SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดมุงเมือง (อำเภอเมืองเชียงราย)
วัดมุงเมือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย

วัดมุงเมืองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2383 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2409 ได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อ 13 มกราคม พ.ศ. 2510 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2547 วัดมุงเมืองรอดพ้นจากการถูกทำลายในสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งชาวบ้านเชื่อกันว่าอาจเป็นเพราะ พระพุทธรูปสองสี หรือ พระเจ้าสองสี ที่ประดิษฐานอยู่ภายในวัด
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์ศิลปะล้านนาตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมจตุรัส มีการย่อมุมซ้อนกันสี่ชั้น รองรับฐานปัทม์ย่อมุม ถัดขึ้นไปเป็นเรือนธาตุ มีซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปยืนปางเปิดโลกทั้งสี่ด้าน โดยพระพุทธเจ้าทรงยืนตัวตรงแขนสองข้างอยู่ข้างลำตัวกางออกเล็กน้อย องค์เจดีย์ทรงระฆังกลม และมีเจดีย์เล็ก ๆ ประดับอยู่ที่มุม ใต้เจดีย์ได้เพิ่งค้นพบพระบรมสารีริกธาตุอยู่ใต้เจดีย์โดยบังเอิญ

อ้างอิง
วัดทุ่งสมอ (จังหวัดกาญจนบุรี)
วัดทุ่งสมอ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทุ่งสมอ อำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี

สันนิษฐานว่าวัดทุ่งสมอสร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เนื่องจากพบการนำเครื่องถ้วยมาประดับที่ส่วนประกอบทางสถาปัตยกรรมดังเช่นที่ วิหารวัดน้อย อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี อุโบสถวัดชมภูเวก จังหวัดนนทบุรี เป็นต้น อย่างไรก็ดีข้อมูลจากสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2328 ซึ่งตรงกับสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2510
ปูชนียวัตถุที่สำคัญในวัด ได้แก่ พระโพธิสัตว์กวนอิมองค์ใหญ่ ภายในอุโบสถประดิษฐานพระสังกัจจายน์องค์ใหญ่อันเป็นพระประธานของอุโบสถ หลวงพ่อเทพมงคลในพระอุโบสถ โบราณสถานภายในวัดทุ่งสมอประกอบด้วย เจดีย์ 3 องค์ และสระน้ำ 1 สระ

อ้างอิง
วัดทิพย์สุคนธาราม
วัดทิพย์สุคนธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนแสลบ อำเภอห้วยกระเจา จังหวัดกาญจนบุรี ปัจจุบันมีพระศรีวชิรสุธี (ชะโลม ปญฺญาวชิโร) เป็นเจ้าอาวาส

วัดทิพย์สุคนธารามตั้งวัดเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2550 โดยนางฉันท์ทิพย์ กลิ่นโสภณ พร้อมด้วยบิดามารดาและญาติพี่น้องได้ถวายที่ดิน 339 ไร่ และใช้ทุนทรัพย์ส่วนตัวสร้างวัดและเสนาสนะต่าง ๆ ถวายแก่สมเด็จพระมหาธีราจารย์ (นิยม ฐานิสฺสโร) เจ้าอาวาสวัดชนะสงครามราชวรมหาวิหาร
วัดทิพย์สุคนธารามเป็นที่ประดิษฐาน พระพุทธมหาเมตตาประชาไทยไตรโลกนาถคันธารราฐอนุสรณ์ เป็นพระพุทธรูปปางขอฝน (ปางคันธารราฐ) สร้างโดยโลหะสำริดความสูง 32 เมตร ยืนอยู่บนฐานสูง 8 เมตร ผู้จัดสร้างคือ สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ร่วมกับหน่วยงานภาครัฐและภาคเอกชน เพื่อเฉลิมพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษาครบ 7 รอบ 84 พรรษา

พื้นที่บริเวณวัดยังมีหอเกียรติประวัติสมเด็จพระมหาธีราจารย์ อาคารนิทรรศการอนุสรณ์แห่งการตื่นรู้ และอ่างเก็บน้ำในพระบรมราชินูปถัมภ์ที่ได้รับการปรับปรุงภูมิทัศน์สถานที่ให้สวยงาม มีลานปฏิบัติธรรม

อ้างอิง
วัดสะพานเลือก
วัดสะพานเลือก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทุ่งเบญจา อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี ปัจจุบันพระอาจารย์สุทับ สุเมโธ เป็นเจ้าอาวาส

วัดสะพานเลือกตั้งวัดเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2536 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2527 มีเจ้าอาวาสรูปแรกคือ หลวงพ่อประสงค์ จันทสุวัณโณ ซึ่งมรณภาพเมื่อ พ.ศ. 2527 ท่านได้ทำสังฆทานแก้กรรมช่วยชีวิตคนทั่วไปเป็นจำนวนมากและได้รวบรวมเงิน ค่าสังฆทาน มาสร้างวัตถุทางศาสนานับราคาเป็นร้อยล้านบาท นำมาสร้างอุโบสถ วิหาร และพระพุทธไสยาสน์องค์ใหญ่
ภายในวัดประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์ (พระนอน) ซึ่งถือว่ามีความสูงยาวที่สุดในประเทศไทยและในโลก อยู่ภายในวิหารขนาดใหญ่ และมีภาพจิตรกรรมเป็นเรื่องราวพุทธประวัติ สำหรับพระพุทธไสยาสน์องค์นี้เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2540–2547 มีความยาว 56 เมตร เท่ากับบทพุทธคุณ (อิติปิโส) ซึ่งมี 56 พยางค์ มีความสูงจากฐาน 16 เมตร (ความหมายคือ 16 ชั้นฟ้า) ใช้งบประมาณ 90 ล้านบาท เป็นพระประจำวันของผู้ที่เกิดวันอังคาร

อ้างอิง
วัดชายนา (จังหวัดเพชรบุรี)
วัดชายนา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านในดง อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี มีเนื้อที่ 10 ไร่ 80 ตารางวา
วัดชายนาเริ่มก่อสร้างเมื่อราว พ.ศ. 2504–2505 ชาวบ้านจากหมู่บ้านในดง ซึ่งแต่เดิมขึ้นตรงกับหมู่ 8 ตำบลบางปลาเค้า ได้นิมนต์พระสงฆ์ไปจำพรรษาที่วัดร้าง ได้รับการบุกเบิกหักร้างถางพง โดยหลวงพ่อตัด ปวโร พร้อมด้วยชาวบ้าน พ.ศ. 2505 พื้นที่แปลงนี้อยู่ในความดูแลของอดีตกำนัน คำ ทองทา ถวายไว้เพื่อให้สร้างวัด ได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่พฤหัสบดีที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2508 ประกาศตั้งวัดเมื่อวันพุธที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2512 วางศิลาฤกษ์อุโบสถ เมื่อวันพุธที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2509 โดยมีพระราชสุทธิโมลี เจ้าคณะจังหวัด ธรรมยุต วางศิลาฤกษ์ พระครูโสภิตธรรมาภรณ์ (ทอง) เป็นประธาน นายกำนันคำ ทองทา เป็นกรรมการ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประกาศ ณ วันพฤหัสบดีที่ 16 กรกฎ
นคำ ทองทา เป็นกรรมการ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประกาศ ณ วันพฤหัสบดีที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2513 หล่อพระประธานเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515 ผูกพัทธสีมาเมื่อวันพุธที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2525
วัดชายนามีเกจิอาจารย์ คือ พระพุทธวิริยากร (หลวงพ่อตัด ปวโร) ท่านมีชื่อเสียงในการสร้างวัตถุมงคล ตะกรุดเนื้อตะกั่ว ที่มากด้วยพุทธคุณและประสบการณ์

รายนามเจ้าอาวาส
* พระพุทธวิริยากร (หลวงพ่อตัด ปวโร) พ.ศ. 2505–2552
* พระครูสารธรรมนิเทศ (พระอาจารย์ทิน วรจตฺโต) พ.ศ. 2553–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดไชยชุมพลชนะสงคราม
วัดไชยชุมพลชนะสงคราม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำแม่กลอง ในตำบลบ้านใต้ อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี พื้นที่ที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 44 ไร่ 2 งาน 81 ตารางวา

วัดไชยชุมพลชนะสงคราม หรือ วัดใต้ เพราะอยู่ใต้ของกำแพงเมือง ตามเรื่องเล่าจากผู้สูงอายุเล่าว่า พระยาตาแดงเป็นผู้สร้าง แต่จะเป็นการสร้างขึ้นใหม่ หรือซ่อมแซมบูรณะต่อเติมจากของเดิมซึ่งมีอยู่มาก่อนแล้วก็ได้ เป็นเพียงเรื่องเล่าที่ยังหาหลักฐานไม่ได้ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2328 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2484
พระเจดีย์เก่าแก่ที่ตั้งอยู่ใกล้พระอุโบสถหลังเก่า กรมศิลปากรได้จัดขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานไว้ ตามประกาศครั้งที่ 1 ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 52 ลงวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2478 ในสมัยโบราณกองทัพไทยได้เคยชุมพลเหล่าทหารที่ทะแกล้วร่วมพิธีตั้งศาลเพียงตาบวงสรวงเทพารักษ์ทางไสยศาสตร์ ก่อนที่จะออกไปรบประจันกับเหล่าศัตรู โดยชุมชุมร่วมพิธีกัน ณ ตรงที่ตั้งพระเจดีย์องค์นี้ และได้สร้างเจดีย์นี้เพื่อเป็นนิมิตฉลองชัย ชื่อ ไชยชุมพล แสดงว่าพระเจดีย์นี้สร้างขึ้นในที่ชุมพล ต่อมาขนานนามวัดให้เหมาะสมตามชัยนิมิตนี้
อาคารเสนาสนะทีสำคัญ ได้แก่ พระอุโบสถหลังเก่า สร้างประมาณ พ.ศ. 2370 มีภาพจิตรกรรมฝาผนัง เช่น ภาพพรหมลูกฟัก ภาพเทวดา ภาพพระราหูอมจันทร์ และผนังด้านข้างเขียนภาพประวัติขุนแผนย่างกุมารทอง ตามบทประพันธ์เสภาเรื่องขุนช้างขุนแผน พระอุโบสถหลังใหม่ กว้าง 8 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 หลังคา 3 ชั้น มุงกระเบื้องเคลือบ มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ ทำพิธีผูกพัทธสีมา เมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2507 ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปศิลาแลง ปางตรัสรู้ ขนาดหน้าตัดกว้าง 4 ศอก 1 คืบ สูง 5 ศอก 1 คืบ สร้างสมัยทวารวดี และศาลาการเปรียญ กว้าง 17 เมตร ยาว 60 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 หลังคา 3 ชั้น มุงกระเบื้องเคลือบ มีช่อฟ้า ใบระกา ภายในเขียนภาพจิตรกรรม
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการสวด 
* พระอธิการเกด 
* พระอธิการคง 
* พระครูวิสุทธิรังสี (ช้าง) 
* พระวิสุทธิรังสี (หลวงปู่เปลี่ยน อินฺทสโร) 
* พระปลัดจู จนฺทโชติ 
* พระครูวัตตสารโสภณ (พระอาจารย์ก้าน) 
* พระธรรมคุณาภรณ์(ไพบูลย์ กตปุญฺโญ) 
* พระเทพปริยัติโสภณ(ปัญญา วิสุทฺธิปญฺโญ ป.ธ.9 พธ.บ. M.A)

อ้างอิง
วัดวังขนายทายิการาม
วัดวังขนายทายิการาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวังขนาย อำเภอท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี
วัดวังขนายทายิการามสร้างเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2486 มีพระภิกษุรูปหนึ่งชื่อ พระอาจารย์ผลัด ฉายา ฐานโก ได้เดินทางผ่านมาในหมู่บ้านวังขนาย ซึ่งสมัยนั้นยังไม่มีวัดอยู่เลย โดยในครั้งแรกท่านตั้งใจจะขึ้นไปจำพรรษายังวัดศรีโลหะราษฎร์บำรุง แต่ไม่สามารถจะอยู่จำพรรษาได้ จึงคิดเดินทางกลับจังหวัดสมุทรสงครามบ้านเกิด ขากลับได้แวะที่หมู่บ้านวังขนายเพื่อเยี่ยมญาติโยม ชาวบ้านจึงได้นิมนต์ท่านค้างที่หมู่บ้านหนึ่งคืน หมอศาสตร์ สดวิไล ซึ่งเป็นแพทย์ประจำตำบลวังขนาย ได้ปรึกษาท่าว่าจะสร้างวัดที่นี่และขอนิมนต์ท่านมาอยู่ ท่านไม่ขัดข้อง เมื่อมีการประชุมหมู่บ้าน คุณแม่ชีเยื้อน ฉินโภคะ เป็นผู้มอบที่ดินให้เพื่อก่อสร้างวัด 90 ไร่ ชาวบ้านจึงร่วมกันสร้างวัด โดยเริ่มสร้าง ก
ผู้มอบที่ดินให้เพื่อก่อสร้างวัด 90 ไร่ ชาวบ้านจึงร่วมกันสร้างวัด โดยเริ่มสร้าง กุฏิขึ้น 2 หลัง มีพระอาจารย์ผลัดเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2492 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2500
วัดวังขนายทายิการามมีบ่อน้ำร้อน กรมทรัพยากรธรณี ได้มาเจาะบ่อน้ำบริเวณวัด พบว่ามีความร้อนระหว่าง 40-45 องศาเซลเซียส จึงแนะนำให้ทางวัดนำน้ำนี้มาใช้และชำระร่างกาย และต่อมาได้นำน้ำร้อนในบ่อนี้ไปวิเคราะห์ และพิสูจน์ปรากฏว่าในน้ำมีแร่ธาตุอยู่หลายชนิดที่เป็นประโยชน์ต่อร่างกาย ในการบำบัดรักษาโรคต่าง ๆ ทางวัดจึงได้สร้างบ่อน้ำร้อนสำหรับนักท่องเที่ยว

อ้างอิง
วัดศรีโลหะราษฎร์บำรุง
วัดศรีโลหะราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าม่วง อำเภอท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 41 ไร่ 2 งาน 67 ตารางวา
วัดศรีโลหะราษฎร์บำรุงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2330 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก โดยชาวจีนชื่อ โหละ และชาวบ้านเรียกว่า วัดตาเจ๊กโหละ ตามชื่อผู้สร้าง ต่อมาพระศรีสวัสดิ์ ผู้ครองเมืองศรีสวัสดิ์ กาญจนบุรี ซึ่งมีหน้าที่เก็บส่วยให้หลวง ได้มาตั้งเตาถลุงแร่รวมโลหะที่ริมท่าน้ำใกล้วัด ได้เปลี่ยนชื่อของวัดเป็น "วัดศรีโลหะราษฎร์บำรุง" ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2446 พระภิกษุพรต จนฺทโสภ ได้มาจำพรรษาและได้เป็นเจ้าอาวาสวัดศรีโลหะราษฎร์บำรุง และตำแหน่งเจ้าคณะอำเภอท่าม่วง เป็นเจ้าอาวาสรูปที่ 6 ของวัด เมื่อคราวพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสน้ำตกไทรโยค ทรงหยุดเรือพระที่นั่งที่หน้าท่าวัดศรีโลหะราษฎร์บำรุง เพื่อทรงสดับพระสงฆ์สวด ชัยมงคลคาถา และสมเด็จพระ
งที่หน้าท่าวัดศรีโลหะราษฎร์บำรุง เพื่อทรงสดับพระสงฆ์สวด ชัยมงคลคาถา และสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เคยเสด็จมาวัดนี้ครั้งหนึ่ง วัดนี้พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาทิตย์ทิพอาภาได้ทรงอุปถัมภ์วัดนี้ จนสิ้นพระชนม์ชีพ เนื่องจากมีความสนิทกับพระครูยติวัตรวิบูลย์มาก่อน และได้สร้างขันน้ำมนต์สัมฤทธิ์ขนาดใหญ จารึกพระนามพร้อมตำแหน่งและตราประจำพระองค ์ถวายไว้แก่วัดด้วย
อุโบสถหลังเก่าได้รับการบูรณะในสมัยพระครูยติวัตรวิบูลย์ ได้สร้างรูปปั้น และยังได้สร้างรูปปั้นพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาทิตย์ทิพอาภาไว้ที่หน้าประตูเข้าอุโบสถเป็นที่ระลึก ต่อมา พ.ศ. 2494 พระครูโสภณประชานารถ (นารถ นาคเสโน) ได้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสรูปที่ 9 ได้ทำการบูรณะสร้างถาวรวัตถุต่างๆ เป็นจำนวนมาก เช่น กุฏิเจ้าอาวาส กุฏิสงฆ์ ฌาปณสถาน ตึกอิ่มจิตต์ กำแพงรอบวัด หอระฆัง ศาลาการเปรียญ และอุโบสถทรงจัตุรมุขที่ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปองค์ใหญ่ โดยบริเวณฐานพระพุทธรูปมีพระลัญจกร ของพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ผนังภายในอุโบสถตกแต่งด้วยไม้แกะสลัก เป็นเรื่องพุทธประวัติ ซึ่งช่างแกะสลักใช้เวลาแกะสลักนานหลายปี อุโบสถของวัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา
วัดมหาเจดีย์
วัดมหาเจดีย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพนมสารคาม อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 13 ไร่ 12 ตารางวา

วัดมหาเจดีย์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2321 ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2367 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2502 สร้างโดยชาวลาวพวน เดิมชื่อ วัดนอก เหตุเพราะตั้งอยู่นอกชุมชน ในอดีตพื้นทีบริเวณนี้เป็นป่าและมีชุมชนตั้งอยู่รายล้อม จนเมื่อมีพระธุดงค์รูปหนึ่งมาพักอาศัยอยู่บริเวณเจดีย์ เมื่อผู้คนพบเห็นเกิดความศรัทธาจึงได้ร่วมกันทำนุบำรุงเจดีย์และสร้างที่พักให้พระสงฆ์รูปนั้น จนตั้งเป็นวัดขึ้นและท่านเป็นเจ้าอาวาส มีนามว่า ท่านอาจารย์อุด
เจดีย์โบราณของวัดเป็นเจดีย์ศิลปะลาวแบบเชียงขวาง สูง 15 เมตร เป็นสิ่งก่อสร้างที่เกิดก่อนการสร้างวัด ส่วนชุดฐานบัวคว่ำ และส่วนชุดฐานบัวลูกแก้วในผังย่อมุมไม้ยี่สิบ และส่วนรองรับองค์ระฆังคือชุดฐานบัวลูกแก้วอกไก่ในผังย่อมุมไม้ยี่สิบเช่นเดียวกัน ด้านบนเป็นส่วนฐานกลมรองรับองค์ระฆังกลมเรียบ ส่วนยอดซ้อนด้วยส่วนปล้องไฉน 5 ชั้นไม่มีบัลลังก์เหนือองค์ระฆัง ยอดบนสุดเป็นปลียอดและฉัตร

อ้างอิง
วัดแสงสว่าง (จังหวัดปราจีนบุรี)
วัดแสงสว่าง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกไทย อำเภอศรีมโหสถ จังหวัดปราจีนบุรี
วัดแสงสว่างมีเจดีย์ที่สันนิษฐานว่า สร้างในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เนื่องจากพระองค์ทรงทราบข่าวว่า ที่ดงศรีมหาโพธิมีช้างเผือกอยู่หนึ่งเชือก จึงโปรดเกล้าฯ ให้ขุนอินทร์เป็นผู้ดำเนินการจับช้างเชือกนี้ ขุนอินทร์จับช้างได้ที่บ้านโคกไทย จึงได้สร้างเจดีย์ขึ้นเป็นอนุสรณ์ ต่อมา พ.ศ. 2467 เจดีย์มีสภาพทรุดโทรม ชาวบ้านจึงร่วมกันบูรณะซ่อมแซม แล้วฉาบด้วยปูนขาวขัดมัน ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2496 ชาวบ้านได้พร้อมใจกันปฏิสังขรณ์อีกครั้งหนึ่ง โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อทำการบรรจุเนื้อดินจากสังเวชนียสถานสี่แห่ง จากประเทศอินเดีย ซึ่งทางอาศรมวัฒนธรรมไทย-ภารต มอบให้ และทางกรมศิลปากรได้มอบดวงพระชาดาของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ให้บรรจุในเจดีย์พระธาตุมงคล เมื่อ พ.ศ
้มอบดวงพระชาดาของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ให้บรรจุในเจดีย์พระธาตุมงคล เมื่อ พ.ศ. 2496 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489 วัดแสงสว่างได้ขึ้นบัญชีเป็นโบราณสถานแห่งชาติเมื่อ พ.ศ. 2497
เจดีย์รูปแบบศิลปะลาวแบบเชียงขวาง เป็นเจดีย์ทรงระฆัง ฐานบัว 1 ฐาน ถัดขึ้นไปเป็นของชุดฐานบัวคว่ำที่ซ้อนกัน 2 ชั้น ที่เชื่อมด้วยฐานบัวลูกแก้ว 2 ฐานด้านบน โดยตั้งแต่ส่วนฐานล่างจนถึงส่วนฐานบัวลูกแก้วนี้อยู่ในผังย่อมุมไม้ยี่สิบ ส่วนหน้ากระดานในผังแปดเหลี่ยมที่มีซุ้มจระนำขนาดเล็ก ฐานเขียงแปดเหลี่ยมสลักลายดอกไม้ บัวคลุ่มเป็นบัวปากระฆังรองรับองค์ระฆังขนาดเล็กไม่มีบัลลังก์ ยอดเป็นปล้องไฉน ปลียอด มีการประดับเครื่องถ้วยจีนบริเวณข้างซุ้มจระนำและบริเวณใต้บัวปากระฆังโดยรอบ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2472 หลังคาเป็นเครื่องไม้ มีเครื่องลำยอง หน้าบันมีรูปปั้นครุฑ เดิมมีภาพเขียนสีทั้งภายในและภายนอกแต่ปัจจุบันลบเลือนไปมาก

อ้างอิง
วัดจอมเพชร (ประเทศลาว)
วัดจอมเพชร ( ) เป็นวัดร้างตั้งอยู่ที่เมืองจอมเพชร แขวงหลวงพระบาง ประเทศลาว ตั่งอยู่บนยอดภูเพชร ทางทิศเหนือของบ้านเชียงแมน ห่างจากเมืองหลวงพระบางประมาณ 3 กิโลเมตร สามารถมองเห็นทัศนียภาพของแม่น้ำโขงและเมืองหลวงพระบาง
วัดจอมเพชรสร้างเมื่อ พ.ศ. 2431 (ค.ศ. 1888) สร้างและบูรณะโดยช่างฝีมือชาวลาวและช่างฝีมือชาวไทย อีกตำนานเล่าว่า มีการแข่งขันระหว่างผู้ชายกับผู้หญิงในการสร้างวัดว่าวัดผู้ใดจะสร้างกันเสร็จก่อน ฝ่ายหญิงสร้างวัดเพียวัดและธาตุวัดจอมเพชร ส่วนฝ่ายชายสร้างวัดสีพรม เนื่องจากฝ่ายหญิงล้วงความลับของฝ่ายชายได้ จึงทำให้สร้างวัดได้เสร็จก่อน นักเขียนสารคดีบางคนกล่าวว่า วัดนี้สร้างในสมัยรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ครั้งที่หลวงพระบางยังอยู่ใต้การปกครองของประเทศสยาม โดยกองทัพสยามครั้งที่ยกพลมาปราบจีนฮ่อ โดยการนำของเจ้าพระยาสุรศักดิ์มนตรี (เจิม แสง-ชูโต)
อุโบสถที่ตั้งอยู่หน้าพระธาตุสร้างตามแบบสถาปัตยกรรมอยุธยาตอนปลาย ฐานอุโบสถแอ่นโค้งแบบท้องเรือสำเภาอันเป็นรูปแบบที่นิยมในสมัยอยุธยาตอนปลาย ผนังด้านมีภาพจิตรกรรมแบบจีนและไทย หลังอุโบสถมีเจดีย์คู่ เป็นเจดีย์ทรงระฆังในผังกลม เหลือเพียงโกลนอิฐ ปูนที่ฉาบไว้ชำรุดเป็นส่วนใหญ่ ส่วนฐานสูง ซ้อนชั้นลดหลั่นกัน 5 ชั้น ฐานเขียนมี 2–3 ชั้น จากนั้นเป็นบัวหงายซึ่งประกบกับบัวคว่ำ ต่อด้วยท้องไม้ซึ่งซ้อนกัน 5 ชั้น องค์เจดีย์มีขนาดเล็กและยืดสูง ส่วนยอดไม่ปรากฏการทำบัลลังก์ มียอดเป็นลักษณะคล้ายบัวคลุ่มเถาและต่อด้วยปลียอด

อ้างอิง
อุณาโลม
อุณาโลม เป็นสัญลักษณ์คล้ายเลขหนึ่งไทย เลขเก้าไทย หรือหอยสังข์มีทั้งเวียนซ้ายและเวียนขวา พบในเครื่องรางของขลังต่าง ๆ ของไทย ในศาสนสถานพุทธและฮินดู มีความหมายทางมงคล เช่น นำไปใช้เจิมบ้านหรือเจิมรถ

ประวัติ
สัญลักษณ์อุณาโลมมีปรากฏอยู่ในเทวรูปในศาสนาฮินดู ประเทศอินเดีย มาตั้งแต่ยุคอินเดียโบราณ โดยการเป็นสัญลักษณ์มาจาก อักขระ โอม โดยมีการลดทอนสัญลักษณ์มาเรื่อย ๆ จนคล้ายเลขหนึ่งหรือเลขเก้าไทย ตามคติฮินดู คำว่า "อุณาโลม" มาจากคำว่า "โอม" ซึ่งเกิดจากการผสมคำระหว่าง อุ อะ มะ อันหมายถึงเทพเจ้าทั้งสาม
สัญลักษณ์อุณาโลมที่พบในศาสนาพุทธพบในเศียรพระพุทธรูปลังกา สมัยโปโลนารุวะ พุทธศตวรรษที่ 16 ในประเทศเนปาล โดยพบคู่กับพระเนตรของพระพุทธเจ้าที่เจดีย์พุทธนาถ ในประเทศไทยสันนิษฐานว่า สัญลักษณ์อุณาโลมที่พบเก่าแก่ที่สุด ที่ปรากฏอยู่บนเศียรพระพุทธรูปปางมารวิชัยศิลปะทวารวดี พุทธศตวรรษที่ 14–15 ที่จังหวัดบุรีรัมย์ สัญลักษณ์อุณาโลมมีปรากฏขึ้นในประเทศไทยตั้งแต่สมัยทวารวดีซึ่งอาจได้รับอิทธิพลมาจากอินเดียเหนือ ลังกา ขอม คงทำหน้าที่ตรงไปตรงมาคือเป็นขนระหว่างคิ้วของพระพุทธเจ้า
การนำไปใช้
พบสัญลักษณ์อุณาโลมนบ่อยครั้งในอักขระยันต์ต่าง ๆ ปรากฏอยู่ในตำราพิชัยสงครามหลายครั้งพบเสื้อยันต์ของทหาร ลงอักขระยันต์เอาไว้ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกทรงใช้ตราอุณาโลมเป็นพระราชลัญจกรประจำพระองค์ เริ่มใช้คราวพระราชพิธีบรมราชาภิเษกเมื่อ พ.ศ. 2328

สัญลักษณ์อุณาโลมปรากฏอยู่ที่หน้าหมวกทหาร เพื่อให้เห็นแตกต่างจากรูปไม้กางเขนอันเป็นตราของพระเยซูศาสดาของศาสนาคริสต์ สภากาชาดเมื่อแรกตั้งในเมืองไทยนั้น ได้ทำเครื่องหมายเป็นรูปอุณาโลมสีแดง และเรียกว่า สภาอุณาโลมแดง
ไฟล์:Privy Seal of King Rama I (Buddha Yodfa Chulaloke).svg| พระราชลัญจกรประจำพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช
ไฟล์:Bkksirikitconvcentr0905a.jpg| สัญลักษณ์อุณาโลมหน้าศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ ก่อนปิดปรับปรุงในปี พ.ศ. 2562
ไฟล์:Emblem of the Royal Thai Army.svg| ตรากองทัพบกไทย
ไฟล์:Bangkok National Museum - 2017-04-22 (026).jpg| เศียรพระพุทธรูปขนาดใหญ่ ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ
ความหมาย
อุณาโลม มีความหมายว่า พระโลมา (ขน) ระหว่างพระขนง (คิ้ว) ปรากฏในพระสุตตันตปิฎก เล่มที่ 3 ทีฆนิกาย ปาฏิกวรรค ลักขณสูตร กล่าวว่า พระอุณาโลมเป็นลักษณะมหาบุรุษ 1 ใน 32 ประการ กล่าวคือ บังเกิด ณ ระหว่างพระขนง มีสีขาวอ่อน เปรียบด้วยนุ่น (อุณฺณา ภมุกนฺตเร ชาตา โหติ โอทาตา มุทุตูลสนฺนิภา)
ในสมัยรัตนโกสินทร์สัญลักษณ์อุณาโลมทำหน้าที่เป็นเครื่องรางของขลังเป็นตัวสร้างความเชื่อมั่น เป็นสิ่งอันเป็นมงคลและศรัทธาให้เกิดขึ้น ภายหลังสัญลักษณ์อุณาโลมทำหน้าที่คล้ายจุด คือ นำไปใช้ปิดประโยค อาจเพื่อทำให้ประโยคนั้นหรือข้อความภายในเกิดสิริมงคล เช่น การเจิมบ้าน รถยนต์หรือเจิมหน้าผาก เป็นต้น เพื่อสร้างขวัญกำลังใจให้กับผู้ได้รับการเจิม คติความเชื่อในปัจจุบันของผู้สักยันต์ เวียนซ้ายเชื่อว่าคงกระพันชาตรี เวียนขวาเชื่อว่าเมตตามหานิยม

จำนวนขดหยักหรือหาง มีความหมายแตกต่างกัน อุณาโลมมียอดหยัก 5 ชั้น เรียกว่า อุณาโลมพระเจ้า 5 พระองค์

อ้างอิง
การท่องเที่ยวในประเทศยูเครน
ประเทศยูเครนเคยดึงดูดชาวต่างชาติมากกว่า 20 ล้านคนทุกปี (23 ล้านคนใน ค.ศ. 2012) แต่ตั้งแต่ ค.ศ. 2014 จำนวนนี้ลดลงเหลือประมาณ 10 ล้านคน ผู้มาเยือนส่วนใหญ่มาจากยุโรปตะวันออก แต่ยังมาจากยุโรปตะวันตก ตลอดจนตุรกี และอิสราเอล
ประเทศยูเครนเป็นจุดหมายปลายทางบนทางแยกระหว่างยุโรปกลางและยุโรปตะวันออก ระหว่างเหนือและใต้ มีพรมแดนติดกับรัสเซียและอยู่ไม่ไกลจากตุรกี มีทิวเขา – เทือกเขาคาร์เพเทียนเหมาะสำหรับการเล่นสกี, เดินป่า, ตกปลา และล่าสัตว์ ส่วนแนวชายฝั่งทะเลดำเป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมในช่วงฤดูร้อนสำหรับนักท่องเที่ยว ประเทศยูเครนมีไร่องุ่นที่ผลิตไวน์พื้นเมือง, ซากปรักหักพังของปราสาทโบราณ, อุทยานประวัติศาสตร์, โบสถ์ออร์ทอดอกซ์, คาทอลิก และโปรเตสแตนต์ ตลอดจนสุเหร่าและโบสถ์ยิวอีกสองสามแห่ง ส่วนเคียฟ ซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศมีสิ่งปลูกสร้างที่เป็นเอกลักษณ์จำนวนมาก เช่น อาสนวิหารเซนต์โซเฟีย และถนนกว้าง มีเมืองอื่น ๆ ที่รู้จักกันดีในหมู่นักท่องเที่ยว เช่น เมืองท่าออแดซา และเ
นนกว้าง มีเมืองอื่น ๆ ที่รู้จักกันดีในหมู่นักท่องเที่ยว เช่น เมืองท่าออแดซา และเมืองเก่าอย่างลวิวทางทิศตะวันตก ยูเครนตะวันตกส่วนใหญ่ ซึ่งเคยอยู่ภายในพรมแดนของสาธารณรัฐโปแลนด์ก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมสำหรับชาวโปแลนด์ ส่วนคาบสมุทรไครเมีย ซึ่งเป็น "ทวีป" เล็ก ๆ ของตัวเอง เป็นสถานที่พักผ่อนยอดนิยมสำหรับนักท่องเที่ยวสำหรับการว่ายน้ำ หรือการอาบแดดในทะเลดำ โดยมีสภาพอากาศที่อบอุ่น, ภูเขาที่ขรุขระ, ที่ราบสูง และซากปรักหักพังโบราณ แม้ว่าการค้าการท่องเที่ยวจะได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงจากการยึดครองและการผนวกดินแดนของรัสเซียใน ค.ศ. 2014 เมืองต่าง ๆ ที่นั่น ได้แก่ เซวัสโตปอล และยัลตา – ซึ่งเป็นที่ตั้งของการประชุมสันติภาพเมื่อสิ้นสุดส
่น ได้แก่ เซวัสโตปอล และยัลตา – ซึ่งเป็นที่ตั้งของการประชุมสันติภาพเมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง ผู้มาเยือนยังสามารถใช้บริการล่องเรือในแม่น้ำนีเปอร์จากเคียฟไปยังชายฝั่งทะเลดำ ส่วนอาหารยูเครนมีประวัติศาสตร์อันยาวนานและมีอาหารต้นตำรับที่หลากหลาย
อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวของประเทศโดยทั่วไปถือว่าด้อยพัฒนา แต่ก็ให้การสนับสนุนที่สำคัญสำหรับเศรษฐกิจของยูเครน ประเทศยูเครนมีข้อได้เปรียบบางประการ ซึ่งรวมถึงค่าใช้จ่ายที่ต่ำกว่าจุดหมายปลายทางในทวีปยุโรปอื่น ๆ มาก เช่นเดียวกับการเข้าใช้โดยไม่ต้องขอวีซ่าสำหรับคนส่วนใหญ่จากทวีปยุโรป, อดีตสหภาพโซเวียต และทวีปอเมริกาเหนือ ทั้งนี้ ตั้งแต่ ค.ศ. 2005 พลเมืองของสหภาพยุโรปและสมาคมการค้าเสรียุโรป, สหรัฐ, แคนาดา, ญี่ปุ่น และเกาหลีใต้ ไม่ต้องขอวีซ่าสำหรับการเยือนประเทศยูเครนเพื่อการท่องเที่ยวอีกต่อไป นอกจากนี้ พลเมืองของรัสเซียและเครือรัฐเอกราชอื่น ๆ ไม่จำเป็นต้องขอวีซ่า (ยกเว้นประเทศเติร์กเมนิสถาน)
{|class="wikitable sortable" style="font-size: 100%;float:right" width= align=
|+ 10 อันดับประเทศซึ่งผู้พักอาศัยได้เดินทางไปประเทศยูเครนมากที่สุด (ค.ศ. 2016) 
|- style="background:lightgrey;"
! ประเทศ||จำนวน
|-
|มอลโดวา||4.3 ล้านคน
|-
|เบลารุส||1.8 ล้านคน
|-
|รัสเซีย||1.5 ล้านคน
|-
|ฮังการี||1.3 ล้านคน
|-
|โปแลนด์||1.2 ล้านคน
|-
|โรมาเนีย||0.8 ล้านคน
|-
|สโลวาเกีย||0.4 ล้านคน
|-
|อิสราเอล||0.2 ล้านคน
|-
|ตุรกี||0.2 ล้านคน
|-
|เยอรมนี||0.2 ล้านคน
|-
|}

ดูเพิ่ม

* รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศยูเครน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* Tourism in Ukraine: list of interesting places
* Travel website about Ukraine
วัดอู่ตะเภา (จังหวัดสุพรรณบุรี)
วัดอู่ตะเภา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวนา อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี

วัดอู่ตะเภามีอุโบสถเก่าแก่เป็นลักษณะรูปเรือสำเภาสมัยโบราณ เชื่อกันว่าเป็นอุโบสถที่สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย อยู่ใกล้กับอู่จอดเรือของพ่อค้าสมัยนั้น จึงมีชื่อว่า "วัดอู่ตะเภา" เล่ากันว่าพวกชาวเรือพ่อค้าแม่ขาย ได้ชักชวนกันสร้างวัดขึ้นนิมนต์พระสงฆ์มาจำพรรษา ได้ช่วยกันก่อสร้างเสนาสนะ กุฏิให้เพียงพอกับพระสงฆ์ สร้างศาลาการเปรียญ และอื่น ๆ ต่อมากลายเป็นวัดร้างจากการถูกพม่าทำลาย ทำให้เอกสารประวัติวัดที่จัดส่งให้กรมการศาสนา ให้ข้อมูลว่า วัดนี้ตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2481
อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ฐานแอ่นโค้งแบบท้องเรือสำเภา ไม่มีหน้าต่าง ภายหลังพระสงฆ์เข้ามาอยู่อาศัยและได้ต่อเติมส่วนหลังคาและส่วนมุขด้านหน้าเพิ่มเติม มีประตูเข้าช่องเดียวหน้าต่าง 6 ช่อง อุโบสถได้มีการขุดแต่งและบูรณะเสร็จเรียบร้อยแล้วเมื่อ พ.ศ. 2553 วัดมีพระพุทธรูปคือ หลวงพ่อศักดิ์สิทธิ์ เป็นที่เคารพสักการะเป็นที่พึ่งทางใจในยามเกิดทุกข์ยากเกิดอาเพศเหตุร้าย จะกล่าวคำสั้น ๆ ว่า หลวงพ่อวัดอู่ตะเภาช่วยลูกด้วย เหตุร้ายจะกลับกลายเป็นดีได้

อ้างอิง
วัดตรังคภูมิพุทธาวาส
วัดตรังคภูมิพุทธาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกันตัง อำเภอกันตัง จังหวัดตรัง มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 21 ไร่ 89.40 ตารางวา ที่มีธรณีสงฆ์ของวัดมี 3 แปลง สภาพของวัดตั้งอยู่บนที่ราบสูง แต่ไม่มีคูน้ำล้อมรอบ
วัดตรังคภูมิพุทธาวาส เดิมชื่อ วัดกันตัง สร้างวัดคู่กับเมืองกันตัง เมื่อ พ.ศ. 2436 โดยพระยารัษฎานุประดิษฐ์มหิศรภักดี (คอซิมบี้ ณ ระนอง) เจ้าเมืองตรัง ได้ย้ายเมืองจากควนธานีไปอยู่ที่กันตัง จึงได้จัดสร้างวัดนี้ขึ้นด้วย ต่อมา พ.ศ. 2442 วัดได้ย้ายมาตั้งอยู่ ณ ที่ปัจจุบัน ครั้นถึง พ.ศ. 2455 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ได้เสด็จตรวจการคณะสงฆ์และได้ประทับที่วัดกันตัง ทรงเห็นว่าวัดกันตังเป็นวัดที่มีภูมิประเทศเหมาะสมดีมาก จึงได้พระราชทานนามวัดให้ใหม่ว่า "วัดตรังคภูมิพุทธาวาส" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2457 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 11 วา 2 ศอก ยาว 15 วา 2 ศอก ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2465
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 11 เมตร ยาว 18 เมตร สร้าง พ.ศ. 2476 ศาลาการเปรียญ 2 หลัง โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 14 หลัง โครงสร้างเป็นอาคารไม้และคอนกรีตเสริมเหล็ก ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ หน้าตักกว้าง 43 นิ้ว ปางมารวิชัย พระยารัษฎานุประดิษฐ์ได้นำมาจากเมืองปีนัง ประเทศมาเลเซีย โดยทางเรือ พร้อมด้วยพระอัครสวกสร้างด้วยหินอ่อน และรูปช้าง สิงห์ อย่างละ 1 คู่ เป็นหินอ่อนเช่นกัน ได้มาจากพม่า พระพุทธรูปเชียงแสน 1 องค์ หน้าตักกว้าง 18 นิ้ว พระยาสุรินทร์ราชสยามธิราชภักดีศิริพาหะ สมุหเทศาภิบาลมณฑลภูเก็ต อัญเชิญมาจากกรุงเทพมหานคร ถวายไว้เมื่อ พ.ศ. 2456
เมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2458 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้เสด็จฯ มาพระราชทานพระแสงราชศาสตราประจำเมือง ถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยาเสือป่ามณฑลภูเก็ต และรับลูกเสือเข้าประจำกอง ณ พลับพลาพิธี วัดตรังคภูมิพุทธาวาส

อ้างอิง
วัดอินทขีลสะดือเมือง
วัดอินทขีลสะดือเมือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ มีเนื้อที่ประมาณ 3 ไร่เศษ
ประวัติ
วัดอินทขีลสะดือเมือง หรือ วัดสะดือเมือง หรือสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าชื่อ วัดอินทขิน เดิมเป็นวัดร้างเพิ่งตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2550 แต่เดิมเป็นวัดที่สร้างขึ้นในสมัยพญามังรายเพื่อเป็นที่ประดิษฐานของเสาหลักเมืองหรือเสาอินทขีล พญามังรายได้สร้างเมืองเชียงใหม่ที่นี่เมื่อ พ.ศ. 1835 โดยก่อนหน้านั้นพญามังรายได้มาสำรวจพื้นที่บริเวณเมืองนพบุรีร้าง ได้พบซากเสาอินทขิลและรูปกุมภัณฑ์ ณ ที่กลางเมืองนั้น จึงมีบัญชาให้เสนาชื่อ สรีกรชัย แต่งเครื่องบรรณาการไปหาพญาลัวะบนดอยสุเทพ พญาลัวะจึงแนะนำว่า หากเจ้าพญามังรายจะสร้างเมืองขึ้นใหม่ ให้อยู่เย็นเป็นสุขก็ให้บูชากุมภัณฑ์และเสาอินทขิล จนเมื่อพระองค์ได้สร้างเมืองนพบุรีศรีนครพิงค์เชี
ุขก็ให้บูชากุมภัณฑ์และเสาอินทขิล จนเมื่อพระองค์ได้สร้างเมืองนพบุรีศรีนครพิงค์เชียงใหม่แล้ว จึงโปรดให้ยกรูปกุมภัณฑ์และเสาอินทขิล ที่ประดิษฐานในบริเวณสะดือเมืองขึ้นมาเพื่อให้คนสักการะกราบไหว้ตามคำแนะนำของพญาลัวะ
ต่อมาได้สร้างวัดอินทขีล แต่เนื่องจากอยู่บริเวณสะดือเมือง ชาวบ้านจึงเรียกว่า "วัดสะดือเมือง" จนได้กลายเป็นวัดร้างในสมัยที่พม่าเข้าปกครอง เมื่อพระเจ้ากาวิละได้ขับไล่พม่าได้แล้ว จึงได้ฟื้นฟูเมืองเชียงใหม่ ได้ย้ายเสาอินทขิลจากวัดอินทขีลมาประดิษฐานอยู่ ณ วัดเจดีย์หลวงวรวิหาร พร้อมกับบูรณะฟื้นฟูวัดอินทขีล โดยได้สร้างวิหารคล่อมฐานเดิม อัญเชิญพระอุ่นเมือง (หลวงพ่อขาว) มาประดิษฐานเป็นพระประธานในวิหาร
จากเอกสารสำรวจวัดในสมัยครูบาปัญญา เจ้าอาวาสวัดหัวข่วง พ.ศ. 2425 ยังปรากฏชื่อวัดอินทขีลอยู่ สันนิษฐานว่าวัดอินทขิลได้กลายเป็นวัดร้างในสมัยพระเจ้าอินทวิชยานนท์ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่องค์ที่ 7 (พ.ศ. 2416–2439) ปัจจุบันได้รับการยกเป็นวัดที่มีพระสงฆ์จำพรรษาแล้ว

โบราณสถาน
ปรากฏหลักฐานเจดีย์ประธานทรงระฆัง วิหารหลวงพ่อขาว และเจดีย์รายทรงมณฑป 8 เหลี่ยม (ในกำแพงรั้วหอศิลปวัฒนธรรมเมืองเชียงใหม่)
เจดีย์ประธานทรงระฆังเป็นเจดีย์ศิลปะพื้นเมืองล้านนา น่าจะเป็นเจดีย์ในยุคต้น ๆ ของเชียงใหม่ ราวพุทธศตวรรษที่ 20 อย่างไรก็ตาม เจดีย์องค์นี้ยังสร้างพอกทับเจดีย์อีกองค์หนึ่ง เป็นเจดีย์ทรงปราสาท ซึ่งยังเห็นซุ้มจระนำประดิษฐานพระพุทธรูปในอิริยาบถยืน ทิศตะวันออกใกล้กันเป็นวิหารหลวงพ่อขาว

เจดีย์รายทรงปราสาทแปดเหลี่ยม มีอายุอยู่ในระยะพุทธศตวรรษที่ 20 น่าจะได้รับอิทธิพลจากเจดีย์กู่กุดในศิลปะหริภุญชัยและยังส่งอิทธิพลต่อกลุ่มเจดีย์แบบเจดีย์ป่อง คือ เจดีย์วัดตะโปทาราม เจดีย์เก่าวัดพวกหงษ์ และเจดีย์ป่องวัดเชียงโฉม
วิหารของพระเจ้าอุ่นเมือง คงสร้างขึ้นคร่อมฐานเดิมพร้อม ๆ กับการสร้างเจดีย์องค์นอกที่ห่อหุ้มองค์ในประมาณ พ.ศ. 2380 สมัยของพระเจ้ากาวิละ ลักษณะเป็นวิหารโถง ผังเดิมเป็นแบบสี่เหลี่ยมผืนผ้า โดยมีหลวงพ่อขาวประดิษฐานเป็นพระประธานหันหน้าไปทางทิศตะวันออก

อ้างอิง
วัดแจ้ง (จังหวัดพัทลุง)
วัดแจ้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลชัยบุรี อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง

ตามทำเนียบวัดในจังหวัดพัทลุง ของพระครูอริยสังวร (เอียด) อดีตเจ้าคณะจังหวัดพัทลุง ระบุว่าวัดแจ้งสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2381 ตรงกับสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ต่อมา พ.ศ. 2415 พระครูกาแก้วเป็นเจ้าอาวาส หลังจากนั้นก็มีพระครูการาม (กิ้มงั่ว) เป็นเจ้าอาวาส ในสมัยนั้นวัดแจ้งเป็นวัดที่เจริญมากเพราะยังเป็นสำนักการศึกษา แต่ภายหลังประชาชนจำนวนมากได้อพยพไปอาศัยในตัวเมือง ทำให้วัดมีสภาพเป็นวัดร้าง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2412 ปัจจุบันเป็นวัดที่มีพระสงฆ์ เจ้าอาวาสปัจจุบัน ชื่อ พระครูสิทธิการโสภณ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถเป็นอาคารไม้ทรงโถงไม่มีฝาผนัง ฐานก่อด้วยอิฐถือปูน เจดีย์ตั้งอยู่หน้าอุโบสถเป็นเจดีย์ก่อด้วยอิฐถือปูน ฐานรูปสี่เหลี่ยมองค์ระฆัง ทรงลังกา สูงประมาณ 10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2414 โดยพระครูกาแก้ว พระภิกษุสงฆ์ และพระยาวรวุฒิไวยจางวาง (น้อย จันทรโรจวงศ์) ผู้ว่าราชการเมืองพัทลุง ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2484 เจดีย์ถูกพายุฝนพัดหักทำลายลง ภายในเจดีย์ชาวบ้านได้พบเงินนโม พระพุทธรูปถ้วยชามเบญจรงค์ ถ้วยนรสิงห์จำนวนมากมาย และเมื่อขุดหลุมลูกนิมิตตรงกลางอุโบสถและฐานเจดีย์ ได้พบศิลปะโบราณวัตถุจำนวนมาก เช่น พระธาตุ สำเภาเงินสำเภาทอง ถ้วยชามลายคราม เงินอีแปะพัทลุง กุณโฑ เต้าปูน พานขันทองแดง เงินพดด้วง และจารึกบนแผ่นอิฐหินแดง
วัดบางซ้ายใน
วัดบางซ้ายใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเต่าเล่า อำเภอบางซ้าย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 13 ไร่ 1 งาน

วัดบางซ้ายในตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2362 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2516 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 42 เมตร ยาว 60 เมตร ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2520
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังขนาดใหญ่ เป็นภาพเกี่ยวกับพุทธประวัติของพระพุทธเจ้า บานประตูด้านนอกเป็นลายรดน้ำ อุโบสถหลังเก่า ซึ่งบานประตู หน้าต่าง และหน้าบันเป็นไม้สักแกะสลัก ภายในประดิษฐานพระประธานลักษณะแบบพระพุทธชินราช ศาลาการเปรียญ กว้าง 14 เมตร ยาว 30 เมตร สร้าง พ.ศ. 2492 ปัจจุบันยกระดับอาคารเป็นอาคาร 2 ชั้น ชั้นล่างเป็นคอนกรีต ชั้นบนเป็นไม้สัก กุฏิสงฆ์ จำนวน 19 หลัง เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ สร้าง พ.ศ. 2518 เป็นอาคารคอนกรีต ศาลาธรรมสังเวช และวิหารหลวงปู่ยวง

อ้างอิง
วัดช้างใหญ่
วัดช้างใหญ่ อาจหมายถึง

* วัดช้างใหญ่ อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา 
* วัดช้างใหญ่ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดช้างใหญ่ (อำเภอพระนครศรีอยุธยา)
วัดช้างใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งในตำบลวัดตูม อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดช้างใหญ่สร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาประมาณ พ.ศ. 2250 ผู้สร้างวัดสันนิษฐานว่าเป็นชาวมอญที่มาพึ่งพระบรมโพธิสมภารในสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ พื้นที่บริเวณนี้เคยเป็นที่ต้องของเพนียดคล้องช้าง เป็นที่ต่อช้างฝึกช้างป่าและเป็นที่อยู่ของช้างป่าจำนวนมาก คาดว่าชาวมอญที่ร่วมกันสร้างวัดช้างใหญ่แห่งนี้คือชาวมอญที่ทำหน้าที่ดูแลช้างสำคัญ และช้างที่ชาวมอญดูแลนั้นมีช้างศึกของสมเด็จพระนเรศวรรวมอยู่ด้วย
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐก่อถือปูน ขนาดกว้าง 9.00 เมตร ยาว 15.00 เมตร มีเสาและเครื่องบนเป็นไม้ มุงกระเบื้องดินเผา มีพาไลยื่นออกมาทางด้านหน้าอาคารตามแบบอย่างสถาปัตยกรรมสมัยอยุธยาตอนปลายถึงรัตนโกสินทร์ตอนต้น ผนังภายนอกด้านหน้าปรากฏร่องรอยจิตรกรรมฝาผนัง ประดับข้างช่องประตูภายในอุโบสถปรากฏจิตรกรรมเป็นภาพพระพุทธเจ้าผจญมาร และเทพชุมนุม เจดีย์รายตั้งอยู่ทางทิศเหนือของอุโบสถ เป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูน ลักษณะทางรูปแบบสถาปัตยกรรมเป็นเจดีย์ทรงเครื่อง ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมย่อมุม กำหนดอายุได้ราวสมัยอยุธยา ตอนปลายถึงรัตนโกสินทร์ตอนต้น ภายในวัดยังมีอนุสรณ์เจ้าพระยาปราบหงสาวดี

อ้างอิง
วัดหนองกร่าง (จังหวัดนครปฐม)
วัดหนองกร่าง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทุ่งลูกนก อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม

วัดหนองกร่างสร้างขึ้นโดยสมเด็จพระญาณวชิโรดม (วิริยังค์ สิรินฺธโร) เจ้าอาวาสวัดธรรมมงคล เพื่อเป็นวิทยาลัยสงฆ์กำแพงแสน โดยเริ่มสร้างกุฏิ ศาลา อาคารเรียน วิหารและอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2511 ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2513 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2514 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรและสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงเสด็จพระราชดำเนินทรงยกช่อฟ้าและวางศิลาฤกษ์วิทยาลัยสงฆ์วัดหน่องกร่าง เมื่อ พ.ศ. 2514
อาคารและเสนาสนะภายในวัดได้แก่ กุฏิ 80 หลัง ศาลาการเปรียญ มีอาคารเรียน 3 หลัง อุโบสถ 2 ชั้น มีพระภิกษุสงฆ์ สามเณรศึกษาอยู่ประมาณ 200 รูป ปูชนียวัตถุได้แก่ รูปหล่อพระโสณะและพระอุตตระ หลวงพ่อทันใจหน้าอุโบสถ รวมถึงรูปหล่อสมเด็จพระญาณวชิโรดม (วิริยังค์ สิรินฺธโร)

อ้างอิง
วันแห่งความเป็นกลาง
วันแห่งความเป็นกลางของเติร์กเมนิสถาน ( ) เป็นวันหยุดราชการที่มีความสำคัญมากเป็นอันดับ 2 ของประเทศเติร์กเมนิสถาน โดยจะฉลองในวันที่ 12 ธันวาคมทุกปี ซึ่งตรงกับวันนักเรียน (ตั้งแต่ ค.ศ. 2003)

อ้างอิง
วัดทรงเสวย
วัดทรงเสวย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองน้อย อำเภอวัดสิงห์ จังหวัดชัยนาท มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 21 ไร่ 2 งาน 50 ตารางวา
วัดทรงเสวยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 เดิมมีนามว่า วัดบ้านหนองแค ตามชื่อบ้าน ต่อมาประมาณ พ.ศ. 2451 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินตรวจสอบลำน้ำเก่าโดยทางรถไฟถึงจังหวัดนครสวรรค์ แล้วเสด็จประทับเรือครุฑเหินเห็จ เพื่อตรวจลำแม่น้ำมะขามเฒ่า (แม่น้ำท่าจีน) และทรงเสวยพระกระยาหารที่บริเวณวัดทรงเสวย ซึ่งชาวบ้านได้ร่วมใจจัดเตรียมพระกระยาหารเพื่อนำไปถวาย พระองค์จึงโปรดให้เรียกวัดแห่งนี้ว่า "วัดเสวย" แต่ชาวบ้านได้เติมคำว่า "ทรง" เข้าไปด้วย ต่อมาวัดได้รับการบูรณะเพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอุรุพงษ์รัชสมโภช หลังสิ้นพระชนม์ด้วยวัย 17 พรรษา พระองค์ได้ ถวายของที่ระลึกแด่พระอธิการคล้อย ซึ่งเป็นของที่ระลึกงานพระศพ ได้
รรษา พระองค์ได้ ถวายของที่ระลึกแด่พระอธิการคล้อย ซึ่งเป็นของที่ระลึกงานพระศพ ได้แก่ บาตร ฝาบาตรมีตราสีทองรูปวงรี มีข้อความว่า ร.ศ. 128 งานพระศพพระเจ้าอุรุพงศ์รัชสมโภช ปิ่นโตขนาดใหญ่ที่ฝาปิ่นโตมีข้อความ เช่นเดียวกับฝาบาตร พระขรรค์ ตาลปัตรใบลาน ตะเกียงลาน เรือสำปั้น ป้านน้ำชา 1 ชุด ของเหล่านี้ในปัจจุบันได้เก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์วัดทรงเสวย
วัดทรงเสวยได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2470 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 72 เมตร ยาว 90 เมตรทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม พ.ศ. 2490 มีโรงเรียนประถมศึกษาของทางราชการตั้งอยู่ที่วัดนี้ด้วย

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 มีกำแพงแก้วล้อมรอบ ศาลาการเปรียญกว้าง 18 เมตร ยาว 33 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2486 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์กว้าง 9 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2498 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ หอระฆัง และฌาปนสถาน สำหรับปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถ พระพุทธรูปปางมารวิชัยทรงจีวรลายดอกพิกุลขนาดพระเพลากว้าง 1 ศอก รอยพระพุทธบาทจำลองอยู่ในมณฑป และรูปหล่อของหลวงพ่อย้อย และหลวงปู่คล้อย

อ้างอิง
วัดปฐมเทศนาอรัญวาสี
วัดปฐมเทศนาอรัญวาสี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขาท่าพระ อำเภอเมืองชัยนาท จังหวัดชัยนาท

วัดปฐมเทศนาอรัญวาสี หรือ วัดเขาพลอง สร้างวัดขึ้นภายใต้การนำของโดยหลวงพ่อขึ้น ส่วนฝ่ายฆราวาส คือ ร้อยโทชื้น ธรรมชัย และนายทองดี เตชะสุวรรณ ได้ร่วมกันประสานกรมการศาสนา จนได้รับอนุญาตให้สร้างวัดขึ้นที่บ้านเขาพลองในวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2516 ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2519 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519 มีชื่อเป็นทางการว่า "วัดปฐมเทศนาอรัญวาสี" แต่ชาวบ้านเรียกติดปากว่า "วัดเขาพลอง" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2558
วัดตั้งอยู่บริเวณไหล่เขาเป็นที่ตั้งของสำนักปฏิบัติธรรมและเป็นที่ประดิษฐาน พระพุทธอริยธัมโม พระพุทธรูปปางมารวิชัยขนาดใหญ่ศิลปะสุโขทัย สูง 8 วา 3 ศอก 1 นิ้ว รวมฐานสูง 9 วา 3 ศอก 6 นิ้ว หน้าตักกว้าง 6 วา 1 ศอก ประดิษฐานผินพระพักตร์ไปทางถนน ภายในอุโบสถบนยอดเขามีรูปปั้นเกจิอาจารย์ชื่อดัง 3 รูป คือ หลวงพ่อขึ้น หลวงพ่อกบ และหลวงพ่อโอภาสี

อ้างอิง
วัดท่าลาดเหนือ
วัดท่าลาดเหนือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าถ่าน อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา

วัดท่าลาดเหนือสร้างโดยพระยาเขมรที่อพยพมาจากพระตะบองได้เป็นผู้สร้างไว้ ตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2395 เมื่อสร้างวัดเสร็จได้ประมาณปีเศษมีพระธุดงค์ผ่านมาด้วยกัน 3 รูป ชาวบ้านเห็นวัตรปฏิบัติแล้วก็เกิดความเลื่อมใสศรัทธา จึงได้นิมนต์ให้อยู่จำพรรษาที่วัดท่าลาด ต่อมาอีกระยะหนึ่งพระอีก 2 รูป จึงได้ออกธุดงค์ต่อ พระที่อยู่จำพรรษาและเป็นเจ้าอาวาสของวัดนี้ก็คือหลวงปู่จีน อย่างไรก็ตามข้อมูลสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่า วัดตั้งเมื่อ พ.ศ. 2312 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521
โบราณวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ เสมาหินทรายแดง จำนวน 8 ใบ เจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองที่ยังมีสภาพสมบูรณ์ เป็นเจดีย์ศิลปะอยุธยาตอนปลายถึงรัตนโกสินทร์ บริเวณหลังหอกลองพบเศษภาชนะดินเผาหลายประเภทกระจายอยู่ มีทั้งที่เป็นเนื้อดินธรรมดา และที่เป็นเครื่องสังคโลก เศษถ้วยจีนสมัยราชวงศ์หมิงตอนปลาย ห่างออกไปทางทิศใต้ประมาณ 200 เมตร ฝั่งตรงข้ามกับวัดท่าลาดเหนือ มีเนินดินที่มีเจดีย์อยู่บนเนิน สันนิษฐานว่าบริเวณนี้น่าจะเป็นแหล่งชุมชนที่มีมาตั้งแต่สมัยอยุธยาถึงรัตนโกสินทร์
วัดมีพระปิดตาที่สร้างโดยหลวงปู่จีน ถือเป็น ต้นกำเนิดพระปิดตาของเมืองแปดริ้ว และยังเป็นหนึ่งในเบญจภาคีพระปิดตาเนื้อผงคลุกรักของเมืองไทย ท่านสร้างพระปิดตาขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2430 ด้านพุทธคุณของพระปิดตาของท่านครบเครื่อง ทั้งเมตตามหานิยม โชคลาภ และแคล้วคลาด

อ้างอิง
วัดเชิงแสใต้
วัดเชิงแสใต้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชิงแส อำเภอกระแสสินธุ์ จังหวัดสงขลา

วัดเชิงแสใต้เป็นวัดโบราณ ที่ปรากฏหลักฐานในแผนที่เมืองนครศรีธรรมราช จ.ศ. 977 (พ.ศ. 2158) หรือ แผนที่กัลปนาในคาบสมุทรสทิงพระซึ่งระบุชื่อ วัดเชิงแสหัวนอน สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2315
อุโบสถหลังปัจจุบันสร้างขึ้นในสมัยพระครูเมฆ ติสฺสโร (ก่อน พ.ศ. 2491) โดยมอบหมายให้นายหลง บ้านโตนดด้วน เป็นแม่งานก่อสร้าง ตำแหน่งที่ตั้งอุโบสถตั้งอยู่ทางทิศเหนือของอุโบสถเก่า แต่เนื่องจากพื้นที่ซึ่งจะสร้างอุโบสถใหม่นั้นเป็นบริเวณริมชายคลอง จำเป็นต้องถมดินให้สูงขึ้น จึงได้ดำเนินการขุดสระขึ้นที่ด้านตะวันออกของอุโบสถเดิม เพื่อนำดินมาถมที่ซึ่งจะก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่ ไม้สำหรับการสร้างอุโบสถ ได้ขออนุญาตทางการตัดไม้ที่พัทลุง โดยนำมาใช้เฉพาะเครื่องบนกับประตูหน้าต่าง ส่วนเรื่องแรงงานขุนอารักษ์เชิงแสกำนันตำบลเชิงแส ได้อาสารวบรวมกำลังคนช่วยลงแรงในการก่อสร้าง แต่การก่อสร้างยังไม่ทันแล้วเสร็จพระครูเมฆ ติสฺสโร ถึงแก่มรณภาพใน พ.ศ. 2491 ด้วยไข้มาลาเรีย จากการ
ไม่ทันแล้วเสร็จพระครูเมฆ ติสฺสโร ถึงแก่มรณภาพใน พ.ศ. 2491 ด้วยไข้มาลาเรีย จากการเดินทางไปตัดไม้เพิ่มเติม
อุโบสถหลังปัจจุบัน เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน หันหน้าไปทางทิศตะวันตก มีประตูทางเข้าทิศตะวันตกด้านเดียว อีกด้านหนึ่งเป็นหน้าต่าง ผนังด้านทิศเหนือและทิศใต้ มีช่องหน้าต่างด้านละ 3 ช่อง ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปบนฐานชุกชี เครื่องบนของอุโบสถเป็นเครื่องไม้ หลังคามุงกระเบื้องดินเผาปลายแหลม ประดับช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ปูนปั้น หน้าบันด้านทิศตะวันตก เป็นปูนปั้นภาพพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณ พระอินทร์ทรงพระขรรค์ในพระหัตถ์ซ้าย และทรงจักรในพระหัตถ์ขวา ประทับนั่งบนแท่น เหนือช้างเอราวัณทรงเครื่องยืนแท่น ด้านข้างเป็นชุดลายกระหนกเปลว มีกินรีและเทพบุตรร่ายรำอยู่ทางด้านซ้าย และมีกินนรและเทพธิดาร่ายรำอยู่ทางด้านขวา หน้าบันด้านทิศตะวันออก เป็นปูนปั้นภาพพระนารายณ์ทรงครุฑย
ธิดาร่ายรำอยู่ทางด้านขวา หน้าบันด้านทิศตะวันออก เป็นปูนปั้นภาพพระนารายณ์ทรงครุฑยุดนาค ภายใต้ฉัตรสามชั้น พระนารายณ์ทรงคทาในพระหัตถ์ซ้ายหน้า ทรงสังข์ในพระหัตถ์ซ้ายหลัง ทรงลูกศรในพระหัตถ์ขวาหน้า และทรงจักรในพระหัตถ์ขวาหลัง ประทับอยู่บนต้นแขนพญาครุฑ ซึ่งกำลังกางปีก มือของพญาครุฑทั้งสองมือกำหางนาค เท้าทั้งสองจับคอนาค บริเวณด้านซ้ายปรากฏรูปสตรี (คนธรรพ์) นั่งประนมมือบนดอกบัว บริเวณด้านขวาปรากฏรูปบุรุษ (คนธรรพ์) นั่งประนมมือ
วัดอินทอารี
วัดอินทอารี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลาดบัวหลวง อำเภอลาดบัวหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระครูวิบูลธรรมนิวิฐ

วัดอินทอารี เดิมเรียกว่า วัดเมฆขลา (บ้างสะกดว่า วัดเมขลา) ชาวนิยมเรียก วัดเมฆ สร้างขึ้นเป็นวัดตั้งแต่วันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2466 โดยมีนายอินทร์ อารีราษฎร์ เป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด จึงใช้ชื่อวัดว่า "วัดอินทอารี" ตามนามและสกุลของผู้สร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2485
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2487 มีการบูรณะใหม่ ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ

วัดมีชื่อเสียงด้านเครื่องรางของขลัง เช่น เหรียญหลวงพ่อสุ่น วัดอินทอารี (วัดเมฆ) และพญาเล็บครุฑ พระอาจารย์พิพัฒน์ ยติณธไร เจ้าอาวาสวัดอินทอารี (วัดเมฆขลา) เชื่อว่าสามารถป้องกันคุณไสย์ แก้อาถรรพ์มนต์ดำ มีอำนาจวาสนา รับราชการดี คนส่วนใหญ่เรียกว่า กระจับเงินกระจับทอง

อ้างอิง
วัดอุณาโลม
วัดอุณาโลม ( ) เป็นวัดที่กรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา อยู่ใกล้กับพระบรมราชวังจตุมุขสิริมงคล เป็นศูนย์กลางคณะสงฆ์มหานิกายของกัมพูชาเนื่องจากเป็นวัดที่ประทับสมเด็จพระสังฆราชมหานิกาย

แต่เดิมวัดอุณาโลมน่าจะเคยเป็นศาสนสถานโบราณ เนื่องจากภายในมีพระมหาเจดีย์อุณาโลมซึ่งสร้างครอบปราสาทหินสมัยพระนคร ปรากฏหลักฐานว่าสร้างในสมัยพระบรมราชา (เจ้าพระยาญาติ) เหตุที่เรียกว่า "วัดอุณาโลม" เพราะเรียกตามชื่อเจดีย์ใหญ่กลางเจดีย์ทั้งห้า ที่อยู่ทางตะวันตกของวัด ความเก่าแก่ของวัดอุณาโลมมีความเก่าแก่กว่ากรุงพนมเปญเสียอีก
มีการบูรณปฏิสังขรณ์ในสมัยสมเด็จพระสังฆราช (เที่ยง) เมื่อครั้งที่สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ เสด็จไปกรุงพนมเปญ ได้ทรงกล่าวถึงวัดอุณาโลมว่า ต่อมาได้รื้อพระอุโบสถหลังเก่าแล้วสร้างขึ้นใหม่ เริ่มสร้างหลังใหม่ทดแทนเมื่อ พ.ศ. 2500 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2503 แล้วได้มีการทำบุญฉลองเป็นเวลา 4 วัน 3 คืน เมื่อวันที่ 1–4 มิถุนายน พ.ศ. 2506 พระอุโบสถใหม่สูง 3 ชั้น

ในสมัยเขมรแดง วัดอุณาโลมได้รับความเสียหายหนักจากการทำลายล้าง แต่หลังจากนั้นวัดอุณาโลมก็ได้รับการฟื้นฟูบูรณะอย่างรวดเร็ว และกลายเป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของกรุงพนมเปญในปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดศาลาแดง (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดศาลาแดง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางปะหัน อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ 27 ไร่ 1 งาน 46 ตารางวา
วัดศาลาแดง เดิมชื่อ วัดหางเสือ สร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2305 โดยคหบดีชาวจีนที่เป็นพ่อค้าล่องซุงคนหนึ่ง ชื่อ ก๋งชวดทอง แหวนทอง โดยสร้างห่างจากแม่น้ำออกไปใกล้กับคลองชลประทานปัจจุบัน ซึ่งเดิมเป็นทุ่งนา จนเมื่อเกิดเหตุการณ์เสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 วัดหางเสือได้กลายเป็นวัดร้างอยู่ระยะหนึ่ง ภายหลังได้รับการบูรณะ โดยสร้างอาคารเสนาสนะต่าง ๆ เลื่อนมาทางตะวันตกติดกับแม่น้ำลพบุรี ต่อมาในสมัยพระอธิการเฉื่อยเป็นเจ้าอาวาส สมเด็จพระวันรัต (เฮง เขมจารี) วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร ได้เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดหลังคาแดง" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในครั้งหลังเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2495
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ หลวงพ่อทอง เป็นพระพุทธรูปพระประธานในอุโบสถ ภายในวัดยังมีต้นไม้ใหญ่เก่าแก่ อายุนับร้อยปีไว้จำนวนมาก เช่น ต้นตะเคียน ต้นยาง เป็นต้น

วัดศาลาแดงมีพระเกจิอาจรย์ คือ "หลวงพ่อรวย" หรือพระอธิการสำรวย อธิปุญโญอดีตเจ้าอาวาส ท่านได้สร้างพระเครื่อง สร้างเหรียญ มีสองรุ่น คือ เหรียญโลหะรูปเสมา พ.ศ. 2534 และเนื้อผง พ.ศ. 2536

อ้างอิง
วัดเทวสังฆาราม
วัดเทวสังฆาราม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านเหนือ อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี
ประวัติ
วัดเทวสังฆาราม หรือชาวบ้านเรียกว่า วัดเหนือ ผู้สร้างวัดชื่อท่านสมภารเสี่ยง ไม่ทราบว่าสร้างสมัยใด เมื่อครั้งพม่าตีกรุงศรีอยุธยาใน พ.ศ. 2310 ได้ทำลายบ้านเมืองเสียหายหมดสิ้นแล้วกวาดต้อนครอบครัวและเก็บทรัพย์สมบัติของคนไทยกลับไปพม่า ท่านสมภารเสี่ยงเป็นชาวไทยที่มา ตั้งบ้านเรือนอยู่ ณ กาญจนบุรีเก่า ได้ถูกข้าศึกพม่ากวาดต้อนเอาไปด้วยพร้อมกับมารดา ในขณะที่ท่านถูกกวาดต้อนไปยังเป็นสามเณรอยู่ ต่อมาท่านได้อุปสมบทในประเทศพม่า ท่านปรารถนาจะกลับมายังบ้านเกิด มารดาของท่านจึงได้บอกสถานที่ที่ฝังทรัพย์ไว้ในเมืองที่ตั้งบ้านเรือนมาแต่เดิม เมื่อกลับมายังไทยพร้อมกับคนไทย 5–6 คน แต่บ้านเมืองเปลี่ยนแปลงไปมาก และได้ย้ายเมืองกาญจนบุรีมาตั้งใหม่ที่ตำบลปากแพรก ท่าน
่บ้านเมืองเปลี่ยนแปลงไปมาก และได้ย้ายเมืองกาญจนบุรีมาตั้งใหม่ที่ตำบลปากแพรก ท่านสมภารเสี่ยงผู้ดำริจะสร้างวัดจึงคิดว่าถ้าจะสร้างวัด ณ เมืองกาญจนบุรีเก่า ซึ่งกำลังจะเลิกร้างไป ท้ายสุดท่านตัดสินใจสร้างใกล้กับเมืองกาญจนบุรีใหม่ เริ่มแรกตั้งเป็นสำนักสงฆ์ จากนั้นสร้างอุโบสถ
จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2368 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2480 วัดเทวสังฆารามได้รับการยกฐานะเป็น พระอารามหลวงตามประกาศกระทรวงศึกษาธิการลงวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2505
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ พระอุโบสถหลังใหม่ พระอุโบสถหลังเก่ามีหลังคาเชิงซ้อนด้านหน้ามีมุขหับเผย ศิลปะอยุธยา ส่วนเครื่องลำยองน่าจะสร้างในสมัยหลัง ข้างพระอุโบสถหลังเก่ามีมณฑป สันนิษฐานว่าเป็นฝีมือสร้างรุ่นราวคราวเดียวกันกับพระอุโบสถ มีรูปปั้นด้านหน้าเป็นรูปคนนุ่งกางเกงขายาว สวมเสื้อคอปิดยืนอยู่ 2 ข้างทางเข้า ศาลาการเปรียญมีหน้าบัน จารึกพระปรมาภิไธย ภปร. เหนือผ้าทิพย์แห่งพระพุทธรูปปางประทานพร เจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง ส่วนกลางทรงระฆังสูง ตกแต่งลวดลายพรหมพฤกษาปล้องไฉน แสดงด้วยบัวกลุ่ม 5 ชั้นปลายสุดชำรุดหายไป ด้านล่างคอระฆังประดับลายกลีบบัวซ้อน 1 ชั้น เป็นศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้น วัดมีปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธสุทธิมงคล

อ้างอิง
วัดท่าสะอ้าน
วัดท่าสะอ้าน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าสะอ้าน อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบันมีพระครูวิบูลวีรคุณ(กล้าณรงค์ คุณวีโร) เป็นเจ้าอาวาส

วัดท่าสะอ้านสร้างวัดเมื่อ พ.ศ.2436 โดยมีพ่อทอง พ่อรัก พ่อนาค พ่อหร่อง พ่อแดง พ่อชื่น พ่อดิษฐ์ พ่อพหรม พ่อกลัด และแม่แสง เป็นผู้มอบที่ดินถวายสร้างวัด จำนวน 16 ไร่ 2 งาน 12 วา ได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2451 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2494 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 140 เมตร ยาว 150 เมตร ทางวัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เมื่อ พ.ศ.2472 โรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกบาลี เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นวัดศาสนาพุทธ
วัดมีหอระฆังหลังคาทรงจัตุรมุข และศาลาการเปรียญเป็นศาลาไม้ ศาลาเรือนไทยสร้างเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 เป็นศาลาคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย กว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร พื้นปูน หลังคามุงกระเบื้อง มีจั่วสามด้าน จั่วด้านหน้ามีรูปหล่อหลวงพ่อโสธรติดไว้ภายในจั่ว

อ้างอิง
วัดหิรัญญาวาส (จังหวัดเชียงราย)
วัดหิรัญญาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะช้าง อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย

วัดหิรัญญาวาส ชื่อเดิมเรียกว่า วัดเหมืองแดงน้อย กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัด เมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2515 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2531 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ ศาลาบาตร และหอฉัน ปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูปพระประธาน และ พระสิงห์สานชนะมาร พระพุทธรูปสานด้วยไม้ไผ่ปางมารวิชัยที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย เป็นพระประธานในวิหาร สานด้วยไม้ไผ่ หน้าตักกว้าง 9.9 ศอก สูง 19 ศอก เป็นพระพุทธรูป ลักษณะพระสิงห์หนึ่งเชียงแสนใช้เวลาสร้าง 99 วัน ใช้ไม้ไผ่ทั้งหมด 39,000 ท่อน ไม้ไผ่ลงรักจนเป็นเงาสวยงาม พระพุทธรูปองค์นี้สร้างแล้วเสร็จเมื่อ วันเสาร์ที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552

รายนามเจ้าอาวาส
* พระคำอ้าย ปญฺโญ
* พระดวงคำ คำภีโร
* พระจันทร์ติ๊บ กตฺสีโร
* พระดวงจันทร์ ปริสุทโธ
* พระองอาจ ฐิตสีโร

อ้างอิง
วัดป่าเปอะ
วัดป่าเปอะ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าวังตาล อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่ อยู่ห่างจากแม่น้ำปิงมาทางตะวันออกประมาณ 300 เมตร อยู่ฝั่งตะวันตกของเวียงกุมกาม ปัจจุบันไม่พบร่องรอยโบราณสถาน บริเวณโดยรอบวัดเป็นเขตที่อยู่อาศัยของชุมชน มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 2 ไร่ 1 งาน 20 ตารางวา

วัดป่าเปอะสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2204 ซึ่งมีประวัติเล่าว่า สร้างขึ้นโดยพระพรหม (พระที่ชื่อ พรหม) เมื่อได้เดินทางมาฉลองวัด ต้องอาบน้ำล้างโคลนตมที่เกิดจากระหว่างทางฝนตก ทำให้พื้นดินและทางเดินเปียกและลื่น มีแต่โคลนตม จึงได้ชื่อว่า "วัดป่าเปอะ" วัดรับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2557
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารทรงแบบพื้นเมือง ศาลาการเปรียญทรงพื้นเมืองไทยภาคเหนือ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กชั้นเดียวรูป ศาลาบำเพ็ญบุญชั้นเดียวทรงล้านนา กุฏิสงฆ์ 2 ชั้น รูปทรงล้านนา และอุโบสถ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์ พระพุทธรูปก่ออิฐถือปูน พระพุทธรูปก่ออิฐถือปูนรักปิดทอง และพระพุทธรูปหล่อด้วยทองลงรักปิดทอง

วัดป่าเปอะมีกิจกรรมที่สำคัญ ได้แก่ กิจกรรมตักบาตรวันคล้ายวันสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ในวันที่ 30 พฤษภาคม ของทุกปี และยังมีประเพณีสรงน้ำพระธาตุ เดือน 5 เป็ง

อ้างอิง
วัดช้างค้ำ (จังหวัดเชียงใหม่)
วัดช้างค้ำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าวังตาล อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่
วัดช้างค้ำ หรือ วัดการโถม สร้างขึ้นในสมัยพระเจ้ามังรายมหาราชยังครองเวียงกุมกามอยู่ ราว พ.ศ. 1831 มีพระเถระชาวลังกาจำนวน 5 รูป ซึ่งนำโดยพระมหากัสสปะ ได้จารึกมาจากกรุงสุโขทัยขึ้นไปจนถึงเวียงกุมกามบำเพ็ญสมณธรรมอยู่ที่ต้นมะเดื่อใหญ่ เมื่อพระเจ้ามังรายมหาราชทรงทราบ จึงได้เสด็จไปนมัสการพระเถระ แล้วทรงสนทนาธรรมกับพระมหาเถระ พระมหาเถระเจ้าได้ถวายพระธรรมเทศนาเรื่อง ปัฏฐังคุลีชาดก ที่มีเรื่องราวเกี่ยวกับการต่อพระหัตถ์พระพุทธรูป พระเจ้ามังรายได้สดับฟังก็เกิดความเลื่อมใสศรัทธาเป็นอย่างมากจึงโปรดให้สร้างพระอารามถวายแก่พระเถระ และยังหล่อพระพุทธรูปสำริดขึ้น 5 องค์ เป็นพระนั่ง 3 องค์และพระยืน 2 องค์ โดยมีองค์หนึ่งสูงใหญ่เท่าพระองค์จริงของพระเจ้ามังรายมหาราช
องค์และพระยืน 2 องค์ โดยมีองค์หนึ่งสูงใหญ่เท่าพระองค์จริงของพระเจ้ามังรายมหาราช ปัจจุบันเหลือพระพุทธรูปองค์นั่ง 1 องค์ ซึ่งเป็นพระประธาน ส่วนพระพุทธรูปยืน 1 องค์ ปัจจุบันยังประดิษฐานอยู่ในมณฑปวัดพระเจ้ามังราย (วัดกาละคอด หรือ วัดคานคอด)
ต่อมาพระเจ้ามังรายมหาราช ทรงโปรดให้ตั้งชื่อพระวิหารตามชื่อของช่างไม้คนโปรดว่า วิหารกานโถม ซึ่งปัจจุบัน เหลือเพียงซากของวิหารที่หันหน้าลงสู่ทิศตะวันตกของแม่น้ำปิงสายเก่า และเมื่อ พ.ศ. 1834 พระองค์โปรดให้สร้างพระเจดีย์ ฐานกว้าง 6 วาสูง 9 วา ทำซุ้งคูหาทั้งสี่ด้าน เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูป 2 ชั้น ชั้นล่างไว้พระพุทธรูปนั่ง 4 องค์ ชั้นบนไว้พระพุทธรูปยืน 1 องค์
กรมศิลปากรได้เข้ามาดำเนินงานขุดแต่งและบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2527 พบชุมชนโบราณบริเวณนี้ สันนิษฐานว่าอยู่ร่วมสมัยเดียวกับเมืองหริภุญไชย จากหลักฐานพระพิมพ์ ภาชนะดินเผา จารึกอักษรมอญ ฯลฯ วิหารของวัด หันหน้าไปทางทิศตะวันตก ซึ่งแตกต่างจากรูปแบบการก่อสร้างของวัดอื่น ๆ ในเขตเวียงกุมกาม ที่ส่วนใหญ่หันหน้าไปทางทิศตะวันออกตามคติการก่อสร้างเดิม และวัดที่สร้างให้หันหน้าไปทางทิศเหนือเข้าสู่แม่น้ำปิง ที่เคยไหลผ่านในแนวทิศเหนือตัวเวียง จึงคาดว่าน่าจะเป็นวัดที่สร้างหรือซ่อมบูรณะในระยะหลัง

อ้างอิง
วัดบ้านโดน
วัดบ้านโดน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองสีดา อำเภอหนองแซง จังหวัดสระบุรี

วัดบ้านโดนสร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2125 เดิมมีนามตามชื่อบ้าน ซึ่งหมู่บ้านนี้มีต้นไม้ชนิดหนึ่งมาก ชาวบ้านเรียกต้นกระโดน จึงนิยมเรียกชื่อบ้านว่า บ้านโดน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2225 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2530 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 17 เมตร ยาว 26 เมตร ปัจจุบันมีพระครูถาวรธรรมกิจ (ทวี ถาวโร) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ก่ออิฐถือปูน สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 กว้าง 6 เมตร ยาว 15 เมตร ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 หอสวดมนต์สร้างด้วยไม้ กว้าง 10 เมตร ยาว 15.50 เมตร กุฏิสงฆ์จำนวน 4 หลัง เป็นอาคารไม้ 4 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก 1 และหอระฆัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ ปางสะดุ้งมาร ขนาดหน้าตักกว้าง 43 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 พร้อมอัครสาวก และพระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 36 นิ้ว

อ้างอิง
วัดทุ่งอ้อ
วัดทุ่งอ้อ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหารแก้ว อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่

วัดทุ่งอ้อสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2350 เดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดทุ่งอ้อหลวง แต่ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดทุ่งอ้อ" สันนิษฐานว่าวัดทุ่งอ้อเป็นศูนย์กลางร่วมสมัยในยุคของเวียงมโน ซึ่งเกิดขึ้นก่อนการสร้างเมืองเชียงใหม่กว่า 13 ปี บ้างสันนิษฐานว่าสมัยโบราณบริเวณแถบนี้ ได้มีการสู้รบกันระหว่างล้านนากับพม่า จึงทำให้บริเวณนี้ถูกพม่ายึดเอาอาณาเขตบริเวณพื้นที่โดยรวม พร้อมกับการสร้างวัดนี้ขึ้นมา วัดจึงผสมผสานศิลปะพม่า กรมศิลปากรได้ทำการบูรณะวิหารของวัดทุ่งอ้อ เมื่อ พ.ศ. 2539
วิหารศิลปะล้านนา มีลวดลายปูนปั้นประดับทองแป และหน้าบันหัวเสา และป้านลมประดับด้วยประจกสีแบบพม่า (กระจกฉาบด้วยเนื้อชิน) คันทวยเป็นลวดลายฉลุด้วยไม้สัก พระประธานของวิหาร เป็นศิลปะผสมผสานระหว่างพม่าและล้านนา

อ้างอิง
วัดท้าวคำวัง
วัดท้าวคำวัง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหางดง อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่

วัดท้าวคำวังสร้างเมื่อ พ.ศ. 2030 เดิมเป็นที่วัดร้าง เชื่อกันว่าผู้สร้างวัดคือท้าวคำวัง มีตำนานกล่าวไว้ว่า มีท้าวสามคน คือ ท้าวคำวัง ท้าวบุญเรือง และท้าวผายู มาตั้งหมู่บ้านอยู่ในเขตชนบทย่านนี้ และตั้งชื่อหมู่บ้านตามชื่อของตน ต่อมามีเจ้าอธิการคำมูลอภิชโยเป็นผู้บูรณะปฏิสังขรณ์ขึ้นเป็นวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2533 กรมศิลปากรขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อ พ.ศ. 2538
เจดีย์ศิลปะล้านนา ผสมศิลปะแบบพม่าเป็นเจดีย์ทรงเหลี่ยมมีซุ้มประดับทั้งสี่ทิศ มีลวดลายปูนปั้นประดับหน้าบันและประทับด้วยกระจกสีแบบพม่า (กระจกฉาบด้วยเนื้อชิน) ส่วนประดับอื่น ๆ เป็นลวดลายฉลุด้วยไม้สัก เช่น คันทวย เชิงชาย ป้านลม และช่อฟ้า บริเวณยอดประดับด้วยฉัตรโลหะปิดทองฉลุลายเป็นชั้น ๆ พระประธานเป็นพระพุทธรูปไม้ และมีเจดีย์ทรงล้านนาประยุกต์

รายนามเจ้าอาวาส
* เจ้าอธิการคำมูลอภิชโย 
* พระครูอานันท์อตฺถาโม

อ้างอิง