SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
แหล่งกูซูกุและทรัพย์สินที่เกี่ยวข้องของอาณาจักรรีวกีว
แหล่งกูซูกุและทรัพย์สินที่เกี่ยวข้องของอาณาจักรรีวกีว เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมของญี่ปุ่น ประกอบด้วย "กูซูกุ" หรือ "ปราสาท" และสถานที่ศักดิ์สิทธิ์อื่น ๆ ตามแบบวัฒนธรรมของอาณาจักรรีวกีว ที่เจริญรุ่งเรืองในหมู่เกาะรีวกีวหรือจังหวัดโอกินาวะในปัจจุบัน
มรดกโลก
แหล่งกูซูกุและทรัพย์สินที่เกี่ยวข้องของอาณาจักรรีวกีวขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 24 เมื่อ พ.ศ. 2543 ที่เมืองแคนส์ ประเทศออสเตรเลีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
* (ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
* (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
* (iv) - เป็นตัวอย่
ออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติoio
ตอร์ตียาเดปาตาตัส
ไข่เจียวสเปน ( ) หรือ ไข่เจียวมันฝรั่ง ( ) เป็นอาหารสเปนแบบต้นฉบับ ประกอบด้วยไข่เจียว ซึ่งนำไปทอดกับมันฝรั่ง แต่ในบางพื้นภาค สามารถใส่หัวหอมและกระเทียมได้ด้วยแล้วแต่ความชอบของผู้บริโภค

ไข่เจียวสเปนคือหนึ่งในตาปา (ของว่างเรียกน้ำย่อย) ที่พบได้มากที่สุดทั่วไปในประเทศสเปน และเป็นอาหารจานโปรดเมื่อชาวสเปนไปปิกนิกเพราะสามารถรับประทานแบบร้อนหรือเย็นได้ บางครั้งเราเรียกแต่ละส่วนของไข่เจียวสเปนที่จัดเป็นตาปานี้ว่า "ปินโชเดตอร์ติยา" ( ) เพราะแผ่นไข่เจียวมีการตัดออกเป็นชิ้นเล็ก ๆ โดยแต่ละชิ้นมีการเสียบด้วยไม้จิ้มฟันดั่งอาหารค็อกเทล
วิธีทำโดยทั่วไป
เริ่มต้นจากการตีไข่ดิบเตรียมทำไข่เจียวแล้วพักไว้ ซอยมันฝรั่งและหัวหอมแล้วนำไปทอดในน้ำมัน (นิยมใช้น้ำมันมะกอกเพราะสามารถทอดและต้มมันฝรั่งในตัวเสร็จได้) เมื่อสะเด็ดจากน้ำมัน ผสมมันฝรั่งและหัวหอมกับไข่ดิบที่ตีไว้แล้วทอดส่วนผสมก่อนด้านหนึ่ง แล้วกลับด้านเพื่อให้อีกด้านหนึ่งให้สุก สามารถกลับด้านโดยใช้อุปกรณ์ช่วย เช่น จาน หรือ "บูเอลเบตอร์ติยัส" (vuelvetortillas เป็นภาชนะเซรามิกที่เหมือนฝาปิด ซึ่งเป็นอุปกรณ์ทำไข่เจียวโดยเฉพาะ) หรือถ้ามันไม่ใหญ่เกินไป ก็โยนไข่เจียวขึ้นเพื่อกลับด้านจากกระทะแล้วรับด้วยกระทะ

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* La tortilla de patatas deconstruida. Receta original de Marc Singla 
* La tortilla de patatas en verycocinar.com
เหมืองเงินอิวามิ
เหมืองเงินอิวามิ คือแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมและเป็นเหมืองเงินขนาดใหญ่ที่สุดของประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ที่เมืองโอดะ จังหวัดชิมาเนะ ถึงแม้ในปัจจุบันจะไม่มีการขุดขึ้นมาแล้ว แต่ร่องรอยของความเจริญรุ่งเรืองของเหมืองที่ประจักษ์ในสายตาของชาวต่างประเทศ เช่นชาวจีน โปรตุเกส เนเธอร์แลนด์ ยังมีลงเหลือให้เห็นได้ในปัจจุบัน

นอกจากเงินแล้ว ยังได้ขุดพบโลหะชนิดอื่น ๆ ได้แก่ทองคำ ทองแดง และตะกั่ว เป็นต้น
มรดกโลก
เหมืองเงินอิวามิขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกภายใต้ชื่อ "เหมืองเงินอิวามิและภูมิทัศน์วัฒนธรรม" ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 31 เมื่อ พ.ศ. 2550 ที่เมืองไครสต์เชิร์ช ประเทศนิวซีแลนด์ ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
* (ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใดๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
* (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
ักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
* (v) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของวัฒนธรรมมนุษย์ ขนบธรรมเนียมประเพณีแห่งสถาปัตยกรรม วิธีการก่อสร้าง หรือการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งเสื่อมสลายได้ง่ายจากผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมตาม กาลเวลา
ป้อมผีเสื้อสมุทร
ป้อมผีเสื้อสมุทร ตั้งอยู่บนเกาะแม่น้ำในแม่น้ำเจ้าพระยา ด้านใต้พระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2362 ซึ่งอยู่ในระหว่างทางเดินเรือ 2 ทาง แต่การสร้างป้อมในครั้งนั้นไม่แล้วเสร็จ ต่อมาในปี พ.ศ. 2365 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ กรมหมื่นเจษฎาบดินทร์ ทรงดำเนินการแก้ไขป้อมผีเสื้อสมุทรให้ดียิ่งขึ้น จนกระทั่งในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม ให้กรมพระราชวังบวรสถานมงคลเสด็จไปทรงแก้ไขอีกครั้งหนึ่ง
ตัวป้อมมีลักษณะเหมือนผีเสื้อ ใช้ด้านหางผีเสื้อเป็นทางเข้า ต่อมาทางเดินเรือด้านตะวันตกตื้นเขินจนเรือใหญ่ไม่สามารถแล่นผ่านได้ ที่ตั้งป้อมจึงดูชิดติดกับฝั่งธนบุรี

ในสมัยสร้างป้อมขึ้นครั้งแรก อาวุธประจำป้อมใช้ปืนบรรจุลูกดินทางปากกระบอก และได้เริ่มใช้ปืนใหญ่บรรจุลูกทางท้ายแทน เมื่อปี พ.ศ. 2435 เป็นปืนชนิดหลุม (ปืนเสือหมอบ) ขนาด 6 นิ้ว รวม 3 กระบอก โดยสั่งซื้อจากบริษัท วิกเกอร์ อาร์มสตรอง ประเทศอังกฤษ และนายพลเรือโท พระยาวิจิตรนาวี (วิลเลียม บุณยะกลิน) เป็นนายช่างกลทำการติดตั้งปืนนี้ ต่อจากการติดตั้งปืนใหญ่ชนิดเดียวกันกับที่ป้อมพระจุลจอมเกล้า
ป้อมผีเสื้อสมุทรแห่งนี้เคยทำการยิงต่อสู้กับหมู่เรือรบฝรั่งเศส 2 ลำ ที่ล่วงล้ำเข้ามาในแม่น้ำเจ้าพระยา เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2436 ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่สำคัญเหตุการณ์หนึ่งในประวัติศาสตร์ไทย

ไฟล์:Phisuea Samut Fort (II).jpg|บริเวณทางเดินหลักภายในป้อมผีเสื้อสมุทร
ไฟล์:Phisuea Samut Fort (III).jpg|ปืนใหญ่เสือหมอบ
ไฟล์:Phisuea Samut Fort (IV).jpg|ปืนใหญ่เสือหมอบ

แหล่งข้อมูลอื่น
ป้อมวิไชยประสิทธิ์
ป้อมวิไชยประสิทธิ์ เป็นป้อมปราการเก่าแก่ ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาด้านตะวันตก ทางเหนือของปากคลองบางหลวง (คลองบางกอกใหญ่) ปัจจุบันอยู่ในบริเวณกองบัญชาการกองทัพเรือ พระราชวังเดิม ถนนอรุณอมรินทร์ เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร

ป้อมวิไชยประสิทธิ์เดิมเป็นป้อมหอรบตั้งอยู่มุมกำแพงเมืองบางกอก (ธนบุรี) ถูกสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาเพื่ออารักขาปากแม่น้ำ ซึ่งเป็นเส้นทางการค้าขายสำคัญ คาดว่าป้อมนี้ถูกสร้างขึ้นก่อนรัชสมัยของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช โดยอาจมีชาวโปรตุเกสช่วยออกแบบ
ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์ ได้ทรงให้ปรับปรุงและสร้างป้อมเมืองบางกอกขึ้นใหม่ โดยอาจดำเนินการตามคำกราบบังคมทูลของเจ้าพระยาวิชเยนทร์ (คอนสแตนติน ฟอลคอน) การออกแบบและควบคุมการก่อสร้างป้อมทำโดยมองซิเออร์เดอ ลา มาร์ นายช่างชาวฝรั่งเศสผู้มีบทบาทในการก่อสร้างป้อมปราการหลายแห่งสมัยสมเด็จพระนารายณ์ โดยคุณพ่อ โทมัสโซ วัลกวาเนรา บาทหลวงคณะเยสุอิตชาวอิตาเลียน เป็นที่ปรึกษาด้านวิศวกรรม ลา มาร์ได้วางแผนก่อสร้างป้อมดาวตามแบบตะวันตกทั้งสองฝั่งแม่น้ำ มีโซ่ขึงกั้นแม่น้ำเพื่อป้องกันเรือเข้าออก แต่มีเพียงป้อมฝั่งตะวันออกที่ได้สร้างจนสำเร็จ ก่อนจะเกิดการปฏิวัติเมื่อปลายแผ่นดินสมเด็จพระนารายณ์ และถูกรื้อลงในสมัยรัตนโกสินทร์ (บางแหล่งกล่าวว่ารื้อลงในสมัยสมเด็จพระเพทราชา
ยณ์ และถูกรื้อลงในสมัยรัตนโกสินทร์ (บางแหล่งกล่าวว่ารื้อลงในสมัยสมเด็จพระเพทราชา) ป้อมวิไชยประสิทธิ์จึงยังคงรูปลักษณ์เดิมอยู่
ป้อมทั้งสองฝั่งแม่น้ำนี้ แหล่งข้อมูลบางแหล่งระบุชื่อป้อมฝั่งตะวันออกว่า ป้อมวิไชยเยนทร์ และฝั่งตะวันตกว่าป้อมวิไชยประสิทธิ์ ขณะที่บางแหล่งเรียกรวมกันว่าป้อมวิไชยเยนทร์หรือ ป้อมบางกอก และระบุว่าต่อมาเมื่อสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชทรงสถาปนากรุงธนบุรีเป็นราชธานี ได้ทรงสร้างพระราชวังขึ้นบริเวณป้อมฝั่งตะวันตก พร้อมกับปรับปรุงป้อมพระราชทานนามว่า "ป้อมวิไชยประสิทธิ์"

ป้อมวิไชยประสิทธิ์มีสถาปัตยกรรมเป็นป้อมก่ออิฐฉาบปูน มีกำแพงรูปแปดเหลี่ยม 2 ชั้น สร้างขนานกัน กำแพงชั้นในมีหอคอยกลมทรงสอบสองหลัง ตั้งอยู่บนกำแพงตรงมุมด้านทิศเหนือ และทิศใต้
ปัจจุบันป้อมวิไชยประสิทธิ์อยู่ในความดูแลของกองทัพเรือไทย ใช้เป็นที่ยิงสลุตในพระราชพิธีสำคัญต่าง ๆ และมีการติดตั้งเสาธงบริเวณทางเข้าป้อมทางทิศตะวันตกตรงกำแพงชั้นใน เพื่อชักธงราชนาวีและธงผู้บัญชาการทหารเรือ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
โรงเรียนพระโขนงพิทยาลัย
โรงเรียนพระโขนงพิทยาลัย ( ) สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ก่อตั้งเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2501 โดยผู้ใหญ่นาค รัตนวิชัย ในชุมชนจาก ปัจจุบันเปิดสอนในระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1 - 6 ปัจจุบันตั้งอยู่เลขที่ 182 ซอยสุขุมวิท 62 แขวงพระโขนงใต้ เขตพระโขนง กรุงเทพมหานคร 10260

ประวัติโรงเรียน
โรงเรียนพระโขนงพิทยาลัย เดิมชื่อว่า "โรงเรียนพระโขนง" ก่อตั้งเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2500 โดยผู้ใหญ่นาค รัตนวิชัย เป็นผู้เสนอกระทรวงศึกษาธิการให้จัดตั้งโรงเรียนขึ้นในชุมชนบางจาก ต่อมาในปี พ.ศ. 2501 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นโรงเรียนมัธยมวิสามัญ ในที่ดินของกรมธนารักษ์ ตำบลบางจาก อำเภอพระโขนง จังหวัดพระนคร
ในปีแรกเปิดสอนในระดับมัธยมศึกษาตอนต้น จำนวน 8 ห้องเรียน นักเรียน 301 คน ครู 12 คน โดยมีนายชุบ กายสิทธิ์ เป็นครูใหญ่คนแรก ต่อมาจึงเปิดสอนในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย (ม.ศ.4 - ม.ศ.5) ในภายหลัง

ต่อมามีการเปลี่ยนชื่อจาก "โรงเรียนพระโขนง" เป็น "โรงเรียนพระโขนงพิทยาลัย" เมื่อนางสาวจุไร ลียากาศ เข้ามาดำรงตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการโรงเรียนคนแรกในปี พ.ศ. 2517 และก่อตั้งสมาคมผู้ปกครองและครูในอีกหนึ่งปีต่อมา โดยมีพลเรือตรีเกษม ลิขิตวงศ์ ร.น. เป็นนายกสมาคมฯ และมีคำขวัญประจำโรงเรียน คือ "ปัญญา สามัคคี มีน้ำใจ"
โรงเรียนพระโขนงพิทยาลัยมีพระพุทธรูปประจำโรงเรียน คือ พระพุทธศากยมุนีศรีปัญญา'85 (หลวงพ่อสุข) พระพุทธรูปปางลีลา โดยได้รับมอบจากคณะนักเรียนเก่าโรงเรียนสายปัญญา รุ่นปีการศึกษา 2485 บริจาคให้มาประดิษฐานเป็นพระพุทธรูปประจำโรงเรียน ในปี พ.ศ. 2528

บุคคลที่มีชื่อเสียง
* อำนาจ ลูกจันทร์ (เป้า คาราบาว) - อดีตมือกลองของวงคาราบาว
* วิษณุ เครืองาม - นักการเมือง
* วิทวัส สุนทรวิเนตร์ - พิธีกร
* สมพร ปรีดามาโนช (ปิง ฟรุตตี้) - นักร้อง
* ธานินทร์ ทัพมงคล - นักร้องนักแสดง
* สิทธิพร นิยม (โด่ง) - นักร้องนักแสดง
* แทนคุณ จิตต์อิสระ (อี้) - นักแสดง พิธีกร นักการเมือง
แผนการเรียนรู้
* แผนการเรียน วิทยาศาสตร์ - คณิตศาสตร์ (ห้องเรียนพิเศษ, Gifted)
* แผนการเรียน วิทยาศาสตร์ - คณิตศาสตร์
* แผนการเรียน ภาษาอังกฤษ - คอมพิวเตอร์
* แผนการเรียน คณิตศาสตร์ - ภาษาอังกฤษ
* แผนการเรียน ภาษาอังกฤษ - ภาษาจีน
* แผนการเรียน ภาษาอังกฤษ - ภาษาญี่ปุ่น

อ้างอิง
วิสันต์ ไกรเกรียงยุค
วิสันต์ ไกรเกรียงยุค มีชื่อจริงว่า วิสันต์ ไพรอนันต์ เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2492 ที่ อำเภอเมือง จังหวัดชลบุรี ในครอบครัวที่มีพี่น้อง 5 คนเป็นนักมวยหรือบุคคลในวงการมวยทั้งหมด ตั้งแต่ พี่ชายคนโต ไพรอนันต์ สนั่นเมือง, วิสันต์ ไกรเกรียงยุค, วิชิต ลูกบางปลาสร้อย, ณรงค์ ไพรอนันต์ และ วิรัตน์ ไพรอนันต์ (ปัจจุบันรู้จักดีในชื่อของ เชน เมืองชล โปรโมเตอร์มวยไทยชื่อดัง)

วิสันต์ฝึกหัดมวยกับ จรัล แสงจำรัส เจ้าของค่าย ลูกบางปลาสร้อย เพียงแต่ใช้ชื่อค่ายว่า ไกรเกรียงยุค ซึ่งเป็นชื่อซอยเล็ก ๆ ซอยหนึ่งในเขตเทศบาลเมืองชลบุรีนั่นเอง
วิสันต์เป็นนักมวยรูปร่างผอมสูง ผิวขาว บอบบาง แต่เป็นมวยในสไตล์ไฟเตอร์ ชอบเดินชกแบบลุยแลกแข้งแลกหมัดอย่างไม่เกรงใคร หลายต่อหลายครั้งที่หน้าแตกเลือดอาบใบหน้า ไม่ทำให้วิสันต์เกิดอาการท้อแท้ แต่ยิ่งกลับทำให้วิสันต์เดินลุยเข้าแลกหนักขึ้นไปอีก สื่อมวลชนจึงให้ฉายาว่า "สุริยาบ้าเลือด"
วิสันต์เคยปะทะกับนักมวยไทยฝีมือดีร่วมสมัยหลายคน เช่น ศิริมงคล ลูกศิริพัฒน์, ขุนพล สาครพิทักษ์, บุรีรัมย์ สวนมิสกวัน และแสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์ โดยเฉพาะการชกกับแสนศักดิ์ที่สนามมวยเวทีลุมพินีเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2515 วิสันต์ถูกหมัดของแสนศักดิ์ลงไปให้กรรมการนับก่อน แต่ลุกขึ้นมาแลกหมัดกับแสนศักดิ์ซึ่งเป็นนักมวยหมัดหนักอย่างไม่กลัวแพ้น็อก จนได้นับแสนศักดิ์บ้างในยกที่ 4 และเป็นฝ่ายชนะคะแนนไปในที่สุด

ปัจจุบัน วิสันต์ทำงานประจำอยู่แผนกดับเพลิงเทศบาลเมืองชลบุรี

อ้างอิง
* สุริยาบ้าเลือด ฉายาวิสันต์ ไกรเกรียงยุค

แหล่งข้อมูลอื่น
* เทปการชกระหว่าง แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์ กับ วิสันต์ ไกรเกรียงยุค
สรศักดิ์ ส.ลูกบุคคโล
สรศักดิ์ ส.ลูกบุคคโล มีชื่อจริงว่า ชื่น จาดพิมาย เกิดเมื่อปี 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494 ที่อำเภอพิมาย จังหวัดนครราชสีมา เป็นหลานชายของ สุข ปราสาทหินพิมาย เริ่มแรกหัดชกมวยไทยกับสุข ปราสาทหินพิมาย ผู้เป็นอา เมื่อจบ ป.4 จากนั้นจึงได้ตระเวนชกแถวบ้านสิบกว่าครั้งไม่แพ้ใคร สุขจึงตัดสินใจส่งมาอยู่กับ ประเสริฐ สุขใจธรรม เจ้าของค่าย ส.ลูกบุคคโล ที่กรุงเทพมหานคร
ไม่เพียงแต่เป็นหลานชายและลูกศิษย์เท่านั้น สรศักดิ์ยังเป็นมวยหมัดหนักลีลาการชกก็ถอดแบบมาจากยักษ์สุขผู้เป็นอา คือ บุกตะลุยเดินหน้ามีสถิติการชกไม่ต่ำกว่า 100 ครั้ง ที่สำคัญ ๆ เคยชนะธนูน้อย ทวีเกียรติ, กิตติชัย ลูกบ่อน้ำมันฝาง, เดช ศรีโสธร, แสนทนง เกศสงคราม และ อิศรชัย อิสสระภาพ และเคยแพ้หาญ ศิลาทอง, มงคลเดช พิทักษ์ชัย, วิสันต์ ไกรเกรียงยุค เป็นต้น

สรศักดิ์ได้ครองแชมป์จูเนียร์เวลเตอร์เวท ของสนามมวยเวทีลุมพินี โดยการชนะน็อก ประยุทธ ศุภราช (ขวัญประเทศ ส.ยิ่งเจริญ) ยกที่ 4, ชนะคะแนน แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์, แพ้คะแนน ศรนักรบ เกียรติวายุภักษ์ แล้วเสียแชมป์แพ้น็อก แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์ เพียงแค่ยกแรก
ต่อมาได้ชิงแชมป์รุ่นเดียวกันที่ว่างของเวทีราชดำเนิน ชนะคะแนน บุรีรัมย์ สวนมิสกวัน, แพ้คะแนน สะท้านฟ้า ส.ประทีป อย่างพลิกล็อกถล่มทลาย, ชนะน็อก สีชัง สาครพิทักษ์ ยกที่ 4, จากนั้นได้รับการติดต่อให้ไปป้องกันแชมป์กับ สะท้านฟ้า ส.ประทีป ที่ประเทศญี่ปุ่น เมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2517 สรศักดิ์แพ้คะแนนเอกฉันท์เสียตำแหน่งไป กลับมาชกอีกไม่กี่ครั้งก็เลิกชกแขวนนวมไป เหตุเพราะมีกำหนดขึ้นชกน้อยลง เพราะในรุ่นเดียวกันหานักมวยที่ขึ้นชกด้วยได้ยาก

หลังแขวนนวม สรศักดิ์ได้กลับไปอาศัยอยู่ที่อำเภอพิมายบ้านเกิด และไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับวงการมวยอีกเลย

อ้างอิง
* หลานยักษ์สุข สรศักดิ์ ส.ลูกบุคคโล
ข้าวจี่
ข้าวจี่ เป็นอาหารพื้นบ้านของภาคอีสานและภาคเหนือ ทำจากข้าวเหนียวนึ่งทาเกลือ ปั้นเป็นรูปกลมหรือรีเสียบไม้นำไปย่างบนเตาถ่าน ไฟอ่อนพอเกรียมนำมาชุบไข่ แล้วนำไปย่างใหม่จนเหลือง ดึงไม้ที่เสียบไว้ออก ยัดน้ำตาลอ้อยเข้าไปแทน น้ำตาลจะละลายเป็นไส้ และนิยมทำกันมากในช่วงเดือนสามของทุกปี ซึ่งจะมีการทำข้าวจี่ไปทำบุญในงานประเพณีบุญข้าวจี่ อาจเป็นเพราะข้าวเหนียวจะเสียเร็วในตอนกลางวัน สมัยก่อนข้าวเหนียวจึงถูกทำเป็นข้าวจี่แล้วห่อใบตองไปกินเป็นอาหารตอนทำนาหรือเดินทางไกล เพราะสามารถเก็บได้นานขึ้น
ทางภาคเหนือ มีข้าวจี่เช่นเดียวกับภาคตะวันออกเฉียงเหนือ แต่ไม่นิยมทำเป็นก้อนกลมหรือชุบไข่ แต่จะนำข้าวเหนียวทาน้ำมันหมู เกลือ และอาจสอดใส้น้ำพริกตาแดงหรือใช้ทาภายนอกก็ได้ เดือนสี่ทางภาคเหนือซึ่งตรงกับราว ๆ เดือนมกราคมของภาคกลาง (การนับเดือนของทางภาคเหนือจะเร็วกว่าภาคกลาง 2 เดือน) จะนำข้าวจี่กับข้าวหลามไปทำบุญตักบาตร เรียกว่า บุญข้าวจี่ข้าวหลาม ข้าวจี่อีกชนิดหนึ่งของทางภาคเหนือ เป็นการอุ่นข้าวเหนียวเปล่า มักจะทำกินกันตอนน้ำท่วม โดยการนำข้าวเหนียวสุกที่เหลือจากมื้อก่อนหน้า (เรียกว่า ข้าวเย็น) มาเสียบไม้ ปั้นแผ่ให้บาง ปิ้งไฟพอเกรียมนิดหน่อยให้อุ่นหอม นิยมกินกับปลากระดี่ที่ควักไส้แล้วเสียบไม้ตากแห้ง (เรียกว่า ฮ้าแห้ง หรือ ปลาร้าแห้ง) ปิ้งไฟให้กรอบเ
่ที่ควักไส้แล้วเสียบไม้ตากแห้ง (เรียกว่า ฮ้าแห้ง หรือ ปลาร้าแห้ง) ปิ้งไฟให้กรอบเกรียม นำมาโขลกป่นให้ละเอียด ผสมเกลือป่นเล็กน้อย หากเป็นเกลือเม็ดก็โขลกให้ป่นพร้อมปลาไปเลย เก็บใส่กระปุกไว้เป็นกับข้าวได้นาน การจี่ในภาษาเหนือจะไม่เหมือนกับภาษากลาง ซึ่งแบบภาคกลางจะหมายถึงการนาบอาหารกับกระทะ ในภาษาเหนือจะเรียก นาบ
ประเทศลาวก็มีอาหารที่เรียกว่าข้าวจี่เช่นกัน ที่หลวงพระบางข้าวจี่คือขนมปังแท่งยาว ๆ แบบฝรั่งเศส นำมาผ่าซีก เสร็จแล้วนำไปใส่เครื่องเคียงต่าง ๆ เช่น แตงกวา ไข่เจียวตัดเป็นเส้น ๆ หมูยอ หมูหย็อง (คนลาวเรียกหมูฝอย) และปรุงรสด้วยซอสมะเขือเทศ ข้าวจี่ของลาวจะต่างจากข้าวจี่ทางภาคเหนือและอีสานของไทย

อ้างอิง
* ยูร กมลเสรีรัตน์. รสลายคราม: ข้าวจี่. ครัว. 1(8):108, กุมภาพันธ์ 2538
ข้าวเม่า
ข้าวเม่า ได้มาจากรวงข้าวสีเขียวไล่มาจนถึงสีเขียวตกน้ำตาล การบริโภคข้าวเม่าพบในทุกประเทศที่ปลูกข้าว ตั้งแต่ไทย ลาว กัมพูชา เวียดนาม พม่า ภูฏาน อินเดีย ทิเบต ในภูฏานใช้เป็นอาหารว่างกินกับน้ำชา ในไทยเป็นขนมที่นิยมกินมาตั้งแต่สมัยโบราณ ในอดีตตอนหน้าน้ำจะมีแม่ค้านำขนมใส่เรือมาขาย และขนมกลุ่มนั้นมีข้าวเม่าทอดอยู่ด้วย มีกล่าวถึงข้าวเม่าในนิราศน้ำท่วมใหญ่ พ.ศ. 2460 ว่า

มีเพลงกล่อมเด็กกล่าวถึงข้าวเม่าว่า
ข้าวเม่ามีทั้งข้าวเม่าข้าวเหนียว ข้าวเจ้าและข้าวเหนียวดำ โดยที่นิยมมากที่สุดคือข้าวเม่าข้าวเหนียว แบ่งได้เป็น 3 แบบ คือ ข้าวฮ่างหรือข้าวเม่าอ่อนทำจากเมล็ดข้าวสีเขียวจัด ข้าวเม่าแบบเขียวอ่อน ทำจากข้าวห่ามที่เปลือกเป็นสีเขียวเข้ม ข้าวเม่าขาวนวล ทำจากข้าวเกือบแก่ เปลือกเขียวอมน้ำตาล
ข้าวเม่าทำเป็นขนมได้หลายแบบ เช่น
* ใส่เป็นส่วนผสมในกระยาสารท
* ข้าวเม่าคลุก (เอาน้ำสุกอุ่น ๆ ใส่เกลือพรมข้าวเม่าให้นุ่ม )
* ข้าวเม่าบด ใช้ข้าวเม่าใหม่คั่วให้หอมแล้วกรองด้วยผ้าขาวบาง หยดหัวกะทิลงบนข้าวเม่าที่กรองไว้ กะทิจะผสมข้าวเม่าเป็นก้อน แล้วนำมากลิ้งไปมาบนฝ่ามือให้เป็นก้อนเหมือนไข่จะละเม็ด - ส่วนผสมแค่ 3 อย่าง คือ ข้าวเม่า น้ำตาล มะพร้าวห้าวคั้นกะทิ และ มะพร้าวทึนทึกขูด 
* ข้าวเม่าราง คือ ข้าวเม่าที่นำมาคั่วจนพองแล้วกินกับน้ำกะทิ
* ข้าวเม่าหมี่ (ข้าวเม่าทรงเครื่อง หรือ ขนมข้าวเม่าราง ) เป็นข้าวเม่ารางแบบแห้ง คือ ใส่กุ้งแห้ง เต้าหู้ทอด ถั่วลิสง หรือใส่น้ำตาลทรายถ้าเป็นแบบหวาน
* ข้าวเม่าทอด เป็นข้าวเม่ากวนกับน้ำตาลผสมกับแป้งพอกกล้วยไข่ทั้งล
ยถ้าเป็นแบบหวาน
* ข้าวเม่าทอด เป็นข้าวเม่ากวนกับน้ำตาลผสมกับแป้งพอกกล้วยไข่ทั้งลูกแล้วทอด บางท้องถิ่นเรียกกล้วยข้าวเม่า เป็นเครื่องว่างหวาน และ เป็นเครื่องเคียงสำหรับขนมจีนน้ำพริก 
* ข้าวเม่าเบื้อง เป็นตำรับอาหารโบราณที่ดัดแปลงมาจาก ขนมเบื้อง โดยท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์ ในยุคนั้นรัชกาลที่ 5
ขนมต้ม
ขนมต้ม เป็นขนมที่มีหลักฐานว่ามีมาตั้งแต่สมัยสุโขทัย เข้ามาพร้อมกับศาสนาพราหมณ์และลัทธิความเชื่อเกี่ยวกับเทพเจ้า โดยเชื่อกันว่าพระพิฆเนศโปรดขนมนี้มาก ครั้งหนึ่งเสวยเข้าไปจนเต็มพุง เมื่อขี่หนูกลับวิมาน ระหว่างทางหนูมาเจองู ตกใจจึงหยุดทันที พระพิฆเนศตกจากหลังหนู พุงแตก พระพิฆเนศเสียดายขนมจึงกอบเข้าใส่พุงใหม่แล้วเอาซากงูที่ตีตายแล้วมาพันพุงไว้ แล้วจึงกลับไปวิมาน ต่อมาได้มีบทบาทสำคัญในพิธีบวงสรวงเทวดา ในพิธีกรรมต่าง ๆ เช่น ยกเสาเอก ตั้งศาลพระภูมิ ในประเพณีสู่ขอแต่โบราณในบางท้องที่ใช้ขนมต้มด้วย ดังมีเพลงพวงมาลัยร้องเล่นว่า
ขนมต้มขาวนั้น ใช้แป้งข้าวเหนียวปั้นเป็นก้อนกลม ใส่ไส้น้ำตาลหม้อ ลงไปต้มให้สุก โรยด้วยมะพร้าวขูด ต่อมาจึงทำหน้ากระฉีก ซึ่งเป็นมะพร้าวขูดมาเคี่ยวกับน้ำตาลหม้อจนเหนียว ใช้เป็นไส้แทน ส่วนขนมต้มแดง ใช้แป้งข้าวเหนียวแผ่เป็นแผ่นแบน ต้มให้สุก ราดด้วยหน้ากระฉีกที่ค่อนข้างเหลว

ขนมที่เรียกว่าขนมต้มของภาคใต้จะต่างไปจากภาคกลาง ขนมต้มของภาคใต้จะเป็นข้าวเหนียวผสมน้ำกะทิห่อใบกะพ้อแล้วเอาไปต้ม บางท้องที่เรียกห่อต้ม ขนมที่ทำแบบนี้ทางภาคกลางเรียก ข้าวต้มมัด หรือข้าวต้มผัด

ดูเพิ่ม
* ขนมโมทกะ

อ้างอิง
ขนมจาก
ขนมจาก คือของหวานชนิดหนึ่งสำหรับกินเล่น เป็นขนมพื้นบ้านในย่านจังหวัดสมุทรปราการมาก่อน ภายหลังมีขายในระหว่างเทศกาลงานไหว้พระสมุทรเจดีย์ประจำปี แต่ละปีผู้ที่ไปไหว้พระหรือชมงานออกร้านในเทศกาลดังกล่าวมักซื้อเป็นของติดมือไปฝากญาติ

ขนมจากทำด้วยแป้งข้าวเหนียว ส่วนมากนิยมใช้ข้าวเหนียวดำ มะพร้าวทึนทึกขูดหยาบ ๆ น้ำตาลมะพร้าว และเกลือเล็กน้อย ที่เรียกว่าขนมจากเพราะเป็นขนมที่ห่อด้วยใบจากสด ที่ได้จากต้นจากซึ่งเป็นพืชในวงศ์ปาล์ม ขึ้นเป็นกออยู่ตามป่าชายเลนและบริเวณริมน้ำเค็ม ขนมนี้ทำให้สุกด้วยการย่างไฟคล้ายการเผาข้าวหลาม แต่ใช้ความร้อนน้อยกว่า

อ้างอิง
* ขนมในภาคกลาง ใน สารานุกรมวัฒนธรรมไทยภาคกลาง. กทม. มูลนิธิสารานุกรมวัฒนธรรมไทย ธนาคารไทยพาณิชย์ใ 2539
วัดปทุมคงคาราชวรวิหาร
วัดปทุมคงคาราชวรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นโท ชนิดราชวรวิหาร ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งพระนคร ถนนทรงวาดติดต่อกับถนนสำเพ็ง แขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร เดิมชื่อ วัดสำเพ็ง ตามชื่อถนนหน้าวัด ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 1 พระราชทานนามใหม่ว่า "วัดปทุมคงคา"
ประวัติ
วัดปทุมคงคาราชวรวิหาร เป็นวัดที่มีมาตั้งแต่สมัยอาณาจักรอยุธยา พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชเมื่อครั้งแรกสร้างกรุงรัตนโกสินทร์ โปรดเกล้าฯ ให้พระยาธรรมาธิกรณ์ (บุญรอด บุณยรัตพันธุ์) กับพระวิจิตรนาวี เป็นแม่กองคุมช่างและไพร่ไปกะที่สร้างพระนครใหม่ ณ ฝั่งตะวันออก โปรดเกล้าฯ ให้พระยาราชาเศรษฐี และพวกคนจีน ย้ายไปตั้งบ้านเรือนอยู่ที่สวน ตั้งแต่คลองวัดสามปลื้ม (วัดจักรวรรดิราชาวาส) ไปจนถึงคลองวัดสำเพ็ง (วัดปทุมคงคา) และเห็นว่าเป็นวัดโบราณที่ทรุดโทรมมาก สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาทจึงได้โปรดเกล้าฯ ให้ซ่อมแซมขึ้นใหม่ทั้งวัด เมื่อกรมพระราชวังบวรสุรมหาสิงหนาททรงปฏิสังขรณ์และสร้างเสร็จแล้ว พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชจึงพระรา
นาททรงปฏิสังขรณ์และสร้างเสร็จแล้ว พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชจึงพระราชทานนามใหม่ว่า "วัดปทุมคงคา"
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่วัดเริ่มทรุดโทรมอีกครั้ง พระยาสวัสดิวารีได้กราบทูลขอทำการบูรณปฏิสังขรณ์ แต่บูรณปฏิสังขรณ์ยังไม่ทันเสร็จ พระยาสวัสดิวารีก็ได้ถึงแก่อนิจกรรมเสียก่อน แต่ไม่มีผู้ใดรับบูรณปฏิสังขรณ์ต่อไปตลอดรัชกาลที่ 3 ครั้งถึงสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระยาพิศาลศุภผล ทำการบูรณปฏิสังขรณ์ต่อ และได้เพิ่มเติม โดยให้ช่างยกพระพุทธรูปในพระอุโบสถให้สูงขึ้น มีพระทรงเครื่องต้นอย่างกษัตริย์ ต่อชุกชีออกมา ทำเป็นรูปเทวราชถือพุ่มฉัตรดอกไม้ทอง ดอกไม้เงินด้วย 2 องค์ อยู่ติดกับโรงเรียนปทุมคงคา
การสำเร็จโทษหม่อมไกรสรด้วยท่อนจันทน์ที่วัดปทุมคงคาฯ เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2391 (ตรงกับวันพุธ เดือนอ้าย แรม 3 ค่ำ ปีวอก สัมฤทธิศก จ.ศ. 1210) เป็นการสำเร็จโทษด้วยวิธีนี้ครั้งสุดท้ายกับสมาชิกราชวงศ์

วันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 ราชกิจจานุเบกษาได้เผยแพร่ประกาศกรมศิลปากรขึ้นทะเบียนและกำหนดให้เขตที่ดินวัดปทุมคงคาราชวรวิหารเป็นเขตที่ดินโบราณสถาน
ลำดับเจ้าอาวาส
{|class="wikitable"
|-
!|ลำดับ !!|นาม !!|ดำรงตำแหน่ง (พ.ศ.)
|-
| 1. || พระวิเชียรมุนี (มาก) || 
|-
| 2. || สมเด็จพระพุฒาจารย์ (ศรี อโนมสิริ) || 2394 - 2437
|-
| 3. || พระครูกัลยาณคุณ (กลิ้ง) ||
|-
| 4. || พระครูธรรมสารโสภณ (โชติ) ||
|-
| 5. || พระปรากรมมุณี (เปลี่ยน) || 2454 - 2465
|-
| 6. || พระปรากรมมุณี (จีบ อุคฺคเตโช) ||
|-
| 7. || พระเทพปริยัติบัณฑิต (ดำ อาภารํสี) || 2476 - 2513
|-
| รักษาการ || พระวิสุทธิวงศาจารย์ (เสงี่ยม จนฺทสิริ) || 2514
|-
| 8. || สมเด็จพระธีรญาณมุนี (สนิธ เขมจารี) || 2514 - 2534
|-
| 9. || พระพรหมเสนาบดี (พิมพ์ ญาณวีโร) || 2536 - ปัจจุบัน
|}

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
ขนมเขียว
ขนมเขียว เป็นขนมพื้นบ้านของจังหวัดปราจีนบุรี ต้นกำเนิดอยู่ที่อำเภอนาดี เป็นขนมลูกผสมระหว่างข้าวเกรียบปากหม้อกับขนมถั่วแปบ เปลือกที่ใช้ห่อข้างนอกใช้แป้งข้าวเจ้าที่เป็นแป้งโม่ โดยผสมข้าวเจ้าแข็ง น้ำปูนใส ใบเตยสับนำไปโม่ด้วยเครื่องโม่จนได้น้ำแป้งสีเขียว นำไปผสมกับแป้งข้าวเจ้าชนิดและแป้งมัน นำไปละเลงบนผ้าขาวบางที่คลุมอยู่บนปากหม้อที่ตั้งน้ำไว้จนเดือด พอสุกแคะใส่จาน ตักไส้ที่ประกอบด้วยถั่วเหลือง มะพร้าวขูด น้ำตาลทราย และเกลือ พับครึ่ง ตักใส่จาน ขนมนี้ต่างจากข้าวเกรียบปากหม้อที่ไม่ต้องกินกับผัก และไม่ต้องกินกับน้ำตาลทรายโรยเกลือเหมือนขนมถั่วแปบ

อ้างอิง
* ขนมเขียว ขนมโบราณที่ตลาดยังต้องการ. ไทยโพสต์เอ็กซ์-ไซต์. 30 มิถุนายน 2542. หน้า 22
ขนมถั่วแปบ
ขนมถั่วแปบ เป็นขนมไทยชนิดหนึ่ง ทำด้วยแป้งข้าวเหนียวห่อไส้ที่เป็นถั่วเขียวซีกเราะเปลือก มะพร้าวขูด แล้วนำไปนึ่ง ขนมที่มีลักษณะใกล้เคียงกับขนมถั่วแปบคือขนมเขียว มีไส้เป็นแบบเดียวกัน

อ้างอิง
ฟักเขียวกวน
ฟักเขียวกวน เป็นขนมพื้นบ้านของจังหวัดนครสวรรค์ นิยมใช้ในงานทำบุญเพราะเชื่อว่าฟักเป็นพืชที่ให้ความเย็น ลักษณะของขนมตัดเป็นชิ้นสี่เหลี่ยม ขนาดพอคำ มีความเหนียว รสชาติหวานมัน โรยถั่วลิสงคั่วหั่นฝอย การทำขนมชนิดนี้เริ่มจากนำฟักเขียวแก่มาขูดเอาแต่เนื้อแล้วบีบน้ำออก ใส่เนื้อฟักลงในกระทะทอง กวนกับกะทิ น้ำตาลปี๊บ และแป้งข้าวเจ้าจนกว่าขนมจะล่อน ไม่ติดกระทะ แล้วเทใส่ถาด โรยด้วยถั่ว ขนมที่คล้ายกันนี้มีทำที่จังหวัดจันทบุรีด้วย แต่เรียกขนมฟัก

อ้างอิง
* ขนมในภาคกลาง ใน สารานุกรมวัฒนธรรมไทยภาคกลาง. กทม. มูลนิธิสารานุกรมวัฒนธรรมไทย ธนาคารไทยพาณิชย์. 2539
ข้าวต้มมัด
ข้าวต้มมัด หรือ ข้าวต้มผัด เป็นขนมชนิดหนึ่งที่ทำด้วยข้าวเหนียวผัดกับกะทิ แล้วนำไปห่อด้วยใบตองหรือใบมะพร้าวอ่อน ใส่ไส้กล้วย นำไปนึ่งให้สุก ทางภาคใต้ใช้ข้าวเหนียวกับน้ำกะทิ ห่อด้วยใบพ้อ เรียกห่อต้ม ถ้าห่อด้วยใบมะพร้าว และมัดด้วยเชือกเรียกห่อมัด ขนมแบบเดียวกับข้าวต้มยังพบในประเทศอื่นอีก เช่นในฟิลิปปินส์เรียก อีบอส หรือ ซูมัน ที่แบ่งย่อยได้หลายชนิดเช่นเดียวกับข้าวต้มมัดของไทย
ข้าวต้มมัดอีกชนิดหนึ่งเรียก ข้าวต้มลูกโยน เป็นขนมที่ใช้ในเทศกาลออกพรรษา ห่อด้วยใบพ้อหรือยอดมะพร้าวเป็นรูปรี ข้างในเป็นข้าวเหนียวผสมถั่วดำไม่มีไส้ ผูกเข้าด้วยกันเป็นพวงแล้วนำไปต้ม ส่วน ข้าวต้มมัดไต้ เป็นข้าวต้มที่ห่อแล้วมัดให้มีลักษณะเหมือนไต้ที่ใช้จุดไฟ ไส้เป็นถั่วทองโขลกกับรากผักชี กระเทียม พริกไทย ใส่หมู มันหมู ปรุงรสด้วยเกลือ น้ำ น้ำตาลทราย ห่อด้วยใบตองเป็นแท่ง มัดเป็นเปลาะ 4-5 เปลาะ แล้วนำไปต้ม บางท้องที่ใช้เป็นขนมไหว้เจ้าในเทศกาลตรุษจีนและสารทจีนด้วย
ในปี พ.ศ. 2557 กรมส่งเสริมวัฒนธรรม (สวธ.) ในสังกัดกระทรวงวัฒนธรรม ได้ขึ้นทะเบียนข้าวต้มมัดให้เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ ในสาขาความรู้และแนวปฏิบัติเกี่ยวกับธรรมชาติและจักรวาล เพื่อป้องกันมิให้สูญหาย พร้อมกับมรดกทางวัฒนธรรมอย่างอื่น

ประเภท

ภาคกลาง
เรียกว่า “ข้าวต้มมัด” โดยเรียกตามรูปลักษณ์ที่มีห่อและมัดเป็นกลีบโดยใช้ใบตองและเชือกกล้วย

ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
เรียกข้าวต้มมัดว่า ข้าวต้มโค่น ใช้ข้าวเหนียวดิบมาห่อ ปรุงรสด้วยเกลือนิดหน่อย ใส่ถั่วลิสงต้มสุกเคล้าให้เข้ากันแล้วจึงห่อเป็นมัด ใส่ไส้กล้วย เอาไปต้มให้สุก ถ้าเป็นแบบผัด จะผัดข้าวเหนียวกับกะทิก่อนแล้วจึงห่อใส่ไส้กล้วย แล้วต้มให้สุก ถ้าต้องการหวานจะเอามาจิ้มน้ำตาล
ภาคเหนือ
เรียกข้าวต้มมัดว่า ข้าวต้มผัด โดยเรียกตามกรรมวิธีที่ต้องมีการผัดก่อนนำไปห่อ และมีข้าวต้มอีกแบบหนึ่งที่นิยมนำข้าวต้มมัดที่สุกแล้วมาหั่นเป็นชิ้น ๆ คลุกกับมะพร้าวขูด โรยน้ำตาลทราย เรียก ข้าวต้มหัวหงอก
ภาคใต้
ข้าวต้มมัดไม่มีไส้ เป็นข้าวเหนียวผัดกับกะทิ ใส่ถั่วขาว ไม่นิยมใช้ถั่วดำ ออกรสเค็มเป็นหลัก ถ้าต้องการให้มีรสหวานจะเอาไปจิ้มน้ำตาล ส่วนทางนครศรีธรรมราชจะเรียกว่า “เหนียวห่อกล้วย” เพราะ ลักษณะที่เห็นประกอบกับวิธีการทำเป็นการนำข้าวเหนียวมาห่อกล้วยเอาไว้ และห่อปิดด้วยใบตองอีกชั้นหนึ่ง นอกจากนี้ มีขนมชนิดหนึ่งเรียก ข้าวต้มญวน มีลักษณะคล้ายข้าวต้มมัดแต่ห่อใหญ่กว่า ทำให้สุกด้วยการต้ม เมื่อจะรับประทานจะหั่นเป็นชิ้น ๆ คลุกกับมะพร้าวขูด เกลือและน้ำตาลทราย

ภูมิภาคอื่น
ในประเทศลาวมีข้าวต้มมัดเช่นเดียวกันเรียกว่า "เข้าต้ม" ( ) ไส้เค็มใส่มันหมูกับถั่วเขียว ไส้หวานใส่กล้วย

ดูเพิ่ม
* ขนมต้ม

อ้างอิง
* อรวสุ นพพรรค์. ขนมไทย. กทม. โอเดียนสโตร์. 2542
อาเกาะ
อาเกาะ หรือ อาเก๊าะ เป็นขนมของชาวไทยมุสลิมในภาคใต้ที่ปรุงจากแป้ง ไข่เป็ด น้ำตาล และกะทิ เนื้อขนมคล้ายขนมหม้อแกงสังขยา รูปร่างคล้ายขนมไข่ เพราะหยอดแป้งลงในพิมพ์ขนมเหมือนกัน แต่พิมพ์ของขนมอาเก๊าะใหญ่กว่า ทำให้สุกด้วยการผิงไฟบนล่าง นิยมรับประทานในเดือนเราะมะฎอนซึ่งเป็นช่วงถือศีลอดของชาวมุสลิม

อ้างอิง
* กันยารัตน์ พรหมวิเศษ. "อาเก๊าะ ขนมพิมพ์ไข่ของชาวไทยมุสลิมปักษ์ใต้." วัฒนธรรมไทย. 36 (4): 36–39, มกราคม 2542.
ขนมอาซูรอ
ขนมอาซูรอหรือขนมบูโบร์ซูรอ (ภาษาตุรกี:Aşure) เป็นขนมที่ชาวไทยมุสลิมทำขึ้นในวันที่ 10 เดือนมุฮัรรอม ซึ่งเป็นเดือนแรกของปฏิทินอาหรับ ขนมชนิดนี้เป็นขนมที่ได้จากการนำอาหารหลายอย่างมารวมกันแล้วกวนให้เป็นเนื้อเดียวกันคล้ายขนมเปียกปูน ประเพณีการกวนขนมอาซูรอเริ่มจากเจ้าภาพประกาศเชิญชวนชาวบ้านว่าจะมีการกวนขนม เมื่อถึงวันนัดหมาย ชาวบ้านจะนำเครื่องปรุงขนมมารวมกันและช่วยกันกวน เมื่อเสร็จแล้วจะกล่าวขอพรพระเจ้า แล้วจึงแบ่งขนมไปกินกัน เครื่องปรุงขนมที่ใช้ได้แก่ เครื่องแกง ข้าวสาร น้ำตาล กะทิ และของที่กินได้อื่นๆ เช่น มัน กล้วย ผลไม้ เนื้อสัตว์ ไข่
เทศกาลดังกล่าวนี้เป็นเทศกาลอาชูรออ์ของชาวชีอะหฺที่ไว้อาลัยต่อการเสียชีวิตของอิหม่ามฮุเซน ชาวตุรกีเรียกขนมที่ทำในเทศกาลนี้ว่า Aşure หรือพุดดิ้งของโนอาห์ ซึ่งจะประกอบด้วยธัญพืช ผลไม้และถั่ว ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นขนมที่ครอบครัวของโนอาห์ทำขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองการที่พวกเขามาถึงภูเขาอารารัต ซึ่งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของตุรกี ชาวตุรกีทำขนมนี้ในวันอาชูรออ์ เพื่อระลึกถึงการสิ้นสุดของสงครามที่คัรบาลา สูตรการทำขนมนี้ต่างกันไปในแต่ละท้องถิ่น

อ้างอิง
* สารานุกรมวัฒนธรรมภาคใต้. กทม. สถาบันทักษิณคดีศึกษา. 2523
แหล่งข้อมูลอื่น
* Annual Noah's Pudding Day

ดูเพิ่ม

* วันอาชูรออ์
ขนมกรอก
ขนมกรอก เป็นขนมพื้นบ้านของภาคใต้ ทำจากแป้งข้าวเจ้า มีทั้งไส้หวานและไส้คาว การทำขนมนี้เริ่มจากผสมแป้ง ไข่ กะทิ เข้าด้วยกัน ละเลงบนกระทะเป็นแผ่นบาง ๆ พอสุกตักขึ้น ใส่ไส้ ห่อเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ไส้หวานประกอบด้วย มะพร้าวกวนกับน้ำตาลคล้ายหน้ากระฉีก ส่วนไส้เค็ม ทำจากกุ้งผัดกับเต้าหู้ รสหวานเค็ม ต้องกินกับผักและน้ำจิ้ม

อ้างอิง
* สารานุกรมวัฒนธรรมภาคใต้. กทม. สถาบันทักษิณคดีศึกษา. 2523
ขนมก้อ
ขนมก้อ เป็นขนมพื้นบ้านของภาคใต้ ทำจากแป้งข้าวเจ้า ไส้ของขนมนี้ทำจากน้ำตาลโตนด เคี่ยวให้ข้น ผสมถั่วลิสง และแป้งโม่ผัดจนแห้ง ตัวขนมทำจากแป้งกวนกับน้ำตาลตักใส่พิมพ์ครึ่งหนึ่ง แล้วจึงใส่ไส้ขนม แล้วใส่ตัวขนมอีกชั้น กดให้แน่น

ขนมก้ออีกชนิดหนึ่งเรียก ขนมก้ออ่อน เป็นการนำแป้งของขนมก้อมานวดกับน้ำเชื่อม แล้วตัดเป็นชิ้น ๆ

อ้างอิง
* สารานุกรมวัฒนธรรมภาคใต้. กทม. สถาบันทักษิณคดีศึกษา. 2523
ข้าวโป่ง
ข้าวโป่ง เป็นขนมพื้นบ้านภาคอีสาน นิยมในฤดูหนาวหลังจากเกี่ยวข้าวแล้ว การทำเริ่มจากนำข้าวเหนียวที่นึ่งสุกแล้วไปตำด้วยครกมอง เมื่อละเอียดแล้วจะเอาใบตดหมูตดหมาหรือย่านพาโหมขยี้กับน้ำแล้วสลัดใส่ครก เพื่อให้ข้าวเหนียวจับตัวกันดี นำน้ำอ้อยโขลกแล้วตำผสมลงในครกจนเหนียวได้ที่ นำน้ำมันหมูทามือแล้วปั้นข้าวเหนียวเป็นก้อนผสมกับไข่แดง กดก้อนข้าวเหนียวที่ปั้นให้เป็นแผ่นบาง ๆ แล้ววางบนใบตองที่ทาน้ำมันหมูแล้ว ตากแดดให้แห้ง เมื่อจะรับประทานจึงเอามาปิ้งให้สุก

ทางภาคเหนือมีขนมชนิดนี้เช่นกันแต่เรียก ข้าวปอง หรือ ข้าวควบ

อ้างอิง
* ยูร กมลเสรีรัตน์. ขนมอีวสาน... เมื่อวันวาร. วัฒนธรรมไทย. 36 (4): 42-43, มกราคม 2542
วัฒนธรรมดงเซิน
วัฒนธรรมดงเซิน เป็นวัฒนธรรมในยุคสำริด มีศูนย์กลางอยู่ในบริเวณที่ราบลุ่มแม่น้ำแดงทางตอนเหนือของประเทศเวียดนาม วัฒนธรรมดงเซินเป็นวัฒนธรรมที่มีอิทธิพลต่อวัฒนธรรมอื่น ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทั้งในคาบสมุทรและในหมู่เกาะต่าง ๆ

ผู้คนในวัฒนธรรมดงเซินมีความสามารถในการปลูกข้าว เลี้ยงสัตว์ การประมง และการล่องเรือ วัตถุทางวัฒนธรรมที่สำคัญของวัฒนธรรมนี้คือกลองมโหระทึก ซึ่งเป็นกลองที่ใช้ในพิธีกรรมและพบได้ทั่วไปในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
วัฒนธรรมดงเซินมีความเกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมของผู้คนที่พูดตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า วัฒนธรรมของชาวไทในยูนนาน วัฒธรรมของผู้คนที่พูดภาษากลุ่มมอญ-เขมร และวัฒนธรรมในบริเวณทุ่งไหหินในประเทศลาว มีการค้นพบหลักฐานทางโบราณคดีที่ใกล้เคียงกับวัตถุของวัฒนธรรมดงเซินในประเทศกัมพูชาบริเวณริมแม่น้ำโขง ซึ่งมีอายุในช่วงประมาณ 4,000 ปีก่อนคริสตกาล อิทธิพลของวัฒนธรรมดงเซินสามารถพบเห็นได้ทั่วไปในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อาทิเช่น กลองโมโกในประเทศอินโดนีเซีย ไปจนถึงลวดลายของกริช

ทางใต้ของสถานที่ที่พบวัฒนธรรมดงเซิน ยังพบวัฒนธรรม 
ซา หิ่น (Sa Huỳnh) ซึ่งเป็นวัฒนธรรมแรกเริ่มของชาวจาม
จุดกำเนิด
ทฤษฎีที่มีพื้นฐานอยู่บนแนวความคิดที่ว่าการถลุงสำริดในเอเชียตะวันออกมีต้นกำเนิดในทางตอนเหนือของประเทศจีนนั้น ได้ถูกลบล้างจากการค้นพบทางโบราณคดีในภาคอีสานของประเทศไทยในช่วงทศวรรษที่ 1970 ศาสตราจารย์ Clark D. Neher แห่งมหาวิทยาลัยนอร์ทเทิร์นอิลลินอยส์กล่าวไว้ว่า "การถลุงสำริดมีจุดกำเนิดอยู่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และต่อมาจึงชาวจีนจึงได้รับเทคโนโลยีนี้ไป ไม่ใช่อย่างที่นักวิชาการชาวจีนอ้างไว้ในทางกลับกัน"
คำอธิบายดังกล่าวได้รับการสนับสนุนจากผลงานของนักโบราณคดีชาวเวียดนาม ซึ่งได้ค้นพบว่ากลองมโหระทึกที่เก่าแก่ที่สุดมีความเกี่ยวข้องทางด้านรูปร่างและลวดลายกับเครื่องปั้นดินเผาของวัฒนธรรม Phung Nguyen นักวิชาการยังไม่สามารถสรุปได้ว่ากลองมโหระทึกมีไว้ใช้ทำอะไร ระหว่างพิธีกรรมทางศาสนาหรือเหตุผลอื่น ๆ ลวดลายแกะสลักต่าง ๆ ที่พบบนกลองนั้นทำให้พิจารณาได้ว่ากลองมโหระทึกเป็นกลองที่ใช้เป็นเหมือนปฏิทินบอกฤดูกาล(?) ข้อสนใจอีกประการหนึ่งก็คือ ในลวดลายที่สลักอยู่บนกลองนั้น มีรูปม้วนกระดาษอยู่ด้วย ซึ่งอาจจะบ่งชี้ได้ว่ากลุ่มคนที่เป็นเจ้าของวัฒนธรรมดงเซินเป็นชนกลุ่มแรกที่รู้จักวิธีการผลิตกระดาษ แต่อย่างไรก็ตาม สิ่งเหล่านี้ยังเป็นเพียงทฤษฎีที่นำเสนอโดยนักวิชาการชาวเ
การแพร่กระจายของวัฒนธรรมดงเซิน
การค้นพบกลองขนาดใหญ่ที่แกะสลักอย่างประณีตในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เมื่อช่วงปลายศตวรรษที่ 17 นั้น ได้กระตุ้นความสนใจของนักวิชาการชาวตะวันตกเกี่ยวกับพื้นที่นี้ในฐานะที่มีวัฒนธรรมแรก ๆ ทำรู้จักการใช้สำริด กลองมโหระทึกที่พบนั้นมีขนาดหลากหลายแตกต่างกันไป ตั้งแต่เส้นผ่าศูนย์กลางไม่กี่นิ้วจนไปถึงหกฟุต โดยที่กลองดังกล่าวนั้นเป็นผลผลิตของวัฒนธรรมดงเซินที่พบได้ทั่ว ๆ ไป ทั้งในเวียดนามเอง และทางตอนใต้ของจีน เอเชียตะวันออกเฉียงใต้บนคาบสมุทร รวมทั้งในสุมาตรา ชวา บาหลี และอีเรียน จายา
ปราโมทย์ หอยมุกข์
นายปราโมทย์ หอยมุกข์ เจ้าของค่ายมวย "หนองกี่พาหุยุทธ" และ "ศูนย์กีฬาหนองกี่" ที่อำเภอหนองกี่ จังหวัดบุรีรัมย์

เดิมเคยขึ้นชกมวยไทยมาก่อนในสมัยเรียนระดับมัธยมศึกษา และเล่นกีฬาหลายประเภท เช่น ฟุตบอล และเมื่อศึกษาจบการวิทยาลัยครูได้ประกอบอาชีพเป็นครูเรื่อยมา พร้อมกับได้เปิดค่ายมวยไทยขึ้นเพราะความชอบส่วนตัวและต้องการสอนเด็กได้รู้จักการเล่นกีฬา

ปัจจุบันได้มีค่ายมวยสาขาที่ต่างประเทศด้วย คือ ที่เมืองเพิร์ธ ประเทศออสเตรเลีย และเมืองแมนเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ
มีนักมวยไทยในสังกัดที่มีชื่อเสียงโด่งดัง คือ นำพล หนองกี่พาหุยุทธ และ นำขบวน หนองกี่พาหุยุทธ และในส่วนมวยสากลสมัครเล่นก็เคยมีนักมวยติดทีมชาติคือ สมชาย ฉิมรัมย์ ในการชกในกีฬาโอลิมปิกที่ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย

ในการชุมนุมของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย พ.ศ. 2551 นายปราโมทย์ได้ขึ้นเวทีปราศรัยด้วย เพราะรู้จักเป็นการส่วนตัวกับ ผศ.สมเกียรติ พงษ์ไพบูลย์ หนึ่งในแกนนำพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยรุ่นแรกในฐานะที่เป็นอาจารย์ภาคอีสานและชื่นชอบการเมืองเหมือนกัน โดยมักขึ้นในเวลากลางดึกร้องเพลงสากล

ปัจจุบันมีตำแหน่งเป็นรองผู้อำนวยการโรงเรียนอนุบาลหนองกี่

อ้างอิง
* รายการจอเหลือง ออกอากาศ : 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 ทาง ASTV
ขลุ่ยหลิบ
ขลุ่ยหลิบ หรือ ขลุ่ยหลีก เป็นขลุ่ยที่มีขนาดเล็กที่สุดในบรรดาขลุ่ยไทยมีความยาวประมาณ 25 เซนติเมตร มีเสียงสูงกว่าขลุ่ยเพียงออเป็นคู่สี่ คือปิดหมดทุกนิ้วเป่าเป็นเสียงฟา นิยมใช้เป่าในวงมโหรีเครื่องคู่ เครื่องใหญ่ และวงเครื่องสายคู่ โดยเป็นเครื่องนำในวงเช่นเดียวกับระนาด หรือซอด้วง นอกจากนี้ยังใช้ในวงเครื่องสายปี่ชวา โดยบรรเลงเป็นพวกหลังเช่นเดียวกับซออู้

ข้อมูลโดยทั่วไป
*ประเภท: เครื่องเป่า ชนิดเกิดเสียงในตัว 
*ลักษณะทางกายภาพ: ยาว 32-35 ซม. กว้าง 2-2.5 ซม.
ลักษณะตรงส่วนต่าง ๆ ของขลุ่ย
* ตัวเลาขลุ่ย เป็นส่วนประกอบทางกายภาพที่ใหญ่ที่สุด ในสมัยก่อนนิยมทำจากไม้ไผ่ เนื่องจากไม้ไผ่มีรูกลวงตรงกลาง และมีลักษณะกลมเป็นปกติโดยธรรมชาติแล้ว ปัจจุบันได้นำไม้จริง เช่น ไม้ชิงชัน ไม้พยุง ไม้สัก ไม้ดำดง ไม้พญางิ้วดำ ไม้มะริด ฯลฯ มาทำเลาขลุ่ย ปกติไม้ประเภทนี้จะตัน ดังนั้น ผู้สร้างขลุ่ย จึงตรงนำไม้นั้นมากลึงให้กลมเป็นแท่งยาว ๆ และทำการคว้านกลึงตรงกลาง ให้เป็นรูตลอดช่วงลำเลา งาช้าง บางท่านก็นำมาทำขลุ่ย แต่ราคาแพงมาก ปัจจุบันมีการนำพลาสติกมาทำขลุ่ยซึ่งมีราคาถูก ผู้สนใจทั่วไปสามารถซื้อหากันได้ และใช้เป็นสำหรับขลุ่ยสำหรับผู้หัดเบื้องต้น 
* ดาก เป็นตัวอุด อยู่ด้านบนของขลุ่ย ลักษณะกลมและคับแน่นกับร่องภายในของขลุ่ย เจาะร
ดาก เป็นตัวอุด อยู่ด้านบนของขลุ่ย ลักษณะกลมและคับแน่นกับร่องภายในของขลุ่ย เจาะรูเล็ก ๆ ลาดเอียงได้ระดับ เรียกว่า รูเป่า เพื่อให้ลมไปกระทบ และเกิดการหักเหที่รูปากนกแก้ว นิยมทำด้วยไม้สักทอง
* รูเป่า เป็นรูเล็ก ๆ อยู่บนสุดของลำเลาขลุ่ย ใช้ปากประกบและเป่าลมเข้าไป ทำให้เกิดเสียง
* รูปากนกแก้ว อยู่ด้านหลังของขลุ่ย เจาะรับลมจากปลายดากภายในขลุ่ย อยู่สุดปลายดากพอดี เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า รูปากนกแก้วนี้ทำให้เกิดเสียง เทียบได้กับลิ้นของขลุ่ย 
* รูเยื่อ เป็นรูสำหรับบิดวัสดุที่ทำให้เสียงสั่นพลิ้ว มักใช้เยื่อไม้ไผ่ หรือเยื่อหัวหอมปิด อยู่ด้านขวามือ ปัจจุบันขลุ่ยที่ทำออกมาไม่มีรูเยื่อ เพราะมีความยุ่งยากเวลาที่ต้องไปหาวัสดุที่มาปิดรูเยื่อ จึงปิดรูเยื่อตาย
ีรูเยื่อ เพราะมีความยุ่งยากเวลาที่ต้องไปหาวัสดุที่มาปิดรูเยื่อ จึงปิดรูเยื่อตาย หรือไม่ทำรูเยื่อ จึงทำให้เสียงขลุ่ยไทยขาดคุณภาพลงไป ปัจจุบันยังมีการทำรูเยื่อที่ขลุ่ยอยู่ ถ้าต้องการก็ต้องสั่งช่างที่ทำขลุ่ยให้ทำให้ 
* รูบังคับเสียง เป็นรูที่อยู่บนลำเลาขลุ่ยใช้นิ้วปิด-เปิด เพื่อบังคับเสียง มีทั้งหมด 8 รู อยู่ด้านหน้าของขลุ่ย 7 รู และอยู่ด้านหลังอีก 1 รู เรียกว่า รูนิ้วค้ำ 
* รูร้อยเชือก มี 4 รู อยู่ทางส่วนปลายของเลาขลุ่ย โดยการเจาะทะลุหน้า-หลัง และซ้าย-ขวา ให้เยื้องกันในแต่ละคู่ ความจริงรูดังกล่าวนี้ไม่ได้มีจุดประสงค์ในการร้อยเชือก แต่เจาะไว้เพื่อทำให้เสียงต่ำเป่าได้ เวลาเป่าจะไม่เพี้ยนหรือเสียงเสีย
ระดับเสียง
เสียงของขลุ่ยหลิบ ไล่ไปตั้งแต่ ฟา ซอล ลา ที โด (สูง) เร (สูง) มี (สูง) ฟา (สูง) ซอล (สูง) ลา (สูง) ที (สูง) โด (สูงมาก) เร (สูงมาก) มี (สูงมาก) ฟา (สูงมาก) ซอล (สูงมาก) (ตัวย่อ: ฟ ซ ล ท ดํ รํ มํ ฟํ ซํ ลํ ทํ ดํ2 รํ2 มํ2 ฟํ2 ซํ2)

เสียงของขลุ่ยหลิบ ห่างจากขลุ่ยเพียงออ 4 เสียง เมื่อปิดนิ้วทั้งหมด จะได้เสียง ฟา (ใช้เสียงเพียงออเป็นตัววัด)
ขลุ่ยเพียงออ
ขลุ่ยเพียงออ เป็นเครื่องดนตรีไทย ประเภทเครื่องเป่าชนิดไม่มีลิ้น ทำจากไม้รวกปล้องยาว ๆ ด้านหน้าเจาะรูเรียงกัน สำหรับปิดเปิดเพื่อเปลี่ยนเสียง ตรงที่เป่าไม่มีลิ้นแต่มีดาก ซึ่งทำด้วยไม้อุดเหลาเป็นท่อนกลม ๆ ยาวประมาณ 2 นิ้ว สอดลงไปอุดที่ปากของขลุ่ย แล้วบากด้านหนึ่งของดากเป็นช่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ เราเรียกว่า ปากนกแก้ว เพื่อให้ลมส่วนหนึ่งผ่านเข้าออกทำให้เกิดเสียงขลุ่ยลมอีกส่วนจะวิ่งเข้าไปปลายขลุ่ยประกอบกับนิ้วที่ปิดเปิดบังคับเสียงเกิดเป็นเสียงสูงต่ำตามต้องการใต้ปากนกแก้วลงมาเจาะ 1 รู เรียกว่า รูนิ้วค้ำ เวลาเป่าต้องใช้หัวแม่มือค้ำปิดเปิดที่รูนี้ บางเลาด้านขวาเจาะเป็นรูเยื่อ ปลายเลาขลุ่ยมีรู 4 รู เจาะตรงกันข้ามแต่เหลื่อมกันเล็กน้อย ใช้สำหรับร้อยเชือกแข
อ ปลายเลาขลุ่ยมีรู 4 รู เจาะตรงกันข้ามแต่เหลื่อมกันเล็กน้อย ใช้สำหรับร้อยเชือกแขวนเก็บหรือคล้องมือจึงเรียกว่า รูร้อยเชือก รวมขลุ่ยเลาหนึ่งมี 14 รู ด้วยกัน
รูปร่างของขลุ่ยเมือพิจารณาแล้วจะเป็นเครื่องดนตรีที่เก่าแก่ที่สุดชนิดหนึ่ง จากหลักฐานที่พบขลุ่ยในหีบศพภรรยาเจ้าเมืองไทยที่ริมฝั่งแม่น้ำฮวงเหอ ซึ่งมีหลักฐานจารึกศักราชไว้ไม่ต่ำกว่า 2,000 ปี ปัจจุบันขลุ่ยมีราคาสูง เนื่องจากไม้รวกชนิดที่ทำขลุ่ยมีน้อยลงและใช้เวลาทำมากจึงใช้วัตถุอื่นมาเจาะรูซึ่งรวดเร็วกว่า เช่น ไม้เนื้อแข็ง ไม้ไผ่ ไม้ชิงชัน ไม้พยุง บางครั้งอาจทำจากท่อพลาสติกแต่คุณภาพเสียงไม่ดีเท่าขลุ่ยไม้ ขลุ่ยที่มีเสียงไพเราะมากส่วนใหญ่จะเป็นขลุ่ยผิวไม้แห้งสนิท

ขลุ่ยใช้เป่าในวงเครื่องสายไทย วงมโหรี และในวงปี่พาทย์ไม้นวม วงปี่พาทย์ดึกดำบรรพ์
การเทียบเสียงขลุ่ยเพียงออกับระดับเสียงดนตรีสากล
เสียงโดของขลุ่ยเพียงออ เทียบได้ (ใกล้เคียง) กับเสียง ทีแฟล็ต ในระดับเสียงทางสากล เเต่ขลุ่ยเพียงออเป็นการเฉลี่ยเท่า ๆ กัน 7 เสียง จึงเทียบกับเสียงสากลไม่ได้ ปัจจุบันได้มีการทำขลุ่ยในลักษณะของขลุ่ยเพียงออ แต่ทำเสียงให้เท่ากับระดับเสียงสากล เรียกว่าขลุ่ยไทยเทียบเสียงสากล โดยในทางดนตรีสากล จะเรียกเป็นขลุ่ยไทยหมด จะเอาระดับเสียงมาเป็นตัวแยกขนาดเช่น ขลุ่ยไทยเทียบเสียงสากลคีย์ C, ขลุ่ยไทยเทียบเสียงสากลคีย์ D, ขลุ่ยไทยเทียบเสียงสากลคีย์ Bb, ขลุ่ยไทยเทียบเสียงสากลคีย์ G เป็นต้น
ซางีรัน
ซางีรัน ( ) คือแหล่งขุดค้นมนุษย์ชวาที่ได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกของประเทศอินโดนีเซีย ค้นพบครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2479 (ค.ศ. 1936)

มรดกโลก
แหล่งมนุษย์ยุคเริ่มแรกซางีรันได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 20 เมื่อปี พ.ศ. 2539 ที่เมืองเมริดา ประเทศเม็กซิโก ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
* (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
อุทยานแห่งชาติโลเรินตส์
อุทยานแห่งชาติโลเรินตส์ ( ) คือพื้นที่อนุรักษ์ที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และยังเป็นพื้นที่อนุรักษ์ที่มีสภาพแวดล้อมหลากหลายมากที่สุดในโลก ตั้งแต่แหล่งชุ่มน้ำริมทะเล ป่าฝนเขตร้อนจนถึงภูเขาหิมะ นอกจากนั้นยังได้ขุดพบซากดึกดำบรรพ์ของสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ ซึ่งเป็นหลักฐานอย่างดีเยี่ยมที่แสดงถึงความหลายหลายทางชีวภาพตั้งแต่ยุคบรรพกาล
มรดกโลก
อุทยานแห่งชาติโลเรินตส์ได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 23 เมื่อปี พ.ศ. 2542 ที่เมืองมาร์ราเกช ประเทศโมร็อกโก ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
* (viii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดในการเป็นตัวแทนของขบวนการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญทางธรณีวิทยาหรือวิวัฒนาการทางชีววิทยา และปฏิสัมพันธ์ของมนุษย์ต่อสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติที่กำลังเกิดอยู่ เช่น ภูเขาไฟ เกษตรกรรมขั้นบันได
* (ix) - เป็นแหล่งที่เกิดจากปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่มีเอกลักษณ์หายากหรือสวยงามเป็นพิเศษ เช่น แม่น้ำ น้ำตก ภูเขา
* (x) - เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของชนิดสัตว์และพันธุ์พืชที่หายากหรือที่ตกอยู่ในสภาวะอันตราย แต่ยังคงสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ ซึ่ง
พันธุ์พืชที่หายากหรือที่ตกอยู่ในสภาวะอันตราย แต่ยังคงสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ ซึ่งรวมถึงระบบนิเวศอันเป็นแหล่งรวมความอุดมสมบูรณ์ของพืชและสัตว์ที่ทั่วโลกให้ความสนใจด้วย
มรดกป่าฝนเขตร้อนแห่งสุมาตรา
มรดกป่าฝนเขตร้อนแห่งสุมาตรา ( ) คือชื่อแหล่งมรดกโลกของประเทศอินโดนีเซียที่ตั้งอยู่บนเกาะสุมาตรา ประกอบด้วยเขตอุทยานแห่งชาติ 3 แห่งได้แก่ อุทยานแห่งชาติกูนุงเลอเซอร์ ( ), อุทยานแห่งชาติเกอรินจีเซอบลัต ( ) และอุทยานแห่งชาติบูกิตบารีซันเซอลาตัน ( )
มรดกโลก
อุทยานแห่งชาติทั้ง 3 แห่งได้ร่วมกันขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกภายใต้ชื่อ "มรดกป่าฝนเขตร้อนแห่งสุมาตรา" ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 28 เมื่อปี พ.ศ. 2547 ที่เมืองซูโจว ประเทศจีน ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
* (vii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดของการเป็นตัวแทนในวิวัฒนาการสำคัญต่าง ๆ ในอดีตของโลก เช่น ยุคสัตว์เลื้อยคลาน ยุคน้ำแข็ง ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการพัฒนาความหลากหลายทางธรรมชาติบนพื้นโลก
* (ix) - เป็นแหล่งที่เกิดจากปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่มีเอกลักษณ์หายากหรือสวยงามเป็นพิเศษ เช่น แม่น้ำ น้ำตก ภูเขา
* (x) - เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของชนิดสัตว์และพันธุ์พืชที่หายากหรือที่ตกอยู่ในสภาวะ อันตราย แต่ยังคงสามารถดำรงชีวิตอยู่
ัตว์และพันธุ์พืชที่หายากหรือที่ตกอยู่ในสภาวะ อันตราย แต่ยังคงสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ ซึ่งรวมถึงระบบนิเวศอันเป็นแหล่งรวมความอุดมสมบูรณ์ของพืชและสัตว์ที่ทั่วโลกให้ความสนใจด้วย
ผจญ มูลสัน
ผจญ มูลสัน นักมวยสากลสมัครเล่นทีมชาติไทยที่ได้เหรียญทองแดงในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 24 ณ กรุงโซล สาธารณรัฐเกาหลี

ประวัติ
ผจญ มูลสัน มีเดิมมีว่าชื่อ "รำพัน" เกิดเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2511 ที่บ้านวงฆ้อง ตำบลด่านช้าง อำเภอบรรพตพิสัย จังหวัดนครสวรรค์ เป็นลูกคนที่ 5 ของนายสนิท และนางบาง มูลสัน จากจำนวนพี่น้องทั้งหมด 6 คน 
หลังจากเรียนจบ ป.6 จากโรงเรียนบ้านวงฆ้องแล้ว ผจญได้หนีออกจากบ้านไปเรียนหนังสือที่จังหวัดตาก เมื่ออายุได้ 12 ปี และเริ่มชกมวยไทยเพื่อหาเงินเรียน จนจบ ม.3 ที่โรงเรียนตากพิทยาคม เมื่อเห็นว่าตนพอมีฝีมือในการชกมวยอยู่บ้างจึงเดินทางเข้ากรุงเทพฯ สังกัดค่ายมวยโอสถสภาซึ่งอยู่ในการควบคุมของ ร.ต.ไฉน ผ่องสุภา ผจญ ได้เข้าเรียนในโรงเรียนบางกะปิ พร้อมกับขึ้นชกมวยไทยในชื่อ "พุฒ เกียรติลานสาง"
จากนั้นได้ขึ้นชกมวยสากลสมัครเล่นนักเรียนให้โรงเรียนบางกะปิ และชนะเลิศมา จึงอาสาขึ้นชกมวยสากลสมัครเล่นในนามทีมโอสถสภา จนติดทีมชาติ รุ่นแบนตั้มเวท ขึ้นชกในกีฬาซีเกมส์ ครั้งที่ 14 ที่อินโดนีเซีย ได้เหรียญทองแดง เช่นเดียวกับในคิงส์คัพ ครั้งที่ 14 ปีเดียวกัน จึงถูกจัดให้เก็บตัวเพื่อเข้าแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 24 ที่กรุงโซล สาธารณรัฐเกาหลี
โดยรอบแรกผจญจับสลากผ่าน รอบสองชนะคะแนน มาร์คัส พรีอัลคซ์ (ออสเตรเลีย) 5-0 รอบสามชนะคะแนน อับราฮัม ทอร์เรส (เวเนซุเอลา) 3-2 รอบสี่ชนะคะแนน อัลตัน คูห์ยัก (มองโกเลีย) 5-0 ได้เหรียญทองแดง แต่ในรอบรองชนะเลิศพ่ายแพ้ เคนเนดี้ แมคคินนีย์ (สหรัฐอเมริกา-ต่อมาได้กลายเป็นแชมป์โลกมวยสากลอาชีพในรุ่นแบนตั้มเวท สหพันธ์มวยนานาชาติ หรือ IBF) แบบ RSC. (Referee Stop Contest) หรือ กรรมการผู้ห้ามบนเวทียุติการชก

ผจญจึงกลายเป็นนักกีฬาไทยเพียงคนเดียวที่ได้เหรียญรางวัลจากการแข่งขันโอลิมปิกครั้งนั้น ทั้ง ๆ ที่ผจญไม่ได้เป็นนักมวยที่เป็นตัวเต็งหรือมีความหวังเลย เพราะนักมวยที่ได้รับการจับตามองนั้น คือ วิชัย ขัดโพธิ์ และ ฉัตรชัย สาสกุล เท่านั้น
หลังจากนั้นผจญก็ได้แขวนนวมไป และได้ศึกษาจนจบปริญญาตรีที่วิทยาครูจันทรเกษม ในกลางปี พ.ศ. 2539 หลังจากที่ สมรักษ์ คำสิงห์ สามารถคว้าเหรียญทองมาได้จากการชกในรุ่นเฟเธอร์เวท ผจญก็ได้ร่วมแสดงในละครโทรทัศน์เรื่อง นายขนมต้ม ทางช่อง 7 โดยรับบทเป็น "ไอ้มิ่ง" ร่วมกับนักมวยคนอื่น ๆ เช่น สมรักษ์ คำสิงห์, ทวี อัมพรมหา, เขาทราย แกแล็คซี่, สามารถ พยัคฆ์อรุณ รวมทั้ง วิชัย ราชานนท์ ด้วย

อ้างอิง
อาคม เฉ่งไล่
อาคม เฉ่งไล่ นักมวยสากลสมัครเล่นทีมชาติไทยที่ได้เหรียญทองแดงในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 25 (พ.ศ. 2535) ณ นครบาร์เซโลนา แคว้นกาตาลุญญา ราชอาณาจักรสเปน เกิดเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2513 ที่ ตำบลนาท่ามใต้ อำเภอเมืองตรัง จังหวัดตรัง เป็นบุตรของนายแวก และนางชีพ เฉ่งไล่ การศึกษา เริ่มเรียนชั้นประถมศึกษา ที่โรงเรียนวัดศรีสุวรรณาราม ก่อนมาศึกษาต่อชั้นมัธยมศึกษา ที่โรงเรียนวิเชียรมาตุ และจบการศึกษาระดับปริญญาตรีที่สถาบันราชภัฏจันทรเกษม
ประวัติ
อาคมเป็นคนที่ชอบเล่นฟุตบอลมากกว่าชกมวย แต่เริ่มต้นการชกมวยจากการที่ได้ดูพี่ชายซ้อมมวย ขณะฝนตก ไม่สามารถเตะฟุตบอลได้ เมื่อหัวหน้าค่ายเห็นจึงจับมาลองชก และหลังจากฝึกได้ไม่นาน จึงขึ้นชื่อในชื่อ "อิสระ เกียรติอินทรีดำ" และเอาชนะได้ พร้อมรับค่าตัวครั้งแรก 50 บาท เมื่ออายุได้ 12 ขวบ จากนั้นจึงตระเวนชกไปทั่วภาคใต้ ก่อนที่จะเข้าสู่กรุงเทพ โดยได้อยู่กับค่ายศักดิ์กรีรินทร์ ของ พ.ต.ท.กรีรินทร์ อินทร์แก้ว (ยศในขณะนั้น) และเปลี่ยนชื่อมาเป็น "อิสระ ศักดิ์กรีรินทร์" จนได้เป็นแชมป์ไลท์เวท ของสนามมวยเวทีลุมพินี โดยได้รับค่าตัวสูงสุด 1.2 แสนบาท ในการชกกับ ราม่อน แด็กเกอร์ นักมวยหมัดหนักชาวเนเธอร์แลนด์ เจ้าของฉายา "ไอ้กังหันลมนรก" และเป็นฝ่ายเอาชนะคะแนน
ักมวยหมัดหนักชาวเนเธอร์แลนด์ เจ้าของฉายา "ไอ้กังหันลมนรก" และเป็นฝ่ายเอาชนะคะแนนราม่อน แด็กเกอร์ ไปได้ขาดลอย หลังจากนั้นจึงได้เปลี่ยนมาชกมวยสากลสมัครเล่นเมื่อไม่มีคู่ชกในแบบมวยไทยแล้ว สามารถคว้าเหรียญทองมาได้จากการแข่งขันกีฬาแห่งชาติที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ในปี พ.ศ. 2534
จนกระทั่งได้ติดทีมชาติได้เป็นตัวแทนในรุ่นเวลเตอร์เวท ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 25 ณ นครบาร์เซโลนา แคว้นกาตาลุญญา ราชอาณาจักรสเปน โดยในรอบแรก ชนะ ยูเซฟ คาเตรี จากอิหร่าน เมื่อ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2535 รอบสอง ชนะ นิก โอโดเร จากเคนยา เมื่อ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2535 รอบ 8 คนสุดท้าย ชนะ วิทาลิยัส การ์ปาเซียสกัส จากลิทัวเนีย เมื่อ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2535 รอบรองชนะเลิศ แพ้ ไมเคิล คาร์รูท จากไอร์แลนด์ 11-4 หมัด เมื่อ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2535 ได้เหรียญทองแดง (ก่อนการชกอาคมได้โกนศีรษะเพื่อแก้บน) ได้ครองเหรียญทองแดง และคาร์รูทก็ได้เหรียญทองในที่สุด ซึ่งอาคมเป็นนักกีฬาไทยเพียงคนเดียวที่ได้เหรียญรางวัลจากการแข่งขันโอลิมปิกครั้งนี้
หลังจากนั้น อาคมก็ยังมิได้แขวนนวม ยังคงชกมวยสากลสมัครเล่นในนามทีมชาติต่อไป โดยได้ร่วมแข่งในรายการมวยสากลสมัครเล่นชิงแชมป์โลก ที่กรุงเทพ ในปี พ.ศ. 2537 แต่แพ้ RSC. (Referee Stop Contest) ไปอย่างหมดรูป แต่ก่อนแขวนนวมก็ยังได้ติดทีมชาติไปชกในเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 12 ที่ฮิโรชิมา ประเทศญี่ปุ่น ได้เหรียญเงินมาเป็นรายการสุดท้าย เมื่อติดทีมชาติเข้าแข่งขันในกีฬาซีเกมส์ พ.ศ. 2538 ได้เพียงเหรียญทองแดง จึงได้แขวนนวมไปในที่สุด

ปัจจุบัน อาคมมีกิจการส่วนตัว คือ เปิดร้านอาหารที่จังหวัดตรังบ้านเกิด ร่วมกับพี่ชายและภรรยา โดยอาคมจะทำหน้าที่จ่ายตลาดเอง และบางครั้งจะขึ้นเวทีร้องเพลงลูกทุ่งให้แก่ลูกค้าฟังด้วยตนเองอีกด้วย

อ้างอิง
แหล่งโบราณคดีปางต้นผึ้ง
แหล่งโบราณคดีปางต้นผึ้ง ตั้งอยู่ในเขตอำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ เหนือสถานีรถไฟต้นผึ้งประมาณ 500-800 เมตร ในบริเวณนี้ ได้พบโบราณวัตถุอยู่เป็นจำนวนมาก เช่น ลูกปัดหิน มีดสำริด ขวานสำริด ลูกปัดสำริด เศษภาชนะดินเผา แบบผิวเรียบ และแบบผิวประทับลายต่าง ๆ มี 4 สี คือ สีดำ สีน้ำตาล สีส้ม และสีนวล เนื้อดินหยาบ มีทรายและแกลบผสม สันนิษฐานว่าเป็นโบราณวัตถุสมัยก่อนประวัติศาสตร์ สาเหตุการพบแหล่งโบราณคดี เนื่องจาก รพช.ในสมัยนั้น (ทางหลวงชนบทปัจจุบัน) ตัดถนนผ่านในบริเวณนี้จึงพบโบราณวัตถุต่าง ๆ ดังกล่าว
สิ่งที่ค้นพบ
# ลูกปัดหิน
# มีดสำริด
# ขวานสำริด
# ลูกปัดสำริด
# เศษภาชนะดินเผาแบบผิวเลียบ
# ภาชนะดินเผาประทับลาย 4สี
อ้างอิง
แหล่งโบราณคดีวังแพวน
แหล่งโบราณคดีวังแพวน ตั้งอยู่ในเขต ตำบลผาเลือด อำเภอท่าปลา จังหวัดอุตรดิตถ์ สภาพทั่วไปเป็นลานตะพักน้ำ ขุดค้นพบโบราณวัตถุประเภท เครื่องมือหินกะเทาะ เศษภาชนะดินเผา เศษภาชนะดินเผาแบบไม่เคลือบ เศษเครื่องถ้วยจีน และเศษไหเคลือบสีน้ำตาล โดยสันนิษฐานว่าเคยเป็นที่อยู่อาศัยของชุมชนโบราณสมัยก่อนประวัติศาสตร์ ในระบบสังคมแบบเร่ร่อน พึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน หากินของป่า และสัตว์ป่าเป็นอาหาร
สิ่งที่ค้นพบ
# เครื่องมือกะเทาะหิน
# เศษภาชนะดินเผาแบบเคลือบลาย
# เศษภาชนะดินเผาแบบไม่เคลือบ
# เศษเครื่องชามถ้วยจีน
# เศษไหเคลือบสีน้ำตาล

อ้างอิง

# สำนักงานการท่องเที่ยว และกีฬาจังหวัดอุตรดิตถ์
# โทรทัศน์กองทัพบกแห่งประเทศไทย
แหล่งโบราณคดีแก่งตาน
แหล่งโบราณคดีแก่งตาน ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน่านในเขต ตำบลผาเลือด อำเภอท่าปลา จังหวัดอุตรดิตถ์ โดยโบราณวัตถุที่ค้นพบได้แก่เศษภาชนะดินเผาผิวขัดมัน และผิวเรียบ มีลายเชือกทาบเส้นเล็กและเส้นใหญ่ ลายประทับตาข่าย และไม่มีลาย ชิ้นส่วนเครื่องมือหินขัด ก้อนดินเผาไฟ เครื่องถ้วยลายครามจีน เศษไห เนื้อดินสีเทาแบบไม่เคลือบ สันนิษฐานว่าบริเวณนี้เคยเป็นที่พักอาศัยชั่วคราวของกลุ่มชนสมัยก่อนประวัติศาสตร์ และสมัยประวัติศาสตร์ที่เดินทางมาโดยทางน้ำ และเดินเท้ามาตามริมฝั่งแม่น้ำน่าน ประมาณพุทธศตวรรษที่ ๒๒ - ๒๓ (สมัยรัชกาลที่5)
สิ่งที่ค้นพบ
# เศษภาชนะดินเผาผิวขัดมัน
# เศษภาชนะดินเผาผิวเรียบ
# เศษภาชนะดินเผาผิวเรียบ ลายเชือกทาบเส้นเล็ก และเส้นใหญ่
# เศษภาชนะดินเผา ลายประท
เศษภาชนะดินเผาผิวเรียบ ลายเชือกทาบเส้นเล็ก และเส้นใหญ่
# เศษภาชนะดินเผา ลายประทับตาข่าย
# เศษภาชนะดินเผาไม่มีลาย
# เครื่องมือหินขัด
# ก้อนดินที่ใช้เผาไฟสมัยโบราณ
# เครื่องถ้วยชามครามจีน
# เศษไห เนื้อดินสีเทาแบบไม่เคลือบ
การเดินทางในสมัยโบราณ
# เดินทางเท้าตามริมแม่น้ำ
# ใช้เรือในการเดินทางล่องตามแม่น้ำน่าน
อ้างอิง

# สถานีโทรทัศน์กองทัพบกแห่งประเทศไทย 
# สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดอุตรดิตถ์
แหล่งโบราณคดีถ้ำกระดูกเขาผาตั้ง
แหล่งโบราณคดีถ้ำกระดูกเขาผาตั้ง ตั้งอยู่ที่เขาผาตั้ง บ้านถ้ำดิน ตำบลบ่อทอง อำเภอทองแสนขัน จังหวัดอุตรดิตถ์ โดยบริเวณนี้เป็นถ้ำเขาหินปูนอยู่สูงบริเวณยอดเขามีอยู่สองถ้ำคือ ถ้ำบน และถ้ำล่าง พบหอกสำริด กำไลหินทำจากหินสีขาวเนื้อแกร่ง เศษภาชนะดินเผา แต่งผิวด้วยลายขูดขีดและลายเชือกทาบ สันนิษฐานว่า เป็นที่อยู่อาศัยของชุมชนในยุคกสิกรรมสมัยหลัง (หมายถึงสมัยยุคหลังยุคสำริด)
สิ่งที่ค้นพบ
# หอกสำริด
# กำไลหินทำจากหินสีขาวเนื้อแกร่ง (หินอ่อนสมัยโบราณ)
# เศษภาชนะดินเผา แบบแต่งผิวด้วยลายขูดขีด และลายเชือกทาบ

อ้างอิง

# สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดอุตรดิตถ์
# สถานโทรทัศน์กองทัพบกแห่งประเทศไทย
เวียงเจ้าเงาะ
แหล่งประวัติศาสตร์เวียงเจ้าเงาะ ตั้งอยู่ที่ตำบลทุ่งยั้ง อำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์ ไปตามทางหลวงหมายเลข 102 ประมาณ 3 กิโลเมตรเศษ เห็นป้ายบอกทางแยกเข้าเวียงเจ้าเงาะทางด้านขวามือ การเดินทางสะดวกปลอดภัย บริเวณที่ตั้งเวียงเจ้าเงาะอยู่ทางด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือของมุมเมืองทุ่งยั้ง มีเนื้อที่ประมาณ 129 ไร่ 1 งาน 61 ตารางวา หรืออยู่ห่างจากวัดพระแท่นศิลาอาสน์ไปทางทิศตะวันออกประมาณ 800 เมตร ภูมิประเทศของเวียงเจ้าเงาะนั้นเป็นที่ราบดินปนศิลาแลง บางตอนเป็นศิลาแลงล้วน ด้านทิศเหนือติดต่อกับหนองพระแลและหนองพระทัยอันเป็นที่ลุ่ม ปัจจุบันคันคูเมืองส่วนที่ขุดลงไปในศิลาแลงบางตอนตื้นเขินมาก ส่วนคันคูเมืองด้านที่เป็นคันดินถูกราษฎรบุกรุกทำลาย พื้นที่ในบริเวณคูเมือง
ขินมาก ส่วนคันคูเมืองด้านที่เป็นคันดินถูกราษฎรบุกรุกทำลาย พื้นที่ในบริเวณคูเมืองด้านในและในคูเมืองมีต้นไม้ต้นหญ้าขึ้นรก บางส่วนของพื้นที่ในบริเวณเวียงเจ้าเงาะมีราษฎรจับจองปลูกพืชทำมาหากิน
มีตำนานที่สืบต่อกันมาเล่าขานกันว่า เวียงเจ้าเงาะมีฐานะเป็นเมืองลูกหลวง เช่นเดียวกับเมืองศรีสัชนาลัยของจังหวัดสุโขทัย โดยสังเกตเห็นได้จากพระบรมธาตุเมืองทุ่งยั้งในอดีตมีทรงเป็นพุ่มข้าวบิณฑ์ แต่ปัจจุบันได้บูรณะซ่อมแซมเป็นทรงลังกาครอบทรงเดิมเอาไว้ในรัชกาลที่ 4 เป็นต้นมา กรมศิลปากรขึ้นทะเบียนโบราณสถานเมื่อวันที่ 8 มีนาคม 2478 ปัจจุบันคูเมืองส่วนที่ขุดลงไปในศิลาแลงบางตอนตื้นเขินมาก ส่วนคูเมืองด้านที่เป็นคันดินถูกราษฎรบุกรุกทำลาย

ชื่อเรียกในอดีต
# เวียงเจ้าเงาะ
# เวียงเท้าสามล
# ตรีสมบูรณ์
# ทุ่งยั้ง
# ศรีนพวงศ์
# กัมโพชนคร
# ธรรมบาลนคร
ลักษณะผังเมือง
# เป็นเมืองรูปไข่ มีคูเมือง 3 ชั้นกำแพงเจาะลงไปถึงคูเมืองชั้นที่ 3 มีคูล้อมรอบ (กำแพง)
# คูเมืองชั้นนอกก่อด้วยศิลาแลง ชั้นสองก่อด้วยอิฐ ชั้นสามก็ด้วยศิลาแลง

โบราณสถานที่ค้นพบ
# บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ หรือบ่อน้ำทิพย์ 18 บ่อ
# วัดพระบรมธาตทุ่งยั้ง
# คูเมืองเก่า 3 ชั้น

โบราณวัตถุที่ค้นพบ
# กำไลหิน
# โครงกระดูก
# แหวนสำริด
# แหวนหิน
# สร้อยทำจากลูกปัด
# ลูกปัดโบราณ
# ลูกปัดสำริด
# กลองมโหระทึกแขก
# กลองมโหระทึกละว้า
# พร้าสำริด
# มีดสำริด
# ถ้วยชามสังคโลก
# ภาชนะดินเผาไม่เคลือบ
# ภาชนะดินเผาเคลือบสี
การเดินทาง
# ใช้ถนนหมายเลข 102 (ศรีสัชนาลัย-อุตรดิตถ์) จากตัวเมืองอุตรดิตถ์บริเวณแยกห้วยไผ่ ผ่านแยกทุ่งยั้ง วัดพระบรมธาตุทุ่งยั้ง ตลาดทุ่งยั้ง จนถึงป้ายบอกทางเข้าเวียงเจ้าเงาะอยู่ฝั่งตรงข้ามวัดพระบรมธาตุทุ่งยั้ง เวียงเจ้าเงาะจะตั้งอยู่ก่อนถึงสำนักงานขนส่งจังหวัดอุตรดิตถ์

อ้างอิง

# สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดอุตรดิตถ์
# สถานโทรทัศน์กองทัพบกแห่งประเทศไทย
เจโนวา
เจโนวา ( ) หรือ เจนัว ( ) เป็นเมืองและเมืองท่าทางทะเลที่สำคัญทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี เป็นเมืองหลักของจังหวัดเจโนวาและแคว้นลีกูเรีย เมืองมีความหนาแน่นประชากรราว 610,000 คน และบริเวณเมืองมีความหนาแน่นประชากรราว 900,000 คน
เจนัวเป็นเมืองหลวงของสาธารณรัฐทางทะเลที่ทรงอิทธิพลที่สุดแห่งหนึ่งเป็นเวลากว่า 7 ศตวรรษ ตั้งแต่ศตวรรษที่ 11 ถึง ค.ศ. 1797 โดยเฉพาะอย่างยิ่งตั้งแต่ศตวรรษที่ 12 ถึงศตวรรษที่ 15 เมืองนี้มีบทบาทสำคัญในการค้าเชิงพาณิชย์ในยุโรป กลายเป็นหนึ่งในมหาอำนาจทางเรือที่ใหญ่ที่สุดของทวีปและถือว่าเป็นหนึ่งในเมืองที่ร่ำรวยที่สุดในโลก นอกจากนี้ยังได้รับฉายาว่า la Superba ("the proud one") เนื่องจากมีความสง่างามในทะเลและสถานที่สำคัญที่น่าประทับใจ เมืองนี้เป็นที่ตั้งของอู่ต่อเรือและโรงงานเหล็กขนาดใหญ่ตั้งแต่ศตวรรษที่ 19 และภาคการเงินที่แข็งแกร่งมีมาตั้งแต่ยุคกลาง Bank of Saint George ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1407 เป็นธนาคารเงินฝากของรัฐที่เก่าแก่ที่สุดในโลก และมีบทบาท
่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1407 เป็นธนาคารเงินฝากของรัฐที่เก่าแก่ที่สุดในโลก และมีบทบาทสำคัญในความเจริญรุ่งเรืองของเมืองนับตั้งแต่กลางศตวรรษที่ 15