SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
ธันเตรัส
แกะสลักในเจนนเกสวมนเทียร โสมนาถปุระ]]
ธันเตรัส ( ; Dhanteras) หรือ ธนัตรโยทศี ( ; Dhanatrayodashi) เป็นวันแรกของการเฉลิมฉลองเทศกาลทีปาวลี
โดยฉลองในวันที่สิบสามตามจันทรคติของกฤษณปักษะ (Krishna Paksha) ตามปฏิทินฮินดูในเดือนอัศวิน เทศกาลนี้จัดขึ้นโดยบูชาพระธันวันตริ เทพเจ้าแห่งอายุรเวท แพทยศาสตร์ การรักษาโรค และปัญญา ซึ่งทรงกำเนิดขึ้นระหว่างกวนเกษียรสมุทร พระธันวันตริทรงถือหม้อกลศะภายในบรรจุน้ำอมฤต (น้ำศักดิ์สิทธิ์ที่รักษาโรคทั้งปวงได้) และอีกหัตถ์หนึ่งทรงคัมภีร์ของอายุรเวท ชาวฮินดูถือว่าพระองค์เป็นไวทยะ (แพทย์) ของบรรดาเทพเจ้าทั้งปวง กระทรวงอายุรเวท, โยคะและธรรมชาติบำบัด, อุนานี, สิทธะ และโฮเมโอพาตีของรัฐบาลอินเดียได้ประกาศให้วันธันเตรัสของแต่ละปีเป็น "วันอายุรเวทแห่งชาติ" (National Ayurveda Day) และมีขึ้นครั้งแรกในวันที่ 28 ตุลาคม 2016 โดยทั่วไปแล้วในวัฒนธรรมคุชราตจะมีการทานมื้อ
ีขึ้นครั้งแรกในวันที่ 28 ตุลาคม 2016 โดยทั่วไปแล้วในวัฒนธรรมคุชราตจะมีการทานมื้อ ดาลบาถ (daal baath) และ มัลปุระ (malpura) เพื่อต้อนรับปีใหม่ตามคติ
อเล็กเซ คอนสแตนติน
#REDIRECT รายชื่อตัวละครในลา ฟลอร่า โรงเรียนป่วนก๊วนเจ้าหญิง#ราชาทั้งห้า (ตัวละครหลักฝั่งโรงเรียนเจ้าชายโนอาห์)
ข้าวเสียโป
ข้าวเสียโป หรือชื่ออื่น ๆ​ ข้าวเฉโป, ข้าวเสโป, ข้าวสวยโป​ เป็นอาหารจีนในประเทศไทยชนิดหนึ่ง​ อาหารชนิดนี้ประกอบด้วยข้าวหุงสุก​ โปะด้วยหมูย่าง, เป็ดย่าง, ไส้พะโล้​ ฯลฯ​ โดยเนื้อสัตว์ปรุงสุกทั้งหมดจะถูกหั่นเป็นชิ้นพอคำก่อนราดด้วยน้ำซอส​ โดยลักษณะการปรุงและย่างเนื้อสัตว์ด้วยวิธีนี้เป็นลักษณะเฉพาะของการครัวแถบจีนตอนใต้แถบมณฑลกวางตุ้งและฝูเจี้ยน
ตำนานของอาหารชนิดนี้ไม่มีหลักฐานเอกสารที่ยืนยันถึงที่มาที่ไปได้ชัดเจน​ จึงมีเพียงแค่เรื่องเล่าที่ถูกเล่ากันต่อมาอย่างแพร่หลายเท่านั้น​ โดยเรื่องเล่าดังกล่าวได้อธิบายที่มาของอาหารจานนี้ไว้ว่า​ "เสียโป" หมายถึง​ การเสียพนันชนิดหนึ่งชื่อ​ "โป" ในสมัยก่อน​ เรื่องเล่าอ้างว่า​ นักพนันนิยมกินข้าวชนิดนี้หน้าบ่อนพนันโป​ จนกลายเป็นที่มาของอาหารจานนี้ในที่สุด​
อย่างไรก็ตาม​ ตำนานปากเปล่าที่เล่าต่อ ๆ​ กันมานี้​ มีข้อสังเกตที่น่าสงสัยอยู่หลายประการ​ เช่น การเล่าเรื่อง การแปลและการให้ความหมายของคำว่า​ "เสียโป" ที่เป็นการให้ความหมายด้วยไวยากรณ์ภาษาไทย​กับคำภาษาจีน จึงสันนิษฐานว่าเรื่องเล่า​เกี่ยวกับข้าวเสียโปที่แปลว่า​ "ข้าวเสียพนัน" นี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของคนไทยสมัยก่อนที่ไม่มีความรู้ไวยากรณ์ภาษาจีน

อ้างอิง
ไกรลาศมนเทียร (เอลโลรา)
ไกรลาศมนเทียร (ไอเอเอสที: ) หรือ ไกรลาศนาถมนเทียร ( ) เป็นมนเทียรเจาะหินที่ใหญ่ที่สุดในประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ในหมู่ถ้ำเอลโลรา รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย มณเฑียรนี้เป็นลักษณะการเจาะเข้าไปในหินใหญ่ก้อนเดี่ยว (เมกาลิธ) เข้าไปในหน้าผาหิน และเป็นหนึ่งในมนเทียรถ้ำที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดด้วยขนาดที่ใหญ่โตของมณเฑียร, สถาปัตยกรรม และศิลปกรรมของมณเฑียร และเป็น "จุดสูงสุดของยุคเจาะหินของสถาปัตยกรรมอินเดีย" ส่วนบนของหอตรงกลางในโครงสร้างหลักมีความสูง 32.6 เมตรจากพื้นด้านล่าง
ไกรลาศมนเทียรเป็นมณเฑียรถ้ำในถ้ำหมายเลข 16 จาก 34 ถ้ำในหมู่ถ้ำเอลโลรา ที่สร้างโดยเจาะเข้าไปในหน้าผาหินบะซอลต์ การเจาะถ้ำส่วนใหญ่สร้างขึ้นในรัชสมัยของกษัตริย์ราษฏรกูฏ พระเจ้ากฤษณาที่หนึ่ง ( ) และบางส่วนที่มีการสร้างต่อจนสำเร็จในภายหลัง มนเทียรต่าง ๆ สร้างขึ้นโดยปรากฏลักษณะของสถาปัตยกรรมปัลลวะ และจาลุกยะ นอกจากประติมากรรมและงานแกะสลักที่วิจิตรแล้ว ยังพบร่องรอยของจิตกรรมฝาผนังที่งดงามหลงเหลือจาง ๆ ในบางส่วน

อ้างอิง

บรรณานุกรม

* 
* 
*Michell, George, The Penguin Guide to the Monuments of India, Volume 1: Buddhist, Jain, Hindu, 1990, Penguin Books, 
* 
* 
*
ขนมเจาะหู
ขนมเจาะหู บ้างเรียก แนหรำ, แบซำ, ดีซำ, โดซีแย หรือ ลีงอโต๊ะแว เป็นขนมที่เติมจากการเคี่ยวน้ำตาลแดงจนเหนียวข้น จากนั้นผสมแป้งข้าวเจ้าและนำแป้งมานวดต่อให้ได้ที่ก่อนจะนำไปทอด มีรูปร่างวงกลมเหมือนโดนัท เป็นขนมสำคัญในเทศกาลทางภาคใต้ของประเทศไทย มักทำขึ้นในช่วงเทศกาลฮารีรายอของชาวมุสลิม เป็นขนมรายอ งานบุญของศาสนาพุทธ เช่น งานบุญสารทเดือนสิบ หรือทำบุญชิงเปรต เพราะทรงคล้ายเบี้ยหอยสมัยโบราณ เป็นสัญลักษณ์แทนเงินเหมือนการส่งเงินให้บรรพบุรุษ ขนมแนหรำแต่ละจังหวัดไม่เหมือนกัน แต่ไม่แตกต่างกันไปมาก เปลี่ยนแค่สีของขนม แต่รสชาติยังคงเดิมอยู่ ปัจจุบัน นับว่าเป็นขนมอีกหนึ่งอย่างที่หากินได้ยากแล้ว

อ้างอิง
ชาวัรมา
ชาวัรมา ( ) เป็นอาหารตะวันออกกลางที่มีเนื้อที่ถูกหั่นเป็นชิ้นบาง ๆ ตั้งซ้อนกันเป็นรูปทรงกรวย และย่างบนเครื่องย่างแบบหมุนที่หมุนช้า ๆ ในอดีตใช้เนื้อลูกแกะและเนื้อแกะ ปัจจุบันอาจใช้เนื้อไก่, เนื้อไก่งวง, เนื้อวัว หรือเนื้อลูกวัว ในขณะที่แกนย่างกำลังหมุน จะมีการเฉือนเนื้อชิ้นบางออกมา ชาวัรมาเป็นหนึ่งในอาหารข้างถนนที่โด่งดังที่สุดในโลก โดยเฉพาะในประเทศอียิปต์ ประเทศในแถบลิแวนต์และคาบสมุทรอาหรับ และที่อื่น ๆ

ศัพทมูลวิทยา
ชาวัรมา เป็นคำภาษาอาหรับที่มาจากคำภาษาตุรกีว่า เชวีร์แม ( ) แปลว่า "การหมุน" ซึ่งสื่อถึงเครื่องย่างแบบหมุน (rotisserie)
ดูเพิ่ม
* อาหารอาหรับ
* กาติโรล - เนื้อหรือส่วนผสมอื่นที่ห่อด้วยขนมปังปราฐา
* อาหารลิแวนต์
* อาหารตะวันออกกลาง
* ชีชฏอวูก - ชิชเคบัพที่ใช้เนื้อไก่หั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
โอยาโกดง
โอยาโกดง ( ) แปลตรงตัวว่า "ดมบูริพ่อแม่ลูก" คือ ดมบูริ หรือชามข้าวหน้าของญี่ปุ่นที่ประกอบด้วยไข่, ไก่, ต้นหอมซอย (บางครั้งใช้หอมใหญ่) และส่วนประกอบอื่น ๆ นำมาเคี่ยวรวมกันในน้ำซุปและโซยุ ก่อนจะนำมาโปะบนข้าวในชามขนาดใหญ่ ชื่อของโอยาโกดงเป็นอุปไมยของคำว่า "พ่อแม่ลูก" กับ "ไก่ไข่" ซึ่งถูกนำมารวมในอาหารจานเดียวกัน

ประวัติ
อาหารจานนี้ได้รับการคิดค้นขึ้นในร้านอาหารทามาฮิเดะในโตเกียวเมื่อปี ค.ศ. 1891
รูปแบบอื่น
มีอาหารญี่ปุ่นอื่น ๆ ที่มีการเล่นคำ "พ่อแม่ลูก" เหมือน โอยาโกดง อีก เช่น ทานินดง ( ) ซึ่งแปลตรงตัวว่า "ดมบูริคนแปลกหน้า" นั้นเหมือนกับโอยาโกดง แต่ต่างตรงที่มีการแทนที่เนื้อไก่ด้วยเนื้อวัวหรือเนื้อหมู ส่วนดมบูริลักษณะที่เสิร์ฟแซลมอนและไข่ปลาแซลมอนแบบดิบบนข้าวนั้นเรียกว่า ซาเกะโอยาโกดง ( ; "ดมบูริพ่อแม่ลูกแซลมอน")

File:oyakodon_by_-puamelia-.jpg
File:Oyakodon_002.jpg
File:Oyakodon_set_by_machu_in_Karuizawa,_Nagano.jpg

ดูเพิ่ม
*กีวดง ข้าวหน้าเนื้อ
*คัตสึดง ข้าวหน้าหมูทอด

อ้างอิง

* Tsuji, Shizuo (1980). Japanese Cooking: A Simple Art. New York: Kodansha International/USA. .
จาปากูรี
]]
จาปากูรี หรือ ชาปากูรี ( ) รู้จักกันในชื่อภาษาอังกฤษว่า รัม-ดง เป็นบะหมี่เกาหลีที่ผสมผสานกันระหว่าง ชาปาเก็ตตี และนอกูรี ซึ่งทั้งสองเป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ผลิตโดยน็องชิม ไอรีน เจียง จากอินไซเดอร์ อธิบายว่าเป็น "อาหารที่ทานแล้วมีความสุข" ศาสตราจารย์เจนนิเฟอร์ ช็อง-คิม อาจารย์สาขาเอเชียตะวันออกศึกษา มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย อธิบายต่อจากซาราห์ คัฟลินว่า "เป็นอาหารราคาประหยัด" และคัฟลินเองก็อธิบายว่าเป็น "อาหารเกาหลีที่ไม่เหมือนใคร" ซึ่งทำจากผลิตภัณฑ์อาหารญี่ปุ่นของเกาหลี
ดาร์ซีย์ พาเก็ต ผู้แปลภาพยนตร์เรื่อง ชนชั้นปรสิต แปลอาหารจานนี้ในภาพยนตร์ว่า "รัม-ดง" ซึ่งมาจาก ราเม็ง-อูดง ภาพยนตร์ฉบับภาษาอังกฤษแสดงผลิตภัณฑ์ที่มีป้ายกำกับเป็นภาษาอังกฤษว่า "รัมย็อน" และ "อูดง" เพื่อเน้นให้ผู้พูดภาษาอังกฤษได้รับรู้ถึงวิธีการสร้างชื่อ พาเก็ตเชื่อว่า คำว่า รัม-ดง ไม่เคยมีมาก่อน เนื่องจากไม่พบผลลัพธ์ในกูเกิล ผู้คนเริ่มโพสต์วิดีโอเกี่ยวกับการทำอาหารนี้บนยูทูบหลังจากที่ภาพยนตร์ออกฉาย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
พุลดักโบกึมมย็อน
พุลดักโบกึมมย็อน ( ) หรือ ราเม็งรสไก่เผ็ด เป็นตราสินค้าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ที่ผลิตโดยซามยังฟูด ในประเทศเกาหลีใต้ ตั้งแต่เดือนเมษายน 2012 บะหมี่ถ้วยใหญ่เปิดตัวครั้งแรกในเดือนมิถุนายน 2012 และถ้วยเล็กในเดือนพฤศจิกายน 2013 ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2014 บริษัทมียอดขายสะสมมากกว่า 100 ล้านชิ้น ในปี 2015 แบรนด์มียอดขายต่อเดือน 6 ​​ถึง 7 พันล้านวอน พุลดักโบกึมมย็อนถือเป็นหนึ่งในบะหมี่ที่มีรสเผ็ดที่สุดในตลาดเกาหลี โดยมีค่าสโกวิลล์ของพริก 4,404 สโกวิลล์ฮีตยูนิต บะหมี่ส่วนเป็นมีซองเครื่องปรุงแบบผง ต่างจากบะหมี่ของซามยังที่มีเครื่องปรุงเป็นซอส ผักอบแห้ง และเมล็ดงา
พุลดักโบกึมมย็อนโด่งดังจากการทำชาเลนจ์ ไฟเออร์นูเดิล ซึ่งเป็นการท้าทายให้ผู้คนถ่ายคลิปตนเองกินพุลดักโบกึมมย็อนให้สำเร็จ ในเดือนพฤศจิกายน 2016 ซามยังฟูดได้รับใบรับรองเครื่องหมายฮาลาลสำหรับ "พุลดักโบกึมมย็อน" จากคณะกรรมการฮาลาลของสหพันธ์มุสลิมเกาหลี
ความนิยม
ความนิยมของบะหมี่พุ่งสูงขึ้นเมื่อ เดอะไฟเออร์นูเดิลชาเลนจ์ กลายเป็นไวรัลบนยูทูบ ความท้าทายนี้เริ่มต้นครั้งแรกในปี 2014 โดยช่องยูทูบชื่อ "Korean Englishman" ซึ่งจอช แคร์รอตต์ พิธีกรหลักของช่องได้ท้าทายเพื่อน ๆ ในสหราชอาณาจักรเพื่อดูว่าใครสามารถทานบะหมี่ให้เสร็จเร็วที่สุดโดยไม่ต้องดื่มน้ำ หรือเครื่องดื่มเพื่อดับความเผ็ด ความนิยมของวิดีโอทำให้ผู้ใช้ยูทูบคนอื่น ๆ ทั่วโลกต้องเผชิญกับคำท้าทายเดียวกัน และทำให้ความนิยมของบะหมี่เพิ่มขึ้น

อ้างอิง
ถ้ำเอลโลรา
เอโลรา (Ellora; \e-ˈlȯr-ə\) หรือนิยมทับศัพท์อิงชื่อภาษาอังกฤษว่า เอลโลรา หรือชื่อในภาษามราฐี เวรูละ (มราฐี: वेरूळ; ไอเอเอสที: ) เป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกตั้งอยู่ที่อำเภอออรังกาบาด รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย เป็นหมู่ศาสนสถานและวิหารเจาะหิน (rock-cut) ที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ประกอบด้วยงานศิลปะและโบราณสถานของศาสนาฮินดู, ศาสนาพุทธ และศาสนาไชนะ อายุราวปี 600–1000 ถ้ำหมายเลข 16 ถือเป็นสถาปัตยกรรมเจาะหินก้อนเดี่ยว (single monolithic rock excavation) ที่ใหญ่ที่สุดในโลก ภายในถ้ำหมายเลข 16 คือไกรลาศมนเทียร และราชรถที่สร้างขึ้นเพื่อบูชาพระศิวะ
ปัจจุบันค้นพบถ้ำมากกว่า 100 ถ้ำในหมู่ถ้ำเอโลรา ทั้งหมดสร้างขึ้นโดยการเจาะเข้าไปในหน้าผาหินบะซอลต์ในหมู่เทือกเขาจารนันทรี (Charanandri Hills) ปัจจุบันมีเพียง 34 ถ้ำที่เปิดให้เข้าชมสำหรับสาธารณชน ในจำนวนนี้ประกอบด้วยวิหารในศาสนาพุทธ 12 แห่ง (ถ้ำหมายเลข 1–12), ฮินดู 17 แห่ง (ถ้ำหมายเลข 13–29) และไชนะ 5 แห่ง (ถ้ำหมายเลข 30–34) ภายในแต่ละวิหารเจาะหินเป็นการแสดงถึงศิลปกรรมและความเชื่อที่แพร่หลายในสหัสวรรษที่หนึ่ง และสร้างตามความเชื่อของแต่ละศาสนา การก่อสร้างให้อยู่ใกล้ชิดกันเช่นนี้เป็นการแสดงถึงความกลมเกลียวระหว่างศาสนา หมู๋วิหารทั้งหมดล้วนสร้างขึ้นในจักรวรรดิราษฏรกูฏ (สำหรับวิหารพุทธและฮินดู) และจักรวรรดิยาทวะ (วิหารไชนะ) สนับสนุนการก่อสร้างโดยกษั
สำหรับวิหารพุทธและฮินดู) และจักรวรรดิยาทวะ (วิหารไชนะ) สนับสนุนการก่อสร้างโดยกษัตริย์ ขุนนาง และผู้ค้าขายที่มั่งคั่งในแต่ละยุคสมัย
หลุทวิหาร
ฮาลุดวิหาร ( ) เป็นบริเวณที่อยู่ห่างไป ทางตะวันตกเฉียงใต้จากแหล่งมรดกโลกโสมปุระมหาวิหาร (Somapura Mahavihara) ในปาหาฑปูร์ (Pahapur) ในอำเภอนาวคาวน์ของประเทศบังกลาเทศ ลักษณะเฉพาะของบริเวณนี้คือ "เนินขนาดใหญ่ที่กว้าง 100 ฟุตกับสูง 25 ฟุต" แต่ยังมีเนินอื่นและส่วนโครงสร้างอิฐที่ยังหลงเหลืออยู่ ประติมากรรมบางส่วนถูกนำออกไปจากบริเวณ เพราะเกิดจากชาวบ้านนำอิฐมาใช้ใหม่ บริเวณนี้ตั้งอยู่ในหมู่บ้านฮาลุดวิหาร ซึ่งรู้จักกันในชื่อท้องถิ่นว่า ทวีปคัญช์ (Dvipganj) การขุดค้นแสดงให้เห็นถึงบริเวณของศาสนาพุทธในสมัยกลางตอนต้น ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกันกับสมปุระมหาวิหารกับสีตาโกฏวิหาร ในนาวับคัญช์ อำเภอทินัชปุระ
สถานะมรดกโลก
หลุทวิหารได้รับการขึ้นทะเบียนโดยยูเนสโกในรายชื่อเบื้องต้นเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1999 ในหมวดหมู่วัฒนธรรม

ดูเพิ่ม
* รายชื่อแหล่งโบราณคดีในประเทศบังกลาเทศ

อ้างอิง
แนมซ้าน
แนมซ้าน (เวียดนามเหนือ), จ๋าหย่อ (เวียดนามใต้) หรือ เปาะเปี๊ยะทอดเวียดนาม เป็นอาหารเวียดนามยอดนิยมชนิดหนึ่ง มักเสิร์ฟเป็นอาหารเรียกน้ำย่อยในยุโรปและอเมริกาเหนือซึ่งมีชาวเวียดนามพลัดถิ่นอาศัยอยู่จำนวนมาก
ส่วนผสมหลักของแนมซ้าน คือ เนื้อสัตว์บด เห็ด และผักซอยเป็นเส้นหรือหั่นเป็นลูกเต๋า คลุกเคล้าหรือผัดเข้าด้วยกันพร้อมปรุงรส ห่อม้วนในใบเมี่ยงญวนหรือแผ่นแป้งเปาะเปี๊ยะที่ทำให้ชื้น จากนั้นนำไปทอดจนกระทั่งใบเมี่ยงกรอบและมีสีน้ำตาลทอง กินกับน้ำจิ้ม อย่างไรก็ตาม ส่วนผสมของไส้แนมซ้านนั้นไม่ตายตัว เนื้อสัตว์ที่นิยมใช้มากที่สุดคือเนื้อหมู แต่ก็สามารถใช้เนื้อไก่ ปู กุ้ง และบางครั้งหอยทาก (ทางตอนเหนือของเวียดนาม) หรือใช้เต้าหู้ (สำหรับแนมซ้านมังสวิรัติ) หากใช้แคร์รอตและมันแกวเป็นไส้ ก็จะให้รสสัมผัสกรุบเล็กน้อยซึ่งเข้ากับใบเมี่ยงเมื่อทอดจนกรอบ แต่น้ำจากผักเหล่านี้อาจทำให้ใบเมี่ยงนิ่มได้ในเวลาอันสั้น หากต้องเก็บไว้เป็นเวลานานอาจใช้มันเทศหรือถั่วเขียวบดเป็นไส
งนิ่มได้ในเวลาอันสั้น หากต้องเก็บไว้เป็นเวลานานอาจใช้มันเทศหรือถั่วเขียวบดเป็นไส้แทนเพื่อให้ใบเมี่ยงคงความกรอบ นอกจากนี้ยังอาจใส่ถั่วงอกและวุ้นเส้นเป็นไส้ด้วย และสามารถเพิ่มไข่และเครื่องเทศต่าง ๆ ได้ตามต้องการ
แนมก๊วน
แนมก๊วน ( ; เวียดนามเหนือ), ก๋อยก๊วน ( ; เวียดนามใต้) หรือ เปาะเปี๊ยะสดเวียดนาม เป็นอาหารเวียดนามชนิดหนึ่ง ประกอบด้วยเนื้อหมู กุ้ง ผัก บู๊น (เส้นหมี่ชนิดหนึ่ง) และส่วนผสมอื่น ๆ นำมาห่อด้วยใบเมี่ยงญวน

แนมก๊วนจะถูกเสิร์ฟแบบสดที่อุณหภูมิห้อง (หรือทำให้เย็น) โดยไม่ทอดหรือปรุงใบเมี่ยงให้สุก ในขณะที่เปาะเปี๊ยะชนิดอื่น ๆ จะถูกเสิร์ฟแบบทอด (เช่น แนมซ้าน) แนมก๊วนถือเป็นอาหารเรียกน้ำย่อยชนิดหนึ่งที่ได้รับความนิยมอย่างมากจากลูกค้าในร้านอาหารเวียดนาม

อ้างอิง
จัมโบคิงดอม
จัมโบคิงดอม ( ; ) ซึ่งประกอบด้วย ภัตตาคารลอยน้ำจัมโบ ( ; ) และ ภัตตาคารลอยน้ำไต้ปั๊ก ( ; ) ที่ตั้งอยู่ตรงข้ามกัน เป็นภัตตาคารและสถานที่ท่องเที่ยวในอะเบอร์ดีนเซาธ์ไทฟูนเชลเทอร์ ในอ่าวอะเบอร์ดีน ของฮ่องกง จัมโบคิงดอมมีผู้เข้าชมมากกว่า 30 ล้านคน รวมทั้ง สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่สอง, จอห์น เวย์น, แชด การ์วิน, เดวิด โบวี, ทอม ครูซ, กวีเนธ พอลทรอว์, โจว หยุน ฟัต, สตีเฟน โจว, เลเจนด์ตง ยิว ซัน และ กง ลี่ นอกจากในฮ่องกงแล้ว ในอดีตเคยมีจัมโบคิงดอมมะนิลา ตั้งอยู่ในอ่าวมะนิลา, ประเทศฟิลิปปินส์ ที่ซึ่งปิดตัวลงภายหลังเปิดให้บริการได้ 8 ปี จัมโบคิงดอมเป็นหนึ่งในธุรกิจของเมลโกอินเตอร์เนชันนอลเดเวเลิปเมนต์จำกัด บริษัทในตลาดหุ้นฮ่องกง
ประวัติ
ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ได้มีภัตตาคารลอยน้ำจำนวนมากตั้งขึ้นในบริเวณอ่าวอะเบอร์ดีน โดยแห่งแรกคือ ภัตตาคารลอยน้ำซีพาเลส (Sea Palace Floating Restaurant; ) ซึ่งปัจจุบันขายและนำไปตั้งอยู่ที่ประเทศออสเตรเลีย ส่วนซีพาเลสแห่งที่สองได้ถูกขายและนำไปตั้งที่มาเก๊า และเปิดให้บริการในชื่อคาสิโนลอยน้ำมาเก๊าพาเลส (Macau Palace floating casino) ซึ่งปิดบริการไปใน ค.ศ. 2007
ส่วนภัตตาคารลอยน้ำไต้ปั๊ก (Tai Pak Floating Restaurant) ตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1952 โดยหวอง โล่ กัต (Wong Lo-kat) ผู้ซื้อเรือและดัดแปลงเป็นภัตตาคารลอยน้ำ ความยาว 105 ฟุต ภัตตาคารลอยน้ำไต้ปั๊กแห่งที่สองเปิดบริการที่คัสเซิลพีค (Castle Peak) ก่อนจะถูกขายและย้ายไปตั้งที่กว่างซี (Guangxi) ในคริสต์ทศวรรษ 1980

เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 1971 เกิดเหตุอัคคีภัยสัญญาณเตือนระดับสี่ (4-alarm fire) ที่ภัตตาคารลอยน้ำจัมโบก่อนหน้าการเปิดตัว ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 34 ราย และบาดเจ็บ 42 ราย จัมโบคิงดอมสร้างขึ้นใหม่ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1976 โดยสแตนลีย์ โฮ ด้วยงบประมาณสามสิบล้านดอลลาร์ฮ่องกง
ในวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2020 ภัตตาคารได้ประกาศปิดบริการจนกว่าจะมีการแจ้งให้ทราบอีกครั้ง และปลดพนักงานทั้งหมด เนื่องจากสถานการณ์การระบาดทั่วของโควิด-19

ในวันที่ 30 พฤษภาคม 2022 บริษัทแม่ Aberdeen Restaurant Enterprises ประกาศว่าเรือภัตตาคารจะเดินทางออกจากฮ่องกงในเดือนมิถุนายน รวมถึงเสนอมอบภัตตาคารลอยน้ำนี้ให้โดยไม่คิดค่าใช้จ่าย อย่างไรก็ตามไม่มีบริษัทหรือหน่วยงานใดสนใจเนื่องด้วยค่าใช้จ่ายในการให้บริการที่สูง เมื่อเวลาราว 23 นาฬิกาในวันที่ 31 พฤษภาคม ส่วนห้องครัวของภัตตาคารหักออกและจมลงขณะกำลังเตรียมเลื่อนเรือออกไปที่อื่น ไม่มีรายงานผู้ได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิต

ระเบียงภาพ
ไฟล์:Aberdeen_harbour_hk.jpg|ท่าเรือจัมโบคิงดอมบริเวณอะเบอร์ดีนโพรมีนาด
ไฟล์:Jumbo Ferry.jpg|เรือรับ-ส่งไปยังภัตตาคาร
ไฟล์:HKFloatingRestaurant.jpg|มุมมองระยะไกล
ไฟล์:Jumbo Kingdom staircase.JPG|บันไดนำขึ้นสู่ชั้นดาดฟ้า
ไฟล์:Jumbo Floating Restaurant - Inside.jpg|ภายในห้องอาหาร
ไฟล์:Back of Jumbo Kingdom Restaurant, Aberdeen, Hong Kong (6993728347).jpg|ด้านหลังของภัตตาคาร

ดูเพิ่ม
* ภัตตาคารลอยน้ำซ้าถิ่น
* ภัตตาคารลอยน้ำ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ฮ่องกง
เปรุวุไฏยารโกยิล (ตัญจาวูร)
เปรุวุไฏยารโกยิล ( ) หรือ ราชราเชศวรัม (Rajarajesvaram) เป็นมนเทียรพระศิวะ ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำตอนใต้ของแม่น้ำกาเวรีในตัญจาวูร รัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย เป็นหนึ่งในมนเทียรแบบอินเดียใต้ที่ใหญ่ที่สุดและเป็นตัวอย่างชิ้นสำคัญของสถาปัตยกรรมแบบทราวิฑ มีการเรียกขานมนเทียรนี้ว่าเป็น ทักศิณาเมรุ (เขาพระสุเมรุแห่งทิศใต้) หมู่วิหารนี้สร้างขึ้นโดยกษัตริย์ชาวทมิฬ ราชาราชโจฬะที่หนึ่งระหว่างปี 1003 ถึง 1010 ในปัจจุบันเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกในฐานะ "หมู่วิหารโจฬะมีชีวิต" ร่วมกับมนเทียรจากจักรวรรดิโจฬะ ได้แก่ คงไคโกนทะโจฬปุรัมมนเทียร และ ไอรวเตสวรมนเทียรซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของที่นี่ห่างไป และ ตามลำดับ
สิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ในนี้สร้างขึ้นจากหินแกรนิต หอวิมานของมนเทียรนี้เป็นหนึ่งในวิมานที่สูงที่สุดในอินเดียใต้ และประดิษฐานศิวลึงค์ที่ใหญ่ที่สุดองค์หนึ่งของประเทศอินเดีย นอกจากนี้ที่นี่ยังขึ้นชื่อจากงานประติมากรรมที่วิจิตร ตัวอย่างสำคัญคือเทวรูปพระศิวนาฏราชจากศตวรรษที่ 11 ก็แกะสลักขึ้นที่นี่ ภายในหมู่มนเทียรมีเทวสถานย่อยที่บูชาโคนนทิ, พระแม่ปารวตี, พระขันทกุมาร, พระคเณศ, พระสภาบดี, พระทักษิณามูรติ, พระจันเทศวร, พระวราหิ เป็นต้น ที่นี่เป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวที่มีผู้เดินทางมาเยี่ยมชมมากที่สุดแห่งหนึ่งในทมิฬนาฑู
ศัพทมูล
ราชราชา (Raja Raja) กษัตริย์ผู้ทรงดำริสร้างมนเทียรนี้ พระราบทานนามให้ว่า ราชราเชศวรัม (Rajarājeśvaram) แปลว่า "มนเทียรของเทพเจ้าแห่งพระเจ้าราชราชา" มีการพบจารึกในเวลาต่อที่เทวสถานพฤหันนายกี (Brihannayaki shrine) เรียกเทพองค์ประธานของที่นี่ว่า เปริยอุทัยนายะนาร์ (Periya Udaiya Nayanar) ซึ่งน่าจะเป็นที่มาของชื่อในปัจจุบันว่า พฤหทีศวร (Brihadisvara) และ เปรุวุทัยยาร์โกวิล (Peruvudaiyar Kovil)

ส่วนคำว่า พฤหทีศวร (ไอเอเอสที: ) เป็นคำภาษาสันสกฤต เกิดจากการรวมกันของคำว่า พฤหัต แปลว่า "ยิ่งใหญ่" และ อิศวร คือ "พระศิวะ" จึงรวมกันแปลว่า "พระศิวะผู้ยิ่งใหญ่"

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*Dehejia, V. (1997). Indian Art. Phaidon: London. .
* 
* 
* 
*Harle, J.C., The Art and Architecture of the Indian Subcontinent, 2nd edn. 1994, Yale University Press Pelican History of Art, 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
บั๊ญหมี่
บั๊ญหมี่ ( ) เป็นคำภาษาเวียดนามที่แปลว่า "ขนมปัง" แต่ในตำรับอาหารเวียดนามยังหมายถึงบาแก็ตหรือขนมปังฝรั่งเศสทรงสั้นชนิดหนึ่งที่มีผิวบางกรอบและเนื้อนุ่มโปร่ง ผ่าตามยาวแล้วนำส่วนผสมต่าง ๆ มาใส่ระหว่างกลางอย่างแซนด์วิชและเสิร์ฟเป็นอาหาร นอกจากนี้ยังมีการกินบั๊ญหมี่ (ขนมปังธรรมดา) เป็นอาหารหลักด้วย
บั๊ญหมี่เวียดนามแบบฉบับคือการผสมผสานระหว่างเนื้อสัตว์และผักจากตำรับอาหารเวียดนามพื้นเมือง (เช่น หมูยอ ผักชี แตงกวา แคร์รอตดอง หัวไชเท้าดอง) กับเครื่องปรุงรสจากตำรับอาหารฝรั่งเศส (เช่น ปาเต) ร่วมกับพริกและมายองเนส อย่างไรก็ตาม ยังมีความนิยมใส่ส่วนผสมอื่นอย่างหลากหลายตั้งแต่ไข่ดาว เนื้อหมูปั้นก้อน หมูแดง หมูหย็อง แฮม ปลากระป๋อง เนย แยม ไปจนถึงไอศกรีม ในเวียดนามนิยมกินบั๊ญหมี่เป็นอาหารเช้าหรือเป็นของว่าง
บาแก็ตได้รับการเผยแพร่เข้าสู่เวียดนามในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในขณะที่เวียดนามเป็นส่วนหนึ่งของอินโดจีนของฝรั่งเศส และกลายเป็นอาหารหลักชนิดหนึ่งในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ในคริสต์ทศวรรษ 1950 แซนด์วิชที่มีลักษณะเฉพาะตัวแบบเวียดนามปรากฏชัดขึ้นในไซ่ง่อนโดยกลายเป็นอาหารริมทางยอดนิยมซึ่งยังเป็นที่รู้จักในชื่อ บั๊ญหมี่ส่ายก่อน ("บั๊ญหมี่ไซ่ง่อน") หลังสงครามเวียดนาม ชาวเวียดนามโพ้นทะเลได้ทำให้บั๊ญหมี่เป็นที่นิยมในประเทศต่าง ๆ เช่น ออสเตรเลีย แคนาดา สหรัฐ บั๊ญหมี่ในประเทศเหล่านี้มักมีขายในร้านขนมปังของชาวเอเชีย

อ้างอิง
ปีแยรอกี
ปีแยรอกี ( – พหูพจน์) หรือ ปีแยรุก ( – เอกพจน์) เป็นของกินประเภทเกี๊ยวซึ่งได้จากการห่อไส้คาวหรือไส้หวานด้วยแป้งโดไร้เชื้อ นำไปต้มในน้ำเดือดจนสุก จากนั้นอาจนำไปจี่บนกระทะก่อนเสิร์ฟ

ปีแยรอกีมักเกี่ยวข้องกับตำรับอาหารของชาติในยุโรปกลาง ตะวันออก และตะวันออกเฉียงใต้ ถึงแม้ว่ามีความเป็นได้มากว่าอาหารชนิดนี้มีต้นกำเนิดในประเทศจีน แล้วเข้ามาในยุโรปในสมัยกลาง นอกจากนี้ยังเป็นที่นิยมในตำรับอาหารอเมริกันปัจจุบันซึ่งบางครั้งมีชื่อเรียกท้องถิ่นแตกต่างกันไป

ไส้ของปีแยรอกีที่พบได้ทั่วไป ได้แก่ มันฝรั่ง ควาร์ก (ผลิตภัณฑ์นม) เซาเออร์เคราท์ เนื้อบด เห็ด หรือผลไม้ ปีแยรอกีแบบคาวมักเสิร์ฟโดยโปะครีมเปรี้ยว โรยหอมเจียว หรือทั้งสองอย่าง

อ้างอิง
สันสกฤตาภิวัตน์
ในทางสังคมวิทยา สันสกฤตาภิวัตน์ หรือ การทำเป็นสันสกฤต ( ) เป็นกระบวนการที่ชนชั้นต่ำกว่าในระบบวรรณะเคลื่อนที่ขึ้นไปตามชนชั้นผ่านการเอาอย่างพิธีกรรมและการปฏิบัติของชนชั้นที่สูงกว่าหรือที่เป็นชนชั้นปกครอง กระบวนการนี้เหมือนกันกับการ "พาสซิง" ในสังคมวิทยา คำว่า “กระบวนการทำเป็นสันสกฤต” นั้นถูกทำให้นิยมขึ้นโดยเอ็ม เอ็น ศรีนิวาส นักวิชาการชาวอินเดียในช่วงทศวรรษ 1950s

ในมุมกว้าง อาจเรียกว่าเป็นกระบวนการ พรหมาภิวัตน์ หรือ การทำเป็นพราหมณ์ ( ) ซึ่งเป็นกระบวนการทางประวัติศาสตร์ที่ธรรมเนียมและขนบทางความเชื่อของท้องถิ่นอินเดียแปรไปตามและรวมเข้ากับธรรมเนียมพราหมณ์, สร้างลักษณะร่วมทั่วทั้งอินเดียของศาสนาฮินดู
นิยาม
ศรีนิวาสนิยามคำว่า สันสกฤตาภิวัตน์ (Sanskritisation) ว่าเป็นกระบวนการที่ซึ่ง

ดูเพิ่ม

* การผสมผสานทางวัฒนธรรม
* ระบบจำนวนนับแบบอารยภัต
* การต่อสู้เพื่อสันสกฤต
* การแปลกแยก
* ภัต
* ระบบวรรณะในอินเดีย
* การทำเป็นคริสต์
* ทราวิฑาภิวัตน์
* การทำเป็นอินโด-อารยัณ
* การทำเป็นอิสลาม
* กษัตริยะและผู้อาจเป็นกษัตริยะ
* ลึงคายัต
* มัตตุร
* เวทันตะใหม่
* ปนินี
* สันสกฤตศึกษา 
* ศึกษา
* การทำเป็นจีน
* จารึกเดอะสปิตเซอร์
* วรรณะวิสวกรรม

อ้างอิง

บรรณานุกรม

*

*

*

* 
*

*

*

* 
*

* 
* 
* 
*

*

* 
* 
*

*

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
*
เซาดาดึ
]]
เซาดาดึ ( ) หรือ เซาดาเด ( ) คือภาวะทางอารมณ์ที่ลึกซึ้งของความเศร้าโศกโหยหาอดีต สิ่งของที่ขาดหายไป หรือคนที่อยู่ห่างไกล โดยแฝงนัยว่าอาจไม่ได้พบเจอสิ่งของหรือคนที่โหยหานั้นอีกแล้ว เซาดาดึเป็นการระลึกถึงความรู้สึก ประสบการณ์ สถานที่ หรือเหตุการณ์ที่ครั้งหนึ่งเคยสร้างความตื่นเต้น ความพึงพอใจ และความผาสุกซึ่งตอนนี้กระตุ้นผัสสะต่าง ๆ และทำให้รู้สึกเจ็บปวดที่ต้องพลัดพรากจากความรู้สึกรื่นเริงเหล่านั้น อย่างไรก็ตาม ผู้มีภาวะเซาดาดึก็ยอมรับว่าการโหยหาอดีตจะลดทอนความตื่นเต้นหรือความสุขที่มีต่ออนาคต เซาดาดึหมายรวมถึงความสุขและความเศร้าในเวลาเดียวกัน บางครั้งจึงอาจบรรยายได้อย่างคร่าว ๆ ว่าเป็นความรู้สึก "หวานปนขม"
ตัวอย่างหนึ่งของความรุ่มรวยและความลึกซึ้งทางความหมายของเซาดาดึคือการเคลื่อนไหวทางสุนทรียศาสตร์และวรรณกรรมในโปรตุเกสช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ซึ่งเรียกว่า เซาดูซิชมู ( ) และได้รับการส่งเสริมจากนักเขียนต่าง ๆ โดยเฉพาะไตไชรา ดึ ปัชกูไวช์ (Teixeira de Pascoaes) นักเขียนที่เข้าร่วมการเคลื่อนไหวดังกล่าวในกาลิเซียได้แก่ บิเซนเต ริสโก (Vicente Risco), อันโตง บิลยาร์ โปนเต (Antón Villar Ponte) และมานูแวล อันตอนีโย (Manuel Antonio) เป็นต้น ผู้เข้าร่วมเซาดูซิชมูชาวโปรตุเกสและชาวกาลิเซียเคยพัฒนาความร่วมมืออย่างใกล้ชิดในวารสาร นอส ( ) จากกาลิเซีย ส่วนในบราซิล วันที่ 30 มกราคมของทุกปีถือเป็นวันระลึกถึงเซาดาดึอย่างเป็นทางการ

อ้างอิง
จิตภาพแบบปู
เป็น ๆ ในถังใบหนึ่ง]]

จิตภาพแบบปู หรือที่เรียกว่า ทฤษฎีปู จิตภาพแบบปูในถัง (ตะกร้า หรือ หม้อ) และ ปรากฏการณ์ปู-ถัง คือวิธีคิดแบบหนึ่งซึ่งอธิบายได้ดีที่สุดด้วยวลี "ถ้าฉันไม่ได้ แกก็ต้องไม่ได้" ภาพพจน์ดังกล่าวได้มาจากการสังเกตรูปแบบพฤติกรรมของปูเมื่อถูกขังในถัง ในขณะที่ปูตัวใดตัวหนึ่งสามารถปีนหนีออกจากถังได้อย่างง่ายดาย ความพยายามของมันจะถูกปูตัวอื่น ๆ ขัดขวาง นำไปสู่จุดจบของปูทั้งถัง
มีการกล่าวอ้างว่าภาวะที่คล้ายกันในพฤติกรรมมนุษย์คือการที่สมาชิกของกลุ่มกลุ่มหนึ่งจะพยายามบั่นทอนความมั่นใจในตนเองของสมาชิกคนใดก็ตามที่ประสบความสำเร็จเหนือกว่าคนอื่น ๆ เพื่อฉุดรั้งความก้าวหน้าของสมาชิกคนนั้น ด้วยความริษยา ความขุ่นเคือง ความอาฆาต การคบคิด หรือความรู้สึกแข่งขัน
ผลต่อประสิทธิภาพการทำงาน
จิตภาพแบบปูมีผลต่อประสิทธิภาพการทำงานในองค์กรเมื่อมนุษย์แสดงพฤติกรรมคล้ายคลึงกับปูโดยเฉพาะอย่างยิ่งภายในทีมทางสังคม ผลกระทบของจิตภาพแบบปูต่อประสิทธิภาพการทำงานได้รับการพรรณนาเชิงปริมาณในงานวิจัยฉบับหนึ่งจากนิวซีแลนด์ใน พ.ศ. 2558 ซึ่งแสดงให้เห็นว่าผลการสอบเฉลี่ยของนักเรียนดีขึ้นถึงร้อยละ 18 เมื่อมีการเผยแพร่อันดับผลการเรียนในลักษณะที่ป้องกันไม่ให้นักเรียนแต่ละคนรู้อันดับของนักเรียนคนอื่น

อ้างอิง
ข้าวหมูตุ๋น
ข้าวหมูตุ๋น ( , การสะกดอื่น ๆ 焢肉飯, 爌肉飯, 滷肉飯) เป็นอาหารประเภทก้ายฟ่านที่พบได้ในไต้หวัน แม้ว่าจะมีความแตกต่างกันไปในแต่ละภูมิภาค แต่โดยทั่วไปแล้วอาหารจะทำจากหมูสามชั้นปรุงในกระบวนการที่เรียกว่า ตุ๋นน้ำแดง และเสิร์ฟบนข้าว มักรับประทานกับผักดองจีน

หมูสามชั้นตุ๋นน่าจะมีต้นกำเนิดจากเมืองเฉวียนโจว ประเทศจีน และนำเข้ามาพร้อมกับผู้อพยพสู่ไต้หวันในช่วงราชวงศ์ชิง นอกเหนือจากข้าวหมูสับที่คล้ายกันแล้ว ข้าวหมูตุ๋นก็ค่อย ๆ กลายเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมเซียวจือของไต้หวัน ซึ่งพบได้ตามแผงขายอาหารหรือร้านเบ็นโตทั่วไป อาหารที่คล้ายกันสามารถพบได้ในอาหารแคะ อาหารสิงคโปร์ และอาหารมาเลเซีย ข้าวหมูตุ๋นเป็นหนึ่งในอาหารไต้หวันที่โดดเด่นที่สุด
นิรุกติศาสตร์
แม้ว่า "焢" และ "爌" จะเป็นอักขระที่แตกต่างกัน แต่ทั้งสองมักใช้ในชื่ออาหารมากกว่า "炕" นอกจากนี้แม้ว่าทั้งสามตัวอักษรแต่ละตัวจะมีการออกเสียงที่แตกต่างกันในภาษาจีนกลาง แต่การออกเสียงภาษาฮกเกี้ยนของไต้หวันออกเสียง khòng เหมือนกัน จึงมักใช้เป็นภาษาพูด ดังนั้นอาหารจึงมักเรียกว่า kòngròufàn ในภาษาจีนกลาง

ในภาคใต้ของไต้หวันข้าวหมูตุ๋นมักเรียกว่า 滷肉飯 (พินอิน: lǔròufàn) ซึ่งในภาคเหนือและภาคกลางของไต้หวันหมายถึงข้าวหมูสับ สำหรับข้าวหมูสับทางใต้มักใช้ชื่อ "肉燥飯" แทน

อ้างอิง
กูวิฮ์
กูวิฮ์ ( ) เป็นขนมหรือของหวานขนาดพอดีคำที่พบได้ทั่วไปในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีความหมายค่อนข้างกว้างซึ่งอาจรวมถึงสิ่งของที่เรียกว่า เค้ก คุกกี้ เกี๊ยว พุดดิง บิสกิต หรือขนมอบ และมักทำจากข้าวหรือข้าวเหนียว คำว่า กูวิฮ์ ใช้กันอย่างแพร่หลายในมาเลเซีย บรูไน และสิงคโปร์ และ กูเวะฮ์ หรือ กูเว ใช้ในอินโดนีเซีย แม้ว่าจะเรียกด้วยชื่ออื่นแต่ก็สามารถพบสิ่งที่คล้ายคลึงกับกูวิฮ์ในประเทศเพื่อนบ้านเช่น เวียดนาม ไทย พม่า ตัวอย่างเช่น กูเวลาปิซ ที่เป็นขนมนึ่งหลากสี (ขนมชั้น) และ กูวิฮ์บิงกาอูบี สามารถพบได้ในพม่า ไทย และเวียดนาม ในฟิลิปปินส์มักเรียกกูวิฮ์เป็นภาษาตากาล็อกว่า คาคานิน
กูวิฮ์ไม่จำกัดเฉพาะอาหารบางมื้อ แต่สามารถรับประทานได้ตลอดทั้งวัน เป็นส่วนหนึ่งของงานเฉลิมฉลองของชาวมาเลเซีย อินโดนีเซีย บรูไน และสิงคโปร์ เช่น ฮารีรายอ ตรุษจีน (ซึ่งชาวเปอรานากันเรียกเป็นภาษามลายูว่า ตาฮุนบารูจีนา) กูวิฮ์หลายชนิดมีรสหวาน แต่กูวิฮ์บางชนิดก็เป็นอาหารคาว ในรัฐปะลิส เกอดะฮ์ เปรัก และกลันตันทางตอนเหนือของมาเลเซียตะวันตก กูวิฮ์ (กูวิฮ์-มูวิฮ์ ในภาษามลายู) มักมีรสหวาน ในรัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน มะละกา และเซอลาโงร์ทางตอนใต้ของมาเลเซียตะวันตก สามารถพบกูวิฮ์คาวได้ กูวิฮ์มักจะนึ่งมากกว่าอบดังนั้นจึงแตกต่างจากเค้กตะวันตกหรือขนมพัฟมากในด้านเนื้อสัมผัส รสชาติ และลักษณะ

อ้างอิง
ไวส์ววสท์
ไวส์ววสท์ ( , ; ไบเอิร์น: ; ) เป็นไส้กรอกแบบดั้งเดิมชนิดหนึ่งจากรัฐไบเอิร์น ประเทศเยอรมนี ทำจากเนื้อลูกวัวสับผสมเนื้อสันนอกหมูสับ แต่งกลิ่นรสด้วยพาร์สลีย์ เลมอน หัวหอม ขิง ดอกจันทน์เทศ และกระวานเป็นต้น กรอกส่วนผสมลงในไส้หมูแล้วแบ่งออกเป็นชิ้น ๆ โดยให้แต่ละชิ้นมีความยาวประมาณ 10–12 เซนติเมตร และมีความหนาประมาณ 3–4 เซนติเมตร จากนั้นนำไส้กรอกที่ได้ไปต้มในน้ำร้อน (ไม่ถึงกับเดือด) นานประมาณ 10 นาที ไส้กรอกจะเปลี่ยนสีเป็นสีขาวอมเทาเนื่องจากไม่มีการใส่ไนไตรต์ซึ่งให้สีแดงอมชมพูในส่วนผสมของไส้กรอก
ไวส์ววสท์จะถูกนำไปเสิร์ฟในชามขนาดใหญ่ที่ใส่น้ำร้อนที่ใช้ต้ม (เพื่อไม่ให้ไส้กรอกเย็นลงมากเกินไป) จากนั้นกินโดยลอกเปลือกออกก่อน วิธีกินไวส์ววสท์มีหลายวิธี วิธีดั้งเดิมคือการตัดหรือกัดปลายไส้กรอกให้เปิดออกแล้วดูดเนื้อไส้กรอกออกจากเปลือก วีธีที่เป็นที่นิยมมากกว่าคือการผ่าไส้กรอกตามยาว จากนั้นใช้ส้อมรีดเนื้อไส้กรอกออกจากเปลือก อีกวิธีคือการลอกเปลือกออกจากปลายด้านหนึ่ง แล้วใช้มือจับอีกด้านหนึ่งกินเนื้อไส้กรอกไปลอกเปลือกไปเรื่อย ๆ (อย่างกินกล้วย) โดยทั่วไปแล้วจะเสิร์ฟไวส์ววสท์พร้อมมัสตาร์ดหวานแบบไบเอิร์น เพรตเซลแบบไบเอิร์น และ ไวส์เบียร์
เนื่องจากไม่ได้ผ่านการรมควันหรือกระบวนการถนอมอาหารอื่น ๆ ไวส์ววสท์จึงเน่าเสียได้ง่ายมาก ตามธรรมเนียมเดิมจะทำไวส์ววสท์ในตอนเช้าตรู่ และปรุงกินเป็นอาหารว่างระหว่างมื้อเช้ากับมื้อกลางวัน มีคำกล่าวว่า “ไม่ควรปล่อยให้ไวส์ววสท์ได้ยินเสียงระฆังที่โบสถ์ตีตอนเที่ยง”

อ้างอิง
เคอรีววสท์
เคอรีววสท์ ( , ) เป็นอาหารจานด่วนชนิดหนึ่งที่มีต้นกำเนิดจากเยอรมนี ประกอบด้วยบราทววสท์ (ไส้กรอกหมู) ที่นำไปต้มหรือนึ่งแล้วทอด จากนั้นมักหั่นเป็นชิ้นขนาดพอดีคำก่อนราดซอสมะเขือเทศและโรยผงกะหรี่ หรือราดด้วยซอสมะเขือเทศที่ผสมผงกะหรี่และเครื่องเทศอื่น ๆ แบบสำเร็จรูป โดยนิยมเสิร์ฟอาหารชนิดนี้กับเฟรนช์ฟรายส์

เคอรีววสท์เป็นที่นิยมทั่วเยอรมนีโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเขตมหานครเบอร์ลิน ฮัมบวร์ค และรัวร์ ความแตกต่างอย่างชัดเจนในแง่ชนิดไส้กรอกและส่วนผสมของซอสราดเกิดขึ้นระหว่างพื้นที่เหล่านี้
ประวัติศาสตร์
ผู้ประดิษฐ์เคอรีววสท์โดยทั่วไปถือว่าคือ แฮร์ทา ฮอยแวร์ ในเบอร์ลิน เมื่อปี 1949 เมื่อเธอได้ซอสมะเขือเทศ (หรือเป็นไปได้ว่าคือซอสวูสเตอร์เชอร์) และผงกะหรี่มาจากทหารอังกฤษในเยอรมนี เธอจึงผสมส่วนประกอบเหล่านี้เข้ากับเครื่องเทศอื่น ๆ เทลงบนไส้กรอกหมูย่าง และเริ่มวางขายขนมราคาถูกแต่อิ่มจานนี้จากร้านริมทางในย่านชาร์ลอทเทินบวร์กในเบอร์ลิน อาหารจานนี้กลายมาเป็นที่นิยมในหมู่คนงานก่อสร้างที่กำลังทำงานสร้างนครเบอร์ลินขึ้นใหม่หลังสงครามสิ้นสุด

เธอได้จดลิขสิทธิ์ซอสของเธอภายใต้ขื่อ "ชิลลุป" ("Chillup") ในปี 1951 ในยุคทองของร้าน มียอดขายสูงถึง 10,000 ชิ้นต่อสัปดาห์ ต่อมาเธอได้ขยับขยายเป็นภัตตาคารขนาดย่อมที่เธอเปิดบริการจนปี 1974

อ้างอิง
วัดโบสถ์อินทรสารเพชร
วัดโบสถ์อินทรสารเพชร [โบด-อิน-ทะ-ระ-สาน-เพด] เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคูหาสวรรค์ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมีพระครูธรรมธร ธีรพัฒน์ สุวินโย เป็นเจ้าอาวาส

ประวัติ
สันนิษฐานว่าวัดโบสถ์อินทรสารเพชรน่าจะสร้างขึ้นในปลายสมัยกรุงศรีอยุธยา พ.ศ. 2310 จากรูปแบบสถาปัตยกรรม คือ เป็นรูปเรือ และมีพระประธานองค์ใหญ่หล่อด้วยสัมฤทธิ์รมดำทั้งองค์ซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นช่างฝีมือจากลาว คือมีพระพักตร์เล็ก พระวรกายใหญ่ เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ ทางเข้าอุโบสถเล็กซึ่งเป็นที่นิยมในสมัยอยุธยาที่จะสร้างพระประธานองค์ใหญ่และสร้างโบสถ์คลุมองค์พระประธาน
มีการจดบันทึกว่าได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2400 สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ได้ล่องเรือธุดงค์มาในเส้นทางคลองบางหลวง พบวัดร้างมีเพียงพระประธาน จึงมีดำริให้บูรณะวัดนี้ รวมถึงชาวบ้านได้ช่วยกันบูรณะ ได้ตั้งชื่อวัดตามสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ว่า วัดโบสถ์ ส่วนคำว่า "อินทรสารเพชร" น่าจะมาจากสถาปัตยกรรมและศิลปกรรมต่าง ๆ ที่ตกแต่ง ความหมายของชื่อวัดคือ "ข้อความอันประเสริฐจากพระอินทร์สู่โบสถ์วัด"

ตามหลักฐานรอยเขียนที่เพดานโบสถ์ ระบุว่าได้มีการบูรณะซ่อมแซมโบสถ์ในปี พ.ศ. 2496 โดยได้ขยายยืดออกเป็น 8 หน้าต่าง และเพิ่มประตูหลัง

อ้างอิง
วัดราษฎร์บำรุง (เขตบางแค)
วัดราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงหลักสอง เขตบางแค กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 20 ไร่เศษ

ประวัติ
เดิมเป็นที่ราบลุ่ม ทุ่งนา สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2425 ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง เดิมเป็นวัดมอญ ได้เปลี่ยนแปลงขึ้นกับคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกายเมื่อประมาณ พ.ศ. 2500 นายพลกฤษณ์และนางเฉลียว ประโมทะกะ ได้ซื้อที่ดินถวาย 2 ไร่ 3 งาน และทางวัดได้จัดซื้อเองโดยประชาชนร่วมกันบริจาคเงิน วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2449 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 8 วา ยาว 12 วา ทางวัดจัดให้มีการสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2496 นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนระดับประถมศึกษาที่ตั้งอยู่ในบริเวณวัด
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 วา ยาว 12 วา สร้าง พ.ศ. 2493 เป็นอุโบสถทรงจีน ภายในประดิษฐานพระประธานหน้าตัก 3 ศอกคืบ ปางมารวิชัยพร้อมด้วยพระอัครสาวก กุฏิสงฆ์จำนวน 13 หลัง หอสวดมนต์กว้าง 8.65 เมตร ยาว 30.90 เมตร สร้าง พ.ศ. 2466 ศาลาการเปรียญกว้าง 18 เมตร ยาว 30 เมตร พ.ศ. 2453 ศาลาบำเพ็ญกุศล 6 หลัง ฌาปนสถาน

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการโต 
* พระมหากลม
* พระอาจารย์พลัด
* พระอธิการสมัย
* พระครูโสตถิธรรมธาดา
* พระราชวิสุทธิมุนี (สำราญ อนิสฺสิโต)
* พระเทพญาณโสภณ (วิชิน ปญฺญาชิโน) (พ.ศ. 2557–2567)
* พระมหาสมพร วรวณฺโณ ป.ธ.7 ศน.บ. (พ.ศ. 2568-ปัจจุบัน)

อ้างอิง
วัดคลองขวาง
วัดคลองขวาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านคลองขวาง ตำบลคลองขวาง อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี

ประวัติ
วัดคลองขวางสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2434 เดิมชื่อ วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม พื้นที่เดิมของวัดเป็นผืนป่า ต่อมามีพระธุดงค์มาพักอาศัย ชาวบ้านจึงสร้างที่พักถวายในปี พ.ศ. 2430 และนายแดง แซ่เล้า ได้บริจาคที่ดินสร้างวัด ในสมัยพระชอบ กลฺยาโณ เป็นเจ้าอาวาสใน พ.ศ. 2465 ได้ก่อสร้างศาลาการเปรียญและอุโบสถแต่ยังไม่เสร็จ ต่อมาวัดเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดคลองขวาง" เมื่อ พ.ศ. 2515 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2540

อุโบสถ
พระอุโบสถมีความกว้างโดยรอบ 13 เมตร ยกฐานสูงเทคอนกรีตตลอดแนวตัวอุโบสถ ลักษณะทรงไทยมีเสาหาม สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็กหลังคามุงกระเบื้องเคลือบกาบกล้วย หน้าบันช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ คันทวย ภายนอกตกแต่งด้วยลายปูนปั้นลายไทย เป็นศิลปะปูนปั้นด้วยมือแห่งเดียวในประเทศไทย ผู้ปั้นคือนายชยธร ภานุมาศ ภายในมีจิตรกรรมฝาผนังเป็นเรื่องราวพุทธประวัติที่สวยงามมาก พื้นอุโบสถปูด้วยหินแกรนิต บานประตูหน้าต่างแกะสลักเป็นลวดลายก้านขด ฐานพระตกแต่งด้วยปูนปั้นลายไทย ประดับด้วยเบญจรงค์ทั้งหมด

อ้างอิง
วัดถ้ำกระบอก
วัดถ้ำกระบอก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ตำบลขุนโขลน อำเภอพระพุทธบาท จังหวัดสระบุรี เป็นสถานที่รักษาคนไข้ติดยาเสพติดที่มีชื่อเสียง

ประวัติ
วัดถ้ำกระบอกก่อตั้งในชื่อ สำนักสงฆ์ถ้ำกระบอก เมื่อ พ.ศ. 2500 โดยหลวงพ่อใหญ่ (แม่ชีเมี้ยน ปานจันทร์) พระอาจารย์จำรูญ ปานจันทร์ และพระอาจารย์เจริญ ปานจันทร์ พร้อมด้วยคณะสงฆ์กลุ่มหนึ่งที่จำพรรษาอยู่ที่วัดคลองเม่าธรรมโกศล จังหวัดลพบุรี ได้เดินธุดงค์มา ซึ่งเป็นกิจวัตรที่ปฏิบัติกันมาโดยตลอดทุกปี ได้พิจารณาว่าที่ถ้ำกระบอก สงบเงียบเหมาะเป็นที่ปฏิบัติกิจของสงฆ์ จึงได้ตั้งสำนักสงฆ์ที่นี่
ต่อมาใน พ.ศ. 2513 พระอาจารย์จำรูญ ปานจันทร์ เป็นผู้นำคณะสงฆ์ถ้ำกระบอกและได้บริหารงานการบำบัดรักษาผู้ติดยาเสพติด จนกระทั่งใน พ.ศ. 2518 ได้รับรางวัลแมกไซไซ สาขาบริการสาธารณะ ใน พ.ศ. 2524 พระอาจารย์เจริญ ปานจันทร์ ได้กลับมาพำนักที่สำนักสงฆ์ถ้ำกระบอกอีกครั้งหนึ่ง และได้ช่วยพระอาจารย์จำรูญ ปานจันทร์บริหารงาน ได้สร้างถาวรวัตถุ เช่น กุฏิสงฆ์ สร้างโบสถ์ วิหาร และด้านสาธารณูปโภค ส่วนในด้านการบำบัดรักษาผู้ติดยาเสพติดยังอยู่ในความรับผิดชอบของพระอาจารย์ จำรูญ ปานจันทร์ จนพระอาจารย์จำรูญได้ลาสังขาร พระอาจารย์เจริญจึงได้ เป็นผู้นำคณะสงฆ์ถ้ำกระบอก
สำนักสงฆ์ถ้ำกระบอกได้รับประกาศตั้งเป็นวัดถ้ำกระบอกใน พ.ศ. 2555 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาใน พ.ศ. 2558 โดยมีพระอธิการ วิเชียร กิตฺติวณฺโณ เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก
การบำบัดผู้ติดยาเสพติด
โปรแกรมรักษาใช้เวลา 15 วัน โดยผู้ติดยาจะมาได้เพียงแค่ครั้งเดียวในชีวิต ใน 5 วันแรก คนไข้จะได้รับการบำบัดด้วยการดื่มยาสมุนไพร แล้วดื่มน้ำตามเยอะ ๆ จนอาเจียนออกมา จากนั้นไปอบตัวด้วยสมุนไพร เพื่อลดความตรึงเครียด และขับพิษออกจากร่างกาย จากนั้นอีก 10 วัน จะเป็นการพักฟื้น ปรับสภาพกายและจิตใจ ด้วยการฟังธรรม ทำกิจกรรมสันทนาการ ฝึกอาชีพ เป็นต้น อีสเวสต์ดีทอกซ์ (East-West Detox) ของอังกฤษ เคยรายงานว่า ทำให้ผู้ติดยาเสพติดหายขาดได้ถึง 90 เปอร์เซ็นต์ บีบีซีนิวส์ระบุว่าผู้ติดยาเสพติดที่เข้ามาบำบัดกับวัดถ้ำกระบอก สามารถหายและไม่หวนกลับไปใช้ยาอีกภายในระยะเวลา 1 ปี โดยอ้างอิงจากผลสำรวจของมหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ดและมหาวิทยาลัยควีนส์ ประเทศอ
ในช่วง 10 ปีแรก สำนักสงฆ์ถ้ำกระบอกรับบำบัดผู้ติดยาเสพติดราว 27,000 คน ปัจจุบันวัดถ้ำกระบอกรับรักษาผู้ติดยาเสพติดทุกประเภท และเปิดรับคนทุกเชื้อชาติและศาสนา จนถึง พ.ศ. 2563 รับผู้ป่วยมาแล้วกว่า 1 แสนคน แต่ละปีมีผู้ป่วยมารับการรักษาเฉลี่ยปีละกว่า 1 พันคน โดยมีผู้ป่วยชาวต่างประเทศราวร้อยละ 10–15 ซึ่งโดยมากเป็นชาวยุโรป ผู้ป่วยที่มาที่วัดเสพติดยาบ้ามากเป็นอันดับ 1

อ้างอิง
วัดตลิ่งชัน
วัดตลิ่งชัน อาจหมายถึง
*วัดตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร
*วัดตลิ่งชัน จังหวัดนครราชสีมา
*วัดตลิ่งชัน จังหวัดพิจิตร
*วัดตลิ่งชัน จังหวัดสระบุรี
*วัดตลิ่งชัน อำเภอบ้านด่านลานหอย จังหวัดสุโขทัย
*วัดตลิ่งชัน อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย
*วัดตลิ่งชัน จังหวัดพิษณุโลก
น้ำเชื่อมน้ำตาลอินเวิร์ต
น้ำเชื่อมน้ำตาลอินเวิร์ต ( ) บางครั้งเรียก น้ำเชื่อมอินเวิร์ต (invert syrup) หรือ น้ำตาลอินเวิร์ต (invert sugar) เป็นสารผสมมอโนแซ็กคาไรด์สองชนิดคือกลูโคสและฟรักโทส ลักษณะเป็นของเหลวหนืดไม่มีสีถึงสีเหลืองอ่อน มีจุดเดือดสูงกว่า 105 °C มีค่า pH ประมาณ 5–7 ความถ่วงจำเพาะ 1.3–1.4 เตรียมได้จากการให้ความร้อนกับซูโครสและน้ำ เชื่อว่าน้ำตาลอินเวิร์ตมีความหวานกว่าซูโครส และอาหารที่ใช้น้ำตาลนี้ประกอบจะมีความชื้นมากกว่า และเป็นผลึกยากกว่า สาเหตุที่เรียกน้ำตาลอินเวิร์ตมาจากการมีการหมุนระนาบของแสงที่ตรงข้ามกับน้ำตาลปกติ
น้ำตาลอินเวิร์ตเตรียมได้จากปฏิกิริยาไฮโดรไลซิสของซูโครส คือให้ความร้อนแก่สารละลายซูโครสและน้ำเพื่อสลายพันธะระหว่างกลูโคสกับฟรักโทส ตามสมการ
:C 12 H 22 O 11 (ซูโครส) + H 2 O (น้ำ) → C 6 H 12 O 6 (กลูโคส) + C 6 H 12 O 6 (ฟรักโทส)
สามารถเร่งปฏิกิริยานี้ได้ด้วยการผสมน้ำตาลกับกรดซิตริก หรือโพแทสเซียมไบทาร์เทรตด้วยอัตราส่วนประมาณ 1000:1 และเติมน้ำ เมื่อบางส่วนของสารละลายซูโครสแปรเป็นกลูโคสและฟรักโทส จะเกิดการเปลี่ยนแปลงคุณสมบัติทางเคมีที่เรียกว่าการหมุนระนาบของแสง กล่าวคือเมื่อใช้แสงโพลาไรซ์ส่องผ่านสารละลายซูโครสจะเกิดมุมหมุนที่วัดได้ด้วยเครื่องวัดการโพลาไรซ์ หากส่องแสงโพลาไรซ์ผ่านสารละลายซูโครสบริสุทธิ์จะได้มุมหมุน +66.5° (เครื่องหมายบวกแทนการหมุน
โพลาไรซ์ผ่านสารละลายซูโครสบริสุทธิ์จะได้มุมหมุน +66.5° (เครื่องหมายบวกแทนการหมุนไปทางขวาหรือตามเข็มนาฬิกา) แต่หากสารละลายซูโครสมีการไฮโดรไลซ์หรือเปลี่ยนเป็นกลูโคสและฟรักโทสมากขึ้นจะมีมุมหมุนลดลง หากมุมที่แสงโพลาไรซ์ผ่านออกมามีค่าติดลบ มุมนั้นจะทวนเข็มนาฬิกาหรือกลับด้าน (invert) กับสารละลายบริสุทธิ์ โดยสารละลายซูโครสที่ถูกไฮโดรไลซ์อย่างสมบูรณ์จะมีมุมหมุน -19.8° (เครื่องหมายลบแทนการหมุนไปทางซ้ายหรือทวนเข็มนาฬิกา) สาเหตุที่น้ำตาลอินเวิร์ตมีมุมหมุนกลับด้านเกี่ยวข้องกับโครงสร้างของซูโครส กลูโคส และฟรักโทสที่ล้วนแล้วแต่เป็นอิแนนทิโอเมอร์ สเตอริโอไอโซเมอร์ชนิดหนึ่งที่มีการจัดเรียงอะตอมในโครงสร้างสามมิติเหมือนกระจกสะท้อนซึ่งกันและกัน ทำให้สะท้อนแสงที
ารจัดเรียงอะตอมในโครงสร้างสามมิติเหมือนกระจกสะท้อนซึ่งกันและกัน ทำให้สะท้อนแสงที่ส่องผ่านได้มุมคนละด้านกัน วิธีการทดสอบนี้ใช้ในการวัดความเข้มข้นในอุตสาหกรรมน้ำตาล และตรวจหาอัตราส่วนอิแนนทิโอเมอร์ของโมเลกุลไครัลในสารละลาย
น้ำตาลอินเวิร์ตที่ผ่านการไฮโดรไลซิสจะมีปริมาณน้ำในสารน้อย จึงมีอายุการเก็บรักษาที่นานขึ้น น้ำตาลอินเวิร์ตที่ถูกไฮโดรไลซ์บางส่วนที่ประกอบด้วยซูโครส 44% และส่วนอินเวิร์ต 56% จะมีอายุการเก็บรักษาที่ประมาณ 18 เดือน ตัวอย่างอาหารที่เป็นน้ำตาลอินเวิร์ต ได้แก่ น้ำผึ้ง ซึ่งมีคุณสมบัติคล้ายน้ำตาลอินเวิร์ตคือ เป็นสารผสมกลูโคส–ฟรักโทส มีปริมาณน้ำในสารน้อย และมีความเป็นกรดอ่อน แยม ซึ่งเป็นการแปรรูปผลไม้โดยใช้ความร้อน ทำให้น้ำบางส่วนระเหยออกไปเหลือแต่น้ำตาลอินเวิร์ต และกรดในผลไม้ช่วยทำให้แยมมีอายุการเก็บรักษาที่ยาวนานขึ้น และโกลเดนไซรัป ซึ่งได้จากการทำให้น้ำตาลอ้อยหรือน้ำตาลชูการ์บีตบริสุทธิ์ด้วยความร้อน หรือเติมกรดเพื่อสลายพันธะของซูโครส

อ้างอิง
วัดพระธาตุผาซ่อนแก้ว
วัดพระธาตุผาซ่อนแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ ณ บริเวณเนินเขาในหมู่ของหมู่บ้านทางแดง หมู่ที่ 7 ตำบลแคมป์สน อำเภอเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์
ประวัติ
เดิมที่ดินบริเวณนี้เป็นของคุณภาวิณี โชติกูล และ คุณอุไร โชติกูล ด้วยความที่มีจิตศรัทธาจึงซื้อที่ดินถวาย 25 ไร่ ต่อมาผู้จิตศรัทธาเข้าร่วมถวายกันเพิ่ม จนมีที่ดินรวม 91 ไร่ ในปี พ.ศ. 2547 ได้มีการจัดสร้าง พระเจดีย์พระธาตุผาซ่อนแก้ว สิริราชย์ธรรมนฤมิตร หลังจากที่หลวงพ่อปารมี สุรยุทโธ (หลวงพ่อยงยุทธ) และพระอาจารย์อำนาจ โอภาโส ได้ไปผาซ่อนแก้วเพื่อปฏิบัติธรรม โดยมีเพียงกระต๊อบมุงจากเล็ก ๆ เป็นกุฏิ 2 หลังเท่านั้น หลังจากนั้นญาติธรรมก็มาช่วยกัน พุทธสถานที่ห่มคลุมด้วยไม้ต้น ไม้ดอกนานาพันธุ์จากผู้นำมาบริจาค ที่พักปฏิบัติธรรม 44 หลัง กุฏิ 19 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ ศาลาปฏิบัติธรรม 4 ชั้น และเจดีย์พระธาตุ 9 ชั้น ญาติธรรมรวมทั้งครูบาอาจารย์เห็นด้วย แล
ฏิบัติธรรม 4 ชั้น และเจดีย์พระธาตุ 9 ชั้น ญาติธรรมรวมทั้งครูบาอาจารย์เห็นด้วย และสนับสนุนให้สร้างเจดีย์ ณ บริเวณสูงสุดของวัดขึ้นเป็นพุทธบูชาและประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ วัดในขณะนั้นมีชื่อว่า พุทธธรรมสถานผาซ่อนแก้ว ต่อมาจัดตั้งเป็นวัดชื่อ วัดพระธาตุผาแก้ว เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดพระธาตุผาซ่อนแก้ว" เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 เพื่อให้สอดคล้องกับบริเวณที่ตั้ง ซึ่งแต่เดิมชาวบ้านเรียกกันว่า ผาซ่อนแก้ว วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2559
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะของวัดมีความโดดเด่นสะดุดตา มีการสร้างเจดีย์บนภูเขาของผาซ่อนแก้ว ใช้เครื่องเบญจรงค์ เครื่องประดับ ลูกปัด ลูกแก้ว กระเบื้องสี มาตกแต่งพื้นผิวของพระธาตุ และพื้นโดยรอบ ยังมีการซ่อนปริศนาธรรมไว้ด้วย วัดมีมหาวิหารพระพุทธเจ้า 5 องค์ ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ และมีจุดชมวิวบนเขาค้อ สำหรับบริเวณสำหรับผู้ปฏิบัติธรรม ได้แก่ อาคารสัจปารมี กุฏิที่พัก เรือนไทย และหอฉัน

อ้างอิง
วัดใหม่ทองเสน
ประวัติ
วัดใหม่ทองเสน สร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เมื่อปี พ.ศ. 2365 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2371 สร้างโดยพระธรรมอุดม (ถึก) ร่วมกับสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ขณะที่ยังดำรงสมณศักดิ์เป็นพระธรรมกิตติ พระธรรมอุดม (ถึก) ประสงค์อุทิศส่วนกุศลให้แก่โยมบิดามารดาของท่านที่ชื่อทองและเสน จึงให้ชื่อว่า "วัดใหญ่ทองเสน" โดยได้สร้างวัดลึกเข้าไปในป่าที่เป็นไร่สวนในสมัยนั้น ภายหลังได้ขุดเป็นคลองเพื่อต่อเชื่อมออกมาสู่คลองบางซื่อด้านหนึ่งและอีกด้านหนึ่งไปต่อเชื่อมกับคลองบางกระบือ จึงเรียกคลองที่ขุดใหม่นี้ว่า คลองวัดใหญ่ทองเสน (คลองวัดใหม่ทองเสน) แต่เนื่องจากวัดใหม่ทองเสนเป็นวัดใหญ่ ชาวบ้านจึงเข้าใจผิดว่าเป็นสองวัด เรีย
งเสน) แต่เนื่องจากวัดใหม่ทองเสนเป็นวัดใหญ่ ชาวบ้านจึงเข้าใจผิดว่าเป็นสองวัด เรียกสองวัดว่าวัดใหญ่ทองเสนและวัดป่า (ป่าเลไลยก์) คล้ายกับว่าเป็นวัดแฝด
ต่อมาเมื่อสิ้นบุญท่านเจ้าพระคุณทั้งสองแล้ว วัดใหญ่ทองเสนได้กลายเป็นวัดร้าง จนประมาณปี พ.ศ. 2430 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว วัดร้างแห่งนี้ไม่มีพระภิกษุอยู่ประจำเลยแม้แต่รูปเดียว พระอธิการปั้นได้ตรวจดูสภาพวัด เห็นว่าอุโบสถ หอไตร และวิหาร ทั้งองค์พระป่าเลไลยก์ยังมีความสมบูรณ์ทุกอย่าง ไม่มีอะไรเสียหาย ท่านจึงดำเนินพัฒนาร่วมกับชาวบ้าน วัดใหญ่ทองเสนและวัดป่าเลไลยก์รวมกันแล้วเหลือพื้นที่ไม่ถึง 10 ไร่ ท่านจึงให้รวมเป็นวัดเดียวกันโดยให้ชื่อใหม่ว่า "วัดใหม่ทองเสน"
อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
ภายในวัดมีโบราณวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระป่าเลไลยก์ แต่เดิมก่อสร้างด้วยปูนปั้นเป็นองค์ลงรักสีดำทั้งองค์ สูง 9 เมตร แต่ปัจจุบันได้บูรณะลงรักปิดทองสีเหลืองทองดูสวยงาม โดยได้สร้างวิหารเป็นรูปสี่เหลี่ยมหรือรูปมณฑปสี่เหลี่ยมไว้เป็นที่ประทับ
พระอุโบสถมีขนาดกว้าง 8 เมตร ยาว 20 เมตร หลังคาสูง 2 ชั้น ยื่นออกมาจากผนังน้อยมาก จึงไม่มีทวยไม้ค้ำรับ ไม่มีช่อฟ้า แต่ตรงขอบยางหลังคาเป็นรูปปั้นลายกนกตลอดแนว หน้าบันพระอุโบสถทำเป็นลวดลายปูนปั้นรูปดอกไม้ประดับด้วยกระจกสีหน้าอุโบสถ อุโบสถมีประตูเดียว แต่ทางด้านข้างทั้งสองข้างทำประตูไว้อีกข้างละหนึ่งประตู ด้านข้างสองข้างมีหน้าต่างข้างละ 5 บาน ด้านหลังพระอุโบสถมีประตูเข้าอีกหนึ่งประตู ภายนอกมีใบเสมาคู่ทำด้วยหิน ซุ้มประตูและซุ้มหน้าต่างเป็นงานปูนปั้นเป็นลวดลายศิลปะจีนผสมบาโรก ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย อยู่ในพระอิริยาบถประทับนั่งขัดสมาธิ พระหัตถ์ซ้ายวางหงายบนพระเพลา (ตัก) พระหัตถ์ขวาวางบนพระชานุ (เข่า) นิ้วพระหัตถ์ชี้ลงพื้นธรณี ที่ฐา
ายบนพระเพลา (ตัก) พระหัตถ์ขวาวางบนพระชานุ (เข่า) นิ้วพระหัตถ์ชี้ลงพื้นธรณี ที่ฐานพระประธานในพระอุโบสถนั้นเป็นลวดลายบัวจำหลักและมีผ้าทิพย์ พระพุทธรูปที่สำคัญอีกองค์คือ พระไสยาสน์ ที่จำลองมาจากวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร ได้เอาผงเสกของหลวงปู่โตไปบรรจุใต้ฐานพระนอนองค์นี้ด้วย
หอไตรสร้างด้วยอิฐถือปูน ตั้งอยู่ทางด้านหลังพระอุโบสถ แต่เดิมได้ชำรุดทรุดโทรมมาก ต่อมาทางกรมศิลปากรได้มาบูรณะซ่อมแซมใหม่ แล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2543 บนบานประตูเป็นลายรดน้ำ ตามผนังและเพดานเป็นลวดลายดอกไม้ ส่วนหอระฆังสร้างด้วยอิฐถือปูนเป็นรูปสี่เหลี่ยม มียอดแหลม

(2022) วัดใหม่ทองเสน เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร Wat Mai Thong Sen,Bangkok (19).jpg|อุโบสถ
(2022) วัดใหม่ทองเสน เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร Wat Mai Thong Sen,Bangkok (7).jpg|พระประธานในอุโบสถ
(2022) วัดใหม่ทองเสน เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร Wat Mai Thong Sen,Bangkok (5).jpg|พระภิกษุทำสังฆกรรมในอุโบสถ

อ้างอิง
วัดปรก
วัดปรก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงทุ่งวัดดอน เขตสาทร กรุงเทพมหานคร ปัจจุบัน พระครูวิมลชัยธรรมหรือพระอาจารย์วิชาญเป็นเจ้าอาวาส

วัดปรกสร้างขึ้นปี พ.ศ. 2470 โดยชาวมอญ ซึ่งอพยพมาจากเมืองหงสาวดี ประเทศพม่า
สถาปัตยกรรมของวัดมีรูปแบบศิลปะมอญ ตกแต่งด้วยสถาปัตยกรรมแบบหงสาวดี มีพระพุทธรูปหยกขาวและเจดีย์ทรงลังกาบรรจุพระบรมธาตุ มีอาคารสำหรับปฏิบัติวิปัสสนา ประตูทางเข้ามีเสาหงส์ตามรูปแบบวัดมอญ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ของวัดคือ หลวงพ่อเศียร ที่เล่ากันว่า มีเศียรพระลอยน้ำมาตามแม่น้ำเจ้าพระยา มีการอัญเชิญขึ้นจากน้ำที่บริเวณหน้าวัดยานนาวา จากนั้นได้จับสลากว่าอยู่ใด ปรากฏว่าได้วัดปรก จึงนำเศียรพระมาปฏิสังขรณ์สร้างองค์พระรับกับเศียรเสร็จเป็นองค์พระโดยสมบูรณ์ เรียกว่า พระเศียร วัดยังมีศาลเจ้าพ่อเทพาดำทุ่ง ในอดีตเป็นพระธุดงค์ผู้ทรงศีลมาถึงแก่มรณภาพที่วัดปรก ชาวบ้านจึงได้สร้างศาลไว้เคารพบูชา นอกจากนี้ยังมีพระประจำวันเกิด ตั้งแต่จันทร์–อาทิตย์ ประดิษฐานอยู่โดยรอบองค์พระ
วัดยังอนุรักษ์ขนบธรรมเนียมประเพณีมอญ มีการสวดมนต์หรือการเทศนาของพระสงฆ์เป็นภาษามอญ การสอนภาษามอญ มีประเพณีทำบุญเนื่องในวันชาติมอญที่จะจัดในวันแรม 1 ค่ำ เดือน 3 ของทุกปี

(2022) วัดปรก เขตสาทร กรุงเทพมหานคร (9).jpg|อุโบสถ
(2022) วัดปรก เขตสาทร กรุงเทพมหานคร (6).jpg|พระประธานในอุโบสถ
(2022) วัดปรก เขตสาทร กรุงเทพมหานคร (4).jpg|บรรยากาศภายในอุโบสถ
วัดปรก เขตสาทร กรุงเทพมหานคร (5).jpg|เจดีย์ทรงลังกาในปี พ.ศ.2558

อ้างอิง
วัดบางปิ้ง (จังหวัดสมุทรปราการ)
วัดบางปิ้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านบางปิ้ง ตำบลบางเมือง อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ วัดมีเนื้อที่ 14 ไร่ 3 งาน 8 ตารางวา ทิศเหนือติดต่อกับคลองหลอด ทิศตะวันออกติดต่อกับคลองบางปิ้ง
ประวัติ
วัดบางปิ้งหรือที่ชาวบ้านเรียกว่า วัดคลองบางปิ้ง สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2460 โดยพระจ้อยเป็นผู้สร้างวัดนี้ในที่ดินตนเองและได้ปกครองวัดในระยะแรก ต่อมาท่านได้ไปเป็นรองเจ้าอาวาสวัดในสองวิหารและยังคงปกครองวัดบางปิ้งอยู่ จนปี พ.ศ. 2499 ได้มีพุทธศาสนิกชนผู้มีจิตศรัทธาได้พร้อมใจร่วมมือกันที่บูรณะที่พักสงฆ์แห่งนี้ขึ้นอีกครั้งหนึ่ง ต่อมาพระอาจารย์พรได้รับช่วงการปกครอง ท่านได้สร้างสิ่งปลูกสร้าง ได้แก่ ศาลาการเปรียญ 3 ห้อง 1 หลัง กุฏิ 4 ห้อง 3 หลัง ศาลาท่าน้ำ 1 หลัง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2522 ในสมัยพระอาจารย์ลำเจียก ธมฺมธีโร เป็นเจ้าอาวาส ในด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม เริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2500 ในที่ดิน
ส ในด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม เริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2500 ในที่ดินของวัดยังมีโรงเรียนคลองบางปิ้ง
อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 9.70 เมตร ยาว 24.90 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 และ 2522 ศาลาการเปรียญ กว้าง 10 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510

ปูชนียวัตถุของวัดได้แก่ พระพุทธโลกเชฏฐ์ วิเศษกิตติปาล มหาชนบูชิต เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นองค์สีขาว ปางพระพุทธเจ้าเปิดโลก ความสูงจากพื้นถึงพระเศียร รวม 32 เมตร จากพระบาทถึงพระเศียร 25 เมตร ถือเป็นพระพุทธรูปที่ใหญ่เป็นอันดับ 6 ของประเทศไทย วัดยังมีพระพุทธชัยมงคลสุนทร (หลวงพ่อทอง) เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ประดิษฐานอยู่ในอุโบสถ
วัดบางโพโอมาวาส
วัดบางโพโอมาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางซื่อ เขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 10 ไร่ 50 ตารางวา

ประวัติ
วัดบางโพโอมาวาสสร้างขึ้นมาตั้งแต่ปลายสมัยกรุงธนบุรี ราว พ.ศ. 2300 เดิมชื่อ วัดโพคาราม ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดบางโพโอมาวาส" เมื่อราว พ.ศ. 2482 สมัยอาจารย์ห้อย วุฑฒีญาโณ (มงคลกฤษ) เป็นเจ้าอาวาส
พ.ศ. 2445 ได้ทำการรื้อพระอุโบสถ แล้วสร้างขึ้นใหม่ครอบพระอุโบสถหลังเก่าแต่ขยายให้กว้างและยาวกว่าของเดิม ผู้บริจาคเงินคือ คุณแม่น้อย บริจาคเงิน 70 ชั่ง และประชาชนช่วยกันบริจาคอีกคนละเล็กคนละน้อย ต่อมาปี พ.ศ. 2474 สมัยที่พระครูวิมลสมาจาร (เสน ปุญญการี) เป็นเจ้าอาวาส ก็ได้ทำการรื้อหลังคาพระอุโบสถแล้วทำใหม่ นอกจากนั้นยังได้ทำซุ้มประตู ซุ้มหน้าต่าง ตลอดจนตกแต่งภายในพระอุโบสถ วัดได้สร้างโรงเรียนพระปริยัติธรรมเมื่อ พ.ศ. 2499 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2531
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถมีหลังคาลดหลั่น 3 ชั้น มุงกระเบื้องเคลือบ ประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง มีเรื่องราวทศชาติชาดกและเรื่องราวในพุทธประวัติ พระประธานคือ หลวงพ่อสุโขทัย เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย วิหารขนาดกว้าง 7 เมตร ยาว 16 เมตร ภายในประดิษฐาน หลวงพ่อโต เป็นพระพุทธรูปศิลาแลงซึ่งอัญเชิญมาจากวัดบางลำพู (ในปัจจุบันไม่มีสภาพเป็นวัดแล้ว) อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ ขนาดกว้าง 21.50 เมตร ยาว 27.75 เมตร วัดมีเจดีย์ฐานแปดเหลี่ยมเป็นที่ประดิษฐานพระประธานในอุโบสถเก่า
รายนามเจ้าอาวาส
* สมภารชื่น 
* สมภารหว่าง (เจ้าอาวาส)
* พระครูวิมลสมาจาร (เสน ปุญญาการี)
* สมภารห้อง วุฑฒิญาโณ (มงคลฤกษ์)
* พระครูบวรธรรมรักษ์ (ภา ธมมรกขิโต)
* พระครูปลัดรัตนวัฒน์ (นา)
* พระครูศรีรัตนคุณ รก. (รักษาการแทน) ปัจจุบันเป็น เจ้าพระคุณรัตนเมธี
* พระมหาสันติ นาควโร
* พระครูศรีรัตนคุณ รก. (รักษาการแทน) ปัจจุบันเป็น เจ้าพระคุณรัตนเมธี
* พระมหาสมัคร (มหาวีโร)

อ้างอิง
วัดดิสหงษาราม
วัดดิสหงษาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงมักกะสัน เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ 10 ไร่ 81 ตารางวา ปัจจุบัน พระครูสุนทรพัฒนวิมล (วิฑูรย์ ธมฺมทตฺโต) เป็นเจ้าอาวาส

ประวัติ
วัดดิสหงษารามสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2376 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2390 เดิมชื่อว่า วัดบางกะสัน เพราะตั้งอยู่บริเวณคลองบางกะสัน ต่อมาทางราชการได้สร้างสถานีรถไฟมักกะสันขึ้น จึงเรียกชื่อวัดเป็น วัดมักกะสัน ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2485 ได้มีผู้มีจิตศรัทธานามว่า ดิส และ สา ร่วมกันบริจาคทรัพย์บูรณปฏิสังขรณ์วัด จึงได้เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดดิสหงษาราม"
วัดแห่งนี้เคยเป็นที่ประหารชีวิต เช่นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ประหารขุนสุวรรณกับเจ้าจอมช้อย ในรัชกาลที่ 4 ข้อหาเป็นชู้กัน

อาคารเสนาสนะ
อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ขนาดกว้าง 8 เมตร ยาว 25 เมตร หลังคาลด 2 ชั้น มุงกระเบื้องเคลือบประดับช่อฟ้าใบระกา หางหงส์ซุ้มหน้าต่างลงรักปิดทองและเขียนภาพลายรดน้ำ ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธชินราชจำลอง ขนาดหน้าตักกว้าง 68 นิ้ว วิหารเป็นอาคารใหม่ เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูป หลวงพ่อสัมฤทธิ์
พระเครื่อง
วัดดิสหงษารามมีพระเครื่องที่มีชื่อเสียง สร้างโดยพระครูสอน ชื่อพระเครื่องที่เรียกคือ พระชัยวัฒน์พระครูสอนวัดมักกะสัน สร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2484 ในช่วงมหาสงครามเอเชียบูรพา วัดได้สร้างวัตถุมงคลออกแจกจ่ายแก่ทหารที่เตรียมออกรบ ตามคำร้องขอของทางราชการ พระชัยวัฒน์ของพระครูสอนเป็นพระหล่อโบราณ เนื้อโลหะแก่ทองเหลือง องค์พระประทับนั่งปางสมาธิบนอาสนะฐานเขียง แบ่งออกเป็น 2 พิมพ์ คือ พิมพ์หน้าเดียวและพิมพ์สองหน้า มีพุทธคุณไปทางด้านมหาอุด คงกระพันชาตรีเป็นหลัก

อ้างอิง
วัดปากบ่อ (จังหวัดสมุทรสาคร)
วัดปากบ่อ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ในหมู่ที่ 4 บ้านปากบ่อ ตำบลชัยมงคล อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร เป็นวัดชาวมอญ ชาวบ้านในบริเวณใกล้เคียงใช้ประกอบพิธีทางศาสนาเป็นประจำ

วัดปากบ่อสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2455 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2489 เดิมเป็นสำนักสงฆ์ แต่เดิมมีชื่อวัดว่า วัดสามง่าม หรือชื่อภาษามอญว่า วัดปาญย์กะมา ต่อมามีพระครูเหลือง ธมมโชโต ได้มาเป็นเจ้าอาวาสและบูรณะพัฒนาวัด ต่อมาจนถึงเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน วัดได้เปิดโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2520
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 12 เมตร ยาว 31 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นอุโบสถไม้สักทอง ภายในประดิษฐานพระประธาน ขนาดหน้าตักกว้าง 46 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2491 เจดีย์ทรงแบบมอญ กว้าง 20 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 ศาลาการเปรียญ กว้าง 18.45 เมตร ยาว 25.20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 หอสวดมนต์ กว้าง 10.95 เมตร ยาว 37.85 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารตึก 6 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 10 เมตร ยาว 25.50 เมตร สร้าง พ.ศ. 2543 วัดยังมีศาลาท่าน้ำ 2 หลัง

รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูเหลือง ธมมโชโต พ.ศ. 2516
* พระครูอยู่ ธรรมโกวิท ไม่ทราบ
* พระครูวิบูลธรรมโกวิท พ.ศ. 2517
* พระครูวิมลธรรมภาณี (วิเชียร)องค์ปัจจุบัน
วัดธารทหาร
วัดธารทหาร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านธารทหาร ตำบลธารทหาร อำเภอหนองบัว จังหวัดนครสวรรค์ วัดมีเนื้อที่ 36 ไร่ 1 งาน 53 ตารางวา

วัดธารทหาร เดิมชื่อ วัดห้วยด้วน สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2482 ตั้งชื่อตามหมู่บ้านห้วยด้วน เนื่องจากที่บ้านนี้มีลำคลองเล็ก ๆ แยกมาจากห้วยน้ำสาดเหนือ และมาสิ้นสุดคลองลงที่นี่ ต่อมาชื่อบ้านได้เปลี่ยนมาเป็นบ้านธารทหาร จึงได้เปลี่ยนชื่อวัดตามด้วย ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม พ.ศ. 2505 วัดยังมีศูนย์อบรมเด็กก่อนเกณฑ์ในวัดเปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2537
อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ อุโบสถ กว้าง 30 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 60 นิ้ว สูง 79 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2502 เป็นศาลาไม้ ภายในประดิษฐานพระประธานเนื้อทองเหลือง สร้าง พ.ศ. 2516 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2502 เป็นอาคารไม้ 2 ชั้น มีพระประธานซึ่งนายไล้ ศรีมาก สร้างถวายไว้เมื่อ พ.ศ. 2494 กุฏิสงฆ์ จำนวน 3 หลัง เป็นอาคารไม้ นอกจากนี้มี ฌาปนสถาน 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง โรงครัว 1 หลัง เรือนเก็บพัสดุ 1 หลัง
วัดมีเกจิอาจารย์ที่เป็นที่เลื่อมใสของประชาชน คือ พระราชมงคลวัชราจารย์ (พัฒน์ ปุญฺญกาโม) ซึ่งท่านได้ปลุกเสกวัตถุมงคลต่าง ๆ

ลำดับเจ้าอาวาส
ลำดับเจ้าอาวาสวัดธารทหาร หรือวัดห้วยด้วน เท่าที่ปรากฏชื่อ มีดังนี้
{|class="wikitable" align="center" style="text-align:center"
|- style="background:#cccccc"
| ลำดับที่ || รายนาม || width=20%|เริ่มวาระ || width=20%|สิ้นสุดวาระ
|- 
| 1 || พระราชมงคลวัชราจารย์ (พัฒน์ ปุญฺญกาโม) || พ.ศ.2513 || 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566
|-
| - || พระครูนิมิตศีลาภรณ์ (รักษาการเจ้าอาวาส)
| 25
พฤศจิกายนพ.ศ. 2567
| ปัจจุบัน
|}

อ้างอิง