SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศลักเซมเบิร์ก
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศลักเซมเบิร์กทั้งสิ้น 1 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | นครลักเซมเบิร์ก : ย่านเมืองเก่าและป้อมปราการ
| 
| อำเภอลักเซมเบิร์ก 
| วัฒนธ
" | นครลักเซมเบิร์ก : ย่านเมืองเก่าและป้อมปราการ
| 
| อำเภอลักเซมเบิร์ก 
| วัฒนธรรม: (iv)
| 29.94; พื้นที่กันชน 108.73 
| align="center" | 2537/1994
|
| 699 
|-
|}
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศบูร์กินาฟาโซ
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศบูร์กินาฟาโซทั้งสิ้น 4 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 3 แหล่ง แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:12%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:12%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:20%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | ซากโบราณสถานลอรอเปนี
| 
| แคว้นซูว์ดูแอ็สต์
| วัฒนธรร
อ้างอิง
|-
! scope="row" | ซากโบราณสถานลอรอเปนี
| 
| แคว้นซูว์ดูแอ็สต์
| วัฒนธรรม: (iii)
| 1.113; พื้นที่กันชน 278.4
| align="center" | 2552/2009
| 
| 1225 
|-
! scope="row" | แหล่งโลหกรรมเหล็กโบราณแห่งบูร์กินาฟาโซ
| 
| แคว้นซ็องทร์-นอร์, แคว้นนอร์, แคว้นบุกล์ดูว์มูอูน และแคว้นโอ-บาแซ็ง
| วัฒนธรรม: (iii), (iv), (vi)
| 122.3; พื้นที่กันชน 797.5
| align="center" | 2562/2019
| 
| 1602 
|-
! scope="row" | ราชสำนักตีเยเบเล
| 
| แคว้นซ็องทร์-ซูด
| วัฒนธรรม: (iii)
| 1.84; พื้นที่กันชน 14.12
| align="center" | 2567/2024
| 
| 1713 
|-
|}
แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:12%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:12%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:20%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | กลุ่มอุทยาน ดูเบลอเว-อาร์ลี-แปนจารี (ร่วมกับไนเจอร์และเบนิน) 
| 
| แคว้นแอ็สต์
| ธรรมชาติ: (ix
เบลอเว-อาร์ลี-แปนจารี (ร่วมกับไนเจอร์และเบนิน) 
| 
| แคว้นแอ็สต์
| ธรรมชาติ: (ix), (x)
| 1,714,831; พื้นที่กันชน 1,101,221
| align="center" | 2539/1996; เพิ่มเติม 2560/2017
| ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของประเทศบูร์กินาฟาโซเมื่อ พ.ศ. 2560
| 749 
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศบูร์กินาฟาโซมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 4 แห่ง

อ้างอิง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศโมซัมบิก
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศโมซัมบิกทั้งสิ้น 2 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 1 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:12%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:12%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:20%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" |เกาะโมซัมบิก
| 
| จังหวัดนัมปูลา
| วัฒนธรรม: (iv), (vi
อ้างอิง
|-
! scope="row" |เกาะโมซัมบิก
| 
| จังหวัดนัมปูลา
| วัฒนธรรม: (iv), (vi)
| 95.7; พื้นที่กันชน 6,026.02
| align="center" | 2534/1991
|
| 599 
|}
แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:12%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:12%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:20%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" |อุทยานพื้นที่ชุ่มน้ำอีซีมังกาลีโซ – อุทยานแห่งชาติมาปูตู (ร่วมกับแอฟริกาใต้) 
| 
| จังหวัดมาปูต
่มน้ำอีซีมังกาลีโซ – อุทยานแห่งชาติมาปูตู (ร่วมกับแอฟริกาใต้) 
| 
| จังหวัดมาปูตู
| ธรรมชาติ: (vii), (ix), (x)
| 397,471
| align="center" | 2542/1999; เพิ่มเติม 2568/2025
| อุทยานแห่งชาติมาปูตูในประเทศโมซัมบิกได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อ พ.ศ. 2568
| 914 
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศโมซัมบิกมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 3 แห่ง

อ้างอิง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศกาบอง
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศกาบองทั้งสิ้น 2 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกแบบผสม 1 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | อุทยานแห่งชาติอีวีนโด
| 
| จังหวัดโอกูเอ-ลอโล และจัง
อ้างอิง
|-
! scope="row" | อุทยานแห่งชาติอีวีนโด
| 
| จังหวัดโอกูเอ-ลอโล และจังหวัดโอกูเอ-อีวีนโด 
| ธรรมชาติ: (ix), (x)
| 298,758; พื้นที่กันชน 182,268
| align="center" | 2564/2021
| 
| 1653 
|-
|}
แหล่งมรดกโลกแบบผสม
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | ระบบนิเวศและภูมิทัศน์วัฒนธรรมที่ยังเหลืออยู่ของลอเป-ออกานดา 
| 
| จังหวัดมัวแยโนกูเอ, จังหวัดอึนกู
ศน์วัฒนธรรมที่ยังเหลืออยู่ของลอเป-ออกานดา 
| 
| จังหวัดมัวแยโนกูเอ, จังหวัดอึนกูนีเย, จังหวัดโอกูเอ-ลอโล และจังหวัดโอกูเอ-อีวีนโด 
| ผสม: (iii), (iv), (ix), (x)
| 491,291; พื้นที่กันชน 150,000 
| align="center" | 2550/2007
| 
| 1147 
|-
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศกาบองมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 6 แห่ง

อ้างอิง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศชาด
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศชาดทั้งสิ้น 2 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แห่ง และแหล่งมรดกโลกแบบผสม 1 แห่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:12%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:12%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:20%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | ทะเลสาบแห่งอูนีย็องกา
| 
| แคว้นเอเนดี-แว็สต์ 
| ธรรม
อ้างอิง
|-
! scope="row" | ทะเลสาบแห่งอูนีย็องกา
| 
| แคว้นเอเนดี-แว็สต์ 
| ธรรมชาติ: (vii)
| 62,808; พื้นที่กันชน 4,869
| align="center" | 2555/2012
| ประกอบด้วยทะเลสาบที่เชื่อมต่อกัน 18 แห่ง กลางทะเลทรายสะฮารา
| 1400 
|}
แหล่งมรดกโลกแบบผสม
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:12%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:12%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:20%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | มวลเขาสูงเอเนดี : ภูมิทัศน์ธรรมชาติและวัฒนธรรม
| 
| แคว้นเอเนดี-แว็สต์ และแคว้นเอเนดี-แอ็สต์ 
| ผสม
ูมิทัศน์ธรรมชาติและวัฒนธรรม
| 
| แคว้นเอเนดี-แว็สต์ และแคว้นเอเนดี-แอ็สต์ 
| ผสม: (iii), (vii), (ix)
| 2,441,200; พื้นที่กันชน 777,800
| align="center" | 2559/2016
| 
| 1475 
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศชาดมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 7 แห่ง

อ้างอิง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศแซมเบีย
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศแซมเบียทั้งสิ้น 1 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" |โมซี-โออา-ตุนยา / น้ำตกวิกตอเรีย (ร่วมกับซิมบับเว) 
| 
| จังหวัดเซาเทิร์น
| ธ
" |โมซี-โออา-ตุนยา / น้ำตกวิกตอเรีย (ร่วมกับซิมบับเว) 
| 
| จังหวัดเซาเทิร์น
| ธรรมชาติ: (vii), (viii)
| 6,860
| align="center" | 2532/1989
| 
| 509 
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศแซมเบียมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 7 แห่ง

อ้างอิง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศโตโก
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศโตโกทั้งสิ้น 1 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" |กูตามากู ดินแดนของชาวบาตามารีบา (ร่วมกับเบนิน) 
| 
| แคว้นการา
| วัฒนธรรม: (v),
|กูตามากู ดินแดนของชาวบาตามารีบา (ร่วมกับเบนิน) 
| 
| แคว้นการา
| วัฒนธรรม: (v), (vi)
| 271,826
| align="center" |2547/2004; เพิ่มเติม 2566/2023
|
| 1140 
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศโตโกมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 4 แห่ง

อ้างอิง
น้ำจิ้ม
น้ำจิ้ม เป็นเครื่องชูรสอาหารที่แพร่หลายในประเทศไทย ประกอบไปด้วยรสเค็ม รสหวาน รสเผ็ด และรสเปรี้ยว โดยน้ำจิ้มมักจะเหลวมากกว่าน้ำพริก ยกเว้นซอสศรีราชาซึ่งสามารถเรียกได้ทั้งน้ำจิ้มศรีราชาและน้ำพริกศรีราชา

น้ำจิ้มสามารถกินกับอาหารประเภทย่างและนึ่งได้ โดยน้ำจิ้มนี้ประกอบไปด้วยกระเทียม น้ำปลา น้ำมะนาว และพริกขี้หนู
น้ำจิ้มต่าง ๆ
น้ำจิ้มที่มีชื่อเสียงในประเทศไทย ได้แก่
* น้ำจิ้มไก่ เป็นน้ำจิ้มที่พบได้แพร่หลายทั่วประเทศ มีรสหวานมาก เผ็ดน้อย มักจะถูกเรียกว่าซอสพริกหวาน นิยมกินกับไก่ย่าง ไก่ทอด หรือทอดมันปลากรายเป็นหลัก
* น้ำจิ้มแจ่ว นิยมกินกับข้าวเหนียว หมูปิ้ง หมูย่าง หรือไก่ย่าง 
* น้ำจิ้มสะเต๊ะ กินกับหมูสะเต๊ะ
* อาจาด มีส่วนผสมของแตงกวา หัวหอม และพริก ผสมกับน้ำส้มสายชู กินกับหมูสะเต๊ะ
* น้ำจิ้มสุกี้ กินกับสุกียากี้ มีส่วนผสมของน้ำมันงาและน้ำมันหอย 
* น้ำจิ้มเต้าเจี้ยว มีส่วนผสมของเต้าเจี้ยว กินกับข้าวมันไก่
* น้ำจิ้มอาหารทะเล มีส่วนผสมของกระเทียม น้ำปลา น้ำมะนาว น้ำตาล และพริก กินกับอาหารทะเลย่างหรือนึ่ง 
* น้ำจิ้มทอดมัน กินกับทอดมันปลา คล้ายกับน้ำจิ้มไ
ิก กินกับอาหารทะเลย่างหรือนึ่ง 
* น้ำจิ้มทอดมัน กินกับทอดมันปลา คล้ายกับน้ำจิ้มไก่ แต่มีส่วนผสมของแตงกวา ถั่วบด และผักชี โดยทอดมันกุ้งกับทอดมันปูจะกินกับน้ำจิ้มบ๊วยแทน
* น้ำจิ้มแป๊ะซะ กินกับปลานึ่งในกะหล่ำปลี
ยำไข่ดาว
ยำไข่ดาว เป็นอาหารไทยประเภทหนึ่งซึ่งมีส่วนผสมของไข่ดาว เป็นอาหารที่ทำง่าย แต่หาซื้อตามร้านอาหารตามสั่งได้ยาก ประกอบด้วนส่วนผสมซึ่งมีประโยชน์มากมาย มีวิตามินบีสองและวิตามินดีเป็นอาทิ

อ้างอิง
เจริญ พาทยโกศล
เจริญ พาทยโกศล เกิดเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2419 เป็นบุตรนายชื่น นางแห รุ่งเจริญ เมื่ออายุได้ 10 ปี พี่สาวได้นำตัวเข้ามาฝึกหัดขับร้องและฟ้อนรำอยู่ในวังของพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสิงหนาทราชดุรงค์ฤทธิ์ หรือที่เรียกว่าวังบ้านหม้อ ได้หัดฟ้อนรำกับนางเลื่อน ส่วนทางดนตรีนั้นเป็นศิษย์หลวงเสนาะดุริยางค์ (ทองดี พงษ์ทองดี) ซึ่งเป็นนายวงปี่พาทย์ของวังบ้านหม้อ ขณะนั้น และเป็นศิษย์ทางร้องของเปรม ต่อมาได้เป็นภรรยาของเจ้าพระยาเทเวศรวงศ์วิวัฒน์ (ม.ร.ว.หลาน กุญชร) และมีบุตรี 2 คน เมื่อปลายรัชกาลที่ 5 มีบริษัทจากเบลเยียมเข้ามาบันทึกเสียงในเมืองไทย เจริญได้รับเลือกเป็นนักร้องต้นเสียงด้วย นับเป็นนักร้องรุ่นแรกที่ได้บันทึกลงจานเสียง
เมื่อราว พ.ศ. 2452 จึงได้ออกจากวังบ้านหม้อแล้วไปอยู่กับจางวางทั่ว พาทยโกศล แต่บุตรที่เกิดแต่จางวางทั่วนั้นเสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็กทั้งหมด ในขณะเดียวกันเจริญก็ได้เลี้ยงดูนายเทวาประสิทธิ์ และคุณหญิงไพฑูรย์ กิตติวรรณ บุตรของจางวางทั่วตั้งแต่เล็ก ทั้งยังสอนวิชาดนตรีให้ด้วย เมื่อไปอยู่ที่บ้านจางวางทั่ว เจริญช่วยคุมวงปี่พาทย์และสอนร้องให้ศิษย์ และได้ถวายตัวเป็นข้าในวังสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต เป็นนักร้องประจำวงปี่พาทย์วังบางขุนพรหมและสอนร้องให้แก่นักร้องในกองแตรวงทหารเรือ เป็นกรรมการตัดสินการประกวดขับร้องในงานกาชาด นอกจากมีความสามารถในการร้องแล้วยังได้แต่งทางร้องไว้หลายเพลง เช่น เพลงแขกสาย อาถรรพ์
ต่อมาในปี พ.ศ. 2471 มีการอัดแผ่นเสียงอีก เจริญนอกจากจะเป็นนักร้องอัดแผ่นเสียงแล้ว ยังเป็นแม่กองอัดแผ่นเสียงให้กับบริษัทพาโลโฟนอีกด้วย โดยได้รับพระกรุณาจากสมเด็จเจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิตให้ใช้ชื่อวงว่า วงพิณพาทย์วังบางขุนพรหม เจริญถึงแก่กรรมด้วยโรคชรา เมื่อ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2498 มีอายุได้ 79 ปี

อ้างอิง
*
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศกานา
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศกานาทั้งสิ้น 2 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | ป้อมและปราสาท แคว้นวอลตา แคว้นเกรตเตอร์อักกรา แคว้นเซนทรัล และแคว้นเวสเทิร์น
" | ป้อมและปราสาท แคว้นวอลตา แคว้นเกรตเตอร์อักกรา แคว้นเซนทรัล และแคว้นเวสเทิร์น
| 
| แคว้นเกรตเตอร์อักกรา, แคว้นเซนทรัล, แคว้นวอลตา และแคว้นเวสเทิร์น
| วัฒนธรรม: (vi)
|
| align="center" | 2522/1979
|
| 34 
|-
! scope="row" | อาคารแบบอะชานตีดั้งเดิม
| 
| แคว้นอะชานตี
| วัฒนธรรม: (v)
|
| align="center" | 2523/1980
|
| 35 
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศกานามีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 6 แห่ง

อ้างอิง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศโมร็อกโก
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศโมร็อกโกทั้งสิ้น 9 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | ย่านเมืองเก่าแฟ็ส
| 
| 
| วัฒนธรรม: (ii), (v)
| 280
| align="center" | 2524/
" | ย่านเมืองเก่าแฟ็ส
| 
| 
| วัฒนธรรม: (ii), (v)
| 280
| align="center" | 2524/1981
| 
| 170 
|-
! scope="row" | ย่านเมืองเก่ามาร์ราคิช
| 
| 
| วัฒนธรรม: (i), (ii), (iv), (v)
| 1,107
| align="center" | 2528/1985
|
| 331 
|-
! scope="row" | กซาร์แห่งอายต์-แบน-ฮาดู
| 
| 
| วัฒนธรรม: (iv), (v)
| 3.03; พื้นที่กันชน 16.32
| align="center" | 2530/1987
|
| 444 
|-
! scope="row" | นครประวัติศาสตร์แม็กแน็ส
| 
| 
| วัฒนธรรม: (iv)
| 
| align="center" | 2539/1996
|
| 793 
|-
! scope="row" | แหล่งโบราณคดีโวลูบิลิส
| 
| 
| วัฒนธรรม: (ii), (iii), (iv), (vi)
| 42; พื้นที่กันชน 4,200
| rowspan="2" align="center" | 2540/1997
|
| 836 
|-
! scope="row" | ย่านเม
,200
| rowspan="2" align="center" | 2540/1997
|
| 836 
|-
! scope="row" | ย่านเมืองเก่าเตตวน (เดิมเรียกว่าตีตาวิน) 
| 
| 
| วัฒนธรรม: (ii), (iv), (v)
| 6.5
|
| 837 
|-
! scope="row" | ย่านเมืองเก่าแอซาวีรา (มูกาโดร์เดิม)
| 
| 
| rowspan="3" | วัฒนธรรม: (ii), (iv)
| 56.7
| align="center" | 2544/2001
|
| 753 
|-
! scope="row" | นครโปรตุเกสแห่งมาซาเกา (แอลฌาดีดา)
| 
| 
| 7.5
| align="center" | 2548/2004
|
| 1058 
|-
! scope="row" | ราบัต เมืองหลวงสมัยใหม่และนครประวัติศาสตร์ : มรดกร่วมกัน
| 
| 
| 348.59
| align="center" | 2555/2012
|
| 1401 
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศโมร็อกโกมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 13 แห่ง

อ้างอิง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเลโซโท
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเลโซโททั้งสิ้น 1 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | อุทยานมาลูตี-ดราเคนส์เบิร์ก (ร่วมกับแอฟริกาใต้) 
| 
| 
| ผสม: (i), (iii), (v
" | อุทยานมาลูตี-ดราเคนส์เบิร์ก (ร่วมกับแอฟริกาใต้) 
| 
| 
| ผสม: (i), (iii), (vii), (x) 
| 249,313; พื้นที่กันชน 46,630 
| align="center" | 2543/2000; เพิ่มเติม 2556/2013
| 
| 985 
|-
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศเลโซโทมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 1 แห่ง

อ้างอิง
นันเซ็นจิ
นันเซ็นจิ ( ) หรือ เซ็นรินจิ ( ) เป็นวัดพุทธลัทธิเซน ตั้งอยู่ในนครเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น สร้างขึ้นในช่วงกลางยุคเฮอัง ตามบัญชาของอดีตจักรพรรดิคาเมยามะ แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1291 อย่างไรก็ตามวัดแห่งนี้ได้เคยถูกเพลิงไหม้เสียหายหลายครั้งในปี ค.ศ. 1393, 1447 และ 1467 และสร้างขึ้นใหม่ในปี ค.ศ. 1597 ต่อมาในยุคเอโดะได้รับการขยายให้ใหญ่ขึ้น วัดแห่งนี้เป็นสำนักใหญ่ของสำนักรินไซสาขานันเซ็นจิ

ระเบียงภาพ

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* Kyoto Prefectural Tourism Guide : Nanzen-ji
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศอียิปต์
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศอียิปต์ทั้งสิ้น 7 แหล่ง

ที่ตั้ง

สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:15%;" scope="col"| สถานที่
! class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! scope="col" | ที่ตั้ง
! scope="col" | ประเภท
! scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | เมมฟิสและสุสาน – กลุ่มพีระมิดตั้งแต่กีซาถึงดาห์ชูร์ 
| 
| 
| rowspan="3" | วัฒนธรรม: (i) (iii) (vi)
| 16,358.52 
| rowspan="5" align="center" | 2522/1979
| เมืองหลวงของราชอาณาจักรเก่า ประกอบด้วย สิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับสุสาน สถานที่แห่งนี้ถือเป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคโบราณ
|86 
|-
! scope="r
น สถานที่แห่งนี้ถือเป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคโบราณ
|86 
|-
! scope="row" | ทีบส์โบราณและสุสาน
| 
| 
| 7,390.16; พื้นที่กันชน 443.55
| เมืองหลวงเก่าของอียิปต์โบราณ ประกอบด้วย วัด วิหารและวังที่คาร์นักและลักซอร์ รวมทั้งสุสานหลวงหุบเขากษัตริย์และหุบเขาราชินี
|87 
|-
! scope="row" | กลุ่มอนุสาวรีย์แห่งนูเบียตั้งแต่อาบูซิมเบลจนถึงฟีลาเอ
| 
| 
| 374.48
| ตั้งอยู่ริมแม่น้ำไนล์ มีอนุสรณ์สถานสำคัญ เช่น วิหารของแรเมซีสที่ 2 ที่อาบูซิมเบล และของเทพีไอซิสที่ฟีเล ที่ได้รับการช่วยเหลือจากการจมอยู่ใต้น้ำในทะเลสาบนาสเซอร์อันเป็นผลมาจากการสร้างเขื่อนอัสวาน
|88 
|-
! scope="row" | เมืองประวัติศาสตร์ไคโร
| 
| 
| วัฒนธรรม: (i) (v) (vi)
| 523.66
| 
|89
pe="row" | เมืองประวัติศาสตร์ไคโร
| 
| 
| วัฒนธรรม: (i) (v) (vi)
| 523.66
| 
|89 
|-
! scope="row" | อะบูมีนา
| 
| 
| วัฒนธรรม: (iv)
| 182.72 
| เป็นมรดกโลกที่ตกอยู่ในสภาวะอันตรายในช่วงปี 2001 – 2025
|90 
|-
! scope="row" | พื้นที่นักบุญแคเทอริน
| 
| 
| วัฒนธรรม: (i) (iii) (iv) (vi)
| 60,100
| align="center" | 2545/2002
| 
|954 
|-
! scope="row" | วาดีอัลฮีตาน (หุบเขาวาฬ)
| 
| 
| ธรรมชาติ: (viii)
| 20,015; พื้นที่กันชน 5,885
| align="center" | 2548/2005
| ตั้งอยู่ทางส่วนตะวันตกของอียิปต์ มีซากฟอสซิลของ Archaeoceti สัตว์จำพวกวาฬที่สูญพันธุ์ไปแล้ว เป็นแหล่งศึกษาวิวัฒนาการของวาฬจากสัตว์บกไปเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในน้ำ
|1186 
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ปัจจุบัน ประเทศอียิปต์มีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 34 แห่ง อาทิ 
: ปี พ.ศ./ค.ศ. ในวงเล็บ หมายถึงปีที่สถานที่นั้น ๆ ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
* พื้นที่โบราณคดีดาห์ชูร์ (2537/1994)
* อะเล็กซานเดรีย, ซากโบราณและหอสมุดใหม่ (2546/2003)
* พิพิธภัณฑ์อียิปต์ (2564/2021)

อ้างอิง
ซาชิมิ
ซาชิมิ ( ) เป็นอาหารญี่ปุ่นแบบประณีตชนิดหนึ่ง ประกอบด้วยเนื้อสัตว์หรือเนื้อปลาดิบสด แล่ให้เป็นชิ้น ๆ และมักกินพร้อมกับซอสถั่วเหลือง

ต้นกำเนิด
คำว่า ซาชิมิ หมายถึง "ร่างกายที่ถูกเจาะ" กล่าวคือ 刺身 = ซาชิมิ ซึ่ง 刺し = ซาชิ (เจาะ, ทิ่มแทง) และ 身 = มิ (ร่างกาย เนื้อสัตว์) คำนี้มีใช้ตั้งแต่ยุคมูโรมาจิ และเป็นไปได้ว่าได้รับการบัญญัติขึ้นเมื่อคำว่า 切る = คิรุ (ตัด) ซึ่งเป็นขั้นตอนการทำอาหารถูกมองว่าอัปมงคลเกินไปสำหรับบุคคลที่ไม่ใช่ซามูไร คำนี้อาจแผลงมาจากการฝึกแทงหางและครีบปลาให้เป็นแผ่นบาง ๆ ในการระบุชนิดของปลาที่กำลังกิน
ชื่อนี้มีความเป็นไปได้อีกอย่างว่ามาจากการจับปลาด้วยวิธีดั้งเดิม โดยปลา "ระดับซาชิมิ" จะถูกจับโดยใช้เบ็ดมือ ทันทีที่ปลาถูกจับได้ สมองของมันจะถูกแทงด้วยของมีคม จากนั้นปลาจะถูกนำไปวางบนน้ำแข็ง การใช้ของมีคมนี้เรียกว่า อิเกจิเมะ (Ike jime) และการที่ปลาตายทันทีหมายความว่าเนื้อปลาประกอบด้วยกรดแล็กติกปริมาณเล็กน้อย แสดงว่าปลาจะยังสดหากวางบนน้ำแข็งเป็นเวลา 10 วัน โดยไม่เปลี่ยนเป็นสีขาวหรือเสีย
ชาวต่างชาติ (ที่ไม่ใช่ชาวญี่ปุ่น) หลายคนใช้คำว่าซาชิมิและซูชิในความหมายเดียวกัน แต่อาหารทั้งสองชนิดมีความแตกต่างกัน ซูชิคืออาหารจานใด ๆ ที่ทำด้วยข้าวญี่ปุ่นผสมน้ำส้มสายชู และแม้ว่าปลาดิบหรือซาชิมิจะเป็นวัตถุดิบอย่างหนึ่งของซูชิดั้งเดิม แต่ซูชิหลายชนิดก็โปะหน้าด้วยอาหารทะเลที่ปรุงสุกแล้ว และอีกหลายชนิดก็ไม่ได้โปะหน้าด้วยอาหารทะเลเลย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* On the garnishes for sashimi.
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศมอริเชียส
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศมอริเชียสทั้งสิ้น 2 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | อาปรวาสีฆาฏ
| 
| เขตพอร์ตลูอิส
| วัฒนธรรม: (vi)
| 0.164; พื้นที่กันชน 28.9
|
" | อาปรวาสีฆาฏ
| 
| เขตพอร์ตลูอิส
| วัฒนธรรม: (vi)
| 0.164; พื้นที่กันชน 28.9
| align="center" | 2549/2006
| 
| 1227 
|-
! scope="row" | ภูมิทัศน์วัฒนธรรมเลอมอร์น
| 
| เขตรีเวียร์นัวร์
| วัฒนธรรม: (iii), (vi)
| 349.6; พื้นที่กันชน 2,405
| align="center" | 2551/2008; เพิ่มเติม 2554/2011
| 
| 1259 
|-
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศมอริเชียสมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 1 แห่ง

อ้างอิง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศมอริเตเนีย
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศมอริเตเนียทั้งสิ้น 2 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 1 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | กซาร์โบราณแห่งวาดาน, ชินกีฏ, ตีชีต และวะลาตะฮ์
| 
|
อ้างอิง
|-
! scope="row" | กซาร์โบราณแห่งวาดาน, ชินกีฏ, ตีชีต และวะลาตะฮ์
| 
| แคว้นตะกานต์, แคว้นอัดรอร และแคว้นอัลเฮาฎุชชัรกี
| วัฒนธรรม: (iii), (iv), (v)
|
| align="center" | 2539/1996
|
| 750 
|}
แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | อุทยานแห่งชาติบ็องดาร์แก็ง
| 
| แคว้นดาคิละฮ์นุวาษีบู และแคว้นอีนชีรี
| ธรรมชาติ: (ix), (x)
|
ิบ็องดาร์แก็ง
| 
| แคว้นดาคิละฮ์นุวาษีบู และแคว้นอีนชีรี
| ธรรมชาติ: (ix), (x)
| 1,200,000
| align="center" | 2532/1989
|
| 506 
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศมอริเตเนียมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 3 แห่ง

อ้างอิง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศกาบูเวร์ดี
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศกาบูเวร์ดีทั้งสิ้น 1 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | ซีดาดึแวลยา ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ รีไบรากรังดึ
| 
| เทศบาลรีไบรากรังดึดึซังตี
| ซีดาดึแวลยา ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ รีไบรากรังดึ
| 
| เทศบาลรีไบรากรังดึดึซังตียากู
| วัฒนธรรม: (ii), (iii), (vi)
| 209.1; พื้นที่กันชน 1,795.6
| align="center" | 2552/2009
|
| 1310 
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศกาบูเวร์ดีมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 8 แห่ง

อ้างอิง
บะหมี่ญี่ปุ่น
]]
 ]]

บะหมี่ เป็นอาหารหลักชนิดหนึ่งในตำรับอาหารญี่ปุ่น บะหมี่มักเสิร์ฟเย็นและมีน้ำจิ้ม เสิร์ฟในน้ำซุป หรือเสิร์ฟแบบจานร้อน ที่โดดเด่นคือ บะหมี่ต่อไปนี้ไม่ได้ทำจากข้าว

ราเม็ง เป็นบะหมี่เส้นบาง ๆ ทำจากข้าวสาลี เกลือ น้ำ และคังซุอิ น้ำด่างชนิดหนึ่ง ราเม็งทำโดยทำแป้งโดให้ขึ้นตัวก่อนทำให้แบน ราเม็งนำเข้าจากประเทศจีนในยุคเมจิ บะหมี่ราเม็งมีเนื้อแน่น และมีสีเหลืองอ่อน ๆ บะหมี่ราเม็งอาจมีรูปร่าง ความกว้าง และความยาวแตกต่างกัน บะหมี่มักเสิร์ฟด้วยน้ำซุป

ชิระทะกิ เป็นบะหมี่ทำจากกนเนียะกุ มีลักษณะหนุบหนับคล้ายยาง ชิระทะกิใช้เพิ่มเนื้อสัมผัสให้กับอาหารอย่าง สุกียากี้ และโอเด็ง
โซะบะ เป็นบะหมี่ทำด้วยเมล็ดบักวีตและแป้งสาลี บะหมี่โซะบะมีทั้งแห้งและสด อาจเสิร์ฟด้วยน้ำซุปร้อนหรือเย็นพร้อมน้ำจิ้ม สำหรับยะกิโซะบะ แม้ว่าจะเป็นอาหารญี่ปุ่นที่เป็นที่นิยมและมีชื่อ "โซะบะ" ในชื่อ แต่ทำจากบะหมี่จีน (ชูคาเม็ง)

โซเม็ง เป็นบะหมี่เส้นบาง สีขาว ทำจากข้าวสาลี เสิร์ฟเย็น ๆ ในฤดูร้อนพร้อมน้ำจิ้ม แม้ว่าบางครั้งอาจเสิร์ฟในน้ำซุปหรืออาหารจานร้อนชนิดอื่น ๆ โซเม็งคล้ายกับบะหมี่ฮิยะมุงิ และอุดง แต่มีลักษณะบางกว่า (กว้างประมาณ 1.3 มิลลิเมตร) การผลิตโซเม็งจำเป็นต้องใช้น้ำมัน ในช่วงฤดูร้อน ชาวญี่ปุ่นกิน "โซเม็ง" เย็นเพื่อรักษาความเย็น
ฮิยะมุงิ เป็นบะหมี่ทำจากแป้งสาลีคล้าย ๆ กับโซเม็งและอุดง และมีขนาดความกว้างอยู่ระหว่างบะหมี่ทั้งสองชนิด บะหมี่เหล่านี้เสิร์ฟในฤดูร้อนลักษณะเดียวกับบะหมี่โซเม็งและอุดง แม้ว่าฮิมะยุงิส่วนใหญ่มีสีขาว แต่ก็มีบางแหล่งนำบะหมี่มาผสมกับสีชมพูหรือน้ำตาล

อุดง เป็นบะหมี่ที่หนาที่สุดที่มีเสิร์ฟในญี่ปุ่น อุดงมีสีขาว ทำจากข้าวสาลี ขนาดกว้าง 4-6 มิลลิเมตร บะหมี่อุดงมักเสิร์ฟเย็นพร้อมน้ำจิ้มในฤดูร้อน หรืออาหารจานร้อนและน้ำซุปเมื่ออากาศเย็นลง อย่างไรก็ตาม ซะระอุดง ทำจากบะหมี่กรอบชนิดหนึ่ง

อ้างอิง
อาหารเสริม
อาหารเสริม ( ) หมายถึง ผลิตภัณฑ์ที่เสริมอาหารปกติของเรา มีรูปแบบต่าง ๆ เช่น เม็ด แคปซูล ผง หรือของเหลว อาหารเสริมมักประกอบไปด้วยวิตามิน แร่ธาตุ สมุนไพร กรดอะมิโน และสารอื่น ๆ ที่ใช้เสริมสุขภาพ

อาหารเสริมหรือผลิตภัณฑ์เสริมอาหาร มีเจตนาให้สารอาหารที่เราอาจบริโภคในปริมาณที่ไม่เพียงพอในแต่ละวัน

โดยทั่วไปเข้าใจกันว่าอาหารเสริมมีวิตามิน แร่ธาตุ ใยอาหาร กรดไขมันหรือกรดอะมิโน ตลอดจนสารอื่น ทางการสหรัฐนิยามอาหารเสริมว่าเป็นอาหาร แต่ที่อื่นอาจจำแนกเป็นยาหรือผลิตภัณฑ์อื่น

มีอาหารเสริมกว่า 50,000 อย่าง ประชากรผู้ใหญ่สหรัฐกว่าครึ่ง (53-55%) บริโภคอาหารเสริมโดยที่ใช้มากที่สุดคือ วิตามินรวม
ผลิตภัณฑ์เหล่านี้มิได้เจตนาใช้ป้องกันหรือรักษาโรคใด ๆ และในบางกรณีก็เป็นอันตรายตามข้อมูลของสถาบันสุขภาพแห่งชาติสหรัฐ สำหรับผู้ที่ไม่สามารถบริโภคอาหารสมดุลได้ สำนักงานดังกล่าวว่าอาหารเสริมบางอย่าง "อาจมีคุณ"

ควรหลีกเลี่ยงอาหารเสริมส่วนใหญ่ และปกติบุคคลไม่ควรกินสารอาหารรองยกเว้นบุคคลที่มีการขาดแสดงชัดเจน บุคคลควรปรึกษาแพทย์ก่อน มีข้อยกเว้นคือ วิตามินดี ซึ่งมีการแนะนำในประเทศนอร์ดิก เนื่องจากมีแสงแดดน้อย
ความเสี่ยงของอาหารเสริม
*การใช้เกินขนาด: การบริโภคอาหารเสริมมากเกินไปอาจทำให้เกิดพิษได้ เช่น การบริโภควิตามิน A ในปริมาณมากอาจทำให้เกิดปัญหาตับ 
*ปฏิกิริยากับยารักษาโรค: อาหารเสริมบางชนิดอาจทำปฏิกิริยากับยาที่ใช้อยู่ เช่น วิตามิน K ที่อาจลดประสิทธิภาพของยาละลายลิ่มเลือด 
*ความปลอดภัย: ไม่ใช่ทุกผลิตภัณฑ์ที่ผ่านการตรวจสอบความปลอดภัยอย่างเข้มงวด อาหารเสริมที่ไม่ได้รับการรับรองจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องอาจมีส่วนประกอบที่ไม่ปลอดภัยหรือไม่ได้ผล
คำแนะนำในการใช้อาหารเสริม
*ปรึกษาแพทย์: ก่อนเริ่มใช้ ควรปรึกษาแพทย์หรือผู้เชี่ยวชาญเพื่อรับคำแนะนำที่เหมาะสม โดยเฉพาะผู้ที่มีปัญหาสุขภาพหรือใช้ยารักษาโรค 
*อ่านฉลาก: ควรอ่านฉลากอย่างละเอียด เพื่อทราบถึงส่วนประกอบ ปริมาณการใช้ และคำเตือนต่าง ๆ
*เลือกผลิตภัณฑ์ที่ได้รับการรับรอง: เลือกอาหารเสริมที่ได้รับการรับรองจากหน่วยงานที่เชื่อถือได้ เช่น อย. (องค์การอาหารและยา)

อ้างอิง
พระยาภูมีเสวิน (จิตร จิตตเสวี)
พระยาภูมีเสวิน (จิตร จิตตเสวี) เป็นบุตรหลวงคนธรรพวาที (จ่าง จิตตเสวี) มารดาชื่อ เทียบ เกิดเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2437 มีพี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกัน 4 คน เริ่มเรียนซอด้วงจากบิดาตั้งแต่อายุ 6 ปี จนออกวงได้เมื่ออายุ 8 ปี และหัดเล่นดนตรีอีกหลายชนิด จนสามารถเล่นดนตรีได้รอบวง ที่ชำนาญเป็นพิเศษ คือ ซอสามสายและขลุ่ย
ประวัติ
ตั้งแต่ พ.ศ. 2449 ได้รับราชการเป็นมหาดเล็กในสังกัดกระทรวงวัง ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ตั้งแต่ครั้งยังทรงดำรงพระยศเป็น สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช ฯ และได้ฝึกดนตรีเพิ่มเติมจากพระยาประสานดุริยศัพท์ (แปลก ประสานศัพท์) จนได้รับพระราชทานรางวัลจากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวในการตีฆ้องวงเล็ก เมื่อตามเสด็จไปภาคใต้ เมื่อ พ.ศ. 2452 ต่อมาได้ดำรงตำแหน่งหลวงสิทธิ์นายเวร เมื่อ พ.ศ. 2459 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้พระราชทาน น.ส. เอื้อน ศิลปีเป็นคู่สมรส และได้เลื่อนเป็นพระยาภูมีเสวิน เมื่อพ.ศ. 2468
นอกจากฝีมือในการบรเลงดนตรี ท่านยังมีความสามารถในทางนาฏศิลป์ เคยแสดงโขนเป็นตัวอินทรชิตหลายครั้ง และบันทึกรายละเอียดเกี่ยวกับดนตรีไว้ เช่น หลักการสีซอสามสาย พระราชพิธีเห่กล่อมพระบรรทม ผลงานการแต่งเพลงของท่านได้แก่ โหมโรงภูมิทองสามชั้น สอดสีเถา จำปาทองเถา และทางเดี่ยวซอสามสายอีกหลายเพลง ได้แก่ ต้นเพลงฉิ่ง ขับไม้บัณเฑาะว์ ทะแย นกขมิ้น ปลาทอง บรรทมไพร พญาครวญ พญาโศก แสนเสนาะ ทยอยเดี่ยว เชิดนอก และกราวในเถา ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อ 5 มกราคม พ.ศ. 2519 รวมอายุได้ 81 ปี
สิ่งสืบเนื่อง
พระยาภูมีเสวินเป็นครูซอสามสายคนแรกที่นำองค์ความรู้ทางซอสามสายมาบูรณาการให้เป็นระบบ ท่านได้คิดระบบการฝึกคันชัก การใช้นิ้วแบบต่าง ๆ ตลอดจนกำหนดเพลงซอสามสายแบบ 3 ขั้น ได้แก่ ขั้นพื้นฐาน ขั้นกลาง และขั้นสูง โดยเน้นการสร้างพื้นฐานและพัฒนาทักษะของผู้เรียนเป็นสำคัญ วงการดนตรีไทยจึงเรียกว่า สำนักซอสามสายพระยาภูมีเสวิน ลูกศิษย์ของท่านล้วนเป็นครูซอสามสายที่มีชื่อเสียงหลายท่าน เช่น ครูเตือน พาทยกุล ครูเจริญใจ สุนทรวาทิน ศาสตราจารย์ ดร.อุทิศ นาคสวัสดิ์ ครูเฉลิม ม่วงแพรศรี และครูศิริพันธุ์ ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา สำหรับศิษย์เอกที่ได้รับการถ่ายทอดไว้ทั้งหมดคือ ศาสตราจารย์อุดม อรุณรัตน์ (พ.ศ. 2478-2549) ที่นอกจากเรียนซอสามสายกับพระยาภูมีเสวินแล้วยั
รย์อุดม อรุณรัตน์ (พ.ศ. 2478-2549) ที่นอกจากเรียนซอสามสายกับพระยาภูมีเสวินแล้วยังได้เรียนซอสามสายเพิ่มเติมกับ อาจารย์ภาวาส บุนนาค (พ.ศ. 2467-2537) อดีตรองราชเลขาธิการ เป็นศิษย์เอกซอสามสายของครูเทวาประสิทธิ์ พาทยโกศล (พ.ศ. 2450-2516) ครูในสายขุนนาง ศาสตราจารย์อุดมได้ต่อยอดการเรียนซอสามสายของสำนักพระยาภูมีเสวิน โดยเพิ่มเพลงในขั้นพื้นฐาน ขั้นกลางและขั้นสูง เพื่อให้เหมาะสมกับสภาพสังคมไทยในปัจจุบัน ท่านได้ถ่ายทอดองค์ความรู้ทั้งหมดของซอสามสายให้กับศาสตราจารย์พงษ์ศิลป์ อรุณรัตน์ บุตรชายของท่าน ซึ่งเป็นผู้เดียวที่ได้เพลงซอสามสายทั้งสายราชสำนักและสายขุนนางอย่างครบถ้วน
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

(ฝ่ายหน้า)

อ้างอิง
* พระยาภูมีเสวิน (จิตร จิตตเสวี) 
* ศาสตราจารย์พงษ์ศิลป์ อรุณรัตน์. (2558). เสียงเสนาะซอสามสาย : การบันทึกเสียงพร้อมบทวิเคราะห์และโน้ตสากล (Melodious Sound of Saw Sam Sai : Recording, Analytical Program Notes and Music Notaion). สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.). เข้าถึงจาก Link
หอนางอุสา
หอนางอุสา ตั้งอยู่ในอุทยานประวัติศาสตร์ภูพระบาท ตำบลเมืองพาน อำเภอบ้านผือ จังหวัดอุดรธานี มีลักษณะเป็นโขดหินคล้ายรูปดอกเห็ดหรือหอคอยขนาดเล็กตัว หอนางอุสาตั้งอยู่บนลานหินกว้าง ลักษณะประกอบด้วยหินขนาดใหญ่สองก้อนเรียงซ้อนทับกันในแนวดิ่งหิน ก้อนบนกว้าง 5 เมตร ยาว 7 เมตร และมีความสูง 10 เมตรจากพื้นลานหิน คาดว่าสภาพหินตั้งนี้เกิดจากธรรมชาติ แต่ภายหลังถูกดัดแปลงเพื่อเป็นที่พักของมนุษย์ในสมัยก่อน โดยแบ่งออกเป็นห้องมีลักษณะก่อหินเป็นรูปหน้าต่าง จากการสำรวจพบว่ามีใบเสมาหินเรียงอยู่โดยรอบจึงสันนิษฐานว่าบริเวณนี้เคยเป็นเขตพิธีกรรมทางศาสนามาก่อน นอกจากนี้บริเวณยังพบกิจกรรมของมนุษย์ในพื้นที่บริเวณนี้ประมาณ 2,000-3,000 ปีก่อนประวัติศาตร์ บริเวณใกล้เคียงยังม
นุษย์ในพื้นที่บริเวณนี้ประมาณ 2,000-3,000 ปีก่อนประวัติศาตร์ บริเวณใกล้เคียงยังมีโขดหินที่มีลักษณะเรียงซ้อนกันหลากหลายแบบ และยังพบลักษณะของหลุมคล้ายลักษณะครกหินอยู่ รวมทั้งภาพเขียนสีผนังถ้ำหรือแง่งหินอีกด้วย
ทั้งนี้ มีนิทานท้องถิ่นที่เกี่ยวข้องกับหอนางอุสาคือ เรื่อง อุษาบารส เล่าถึงเมื่อตอนนางอุสาเกิดมาจากดอกบัว ฤษีจันทาได้นำนางอุสามาเลี้ยงเอาไว้ ต่อมาท้าวกงพานกษัตริย์เมืองพานซึ่งเป็นลูกศิษย์ของฤษีจันทาได้ขอรับนางอุสาไปเลี้ยงโดยให้มีฐานะเป็นธิดา ครั้นย่างเข้าวัยสาวธิดาของท้าวองค์นี้ก็มีศิริโฉมงดงามเป็นที่ต้องตาต้องใจของเจ้าชายจากหลายเมือง แต่ทางท้าวกงพานก็มิได้ทรงยกนางให้ใครและเพราะหวงธิดาองค์นี้มากจึงได้สร้างหอสูง (เป็นที่มาของชื่อหอนางอุสา)ให้อยู่แต่เพียงองค์เดียว อยู่มาวันหนึ่งนางไปอาบน้ำและได้ร้อยมาลัยรูปหงส์อธิษฐานเสี่ยงทายคู่ครองแล้วปล่อยลงน้ำ มาลัยนี้ได้ลอยไปถึงเมืองปะโคเวียงงัวและท้าวบารสซึ่งเป็นเจ้าชายเมืองปะโคเวียงงัวนี้ได้เก็บมาลัยของน
งเมืองปะโคเวียงงัวและท้าวบารสซึ่งเป็นเจ้าชายเมืองปะโคเวียงงัวนี้ได้เก็บมาลัยของนางอุสาเอาไว้ จากนั้นจึงออกตามหาผู้เป็นเจ้าของมาลัยจนทราบว่าเป็นของนางอุสา ทั้งสองได้เกิดความรักกันจนถึงขั้นลักลอบได้เสีย เมื่อข่าวทราบถึงท้าวกงพานก็พิโรธมากแต่ไม่สามารถทำอะไรได้เพราะเกรงกลัวเจ้าเมืองปะโคเวียงงัวบิดาของท้าวบารส จึงได้ออกอุบายแข่งกันสร้างวัดหากผู้ใดแพ้ต้องถูกตัดเศียร กำลังคนของท้าวบารสน้อยกว่าท้าวกงพานแต่ได้พี่เลี้ยงของนางอุสาช่วยออกอุบายให้เอาโคมไฟไปหลอกคนของท้าวกงพานว่าดาวประกายพรึกขึ้นแล้ว คนของท้างกงพานจึงหยุดสร้างวัดแต่ฝั่งของท้าวบารสฉวยโอกาสนี้สร้างวัดจนเสร็จ เมื่อถึงเวลาตัดสินท้าวกงพานพ่ายแพ้จึงถูกตัดเศียร นางอุสาจึงต้องติดตามท้าวบารสไปยังเมื
ถึงเวลาตัดสินท้าวกงพานพ่ายแพ้จึงถูกตัดเศียร นางอุสาจึงต้องติดตามท้าวบารสไปยังเมืองปะโคเวียงงัวและพบว่าท้าวบารสนั้นมีชายาอยู่แล้ว ต่อมาโหรได้ทำนายว่าท้าวบารสต้องแก้กรรมด้วยการเดินป่าองค์เดียวหนึ่งปีจึงจะพ้นเคราะห์กรรม ระหว่างนั้นนางอุสาโดนกลั่นแกล้งจากชายาของท้าวบารสจนทนไม่ไหวต้องหนีออกจากเมืองปะโคเวียงงัวแล้วกลับเพืองพานที่ตนเคยอาศัยอยู่จนตรอมใจตาย และเมื่อครบหนึ่งปีท้าวบารสจึงกลับเข้าเมืองแต่ไม่พบนางอุสาจึงออกตามจนถึงเมืองพาน และพบว่านางอุสาตรอมใจตายไปแล้วท้าวบารสจึงตรอมใจตายตาม
นอกจากความเชื่อเกี่ยวกับเมืองพานตามนิทานท้องถิ่นเรื่อง อุษาบารส ยังมีการตั้งชื่อถ้ำและสถานที่ตามนิทานนี้ เช่น วัดพ่อตา-วัดลูกเขย ที่ตั้งอยู่ภายในอุทยานประวัติศาสตร์ภูพระบาท และยังมีประเพณีแห่นางอุสาในพื้นที่จังหวัดอุดรธานีเป็นประเพณีประจำปีด้วย

อ้างอิง
อุทยานแห่งชาติซาบาเงา
อุทยานแห่งชาติซาบาเงา ( ) เป็นอุทยานแห่งชาติที่ตั้งอยู่ที่จังหวัดกาลีมันตันกลาง บนเกาะบอร์เนียวส่วนของประเทศอินโดนีเซีย ก่อตั้งในปี ค.ศ. 2004 มีเนื้อที่รวม 568,700 เฮกตาร์ (5,687 ตารางกิโลเมตร หรือ 3,554,375 ไร่) ก่อนหน้านี้ระหว่างปี ค.ศ. 1980–1995 พื้นที่แห่งนี้เป็นพื้นที่สัมปทานป่าไม้ ภายหลังมีการลักลอบตัดไม้ทำลายป่าจนทำให้พื้นที่ร้อยละ 85 ของอุทยานได้รับความเสียหาย ในปี ค.ศ. 2012 มีรายงานว่าพื้นที่น้อยกว่าร้อยละ 1 ได้รับการฟื้นฟู มีการประมาณการณ์ว่าต้องใช้เวลาหลายศตวรรษในการฟื้นฟูพื้นที่ป่าทั้งหมดให้เหมือนเดิม
อุทยานแห่งชาติซาบาเงาตั้งอยู่กลางแม่น้ำซาบาเงา ซึ่งไหลผ่านป่าพรุซาบาเงา ( ) ที่อยู่ระหว่างแม่น้ำกาตีงันกับแม่น้ำกาฮายัน ภายในป่าพรุมีชั้นพีตหนาถึง 10–12 เมตร ด้านทิศตะวันออกของป่าถูกใช้เป็นพื้นที่เกษตรกรรม แต่หลังจากโครงการเมกะไรซ์ (Mega Rice Project) ที่เปลี่ยนพื้นที่ป่าเป็นนาข้าวไม่ประสบความสำเร็จ พื้นที่ดังกล่าวก็ไม่ได้รับการปรับปรุงเพิ่มเติม ส่วนป่าด้านทิศตะวันตกถูกประกาศให้เป็นอุทยานแห่งชาติและพื้นที่วิจัยและปฏิบัติการแห่งชาติ จากการศึกษาพบว่าพื้นที่ส่วนนี้ยังคงมีความอุดมสมบูรณ์อยู่มาก
อุทยานแห่งชาติซาบาเงาเป็นพื้นที่ที่มีอุรังอุตังอาศัยอยู่มากที่สุดในโลก ในปี ค.ศ. 2003 พบว่ามีอุรังอุตังอาศัยอยู่ประมาณ 6,910 ตัวและมีชะนีมือดำอาศัยอยู่กว่า 10,000 ตัว แต่ลดจำนวนลงอย่างรวดเร็ว นอกจากนี้ยังพบนกหายากหลายชนิด เช่น นกเปล้าใหญ่ นกกระสาคอขาวปากแดง นกตะกรุม ปัจจุบันมีการวางแผนในการเฝ้าสังเกตระบบนิเวศในป่าแห่งนี้ในระยะยาว

อ้างอิง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศฟินแลนด์
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศฟินแลนด์ทั้งสิ้น 7 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 6 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:12%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:12%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:20%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | เรามาเก่า
| 
| แคว้นซาตากุนตา 
| วัฒนธรรม: (iv), (v)
อ้างอิง
|-
! scope="row" | เรามาเก่า
| 
| แคว้นซาตากุนตา 
| วัฒนธรรม: (iv), (v)
| 29; พื้นที่กันชน 142
| align="center" | 2534/1991; เพิ่มเติม 2552/2009
|
| 582 
|-
! scope="row" | ป้อมซัวเม็นลินนา
| 
| แคว้นอูซิมา 
| rowspan="3" | วัฒนธรรม: (iv)
| 210; พื้นที่กันชน 2,641
| align="center" | 2534/1991
|
| 583 
|-
! scope="row" | โบสถ์เก่าเปแตแยเวซี
| 
| แคว้นเก็สกี-ซัวมี 
| 2.98; พื้นที่กันชน 48.44
| align="center" | 2537/1994
|
| 584 
|-
! scope="row" | โรงบดไม้และทำกระดาษแข็งเวร์ลา
| 
| แคว้นกือเม็นลากโซ 
| 22.778; พื้นที่กันชน 88.03
| align="center" | 2539/1996
|
| 751 
|-
! scope="row" | แหล่งฝังศพยุคสำริด แห่งซัมมัลลาห์เด็มแมกี 
| 
| แคว้
|
| 751 
|-
! scope="row" | แหล่งฝังศพยุคสำริด แห่งซัมมัลลาห์เด็มแมกี 
| 
| แคว้นซาตากุนตา 
| วัฒนธรรม: (iii), (iv)
| 
| align="center" | 2542/1999
|
| 579 
|-
! scope="row" | ส่วนโค้งภูมิมาตรศาสตร์ชตรูเวอ (ร่วมกับนอร์เวย์, เบลารุส, มอลโดวา, ยูเครน, รัสเซีย, ลัตเวีย, ลิทัวเนีย, สวีเดน และเอสโตเนีย) 
| 
| แคว้นแลปแลนด์, แคว้นเก็สกี-ซัวมี, แคว้นอูซิมา และแคว้นกือเม็นลากโซ 
| วัฒนธรรม: (ii), (iv), (vi)
| 
| align="center" | 2548/2005
| 
| 1187 
|}
แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:12%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:12%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:20%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | ไฮโคสต์ / กลุ่มเกาะควาร์เกิน (ร่วมกับสวีเดน) 
| 
| แคว้นโปห์ยัมมา 
| ธรรมชาติ: (viii)
| 336,90
มเกาะควาร์เกิน (ร่วมกับสวีเดน) 
| 
| แคว้นโปห์ยัมมา 
| ธรรมชาติ: (viii)
| 336,900
| align="center" | 2543/2000; เพิ่มเติม 2549/2006
| กลุ่มเกาะควาร์เกิน (ในฟินแลนด์) และไฮโคสต์ (ในสวีเดน) ตั้งอยู่ในอ่าวบอทเนีย ตอนเหนือของทะเลบอลติก
| 898 
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศฟินแลนด์มีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 2 แห่ง

อ้างอิง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศกินี
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศกินีทั้งสิ้น 1 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:12%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:12%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:20%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-style="background-color: #FFE6BD"
! scope="row" style="background-color: #FFE6BD" | เขตสงวนธรรมช
d-color: #FFE6BD"
! scope="row" style="background-color: #FFE6BD" | เขตสงวนธรรมชาติเข้มงวด เขานีมบา (ร่วมกับโกตดิวัวร์) 
| 
| แคว้นอึนเซเรกอเร
| ธรรมชาติ: (ix), (x)
| 17,540
| align="center" | 2524/1981; เพิ่มเติม 2525/1982
| เป็นแหล่งมรดกโลกที่กำลังตกอยู่ในภาวะอันตราย
| 155 
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศกินีมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 3 แห่ง

อ้างอิง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศแกมเบีย
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศแกมเบียทั้งสิ้น 2 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | เกาะกุนตากินเตห์ และแหล่งที่เกี่ยวข้อง
| 
| เขตนอร์ทแบงก์ และบันจูล
| วัฒนธร
" | เกาะกุนตากินเตห์ และแหล่งที่เกี่ยวข้อง
| 
| เขตนอร์ทแบงก์ และบันจูล
| วัฒนธรรม: (iii), (vi)
| 7.5981; พื้นที่กันชน 300
| align="center" | 2546/2003
| 
| 761 
|-
! scope="row" | วงหินแห่งเซนิแกมเบีย (ร่วมกับเซเนกัล) 
| 
| เขตเซนทรัลริเวอร์
| วัฒนธรรม: (i), (iii)
| 9.85; พื้นที่กันชน 110.05
| align="center" | 2549/2006
| 
| 1226 
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศแกมเบียมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 2 แห่ง

อ้างอิง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศโกตดิวัวร์
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศโกตดิวัวร์ทั้งสิ้น 5 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 2 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 3 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:12%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:12%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:20%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | เมืองประวัติศาสตร์กร็อง-บาซาม
| 
| เขตกอมอเอ 
| วัฒนธ
อ้างอิง
|-
! scope="row" | เมืองประวัติศาสตร์กร็อง-บาซาม
| 
| เขตกอมอเอ 
| วัฒนธรรม: (iii), (iv)
| 109.89; พื้นที่กันชน 552.39
| align="center" | 2555/2012
| 
| 1322 
|-
! scope="row" | มัสยิดแบบอย่างซูดาน ในโกตดิวัวร์ตอนเหนือ
| 
| เขตแดนเกเล, เขตซาวาน และเขตซ็องซ็อง 
| วัฒนธรรม: (ii), (iv)
| 0.1298; พื้นที่กันชน 2.3293
| align="center" | 2564/2021
| 
| 1648 
|}
แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:12%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:12%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:20%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-style="background-color: #FFE6BD"
! scope="row" style="background-color: #FFE6BD" | เขตสงวนธรรมชาติเข้มงวด เขาน
D"
! scope="row" style="background-color: #FFE6BD" | เขตสงวนธรรมชาติเข้มงวด เขานีมบา 
| 
| เขตมงตาญ 
| ธรรมชาติ: (ix), (x)
| 17,540
| align="center" | 2524/1981; เพิ่มเติม 2525/1982
| เป็นแหล่งมรดกโลกที่กำลังตกอยู่ในภาวะอันตราย
| 155 
|-
! scope="row" | อุทยานแห่งชาติตาอี
| 
| เขตมงตาญและเขตบา-ซาซ็องดรา 
| ธรรมชาติ: (vii), (x)
| 508,186
| align="center" | 2525/1982; เพิ่มเติม 2566/2023
| 
| 195 
|-
! scope="row" | อุทยานแห่งชาติกอมอเอ 
| 
| เขตซาวานและเขตซ็องซ็อง 
| ธรรมชาติ: (ix), (x)
| 
| align="center" | 2526/1983; เพิ่มเติม 2566/2023
| 
| 227 
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศโกตดิวัวร์มีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 2 แห่ง

อ้างอิง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเซเชลส์
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเซเชลส์ทั้งสิ้น 2 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | เกาะปะการังวงแหวนอาลดาบรา
| 
| หมู่เกาะรอบนอก
| ธรรมชาติ: (vii), (ix), (x)
|
" | เกาะปะการังวงแหวนอาลดาบรา
| 
| หมู่เกาะรอบนอก
| ธรรมชาติ: (vii), (ix), (x)
| 35,000
| align="center" | 2525/1982
| 
| 185 
|-
! scope="row" | เขตสงวนธรรมชาติวาเลเดอแม
| 
| เขตกร็องด็องส์พราแล็ง และเขตแบแซ็งตาน
| ธรรมชาติ: (vii), (viii), (ix), (x)
| 19.5
| align="center" | 2526/1983
| 
| 261 
|-
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศเซเชลส์มีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 2 แห่ง

อ้างอิง