SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
เกจัก
เกจัก (อักษรโรมัน: Kecak, ; หรือสะกดว่า kechak, keyjak หรือใน ) เป็นนาฏศิลป์ฮินดูแบบบาหลีพื้นถิ่นที่พัฒนาขึ้นในทศวรรษที่ 1930 ในเกาะบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย นักแสดงหลักของเกจักเป็นผู้ชาย ส่วนการแสดงเกจักโดยผู้หญิงเพิ่งเริ่มมีในปี 2006 เป็นครั้งแรก นาฏศิลป์นี้มีพื้นฐานมาจากเรื่องราวของรามายณะและตามธรรมเนียมแล้วจะแสดงในปูราและหมู่บ้าน

การร่ายรำประกอบด้วยผู้แสดงที่อาจมากถึง 150 คน ล้อมวงเป็นวงกลม ร้องขานเสียง "จัก" ("chak") พร้อมทั้งขยับแขนกับขา การแสดงเป็นการแสดงถึงเหตุการณ์การสู้รบในรามายณะ ที่ซึ่งพวกลิงซึ่งนำโดยหนุมาน ไปช่วยพระรามต่อสู้กับทศกัณฑ์ เกจัก มีที่มาจากการร่ายรำ ซังฮียัง ที่ใช้ในการไล่วิญญาณชั่วร้าย

อ้างอิง
วัดศรีดอนคำ
วัดศรีดอนคำ หรือ วัดพระธาตุศรีดอนคำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยอ้อ อำเภอลอง จังหวัดแพร่
วัดศรีดอนคำ หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า วัดห้วยอ้อ เนื่องจากภายในวัดมีพระธาตุห้วยอ้อหรือพระธาตุศรีดอนคำซึ่งเป็นพระธาตุเก่าแก่ เชื่อกันว่าภายในบรรจุพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้า พระธาตุสร้างเมื่อคราวพระนางจามเทวีเสด็จจากเมืองละโว้ไปเมืองหริภุญชัยและผ่านบริเวณที่ตั้งพระธาตุจึงได้สร้างพระธาตุขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 1078 และบรรจุพระสารีริกธาตุส่วนพระอุระไว้ เมื่อ พ.ศ. 2198 ในสมัยพระยาจอมหัวคำเป็นเจ้าเมืองลอง พระมหาเถรจากวัดดอนชัยเมืองแพร่ ขออนุญาตบูรณปฏิสังขรณ์พระธาตุ และ พ.ศ. 2198 พระยานครลำปางและพระยานครแพร่ได้ร่วมกันบูรณะพระธาตุ จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2162 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2477
พระธาตุศรีดอนคำเป็นเจดีย์ทรงแปดเหลี่ยม ฐานล่างเป็นฐานเขียงสูงรับฐานบัวลูกแก้วอกไก่ ถัดขึ้นไปเป็นชั้นบัวถลาแปดเหลี่ยม รองรับองค์ระฆัง ซึ่งมีลักษณะแปดเหลี่ยมเช่นกัน ถัดไปเป็นบัลลังค์ ปล้องไฉนและปลียอด วัดยังมี พระเจ้าพร้าโต้ พระพุทธรูปศิลปะพม่า มีความสูง 3 เมตร หน้าตักกว้าง 1.5 เมตร ปัจจุบันกรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนไว้แล้ว และทางวัดได้สร้างศาลาให้ประดิษฐาน นอกจากนี้ในพิพิธภัณฑ์ยังมีพระไม้ขนาดเล็ก ที่สร้างด้วยมีดอีกจำนวน 1,000 องค์

อ้างอิง
วัดกำแพง
วัดกำแพง อาจหมายถึง
* วัดกำแพง เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร
* วัดกำแพง เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร
* วัดกำแพงบางจาก เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร
* วัดกำแพง จังหวัดชลบุรี
* วัดกำแพง อำเภอสรรคบุรี จังหวัดชัยนาท
* วัดกำแพง อำเภอสรรพยา จังหวัดชัยนาท
* วัดกำแพง จังหวัดชัยภูมิ
* วัดกำแพง จังหวัดนนทบุรี
* วัดกำแพง จังหวัดนราธิวาส
* วัดกำแพง จังหวัดปราจีนบุรี
* วัดกำแพง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดกำแพง จังหวัดลพบุรี
* วัดกำแพง จังหวัดสิงห์บุรี
* วัดกำแพง อำเภอไชโย จังหวัดอ่างทอง
* วัดกำแพง อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง
วัดกำแพง (อำเภอไชโย)
วัดกำแพง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหลักฟ้า อำเภอไชโย จังหวัดอ่างทอง

วัดกำแพงเป็นวัดเก่าครั้งสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี แต่ต่อมาคงถูกทิ้งร้างไว้ ตามประวัติของวัดกล่าวว่า สร้าง (บูรณะ) ใหม่เมื่อ พ.ศ. 2355 ซึ่งยกฐานะเป็นวัด มีเนื้อที่ 13 ไร่ 1 งาน 90 ตารางวา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2467 เขตวิสุงคามาสีมากว้าง 8.10 เมตร ยาว 14.70 เมตร แต่เดิมวัดนี้ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยามากกว่านี้ แต่ถูกน้ำกัดเซาะตลิ่งพังทลายเข้ามามากขึ้นทุกที ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2484 ทางวัดร่วมกับชาวบ้านร่วมกันย้ายเสนาสนะขยับเข้ามาในบริเวณที่ตั้งปัจจุบัน
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารกำหนดอายุราวครึ่งหลังของพุทธศตวรรษที่ 23 มีลักษณะก่ออิฐถือปูนขนาดใหญ่ หันหน้าไปทางด้านทิศตะวันออก ส่วนฐานทำเป็นฐานอ่อนแบบท้องสำเภา ด้านทิศตะวันออกมีประตูทางเข้า 1 ประตู มีซุ้มยื่นออกมาครอบประตูทางเข้าไว้ ส่วนด้านทิศตะวันตกมีประตูทางเข้าอีก 2 ประตู ตั้งอยู่ขวาและซ้ายสุดของผนังด้านนี้ ผนังด้านทิศตะวันออกและทิศตะวันตกนี้ก่อฉาบเรียบขึ้นไปเสมอเป็นเนื้อเดียวกันกับหน้าบัน ซึ่งไม่มีลวดลายเครื่องประดับ หลังคาทำเป็น 3 ซ้อน มุงด้วยกระเบื้องหางประหลาดินเผาไม่เคลือบ ภายในวิหารมีเสา 8 เหลี่ยมลอยตัวตั้งรับเครื่องบนอยู่ 2 แถว แถวละ 4 ต้น มีปูนปั้นเป็นรูปบัวแวงประดับอยู่ปลายยอดเสา เครื่องบนภายในของหลังคาไม่มีฝ้ามาปิด
นอกจากนั้นยังมีเจดีย์ตั้งอยู่ในบริเวณวัด เป็นเจดีย์สี่เหลี่ยมย่อมุมไม่สิบสอง ทำเป็นฐานสิงห์ซ้อนกัน 3 ชั้น องค์ระฆังสี่เหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสองบัลลังก์เหลี่ยม ยอดเป็นบัวกลุ่ม 5 ชั้น สมัยรัตนโกสินทร์

อ้างอิง
กีฬามวยไทยในเวิลด์เกมส์ 2022
กีฬามวยไทย ในการแข่งขันเวิลด์เกมส์ 2022 ที่เมืองเบอร์มิงแฮม รัฐแอละแบมา สหรัฐ จัดขึ้นระหว่างวันที่ 15 ถึง 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 ที่หอประชุมอนุสรณ์บอตเวลล์ เดิมกำหนดจะจัดขึ้นในปี พ.ศ. 2564 แต่การแข่งขันถูกเลื่อนออกไปเป็นเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2565 อันเป็นผลมาจากการเลื่อนโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 เนื่องจากการแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 นับเป็นครั้งที่ 2 ของมวยไทยที่มีการแข่งขันในเวิลด์เกมส์

ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน
มีนักกีฬา 96 คน จาก 39 ประเทศ ดังนี้

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

ตารางสรุปเหรียญ

อ้างอิง
วัดถนน
วัดถนน หรือ วัดถนนสุธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโผงเผง อำเภอป่าโมก จังหวัดอ่างทอง

ตามประวัติของวัดระบุว่าวัดถนนสร้างขึ้นราว พ.ศ. 2323 ในสมัยกรุงธนบุรี แต่สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2275 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2280
ภายในวัดเป็นที่ประดิษฐาน หลวงพ่อพุทธรำพึง เป็นพระพุทธรูปแกะสลักด้วยไม้สูง 2 เมตรเศษ น่าจะแกะสลักจากไม้ต้นโพธิ์ เป็นพระพุทธรูปปางรำพึง โดยพระพุทธรูปปางรำพึง คือ พระพุทธรูปในอิริยาบถประทับยืน พระหัตถ์ทั้งสองประสานยกขึ้นประทับที่พระอุระ (อก) พระหัตถ์ขวาทับพระหัตถ์ซ้าย สันนิษฐานว่าลอยน้ำมาจากทางเหนือ หลวงพ่อพุทธรำพึงประดิษฐานอยู่ในวิหารข้าง ๆ อุโบสถ ทางด้านหลังวิหารมีศาลาการเปรียญหลังเก่าที่ได้รับการบูรณะแล้ว บนเพดานแกะสลักเป็นพระพุทธบาท มีขนาดโดยประมาณ กว้าง 30 นิ้ว ยาว 70 นิ้ว อายุนับ 100 ปี

อ้างอิง
วัดลัฎฐิวนาราม (จังหวัดภูเก็ต)
วัดลัฎฐิวนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลฉลอง อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 26 ไร่
วัดลัฏฐิวนารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2301 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 ต่อมาได้โยกย้ายเสนาสนะไปสร้างวัดใหม่ขึ้นมาชื่อ วัดไชยธาราราม ทำให้ที่วัดเดิมต้องกลายสภาพเป็นวัดร้างชั่วระยะหนึ่ง ชาวบ้านได้ใช้ที่ในบริเวณนั้นเป็นป่าช้า ชาวบ้านเรียกบริเวณนั้นว่า โคกวัด จน พ.ศ. 2446 มีพระธุดงค์มาปักกลด ชาวบ้านเลื่อมใสจึงได้สร้างเสนาสนะถวาย และได้บูรณะพัฒนาขึ้นเป็นหลักฐานมั่นคงตามลำดับ จนกระทั่งได้รับการยกย่องให้เป็นวัดพัฒนาตัวอย่างเมื่อ พ.ศ. 2507 ทางด้านการศึกษาทางวัดเปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2500 นอกจากนั้นภายในวัดยังมีโรงเรียนระดับประถมศึกษา พิพิธภัณฑ์และห้องสมุด
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 17 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 ศาลาการเปรียญกว้าง 10 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 เป็นอาคารสองชั้นครึ่งตึกครึ่งไม้ หอสวดมนต์กว้าง 11 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2482 เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน กุฏิสงฆ์ 4 หลัง ศาลาตั้งบำเพ็ญกุศลและฌาปนสถาน สำหรับปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 และพระประธานที่ศาลาการเปรียญมีผู้ถวายไว้เมื่อ พ.ศ. 2510

อ้างอิง
วัดพิกุลทอง (จังหวัดสิงห์บุรี)
วัดพิกุลทอง เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพิกุลทอง อำเภอท่าช้าง จังหวัดสิงห์บุรี มีเนื้อที่ จำนวน 103 ไร่ 3 งาน 60 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 15 แปลง มีเนื้อที่ทั้งหมด จำนวน 189 ไร่ 2 งาน 65 ตารางวา
วัดพิกุลทอง มีขุนสิทธิ์ สถิตย์บุตร (เสือ) นายกลับ สถิตย์บุตร และนายช่วง เป็นหัวหน้าดำเนินการก่อสร้างวัดนี้ขึ้น โดยเดิมชื่อว่า วัดใหม่พิกุลทอง แต่ชาวบ้านมักเรียกว่า วัดใหม่ เพราะว่าเป็นวัดสร้างขึ้นใหม่ในเขตนี้ โดยมิได้เป็นวัดร้างมาก่อน ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2434 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2483 จึงได้ขอเปลี่ยนนามวัดเป็น "วัดพิกุลทอง" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2515 อย่างไรก็ดีชาวบ้านในปัจจุบันเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า วัดหลวงพ่อแพ เพราะหลวงพ่อแพ อดีตเจ้าอาวาส เป็นพระที่ชาวบ้านเคารพรักมาก ท่านได้ทำประโยชน์ แก่พุทธศาสนาไว้มากมาย และเมื่อ พ.ศ.2535 ได้รับยกฐานะวัดขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี
ภายในวัดมีพิพิธภัณฑ์หลวงพ่อแพ จัดแสดงเรื่องราวเกี่ยวกับ ประวัติและเครื่อง อัฐบริขารของหลวงพ่อแพตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน วัดมีพระพุทธรูปปางประทานพรองค์ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย คือ พระพุทธสุวรรณมงคลมหามุนี หรือ หลวงพ่อใหญ่ องค์สีทอง ขนาดหน้าตักกว้าง 11 วา 2 ศอก 7 นิ้ว สูง 21 วา 1 คืบ 3 นิ้ว ภายในเป็นคอนกรีตเสริมเหล็กประดับด้วยโมเสกทองคำธรรมชาติชนิด 24 เค รอบ ๆ พระวิหารใหญ่มีวิหารคตซึ่ง ประดิษฐานพระพุทธรูปปางประจำวันต่าง ๆ และพระสังกัจจายน์องค์ใหญ่

อ้างอิง
วัดอ่าวน้อย
วัดอ่าวน้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอ่าวน้อย อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์

วัดอ่าวน้อย หรือ วัดถ้ำพระนอน ตั้งวัดเมื่อวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2530 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2553 ภายในวัดมีถ้ำพระนอน อายุ 300–500 ปี ที่ตั้งอยู่บนภูเขาฝั่งติดทะเลอ่าวน้อย ภายในถ้ำประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์ขนาดใหญ่ 2 องค์ ห่มจีวรสีเหลืองลักษณะเดียวกันทั้งสององค์ องค์แรกประดิษฐานอยู่บริเวณปากถ้ำ เป็นพระนอนตะแคงขวา มีความยาว 20 เมตร ส่วนอีกองค์หนึ่งอยู่ลึกเข้าไปภายใน เป็นพระนอนตะแคงซ้ายมีความยาว 14 เมตร กล่าวกันว่าในอดีตถ้ำพระนอนเคยเป็นสถานที่ที่ชาวเรือมักเข้ามาอาศัยเพื่อหลบพายุฝน
อีกจุดเด่นของวัดคืออุโบสถไม้สักทองทั้งหลัง ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปหินอ่อนและที่ผนังอุโบสถแกะสลักเป็นเรื่องราวพุทธประวัติ

อ้างอิง
วัดป่าอารยวังสาราม
วัดป่าอารยวังสาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงรากน้อย อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่รวมทั้งสิ้น 41 ไร่ 3 งาน 20 ตารางวา

วัดป่าอารยวังสารามเป็นสาขาของวัดป่าพุทธพจน์หริภุญไชย จังหวัดลำพูน อยู่ในเครือข่ายการบริหารงานของพระอาจารย์อารยวังโส โดยเมื่อ พ.ศ. 2556 ตระกูลกุลละวนิชย์ได้ถวายที่ดินเพื่อให้จัดสร้างวัด พื้นที่บริเวณนี้เดิมเป็นป่าช้า ต่อมาได้รับการประกาศให้ตั้งเป็นวัดขึ้นในพระพุทธศาสนาเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559
สิ่งก่อสร้างและเสนาสนะในวัด ได้แก่ ศาลาปฏิบัติธรรม ศาลาบรรยายธรรม กุฏิพระสงฆ์ 4 หลัง กุฏิรวม 2 ห้องใหญ่ เรือนประทับสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา และเรือนพักฆราวาส (แยกหญิง-ชาย) และอุโบสถสร้างขึ้นตามแบบของพระอุโบสถวัดพระราม 9 กาญจนาภิเษก

อ้างอิง
วัดปราสาท (จังหวัดสิงห์บุรี)
วัดปราสาท เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลอินทร์บุรี อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี ตั้งอยู่บนเนื้อที่เกือบ 30 ไร่

วัดปราสาทตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2305 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2474 เดิมชื่อว่า วัดโกสิทประสาท ปรากฎตามหลักฐานในศิลาจารึกในการผูกพัทธสีมา โดยพระอินทประสิทธิษร (เอม) ผู้สำเร็จราชการเมืองอินทบุรีย์ (สมัยนั้น) ร่วมกับราษฎรได้ปฎิสังขรณ์อุโบสถขึ้นใหม่ ทั้งหมดโดยเจ้าอาวาสพระครูสุขันฑ์ กิตติญาโณ และชาวบ้านวัดปราสาทจนสำเร็จเมื่อ พ.ศ. 2514
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 13.80 เมตร ยาว 25.70 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2474 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 21 เมตร ยาว 22.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหารกว้าง 4.50 เมตร ยาว 11.50 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2552 หอสวดมนต์ กว้าง 9 เมตร ยาว 13.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ กุฎิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ 5 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง อาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 4 เมตร ยาว 11 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ.2551 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง ศาลาเล็ก จำนวน 1 หลัง และฌาปนสถาน 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง หอกลอง
ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 2 ศอก สูง 1 ศอก 50 เซนติเมตร เป็นพระพุทธรูปปั้น เป็นพระพุทธรูปปูนปั้น เป็นพระพุทธรูปสมัยอยุธยาตอนปลาย และพระพุทธรูปขนาดใหญ่ เรียกกันว่า หลวงพ่อขาว ประดิษฐานอยู่ที่วิหารริมน้ำ

อ้างอิง
วัดหน้าพระธาตุ (จังหวัดสิงห์บุรี)
วัดหน้าพระธาตุ เป็นโบราณสถานร้างในตำบลจักรสีห์ อำเภอเมืองสิงห์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี

เดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดหัวเมือง หรือ วัดศรีษะเมือง เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดหน้าพระธาตุ" ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สันนิษฐานว่าสถานที่บริเวณนี้จะเป็นที่ตั้งของเมืองสิงห์บุรีเก่าและเชื่อกันว่าเป็นวัดที่ตั้งอยู่ริมลำน้ำจักรสีห์บริเวณเมืองสิงห์เก่า

กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478 เมื่อ พ.ศ. 2542–2543 รัฐบาลได้อนุมัติงบประมาณเพื่อดำเนินการขุดแต่งและบูรณะปรับปรุงสภาพแวดล้อมวัดหน้าพระธาตุ
พื้นที่ของวัดตั้งอยู่บนลานดินยกพื้นสูง มีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดประมาณ 43 x 116 เมตร ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว มีพระปรางค์สูงประมาณ 8 วา ทำเป็นรูปครุฑยุดนาคขนาบด้วยอสูรถือกระบองชั้นอัสดง ประดับอยู่เหนือชั้นเชิงบาตร มีการตกแต่งเป็นสถาปัตยกรรมแบบศิลปะอยุธยาตอนต้นราวพุทธศตวรรษที่ 21 จากรูปแบบรูปปั้นครุฑและอสูรที่ถือกระบอง โดยการก่ออิฐเพิ่มเติมเป็นซุ้มจรนัมทั้งสี่ด้าน ตั้งแต่ฐานศิลาแลงขึ้นไปก่อด้วยอิฐย่อมุมทรงปรางค์ กลีบขนุนปรางค์ก่อด้วยอิฐ ทิศตะวันออกของพระปรางค์มีพระวิหารหลวง ทิศตะวันตกเป็นพระอุโบสถ และมีเจดีย์กลมเรียงรายหลายองค์ ซึ่งมีลักษณะศิลปะอยุธยาตอนปลาย ศาลาโถง เตาเผาอิฐ และ โรงผสมบูน ตั้งอยู่ภายในอีกหลายแห่ง

อ้างอิง
ทัณฑ์นรก
ทัณฑ์นรก ( ; ) เป็นละครโทรทัศน์สตรีมมิงแนวดาร์กแฟนตาซี และดราม่าระทึกขวัญของเกาหลีใต้ กำกับโดยย็อน ซัง-โฮ สร้างจากเค้าโครงเว็บตูนในชื่อเดียวกันของเขาเอง ออกอากาศบนเน็ตฟลิกซ์ในปี พ.ศ. 2565 โดยเนื้อเรื่องกล่าวถึงอนาคตที่มีสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติ ปรากฏตัวขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล เพื่อตัดสินผู้คนให้ตกนรก นำแสดงโดยยู อา-อิน, คิม ฮย็อน-จู, พัก จ็อง-มิน, ว็อน จิน-อา และยัง อิก-จุน
ตอนนำร่องของทัณฑ์นรกได้ฉายรอบปฐมทัศน์ที่เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโตรอนโตปี 2564 ใน "รายการไพรม์ไทม์ของละครโทรทัศน์" เมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2564 และกลายเป็นละครเกาหลีเรื่องแรกที่เข้าสู่เทศกาล เปิดตัวบนเน็ตฟลิกซ์เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 และกลายเป็นละครเน็ตฟลิกซ์ที่มีคนดูมากที่สุดในโลกในวันถัดไป ซึ่งมากกว่าละคร สควิดเกม เล่นลุ้นตาย โดยเปิดตัวเมื่อสองเดือนก่อนวันฉายทั่วไปในประเทศสิงคโปร์ นักวิจารณ์ได้วิจารณ์ในแง่บวกของการแสดง แต่มองว่าเป็นละครที่พยายามเดินตามรอยเท้าของสควิดเกม เล่นลุ้นตาย; อย่างไรก็ตามพวกเขาคาดการณ์ว่าจะมีการอภิปรายอย่างหนักและมีผลกระทบยาวนาน และเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2565 เน็ตฟลิกซ์ได้ยืนยันว่าจะมีการสร้างฤดูกาลท
นักแสดง
นักแสดงนำ

* ยู อา-อิน รับบทเป็น ช็อง จิน-ซู, ผู้นำลัทธิกลุ่มสัจธรรมใหม่ 
** พัก ซัง-ฮุน รับบทเป็น ช็อง จิน-ซู ในวัยเด็ก 
* คิม ฮย็อน-จู รับบทเป็น มิน ฮเย-จิน, ทนายความ 
* พัก จ็อง-มิน รับบทเป็น แพ ย็อง-แจ, ผู้อำนวยการสร้างสถานีโทรทัศน์ 
* ว็อน จิน-อา รับบทเป็น ซง โซ-ฮย็อน, ภรรยาของแพ ย็อง-แจ 
* ยัง อิก-จุน รับบทเป็น จิน คย็อง-ฮุน, นักสืบ
รางวัลและการเสนอชื่อ
{| class="wikitable sortable"
|-
! ปี
! รางวัล
! สาขา
! ผู้รับ
! ผล
! อ้างอิง
|-
| 2021
| Golden Tomato Awards
| Best Horror Series
| ทัณฑ์นรก
| 
| style="text-align:center"| 
|-
| rowspan="9"|2022
| rowspan="7"|20th Director's Cut Awards
| rowspan="2"|Best Actor (TV)
| ยู อา-อิน
| 
| style="text-align:center"rowspan="7"| 
|-
| พัก จ็อง-มิน
| 
|-
| Best Actress (TV)
| คิม ฮย็อน-จู
| 
|-
| Best Director (TV)
| ย็อน ซัง-โฮ
| 
|-
| Best Screenplay (TV)
| ย็อน ซัง-โฮ ชเว กยู-ซ็อก
| 
|-
| Best New Actor (TV)
| คิม โด-ยุน
| 
|-
| Best New Actress (TV)
| rowspan="4"|คิม ชิน-ร็อก
| 
|-
| scope="row" rowspan="1"| 58th Baeksang Art
V)
| rowspan="4"|คิม ชิน-ร็อก
| 
|-
| scope="row" rowspan="1"| 58th Baeksang Arts Awards
| Best Supporting Actress
| 
|style="text-align:center" rowspan="1"| 
|-
| 1st Blue Dragon Series Awards
| Best Supporting Actress
| 
| style="text-align:center"| 
|-
| rowspan=5|2022
| rowspan=5|APAN Star Awards
|Best Supporting Actress
| 
|style="text-align:center" | 
|-
| OTT Male Excellence Award
| พัก จ็อง-มิน
| 
|style="text-align:center" rowspan="3"| 
|-
| OTT Female Excellence Award
| คิม ฮย็อน-จู
| 
|-
| OTT Male Best Actor Award
| rowspan="2"|ยู อา-อิน
| 
|-
| Popularity Star Award, Actor 
| 
| style="text-align:center"| 
|-
|}
ดูเพิ่ม
* กระชากลงหลุม ภาพยนตร์ปี พ.ศ. 2552 ที่มีเนื้อเรื่องคล้ายคลึงกัน
* โลกันตนรก ภาพยนตร์ปี พ.ศ. 2559 ที่มีเนื้อเรื่องคล้ายคลึงกัน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* 
* Hellbound at Daum 
* 
*Hellbound on WEBTOON
วัดเขาลังพัฒนา
วัดเขาลังพัฒนา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองเกตุ อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี
วัดเขาลังพัฒนาตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 แต่ไม่มีสิ่งปลูกสร้างและสิ่งอำนวยความสะดวกใด ๆ จึงได้ถูกปล่อยทิ้งร้างมานานกว่าร้อยปี จนถึงเมื่อ พ.ศ. 2547 พระครูสุนทรปรีชากิจ (พระอาจารย์แดงหรือพระอธิการปรีชาทานุวโรในสมัยนั้น) ได้ออกธุดงค์แสวงหาสถานที่ที่สงบวิเวก เหมาะสำหรับปฏิบัติธรรม ด้วยการแนะนำของพระอาจารย์สนธนา ซึ่งเป็นพระผู้ใหญ่ในท้องที่อำเภอโคกสำโรง
ท่านจึงนำพระอาจารย์แดงมายังวัดเขาลังพัฒนาเป็นครั้งแรก พ.ศ. 2548 วัดได้รับการพัฒนาจนเริ่มมีพระภิกษุเข้ามาจำพรรษาที่วัด บริเวณวัดได้พบกับโครงกระดูกมนุษย์และชิ้นส่วนเครื่องปั้นดินเผากว่า 2,500 ปี ซึ่งขุดพบในบริเวณวัด
ภายในวัดมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ได้แก่ รูปปั้นพญานาคสีดำขนาดใหญ่ ด้านในทางเดินจะเป็นสระน้ำที่มีน้ำไหลอยู่ตลอดทั้งปี คล้ายกับว่าเป็นแหล่งน้ำที่อาศัยของเหล่าพญานาค

อ้างอิง
วัดบ้านแปะ
วัดบ้านแปะ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านแปะ อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ประมาณ 3 ไร่ 1 งาน 64 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 3 แปลง แปลงที่ 1 โฉนดที่ดินเลขที่ 6640 เนื้อที่ประมาณ 2 งาน 40 ตารางวา แปลงที่ 2 โฉนดที่ดินเลขที่ 42891 เนื้อที่ประมาณ 2 ไร่ 52 ตารางวา และแปลงที่ 3 โฉนดที่ดินเลขที่ 42892 เนื้อที่ประมาณ 2 งาน 19 ตารางวา
วัดบ้านแปะ เดิมชื่อว่า วัดราชวิสุทธาราม สร้างเมื่อ พ.ศ. 2110 โดยพระนางวิสุทธิเทวี เป็นกษัตริย์ลำดับที่ 18 องค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์มังราย ทรงโปรดเกล้าฯ สร้างพลับพลาใกล้กับเวียงหิน ที่ประทับ เสด็จไปและกลับกรุงหงสาวดี และได้สร้างวัดประจำหมู่บ้านนี้ชื่อว่า "วัดราชวิสุทธาราม" ข้อมูลดังกล่าวปรากฏอยู่ในใบลานอักษรแบบสุโขทัย เมื่อปีเถาะ นพศก จุลศักราช 929 (ตรงกับ พ.ศ. 2110) เดือน 9 เหนือขึ้น 15 ค่ำ ว่าได้โปรดเกล้าฯ ให้ทำตราหลวงหลาบเงินนี้ไว้เพื่อคุ้มครองชาวบ้านแปะ อมขูด ฮากฮาน กองกูน ป่ารวก ทั้งคนลัวะ คนไทย ให้เขาเหล่านั้นเป็นข้าทาสวัด และได้ทรงหลั่งน้ำพระราชทานไว้ให้เฝ้าดูแลวัดราชวิสุทธารามให้เจริญมั่นคงสืบต่อไป พร้อมกับทรงสร้างหน้าจีตราชลัญจกรและสังฆร
ลวัดราชวิสุทธารามให้เจริญมั่นคงสืบต่อไป พร้อมกับทรงสร้างหน้าจีตราชลัญจกรและสังฆราชลัญจกร เพื่อพระราชทานแก่ชาววัดราชวิสุทธาราม เพื่อไม่ให้เดือดร้อนและเป็นข้าทาสวัดได้อย่างสมบูรณ์ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2514 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ วิหาร เจดีย์ ศาลาการเปรียญ ศาลาอเนกประสงค์ กุฎิสงฆ์ หอสรงน้ำพระธาตุ หอไตร หอฉัน หอระฆัง ปูชนียวัตถุมี พระบรมสารีริกธาตุ
รายนามเจ้าอาวาส
* พระไชย
* พระครูบากันทา
* พระเกว๋ละ
* พระตัสสนะ
* พระตะนะ
* พระชัยมงคล
* พระคัมภีระ
* พระมหาวรรณ
* พระคำ
* พระเตบิน
* พระไจย
* พระอุตตมะ
* พระดวงคำ
* พระเสาร์
* พระทองคำ
* พระอินตายศ
* พระแก้ว
* พระเป็ง
* พระจันทร์
* พระดวงตา ยาวิไชย
* พระกันทะวัง
* พระจันทร์
* พระติ๊บ
* พระต๋า
* พระตั๋น
* พระบุญเป็
* พระจอม ขนฺติโก พ.ศ. 2495–2499
* พระดวงตา ฐานิสฺสโร
* พระชุมพล โชติโก
* พระณรงค์ สุวโจ
* พระนพดล สนฺตจิตฺโต พ.ศ. 2520–2523
* พระสุรินทร์ วชิรญาโณ พ.ศ. 2523–2528
* พระสุธรรม สุธมฺโม พ.ศ. 2528–2530
* พระครูสุจิตปัญญารัตน์ (นิกร จิตฺตปญฺโญ) พ.ศ. 2530–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดราษฎร์สามัคคี (จังหวัดหนองบัวลำภู)
วัดราษฎร์สามัคคี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอุทัยสวรรค์ อำเภอนากลาง จังหวัดหนองบัวลำภู ที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 18 ไร่ 3 งาน 23 ตารางวา
วัดราษฎร์สามัคคีสร้างเมื่อ พ.ศ. 2474 โดยชาวบ้านหนองกุงศรี และบ้านโพธิ์ศรีสมพรซึ่งเป็นชุมชนชาวพุทธ เป็นวัดของสองหมู่บ้านจึงใช้ชื่อว่า "วัดราษฎร์สามัคคี" โดยมีพระแสวง สุวณฺโณ เป็นเจ้าอาวาส รูปแรก มีเจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระครูอดิศัยกิจจานุวัตร เป็นเจ้าอาวาส และเจ้าคณะตำบลอุทัยสวรรค์ เขต 2 สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 วัดนี้เป็นสถานที่จัดงานบำเพ็ญกุศลผู้เสียชีวิตจากเหตุกราดยิงในศูนย์พัฒนาเด็กเล็กตำบลอุทัยสวรรค์ จังหวัดหนองบัวลำภู เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2565 จำนวน 19 ราย จากผู้เสียชีวิตทั้งหมด 37 ราย
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ คอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 14 เมตร ยาว 28 เมตร หอระฆัง ขนาดกว้าง 4 เมตร 2 ชั้น 1 หลัง หอพระประธาน 1 หลัง กว้าง 3 เมตร ยาว 6 เมตร และกุฏิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง ปูชนียวัตถุสำคัญ ได้แก่ พระเสี่ยงทาย เป็นพระพุทธรูปดินปั้นหน้าตักกว้าง 9 นิ้ว ซึ่งขุดค้นพบบริเวณวัด เมื่อ พ.ศ. 2474 และพระประธานในศาลาการเปรียญ หน้าตักกว้าง 69 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2545

อ้างอิง
วัดสมมติเทพฐาปนาราม
วัดสมมติเทพฐาปนาราม ชาวบ้านทั่วไปนิยมเรียกสั้น ๆ ว่า วัดหลวง หรือ วัดแหลมสน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำประแสร์ ในตำบลปากน้ำกระแส อำเภอแกลง จังหวัดระยอง
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสเมืองชายทะเลฝั่งตะวันออก ขึ้นประทับที่ตำบลปากน้ำประแส เสด็จมาใกล้เจดียสถาน ทรงพระราชดำริว่า "ตำบลปากน้ำแหลมสนนี้สมควรเป็นที่สร้างอารามได้" จึงมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้พระแกลงแกล้วกล้า (มั่ง) ผู้ว่าราชการเมืองแกลงสร้างอารามขึ้นใกล้เจดีย์ และพระราชทานนามว่า "วัดสมมติเทพฐาปนาราม" พร้อมพระราชทานที่ดินสร้างวัดจำนวน 10 ไร่ 2 งาน ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2427 เริ่มจากการก่อสร้างกุฏิเจ้าอาวาสขึ้น 1 หลัง หอสวดมนต์ 1 หลัง หอฉัน 1 หลัง กุฏิสงฆ์ 1 หลัง และได้ทำการก่อสร้างอยู่ 2 ปี จึงแล้วเสร็จ ทางวัดได้ทำการผูกพัทธสีมาครั้งแรก (พ.ศ. 2445) กระทรวงธรรมการได้ส่งธรรมาสน์และพระบรมรูปหล่อรัชกาลที่ 5 มาไว้สำหรับพระ
.ศ. 2445) กระทรวงธรรมการได้ส่งธรรมาสน์และพระบรมรูปหล่อรัชกาลที่ 5 มาไว้สำหรับพระอารามหลวงพระองค์ทรงโปรดเกล้าฯ ให้สร้างไว้ และยังมีของพระราชทานอื่น ๆ อีก
ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2512 ได้มีการดำเนินการสร้างอุโบสถหลังใหม่ 1 หลัง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2520 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2521 ได้รับพระราชทานที่ดินซึ่งอยู่ติดกันทุกด้านเพิ่ม รวมเป็นเนื้อที่วัดทั้งสิ้น 131 ไร่ 1 งาน 59 ตารางวา

เจดีย์สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2416 ขนาดฐานกว้าง 6 วา สูง 8 วา ยาว 6 วา

อ้างอิง
วัดสวนพริกไทย
วัดสวนพริกไทย สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2382 เป็นวัดราษฎร์ สังกัดมหานิกาย เดิมชื่อ วัดบ้านโคก และต่อมาได้เปลี่ยนวัดมาเป็น วัดสวนพริกไทย ในภายหลัง ตั้งอยู่ที่บ้านสวนพริกไทย ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา

ต่อมาเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498 จึงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา
ลำดับเจ้าอาวาสที่ปรากฏชื่อชัดเจน
{| class="wikitable plainrowheaders sortable" style="font-size:95%"
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ลำดับที่
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| เจ้าอาวาส 
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ปี
|-
|align=center| 1 || พระขำ || 
|-
|align=center| 2 || พระอินทร์ || 
|-
|align=center| 3 || พระพึง || 
|-
|align=center| 4 || พระเข็ม || 
|-
|align=center| 5 || พระพวง || 
|-
|align=center| 6 || พระภู || 
|-
|align=center| 7 || พระแก้ว || 
|-
|align=center| 8 || พระโคน || 
|-
|align=center| 9 || พระโต || 
|-
|align=center| 10 || พระอธิการทวี รตนว
น || 
|-
|align=center| 9 || พระโต || 
|-
|align=center| 10 || พระอธิการทวี รตนวณฺโณ || พ.ศ. 2519-2527
|-
|align=center| 11 || พระอธิการสมพงษ์ จนฺทสาโร || พ.ศ. 2527
|-
|align=center| 12 || พระครูจันทสุธรรมมาภรณ์ || เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
|-
|}
วัดสว่างอารมณ์ (อำเภอด่านขุนทด)
วัดสว่างอารมณ์ หรือ วัดบ้านจั่น สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2430 เป็นวัดราษฎร์ สังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่ที่บ้านจั่น หมู่ที่ 3 ตำบลด่านขุนทด อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา

ต่อมาเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2528 จึงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา

ภายในบริเวณวัดยังเป็นที่ตั้งของโรงเรียนประถมขยายโอกาสชื่อ โรงเรียนบ้านจั่นโคกรักษ์

อาคารเสนาสนะ
ประกอบด้วย อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ หอกลอง-ระฆัง ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปณสถาน

อ้างอิง
วัดถนนหักน้อย
วัดถนนหักน้อย หรือ วัดถนนหักน้อยดอนกลอย สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2450 เป็นวัดราษฎร์ สังกัดมหานิกาย โดยมีพระครูสังฆพงษ์พิสุทธิ์ เจ้าอาวาสรูปแรก ร่วมกับชาวบ้านถนนหักน้อยดอนกลอยสร้างขึ้น ตั้งอยู่ที่บ้านจั่น หมู่ที่ 3 ตำบลด่านขุนทด อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา

ต่อมาในปี พ.ศ. 2465 ได้เริ่มก่อสร้างอุโบสถ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2468
ลำดับเจ้าอาวาส
{| class="wikitable plainrowheaders sortable" style="font-size:95%"
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ลำดับที่
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| เจ้าอาวาส 
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ปี
|-
|align=center| 1 || พระครูสังฆพงษ์พิสุทธิ์ || พ.ศ. 2450-2465 
|-
|align=center| 2 || พระครูวิจารณ์ยติกิจ || พ.ศ. 2465-2512
|-
|align=center| 3 || พระคง จนฺทสโร || พ.ศ. 2512-2520
|-
|align=center| 4 || พระคง ทีปงฺกโร || พ.ศ. 2520-2529
|-
|align=center| 5 || พระสมาน อริยวํโส || พ.ศ. 2529-2535 
|-
|align=center| 6 || พระเหลือ ฐานิสฺสโร || พ.ศ. 2535- เจ้าอาวาสรูปปัจ
29-2535 
|-
|align=center| 6 || พระเหลือ ฐานิสฺสโร || พ.ศ. 2535- เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
|-
| align="center" |7
|พระศรี 
|
|}
อาคารเสนาสนะ
ประกอบด้วย อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ หอกลอง-ระฆัง ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปนสถาน

อ้างอิง
วัดหลักร้อย
วัดหลักร้อย ได้ก่อสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2443 และได้รับอนุญาตให้ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2449 และได้ขึ้นทะเบียนวัดเมื่อปี พ.ศ. 2478 เป็นวัดราษฎร์ สังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่ที่บ้านหลักร้อย ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา

ผู้บริจาคที่ดินสร้างวัด คือ นายน้อย นายเกิด นายปาน นางทอง นางทิม นางนกเทศ นางแจ้ง จงพิมาย นายเปลื้อง นางเคลือบ และนางเลี่ยม ปราบจะบก ได้ถวายเพิ่มในภายหลัง รวมเนื้อที่ 16 ไร่ 10 ตารางวา โดยพระอธิการยัง เจ้าอาวาส เป็นผู้นำการก่อสร้างวัด เหตุที่ได้นามว่า "วัดหลักร้อย" เนื่องมาจากระยะทางจากอนุสรณ์สถานท้าวสุรนารี มาถึงสถานที่ตั้งวัด วัดได้ระยะทาง 100 เส้น
วัดหลักร้อยได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา 2 ครั้ง โดยครั้งแรก (อุโบสถหลังเก่า) เมื่อ พ.ศ. 2449 และครั้งที่ 2 เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2520

ปัจจุบัน วัดหลักร้อย ยังเป็นโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกธรรม และสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดนครราชสีมา แห่งที่ 3 ด้วย
ลำดับเจ้าอาวาส
{| class="wikitable plainrowheaders sortable" style="font-size:95%"
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ลำดับที่
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| เจ้าอาวาส 
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ปี
|-
|align=center| 1 || พระยัง || 
|-
|align=center| 2 || พระหมวก || 
|-
|align=center| 3 || พระเฉย || 
|-
|align=center| 4 || พระอินทร์ || 
|-
|align=center| 5 || พระสีหราชมงคลมุนี || 
|-
|align=center| 6 || พระครูประภัสธรรมสาร || พ.ศ. 2501-2508
|-
|align=center| 7 || พระหล่ำ สุขเปโม || พ.ศ. 2508-2515
|-
|align=center| 8 || พระสมุห์แก้ว เตชปญฺโญ || พ.ศ. 2515-2524
|
พ.ศ. 2508-2515
|-
|align=center| 8 || พระสมุห์แก้ว เตชปญฺโญ || พ.ศ. 2515-2524
|-
|align=center| 9 || พระครูขันติ วราภรณ์ || พ.ศ. 2524-2537 
|-
|align=center| 10 || ผศ. ดร. พระครูสังวราภิรักษ์ สวโร || พ.ศ. 2537- ปัจจุบัน
|}
อาคารเสนาสนะ
ประกอบด้วย 
: อุโบสถ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 
: ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารครึ่งไม้ครึ่งตึก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2506 
: วิหาร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 
: วิหารปฏิบัติธรรม สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 
: ศาลาบำเพ็ญกุศล และกุฏิสงฆ์

อ้างอิง
วันผู้พิทักษ์แห่งยูเครน
วันผู้พิทักษ์แห่งยูเครน ( ; ) เป็นวันหยุดนักขัตฤกษ์ ในประเทศยูเครนซึ่งมีการเฉลิมฉลองในวันที่ 1 ตุลาคมของทุกปี การเฉลิมฉลองครั้งแรกเริ่มมีขึ้นในปี พ.ศ. 2558

ประวัติ
วันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2557 แปตรอ ปอรอแชนกอ ประธานาธิบดียูเครนได้ออกกฤษฎีกากำหนดวันหยุดใหม่คือ "วันผู้พิทักษ์แห่งยูเครน" ( ) สืบเนื่องจากการแทรกแซงทางทหารของรัสเซียในยูเครน (2014–ปัจจุบัน) และการเปลี่ยนออกจากระบอบคอมมิวนิสต์ กฤษฎีกานี้ได้รับการอนุมัติจากรัฐสภายูเครนเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2558 เป็นวันหยุดที่แทนที่วันที่ 23 กุมภาพันธ์ ซึ่งเรียกว่า "วันพิทักษ์ปิตุภูมิ" ซึ่งมีต้นกำเนิดในสมัยสหภาพโซเวียต ในฐานะของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตยูเครน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียตตั้งแต่ปี พ.ศ. 2465 จนกระทั่งยูเครนประกาศอิสรภาพจากสหภาพโซเวียตเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2534 เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2557 (วันประกาศอิสรภาพยูเครน) ประธานาธิบดีปอรอแช
534 เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2557 (วันประกาศอิสรภาพยูเครน) ประธานาธิบดีปอรอแชนกอได้ประกาศว่ายูเครนไม่ควรฉลองวันหยุดตาม "ปฏิทินประวัติศาสตร์ทางทหารของรัสเซีย" แต่ "เราจะให้เกียรติผู้พิทักษ์บ้านเกิดของเรา ไม่ใช่ของคนอื่น"
เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 รัฐสภาได้เปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการเป็น ( ) โดยรวมคำในภาษายูเครนที่แสดงถึงผู้พิทักษ์ทั้งที่เป็นบุรุษและสตรี ( (ช.), (ญ.))

จนถึงปี 2565 วันหยุดมีการเฉลิมฉลองในวันที่ 14 ตุลาคมเนื่องจากจนถึงวันที่ 1 กันยายน 2566 โบสถ์คริสต์ในยูเครนอาศัยอยู่ตามปฏิทินจูเลียน เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2566 ประธานาธิบดียูเครน โวโลดีมีร์ เซเลนสกี ได้ยื่นร่างพระราชบัญญัติการโอนวันผู้พิทักษ์แห่งยูเครนจากวันที่ 14 ตุลาคม ถึงวันที่ 1 ตุลาคม ไปยัง Verkhovna Rada ของยูเครน ร่างกฎหมายนี้ได้รับการรับรองโดย Verkhovna Rada ของยูเครนเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม.
14 ตุลาคมในประวัติศาสตร์ยูเครน
วอลอดือมือร์ วีอาตรอวืช ( ) ประธานสถาบันความทรงจำแห่งชาติยูเครน ได้กระตุ้นให้เลือกวันเป็นวันที่ 14 ตุลาคม ซึ่งเกี่ยวข้องกับธรรมเนียมการให้เกียรติกองทัพยูเครนในวันระลึกถึงการคุ้มครองของแม่พระธีโอโทคอสในอดีต วันหยุดนี้ได้รับการเฉลิมฉลองโดยชาวยูเครนตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 12 วันหยุดนี้ได้รับความนิยมเป็นพิเศษในหมู่ชาวคอสแซคยูเครน ซึ่งจัดการเฉลิมฉลองตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 เป็นอย่างช้า เนื่องจากพวกเขาเชื่อว่าพระมารดาพระเจ้า (หรือที่เรียกว่า "ธีโอโทคอส" ( )) เป็นผู้อุปถัมภ์ของพวกเขา วันที่ 14 ตุลาคมยังเป็นวันของคอสแซคยูเครนอีกด้วย
ในช่วงสงครามประกาศอิสรภาพยูเครน (พ.ศ. 2460–2463) มีการยอมรับให้วันหยุดนี้เป็นสัญลักษณ์ทางการทหารโดยทหารของกองทัพประชาชนยูเครน

ในความพยายามที่จะนำประเพณีคอสแซคมาใช้ กองทัพผู้ก่อการกำเริบยูเครน (พ.ศ. 2485–2499) ได้เลือกวันสมโภชการคุ้มครองของแม่พระธีโอโทคอส ( ) ให้เป็นวันของการก่อตั้งกองกำลังอย่างเป็นทางการ

ดูเพิ่ม
* วันหยุดในประเทศยูเครน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
วัดป่าแดด (อำเภอเมืองเชียงใหม่)
วัดป่าแดด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลป่าแดด อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ปัจจุบันพระครูปลัดนันทวัฒน์ (พระอาจารย์พยุงศักดิ์ ธีรธมฺโม) หรือครูบาคัมภีรธรรม เป็นเจ้าอาวาส
ประวัติ
วัดป่าแดด เดิมมีชื่อว่า วัดดอนแก้ว เนื่องจากมีสภาพพื้นที่เป็นเนินสูงและมีต้นพิกุล (ต้นดอกแก้ว) ขึ้นอยู่เต็มไปหมด และจากคำบอกเล่ากล่าวว่า ในสมัยพญามังรายสถาปนาเวียงกุมกามเป็นเมืองหลวงแห่งแรกของล้านนาในบริเวณที่ราบลุ่ม ริมแม่น้ำปิง (สายเดิม) มีการใช้บริเวณที่ตั้งของวัดดอนแก้วในอดีตเป็นอุโบสถสำหรับให้นักโทษประหารหรือเชลยศึกได้ฟังเทศน์ฟังธรรมเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะถูกประหาร โดยจะอาราธนาพระมหาเถระจากวัดในเวียงกุมกามราชธานีพายเรือข้ามฝั่งแม่น้ำปิงมาเทศน์โปรด
เมื่อเวลาผ่านไปหลายร้อยปี สภาพอุโบสถหลังเดิมผุพังลงจนไม่เหลือ จนได้รับการสร้างใหม่เมื่อ พ.ศ. 2345 ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดป่าแดด" เนื่องจากบริเวณวัดเป็นป่าทึบ ในยามเย็นจะมีฝูงนกแสด หรือนกแสก ร้องเสียงดังไปทั่ว จนชาวบ้านเรียกขานว่าเป็นป่านกแสด และเรียกเพี้ยนกันต่อมากลายเป็นชื่อวัดป่าแดด สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2475 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2484

อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารหลวงลายคำ อายุกว่า 200 ปี ภายในเป็นโถงโล่งไม่มีเสา และมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเป็นภาพของพระพุทธรูปสำคัญต่าง ๆ ในล้านนา ภายในประดิษฐาน หลวงพ่อตาหวาน พระประธานประจำวิหาร
วิหารพระพิฆเนศหรือหอมหาเทพบูรพาจารย์ ซึ่งเป็นอาคารปูนยกพื้นสูงสถาปัตยกรรมล้านนา ภายในทาสีแดงชาด เป็นที่ประดิษฐานพระพิฆเนศนามว่า อุตรศรีคณปติ มีความหมายว่า "ผู้ประทานความสำเร็จในทางทิศเหนือ" ซึ่งสร้างจากโลหะสัมฤทธิ์รมดำ มีสี่พระกร ทรงวัชระ บ่วง งา และถ้วยขนม ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของวิหารหลวง หอพระเพชรกรรมฐาน หรือหอกรรมฐานสำหรับปฏิบัติธรรม เป็นหอไม้สักทองทั้งหลังที่นำเข้ามาจากพม่า ยังมีหอไตรอยู่ทางทิศตะวันออกของวิหารพระพิฆเนศ ติดกับกำแพงด้านหน้าของวัด เป็นอาคารปูนสองชั้นหน้าบันเป็นลายไม้ประดับด้วยกระจกสี นอกจากนั้นบริเวณใต้วิหารพระพิฆเนศเป็นบ่อน้ำทิพย์ ซึ่งเป็นบ่อน้ำเก่าแก่ของวัด
เจดีย์บนฐานสี่เหลี่ยมยกสูง และมีซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปปางสมาธิทั้งสี่ด้านด้วยกัน รวมถึงมีเจดีย์ขนาดเล็ก ๆ 8 องค์ ประดับอยู่บนฐานเจดีย์ ส่วนองค์เจดีย์ก็เป็นทรงระฆังสีทอง ยอดประดับด้วยฉัตรเจ็ดชั้น

อ้างอิง
วัดสระแก้ว (จังหวัดกาญจนบุรี)
วัดสระแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพนมทวน อำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี มีเนื้อที่รวมประมาณ 10 ไร่ 3 งาน 50 ตารางวา
วัดสระแก้ว แต่เดิมเป็นวัดร้างมาประมาณ 300 กว่าปี มีบ่อน้ำ เจดีย์ และฐานอุโบสถเก่า สำหรับเจดีย์เป็นเจดีย์ทรงปรางค์ จากคำบอกเล่ากล่าวกันว่า เดิมเจดีย์มีลักษณะคล้ายพระปรางค์ที่วัดทานกัณฑ์ อำเภอพนมทวน แต่ได้ถูกขุดรื้อทำลายลงมาบางส่วน ปัจจุบันเหลือเพียงองค์เจดีย์บางส่วน ตั้งแต่ฐานสูงขึ้นไปประมาณ 3–4 เมตร เส้นผ่านศูนย์กลางราว 2–3 เมตร ฐานชั้นล่างชำรุด ทางวัดก่ออิฐขึ้นใหม่และฉาบปูนทับ ต่อมาชาวบ้านได้ใช้สถานที่นี้เป็นที่ทิ้งขยะ ซากสัตว์ จนกระทั่งสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติได้ประกาศยกวัดสระแก้ว (ร้าง) ขั้นเป็นวัดที่มีพระสงฆ์จำพรรษาเมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2557
สิ่งก่อสร้างภายในวัด ได้แก่ ศาลาเฉลิมพระเกียรติ (หลังเก่า) ศาลาพระศรีศากยมุณี (หลังใหม่) สถานที่ปฏิบัติธรรม สถานที่ทำการมูลนิธิผู้สูงอายุ ศาลาอุบาสก อุบาสิกา ศาลประจำวัด ศาลรัชกาลที่ 5 หอระฆัง บ่อน้ำ เจดีย์เก่า กุฏิพระสงฆ์ 1 หลัง จำนวน 5 ห้อง

อ้างอิง
โตรวูลัน
โตรวูลัน (อักษรโรมัน: Trowulan) เป็นแหล่งโบราณคดีในตำบลโตรวูลัน อำเภอโมโจเกร์โต จังหวัดชวาตะวันออก พื้นที่ของแหล่งโบราณคดีโตรวูลันมีขนาดประมาณ 100 ตารางกิโลเมตร และมีการตั้งข้อสันนิษฐานว่าเป็นที่ตั้งของราชธานีแห่งอาณาจักรมัชปาหิตซึ่งปรากฏเขียนถึงว่าใช้ชื่อ "โตรวูลัน" ในวรรณกรรมของมปู ปรปัญจะ ในกวีนิพนธ์จากศตวรรษที่ 14 เรื่อง นาครกเรตาคม และในแหล่งข้อมูลภาษาจีนจากศตวรรษที่ 15 ชื่อของนครโตรวูลันในสมัยที่เป็นราชธานีของมัชปาหิต มีชื่อว่า วิลวาติกกา (อักษรโรมัน: Wilwatikta) เมืองถูกทำลายราบระหว่างการรุกรานคีรินทรวรรธนะในปี 1478 หลังการรุกรานครั้งนี้ มัชปาหิตได้ย้ายราชธานีไปยังนคร(เกอดีรี) ปัจจุบันโบราณวัตถุที่พบในโตรวูลันได้นำไปจัดแสดงบางส่วนที่พิ
ผลการค้นคว้าแหล่งโบราณคดีโตรวูลันในยุคแรก ๆ ศึกษาและค้นพบซากของสิ่งปลูกสร้างขนาดมหึมา เช่น วิหาร ที่ไว้ศพ และโรงอาบน้ำ ในขณะที่งานขุดค้นและค้นคว้ายุคถัดมาได้มีการค้นพบหลักฐานที่แสดงให้เห็นถึงกิจกรรมทางอุตสาหกรรม, การค้า และทางศาสนา รวมถึงยังพบพื้นที่อยู่อาศัย, ระบบชลประทานและคูคลองน้ำ ซึ่งบ่งบอกว่าโตรวูลันมีประชากรหนาแน่นในสมัยศตวรรษที่ 14-15 ในเดือนตุลาคม 2009 กระทรวงวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวอินโดนีเซียได้เสนอชื่อโตรวูลันเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก

นครโตรวูลันถูกค้นพบในศตวรรษที่ 19 โดยผู้แทนพระองค์ประจำบริติชชวาเซอร์ธอมัส สตัมเฟิร์ด รัฟเฟิลส์ และยังเขียนถึงโตรวูลันว่าเป็น "เกียติยศศักดิ์ศรีแห่งเกาะชวา"
ในปลายปี 2008 รัฐบาลอินโดนีเซียได้สนับสนุนเงินทุนจำนวนมากเพื่อทำขุดค้นซากของพระราชวังแห่งราชวงศ์มัชปาหิต เจอโร วาชิก รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรมและการท่องเที่ยว ระบุว่าจะมีการสร้าง "มัชปาหิตปาร์ก" (Majapahit Park) ขึ้นรอบซากกระราชวังนั้น และการก่อสร้างควรจะแล้วเสร็จอย่างเร็วที่สุดในปี 2009 ทั้งนี้ทำไปเพื่อป้องกันความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นแก่แหล่งโบราณคดี อันเป็นผลจากอุตสาหกรรมทำอิฐระดับครัวเรือนในบริเวณรอบ ๆ อย่างไรก็ตาม นักประวัติศาสตร์จำนวนหนึ่งไม่เห็นด้วย และมองว่าการจะสร้างอะไรขึ้นในพื้นที่นี้จะทำให้เกิดความเสียหายต่อแหล่งโบราณคดีอยู่ดี อิฐและบ่อน้ำโบราณในพื้นที่นั้นมีมูลค่าทางประวัติศาสตร์มาก สามารถพบกระจัดกระจายไปทั่วบริเวณ รัฐบาลได้โต้
ที่นั้นมีมูลค่าทางประวัติศาสตร์มาก สามารถพบกระจัดกระจายไปทั่วบริเวณ รัฐบาลได้โต้กลับโดยอ้างว่าวิธีการที่จะใช้นี้จะทำลายน้อยกว่า เพราะจะใช้การขุดแทนที่การเจาะ นับจากนั้นมา โครงการดังกล่าวได้ถูกเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนด
อ้างอิง

บรรณานุกรม
* Didier Millet, volume editor: John Miksic, Indonesian Heritage Series: Ancient History, Hardcover edition – Aug 2003, Archipelago Press, Singapore 169641,

แหล่งข้อมูลอื่น

*Trowulan – Former Capital City of Majapahit Kingdom
*A Short History of Majapahit
*Memoirs of Majapahit Kingdom
*A brief history of Majapahit
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดอุดรธานี พ.ศ. 2563
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดอุดรธานี พ.ศ. 2563 เป็นการเลือกตั้งผู้นำฝ่ายบริหารองค์การบริหารส่วนจังหวัดอุดรธานี (นายก อบจ.) ครั้งที่ 4 และเป็นครั้งแรกหลังจากการรัฐประหาร พ.ศ. 2557 โดยคณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.)

การเลือกตั้งจัดขึ้นเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2563 มีผู้สมัครรวมทั้งสิ้น 7 หมายเลข โดยมีการเลือกตั้งนายก อบจ. พร้อมไปกับการเลือกตั้งสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัด (ส.อบจ.)
ผลการเลือกตั้งปรากฏว่า วิเชียร ขาวขำ ผู้สมัครจากพรรคเพื่อไทย เอาชนะผู้สมัครหมายเลขอื่น ๆ ด้วยคะแนนเสียงกว่าสามแสนคะแนน เกินครึ่งหนึ่งของจำนวนผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้งทั้งหมด ผู้สมัครที่ได้อันดับรองลงมาได้แก่ ฐานวัฒน์ ธนาธัญญพิชญ์ ในนามคณะก้าวหน้า, ชวนนท์ ศิริบาล ไม่สังกัดพรรค, อิงค์ณภัจฉร์ ชินวัตรนุวงศ์ กลุ่มเพื่ออุดรธานี, ศักดา เกตุแก้ว ไม่สังกัดพรรค, เศษฐภัทร์ นิตยสิทธิวรากุล ไม่สังกัดพรรค และเจริญ หมู่ขจรพันธ์ พรรคสังคมประชาธิปไตยไทย ตามลำดับ
ผู้สมัคร
{| class="wikitable"
!หมายเลข
! colspan="2" |สังกัด
!รายนามผู้สมัคร
!ตำแหน่ง/อาชีพ
|-
!1
| style="background:; width:5px;" |
|อิสระ
|ชวนนท์ ศิริบาล
|
* ผู้ช่วยเกษตรจังหวัด
|-
!2
| style="background: ; width:5px;" |
|คณะก้าวหน้า
|ฐานวัฒน์ ธนาธัญญพิชญ์
|
* เจ้าพนักงานการเกษตร
|-
!3
| style="background: ; width:5px;" |
|พรรคเพื่อไทย
|วิเชียร ขาวขำ
|
* สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 6 สมัย (2531—2539, 2550—2555) 
* นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดอุดรธานี (2555—2563) 
|-
!4
| style="background:; width:5px;" |
|กลุ่มเพื่ออุดรธานี
|อิงค์ณภัจฉร์ ชินวัตรนุวงศ์
|
* อดีตนักจัดรายการวิทยุ
* อดีตโฆษกพรรคพลังสตรี
|-
!5
| style="background:; width:5px;" |
|อิสร
ยการวิทยุ
* อดีตโฆษกพรรคพลังสตรี
|-
!5
| style="background:; width:5px;" |
|อิสระ
|ศักดา เกตุแก้ว
|
* นักธุรกิจ
|-
!6
| style="background:; width:5px;" |
|อิสระ
|เศษฐภัทร์ นิตยสิทธิวรากุล
|
* นักธุรกิจ
|-
!7
| style="background:; width:5px;" |
|พรรคสังคมประชาธิปไตยไทย
|เจริญ หมู่ขจรพันธ์
|
|}
วัดท่าพระยาจักร์
วัดท่าพระยาจักร์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอู่ทอง อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี ปัจจุบันมีพระครูวิสิฐกิจจาทร ถิรจิตฺโต เป็นเจ้าอาวาส

วัดท่าพระยาจักร์ หรือ วัดช่องลม เป็นวัดเก่าแก่มาแต่โบราณ เดิมทีเป็นวัดร้าง ต่อมามีพระธุดงค์จากทางภาคอีสานมาปักกลดที่วัด ชื่อหลวงตาเลียบ ชาวบ้านจึงนิมนต์ให้อยู่ที่วัดแห่งนี้ ต่อมาได้ขออนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2453 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515
วัดท่าพระยาจักรยังมีพระพุทธรูปเก่าแก่อายุมากกว่าร้อยปี เป็นฝีมือช่างชาวบ้านในสมัยก่อนปั้นขึ้นไว้ เพื่อถวายเป็นพุทธบูชา มีพระพุทธรูปปูนปั้นรูปปั้นเทวดา ใบเสมาหิน แต่ละองค์ใหญ่กว่าตัวคน พบอยู่ภายในอุโบสถหลังเดิม พระพุทธรูปดังกล่าวมีจำนวนทั้งหมด 18 องค์ คาดว่าน่าจะใช้ปูนขาวผสมข้าวเหนียวปั้นออกมาเป็นองค์พระ พระพุทธรูปที่พบในอุโบสถซึ่งถูกปิดตายมานาน ชาวบ้านส่วนใหญ่ก็ไม่ทราบ เพราะส่วนใหญ่ใช้อุโบสถหลังใหม่เป็นที่ทำกิจกรรมทางสงฆ์ นอกจากนั้นยังมีตอไม้ตะเคียนอายุนับพันปีที่ชาวบ้านเชื่อว่ามีสิ่งศักดิ์สิทธิ์สิงสถิตย์อยู่

อ้างอิง
วัดปาลิไลยก์
วัดปาลิไลยก์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเลม็ด อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดปาลิไลยก์เป็นวัดโบราณที่ตั้งอยู่ในชุมชนโบราณ วัดมีอายุตั้งวัดนานถึงสมัยสุโขทัย ตามหนังสือประวัติวัดของกรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1525 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1530 วัดมีความทรุดโทรมตามกาลเวลาและได้รับการพัฒนาบูรณปฏิสังขรณ์ตามลำดับตามยุคสมัยตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลาย จนถึง พ.ศ. 2473 ได้รับการปฏิสังขรณ์ครั้งใหม่อีกครั้ง

อุโบสถเดิมเป็นอุโบสถไม้ ได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนเมื่อ พ.ศ. 2517 ภายในประดิษฐานพระพุทธรูป 4 องค์ อยู่บนฐานชุกชีลักษณะพระพักตร์ของพระพุทธรูปทั้งหมดถูกซ่อมแซมใหม่จนหมดเค้าเดิมแล้ว
ใบเสมาทำจากหินทรายสีแดงแกะสลักลวดลายนูนสูงปักอยู่รอบอุโบสถ ขนาดสูงประมาณ 74 เซนติเมตร กว้างประมาณ 37 เซนติเมตร หนา 12.50 เซนติเมตร ตั้งอยู่บนฐานเสมาก่ออิฐถือปูน ลักษณะเป็นฐานสิงห์ย่อมุมไม้สิบสอง เหนือฐานสิงห์ทำเป็นบัวจงกลหรือบัวแวงรองรับใบเสมา ลักษณะฐานเสมาแบบนี้นิยมทำในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น ส่วนใบเสมาแกะสลักเป็นรูปดอกไม้เทศคล้ายพุดตานผสมผสานด้วยรูปใบไม้และดอกไม้สี่กลีบหรือลายประจำยามตามร่องประดับกระจกสีต่าง ๆ บางแผ่นสลักรูปสัตว์สอดแทรกอยู่ภายในลายดอกไม้ เช่น รูปลิง รูปแบบศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้นลักษณะคล้ายกับลวดลายปูนปั้นที่นิยมประดับอุโบสถในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้นรัชกาลที่ 1–3

อ้างอิง
วัดป่าลิไลยก์
วัดป่าลิไลยก์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลำปำ อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง

ประวัติ
วัดป่าลิไลยก์ เดิมเรียก วัดป่าชัน ต่อมาเปลี่ยนเป็น วัดป่าเรไร ตามทำเนียบวัดจังหวัดพัทลุงของพระครูอริยสังวร (เอียด) ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2247 ตรงกับสมัยสมเด็จพระเพทราชาแห่งกรุงศรีอยุธยา แต่เรื่องราวเกี่ยวกับวัดไม่ปรากฏในเอกสารโบราณใด ๆ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2329
ต่อมาเมื่อราว พ.ศ. 2325 พระมหาช่วยชาวบ้านน้ำเดือด ตำบลท่ามิหรำ อำเภอเมืองพัทลุง ได้เป็นเจ้าอาวาส มีบันทึกว่าราว พ.ศ. 2328 พม่าได้ยกทัพมาตีเมืองชุมพร เมืองไชยา เมืองนครศรีธรรมราช ทางฝ่ายเมืองพัทลุงพระมหาช่วยได้ทำเครื่องรางของขลังแจกไพร่พลกรรมการเมืองรวบรวมกำลังไว้ได้ประมาณ 1,000 คน ยกไปต้านทัพพม่าที่ตำบลปันเต แต่ไม่ทันรบกันพม่าก็ถอยทัพเสียก่อน พระมหาช่วยมีความชอบเป็นอย่างมาก จึงโปรดเกล้าฯ ให้ลาสิกขาบทและแต่งตั้งให้เป็นพระยาทุกราษฎร์

ต่อมาได้เกณฑ์คนตัดไม้ต่อเรือรบ 30 ลำ ปากกว้าง 3 วา บ้าง 4 วา บ้าง มีการต่อเรือกันที่ชายทะเลหน้าวัดป่าลิไลยก์ แต่เรือยังไม่ทันเสร็จก็ติดราชการกบฏเมืองไทรบุรีเสียก่อน
จากคำบอกเล่าที่ดินของวัดป่าลิไลยก์ในปัจจุบันเป็นที่ของตาผ้าขาวได้บริจาคให้แก่พระสมหมีอินทร์ที่ตั้งใจจะนำของโบราณมาบรรจุที่พระบรมมหาธาตุนครศรีธรรมราชแต่ไม่ทันพิธีการจึงได้จอดเรือพักและสร้างวัดป่าลิไลยก์

กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษา (ฉบับพิเศษ) เล่ม 102 ตอนที่ 180 หน้า 141 วันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2528 พื้นที่ประมาณ 2 ไร่ 2 งาน 63 ตารางวา
ศิลปกรรม
อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนมีกำแพงแก้วล้อมรอบทั้ง 4 ด้าน ด้านนอกมีใบเสมาหินทรายสีแดง ตั้งอยู่บนฐานก่ออิฐถือปูนรอบอุโบสถจำนวน 8 ใบ บางใบสภาพชำรุดแต่ละใบมีลวดลายจำหลักไม่เหมือนกันคือสลักลายกระหนกก้านขดบางแผ่นสลักลายหน้ากาล เจดีย์ตั้งอยู่นอกกำแพงแก้วหน้าอุโบสถ เป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสกว้างด้านละ 2 เมตร สูงประมาณ 6 เมตร รอบฐานมียักษ์ปูนปั้นแบกด้านละ 5 ตน

อ้างอิง
เหตุเพลิงไหม้โกดังเก็บวิสกี้ในดับลิน
เหตุเพลิงไหม้โกดังเก็บวิสกี้ในดับลิน ( ) เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน ค.ศ. 1875 ในย่านลิเบอร์ตีส์ เมืองดับลิน (ขณะนั้นยังเป็นส่วนหนึ่งของสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์) เหตุเพลิงไหม้สิ้นสุดลงภายในคืนนั้นแต่มีผู้เสียชีวิต 13 คนและมูลค่าความเสียหายเทียบเป็นอัตราค่าเงินในปัจจุบันได้ประมาณ 6 ล้านยูโร ผู้คนในบริเวณนั้นดื่มวิสกี้ที่ไหลออกมาท่วมถนนลึกประมาณ ไปถึงย่านเดอะคูมบ์ ผู้เสียชีวิตทั้งหมดในเหตุการณ์นี้มาจากภาวะแอลกอฮอล์เป็นพิษ
ต้นเพลิง
เชื่อว่าต้นเพลิงในเหตุการณ์นี้มาจากคลังสินค้าทัณฑ์บนของลอว์เรนซ์ มาโลน หัวมุมถนนอาร์ดี ซึ่งเก็บวิสกี้ปริมาณ 5,000 ฮอกส์เฮด (262,500 แกลลอนอังกฤษหรือ 1,193,000 ลิตร) มูลค่า 54,000 ปอนด์ (เทียบเป็นอัตราค่าเงินใน ค.ศ. 2019 ได้ประมาณ 5.45 ล้านปอนด์) สาเหตุของเพลิงไหม้ครั้งนี้ไม่สามารถระบุได้ชัดเจน แต่เชื่อว่าน่าจะเกิดขึ้นระหว่างเวลา 16:35 น. ซึ่งเป็นเวลาที่ตรวจสอบโกดังครั้งล่าสุด และ 20:30 น. ซึ่งเป็นเวลาที่มีผู้แจ้งเหตุ ต่อมาประมาณ 21:30 น. ถังบรรจุวิสกี้เริ่มระเบิดเนื่องจากความร้อน ทำให้วิสกี้ไหลออกทางประตูและหน้าต่างของโกดังที่ถูกเพลิงไหม้
การลุกลาม
กระแสวิสกี้ที่ติดไฟไหลลงไปตามถนนคอร์กก่อนจะไหลไปทางถนนอาร์ดี ไหม้บ้านหลังหนึ่งริมถนนแชมเบอร์ ก่อนจะไหลต่อไปยังถนนมิลล์และไหม้บ้านเรือนขนาดเล็กหลายหลัง
การตอบสนองของประชาชน
ประชาชนที่อยู่ใกล้เคียงอพยพหนีไฟอย่างรวดเร็วเนื่องจากได้ยินเสียงหมูในคอกบริเวณใกล้เคียงร้องเนื่องจากคอกถูกไฟไหม้ และเชื่อกันว่าเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้การอพยพเป็นไปอย่างรวดเร็ว เจ้าหน้าที่ดับเพลิงและนายกเทศมนตรีชื่นชมประชาชนที่ตอบสนองอย่างรวดเร็ว ไม่มีผู้เสียชีวิตเนื่องจากถูกไฟคลอกหรือสูดดมควันพิษ อย่างไรก็ตาม ประชาชนบางส่วนกรูเข้าไปตักหรือดื่มวิสกี้ที่ไหลออกมา บางส่วนดื่มวิสกี้ในปริมาณมากจนทำให้เกิดภาวะแอลกอฮอล์เป็นพิษ 24 คนถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล และในจำนวนนี้ 13 คนเสียชีวิต

อ้างอิง
อุทยานแห่งชาติโทวาดะ-ฮาจิมันไต
อุทยานแห่งชาติโทวาดะ-ฮาจิมันไต ( ) เป็นอุทยานแห่งชาติ ครอบคลุมพื้นที่ในจังหวัดอาโอโมริ จังหวัดอิวาเตะ และจังหวัดอากิตะ ประเทศญี่ปุ่น ประกอบด้วยพื้นที่สองแห่งที่แยกออกจากกันคือพื้นที่โทวาดะฮักโกดะ และพื้นที่ฮาจิมันไต พื้นที่โทวาดะฮักโกดะครอบคลุมทะเลสาบโทวาดะ ภูเขาฮักโกดะ และหุบเขาส่วนใหญ่ในแม่น้ำโออิราเซะ ส่วนพื้นที่ฮาจิมันไตประกอบด้วยภูเขาฮาจิมันไต ภูเขาอิวาเตะ ทามางาวะอนเซ็น และภูเขาอากิตะ-โคมางาตาเกะ พื้นที่ทั้งสองอยู่ห่างกัน 50 กิโลเมตร (31 ไมล์) และครอบคลุมพื้นที่ 854 ตารางกิโลเมตร (330 ตารางไมล์)

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* Towada-Hachimantai National Park (JNTO)
* Towada-Hachimantai National Park
* Map of Towada-Hachimantai National Park (area 1)
* Map of Towada-Hachimantai National Park (area 2)
*
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดขอนแก่น พ.ศ. 2563
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดขอนแก่น พ.ศ. 2563 เป็นการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดขอนแก่น ครั้งที่ 4 เป็นการเลือกตั้งที่เว้นห่างจากการเลือกครั้งก่อนหน้า (พ.ศ. 2555) ถึง 8 ปี อันเป็นผลสืบเนื่องจากคำสั่งของคณะรักษาความสงบแห่งชาติที่กระทำการรัฐประหาร เมื่อ พ.ศ. 2557
การเลือกตั้งครั้งนี้จัดขึ้นในวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2563 เป็นการเลือกตั้งนายก อบจ. ขอนแก่นครั้งแรกที่จัดขึ้นภายใต้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2560 และภายใต้พระราชบัญญัติการเลือกตั้งสมาชิกสภาท้องถิ่นหรือผู้บริหารท้องถิ่น พ.ศ. 2562 อีกทั้งเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่การเลือกตั้งนายก อบจ. ทั้ง 76 จังหวัดทั่วประเทศ รวมจังหวัดขอนแก่น จัดขึ้นพร้อมกัน ในวันเดียวกัน

มีผู้ลงสมัครรับเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดขอนแก่น ทั้งสิ้น 10 คน ซึ่งเป็นจำนวนมากที่สุดของประเทศ ในการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด พ.ศ. 2563 และมากที่สุดในประวัติศาสตร์การเลือกตั้งนายก อบจ. ขอนแก่น
ผลการเลือกตั้งปรากฏว่า มีผู้มาใช้สิทธิเพิ่มขึ้นมากกว่าการเลือกตั้ง พ.ศ. 2555 ถึง 12% พงษ์ศักดิ์ ตั้งวานิชกพงษ์ ได้รับคะแนนเสียงมากที่สุดเป็นอันดับที่ 1 อีกครั้ง ดำรงตำแหน่งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดขอนแก่น เป็นสมัยที่ 6
ผู้สมัคร
{| class="wikitable"
!หมายเลข
! colspan="2" |สังกัด
!รายนามผู้สมัคร
!ตำแหน่ง/อาชีพ
|-
!1
| style="background:; width:5px;" |
|อิสระ
|ภัทรพันธุ หงษ์วัฒนาพิเชษฐ
|
|-
!2
| style="background:#FF1493; width:5px;" |
|กลุ่มรักก้าวหน้า
|ณัฎฐณิชา สารบรรณ
|
* ธุรกิจส่วนตัว
|-
!3
| style="background:; width:5px;" |
|อิสระ
|กรชฎาพิชญ์ ภูมิเขต
|
|-
!4
| style="background:#ff9900; width:5px;" |
|กลุ่มมหานครขอนแก่น
|อัษฎางค์ แสวงการ
|
* สมาชิกวุฒิสภาจังหวัดขอนแก่น (2549) 
* ผู้อำนวยการวิทยาลัยเทคโนโลยีขอนแก่นบริหารธุรกิจ
|-
!5
| style="background:; width:5px;" |
|อิสระ
|ชัยอนันต์ วูดเล่ย์จูเนียร์
|
* ครู
|-
!6
| style="background:#FF0000; width:5px
|ชัยอนันต์ วูดเล่ย์จูเนียร์
|
* ครู
|-
!6
| style="background:#FF0000; width:5px;" |
|อิสระ
|พงษ์ศักดิ์ ตั้งวานิชกพงษ์
|
* นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดขอนแก่น 5 สมัย (2541—2563) 
|-
!7
| style="background:; width:5px;" |
|อิสระ
|ศรุต เบ้าจรรยา
|
|-
!8
| style="background:#1B2631; width:5px;" |
|กลุ่มมิตรภาพฅนขอนแก่น
|นิสิต แก้วประเสริฐ
|
* ธุรกิจส่วนตัว
|-
!9
| style="background:#2ECC71; width:5px;" |
|ทีมเพื่ออนาคตขอนแก่นก้าวหน้า
|ชาตรี ไกรพีรพรรณ
|
* รองนายกเทศบาลตำบลเมืองเก่า
|-
!10
| style="background:; width:5px;" |
|อิสระ
|นพดล สีดาทัน
|
* ทนายความ
|}
อ้างอิง:
ผลการเลือกตั้ง

อ้างอิง:

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* ผลการนับคะแนนเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดขอนแก่น
วัดหนองจะบก
วัดหนองจะบก สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2422 เป็นวัดราษฎร์ สังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่ที่ถนนมุขมนตรี ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา

ในอดีต บริเวณหลังวัดหนองจะบกเป็นคลอง เรียกว่า คลองลำปรุ (ปัจจุบันเป็นซอยลำปรุ 2) มีต้นไม้ล้อมรอบส่วนใหญ่จะเป็นต้นกระบก ชาวบ้านจึงตั้งชื่อว่า วัดเรไรร้องหนองจะบก ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อวัดเป็น วัดหนองจะบก

ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา 2 ครั้ง โดยครั้งแรก เมื่อ พ.ศ. 2463 และครั้งที่ 2 เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2552

ปัจจุบัน วัดหนองจะบก ยังเป็นโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกธรรม
ลำดับเจ้าอาวาสเท่าที่ทราบชื่อ
{| class="wikitable plainrowheaders sortable" style="font-size:95%"
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ลำดับที่
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| เจ้าอาวาส 
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ปี
|-
|align=center| 1 || พระครูพรหมวิหารี (รอด) || 
|-
|align=center| 2 || พระเทื้อม || 
|-
|align=center| 3 || พระหรั่น || 
|-
|align=center| 4 || พระสาหัส || 
|-
|align=center| 5 || พระครูวิรยกิจจารักษ์ || พ.ศ. 2509 
|-
|align=center| 6 || พระมหาเติมพงษ์ สิริจนฺโท || เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
|}
อาคารเสนาสนะ
ประกอบด้วย 
: อุโบสถหลังเก่า เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2463 ขนาดกว้าง 6 เมตร ยาว 8 เมตร มุงด้วยกระเบื้องลอน ซุ้มประตูและหน้าต่างเป็นลวดลายปูนปั้น รอบเชิงชาย และยอดจั่วประดับด้วยลายฉลุไม้ หน้าจั่วประดับลายปูนปั้นทั้ง 2 ด้าน ภายในอุโบสถ ฝ้าเพดานสีแดงมีภาพแกะสลักปิดทองประดับเป็นรูป ไก่ฟ้า ดอกพุดตาน ก้อนเมฆ และผีเสื้อ
: อุโบสถหลังใหม่ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2552
: วิหารหลวงพ่อทอง โดยมีหลวงพ่อทอง พระพุทธรูปปรางค์มารวิชัยเป็นพระประธานในวิหาร 
: ห้องสมุด สร้างเมื่อ พ.ศ. 2551 เพื่อเทิดพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช 80 พรรษา โครงการ 3 ลาน ประสานใจ เทิดไทองค์ราชัน
: ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้า
ร 3 ลาน ประสานใจ เทิดไทองค์ราชัน
: ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527
: หอสวดมนต์ ศาลาเอนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518
: ศาลาบำเพ็ญกุศล
: หอระฆัง 
: กุฏิสงฆ์
วัดใหม่อัมพวัน
วัดใหม่อัมพวัน สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2431 เป็นวัดราษฎร์ สังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่ที่ถนนมุขมนตรี ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา

โดยชาวบ้านและผู้มีจิตศรัทธา ได้ร่วมกันก่อสร้างสำนักสงฆ์ขึ้น ในพื้นที่เดิมที่เป็นป่าช้า และมีลำปรุไหลผ่าน โดยนิมนต์พระป้อม มาจำพรรษาประมาณ ปี พ.ศ. 2431 ต่อมาได้มีการพัฒนาและได้รับขึ้นทะเบียนเป็นวัด มีนามว่า วัดใหม่อัมพวัน

ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538
ลำดับเจ้าอาวาสเท่าที่ทราบชื่อ
{| class="wikitable plainrowheaders sortable" style="font-size:95%"
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ลำดับที่
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| เจ้าอาวาส 
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ปี
|-
|align=center| 1 || พระอธิการป้อม || 
|-
|align=center| 2 || พระอธิการพุธ || 
|-
|align=center| 3 || พระอธิการคำ || 
|-
|align=center| 4 || พระอธิการปลื้ม || 
|-
|align=center| 5 || พระอธิการโป๊ะ || 
|-
|align=center| 6 || พระอธิการสร้อย || 
|-
|align=center| 7 || พระอธิการเปลี่ยน || 
|-
|align=center| 8 || พระอธิการประหยัด || 
|-
|align=center| 9
ธิการเปลี่ยน || 
|-
|align=center| 8 || พระอธิการประหยัด || 
|-
|align=center| 9 || พระอธิการชั้น || 
|-
|align=center| 10 || พระอธิการสนิท || 
|-
|align=center| 11 || พระมหาบุญสืบ ปญฺญาธโร || 
|-
|align=center| 12 || พระครูสันติธรรมประภัศร (สอบ ถิรปุญฺโญ) || เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
|}
อาคารเสนาสนะ
ประกอบด้วย 
: อุโบสถหลังเก่า เดิมสร้างด้วยไม้ เสาและหลังคาทำด้วยไม้ ต่อมาในปี พ.ศ. 2464 ได้บูรณะปฏิสังขรณ์ใหม่ โดยก่อด้วยอิฐถือปูน ขนาดกว้าง 6 เมตร ยาว 8 เมตร เสา 12 ต้น มีบัวหัวเสา ไม่มีช่อฟ้า ใบระกา หน้าบันไม่มีลวดลายประดับ หน้าต่าง 6 บาน ประตูด้านหน้า 2 ประตู ด้านหลัง 2 ประตู บันใดขึ้นด้านหน้า 2 ทาง ด้านหลัง 2 ทาง หลังคามุงด้วยกระเบื้องหน้าวัว นอกจากนั้นยังมีศิลปกรรมลวดลายปั้นปูนประดับกรอบประตู ผนังด้านหน้าเป็นรูปหลวงพ่อพุธ รูปพญานาคและพรรณพฤกษาซุ้มหน้าต่าง ปั้นเป็นรูปพญาครุฑ
: อุโบสถหลังใหม่ ขนาด 2 ชั้น สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 ศิลปกรรมประยุกต์ สมัยรัตนโกสินทร์ หลังคาทรงจัตุรมุข ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ
ตนโกสินทร์ หลังคาทรงจัตุรมุข ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 
: ศาลาการเปรียญ 
: กุฏิสงฆ์ 
: หอกลอง-ระฆัง 
: ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปนสถาน