SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดแหลมสุวรรณาราม (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดแหลมสุวรรณาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ่อผุด อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี อยู่ระหว่างวัดพระใหญ่และหาดเชิงมน

วัดแหลมสุวรรณาราม หรือชาวบ้านนิยมเรียกกันว่า วัดปลายแหลม ตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2423 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2545
จุดเด่นของวัด คือ อุโบสถสร้างขึ้นกลางสระน้ำบนฐานดอกบัวคล้ายรูปกระทง มีสะพานข้ามเข้าอุโบสถ อุโบสถขนาบข้างด้วยรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมพันมือสูง 20 เมตร และรูปปั้นพระสังกัจจายน์ บันไดทางเข้าอุโบสถประดับด้วยรูปประติมากรรมพญานาคสีเขียว ด้านหน้าโถงอุโบสถ มีพระพุทธรูปประทับยืนประดิษฐานอยุ๋ตรงกลางระหว่างประตูทั้งสองข้าง ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธสีทองรูปปางมารวิชัย มีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ด้านนอกอุโบสถมีซุ้มใบเสมา รูปปั้นหลวงปู่ทวด มีวิหารตั้งอยู่ด้านตรงข้ามอุโบสถ

วัดแหลมสุวรรณาราม เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่นิยมของชาวต่างชาติแห่งหนึ่งของเกาะสมุย นักท่องเที่ยวมักมาให้อาหารปลาที่สระน้ำและชมโบสถ์ดอกบัว

อ้างอิง
วัดท่าแค (จังหวัดพัทลุง)
วัดท่าแค เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าแค อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 14 ไร่ 3 งาน 45 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือและติดต่อกับคลองท่าแค มีที่ธรณีสงฆ์ 3 แปลง เนื้อที่ 11 ไร่ 2 งาน 20 ตารางวา
วัดท่าแคตั้งวัดเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2298 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2455 มีบันทึกเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ของขุนศรีศรัทธา ปรมาจารย์โนราห์ ที่เดินทางมาขึ้นแพที่ท่าแพหน้าวัด ซึ่งต่อมาเพี้ยนเป็น "ท่าแค" จนถึงปัจจุบัน ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เคยเป็นวัดที่เป็นสถานที่ตั้งฐานทัพของญี่ปุ่น อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7.50 เมตร ยาว 25.50 เมตร สร้าง พ.ศ. 2511 โครงสร้างเสาคอนกรีตเสริมเหล็ก พื้นหินอ่อน รูปทรงของกรมศิลปากร แบบ ค. ปูชนียวัตถุได้แก่ พระประธานในอุโบสถ พระเพลากว้าง 2.3 เมตร สูง 3 เมตร เป็นพระพุทธรูปประทับนั่ง ปางสมาธิ พระพุทธรูปประทับยืน ปางห้ามญาติ สูง 80 เซนติเมตร
วัดท่าแคยังมีชื่อเสียงจาก โนราโรงครูวัดท่าแค ไม่ปรากฏหลักฐานว่าเริ่มเล่นมาตั้งแต่เมื่อใด แต่ที่เริ่มจัดเป็นประเพณีใหญ่ชัดเจนนั้นระบุว่าเริ่มขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2514 ภายในวัดยังมีรูปเคารพขุนศรีศรัทธา

อ้างอิง
วัดโวหารคุณ
วัดโวหารคุณ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่ลาน้อย อำเภอแม่ลาน้อย จังหวัดแม่ฮ่องสอน ที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 5 ไร่ 16 ตารางวา

วัดโวหารคุณ เดิมชื่อ วัดใต้ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2467 โดยมีพระภิกษุรูปหนึ่งชื่อ ลาวู ได้สร้างเสนาสนะ คือ กุฏิหลังหนึ่ง ต่อมาประชาชนเลื่อมใส ได้สร้างเสนาสนะเพิ่มเติมขึ้น ชาวบ้านเรียก "วัดใต้"
วัดมีพระธาตุองค์ใหญ่และองค์เล็ก องค์ใหญ่ลักษณะเจดีย์เป็นรูปทรงล้านนา ก่ออิฐถือปูน สร้างโดยพระลาวู ประมาณ พ.ศ. 2478 และคณะศรัทธาชาวอำเภอแม่ลาน้อยพ่อหนานเก๋ เป็นนายช่างในการก่อสร้างและนายสะอาด ชาวอำเภอแม่ลาน้อยได้นำเงินมาตและเงินมู ส่วนพระธาตุองค์เล็ก ลักษณะเจดีย์เป็นรูปทรงล้านนา ก่ออิฐถือปูน สร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2495 โดย นายน้อยยศ กำนันตำบลแม่ลาน้อย พร้อมด้วยคณะศรัทธา นางโหย่ง และลุงต๋าคำ ภายในบรรจุอัฐฐิของพระลาวู ซึ่งเป็นผู้สร้างพระธาตุองค์ใหญ่ที่ตั้งอยู่ด้านบน

รายนามเจ้าอาวาส
* พระลาวู
* พระจันทิมา
* พระดวงจันทร์ เกตุธมฺโม
* พระครูอนุสิฐปริยัติโวหาร (เกตุแก้ว คมฺภีรปญฺโญ ป.ธ.4)

อ้างอิง
วัดคุณาราม
วัดคุณาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหน้าเมือง อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่ตั้งวัดอยู่บนถนนรอบเกาะระหว่างทางเข้าน้ำตกหน้าเมืองและหัวถนน ปัจจุบัน พระครูสิริทีปคุณากร (ประจวบ ปญฺญาทีโป ป.ธ.5) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดคุณาราม วัดเขาโป๊ะ หรือ วัดหลวงพ่อแดง ตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2526 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545
วัดมีเกจิอาจารย์ คือ หลวงพ่อแดงหรือพระครูสมถกิตติคุณท่านเป็นชาวเกาะสมุยตั้งแต่กำเนิด หลังจากท่านมรณภาพเมื่อ พ.ศ. 2516 เหล่าลูกศิษย์ได้บรรจุสังขารของท่านตามที่ท่านสั่งไว้และประดิษฐานไว้บนศาลาวัดคุณาราม สังขารท่านยังคงไม่เน่าเปื่อยและยังคงอยู่ในท่านั่งขัดสมาธิให้ชาวบ้านและนักท่องเที่ยวได้กราบไหว้ขอพร หลวงพ่อแดง ท่านเป็นพระวิปัสสนากรรมฐานและเดินธุดงค์ตามป่าเขาบนเกาะสมุย จากนั้นมารับตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดคุณาราม

อ้างอิง
ไอเลิฟนิวยอร์ก
ไอเลิฟนิวยอร์ก ( ; เขียนตามสไตล์เป็น ) เป็นสโลแกน, โลโก้ และเพลงที่ใช้ในแคมเปญโฆษณาที่พัฒนาโดยบริษัทโฆษณาของเวลล์ส ริช กรีน ภายใต้การควบคุมของแมรี เวลล์ส ลอว์เรนซ์ เพื่อสนับสนุนการท่องเที่ยวในรัฐนิวยอร์กมาตั้งแต่ ค.ศ. 1977 ซึ่งรวมไปถึงมหานครนิวยอร์ก โลโก้เครื่องหมายการค้า ถือครองโดยNew York State Department of Economic Development สโลแกนนี้สามารถพบได้ในร้านขายของฝากและโบว์ชัวร์ทั่วรัฐ

"ไอเลิฟนิวยอร์ก" เป็นสโลแกนทางการของรัฐนิวยอร์ก

เพลงรัฐนิยอร์ก
"ไอเลิฟนิวยอร์ก" เป็นเพลงที่แต่งและประพันธ์ดนตรีโดยสตีฟ คาร์เมนใน ค.ศ. 1977 ในฐานะแคมเปญโฆษณา ใน ค.ศ. 1980 ผู้ว่าการฮิวก์ แครีย์ประกาศให้เพลงนี้เป็นเพลงประจำรัฐ ถึงแม้ว่ายังไม่ได้ประกาศใช้ตามกฎหมายก็ตาม นั่นทำให้คาร์เมนให้สิทธิในการใช้เป็นเพลงประจำรัฐโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย

คาร์เมนแต่งเนื้อร้องใหม่ใน ค.ศ. 2020 ในช่วงที่มีนิวยอร์กมีผู้ติดเชื้อสูงสุด แต่ไม่ได้มีการบันทึกหรือใช้งานแต่อย่างใด

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* The History of New York's Marketing Campaigns, from the Gotham Gazette
* Trademark Protection Battle for "I Love NY", BusinessWeek
* Interview with Milton Glaser , The Believer
* The Museum of Modern Art Collection Browser
* The Museum of Modern Art Collection Browser
* Legendary Press Agent Bobby Zarem’s New York Exit Interview
วัดอรัญญวิเวก (จังหวัดเชียงใหม่)
วัดอรัญญวิเวก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอินทขิล อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่

วัดอรัญญวิเวก ในอดีตคงเคยเป็นวัดมาก่อนสมัยพญาสามฝั่งแกน ราชวงศ์มังราย เพราะพบวิหารสร้างครอบซากวิหารเก่าในอดีต ต่อมาเป็นวัดร้าง สมชาย จงวัฒนา สันนิษฐานว่าพญาสามฝั่งแกนประสูติที่วัดร้างแห่งนี้
ต่อมาได้มีการจัดตั้งเป็นวัดขึ้นอีกครั้ง ชาวบ้านได้มีการนิมนต์ครูบาอาจารย์กัมมัฏฐาน ให้มาอยู่ในที่ใดที่หนึ่งในหมู่บ้านเพื่อฟังธรรม ครั้งหนึ่งหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ได้มาพบที่แห่งนี้ จึงได้ให้คณะศรัทธาบ้านปงที่มาอุปัฏฐากสร้างสถานที่นี้ ได้ตั้งชื่อว่า สำนักสงฆ์อรัญญวิเวก ได้มีพระอาจารย์กัมมัฏฐานหลายท่านหลายรูปมาจำพรรษา ต่อมาประมาณ พ.ศ. 2495 หลวงปู่แหวน สุจิณฺโณ ได้กลับมาจำพรรษาอยู่ที่สำนักนี้อีก 10 ปี มีหลวงปู่ตื้อ อจลธมฺโม หลวงปู่สาม อกิญจโน หลวงปู่คำอ้าย ฐิตะธัมโม อยู่จำพรรษาด้วยกันเป็นเวลา 3 ปี แต่เมื่อออกพรรษา ต่างพากันเดินธุดงค์กันหมด ไม่มีพระเณรอยู่ที่สำนักสงฆ์ในหน้าแล้ง จึงทำให้สถานที่นี้ว่างเปล่า มีเพียงวิหารหลังเก่าซึ่งชำรุด ภายหลังพระอา
นหน้าแล้ง จึงทำให้สถานที่นี้ว่างเปล่า มีเพียงวิหารหลังเก่าซึ่งชำรุด ภายหลังพระอาจารย์เปลี่ยน ปญฺญาปทีโป ได้ธุดงค์มาพักอยู่รูปเดียว และจำพรรษาอยู่ในสำนักสงฆ์แห่งนี้มาเรื่อยมา จนท่านละสังขารเมื่อ พ.ศ. 2561
วัดอรัญญวิเวกได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2525 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2527 ปัจจุบันมีพระครูธรรมวิวัฒนคุณ (เจริญ จตฺตสลฺโล) เป็นเจ้าอาวาส

อ้างอิง
ฮอจีปียอแด
ฮอจีปียอแด ( ; Haji Piyada Mosque) หรือ โนฮ์ โกนแบด ( ; Noh Gonbad Mosque, "มัสยิด[ที่มี]คัพโพลาเก้าอัน") เป็นสิ่งก่อสร้างด้วยศิลปะซามานิดในจังหวัดแบลข์ในประเทศอัฟกานิสถานตอนเหนือ สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 9 และเชื่อว่าเป็นสิ่งปลูกสร้างแรกของศาสนาอิสลามในประเทศอัฟกานิสถาน การตรวจวัดอายุคาร์บอนในปี 2017 ประกอบแหล่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์ พบว่าสร้างขึ้นในราวปี 794 เป็นอย่างต่ำ และสร้างขึ้นบนซากเดิมของสังฆารามในศาสนาพุทธ

ซากมัสยิดได้รับการขึ้นทะเบียนโดยกองทุนอนุสรณ์สากลในปี 2006 เป็นหนึ่งใน 100 โบราณสถานที่ตกอยู่ในภาวะอันตราย

อ้างอิง
จังหวัดอาร์คังไก
จังหวัดอาร์คังไก ( ) เป็นหนึ่งในยี่สิบเอ็ดจังหวัดของประเทศมองโกเลีย ตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางทิศตะวันตกของประเทศ บนเนินเขาทางเหนือของเทือกเขาคังไก มีพื้นที่ 55,314 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 94,994 คน (จากสำมะโนในปี ค.ศ. 2010) จังหวัดนี้ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1931 โดยมีเมืองหลักคือเซเซร์เลก

จุดที่สูงที่สุดของจังหวัดคือยอดเขาคาร์ลักไตที่ระดับความสูง 3,529 เมตร และจุดต่ำสุดคือพื้นที่ที่บรรจบกันของแม่น้ำออร์คอนและแม่น้ำทามีร์ที่ 1,290 เมตร ภูเขาที่มีชื่อเสียงที่สุดของจังหวัดนี้คือภูเขาไฟคอร์โกซึ่งเป็นภูเขาไฟที่ดับแล้วตั้งอยู่ในอุทยานแห่งชาติคอร์โก-เอตร์คีงซากันนูร์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
วัดต้นสน (จังหวัดอ่างทอง)
วัดต้นสน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตะวันตก ในตำบลตลาดหลวง อำเภอเมืองอ่างทอง จังหวัดอ่างทอง มีพื้นที่ตั้งวัดเนื้อที่ 27 ไร่ 3 งาน 32 ตารางวา

วัดต้นสนสร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 2310 แต่ไม่มีการจดบันทึกประวัติเป็นหลักฐานแน่ชัด ต่อมากลายเป็นวัดร้าง จน พ.ศ. 2488 พระราชสุวรรณโมลี อดีตเจ้าคณะจังหวัดอ่างทอง ได้บูรณะก่อสร้างเสนาสนะต่าง ๆ ขึ้นและขยายอาณาเขตให้กว้างขวาง ท่านได้สร้างพระพุทธรูปองค์ใหญ่นามว่า สมเด็จพระพุทธนวโลกุตร ธัมมบดีศรีเมืองทอง หรือ สมเด็จพระศรีเมืองทอง เป็นพระพุทธรูปหล่อด้วยทองเหลืองหน้าตักกว้าง 6 วา 3 ศอก 9 นิ้ว สูง 9 วา 2 ศอก 19 นิ้ว ปิดทองคำแท้ทั้งองค์
อุโบสถศิลปะอยุธยา ประดิษฐานหลวงพ่อดำพระพุทธรูปศิลปะอยุธยาอายุกว่าร้อยปี วิหารพระพุทธชินราช ประดิษฐานพระพุทธชินราชจำลอง และมี สมเด็จพระศรีเมืองทองเงิน พระพุทธรูปปางมารวิชัยองค์ใหญ่ ประดิษฐานอยู่กลางแจ้งบริเวณประตูทางเข้าวัด วัดต้นสนได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2485 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร

สมุดภาพ
Ang Thong (2024) Wat Ton Son วัดต้นสน อ่างทอง - img 01.jpg|วิหารพระพุทธชินราช
Ang Thong (2024) Wat Ton Son วัดต้นสน อ่างทอง - img 03.jpg|พระพุทธชินราช
Ang Thong (2024) Wat Ton Son วัดต้นสน อ่างทอง - img 11.jpg|สมเด็จพระศรีเมืองทองเงิน
Ang Thong (2024) Wat Ton Son วัดต้นสน อ่างทอง - img 17.jpg|อุโบสถ
Ang Thong (2024) Wat Ton Son วัดต้นสน อ่างทอง - img 18.jpg|อุโบสถ

อ้างอิง
วัดเครือวัลย์
วัดเครือวัลย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมะขามหย่ง อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี

วัดเครือวัลย์ตั้งวัดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2364 ต่อมามีสภาพเป็นวัดร้าง จนเมื่อหลวงพ่อแก้วได้ธุดงค์ผ่านมาทางภาคตะวันออกและได้มาพักแรมอยู่ ณ สถานที่แห่งหนึ่งในตัวเมืองจังหวัดชลบุรี ท่านได้ทำการบูรณะซากปลักหักพังนี้ โดยได้ร่วมมือกับชาวบ้านจนพอใช้การได้แล้วท่านได้ตั้งชื่อว่า "วัดเครือวัลย์" โดยถือเอานิมิตรที่มีเถาวัลย์ปกคลุมอยู่มากมาย อย่างไรก็ตามจากข้อมูลของกรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2405 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2482
ในสมัยเมื่อเริ่มสร้างเสนาสนะต่าง ๆ ชาวบ้านต้องไปขนไม้จากในป่า นอกเมืองชลบุรีที่อยู่ไม่ไกลนัก แต่มีสภาพเป็นป่าดงดิบ หลวงพ่อแก้วได้ ขอแรงชาวบ้านให้ไปช่วยกันตัดไม้ ขนมาสร้างเสนาสนะ ชาวบ้านก็ไปช่วยกันแบบกองคาราวาน ใช้วัวควายเทียมเกวียน ต้องไปนอนค้างคืนกันในป่า ด้วยเหตุนี้ หลวงพ่อแก้ว จึงได้สร้างพระปิดตาเนื้อตะกั่วผสมปรอท แจกแก่ชาวบ้านที่มาช่วยเหลือ เอาไว้ป้องกันตัว ป้องกันคุณไสย และภูตผีปีศาจ รุ่นนี้เรียกว่า พระปิดตาลากซุง ท่านยังได้สร้างพระปิดตาอื่น พระปิดตาที่ท่านสร้างถือเป็นสุดยอดของพระปิดตาที่นักสะสมพระเครื่องใฝ่หา

รายนามเจ้าอาวาส
* พระเทพชลธารมุนี (วิเชียร จิตฺตวิริโย ป.ธ.6) 
* พระมหาเสฐียรพงษ์ สถิรวํโส ป.ธ.8

อ้างอิง
วัดพวกหงษ์
วัดพวกหงษ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระสิงห์ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดพวกหงษ์ สันนิษฐานว่าน่าจะเป็นวัดที่สร้างโดยขุนนางระดับล่าง ซึ่งเป็นหัวหน้าช่าง ในอำเภอเมืองเชียงใหม่ มีจำนวน 4 วัด คือ วัดพวกช้าง พ.ศ. 2040 วัดพวกแต้ม พ.ศ. 2038 วัดพวกเปีย และวัดพวกหงษ์ พ.ศ. 2060 ผู้ที่สร้างวัดพวกหงษ์ คือ หัวหน้าช่างในกลุ่มพวกหงษ์
ต่อมาได้รับการบูรณะในสมัยพระเจ้าไชยเชษฐา เมื่อ พ.ศ. 2364 สิ่งก่อสร้างที่เก่าแก่ที่สุดของวัด คือ เจดีย์ทรงกลม สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างเมื่อพุทธศตวรรษที่ 21 เป็นเจดีย์ทรงกลม ตัวพระธาตุเจดีย์ก่ออิฐถือปูนฐานเป็นสี่เหลี่ยม แล้วก่อขึ้นไปเป็นปล่องเจ็ดชั้น แต่ละชั้นมีซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปโดยรอบชั้นละ 12 ซุ้ม นอกจากนั้นยังมีวิหารศิลปะล้านนา มีการดัดแปลงซ่อมแซมไปบางส่วน อุโบสถล้านนาที่สร้างในพุทธศตวรรษที่ 24 ลงมา กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนและกำหนดขอบเขตในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 97 ตอนที่ 41 ลงวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2523

อ้างอิง
วัดแสนสุขาราม
วัดแสนสุขาราม ( ) หรือ วัดแสน เป็นวัดที่ตั้งอยู่บนถนนเชียงทอง ในหลวงพระบาง ประเทศลาว

วัดแสนสุขารามสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2261 โดยตาเจ้ารั่ง ในสมัยเจ้ากิ่งกิสราช ชื่อของวัดแสนมาจากจำนวนเงิน 100,000 กีบ ที่มีผู้บริจาคให้เป็นทุนเริ่มสร้าง วัดสร้างขึ้นภายหลังที่นครหลวงพระบางแยกออกจากนครเวียงจันทน์ ได้ 11 ปี มีการบูรณะวันนี้สองครั้ง ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2475 ครั้งที่สองเมื่อ พ.ศ. 2500 มีการประดับลวดลายปิดทองโดยช่างชาวหลวงพระบาง เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 20
สิมมีลักษณะเป็นสิมแบบเวียงจันทน์ คือมีความสูง แต่หลังคามีการซ้อนลดหลั่นแบบสิมเมืองหลวงพระบาง และเพิ่มหลังคาตรงกลางแบบสิมเชียงขวาง เสาทรงแปดเหลี่ยม และยอดเสารูปกลีบบัว มีการประดับลายทองบนพื้นสีแดง ภายในมีภาพอดีตพระพุทธเจ้า รอยพระพุทธบาท และเจดีย์องค์สำคัญ ได้แก่ พุทธคยา อินเดีย พระธาตุหลวง เวียงจันทน์ พระธาตุหริภุญชัย ลำพูน พระธาตุพนม นครพนม เป็นต้น ส่วนภายนอกประดับเป็นรูปเทวดา วัดมีพระธาตุ เป็นเจดีย์ทรงระฆังสี่เหลี่ยม อีกจุดเด่น คือ พระพุทธรูปยืนองค์ใหญ่ องค์เดียวในเมืองหลวงพระบาง

อ้างอิง
บูฆอรอ
บูฆอรอ ( / , ; , ) หรือทับศัพท์อิงอังกฤษ บูคารา เป็นเมืองใหญ่ที่สุดอันดับห้าของประเทศอุซเบกิสถาน มีประชากร 247,644 คน (ปี 2016) และเป็นเมืองหลักของแคว้นบูฆอรอ

บูฆอรอตั้งอยู่บนเส้นทางสายไหมในอดีต มีฐานะเป็นศูนย์กลางการค้า การศึกษา วัฒนธรรม และศาสนา ภาษาแม่ของคนในบูฆอรอคือภาษาทาจิกซึ่งเป็นภาษาย่อยหนึ่งของภาษาเปอร์เซีย ในอดีต บูฆอรอเคยเป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิซามานิด, อาณาจักรข่านบูฆอรอ และเอมิเรตบูฆอรอ รวมถึงเป็นสถานที่เกิดของอิมามอัลบุคอรี ในเมืองมีโบราณสถานมากกว่า 140 แห่ง และยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนตัวเมืองเก่าของบูฆอรอซึ่งประกอบด้วยมัสยิดและมัดเราะซะฮ์จำนวนมากเป็นแหล่งมรดกโลก

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น
* Through the Lens—the Silk Road Then and Now -A century of change is captured in photos of a fabled Central Asian oasis.
* Forbes, Andrew, & Henley, David: Timur's Legacy: The Architecture of Bukhara and Samarkand (CPA Media).
* UNESCO World Heritage list: Historic Centre of Bukhara
* Audio interview with Bukhara resident about life in Bukhara
*
ชาฮ์รือซัปส์
ชาฮ์รือซัปส์ ( / ; ; , ) เป็นเมืองในแคว้นกัชกาดารียอทางตอนใต้ของประเทศอุซเบกิสถาน ตั้งอยู่ห่างจากซามาร์กันต์ไปทางทิศใต้ราว 80 กิโลเมตร มีประชากร 100,300 คน (ค.ศ. 2014) เมืองตั้งอยู่ที่ความสูงจากระดับน้ำทะเล 622 เมตร ในอดีตเป็นที่รู้จักในชื่อเมืองเกช (Kesh) หรือกิช (Kish) และเคยเป็นเมืองเอกในเอเชียกลาง อดีตศูนย์กลางของมณฑลซอกเดียของจักรวรรดิเปอร์เซียอะคีเมนิด และเป็นสถานที่เกิดของตีมูร์ จักรพรรดิผู้พิชิต

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* History and monuments of Shahrisabz
* Square Kufic decoration on Timur's Summer Palace
* Square Kufic decoration on the Dar al-Siyadah Complex
* Square Kufic decoration on the Dar al-Tilavah Complex
*
อีชังกัลอา
อีชังกัลอา ( / ) เป็นเมืองเก่าในกำแพง ตั้งอยู่ในเมืองฆีวา ประเทศอุซเบกิสถาน ได้รับสถานะแหล่งมรดกโลกจากยูเนสโกในปี 1990

เมืองเก่านี้มีสิ่งปลูกสร้างเก่าแก่ประมาณ 300 หลัง อายุราวคริสต์ศตวรรษที่ 18–19

ระเบียงภาพ

ไฟล์:KhivaWestGate.jpg|ประตูเมืองตะวันตก
ไฟล์:KhivaStreet.jpg|ถนนในเมืองเก่า
ไฟล์:KhivaSayidAlauddin.jpg|ภายในสุสานของแพฮ์แลวอน แมฮ์มูด

อ้างอิง

*Ichan Kala - UNESCO World Heritage Centre
หอพิพิธภัณฑ์แห่งชาติหลวงพระบาง
หอพิพิธภัณฑ์แห่งชาติหลวงพระบาง หรือ หอคำ เดิมคือพระราชวังของเจ้ามหาชีวิตหลวงพระบาง จึงเรียกอีกชื่อว่า วังเจ้ามหาชีวิต สร้างเมื่อ พ.ศ. 2447 ในสมัยสมเด็จพระเจ้าศรีสว่างวงศ์ สืบทอดต่อมาถึงสมัยสมเด็จพระเจ้าศรีสว่างวัฒนา พระมหากษัตริย์องค์สุดท้ายของลาว ต่อมาปรับให้เป็นหอพิพิธภัณฑ์หลวง เมื่อ พ.ศ. 2519 โดยใช้เป็นพิพิธภัณฑ์จัดแสดงโบราณวัตถุและของมีค่า เช่น บัลลังก์ ธรรมาสน์ เครื่องสูงและราชูปโภคของเจ้าชีวิต พระพุทธรูป และวัตถุโบราณ รวมถึงของขวัญจากต่างประเทศ
สถาปัตยกรรม
สถาปัตยกรรมมีลักษณะสถาปัตยกรรมวิจิตรศิลป์ เป็นอาคารชั้นเดียว แต่ยกพื้นสูง หลังคาเป็นแบบล้านช้าง บริเวณหน้าประตูปูหินอ่อนจากอิตาลี ห้องต่าง ๆ ในอาคาร ได้แก่ ห้องฟังธรรมของเจ้ามหาชีวิต มีพระพุทธรูปจำนวนหนึ่ง รวมถึงธรรมาสน์ของพระสังฆราช ด้านหลังเป็นท้องพระโรง ห้องรับรองราชอาคันตุกะ มีภาพเขียนที่ฝาผนัง เป็นภาพวิถีชีวิต วัฒนธรรมประเพณีของคนลาว รวมถึงรูปขบวนเจ้ามหาชีวิตเสด็จไปสรงน้ำพระที่วัดเชียงทองและวัดใหม่สุวรรณภูมารามเป็นภาพเขียนแนวลัทธิประทับใจ เขียนโดยจิตรกรชาวฝรั่งเศส ยังมีรูปปั้นครึ่งพระองค์ของเจ้ามหาชีวิตลาว 4 พระองค์ และภาพรามเกียรติ์ปิดทองเคลือบเงาจากศิลปินลาว
ท้องพระโรงมีบัลลังก์หรือราชอาสน์ เครื่องราชกกุธภัณฑ์ ผนังและเพดานพื้นเป็นสีแดง ประดับด้วยกระเบื้องโมเสครูปต่าง ๆ ประดิษฐานพระพุทธรูปขนาดเล็กจำนวนมากที่นำมาจากวัดที่ถูกทำลาย ห้องบรรทมของเจ้ามหาชีวิต ห้องบรรทมของพระราชินี ห้องบรรทมของพระโอรสพระธิดา ได้กลายเป็นห้องเก็บเครื่องดนตรี เครื่องแต่งกายนางแก้วและเครื่องเล่นแผ่นเสียงโบราณ มีศิลาจารึกจำนวนหลายหลัก เก่าแก่สุดระบุคริสต์ศตวรรษที่ 7 จารึกเป็นภาษาลาวโบราณ และยังมีส่วนแสดงภูษาอาภรณ์ เครื่องประดับ เหรียญตราต่าง ๆ ฯลฯ
ห้องเสวย ห้องรับรองราชอาคันตุกะของพระนางคำผูย พระราชินีองค์สุดท้ายของลาว มีภาพเขียนขนาดใหญ่ของเจ้ามหาชีวิตศรีสว่างวัฒนา พระนางคำผูย และเจ้าฟ้าชายวงศ์สว่าง เขียนโดยอิลยา กลาซูนอฟ ศิลปินชาวรัสเซีย ห้องเก็บของที่ระลึกจากผู้นำต่างชาติหลายประเทศ รวมถึงไทย เช่นของที่ระลึกของสหรัฐ เป็นสะเก็ดหินจากดวงจันทร์

ด้านหลังของหอพิพิธภัณฑ์มีอาคารเก็บราชพาหนะ บริเวณที่ตั้งของหอพิพิธภัณฑ์แห่งชาติหลวงพระบาง ยังเป็นที่ตั้งของหอพระบางซึ่งประดิษฐานพระบาง

อ้างอิง
วัดพระพุทธบาทสี่รอย
วัดพระพุทธบาทสี่รอย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสะลวง อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ เป็นที่ประดิษฐานรอยพระพุทธบาทของสมเด็จพระสัมมาสัมพระพุทธเจ้าถึง 4 พระองค์ กล่าวกันว่าเป็นรอยพระพุทธบาทที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศไทย
ตามตำนานเล่าว่า เมื่อครั้งสมัยพุทธกาล องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าโปรดเวไนยสัตว์มายังปัจจันตประเทศหรือประเทศไทยปัจจุบัน พระองค์เสด็จมาพร้อมพุทธสาวก 500 องค์ ได้แวะฉันจังหันอยู่บนเขาเวภารบรรพตแห่งนี้ ได้สมาบัติว่าบนเทือกเขาแห่งนี้ได้มีรอย พระพุทธบาทของพระพุทธเจ้ามาประทับอยู่บนก้อนหินใหญ่ คือ พระพุทธเจ้าที่มาตรัสรู้ภัทรกัลป์นี้แล้ว เป็นพระพุทธบาทของพระพุทธเจ้าทั้ง 3 พระองค์ คือ พระพุทธเจ้ากกุสันธะ พระพุทธเจ้าโกนาคมนะ และพระพุทธเจ้ากัสสปะ จึงได้ประทับรอยพระบาทอีกรอยไว้ที่นี้ โดยรอบพระพุทธบาทประกอบด้วย รอยพระพุทธบาทของพระพุทธเจ้ากกุสันธะ รอยแรกเป็นรอยใหญ่ยาว 12 ศอก รอยพระพุทธบาทของพระพุทธเจ้าโกนาคมนะ เป็นรอยที่ 2 ยาว 9 ศอก รอยพระพุทธบาทของพระพุท
อยพระพุทธบาทของพระพุทธเจ้าโกนาคมนะ เป็นรอยที่ 2 ยาว 9 ศอก รอยพระพุทธบาทของพระพุทธเจ้ากัสสปะเป็นรอยที่ 3 ยาว 7 ศอก รอยพระพุทธบาทของพระพุทธเจ้าโคตะมะ (ศาสนาปัจจุบัน) เป็นรอยที่ 4 รอยเล็กที่สุด ยาว 4 ศอก
ครั้นถึงสมัยพระยาธรรมช้างเผือก ผู้ครองนครเชียงใหม่ พร้อมด้วยบริวาร 500 คน ได้ขึ้นมากราบสักการะบูชาพระพุทธบาทสี่รอย และได้สร้างวิหารครอบพระพุทธบาทสี่รอยไว้ชั่วคราว พระยาธรรมช้างเผือกได้สร้างแท่นยืนคล้ายนั่งร้านรอบ ๆ ก้อนหินที่มีพระพุทธบาทสี่รอยและได้สร้างหลังคาชั่วคราวมุงไว้ ต่อมาเจ้าดารารัศมี พระราชชายาได้สร้างวิหารเป็นการกราบบูชารอยพระพุทธบาทไว้หนึ่งหลัง หลังเล็กปัจจุบันได้บูรณะปฏิสังขรณ์แล้วทั้งหลัง จน พ.ศ. 2472 ครูบาศรีวิชัย ได้รื้อพระวิหารที่เจ้าพระยาธรรมช้างเผือกสร้างไว้ชั่วคราว และได้สรางพระวิหารครอบรอยพระพุทธบาทไว้ใหม่และได้ฉาบปูนครอบรอยพระพุทธบาทสี่รอย
วัดพระพุทธบาทสี่รอยตั้งอยู่บนระดับความสูงประมาณ 1,200 เมตร เป็นภูเขาลาดชัน บางแห่งมีโค้ง และสูงในระดับ 45 องศา วัดมีอุโบสถทรงจัตุรมุข เจ้าอาวาสได้รับแรงบันดาลใจจากนิมิตที่พญานาคได้มาบอกกล่าวให้สร้าง 
คลังภาพ

(2023) วัดพระพุทธบาทสี่รอย อ.แม่ริม จ.เชียงใหม่ (29).jpg|พระพุทธบาทสี่รอย
(2023) วัดพระพุทธบาทสี่รอย อ.แม่ริม จ.เชียงใหม่ (14).jpg|รูปเคารพครูบาศรีวิชัย
(2023) วัดพระพุทธบาทสี่รอย อ.แม่ริม จ.เชียงใหม่ (39).jpg|อุโบสถจตุรมุข
(2023) วัดพระพุทธบาทสี่รอย อ.แม่ริม จ.เชียงใหม่ (48).jpg|พระประธานในอุโบสถ
(2023) วัดพระพุทธบาทสี่รอย อ.แม่ริม จ.เชียงใหม่ (23).jpg|วิหารที่ประดิษฐานรอยพระพุทธบาท

อ้างอิง
วัดคูหาสวรรค์ (จังหวัดพัทลุง)
วัดคูหาสวรรค์ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคูหาสวรรค์ อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง

ประวัติ
วัดคูหาสวรรค์มีถ้ำคูหาสวรรค์ตั้งอยู่ในวัด ชาวบ้านนิยมเรียกวัดนี้ว่า วัดคูหาสูง หรือ วัดสูง ไม่ปรากฏหลักฐานว่าสร้างเมื่อใด แต่ตำนานนางเลือดขาวระบุว่า เมื่อตาสามโมกับยายเพชรถึงแก่กรรมแล้ว กุมารกับนางเลือดขาวให้นำอัฐิของท่านทั้งสองไปเก็บไว้ในถ้ำคูหาสวรรค์ ขณะที่ข้อมูลในหนังสือทำเนียบวัดจังหวัดพัทลุงของพระครูอริยสังวร (เอียด) ระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 1924 ยังปรากฏความในหนังสือพระกัลปนาวัดเมืองพัทลุงสมัยอยุธยา ความว่า วัดคูหาสวรรค์ก็น่าจะถูกทำลายไปในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช แล้วจึงได้รับการบูรณะใหม่
เมื่อ พ.ศ. 2432 วัดได้รับการบูรณะครั้งใหญ่เพื่อเตรียมรับเสด็จพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวครั้งเสด็จประพาสแหลมมลายู ปรากฏจารึกพระปรมาภิไธย จ.ป.ร. 108 ไว้บริเวณหน้าถ้ำ วัดคูหาสวรรค์ได้กลายเป็นวัดร้าง จน พ.ศ. 2452 ชาวบ้านได้นิมนต์พระครูจรูญกรณีย์ (ตุค เกสโร) มาเป็นเจ้าอาวาสครองวัด ท่านได้บูรณะเป็นการใหญ่ วัดจึงได้รับการพัฒนา จนถึง พ.ศ. 2467 เมืองพัทลุงย้ายจากตำบลลำปำมาตั้งที่ตำบลคูหาสวรรค์ พระยาคณาศัยสุนทร (สา สุวรรณสาร) ผู้ว่าราชการเมืองสมัยนั้น ได้ช่วยบูรณะวัดอีกแรงหนึ่ง วัดคูหาสวรรค์เป็นวัดที่พระมหากษัตริย์และเชื้อพระวงศ์โปรดในการเสด็จอยู่เสมอ เช่น เมื่อ พ.ศ. 2502 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรและสมเด็จพระนางเจ้าส
พ.ศ. 2502 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรและสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จประพาสถ้ำคูหาสวรรค์ได้ทรงจารึกพระปรมาภิไธย ภปร.และ สก. ไว้ที่เพิงผาหน้าถ้ำ
ถ้ำและเสนาสนะ
ถ้ำคูหาสวรรค์ เป็นถ้ำกว้าง 18 เมตร ยาว 28 เมตร สูงเป็นเวิ้งรูปกรวย ตอนบนมีหินงอกคล้ายรูปช้าง ชาวบ้านเรียกว่า "ช้างผุด” หรือ หินลับแล พื้นถ้ำปูด้วยอิฐถือปูน ในถ้ำมีเจดีย์องค์เล็ก มีพระพุทธรูปปูนปั้นและปั้นด้วยดินเหนียวขนาดต่าง ๆ เรียงแถวเป็นระเบียบทางด้านทิศเหนือ ทิศใต้ และ ทิศตะวันตก รวม 37 องค์ มีประวัติว่าพระพุทธรูปจำนวน 20 องค์ สร้างขึ้นในสมัยอยุธยา ต่อมาสมัยรัตนโกสินทร์สร้างเพิ่มอีก 17 องค์ ทางด้านทิศตะวันออกของเศียรพระพุทธไสยาสน์มีกรุพระพิมพ์ที่ชาวบ้านได้ขุดพบเป็นจำนวนมาก มีทั้งพระจำหลักไม้พระพุทธรูปปูนปั้น พระสำริด และพระพิมพ์ดินดิบสมัยศรีวิชัย ปากถ้ำสูงประมาณ 2 เมตร ชาวบ้านเรียกว่า "หัวทรพี" ตรงข้ามเป็นรูปพระฤๅษีตาไฟปูนปั
ปากถ้ำสูงประมาณ 2 เมตร ชาวบ้านเรียกว่า "หัวทรพี" ตรงข้ามเป็นรูปพระฤๅษีตาไฟปูนปั้น มีเรื่องเล่าในตำนานว่า นางเลือดขาวกับเจ้าพระยากุมารสร้างขึ้นแทนอนุสาวรีย์ตาสามโมกับยายเพชร และได้บรรจุอัฐิของตายายทั้ง 2 ไว้ กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษาเล่มที่ 52 ตอนที่ 75 ลงวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478
พระอุโบสถวัดคูหาสวรรค์ ประดิษฐานพระประธานที่สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ได้สร้างถวาย สร้างจากทองคำร้อยละ 60 วัดมีพระพุทธบาทจำลอง ตั้งอยู่บนไหล่เขาด้านบนของถ้ำพระ สูงขึ้นไปประมาณ 60 เมตร สร้างโดยนายฮวดและนางขิ้ม แซ่สอ เมื่อ พ.ศ. 2471 และมีเจดีย์หินโบราณ

อ้างอิง
หออะซานแห่งญาม
หออะซานแห่งญาม ( ) เป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกในประเทศอัฟกานิสถานทางตะวันตก ตั้งอยู่ในพื้นที่ห่างไกลและเข้าถึงยากของอำเภอแชห์แรก จังหวัดฆอร์ ริมแม่น้ำฮารี หออะซานนี้มีความสูง หรือบางแหล่งระบุว่า สร้างขึ้นในราวปี 1190 โดยใช้อิฐอบ และเป็นที่รู้จักการจัดเรียงอิฐที่วิจิตร, งานสตักโค และการตกแต่งกระเบื้องเคลือบสีสดใสและงดงาม ซึ่งแสดงลวดลายอักษรวิจิตรอิสลามในอักษรทั้งกูฟิก และ นักคี, ลวดลายเรขาคณิต และถ้อยคำจากอัลกุรอาน หออะซานแห่งญามขึ้นทะเบียนในปี 2002 ให้เป็นมรดกโลกที่อยู่ในภาวะอันตราย และยังคงอยู่จนถึงปัจจุบัน จากการกัดกร่อนรุนแรงและขาดการอนุรักษ์อย่างจริงจัง ในปี 2014 บีบีซีรายงานว่าหอตกอยู่ในภาวะอันตรายเสี่ยงต่อการถล่มได้ทุกเมื่อ

อ้างอิง
โธฬาวีรา
โธฬาวีรา ( ; Dholavira) เป็นแหล่งโบราณคดีในหมู่บ้านขาทีรเพต ในตลุกะภจาว อำเภอกูตจ์ รัฐคุชราต เป็นซากของอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ/ฮารัปปา โธฬาวีราเป็นหนึ่งในห้าแหล่งโบราณคดีขนาดใหญ่ ที่สำคัญที่สุดแหล่งหนึ่ง และถือกันว่าเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุด ในเวลานั้น เมืองรูปสี่เหลี่ยมขนาด นี้ ตั้งอยู่ขนาบระหว่างลำธารมันสาร์ (Mansar) ในทางเหนือ และมันหาร์ (Manhar) ในทางใต้ เข้าใจว่ามีประชากรอยู่อาศัยในระหว่างราว 2,650 ปีก่อน ค.ศ. ก่อนจะค่อย ๆ ลดจำนวนลงในราว 2,100 ปีก่อน ค.ศ. และถูกทิ้งร้างเป็นช่วงสั้น ๆ ก่อนจะมีผู้กลับเข้ามาอยู่อาศัยในราว 1450 ปีก่อน ค.ศ.
แหล่งนี้ขุดพบในปี 1967–1968 โดย เจ.พี.โชษี จากกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย (เอเอสไอ) แหล่งนี้มีขนาดใหญ่สุดอันดับห้าในบรรดาแหล่งอารยธรรมฮารัปปาแปดแห่งที่พบ เอเอสไอดำเนินการขุดค้นตั้งแต่ปี 1990 พร้อมทั้งระบุว่า "โธฬาวีราเป็นแหล่งที่ช่วยในการเข้าใจอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ" แหล่งสำคัญของฮารัปปาอื่น ๆ ที่ขุดค้นพบแล้วได้แก่ฮารัปปา, โมเฮนโจ-ดาโร, คเนรีวลา, รขีครหี, กาลีบังคัน, รูปนคร และโลถาล

อ้างอิง
วัดละไม
วัดละไม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมะเร็ต อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดละไมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2425 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2434 ถือเป็นวัดที่เก่าแก่เป้นอันดับ 3 บนเกาะสมุย

วัดมีเจดีย์เก่าแก่ ชื่อว่า พระบรมธาตุเจดีย์ศรีละไม เป็นเจดีย์ขนาดเล็ก บรรจุพระธาตุซึ่งได้อัญเชิญมาจากประเทศศรีลังกาเมื่อราว พ.ศ.2525–2526
ภายในวัดเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านวัดละไม เป็นอาคารไม้ 2 ชั้น ก่อตั้งขึ้นด้วยการสนับสนุนจากสำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ เมื่อ พ.ศ. 2529 เพื่อเป็นสถานที่เก็บรวบรวมข้าวของเครื่องใช้ดั้งเดิมที่บอกเล่าเรื่องราววิถีชีวิตชาวเกาะสมุยในอดีต มีการจัดแสดงสิ่งของ เช่น ตะเกียงโบราณ กลองมโหระทึกอายุกว่า 300 ปี เป็นศิลปกรรมในยุคโลหะของวัฒนธรรมดองซอนตอนเหนือของเวียดนาม ค้นพบเมื่อ พ.ศ. 2543 ใช้ในพิธีกรรมขับไล่ผีขอฝน โคมไฟ แจกันเคลือบ ถ้วยชามกระเบื้องเคลือบ โอ่งมังกร มีดดาบ เครื่องทองเหลือง เครื่องลายคราม กรงนกเขา เครื่องปั้นดินเผา เครื่องโม่แป้ง เครื่องจักสาน และเครื่องไม้เครื่องมือในการทำสวนมะพร้าว ได้แก่ จอบ เสียม มีดพร้า เป็นต้น

อ้างอิง
วัดราชธรรมาราม
วัดราชธรรมาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมะเร็ต อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดราชธรรมารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2415 ชาวเกาะสมุยเรียกว่า วัดพระธาตุหินงู หรือ วัดศิลางู เนื่องจากมีมีพระธาตุและบริเวณชายหาดมีศิลาคล้ายเกร็ดงูอยู่ เมื่อตอนน้ำขึ้นจะดูเหมือนงูนอนอยู่ในทะเล ภายในพระธาตุมีพระบรมสารีริกธาตุประดิษฐานอยู่
พระธาตุศิลางูเป็นเจดีย์สีทองทั้งองค์ตั้งอยู่บนลานกว้างริมชายทะเล หลวงพ่อเพ็ชร์ ติสฺโสเป็นผู้ริเริ่มให้สร้างขึ้น โดยมีหลวงพ่อศรีทอง ศรีชาย ร่วมกับพระดำใจกว้าง (หมื่นพยาธิบำบัด) เป็นผู้ดำเนินการก่อสร้าง ประกอบพิธีบรรจุพระบรมสารีริกธาตุเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2498 โดยเจ้าพระคุณพระอรรถทัศสิสุทธิพงศ์แห่งวัดชีโทน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดยังมีอุโบสถสีแดง สาเหตุที่สีแดงเพราะใช้หินปูนเค็มบดละเอียดผสมกับปูนในเกาะสมุย จากนั้นได้ผสมสีแดงลงไป ทำให้ได้สีที่แปลกตา รูปแบบสถาปัตยกรรมของโบสถ์เป็นศิลปะศรีวิชัยกึ่งบายน

อ้างอิง
วัดญาณเสน (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดญาณเสน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าวาสุกรี อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

ประวัติ
วัดญาณเสนไม่ปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้าง เดิมชื่อ วัดยานุเสน กรมการศาสนาระบุว่า สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 1920 ซึ่งเป็นช่วงอยุธยาตอนต้น ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1930 ปรากฏหลักฐานว่า ได้มีการสร้างร่องน้ำหรือทางชักน้ำใต้กำแพงวัดญาณเสน ที่เรียกว่า ช่องมหาเถรไม้แช่ เพื่อชักน้ำจากแม่น้ำลพบุรีลงใต้กำแพง ผ่านใต้ถนนป่าตะกั่วไปลงคลองขุด จากคลอดขุดไปลงบึงพระราม ทำให้บึงพระรามมีน้ำที่สะอาดอยู่ตลอดเวลา เมื่อเวลาผ่านไปร่องน้ำใต้กำแพงนี้ถูกทับถมจนไม่อาจใช้เป็นทางน้ำได้อีก
กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนโบราณสถานแห่งชาติ เมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2584 เมื่อกรมศิลปากรรได้ทำการขุดแต่งและบูรณะแล้วตั้งแต่ พ.ศ. 2487 ได้พบโบราณวัตถุและศิลปวัตถุหลายชิ้น ที่สำคัญคือ แผ่นทองคำรูปสัตว์ต่าง ๆ เป็นศิลปะอยุธยา พระพุทธรูปสัมฤทธิ์ ซึ่งพบทั้งที่เป็นของสมัยลพบุรีและสมัยอยุธยา ปัจจุบันเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร
โบราณสถาน
เจดีย์ประธานก่ออิฐ เป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองที่ด้านทั้งสี่ออกเก็จรับมุขทิศทั้งสี่ มีฐานประทักษิณ ลักษณะเป็นฐานสี่เหลี่ยมไม่ย่อมุม มีความกว้างด้านละประมาณ 24 เมตร ทำเป็นชุดฐานบัวลูกแก้วอกไก่คู่ ฐานหน้ากระดานล่างแผ่ยื่นออกมาจากชั้นบัวคว่ำประมาณ 1 เมตร มีความสูงจากฐานถึงยอดเจดีย์ประมาณ 34.5 เมตร มุมบนฐานประทักษิณประดิษฐานเจดีย์มุม มีบันไดทางขึ้นเจดีย์อยู่ทางด้านทิศตะวันออกขึ้นสู่ลานประทักษิณและห้องมุข ภายในมุขทำเป็นช่องทางเดินเข้าสู่ครรภคูหาซึ่งเป็นห้องสี่เหลี่ยมจัตุรัส ขนาด 2.80 x 2.72 เมตร ด้านบนก่ออิฐเป็นลักษณะสามเหลี่ยมสอบขึ้นไป พื้นกลางห้องมีช่องสี่เหลี่ยม ขนาด 50 x 55 เซนติเมตร ลึกลงไป
เจดีย์รายมี 5 องค์ ทางทิศตะวันออก 4 องค์ และทิศตะวันตกอีก 1 องค์ ส่วนใหญ่อยู่ในสภาพพังทลาย คงเหลือเพียงองค์เดียวที่ยังมีสภาพค่อนข้างสมบูรณ์

อุโบสถตั้งอยู่ทางด้านตะวันออกของเจดีย์ประธาน สร้างขึ้นบนฐานรากอุโบสถเดิมเมื่อ พ.ศ. 2487 มีเค้าโครงศิลปะอยุธยา ลักษณะโค้งแบบท้องสำเภา รวมทั้งผนังทำเป็นลูกกรงช่องแสงแทนช่องหน้าต่าง ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปขนาดใหญ่สมัยรัตนโกสินทร์ เหนือช่องแสงมีซุ้มพระทำเป็นซุ้มสามเหลี่ยมลึกเข้าไปในผนัง ในซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปขนาดเล็กปางต่าง ๆ แต่มีไม่ครบทุกซุ้ม

อ้างอิง
วัดวิเวกวายุพัด
วัดวิเวกวายุพัด เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองจิก อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดวิเวกวายุพัด เดิมชื่อ วัดช่องลม สร้างเมื่อ พ.ศ. 2400 ต่อมา พ.ศ. 2435 ได้ย้ายที่ตั้งวัดมาในที่ตั้งปัจจุบันเนื่องจากที่เดิมถูกน้ำเซาะจนตลิ่งพังถึงเสากุฎิ โดยมีนายเอี่ยม มีจิตศรัทธายกที่นาให้ จำนวน 11 ไร่ ได้สร้างพระอุโบสถ ศาลาการเปรียญและกุฏิเพิ่ม 3 หลัง โดยมีพระสุวรรณวิมลศีล (หนู) เจ้าอาวาสวัดสุวรรณดาราราม เป็นผู้อำนวยการสร้าง และพระภิกษุเมฆ วัดกำแพง เป็นหัวหน้า ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จมาประทับแรม ณ พระราชวังบางปะอิน และได้เสด็จโดยทางชลมารคมาประพาสที่วัดนี้อยู่บ่อยครั้ง จึงได้พระราชทานนามวัดใหม่ว่า "วัดวิเวกวายุพัด" ทั้งยังทรงพระราชทานสัญญาบัตรแต่งตั้งพระอธิการเมฆ เจ้าอาวาสวัดนี้ ให้เป็นพระครูวิเวกาภิราม และได้บูรณ
ัญญาบัตรแต่งตั้งพระอธิการเมฆ เจ้าอาวาสวัดนี้ ให้เป็นพระครูวิเวกาภิราม และได้บูรณปฏิสังขรณ์อาคาร เสนาสนะต่าง ๆ เรื่อยมาและได้รับการยกฐานะเป็นพระอารามหลวง เมื่อ พ.ศ. 2440
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงโปรดเกล้าอุปถัมภ์วัดวิเวกวายุพัดมาโดยตลอด เช่น ก่อสร้างศาลาการเปรียญ กุฏิ และพระสถูปโดยพระราชทานนามว่า "ราชูทิศเจดีย์" และมีการย้ายอุโบสถหลังเดิมจากวัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหารจากกรุงเทพมาสร้างแทนพระอุโบสถหลังเดิมของวัดนี้ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้พระราชทรัพย์ส่วนพระองค์เพื่อสร้างอาคารเรียนวัดวิวเกวายุพัด ซึ่งก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515 และพระราชทานนามอาคารว่า "อาคารนวราชบพิตรนุเคราะห์"

อ้างอิง
วัดชูจิตธรรมาราม
วัดชูจิตธรรมาราม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตมหาวชิราลงกรณราชวิทยาลัย ตำบลสนับทึบ อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
นายฉบับ คุณนายสงวน ชูจิตตารมย์ ได้มีจิตศรัทธาถวายที่ดินจำนวน 186 ไร่ ที่ตำบลสนับทึบ อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา (ต่อมาได้มีผู้บริจาคซื้อถวายเพิ่มเติมเป็น 736 ไร่) เพื่อตั้งเป็นสถานศึกษาของคณะสงฆ์ ตามพระดำริของสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (จวน อุฏฺฐายี) วัดมกุฏกษัตริยารามราชวรวิหาร เริ่มแรกใช้ชื่อว่า สภาการศึกษามหามกุฏราชวิทยาลัย สาขาวังน้อย หรือรู้จักทั่วไปว่า วิทยาลัยสงฆ์วังน้อย ในปี พ.ศ. 2519 ได้ขอตั้งเป็นวัดชื่อ "วัดชูจิตธรรมาราม" เพื่อเป็นเกียรติแก่วงศ์สกุลชูจิตารมย์ผู้ถวายที่ดินเพื่อการก่อตั้งครั้งแรก
วัดชูจิตธรรมารามได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2549 ทางวัดเริ่มเปิดรับพระสงฆ์และสามเณรเข้าศึกษามาตั้งแต่ พ.ศ. 2516 ปัจจุบันเปิดสอนพระปริยัติธรรม แผนกนักธรรมบาลี แผนกสามัญ ในระดับมัธยมศึกษาและระดับอุดมศึกษา ปัจจุบัน มีพระเทพวชิรกิตติ (กิตติชัย อภิชโย) เป็นผู้รักษาการเจ้าอาวาสพระอารามหลวง มีพระสงฆ์และสามเณร จำนวน 250 รูป (พ.ศ. 2563) ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากมูลนิธิมหาวชิราลงกรณราชวิทยาลัยและพุทธศาสนิกชนทั่วไป รวมทั้งด้านการรักษาพยาบาลจากมูลนิธิสิรินธร

อ้างอิง
จังหวัดบายัน-เอิลกี
จังหวัดบายัน-เอิลกี ( ; ) เป็นหนึ่งในยี่สิบเอ็ดจังหวัดของประเทศมองโกเลีย ตั้งอยู่ทางตะวันตกของประเทศ มีเนื้อที่ 45,705 ตารางกิโลเมตรและมีประชากร 108,530 คน โดยมีเมืองหลักคือ เอิลกี ชื่อของจังหวัดมาจากคำว่า ในภาษาคาซัค ซึ่งแปลว่า แหล่งกำเนิด/ภูมิภาคอันอุดมสมบูรณ์

จังหวัดบายัน-เอิลกีมีพรมแดนติดกับประเทศรัสเซีย ประเทศจีน และอยู่ห่างจากพรมแดนของประเทศคาซัคสถาน ประมาณ 40 กิโลเมตร โดยประชากรส่วนใหญ่ของจังหวัดนี้เป็นชาวคาซัคคิดเป็นร้อยละ 93 ของประชากร

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* Bayan-Olgii Tourism Website
* Bayan-Ulgii blog
รามัปปเทวาลัย
รามัปปเทวาลยัม ( ; Ramappa Temple) หรือ รามัปปามนเทียร (เทวนาครี: रामप्पा मंदिर) รุเทรศวรมนเทียร เป็นเทวาลัยและแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกในรัฐเตลังคานาตอนใต้ของประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ จากเมืองวรังคัล และ จากนครไฮเดอราบาด หมู่เทวาลัยตั้งอยู่ในหุบเขาในหมู่บ้านปลัมเปต (Palampet) ในมณฑลเวนกตปุระ (Venkatapur mandal) อำเภอมูลุคู จารึกในเทวาลัยสามารถตีความได้ว่าเทวาลัยสร้างขึ้นในราวปี ค.ศ. 1213 สร้างขึ้นโดยนายพลแห่งจักรวรรดิกากตียะ นามว่า เรจรละ รุทร (Recharla Rudra) ในรัชสมัยของจักรพรรดิคณปตีเทวะ
เทวาลัยนี้จัดเป็นประเภทศิวาลัย (หรือ ศิวาลยัม; Sivalayam) หมายถึงเทวาลัยที่บูชาพระศิวะ โดยที่เทวาลัยนี้มีรามลึงเคศวรเป็นองค์ประธาน มาร์โกโปโลขณะเดินทางมายังจักรวรรดิกากตียะ เคยเรียกขานเทวาลัยนี้ว่าเป็น "ดวงดาราที่เฉิดฉายสว่างไสวที่สุดในบรรดาจักรวาลของเทวาลัยทั้งปวง" (the brightest star in the galaxy of temples) ตัวอาคารของรามัปปเทวาลัยตั้งอยู่บนฐานรูปดาวสูง ชื่อ รามปัปปะ/รามัปปา ตั้งตามชื่อช่างแกะสลักหรือก่อสร้างเทวาลัย อย่างไรก็ตาม ลักษณะการตั้งชื่อเทวาลัยตามชื่อช่างผู้ก่อสร้างนั้นไม่ค่อยปรากฏมากโดยทั่วไปในอินเดีย เป็นไปได้ว่าเทวาลัยนี้อาจเป็นเทวาลัยแห่งเดียวในอินเดียที่ตั้งชื่อตามช่างผู้ออกแบบ
เทวาลัยได้รับการขึ้นทะเบียนในรายชื่อเบื้องต้นของแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกภายใต้ชื่อ "โตรณัมและเทวาลยัมอันอลังการแห่งกากตียะ" ("The Glorious Kakatiya Temples and Gateways") ในปี 2019 หลังจากยื่นแก่คณะกรรมการยูเนสโกไปเมื่อ 10 กันยายน 2015 และในวันที่ 25 กรกฎาคม 2021 เทวาลัยได้รับการขึ้นบัญชีเป็นแหล่งมรดกโลกโดยสมบูรณ์ภายใต้ชื่อ "เทวาลัยกากตียรุเทรศวร (รามัปปา), รัฐเตลังคานา"

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
*Michell, George, The Penguin Guide to the Monuments of India, Volume 1: Buddhist, Jain, Hindu, 1989, Penguin Books,
สระสองห้อง
สระสองห้อง (เดิมเรียก หนองสองห้อง) เป็นสระน้ำตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกนอกกำแพงพระราชวังจันทน์ อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก

สระสองห้องประกอบไปด้วยสระน้ำสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดใหญ่จำนวน 2 สระ สระยาวตามแกนทิศเหนือและทิศใต้ มีเกาะคันดินขนาด 15 × 15 เมตรคั้นกลางทำให้แบ่งสระได้สองส่วน คาดว่าสร้างขึ้นเพื่อการชลประทานของพระราชวังจันทน์

น้ำภายในสระสองห้องถูกนำไปใช้ประกอบพระราชพิธีสรงน้ำมูรธาภิเษกของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวเป็นครั้งแรก โดยครั้งล่าสุดได้นำน้ำจากสระไปใช้ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษก พุทธศักราช 2562 ของพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว
ประวัติ
สระสองห้องไม่ปรากฏหลักฐานในเอกสารร่วมสมัย คาดว่าสร้างมาพร้อมกับพระราชวังจันทน์ในสมัยสุโขทัยหรือสมัยอยุธยา เพื่อการชลประทานและสระเก็บน้ำในพระราชวัง ในบริเวณกลางสระสองห้องได้พบโบราณวัตถุสมัยอยุธยา สันนิษฐานว่ามีพลับพลาหรือพระที่นั่งเย็นตั้งอยู่คาดว่าทำมาจากไม้ เนื่องจากไม่พบโครงสร้างสถาปัตยกรรม
สระสองห้องปรากฏหลักฐานเมื่อครั้นพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงมีพระราชหัตถเลขาเมื่อครั้งเสด็จมาพิษณุโลกในปี พ.ศ. 2444 โดยเสด็จมายังพระราชวังจันทน์ และเสด็จทอดพระเนตรสระสองห้องด้วย ต่อมา สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ โปรดเกล้า ฯ ให้จัดทำแผนที่พระราชวังจันทน์ และสระสองห้อง จากแผนที่พบว่ามีการขุดคลองชื่อว่า คลองมะดัน เชื่อมต่อระหว่างสระสองห้องกับแม่น้ำน่านทางทิศเหนือ
{| class="wikitable" style="width: 54em; text-align: left; font-size: 95%; text-align:center;"
|+ รายละเอียดสระสองห้อง
!rowspan="3"| 
! สระทิศเหนือ
! สระทิศใต้
|-
| 
| 
|- 
| 
| 
|- 
! กว้าง:
| 40 เมตร
| 40 เมตร
|- 
! ยาว:
| 160 เมตร
| 160 เมตร
|}

การใช้งาน
 ในวโรกาสพระราชพิธีบรมราชาภิเษก พ.ศ. 2562]]
น้ำจากสระสองห้องถูกนำมาใช้ในพระราชพิธีสรงน้ำมูรธาภิเษกของกรุงรัตนโกสินทร์ เริ่มใช้ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว, พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว, พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร, และพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้นำน้ำจากสระสองห้องไปใช้ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษก พุทธศักราช 2493, พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 5 รอบ 5 ธันวาคม 2530, พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ 5 ธันวาคม 2542, และพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม 2550 เพื่อสรงมูรธาภิเษกและอภิเษกน้ำศักดิ์สิทธิ์
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้นำน้ำไปใช้ในพระราชพิธีสรงน้ำมูรธาภิเษกในพระราชพิธีบรมราชาภิเษก พุทธศักราช 2562 โดยเมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2562 ได้พลีกรรมตักน้ำจากสระสองห้อง พิพัฒน์ เอกภาพันธ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดพิษณุโลก เป็นประธานในพิธีพลีกรรม จากนั้น ตั้งขบวนเพื่ออัญเชิญน้ำศักดิ์สิทธิ์ของสระสองห้องไปยังวัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร เพื่อประกอบพิธีอภิเษกน้ำศักดิ์สิทธิ์

อ้างอิง
ท้องฟ้าจำลองปักกิ่ง
ท้องฟ้าจำลองปักกิ่ง หรือ ท้องฟ้าจำลองเป่ย์จิง ( ; ) เป็นท้องฟ้าจำลองในกรุงปักกิ่ง ประเทศจีน ประกอบด้วยอาคารหลัก 2 แห่ง ได้แก่ อาคาร A และ B โดยอาคาร A สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2500 ประกอบด้วยห้องท้องฟ้าจำลอง, หอนิทรรศการตะวันออก และ หอนิทรรศการตะวันตก เป็นท้องฟ้าจำลองขนาดใหญ่แห่งแรกในประเทศจีน และเคยเป็นท้องฟ้าจำลองเพียงหนึ่งเดียวในเอเชีย

ในปี 2544–2547 เริ่มการก่อสร้างและประกอบอุปกรณ์ของท้องฟ้าจำลองแห่งใหม่ (อาคาร B) ในปี 2551 แล้วเสร็จการติดตั้งโดมฉายภาพเทคโนโลยีดิจิทัล อาคาร B ประกอบด้วยห้องท้องฟ้าจำลองดิจิทัล โรงภาพยนตร์ 3 มิติและ 4 มิติ ห้องโถงนิทรรศการหลายแห่ง และหอดูดาวสองแห่ง
ท้องฟ้าจำลองปักกิ่งเป็นสถาบันที่ได้รับทุนสนับสนุนทั้งหมดจากสถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งปักกิ่ง

อ้างอิง
แฮดแด
แฮดแด ( ; Hadda) เป็นแหล่งโบราณคดีกรีก-พุทธ ตั้งอยู่ 10 กิโลเมตรทางใต้ของแจแลแลแบด ในจังหวัดแนนแกร์แฮร์ ทางตะวันออกของประเทศอัฟกานิสถาน เข้าใจกันว่าส่วนใหญ่ของแหล่งแฮดแดถูกทำลายไปในสงครามกลางเมืองต่าง ๆ ของอัฟกานิสถาน

อ้างอิง
แทแพ โชโทร์
แทแพ โชโทร์ (Tapa Shotor) หรือ แทเพ โชโทร์ (Tape Shotor) และ แทแพเอโชโทร์ (Tapa-e-shotor; "เขาอูฐ") เป็นอดีตสังฆารามของศาสนาพุทธแบบกรีก ใกล้กับแหล่งแฮดแด ในประเทศอัฟกานิสถาน ปัจจุบันเป็นแหล่งโบราณคดี นักโบราณคดี เรย์เมินด์ อลลชิน เสนอว่าจากแทแพ โชโทร์ พบว่าศิลปะแบบกรีก-พุทธของคันธาระสืบต่อมาจากแบคเทรียของกรีกโดยตรง ดังที่เห็นได้ในไอแคนูม

แหล่งแทแพ โชโทร์ ถูกทุบและเผาทำลายใน ค.ศ. 1992 โดยกองกำลังของกลุ่มตอลิบาน

อ้างอิง
วัดเขาพระนิ่ม
วัดเขาพระนิ่ม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าทอง อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี
วัดเขาพระนิ่มตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2347 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2525 ชื่อ "พระนิ่ม" มาจากบันทึกของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ เมื่อครั้งเสด็จเมื่อ พ.ศ. 2478 ว่า องค์พระนอนในถ้ำ "เดิมนุ่มนิ่ม" อาจเป็นเพราะพระพุทธรูปภายในถ้ำมีความชื้นมาก เนื้อปูนจึงอ่อนยุ่ย หลักฐานทางโบราณคดีที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปปูนปั้นจำนวนทั้งสิ้น 22 องค์ พระพุทธรูปไสยาสน์ 2 องค์ พระพุทธรูปปางป่าเลไลย์ 1 องค์ นอกนั้นเป็น พระพุทธรูปปางมารวิชัย มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับพระพุทธรูปว่า สร้างมาตั้งแต่สมัยสร้างพระธาตุเมืองนครศรีธรรมราชผู้สร้างคือคหบดีผู้หนึ่ง ที่ได้เดินทางโดยเรือสำเภาบรรทุกทรัพย์สินเต็มลำเรือเพื่อไปสมทบสร้างพระ
ดีผู้หนึ่ง ที่ได้เดินทางโดยเรือสำเภาบรรทุกทรัพย์สินเต็มลำเรือเพื่อไปสมทบสร้างพระธาตุเมืองนครศรีธรรมราช แต่เมื่อมาถึงกลางอ่าวบ้านดอนเกิดลมพายุจึงนำเรือเข้าไปหลบเคลื่อนลมที่ใกล้ภูเขาลูกหนึ่ง เหล่าบริวารได้สำรวจพบเกาะพบเพิงถ้ำ เศรษฐีจึงจนำทรัพย์สินทั้งหมดสร้างพระพุทธรูปเป็นจำนวนมากขึ้นในบริเวณเพิงถ้ำดังกล่าว เมื่อเวลาผ่านไปนานจึงได้มีชาวประมงมาพบถ้ำนี้ และเมื่อกดมือลงพระพุทธรูปไสยาสน์ก็พบว่านิ่มมือ จึงเรียกว่า "ถ้ำพระนิ่ม" และเมื่อมีวัดขึ้นภายหลังก็เรียกชื่อว่า "วัดเขาพระนิ่ม"
กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานเขาพระนิ่ม เมื่อ พ.ศ. 2480 และประกาศกำหนดเขตโบราณสถานเมื่อ พ.ศ. 2528 ครอบคลุมภูเขาพระนิ่มทั้งลูกและปริมณฑล 20 เมตร (คือห่างจากภูเขาออกมาอีก 20 เมตร)

บริเวณทางขึ้นถ้ำมีบันไดพญานาค ปัจจุบันได้มีการก่อสร้างพิพิธภัณฑ์อยู่บนภูเขา นอกเหนือจากพระพุทธรูปภายในถ้ำ มีเจดีย์ระหว่างคูหาแรกกับคูหาที่ 2 ตรงกลางถ้ำมีเจดีย์สี่เหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสองขนาดเล็กฐานชั้นล่างเป็นฐานสิงห์กลางท้องไม้เจาะซุ้มองค์ระฆังขนาดเล็กรองรับปลียอดเป็นศิลปกรรมท้องถิ่นสมัยรัตนโกสินทร์

อ้างอิง
วัดพัฒนาราม (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดพัฒนาราม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาด อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี
วัดพัฒนารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2439 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2444 ผู้สร้างวัดพัฒนาราม คือหลวงพ่อพัฒน์ นารโท เดิมท่านอยู่ที่วัดพระโยค ที่ดินที่สร้างวัด เดิมเป็นป่าช้าของวัดพระโยค เมื่อแรกสร้างใช้ชื่อว่า วัดใหม่ ต่อมาเมื่อท่านมรณภาพ จึงได้มีการเปลี่ยนชื่อวัดเพื่อระลึกถึงท่านผู้สร้างว่า "วัดพัฒนาราม" วัดพัฒนารามเป็นวัดที่สร้างขึ้นในระยะเวลาใกล้เคียงกับการตั้งเมืองสุราษฎร์ธานีที่บ้านดอนซึ่งในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้โปรดให้ย้ายเมืองท่าทองมาตั้งที่บ้านดอน เดิมวัดพัฒนารามเป็นที่ถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยาของทางราชการตั้งแต่วัดเริ่มสร้างเสร็จมาจนถึง พ.ศ. 2475 ภายหลังเปลี่ยนแปลงการปกครองจึงได้ยกเลิก
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ พระอุโบสถสร้าง เมื่อ พ.ศ. 2440 เป็นอาคารก้อนอิฐถือปูน กว้าง 13 เมตร ยาว 22 เมตร ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปทรงเครื่องปางมารวิชัย ขนาบข้างด้วยพระพุทธรูปทรงเครื่องปางอุ้มบาตรและปางห้ามสมุทรด้านละ 1 องค์ เหนือบานหน้าต่างเขียนภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องพุทธประวัติ นอกพระอุโบสถมีซุ้มเสมา 8 ซุ้ม

อ้างอิง
ศูนย์วิทยาศาสตร์มาเก๊า
ศูนย์วิทยาศาสตร์มาเก๊า หรือ ศูนย์วิทยาศาสตร์อ้าวเหมิน ( ; ; ) เป็นศูนย์วิทยาศาสตร์ในเขตแซ มาเก๊า ประเทศจีน

อาคารหลักมีรูปทรงกรวยอสมมาตรที่โดดเด่น มีทางเดินบันไดวนรอบห้องโถงขนาดใหญ่ ห้องนิทรรศการต่าง ๆ รายรอบตามทางเดิน ซึ่งส่วนใหญ่ประกอบด้วยการจัดแสดงแบบมีส่วนร่วม (ปฏิสัมพันธ์) ที่มุ่งเป้าไปที่การศึกษาด้านวิทยาศาสตร์ นอกจากนี้ยังมีท้องฟ้าจำลองพร้อมเครื่องฉายภาพ 3 มิติและภาพยนตร์ออมนิแมกซ์ (Omnimax) ตัวอาคารอยู่ในตำแหน่งที่โดดเด่นริมทะเลและปัจจุบันเป็นแลนด์มาร์คของมาเก๊า สามารถมองเห็นได้เมื่อลงเรือข้ามฟากจากฮ่องกง

ประวัติ
โครงการสร้างศูนย์วิทยาศาสตร์เกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2544 และแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2552 อาคารได้รับการออกแบบโดย Pei Partnership Architects ในกำกับของไอ. เอ็ม. เพ และเริ่มก่อสร้างในปี พ.ศ. 2549 วิศวกรโครงสร้างคือ บริษัทเลสลี อี. โรเบิร์ตสัน (Leslie E. Robertson Associates) ศูนย์แห่งนี้เปิดในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2552 โดยหู จิ่นเทา ประธานาธิบดีจีนและเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์

ศูนย์เกิดไฟไหม้เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558 เกิดขึ้นจากงานเชื่อมที่ชั้นบนสุดของอาคาร

ระเบียงภาพ
ไฟล์:Centro de Ciencia, Macao, 2013-08-08, DD 10.jpg|ตอนกลางคืน
ไฟล์:Centro de Ciencia, Macao, 2013-08-08, DD 08.jpg|มุมมองระยะไกล สะพานมิตรภาพ (Amizade Bridge) อยู่เบื้องหลัง
ไฟล์:Centro de Ciencia, Macao, 2013-08-08, DD 02.jpg|รายละเอียดของอาคารหลัก

อ้างอิง
เกี้ยน
เกี้ยน(จีน:繭) เรียกย่อยมาจาก บะเกียน(จีน:肉繭) เป็นอาหารพื้นเมืองของจังหวัดภูเก็ตชนิดหนึ่งทำจากเนื้อหมูผสมเครื่องเทศนำไปห่อให้มีลักษณะคล้ายฮอยจ๊อหรือแฮกึ่นแล้วนำไปทอด นิยมทำขายคู่กับโลบะ มีจุดกำเนิดมาจากเมืองเจียงจิวหรือจางโจว(จีน:漳州）ในมณฑลฮกเกี้ยน ทำเป็นเครื่องเส้นไหว้เทพเจ้าและบรรพบุรุษในเทศกาลต่างๆและนิยมทำรับประทานในงานมงคลและอวมงคล ต่อมาช่วงราชวงศ์ชิงเกี้ยนได้ติดตามผู้อพยพชาวฮกเกี้ยนจากเมืองเจียงจิว เผยแพร่สู่ไต้หวัน,สิงคโปร์,มาเลเซียและไทย
ชื่อเรียก
*ในจังหวัดภูเก็ตนิยมเรียกว่า เกี้ยน(จีน:繭,kián) ซึ่งกร่อนมาจาก บะเกียน(จีน:肉繭,bah-kián) คำว่าเกี้ยน(จีน:繭,kián) ถ้าแปลตรงตัวจะหมายถึงดักแด้
*ไต้หวัน เรียกว่า เกกึ้ง หรือ กวยกึ้ง(จีน:雞卷,ke-kńg/kue-kńg) ส่วนในภาคใต้ของไต้หวันนิยมเรียก บะเกียนอ่า(จีน:肉繭仔,bah-kián-á)หรือ เกี้ยนอา(จีน:繭仔, kián-á) บางส่วนเรียกว่า บะกึ้ง(จีน:肉卷,bah-kńg)
*มณฑลฮกเกี้ยนในเมืองจางโจวเรียกว่า บะกุย(จีน:肉卷,bah-kuínn) ในเมืองเฉวียนโจวเรียก กวยกึ่ง(จีน:雞卷,kue-kńg) ส่วนในเมืองเซี่ยเหมินเรียก งอเฮียง(จีน:五香,ngóo-hiang) หรือ หง่อเฮียงกึ้ง(จีน:五香卷,ngóo-hiang-kńg)
*สิงคโปร์และมาเลเซีย มีเรียกทั้ง งอเฮียง(จีน:五香,ngóo-hiang),หง่อเฮียงกึ้ง(จีน:五香卷,ngóo-hiang-kńg) และ บะเก
ยกทั้ง งอเฮียง(จีน:五香,ngóo-hiang),หง่อเฮียงกึ้ง(จีน:五香卷,ngóo-hiang-kńg) และ บะเกียน(จีน:肉繭,bah-kián)
菁桐雞管 20151017.jpg|เกี้ยนในไต้หวันหรือที่เรียกกันว่าเกกึ้ง(จีน:雞卷)
Penang Loh Bak .jpg|เกี้ยนในมาเลเซียหรือที่เรียกกันว่างอเฮียง(จีน:五香,ngóo-hiang)

เกี้ยนในไต้หวัน
เกี้ยน ในไต้หวันเรียกแบบเฉวียนโจวว่า เกกึ้ง หรือ กวยกึ้ง(จีน:雞卷,ke-kńg/kue-kńg) ซึ้งคำว่าเก หรือ กวย(จีน:雞,ke/kue) หมายถึงไก่ แต่อาหารชนิดนี้ไม่ได้มีส่วนผสมของไก่

นักวิชาการอาหารของไต้หวักล่าวว่าสาเหตุที่เรียกว่าเกกึ้ง(จีน:雞卷,ke-kńg) มาจากคำว่าเก(จีน:雞,ke)ที่หมายถึงไก่ในภาษาฮกเกี้ยนไปพร้องเสียงกับคำว่าเก(จีน:加,ke)ที่หมายถึงเพิ่มเติมเป็นชื่อมงคล เมื่อเวลาผ่านไปจากเกกึ้ง(จีน:加卷,ke-kńg)เพี้ยนไปเป็นเกกึ้ง(จีน:雞卷,ke-kńg)
สิชล (วงดนตรี)
สิชล เป็นวงดนตรีสไตล์โฟล์คซอง ก่อตั้งขึ้นจากสองพี่น้อง ได้แก่ วันชัย สุนทรถาวร และ ฐนิต สุนทรถาวร น้องชาย ผลงานที่มีชื่อเสียง คือ เพลง “รักลืม” เผยแพร่เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2525
และในปี พ.ศ. 2545 เนื่องในโอกาสที่วงสิชลมีอายุครบ 20 ปี ทางวงสิชล ก็ได้นำอัลบั้ม รักลืม-ความหลัง ซึ่งเป็นอัลบั้มที่ได้รับความนิยมสูงที่สุดมาทำดนตรีใหม่ โดยที่ไม่ลืมแบบดนตรีต้นฉบับในปี 2525 นอกจากนั้น ยังมีการนำเพลง รักลืม ซึ่งเป็นเพลงที่ได้รับความนิยมอย่างสูงมาร้องเป็นฉบับภาษาอังกฤษ โดยใช้ชื่อเพลงว่า Remembered Love และอีกบทเพลงภาษาญี่ปุ่นจากภาพยนตร์ทางที.วี.อันเป็นที่นิยมในปีพ.ศ. 2514เรื่องKendo ชื่อเพลงว่า Saraba Namida To Iou さらば涙と言おう หรือบอกลาน้ำตา ซึ่งเป็นทำนองต้นแบบเพลง ความหลัง มาเผยแพร่ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2545 ในรูบแบบ ซีดี และในช่องทางยูทูป sichonfamily ในเดือน มีนาคม พ.ศ. 2561
ปัจจุบัน วงสิชลมีชาแนลยูทูปเป็นของตัวเองโดยใช้ชื่อว่า sichonfamily

ผลงาน
{| class="wikitable"
|-
!ปี
!ปกอัลบั้ม
!ชื่ออัลบั้ม
!รายชื่อเพลง
|-
|2525
|
|รักลืม-ความหลัง
*วางจำหน่าย: กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2525
*สังกัด: Sonic Sound
*รูปแบบ: เทป
|
# รักลืม
# ความหลัง
# เพียงเธอเท่านั้น
# รักจาง
# โกรธกันไปไย
# ตัดใจ
# หวังคอย
# พลาดรัก
# มองจนสิ้นใจ
# หนาวใจ
|-
|}

{| class="wikitable"
|-
!ปี
!ปกอัลบั้ม
!ชื่ออัลบั้ม
!รายชื่อเพลง
|-
|2526
|
|ความฝัน
*วางจำหน่าย: พ.ศ. 2526
*สังกัด: สิริรามา (Sun Stereo)
*รูปแบบ: เทป
|
# สายลม
# วันใหม่
# ความฝัน
# รักคืออะไร
# น่าคิด
# ปลอบใจ
# อย่าลืมสัญญา
# คุณ
# กลายฝัน
# อาทิตย์รัก
|-
|}
{| class="wikitable"
|-
!ปี
!ปกอัลบั้ม
!ชื่ออัลบั้ม
!รายชื่อเพลง
|-
|2527
|
|ยังรักเธอ
*วางจำหน่าย: พ.ศ. 2527
*สังกัด: สิริรามา (Sun Stereo)
*รูปแบบ: เทป
|
# เกิดมาเพื่อเธอ
# ยังรักเธอ
# ส่งยิ้ม
# เผ้ารอ
# ก่อนนั้น
# วอนแสงทอง
# เธอคือความฝัน
# สุขใจ
# เมื่อพบเธอ
# ก่อนใบไม้โรย
|-
|}

{| class="wikitable"
|-
!ปี
!ปกอัลบั้ม
!ชื่ออัลบั้ม
!รายชื่อเพลง
|-
|2529
|
|มั่นใจรอ
*วางจำหน่าย: พ.ศ. 2529
*สังกัด: สิชล สตูดิโอ
*รูปแบบ: เทป
|
# เมื่อมีรัก
# มั่นใจรอ
# เธอ
# หวังเพียงเธอ 
# รอ
# ignorance
# พอสบเนตร
# ไม่เลือกมาก
# อย่าเปลี่ยนไปเลย
# กำพร้า
|-
|}

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* ช่องยูทูบอย่างเป็นทางการของวงสิชล
วัดหน้าเมือง (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดหน้าเมือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมะขามเตี้ย อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี
วัดหน้าเมือง เดิมชื่อ วัดสุวรรณนาราม ตั้งวัดเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2327 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2342 สร้างมาพร้อมกับที่สร้างเมืองสุราษฎร์ธานี ชาวบ้านเล่ากันว่า มีพระสงฆ์จำนวน 4 รูป คือ พระกั้ง หลวงตาไหล พระสุนทร และพระอาจารย์สะอิ้ง ทั้ง 4 รูปเป็นพระภิกษุที่เดินทางที่เดินทางจากภาคอีสานจำวัดอยู่บริเวณวัดหน้าเมือง โดยมีตระกูลวิชัยดิษฐ์เป็นผู้บุกเบิกและเป็นผู้สร้างวัดหน้าเมืองขึ้น พื้นที่เดิมมีเนื้อที่ 50 ไร่ ติดกับแม่น้ำมะขามเตี้ย แต่ภายหลังชาวบ้านได้บุกรุกที่เข้ามาสร้างที่อยู่อาศัย เนื้อที่ของวัดคงเหลืออยู่เพียง 2 ไร่ มีระยะหนึ่งวัดอยู่ในสภาพรกร้าง ปัจจุบันมีการปรับปรุงโบสถ์จากเดิมเป็นเสาทำด้วยไม้ ต่อมามีการสร้างใหม่ให้แข็งแร
ง ปัจจุบันมีการปรับปรุงโบสถ์จากเดิมเป็นเสาทำด้วยไม้ ต่อมามีการสร้างใหม่ให้แข็งแรงขึ้น บริเวณวัดยังมีสระน้ำเก่าแก่ เล่ากันว่า ในสมัยรัชกาลที่ 1 ได้มีการนำน้ำในสระไปใช้ประกอบในการทำพิธีภายในพระบรมราชวัง
ปูชนียวัตถุที่สำคัญที่อยู่คู่วัดมานาน เป็นพระพุทธรูปเก่าแก่ 2 องค์ เป็นพระพุทธรูปปางประทานพร ต่อมามีคณะพุทธบริษัทร่วมกนช่วยสร้างศาลาเพื่อประดิษฐานองค์พระพุทธรูปทั้ง 2 องค์เป้นการถาวร

อ้างอิง
วัดธรรมบูชา
วัดธรรมบูชา เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาด อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 14 ไร่ 3 งาน 26 ตาราง มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ 57 ตารางวา
วัดธรรมบูชาตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2447 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2525 พื้นที่ตั้งวัดเดิมเป็นป่าดอนสำหรับฝังศพและเผาศพ ชาวบ้านเรียกว่า "ป่าช้าดอนเลียบ" ภายหลังทิดปลื้มได้สร้างศาลาหลังคามุงจาก 2 หลัง เพื่อให้พระภิกษุสสวดอภิธรรม ต่อมามีภิกษุได้มาปักกลดอยู่บริเวณนั้น ราษฎรในหมู่บ้านจึงนิมนต์ให้อยู่ประจำและสร้างเป็นที่พักสงฆ์ชื่อว่า ที่พักสงฆ์ดอนเลียบ โดยสร้างกุฎิหลังเล็กขึ้นมา ต่อมาท่านได้ลาสิกขาและมีพระภิกษุอยู่จำพรรษา เมื่อ พ.ศ. 2447 พระกรับญาณวีโร พร้อมด้วยพระภิกษุอีกำ 2 รูป เดินทางมาจำพรรษา ราษฎรได้ช่วยกันสร้างที่พักสงฆ์ จากนั้นได้ขอตั้งเป็นวัดชื่อ วัดธรรมยุติการาม พระกรับได้ทำการบูรณปฎิสังขรณ์อยู่ 4 ปี ร่วมกับเจ้าจอม
็นวัดชื่อ วัดธรรมยุติการาม พระกรับได้ทำการบูรณปฎิสังขรณ์อยู่ 4 ปี ร่วมกับเจ้าจอมพิณศรี สุพรรณศรี และได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดธรรมบูชา" เมื่อ พ.ศ. 2454 วัดได้รับการยกฐานะเป็นพระอารามหลวงเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2491
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 26 เมตร ยาว 46 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 กุฎิสงฆ์ จำนวน 18 หลัง เป็นอาคารไม้ 3 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 6 หลัง และตึก 9 หลัง ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2493 ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 3 หลัง หอระฆัง และฌาปนสถาน ปูชนียะวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถ ขนาดหน้าตักกว้าง 5 ศอก 1 คืบ 9 นิ้ว

รายนามเจ้าอาวาส
{|class="wikitable"
|-
!|ลำดับ !!|นามเจ้าอาวาส !!|เริ่มวาระ (พ.ศ.) !!|สิ้นสุด (พ.ศ.)
|-
| 1. || พระกรับ ญาณวีโร || 2447 || 2451
|-
| 2. || พระมหาวัน || 2452 || 2453
|-
| 3. || พระครูโยคาธิการวินิต || 2454 || 2490
|-
| 4. || พระธรรมวิโรจนเถร (พลับ ฐิติกโร) || 2491 || 2498
|-
| 5. || พระสุธรรมาธิบดี (แสง ชุตินฺธโร) || 2499 || 2559
|-
| 6. || พระราชไพศาลมุนี (ปราโมทย์ สิริจนฺโท) || 2559 || ปัจจุบัน
|}

อ้างอิง
วัดไตรธรรมาราม
วัดไตรธรรมาราม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาด อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ดิน 6 ไร่ 2 งาน
วัดไตรธรรมาราม ประมาณว่าสร้างในราว พ.ศ. 2376 โดยแม่หม้าย 3 คน คือ แม่ทิม แม่ฉิม และแม่ทรัพย์ ได้ร่วมกันสร้างวัดนี้ขึ้น และได้ชื่อว่า วัดสามหม้าย ต่อมาเมื่อสร้างอุโบสถเครื่องไม้ จึงขอวิสุงคามครั้งแรถ ในปี พ.ศ. 2445 ต่อมาอุโบสถทรุดโทรม จึงได้สร้างอุโบสถใหม่ (อุโบสถปัจจุบัน) ขนาดใหญ่กว่าเดิม และได้ขอพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2505 ในปีที่สร้างอุโบสถเครื่องไม้ ได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดตรีศรัทธาวาส เป็นนสมัยพระปลัดสุทธิ์เป็นเจ้าอาวาส แต่ สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส โปรดให้เรียก "วัดสามหม้าย" ตามเดิม ถึงยุคส่งเสริมวัฒนธรรม ตามนโยบายจอมพล ป. พิบูลสงคราม ปี พ.ศ. 2486 สมัยพระเทพรัตนกวี (ก. ธมฺมวร) แต่ครั้งยังเป็นพระครูวัตตจารีศีลสุนทร
ี พ.ศ. 2486 สมัยพระเทพรัตนกวี (ก. ธมฺมวร) แต่ครั้งยังเป็นพระครูวัตตจารีศีลสุนทร จึงเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดไตรธรรมาราม" ใช้จนปัจจุบัน วัดไตรธรรมาราม ได้ยกฐานะขึ้นเป็นพระอารามหลวงเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2521
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2502 เป็นอาคารคอนกรึตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 12 หลัง เป็นอาคารไม้ 3 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 7 หลัง และตึก 2 หลัง ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงปั้นหยา ศาลาอเนอกประสงค์ กว้าง 15 เมตร ยาว 32 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2498 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ หอประชุมสงฆ์ และหอระฆัง ปูชนียวัตถุ มีพระพุทธรูป ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 33 นิ้ว 1 องค์ พระพุทธรูปปางตรัสรู้ ขนาดหน้าตักกว้าง 3 วา 2 ศอก สูง 4 วา ศอก 8 นิ้ว ภายในบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ประดิษฐานใต้ต้นพระศรีมหาโพธิ์ นามว่า พระโพธิพุทธคยานุสรณ์
รายนามเจ้าอาวาส
* พระเทพรัตนกวี (เกตุ ธมฺมวโร) 
* พระเทพสิทธินายก (ข้อง เกสโร ป.ธ.6) 
* พระพรหมวชิรเมธาจารย์ (พงศ์สรร อสิญาโณ ป.ธ.9)

อ้างอิง