SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
ฟอร์เอฟเวอร์
ฟอร์เอฟเวอร์ (Forever) เป็นวงดนตรีของไทยช่วงยุค 80 สังกัดค่าย นิธิทัศน์ โปรโมชั่น ออกอัลบั้มทั้งหมด 8 อัลบั้ม ก่อนจะแยกย้ายกันไปทำงานอย่างอื่น โดยเหลือสมาชิกในยุคต่อมาเพียง 5 คนคือ สุทธิชัย/มนตรี/สมบุญ/นิโรจน์/วิรุฬ ซึ่งเป็นยุคที่ทางวง Forever มักออกงานประเภทนำเพลงเก่ามาร้องใหม่มากกว่า

สมาชิก
* ปรีชา ศิริบุญส่ง (ชา) - กีตาร์
* สุทธิชัย เทวพิทักษ์ (จุ่น) - กีตาร์
* มนตรี กิตติกัลป์ (จืด) - เบส
* สมบุญ โชติหิรัญพาณิชย์ (กอล์ฟ) - แซ็กโซโฟน, คีย์บอร์ด
* วิรุฬ สกุลทรัพย์ไพศาล (ดำ) - คีย์บอร์ด, ร้องนำ
* นิฤทธิ์ มณีจำนงค์ (เก๋) - ทรัมเป็ต, คีย์บอร์ด
* นิโรจน์ วงศ์ไชยชุติกร (โรจน์) - กลอง
* สหพล จุลวงศ์ (อั้น) - ร้องนำ, กีตาร์
ผลงานเพลง
อัลบั้มปกติ
ชุด พอฝัน (พ.ศ. 2527)
#ความหวังหลังรอยยิ้ม
#โลกกว้าง ทางแคบ
#ไม่ลืมรัก
#ฉันคืออะไร
#ร้องเพลงกันเถิด
#I LOVE YOU
#ดวงตาเธอฟ้อง
#พอฝัน
#ด.ญ.พวงมาลัย
#เพื่อนคนเก่ง
#เจ้าพระยาวันนี้
#SHA LA LA

ชุด สวยซึ้งใจ (พ.ศ. 2528)
#สวยซึ้งใจ
#ชาวทะเล
#จีบไม่เป็น
#สื่อตาภาษาใจ
#ป่าเขาลําเนาไพร
#GIVE IT UP
#คําสัญญา
#ใครเปลี่ยนใจเธอ
#รักสับสน
#ท่องไปใต้ทะเล
#ลูกของแม่
#KNIFE

ชุด สายลม (พ.ศ. 2529)
#สายลม
#หัวเราะ
#ดำกับหมาน้อย
#อย่ามองผ่านฉัน
#ได้แต่มอง
#ขอเพียงเพื่อนกัน
#ด้วยปีกรัก
#คุณไปรษณีย์
#รักครั้งสุดท้าย
#รักคือบทเรียน
#รับเละ
#รักหน่อยนะ
ชุด อยากจะรัก (พ.ศ. 2529)
#ถลำรัก
#อยากจะรัก
#ลูกแมว
#รักเจ้าเอ๋ย
#อาลัย
#ทำไม
#คอยเธอ
#ถ้าจะห่าง
#คนปากแข็ง
#ผูกใจไว้ด้วยรัก
#ห้ามเธอไปรักใคร
#อยากจะรัก (Instrumental)
ชุด หัวใจเธอมีหรือเปล่า (พ.ศ. 2531)
#ปาป๊า มาม้า
#บ๊าย บาย (Bye Bye)
#หัวใจเธอมีหรือเปล่า
#เพราะเป็นเธอ
#โลกของเรา
#วิศวกรหัวใจ
#เธอคนเดียว
#ขอโทษหน่อย
#ฝากใจ
#หัวใจที่เหมือนเดิม
#รักของเรา
#แจกรัก
ชุด ดำดีดูดี (พ.ศ. 2532)
#ถามเจ๊
#ดำดี
#จบแล้วลืม
#ใจอ่อน
#หัวใจเราเหมือนกัน
#รักต้องลุย
#ฉันคนนี้
#ยืดอกฟันฝ่า
#แด่คนที่รักเธอ
#เอาใจเธอคืนไป
#วันของเรา
ชุด จริงใจ (พ.ศ. 2533)
#จริงหรือเปล่า
#ไม่เอาไม่เป็นไร
#บอกกับใจ
#ทีเขาทีเรา
#ขอบใจ
#รู้แล้ว
#จะเอาไง
#เสแสร้ง
#กระชากใจ
#1.2.3. ชู๊ด
#ทีเขาทีเรา (Jingle)

อัลบั้มพิเศษ
* ชุด Love You Forever (พ.ศ. 2530)
* ชุด วันนั้น..วันนี้ (พ.ศ. 2530)
* ชุด Super Boom - ซูเปอร์บูม (พ.ศ. 2534)
* ชุด ฮิตเป็นตัน 1 - 2 (พ.ศ. 2536)
* ชุด Classic XO (พ.ศ. 2537)
* ชุด MEGADANCE 1 (พ.ศ. 2537)
* ชุด Love Song 1 - 2 (พ.ศ. 2537 - 2538) เป็นการนำทำนองเพลงจีนที่เคยเป็นเพลงไทยมาใส่เนื้อสากล

อีพี
* ชุด Forever Again (พ.ศ. 2561)
ซิงเกิล
* เพลง รักลื้อคนเดียว (พ.ศ. 2562)
ผลงานการแสดง
ภาพยนตร์
* 18 กะรัต (พ.ศ. 2528) ดำ คู่กับ ดิศราพร อิศรางกูร ณ อยุธยา & กอล์ฟ คู่กับ สุจิตรา อินทรภักดี
ละครโทรทัศน์
* ชมรมต่อต้านผู้หญิง (พ.ศ. 2531) ช่อง 5
โฆษณา
* วาเป๊กซ์ (พ.ศ. 2531) อั้น คู่กับ แหม่ม พัชริดา วัฒนา
คอนเสิร์ต
โดมิแนนท์ (วงดนตรี)
วงโดมิแนนท์ เป็นวงดนตรีในสังกัดนิธิทัศน์สไตล์ของวงเป็นแนวเสียดสีและเสียงของโจโจ้ นักร้องนำที่เป็นเอกลักษณ์ทำให้อัลบั้มแรกขายดีมาก แต่พออัลบั้มที่ 2 กลับไม่ดีเท่าอัลบั้มแรกและวงกำลังหมดสัญญากับนิธิทัศน์ทำให้สมาชิกในวงต้องแยกย้ายกันในเวลาต่อมา

ชุดแรกคือ หัวใจเทอร์โบ มีเพลงดังเช่น ปาก, ถิ่นเหนือ
ราชวิทยาลัยศิลปกรรม
ราชวิทยาลัยศิลปกรรม ( ) เป็นสถาบันศิลปะ ตั้งอยู่ที่คฤหาสน์เบอร์ลิงตัน ในกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1768 มีจุดประสงค์ในการส่งเสริมศิลปะอังกฤษและมีสมาชิกเป็นศิลปิน สถาบันจัดงานแสดงศิลปะทั้งถาวรและชั่วคราว และมีโรงเรียนศิลปะ

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน
พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ตั้งอยู่ที่ทางตะวันออกของเซ็นทรัลพาร์กในนครนิวยอร์ก รัฐนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกาพิพิธภัณฑ์เมโทรโพลิทันก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1870

พิพิธภัณฑ์เป็นเจ้าของงานศิลปะถาวรกว่าสองล้านชิ้นที่แบ่งเป็นสิบเก้าแผนก อาคารหลักมักจะเรียกสั้น ๆ ว่า “the Met” เป็นหอศิลป์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกหอศิลป์หนึ่งแลมีสาขาที่สองที่เล็กกว่าที่“เดอะคล็อยสเตอร์ส” (The Cloisters) ในอัพเพอร์แมนแฮตตัน Upper Manhattan ซึ่งเป็นที่ตั้งแสดงศิลปะยุคกลาง
ศิลปะถาวรที่เป็นเจ้าของเป็นงานศิลปะตั้งแต่ศิลปะยุคคลาสสิกและศิลปะอียิปต์โบราณ, จิตรกรรมและประติมากรรมของจิตรกรชั้นครูจากเกือบทุกประเทศในยุโรปตะวันตก และงานสะสมศิลปะอเมริกันและศิลปะสมัยใหม่ นอกจากนั้นพิพิธภัณฑ์ก็ยังเป็นเจ้าของงานศิลปะจากแอฟริกา, เอเชีย, ศิลปะจากหมู่เกาะแปซิฟิค, ศิลปะไบเซนไทน์ และศิลปะอิสลาม นอกไปจากศิลปะแล้วพิพิธภัณฑ์ก็ยังสะสมเครื่องดนตรี เสื้อผ้าและเครื่องตกแต่ง อาวุธโบราณ เสื้อเกราะและอาวุธจากทั่วโลก ภายในพิพิธภัณฑ์มีสิ่งก่อสร้างที่แสดงการตกแต่งภายในเป็นการถาวรตั้งแต่จากคริสต์ศตวรรษที่ 1 ของสมัยโรมันไปจนถึงสมัยใหม่ของสหรัฐอเมริกา
พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทันก่อตั้งในปี ค.ศ. 1870 โดยกลุ่มชาวอเมริกัน ผู้ก่อตั้งรวมทั้งนักธุรกิจและนักการเงินและผู้นำศิลปินและนักคิดในสมัยนั้น ประสงค์จะก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ที่นำศิลปะและการศึกษาศิลปะมาสู่ประชาชนอเมริกัน พิพิธภัณฑ์เปิดให้ประชาชนเข้าชมเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1872

ในปี ค.ศ. 2007 พิพิธภัณฑ์มีความยาวทั้งสิ้นเกือบหนึ่งในสี่ไมล์และมีเนื้อที่ทั้งหมดกว่าสองล้านตารางฟุต

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์

แหล่งข้อมูลอื่น

* งานศิลปะที่เป็นของพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน
กลองสองหน้า
กลองสองหน้า สันนิษฐานว่าเริ่มนำมาใช้ในสมัยรัชกาลที่ 2 มีลักษณะคล้ายลูกเปิงมาง แต่ใหญ่กว่า หน้ากลองด้านกว้างเส้นผ่านศูนย์กลาง 21-24 เซนติเมตร ด้านเล็กเส้นผ่านศูนย์กลาง 20-22 เซนติเมตร ตัวกลองยาว 55-58 เซนติเมตร ใช้ในวงปี่พาทย์เสภาและใช้ตีประกอบจังหวะการเดี่ยวเครื่องดนตรีต่าง ๆ ด้วย
ปี่มอญ
ปี่มอญ เป็นเครื่องเป่าในตระกูลปี่ ไทยได้แบบอย่างมาจากมอญ ปี่ชนิดนี้แบ่งเป็น 2 ท่อน ท่อนแรกเรียกว่า "ตัวเลา" ทำด้วยไม้จริง กลึงให้กลมเรียวยาว ภายในโปร่งตลอด ตอนปลายกลึงผายออกเล็กน้อย ถัดลงมากลึงเป็นลูกแก้วคั่นสำหรับผูกเชือกโยงกับตัวลำโพง ที่ตัวเลาด้านหน้าเจาะรู 7 รู เรียงตามลำดับเพื่อเปิดปิดนิ้วบังคับเสียง ด้านหลังตอนบนเจาะอีก 1 รูเป็น "รูนิ้วคำ" อีกท่อนหนึ่งเรียกว่าลำโพง ทำด้วยทองเหลืองหรือสแตนเลส ลักษณะคล้ายดอกลำโพง แต่ใหญ่กว่า ปลายผายบานงุ้มขึ้น ตอนกลางและตอนปลายตีเป็นลูกแก้ว ตัวเลาปี่จะสอดใส่เข้าไปในลำโพง โดยมีเชือกเคียนเป็นทักษิณาวรรต ในเงื่อน "สับปลาช่อน" ยึดระหว่างลูกแก้วลำโพงปี่กับลูกแก้วตอนบนของตัวเลาปี่ เพื่อไม่ให้หลุดออกจากกันง่าย ๆ
เนื่องจากว่าปี่มอญมีขนาดใหญ่และยาวกว่าปี่อื่น ๆ ทำให้กำพวดของปี่จึงต้องยาวไปตามส่วนโดยมีความยาวประมาณ 8-9 ซม. และเขื่องกว่ากำพวดของปี่ชวา และมีแผ่นกะบังลมเช่นเดียวกับปี่ชวาและปี่ไฉน

ปี่มอญใช้เล่นในวงปี่พาทย์มอญ และเล่นประกอบเพลงออกภาษาในภาษามอญ

อ้างอิง
ซานโตโดมิงโก
ซานโตโดมิงโก หรือ ซันโตโดมิงโก ( ) หรือชื่อเต็ม ซานโตโดมิงโกเดกุซมัน ( ) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของสาธารณรัฐโดมินิกัน และเป็นเมืองใหญ่อันดับ 2 ของบรรดาเมืองที่ตั้งอยู่ในทะเลแคริบเบียน กรุงซานโตโดมิงโกตั้งอยู่บริเวณปากแม่น้ำโอซามา (Ozama river) มีพื้นที่ประมาณ 104.44 ตร.กม. มีประชากร 2,084,852 คนในปี ค.ศ. 2003 (พ.ศ. 2546) และเพิ่มเป็น 2,253,437 คนในปี ค.ศ. 2006 (พ.ศ. 2549) (รวมประชากรในเขตมหานครด้วย) มีความหนาแน่นของประชากร 8,747 คน/ตร.กม. กรุงซานโตโดมิงโกเป็นที่รู้จักกันในนาม "ประตูสู่แคริบเบียน" (gateway to the Caribbean)

อ้างอิง
ข้าวต้ม
ข้าวต้ม เป็นอาหารชนิดหนึ่ง ทำมาจากข้าว โดยวิธีการทำจะคล้าย ๆ กับการหุงข้าวด้วยหม้อปกติ แต่จะแตกต่างกันตรงที่ข้าวต้มจะใส่น้ำมากกว่าการหุงข้าวธรรมดา ระยะเวลาในการทำก็จะใกล้เคียงกับการหุงข้าวธรรมดาหรืออาจจะนานกว่า ข้าวต้มมีหลายประเภทมีทั้งข้าวต้มขาวและข้าวต้มหมู ในบางประเทศอาจใช้ข้าวโอ๊ต ข้าวสาลี ข้าวบาร์เลย์ หรือนำข้าวไปต้มในนม ถ้าต้มนานเกินไปจะกลายเป็นโจ๊ก ซึ่งบางประเทศก็ถือว่าข้าวต้มและโจ๊กก็คืออาหารชนิดเดียวกัน
ประเภทของข้าวต้ม
* ข้าวต้มขาว จะเป็นข้าวต้มธรรมดาและไม่มีรสชาติ มักรับประทานกับกับข้าวหลายๆอย่าง เช่น ไข่เค็ม เป็นต้น
* ข้าวต้มหมู วิธีการหุงจะคล้ายๆ ข้าวต้มขาว แต่ข้าวต้มหมูจะใส่กระดูกหมูลงไปด้วยทำให้ข้าวต้มหมูมีรสชาติดีกว่า
* ข้าวต้มสามกษัตริย์ เป็นเมนูที่คิดค้นขึ้นโดยรัชกาลที่ 5 ระหว่างเสด็จประพาสต้น วิธีทำเหมือนข้าวต้มหมู แต่ไม่ใส่หมู ใส่ปลาทู, ปลาหมึก และกุ้ง แทน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
หอศิลป์
หอศิลป์ในกรุงเทพมหานคร]]

หอศิลป์ หรือ พิพิธภัณฑ์ศิลปะ (อังกฤษ: Art museum หรือ Art gallery) เป็นบริเวณหรืออาคารที่ใช้ในการแสดงนิทรรศการศิลปะ หอศิลป์มีทั้งแบบที่เปิดให้เข้าชมในลักษณะสาธารณะ หรือหอศิลป์ส่วนตัวที่เปิดให้ชมเฉพาะบุคคลขึ้นอยู่กับการบริหารของเจ้าของอาคาร โดยส่วนมากหอศิลป์จะแสดงภาพเขียน โดยนอกเหนือจากนี้หอศิลป์ยังมีการแสดง ประติมากรรม เฟอร์นิเจอร์ ลายผ้า ภาพพิมพ์ ภาพถ่าย อีกด้วย

ในปัจจุบัน หอศิลป์ได้รับความนิยมใช้เป็นสถานที่จัดงานสังสรรค์ การประชุม และงานสัมมนา
ลักษณะของหอศิลป์
* Museum หรือ Musée หรือ Pinakothek ใช้ พิพิธภัณฑ์ เช่น พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ในกรุงปารีส (Musée du Louvre) หรือ พิพิธภัณฑ์ศิลปะเดิม (Alte Pinakothek) ที่มิวนิก
* Museum of Fine Arts ใช้ พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ เช่น พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์แห่งบิลเบา (Bilbao Fine Arts Museum) ในประเทศสเปน
* National Museum of Art ใช้ พิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งชาติ เช่น พิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งชาติแห่งโรเมเนีย (National Museum of Art of Romania)
* Museum of Modern Art ใช้ พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ เช่น พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่แห่งมอสโคว์ (Moscow Museum of Modern Art)
* Art Institute ใช้ สถาบันศิลปะ เช่น สถาบันศิลปะแห่งชิคาโก (Art Institute of Chicago) 
* Gallery ใช้ หอศ
ันศิลปะ เช่น สถาบันศิลปะแห่งชิคาโก (Art Institute of Chicago) 
* Gallery ใช้ หอศิลป์ เช่น หอศิลป์แห่งชาติ (วอชิงตัน ดี.ซี.) หรือ หอศิลป์เททบริเตน ในอังกฤษ
* Collections ใช้ ห้องแสดงภาพ เช่น ห้องแสดงภาพซอร์น (Zorn Collections) หรือ ห้องแสดงภาพฟิลลิปส์ (Phillips Collection)
* Folk Museum ใช้ พิพิธภัณฑ์ศิลปะพื้นบ้าน
ประวัติ
คอลเลคชั่นส่วนตัว
 in France was periodically open for public viewing.)]]
ตลอดประวัติศาสตร์ งานศิลปะขนาดใหญ่และราคาแพงมักได้รับการว่าจ้างโดยสถาบันทางศาสนาหรือผู้นำทางการเมือง และจะถูกจัดแสดงในวัด โบสถ์ และพระราชวัง แม้ว่าคอลเลกชันงานศิลปะเหล่านี้จะไม่เปิดให้สาธารณชนทั่วไปเข้าชม แต่ก็มักจะเปิดให้ประชาชนบางส่วนเข้าไปชมด้วย

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑสถาน
* รายชื่อพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่มีผู้เข้าชมมากที่สุด
* รายชื่อพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ใหญ่ที่สุด

อ้างอิง
* A Worthwhile Risk?
หมู่สุสานโคกูรยอ
หมู่สุสานโคกูรยอ ( ) ตั้งอยู่ในประเทศเกาหลีเหนือ โดยสุสานทั้งหมดมี 30 สุสาน ยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก (World Heritage) ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2004 (พ.ศ. 2547) พร้อมกับพื้นที่สุสานส่วนที่อยู่ในประเทศจีน โดยสถานที่นี้เป็นมรดกโลกแห่งแรกของเกาหลีเหนือ

มรดกโลก
หมู่สุสานโคกูรยอได้รับจดทะเบียนให้เป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 28 เมื่อปี พ.ศ. 2547 ที่เมืองซูโจว ประเทศจีน ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
* (i) - เป็นตัวแทนที่แสดงถึงผลงานชิ้นเอกทีได้ถูกจัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันแสนฉลาด 
* (ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
* (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของ
ดูเพิ่ม
* เมืองหลวงและสุสานของอาณาจักรโคกูรยอโบราณ (Capital Cities and Tombs of the Ancient Goguryeo Kingdom) เป็นพื้นที่ของสุสานโคกูรยอ ส่วนที่อยู่ในประเทศจีน
วัดจันทร์ (จังหวัดเชียงใหม่)
วัดจันทร์ ตั้งอยู่ที่ตำบลบ้านจันทร์ อำเภอกัลยาณิวัฒนา จังหวัดเชียงใหม่ สร้างมานานกว่า 300 ปี มีความโดดเด่น คือ วิหารแว่นตาดำ ลักษณะคล้ายคนสวมแว่นตา

นอกจากนั้นยังเป็นที่ตั่งของศูนย์ศิลปาชีพวัดจันทร์

พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนินมายังวัดจันทร์ เมื่อครั้งยังเป็นอาศรม พระธรรมจาริกบ้านจันทร์ ในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522
วิหารแว่นตาดำ
วิหารแว่นตาดำ วิหารที่มีลักษณะเหมือนสวมแว่นตาดำอยู่หน้าวิหาร สร้างมาประมาณ 80 ปี โดยช่างชาวกะเหรี่ยงหรือชาวปกาเกอญอ โดยเหตุผลเพราะ วิหารหันหน้าไปทางทิศตะวันออก พื้นวิหารเทพื้นปูน ฝาวิหารด้านข้างฉาบปูน ส่วนประตูด้านหน้าวิหารรวมทั้งจั่ววิหารด้านหน้าส่วนหนึ่งได้ทำด้วยแผ่นไม้สักปิดบังแสงแดดไว้หมด ขณะนั้นช่างเห็นว่าหากปิดด้านหน้าวิหารหมดจะไม่มีแสงแดดให้แสงสว่างในวิหารได้ จึงมีเจตนาว่าจะเปิดด้านหน้าวิหารบริเวณจั่ววิหารให้แสงแดดเข้ามาข้างในวิหารได้บ้าง จึงเจาะแผ่นไม้บางส่วนของจั่วออกเพื่อจะได้รับแสง โดยช่างตั้งใจจะทำให้เหมือนดวงตา แต่พอทำเสร็จมีลักษณะคล้ายแว่นตาจึงปล่อยให้เป็นไปอย่างนั้น ก่อนนั้นไม่ได้นำกระจกมาสวมใส่แต่อย่างใด แต่เป็นห
ว่นตาจึงปล่อยให้เป็นไปอย่างนั้น ก่อนนั้นไม่ได้นำกระจกมาสวมใส่แต่อย่างใด แต่เป็นห่วงทรัพย์สินในวิหารที่มีพระประธานเป็นพระสิงห์ 3 อายุกว่า 300 ปี และพระพุทธรูปองค์อื่น ๆ อีกจำนวนมาก กลัวว่าจะสูญหาย ต่อมาจึงนำกระจกกรองแสงสีดำมาติดอีกครั้งหนึ่ง จึงเป็นวิหารสวมแว่นตา
5 หัวใจฮีโร่
5 หัวใจฮีโร่ ( ) เป็นภาพยนตร์ไทยแนวแอ็คชั่น-ดราม่า ที่ออกฉายวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2552 เป็นผลงานการกำกับครั้งแรกของผู้กำกับ โหน่ง กฤษณพงศ์ ราชธา ออกแบบและควบคุมฉากแอ็คชั่นร่วมกับพันนา ฤทธิไกร หลังจากเคยร่วมงานกันมาแล้วจาก เกิดมาลุย ภาพยนตร์ทำรายได้ 3.5 ล้านบาท
ตัวละคร
* วุธ แสดงโดย นันทวุฒิ บุญรับทรัพย์
* แคท แสดงโดย ศษิสา จิดามณี
* ป๋อง แสดงโดย เพทาย วงษ์คำเหลา
* จิ๊บ แสดงโดย นวรัตน์ เตชะรัตนประเสริฐ
* วุ้น แสดงโดย ดรันต์ ตันติวิชิตเวช
* บูรู แสดงโดย พิมพ์ชนก ลือวิเศษไพบูลย์
* เปดา แสดงโดย จอห์นนี่ เหงียน
* ครูเล็ก แสดงโดย อรุณ ภาวิไล
* หมอเพี้ยน แสดงโดย เชษฐวุฒิ วัชรคุณ
* ฝรั่งขี้เมา แสดงโดย ริชาร์ด วิลเลียม ลอร์ด
* ญี่ปุ่นเรียนมวยไทย แสดงโดย ยาโน่ คาซุกิ
* โหด แสดงโดย สายเชียร์ วงศ์วโรจน์
* มีน แสดงโดย อำพล รัตน์วงค์
* ตัวต่อรอง แสดงโดย อาคเนย์ บุญทรง
* คนทำความสะอาด แสดงโดย บรรพต กิหมื่นไวย์
* ช่างเช็ดกระจก แสดงโดย คำพา อินทะเสน และ เสถียร สรรพสอน
* ช่างซ่อมลิฟต์ แสดงโดย ประวิทย์ แสงศาตรา และ ศ
คำพา อินทะเสน และ เสถียร สรรพสอน
* ช่างซ่อมลิฟต์ แสดงโดย ประวิทย์ แสงศาตรา และ ศรชัย แสงสุวรรณ
* ฝู้ป่วย แสดงโดย เกียรติ์ เถิดตะถา
วัดปากน้ำ
วัดปากน้ำ อาจหมายถึง
* วัดปากน้ำ อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา
* วัดปากน้ำ อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช
* วัดปากน้ำ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี
* วัดปากน้ำ อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดปากน้ำ อำเภอโพทะเล จังหวัดพิจิตร
* วัดปากน้ำ อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี
* วัดปากน้ำ อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ จังหวัดเพชรบูรณ์
* วัดปากน้ำ อำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง
* วัดปากน้ำ อำเภอท่าวุ้ง จังหวัดลพบุรี
* วัดปากน้ำ อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม
* วัดปากน้ำ อำเภอวังม่วง จังหวัดสระบุรี
* วัดปากน้ำ อำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย
* วัดปากน้ำ อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี
* วัดปากน้ำ อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี
* วัดปากน้ำ
งหวัดสุพรรณบุรี
* วัดปากน้ำ อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี
* วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร
* วัดปากน้ำแขมหนู อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี
* วัดปากน้ำญี่ปุ่น จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น
* วัดปากน้ำโพใต้ อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์
* วัดปากน้ำโพเหนือ อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์
* วัดปากน้ำชุมพร อำเภอเมืองชุมพร จังหวัดชุมพร
* วัดปากน้ำประชารังสฤษดิ์ อำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง
* วัดปากน้ำฝั่งใต้ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร
* วัดปากน้ำฝั่งเหนือ เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร
* วัดปากน้ำพังราด อำเภอแกลง จังหวัดระยอง
* วัดปากน้ำละแม อำเภอละแม จังหวัดชุมพร
* วัดปากน้ำแหลมสิงห์ อำเภอแหลมสิงห์ จังหวัดจันทบุรี
* วั
อำเภอละแม จังหวัดชุมพร
* วัดปากน้ำแหลมสิงห์ อำเภอแหลมสิงห์ จังหวัดจันทบุรี
* วัดปากน้ำฮวย อำเภอสังคม จังหวัดหนองคาย
หอศิลป์บอร์เกเซ
หอศิลป์บอร์เกเซ ( ; ) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ตั้งอยู่ที่กรุงโรมในประเทศอิตาลี ที่ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1903

หอศิลป์บอร์เกเซตั้งอยู่ในสิ่งก่อสร้างที่เดิมเป็น “วิลลาบอร์เกเซพินชิอานา” ที่เดิมเป็นส่วนสำคัญของสวนแต่ในปัจจุบันสวนแยกเป็นอีกส่วนหนึ่งต่างหากเป็นสวนวิลลาบอร์เกเซ (Villa Borghese gardens) หอศิลป์บอร์เกเซเป็นที่ตั้งแสดงศิลปะของงานสะสมบอร์เกเซ ที่รวมทั้งจิตรกรรม, ประติมากรรม และศิลปะโบราณที่เริ่มสะสมโดยคาร์ดินัลสคิปิโอเน บอร์เกเซ (Scipione Borghese) หลานของสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 5 คฤหาสน์สร้างโดยสถาปนิกฟลามินิโอ พอนซิโอ (Flaminio Ponzio) จากร่างที่เขียนโดยสคิปิโอเนเอง ผู้ที่ใช้เป็นคฤหาสน์นอกเมืองสำหรับจัดงานเลี้ยง
สคิปิโอเน บอร์เกเซเป็นผู้อุปถัมภ์คนแรกๆ ของจานโลเรนโซ แบร์นินี และเป็นผู้ชอบสะสมงานของคาราวัจโจ ที่ประกอบด้วย “เด็กชายกับตะกร้าผลไม้”, “นักบุญเจอโรมเขียนหนังสือ”, “บัคคัสไม่สบาย” และอื่นๆ ภาพเขียนอื่นๆ ที่สำคัญก็ได้แก่ “วีนัสและเจ้าสาว” โดยทิเชียน, “ชะลอร่างจากกางเขน” โดยราฟาเอล และงานของปีเตอร์ พอล รูเบนส์ และเฟเดอริโค บารอชชิ (Federico Barocci)

ดูเพิ่ม
* งานสะสมของหอศิลป์บอร์เกเซ

แหล่งข้อมูลอื่น

สมุดภาพ
งานศิลปะบางชิ้นในหอศิลป์
ไฟล์:Fra Bartolomeo 001.jpg|“การชื่นชมพระเยซู” ราว ค.ศ.1510 ฟราบาร์โทโลเมโอ 
ไฟล์:Caravaggio - David with the Head of Goliath - Vienna.jpg|“เดวิดกับหัวโกไลแอธ (โรม)” ราว ค.ศ. 1610 คาราวัจโจ
ไฟล์:Dosso Dossi 006.jpg|“พระแม่มารีและพระบุตร” ราว ค.ศ. 1525 ดอสโซ ดอสซิ
ไฟล์:Garofalo cat01.jpg|“พระแม่มารีและพระบุตร กับนักบุญไมเคิล และนักบุญโจเซฟ” ราว ค.ศ. 1530-1532 เบนเวนูโต ทิซิ จาราฟาโล
พระราชวังฤดูร้อนเดิม
พระราชวังฤดูร้อนเดิม ( ) เป็นที่รู้จักในชื่อ ยฺเหวียนหมิง-ยฺเหวียน ( ; ) เดิมมีชื่อเรียกว่า ยฺวี่-ยฺเหวียน ( ; ) เป็นกลุ่มพระราชวัง และสวนหย่อม ตั้งอยู่บริเวณชานกรุงปักกิ่ง ห่างจากพระราชวังต้องห้ามไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 8 กิโลเมตร ในบริเวณใกล้เคียงกับพระราชวังฤดูร้อนอี๋เหอ-ยฺเหวียน

ยฺเหวียนหมิง-ยฺเหวียน สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ถึงต้นศตวรรษที่ 19 เพื่อเป็นที่ประทับของจักรพรรดิราชวงศ์ชิง มีเนื้อที่ประมาณ 3.5 ตารางกิโลเมตร พระตำหนักส่วนใหญ่สร้างด้วยหิน ตามแบบสถาปัตยกรรมตะวันตก จากการออกแบบของ Giuseppe Castiglione และ Michel Benoist สถาปนิกเยซูอิตชาวอิตาลี
พระราชวังยฺเหวียนหมิง-ยฺเหวียน เริ่มสร้างในปี ค.ศ. 1707 ในรัชกาลจักรพรรดิคังซี เพื่อพระราชทานแก่พระราชโอรสองค์ที่สี่ ซึ่งต่อมาได้ครองราชย์เป็นจักรพรรดิหย่งเจิ้น และทรงขยายอาณาเขตพระราชวัง ในปี ค.ศ. 1725 และได้มีการบูรณะอีกครั้งในสมัยจักรพรรดิเฉียนหลง และใช้เป็นพระราชวังที่ประทับของสมเด็จพระจักรพรรดิ เป็นเวลาถึง 150 ปี
พระราชวังยฺเหวียนหมิง-ยฺเหวียน ถูกเผาทำลายในช่วงปลายของสงครามฝิ่นครั้งที่สอง ในปี ค.ศ. 1860 โดยกองทหารฝรั่งเศส บุกเข้ายึดพระราชวัง ซึ่งเป็นที่ประทับของจักรพรรดิเสียนเฟิง ในกลางดึกของคืนวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1860 ต่อมาในวันที่ 18 ตุลาคม ลอร์ดเจมส์ บรูซ แห่งเอลกิน ผู้สำเร็จราชการของอังกฤษ ได้สั่งการให้กองทหารอังกฤษ จำนวน 3,500 คน บุกเข้าเผาทำลายพระราชวัง เพื่อเป็นการตอบโต้ราชสำนักจีน ที่สั่งทรมานและประหารชีวิตนักโทษชาวยุโรป และอินเดีย จำนวน 20 คน โดยใช้เวลาเผาทำลายถึง 3 วัน

ในยุคปัจจุบัน ทางการจีนเคยพิจารณาถึงความเป็นไปได้ที่จะสร้างพระราชวังยฺเหวียนหมิง-ยฺเหวียนขึ้นมาใหม่ แต่ในที่สุดก็ได้ตัดสินใจอนุรักษ์ซากปรักหักพังไว้ในสภาพเดิม

ภาพรวม
พระราชอุทยานหรือสวนใหญ่ในพระราชวังฤดูร้อนเดิมประกอบด้วย 3 สวนใหญ่ :
#หยวนหมิงหยวน ( , )
#ฉางชุนหยวน ( , )
#ฉี่ชุนหยวน ( , )

หยวนหมิงหยวน สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1707 (รัชกาลคังซีปีที่ 46) โดยเริ่มแรกจักรพรรดิคังซีมอบสวนแห่งนี้ให้เป็นรางวัลแก่พระโอรสองค์ที่ 4 องค์ชายอิ้นเจิน และได้เขียนแผ่นป้ายคำว่า "หยวนหมิงหยวน" ด้วยพระองค์เอง โดยคำว่า "หยวนหมิง 圆明" นั้น หมายถึงองค์ชายอิ้นเจิน
เมื่อองค์ชายอิ้นเจินหรือจักรพรรดิยงเจิ้งขึ้นครองราชย์ในปี ค.ศ. 1722 ก็ได้มีการขยายสวนทางใต้ออกไปอีก โดยมีการสร้างพระที่นั่งเจิ้งต้ากวางหมิง พระที่นั่งฉินเจิ้งเตี้ยน ห้องของคณะขุนนาง (รัฐมนตรี) อาคารทำการ (กระทรวง) สภากลาโหม และอาคารสถานที่อื่นอีกมากมาย จุดประสงค์ก็เพื่อต้องการประชุมบริหารราชการแผ่นดินในช่วงฤดูร้อน โดยปราศจากการสอดแนมแอบฟัง

ในรัชสมัยของจักรพรรดิเฉียนหลง นอกจากจะมีการสร้างขยายเพิ่มเติมเฉพาะจุดภายในหยวนหมิงหยวนแล้ว ยังให้มีการสร้างสวนฉางชุนหยวนขึ้นทางฝั่งตะวันออก และสวนฉี่ชุนหยวนเพิ่มขึ้นทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ด้วย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
ฟลายอิ้ง ซูโม่
ฟลายอิ้ง ซูโม่ (Flying Sumo) คือ วงดนตรีแนวป๊อปร็อก สมาชิกวงประกอบด้วย

* ฟลุค-พชร ธรรมมล, ร้องนำ
* ตอง-สิริยศ จันเทรมะ, เบส
* ติว-วีระกิจ วินิตเนตยานนท์, กลอง
* แม็ก-วิศรุตม์ อุดมพรวิรัตน์, กีตาร์ 
* บาส-สุวัจน์ อินทะแสง, กีตาร์

เดิมวง ฟลายอิ้ง ซูโม่ มีชื่อวงว่า ม.teen เริ่มรวมตัวกันในปี พ.ศ. 2547 ผลิตงานเพลงชื่อ "ฟันเหล็กเด็กแนว" โดยเปิดให้ได้รับฟังผ่านระบบอินเทอร์เน็ต ซึ่งได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี ต่อมาในปี 2550 ทางวงได้ร่วมงานกับค่ายดนตรี Backyard จึงได้เปลี่ยนชื่อวงเป็น ฟลายอิ้ง ซูโม่ (Flying Sumo) ออกผลงานอัลบั้ม Teen Story ซึ่งเป็นอัลบั้มเต็มครั้งแรกของพวกเขาทั้ง 5 คน
ส่วนเพลงที่สร้างชื่อเสียงให้กับวงคือ "ฟันเหล็กเด็กแนว", "จูงมือ", "เด็กใหม่" เป็นต้น

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 5 หนุ่ม "ฟลายอิ้ง ซูโม่" แนะ "เด็กแว้นท์" ซิ่งบ่อยอันตราย 
* ฟลายอิ้ง ซูโม่ร็อคขำๆ ของวัยมัธยม
ฝอยทอง
ฝอยทอง ( , ฟียุชดึโอวุช, "เส้นด้ายที่ทำจากไข่") เป็นขนมโปรตุเกส ลักษณะเป็นเส้นฝอยสีทอง ทำจากไข่แดงของไข่เป็ด เคี่ยวในน้ำเดือดและน้ำตาลทราย ชาวโปรตุเกสใช้รับประทานกับขนมปัง กับอาหารมื้อหลักจำพวกเนื้อสัตว์ และใช้รับประทานกับขนมเค้ก โดยมีกำเนิดจากเมืองอาไวรู (Aveiro) เมืองชายฝั่งทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศโปรตุเกส

ฝอยทองเป็นที่รู้จักในประเทศสเปนว่า อูเอโบอิลาโด ( "ไข่ที่ปั่นเป็นเส้นด้าย"), ในประเทศญี่ปุ่นว่า เครังโซเม็ง ( "เส้นไข่ไก่") , ในประเทศกัมพูชาว่า วาวี ( ) ในประเทศมาเลเซียว่า จาลามัซ ( "ตาข่ายทอง") และในมาลาบาร์เหนือ รัฐเกรละ ประเทศอินเดียว่า มุตตามาลา ( "ฝอยไข่")

ประวัติ
]]
ประเทศไทย
ฝอยทองแพร่เข้ามาในประเทศไทย พร้อมกับทองหยิบและทองหยอด ในสมัยกรุงศรีอยุธยา ในรัชกาลสมเด็จพระนารายณ์มหาราช โดยมารีอา กียูมาร์ ดึ ปีญา (ท้าวทองกีบม้า, พ.ศ. 2202–2265) ลูกครึ่งโปรตุเกส-ญี่ปุ่น ภรรยาของเจ้าพระยาวิชาเยนทร์ (คอนสแตนติน ฟอลคอน) ท้าวทองกีบม้ามีหน้าที่เป็นหัวหน้าห้องเครื่องต้น เป็นผู้ทำอาหารเลี้ยงต้อนรับคณะราชทูตจากฝรั่งเศสที่มาเยือนกรุงศรีอยุธยาในสมัยนั้น

ทั้งนี้ฝอยทอง ปรากฏอยู่ใน กาพย์เห่ชมเครื่องคาว-หวาน บทพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่พระราชนิพนธ์ชมเชยฝีพระหัตถ์ในการแต่งเครื่องเสวยของสมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี ความว่า
นอกจากนี้ในตำรับอาหารของหม่อมราชวงศ์เตื้อง สนิทวงศ์ ยังระบุถึงการทำขนมฝอยเงิน โดยมีกรรมวิธีเช่นเดียวกับการทำฝอยทองทุกประการ หากแต่ใข้ไข่ขาวแทนไข่แดง ทำให้มีลักษณะเป็นฝอยรูปรังนกขนาดพอคำ แล้วนำขนมไข่แมงดา (ทองหยอดขนาดเล็ก) ใส่ไว้กลางฝอยเงินรูปรังนก ได้เป็นอาหารหวานอีกชนิด เรียกว่า "ไข่ในรัง"
ประเทศญี่ปุ่น
เครังโซเม็งเข้ามาในประเทศญี่ปุ่นในยุคอาซูจิ–โมโมยามะ ( ) ช่วงปี ค.ศ. 1568 – ค.ศ. 1600 (พ.ศ. 2111–2143) ที่จังหวัดนางาซากิ โดยพ่อค้าชาวโปรตุเกส หลังจากนั้นจึงแพร่หลายไปยังจังหวัดฟูกูโอกะ และเริ่มทำเพื่อจำหน่ายตามร้านขนมต่าง ๆ ในยุคเมจิ ( ) เมื่อ 342 ปีก่อน ร้านมัตสึยาริเอมงที่จังหวัดฟูกูโอกะได้ทำเครังโซเม็งขึ้นซึ่งเป็นขนมหวานที่เป็นเอกลักษณ์ประจำของร้าน โดยปัจจุบันนั้นได้ดำเนินงานโดยรุ่นที่ 13

ดูเพิ่ม
* ทองหยิบ
* ทองหยอด

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* สูตรการทำ Fios de ovos
บี-โอ-วาย
บี-โอ-วาย ( ย่อมาจาก Blood Of Youth) เป็นชื่อของนักร้องกลุ่มบอยแบนด์ในประเทศไทย สังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ปัจจุบัน บี-โอ-วาย ได้ประกาศแยกวงอย่างเป็นทางการแล้ว

ประวัติ
บี.โอ.วาย เกิดจากเจมส์ เรืองศักดิ์ ลอยชูศักดิ์ ต้องการจะทำวงบอยแบนด์เสนอทางแกรมมี่จนกระทั่งได้
4 หนุ่มกลุ่มวัยรุ่นรวมตัวกัน จนกลายมาเป็นเพื่อนกัน ซึ่งบางคนอาจฝากผลงานก่อนหน้านี้
บี.โอ.วาย มีสมาชิก ด้วยกันทั้งหมด 4 คน คือ

* กฤษณกัณท์ มณีผกาพันธ์ (เต็งหนึ่ง) จากเวทีดัชชี่บอย 2007
* กิจเกษม แมคแฟดเดน (เจมส์) ลูกครึ่ง ไทย-อังกฤษ จากเวทีดัชชี่บอย 2006
* เลโอ โซสเซย์ (เลโอ) ลูกครึ่ง ไทย-ฝรั่งเศส 
* ณัฐชา จันทพันธ์ (เมาส์) จากเวทีดัชชี่บอย 2006
สมาชิก
{| class="wikitable"
!align="left" width="250px"|ชื่อ-นามสกุล
!align="left" width="100px"|ชื่อเล่น
!align="left" width="200px"|เชื้อชาติ
!align="left" width="500px"|ตำแหน่งในวง
!align="left" width="400px"|วันเกิด
!align="left" width="200px"|ระยะเวลา
|-
| align="center"|คณิศ ปิยะปภากรกูล 
| align="center"|เต็งหนึ่ง 
| align="center"|ไทย 
| align="center"|นักร้องนำ, visual, face of the group
| align="center"| 
| align="center"|2551-2553,2562
|-
| align="center"|กิจเกษม แมคแฟดเดน
| align="center"|เจมส์
| align="center"|ไทย-อังกฤษ - 
| align="center"|แร็ปเปอร์หลัก
| align="center"| 
| align="center"|2551-2553,2562
|-
| align="center"|เลโอ
ลัก
| align="center"| 
| align="center"|2551-2553,2562
|-
| align="center"|เลโอ โซสเซย์ 
| align="center"|เลโอ 
| align="center"|ไทย-ฝรั่งเศส - 
| align="center"|แร็ปเปอร์นำ, นักเต้นหลัก
| align="center"| 
| align="center"|2551-2553,2562
|-
| align="center"|ณัฐชา จันทพันธ์ 
| align="center"|เมาส์ 
| align="center"|ไทย 
| align="center"|นักร้องเสียงหลัก, นักเต้นนำ, คอรัส 
| align="center"| 
| align="center"|2551-2553,2562
|-
|}
สตูดิโออัลบั้ม
{| class="wikitable"
!align="left" width="300px"| รายละเอียดอัลบั้ม
!align="left" width="300px"|รายชื่อเพลง
|-
| align = "left"|อัลบั้ม
* ชื่อ: Blood Of Youth
* ประเภท: ซีดี/วีซีดี
* ปี: พ.ศ. 2551
* สังกัด: จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
| 
# First Love First Hurt (Feat. ชินวุฒ อินทรคูสิน)
# ถ้าหากไม่เคยเจ็บ
# ไม่อยากให้เพลงจบ
# เธอน่ารัก
# ข้อความ
# เป็นเพื่อนไม่ไหว
# อย่ามาแกล้ง
# หมดคำถาม
# บรรยากาศดีดี
|-
| align = "left"|อัลบั้ม
* ชื่อ: Because of You
* ประเภท: ซีดี/วีซีดี
* ปี: พ.ศ. 2552
* สังกัด: จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
| 
# Because of You
# อะไรก็ได้ในใจเธอ
# คืนเดียวกัน
# โทษฐานทำน่ารักใส่
# เหงาจังเลย
# Darling
# เช็คเธอDelivery
# อะไ
# คืนเดียวกัน
# โทษฐานทำน่ารักใส่
# เหงาจังเลย
# Darling
# เช็คเธอDelivery
# อะไรก็ได้ในใจเธอ (Light Version)
|-
|อัลบั้มรวมเพลงฮิต
* ชื่อ: Best of You : Friendship is Forever
* ประเภท: ซีดี/วีซีดี
* ปี: พ.ศ. 2553
* สังกัด: จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
|
# ไม่อยากให้เพลงจบ
# หน่วยกล้าอาย
# คืนเดียวกัน
# First Love First Hurt
# Because of You
# ถ้าหากไม่เคยเจ็บ
# 7. Darling
# เธอน่ารัก
# เหงาจังเลย
# อะไรก็ได้ในใจเธอ
|}
เพลงประกอบโฆษณา
พ.ศ. 2552 เพลง Crazy For You (เพลงประกอบโฆษณา Cornetto คอร์นเน็ตโต้)

คอนเสิร์ต

คอนเสิร์ต B-O-Y You and Mind Forever (พ.ศ.2553)
จัดขึ้นในวันเสาร์ที่ 7 สิงหาคม 2553
#First Love First Hurt
# Because of You
# อะไรก็ได้ในใจเธอ
# ถ้าหากไม่เคยเจ็บ
# คืนเดียวกัน
# เธอน่ารัก
# Darling
# เหงาจังเลย
# ไม่อยากให้เพลงจบ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* B-O-Y club 
* B.O.Y.
อัลเทอพีนาโคเทค
อัลเทอพีนาโคเทค ( , "พิพิธภัณฑ์ศิลปะเก่า") เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ตั้งอยู่ที่คุนสท์อาเรอาล เมืองมิวนิก ประเทศเยอรมนี "อัลเทอพีนาโคเทค" ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1836

พิพิธภัณฑ์เดิมเป็นพิพิธภัณฑ์ที่เก่าที่สุดแห่งหนึ่งในโลกที่เป็นหนึ่งในสามพิพิธภัณฑ์ของกลุ่มพีนาโคเทค (Pinakothek) ได้แก่ "น็อยเออพีนาโคเทค" (Neue Pinakothek, "พิพิธภัณฑ์ศิลปะใหม่") ที่แสดงงานสะสมงานที่สร้างตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19 และ "พีนาโคเทคเดอร์โมแดร์เนอ" (Pinakothek der Moderne, "พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่") ที่แสดงงานสะสมศิลปะสมัยใหม่ ทั้งสามพิพิธภัณฑ์เป็นส่วนหนึ่งของ "คุนสท์อาเรอาล" (Kunstareal) หรือบริเวณพิพิธภัณฑ์ของมิวนิก
สิ่งก่อสร้าง
พระเจ้าลุดวิกที่ 1 แห่งบาวาเรีย มีพระราชโองการให้เลโอ ฟ็อน เคล็นเซอ (Leo von Klenze) สร้างสิ่งก่อสร้างใหม่สำหรับเป็นที่เก็บงานสะสมศิลปะของราชวงศ์วิทเทิลส์บัค (Wittelsbach) ในปี ค.ศ. 1826 พิพิธภัณฑ์ออกแบบเพื่อที่จะแสดงงาน "การตัดสินครั้งสุดท้าย" โดยเปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์ ซึ่งเป็นงานเขียนบนผืนผ้าใบที่ใหญ่ที่สุดที่เคยเขียนกันมา สิ่งก่อสร้างถือกันว่าเป็นสิ่งก่อสร้างที่สมัยใหม่ในเวลานั้นและเป็นตัวอย่างของการก่อสร้างพิพิธภัณฑ์ในเยอรมนีต่อมาหลังจากที่เปิดในปี ค.ศ. 1836 และเป็นแบบอย่างแก่หอศิลป์ใหม่ ๆ ในกรุงโรม, เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก, บรัสเซลส์ และคัสเซิล
พิพิธภัณฑ์ได้รับความเสียหายอย่างหนักในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง แต่ได้รับการก่อสร้างใหม่และเปิดให้ประชาชนเข้าชมได้อีกครั้งในปลายคริสต์ทศวรรษ 1950 แต่การตกแต่งภายในอย่างหรูหรามิได้รับการสร้างใหม่

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์
* งานสะสมของอัลเทอพีนาโคเทค

แหล่งข้อมูลอื่น

สมุดภาพ
ไฟล์:Peter Paul Rubens 105.jpg|"นั่งในสวนฮันนีย์ซัคเคิล" ราวปี ค.ศ. เปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์ 
ไฟล์:Leonardo da Vinci Madonna of the Carnation.jpg|"แม่พระแห่งดอกคาร์เนชัน" ค.ศ. 1478 - 1480 เลโอนาร์โด ดา วินชี
ไฟล์:Sandro Botticelli 016.jpg|"โทมนัสกับร่างพระเยซู" ราว ค.ศ. 1490 ซันโดร บอตตีเชลลี 
ไฟล์:Tempi Madonna by Raffaello Sanzio - Alte Pinakothek - Munich - Germany 2017.jpg|"พระแม่มารีเท็มปิ" ค.ศ. 1508 ราฟาเอล 
ไฟล์:Pieter Bruegel d. Ä. 037.jpg|"ดินแดนแห่งความอุดมสมบูรณ์" ราวปี ค.ศ. 1567 ปีเตอร์ เบรอเคิล (ผู้พ่อ)
ไฟล์:Bartolomé Esteban Perez Murillo 004.jpg|"เด็กกินองุ่นกับแตง" ราวปี ค.ศ. 1645-1655 บาร์โตโลเม เอสเตบัน มูรีโย 
ไฟล์:Bouts ano
กกินองุ่นกับแตง" ราวปี ค.ศ. 1645-1655 บาร์โตโลเม เอสเตบัน มูรีโย 
ไฟล์:Bouts anoiting.jpg|"เช็ดพระบาทพระเยซู" คริสต์ทศวรรษ 1440 ดีร์ก เบาตส์ 
ไฟล์:Lucas van Leyden-aria mit dem Kinde, der hl. Maria Magdalena und einem Stifter.jpg|"พระแม่มารีและพระบุตร" ปี ค.ศ. 1522 ลือกัส ฟัน ไลเดิน
พิพิธภัณฑ์คาปิโตลิเน
พิพิธภัณฑ์คาปิโตลิเน ( ; ) เป็นกลุ่มพิพิธภัณฑ์ศิลปะและโบราณคดีที่ตั้งอยู่ที่นาโปลีในประเทศอิตาลี “พิพิธภัณฑ์คาปิโตลิเน” ตั้งอยู่ในพาลัซโซสามพาลัซโซรอบจตุรัสที่ผังที่ออกแบบโดยไมเคิล แอนเจโล ในปี ค.ศ. 1536 และสร้างต่อมาอีก 400 ปี ประวัติของพิพิธภัณฑ์เริ่มมาตั้งแต่ปี ค.ศ. เมื่อสมเด็จพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4 อุทิศงานสะสมบรอนซ์ให้แก่ประชาชนชาวโรมและตั้งอยู่บนเนินคาปิโตลิเน ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมางานสะสมก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น ที่รวมทั้งประติมากรรมโรมันโบราณ , ศิลปะจากยุคกลางและยุคเรอเนซองต์, งานสะสมอัญมณี, เหรียญ และอื่นๆ ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์เป็นของและบริหารโดยรัฐบาลโรม

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์

แหล่งข้อมูลอื่น
วัดพุลกุกซา
วัดพุลกุกซา ( ) เป็นวัดในพระพุทธศาสนา ตั้งอยู่ที่จังหวัดคย็องซังเหนือ ประเทศเกาหลีใต้ เป็น 1 ในมรดกโลก ของเกาหลีใต้ วัดนี้ถือว่าเป็นผลงานชิ้นสุดยอดในยุคทองของพระพุทธศาสนาในอาณาจักรชิลลา

ประวัติศาสตร์

ในบันทึกของวัดบันทึกว่าวัดนี้เดิมเป็นวัดเล็ก ๆ สร้างในปี ค.ศ. 528 (พ.ศ. 1071) ในบันทึกสามก๊กแห่งเกาหลี กล่าวว่าวัดที่เห็นในปัจจุบันสร้างในรัชสมัยพระเจ้าคย็องด็อกแห่งราชอาณาจักรชิลลาในปี ค.ศ. 751 (พ.ศ. 1294) และมาสร้างสำเร็จในปี ค.ศ. 774 ตรงกับรัชสมัยพระเจ้าฮเยกง พร้อมกับพระราชทานชื่อวัดว่า "พุลกุกซา" แปลว่า "พุทธภูมิ"

อ้างอิง
* Life in Korea: Bulguksa .
* National Treasure No.22 
* National Treasure No.23 
* National Treasure No.26 
* National Treasure No.27 
* National Treasure No.61

ดูเพิ่ม
* ถ้ำซกกุรัมและวัดพุลกุกซา - ชื่อที่ใช้จนทะเบียนเป็นมรดกโลก

แหล่งข้อมูลอื่น

* Bulguksa Official site
* Korean National Heritage Online: Bulguksa 
* Oriental Architecture profile
วัดปางห้า
วัดปางห้า ตั้งอยู่ที่บ้านปางห้า หมู่ 1 ตำบลเกาะช้าง อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่บริเวณชายแดนไทย-พม่า ห่างจากตัวอำเภอแม่สาย 14 กม. ตามถนนสายแม่สาย-เชียงแสน (สายเก่า) ห่างจากสามเหลี่ยมทองคำ อำเภอเชียงแสน ประมาณ 14 กม. เริ่มตั้งวัดปี พ.ศ. 2484 โดยชาวบ้านในหมู่บ้านที่มีประมาณ 30 กว่าครอบครัว ช่วยกันสร้างศาลาไม้ไพ่ไว้เป็นที่บำเพ็ญบุญและเป็นสถานที่พักของพระสงฆ์ ที่ดินที่สร้างวัดประมาณ 6 ไร่ 2 งาน 99 ตารางวา ได้ รับการบริจาคจากสถานีโรงบ่มใบยาเวียงแก้ว ซึ่งตั้งอยู่ในหมู่บ้านปางห้า ชาวบ้านได้ร่วมใจกันพัฒนาวัดสร้างถาวรวัตถุต่าง ๆ ตามลำดับ และได้รับพระราชวิสุงคามสีมา เมื่อปี พ.ศ. 2536
เจ้าอาวาส
วัดปางห้ามีเจ้าอาวาสตามลำดับดังนี้ 
# พระคำอ้าย ปญฺโญ พ.ศ. 2499-2503 , พ.ศ. 2521-2526
# พระอินสอน(เขียว) ฐิตปญฺโญ พ.ศ. 2504-2505
# พระบรรเลง สุจิตฺโต พ.ศ. 2506-2515
# พระบุญทา กิตฺติวณฺโณ พ.ศ. 2516-1517
# พระศรีเมือง สิริวณฺโณ พ.ศ. 2518-2520
# พระเมืองใจ สีลสาโร พ.ศ. 2527-2531
# พระครูพิศาลธีรธรรม (ธีรพล ธีรพโล) (น.ธ.เอก ศศ.ม. Ph.D.) พ.ศ. 2532-2557
# พระอธิการนิคม ปญฺญาวชิโร (น.ธ.เอก,นศ.บ.) พ.ศ. 2558-ปัจจุบัน
เสนาสนะภายในวัด
# อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 บูรณะ พ.ศ. 2554
# กุฏิเล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535
# ป้ายวัด สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535
# เจดีย์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539
# กุฏิสงฆ์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2541
# ซุ้มประตู สร้างเมื่อ พ.ศ. 2541
# หอฉัน สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 บูรณะ พ.ศ. 2542
# โรงครัว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 บูรณะ พ.ศ. 2542
# ศาลาฌาปนานุสรณ์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542
# เมรุ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543
# ศาลากำนันแดง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544
# โรงรถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544
# แทงค์น้ำ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2545
# หอระฆัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 
# ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2548
# กำแพงวัดสร้างเมื่อ พ.ศ. 2549
# ศาลาเก็บของ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2549 
# ศาลาเฉลิมพระเกียรติ สร้างเมื่อ พ.ศ
ศ. 2549
# ศาลาเก็บของ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2549 
# ศาลาเฉลิมพระเกียรติ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2550
# หอฉัน สร้างเมื่อ พ.ศ. 2560
ฮอตเปปเปอร์ (วงดนตรี)
เดอะฮอทเปปเปอร์ซิงเกอร์ส หรือ ฮอทเปปเปอร์ ( ) เป็นวงนักร้องประสานงานเสียงดูโอ ที่ก่อตั้งโดยปราจีน ทรงเผ่า อดีตหัวหน้าวงดิอิมพอสซิเบิ้ล ในช่วงแรกเป็นวงทริโอ ประกอบด้วยนักร้องหญิงสามคน คือ ผุสดี เอื้อเฟื้อ, รุ่งพิรุณ เมธานนท์ และกรองกาญจน์ โมราวงศ์ ต่อมากรองกาญจน์ ไม่สามารถมาร่วมงานได้ จึงมีสมาชิกเหลือเพียงสองคน กลายเป็นวงดูโอ ได้รับชื่อเสียงเป็นอย่างมาก

ชื่อของวง ปราจีน ทรงเผ่า นำมาจากชื่อผลงานอัลบั้มสุดท้ายของดิอิมพอสซิเบิ้ล ก่อนยุบวงในปี พ.ศ. 2520 คืออัลบั้มเพลงสากล Hot Pepper

วงฮอตเปปเปอร์ มีเพลงที่เป็นที่รู้จัก ได้แก่ "หัวใจสลาย", "ลมรัก", "อยากลืมกลับจำ" เป็นต้น
สำหรับนักดนตรีของวง ได้แก่ เสกสรร ยงยุทธ เล่นเปียโน, ศาสสัณฑ์ บุญญาศัย เล่นกีตาร์-ร้องประสานเสียงชาย, นิพนธ์ ขจรโยธิน เล่นเบส, สุรชัย เล็กแคล้วภัย เล่นกลอง, วิชัย อึ้งอัมพร เล่นแซ็กโซโฟน, มนัส พุกกะรัตน์ เล่นทรอมโบน และ ยงยุทธ มีแสง เล่นทรัมเป็ต-ร้องประสานเสียงชาย
ผลงานเพลง
* เพลง ไฟสุมทรวง
* เพลง รักข้ามขอบฟ้า
* เพลง เก็บรัก
* เพลง กลับมาเถิดที่รัก
* เพลง นํ้าตาตกใน
* เพลง สุดท้ายหัวใจคือเธอ 
* เพลง หรือว่าฉันรักเธอ
* เพลง ภาษาใจ
* เพลง ระทมรัก
อัลบั้มเดี่ยว
*อัลบั้มชุด ฮอทเปปเปอร์ ฮอดฮิต
*อัลบั้มชุด ลมรัก 
*อัลบั้มชุด รักข้ามขอบฟ้า
*อัลบั้มชุด รอ
*อัลบั้ม ฝันสลาย
*อัลบั้มชุด หัวใจสลาย
*อัลบั้ม เช็ดน้ำตากับอกฉัน
*อัลบั้ม ยากจะหักใจลืม
*อัลบั้ม ปรัศนีหัวใจ
*อัลบั้ม ฉ่ำใจไหมพี่
*อัลบั้ม เดอะ ฮอทเปปเปอร์ ' 86  ก.พ. 2529
*อัลบั้ม ในม่านเมฆ
*อัลบั้ม เพลงเอกจากทีวี ชุด คนเดินดิน
*อัลบั้มชุด คนร้อยเล่ห์ 
*อัลบั้มชุด เก็บรัก
*อัลบั้มชุด ครั้งหนึ่งในความทรงจำ
*อัลบั้มชุด รวมฮิต30ปี
*อัลบั้มชุด ฮอทเปปเปอร์ แฟนค
ั้มชุด ครั้งหนึ่งในความทรงจำ
*อัลบั้มชุด รวมฮิต30ปี
*อัลบั้มชุด ฮอทเปปเปอร์ แฟนคลับ
*อัลบั้มชุด นํ้าตาฝน
*อัลบั้มชุด ต้นฉบับเพลงฮิต ไฟสุมทรวง
*อัลบั้มชุด มิติใหม่
*อัลบั้ม สุดยอดอมตะเพลงไทย
*อัลบั้ม มนต์เพลงม่านไข่มุก
*อัลบั้ม สามหัวใจ
ข้าวไรย์
ข้าวไรย์ ( ) เป็นพืชชนิดหนึ่งในตระกูลข้าวสาลี ซึ่งมีลักษณะคล้ายคลึงกันกับข้าวสาลีและข้าวบาร์เลย์มาก เมล็ดของมันเป็นธัญพืชที่มีคุณค่าทางโภชนาการสูง อีกทั้งมีประโยชน์มากสำหรับมนุษย์และสัตว์ นอกจากนี้ยังสามารถนำไปแปรรูปทำเป็นแป้ง ขนมปัง วิสกี้และเบียร์ได้อีกด้วย
วงปี่พาทย์นางหงส์
วงปี่พาทย์นางหงส์ คือวงปี่พาทย์ชนิดหนึ่งที่นำเอาวงปี่พาทย์ไม้แข็งมาประสมกับวงบัวลอย โดยเปลี่ยนแปลงรูปแบบดังนี้
* ใช้กลองมลายูมาตีแทนตะโพนและกลองทัด (บางที่ก็ใช้กลองทัดแทนกลองมลายู)
* ใช้ปี่ชวามาเป่าแทนปี่ใน
* เอาฆ้องเหม่งออก เพราะมีฉิ่งเป็นตัวควบคุมจังหวะแล้ว
เหตุที่ใช้ชื่อวงปี่พาทย์นี้ว่าวงปี่พาทย์นางหงส์ก็เนื่องจากเรียกตามชื่อเพลงที่เล่นคือเพลงเรื่องนางหงส์ โดยจะใช้เล่นเฉพาะงานอวมงคลเท่านั้น ปัจจุบันไม่ค่อยเป็นที่นิยม เพราะได้หันมานิยมวงปี่พาทย์มอญแทน
วงปี่พาทย์นางหงส์ เดิมเป็นวงที่ใช้บรรเลงในงานศพของสามัญชน ต่อมาได้นำมาบรรเลงในงานสวดพระอภิธรรมศพเจ้านาย และใช้ในตอนถวายพระเพลิงพระบรมศพ พระศพ เมื่อครั้งงานพระบรมศพของสมเด็จพระศรีนครินทรา บรมราชชนนี สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี มีพระประสงค์ให้นำวงปี่พาทย์นางหงส์ ของกรมศิลปากรมาประโคมย่ำยาม ต่อจากวงประโคมของงานเครื่องสูง สำนักพระราชวัง จึงนับเป็นครั้งแรกที่ได้นำวงปี่พาทย์นางหงส์มาใช้ในงานพระบรมศพด้วย

เพลงชุดนางหงส์
เพลงที่บรรเลง เรียกว่า “เพลงชุดนางหงส์” ประกอบด้วยเพลง
* เพลงนางหงส์ (หรือเพลงพราหมณ์เก็บหัวแหวน)
* เพลงสาวสอดแหวน
* เพลงแสนสุดสวาท
* เพลงแมลงปอ
* เพลงแมลงวันทอง
วงปี่พาทย์นางหงส์ สำนักการสังคีต กรมศิลปากร
ดุริยางคศิลปินกลุ่มดุริยางค์ไทยสำนักการสังคีต กรมศิลปากร ผู้บรรเลงวงปี่พาทย์นางหงส์ (วงประโคมย่ำยาม) ในการพระศพ สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์

ข้อมูลเพิ่มเติม
การบรรเลงดนตรีไทยในงานพระศพ
วงปี่พาทย์มอญ
วงปี่พาทย์มอญ เป็นวงดนตรีที่มาพร้อมกับชาวมอญที่อพยพเข้ามาในประเทศไทย ประกอบด้วยเครื่องดนตรีที่ได้รับอิทธิพลมาจากมอญได้แก่ ปี่มอญ ฆ้องมอญ ตะโพนมอญ เปิงมางคอก และฆ้องราว

รูปแบบของวง
วงปี่พาทย์มอญมี 3 ขนาดเช่นเดียวกับวงปี่พาทย์ไม้แข็งของไทย ดังนี้
* วงปี่พาทย์มอญเครื่องห้า ประกอบด้วยระนาดเอก ปี่มอญ ฆ้องมอญวงใหญ่ ตะโพนมอญ เปิงมางคอก และเครื่องกำกับจังหวะคือฉิ่งและฉาบ โหม่ง
* วงปี่พาทย์มอญเครื่องคู่ มีลักษณะเดียวกันกับวงปี่พาทย์มอญเครื่องห้า เพียงแต่วงนี้ได้เพิ่มระนาดทุ้มและฆ้องมอญวงเล็กเข้ามา
* วงปี่พาทย์มอญเครื่องใหญ่ มีลักษณะเดียวกันกับวงปี่พาทย์มอญเครื่องคู่ แต่ได้เพิ่มระนาดเอกเหล็กและระนาดทุ้มเหล็กเข้ามา
วงปี่พาทย์มอญมีการจัดรูปแบบวงที่แตกต่างจากวงปีพาทย์ของไทยตรงที่ตั้งฆ้องมอญไว้ด้านหน้าสุด ซึ่งการจัดรูปแบบวงนั้นไม่ทราบแน่ชัดว่าใครกำหนดและทำเพื่ออะไร บ้างก็ว่าเพื่อความสวยงามเมื่อมองจากด้านหน้า บ้างก็ว่าเป็นการให้เกียรติวัฒนธรรมมอญ บ้างก็ว่าเป็นเพราะฆ้องมอญทำหน้าขึ้นวรรคเพลงเช่นเดียวกับระนาดเอก

วิวัฒนาการในปัจจุบัน
ในปัจจุบันวงปี่พาทย์มอญเจริญเติบโตอย่างมาก โดยการขยายวงให้ใหญ่ขึ้นเป็นวงปี่พาทย์มอญวงพิเศษ บางอาจจะมีฆ้องมอญถึง 10 โค้งหรือมากกว่านั้น ทำให้วงปี่พาทย์มอญนอกจากจะใช้เป็นเครื่องประโคมศพแล้ว ยังแสดงถึงเกียรติยศของผู้ตายอีกด้วย
นอกจากจะมีการเปลี่ยนแปลงโดยการเพิ่มฆ้องมอญให้มากขึ้นแล้ว ยังได้มีการเปลี่ยนแปลงลักษณะของเครื่องดนตรีเพื่อให้เหมาะสมกับวง คือเปลี่ยนลักษณะของรางระนาดเอกและระนาดทุ้มให้เหมือนกับฆ้องมอญ เพียงแต่ย่อส่วนให้ต่ำลง
โอกาสที่ใช้บรรเลง
วงปี่พาทย์มอญแท้จริงแล้วใช้บรรเลงได้ในงานมงคล แต่คนไทยส่วนใหญ่นิยมใช้บรรเลงในงานศพ สืบเนื่องมาจากมีการนำวงปี่พาทย์มอญไปบรรเลงในงานพระบรมศพสมเด็จพระเทพศิรินทรามาตย์ พระราชินีในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระดำริว่า พระราชมารดาของพระองค์นั้นทรงมีเชื้อสายมอญโดยตรง จึงโปรดให้นำวงปี่พาทย์มอญมาบรรเลง ด้วยเหตุนี้เองจึงได้เป็นความเชื่อและยึดถือมาโดยตลอดว่า วงปี่พาทย์มอญเล่นเฉพาะงานศพเท่านั้น
งานศพสมัยก่อนนั้นจะใช้เพลงประโคมที่เรียกว่า"ประจำวัด"โดยจะประโคมหลังการสวดพระอภิธรรมเสร็จสิ้น เช่นเดียวกับวงปี่พาทย์นางหงส์ นอกจากนี้ก็ยังมีเพลงเวียนเมรุ หาบกล้วย จุดเทียน ในยุคหลังๆได้มีครูดนตรีไทยที่มีเชื้อสายมอญแต่งเพลงมอญให้วงปี่พาทย์มอญเช่นประจำบ้าน ย่ำเที่ยง ย่ำค่ำ ฯลฯ

ในยุคปัจจุบันก็มีเพลงมอญเกิดขึ้นอย่างมากมาย ส่วนใหญ่ก็จะนำเพลงที่คนส่วนใหญ่รู้จักนำมาแต่งเป็นสำเนียงมอญ ทำให้เพลงมอญในปัจจุบันมีความแตกต่างจากเพลงมอญโบราณเป็นอย่างมาก

อ้างอิง
ตะโพนมอญ
ตะโพนมอญ มีลักษณะคล้ายตะโพนของไทย แต่ใหญ่กว่า และตรงกลางหุ่นป่องน้อยกว่า มีเสียงกังวานลึกกว่าตะโพนไทย หน้าใหญ่เรียกว่า "เมิกโหน่ก" หน้าเล็กเรียกว่า "เมิกโด้ด" เป็นภาษามอญ

ตะโพนมอญใช้บรรเลงผสมกับวงปี่พาทย์มอญ มีหน้าที่บรรเลงหน้าทับ และกำกับจังหวะต่าง ๆ
กลองมลายู
กลองมลายู มีลักษณะเดียวกับกลองแขก แต่สั้นและอ้วนกว่า หน้าหนึ่งใหญ่ อีกหน้าหนึ่งเล็กขึ้นหนังสองหน้า เร่งให้ตึงด้วยหนังรูดให้แน่น สายโยงเร่งเสียงทำด้วยหนัง หน้าใหญ่อยู่ทางขวาตีด้วยไม้งอ หน้าเล็กตีด้วยฝ่ามือ ใช้บรรเลงคู่เหมือนกลองแขก ลูกเสียงสูงเรียกว่า "ตัวผู้" ลูกเสียงต่ำเรียกว่า "ตัวเมีย" ใช้บรรเลงในวงปี่พาทย์นางหงส์และวงบัวลอย
ปี่ชวา
ปี่ชวา เป็นเครื่องเป่าชนิดหนึ่งที่มีลิ้น เข้าใจว่าเมืองไทยรับมาในคราวเดียวกับกลองแขก ส่วนประกอบของปี่ชวามีดังนี้
* ตัวเลา ทำด้วยไม้จริง ๆ แบ่งเป็น 2 ท่อน ท่อนแรก เรียกว่า "เลาปี่" กลึงให้กลมเรียวยาว ภายในโปร่งตลอด ตอนโคนกลึงให้ใหญ่เล็กน้อย มีลูกแก้วคั่น ท่อนบนของลำปี่ ใต้ลูกแก้วเจาะรู 7 รูเรียงตามลำดับ สำหรับปิดเปิด และมี "รูนิ้วค้ำ" อยู่ด้านหลังใกล้กับลูกแก้ว อีกท่อนหนึ่งเรียกว่า "ลำโพงปี่" ทำด้วยไม้จริง กลึงให้กลมเรียว ปลายบานเหมือนดอกลำโพง ภายในโปร่ง ตอนกลางกลึงเป็นลูกแก้วคั่น ตอนบนจะหุ้มด้วยแผ่นโลหะบาง ๆ โดยรอบ สวมรับกับตัวลำปี่ได้พอดี
* ลิ้นปี่ ทำด้วยใบตาลแก่ ตัดพับซ้อนกันเป็น 4 กลีบ สอดใส่ที่ปลาย "กำพวด" ซึ่งทำด้วยโลหะกลมเล็กยาว ภายในโป
ตัดพับซ้อนกันเป็น 4 กลีบ สอดใส่ที่ปลาย "กำพวด" ซึ่งทำด้วยโลหะกลมเล็กยาว ภายในโปร่ง ผูกด้วยเชือกเส้นเล็กๆด้วยเงื่อนตะกรุดเบ็ด เคียนด้วยด้ายที่โคนกำพวด เพื่อสอดใส่ให้แน่นในรูปี่ เฉพาะลิ้นปี่ชวาจะมี "กะบังลม" ซึ่งทำด้วยไม้หรือกะลา บางกลม สำหรับรองรับริมฝีปากขณะเป่า สำหรับตัวเลาปี่ชวา นอกจากจะทำด้วยไม้แล้ว ยังสามารถทำให้สวยงามด้วยงาทั้งเลา หรือทำด้วยไม้ประดับงา
ปี่ชวาใช้ในการบรรเลงในวงบัวลอย วงปี่พาทย์นางหงส์ และวงเครื่องสายปี่ชวา นอกจากนี้ปี่ชวายังใช้ในการเป่าประกอบการรำกระบี่กระบองและการชกมวย
วงบัวลอย
วงบัวลอย เป็นชื่อของการบรรเลงดนตรีอีกลักษณะหนึ่ง ประกอบด้วยปี่ชวา กลองมลายู และฆ้องเหม่ง เล่นในงานอวมงคล
แต่เดิมนั้นวงบัวลอยประกอบด้วยปี่ชวา 1 เลา กลองมลายู 2 คู่และฆ้องเหม่ง ภายหลังใช้กลองมลายูเพียง 1 คู่เท่านั้น 
การใช้บรรเลง
วงบัวลอยจะบรรเลงในสามโอกาสดังนี้
# การประโคมย่ำยาม เป็นการประโคมหลังจากพระสวดพระอภิธรรมเสร็จแล้ว และบรรเลงเป็นระยะด้วย โดยจะประโคมทั้งหมดสี่ยามด้วยกันได้แก่ยามหนึ่ง (สามทุ่ม) ยามสอง (เที่ยงคืน) ยามสาม (ตีสาม) และย่ำรุ่ง (รุ่งเช้า) และการประโคมแต่ละครั้งจะเริ่มต้นด้วยเพลงบัวลอย นางหน่าย กระดี้รี นางหงส์ หกคะเมน ไต่ลวด หลังจากนั้นอาจจะเล่นเพลงอื่น ๆ ก็ได้ 
# การประชุมเพลิง จะบรรเลงในตอนที่ประธานทำพิธีประชุมเพลิง โดยเพลงที่ใช้ ได้แก่ รัวสามลา บัวลอย นางหน่าย รัวคั่น ไฟชุม เพลงเร็ว รัวคั่นและออกเพลงนางหงส์เป็นเพลงสุดท้าย 
# เ
ลอย นางหน่าย รัวคั่น ไฟชุม เพลงเร็ว รัวคั่นและออกเพลงนางหงส์เป็นเพลงสุดท้าย 
# เผาจริง จะใช้เพลงทุบมะพร้าว แร้งกระพือปีก กาจับฝาโลง ชักฟืนสามดุ้น และไฟชุม
ความเชื่อ
เนื่องจากวงบัวลอยเป็นเพลงที่ใช้ในงานอวมงคลโดยเฉพาะ เพลงบัวลอยมักจะเรียนกันในเขตวัดและไม่ให้เล่นพร่ำเพรื่อ ทำให้วงบัวลอยเป็นวงที่สืบทอดกันในวงแคบ

การประสมกับวงปี่พาทย์

อ้างอิง
แอนต์เวิร์ป
แอนต์เวิร์ป ( ), อันต์แวร์เปิน ( ) หรือ อ็องแวร์ส ( ) เป็นเมืองในประเทศเบลเยียมและเป็นเมืองหลวงของจังหวัดแอนต์เวิร์ปในฟลานเดอส์ หนึ่งในสามบริเวณของเบลเยียม แอนต์เวิร์ปมีประชากรทั้งสิ้น 472,071 (1 มกราคม 2008) และมีเนื้อที่ 204.51 ตารางกิโลเมตรซึ่งเท่ากับว่ามีความหนาแน่นของประชากร 2,308 ต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร บริเวณตัวเมืองและปริมณฑลมีประชากรทั้งหมด 1,190,769 (1 มกราคม 2008)
แอนต์เวิร์ปเป็นเมืองที่มีความสำคัญมานานในกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำของทั้งทางเศรษฐกิจและทางวัฒนธรรมโดยเฉพาะก่อนการการปล้นเมืองแอนต์เวิร์ป (Sack of Antwerp) ของการลุกฮือของชาวดัตช์ (Dutch Revolt) ระหว่างสงครามแปดสิบปี เมืองแอนต์เวิร์ปตั้งอยู่บนฝั่งขวาของแม่น้ำสเกลต์ (Scheldt) ที่เชื่อมกับทะเลเหนือที่ปากน้ำเวสเทิร์นสเกลต์ (Western Scheldt)
โดยชื่อ "แอนต์เวิร์ป" เพี้ยนมาจากคำว่า "อันต์แวร์เปิน" (Antwerpen) ที่มาจากคำว่า "Hand Werpen" ซึ่งแปลว่า "โยนมือลงแม่น้ำ" ที่มาจากปรัมปราพื้นบ้านที่เล่าถึงยักษ์ตนหนึ่งชื่อ ดรูโอน อันติโกน (Druon Antigoon) อาศัยอยู่ใกล้กับแม่น้ำสเกลท์ คอยเก็บส่วยหรือค่าผ่านทางจากนักเดินเรือที่ใช้เส้นทางสัญจรผ่านแม่น้ำสเกลท์ หากนักเดินเรือคนใดไม่ยอมจ่ายค่าผ่านทางก็จะถูกจับตัดมือและโยนมือทิ้งแม่น้ำ ต่อมา ซิลวิอุส บราโบ (Silvius Brabo) ทหารโรมันที่ไม่พอใจกับการกระทำของดรูโอน อันติโกน จึงวางแผนฆ่ายักษ์และตัดมือของยักษ์ทิ้งลงในแม่น้ำ เหมือนกับที่เคยทำกับผู้อื่น ในปัจจุบันสัญลักษณ์ต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับปรัมปราเรื่องนี้ยังปรากฏให้เห็นอยู่ทั้งช็อกโกแลตรูปมือ หรือประติมา
บรูช
บรูช ( ) หรือ บรึคเคอ ( ) เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดและเป็นเมืองหลวงของจังหวัดฟลานเดอร์ตะวันตกในบริเวณเฟลมมิชในประเทศเบลเยียม ตัวเมืองตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ

ศูนย์ประวัติศาสตร์ของเมืองได้รับเลือกให้เป็นเมืองในมรดกโลกของยูเนสโก ตัวเมืองรูปไข่มีเนื้อที่ประมาณ 430 เฮกตาร์ เนื้อที่ทั้งหมดของตัวเมืองมีประมาณกว่า 13,840 เฮกตาร์รวมทั้งอีก 1,075 เฮกตาร์ริมฝั่งทะเลที่เซบรึคเคอ (Zeebrugge) บรูชมีประชากรทั้งสิ้น 117,073 คน (1 มกราคม 2008) ในจำนวนนั้น 20,000 คนอยู่ในศูนย์ประวัติศาสตร์กลางเมือง บริเวณตัวเมืองและปริมณฑลมีเนื้อที่ 616 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรทั้งหมด 255,844 คน (1 มกราคม 2008)
ทางตอนเหนือของเมืองมีลำน้ำที่ใช้ในการคมนาคมรอบ ๆ ได้ ทำให้บรูชเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "เวนิสเหนือ"

บรูชมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์เพราะเคยเป็นเมืองท่าและมีความสำคัญในทางศิลปะในยุคจิตรกรรมยุคเนเธอร์แลนด์ตอนต้นในระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16
ที่มาของชื่อ
ชื่อของบรูชในบันทึกคือ Bruggas, Brvggas, and Brvccia ในช่วง ค.ศ.840–875 หลังจากนั้นได้ชื่อว่า Bruciam และ Bruociam (892); Brutgis uico (ศัตวรรษที่ 9 ตอนปลาย); in portu Bruggensi (ประมาณ 1010); Bruggis (1012); Bricge ในบันทึกเหตุการณ์ของชาวแองโกล-แซกซัน (1037); Brugensis (1046); Brycge ในบันทึกเหตุการณ์ของชาวแองโกล-แซกซัน (1049–1052); Brugias (1072); Bruges (1080–1085); Bruggas (ประมาณ ค.ศ.1084); Brugis (1089); และ Brugge (1116).

อ้างอิง
คนเล่นลูต
คนเล่นลูต ( ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจ จิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่มีด้วยกันสามฉบับ

โดยในแต่ละฉบับมีอยู่ด้วยกันแต่ละที่ ดังนี้ ชิ้นที่หนึ่งเป็นของงานสะสมวิลเด็นชไตน์

ชิ้นที่สองเป็นของพิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจถูกเก็บรักษาในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก

ชิ้นที่สามอยู่ที่คฤหาสน์แบ็ดมินตันที่กลอสเตอร์เชอร์โดยเพิ่งมีการค้นพบในปี ค.ศ. 2007

{| class="wikitable"
|-
| 
| 
| 
|-
| | คนเล่นลูต 
ราว ค.ศ. 1596 
100 x 126.5 ซม 
งานสะสมวิลเด็นชไตน์
| | คนเล่นลูต 
ราว ค.ศ. 1600 
94 x 119 ซม 
พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจ, เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก 
| | คนเล่นลูต 
ราว ค.ศ. 1596 
96 x 121 ซม 
คฤหาสน์แบ็ดมินตัน, กลอสเตอร์เชอร์ 
|}
ความแตกต่างระหว่างชิ้นงาน
วิธีการทาสีมีอยู่ในภาพทั้งสามนั้นทั้งหมดที่แสดงถึงเด็ก มีการวาดถึงใบหน้าและความอ่อนเยาว์ โดยโครงสร้างของผมเป็นลักษณะผมหนาสีน้ำตาลใน เครื่องดนตรี ในภาพแรกมีการวาดถึงเพลงเกี่ยวกับความรักลงไปในภาพเพื่อสื่อความหมายบ้างอย่าง ที่โต๊ะมีการวาดตัวเลข ในบ้างภาพมีการวาดเปลือยหินอ่อนกับไวโอลินในด้านหนึ่งและดอกไม้และผลไม้ที่อื่นๆที่มีประกบในภาพ

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* คาราวัจโจ
* ภาพชีวิตประจำวัน
ตลาดโต้รุ่งหัวหิน
ตลาดโต้รุ่งหัวหิน เป็นถนนคนเดิน เพื่อการพักผ่อนและการค้าขายสินค้าในเวลากลางคืน โดยแรกเริ่มใช้ถนนเดชานุชิต ส่วนตลาดล่าง มีความยาวเพียง 500-700 เมตร ต่อมาจึงมีปริมาณผู้ขายและผู้ซื้อมากขึ้น จึงต้องให้เทศบาลจัดสรรทั้งถนนเดชานุชิต ส่วนบนเพิ่ม ถือเป็นส่วนการจัดการของเทศกิจ งานเทศบาลตำบลหัวหินในขณะนั้น โดยยังอยู่ในส่วนการดูแลของ ตลาดฉัตรไชย
ประวัติ
เริ่มแรกในการจัดตลาดเป็นส่วนการขายอาการและเสื้อผ้าแบบตลาดคนเดินกลางคืน โดยใช้พื้นที่ของถนนเพียง 100-300 เมตรบริเวณช่วงต่อเชื่อมตลาดหลังจากนั้นจึงย้ายลงมาในถนนและเริ่มการจัดสรรพื้นที่ โดยในปี 2540 เริ่มขยายตลาดออกไปยังตลาดบนและเริ่มการจัดตลาดโดยเทศกิจ ทำให้มีร้านค้าเพิ่มขึ้นมากมาย โดยส่วนใหญ่จะเป็นของกินเล่น ขนมขบเคี้ยว และร้านอาหารทะเล ตามสั่ง ของที่ระลึก เสื้อผ้าเป็นส่วนใหญ่
ร้านค้า
ร้านค้าที่ออกร้านจำป็นต้องขึ้นทะเบียนผู้ค้ากับเทศกิจ เทศบาลหัวหิน เพื่อจัดระเบียบการตั้งร้านค้า และร้านค้าต้องไม่เป็นสิ่งปลูกสร้างถาวร โดยใช้กฏการจัดตลาดตามสากล 
สินค้าที่มีจำหน่ายเป็นส่วนใหญ่ คือ เสื้อผ้า ของที่ระลึก ขนมขบเคี้ยว อาทิ โรตี ข้าวโพดย่าง ขนม และไอศครีมโบราณ ปัจจุบัน(ปี 2556)จะเป็นร้านอาหารทะเลเป็นส่วนใหญ่

สถานที่ตั้ง
ตั้งอยู่ตลอดแนวถนนเดชานุชิต ตะวันตกติดถนนพระปกเกล้าฯ ทิศตะวันออกติดถนนเพชรเกษม ปัจจุบัน(ปี 2557) คือ ซอย หัวหิน 72
เวลาในการเปิดนั้นเริ่มเวลาประมาณ 17.00 - 23.00 ของทุกวัน
และสามารถเดินข้ามระหว่างส่วนตลาดบนและล่างได้โดยเสรี โดยส่วนมากผู้คนนิยมมาเที่ยวในเวลาวันหยุดพิเศษ และเสาร์อาทิตย์จำนวนมาก

อ้างอิง
รีซอตโต
รีซอตโต ( ) เป็นอาหารอิตาลีชนิดหนึ่ง ซึ่งเป็นข้าวผัดที่มีลักษณะข้นไปด้วยครีมจากการดูดซับไวน์และน้ำซุปจากเนื้อวัว ปลา หรือผักในขณะผัด ส่วนผสมหลักของรีซอตโตโดยทั่วไปมักประกอบด้วยชีสพาร์มีซอน เนย และหัวหอม ซึ่งเป็นหนึ่งในวิธีหุงข้าวอันนิยมที่สุดในอาหารอีตาลี

ชนิดข้าวที่นำมาใช้
โดยปกติใช้ข้าวการ์นาโรลี ข้าววีอาโลเนนาโน หรือข้าวอาร์โบรีโอในการทำอาหาร แต่เนื่องจากข้าวสองชนิดแรกมีราคาสูงเกินไป การใช้ข้าวอาร์โบรีโอจึงเป็นที่นิยมในการทำรีซอตโตดังที่พบเห็นได้ทั่วไป

ประเภทของรีซอตโต
ประเภทของรีซอตโตมีหลากหลายเช่นเดียวกันกับข้าวผัดของไทย เช่น
* รีซอตโตเห็ดหรือผักต่าง ๆ สำหรับมังสวิรัติ
* รีซอตโตทะเล
* รีซอตโตปลา
* รีซอตโตไก่
* ฯลฯ
ภานุทัต อภิชนาธง
ภานุทัต อภิชนาธง หรือ ครูแอ๊ดเดอะสะล้อ (เกิด 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2518) ศิลปินพื้นบ้านของภาคเหนือ และเป็นผู้ประดิษฐ์เครื่องดนตรีล้านนาที่มีชื่อว่า "สะล้อ" เป็นเครื่องสะล้อไฟฟ้าเครื่องแรกของประเทศไทยและของโลก
ประวัติ
ภานุทัต อภิชนาธง หรือที่รู้จักกันในนาม ครูแอ๊ด หรือศิลปินพื้นบ้านล้านนา เกิดที่บ้านพันตาเกิน อำเภอเมือง จังหวัดลำพูน เป็นบุตรของนายสวัสดิ์ อภิชนาธง และนางนิ่ม ทุ้ยแป มีฝีมือด้านดนตรีพื้นเมืองในระดับครู และเป็นครูคนแรกที่เริ่มสอนดนตรีพื้นเมืองล้านนาให้กับประชาชนในวัด โดยไม่มีค่าใช้จ่ายในการสอน ในทุกวันเสาร์-อาทิตย์ เวลา 13.30-17.00 น. บนวิหารหลวง วัดสวนดอก จังหวัดเชียงใหม่ และประกอบอาชีพนักดนตรีและนักร้อง ในเวลาอื่นๆ นายภานุทัตให้เหตุผลในการเลือกเล่นดนตรีพื้นเมืองว่าเป็นสิ่งที่ใกล้ตัวมากที่สุด โดยเฉพาะซอพื้นเมือง มีใจรักดนตรีพื้นเมืองและความเป็นล้านนา และมีวงดนตรี คือ วงเดอะสะล้อ มีผลงานเป็นที่รู้จักจากเพลง คนหัวล้าน, ป๋าเบื่อ, ต๋าป่าม
วงดนตรี คือ วงเดอะสะล้อ มีผลงานเป็นที่รู้จักจากเพลง คนหัวล้าน, ป๋าเบื่อ, ต๋าป่าม, ช้ำรักที่ท่าแพ ด้านครอบครัว นายภานุทัต อภิชนาธง มีบุตรชายหนึ่งคน คือ ด.ช.ภาณุทัศน์ อภิชนาธง (น้องแอ๊ดน้อย หรือ เอเจ)
การศึกษา
ภานุทัต อภิชนาธง จบการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น จาก โรงเรียนหอพระ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ เชียงใหม่ ปีพุทธศักราช 2523 และจบการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายจากวิทยาลัยนาฏศิลป์ จังหวัดเชียงใหม่ ปีพุทธศักราช 2535

ผลงานเพลง

ผลงานอัลบั้ม
รายชื่อผลงานเพลงในอัลบั้มต่อไปนี้ร้องร่วมกับ ณัฏฐ์ กิตติสาร (เดอะสะล้อ)

ชุดที่ 1 คนหัวล้านนา

# คนหัวล้าน
# ป๋าเบื่อ
# จุ๊ละอ่อน
# บ่มีเซ็ง
# เสียงบ่ดี
# จักรยานขี้เหมื้ยง
# กลับบ้านเฮาเต๊อะ
#ยินดีเจ้า
# ส่งใจไปชายแดน
# ถนนนี้กลับบ้าน

ชุดที่ 2 เดอะสะล้อ ( อาร์สยาม )
# บอกมาเต๊อะ 
# ต๋าป่าม
# นางฟ้าลืมดอย
# คนมันรวย
# เหงาใจเมืองกรุง
# รอแป๊บ
# หลังวัด
# ช้ำรักที่ท่าแพ
# ขลุ่ยคร่ำครวญ
ผลงานเดี่ยว
* เพลงบรรเลงพื้นเมืองล้านนา ชุดที่ 1
* เพลงบรรเลงพื้นเมืองล้านนา ชุดที่ 2
* อัลบั้ม "การเดินทางของตะกร้า" รางวัลสีสันอวอร์ด 2 รางวัล ขับร้องเพลง "หนานเย็น" และ "รำวงแสงดาว" 
* อัลบั้ม "ดำหัวปี๋ใหม่" สืบทอดเจตนารมณ์ นิทัศน์ ละอองศรี (2547)
* อัลบั้ม "แอ๊ดหน้อย บ่าอ้ายซึงหลวง" (2547)
* อัลบั้ม 20 ศิลปินล้านนา แด่คนช่างฝัน โดยขับร้องเพลง "คนลุงลัง"
* เพลงบรรเลงดนตรีพื้นเมืองสะล้อ ซอ ซึง "นาคทันต์เชียงใหม่" โดยสำนักส่งเสริมศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
* เทปและ CD เพลง "ขันโตก" และเพลงพื้นเมืองชุด "เดี่ยวหมู่"
* ดนตรีประกอบการขับร้องชุด "ขับขานล้านนา" โดยสำนักส่งเสริมศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
* ดนตรีสะล้อและดนตรีสากลชุด "เ
โดยสำนักส่งเสริมศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
* ดนตรีสะล้อและดนตรีสากลชุด "เส้นเสียงไทย ชุด 1-4"
* ดนตรีพื้นเมือง Music of Northen Thailand No. 1 -5
* ดนตรีพื้นเมืองในอัลบั้มของศิลปินลูกทุ่งล้านนาหลายคน
* ดนตรีภาคเหนือใน "นิทาน 4 ภาค" ของจรัล มโนเพ็ชร
เพลงประกอบละคร
* ดอกสร้อยกาสะลอง ขับร้องโดย ครูแอ๊ด ภานุทัต (เพลงประกอบละคร สาปดอกสร้อย)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* มาริ แก้วแดง, วิทยานิพนธ์เรื่อง การปรับตัวของนักดนตรีพื้นบ้านในบริบทของสังคมเชียงใหม่ปัจจุบัน, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 2547
* คีตะการล้านนา
อาหารกลางวัน (เบลัซเกซ)
อาหารกลางวัน (ภาษาอังกฤษ: The Lunch) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยดิเอโก เบลัซเกซจิตรกรสมัยบาโรกชาวสเปน ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจ, เซนต์ปีเตอร์สเบิร์กในสหพันธรัฐรัสเซีย

ดิเอโก เบลัซเกซเขียนภาพ “อาหารกลางวัน” เสร็จราวปี ค.ศ. 1617 เป็นภาพของกลุ่มคนนั่งรอบโต๊ะอาหาร โต๊ะปูด้วยผ้าปูโต๊ะที่ไม่เรียบนัก บนโต๊ะมีผลทับทิมสองผลและขนมปังชิ้นใหญ่ ผู้คนที่นั่งอยูรอบโต๊ะก็มีชายสามคน ชายสูงอายุทางด้านซ้ายและชายหนุ่มทางด้านขวาที่ยกมือส่งสัญญาณมาทางผู้ชมภาพเหมือนจะเชิญชวนให้เข้าร่วม ในฉากหลังมีชายอีกคนหนึ่งที่มองตรงมายังผู้ชมภาพขณะที่ชูขวดไวน์พร้อมที่จะเทด้วยสีหน้าที่ร่าเริง ฉากหลังดูเหมือนจะเป็นคอเสื้อ, ถุงหนังและทางด้านขวามีดาบ
วัดหว่องไท่ซิน (ฮ่องกง)
วัดหว่องไท่ซิน ( ) เป็นวัดในลัทธิเต๋าที่มีชื่อเสียงของฮ่องกง ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของฝั่งเกาลูน ตั้งชื่อตามนักบวชลัทธิเต๋า หว่อง ชิวปิง (黃初平) ที่มี่ชื่อเสียงแถบตอนใต้ของจีน ในยุคราชวงศ์จิ้นตะวันออก และได้รับการนับถือเป็นพระโพธิสัตว์องค์หนึ่งที่มีความสามารถในการรักษาโรค สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1921

วัดหว่องไท่ซิน เป็นสถานที่ยอดนิยมของนักท่องเที่ยว ซึ่งจะเดินทางมาเสี่ยงเซียมซี และให้หมอดูทำนายโชคชะตา และยังเป็นวัดเพียงวัดเดียวในฮ่องกง ที่สามารถจัดพิธีมงคลสมรสในวัดได้

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*