สำนักงานใหญ่ยูเนสโก
สำนักงานใหญ่ยูเนสโก หรือ เมซงเดลูเนสโก ( ) เป็นกลุ่มอาคารที่เป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ของ องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ใน กรุงปารีส ประกอบด้วยอาคารสองแห่งที่แยกจากกัน ได้แก่ สถานที่หลักที่เรียกว่าฟงเตโนย ตั้งอยู่ในเขตที่ 7 และพื้นที่ผนวกที่เรียกว่า Bonvin/Miollis ใน เขตที่ 15 ทั้งสองไซต์นี้ห่างกันไม่กี่ร้อยเมตร มีพื้นที่รวมกันประมาณ 135,000 ตารางเมตร

สำนักงานใหญ่ของยูเนสโกได้รับการตกแต่งด้วยงานศิลปะจำนวนมาก

โรงแรมมาเจสติก ( 1946 - 1958 )
ระหว่าง ค.ศ. 1946–1948 สำนักงานใหญ่ของ ยูเนสโก ตั้งอยู่ในอดีตโรงแรมมาเจสติก ในเขตที่ 16 ของปารีส
ฟงเตโนย (ตั้งแต่ - ปัจจุบัน)
พื้นที่ฟงเตโนยเดิมเคยเป็นค่ายทหารม้าและคลังปืนใหญ่ ซึ่งมีโรงเรียนนายร้อยทหารอยู่ติดกัน

อาคารหลักของยูเนสโกเป็นผลงานจากการทำงานร่วมกันของสถาปนิกสามคน : เบอร์นาร์ด เซอร์ฟัสส์ ชาวฝรั่งเศส มาร์เซล เบรเออร์ ชาวอเมริกัน และ ปิแอร์ ลุยจิ เนอร์วี ชาวอิตาลี แผนงานของพวกเขายังได้รับการรับรองโดยคณะกรรมการนานาชาติซึ่งประกอบด้วยสถาปนิก 5 คน : ลูซิโอ คอสตา ( บราซิล ), วัลเทอร์ โกรพีอุส ( สหรัฐอเมริกา ), เลอกอร์บูซีเย ( ฝรั่งเศส ), สเวน มาร์เกลิอุส ( สวีเดน ) และ เออร์เนสโต นาธาน โรเจอร์ส ( อิตาลี ) ร่วมกับ เอโร ซาริเนน ( ฟินแลนด์ ) อาคารเริ่มก่อสร้างในวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1955 และเปิดทำการเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1958
ไฟล์:Architecture,_Paris_Maison_de_l'UNESCO_-_UNESCO_-_PHOTO0000002698_0001.tiff|link=Fichier:Architecture,_Paris_Maison_de_l'UNESCO_-_UNESCO_-_PHOTO0000002698_0001.tiff|alt=Eleanor Roosevelt inspecte la maquette du futur palais de l'UNESCO à Paris.| เอลิเนอร์ โรเซอเวลต์ ตรวจสอบแบบจำลองอาคาร
ไฟล์:Architecture,_Paris_-_UNESCO_-_PHOTO0000002781_0001.tiff|link=Fichier:Architecture,_Paris_-_UNESCO_-_PHOTO0000002781_0001.tiff|alt=Le palais de l'UNESCO en février 1962. À droite : la façade Suffren du bâtiment du Secrétariat. Au premier plan : la salle des Pas Perdus.| อาคารยูเนสโกในปี ค.ศ. 1962
อาคารหลักซึ่งเป็นที่ตั้งสำนักงานเลขาธิการ มีทั้งหมด 7 ชั้น เรียงเป็นรูปดาวสามแฉก

ศูนย์การประชุมตั้งอยู่ที่มุมด้านใต้ของที่ดิน ประกอบด้วยห้องประชุมใหญ่ (เรียกอีกอย่างว่า "Salle 1") ซึ่งมีทางเข้าสาธารณะอยู่ที่ 125 avenue de Suffren อาคารนี้ใช้สำหรับกิจกรรมของสถาบัน (การประชุม สัมมนา) รวมถึงพิธีการ คอนเสิร์ต งานศิลปะวัฒนธรรม และภูมิปัญญาอื่น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่จัดโดยคณะผู้แทนระดับชาติที่ยูเนสโกหรือตามการริเริ่มภายใต้กรอบการคุ้มครองมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม อาคารหลังนี้มีหลังคาทองแดงแบบจีบ โดดเด่นด้วยรูปทรงที่ชวนให้นึกถึงหีบเพลงชัก

นอกจากนี้ยังมีอาคารลูกบาศก์ที่เดิมตั้งใจไว้สำหรับคณะผู้แทนถาวรและองค์การนอกภาครัฐ
เมื่อเปิดตัว สำนักงานใหญ่มีขนาดเล็กเกินไปเนื่องจากจำนวนประเทศที่เข้าร่วมองค์กรเพิ่มมากขึ้น จึงได้มีการสร้างอาคารและลานใหม่ซึ่งออกแบบโดย Roberto Burle Marx ขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1963–1964

อาคารเหล่านี้ตั้งอยู่บนพื้นที่รูปทรงสี่เหลี่ยมคางหมูขนาด 30,350 ตารางเมตร ตัดผ่านมุมตะวันออกเฉียงเหนือด้วยจัตุรัสฟงเตโนย (Place de Fontenoy) รูปทรงครึ่งวงกลม มีถนนเดอแซกซ์ (Avenue de Saxe) เดอเซกูร์ (De Ségur) เดอซุฟ เฟรน (De Suffren) และ เดอโลเวนดัล (De Lowendal ) ล้อมรอบ
ไฟล์:Room_V_at_UNESCO_HQ_in_Paris.jpg|link=Fichier:Room_V_at_UNESCO_HQ_in_Paris.jpg|alt=Salle de conférences no 5.| ห้องประชุมหมายเลขห้า
ไฟล์:Le_jardin_japonais_de_Noguchi_(UNESCO,_Paris)_(5212315715).jpg|link=Fichier:Le_jardin_japonais_de_Noguchi_(UNESCO,_Paris)_(5212315715).jpg|alt=Jardin japonais aménagé en 1958 par le sculpteur Isamu Noguchi.| สวนญี่ปุ่น ที่จัดวางเป็น โดยประติมากร อิซามุ โนกุจิ
ไฟล์:Maison_Unesco_Citation_charte.jpg|link=Fichier:Maison_Unesco_Citation_charte.jpg|alt=Préambule de la constitution de l'Unesco, « Les guerres prenant naissance dans l'esprit des hommes, c'est dans l'esprit des hommes que doivent être élevées le
l'esprit des hommes, c'est dans l'esprit des hommes que doivent être élevées les défenses de la paix ».| คำนำของธรรมนูญแห่งยูเนสโก « เนื่องจากสงครามเริ่มต้นจากจิตใจของมนุษย์ การป้องกันสันติภาพจึงต้องสร้างขึ้นจากจิตใจของมนุษย์เช่นกัน » .
ในปี ค.ศ. 1955 ตามมติคณะกรรมาธิการของยูเนสโก สถาปนิกชาวญี่ปุ่น ทาดาโอะ อันโด ได้สร้างพื้นที่สมาธิที่เป็นสัญลักษณ์ของสันติภาพบนพื้นที่ฟงเตโนย ระหว่างปลายด้านใต้ของอาคารหลักและศูนย์การประชุม
ในปี ค.ศ. 2010 ยูเนสโกตัดสินใจสร้างด่านรักษาความปลอดภัยที่ Place de Fontenoy สถาปนิกชาวฝรั่งเศส Laurence Carminati และ Yann Keromnes ได้รับรางวัลชนะเลิศจากการแข่งขัน และอิรินา โบโควา ผู้อำนวยการใหญ่ในขณะนั้น ทำพิธีเปิดทางเข้าใหม่ในวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 2015 ทางเข้าใหม่นี้ตั้งอยู่ระหว่างประตูทางเข้าสำนักงานใหญ่ขององค์กรและทางสาธารณะ คอยต้อนรับผู้มาเยือน โดยไม่ต้องเข้าไปในสำนักงานใหญ่และไม่ต้องเดินอยู่บนถนนอีกต่อไป เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่สามารถมองเห็นยูเนสโกได้จากด้านหน้า ทางเข้าใหม่นี้ตั้งอยู่ตรงจุดตัดกับวงเวียนครึ่งวงกลมของจัตุรัสฟงเตโนยพอดี ผู้มาเยือนจะได้ค้นพบทางเข้าใหม่นี้ ตามด้วยหลังคาโดย Pier Luigi Nervi และอาคารสำนักเลขาธิการ
ในระหว่างการก่อสร้างอาคารนั้น คณะกรรมการสถาปัตยกรรมและงานศิลปะ » ก่อตั้งขึ้นเพื่อคัดเลือกศิลปินชั้นนำที่จะสร้างสรรค์ผลงานอันยิ่งใหญ่สำหรับสถานที่เฉพาะ : มีประติมากรรมของ Henry Moore, อเล็กซานเดอร์ คาลเดอร์ และ Eduardo Chillida อยู่ด้านนอก และภายในงานเซรามิกของ ฌูอัน มิโร เรื่อง The Sun and the Moon และจิตรกรรมฝาผนังของ ปาโบล ปิกาโซ (ซึ่งเขาไม่ได้ลงนามในผลงานนี้ เนื่องจากเชื่อว่าสะพานคอนกรีตบดบังทัศนียภาพของผลงานของเขาบางส่วน) นอกจากแกนหลักเริ่มแรกนี้แล้ว UNESCO ยังได้ครอบครองผลงานอื่นๆ ไว้ด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งผลงานของ Karel Appel, Jean Bazaine, Isamu Noguchi, Rufino Tamayo, Afro Basaldella, Roberto Matta, Henri-Georges Adam และ Jean Arp ระหว
ino Tamayo, Afro Basaldella, Roberto Matta, Henri-Georges Adam และ Jean Arp ระหว่างปี และ สถานที่ได้รับการขยายให้ใหญ่ขึ้นเพื่อรองรับประเทศสมาชิกใหม่ ส่งผลให้สถาบันต้องซื้อผลงานชิ้นใหม่ ๆ รวมถึงสำเนา The Walking Man ของ Giacometti ผ้าทอแขวนผนัง The Tower of the Sun โดย Jean Lurçat (วางไว้ทางห้องประชุม) และภาพถ่าย The Roses โดย Brassaï (บน 7 ชั้น ) รัฐต่างๆ บางครั้งก็บริจาคเงิน เช่น ในปี 2007 ตูนิเซีย ได้มอบโมเสกโรมัน จากปลายคริสต์ศตวรรษที่ 2 ไดอาน่านักล่า และ ไอซ์แลนด์ ซึ่งยอมจำนน นอกจากนี้ยังมีภาพจิตรกรรมฝาผนังโดย Erró เรื่อง The Story of Thor ทั้งหมดถูกจัดวางให้กลมกลืนไปกับพื้นที่และมองเห็นได้ชัดเจนเมื่อพนักงานเดินผ่าน อาคารสำนักงานใหญ่ของยู
ลมกลืนไปกับพื้นที่และมองเห็นได้ชัดเจนเมื่อพนักงานเดินผ่าน อาคารสำนักงานใหญ่ของยูเนสโกมีผลงานประมาณ 700 ชิ้น ซึ่งรวมถึงผ้าทอ เมอริเดียน โดย Henri-Georges Adam จัดแสดงอยู่ที่ salle VI ของอาคาร
Bonvin/Miollis (ตั้งแต่ - ปัจจุบัน)

ระหว่าง และ ยูเนสโกได้เข้าซื้อพื้นที่ผนวกที่เรียกว่า Bonvin/Miollis (ตั้งชื่อตาม ถนน Rue Miollis และ ถนน Rue François-Bonvin ที่อยู่ติดกับที่ดิน) ซึ่งตั้งอยู่ในเขต 15 นี้ อยู่ห่างจากที่ตั้งหลักของ Fontenoy เพียงไม่กี่ร้อยเมตรและมีทางเข้าอยู่ n 1 rue Miollis
การพัฒนาดำเนินไปอย่างค่อยเป็นค่อยไปโดยอาศัยการซื้อที่ดินอย่างต่อเนื่อง เพื่อตอบสนองต่อ ข้อจำกัดที่ค่อนข้างรุนแรงในเมือง ( การเป็นเจ้าของร่วม และการแยกตัว) อาคารหลังแรกถูกครอบครองโดยกระทรวงการต่างประเทศของประเทศเจ้าภาพ จนกระทั่งพื้นที่ดังกล่าวได้รับการโอนไปยังองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. อาคาร V และ VI สร้างโดย Bernard Zehrfuss ส่วนสวนออกแบบโดย André de Vilmorin นักจัดสวน ส่วนโครงเหล็กและแผงด้านหน้าอาคารพร้อม ตะแกรง บังแดดของอาคาร V ออกแบบร่วมกับ Jean Prouvé

ใน แผนแม่บท ที่เกี่ยวข้องกับอาคารสำนักงานใหญ่ รวมถึงการพัฒนาพื้นที่ Bonvin/Miollis ครั้งใหญ่ ได้รับการนำเสนอในการประชุม 36 การประชุม ใหญ่สามัญ.
bâtiment V บอกว่า " มิโอลิส » กำลังได้รับการปรับปรุง , งานที่วางแผนไว้จนถึง

ความสัมพันธ์กับรัฐบาลฝรั่งเศส
ที่ดินซึ่งเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่เป็นทรัพย์สินของรัฐบาลฝรั่งเศส โดยพระราชกฤษฎีกาวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 1952 มอบให้กระทรวงการต่างประเทศเป็นผู้ดำเนินการ เพื่อเผยแพร่ต่อยูเนสโก สัญญาเช่านี้ทำขึ้นแบบระยะยาว 99 ปีค่าเช่าเชิงสัญลักษณ์ ( 1,000 ฟรังก์ฝรั่งเศสต่อปี) ใกล้เคียงกับสัญญาเช่าเอมไฟต์ นอกจากนี้ การจัดตั้งสำนักงานใหญ่ขององค์กรระหว่างรัฐบาล นี้ในดินแดนฝรั่งเศสยังอยู่ภายใต้ข้อตกลงสำนักงานใหญ่ซึ่งกำหนดสิทธิพิเศษและความคุ้มกัน สัญญาเช่าและข้อตกลงสำนักงานใหญ่ได้ลงนามที่ กรุงปารีส ในปี ค.ศ. 1954
รัฐสภาฝรั่งเศส โดยกฎหมายที่ประกาศใช้เมื่อ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1955 อนุมัติสัญญาเช่า และให้อำนาจ ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐ ให้สัตยาบัน ข้อตกลงสำนักงานใหญ่ ข้อตกลงสำนักงานใหญ่มีผลบังคับใช้ในวันที่ 23 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน และออกประกาศกฤษฎีกาในอีกสามเดือนต่อมา

หมายเหตุและเอกสารอ้างอิง

ดูเพิ่ม

บรรณานุกรม
* Luther Evans (préf.), Françoise Choay (introd.), Lucien Hervé (photogr.), Le Siège de l'Unesco à Paris [ ], Paris, Vincent Fréal, Londres, Alec Tiranti, Stuttgart, Gerd Hatje, et New York, Praeger, , 93 p. (BNF 33123594).
* (en) Lucia Allais, « Architecture and Mediocracy at Unesco House », dans Barry Bergdoll (dir.) et Jonathan Massey (dir.), Marcel Breuer : Building Global Institutions, Zurich, Lars Müller, 2018, 367 p. (ISBN 978-3-03778-519-5), p. 80–115.
* .
** .
** .
* ; rééd. .
* .
* .
* (en) Marc Treib, Noguchi in Paris: The UNESCO Garden, San Francisco, William Stout, et Paris, UNESCO, , 147 p. .

แหล่งข้อมูลอื่น
*