SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดบางนางเพ็ง
วัดบางนางเพ็ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านระกาศ อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ 3 งาน 5 ตารางวา
มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 45 ไร่ 2 งาน 38 ตารางวา เป็นพื้นที่ราบลุ่ม ริมฝั่งคลองบางนางเพ็ง
วัดบางนางเพ็ง เดิมชื่อว่า วัดดอน ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2473 ผู้บริจาคที่ดินกลุ่มแรก คือ นางจี่ ภู่ซ้อน, นายแป๊ะ สายทอง, นายเนตร ฉิมวิเชียร, นายเลือน สีเขียว และนายบุตร มาลัยเรือง บริจาคที่ดิน 4 ไร่ 1 งาน ประชาชนในท้องที่ช่วยกันสร้างวัด ให้ชื่อว่า วัดบางอีเพ็ง ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดบางนางเพ็ง" โดยมีหลวงพ่อพลีเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ต่อมามหาชื้นและโยมกิมเฮี๊ยะ มงคล ได้บริจาคที่ดินเพิ่มอีก 70 ไร่ ก่อตั้งโรงเรียนวัดบางนางเพ็ง ปัจจุบันทางวัดได้บริจาคที่ดินให้กับชาวบ้านที่ถูกไล่ที่มาจากสนามกอล์ฟ จำนวน 42 ไร่ ให้อยู่อาศัย จำนวน 200 ครัวเรือน ชาวบ้านดั้งเดิมที่อาศัยอยู่บริเวณวัดนี้ย้ายถิ่นฐานมาจากที่ต่าง ๆ เช่น ลาดกระบัง บางพลีใหญ่ ตำบลกิ่งแก้ว จังหวั
เวณวัดนี้ย้ายถิ่นฐานมาจากที่ต่าง ๆ เช่น ลาดกระบัง บางพลีใหญ่ ตำบลกิ่งแก้ว จังหวัดปทุมธานี ส่วนมากเป็นชาวมอญ วัดนี้จึงเป็นวัดมอญ โดยสังเกตได้จากมีรูปหงส์รอบอุโบสถ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2512
วัดนครอินทร์
วัดนครอินทร์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวนใหญ่ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 8 ไร่ 3 งาน 76 ตารางวา อาณาเขตด้านทิศเหนือติดต่อกับซอยพิบูลสงคราม 13 ทิศตะวันออกติดต่อกับที่ดินเอกชน ทิศใต้ติดต่อกับคลองบางขุนเทียน และทิศตะวันตกติดต่อกับโรงเรียนนครนนท์วิทยา 3 วัดนครอินทร์
ประวัติ
แหล่งข้อมูลบางแหล่งกล่าวว่า นายอินทร์และนางนครเป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัดนครอินทร์ เดิมวัดนี้มีชื่อว่า วัดบางขุนเทียน เนื่องจากตั้งอยู่ริมคลองบางขุนเทียน ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น วัดใหม่นครอินทร์ (และต่อมาเรียกว่า "วัดนครอินทร์") เพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้บริจาคที่ดินให้สร้างวัด ในขณะที่แหล่งข้อมูลบางแหล่งระบุว่า ผู้สร้างวัดนครอินทร์เป็นชาวมอญชื่อมะโดดหรือมะซอนซึ่งเข้ามารับราชการในช่วงต้นสมัยสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช เป็นนายกองรามัญ กรมอาษาทะมาตย์ กล่าวขานกันว่าเป็นทหารคู่พระทัยอีกคนหนึ่งของสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ต่อมาในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น นายมะโดดได้รับการแต่งตั้งให้เป็นพระยานครอินทร์ แล้วเลื่อนเป็นเจ้าพระยารามจตุรงค์หรือบางแ
ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นพระยานครอินทร์ แล้วเลื่อนเป็นเจ้าพระยารามจตุรงค์หรือบางแห่งก็เรียกว่าพระยารามัญวงษ์
อย่างไรก็ตาม จากหลักฐานทางโบราณวัตถุ สันนิษฐานกันว่าวัดนครอินทร์น่าจะสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย แรกเริ่มเดิมทีคงเป็นเพียงที่พักสงฆ์ที่ตั้งอยู่ทางฝั่งเหนือของคลองบางขุนเทียน มีหลักฐานที่ยังปรากฏอยู่คือกุฏิสงฆ์และศาลาท่าน้ำริมคลองบางขุนเทียนซึ่งผุพังเสื่อมสภาพไปตามกาลเวลา ยังพบพระพุทธรูปศิลาแลงปางนาคปรกและพระพุทธรูปหินแกะสลักตามแบบสุโขทัยและอยุธยา โดยพระพุทธรูปศิลาแลงปางนาคปรกนั้นในปัจจุบันประดิษฐานอยู่ภายในวิหารด้านข้างอุโบสถ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2360 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 27 เมตร ยาว 41 เมตร และได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2370
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2376 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในมีพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 80 นิ้ว สูง 130 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2376 เล่ากันว่าได้สร้างขึ้นจากองค์เดิมที่เป็นพระพุทธรูปศิลาแลงที่ได้อัญเชิญมาจากกรุงศรีอยุธยาพร้อมกับชาวมอญที่อพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานในเขตชุมชนตลาดขวัญและตลาดแก้วในสมัยสมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์ ชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อดำ ด้วยเหตุที่ครั้งหนึ่งชาวบ้านเผาสวนแล้วไฟเกิดลามมาไหม้ ถึงกระนั้นองค์พระก็ยังคงสมบูรณ์เหมือนเดิมทุกประการ มีเพียงรอยดำอยู่บ้างเท่านั้น
ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2370 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย 2 ชั้น หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น กุฏิสงฆ์เป็นอาคารไม้และและอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2376 ศาลาบำเพ็ญกุศลสร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก

รายนามเจ้าอาวาส

พระอธิการทับ (พระอุปัชฌาย์)
* พระอธิการสิงห์
* พระอธิการสุด
* พระอธิการแจ้ง
* พระอธิการสอน
* อธิการพันธุ์ พ.ศ. 2455–2462
* พระครูเล็ก ติสฺโส พ.ศ. 2462–2508 (พระอุปัชฌาย์)
* พระครูนนทไพโรจน์ พ.ศ. 2509–2526 (พระอุปัชฌาย์)
* พระมหาสุวัฒน์ ทีปสาโร พ.ศ. 2527–2554 (พระอุปัชฌาย์)
* พระอุดมวชิรเมธี (เจริญ ทนฺตจิตฺโต) พ.ศ. 2554–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดลากค้อน
วัดลากค้อน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านลากค้อน ตำบลราษฎร์นิยม อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี ปัจจุบันมีพระครูประสิทธิ์นันทธรรม (พีรศีล ฐานวีโร) เป็นเจ้าอาวาส
วัดลากค้อนตั้งวัดเมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2480 โดยนายป๋อและนางต่วน หรั่งช้าง อุทิศที่นาให้สร้างวัด 9 ไร่ พร้อมกับนายทองใบ สุขเทียบ อุทิศให้ 3 ไร่ นางแป้น น้อยนิตย์ อุทิศให้ 1 ไร่ และต่อมานายบุญชู สุขเทียบ อุทิศให้อีก 2 ไร่ 2 งาน รวมเป็น 15 ไร่ สร้างวัดตั้งแต่วันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2480 ต่อมานางเนียมได้อุทิศเรือนทำเป็นกุฏิเพื่อสร้างที่พักพระสงฆ์เป็นหลังแรก ในช่วงแรกมีผู้เรียกชื่อวัดนี้ว่า วัดอ่างแตก ตามชื่อหมู่บ้านอ่างแตกซึ่งเป็นที่ตั้งวัด ต่อมาเมื่อครั้งที่พระราชปรีชามุนี (เผือก ติสฺสถิโร) เจ้าอาวาสวัดโมลีและเจ้าคณะอำเภอบางบัวทอง (ในสมัยนั้นอำเภอไทรน้อยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอบางบัวทอง) ได้เดินทางมาที่วัดนี้ ท่านเห็นว่าวัดตั้งอยู่ริมคลองลากค้
หนึ่งของอำเภอบางบัวทอง) ได้เดินทางมาที่วัดนี้ ท่านเห็นว่าวัดตั้งอยู่ริมคลองลากค้อน จึงให้ชื่อวัดว่า "วัดลากค้อน" แทน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519
อาคารสำคัญของวัดประกอบด้วยอุโบสถ ลักษณะทรงไทย โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 และศาลาการเปรียญ ลักษณะทรงไทยโบราณ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2496 ทางวัดยังได้ให้ทางราชการตั้งโรงเรียนวัดลากค้อน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานนทบุรี เขต 2 บนเนื้อที่ 3 ไร่ 2 งาน 15 ตารางวา สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 ในสมัยที่พระอาจารย์สนุ่น ยุติโก เป็นเจ้าอาวาส

อ้างอิง
วัดเขาแก้ว
วัดเขาแก้ว อาจหมายถึง
* วัดเขาแก้ววรวิหาร จังหวัดสระบุรี
* วัดเขาแก้ว จังหวัดกาญจนบุรี
* วัดเขาแก้ว จังหวัดกำแพงเพชร
* วัดเขาแก้ว อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี
* วัดเขาแก้ว อำเภอโป่งน้ำร้อน จังหวัดจันทบุรี
* วัดเขาแก้ว อำเภอเมืองจันทบุรี จังหวัดจันทบุรี
* วัดเขาแก้ว อำเภอสอยดาว จังหวัดจันทบุรี
* วัดเขาแก้ว จังหวัดชัยนาท
* วัดเขาแก้ว จังหวัดชุมพร
* วัดเขาแก้ว จังหวัดตรัง
* วัดเขาแก้ว จังหวัดนครสวรรค์
* วัดเขาแก้ว จังหวัดระยอง
* วัดเขาแก้ว อำเภอเถิน จังหวัดลำปาง
* วัดเขาแก้ว อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง
* วัดเขาแก้ว อำเภอเทพา จังหวัดสงขลา
* วัดเขาแก้ว อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา
* วัดเขาแก้ว จังหวัดสุราษฎร์ธานี
* วัดเขาแก้ว จังหวัดอ่างทอง
* วัด
จังหวัดสงขลา
* วัดเขาแก้ว จังหวัดสุราษฎร์ธานี
* วัดเขาแก้ว จังหวัดอ่างทอง
* วัดเขาแก้ว จังหวัดอุตรดิตถ์
โรคแผลเปื่อยเพปติก
โรคแผลเปื่อยเพปติก ( ) คือการแตกที่เยื่อบุด้านในของกระเพาะอาหาร หรือในส่วนแรกของลำไส้เล็ก หรือบางครั้งเป็นในหลอดอาหารส่วนล่าง แผลเปื่อยในกระเพาะอาหารจะเรียกว่า แผลเปื่อยกระเพาะ (gastric ulcer) ถ้าเป็นในส่วนแรกของลำไส้จะเรียกว่า แผลเปื่อยลำไส้เล็กส่วนต้น (duodenal ulcer) อาการที่พบบ่อยที่สุดของแผลเปื่อยลำไส้เล็กส่วนต้นคือ ตื่นตอนกลางคืนโดยมีอาการปวดท้องส่วนบน และอาการปวดท้องส่วนบนจะดีขึ้นเมื่อรับประทานอาหาร ถ้าเป็นแผลเปื่อยกระเพาะ อาการปวดอาจแย่ลงเมื่อรับประทานอาหาร อาการปวดมักเป็นปวดแบบแสบร้อน หรือปวดตื้อ อาการอื่น ๆ ได้แก่ เรอ อาเจียน น้ำหนักลด หรือไม่อยากอาหาร ผู้สูงอายุประมาณหนึ่งในสามจะไม่มีอาการใด ๆ ภาวะแทรกซ้อนที่อาจเกิด เช่น เลือดออกใน
ู้สูงอายุประมาณหนึ่งในสามจะไม่มีอาการใด ๆ ภาวะแทรกซ้อนที่อาจเกิด เช่น เลือดออกในกระเพาะและลำไส้ ทางเดินอาหารทะลุ และการอุดตันของกระเพาะอาหาร โดยอาการเลือดออกเกิดขึ้นได้มากถึงร้อยละ 15 ของผู้ป่วยโรคนี้
วัดแสนเกษม
วัดแสนเกษม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองสิบสอง เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 20 ไร่ 3 งาน 60 ตารางวา ปัจจุบันมีพระมหานัทวุธ ณฏฺฐิโก ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดแสนเกษม เดิมเรียกว่า วัดสิบสาม โดยนายอำเภอแก้วและนางกล่ำซึ่งเป็นภรรยา ได้ถวายที่ดินสร้างวัดจำนวน 13 ไร่ 3 งาน 60 ตารางวา ได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2433 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2455 กาลเวลาผ่านไปสิ่งก่อสร้างมีความชำรุดทรุดโทรม ทางวัดได้ทำการบูรณปฏิสังขรณ์ ได้พัฒนาในทุกยุคเจ้าอาวาส และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งใหม่เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2518 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520
ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2520 หลังคาลด 3 ชั้น กุฏิสงฆ์จำนวน 10 หลัง มีทั้งอาคารที่เป็นไม้ ตึก และครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาการเปรียญ และหอสวดมนต์ ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระพุทธรูปหลวงพ่อเชียงแสน ปางสมาธิ หน้าตักกว้าง 2 ฟุต 8 นิ้ว สร้างโดยฝีมือช่างเชียงแสนยุคต้น
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์สี
* พระอาจารย์สุทธิ
* พระอาจารย์ปลอด
* พระอาจารย์อิ่ม
* พระอาจารย์สอน
* พระอาจารย์จูม
* พระสมุห์เกิด
* พระปลัดทอง (พ.ศ. 2474 - 2483)
* พระอาจารย์ชงค์ ผาสุกธรรม (พ.ศ. 2483 - 2486)
* พระอาจารย์ละออ เสือจุ้ย (พ.ศ. 2486 - 2488)
* พระครูพิพัฒน์เขมกิจ (พัฒน์ เขมโก) (พ.ศ. 2488 - 2540)
* พระครูเกษมกิจจานุกูล (วิเชียร อนุจารี) (พ.ศ. 2541 - 2555)
* พระครูสังฆรักษ์ สมบูรณ์ ฉนฺทธมฺโม (พ.ศ. 2555 - 2565)
* พระสมุห์อัมพร อคฺคธมฺโม (พ.ศ. 2565 - 2567)
* พระมหานัทวุธ ณฏฺฐิโก (พ.ศ. 2568 - ปัจจุบัน)

อ้างอิง
วัดแสนสุข (กรุงเทพมหานคร)
วัดแสนสุข เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงมีนบุรี เขตมีนบุรี กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 13 ไร่ ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 21 ไร่ 1 งาน 98 ตารางวา

วัดแสนสุขเป็นวัดโบราณ สร้างในสมัยกรุงธนบุรีประมาณ พ.ศ. 2315 โดยชาวบ้านร่วมใจกันสร้างขึ้นและตั้งชื่อว่า วัดแสนแสบ ตามนามท้องที่ตั้งวัดซึ่งติดกับคลองแสนแสบ ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2487 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดแสนสุข" และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2459 ได้เริ่มก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่จากหลังเดิมขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2523 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2527 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2528 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 13 เมตร ยาว 26.50 เมตร สร้างใหม่เมื่อ พ.ศ. 2523 กุฏิสงฆ์จำนวน 16 หลัง สร้างเป็นอาคารไม้ชั้นเดียวจำนวน 11 หลัง อาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น 5 หลัง ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ ศาลาบำเพ็ญบุญ และฌาปนสถาน ปูชนียวัตถุในพระอุโบสถมีพระพุทธชินราชจำลอง ขนาดหน้าตัก กว้าง 53 นิ้ว สูง 83 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2460 ภายในอุโบสถมีภาพเขียนสีน้ำมันพุทธประวัติ และมีมณฑปพระพุทธบาทจำลองอยู่หน้าพระอุโบสถ
รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูมีนนครธรรมภาณ (ปั่น)
* พระอาจารย์เป้า
* พระครูมีนนครธรรมภาณ (โหง)
* พระภิกษุฉุย เขมทสฺสี รักษาการแทนเจ้าอาวาส
* พระครูมีนธรรมภาณ (ฉุย)
* พระครูพิศิษฐ์ธรรมวาที รักษาการแทนเจ้าอาวาส
* พระมงคลปริยัติกิจ (อำพล อมฺพโล)

อ้างอิง
วัดแสมดำ
วัดแสมดำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงแสมดำ เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 7 ไร่ 26 ตารางวา ด้านทิศใต้ติดกับคลองสนามชัย ปัจจุบันพระครูอดุลนวการ (สำราญ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดแสมดำสร้างเมื่อ พ.ศ. 2400 ซึ่งมีพระอาจารย์เที่ยงเป็นผู้ปกครองดูแลวัด ชาวบ้านเรียกว่า วัดใหม่เที่ยงแท้ทรงศรัทธาธรรม ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดแสมดำ" ตามนามท้องที่วัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2508 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร วัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2516 มีโรงเรียนระดับประถมศึกษาตั้งอยู่ในพื้นที่วัด
ที่ดินวัดมีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า อาคารเสนาสนะมี อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 32.30 เมตร เป็นอุโบสถสร้างใหม่เมื่อ พ.ศ. 2500 ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย และมีพระพุทธรูปองค์เล็กอยู่รอบองค์พระประธานหลายองค์ กุฏิสงฆ์จำนวน 13 หลัง เป็นอาคารไม้ชั้นเดียว หอสวดมนต์คอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น ศาลาการเปรียญ ศาลาบำเพ็ญบุญและฌาปนสถาน

รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงปู่เที่ยง
* หลวงปู่น่วม
* พระอาจารย์รอด
* พระครูวิสุทธิคุณ
* พระครูอดุลนวการ (สำราญ)

อ้างอิง
วัดนิยมยาตรา
วัดนิยมยาตรา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนิยมยาตรา อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 13 ไร่ 68 ตารางวา
มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 15 ไร่ 3 งาน 20 ตารางวา

วัดนิยมยาตราได้สร้างเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2428 โดยมีนายหงิมและนางเหมือน ชื่นชม เป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด ได้มีนามตามท้องที่ตั้งวัด วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2478 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2497 ในด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม เริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2478 และมีหน่วย อ.ป.ต. ห้องสมุดตั้งอยู่ที่วัดนี้ นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนตั้งอยู่ติดต่อกับวัดทางทิศตะวันตก
พระอุโบสถกว้าง 15 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2495 ภายในเป็นที่ประดิษฐานพระประธานหน้าตักกว้าง 39 นิ้ว รวมถึงยังมีหลวงพ่อสิทธิมงคล เป็นพระพุทธรูปศิลปะรัตนโกสินทร์ ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 บูรณะเมื่อ พ.ศ. 2541 วัดยังมีระฆังมากกว่า 200 ใบ แขวนเรียงรายอยู่ภายในศาลาวัด

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์ เหม
* พระอาจารย์ บุตร
* พระอธิการ หา
* พระครูพินิจสมณคุณ (หลวงพ่อคำ) 
* พระครูสมุทรสาธุวัตร (หลวงพ่อบุญเลิศ จิรานนโท) 
* พระครูวินัยธรอนุชา วรุตตโม

อ้างอิง
วัดหอมศีล
วัดหอมศีล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางพลีน้อย อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ ทางทิศใต้จดคลองชวดปรง ทิศตะวันออกจดคลองหอมสิน ทิศตะวันตกจดคลองชวดปรง ปัจจุบันพระครูสุคนธ์กิจจานุยุต ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดหอมศีลตั้งวัดเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2525 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 เมษายน 2530 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร เดิมเป็นวัดร้างมาก่อน ไม่ปรากฏว่าสร้างในสมัยใด ยกวัดร้างขึ้นเป็นวัดมีพระสงฆ์เมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2524 โดยการนำของพระครูสังฆรักษ์สำรวย คมฺภีธมฺโม (ยศฐานในขณะนั้น) ได้บูรณะเสนาสนะต่าง ๆ ทั้งกุฏิ ศาลา อุโบสถ ฌาปนสถานและสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ จนได้รับวิสุงคามสีมาและได้ทำการผูกพัทธสีมาอุโบสถที่สร้างใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2530 ด้านการศึกษา ได้มีโรงเรียนสอนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2525 วัดหอมศีลตั้งชื่อจากหมู่บ้าน ซึ่งหมู่บ้านหอมศีลมีอยู่ 2 จังหวัด คือ ฉะเชิงเทราและสมุทรปราการ มีคลองหอมสินกั้นกลาง ว
ู่บ้านหอมศีลมีอยู่ 2 จังหวัด คือ ฉะเชิงเทราและสมุทรปราการ มีคลองหอมสินกั้นกลาง วัดหอมศีลในจังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบันมีชื่อว่า วัดสุคันธศีลาราม ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อขาว เป็นพระพุทธรูปเนื้อดินปั้น อายุประมาณ 200 ปี มีการบูรณะใหม่
วัดสโมสร (จังหวัดนนทบุรี)
วัดสโมสร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านหม่อมแช่ม ตำบลไทรใหญ่ อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี ปัจจุบันพระครูสถิตนันทสโมสร (วิเชียร กตปุญฺโญ) ซึ่งมีเชื้อสายมอญ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดสโมสรตั้งวัดเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2460 โดยชาวมอญจากอำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ กับชาวมอญจากจังหวัดสมุทรสาคร ได้ร่วมกันสร้างวัดขึ้น ชื่อว่า วัดสโมสรศรัทธาราม ภายหลังเจ้าคณะอำเภอบางบัวทองเห็นว่านามวัดยาวเกินไป จึงให้ตัดคำว่า "ศรัทธาราม" ออก เหลือเพียง "วัดสโมสร" ชาวบ้านเรียกว่า วัดหม่อมแช่ม หรือ วัดคลองหนึ่ง กล่าวกันว่า หม่อมแช่ม กฤดากร ได้จัดถวายที่ดิน 1 แปลง จำนวน 15 ไร่ ให้สร้างวัด
วัดสโมสรเป็นวัดมอญ มีเสาหงส์แสดงสัญลักษณ์ ยังคงใช้บทสวดมนต์และการทำสังฆกรรมทุกประเภทเป็นภาษามอญ มีกิจกรรมของชาวมอญในวันสงกรานต์ ได้แก่ การตักบาตรดอกไม้เข้าพรรษา การแห่หงส์ธงตะขาบ การปล่อยปลา การเล่นสะบ้าหนุ่มสาว และการแสดงมหรสพภาคกลางคืนเป็นต้น

อ้างอิง
วัดราษฎร์นิยม (จังหวัดนนทบุรี)
วัดราษฎร์นิยม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านราษฎร์นิยม ตำบลราษฎร์นิยม อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี

วัดราษฎร์นิยมตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2459 โดยชาวบ้านคลองราษฎร์นิยมซึ่งนำโดยนายบัว ลุประสงค์ ได้ร่วมกันสร้างวัดขึ้น ต่อมาพระครูประชาธรรมนาถได้รวบรวมทรัพย์ที่ได้รับการบริจาคจากชาวบ้าน ซื้อที่ดินเพิ่มอีก 45 ไร่ และนางปลีก วิลาวรรณ ได้ถวายที่ดินเพิ่มอีก 5 ไร่ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2468
อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 มีพระประธานปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 มีพระประธานปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 ภายในวัดยังมีศาลเจ้าแม่ท่าไชย มีพิธีการบายสีขึ้นสานทุกวันที่ 17 เมษายน ของทุกปี และเจดีย์ศรีราษฎร์นิยมซึ่งประดิษฐานรูปหล่อหลวงพ่อแฉ่ง ท่านได้สร้างวัตถุมงคลที่มีอานุภาพด้านเมตตาและแคล้วคลาด โดยเฉพาะยันต์หลวงพ่อแฉ่ง

อ้างอิง
วัดวิศิษฏ์บุญญาวาส
วัดวิศิษฏ์บุญญาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงทวีวัฒนา เขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร
วัดวิศิษฏ์บุญญาวาสเริ่มก่อร่างสร้างจากผืนที่ดินเปล่าที่ผู้มีจิตศรัทธาถวายแด่ท่านพระครูวิศิษฏ์บุญญาคม (อาจารย์ปู่บุญมา พุ่มมาลี) เจ้าอาวาสวัดเทพพล เขตตลิ่งชัน ณ ขณะนั้น แต่เนื่องด้วยที่ดินผืนนั้นอยู่ห่างไกลจากวัดเทพพล โดยตั้งอยู่ละแวกพุทธมณฑลสาย 2 ท่านพระครูวิศิษฏ์บุญญาคม (พระอาจารย์บุญมา) จึงเริ่มพัฒนาที่ดินผืนนั้นให้เป็นวัดแห่งใหม่ เพื่อเป็นกุศลและสาธารณประโยชน์แก่สาธุชนละแวกนั้น และได้ตั้งชื่อว่า "วัดวิศิษฏ์บุญญาวาส" ตามสมณศักดิ์ของท่าน ณ เพลานั้น ต่อมาได้รับการพัฒนาจนสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2522 มีหลวงพ่อเวียน เขมโก และคุณแม่หวิง ภู่นาค ได้ถวายที่ดินเพื่อสร้างวัดจำนวน 12 ไร่ 1 งาน 60 ตารางวา โดยมี เจ้าประคุณสมเด็จพระธีรญาณมุนี อดีตเจ้าอาวาสวัดปท
น 12 ไร่ 1 งาน 60 ตารางวา โดยมี เจ้าประคุณสมเด็จพระธีรญาณมุนี อดีตเจ้าอาวาสวัดปทุมคงคา เจ้าคณะภาค 1 เป็นประธานฝ่ายสงฆ์ นายสมัคร สุนทรเวช เป็นประธานฝ่ายฆราวาส ในการรับถวายที่ดินเพื่อสร้างวัด กระทรวงศึกษาธิการไ้ยกฐานเป็นวัดในพระพุทธศาสนาเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2525 วัดได้พัฒนามาตามลำดับ โดยมีหลวงพ่อเวียน เขมโก และคณะผู้มีจิตศรัทธาได้ร่วมกันก่อสร้างพัฒนา มีการสร้างศาลาทำบุญขึ้น 1 หลัง กุฏิสงฆ์เรือนไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศล เขื่อนคอนกรีตเสริมเหล็กที่ติดกับคลองด้านทิศตะวันตก รวมถึงถมดินปรับปรุงพื้นที่บางส่วนบริเวณวัด
หลังจากหลวงพ่อเวียน เขมโก ได้มรณภาพลงด้วยโรคหัวใจล้มเหลว คณะสงฆ์ คณะกรรมการวัดวิศิษฏ์บุญญาวาส ได้อาราธนาพระปลัดวัชรินทร์ อัคควโร สมัยที่ดำรงตำแหน่งเป็นรองเจ้าอาวาสวัดตะล่อม เขตภาษีเจริญ ให้มาปกครองดูแลวัด จนได้แต่งตั้งพระปลัดวัชรินทร์ อัคควโร มาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดวิศิษฏ์บุญญาวาส เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2537 เป็นต้นมา

บรรยากาศในบริเวณวัด มีความสงบร่มรื่น มีกุฏิสงฆ์ เป็นตึกไม้สร้างไว้เป็นหมู่แถวอย่างมีระเบียบ แม้จะเริ่มจากที่ดินว่างเปล่า และผู้ริเริ่มอยู่ไกลจากละแวกนั้น แต่ก็ได้รับการสร้างสำเร็จจนเป็นวัดที่สวยงาม เป็นที่สำหรับบำเพ็ญกุศลและสาธารณะกุศลแก่ผู้คนละแวกนั้นสืบมาจนทุกวันนี้

อ้างอิง
วัดอุทัยธรรมาราม (กรุงเทพมหานคร)
วัดอุทัยธรรมาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงลำปลาทิว เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร
วัดอุทัยธรรมารามเป็นวัดลำดับที่ 13 ในเขตลาดกระบัง ประวัติการสร้างวัด นายอุทัยและนางทองดี หุ่นอยู่ ถวายที่ดินจำนวน 8 ไร่ เพื่อสร้างวัด ประชาชนในพื้นที่ได้ช่วยกันสร้างสำนักสงฆ์ให้ชื่อว่า สำนักสงฆ์สารีบุตร ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2515 กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งวัดที่ถูกต้องตามกฏหมายเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2538 ผู้ขออนุญาตให้สร้างวัดคือ นายอุทัย หุ่นอยู่ โดยใช้นามวัดว่า "วัดอุทัยธรรมาราม" โดยมีพระครูสถิตปัญญาพิมล เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก และมีพระครูอุทัยธรรมวัตร (คงศักฐิ์ ปณฺฑิโต) เป็นเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2550
พื้นที่ภูมิประเทศบริเวณโดยรอบวัด เป็นที่ราบลุ่ม ประชากรมีอาชีพกสิกรรม ทำนา เลี้ยงปลา อาณาเขตมีพื้นที่ก่อสร้างเสนาสนะ จำนวน 8 ไร่

อ้างอิง
วัดอุดมธรรมวิมุตติ
วัดอุดมธรรมวิมุตติ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงทวีวัฒนา เขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร
วัดอุดมธรรมวิมุตติ เดิมมีชื่อว่า วัดอุดมธรรมโปษะกฤษณะวราราม ก่อตั้งขึ้นด้วยศรัทธาของศาสตราจารย์นายแพทย์อุดม โปษะกฤษณะ ถวายที่ดินจำนวน 3 ไร่ 2 งาน แด่พระราชพิพัฒนาทร (ถาวร จิตฺตถาวโร) ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดปทุมวนารามราชวรวิหาร เมื่อ พ.ศ. 2534 จึงได้นามวัดเดิมตามผู้ถวายที่ดิน วัดได้มีการพัฒนาปรับปรุงพื้นที่และสร้างเสนาสนะตามลำดับ เพื่อให้เป็นสถานที่สัปปายะในการปฏิบัติธรรมของพระสงฆ์ เป็นที่บำเพ็ญกุศลของประชาชนทั่วไป ปัจจุบันมีพระครูสังฆวิชัย (ชัยวัฒน์) เป็นประธานสงฆ์ดูแลประจำ อีกทั้งบรรดาทายาทของศาสตราจารย์นายแพทย์อุดม โปษะกฤษณะได้พร้อมใจกันจัดกฐินสามัคคีเพื่อทอดถวายเพื่อซื้อที่ดินเพิ่มเติมให้ครบ 6 ไร่ นายอภิราม โปษะกฤษณะได้ขออนุญาตสร้างวัด กระทรวง
่อซื้อที่ดินเพิ่มเติมให้ครบ 6 ไร่ นายอภิราม โปษะกฤษณะได้ขออนุญาตสร้างวัด กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัดที่ถูกต้องตามกฎหมายเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2563 โดยใช้นามวัดว่า "วัดอุดมธรรมวิมุตติ" อันมีความหมายว่า "วัดที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยธรรมของการหลุดพ้น"
วัดเจ็ดโคก
วัดเจ็ดโคก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางหญ้าแพรก อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 9 ไร่ 60 ตารางวา

วัดเจ็ดโคกสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2532 ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2543 โดยมีหลวงพ่อสุด ยโสธโร เป็นผู้ดำเนินการขออนุญาตสร้างวัดและตั้งวัด ที่มาของชื่อวัดมาจากการที่วัดมีเรือสำเภามาล่ม 7 ลำ และได้สร้างศาลไว้ 7 ที่ จึงเรียกว่า "เจ็ดโคก" ปัจจุบันก็มีศาลนั้นอยู่ที่เดิมจนถึงทุกวันนี้ ปัจจุบันมีพระอธิการสุข ยโสธโร เป็นเจ้าอาวาสนับตั้งแต่ พ.ศ. 2543
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ หอสวดมนต์กว้าง 20 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์จำนวน 4 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 15 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 1 หลัง สร้างด้วยไม้ อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ ศาลาหอฉัน และกุฏิรับรองอาคันตุกะ

อ้างอิง
วัดเกริน
วัดเกริน [เกฺริน] เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 1 บ้านเกริน ตำบลบางกะดี อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี
วัดเกรินตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2468 แต่หากพิจารณาลักษณะอุโบสถสภาพก่อนการปฏิสังขรณ์ซึ่งเป็นแบบมหาอุดและพระประธานที่ประดิษฐานอยู่ภายใน พออนุมานได้ว่าสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย อุโบสถปัจจุบันได้รับการปฏิสังขรณ์เมื่อ พ.ศ. 2547 เนื่องจากชำรุดทรุดโทรมมาก ทางวัดจึงกะเทาะปูนเก่าออก แต่ยังคงโครงสร้างและฐานรากเดิมไว้ ใต้ฐานอุโบสถมีท่อนซุงไม้สักเรียงรายรองรับอยู่ ซึ่งเป็นวิธีการสร้างอาคารบนพื้นที่ลุ่มน้ำท่วมถึง ส่วนพระประธานในอุโบสถเดิมปรากฏรอยคมเลื่อยปาดพระศอไปครึ่งหนึ่ง ทางวัดจึงบูรณะและปิดทองใหม่ทั้งองค์ หลังจากปฏิสังขรณ์อุโบสถแล้วเสร็จ ช่างหนุ่มสาวซึ่งเป็นอดีตนักศึกษาวิทยาลัยเพาะช่างได้เขียน
ิสังขรณ์อุโบสถแล้วเสร็จ ช่างหนุ่มสาวซึ่งเป็นอดีตนักศึกษาวิทยาลัยเพาะช่างได้เขียนจิตรกรรมเรื่องพุทธประวัติไว้บนผนังภายในโดยรอบ
ศาลาการเปรียญซึ่งเดิมตั้งอยู่กลางลานวัด เป็นอาคารไม้โถงยกพื้นสูง แต่ตัวอาคารอยู่ในสภาพทรุดโทรมมาก ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์เมื่อ พ.ศ. 2548 โดยตัดเสาส่วนที่ผุแล้วดีดขึ้นโดยย้ายมาตั้งที่ด้านข้างของลานวัด ยังมีกุฏิซึ่งเดิมสร้างเป็นแบบหมู่เรือนไทยภาคกลางตามประเพณีนิยม กุฏิของท่านพระครูนั้นแยกออกไปต่างหาก เคยพบซากของฐานเจดีย์หลายองค์บรรจุอัฐิเมื่อครั้งปรับพื้นที่ก่อสร้างกุฏิ ต่อมาได้ย้ายอัฐิเหล่านั้นไปบรรจุไว้ใต้ฐานพระประธานในศาลาการเปรียญ

อ้างอิง
วัดอินทร์
วัดอินทร์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านคลองบางใหญ่ ตำบลเสาธงหิน อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี

วัดอินทร์สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2253 ชุมชนวัดอินทร์สมัยโบราณเป็นชุมชนขนาดใหญ่ เนื่องจากมีวัดในบริเวณแถบนี้หลายวัด แต่ละวัดเป็นวัดขนาดใหญ่และมีเสนาสนะงดงามแทบทุกวัด แสดงให้เห็นถึงฐานะความเป็นอยู่ที่มั่นคงของคนโบราณ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2537
ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปเป็นพระประธานปางมารวิชัย สร้างด้วยหินทรายแดง ฐานชุกชีอ่อนโค้งท้องสำเภา ตกแต่งด้วยผ้าพิมพ์และลายปูนปั้นที่สูงค่ายิ่ง เป็นฝีมือช่างสมัยอยุธยาตอนปลาย ร่องรอยการลงรักปิดทองประดับกระจกแสดงให้เห็นถึงฝีมือช่างชั้นสูง อุโบสถหลังเก่าและวิหารเป็นอาคารเครื่องก่อทั้ง 2 หลัง เดิมหลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผากาบกล้วย ไม่เคลือบสีด้านหน้าด้านหลัง มีหลังคาซ้อน 2 ตอน หน้าบันเรียบไม่มีลวดลายเหมือนกันทั้ง 2 หลัง อุโบสถมีประตูเข้า 1 ประตู ส่วนวิหารนั้นเป็นรูปทรงแปดเหลี่ยม
วัดอินทร์มีพระเกจิอาจารย์ชื่อดัง ท่านได้สร้างตะกรุดอินทรบารมี โดยมอบปัจจัยทั้งหมดให้เป็นค่าบูรณปฏิสังขรณ์วัดและค่าก่อสร้างศาลาปฏิบัติธรรม และเนื่องจากเป็นวัดที่มีความสำคัญและมีบรรยากาศร่มรื่นอยู่ริมคลองบางใหญ่ จึงได้รับการจัดให้อยู่ในกำหนดการไหว้พระ 9 วัดของจังหวัดนนทบุรี

อ้างอิง
วัดป่าเรไร (จังหวัดนนทบุรี)
วัดป่าเรไร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านบางศรีเมือง ตำบลบางศรีเมือง อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี มีเนื้อที่ทั้งหมด 45 ไร่

วัดป่าเรไรเดิมมีนามว่า วัดป่า คงจะเรียกขานกันตามสภาพวัดที่อยู่ในป่า สันนิษฐานว่าสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2300 ในสมัยกรุงศรีอยุธยา กาลเวลาผ่านไปวัดขาดการทำนุบำรุงจึงกลายเป็นวัดร้าง ประมาณ 100 ปีต่อมาได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์และยกฐานะวัดร้างขึ้นเป็นวัดที่มีพระสงฆ์เมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2515 โดยให้มีนามวัดใหม่ว่า "วัดป่าเรไร" และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523
อาคารเสนาสนะสำคัญประกอบด้วยอุโบสถ ลักษณะทรงไทย กว้าง 90 เมตร ยาว 24 ตารางเมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 17.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 และกุฏิสงฆ์ ส่วนมากเป็นอาคารไม้และครึ่งตึกใต้ถุนโปร่ง ส่วนปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถปางสมาธิ พระโมคคัลลานะ และพระสารีบุตร นอกจากนี้ยังมีพระพุทธรูปปางต่าง ๆ ได้แก่ พระประธานศาลาปางมารวิชัย พระโมคคัลลานะ พระสารีบุตร หอสวดมนต์มีพระพุทธรูปปางมารวิชัยและปางสมาธิ พระยืนปางห้ามญาติ และพระปางสมาธิ (ที่พบก่อนบูรณะวัด)

อ้างอิง
วัดสำโรงกนุง
วัดสำโรงกนุง ( ) หรือ วัดสำโรงใน เป็นวัดที่เมืองพระตะบอง ประเทศกัมพูชา สร้างเมื่อ พ.ศ. 2243 สมัยเจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แบน) เจ้าเมืองคนแรกเคยมาทำพิธีบวงสรวงเวลาเกิดเหตุการณ์สำคัญและเคยสร้างวิหารไม้ไว้
วิหารของวัดสร้างเมื่อ พ.ศ. 2433 โดยพระยาอภัยภูเบศร (นอง) หน้าบันไม้แกะสลักทำแบบมุขประเจิด เจดีย์ทรงเครื่องแบบไทยทางซ้ายและขวาด้านหน้าอุโบสถ องค์เรือนธาตุประดับซุ้มทิศ ย่อมุมละเอียด (ย่อมุมไม้ยี่สิบสี่) สัดส่วนเจดีย์เหมือนสถาปัตยกรรมไทยสมัยอยุธยาตอนปลาย อุโบสถสร้างขึ้นโดยเจ้าพระยาอภัยภูเบศรทดแทนหลังเดิมที่สร้างจากไม้ เจดีย์บรรจุอัฐิของคนตระกูลอภัยภูเบศร 11 โกศ นอกจากนั้นยังพบตราพานแว่นฟ้าเดี่ยวบรรจุสมุดใบข่อยบนประตูด้านหลังของวัด บ้างสันนิษฐานว่าเป็นพานรัฐธรรมนูญของไทย เนื่องจากไม่มีรัศมีเปล่งออก มีความเป็นไปได้ว่าเป็นศิลปะคณะราษฎรที่ได้ขยายอิทธิพลเข้าสู่พระตะบองมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2483
ในสมัยเขมรแดง วัดสำโรงกนุงได้ถูกยึด ได้ใช้พื้นที่วัดเป็นที่คัดแยกแรงงาน เป็นเรือนจำและทุ่งสังหาร ในวัดมีหลุมศพมากมาย มีผู้คนตายไปนับร้อยนับพันคน
อ้างอิง
วัดด็อมเร็ยซอ
วัดด็อมเร็ยซอ ( ) หรือ วัดช้างเผือก เป็นวัดที่เมืองพระตะบอง จังหวัดพระตะบอง ประเทศกัมพูชา สร้างเมื่อ พ.ศ. 2447 โดยเจ้าพระยาอภัยภูเบศร (ชุ่ม) ซึ่งขณะนั้นดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าพระยาคทาธรธรณินทร์ เจ้าเมืองพระตะบอง กล่าวกันว่าเป็นวัดพี่น้องกับวัดแก้วพิจิตร จังหวัดปราจีนบุรี ประเทศไทย

ประวัติ
ที่มาการสร้างวัดเนื่องจากคุณหญิงสอิ้ง ภรรยาเอกของเจ้าพระยาอภัยภูเบศรล้มป่วย ได้ไปบนว่าถ้าหายป่วยแล้วจะสร้างวัด เมื่อท่านหายป่วยแล้ว เจ้าพระยาอภัยภูเบศรและคุณหญิงสอิ้งจึงสร้างวัดนี้ขึ้น หลังจากคุณหญิงสะอิ้งเสียชีวิตได้นำอัฐิของท่านมาบรรจุในเจดีย์ที่วัดแห่งนี้ โดยมีช่างผู้ควบคุมการก่อสร้างชื่อ เจียงโตว
ในปี พ.ศ. 2563 รัฐบาลไทยส่งเงินสนับสนุนบูรณะกุฏิโบราณของวัดจำนวน 10,000 ดอลลาร์สหรัฐ

อุโบสถ
อุโบสถก่ออิฐถือปูนทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดยาว 11 ห้องเสา กว้าง 5 ห้องเสา ตั้งบนฐานยกพื้นสูงสองชั้น โดยมีเสมานั่งแท่นประจำทั้งแปดทิศ ทำหน้าที่กำหนดเขตพัทธสีมา ทั้งหมดนี้ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว มีซุ้มประตูเข้าออกประจ่าย่านกลางของกำแพงแก้วทั้ง 4 ทิศ พื้นที่ภายในอาคารอุโบสถที่ล้อมรอบด้วยผนังก่ออิฐ มีขนาด 7 ห้องเสา พื้นที่นอกผนังก่ออิฐบนชาลายกพื้นของอุโบสถ
อุโบสถประดับด้วยลวดลายปูนปั้นทั้งภายในและภายนอกไม่ว่าจะเป็นที่หน้าบัน หัวเสา ซุ้มประตู และหน้าต่าง เป็นงานปูนปั้นลงสีฝีมือวิจิตรพิสดาร ทั้งงานประติมากรรมในแบบนูนต่ำ นูนสูง และลอยตัว เช่น งานปูนปั้นนูนต่ำลวดลายดอกไม้ที่ประดับอยู่ที่ฐานวางพระพุทธรูป งานปูนปั้นเรื่อง รามเกียรติ์ นูนสูงบริเวณระเบียงทางเดินด้านนอก (ด้านล่าง) งานปูนปั้นครุฑลอยตัวเพรียวลมประดับหัวเสาแต่ละต้นที่เป็นประติมากรรมลอยตัวปั้นได้อย่างละเอียดอ่อนช้อย งานปูนปั้นพระเวสสันดรทรงช้างเผือกปัจจัยนาเคนทร์ (พญาปัจจัยนาค) มีพราหมณ์เมืองคลิงคราชเข้ามากราบขอพญาช้างปัจจัยนาค งานปูนปั้นเรื่องราวการสัประยุทธ์ระหว่างพระรามกับทศกัณฐ์บริเวณด้านหน้าพระอุโบสถ และระหว่างพระลักษณ์กับอินทรชิตบริเว
หว่างพระรามกับทศกัณฐ์บริเวณด้านหน้าพระอุโบสถ และระหว่างพระลักษณ์กับอินทรชิตบริเวณด้านหลังโบสถ์ ภายในอุโบสถมีพระพุทธรูปประธาน มีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวพุทธประวัติในแบบมีความลึกสามมิติ ช่างวาดรูประบุว่าชื่อ "เอ็น เปรย เจีย" ซึ่งเคยมาศึกษาเขียนรูปที่ประเทศไทย
นอกจากนั้น บริเวณเหนือกรอบประตูด้านหน้าและหลังอุโบสถยังมีการทำปูนปั้นตราแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวแห่งราชอาณาจักรสยาม

ถัดจากพระอุโบสถไปทางตะวันตกเป็นที่ตั้งของศาลาการเปรียญและโรงครัวของวัด

อ้างอิง
วัดแทนวันดีเจริญสุข
วัดแทนวันดีเจริญสุข เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ตั้งตั้งฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่เลขที่ 48 ถนนท่าข้าม 6/1 แขวงแสมดำ เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร มีเนื้อ ที่ทั้งหมด 9 ไร่ 1 งาน 30 ตารางวา

วัดแทนวันดีเจริญสุข เป็นวัดที่สร้างใหม่ ซึ่งเริ่มจากเป็นสำนักสงฆ์แทนวันดีเจริญสุข สร้างด้วยทุนทรัพย์ของตาเจริญ แทนวันดี พร้อมด้วยลูกหลาน ญาติมิตร และผู้มีจิตศรัทธาในพระพุทธศาสนา เริ่มสร้างกุฏิ 2 ชั้น 2 หลัง และห้องน้ำ 8 ห้อง ด้านหลังของกุฏิ เมื่อ วันเสาร์ ที่ 12 กรกฎาคม 2546 และได้วางรากฐาน
ลงเสาเข็มศาลาการเปรียญ กว้าง 19 เมตร ยาว 45 เมตร สูง 3 ชั้น เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 19 กุมภาพันธ์ 2547 ด้วยเหตุที่ลูกหลานในสกุลแทนวันดี มีจิตศรัทธาเลื่อมใสในจริยาวัตรของหลวงพ่อปัญญานันทะ (พระพรหมมังคลาจารย์) ซึ่ง อดีตเจ้าอาวาสวัดชลประทานรังสฤษดิ์ ตำบลบางตลาด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี จึงได้ถวายที่ดินแปลงนี้ 9 ไร่ 1 งาน 30 ตารางวา เพื่อสร้างวัด หลวงพ่อปัญญานันทะ จึง ได้มอบหมายให้ท่านอาจารย์ พระมหาทวีป กตปุญฺโญ พร้อมพระ 9 รูป มาอยู่เพื่อนำประชาชนปฏิบัติธรรมตั้งแต่วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2548 ปัจจุบัน พระมหาทวีป กตปุญฺเโญ ได้รับพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ พระราชทานสมณศักดิ์เป็น พระครูภาวนาสิริวัฒน์ วิ.,ดร. (เป็นพระครูชั้นเอกพิเศษ เทียบเท่าเจ้าอาวาสพระอารามห
พระครูภาวนาสิริวัฒน์ วิ.,ดร. (เป็นพระครูชั้นเอกพิเศษ เทียบเท่าเจ้าอาวาสพระอารามหลวง สาย วิ.ย่อมาจากพระวิปัสสนาจารย์ ดร. ย่อ มาจาก ด็อกเตอร๊จบการศึกษาปริญญาเอก หลักสูตรพระไตรปิฎกศึกษา จากมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย) เป็นเจ้าอาวาสวัดแทนวันดีเจริญสุข ซึ่งวัดนี้ ได้รับอนุญาต ยกให้เป็นวัดถูกต้องตามกฏหมาย เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559
เสนาสนะ มีศาลาการเปรียญ กว้าง 19 เมตร 
ยาว 45 เมตร สูง 3 ชั้น อาคารชั้น 1 จัดเป็นห้องประชุมเอนกประสงค์ ชั้น 2 เป็นห้องพักผู้ปฏิบัติธรรมและเป็นที่เจริญภาวนา 
ชั้น 3 เป็นห้องประชุมและที่พัก
อุโบสถ เป็นสถานที่ประกอบสังฆกรรมสำคัญทางพระพุทธศาสนา มีการทำวัตร สวดมนต์ เป็นที่พิธีทำสังฆกรรม เช่นอุปสมบทแก่กุลบุตร ผู้มีจิตศรัทธา ทำพิธีกรานกฐิน อุโบสถหลังนี้ ขนาดกว้าง 9 เมตร ยาว 24 เมตร พระประธานปางสมาธิ พื้นอุโบสถเป็นไม้สักทอง หอระฆัง ฐานกว้างและยาวด้านละ 4 เมตร 3 ชั้น ความสูง 16 เมตร เป็นที่ประดิษฐานระฆัง ฆ้อง กลอง เขตสังฆาวาสอยู่ทางด้านตะวันตกเฉียงเหนือของศาลาการเปรียญและเขตนี้มีกุฏิสงฆ์หลายหลัง ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระพุทธสีหไสยาสน์ ซึ่งเป็นพระพุทธรูปปางบรรทม สร้างด้วยหินทรายสีเขียว องค์พระความยาว 5.20 เมตร กว้าง 1.50 เมตร มี น้ำหนัก 15 ตัน พระพุทธลีลาประชาปีติ เป็นพระพุทธรูปปางพุทธลีลา สร้างด้วยหินทรายสีเขียว ความสูง 2.60 เมตร พระมหากั
ีติ เป็นพระพุทธรูปปางพุทธลีลา สร้างด้วยหินทรายสีเขียว ความสูง 2.60 เมตร พระมหากัจจายนะ เป็นพระที่สร้างจากหินทรายขาวอมชมภู หน้าตัก 2.30 เมตร สูง 5.90 เมตร
วัดละมุด (จังหวัดสมุทรสงคราม)
วัดละมุด หรือ วัดละมุดสุทธาวาส เป็นวัดโบราณไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2146 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2154 แต่เดิมวัดนี้สร้างเป็นเรือนไม้ทั้งสิ้น ทั้งอุโบสถ กุฏิสงฆ์ หอฉัน หอสวดมนต์ ต่อมาได้ผุพังตามกาลเวลา ทางวัดจึงสร้างอุโบสถใหม่ ก่ออิฐถือปูน แต่ยังรักษาสภาพทรวดทรงเดิมเอาไว้ คือ อุโบสถมีลักษณะเป็นโบสถ์มหาอุต มีประตูด้านหน้าประตูเดียว กุฏิสงฆ์ส่วนหนึ่งยังรักษาสภาพเดิมไว้ อีกส่วนสร้างใหม่แต่ยังมีลักษณะของวัดโบราณ ภายในอุโบสถมหาอุต ประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย ใบเสมาคู่ และยังมีพระพุทธรูปหล่อทองเหลือง ปางมารวิชัย ที่หอสวดมนต์
อุโบสถ มีหลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ด้านข้างมีชายคาปีกนกโดยรอบ เจดีย์บรรจุอัฐิเจดีย์ก่ออิฐถือปูนย่อมุมไม้สิบสองตั้งอยู่บนฐานเขียงมีระเบียงขนาดเล็กล้อมรอบ ฐานเจดีย์เป็นฐานสิงห์ซ้อนกัน 3 ชั้น โบราณวัตถุของวัด คือ จารึกบนกระดานชนวนอยู่ในกรอบไม้ แขวนอยู่ในกุฏิสงฆ์เป็นอักษรบาลี ตัวสีทอง มีจำนวน 3 แผ่น ตู้พระธรรมตู้ไม้สี่เหลี่ยม ขาหมูสี่เหลี่ยม เขียนลายรดน้ำเป็นรูปรามเกียรติ์ ศิลปะสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ หลักหินลักษณะเป็นแท่งหินสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ ปักเรียงอยู่บริเวณด้านหน้าวัดติดกับแม่น้ำ สันนิษฐานว่าเป็นหลักเขตแสดงเขตวิสุงคามสีมา

อ้างอิง
วัดยกกระบัตร
วัดยกกระบัตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลยกกระบัตร อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 46 ไร่

วัดยกกระบัตรตั้งเมื่อ พ.ศ. 2472 ผู้สร้างวัดคือ หมอมราชวงศ์จันทร์ เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา เมื่อ พ.ศ. 2470 เดิมชื่อว่า วัดคลองยกบัตร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2490 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร จากนั้นพระอธิการคุ้มได้ทำการก่อสร้างอุโบสถด้วยเสาไม้จริง หลังคามุงด้วยจาก และเปลี่ยนชื่อวัดใหม่เป็น "วัดยกกระบัตร"
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 23 เมตร ยาว 35 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญกว้าง 15 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์กว้าง 15 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ 2 หลัง และตึก 4 หลัง วิหารกว้าง 12 เมตร ยาว 30 เมตร เป็นอาคารไม้ทรงไทย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 15 เมตร ยาว 35 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทย ปูชนียวัตถุได้แก่ พระประธานพรสร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 พระพุทธรูปรัตนะ รูปหล่ออดีตเจ้าอาวาสสร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 และรอยพระพุทธบาทจำลองสร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 วัดมีการจัดงานประจำปีปิดทองหล
วัดไผ่ล้อม (จังหวัดนนทบุรี)
วัดไผ่ล้อม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านเสาธงทอง ตำบลเกาะเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี
ประวัติ
วัดไผ่ล้อมเป็นวัดโบราณที่สร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา อาจเป็นวัดเก่าแก่ที่สุดวัดหนึ่งบนเกาะเกร็ด แต่ได้เป็นวัดร้างไปตั้งแต่ พ.ศ. 2308 เนื่องจากพม่าเข้าตีและยึดเมืองนนทบุรี จากนั้นเข้าตีกรุงศรีอยุธยาได้เมื่อ พ.ศ. 2310 จึงไม่มีพระสงฆ์และชาวบ้านดูแลวัด จนกระทั่งเมื่อ พ.ศ. 2317 ได้มีชาวมอญมาบูรณปฏิสังขรณ์วัดขึ้นใหม่ (อย่างไรก็ดี ข้อมูลจากกรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2313) จนเมื่อวัดมีสภาพทรุดโทรมมากเพราะมีชาวบ้านไม่มาก ประกอบกับวัดถูกทิ้งร้างมานาน อำแดงแตนได้ทำการบูรณปฏิสังขรณ์ อุโบสถ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2446 เนื่องจากที่ตั้งวัดอยู่กลางระหว่างวัดมอญอีก 2 วัด คือวัดปรมัยยิกาวาสและวัดเสาธงทอง
่องจากที่ตั้งวัดอยู่กลางระหว่างวัดมอญอีก 2 วัด คือวัดปรมัยยิกาวาสและวัดเสาธงทอง คนมอญจึงเรียกวัดไผ่ล้อมในภาษามอญว่า เภี่ยะโต้ แปลว่า "วัดกลาง"
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2313 ภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2313 ภายนอกมีกำแพงแก้ว ของเดิมก่ออิฐถือปูนเป็นกำแพงเตี้ยแบบกำแพงบัวหลังเจียด แต่ชำรุดมาก ได้สร้างกำแพงคอนกรีตสูง และมีซุ้มประตูกำแพงแก้วทั้งด้านหน้าและด้านหลังอุโบสถ ด้านหลังอุโบสถเดิมมีพระธาตุรามัญเจดีย์ขนาดใหญ่แต่ชำรุดปรักหักพัง ทางวัดได้สร้างพระเจดีย์องค์ใหม่ครอบองค์เจดีย์เดิม องค์พระเจดีย์ประดิษฐานอยู่บนฐานใหญ่ รอบฐานในทิศทั้งแปดมีซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปประจำวัดแบบมอญ มีกำแพงแก้วล้อมรอบพระธาตุรามัญเจดีย์ ทางด้านทิศตะวันออกและทิศตะวันตกมีซุ้มประตูแบบมอญทั้งสองด้าน ด้านหน้าอุโบสถยังมีเจดีย์มอญขนาดย่อม 2 องค์ องค์ระฆังมีรูปทรงกลมคล้ายบาตรคว่ำ มีลายปูนป
าอุโบสถยังมีเจดีย์มอญขนาดย่อม 2 องค์ องค์ระฆังมีรูปทรงกลมคล้ายบาตรคว่ำ มีลายปูนปั้นปิดลายใบเทศประดับรอบองค์ระฆัง อยู่บนฐานสี่เหลี่ยมย่อมุม มีปลียอดแบบเจดีย์มอญทั่วไป มีการบูรณะในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว หอระฆังเป็นเครื่องไม้ทั้งหมด หลังคาจัตุรมุขหน้าบันจำหลักลายก้านขด และรูปเสมากลางหน้าบันมีความสวยงาม ทั้งหอสวดมนต์ หมู่กุฏิ และหอระฆังอยู่ในสภาพที่ทรุดโทรมมาก
วัดเพลง (อำเภอเมืองนนทบุรี)
วัดเพลง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านไทรม้าใต้ ตำบลไทรม้า อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี
วัดเพลงเป็นวัดในสมัยกรุงศรีอยุธยาที่ถูกทิ้งร้างไปประมาณ 200 ปี ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2527 ขณะที่หลวงพ่อครูบาศรีนวล ธมฺมาวุโธ กำลังเจริญกรรมฐาน ได้เกิดนิมิตเห็นว่าสมเด็จพระพุทธเจ้าหลวงทรงนิมนต์ท่านไปบูรณะวัดร้างแห่งหนึ่ง ใน พ.ศ. 2529 ท่านจึงเดินธุดงค์มาจากจังหวัดเชียงใหม่สู่เมืองใต้เพื่อค้นหาวัด จนได้มาพบวัดนี้และเชื่อมั่นว่าเป็นวัดในนิมิตดังกล่าว จึงปักหลักพักค้างมาตั้งแต่ปีนั้นก่อนที่จะบูรณะซ่อมแซมและสร้างอุโบสถใหม่ แต่หลังจากหลวงพ่อครูบาศรีนวลมรณภาพ วัดก็ถูกปล่อยทิ้งไว้โดยไม่มีการพัฒนา ทำให้ถาวรวัตถุที่สร้างขึ้นผุพังสึกกร่อนเสียหายไปตามกาลเวลา กระทั่งเมื่อกลางปี พ.ศ. 2553 พระธรรมกิตติมุนี (สาย ฐานมงฺคโล) เจ้าคณะจังหวัดนนทบุรีและเจ้าอาวาสวัดเฉลิมพ
2553 พระธรรมกิตติมุนี (สาย ฐานมงฺคโล) เจ้าคณะจังหวัดนนทบุรีและเจ้าอาวาสวัดเฉลิมพระเกียรติวรวิหาร แต่งตั้งให้พระครูสังฆรักษ์ประสิทธิ์ สิทฺธิโก ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดโบสถ์ดอนพรหม มาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดเพลง ด้วยท่านเป็นพระนักพัฒนา ข้อมูลจากกรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัด (ครั้งใหม่) เมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2530 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2543
จุดเด่นของวัดเพลงคือ อุโบสถสีชมพู โดยทาสีนี้ด้วยความศรัทธาในพระบารมีของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (เนื่องจากสีชมพูเป็นสีประจำพระองค์) นอกจากนั้นบริเวณวัดยังมีพระบรมรูปรัชกาลที่ 5 และประดิษฐานหลวงพ่อโต เป็นพระพุทธรูปสูงปางมารวิชัย ทำด้วยหินทรายแดง หุ้มปูนลงรักปิดทอง หน้าตักกว้าง 3 ใน 4 ของความกว้างพระอุโบสถ พระพุทธลักษณะของพระพักตร์ พระโอษฐ์ และพระเกศเป็นพระพุทธรูปศิลปะสมัยอู่ทอง

อ้างอิง
วัดราษฎร์ประคองธรรม
วัดราษฎร์ประคองธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านคลองอ้อม ตำบลเสาธงหิน อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระกิตติวชิรธาดา (วิทยา มหาวีโร (เพ็ชรปาน))

วัดราษฎร์ประคองธรรมมีประวัติการสร้างย้อนไปถึง พ.ศ. 2256 ในสมัยอยุธยาตอนปลาย แต่สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างขึ้นก่อนหน้านี้อีก แต่ขาดการทำนุบำรุงจึงมีสภาพทรุดโทรม ไม่มีพระสงฆ์จำพรรษา จนชาวบ้านเรียก วัดค้างคาว ต่อมาใน พ.ศ. 2493 หมอแดง พุ่มเล็ก และชาวบ้านได้บูรณะพัฒนาให้เจริญรุ่งเรืองและเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดราษฎร์ประคองธรรม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2505
ภายในวัดเป็นที่ประดิษฐานหลวงพ่อโต (ซำปอกง) และพระพุทธไสยาสน์ (หลวงพ่อพระนอน) ความยาว 32 เมตร ถือว่าเป็นวัดที่มีพระนอนองค์ใหญ่ที่สุดในจังหวัดนนทบุรี จุดเด่นอีกอย่างหนึ่งคือ ศาลาพระนอนที่ด้านบนนั้นจำลองพระธาตุ 3 นคร ได้แก่ พระธาตุหริภุญชัย พระธาตุพนม และพระปฐมเจดีย์

ในช่วงการระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศไทย วัดราษฎร์ประคองธรรมช่วยจัดการศพ โดยไม่มีค่าใช้จ่าย ตั้งแต่ค่ารถ ค่าเผา ถึงค่าจัดการ จากข้อมูลเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2564 เคยเผาสูงสุดมากสุดวันละ 8–9 ศพ

อ้างอิง
วัฒนธรรมแคนเซิล
เป็นตัวอย่างบุคคลที่ "ถูกแคนเซิล" เนื่องจากความเห็นต่อบุคคลข้ามเพศ ]]
วัฒนธรรมแคนเซิล หรือ วัฒนธรรมคอลเอาต์ เป็นการขับออกจากสังคม (ostracism) แบบสมัยใหม่ ซึ่งมีการผลักไสบุคคลออกจากแวดวงสังคมหรือวิชาชีพ โดยอาจเป็นแบบออนไลน์ บนสื่อสังคม หรือส่วนบุคคล ซึ่งบุคคลที่ถูกขับออกจากสังคมในลักษณะนี้จะเรียกว่า "ถูกแคนเซิล" (cancelled)

แนวคิดของวัฒนธรรมแคนเซิลเป็นลักษณะหนึ่งของวัฒนธรรมคอลเอาต์ ซึ่งเป็นการคว่ำบาตร (boycotting) รูปแบบหนึ่งต่อบุคคล (ซึ่งปกติเป็นผู้มีชื่อเสียง) ที่ได้กระทำหรือพูดในเชิงที่น่าตั้งคำถามหรือเป็นที่ถกเถียง

ผู้ที่ถูกแคนเซิลอาจทำให้เสียชื่อเสียงและรายได้อย่างกู้คืนได้ยาก
คำนี้มักใช้ในความหมายเชิงลบ และมักใช้ในการถกเถียงเกี่ยวกับเสรีภาพในการพูดและการตรวจพิจารณา อดีตประธานาธิบดีสหรัฐ บารัก โอบามา กล่าวว่า "คนทำสิ่งดี ๆ ก็มีข้อบกพร่องได้" และดอนัลด์ ทรัมป์ อ้างว่า วัฒนธรรมนี้ไม่ต่างจากเผด็จการเบ็ดเสร็จ คือใช้เป็นอาวุธทางการเมืองเพื่อลงโทษและทำให้บุคคลอับอาย ตลอดจนหวังให้เขายอมจำนน

ดูเพิ่ม
* บัญชีดำ
* ศัตรูของประชาชน
* ความถูกต้องทางการเมือง
* บุคคลไม่พึงปรารถนา
* การกีดกันทางสังคม
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
วัดสังแก
วัดสังแก ( ) เป็นวัดตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำสังแกในเมืองพระตะบอง ประเทศกัมพูชา สร้างโดยเจ้าพระยาคทาธรธรณินทร์ (เยีย) เจ้าเมืองพระตะบองคนที่ 7 (พ.ศ. 2407–2435) ซึ่งด้านหน้า จะเป็นสถูปเจดีย์คู่สำหรับบรรจุอัฐิธาตุของเจ้าเมืองและภริยา (หม่อมทับทิม) จากเอกสารประวัติศาสตร์กัมพูชาได้บันทึกไว้ว่า ในวันสงกรานต์ทุกปีข้าราชการทั้งหมดจะต้องมาทำพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยาที่วัดสังแก เพื่อแสดงความจงรักภักดีต่อเจ้าเมืองพระตะบองและจงรักภักดีต่อพระเจ้ากรุงสยาม
อุโบสถเป็นแบบจั่วเปิด มีระเบียงล้อมรอบตัวเรือนอุโบสถ มีเสาพาไลที่มีลักษณะรูปทรงเหมือนกับเสาสี่เหลี่ยม เป็นเสาในรูปทรงสี่เหลี่ยมตั้งอยู่บนฐานพาไล ทำเป็นลายกรอบกระจกประดับตามด้านทั้ง 4 ของเสา ด้านปลายเสามีประดับเป็นบัวหัวเสาที่มีลักษณะแบบตะวันตก ซึ่งประกอบไปด้วย เส้นลูกแก้วที่รองรับส่วนบนที่เป็นลายใบไม้อย่างตะวันตกที่รู้จักว่าเป็นลายใบไม้แบบใบอะแคนตัส ถัดไปเป็นชั้นประดับที่เป็นบัวหงาย สันนิษฐานว่า เป็นการผสมผสานลักษณะเสาของท้องถิ่นมีรูปทรงสี่เหลี่ยมกับงานประดับตกแต่งแบบเสาแบบคอรินเทียนของศิลปะตะวันตก ซุ้มประตูอุโบสถมีหน้าบันในรูปวงโค้งและไม่มีการเจาะช่องใด ๆ รูปแบบโครงสร้างหลังคาอุโบสถมีความคล้ายคลึงกับโครงสร้างหลังคาพระอุโบสถวัดสุทัศนเทพวราราม
ไวน์ฝรั่งเศส
ในบูร์กอญ หมู่บ้านที่เป็นแหล่งผลิตไวน์ราคาแพงที่สุดบางชนิดของฝรั่งเศส]]

ไวน์ฝรั่งเศส มีการผลิตทั่วทั้งประเทศฝรั่งเศสในปริมาณระหว่าง 50 ถึง 60 ล้านเฮกตาร์ต่อปี หรือ 7–8 พันล้านขวด ฝรั่งเศสเป็นหนึ่งในผู้ผลิตไวน์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกร่วมกับภูมิภาคที่ผลิตไวน์ในอิตาลี สเปน และสหรัฐ ไวน์ฝรั่งเศสนั้นเก่าแก่และสามารถย้อนรอยประวัติศาสตร์ไปได้ถึงศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสต์ศักราช โดยหลายภูมิภาคของฝรั่งเศสมีประวัติการทำไวน์มาตั้งแต่สมัยโรมัน ไวน์ที่ผลิตมีตั้งแต่ไวน์ราคาแพงที่ส่งขายยังต่างประเทศ ไปจนถึงไวน์ราคาพอประมาณที่มักพบเห็นได้เฉพาะในฝรั่งเศสอย่างไวน์มาร์ญาในช่วงหลังสงคราม
แนวคิดสำคัญสองประการของไวน์ฝรั่งเศสที่ทำให้ไวน์ดีกว่าเดิมได้แก่แนวคิดแตรัวร์ซึ่งเชื่อมโยงลักษณะของไวน์กับสถานที่ที่ปลูกองุ่นและผลิตไวน์ และระบบอาแปลาซียงดอรีฌีนกงโทรเล (อาโอเซ) ซึ่งถูกแทนที่ด้วยระบบอาแปลาซียงดอรีฌีนพรอเตเฌ (อาโอเป) ใน ค.ศ. 2012 กฎอาแปลาซียงกำหนดว่าองุ่นพันธุ์ใดและแนวปฏิบัติในการผลิตไวน์ใดบ้างที่ได้รับการอนุมัติสำหรับการจำแนกประเภทในแต่ละเครื่องหมายแหล่งกำเนิดซึ่งกำหนดตามเขตภูมิศาสตร์ในประเทศฝรั่งเศสและอาจครอบคลุมภูมิภาค หมู่บ้าน หรือไร่องุ่นมากกว่าหนึ่งแห่ง
ฝรั่งเศสเป็นแหล่งกำเนิดขององุ่นหลายสายพันธุ์ (เช่น กาแบร์แนโซวีญง, ชาร์ดอแน, ปีโนนัวร์, โซวีญงบล็อง, ซีรา) ซึ่งปัจจุบันมีการปลูกกันทั่วโลก รวมทั้งเป็นแหล่งกำเนิดวิธีการทำไวน์และรูปแบบของไวน์ซึ่งได้รับการการนำไปใช้ในประเทศอื่น ๆ แม้ว่าผู้ผลิตบางรายจะได้รับประโยชน์จากราคาที่สูงขึ้นและความต้องการไวน์ชื่อดังจากบูร์กอญและบอร์โดที่เพิ่มขึ้นในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา แต่อุตสาหกรรมไวน์ของฝรั่งเศสกลับประสบปัญหาการบริโภคที่ลดลงภายในประเทศ ส่วนภายนอกประเทศก็ต้องแข่งขันกับไวน์โลกใหม่จำนวนมาก

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
เพลงชาติจักรวรรดิออตโตมัน
จักรวรรดิออตโตมันใช้เพลงชาติมาตั้งแต่การก่อตั้งในช่วงปลายคริสตศตวรรษที่ 13 แต่ไม่ได้ใช้เพลงเฉพาะหรือเพลงชาติจนกระทั่งคริสตศตวรรษที่ 19 ในรัชสมัยมาฮ์มุดที่ 2 เมื่อมีการจัดวงดุริยางค์ของจักรวรรดิและทหารการให้เป็นแบบตะวันตก จูเซ็ปเป โดนีเซ็ตตี (Giuseppe Donizetti) หรือมีชื่อในจักรวรรดิออตโตมันว่า โดนีเซ็ตตี พาชา (Donizetti Pasha) หัวหน้าฝ่ายนี้ เป็นผู้ประพันธ์เพลงสรรเสริญพระบารมีแบบตะวันตกเพลงแรกที่มีชื่อว่า มาฮ์มูดีเย มาร์เชอ (Mahmudiye Marşı)
เหมือนกับพระมหากษัตริย์องค์อื่นในยุคนั้น เพลงชาติจักรวรรดิออตโตมันเป็นเพลงสรรเสริญพระบารมี ไม่ใช่เพลงชาติ ทำให้ต้องมีการแต่งเพลงใหม่เมื่อมีจักรพรรดิองค์ใหม่เสวยราชบัลลังก์ อย่างไรก็ตาม ใน ค.ศ. 1844 ด้วยการปฏิรูปตันซีมัต เมจีดีเย มาร์เชอ จึงกลายเป็นเพลงชาติแรกของจักรวรรดิออตโตมัน ธงชาติแรกของจักรวรรดิ (ซึ่งดูคล้ายกับธงตุรกีในปัจจุบัน) ถูกสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1844
*มาฮ์มูดีเย มาร์เชอ (Mahmudiye Marşı; มาร์ชของมาฮ์มุด) – อุทิศแด่มาฮ์มุดที่ 2 (ค.ศ. 1829–1839, 1918–1922) ประพันธ์โดยจูเซ็ปเป โดนีเซ็ตตี 
*เมจีดีเย มาร์เชอ (Mecidiye Marşı; มาร์ชของอับดืลเมจิด) – อุทิศแด่สุลต่านอับดุล เมจิดที่ 1 (ค.ศ. 1839–1861) ประพันธ์โดยจูเซ็ปเป โดนีเซ็ตตี 
*อาซีซีเย มาร์เชอ (Aziziye Marşı; มาร์ชของอับดือลาซิซ) – อุทิศแด่สุลต่านอับดุล อะซีซ (ค.ศ. 1861–1876) ประพันธ์โดยคัลลิสโต กัวเตลลี (Callisto Guatelli) 
*ฮามีดีเย มาร์เชอ (Hamidiye Marşı; มาร์ชของอับดุลฮามิด) – อุทิศแด่สุลต่านอับดุล ฮามิดที่ 2 (ค.ศ. 1876–1909) ประพันธ์โดยเนจิบ พาชา (Necip Paşa) 
*เรชาดีเย มาร์เชอ (Reşadiye Marşı; มาร์ชของเมห์เหม็ด เรซัด) – อุทิศแด่สุลต่า
a) 
*เรชาดีเย มาร์เชอ (Reşadiye Marşı; มาร์ชของเมห์เหม็ด เรซัด) – อุทิศแด่สุลต่านเมห์เหม็ดที่ 5 (ค.ศ. 1909–1918) ประพันธ์โดยอิตาโล เซลเวลลี (Italo Selvelli)
หลังเริ่มแต่งเพลงสรรเสริญพระบารมี มีสุลต่านสองพระองค์ที่ไม่มีเพลงของพระองค์ องค์แรกคือสุลต่านมูรัดที่ 5 ที่ครองราชย์แค่ 3 เดือนใน ค.ศ. 1876 และองค์ที่สองคือเมห์เหม็ดที่ 6 สุลต่านองค์สุดท้ายชองจักรวรรดิออตโตมันที่ใช้เพลง มาฮ์มูดีเย มาร์เชอ

เฉพาะ ฮามีดีเย มาร์เชอ และ เรชาดีเย มาร์เชอ เท่านั้นที่มีเนิ้อร้อง ส่วนอีกสามเพลงมีแต่เสียงดนตรี

ดูเพิ่ม
*อิสติกลาล มาร์เชอ เพลงชาติสาธารณรัฐตุรกี
*โยธวาทิตจักรวรรดิออตโตมัน
*วัฒนธรรมของจักรวรรดิออตโตมัน
*ดนตรีคลาสสิกของจักรวรรดิออตโตมัน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*Music Sheet of the Ottoman National March – Page 1
*Music Sheet of the Ottoman National March – Page 2
เฉาก๊วยชากังราว
บริษัท เฉาก๊วยชากังราว จำกัด เป็นบริษัทในประเทศไทย ประกอบธุรกิจการผลิตอาหารและผลิตภัณฑ์อาหารอื่น ๆ ผลิตภัณฑ์ที่มีชื่อเสียง คือ เฉาก๊วย ตรา "เฉาก๊วยชากังราว" จดทะเบียนตั้งเป็นบริษัทเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 ชื่อของผลิตภัณฑ์มาจากชื่อเมืองโบราณชากังราว
ประวัติ
เดิมเสริมวุฒิ สุวรรณโรจน์ ผู้ก่อตั้งบริษัท ทำงานที่ศูนย์การศึกษานอกโรงเรียน แต่เงินเดือนน้อย จึงคิดหารายได้เสริม วันหนึ่ง บุตรชายของเสริมวุฒิที่เพิ่งจบการศึกษามาบอกเสริมวุฒิว่า จะไปทำงานกับเพื่อนคนหนึ่งซึ่งทำธุรกิจเฉาก๊วย ผ่านไปสองเดือน เสริมวุฒิกับบุตรชายจึงซื้อเฉาก๊วยมาลองทำขาย ช่วงแรกไม่ได้รับความเชื่อถือจากผู้บริโภคมากนัก จึงนำต้นเฉาก๊วยจริงไปสาธิตวิธีทำเฉาก๊วยในเทศกาลต่าง ๆ ของจังหวัดกำแพงเพชร หลังจากนั้น เฉาก๊วยชากังราวก็เป็นที่รู้จักและเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว มียอดขายจากวันละไม่ถึง 50 บาท เป็น 5,000–6,000 บาท จนกระทั่งมียอดขายเพิ่มขึ้นจนถึงหลักล้าน จึงขยายธุรกิจมาจนทุกวันนี้

อ้างอิง
วัดปากคาน
วัดปากคาน ( ) เป็นวัดตั้งอยู่บริเวณที่แม่น้ำคานมาบรรจบกับแม่น้ำโขง ในแขวงหลวงพระบาง หลวงพระบาง ประเทศลาว อยู่ใกล้กับวัดเชียงทอง สร้างขึ้นราว พ.ศ. 2280 ในสมัยเจ้าอินทโฉม ต่อมาถูกทิ้งร้างไป จนชาวไทลื้อเข้ามาบูรณะ
สิม
จุดเด่นของวัด คือ สิมที่ถือเป็นตัวอย่างของสิมแบบไทลื้อที่ดีที่สุดในเมืองหลวงพระบาง คือ มีลักษณะอาคารที่มีคอสองกว้าง และมีความสูงของหลังคาทางด้านหน้าและด้านยาวเท่ากัน โดยมากแล้วสิมแบบไทลื้อจะพบมากในแคว้นสิบสองปันนา การปรากฏสิมแบบไทลื้อที่พลวงพระบาง แสดงให้เห็นการอพยพเคลื่อนย้ายของคนไทลื้อจากสิบสองปันนาลงมาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่เมืองหลวงพระบาง สิมของวัดปากคานมีผังพื้นเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 3 ห้อง ยาว 6 ห้อง หลังคามี 2 ชั้น ชั้นบนเป็นทรงจั่ว ชั้นล่างแยกเป็นหลังคาปีกนก คลุมรอบสิมทั้งสี่ด้าน สันหลังคาปีกนกมีพญานาคทอดตัวลงมาทั้งสี่มุม ตัวอาคารมีทางเข้าทุกทิศทาง ทางขึ้นด้านหน้าเป็นบันไดกว้าง มีประตูหน้า 3 ประตู ตกแต่งด้วยซุ้มโขงแบบเรียบง่าย ภ
างขึ้นด้านหน้าเป็นบันไดกว้าง มีประตูหน้า 3 ประตู ตกแต่งด้วยซุ้มโขงแบบเรียบง่าย ภายในซุ้มประดับปูนปั้นรูปหงส์ ด้านทิศใต้มีทางเข้า 1 ประตู มีเจดีย์ทรงบัวเหลี่ยมตั้งชิดกับฐานของสิม หลักสีมามีรูปทรงเตี้ยมาก ทำเป็นรูปดอกบัว
ภายในมีฐานชุกชีแบบลอยตัวไม่ติดผนังด้านหลัง ซึ่งสามารถเดินประทักษิณรอบพระประธานได้ ส่วนผนังมีการติดลายพอกคำเป็นรูปต่าง ๆ เช่น ดอกไม้ พระธาตุเจดีย์ และรูปพระพุทธเจ้าปางประทับนั่งสมาธิในซุ้มเรือนแก้ว วัดไม่มีฮูปฝาผนัง

อ้างอิง
วัดใหม่ราษฎร์นุกูล
วัดใหม่ราษฎร์นุกูล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองดำเนินสะดวก ในตำบลบ้านแพ้ว อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ปัจจุบันเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดสมุทรสาครแห่งที่ 3 ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 48 ไร่ 3 งาน 6 ตารางวา
วัดใหม่ราษฎร์นุกูลตั้งเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2424 นายหลิมและนางมาลัย หลิ่มมณี ได้มีศรัทธาถวายที่ดินเพื่อสร้างวัด จนกระทั่งได้เปิดโรงเรียนแห่งแรกในอำเภอบ้านแพ้ว ชื่อโรงเรียนประชาบาลตำบลบ้านแพ้วในปี พ.ศ. 2472 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2508 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2510 โรงเรียนสอนพิมพ์ดีดและคอมพิวเตอร์ เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2543 ศูนย์การเรียนชุมชนวัดใหม่ราษฎร์นุกูล เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2543
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธานประจำอุโบสถ 1 องค์ พร้อมพระโมคคัลลาน์และพระสารีบุตร หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 31 หลัง เป็นอาคารไม้ 30 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง วิหาร กว้าง 10 เมตร ยาว 10 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 10 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหารกาญจนาภิเษกภายในประดิษฐานพระพุทธชินราชจำลอง 1 องค์ ขนาดหน้าตักกว้าง 99 นิ้ว ปูชนียวัตถุอื่น ๆ ได้แก่ พระพุทธสิหิงค์จำลอง เกศทองคำ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 รูปห
ปูชนียวัตถุอื่น ๆ ได้แก่ พระพุทธสิหิงค์จำลอง เกศทองคำ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 รูปหล่อหลวงพ่อสอน เกสโส (อดีตเจ้าอาวาส) สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499
รายนามเจ้าอาวาส
* พระกรับ
* พระสอน เกสโร
* พระครูพรหมสร (สำราญ เขมธโร) พ.ศ. 2494–2533
* พระเกรียงไกร กลยาโณ พ.ศ. 2534–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดกลางคลองสาม
วัดกลางคลองสาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 ตำบลคลองสาม อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี บริเวณวัดมีชุมชนย่านตลาดริมน้ำ เป็นตลาดน้ำที่มีความเป็นวัฒนธรรมแบบดั้งเดิม มีเรือลําเล็กมากกว่า 100 ลํา นำสินค้ามาขาย มีทั้งสินค้าเกษตรกรรม หัตถกรรมพื้นเมือง ของชําร่วย และของที่ระลึก
วัดกลางคลองสามได้รับอนุญาตให้สร้างเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2462 บริเวณที่ตั้งเป็นรูปกากบาทคือเป็นสี่แยก มีคลองและบึงเป็นที่สัญจร เดิมที่ดินนี้เป็นที่ดินของโขลงช้างรวม 2 โขลง คือโขลงอีด้วนและโขลงอีแก สภาพของบึงยาวมาก ต้นบึงยาวถึงจังหวัดนครนายก ตอนปลายถึงแม่น้ำเจ้าพระยา เมื่อได้สร้างวัดขึ้นมาแล้วได้ขนานนามว่า "วัดกลางคลองสาม" ชาวบ้านเรียกอีกชื่อว่า วัดบึงอ้ายเสียบ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2467 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 80 เมตร ยาว 120 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2473 ด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2473 และโรงเรียนสอนเด็กก่อนเกณฑ์มาตั้งแต่ พ.ศ. 2520 นอกจากนี้ยังให้ทางราชการสร้
2473 และโรงเรียนสอนเด็กก่อนเกณฑ์มาตั้งแต่ พ.ศ. 2520 นอกจากนี้ยังให้ทางราชการสร้างโรงเรียนระดับประถมศึกษา คือ โรงเรียนเทศบาลตำบลคลองสาม 1 และสถานีอนามัยในที่ดินวัดอีกด้วย
อาคารและเสนาสนะสำคัญภายในวัด ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7.35 เมตร ยาว 20.10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2504 ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ 16 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปนสถาน

อ้างอิง
วัดนางพิมพ์ (จังหวัดสมุทรสงคราม)
วัดนางพิมพ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางขันแตก อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม ติดต่อกับตำบลปลายโพงพาง และตำบลสวนหลวงทำเลที่ตั้งมีคลองโพงพาง คลองขุดประชาชมชื่นและลำประโดง เป็นเส้นขนาน พื้นดินของวัดได้พังลงคลองไปมาก รวมทั้งพื้นดินของอุโบสถหลังเก่าไปด้วย
วัดนางพิมพ์เป็นวัดโบราณ ไม่ทราบผู้ใดเป็นคนสร้าง เริ่มเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 มีเรื่องเล่ามานานว่า วัดนางพิมพ์โบราณมีสภาพทรุดโทรมาก สามีภรรยา 2 คน ชื่อ ตาทองกับยายพิมพ์ เป็นตระกูลมั่งคั่งในแถวถิ่นนี้ ได้มาปฏิสังขรณ์และจัดสร้างอุโบสถ ซึ่งหลังเก่ารื้อไปแล้วและเสนาสนะที่หักพังให้ดีขึ้น ชาวบ้านจึงเรียกวัดนี้ว่า วัดตาทองยายพิมพ์ ชื่อตาทองหายไปเหลือแต่ วัดยายพิมพ์ และกลายมาเป็น "วัดนางพิมพ์" จนถึงปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2511

โบราณวัตถุในวัด ได้แก่ พระประธานในพระอุโบสถซึ่งประดิษฐานมากับพระอุโบสถหลังเก่า หอพระไตรปิฎกมีหน้าจั่วมีลวดลายสวยงามมาก และมีธรรมาสน์เทศน์สร้างแบบมณฑป

อ้างอิง