พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นคูริลใต้
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นคูริลใต้ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นประจำเทศบาลในเขตเมืองยูซโน-คูริลสค์ แคว้นซาฮาลิน ประเทศรัสเซีย ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2533 ตามคำสั่งของคณะกรรมการบริหารแคว้นซาฮาลิน พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เป็นที่เก็บรวบรวมโบราณวัตถุที่ค้นพบระหว่างการขุดค้นทางโบราณคดีบนเกาะคูนาชีร์และเกาะชิโกตัน ซึ่งเกี่ยวข้องกับชีวิตประจำวันของชาวไอนุ รวมถึงภาพถ่ายและเอกสารสารคดีเกี่ยวกับพัฒนาการของหมู่เกาะคูริลในยุคสหภาพโซเวียตและรัสเซีย พิพิธภัณฑ์จัดแสดงงานศิลปะ งานนำเสนอ และนิทรรศการเกี่ยวกับธรรมชาติของหมู่เกาะคูริลใต้ สถาบันยังจัดแสดงบันทึกเหตุการณ์ความสัมพันธ์ระหว่างรัสเซียและญี่ปุ่นแยกต่างหากอีกด้วย เดิมทีพิพิธภัณฑ์ต
เหตุการณ์ความสัมพันธ์ระหว่างรัสเซียและญี่ปุ่นแยกต่างหากอีกด้วย เดิมทีพิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในอาคารชั้นกึ่งใต้ดิน แต่ในปี พ.ศ. 2559 พิพิธภัณฑ์ได้ย้ายไปยังอาคารใหม่ (ซึ่งเดิมเคยเป็นห้องสมุดคูริลใต้) และดำเนินการจนถึงปัจจุบัน
ประวัติ
แนวคิดของพิพิธภัณฑ์แห่งนี้มาจาก ฟิโอดอร์ อีวาโนวิช ปึจยานอฟ ( ) ครูสอนประวัติศาสตร์ นักประวัติศาสตร์ท้องถิ่น และนักเขียน ซึ่งเขียนหนังสือหลายเล่มเกี่ยวกับประวัติศาสตร์หมู่เกาะคูริลใต้ เขาได้รวบรวมสิ่งสะสมที่จะใช้จัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ในอนาคตระหว่างการสำรวจทางโบราณคดีที่กลุ่มเกาะมาลายาคูริลและเกาะคูนาชีร์ ซึ่งเขาได้เข้าร่วมกับสมาชิกของสมาคมประวัติศาสตร์และประวัติท้องถิ่นเฟรกัต ( ) ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 และ 1980 ฟิโอดอร์ ปึชยานอฟ ได้จัดแสดงสิ่งของที่เขาค้นพบในพิพิธภัณฑ์ของโรงเรียน
เมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2533 ตามคำสั่งของคณะกรรมการบริหารแคว้นซาฮาลิน ได้มีการจัดตั้งสาขาของพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นแคว้นซาฮาลินขึ้นที่เมืองยูซโน-คูริลสค์ โดยมี ฟิโอดอร์ ปึจยานอฟ เป็นผู้อำนวยการ อย่างไรก็ตาม พิพิธภัณฑ์ได้มีพิธีเปิดทำการอีกครั้งในวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2534 (นับแต่นั้นมา พิพิธภัณฑ์ได้เฉลิมฉลองวันครบรอบการก่อตั้งเป็นประจำทุกปีในวันนี้) นอกจากจัดแสดงการค้นพบทางโบราณคดีแล้ว พิพิธภัณฑ์ยังจัดแสดงเอกสารเกี่ยวกับกองพลปืนไรเฟิลแยกซาฮาลินที่ 113 และจดหมายโต้ตอบระหว่าง ฟิโอดอร์ ปึจยานอฟ กับ ( ) วีรชนแห่งสหภาพโซเวียต
ในปี พ.ศ. 2559 พิพิธภัณฑ์ได้ย้ายไปยังอาคารใหม่ ซึ่งผู้ว่าการแคว้นซาฮาลิน โอเลก โคเจมยาโค ( ) ได้เข้าเยี่ยมชมเป็นครั้งแรกเช่นกัน ในปี พ.ศ. 2560 พิพิธภัณฑ์ได้รับเงินช่วยเหลือจากผู้ว่าการแคว้นซาฮาลินเป็นจำนวน 1 ล้านรูเบิล ในฤดูร้อนปีนั้น พิพิธภัณฑ์ได้รับการตั้งชื่อตาม ฟิโอดอร์ ปึชยานอฟ

นิทรรศการ
ในปี พ.ศ. 2560 พิพิธภัณฑ์มีสิ่งจัดแสดง 7,000 ชิ้น ได้แก่ แบบจำลองทางธรณีวิทยา แผนที่ภูมิศาสตร์และภูมิอากาศ ภาพถ่าย ตัวอย่างหิน ตัวอย่างของพืชและสัตว์สตัฟฟ์ เซรามิก และเครื่องมือของชนโบราณที่อาศัยอยู่บนหมู่เกาะคูริลใต้

โถงพิพิธภัณฑ์ ประกอบด้วย:

* ห้องธรรมชาติบนบก
* ห้องโลกใต้ทะเล
* ห้องมิตรภาพรัสเซีย–ญี่ปุ่น
* ห้องโถงชาวไอนุ
* ห้องโถงของผู้ค้นพบ
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้มีผู้มาเยี่ยมชมประมาณ 3,000–4,000 คนต่อปี รวมถึงชาวญี่ปุ่นกว่าหนึ่งพันคนที่เดินทางโดยไม่ต้องมีการตรวจลงตรา

นิทรรศการขยายขอบเขตโดยการบริจาคจากชาวบ้านในท้องถิ่น ซึ่งนำเอกสารและวัตถุโบราณที่ค้นพบระหว่างการก่อสร้างหรืองานเกษตรกรรมมาให้จัดแสดง รวมถึงได้รับจากผู้เชี่ยวชาญด้านโบราณคดี อีกอร์ ซามาริน ( ) และ โอลกา ชูบินา ( ) นักประวัติศาสตร์ท้องถิ่น รวมถึง ยูริ คโนโรซอฟ ( ) ผู้ก่อตั้งสำนักมายาคดีศึกษาแห่งโซเวียต ซึ่งเดินทางมาศึกษาที่เกาะคูนาชีร์ ก็ได้ร่วมบริจาคให้กับชุดสะสมนี้ด้วย
สถานที่ท่องเที่ยว
หนึ่งในนิทรรศการหลักของพิพิธภัณฑ์คือสิ่งที่เรียกว่า "สฟิงซ์คูนาชีร์" ซึ่งค้นพบในปี พ.ศ. 2533 โดย ยูริ ลาริโอนอฟ ( ) เจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่า "สฟิงซ์" คือหินบะซอลต์จากการระเบิดของภูเขาไฟน้ำหนัก ตัน ที่แกะสลักเป็นรูปใบหน้ามนุษย์ซึ่งชวนให้นึกอย่างเลือนลางถึงสฟิงซ์อียิปต์ อายุที่แน่นอนของสิ่งที่ค้นพบยังไม่สามารถระบุได้ เช่นเดียวกับอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่สร้างอนุสาวรีย์นี้ขึ้นมา อีกอร์ ซามาริน นักประวัติศาสตร์ประจำแคว้นซาฮาลิน ไม่ได้ตัดความเป็นไปได้ที่ประติมากรรมชิ้นนี้จะมีต้นกำเนิดจากจีน อันที่จริง เขาเชื่อว่านักรบของกองทัพทหารดินเผามีความคล้ายคลึงกับ "สฟิงซ์คูนาชีร์"
นิทรรศการหมุนเวียน
* “ทุกความสำเร็จย่อมมีรางวัล” ( ) (2560) ภาพถ่ายของผู้อยู่อาศัยในเขตเทศบาลคูริลใต้ที่เข้าร่วมในมหาสงครามของผู้รักชาติ
* นิทรรศการเคลื่อนที่จากชุดสะสมของ ดมีตรี โซคอฟ ( ) (2560)

อ้างอิง