SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
เซบิเช
เซบิเช ( ) เป็นอาหารประเภทยำชนิดหนึ่ง มีรสเปรี้ยวค่อนข้างโดด ประกอบด้วยเนื้อปลาหรืออาหารทะเลดิบแช่ในน้ำผลไม้สกุลส้ม (เช่น น้ำมะนาว น้ำเลมอน น้ำส้มซ่า) เคล้ากับเครื่องปรุงซึ่งได้แก่ พริกหรืออาฆี (พริกชนิด Capsicum baccatum) หอมใหญ่หรือหอมแขกซอย เกลือ และผักชี เนื่องจากอาหารชนิดนี้โดยทั่วไปไม่ผ่านการปรุงให้สุกด้วยความร้อน จึงต้องเตรียมและรับประทานสดเพื่อลดความเสี่ยงจากภาวะอาหารเป็นพิษ ตามปกติมักเสิร์ฟเซบิเชกับเครื่องเคียงต่าง ๆ ที่ช่วยชูรสชาติของเนื้อปลาให้ดียิ่งขึ้น เช่น มันเทศ ผักกาดหอม ข้าวโพด อาโวคาโด หรือกล้าย เซบิเชเป็นที่นิยมในภูมิภาคชายฝั่งแปซิฟิกของลาตินอเมริกา แม้ต้นกำเนิดของเซบิเชจะยังคงเป็นประเด็นถกเถียงกันอย่างเผ็ดร้อน แต่ในเปรูก็ถ
ริกา แม้ต้นกำเนิดของเซบิเชจะยังคงเป็นประเด็นถกเถียงกันอย่างเผ็ดร้อน แต่ในเปรูก็ถือว่าอาหารชนิดนี้เป็นอาหารประจำชาติอย่างหนึ่ง
แม้จะมีร่องรอยทางโบราณคดีที่ชี้ให้เห็นว่ามีการบริโภคอาหารลักษณะคล้ายเซบิเชเมื่อเกือบสองพันปีมาแล้วในเปรู แต่นักประวัติศาสตร์บางคนเชื่อว่า หญิงชาวมัวร์จากกรานาดาที่ติดตามผู้พิชิตดินแดนและนักล่าอาณานิคมชาวสเปนไปด้วยนั้นเป็นผู้นำอาหารต้นกำเนิดของเซบิเชเข้าไปยังเปรู ต่อมาอาหารดังกล่าวได้มีวิวัฒนาการมาเป็นอาหารที่เรียกว่าเซบิเชในปัจจุบัน กัสตอน อากูริโอ เชฟชาวเปรู อธิบายเพิ่มเติมว่า ตำแหน่งทางการเมืองอันโดดเด่นที่ลิมาถือครองอยู่เป็นเวลาสี่ร้อยปีในฐานะศูนย์กลางของเขตอุปราชแห่งเปรูได้เปิดโอกาสให้มีการนำอาหารยอดนิยมต่าง ๆ (เช่น เซบิเช) เข้าไปยังอาณานิคมสเปนแห่งอื่นในภูมิภาค และในที่สุดก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของตำรับอาหารท้องถิ่นโดยผสานกับรสชาติและรูปแบบข
ปัจจุบัน เซบิเชเป็นอาหารยอดนิยมในระดับนานาชาติที่มีวิธีปรุงหลากหลายตลอดทั้งทวีปอเมริกา โดยเริ่มเข้าสู่สหรัฐในคริสต์ทศวรรษ 1980 รูปแบบที่หลากหลายที่สุดของเซบิเชปรากฏในชิลี, เปรู, เอกวาดอร์ และโคลอมเบีย แต่ก็สามารถพบรูปแบบอื่น ๆ ที่โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ได้ในพื้นที่ชายฝั่งของปานามา, ฮอนดูรัส, เอลซัลวาดอร์, กัวเตมาลา, เบลีซ, เม็กซิโก, สหรัฐ และประเทศอื่นอีกหลายประเทศ

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
หออัครศิลปิน
หออัครศิลปิน จัดตั้งขึ้นโดยสำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ (กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม ในปัจจุบัน) ในปี พ.ศ. 2539 เนื่องในโอกาสที่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี ก่อสร้างบนพื้นที่ 5 ไร่ ในรูปแบบสถาปัตยกรรมไทยร่วมสมัย ตั้งอยู่ที่ตำบลคลองห้า อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี

ตัวอาคารประกอบด้วยอาคารหลักที่ใช้จัดแสดงนิทรรศการพระราชประวัติและผลงานศิลปะฝีพระหัตถ์ขององค์อัครศิลปิน รายล้อมด้วยอาคารรูปตัวยู ที่จัดแสดงนิทรรศการประวัติและผลงานของศิลปินแห่งชาติภายใต้แนวคิดอัครศิลปิน ซึ่งรายล้อมด้วยศิลปินแห่งชาติที่ทรงให้การอุปถัมภ์
ประวัติ
ในปี พ.ศ. 2539 สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ (กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม ในปัจจุบัน) ได้จัดตั้งหออัครศิลปินขึ้น เพื่อเทิดพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในโอกาสการจัดงานฉลองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี พุทธศักราช 2539 โดยในพิธีเปิด สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ในพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันจันทร์ที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 ซึ่งกระทรวงวัฒนธรรมได้มอบหมายให้กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม เป็นหน่วยงานที่ควบคุมบริหารจัดการกิจการที่เกี่ยวข้องทั้งหมด

"อัครศิลปิน" แปลว่า "ผู้มีศิลปะอันเลอเลิศ" หรือ "ผู้เป็นใหญ่ในศิลปิน"
หออัครศิลปิน ออกแบบโดย นาย สตวัน ฮ่มซ้าย และคณะ ซึ่งอยู่ภายใต้การดูแลของกรมศิลปากร

ในปี พ.ศ. 2554 ในมหาอุทกภัย พ.ศ. 2554 ซึ่งเป็นมหาอุทกภัยน้ำท่วมครั้งยิ่งใหญ่ของประเทศไทย ทำให้หออัครศิลปิน ซึ่งอยู่ในพื้นที่จังหวัดปทุมธานี ได้รับความเสียหายจากน้ำท่วม ทำให้หออัครศิลปินได้รับความเสียหายกว่า 2 ล้านบาท

ส่วนจัดแสดงผลงาน
หออัครศิลปิน มีส่วนประกอบหลักนำเสนอพระราชประวัติและพระราชกรณียกิจของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ด้านศิลปะและวัฒนธรรม และผลงานด้านศิลปะและวัฒนธรรมของสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี และผลงานของศิลปินแห่งชาติทุกสาขาโดยจัดแสดงเป็นหมวดหมู่สาขาของศิลปินแห่งชาติในแต่ละด้าน
ส่วนประกอบของอาคาร
=== หออัครศิลปิน ในชั้นที่ 1 === 
ห้องจดหมายเหตุหออัครศิลปิน
ห้องนิทรรศการ “วิศิษฏศิลปิน”
ห้องนิทรรศการ “ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง”

=== หออัครศิลปิน ในชั้นที่ 2 === 
ห้องนิทรรศการ “อัครศิลปิน ธ ทรงสร้างสรรค์”
ห้องนิทรรศการ “ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์”
ห้องนิทรรศการ “ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง”

หออัครศิลปิน ในชั้นที่ 3
ห้องนิทรรศการ “อัครศิลปิน ธ สถิตนิจนิรันดร์”

บรรณานุกรม

* สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ. (2546). หออัครศิลปิน แหล่งการเรียนรู้ และขุมทรัพย์ทางปัญญา. ค้นเมื่อ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2557, จาก

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* ศิลปินแห่งชาติ
* วันศิลปินแห่งชาติ
องค์การอาหารและยาสหรัฐ
องค์การอาหารและยาสหรัฐ ( ) หรือย่อว่า FDA เป็นหน่วยงานส่วนกลางหน่วยงานหนึ่งภายใต้กระทรวงสาธารณสุขและบริการประชาชน องค์การอาหารและยาสหรัฐมีหน้าที่ปกป้องและส่งเสริมสุขภาพของประชาชน โดยการควบคุมความปลอดภัยในอาหาร, ผลิตภัณฑ์ยาสูบ, อาหารเสริม, ยาตามใบสั่งแพทย์ และยาจำหน่ายหน้าเคาน์เตอร์, วัคซีน, ชีวเภสัชภัณฑ์, การถ่ายเลือด, อุปการณ์ทางการแพทย์, อุปกรณ์แผ่รังสีแม่เหล็กไฟฟ้า (ERED), เวชสำอาง, อาหารสัตว์ และยารักษาสัตว์
ผู้บริหารขององค์การอาหารและยาสหรัฐ มีชื่อตำแหน่งว่า กรรมาธิการอาหารและยา (Commissioner of Food and Drugs) ซึ่งแต่งตั้งโดยประธานาธิบดีสหรัฐโดยคำแนะนำและยินยอมของวุฒิสภา กรรมาธิการอาหารและยาเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาโดยตรงของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขและบริการประชาชน
อ้างอิง
รันนามารี
รันนามารี ( ) เป็นปีศาจแห่งท้องทะเลความเชื่อปรัมปราของชาวมัลดีฟส์ ซึ่งมีความเกี่ยวเนื่องกับการเปลี่ยนศาสนาจากพุทธเป็นอิสลาม

ประวัติ
ฉบับพื้นเมือง
รันนามารีเป็นปีศาจแห่งท้องทะเลลึก ชาวบ้านจำต้องสังเวยหญิงพรหมจารีแก่ปีศาจตนนี้ทุกเดือน โดยทุก ๆ วันสุดท้ายของเดือน กษัตริย์จะทรงเลือกสตรีที่สุขภาพอ่อนแอที่สุดในเกาะไปนอนค้างคืนที่วัดเพื่อรอการสังเวย โดยรันนามารีจะไปถึงในยามวิกาล ครั้นรุ่งสางหญิงผู้นั้นจะถึงแก่ความตาย และชาวเกาะจะช่วยกันปลงศพหญิงดังกล่าวด้วยการฝัง

ฉบับอิบน์ บาตูตา
อิบน์ บาตูตา ( ) นักเดินทางชาวโมร็อกโก ผู้เคยเดินทางไปทวีปเอเชีย บันทึกเกี่ยวกับรันนามารีไว้ ความว่า
"รันนามารี เป็นปีศาจที่ชาวมัลดีฟส์สมัยก่อนพรั่นพรึง ทุก ๆ เดือนจะมีการบูชายัญหญิงพรหมจารี มิเช่นนั้นชาวบ้านอาจถูกปีศาจตนนี้ออกอาละวาดด้วยความแค้น หญิงสาวชาวเกาะจะถูกกษัตริย์หรือองคมนตรีเลือกสำหรับไปบูชาปีศาจ เบื้องต้นเธอจะถูกขังเดี่ยวในวัดซึ่งตั้งอยู่ชายฝั่งทะเลด้านบูรพาทิศของมาเลช่วงคืนแรกของเดือน ครั้นรุ่งสางครอบครัวจะไปที่วัดเพื่อรับศพของหญิงสาว ชาวมัลดีฟส์เกรงกลัวปีศาจตนนี้มาก จนกระทั่งมีผู้เดินทางมุสลิมคนหนึ่งเดินเข้าไปหาแม่หญิงที่จะถูกสังเวยแก่ปีศาจในวัดแล้วอ่านโองการจากพระคัมภีร์อัลกุรอาน เมื่อเขาอ่านโองการจบ ปีศาจก็หายไป และไม่ปรากฏเรื่องราวทำนองนี้ขึ้นอีก ประชาชนบนเกาะต่างดีใจที่ปีศาจตนนี้หายไป และเชื่อว่าอัลลอฮ์ใหญ่ยิ่งเหนือสิ่งอื่น
ประชาชนบนเกาะต่างดีใจที่ปีศาจตนนี้หายไป และเชื่อว่าอัลลอฮ์ใหญ่ยิ่งเหนือสิ่งอื่นใด ทั้งหมดจึงเข้ารับอิสลาม"
มนุษย์คนแรกบนดวงจันทร์
มนุษย์คนแรกบนดวงจันทร์ ( ) เป็นภาพยนตร์ชีวประวัติในปี ค.ศ. 2018 กำกับโดยเดเมียน ชาเซลล์ และเขียนบทโดยจอช ซิงเงอร์ จากหนังสือเรื่อง First Man: The Life of Neil A. Armstrong แต่งโดย เจมส์ อาร์. แฮนเซน ภาพยนตร์นำแสดงโดย ไรอัน กอสลิง รับบท นีล อาร์มสตรอง ร่วมด้วย แคลร์ ฟอย, เจสัน คลาร์ก, ไคล์ แชนด์เลอร์, โครีย์ สโตลล์, ซีอะรัน ฮินส์, คริสโตเฟอร์ แอบบอตต์, แพทริก ฟูกิต และลูคัส ฮาส โดยมีเรื่องราวเกี่ยวกับหลังภาระกิจสู่ดวงจันทร์ของอะพอลโล 11 เมื่อปี 1969 ผู้อำนวยสร้างเรื่องนี้คือ สตีเวน สปีลเบิร์ก

อ้างอิง
บือยือกาดา
บือยือกาดา ( , Prinkipos หรือ Prinkipo) เป็นเกาะในหมู่เกาะพรินซ์ ตั้งอยู่ในทะเลมาร์มะรา ใกล้กับอิสตันบูล มีพื้นที่ประมาณ เกาะนี้เป็นย่านอย่างเป็นทางการในเขต อดาลาร์ (เกาะ) ของจังหวัดอิสตันบลู ประเทศตุรกี

ชื่อเกาะนี้แปลว่า "เกาะใหญ่" ในภาษาตุรกี และชื่อภาษากรีกคือ Πρίγκηψ หรือ Πρίγκιψ หมายถึง "เจ้าชาย" หรือ "หน้าสุด, สำคัญสุด"
ไข่เบเนดิกต์
ไข่เบเนดิกต์ ( ) เป็นอาหารเช้าหรือบรันช์ที่มีต้นกำเนิดในนครนิวยอร์ก สหรัฐ ประกอบด้วยขนมปังมัฟฟินอังกฤษผ่าครึ่งสองชิ้น ด้านบนเป็นไข่ดาวน้ำ เบคอนหรือแฮม ราดด้วยซอสฮอลแลนเดส
ที่มาของไข่เบเนดิกต์มีหลากหลาย บ้างก็บอกว่าไข่เบเนดิกต์เกิดขึ้นในช่วงปี ค.ศ 1860 ภายในร้านอาหารแห่งหนึ่งในประเทศสหรัฐอเมริกา ชื่อว่า ร้านเดลมอนิโก (Delmonico’s Restaurant) เจ้าของร้านคือ ตระกูลเบเนดิกต์นั้นต้องการหาเมนูอาหารใหม่ ๆ สำหรับเรียกลูกค้า พวกเขาจึงได้ปรึกษากับเชฟประจำร้าน ชาลส์ รันฮอเฟอร์ (Charles Ranhofer) ในการคิดค้นเมนูใหม่ รันฮอเฟอร์จึงเกิดไอเดียคิดค้นเมนูไข่เบเนดิกต์นี้ขึ้นมา หลังจากนั้นเขาจึงได้ตีพิมพ์สูตรอาหารนี้ลงในหนังสือทำอาหารชื่อว่า เดอะ เอพิคยูเรียน (The Epicurean) ขณะที่เลมูเอล เบเนดิกต์ อดีตโบรกเกอร์ให้สัมภาษณ์กับนิตยสาร เดอะนิวยอร์เกอร์ ในปี ค.ศ. 1942 ว่าเมนูนี้เกิดจากเขาไปทานอาหารที่โรงแรมวอลดอล์ฟในปี ค.ศ. 1894 โดยส
นปี ค.ศ. 1942 ว่าเมนูนี้เกิดจากเขาไปทานอาหารที่โรงแรมวอลดอล์ฟในปี ค.ศ. 1894 โดยสั่ง "ขนมปังปิ้งทาเนย ไข่ดาวน้ำ เบคอนกรอบ ราดซอสฮอลแลนเดสเล็กน้อย" และออสการ์ เชอร์กี หัวหน้าบริกรรู้สึกพึงพอใจจึงเพิ่มเมนูนี้เข้าไปโดยแทนที่เบคอนและขนมปังปิ้งด้วยแฮมและมัฟฟินอังกฤษตามลำดับ ด้านเอ็ดเวิร์ด พี. มอนต์โกเมอรีเขียนจดหมายถึงหนังสือพิมพ์ เดอะนิวยอร์กไทมส์ ในปี ค.ศ. 1967 พร้อมสูตรไข่เบเนดิกต์ที่เขากล่าวว่าได้รับมาจากลุงผู้เป็นเพื่อนกับพลเรือจัตวาเอเลียส คอร์เนเลียส เบเนดิกต์ นายธนาคารและนักแล่นเรือยอร์ชชาวอเมริกัน
เล่ห์รัก บัลลังก์เลือด
เล่ห์รักบัลลังก์เลือด ( ) หรือชื่อเดิมว่า ตำนานลี่จี เป็นละครโทรทัศน์ที่สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 2017 นำแสดงโดย ดิลราบา ดิลมูรัต, จาง ปินปิน, หลี่ ไท่, หลิว ช่าง, จาง เสฺวียน ออกอากาศทางช่อง Zhejiang TV ในประเทศจีน และออกอากาศทางช่อง 9 เอ็มคอตเอชดี ใน ประเทศไทย โดยออกอากาศต่อจากละครเรื่อง ฉู่เฉียว จอมใจจารชน
เนื้อเรื่อง
ละครโทรทัศน์เรื่องนี้กล่าวถึงเรื่องราวของ “กงซุนลี่” หลานสาวของแม่ทัพ กงซุนอวี่ แห่งรัฐเว่ย เธอได้ฝึกฝนวิทยายุทธกับท่านปู่ของเธอตั้งแต่สมัยเด็ก และศิษย์พี่อีกสองคน คือ ”หานเซิน” และ “จิงเค่อ” และได้มีโอกาสช่วยชีวิต “อิ๋งเจิ้ง” ไว้ ทำให้ อิ๋งเจิ้งหลงรักกงซุนลี่ตั้งแต่แรกพบ และเฝ้าคิดถึงนางมาตลอด แต่ความสัมพันธ์ระหว่างระหว่างกงซุนลี่ และจิงเค่อก็ได้พัฒนามากลายเป็นความรักเช่นกัน
ในช่วงสงครามระหว่างเจ็ดรัฐ จิงเคอพยายามปกป้องกงซุนลี่ จนได้รับพิษจนบาดเจ็บสาหัส อิ๋งเจิ้งต้าหวางแห่งรัฐฉิน (ภายหลังสถาปนาตนเองเป็น จิ๋นซีฮ่องเต้) ที่หลงรักกงซุนลี่มาตลอดได้กลับมาพบนางอีกครั้ง พระองค์เสนอยารักษาจิงเคอ เพื่อแลกเปลี่ยนกับการที่กงซุนลี่จะต้องเข้าวังแต่งงานกับพระองค์เอง เพื่อให้ได้ยามาช่วยชีวิตจิงเคอ ประกอบกงซุนลี่ไม่มีทางเลือกอื่น นางจึงต้องยอมรับข้อเสนอของอิ๋งเจิ้ง

แต่หลังจากเข้าวัง กงซุนลี่กลับพบว่านางได้ตั้งท้องลูกของจิงเค่อ อิ๋งเจิ้งตัดสินใจที่จะปกปิดความจริง เพื่อปกป้องกงซุนลี่ พระองค์จึงประกาศว่านางได้ตั้งท้องลูกของพระองค์เอง ทำให้กงซุนลี่รู้สึกประทับใจ และตกหลุมรักอิ๋งเจิ้งโดยไม่รู้ตัว
แม้จะได้รับความรักจากอิ๋งเจิ้งอย่างท่วมท้น แต่กงซุนลี่ก็ยังต้องดิ้นรนต่อสู้ท่ามกลางการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นของเหล่าสนม และขุนนางในราชสำนัก อีกทั้งยังต้องรับมือกับการแฝงตัวเข้ามาของจิงเคอ ที่ได้รับภารกิจให้มาลอบสังหาร จิ๋นซีฮ่องเต้

นักแสดง
นักแสดงหลัก
* ดิลราบา ดิลมูรัต รับบท กงซุนลี่
* จาง ปินปิน รับบท อิ๋งเจิ้ง
* หลี่ ไท่ รับบท หารเซิน
* หลิว ช่าง รับบท จิงเค่อ
* จาง เสฺวียน รับบท เก่อหลัน
นักแสดงสมทบ
ราชวงศ์ฉิน
* หลี่ เฉียง รับบท หลี่ปู้เว่ย
* เฉิน อี้ซา รับบท พระพันปีจ้าว
* หยาง ถง รับบท หลี่จ้ง
* ซู่ โหย่วเจิน รับบท เจ้า เจิ้งเจียว
* เหยิน เสว่ฉิว รับบท พระพันปีหัวหยาง
* หวัง ทิง รับบท แม่นางจู
* ฉู่ อี้หนง รับบท แม่นางหมิน
* จาง กู่ รับบท จ้าวเกา
* เจ้า ถิงเหลียง รับบท หลี่ ซือ
* หลิว เห่าเจิน รับบท เล่า ไอ่
* โจว เสี่ยวเผิง รับบท ซื่หม่า กง
* หยวน เหอ รับบท เหยา กู่
* เจิ้ง ต้าฉุน รับบท จี้ เฟิงเจี้ยน
* จู่ เหอ รับบท หมาง เปียนหลิน
* หลี่ จุนหลิง รับบท หวง หัวฉวน
* หยวน ซื่อเหว่ย รับบท รุ่ย จื่อหาน
* หวง เฉียน รับบท เหมิง อู่
* เหมิง อู่ลี่ รับบท จิง เหลียงเหริน
ราชวงศ์เหยิน
* ไป๋ อี้เฉียง รับบท รัชทายาทตัน
* เหยา คัน รับบท เถียนกวง
* เจียง อี้ รับบท เกา เจี้ยนหลี่

อื่น ๆ
* หวัง ถงหุย รับบท เกอ เนี่ย
* หยาง เช่อ รับบท กงซุน อวี่
* ซุน กัน รับบท รัชทายาทเจี๋ย
* หลิน เจี้ยนตง รับบท เต้า อี่
* จิน โหยวหมิง รับบท เซี่ยโหว หยาง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
ก็อบลิน สเลเยอร์
ก็อบลินสเลเยอร์ (ภาษาญี่ปุ่น: ゴブリンスレイヤー Hepburn: Goburin Sureiyā) เป็น นวนิยายแนวดาร์กแฟนตาซี เขียนโดยคางิว คุโมะ วาดโดย คันนาซูกิ โนโบรุ เป็น มังงะ ปรับปรุงโดย Kōsuke Kurose เป็นอันดับใน นิตยสาร Monthly Big Gangan และการปรับเปลี่ยนครั้งที่สองโดย Masahiro Ikeno ในนิตยสารเดียวกัน ได้รับลิขสิทธิ โดยสำนักพิมพ์ในอเมริกาเหนือ Yen Press มีดราม่าซีดี 3 เรื่องถูกปล่อยออกมาด้วยกัน ซีรีส์โทรทัศน์ดัดแปลง โดย White Fox ออกอากาศครั้งแรกในวันที่ 7 ตุลาคม 2561
เนื้อเรื่อง
ในโลกแฟนตาซี เหล่านักผจญภัยจากดินแดนอันกว้างใหญ่ได้มาเข้าร่วมกิลด์กันเพื่อให้สัญญาสมบูรณ์สำหรับงานที่มีอยู่ นักบวชหญิงซึ่งยังไม่มีประสบการณ์ได้มาเข้าร่วมกลุ่มผจญภัยเป็นครั้งแรก และกำลังมุ่งหน้าเข้าสู่ความอันตราย ก่อนหน้าการผจญภัยครั้งแรก สัญญาที่เกี่ยวข้องกับก็อบลินได้เกิดข้อผิดพลาด หลังจากส่วนหนึ่งของปาร์ตีได้ออกไป เธอได้รับการช่วยเหลือจากชายคนหนึ่งชื่อก็อบลินสเลเยอร์ นักผจญภัยที่มีเป้าหมายเพียงอย่างเดียวคือการกำจัดก็อบลินให้หมดไป

ตัวละคร
ตัวละครในเรื่องนี้ไม่มีชื่อ แต่จะใช้ชื่อจากอาชีพแทน

ก็อบลินสเลเยอร์ (ゴブリンスレイヤー, Goblin Slayer) พากย์โดย ยูอิจิโร อูเมฮาระ

นักบวชหญิง (女神官, Onna Shinkan) พากย์โดย ยุย โองุระ
นักธนูไฮเอลฟ์ (妖精弓手, High Elf Archer) พากย์โดย นาโอะ โทยามะ

ชาแมนดวอร์ฟ (鉱人道士, Dwarf Shaman) (Dowāfu) พากย์โดย ยูอิจิ นากามูระ

นักบวชลิซาร์ด (蜥蜴僧侶, Rizādoman Sōryo) พากย์โดย โทโมกาซุ ซูงิตะ

สาววัว (牛飼娘, Ushikai Musume)

สาวกิลด์ (受付嬢, Uketsukejō)

แม่มด (魔女, Majo)

นักหอก (槍使い, Yari Tsukai)

หญิงสาวนักดาบ (剣の乙女, Tsurugi no Otome)

อ้างอิง
เอนชิลาดา
เอนชิลาดา ( ) เป็นอาหารเม็กซิกันพื้นเมือง ชื่อของอาหารนี้มาจาก "enchilar" ซึ่งแปลว่า "เติมพริกเข้าไปในบางสิ่งบางอย่าง" ซอสของเอนชิลาดาแบบดั้งเดิมมักจะเต็มไปด้วยพริก และมีรสเผ็ด ส่วนประกอบของเอนชิลาดาปกติมักประกอบด้วยตอร์ติยาซึ่งทำจากข้าวโพด หลังจากนั้นก็เพิ่มเนื้อบางอย่างเข้าไป ซึ่งมักจะเป็นสัตว์ปีก เช่นไก่ หรือไก่งวง บางคนจะใส่หัวหอมและชีสเพิ่มด้วย
ตาโก
]]
ตาโก ( ) เป็นอาหารเม็กซิโกพื้นเมือง ทำมาจากตอร์ติยาที่ใส่ไส้ข้างในแล้วห่อหรือม้วน ตอร์ติยาที่ใช้ห่ออาจมีลักษณะแข็งหรืออ่อนก็ได้ ส่วนมากจะทำมาจากข้าวโพด บางชนิดทำมาจากแป้งสาลี

ตาโกส่วนมากจะใส่ไส้เป็นเนื้อวัว หรืออาจเป็นไก่ หมู ปลา ชีส ผักกาดหอม กัวกาโมเล หรือปิโกเดกาโย และมักจะปรุงแต่งด้วยซัลซา พริกไทยดำ อาโวคาโด กัวกาโมเล มะเขือเทศ หอมใหญ่ ผักชี และผักกาดหอม

ตาโกเป็นที่รู้จักอย่างมากในจีนและสหรัฐ โดยในสหรัฐมีร้านตาโกยอดนิยม เช่น ตาโกเบลล์, เดลตาโก, แจ็กอินเดอะบอกซ์ เป็นต้น

อ้างอิง
น้ำเชื่อมอะกาเว
น้ำเชื่อมอะกาเว ( ) หรือ น้ำหวานอะกาเว (agave nectar) เป็นสารให้ความหวานที่ผลิตจากอะกาเวหลายสายพันธุ์ เช่น Agave tequilana และ Agave salmiana น้ำเชื่อมอะกาเวมีความหวานกว่าและมีแนวโน้มว่าจะมีความหนืดน้อยกว่าน้ำผึ้ง น้ำเชื่อมอะกาเวส่วนใหญ่มาจากเม็กซิโกและแอฟริกาใต้

การผลิต
การผลิตน้ำเชื่อมอะกาเวจาก Agave tequilana เริ่มจากการตัดใบต้นอะกาเวที่ปลูกมานาน 7–14 ปี และสกัดน้ำหวานจากแกนต้นที่เรียกว่า piña จากนั้นน้ำหวานจะถูกกรองและให้ความร้อนเพื่อสลายฟรักแทนที่เป็นพอลิแซ็กคาไรด์สำคัญให้กลายเป็นน้ำตาลชั้นเดียว ก่อนจะถูกทำให้เข้มข้นจนกลายเป็นของเหลวที่หนืดน้อยกว่าน้ำผึ้ง มีสีหลากหลายตั้งแต่น้ำตาลอ่อนถึงเข้มขึ้นอยู่กับระดับการผลิต
การผลิตน้ำเชื่อมอะกาเวจาก Agave salmiana แตกต่างจากชนิด A. tequilana เมื่อต้นเจริญเติบโตจะสร้างก้านดอกที่เรียกว่า quiote ก้านดอกนี้จะถูกตัดก่อนจะเจริญเต็มที่ ทำให้เกิดรูตรงกลางต้นซึ่งมีของเหลวเรียกว่า aguamiel อยู่ภายใน ผู้ผลิตจะเก็บของเหลวนี้ทุกวัน ก่อนจะนำไปให้ความร้อนเพื่อสลายสารเชิงซ้อนเป็นน้ำตาลฟรักโทส กลูโคสและซูโครส และเพื่อป้องกันการหมักจนกลายเป็นปุลเก

ส่วนประกอบ
ส่วนประกอบคาร์โบไฮเดรตในน้ำเชื่อมอะกาเวแตกต่างไปตามชนิดอะกาเว ชนิด A. tequilana มีปริมาณฟรักโทส 56%–60% กลูโคส 20% และซูโครสปริมาณเล็กน้อย ขณะที่ชนิด A. salmiana มีซูโครสเป็นน้ำตาลหลัก
การใช้
น้ำเชื่อมอะกาเว A. tequilana มีความหวานกว่าน้ำตาล 1.4–1.6 เท่า และอาจใช้แทนน้ำตาลในสูตรอาหารได้ นอกจากนี้ผู้ยึดวิถีกินและใช้แต่พืชยังใช้น้ำเชื่อมอะกาเวแทนน้ำผึ้งเนื่องจากเป็นผลิตภัณฑ์จากพืช อย่างไรก็ตามน้ำเชื่อมอะกาเว A. tequilana ไม่เหมาะสำหรับผู้มีภาวะไม่ทนต่อฟรักโทส

คุณค่าทางโภชนาการ

อ้างอิง
มอร์ตาเดลลา
มอร์ตาเดลลา ( ) เป็นไส้กรอกอิตาลีขนาดใหญ่ ทำจากเนื้อหมูบด ผสมเกลือ พริกไทย น้ำตาล และไขมันหมูก้อนเล็ก ๆ (ส่วนมากเป็นไขมันจากคอหมู) อย่างน้อยร้อยละ 15 จากนั้นอัดเป็นไส้กรอกขนาดใหญ่ แล้วนำไปต้มในเตาอบพิเศษที่ 90 องศาเซลเซียส (194 องศาฟาเรนไฮต์) มอร์ตาเดลลาบางชนิดยังมีส่วนผสมอื่น ๆ อีก เช่น กระเทียม พิสตาชีโอ ทรัฟเฟิล ผลเมอร์เทิล เป็นต้น
ในอิตาลี
มอร์ตาเดลลามีต้นกำเนิดในโบโลญญา เมืองหลักของแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญา ที่อื่น ๆ ในอิตาลีอาจทำมอร์ตาเดลลาด้วยกรรมวิธีแบบโบโลญญาหรือกรรมวิธีเฉพาะของท้องถิ่นนั้น เช่น เมืองปราโตในแคว้นตอสคานาจะแต่งกลิ่นรสมอร์ตาเดลลาด้วยกระเทียมโขลกและอัลแคร์เมส (เหล้าเครื่องเทศชนิดหนึ่ง) ส่วนเมืองอามาตรีเชทางตอนเหนือของแคว้นลัตซีโยจะรมควันมอร์ตาเดลลาเล็กน้อย เป็นต้น เนื่องจากมอร์ตาเดลลามีต้นกำเนิดจากโบโลญญา จึงมีการตั้งชื่อไส้กรอกอเมริกันชนิดที่มีลักษณะคล้ายกันว่า "ไส้กรอกโบโลญญา" ตามไปด้วย อย่างไรก็ตาม "มอร์ตาเดลลาโบโลญญา" ( ) เป็นชื่ออาหารที่ได้รับการคุ้มครองสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ สินค้าที่จะใช้ชื่อดังกล่าวได้จะต้องผลิตในแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญาและพื้นที่ข้
าสตร์ สินค้าที่จะใช้ชื่อดังกล่าวได้จะต้องผลิตในแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญาและพื้นที่ข้างเคียงบางแห่งเท่านั้น
นอกอิตาลี
นอกจากในอิตาลีแล้ว ยังมีการทำและบริโภคมอร์ตาเดลลาในประเทศอื่น โดยเป็นที่รู้จักในสเปนและโปรตุเกสซึ่งนิยมใส่พริกไทยและมะกอกออลิฟ

ชาวอิตาลีหลายคนอพยพไปอเมริกาใต้ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ด้วยเหตุผลนี้ มอร์ตาเดลลาจึงเป็นที่นิยมอย่างมากในอาร์เจนตินา, โบลิเวีย, เปรู, บราซิล, เอกวาดอร์, ชิลี, โคลอมเบีย, อุรุกวัย และเวเนซุเอลา โดยมีสูตรค่อนข้างคล้ายคลึงกับมอร์ตาเดลลาแบบดั้งเดิมจากอิตาลี

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Mortadella. Istituto per Valorizzazione dei Salumi. 
* Mortadella di Bologna. prodottitipici.com.
กุนาฟะฮ์
กุนาฟะฮ์ ( ) เป็นของหวานอาหรับ ทำจากแป้งเส้นที่เรียกว่า กาไตฟี (kataifi) ในน้ำเชื่อมที่เรียกว่าก็อฏร์ และมักใส่ส่วนผสมอื่น เช่น เนยแข็ง พิสตาชีโอ แตกต่างกันไปตามภูมิภาค ขนมหวานนี้เป็นที่นิยมในแถบตะวันออกกลาง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Kadayif, Sweet Noodles ใน Turkish Cooking Everyday Blog
* Kadaif Noodles ในเว็บไซต์ของ Martha Stewart
โรคของซีลิแอ็ก
โรคของซีลิแอ็ก ( หรือ celiac disease) เป็นโรคภูมิต้านตนเองระยะยาวซึ่งสร้างปัญหาโดยหลักต่อลำไส้เล็ก 
อาการตามแบบรวมทั้งปัญหากระเพาะลำไส้ เช่น ท้องร่วงเรื้อรัง ท้องพอง/ท้องยื่น (abdominal distention) ดูดซึมอาหารไม่ดี (malabsorption) ไม่อยากอาหาร และไม่โต (ในเด็ก) 
ปกติจะเกิดเมื่ออายุระหว่าง 6 เดือนถึง 2 ขวบ 
แต่อาการอื่น ๆ จะสามัญกว่าโดยเฉพาะในผู้มีอายุมากกว่า 2 ปี 
อาการกระเพาะลำไส้อาจจะเบาหรือไม่มี อาจมีอาการที่ส่วนอื่น ๆ ของร่างกาย หรือไม่ปรากฏอาการอะไร ๆ เลย 
แม้โรคอาจเริ่มตั้งแต่วัยเด็ก 
แต่ก็เกิดเมื่ออายุเท่าไรก็ได้ 
โรคมักสัมพันธ์กับโรคภูมิต้านตนเองอื่น ๆ เช่น โรคเบาหวานประเภทที่ 1 และต่อมไทรอยด์อักเสบเป็นต้น
โรคเกิดจากปฏิกิริยาของร่างกายต่อกลูเตน ซึ่งเป็นโปรตีนต่าง ๆ ที่พบในข้าวสาลีและข้าวประเภทอื่น ๆ รวมทั้งข้าวบาร์เลย์และข้าวไรย์ 
ปกติคนไข้สามารถรับข้าวโอ๊ตที่ไม่มากเกินโดยไม่เจือปนกับข้าวที่มีกลูเตนอื่น ๆ ได้ 
แต่ก็อาจมีปัญหากับข้าวโอ๊ตบางสายพันธุ์ 
เป็นโรคที่เกิดกับผู้มีปัญหาทางพันธุกรรม 
คือ เมื่อได้รับกลูเตน การตอบสนองผิดปกติของระบบภูมิคุ้มกันจะผลิตสารภูมิต้านทานต้านตนเอง (autoantibody) ซึ่งอาจสร้างปัญหาแก่อวัยวะต่าง ๆ 
ในลำไส้เล็ก นี่ทำให้อักเสบ และอาจทำส่วนยื่นที่บุลำไส้ (intestinal villus) ให้สั้น/ทื่อลง เป็นอาการที่เรียกว่า villous atrophy 
ซึ่งทำให้ดูดซึมอาหารได้น้อยลง และบ่อยครั้งทำให้โลหิตจาง
การวินิจฉัยจะอาศัยการตรวจสารภูมิต้านทานในเลือดบวกกับการตัดเนื้อลำไส้ออกตรวจ โดยการทดสอบทางพันธุกรรม (genetic testing) โดยเฉพาะอาจช่วย 
แต่บางครั้งก็วินิจฉัยได้ยาก 
เพราะอาจตรวจไม่พบสารภูมิต้านทานต้านตนเอง (autoantibody) 
เพราะลำไส้เล็กอาจเปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อยและส่วนยื่นจะดูปกติ 
แม้ผู้ที่มีอาการหนักก็อาจต้องไปหาหมอเป็นเวลาหลายปีกว่าจะวินิจฉัยได้ถูกต้อง 
ปัจจุบันมีผู้ไม่มีอาการอะไร ๆ ที่วินิจฉัยว่ามีโรคนี้ โดยอาศัยการตรวจคัดโรค 
แต่หลักฐานซึ่งแสดงประโยชน์ของการตรวจคัดโรคก็ยังไม่ชัดเจน 
แม้โรคจะมีเหตุจากความไม่ทนต่อโปรตีนข้าวสาลี แต่นี่ก็ไม่ใช่ภาวะภูมิแพ้ข้าวสาลี (wheat allergy)
วิธีการรักษาในปัจจุบันอย่างเดียวก็คือการให้ทานอาหารปลอดกลูเตนตลอดชีวิต ซึ่งอาจทำให้เยื่อลำไส้ฟื้นตัว ทำให้อาการดีขึ้น และลดความเสี่ยงภาวะแทรกซ้อนอื่น ๆ ซึ่งได้ผลต่อคนไข้โดยมาก 
ถ้าไม่รักษา นี่อาจทำให้เกิดมะเร็ง เช่น มะเร็งต่อมน้ำเหลืองของลำไส้ (intestinal lymphoma) และเพิ่มความเสี่ยงการตายก่อนวัยโดยเล็กน้อย 
อัตราการเกิดโรคไม่เหมือนกันในเขตต่าง ๆ ทั่วโลก เริ่มจากความชุกโรคที่ 1 คนต่อ 300 คนจนถึง 1 คนต่อ 40 คน โดยเฉลี่ยที่ระหว่าง 1 คนต่อ 100 คน กับ 1 คนใน 170 คน 
ในประเทศพัฒนาแล้ว ประเมินว่า คนไข้ 80% ยังไม่ได้วินิจฉัย เพราะมีปัญหากระเพาะลำไส้น้อยมากหรือไม่มีเลย และเพราะไม่รู้เรื่องโรค 
เป็นโรคที่สามัญในหญิงมากกว่าชาย 
คำภาษาอังกฤษว่า coeliac
ะเพราะไม่รู้เรื่องโรค 
เป็นโรคที่สามัญในหญิงมากกว่าชาย 
คำภาษาอังกฤษว่า coeliac มาจากคำภาษากรีกว่า κοιλιακός (koiliakós, "abdominal" แปลว่า เกี่ยวกับท้อง) โดยเริ่มใช้ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19 อาศัยงานแปลจากภาษากรีกโบราณเกี่ยวกับโรคของแพทย์ชาวกรีกคือ Aretaeus of Cappadocia
ไข่สกอตช์
ไข่สกอตช์ ( ) เป็นอาหารที่มีต้นกำเนิดในประเทศอังกฤษ เป็นไข่ต้มหุ้มด้วยเนื้อสัตว์บดก่อนจะคลุกด้วยเกล็ดขนมปังแล้วนำไปทอด

ที่มาของไข่สกอตช์มีหลากหลาย ห้างสรรพสินค้าฟอร์ตนัมและเมสันในลอนดอนกล่าวอ้างว่าตนเป็นผู้คิดค้นขึ้นในปี ค.ศ. 1738 โดยได้ชื่อมาจากชื่อเล่นที่ชาวลอนดอนใช้เรียกเจ้าหน้าที่องครักษ์สกอตที่ประจำอยู่ที่นี่และพัฒนาอาหารชนิดนี้ ด้าน Culinary Delights of Yorkshire กล่าวว่าไข่สกอตช์ถูกคิดค้นในศตวรรษที่ 19 ที่เมืองวิตบี มณฑลยอร์กเชอร์ และใช้เนื้อปลาบดแทนเนื้อสัตว์บด Culinary Delights of Yorkshire ยังกล่าวเพิ่มเติมว่าชื่ออาหารว่าอาจมาจากร้านวิลเลียม เจ. สกอตแอนด์ซันส์ซึ่งขายอาหารชนิดนี้
ไข่สกอตช์มีหลายรูปแบบ ไข่สกอตช์ชุดเล็กมักมาพร้อมกับไข่ผ่าซีกและเบคอนราดด้วยมายองเนส ในแมนเชสเตอร์จะใช้ไข่ดองเสิร์ฟพร้อมไส้กรอกแบล็กพุดดิง ในวุร์สเตอร์จะใช้ไข่ดองเช่นกันแต่เสิร์ฟพร้อมไส้กรอกไวต์พุดดิง ราดด้วยซอสวุร์สเตอร์เชอร์ ในสหรัฐนิยมเสิร์ฟไข่สกอตช์พร้อมน้ำสลัดหรือซอสรสเผ็ดร้อน

อ้างอิง
จังหวัดอาร์ดาฮัน
อาร์ดาฮัน ( ; ; ; ) เป็นจังหวัดทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศตุรกีซึ่งตั้งอยู่ตอนปลายสุดของประเทศ โดยมีพรมแดนติดกับประเทศจอร์เจียและประเทศอาร์มีเนีย

อ้างอิง
จังหวัดอาร์ตวิน
อาร์ตวิน ( ; ลัซและ ; ) เป็นจังหวัดที่อยู่บริเวณแนวชายฝั่งทะเลดำ ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศตุรกี และมีพรมแดนติดกับประเทศจอร์เจีย

อ้างอิง
จังหวัดเวสเทิร์นเคป
จังหวัดเวสเทิร์นเคป ( , , ) เป็นจังหวัดของแอฟริกาใต้ ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ เป็นจังหวัดที่ใหญ่เป็นอันดับสี่จากเก้าจังหวัดของแอฟริกาใต้ โดยมีพื้นที่ และมีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับที่สาม โดยใน 2018 มีจำนวนประมาณ 6.6 ล้านคน โดยสองในสามของผู้ที่อยู่ในจังหวัดนี้อาศัยอยู่ในเคปทาวน์ ซึ่งเป็นเมืองหลวงของจังหวัด สร้างขึ้นในปี 1994 จากการแยกจากจังหวัดเคปเดิม

อ้างอิง
กีแยวบาซา
กีแยวบาซา ( ) เป็นไส้กรอกแบบดั้งเดิมในประเทศในยุโรปตะวันออก โดยเฉพาะอย่างยิ่งโปแลนด์ ผลิตภัณฑ์นี้ทำจากเนื้อหมูหรือวัว แต่เดิมยังมีเนื้อสัตว์อื่น ๆ เช่น เนื้อไก่งวง, เนื้อไก่, เนื้อม้า, เนื้อแกะ, เนื้อวัวเป็นต้น คำว่า kiełbasa แปลว่า "ไส้กรอก" ในภาษาโปแลนด์ อาจจะมาจากวลีภาษาตุรกี kol basa ซึ่งแปลว่า "กดด้วยมือ" หรือ kül basa ซึ่งแปลว่า "กดด้วยเถ้า" หรือวลีภาษาฮีบรู כל בשר ซึ่งแปลว่า "เนื้อทุกชนิด"

อ้างอิง
จังหวัดกาลีมันตันกลาง
กาลีมันตันกลาง หรือ กาลีมันตันเตองะฮ์ ( ) เป็นจังหวัดในประเทศอินโดนีเซีย เป็นหนึ่งในห้าจังหวัดที่ตั้งอยู่ในกาลีมันตันที่เป็นส่วนหนึ่งของเกาะบอร์เนียวในส่วนอินโดนีเซีย เมืองหลักของจังหวัดคือปาลังการายา และใน ค.ศ. 2010 มีประชากรมากกว่า 2.2 ล้านคน ขณะที่การประเมินอย่างเป็นทางการ (เดือนมกราคม 2014) มีประชากร 2,368,654 คน
อัตราการเจริญเติบโตของประชากรเกือบร้อยละ 3.0 ต่อปี ระหว่าง ค.ศ. 1990 ถึง 2000 เป็นหนึ่งในจังหวัดที่อัตราการเจริญเติบโตสูงสุดในอินโดนีเซีย ในทศวรรษต่อมาถึง ค.ศ. 2010 อัตราการเจริญเติบโตประชากรลดลงเหลือราวร้อยละ 1.8 แต่ก็ยังมากกว่าจังหวัดอื่นในภูมิภาคเดียวกัน จังหวัดกาลีมันตันกลางมีชาวดายักซึ่งเป็นชนเผ่าพื้นเมืองบนเกาะบอร์เนียวอาศัยอยู่มาก

หน่วยการบริหาร
พื้นที่จังหวัดกาลีมันตันกลางแบ่งออกเป็น 13 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 1 นครหรือโกตา และ 136 ตำบลหรือเกอจามาตัน

;อำเภอ

;นคร
* ปาลังการายา ( ; เมืองหลัก)

อ้างอิง
พิซิฟ
พิซิฟ ( ; ) เป็นชุมชนออนไลน์ ดำเนินการโดย Pixiv Inc. สำหรับงานศิลปะ เปิดตัวเบต้าแรกในวันที่ 10 กันยายน 2007 โดย Takahiro Kamitani ปัจจุบัน Pixiv มีสำนักงานใหญ่อยู่ในเซ็งดางายะ เขตชิบูยะ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เมื่อเดือนกันยายน 2016 เว็บไซต์นี้ประกอบด้วยผู้ใช้มากกว่า 20 ล้านคน และภาพมากกว่า 43 ล้านภาพ และมีการดูมากกว่า 3.7 พันล้านคนในแต่ละเดือน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
จังหวัดซูลาเวซีใต้
ซูลาเวซีใต้ หรือ ซูลาเวซีเซอลาตัน ( ; ) เป็นจังหวัดในคาบสมุทรใต้ของเกาะซูลาเวซี หมู่เกาะเซลายาร์ซึ่งอยู่ทางใต้ของซูลาเวซีก็เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดนี้ด้วย จังหวัดนี้ติดกับจังหวัดซูลาเวซีกลางและจังหวัดซูลาเวซีตะวันตกทางทิศเหนือ ติดกับอ่าวโบเนและจังหวัดซูลาเวซีตะวันออกเฉียงใต้ทางทิศตะวันออก ติดกับช่องแคบมากัซซาร์ทางทิศตะวันตก และติดกับทะเลโฟลเร็ซทางทิศใต้
จากข้อมูลสำมะโนประชากรปี ค.ศ. 2010 มีประชากร 8,032,551 คน ทำให้จังหวัดนี้เป็นจังหวัดที่มีประชากรมากที่สุดบนเกาะ (ร้อยละ 46 ของจำนวนประชากรของเกาะซูลาเวซี) และเป็นจังหวัดที่มีประชากรมากสุดอันดับ 6 ของอินโดนีเซีย จากการคาดคะเนประชากรในปี 2015 คาดว่ามีประชากรเพิ่มขึ้นเป็น 8.52 ล้านคน กลุ่มชาติพันธุ์ส่วนใหญ่ของจังหวัดซูลาเวซีใต้คือ ชาวบูกิซ ชาวมากัซซาร์ ชาวโตราจา และชาวมันดาร์ เศรษฐกิจของจังหวัดขึ้นอยู่กับเกษตรกรรม การจับปลา และเหมืองทอง แมกนีเซียม เหล็ก และแร่อื่น ๆ เป็นหลัก เรือปีนีซียังคงใช้กันอย่างแพร่หลายในหมู่ชาวบูกิซและมากัซซาร์ โดยส่วนใหญ่ใช้สำหรับการคมนาคมสั้น ๆ บรรทุกของ และจับปลาในหมู่เกาะของอินโดนีเซีย
ในยุคทองของการค้าเครื่องเทศระหว่างศตวรรษที่ 15 ถึง 19 จังหวัดซูลาเวซีใต้ถือเป็นประตูทางเข้าสู่หมู่เกาะโมลุกกะ ยังมีอาณาจักรเล็ก ๆ รวมถึงสองอาณาจักรที่โดดเด่นอย่าง อาณาจักรโกวา ใกล้กับมากัซซาร์ และอาณาจักรบูกิซที่ตั้งอยู่ในโบเน เมื่อบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ (เฟโอเซ) เริ่มดำเนินงานในภูมิภาคนี้ในศตวรรษที่ 15 ต่อมาบริษัทได้มีความสัมพันธ์กับเจ้าชายบูกิซ พระนาม อารุง ปาลักกา พวกเขามีชัยเหนืออาณาจักรโกวา กษัตริย์แห่งโกวา สุลต่านฮาซานุดดิน ให้เซ็นสนธิสัญญาเพื่อเป็นการลดอำนาจของบุนกายา โกวา

หน่วยการบริหาร
พื้นที่จังหวัดซูลาเวซีใต้แบ่งออกเป็น 21 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 3 นครหรือโกตา และ 311 ตำบลหรือเกอจามาตัน

;อำเภอ

;นคร

อ้างอิง
ฮิเดกิ ชิรากาวะ
ฮิเดกิ ชิรากาวะ ( ) เป็นนักเคมีและวิศวกรชาวญี่ปุ่น และดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์เกียรติคุณประจำมหาวิทยาลัยสึกูบะและมหาวิทยาลัยเจ้อเจียง เป็นที่รู้จักจากการค้นพบพอลิเมอร์ที่สามารถนำไฟฟ้าได้ และได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีในปี พ.ศ. 2543 ร่วมกับอลัน แมกเดอร์มิดและอลัน ฮีเกอร์

ประวัติ
ฮิเดกิ ชิรากาวะเกิดที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่นในครอบครัวของแพทย์ทหาร และได้ย้ายติดตามครอบครัวของบิดาไปอยู่ที่แมนจูกัวและไต้หวันในวัยเด็ก ต่อมาในปี พ.ศ. 2487 ได้ย้ายกลับมาที่ประเทศญี่ปุ่นไปอยู่บ้านเกิดของมารดาที่เมืองทากายามะ จังหวัดกิฟุ
ชิรากาวะจบการศึกษาและได้รับปริญญาวิศวกรรมศาสตรบัณฑิตสาขาวิศวกรรมเคมีจากสถาบันเทคโนโลยีแห่งโตเกียวในปี พ.ศ. 2504 หลังจากนั้นได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตจากสถาบันเดียวกันในปี พ.ศ. 2509 หลังจากนั้นได้เข้าทำงานเป็นผู้ช่วยวิจัยที่ห้องปฏิบัติการทรัพยากรเคมีที่สถาบันเทคโนโลยีแห่งโตเกียว
งานวิจัย
ขณะที่ทำงานเป็นผู้ช่วยวิจัยที่สถาบันเทคโนโลยีแห่งโตเกียวนั้น ชิรากาวะได้ค้นพบพอลิอะเซทิลีนซึ่งมีลักษณะปรากฏคล้ายกับโลหะ เมื่ออลัน แมกเดอร์มิดมาเยี่ยมสถาบันเทคโนโลยีแห่งโตเกียวในปี พ.ศ. 2518 แมกเดอร์มิดสนใจผลการค้นพบนี้ของชิรากาวะมาก และได้ชักชวนให้ชิรากาวะมาเป็นนักวิจัยหลังปริญญาเอกที่ห้องปฏิบัติการของเขาที่มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียในปีถัดมา ทั้งสองร่วมกับนักฟิสิกส์อีกหนึ่งคนคืออลัน ฮีเกอร์ได้ร่วมกันพัฒนาคุณสมบัติการนำไฟฟ้าของพอลิอะเซทิลีน ซึ่งในปี พ.ศ. 2520 พวกเขาพบว่าเมื่อนำพอลิเมอร์ไปทำปฏิกิริยา (โดป) ด้วยไอของไอโอดีนจะได้พอลิเมอร์ที่มีคุณสมบัติการนำไฟฟ้าดีขึ้น ซึ่งนำไปสู่รางวัลโนเบลสาขาเคมีที่ได้รับร่วมกันในปี พ.ศ. 2543
ในปี พ.ศ. 2522 ชิรากาวะดำรงตำแหน่งเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยสึกูบะ ก่อนจะเลื่อนชั้นขึ้นเป็นศาสตราจารย์ในอีกสามปีถัดมา

รางวัลโนเบล
ชิรากาวะได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีในปี พ.ศ. 2543 ร่วมกับอลัน ฮีเกอร์และอลัน แมกเดอร์มิดจากมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียจากการค้นพบและพัฒนาพอลิเมอร์นำไฟฟ้า (conductive polymer) โดยเป็นชาวญี่ปุ่นคนแรกที่ไม่ได้จบจากมหาวิทยาลัยแห่งชาติทั้งเจ็ดที่ได้รับรางวัลโนเบล และเป็นชาวญี่ปุ่นคนที่สองที่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมี และในปีเดียวกันชิรากาวะได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์วัฒนธรรมด้วย
มุมมองส่วนตัว
ชิรากาวะได้ให้สัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์เดอะเจแปนไทมส์ว่าเขาไม่ต้องการให้รางวัลโนเบลได้รับความสนใจจากสื่อมวลชนมากเกินไป และหวังว่างานวิจัยด้านอื่นนอกเหนือจากสาขาของรางวัลโนเบลจะได้รับความสนใจเช่นนั้นบ้าง เขามองว่าสังคมที่งานวิจัยหลากหลายแขนงได้รับการยอมรับจะสามารถรับมือกับความเปลี่ยนแปลงได้ดีกว่า

อ้างอิง
จังหวัดบาลือเคซีร์
จังหวัดบาลือเคซีร์ ( ) เป็นจังหวัดทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของตุรกีซึ่งอยู่ในแนวชายฝั่งทะเลมาร์มาราและทะเลอีเจียน มีอาณาเขตทางทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดชานักกาเล ทิศตะวันตกเฉียงใต้ติดต่อกับจังหวัดอิซมีร์ ทิศใต้ติดต่อกับจังหวัดมานิซา ทิศตะวันออกเฉียงใต้ติดต่อกับจังหวัดกือตาห์ยา และทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดบูร์ซา และยังเป็นที่ตั้งของภูเขาอีดาด้วย

อ้างอิง
จังหวัดบาร์ทึน
จังหวัดบาร์ทึน ( ) เป็นจังหวัดเล็กจังหวัดหนึ่งทางภาคเหนือของตุรกีซึ่งอยู่ในแนวชายฝั่งทะเลดำ อยู่ถัดจากจังหวัดซองกุลดัคทางทิศตะวันออก

อ้างอิง
จังหวัดบัตมัน
จังหวัดบัตมัน ( , , ) เป็นจังหวัดของตุรกีทางตะวันออกเฉียงใต้ของอานาโตเลีย ประชากรของจังหวัดนี้เกิน 500,000 คนในปี 2010 จังหวัดนี้มีความสำคัญเนื่องจากการสำรองและการผลิตน้ำมันที่เริ่มขึ้นในทศวรรษที่ 1940 มีท่อส่งน้ำมันยาว 494 กิโลเมตรจากบัตมันที่ตั้งอยู่ในจังหวัดนี้ไปยังท่าเรือİskenderun ที่ตั้งอยู่ในจังหวัดฮาไต ฝ้ายเป็นสินค้าเกษตรหลักของจังหวัดนี้ และมีทางรถไฟเชื่อมต่อบัตมันกับจังหวัดใกล้เคียงอย่างจังหวัดดียาร์บากึร์, เอลาซือ, และเมืองหลวงอังการาของตุรกี มีแม่น้ำบัตมันไหลผ่านบริเวณนี้ จังหวัดยังเป็นที่ที่ได้รับความสนใจจากโบราณคดีที่พบได้ในจังหวัดนี้ สถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญประกอบด้วยอาราม Imam Abdullah Dervish สะพาน Camiü'rRızk และ Hasankeyf
ยวที่สำคัญประกอบด้วยอาราม Imam Abdullah Dervish สะพาน Camiü'rRızk และ Hasankeyf เมืองหลักและเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในจังหวัดนี้คือบัตมัน มีประชากรทั้งหมด 246,700 คน ประชากรส่วนใหญ่ของจังหวัดนี้เป็นชาวเคิร์ด และมีชาวอาหรับอยู่พอสมควร 
อ้างอิง
จังหวัดกาลีมันตันเหนือ
กาลีมันตันเหนือ หรือ กาลีมันตันอูตารา ( ) เป็นจังหวัดของอินโดนีเซีย ตั้งอยู่บนเกาะบอร์เนียว จากข้อมูลสำมะโนประชากรปี ค.ศ. 2010 จังหวัดมีประชากรราว 525,000 คน และจากข้อมูลทางการล่าสุดในเดือนธันวาคม 2013 มีประชากร 628,331 คน

จังหวัดกาลีมันตันเหนืออยู่ติดกับรัฐซาบะฮ์ของมาเลเซียทางทิศเหนือ และติดกับรัฐซาราวักทางทิศตะวันตก และติดกับจังหวัดกาลีมันตันตะวันออกทางทิศใต้
จังหวัดก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 2012 เป็นจังหวัดล่าสุดของอินโดนีเซีย ครอบคลุมพื้นที่ 72,275.12 ตร.กม. จังหวัดนี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดกาลีมันตันตะวันออก ถือเป็นจังหวัดที่เติบโตเร็วที่สุดของประเทศจากข้อมูลสำรวจสำมะโนประชากร ค.ศ. 2015
หน่วยการบริหาร
พื้นที่จังหวัดกาลีมันตันเหนือแบ่งออกเป็น 4 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 1 นครหรือโกตา และ 55 ตำบลหรือเกอจามาตัน

;อำเภอ

;นคร
* ตารากัน (

เมืองหลักของจังหวัดกาลีมันตันเหนือคือเมืองตันจุงเซอโลร์ ซึ่งตั้งอยู่ในอำเภอบูลูงัน

อ้างอิง
จังหวัดกาลีมันตันใต้
กาลีมันตันใต้ หรือ กาลีมันตันเซอลาตัน ( ; ; บันจาร์: ) เป็นจังหวัดของประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ในกาลีมันตัน ดินแดนของประเทศอินโดนีเซียบนเกาะบอร์เนียว เมืองหลักของจังหวัดคือบันจาร์บารู ประชากรของจังหวัดกาลีมันตันใต้มีมากกว่า 3.625 ล้านคน จากการสำรวจสำมะโนประชากรปี ค.ศ. 2010 และข้อมูลทางการล่าสุดในเดือนมกราคม 2014 มีประชากร 3,913,908 คน

จังหวัดกาลีมันตันใต้เป็นหนึ่งในห้าจังหวัดของอินโดนีเซียในกาลีมันตัน อยู่ติดกับช่องแคบมากัซซาร์ทางทิศตะวันออก ติดกับจังหวัดกาลีมันตันกลางทางทิศตะวันตกและเหนือ ติดกับทะเลชวาทางทิศใต้ และติดกับจังหวัดกาลีมันตันตะวันออกทางทิศเหนือ
หน่วยการบริหาร
พื้นที่จังหวัดกาลีมันตันใต้แบ่งออกเป็น 11 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 2 นครหรือโกตา และ 153 ตำบลหรือเกอจามาตัน

;อำเภอ

;นคร

อ้างอิง
อาบูราอาเงะ
อาบูราอาเงะ ( ) เป็นอาหารญี่ปุ่นที่ผลิตจากถั่วเหลือง สามารถผลิตได้โดยการตัดเต้าหู้เป็นชิ้นบาง ๆ แล้วทอดครั้งแรกที่อุณหภูมิ 110–120 องศาเซลเซียส และทอดอีกครั้งที่อุณหภูมิ 180–200 องศาเซลเซียส อาบูราอาเงะมักใช้ในการห่ออินาริซูชิ ( ) และเพิ่มลงในซุปมิโซะ นอกจากนี้ยังมีการเพิ่มลงในอุด้งซึ่งเรียกว่า คิตสึเนะอุดง เนื่องจากมีตำนานที่ว่าสุนัขจิ้งจอก (คิตสึเนะ) ชอบเต้าหู้ทอด นอกจากนี้อาบูราอาเงะยังสามารถยัดไส้เช่นนัตโตได้ก่อนลงทอดอีกครั้ง

นอกจากนี้ยังมีรูปแบบที่หนากว่า เรียกว่า อัตสึอาเงะ ( ) หรือ นามาอาเงะ ( )

อ้างอิง
* Kenkyusha's New Japanese-English Dictionary, Kenkyusha Limited, Tokyo 1991,
ตาฮูซูเมอดัง
ตาฮูซูเมอดัง ( ) หรือ ตาฮูบุนเก็ง ( ) เป็นเต้าหู้ทอดในตำรับอาหารซุนดาจากอำเภอซูเมอดัง จังหวัดชวาตะวันตก ผลิตเป็นครั้งแรกโดยชาวอินโดนีเซียเชื้อสายจีนชื่อ อง กีโน ( ) เต้าหู้นี้มีลักษณะแตกต่างจากเต้าหู้อื่น ๆ สิ่งที่แตกต่างจากเต้าหู้อื่นคือด้านในค่อนข้างเป็นโพรง และด้านในเป็นครีมมากกว่าเต้าหู้อื่น และมีรสกลมกล่อม

ดูเพิ่ม
* รายชื่ออาหารจากเต้าหู้
* ตาฮูโกเร็ง
* ตาฮูเก็จรต

อ้างอิง
กมัณฑลุ
กมัณฑลุ ( ; ) อ่านว่า กะ-มัน-ทะ-ลุ เป็นภาชนะที่ทำด้วยไม้หรือดิน ใช้สำหรับใส่น้ำของนักบวช ฤๅษี โยคีผู้บำเพ็ญเพียรและทำสมาธิ กมัณฑลุในประติมานวิทยาศาสนาฮินดู เป็นเทพอาวุธของเทพเจ้าและเทวสตรีที่ทรงเป็นนักพรตหรือดาบส เช่น พระพรหม พระศิวะ พระปารวตี พระพิฆเนศ พระสุรัสวดี พระแม่คงคา พระพฤหัสบดี พระศุกร์เป็นต้น

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
จังหวัดกาลีมันตันตะวันตก
กาลีมันตันตะวันตก หรือ กาลีมันตันบารัต ( ; ; ; แคะ: ; แต้จิ๋ว: ) เป็นจังหวัดของประเทศอินโดนีเซีย เป็นหนึ่งในห้าจังหวัดในกาลีมันตัน ดินแดนของประเทศอินโดนีเซียบนเกาะบอร์เนียว เมืองหลวงจังหวัดคือ ปนตียานัก จังหวัดมีเนื้อที่ 147,307 ตารางกิโลเมตร จากข้อมูลสำรวจสำมะโนประชากรปี ค.ศ. 2010 มีประชากร 4,395,983 คน กลุ่มชาติพันธุ์ ได้แก่ ดายัก, มลายู, จีน, ชวา, บูกิส และมาดูรา จากข้อมูลประชากรอย่างเป็นทางการล่าสุดในเดือนมกราคม 2014 มีประชากร 4,546,439 คน ชายแดนของจังหวัดกาลีมันตันตะวันตกโดยทั่วไปติดกับเทือกเขาที่รายล้อมไปด้วยลุ่มน้ำของแม่น้ำกาปูวัซที่ไหลผ่านส่วนใหญ่ของจังหวัด จังหวัดยังมีพื้นที่ติดกับจังหวัดกาลีมันตันกลางทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ติดกับจัง
ด จังหวัดยังมีพื้นที่ติดกับจังหวัดกาลีมันตันกลางทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ติดกับจังหวัดกาลีมันตันตะวันออกทางทิศตะวันออก และติดกับรัฐซาราวักของประเทศมาเลเซียทางทิศเหนือ
จังหวัดกาลีมันตันตะวันตกได้รับการขนานนามว่า "จังหวัดแม่น้ำร้อยสาย" ที่เกิดจากภูมิศาสตร์ของจังหวัดที่มีแม่น้ำน้อยใหญ่นับร้อยที่สามารถใช้ในการเดินเรือได้ มีแม่น้ำหลายสายยังคงแม่น้ำสายหลักในการขนส่งไปยังพื้นที่ห่างไกล เนื่องจากถนนยังไม่สามารถไปถึงได้

แม้จังหวัดกาลีมันตันตะวันตกจะมีพื้นที่ส่วนน้อยติดกับบริเวณทะเล แต่จังหวัดกาลีมันตันตะวันตกยังมีเกาะใหญ่น้อยหลายเกาะ (โดยมากไม่มีผู้อยู่อาศัย) อยู่กระจัดกระจายบริเวณช่องแคบการีมาตา และทะเลนาตูนาที่มีเขตติดต่อกับหมู่เกาะรีเยา

หน่วยการบริหาร
พื้นที่จังหวัดกาลีมันตันตะวันตกแบ่งออกเป็น 12 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 2 นครหรือโกตา และ 174 ตำบลหรือเกอจามาตัน

;อำเภอ

;นคร

อ้างอิง
วัดโพธิ์แทน
ประวัติ
วัดโพธิ์แทน เป็นวัดเก่าแก่อีกวัดหนึ่งของ อำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก สร้างขึ้นในยุคต้นกรุงรัตนโกสินทร์ เมื่อพุทธศักราช 2450 บนเนื้อที่ 41 ไร่ ที่ บ้านโพธิ์แทน ตำบลบางปลากดในอดีต และในปัจจุบันคือ ตำบลโพธิ์แทน อำเภอองครักษ์ ตามประวัติของ วัดโพธิ์แทน นั้นรู้กันว่า นายเล็ก รักคุณ เป็นผู้น้อมถวายที่ดินเพื่อสร้าง วัดโพธิ์แทน ตลอดจนอุบาสก-อุบาสิกาผู้มีจิตยึดมั่นต่อพระพุทธศาสนาร่วมกันสร้าง วัดโพธิ์แทน ขึ้นมาเพื่อสืบทอดพระพุทธศาสนาให้คงอยู่คู่ผืนแผ่นดินไทยตลอดไปตราบนานเท่านาน โดยมี พระอาจารย์ยอด เป็นผู้รับหน้าที่นำชาวบ้านสร้าง วัดโพธิ์แทน เรื่อยมาด้วยความอุตสาหะวิริยะยิ่ง เพื่อความเจริญก้าวหน้าของอารามแห่งนี้ แม้ว่าในขณะนั้นการเดินทางไป วัดโพ
ริยะยิ่ง เพื่อความเจริญก้าวหน้าของอารามแห่งนี้ แม้ว่าในขณะนั้นการเดินทางไป วัดโพธิ์แทน จะยากลำบากเนื่องจากวัดนี้อยู่ห่างไกลความเจริญเพราะห่างไกลหมู่บ้าน แต่รายล้อมรอบด้วยทุ่งนาเพราะวัดนี้ตั้งอยู่พื้นที่ราบลุ่มนั่นเอง จนกระทั่งท่านได้มรณภาพลงในที่สุด จากนั้นได้มีเจ้าอาวาสลำดับมา 3 องค์ จนถึง พ.ศ. 2510 จึงได้มีเจ้าอาวาสนาม หลวงพ่อเกิด
พื้นที่
เป็นพื้นที่ราบลุ่มน้ำท่วมถึงมีแม่น้ำไหล่ผ่าน 2 สาย แม่น้ำบางปลากด กับแม่น้ำนอง และมีคลองชลประทานคลอง 31
เขตพื้นที่
ทิศเหนือ ติด ตำบลบ้านพริก อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายกและจังหวัดปทุมธานี
ทิศใต้ ติด ตำบลบางปลากด อำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก
ทิศตะวันออก ติด ตำบลอาษา,ตำบลทองหลาง อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก
ทิศตะวันตก ติด จังหวัดปทุมธานี

การเดินทาง
เส้นทางรถยนต์ จากสามแยกไฟแดง 1 ป้อมยามตำรวจ ตรงไปทางโค้งอุโมงค์ ถึงคลอง 29 เลี้ยวซ้ายข้ามสะพานคลอง 29 เข้าตำบลบางปลากด ถึงคลอง 30 ตรงเข้าบ้านคลอง 31 ตำบลโพธิ์แทน 9 กิโลเมตร
รายนามเจ้าอาวาส
{| class="wikitable" width = 100%
! colspan="4" style="background: #ffff00;" | รายนามเจ้าอาวาสวัดโพธิ์แทน
|- bgcolor="#FCD6EC" align="center"
|-
! ลำดับ
! ชื่อ
! ตำแหน่ง
! วาระการดำรงตำแหน่ง
|-
| 1.
| พระอาจารย์ยอด
| เจ้าอาวาส
| พ.ศ. 2450 - 
|-
| 2.
| พระอาจารย์(รอใส่นาม)
| เจ้าอาวาส
| ไม่ทราบ
|-
| 3.
| พระครูวิมุตยาภรณ์ (เกิด ปริมุตฺโต) 
| เจ้าอาวาส,เจ้าคณะอำเภอองครักษ์
| พ.ศ. 2510 - 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2557
|-
| 4.
| พระครูอาทรโพธยานุกูล (ประยงค์ ธมฺมวโร)
| เจ้าอาวาส,รองเจ้าคณะตำบล
| 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2557-11 สิงหาคม พ.ศ. 2561
|-
| 5.
| พระสมุห์บัว ฉนฺทโก
| เจ้าอาวาส
| 11 สิงหาคม พ.ศ. 2561-ปัจจุบัน
|-
|}

อ้างอิง
จังหวัดชวาตะวันออก
ชวาตะวันออก หรือ จาวาตีมูร์ ( , ย่อว่า ; ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ทางตะวันออกของเกาะชวา ยังรวมถึงเกาะมาดูราที่เชื่อมกับเกาะชวาโดยสะพานที่ยาวที่สุดในอินโดนีเซียที่ชื่อสะพานซูรามาดู และรวมถึงหมู่เกาะกาเงอันและหมู่เกาะมาซาเล็มบูที่ตั้งอยู่ทางตะวันออและเหนือ ตามลำดับ เมืองหลวงของจังหวัดคือ ซูราบายา เมืองใหญ่อันดับ 2 ของอินโดนีเซียและเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมที่สำคัญ บาญูวางีเป็นอำเภอที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดชวาตะวันออก และใหญ่ที่สุดของเกาะชวา
จังหวัดครอบคลุมพื้นที่ 47,800 ตร.กม. จากข้อมูลประชากรปี ค.ศ. 2010 มีประชากรราว 37,476,757 คน อาศัยอยู่ในจังหวัดชวาตะวันออก เป็นจังหวัดที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 2 ของประเทศ และจากข้อมูลทางการล่าสุดในเดือนมกราคม 2014 มีประชากร 41,529,481 คน

จังหวัดชวาตะวันออกติดกับจังหวัดชวากลางเพียงจังหวัดเดียว ทางทิศตะวันตก ติดกับทะเลชวาและมหาสมุทรอินเดียทางชายฝั่งทิศเหนือและใต้ ตามลำดับ ช่องแคบบาหลีทางตะวันออกได้แบ่งเกาะชวากับบาหลี

หน่วยการบริหาร
พื้นที่จังหวัดชวาตะวันออกแบ่งออกเป็น 29 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 9 นครหรือโกตา และ 666 ตำบลหรือเกอจามาตัน

;อำเภอ

;นคร

อ้างอิง
จังหวัดมาลูกูเหนือ
มาลูกูเหนือ หรือ มาลูกูอูตารา ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศอินโดนีเซีย ครอบคลุมพื้นที่ส่วนเหนือของหมู่เกาะโมลุกกะ เมืองหลักของจังหวัดคือเมืองโซฟีฟีบนเกาะฮัลมาเฮรา และเป็นศูนย์กลางประชากรที่ใหญ่ที่สุดของเกาะเตอร์นาเต หมู่เกาะโมลุกกะเดิมทีเป็นจังหวัด อย่างไรก็ดีใน ค.ศ. 1999 ได้แยกออกมาเป็น 2 จังหวัด โดยจังหวัดมาลูกูเหนือได้แยกออกมาจากจังหวัดมาลูกู
ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 หมู่เกาะของจังหวัดมาลูกูเหนือเป็นที่รู้จักในชื่อ "หมู่เกาะเครื่องเทศ" ณ เวลานั้นภูมิภาคนี้เป็นแหล่งของกานพลู ชาวดัตช์ โปรตุเกส สเปน และสุลต่านท้องถิ่นรวมถึงชาวเตอร์นาเตและตีโดเรได้ต่อสู้กันเพื่อเป็นผู้ควบคุมผลประโยชน์ทางการค้าจากเครื่องเทศเหล่านี้ ต่อมาต้นกานพลูได้ถูกขนส่งและนำไปปลูกในส่วนต่าง ๆ ของโลก และความต้องการกานพลูก็ได้ลดลง ได้ลดความสำคัญของมาลูกูเหนือไป

ประชากรในจังหวัดมาลูกูเหนือมี 1,038,087 คน จากข้อมูลสำรวจสำมะโนประชากร ค.ศ. 2010 เป็นจังหวัดที่มีประชากรน้อยที่สุดของอินโดนีเซีย จากข้อมูลทางการล่าสุดในเดือนมกราคม ค.ศ. 2014 มีประชากรเพิ่มเป็น 1,141,561 คน
หน่วยการบริหาร
พื้นที่จังหวัดมาลูกูเหนือแบ่งออกเป็น 8 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 2 นครหรือโกตา และ 116 ตำบลหรือเกอจามาตัน

;อำเภอ

;นคร

เมืองหลักของจังหวัดมาลูกูเหนือได้แก่เมืองโซฟีฟี ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของนครตีโดเร

อ้างอิง
วัดหนองสองตอน
วัดหนองสองตอน เป็นวัดในพระพุทธศาสนา ตั้งอยู่ที่อำเภอพระพุทธบาท จังหวัดสระบุรี มีความเป็นมาและมีความสำคัญในฐานะเป็นวัดในศาสนสถานในพระพุทธศาสนา และเป็นศูนย์กลางในชุมชน 
ประวัติวัด
วัดหนองสองตอน เป็นวัดที่ตั้งอยู่ที่ เลขที่ 17 บ้านหนองสองตอน ถนนพระพุทธบาท – บ้านหมอ หมู่ที่ 3 ตำบลพุกร่าง อำเภอพระพุทธบาท จังหวัดสระบุรี วัดหนองสองตอนก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2414 สังกัดคณะสงฆ์ มหานิกาย มีเนื้อที่ 6 ไร่ 3 งาน อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ ศาลาการเปรียญ ศาลาเอนกประสงค์ กุฎิ 3 หลัง หอระฆัง และโรงครัว อุโบสถที่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2550 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 18.50 เมตร ยาว 30.50 เมตร 
รายชื่อเจ้าอาวาส
# พระอธิการอยู่ พ.ศ. 2414 – 2430
# พระอธิการเรือง พ.ศ. 2431 – พ.ศ. 2450
# พระอธิการเลี้ยง พ.ศ. 2450 – พ.ศ. 2464
# พระอธิการเลี้ยง เขมโก พ.ศ. 2464 – พ.ศ. 2479
ธิการเลี้ยง พ.ศ. 2450 – พ.ศ. 2464
# พระอธิการเลี้ยง เขมโก พ.ศ. 2464 – พ.ศ. 2479
# พระอธิการปั่น จิตฺตวโร พ.ศ. 2480 – พ.ศ. 2485
# พระอธิการทองคำ ฐานวโร พ.ศ. 2487 – พ.ศ. 2517
# พระอธิการสายทิ้ง ปิยสีโล พ.ศ. 2517 – พ.ศ. 2551
# พระครูสังฆรักษ์กลึง ธมฺมปิติโก พ.ศ. 2551 – พ.ศ. 2560
# พระอธิการชโนทัย จิรวฑฺฒโน พ.ศ. 2560 – ปัจจุบัน
ศาสนาวัตถุในวัด
ชิกูวะ
ชิกูวะ ( ) เป็นผลิตภัณฑ์อาหารของญี่ปุ่น ทำจากส่วนผสมได้แก่ เนื้อปลาบด เกลือ น้ำตาล แป้ง ผงชูรส และไข่ขาว นำมาผสมให้เข้ากันแล้วนำมาพันรอบไม้ไผ่หรือแท่งโลหะ จากนั้นนำไปนึ่งหรือต้ม คำว่า "ชิกูวะ" มีความหมายว่า "วงแหวนไม้ไผ่" มีที่มาจากลักษณะของชิกูวะเมื่อนำมาหั่นเป็นแผ่น

ผลิตภัณฑ์ซูริมิหลายอย่างเช่นคามาโบโกะและซัตสึมาอาเงะเป็นที่นิยมอย่างมาก ในจังหวัดทตโตริมีการบริโภคผลิตภัณฑ์ซูริมิต่อครัวเรือนมากที่สุดในทุกจังหวัดในรอบ 30 ปีที่ผ่านมาตั้งแต่ปีแรกที่เริ่มมีการเก็บข้อมูล ชิกูวะก็ได้รับความนิยมในฐานะขนมขบเคี้ยว เพราะมีราคาถูกและเป็นแหล่งของโปรตีนที่มีไขมันต่ำ

ส่วนประกอบ

ปลาที่เลือกใข้
ปลาเนื้อขาวที่ใช้ทำซูริมิ (ญี่ปุ่น: 擂り身, มีความหมายว่า "เนื้อบด") ได้แก่:

* Alaska pollock (Theragra chalcogramma)
* ปลาฉลาม หลายชนิด (Selachimorpha)
* ปลานกกระจอก หลายชนิด (Exocoetidae)
* Okhotsk atka mackerel (Pleurogrammus azonus)
* Golden threadfin bream (Nemipterus virgatus)
* ปลาแบสดำ
** ปลาเบสปากเล็ก (Micropterus dolomieu)
** ปากเบสปากใหญ่ (Micropterus salmoides)
** Florida black bass (Micropterus floridanus)

การนำไปใช้
ชิกูวะสามารถรับประทานเดี่ยว ๆ ได้ และสามารถใช้เป็นส่วนผสมของอาหารจำพวกนิโมโนะ (ของต้ม) เช่น โอเด้ง ชิคุเซนนิ อุด้ง ยากิโซบะ ยาไซ-อิทาเมะ และแกงกะหรี่ญี่ปุ่น
ความหลากหลายตามภูมิภาค
ลักษระของชิกูวะมีความหลากหลายตามแต่ละภูมิภาคของประเทศญี่ปุ่น ทางด้านตะวันออกของทตโตริและส่วนหนึ่งของนางาซากิ มีโทฟุ-ชิคุวะโดยการเพิ่มเต้าหู้ลงในซูริมิ มักเลือกใช้เต้าหู้แข็ง

ในเมืองยาวาตาฮามะ จังหวัดเอฮิเมะ มีคาวะ-ชิกูวะ (มีความหมายว่า "ชิกูวะผิวหนัง") โดยการนำหนังปลามาห่อรอบไม้เสียบแล้วนำไปต้ม คาวะ-ชิกูวะเป็นผลพลอยได้จากการผลิตชิกูวะปกติ ซึ่งมีเนื้อสัมผัสและรสชาติต่างออกไป

ในเมืองชิโกกุจูโอ จังหวัดเอฮิเมะ มีเอบิ-ชิกูวะ ซึ่งมีเนื้อกุ้งบดเป็นส่วนผสมในซูริมิ

ในเมืองโคมาซึชิมะ จังหวัดโทกูชิมะ มีทาเคะ-ชิกูวะ (มีความหมายว่า "ชิกูวะไผ่") ซึ่งยังคงไม้ไผ่ไว้หลังจากนำไปต้มแล้ว

ดูเพิ่ม

* คามาโบโกะ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
จังหวัดซูลาเวซีเหนือ
ซูลาเวซีเหนือ หรือ ซูลาเวซีอูตารา ( , ) เป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่บนคาบสมุทรมีนาฮาซาทางตอนเหนือของเกาะซูลาเวซี ทางทิศใต้ของประเทศฟิลิปปินส์และทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศมาเลเซีย โดยอยู่ติดกับประเทศฟิลิปปินส์ทางทิศเหนือ ติดกับทะเลโมลุกกะทางทิศตะวันออก ติดกับจังหวัดโก-รนตาโลทางทิศตะวันตก และติดกับอ่าวโตมีนีทางทิศใต้ เมืองหลักของจังหวัดคือเมืองมานาโด โดยจังหวัดมีประชากร 4,135,526 คน จากข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรปี ค.ศ. 2010 และจากข้อมูลประชากรอย่างเป็นทางการล่าสุดในเดือนมกราคม 2014 มีประชากร 4,353,540 คน เมืองมานาโดยังเป็นประตูหลักและศูนย์กลางเศรษฐกิจของจังหวัด เมืองสำคัญอื่น ๆ เช่น โตโมฮนและบีตุง จังหวัดมีภูเขา 41 ลูกที่ม
ศรษฐกิจของจังหวัด เมืองสำคัญอื่น ๆ เช่น โตโมฮนและบีตุง จังหวัดมีภูเขา 41 ลูกที่มีความสูงตั้งแต่ ,112–1,995 เมตร (3,648–6,545 ฟุต) ทางด้านธรณีวิทยาภูมิภาคนี้ยังเป็นภูเขาไฟใหม่โดยส่วนใหญ่ มีการระเบิดหลายครั้งและเป็นภูเขาไฟทรงกรวยที่ยังครุกรุ่นอยู่ ที่พบได้ตอนกลางของมีนาฮาซา โบลาอังโมงนโดว และหมู่เกาะซางีเฮอ
หน่วยการบริหาร

พื้นที่จังหวัดซูลาเวซีเหนือแบ่งออกเป็น 11 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 4 นครหรือโกตา และ 171 ตำบลหรือเกอจามาตัน

;อำเภอ

;นคร

อ้างอิง
จังหวัดโก-รนตาโล
โก-รนตาโล ( , โก-รนตาโล: ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่บนเกาะซูลาเวซีบนคาบสมุทรมีนาฮาซา แต่เดิมเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดซูลาเวซีเหนือจนตั้งเป็นจังหวัดเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 2000 มีเมืองโก-รนตาโล (มักเรียก ฮูลนตาโล) เป็นเมืองหลักของจังหวัด เมืองมีชื่อเล่นที่เป็นที่รู้จักว่าเป็น "ชานบ้านแห่งเมดีนา" (Porch of Medina) จังหวัดมีพื้นที่ 12,435 ตารางกิโลเมตร (4,801 ตารางไมล์) มีประชากร 1,133,237 คน (ข้อมูล ค.ศ. 2016) มีความหนาแน่นประชากร 88 คนต่อตารางกิโลเมตร
ทางด้านประวัติศาสตร์ จังหวัดโก-รนตาโลเคยเป็นศูนย์กลางการแพร่ขยายของศาสนาอิสลามในอินโดนีเซียตะวันออกเมื่อครั้งก่อนยุคล่าอาณานิคม จังหวัดยังเป็นศูนย์กลางอำนาจของอาณาจักรอิสระหลายครั้ง เมื่อชาวดัตช์มาถึงเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 และได้ชนะต่ออาณาจักรท้องถิ่นและได้ยึดครองบริเวณนั้นเป็นหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ในที่สุด จังหวัดโก-รนตาโลถูกยึดครองโดยญี่ปุ่นในช่วงสั้น ๆ ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ก่อนจะได้รับอิสรภาพเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐอินโดนีเซีย โก-รนตาโลเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดซูลาเวซีเหนือ แต่หลังจากการลาออกของซูฮาร์โต รัฐบาลตัดสินใจตั้งจังหวัดใหม่ที่มีวัฒนธรรมของตนเองและมีศาสนาที่แตกต่างกัน โดยต่างจากจังหวัดซูลาเวซีเหนือที่มีคนน
มีวัฒนธรรมของตนเองและมีศาสนาที่แตกต่างกัน โดยต่างจากจังหวัดซูลาเวซีเหนือที่มีคนนับถือคริสต์จำนวนมากและยังคงเป็นส่วนหนึ่งของการกระจายอำนาจประเทศ จึงได้ก่อตั้งจังหวัดขึ้นเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 2000
เมื่อเปรียบเทียบกับจังหวัดอื่นของอินโดนีเซีย จังหวัดโก-รนตาโลเป็นหนึ่งในจังหวัดที่พัฒนาน้อยที่สุด จากข้อมูลปี 2017 จังหวัดโก-รนตาโลได้คะแนน 0.670 จากดัชนีการพัฒนามนุษย์ อยู่อันดับ 28 จาก 34 จังหวัด เมื่อเปรียบเทียบกับจังหวัดข้างเคียงอย่างจังหวัดซูลาเวซีเหนือ โครงสร้างพื้นฐานของจังหวัดยังพัฒนาได้แย่มาก จังหวัดมักมีปัญหาจากวิกฤตการณ์ไฟฟ้า รวมถึงการขาดแคลนน้ำ

หน่วยการบริหาร
พื้นที่จังหวัดโก-รนตาโลแบ่งออกเป็น 5 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 1 นครหรือโกตา และ 77 ตำบลหรือเกอจามาตัน

;อำเภอ

;นคร
* โก-รนตาโล ( ; เมืองหลัก)

อ้างอิง
จังหวัดนูซาเติงการาตะวันออก
นูซาเติงการาตะวันออก หรือ นูซาเติงการาตีมูร์ ( ) เป็นจังหวัดที่อยู่ทางใต้สุดของประเทศอินโดนีเซีย โดยตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของหมู่เกาะซุนดาน้อย อยู่ทางใต้ของมหาสมุทรอินเดีย และอยู่ทางเหนือของทะเลโฟลเร็ซ ในอาณาเขตมีเกาะทั้งหมด 500 เกาะ โดยมีเกาะที่ใหญ่ที่สุดภายในอาณาเขต เช่น เกาะซุมบา, เกาะโฟลเร็ซ, พื้นที่ทางตะวันตกของเกาะติมอร์ (พื้นที่นี้มีพรมแดนร่วมกับประเทศติมอร์-เลสเต) ในจังหวัดมีการแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 21 อำเภอ กับนครระดับอำเภอ คือ กูปัง ถือว่าเป็นเมืองหลักและเมืองที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในจังหวัดนี้
ในฐานะที่เป็นดินแดนที่มีประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์ จังหวัดนูซาเติงการาตะวันออกเป็นจังหวัดเดียวในอินโดนีเซียที่ซึ่งโรมันคาทอลิกเป็นลัทธิความเชื่อหลัก จังหวัดแห่งนี้มีพื้นที่รวมทั้งหมด 47,245.82 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรรวม 4,683,827 คน จากสำมะโนประชากร พ.ศ. 2554 ส่วนจำนวนประชากรประมาณการล่าสุดในเดือนมกราคม พ.ศ. 2557 คือ 5,070,746 คน เศรษฐกิจของจังหวัดนูซาเติงการาตะวันออกถือว่าอยู่ในหนึ่งจังหวัดที่ยังในระดับด้อยพัฒนาของประเทศอินโดนีเซีย ในขณะนี้ได้เน้นไปสนใจในภาคการท่องเที่ยวเป็นส่วนใหญ่ โดยสถานที่ท่องเที่ยวที่รู้จักกันมากที่สุด ได้แก่ ชุมชนประมงลาบูวันบาโจ, อุทยานแห่งชาติโกโมโด และเขาเกอลีมูตู
หน่วยการบริหาร
พื้นที่จังหวัดนูซาเติงการาตะวันออกแบ่งออกเป็น 21 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 1 นครหรือโกตา และ 309 ตำบลหรือเกอจามาตัน

;อำเภอ

;นคร
* กูปัง ( ; เมืองหลัก)

อ้างอิง
เทือกเขาฆาฏตะวันตก
ฆาฏตะวันตก ( ; ) เป็นเทือกเขาที่พาดขนานไปกับชายฝั่งทิศตะวันตกของคาบสมุทรอินเดีย โดยอยู่ในประเทศอินเดียโดยทั้งหมด ได้รับการบรรจุอยู่ในมรดกโลกของยูเนสโก และเป็นหนึ่งในแปด "พื้นที่ที่มีความหลากหลายทางชีวภาพสูงที่สุด" ของโลก บางครั้งเรียกผาใหญ่แห่งอินเดีย เทือกเขาพาดผ่านจากเหนือไปใต้ควบคู่ไปกับขอบปลายทางตะวันตกของที่ราบสูงเดกกัน และแยกจากที่ราบสูงโดยที่ราบชายขอบแคบ ๆ เรียกว่า กอนกัน และเรียบไปกับทะเลอาหรับ ยังเป็นที่ตั้งของอุทยานแห่งชาติ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า และป่าสงวน 39 แห่ง ที่บรรจุอยู่ในรายชื่อมรดกโลก โดยมี 21 แห่งในรัฐเกรละ, 10 แห่งในรัฐกรณาฏกะ, 5 แห่งในรัฐทมิฬนาฑู และ 4 แห่งในรัฐมหาราษฏระ
เทือกเขาเริ่มต้นใกล้เมืองโสนคาธในรัฐคุชราตทางใต้ของแม่น้ำตาปตีและมีความยาวราว โดยพาดผ่านรัฐมหาราษฏระ รัฐกัว รัฐกรณาฏกะ รัฐเกรละ และรัฐทมิฬนาฑู สิ้นสุดที่มรุนธุวัซห์มาลัยที่สวามิโทปใกล้ปลายทางใต้ของอินเดีย เทือกเขาเหล่านี้ครอบคลุมพื้นที่ และมีพื้นที่รองรับน้ำของธารน้ำเป็นเกือบร้อยละ 40 ของอินเดีย ฆาฏตะวันตกยังช่วยสกัดกั้นลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ให้เข้าถึงที่ราบสูงเดกกันได้ ความสูงโดยเฉลี่ยคือ

อ้างอิง
บาติก
บาติก ( ) หรือ บาเตะ ( ) เป็นเทคนิคย้อมผ้าด้วยวิธีกันด้วยขี้ผึ้ง โดยประยุกต์ใช้กับการย้อมเสื้อผ้าทั้งชุดหรือหมายถึงผ้าที่ใช้เทคนิควิธีนี้ที่มีต้นกำเนิดจากอินโดนีเซีย การทำบาติกใช้วิธีการวาดจุดหรือเส้นเพื่อกันสีโดยอุปกรณ์ที่เรียกว่า จันติง (canting) หรือใช้วิธีการพิมพ์ตัวกันสีที่ทำจากทองแดงที่เรียกว่า จัป (cap) ช่างฝีมือจะเลือกสีโดยจุ่มผ้าเข้ากับสีเดียว จากนั้นเอาขี้ผึ้งออกด้วยน้ำเดือด จากนั้นทำซ้ำหากต้องการหลายสี
ประเพณีการทำบาติกพบได้ในหลายประเทศ แต่บาติกของอินโดนีเซียเป็นที่รู้จักมากที่สุด บาติกของอินโดนีเซียบนเกาะชวามีประวัติอันยาวนานที่ผสมผสานทางวัฒนธรรม กับลวดลายอันหลากหลายที่ได้รับมาจากวัฒนธรรมอันหลากหลาย และได้รับการพัฒนาโดยส่วนใหญ่ทั้งรูปแบบ เทคนิค และคุณภาพของฝีมือช่าง เดือนตุลาคม พ.ศ. 2552 ยูเนสโกบรรจุบาติกของอินโดนีเซียเป็นงานชิ้นเอกของมรดกมุขปาฐะและมรดกที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติ (Masterpiece of Oral and Intangible Heritage of Humanity)

อ้างอิง
เจ้าชายไฮน์ริชแห่งปรัสเซีย (ค.ศ. 1862–1929)
เจ้าชายไฮน์ริชแห่งปรัสเซีย ( ) หรือพระนามเต็มคือ อัลแบร์ท วิลเฮ็ล์ม ไฮน์ริช แห่งปรัสเซีย ( ) ทรงเป็นเจ้าชายปรัสเซียและเป็นพระอนุชาในจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี และทรงเป็นนายทหารในกองทัพเรือจักรวรรดิเยอรมัน ทรงเป็นผู้บังคับการกองเรือทะเลหลวง และกองเรือทะเลบอลติกในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

เจ้าชายไฮน์ริชประสูติในวังมกุฎราชกุมารในกรุงเบอร์ลิน เป็นพระราชบุตรองค์ที่ 3 และโอรสองค์ที่ 2 ในมกุฎราชกุมารฟรีดริช (จักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 ในกาลต่อมา) กับเจ้าหญิงวิกตอเรีย พระราชกุมารีแห่งสหราชอาณาจักร ด้วยเหตุนี้จึงทำให้พระองค์มีศักดิ์เป็นหลานยายของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร
ครอบครัว
เจ้าชายไฮน์ริชแห่งปรัสเซีย ทรงเสกสมรสกับเจ้าหญิงอีเรเนอแห่งเฮ็สเซินและไรน์เมื่อ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1888 มีพระบุตรด้วยกัน 3 พระองค์ดังนี้:
{| class="wikitable"
! width = 25% |พระนาม
! width = 15% |ประสูติ
! width = 15% |สิ้นพระชนม์
! width = 35% |หมายเหตุ
|-
| align = "center" | เจ้าชายวัลเดอมาร์แห่งปรัสเซีย
| align = "center" | 20 มีนาคม 1889
| align = "center" | 2 พฤษภาคม 1945
| align = "center" | สมรสกับเจ้าหญิงคาลิคส์ทาแห่งลิพเพอ
|-
| align = "center" | เจ้าชายซีกิสมุนท์แห่งปรัสเซีย
| align = "center" | 27 พฤศจิกายน 1896
| align = "center" | 14 พฤศจิกายน 1978
| align = "center" | สมรสกับเจ้าหญิงชาร์ล็อทเทอแห่งซัคเซิน-อัลเทินบวร์ค
|-
| align = "center" | เจ้าชายไฮน์ริชแห่งปรัสเซีย
| align = "center" | 9 มกราคม 1900
| align = "center" | 26 กุมภาพันธ์ 1904
| align = "center" |
r" | 9 มกราคม 1900
| align = "center" | 26 กุมภาพันธ์ 1904
| align = "center" | สิ้นพระชนม์จากโรคฮีโมฟิเลียเมื่ออายุ 4 ขวบ 
|-
|}
อ้างอิง

*Harald Eschenburg. Prinz Heinrich von Preußen - Der Großadmiral im Schatten des Kaisers. Heide, 1989, . [Translation of title: Prince Heinrich of Prussia - The Grand Admiral in the Shadow of the Emperor.]
*John Van der Kiste. Prince Henry of Prussia. 2015
จังหวัดบลากอเยฟกราด
จังหวัดบลากอเยฟกราด ( , oblast Blagoevgrad หรือ Благоевградска област, Blagoevgradska oblast) หรือในชื่อ Pirin Macedonia ( , Pirinska Makedoniya) เป็นจังหวัด (oblast) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของบัลแกเรีย มีเขตแดนติดต่อกับจังหวัดอีกสี่จังหวัดของบัลแกเรียทางเหนือและตะวันออก ภูมิภาคมาซิโดเนียของกรีกทางใต้ และประเทศมาซิโดเนียเหนือทางตะวันตก มี 14 เทศบาล 12 เมือง โดยเมืองหลวงอยู่ที่ เมืองสำคัญอื่น ๆ ได้แก่ Bansko, Gotse Delchev, Melnik, Petrich, Razlog, Sandanski, และ Simitli

อ้างอิง