ่มปลาดิบดอง (ฮเว) ลงไปด้วย

ชุงกุกแน็งมย็อน ( ) เป็นหมี่เย็นเกาหลีที่ได้รับอิทธิพลจากจีน ส่วนอาหารจานเดียวกันนี้ในจีนเรียกว่า "หมี่เย็นเกาหลี" ( ) หรือ "หมี่เย็นจีนตะวันออกเฉียงเหนือ" ( ) เป็นที่นิยมมากในแถบตะวันออกเฉียงเหนือของจีนซึ่งมีพรมแดนติดกับเกาหลีเหนือ
ในวัฒนธรรม
ในรายการปกิณกะ อินฟินิตแชลลินจ์ ของเกาหลีใต้ พัก มย็อง-ซู และเจสซิกา ช็อง อดีตสมาชิกเกิลส์เจเนอเรชัน ได้ร่วมกันแสดงดนตรีและร้องเพลง "แน็งมย็อน" ซึ่งตั้งชื่อตามชื่อของอาหารจานนี้ เพลงนี้กลายเป็นเพลงยอดนิยมเพลงหนึ่ง

ระหว่างการประชุมสุดยอดครั้งแรกระหว่างคิม จ็อง-อึน ผู้นำเกาหลีเหนือ กับมุน แจ-อิน ผู้นำเกาหลีใต้ คิมได้มอบแร็งมย็อนแบบเปียงยางเป็นของขวัญแก่มุน

อ้างอิง
แกงสะแล
แกงสะแล หรือภาษาไทยถิ่นเหนือเรียก แก๋งสะแล เป็นอาหารไทยภาคเหนือประเภทแกง โดยนำผลสะแลอ่อนมาแกงใส่หมูสามชั้น กระดูกหมูหรือใส่ปลาแห้ง ใช้พริกแกงเช่นเดียวกับแกงผักหวาน แกงผักเสี้ยว (พริกแห้ง กระเทียม หอมแดง กะปิ ปลาร้าต้มสุก เกลือ) แต่ใส่ข่าและตะไคร้เป็นเครื่องแกงด้วย รวมถึงมีการใส่มะเขือเทศลงไปด้วย เพื่อชูรสเปรี้ยวเล็กน้อย ในบางพื้นที่ก็จะใส่น้ำมะขามลงไปด้วยเพื่อให้ออกเปรี้ยวนำก็จะกลายเป็น แกงส้มสะแล และรับประทานในช่วงหน้าหนาว เพราะสะแลจะออกดอกมากช่วงเดือนธันวาคมถึงมีนาคม
จากการศึกษาของเสาวภา ศักยพันธุ์ เมื่อ พ.ศ. 2534 พบว่าแกงสะแลปริมาณ 100 กรัม มี 96.36 แคลอรี โปรตีน 10.36 กรัม ไขมัน 2.46 กรัม คาร์โบไฮเดต 8.25 กรัม แคลเซียม 180.89 มิลลิกรัม ฟอสฟอรัส 55.60 มิลลิกรัม เหล็ก 1.95 มิลลิกรัม วิตามินเอ 179.12 อาร์อี วิตามินบีหนึ่ง 0.26 มิลลิกรัม วิตามินบีสอง 0.33 มิลลิกรัม ไนอะซิน 2.40 มิลลิกรัม และวิตามินซี 8.17 มิลลิกรัม ผลสะแลมีสรรพคุณช่วยให้เจริญอาหาร และมีสารต้านอนุมูลอิสระ

อ้างอิง
อูนางิ
อูนางิ ( ) เป็นคำในภาษาญี่ปุ่นที่ใช้เรียกเนื้อปลาไหลน้ำจืด โดยเฉพาะปลาไหลญี่ปุ่น (Anguilla japonica; ) อูนางิเป็นส่วนผสมทั่วไปในการประกอบญี่ปุ่นโดยเฉพาะคาบายากิ ระวังสับสนกับปลาไหลน้ำเค็มซึ่งภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า อานาโงะ

ในอาหารญี่ปุ่น
อูนางิเป็นส่วนประกอบหนึ่งของอูนาดง (บางครั้งเรียกว่า อูนางิดง โดยเฉพาะในรายการในร้านอาหารญี่ปุ่นในประเทศตะวันตก) อาหารจานดมบูริที่มีปลาไหลหั่นบางวางบนข้าว ขนมบิสกิตหวานชนิดหนึ่งเรียกว่า อูนางิพาย ที่ทำจากอูนางิป่น อูนางิมีโปรตีน วิตามินเอ และแคลเซียมสูง
ร้านอาหารที่เชี่ยวชาญเรื่องอาหารทำจากอูซางิโดยเฉพาะมีอยู่ทั่วไปในประเทศญี่ปุ่น และมักมีป้ายแสดงคำว่า อูนางิ พร้อมกับอักษร ฮิรางานะ う (อ่านว่า อุ) ซึ่งเป็นอักษรตัวแรกของคำว่า อูนางิ ทะเลสาบฮามานะในเมืองฮามามัตสึ จังหวัดชิซูโอกะ ถือเป็นแหล่งของอูนางิคุณภาพสูงสุด ส่งผลให้ทะเลสาบรายล้อมไปด้วยร้านอาหารเล็ก ๆ จำนวนมากที่เชี่ยวชาญด้านอาหารที่ทำจากอูนางิที่หลากหลาย อูนางินิยมรับประทานในช่วงฤดูร้อนในญี่ปุ่น ถึงขนาดมีวันพิเศษสำหรับการรับประทานอูนางิโดยเฉพาะ ซึ่งเป็นวันกลางฤดูร้อนของปีฉลู (โดโยะ โนะ อูชิ โนะ ฮิ)
อูนากิว เป็นคำทั่วไปที่ใช้เรียกซูชิที่มีปลาไหลและแตงกวา ปลาไหลมีพิษ เว้นแต่จะปรุงให้สุก ปลาไหลจึงถูกทำให้สุกเสมอ และในอาหารญี่ปุ่นมักเสิร์ฟพร้อมกับซอสทาเระ อูนางิที่ย่างโดยไม่มีซอสทาเระและปรุงรสด้วยเกลือเท่านั้นเรียกว่า "ชิรายากิ"

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
ไข่ตุ๋นญี่ปุ่น
ไข่ตุ๋นญี่ปุ่น หรือ ชาวันมูชิ ( ) เป็นอาหารญี่ปุ่นทำจากไข่ มีลักษณะเป็นคัสตาร์ดแต่มักกินเป็นกับข้าวในมื้ออาหารแตกต่างจากคัสตาร์ดโดยทั่วไป เพราะมีส่วนผสมที่เป็นรสเค็มมากกว่ารสหวาน ประกอบด้วยส่วนผสมของไข่ปรุงรสด้วยซอสถั่วเหลือง ดาชิ และมิริง และใส่ส่วมผสมหลายอย่างเช่น เห็ดหอม คามาโบโกะ รากลิลี (ยูริเนะ) แปะก๊วย และกุ้งต้ม ใส่ในภาชนะที่มีลักษณะคล้ายถ้วยชา สูตรอาหารมีความคล้ายคลึงกับไข่ตุ๋นจีน แต่ของแต่งหน้ามักแตกต่างออกไป ไข่ตุ๋นญี่ปุ่นเป็นหนึ่งในอาหารญี่ปุ่นไม่กี่ชนิดที่กินด้วยช้อนเพราะไม่สามารถใช้ตะเกียบคีบได้

ไข่ตุ๋นญี่ปุ่นสามารถรับประทานได้ทั้งแบบร้อนและแบบเย็น เมื่อใส่เส้นอูดงเป็นส่วนผสมจะเรียกว่า โอดามากิมูชิ หรือ โอดามากิอูดง
วัดอู่ทรายคำ
วัดอู่ทรายคำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ มีเนื้อที่ 1 ไร่ 3 งาน 89 ตารางวา

วัดอู่ทรายคำ เดิมชื่อ วัดอุปคำ สร้างโดยอุบาสิกาอุปคำ ซึ่งได้อพยพมาจากเมืองเชียงแสน (เชียงราย) อันเนื่องมาจากสงคราม ต่อมาเรียกชื่อวัดว่า วัดอู่สายคำ และกลายเป็น "วัดอู่ทรายคำ" ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2384 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2464
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ หอไตรทรงจัตุรมุขครึ่งตึกครึ่งไม้ มีระเบียงล้อม มีเสาขนาดใหญ่รองรับหลังคา เครื่องไม้มุงหลังคา หน้าบันโก่งคิ้วเป็นลายพรรณพฤกษา เครือเถาดอกไม้ปิดทอง แผงนาคประกอบด้วยช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ ทำเป็นเศียรพญานาคหลังคาชั้นบนทำชั้นสี่เหลี่ยมซ้อน มียอดแหลมแบบช่อฟ้ากลาง อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2427 และเจดีย์สร้างก่อน พ.ศ. 2384

ปูชนียวัตถุทีสำคัญคือ พระพุทธสิหิงค์หยก หรือเรียกสั้น ๆ ว่า พระสิงห์หยก เป็นพระพุทธรูปเนื้อหยกธรรมชาติแท้เจดได (Jadeite) น้ำหนัก 900 กิโลกรัม ปางมารวิชัย ศิลปะล้านนาแบบสิงห์ 1 ขนาดหน้าตักกว้าง 29 นิ้ว สูง 41 นิ้ว วัดยังมีธรรมาสน์โบราณ

อ้างอิง
อาหารเย็นวันคริสต์มาส
ลงไป]]
อาหารเย็นวันคริสต์มาส ( ) เป็นอาหารที่รับประทานตามธรรมเนียมในวันคริสต์มาส มื้ออาหารเย็นนี้สามารถจัดขึ้นได้ในเวลาใดเวลาหนึ่ง ตั้งแต่เวลาเย็นของวันคริสต์มาสอีฟไปจนถึงเวลาเย็นของวันคริสต์มาส มื้ออาหารมักจะอุดมสมบูรณ์เป็นพิเศษตามธรรมเนียมการเฉลิมฉลองของคริสต์ศาสนิกชน และเป็นส่วนสำคัญของการรวมตัวกันเพื่อเฉลิมฉลองการมาถึงของเทศกาลคริสต์มาส ในหลายกรณี มีองค์ประกอบทางพิธีกรรมในมื้ออาหารที่เกี่ยวข้องกับการเฉลิมฉลองทางศาสนา เช่น การกล่าวสรรเสริญ
มื้ออาหารเย็นวันคริสต์มาสมีความแตกต่างกันไปในแต่ละส่วนของโลกตามอาหารประจำภูมิภาคและธรรมเนียมท้องถิ่น ในหลายส่วนของโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งอดีตอาณานิคมของอังกฤษ มื้ออาหารนี้มีความเชื่อมโยงบางอย่างกับอาหารเย็นวันคริสต์มาสของอังกฤษที่มีเนื้อย่างและพุดดิง พุดดิงคริสต์มาสและเค้กคริสต์มาสมีพัฒนามาจากธรรมเนียมนี้

ในประเทศที่ไม่มีธรรมเนียมของคริสต์ศาสนิกชนอย่างยาวนาน มื้ออาหารเย็นวันคริสต์มาสอาจได้รับอิทธิพลอย่างมากจากวัฒนธรรมประชานิยม ตัวอย่างเช่นในประเทศญี่ปุ่นซึ่งนิยมบริโภคอาหารแบบสั่งกลับบ้านของเคเอฟซี

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
วัดนางในธัมมิการาม
วัดนางในธัมมิการาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศาลเจ้าโรงทอง อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง

วัดนางในธัมมิการาม หรือชาวบ้านเรียก วัดนางใน สร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2393 หลังจากที่พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จสวรรคต พนักงานนางในที่มีนิวาสสถานอยู่วิเศษไชยชาญก็ประสงค์จะสร้างกุศลตามพระราชดำริจึงรวบรวมทุนทรัพย์ปัจจัยมาสร้างวัดแห่งหนึ่งในหย่อมย่านบ้านเดิมของตน เพื่อเป็นการอุทิศกุศลถวายพระราชกุศล ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2453 การบูรณะพัฒนาวัดได้เริ่มจิงจังขึ้นมากในสมัยของพระอุปัชฌาย์นุ่ม ธมมาราโม เป็นเจ้าอาวาส นับตั้งแต่ พ.ศ. 2468
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถได้รับการดูแลรักษาโดยไม่มีการรื้อถอน มีใบเสมาที่ฝังไว้กับผนังอุโบสถ อุโบสถของวัดได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ใหม่เมื่อ พ.ศ. 2506 หอบูรพาจารย์เป็นกุฎิหลังเก่าทรงปั้นหยา ได้ที่ได้รวบรวมสิ่งของ รูปภาพที่มีค่าของบูรพาจารย์ รวบรวมไว้เพื่อเป็นการเชิดชูคุณความดีของหลวงพ่อนุ่ม ธัมมาราโม และหลวงพ่อชม ธัมมธีโร อาคารหลังนี้ออกแบบจากคณะอาจารบ์สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าลาดกระบัง สร้างคร่อมบนกุฎิหลังเก่าของหลงงพ่อนุ่ม ตัวอาคารเป็นคอนกรีต ด้านหลังมีศาลาการเปรียญทรงโบราณประยุกต์แบบเปิดโล่งจัดเก็บพระพุทธรูปปางต่าง ๆ และยังมีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง 2 องค์

อ้างอิง
วัดหน้าพระธาตุ (จังหวัดชลบุรี)
วัดหน้าพระธาตุ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหน้าพระธาตุ อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี

บริเวณวัดหน้าพระธาตุเป็นที่ตั้งของเมืองพระรถ เมืองโบราณสมัยทวารวดีและเจริญสืบเนื่องมาจนถึงสมัยลพบุรี ตัวเมืองเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า อยู่ทางด้านตะวันตกของถนน พื้นที่ภายในเมืองส่วนใหญ่กลายเป็นไร่นาไปแล้ว โคกเนินใหญ่ตรงกลางเมืองปัจจุบันเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านและวัดหน้าพระธาตุ
บริเวณโบราณสถาน มีฐานก่อด้วยอิฐรูปสี่เหลี่ยม ได้มีการสร้างเจดีย์บนฐาน โบราณวัตถุบนกุฏิเจ้าอาวาส ได้แก่ พระพุทธรูปหินทรายสีเขียว แท่นหินบดยา ภาชนะดินเผาแบบเนื้อดินธรรมดา แบบเนื้อดินหยาบเนื้อแกร่ง ชิ้นส่วนประติมากรรม ได้แก่ แท่นประดิษฐานวางรูปเคารพศิลาแลง แท่นโยนิรูปไข่หินทรายสีเขียว เศษซากโบราณวัตถุอยู่ใต้ต้นไม้ใกล้ศาลาใหญ่ ในลานวัด

วัดหน้าพระธาตุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2247 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2497 มีพระครูพนัสสุตาลังการ เป็นเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดหน้าพระธาตุ
วัดหน้าพระธาตุ อาจหมายถึง
* วัดหน้าพระธาตุ จังหวัดชลบุรี
* วัดหน้าพระธาตุ จังหวัดนครราชสีมา
* วัดหน้าพระธาตุ จังหวัดพิษณุโลก
* วัดหน้าพระธาตุ (โบราณสถานร้าง) จังหวัดสิงห์บุรี
* วัดหน้าพระธาตุ จังหวัดอุตรดิตถ์

ดูเพิ่ม
* วัดพระธาตุ
* วัดมหาธาตุ
* วัดพระบรมธาตุ
* วัดพระธาตุจอมรุ่ง
* วัดพระธาตุจอมแจ้ง
วัดหน้าพระธาตุ (จังหวัดพิษณุโลก)
วัดหน้าพระธาตุ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนครไทย อำเภอนครไทย จังหวัดพิษณุโลก มีพื้นที่ประมาณ 26 ไร่
วัดหน้าพระธาตุ หรือ วัดเหนือ อยู่ทางทิศเหนือของชุมชนนครไทย เดิมเป็นวัดเก่าสมัยสุโขทัยที่ร้างมานาน ภายในวัดมีโบราณสถานที่สำคัญเช่นซากเจดีย์แบบสุโขทัย เป็นเจดีย์ดอกบัวตูม ปัจจุบันได้มีการสร้างเจดีย์แบบพื้นบ้านครอบทับซากเจดีย์ดังกล่าว ใกล้ ๆ กันพบวิหารหลวงพ่อเพชร ซึ่งเป็นใบเสมาหินทรายแกะสลักสองด้าน ด้านหนึ่งแกะสักเป็นรูปพระสถูปศิลปะแบบทวาราวดีตอนปลาย อีกด้านหนึ่งแกะสลักเป็นพระพุทธรูปขัดสมาธิเพชร อิทธิพลศิลปะล้านนาผสมกับศิลปะสุโขทัย สันนิษฐานว่าน่าจะแกะสลักขึ้นภายหลังด้านแรก และคงมีอายุไม่ต่ำกว่าพุทธศตวรรษที่ 19 พระพุทธรูปองค์นี้ชาวนครไทยเรียกว่า หลวงพ่อเพชร โดยวิหารหลวงพ่อเพชรเป็นอาคารไม้ยกใต้ถุนสูง สร้างบนซากอิฐซึ่งเป็นฐานอุโบสถสมัยสุโขทัย
แต่เดิมชาวบ้านเล่าว่ามีพระธาตุตั้งอยู่หน้าวัด ต่อมาปรักหักพังจึงสร้างเจดีย์ทรงพุ่มข้าวบิณฑ์ ศิลปะสุโขทัยองค์หนึ่ง ปัจจุบันได้พังทลายลงและภายในเจดีย์บรรจุพระเครื่องทำด้วยเงินและทองคำหลายองค์ ซึ่งบรรจุรวมอยู่กับเครื่องใช้ที่ทำด้วยเงินและทองเหลืองฝีมือของช่างสมัยโบราณที่แต่ปัจจุบันของส่วนใหญ่ได้สูญหายไปยังคงเหลือเพียงเล็กน้อยซึ่งทางวัดได้เก็บรักษาไว้

จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่า วัดหน้าพระธาตุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1825 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2527

อ้างอิง
ฮาลาลสแน็กแพ็ก
ฮาลาลสแน็กแพ็ก ( ) เป็นอาหารจานด่วนที่ได้รับความนิยมมากในประเทศออสเตรเลีย ประกอบไปด้วยเนื้อสัตว์ (ไก่ แพะ หรือวัว) สำหรับทำเดอแนร์ที่ได้รับการรับรองฮาลาล และชิปส์ นอกจากนี้ยังรวมซอสชนิดต่าง ๆ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นซอสพริก ซอสกระเทียม และซอสบาร์บีคิว ในขณะที่โยเกิร์ตหรือซอสโยเกิร์ต เนยแข็ง พริกฆาลาเปญโญ และตับบูละฮ์ก็เป็นเครื่องเคียงที่พบบ่อยเช่นกัน ฮาลาลสแน็กแพ็กแบบดั้งเดิมเสิร์ฟในกล่องโฟม และมีการบรรยายว่าเป็นอาหารหลักอย่างหนึ่งในกลุ่มอาหารซื้อกลับบ้านของร้านกะบาบในออสเตรเลีย
รายการอาหารของบางร้านในออสเตรเลียเรียกฮาลาลสแน็กแพ็กว่า สแน็กแพ็ก, สแน็กบ็อกซ์ หรือ มิกซต์เพลต ชื่อของอาหารจานนี้ยังได้รับการคัดเลือกจากพจนานุกรมแมกควอรีให้เป็น "คำแห่งปีของผองชน" ( ) ประจำปี 2016
ฮาลาลสแน็กแพ็กมีที่มาในออสเตรเลียจากการผสานอาหารตะวันออกกลางกับอาหารยุโรป ข้อมูลบางแหล่งอ้างว่าฮาลาลสแน็กแพ็กอาจมีมาอย่างน้อยตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 และกลายมาเป็นส่วนสำคัญของวัฒนธรรมอาหารออสเตรเลีย ถึงกระนั้นก็ยังปรากฏอาหารรูปแบบคล้ายกันในประเทศอื่น ๆ เช่น ดอเนอร์มีตแอนด์ชิปส์ ( ) ในสหราชอาณาจักร; เดอเนอร์เท็ลเลอร์ ( ; "จานเดอแนร์") ในเยอรมนี; กัปซาโลน ( ; "ร้านตัดผม") ในเนเธอร์แลนด์และเบลเยียม; เคบับทัลริก ( ; "จานกะบาบ") ในสวีเดน; ไจโรฟรายส์ ( ) ในสหรัฐ; เกบับรันส์กาไลซิลลา ( ; "กะบาบกับเฟรนช์ฟรายส์") ในฟินแลนด์ เป็นต้น ส่วนในแอดิเลด รัฐเซาท์ออสเตรเลีย เรียกฮาลาลสแน็กแพ็กสั้น ๆ ว่า เอบี ( ) และในเพิร์ท รัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย นิยมเรียกว่า ม
ในปลายปี 2015 หลังการสร้างกลุ่มเฟซบุ๊กในชื่อ ("สมาคมผู้ชื่นชอบฮาลาลสแน็กแพ็ก") ขึ้น อาหารจานนี้ก็เป็นรู้จักว่าได้นำพาวัฒนธรรมต่าง ๆ เข้ามาใกล้ชิดกันมากขึ้น ส่งผลให้สื่อต่าง ๆ รายงานและกล่าวถึงอาหารจานนี้อย่างกว้างขวาง วุฒิสมาชิกแซม แดสตีอารี ยังกล่าวถึงอาหารจานนี้ระหว่างการอภิปรายในรัฐสภาเกี่ยวกับการรับรองฮาลาล ถือกันว่าเหตุการณ์นี้มีส่วนช่วยทำให้เกิดความสนใจอาหารจานนี้มากขึ้น

ในปัจจุบันมีการชูประเด็นข้อกังวลทางสุขภาพเกี่ยวกับฮาลาลสแน็กแพ็กขึ้น ด้วยส่วนประกอบของคาร์โบไฮเดรตแปรรูปในฮาลาลสแน็กแพ็กนั้นสามารถก่อภาวะอ้วนและโรคหัวใจ ไปจนถึงอาการแทรกซ้อนทางระบบหลอดเลือด ระบบเมทาบอลิก และระบบไต

อ้างอิง
ชีปอลาตา
ชีปอลาตา ( , หรือ ) หรือ ชิพอลาตา ( , ) เป็นไส้กรอกสดชนิดหนึ่งซึ่งเชื่อกันว่าเกิดขึ้นในประเทศฝรั่งเศส ชื่อของไส้กรอกชนิดนี้ปรากฏในตำราอาหาร โดยแอ็สกอฟีเย ฉบับ ค.ศ. 1903 ชีปอลาตาโดยทั่วไปจะเป็นไส้กรอกรูปร่างเรียวยาว

โดยทั่วไปแล้วชีปอลาตาจะทำจากเนื้อหมูบดหยาบปรุงรสด้วยเกลือ พริกไทยดำ และเครื่องเทศหรือสมุนไพรต่าง ๆ ตามแต่สูตรเช่นเซจ ไทม์ พริกเชอร์รี หรือจันทน์เทศ เป็นต้น 
 ชื่อ ชีปอลาตา มีที่มาจากภาษาฝรั่งเศส และน่าจะมีรากศัพท์มาจากภาษาอิตาลีว่า ชีปอลลาตา ( ) ซึ่งแปลว่า "ทำด้วยหอมใหญ่" โดยบางแหล่งข้อมูลชี้ว่าอาจจะเกี่ยวข้องกับสตูหอมใหญ่และไส้กรอก
ชีปอลาตาสามารถพบได้ทั่วไปในสหราชอาณาจักร โดยผู้คนจะมักรับประทานไส้กรอกชนิดนี้ในอาหารเย็นวันคริสต์มาส โดยห่อในเบคอนในอาหารที่เรียกว่าพิกส์อินแบลงเคตส์

การ์นีตูราลาชีปอลาตา ( ) ซึ่งเป็นอาหารฝรั่งเศสชนิดหนึ่งมีส่วนประกอบได้แก่หอมใหญ่ ไส้กรอกชีปอลาตา เกาลัด เนื้อหมูเค็ม และอาจจะมีแคร์รอตด้วย ราดด้วยซอสเดอมี-กลัสหรือมาเดรา

อ้างอิง
พิกส์อินแบลงเคตส์
อบ]]

พิกส์อินแบลงเคตส์ ( ) หรือ คิลทิดโซลเจอส์ ( ) เป็นอาหารชนิดหนึ่งที่นิยมรับประทานในสหราชอาณาจักรและไอร์แลนด์ซึ่งประกอบด้วยไส้กรอกขนาดเล็ก (เช่น ชีปอลาตา) ห่อในเบคอน พิกส์อินแบลงเคตส์นิยมรับประทานเป็นเครื่องเคียงร่วมกับไก่งวงอบในอาหารเย็นวันคริสต์มาส

สูตรการทำพิกส์อินแบลงเคตส์ปรากฏครั้งแรกใน ค.ศ. 1957 และได้รับความนิยมอย่างมากในช่วงทศวรรษ 1990 โดยดีเลีย สมิท นักเขียนตำราอาหารชาวอังกฤษซึ่งเขียนสูตรดังกล่าวในหนังสือของเธอด้วย พิกส์อินแบลงเคตส์ที่ปรุงสำเร็จพร้อมรับประทานก็เริ่มออกวางจำหน่ายในช่วงเดียวกัน
โดยทั่วไปแล้วไส้กรอกที่ใช้มักจะเป็นไส้กรอกชีปอลาตาขนาดสั้นและห่อในเบคอน อย่างไรก็ตามก็ยังมีสูตรดัดแปลงอื่น ๆ เช่นอาจใช้ไส้กรอกโชริโซ ไส้กรอกไก่ ไส้กรอกที่มีส่วนผสมอื่น ๆ เช่น แอปเปิลหรือเกาลัด ไส้กรอกชีปอลาตาขนาดยาวปกติ หรือเบคอนที่ปรุงรสหรือรมควันแทน เป็นต้น ไส้กรอกที่ห่อเบคอนเรียบร้อยแล้วสามารถนำไปทำให้สุกได้หลายวิธี เช่นทอด อบ หรือหลายวิธีร่วมกัน พิกส์อินแบลงเคตส์ที่ปรุงสำเร็จตามท้องตลาดมักให้พลังงานประมาณ 325 แคลอรีและไขมันประมาณ 22 กรัมต่อหน่วยบริโภค 100 กรัม
พิกส์อินแบลงเคตส์เป็นเครื่องเคียงไก่งวงอบในอาหารเย็นวันคริสต์มาสตามประเพณีในสหราชอาณาจักรซึ่งได้รับความนิยมอย่างมาก บางครั้งก็ยังรับประทานในวันเปิดกล่องของขวัญด้วย นิตยสาร กูดเฮาส์คีปพิง และเว็บไซต์ ยาฮู! นิวส์ จัดให้พิกส์อินแบลงเคตส์เป็นอาหารหลักในเทศกาลคริสต์มาส ร้านขายเนื้อออนไลน์แห่งหนึ่งโฆษณา "วันพิกส์อินแบลงเคตส์แห่งชาติ" ทุกเดือนธันวาคมตั้งแต่ ค.ศ. 2013
พิกส์อินแบลงเคตส์เป็นอาหารเฉพาะเทศกาลเท่านั้น และมักจะไม่พบวางจำหน่ายนอกเทศกาลคริสต์มาส อย่างไรก็ตาม ในช่วงเทศกาลคริสต์มาสก็ยังมีผู้ผลิตสินค้าอาหารที่ปรุงรสเลียนแบบพิกส์อินแบลงเคตส์ เช่น มายองเนส ถั่วลิสง มันฝรั่งทอด ช็อกโกแลต เป็นต้น ไปจนถึงสินค้าชนิดอื่นเช่นน้ำยาสำหรับยาสูบอิเล็กทรอนิกส์กลิ่นพิกส์อินแบลงเคตส์ หรือชุดนอนพิมพ์ลายพิกส์อินแบลงเคตส์ เป็นต้น ซูเปอร์มาร์เกตเทสโก้ใน ค.ศ. 2019 รายงานผลการสำรวจผู้ซื้อสินค้าว่าพวกเขาต้องการเสิร์ฟพิกส์อินแบลงเคตส์ในอาหารเย็นวันคริสต์มาสมากกว่าเครื่องเคียงชนิดอื่นแม้กระทั่งยอร์กเชอร์พุดดิง
ในสหรัฐมีอาหารที่ลักษณะคล้ายคลึงกันที่เรียกว่าพิกส์อินอะแบลงเคตซึ่งมักจะสับสนกันกับพิกส์อินแบลงเคตส์ในสหราชอาณาจักร อย่างไรก็ตาม พิกส์อินอะแบลงเคตในสหรัฐจะเป็นไส้กรอกในแป้งพายแทนที่จะเป็นเบคอน ในบางพื้นที่ของสหรัฐโดยเฉพาะบริเวณที่มีประชากรชาวอเมริกันเชื้อสายโปแลนด์อยู่มากนั้น ชื่อ "พิกส์อินอะแบลงเคต" ก็อาจจะหมายถึงอาหารจำพวกกะหล่ำปลียัดไส้เช่นกอวอมป์กีเป็นต้น

อ้างอิง
พิกส์อินอะแบลงเคต
พิกส์อินอะแบลงเคต ( ) เป็นอาหารที่ประกอบด้วยไส้กรอกขนาดเล็กห่อในแป้งพายที่นิยมเสิร์ฟเป็นอาหารเรียกน้ำย่อยในสหรัฐ พิกส์อินอะแบลงเคตมักจะสับสนกันกับพิกส์อินแบลงเคตส์ในสหราชอาณาจักรซึ่งประกอบด้วยไส้กรอกเช่นกันแต่ห่อในเบคอน
วลี "พิกส์อินอะแบลงเคต" โดยทั่วไปจะหมายถึงไส้กรอกฮอตดอกในแป้งสำหรับครัวซ็อง แต่บางครั้งก็อาจจะดัดแปลงไปใช้ไส้กรอกเวียนนาหรือไส้กรอกค็อกเทลแทน หรืออาจจะเปลี่ยนจากแป้งครัวซ็องเป็นแป้งสำหรับบิสกิตแทน ตำราอาหารอเมริกันในช่วงศตวรรษที่ 19 ปรากฏสูตรการทำ "ลิตเทิลพิกส์อินแบลงเคตส์" แต่เมนูดังกล่าวเป็นหอยนางรมห่อในเบคอนซึ่งคล้ายกับเอนเจิลส์ออนฮอร์สแบ็ก เมนูที่ประกอบด้วยไส้กรอกแบบในปัจจุบันนั้นสามารถสืบย้อนไปได้ถึง ค.ศ. 1940 ในตำราอาหารของกองทัพบกสหรัฐซึ่งระบุชื่อเมนูว่า "พอร์กซอซิจลิงส์ (พิกส์) อินแบลงเคตส์"

อ้างอิง
ปูโตบุมโบง
ปูโตบุมโบง ( ) หรือ ปูโตโบมโบง ( ) เป็นขนมฟิลิปปินส์ประเภทปูโตชนิดหนึ่ง ปูโตบุมโบงมีสีม่วง ทำจากข้าวเหนียวนึ่งในกระบอกไม้ไผ่ นิยมวางจำหน่ายในช่วงเทศกาลคริสต์มาสในประเทศฟิลิปปินส์

ที่มาของชื่อ
ชื่อ "ปูโตบุมโบง" หรือ "ปูโตโบมโบง" มาจากคำในภาษาตากาล็อกสองคำได้แก่ ปูโต ซึ่งหมายถึงขนมแป้งข้าวนึ่ง และ บุมโบง หรือ โบมโบง ซึ่งหมายถึงกระบอกไม้ไผ่ ชื่อขนมนี้บางครั้งมักสะกดผิดเป็น "ปูโตบุงโบง" หรือ "ปูโตโบงโบง"

วิธีการทำ
ปูโตบุมโบงทำจากข้าวเหนียวพันธุ์เฉพาะที่เรียกว่า ปีรูรูโตง ( ) ในภาษาตากาล็อกหรือ tapol ในภาษากลุ่มวิซายัน ซึ่งมีสีม่วงเข้มจัดจนเกือบดำ ข้าวปีรูรูโตงจะนำไปผสมกับข้าวเหนียวขาวโดยใช้ข้าวปีรูรูโตงปริมาณน้อยกว่าข้าวเหนียวขาวมาก บางครั้งอาจใช้ข้าวเจ้าขาวแทนข้าวเหนียวขาวได้ถ้าต้องการให้เนื้อเหนียวน้อยลง
เมล็ดข้าวที่นำมาใช้จะนำไปแช่น้ำ (หรือตามธรรมเนียมดั้งเดิมจะใช้น้ำเกลือ) ข้ามคืนเพื่อให้มีรสชาติออกเปรี้ยวเล็กน้อย เมล็ดข้าวที่แช่น้ำเรียบร้อยแล้วจะถูกอัดลงไปในกระบอกไม้ไผ่เพื่อนำไปนึ่ง ภายในกระบอกไม้ไผ่จะเคลือบด้วยน้ำมันมะพร้าวตามธรรมเนียมดั้งเดิม หรืออาจใช้เนยหรือเนยเทียมแทนได้ บางครั้งผู้ปรุงจะบดเมล็ดข้าวก่อนอัดลงไปในกระบอก แต่บางครั้งก็จะบรรจุลงไปโดยไม่บด
ปูโตบุมโบงที่นึ่งเสร็จแล้วจะมีรูปร่างเป็นทรงกระบอกตามกระบอกไม้ไผ่ที่ใช้ ซึ่งจะเสิร์ฟบนใบตอง เคลือบเนยหรือเนยเทียมเพิ่ม และโรยหน้าด้วยน้ำตาลมัสโควาโด (หรืออาจใช้น้ำตาลทรายแดงหรือน้ำตาลทรายขาวได้) เมล็ดงาซึ่งจะใส่หรือไม่ก็ได้ และมะพร้าวขูด บางคนนิยมเพิ่มเครื่องอย่างอื่นลงไปด้วยเช่นใช้นมข้นแทนน้ำตาลหรือเพิ่มเนยแข็งขูดเป็นต้น

อาหารคริสต์มาส
 (บน) ซึ่งเป็นอาหารสองชนิดที่นิยมรับประทานในช่วงเทศกาลคริสต์มาสในประเทศฟิลิปปินส์]]
ในประเทศฟิลิปปินส์ซึ่งประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก ชาวฟิลิปปินส์จะรับประทานปูโตบุมโบงเป็นของว่างหรืออาหารเช้าในช่วงเทศกาลคริสต์มาส ปูโตบุมโบงมักจะเชื่อมโยงกับพิธีซิมบังกาบีซึ่งดำเนินเป็นระยะเวลาเก้าวัน โดยผู้ค้าจะตั้งแผงจำหน่ายปูโตบุมโบงด้านนอกโบสถ์

การดัดแปลง
ปูโตบุมโบงในปัจจุบันอาจจะนึ่งในกระบอกโลหะหรืออาจจะปั้นเป็นก้อนกลมหรือก้อนยาวแล้วนึ่งใน บางครั้งเนื่องจากข้าวปีรูรูโตงนั้นหาได้ยาก ทำให้บางคนเปลี่ยนไปใช้ข้าวขาวอย่างเดียวผสมกับสีผสมอาหารสีม่วงหรือแป้งมันเสาซึ่งมีสีม่วงแทน อย่างไรก็ตาม ปูโตบุมโบงที่ใช้อย่างอื่นแทนข้าวปีรูรูโตงมักจะถูกมองว่าไม่ใช่ของแท้
อาหารอื่น ๆ ที่มีลักษณะคล้ายกัน
ในจังหวัดบาตังกัสและจังหวัดปัมปังกาจะมีขนมอีกชนิดหนึ่งที่คล้ายกันชื่อว่า ปูโตงซูโลต ( ) ซึ่งใช้ข้าวเหนียวขาวและสามารถหารับประทานได้ตลอดปีไม่เฉพาะแค่เทศกาลคริสต์มาส ส่วนในอินโดนีเซีย มาเลเซีย และประเทศอื่น ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นสมุทรจะมีขนมที่เรียกว่า "กูเวอปูตู" ( ) หรือ "ปูตูบัมบู" ( ) แต่ขนมดังกล่าวจะมีสีเขียวจากใบเตยที่ใช้ย้อมสี ขณะที่ในรัฐเกรละ รัฐทมิฬนาฑู และรัฐกรนาฏกะของอินเดียและในศรีลังกาจะมีขนมอีกชนิดหนึ่งที่เรียกว่า "ปุฏฏุ" ( ; ; ) หรือ "ปิฏฏุ" ( ) แต่มักจะเสิร์ฟเป็นของคาวมากกว่าของหวาน ทั้งกูเวอปูตูและปุฏฏุจะใช้ข้าวเจ้าแทนข้าวเหนียว แต่ก็จะนึ่งในกระบอกไม้ไผ่เช่นเดียวกับปูโตบุมโบง

อ้างอิง
พุลโกกี
พุลโกกี ( , ; แปลว่า "เนื้อย่าง") เป็นอาหารประเภทย่างที่นำมาหั่นเป็นชิ้นบาง ๆ ย่างบนเตาย่าง มักจะผัดในกระทะในการปรุงอาหารที่บ้าน ส่วนใหญ่ใช้เนื้อวัวสันนอก ซี่โครง พุลโกกีมีต้นกำเนิดจากพื้นที่ทางตอนเหนือของคาบสมุทรเกาหลี แต่เป็นที่นิยมในเกาหลีใต้ ซึ่งสามารถพบได้ทุกที่ตั้งแต่ร้านอาหารหรูไปจนถึงซูเปอร์มาร์เก็ตท้องถิ่นในรูปแบบชุดพร้อมรับประทาน
ศัพทมูลวิทยา
พุลโกกี เป็นคำประสมที่ประกอบด้วยคำว่า พุล ("ไฟ") และ โคกี ("เนื้อ") มาจากภาษาถิ่นพย็องอัน เนื่องจากอาหารจานนี้เป็นอาหารอันโอชะของจังหวัดพย็องอัน ประเทศเกาหลีเหนือ หลังจากการปลดปล่อยคาบสมุทรเกาหลีจากการยึดครองของญี่ปุ่นในปี 1945 พุลโกกีเริ่มเป็นที่นิยมในกรุงโซลและส่วนอื่น ๆ ของเกาหลีใต้จากการนำเข้ามาโดยผู้ลี้ภัยจากพย็องอัน มีการเพิ่มคำศัพท์นี้ไว้ในพจนานุกรมภาษาเกาหลีฉบับปี 1947 ซึ่งหมายถึง เนื้อที่นำมาย่างบนเตาถ่านโดยตรง
ในพจนานุกรมมาตรฐานภาษาเกาหลีที่สถาบันภาษาเกาหลีแห่งชาติจัดพิมพ์ขึ้น คำศัพท์นี้หมายถึง เนื้อวัวที่หั่นบาง ๆ แล้วนำไปหมัก และย่างไฟ นอกจากนี้ ยังรวมอยู่ในพจนานุกรมภาษาอังกฤษ เช่น พจนานุกรมเมร์เรียม-เว็บสเตอร์ และ พจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด
ประวัติ
เชื่อกันว่าพุลโกกีมีต้นกำเนิดในยุคโคกูรยอ (37 ปีก่อนคริสต์ศักราช – ค.ศ. 668) แต่เดิมเรียกว่า แม็กช็อก ( ) เป็นเนื้อย่างเสียบไม้ ต่อมาเรียกว่า นอบีอานี ( ) หมายถึง เนื้อแผ่นบาง ๆ ในสมัยราชวงศ์โชซ็อน อาหารจานนี้กลายเป็นอาหารสำหรับคนร่ำรวยและชนชั้นสูง ในหนังสือประวัติศาสตร์เกาหลียุคกลาง ทงกุกเซซี ( ) พุลโกกีได้รับการบันทึกภายใต้ชื่อ ย็อมจ็อก ( ) ซึ่งแปลว่า "เนื้อย่างไฟ" แบบบาร์บีคิวบนตะแกรงฮวาโรเสียบไม้เป็นชิ้นหนาประมาณ 0.5 เซนติเมตร แม้ว่าปัจจุบันไม่ปรุงแบบเสียบไม้แล้ว แต่พุลโกกีแบบดั้งเดิมนี้ปัจจุบันมีชื่อเรียกว่า พุลโกกีซันจ็อก ( ) แทน
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม
พุลโกกีมีเสิร์ฟในร้านบาร์บีคิวในเกาหลี และมีแฮมเบอร์เกอร์พุลโกกีจำหน่ายในร้านอาหารจานด่วนของเกาหลีใต้หลายแห่ง เป็นเนื้อแฮมเบอร์เกอร์หมักซอสพุลโกกี เสิร์ฟพร้อมผักกาดหอม มะเขือเทศ หอมหัวใหญ่ และชีส

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
*
ขนมกุสรัง
ขนมกุสรัง [กุด-สะ-รัง], กุดสลัง หรือ ปุสรัง เดิมมีชื่อว่า ขนมตรุษฝรั่ง เป็นขนมทอดอย่างหนึ่งของไทย พบได้ในชุมชนกุฎีจีน กรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นชุมชนของผู้มีเชื้อสายโปรตุเกสในไทย ขนมนี้มีส่วนประกอบสำคัญคือ แป้งสาลี, ไข่เป็ด, น้ำตาล, เนยขาว, เกลือ และน้ำมันพืช โดยจะถูกทำขึ้นภายในครอบครัวช่วงเทศกาลคริสต์มาส หรือเรียกว่าตรุษฝรั่ง เพื่อแจกจ่ายให้แก่ญาติมิตรที่มาเยี่ยมเยียนบ้านในห้วงเวลาดังกล่าว อันเป็นที่มาของชื่อขนม ตรุษฝรั่ง แล้วออกเสียงเพี้ยนเป็น กุสรัง หรือ กุดสลัง
วิธีทำขนมกุสรัง คือต้องนำส่วนผสมต่าง ๆ มานวดเข้าด้วยกัน ต้องนวดแป้งสาลีกับไข่ด้วยสัดส่วนที่พอเหมาะ จากนั้นให้ตัดแผ่นแป้งออกเป็น 4 เส้น จับแผ่นแป้งมารวมกันหรือสานให้เป็นโบสวยงาม แล้วนำมาขดและพับ ก่อนลงทอดในน้ำมันที่ร้อน เมื่อสุกดีแล้วก็ตักขึ้นรอให้เย็น จากนั้นก็นำไปชุบด้วยน้ำตาล เพื่อให้มีเกล็ดน้ำตาลอยู่ที่ตัวขนม และจากการที่ทำขนมเป็นรูปโบ จึงมีอีกสมญาหนึ่งว่า ขนมโบคริสต์มาส

ขนมกุสรังจะมีรสชาติหวานมัน และผิวสัมผัสกรอบ ปัจจุบันในชุมชนกุฎีจีนเหลือผู้ทำขนมชนิดนี้เพียงสองบ้าน และวางจำหน่ายอยู่ในเฉพาะชุมชนของตนเท่านั้น ไม่สู้แพร่หลายไปที่อื่น

อ้างอิง
ถั่วเขียวต้มน้ำตาล
ตัดเส้น ]]

ถั่วเขียวต้มน้ำตาล ( ) เป็นของหวานพื้นบ้านที่มีต้นกำเนิดจากประเทศจีนเหมาะสำหรับบรรเทาความอบอ้าวของร่างกายและดับกระหายในฤดูร้อน ทำจากถั่วเขียวและปรุงเหมือนถั่วแดงต้มน้ำตาล โดยถั่วเขียวและน้ำเป็นส่วนผสมหลัก น้ำตาลกรวดเพื่อเพิ่มรสชาติ และมักใส่เฉินผี บางครั้งถั่วเขียวต้มน้ำตาลเสิร์ฟพร้อมสาหร่ายทะเลตัดเส้น หรือส่วนผสมอื่น ๆ
ชื่อ
โดยทั่วไปในประเทศจีน ถั่วเขียวต้มน้ำตาลมี 2 ชนิดที่แตกต่างกันคือ ถั่วเขียวต้มน้ำตาลแบบที่มีน้ำค่อนข้างใส ยังเหลือให้เห็นเป็นเมล็ดถั่วที่พองบานติดเปลือก เรียก ลฺวี่โต้วทาง ( ) และแบบที่ปรุงให้เนื้อและเปลือกของถั่วเขียวเข้าด้วยกันโดยการป่น (หรือ การบด) แบบหยาบ ๆ ให้มีเนื้อสัมผัสคล้ายทราย เรียกว่า ลฺวี่โต้วชา ( )
ลักษณะ
ถั่วเขียวต้มน้ำตาล (ลฺวี่โต้วทาง) เสิร์ฟเป็นของหวานได้ทั้งแบบร้อนและเย็น และเป็นทั้งอาหารได้แก่ ข้าวต้มถั่วเขียวโดยการใส่ข้าวต้มและอาจใส่ธัญพืชอื่น นอกจากการเติมน้ำตาลแล้วไม่มีการเติมวัตถุดิบอื่นใดในระหว่างกระบวนการปรุง น้ำตาลที่ใช้อาจเป็นน้ำตาลกรวดหรือน้ำตาลทรายแดง ซึ่งให้รสชาติที่ต่างกัน ส่วนถั่วเขียวบดต้มน้ำตาล (ลฺวี่โต้วชา) ที่มีต้นกำเนิดจากหูหนาน นอกจากการเติมน้ำตาลกรวดมักใส่เฉินผีในการแต่งรสและสมดุลฤทธิ์เย็นของถั่วเขียวที่อาจมากเกินไป จีนทางใต้มักใส่สาหร่ายทะเลลงไปประกอบในแบบของหวานทั้งในลฺวี่โต้วทางและลฺวี่โต้วชา
ถั่วเขียวต้มน้ำตาลเป็นของว่างใช้ดับกระหายคลายร้อนในฤดูร้อน ต่างจากถั่วแดงต้มน้ำตาลที่มักเป็นของว่างใช้เพิ่มความอบอุ่นในฤดูหนาวและเป็นของหวานทั่วไปทั้งในฤดูร้อนและฤดูหนาว

วิธีทำ
ถั่วเขียวต้มน้ำตาลไม่เพียงแต่ปรุงเองได้ง่ายที่บ้านเท่านั้น แต่พบขายตามร้านอาหารริมทาง และหาบแร่รถเข็น

เริ่มจากการเตรียมถั่วเขียวโดยล้างถั่วเขียวให้สะอาด เติมน้ำ พักไว้ 3 ชั่วโมงหรือข้ามคืน จนเมล็ดพอง หรืออาจใช้การคั่วบนกระทะก่อนเพื่อได้กลิ่น และลดระยะเวลาจากการต้มเมล็ดถั่วเขียวที่ดิบและไม่แช่น้ำ จากนั้นนำไปต้มไฟแรงจนสุกครึ่ง ต้มประมาณ 15-20 นาทีด้วยไฟกลาง ตักฟองและเปลือกที่หลุดลอยอยู่ด้านบนทิ้ง พอถั่วเขียวเปื่อยได้ที่แล้วให้เติมน้ำตาลลงไป คนจนน้ำตาลละลาย ปิดไฟ
นอกจากน้ำตาลที่เป็นส่วนผสมหลักแล้วมักใส่เฉินผี ส่วนผสมอื่นในแบบจีน ได้แก่ 
* สาหร่ายทะเลตัดเส้น
* ข้าวบาร์เลย์
* ฟักทองต้มหั่นชิน
* ดอกกุ้ยฮฺวาโรยหน้า
* ไป่เหอ

อ้างอิง
อานาโงะ
อานาโงะ ( ) เป็นคำในภาษาญี่ปุ่นที่ใช้เรียกปลาไหลน้ำเค็ม โดยทั่วไปมักใช้กล่าวถึง มะ-อานาโงะ (Conger myriaster) มะ-อานาโงะใช้ปรุงเป็นอาหารทะเลในประเทศญี่ปุ่น มักทำเป็นซูชิหรือเท็มปูระ ต่างจากอูนางิ (ปลาไหลน้ำจืด) ที่มักนำมาย่างกับซอส (คาบายากิ) อานาโงะมีความเข้มข้นของรสชาติและความมันน้อยกว่าอูซางิและน้อย อานาโงะยังมีรสสัมผัสนุ่มนวลและมีรสหวาน

สปีชีส์
* Heteroconger hassi (Klausewitz & Eibl-Eibesfeldt 1959) 
* Ariosoma anago, Anago anago or Conger anago (Temminck et Schlegel, 1846) 
* Conger cinereus (Rüppell, 1830) 
* Conger japonicus (Bleeker, 1879) 
* Conger myriaster (Brevoort, 1856) 
* Gorgasia japonica (Abe, Asai & Miki 1977)

อ้างอิง
วัดกลาง (อำเภอเมืองขอนแก่น)
วัดกลาง เป็นวัดโบราณเก่าแก่ของจังหวัดขอนแก่น สร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น เป็นวัดที่พระนครศรีบริรักษ์บรมราชภักดี (เพียเมืองแพน) ต้นตระกูลเสนอพระ อดีตเจ้าเมืองขอนแก่นคนแรกสร้างขึ้น เพื่อเป็นสถานที่สำหรับเป็นที่ชุมนุมทำบุญของประชาชนทั่วไป ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช รัชกาลที่ 1 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ราวปี พ.ศ. 2332 พร้อมกับการสร้างวัดอื่น ๆ ในเมืองขอนแก่นอีกหลายวัด ตามธรรมเนียมการปกครอง และประเพณีนิยมของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
วัดกลาง เป็นวัด สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่บ้านเมืองเก่า เลขที่ 347 ถนนกลางเมือง ตำบลในเมือง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2350 ขนาดกว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร และครั้งที่ 2 เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2550 ขนาดกว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร มีพื้นที่ 7 ไร่ 2 งาน โฉนดที่ดิน เลขที่ 709 ตั้งอยู่ริมยึงแก่นนคร
ประวัติ
ราวปี พ.ศ. 2332 ท้าวสัก ตำแหน่งเพียเมืองแพน อยู่บ้านชีโหล่น เมืองสุวรรณภูมิ ได้ชักชวนครอบครัวได้ประมาณ 330 ครอบครัว อพยพมาตั้งบ้านเรือนขึ้นใหม่อีกแห่งหนึ่ง เรียกว่า บ้านบึงบอน ต่อมาพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก มีพระบรมราชโองการยกฐานะให้เป็น "เมืองขอนแก่น" แต่งตั้งให้ "ท้าวสัก" เป็นเจ้าเมืองขอนแก่นคนแรก มีนามว่า "พระนครศรีบริรักษ์" เนื่องจากชนชั้นปกครองเมืองต่าง ๆ ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ซึ่งมีเชื้อสายเนื่องมาจากนครเวียงจันทน์ เมื่อท้าวเมืองแพน หรือพระนครศรีบริรักษ์บรมราชภักดี ได้ตั้งเมืองขอนแก่นขึ้นที่บ้านบึงบอน จึงได้เริ่มสร้างวัดขึ้น 4 วัด ตามธรรมเนียมการปกครอง และประเพณีนิยมของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ คือ
# วัดใต้ อยู่ทางทิศเหนือของตัวเมือง หรืออยู่ทางต้นน้ำ สำหรับเป็นสถานที่ชุมนุมทำบุญของเจ้าเมือง ปัจจุบัน คือ วัดธาตุ พระอารามหลวง
# วัดกลาง อยู่กึ่งกลางระหว่างวัดเหนือกับวัดใต้ สำหรับเป็นที่ชุมนุมทำบุญของประชาชนทั่วไป ปัจจุบัน คือ วัดกลาง
# วัดเหนือ อยู่ทางทิศใต้ของตัวเมือง หรืออยู่ทางใต้ของสายน้ำ ปัจจุบัน คือ วัดหนองแวง พระอารามหลวง
# วัดท่าแขก สำหรับพระภิกษุอาคันตุกะจากถิ่นอื่นมาพัก และประกอบพุทธศาสนพิธี ปัจจุบันคือ วัดโพธิ์โนนทัน

ที่ตั้งและขนาด
วัดกลาง ตั้งอยู่ที่บ้าน เมืองเก่า เลขที่ ๓๔๗ หมู่ที่ – ถนนกลางเมือง ตำบลในเมือง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น มีพื้นที่ 7 ไร่ 2 งาน

อาณาเขตติดต่อ
ทิศเหนือ ประมาณ 2 เส้น 4 วา จรดที่ดินเอกชน
ทิศตะวันออก ประมาณ 3 เส้น 7 วา จรดถนนรอบบึง

ทิศใต้ ประมาณ 2 เว้น 3 วา จรดถนนเหล่านาดี

ทิศตะวันตก ประมาณ 3 เส้น 5 วา จรดถนนกลางเมือง
ลำดับเจ้าอาวาส
วัดธาตุ เริ่มตั้งแต่สร้างวัด เมื่อราว พ.ศ. 2332 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช รัชกาลที่ 1 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ เป็นต้นมา ไม่สามารถหาหลักฐานได้แน่ชัดว่ามีเจ้าอาวาสครองวัดนี้มาแล้วกี่รูป แต่เท่าที่มีหลักฐานแน่นอนปรากฏ ดังนี้
{| class="wikitable"
|+
!ลำดับ
!รายนาม
!ปีที่ดำรงตำแหน่ง
|-
|1
|พระครูพิศาลอรัญญเขตร์
|พ.ศ. 2440 - 2471
|-
|2
|ไม่ปรากฏชื่อ
|พ.ศ. 2472 - 2493
|-
|3
|พระมหาสุบิน สุวณฺโณ
|พ.ศ. 2494 - 2497
|-
|4
|พระครูมงคลสารนิเทศ
|พ.ศ. 2498 - 2550
|-
|5
|พระครูมัชฌิมธรรมโสภณ
|พ.ศ. 2550 - ปัจจุบัน
|}

รูปภาพ
ไฟล์:Ubosot Wat Klang Khon Kaen.jpg|พระอุโบสถวัดกลาง
ไฟล์:Luang Paw Yai.jpg|หลวงพ่อใหญ่ พระประธานวัดกลาง
ไฟล์:Phra Mahathat Ratchamachima Chalerm Phrakiat.jpg|พระมหาธาตุราชมัชฌิมาเฉลิมพระเกียรติ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Suttawan B. (2021). ประวัติวัดกลางและพระมหาธาตุราชมัชฌิมาเฉลิมพระเกียรติ (ริมบึงแก่นนคร) ตำบลในเมือง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น. จาก
จอผักกาด
จอผักกาด หรือ ผักกาดจอ เป็นอาหารไทยภาคเหนือประเภทแกง ที่ใช้ผักกาดกวางตุ้งที่มีดอก หรือเรียกว่า ผักกาดจ้อน หรือ ผักกาดดอก ปรุงรสด้วยเกลือ กะปิหรือปลาร้า น้ำมะขามเปียกหรือมะขามสด บางแห่งนิยมใส่น้ำอ้อย ลงไปด้วย บางสูตรใส่ถั่วเน่าแข็บหรือถั่วเน่าแผ่นย่างไฟ นิยมแกงกับกระดูกหมูหรือหมูสามชั้น มักนิยมรับประทานจอผักกาดกับพริกแห้งทอด ตัดเป็นท่อน โรยหน้าแกง หรือรับประทานต่างหาก
จอผักกาดเป็นอาหารประจำฤดูหนาวของชาวล้านนา ชาวไทใหญ่ รวมทั้งชาวไทใหญ่ในรัฐฉาน ประเทศพม่า คนเหนือนิยมกินจอผักกาดกันมาก แทบทุกวัน เป็นอาหารที่กินกันจนเบื่อ ภาษาเมืองล้านนาว่า "ก้ายแต๊ ๆ" ในเพลง "ผักกาดจอ" ของจรัล มโนเพ็ชร ยังกล่าวถึงจอผักกาดว่า "โอ๊ยกั๋วแล้ว ตายแล้ว กั๋วแล้วเจ้าข้า กั๋วนักกั๋วหนา กั๋วผักกาดจอ….หนึ่งจอ สองจอ สามจอ สี่จอ ห้าจอ หกจอ เจ๊ด..จอ พอก่อนหนอ…ผักกาดจอ"

เนื่องจากจอผักกาดใช้ผักกวางตุ้งเช่นเดียวกับจับฉ่าย แต่รสชาติต่างกันที่ ผักกาดจอเป็นประเภทแกงรสออกเปรี้ยวและใช้ผักกวางตุ้งชนิดเดียว ส่วนจับฉ่ายเป็นประเภทต้ม รสออกหวานและเค็ม ผักที่ใช้ก็จะมีหลายชนิด

อ้างอิง
วัดนันทาราม (อำเภอเมืองเชียงใหม่)
วัดนันทาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหายยา อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระปลัดบุญธรรม ธมฺมวโร
วัดนันทาราม แต่เดิมชื่อ วัดเมืองลาบ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2040 อย่างไรก็ดีบ้างระบุว่า สถาปนาขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2060 ในสมัยของพระเมืองแก้ว ณ ที่ถวายพระเพลิงพระยอดเชียงราย ผู้เป็นพระราชบิดา แล้วจัดให้มีการสมโภช สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2020 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2124 ในตำนานมูลศาสนากล่าวถึงวัดนันทารามว่าเป็นวัดใหญ่และมีความสำคัญ เมื่อ พ.ศ. 1987 พระนันทปัญญา วัดนันทารามได้เป็นพระสังฆราชและเป็นอาจารย์ของพระมหาญาณคัมภีระ ผู้ซึ่งต่อมาเป็นเจ้าอาวาสวัดป่าแดง อีกแหล่งข้อมูลระบุว่าสร้างในสมัยพระเจ้าเม็งรายเมื่อครั้งสร้างเมืองเชียงใหม่เมื่อ พ.ศ. 1838
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารศิลปะพื้นเมืองล้านนาแต่ต่อมาได้มีการปฏิสังขรณ์เป็นอาคารคอนกรีต เจดีย์ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ ถัดขึ้น มาเป็นชั้นลูกแก้วย่อเก็จและฐานกลม 3 ชั้น มีองค์ระฆังทรงกลมเพรียว บัลลังก์สี่เหลี่ยม องค์เจดีย์ปิดด้วยแผ่นทองจังโกทั้งองค์ และหอไตร 2 ชั้น ชั้นที่ 2 เป็นที่สำหรับเก็บพระคัมภีร์โบราณ อายุไม่ต่ำกว่า 500–600 ปี ส่วนชั้นที่ 1 เป็นที่สำหรับปฏิบัติธรรม นั่งวิปัสสนา

อ้างอิง
ไข่ตุ๋นเกาหลี
ไข่ตุ๋นเกาหลี หรือ คเยรันจิม ( ) หรือ ดัลกย็อลจิม ( ) คือจิม หรืออาหารจานนึ่งของเกาหลีชนิดหนึ่ง เป็นบันชัน (เครื่องเคียง) ลักษณะคล้ายคัสตาร์ดในหม้อนึ่ง มักปรุงรสด้วยแซอูจ็อด (กุ้งเค็ม) หรือมย็องนันจ็อด (ไข่ปลาพอลลอคเค็ม) และโรยหน้าด้วยต้นหอมและเมล็ดงาคั่ว ไข่ตุ๋นเกาหลีที่ดีต้องเบาและนุ่ม

การเตรียมและประเภท
มีหลายวิธีในการปรุงไข่ตุ๋นเกาหลี สามารถใช้วิธีนึ่ง ต้มสองชั้น หรือต้มในหม้อที่ตั้งบนเตาโดยใช้ความร้อนต่ำมาก บางคนนำชามเข้าเตาไมโครเวฟเพื่อให้สุกเร็วขึ้น
ไข่จะถูกกรองและตีเข้ากับน้ำจนส่วนผสมเข้ากันเป็นเนื้อครีม บางครั้งใช้น้ำซุป สาหร่ายทะเลและ/หรือน้ำซุปปลาแอนโชวีแทนน้ำเพื่อให้ได้รสชาติที่เข้มข้นขึ้น ส่วนผสมที่เลือกใส่ ได้แก่ เห็ด ถั่วลันเตา หัวหอม ซูกินีเกาหลี แคร์รอท และผักอื่น ๆ จากนั้นปรุงรสด้วยแซอูจ็อด (กุ้งเค็ม) มย็องนันจ็อด (ไข่ปลาพอลลอคเค็ม) หรือเกลือ และพริกไทยดำบดก็ได้ ก่อนเสิร์ฟจะโรยหน้าด้วยต้นหอมหรือตั้งโอ๋สับ โคชุดการู (พริกป่น) หรือ ซิลโกชู (พริกแดงแห้งขูดฝอย) และเมล็ดงาคั่ว

ดูเพิ่ม
* ไข่ตุ๋นจีน
* ไข่ตุ๋นญี่ปุ่น (ชาวันมูชิ)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Gyeran jjim recipe
แกงปีศาจ
แกงปีศาจ ( ) หรือ แกงเดอบัล ( ; กริซตัง: Cari Debal) บ้างเรียก อายัมเซอตัน ( ; ) เป็นอาหารของชาวยูเรเชียในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พบได้ในกลุ่มชาวกริซตังในรัฐมะละกา ประเทศมาเลเซีย ชาวอินโดในประเทศอินโดนีเซีย และประชากรลูกครึ่งอินโด-ดัตช์พลัดถิ่น โดยอาหารชนิดนี้จะทำขึ้นในช่วงหนึ่งหรือสองวันหลังวันคริสตสมภพ หรือในโอกาสสำคัญอื่น ๆ
แกงปีศาจมาต้นกำเนิดจากแกงวินดาลูของชาวกัวในประเทศอินเดีย ซึ่งอดีตบริเวณดังกล่าวก็เป็นอาณานิคมของโปรตุเกสเช่นกัน โดยอาหารทั้งสองชนิดนี้ต่างมีน้ำส้มสายชูเป็นส่วนประกอบหลักเช่นเดียวกันซึ่งสืบทอดจากธรรมเนียมการทำอาหารของโปรตุเกส ถือเป็นอาหารลูกผสมที่รับเอาอิทธิพลพื้นถิ่นเอเชียอาคเนย์มาผสมกับอาหารตะวันตกของเจ้าอาณานิคมโปรตุเกส
แกงปีศาจมีวัตถุดิบ ได้แก่ เนื้อไก่, น้ำส้มสายชู, เมล็ดมัสตาร์ด, ถั่วเทียน, พริก, กระเทียม, ตะไคร้, ข่า, มันฝรั่ง, ขิง, หอมแดง, ผงขมิ้น, น้ำมันพืช เบื้องต้นนำพริก กระเทียม ตะไคร้ ข่า และถั่วเทียนมาตำเป็นพริกแกงเสียก่อน จากนั้นจึงตั้งกระทะเจียวหอมแดง ขิงฝอย และเมล็ดมัสตาร์ด เมื่อหอมดีแล้วจึงใส่พริกแกงที่ตำละเอียดแล้วลงไป จากนั้นใส่ผงขมิ้น พริกป่น น้ำตาล และเกลือเพื่อแต่งรส จากนั้นจึงใส่เนื้อไก่ และมันฝรั่งลงไป ก่อนแต่งรสด้วยน้ำส้มสายชูอีกครั้ง รอจนเนื้อไก่และมันฝรั่งสุกเป็นอันเสร็จ
ทั้งนี้ชื่อแกงปีศาจมาจากคำว่า Debal แปลว่าของเหลือ เพราะเป็นของที่เหลือจากมื้ออาหารในวันคริสตสมภพนั่นเอง ปัจจุบันแกงนี้ไม่ได้ทำจากของเหลืออีกต่อไป และกลายเป็นหนึงในรายการอาหารประจำบ้านของชาวยูเรเชีย ส่วนชื่อ Debal นั้นพ้องเสียงกับคำว่า Devil ซึ่งแปลว่าปีศาจ ด้วยเปรียบเปรยถึงความเผ็ดของแกง จึงมีผู้เรียกอาหารนี้เป็นภาษาอังกฤษว่าแกงปีศาจ (Devil's curry)

อ้างอิง
เล้งแซ่บ
เล้งแซ่บ หรือ เล้งต้มแซ่บ เป็นอาหารไทยประเภทต้มแซ่บ โดยใช้ส่วนที่เรียกว่า เอียเล้ง คือกระดูกสันหลังของหมู ที่เลาะเนื้อส่วนเต็ม ๆ ออกไป เหลือเพียงเนื้อติดกระดูกบ้างเล็กน้อย นำมาเคี่ยว ปรุงรสด้วยน้ำมะนาว น้ำปลา และพริกขี้หนูจำนวนมาก (โดยมากใช้พริกขี้หนูสีเขียว) จากนั้นโรยผักชีก่อนเสิร์ฟ
แต่เดิมเอียเล้งเป็นเพียงส่วนประกอบหนึ่งของน้ำก๋วยเตี๋ยวเท่านั้น ร้านก๋วยเตี๋ยวจะนำกระดูกส่วนนี้มาต้มเพื่อให้น้ำก๋วยเตี๋ยวมีรสชาติหวาน หอม และกลมกล่อม พอขายก๋วยเตี๋ยวหมดในแต่ละวันก็จะทิ้งกระดูกส่วนนี้ไป ภายหลังมีผู้นำมาขายเป็นเล้งแซ่บ จึงตัดคำว่า เอียเล้ง ให้สั้นลงเหลือเพียง เล้ง บ้างสันนิษฐานว่าอาหารจานนี้อาจประยุกต์มาจากอาหารที่เรียกว่า "ขาไก่ซุปเปอร์" ซึ่งแพร่หลายตามร้านข้าวต้มในกรุงเทพมหานครมาไม่ต่ำกว่า 4–5 ทศวรรษก่อนจะมีเล้งแซ่บ
ความนิยมของเล้งแซ่บทำให้มีตราสินค้าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปออกสินค้ารสชาติใหม่คือ "เส้นเล็กรสเล้งแซบ" นอกจากนี้เล้งแซ่บยังได้กลายเป็นอาหารอย่างหนึ่งที่เสิร์ฟในร้านอาหารไทยในต่างประเทศ เช่น จีน เกาหลีใต้ เป็นต้น ในไทเปมีผู้เปิดร้านอาหารไทยและขายอาหารจานนี้โดยตั้งชื่อเป็นภาษาจีนว่า หั่วชานผายกู่ แปลว่า "ซี่โครงหมูภูเขาไฟ"

อ้างอิง
ไข่ตุ๋นจีน
ไข่ตุ๋นจีน หรือ เจิงฉุ่ยต้าน ( ) หรือ จีต้านเกิง ( ) เป็นอาหารจีนแบบดั้งเดิม พบได้ทั่วประเทศจีน ปรุงโดยการตีไข่ให้เข้ากันอย่างสม่ำเสมอคล้ายกับที่ใช้ทำไข่เจียว แล้วนำไปนึ่ง หากรับประทานแบบเย็นจะมีรสชาติและเนื้อสัมผัสเหมือนเจลาตินที่ไม่มีน้ำตาล (เว้นแต่จะใส่น้ำตาลเป็นส่วนผสม)

การเตรียม
ตีไข่และเติมน้ำเพื่อสร้างเนื้อสัมผัสที่นุ่มยิ่งขึ้น อัตราส่วนน้ำต่อไข่ที่ดีคือ 1.5:1 อาจใช้น้ำมันงา ซอสถั่วเหลือง หรือน้ำซุปไก่ เพื่อเพิ่มรสชาติ
ส่วนผสมอื่น ๆ (เช่น เห็ด หอย หรือเนื้อปู) อาจเพิ่มลงในส่วนผสมด้วย นำส่วนผสมของไข่เทลงในชาม วางชามวางในลังถึงและนึ่งจนสุก ไข่ควรนึ่งจนเนื้อแน่นเพื่อให้เนื้อไข่ยังคงเนียน โดยปกติจะวางจานไว้ด้านบนของชามที่มีส่วนผสมของไข่และวางทิ้งไว้ในขณะที่ไข่กำลังนึ่ง ไข่ตุ๋นที่ไม่ปิดฝาขณะนึ่งจะมีส่วนน้ำที่ส่วนบนของชาม

เมื่อใช้ไข่ 4 ฟอง เวลาทำปรุงโดยเฉลี่ยคือ 10 นาทีเมื่อปรุงด้วยน้ำ 7 นาทีเมื่อปรุงด้วยน้ำซุปไก่ แต่ก็มีเวลาเพิ่มเติมสำหรับการต้มน้ำสำหรับนึ่งล่วงหน้า

วิธีการปรุงแบบอื่น ๆ
ไข่ตุ๋นสามารถปรุงได้ในไมโครเวฟหรือในหม้อความดัน ทั้งสองวิธีนี้ใช้เวลาน้อยกว่า แม้ว่าไข่ตุ๋นที่ได้อาจมีคุณภาพไม่ดีเท่าการปรุงด้วยลังถึง
รูปแบบต่างๆ
ไข่ตุ๋นแบบทำมืออาจใส่ต้นหอม ไข่เยี่ยวม้า หรือกุ้งแห้ง ส่วนผสมเพิ่มเติมเหล่านี้จะถูกเพิ่มลงในส่วนผสมของไข่ก่อนนำไปนึ่ง นอกจากนี้ยังสามารถปรุงรสด้วยซอสถั่วเหลืองให้มีรสเค็ม

ดูเพิ่ม
* ไข่ตุ๋นญี่ปุ่น (ชาวันมูชิ) 
* ไข่ตุ๋นเกาหลี (คเยรันจิม)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Chinese Steamed Egg. Chinasichuanfood.com.