SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดบรมนิวาสราชวรวิหาร
วัดบรมนิวาสราชวรวิหาร [บอ-รม-มะ-นิ-วาด] พระอารามหลวงชั้นโท ชนิดราชวรวิหาร ตั้งอยู่ที่แขวงรองเมือง เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
วัดบรมนิวาส เป็นวัดที่พระวชิรญาณเถระโปรดให้เริ่มสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2377 ประกอบด้วยพระอุโบสถ พระเจดีย์ และกุฏิ 14 หลัง การก่อสร้างดังดำเนินมาจนกระทั่งพระวชิรญาณเถระลาผนวชและขึ้นครองราชย์เป็นพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระอารามได้รับการปฏิสังขรณ์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่อีกครั้งในสมัยที่พระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (จันทร์ สิริจนฺโท) เป็นเจ้าอาวาส โดยเจ้าจอมมารดาทับทิม ในรัชกาลที่ 5 และพระราชโอรสธิดา เป็นผู้สนับสนุนทุนทรัพย์
ลำดับเจ้าอาวาส
นับตั้งแต่ก่อตั้งมา วัดบรมนิวาสมีเจ้าอาวาสตามลำดับ ดังนี้ 
{|class="wikitable" align="center" style="text-align:center"
|- style="background:#cccccc"
| ลำดับที่ || รายนาม || width=20%|เริ่มวาระ || width=20%|สิ้นสุดวาระ
|- 
| 1 || พระญาณรักขิต (สุข) || พ.ศ. 2377 || พ.ศ. 2394
|-
| 2 || พระอมราภิรักขิต (เกิด อมโร) || พ.ศ. 2395 || พ.ศ. 2412
|-
| 3 || พระพรหมมุนี (เหมือน สุมิตฺโต) || พ.ศ. 2413 || พ.ศ. 2444
|-
| 4 || พระวินัยรักขิต (จันทร์) || พ.ศ. 2445 || พ.ศ. 2446
|-
| 5 || พระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (จันทร์ สิริจนฺโท) || พ.ศ. 2447 || พ.ศ. 2475
|-
| 6 || สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (อ้วน ติสฺโส) || พ.ศ. 2475 || พ.ศ. 2499
|-
| 7 || พระธรรมดิลก (
ด็จพระมหาวีรวงศ์ (อ้วน ติสฺโส) || พ.ศ. 2475 || พ.ศ. 2499
|-
| 7 || พระธรรมดิลก (ทองดำ จนฺทูปโม) || พ.ศ. 2500 || พ.ศ. 2515
|-
| 8 || พระเทพวรคุณ (สิงห์ ชาคโร) || พ.ศ. 2516 || พ.ศ. 2517
|-
| 9 || พระพรหมมุนี (บู่ สุจิณฺโณ) || พ.ศ. 2518 || พ.ศ. 2543
|-
| 10 || พระเทพสุเมธี (สนอง เขมี) || พ.ศ. 2544 || พ.ศ. 2546
|-
| 11 || พระธรรมวชิรคุณ (ประศาสน์ ปญฺญาธโร) || พ.ศ. 2547 || ปัจจุบัน
|}
นางสีไว
นางสีไว นางสีไวย หรือ นางแก้วสีไว เป็นภาพจิตรกรรมฝาผนังภายในวัดภูมินทร์ จังหวัดน่าน ผลงานของหนานบัวผัน จิตรกรพื้นถิ่นเชื้อสายไทลื้อ ภาพดังกล่าวเป็นภาพนางสีไวตัวละครจากเรื่อง คัทธณะกุมารชาดก โดยภาพแสดงให้เห็นถึงการแต่งกายของสตรีน่านในอดีต

เช่นเดียวกับ ปู่ม่านย่าม่าน ภาพนางสีไวก็เป็นหนึ่งในภาพที่มีชื่อเสียงด้วยความงดงามอ่อนช้อยที่ถ่ายทอดอารมณ์และความงามของหญิงสาว จนได้สมญาว่าเป็น "โมนาลิซาเมืองไทย" หรือ "โมนาลิซาเมืองน่าน" ก็ว่า
ประวัติ
นางสีไว เป็นหนึ่งในงานจิตรกรรมฝาผนังถูกวาดขึ้นช่วงปี พ.ศ. 2410-2417 ระหว่างการบูรณะซ่อมแซมวัดภูมินทร์ในสมัยเจ้าอนันตฤทธิวรเดชครองเมืองน่าน ซึ่งตรงกับปลายรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งภาพจิตรกรรมส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องราวในชาดก และแสดงให้เห็นถึงวิถีชีวิตของชาวน่านในอดีต โดย "นางสีไว" ถูกเขียนอยู่บนผนังล่างสุดติดกับประตูตะวันออก นับว่าภาพดังกล่าวมีความงดงามมากมีความประณีตทั้งฝีมือและอารมณ์ภาพ อันแสดงให้เห็นถึงการออกนอกกรอบหรือความอยากหลุดพ้นออกจากกรอบการเขียนเล่าเรื่องชาดกของหนานบัวผัน
นางสีไวอยู่ในอิริยาบถที่กำลังเกล้าผมขึ้นเหนือศีรษะและตกแต่งมวยผมด้วยดอกไม้สีสดใส ที่ใบหูใส่ม้วนทอง เปลือยอก มีเพียงผ้าคล้องคอไพล่ชายไปด้านหลัง สมเจตน์ วิมลเกษม ได้นำคำกลอนจาก วรรณพราหมณ์ชาดก มาบรรยายความงามของนางสีไวว่า "คิ้วโก่งค้อม แวดอ้อมตาขำ เหมือนจันทร์เดือนแรม สิบสองค่ำใต้ ริมปากออนแดง เหมือนแสงก๊อไต้ หยังมางามวิไล เลิศล้ำ" แปลเป็นไทยว่า "คิ้วโก่งโค้งเหมือนจันทร์แรม 12 ค่ำ ริมปากแดงจิ้มลิ้มนวลเหมือนแสงทับทิม ทำไมถึงงามได้เช่นนี้"

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* ปู่ม่านย่าม่าน
* กุมมาลเป๊ก
* หนุ่มน้อยและชายสูงวัย
ห้องรับประทานอาหาร
]]
ห้องรับประทานอาหาร ( ) หรือ ห้องกินข้าว เป็นห้องซึ่งใช้สำหรับการรับประทานอาหาร ในยุคปัจจุบัน ส่วนมากมักก่อตั้งอยู่ติดกับห้องครัวเพื่อให้เป็นการสะดวกแก่การเซิร์ฟอาหาร ในอดีต ห้องรับประทานอาหารมักประกอบด้วยโต๊ะรับประทานอาหารและเก้าอี้รับประทานอาหาร โต๊ะดังกล่าวโดยทั่วไปมักอยู่ในรูปแบบสี่เหลี่ยมผืนผ้า ส่วนเก้าอี้ดังกล่าวจะมีสองตัวที่มีที่เท้าแขนวางอยู่หัวกับท้ายโต๊ะ และเก้าอี้ตัวอื่น ๆ จะเป็นเก้าอี้ที่ไร้ที่เท้าแขนซึ่งจะวางอยู่ทางด้านข้างของโต๊ะ

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* โรงอาหาร
อินเดียนาโจนส์ แอนด์ดิอิมเพอเรอร์สทูม
อินเดียนาโจนส์ แอนด์ดิอิมเพอเรอร์สทูม ( ) เป็นวิดีโอเกมแนวแอกชั่น พัฒนาโดย The Collective, Inc. และจัดจำหน่ายโดย LucasArts ในปี ค.ศ. 2003 ในรูปแบบเอกซ์บอกซ์, ไมโครซอฟท์ วินโดวส์, เพลย์สเตชัน 2 และแมคโอเอสเท็น โดยมีฉากเกี่ยวกับสุสานจักรพรรดิจีนของจิ๋นซีฮ่องเต้

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*Official Indiana Jones and the Emperor's Tomb website
*Original Official Indiana Jones and the Emperor's Tomb website (Waybackmachine)
* 
*Indiana Jones and the Emperor's Tomb Macintosh website at Aspyr
กัญจัว
กัญจัว ( ) เป็นอาหารเวียดนามประเภทต้มมีรสเปรี้ยว ปรุงรสเปรี้ยวด้วยมะขาม นิยมต้มกับปลาช่อนหรือปลาอื่น ๆ เช่น ปลาทับทิม ปลาไน ปลาโมง หรือจะใช้กุ้ง หอยเนื้อหมู เนื้อวัวก็ได้ อาหารชนิดนี้คล้ายกับอาหารกัมพูชาที่เรียกสัมลอร์มะจู กัญจัวนี้จะแต่งกลิ่นด้วยผักแขยงที่เป็นกลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์ของอาหารนี้ นอกจากนั้นจะใส่ผักชนิดอื่นอีก ที่นิยมคือ ต้นหอม ผักชีฝรั่ง ผักชีลาว หรือกินแบบหม้อไฟซึ่งเรียกว่า "เหลิวกัญจัว" ( )

อ้างอิง
* นันทนา ปรมานุศิษฏ์. โอชาอาเซียน. กรุงเทพฯ : มติชน, 2556, หน้า 181-182.
ชาชัก (เครื่องดื่ม)
ชาชัก ( ) เป็นชานมแบบร้อนที่พบได้ทั่วไปในมาเลเซีย อินโดนีเซีย สิงคโปร์ และภาคใต้ของไทย ชื่อมาจากกระบวนการชงที่มีการเทเครื่องดื่มกลับไปกลับมา ทำจากชาแดง นมระเหย จัดเป็นเครื่องดื่มประจำชาติของมาเลเซีย

การผสมส่วนผสมจะใช้การเทกลับไปกลับมาระหว่างแก้วสองใบจนเกิดฟอง เป็นการทำให้ชาเย็นลง และทำให้ชากับนมระเหยเข้ากันดี การผสมชานี้กลายเป็นศิลปะอย่างหนึ่ง ชาชักและนาซีเลอมะก์ถือเป็นอาหารและเครื่องดื่มที่เป็นมรดกของมาเลเซีย

รูปแบบ
* เตะฮ์-ซี เป็นชาที่ชงกับนมระเหยไม่หวาน ต่างจากชาชักทั่วไปที่ใส่นมข้นหวาน
* เตะฮ์-โอ เป็นชาที่ไม่ใส่นม ถ้าไม่ใส่น้ำตาลด้วยเรียก "เตะฮ์-โอ โกซง"
* เตะฮ์ฮาเลีย หรือชาขิง
* ชาม มาจากภาษากวางตุ้ง หมายถึง ผสม เป็นส่วนผสมของชาและกาแฟ
เผือก
เผือก ( ) เป็นพืชล้มลุกอายุยืนในวงศ์ Araceae เช่นเดียวกับบอน ต้นตรง ไม่มีเนื้อไม้ มีหัวใต้ดินสะสมอาหาร ช่อดอกแบบช่อเชิงลด ก้านดอกอวบใหญ่ สั้นกว่าก้านใบ ดอกตัวผู้และตัวเมียขนาดเล็กอยู่แยกกันบนแกนช่อ ดอกตัวเมียสีเขียวอยู่โคน ดอกตัวผู้สีขาวอยู่ปลาย ผลมีเนื้อเป็นกระจุกแน่น มี 1-10 เมล็ด
เผือกเป็นพืชที่มีถิ่นกำเนิดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ หรือตอนใต้ของเอเชียกลาง ปัจจุบันใช้ปลูกเป็นพืชอาหารในหมู่เกาะเวสต์อินดีส แอฟริกาและเอเชีย เป็นอาหารหลักในหมู่เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก และปาปัวนิวกินี รวมทั้งชาวเกาะในอินโดนีเซีย เผือกรับประทานได้หลายส่วน โดยหัว หัวย่อย ไหล ใบและก้านใบเมื่อต้มสุกสามารถรับประทานได้เช่นเดียวกับบอน โดยส่วนใหญ่นิยมนำมาทำเป็นแกง แป้งจากเผือกรับประทานทั้งเป็นอาหารหลักและอาหารว่าง ใช้ใบเผือกห่อปลาเค็มหรืออาหารอื่นก่อนนำไปนึ่ง ในฮาวายนำหัวเผือกมาต้ม ตำให้ละเอียด ปล่อยให้เกิดการหมัก กลายเป็นอาหารที่เรียกโปย
สายพันธุ์
พันธุ์เผือกทั่วโลกมีความหลากหลายมาก เฉพาะที่พบในไทยแบ่งได้ 4 พันธุ์คือ 
* เผือกหอม เป็นชนิดหัวใหญ่ มีหัวเล็กติดอยู่กับหัวใหญ่เล็กน้อย ต้มรับประทานมีกลิ่นหอม กาบใบใหญ่สีเขียว
* เผือกเหลือง หัวขนาดย่อม หัวสีเหลือง
* เผือกไม้หรือเผือกไหหลำ หัวมีขนาดเล็ก
* เผือกตาแดง ตาของหัวมีสีแดงเข้ม มีหัวเล็ก ๆ ติดอยู่รอบหัวใหญ่ เป็นกลุ่มจำนวนมาก กาบใบและเส้นใบสีแดง

พิษ
เผือกดิบกินไม่ได้เช่นเดียวกับบอน ซึ่งต้องทำให้สุกก่อนถึงจะรับประทานได้ เพราะมีผลึกแคลเซียมออกซาเลต ผลึกส่วนใหญ่เป็นรูปเข็ม ความเป็นพิษน้อยลงเมื่อสุก แคลเซียมออกซาเลตไม่ละลายน้ำและทำให้เกิดนิ่วในไต จึงมีคำแนะนำให้กินนมหรืออาหารที่มีแคลเซียมสูงพร้อมกับเผือก

คุณค่าทางโภชนาการ

ภาพ
ไฟล์:Taro corms.JPG|หัวเผือก
ไฟล์:Satoimo(Japan).JPG|เผือกญี่ปุ่นที่เรียกซะโตอิโมะ (サトイモ)
ไฟล์:Taro sticks for sale.jpg|ก้านใบเผือกที่ขายในแคลิฟอร์เนีย พ.ศ. 2552

อ้างอิง
* พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 9: พืชให้คาร์โบไฮเดรตที่ไม่ใช่เมล็ด. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544.หน้า 88 - 90
เทเรนซ์ มักสวีนีย์
เทเรนซ์ โจเซฟ มักสวีนีย์ ( ) หรือ เทรลัค มัก ซิฟเนอ ( ; 28 มีนาคม พ.ศ. 2422 – 25 ตุลาคม พ.ศ. 2463) เป็นผู้ประพันธ์บทละคร นักเขียน และนักการเมืองชาวไอริช ได้รับการเลือกตั้งให้เป็นนายกเทศมนตรีนครคอร์กในปี พ.ศ. 2463 ระหว่างสงครามประกาศเอกราชไอร์แลนด์ เขาถูกจับกุมในอังกฤษในข้อหาปลุกปั่นให้ขัดขืนอำนาจปกครอง และถูกจำคุกที่เรือนจำบริกซ์ตัน เขาถึงแก่กรรมในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2463 หลังจากการอดอาหารประท้วงเป็นเวลา 74 วัน ได้รับการบันทึกไว้โดยกินเนสส์เวิลด์เรคคอร์ด ให้เป็นหนึ่งในผู้ทำลายสถิติโลกในด้านการอดอาหารโดยไม่บังคับ ร่วมกับผู้ประท้วงคนอื่นในเหตุการณ์เดียวกันคือ โจ เมอร์ฟี และฟิตซ์เจรัลด์
กิจกรรมทางการเมือง
มักสวีนีย์ได้รับการกล่าวถึงว่าเป็นกวีปัญญาชนที่มีความอ่อนไหว งานเขียนของเขาในหนังสือพิมพ์ไอริชฟรีดอมทำให้เขาได้รับความสนใจจากกลุ่มไอริชริพับบลิกันบราเทอร์ฮุด เขาถูกจับกุมในข้อหาสวมเครื่องแบบของกองทัพสาธารณรัฐไอร์แลนด์ (ไออาร์เอ) ในปี พ.ศ. 2460 ต่อมาในวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2463 ได้รับเลือกให้รับตำแหน่งนายกเทศมนตรีนครคอร์ก และถูกจับกุมในวันที่ 12 สิงหาคม ปีเดียวกัน ในข้อหาครอบครองเอกสารปลุกระดม ถูกตัดสินอย่างรวบรัดโดยศาลทหารให้รับโทษจำคุกเป็นเวลา 2 ปี

อ้างอิง
ฉัดจัม
ฉัดจัม เป็นอาหารชนิดหนึ่งของชาวกะชีน มีลักษณะคล้ายข้าวยำ โดยนำข้าวมาคลุกกับเนื้อไก่ต้ม หน่อไม้ต้ม ถั่วฝักยาว เห็ดนุมจีย่าง หัวหอม กระเทียมกิบกับน้ำซุปที่ทำจากมันฝรั่งและหน่อไม้เปรี้ยวตากแห้งแบบกะชีน เป็นอาหารที่นิยมใช้เลี้ยงแขกในเทศกาลเก็บเกี่ยว
อ้างอิง
* หลากรสหลายชาติพันธุ์ 28 เมนูอร่อยจากกลุ่มชาติพันธุ์ในพม่า.กทม.เพื่อนบ้านอุษาคเนย์. 2551 หน้า 23
ว้อกซาโซฮวน
ว้อกซาโซฮวน เป็นอาหารของชาวชีนในพม่า ทำจากเนื้อหมูต้มสุก กินกับน้ำซุปผักกวางตุ้งและน้ำจิ้มรสเผ็ด การรับประทานแบบชาวชีน จะเสิร์ฟเนื้อหมูทั้งก้อนใหญ่ ๆ แล้วใช้มือฉีกเป็นชิ้น จิ้มกับน้ำจิ้ม และกินกับน้ำซุปผัก อาหารนี้เป็นอาหารในเทศกาลไหว้ผีของชาวชีนหลังการเก็บเกี่ยวที่เรียกว่าโคโคปอย
อ้างอิง
* หลากรสหลายชาติพันธุ์ 28 เมนูอร่อยจากกลุ่มชาติพันธุ์ในพม่า.กทม.เพื่อนบ้านอุษาคเนย์. 2551 หน้า 31
คงครม
คงครม เป็นอาหารของชาวปะโอหรือชาวต่องสู้ เป็นอาหารประเภทยำ ทำจากมะเขือเปราะและมะเขือเทศ นำมายำรวมกัน ใส่ถั่วลิสง หอม กระเทียม อาหารชนิดนี้ชาวปะโอนิยมรับประทานหลังกลับจากการทำงาน เชื่อว่าเป็นอาหารเพิ่มพลัง
อ้างอิง
* หลากรสหลายชาติพันธุ์ 28 เมนูอร่อยจากกลุ่มชาติพันธุ์ในพม่า.กทม.เพื่อนบ้านอุษาคเนย์. 2551 หน้า 57
ซีนีกัง
ซีนีกัง เป็นอาหารฟิลิปปินส์ประเภทต้ม มีรสเปรี้ยว ปรุงกับเนื้อสัตว์ได้หลายชนิด เช่น เนื้อหมู เนื้อวัว ไก่ ปลา กุ้ง ผักที่นิยมใส่ได้แก่ ผักบุ้ง ผักกาดไร่ ผักกวางตุ้ง ผักกาดหัว เผือก มะเขือม่วง กระเจี๊ยบเขียว พริกชี้ฟ้า มะเขือเทศ หอมแดง ถั่วฝักยาว ถั่วแขก ถั่วพู ปรุงรสเปรี้ยวด้วยมะขามหรือใส่ผักที่มีรสเปรี้ยวลงไป เช่น มะม่วงดิบ ยอดมะขาม ฝักมะขามอ่อน ตะลิงปลิง ฝรั่งสุก หรือกระท้อนดิบ

อ้างอิง
* นันทนา ปรมานุศิษฏ์. โอชาอาเซียน. กทม. มติชน. 2556 หน้า 293 - 294
ควะด๊ายมราย
ควะด๊ายมราย เป็นอาหารของชาวมอญ และเป็นอาหารประเภทต้ม คำว่าควะหมายถึงกับข้าว ด๊ายหมายถึงน้ำ มรายหมายถึงมะปราง เป็นการนำปลาช่อนมาต้มกับมะเขือเทศ ปรุงรสเปรี้ยวด้วยมะปรางตากแห้ง เครื่องแกงมีพริกขี้หนู หอม กระเทียม กะปิ 
อ้างอิง
* หลากรสหลายชาติพันธุ์ 28 เมนูอร่อยจากกลุ่มชาติพันธุ์ในพม่า.กทม.เพื่อนบ้านอุษาคเนย์. 2551 หน้า 69
วัดบางพลีใหญ่กลาง
วัดบางพลีใหญ่กลาง ตั้งอยู่บริเวณคลองสำโรงฝั่งเหนือ ตำบลบางพลีใหญ่ ห่างจากวัดบางพลีใหญ่เล็กน้อย สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2367 ชาวบ้านละแวกบางพลี เรียกว่า วัดกลาง คงเป็นเพราะตั้งอยู่ท่ามกลางระหว่างวัดบางพลีใหญ่ในกับวัดคงคาราม (วัดยายหนู) ซึ่งเป็นวัดร้างไปแล้ว เดิมที่ตั้งวัดเป็นที่ดินของนายช้างหมื่นราษฎร์ โดยนาย น้อย หมื่นราษฎร์ พี่ชายเป็นผู้สร้างขึ้นและได้ขนานนามวัดว่า "วัดน้อยปทุมคงคา"เพราะได้ขุดสระปลูกบัวหลวงไว้ด้วย ต่อมาเปลี่ยนนามวัดใหม่ว่า "วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม" และครั้งสุดท้ายเปลี่ยนเป็น "วัดบางพลีใหญ่กลาง" โดยมิปรากฏแน่ชัดว่าเปลี่ยนใน สมัยเจ้าอาวาสรูปใด
วัดบางพลีใหญ่กลางได้รับพระราชทาน วิสุคามสีมาเมื่อ วันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2478 เขตวิสุคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ในด้านการศึกษาทางวัดจัดให้มีการเรียนพระปริยัติธรรมตลอดมา นอกจากนี้ยังได้สนับสนุนการศึกษาของชาติโดยให้ความร่วมมือกับทางราชการ ให้ที่วัดสร้างโรงเรียนทั้งระดับประถมศึกษา(โรงเรียนวัดบางพลีใหญ่กลาง) และมัธยมศึกษา(โรงเรียนบางพลีราษฎร์บำรุง) ด้วยเจ้าอาวาสตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันทั้งหมด 8 รูป
พระศากยมุนีศรีสุเมธบพิตร ประดิษฐานอยู่ที่วัดบางพลีใหญ่กลาง อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ เป็นพระพุทธรูปปางสีหไสยาสน์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย ยาว 26 วา 1 ศอก 9 นิ้ว กว้าง 3 วา 1 ศอก สร้างเมื่อปีพ.ศ. 2521 เสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2544 โดยพระครูพิสารวุ
ว กว้าง 3 วา 1 ศอก สร้างเมื่อปีพ.ศ. 2521 เสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2544 โดยพระครูพิสารวุฒิกิจ เจ้าอาวาสวัดบางพลีใหญ่กลางรูปปัจจุบัน แรงบันดาลใจในการสร้างพระนอนท่านเล่าว่า “จากประสบการณ์ที่อยู่ในสมณะเพศได้เดินทางไปยังสถานที่ต่าง ๆ จึงเกิดความคิดที่จะทำอะไรสักอย่างหนึ่งเพื่อเป็นการสร้างกุศล และให้ประชาชนมาทำบุญที่วัดมากๆเหมือนกับวัดอื่นๆ ที่เคยพบเห็น” พระนอนดังกล่าวนี้ ภายในมีห้องปฏิบัติกรรมฐาน มีภาพเขียนเป็นเรื่องราวเทวดานรก และเรือสำเภาหน้าวัดด้านริม คลองสำโรงและ มีอวัยวะภายใน โดยเฉพาะหัวใจจะบรรจุด้วยเพชรนิล จินดา น้ำพันจันทร์ และทองคำ ดันสื่อความหมายถึงความแข็งแกร่งและศักดิ์สิทธิ์ เพื่อประชาชนมาปิดทองที่หัวใจพระนอนเปรียบเสมือนปิดทองหัวใจพระพุทธเจ้า
รายนามเจ้าอาวาสตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน
รูปที่ 1 พระอาจารย์ชำ /
รูปที่ 2 พระปลัดกรุต /
รูปที่ 3 พระอาจารย์พ่วง /
รูปที่ 4 พระอาจารย์เสม /
รูปที่ 5 พระอรรถโกวิทวุฒิคุณ /
รูปที่ 6 พระครูโสภณธรรมาภรณ์ /
รูปที่ 7 พระครูปลัดไพศาล /
รูปที่ 8 พระครูพิสารวุฒิกิจ 
การเดินทาง
การเดินทาง จากแยกบางนา ใช้เส้นทางถนนบางนา-ตราดมุ่งหน้าไปทางจังหวัดชลบุรีถึงกิโลเมตรที่ 12 ให้กลับรถแล้วเลี้ยวซ้ายเข้าทางถนนบางพลี-กิ่งแก้ว ประมาณ 3 กิโลเมตร ให้เลี้ยวซ้ายถนนทางเข้าที่ว่าการอำเภอบางพลีไปประมาณ 1 กิโลเมตร จะถึงวัดบางพลีใหญ่กลาง
พระธาตุจอมผ่อ
พระธาตุจอมผ่อ ตั้งอยู่ในวัดอรัญญวิเวกคีรี (จอมผ่อ) บ้านดงหล่ายหน้า หมู่ 7 ตำบลเวียง อำเภอเวียงป่าเป้า จังหวัดเชียงราย ซึ่งเป็นหนึ่งในพระธาตุ 9 จอม และเป็นปูชนียสถานสำคัญแห่งหนึ่งของจังหวัดเชียงราย
ประวัติพระธาตุ
ตามหลักฐานเอกสารในทำเนียบการตั้งวัดของจังหวัดเชียงรายระบุว่าได้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2263 แต่ยังไม่พบหลักฐานอื่นอีก นอกจากหลักฐานทางโบราณวัตถุ เช่น เจดีย์ พระพุทธรูป กองหินกองอิฐที่สันนิษฐานได้ว่า ตรงนี้เคยเป็นโบสถ์มาก่อน จากคำบอกเล่าของคนรุ่นก่อนกล่าวว่า ที่วัดม่อนจอมผ่อนี้ เดิมมีพระพุทธรูปทองเหลืองทองแดงองค์เล็กองค์ใหญ่จำนวนมาก พิงอยู่ตามต้นไม้บ้าง วางอยู่บนกองอิฐกองดินบ้างไม่มีใครสนใจ เมื่อทางการได้เข้าไปสำรวจโบราณวัตถุ ประกอบกับทางวัดไม่มีผู้ดูแล จึงได้เก็บเอาพระพุทธรูปที่เป็นโลหะชนิดต่างๆ ไปรวบรวมไว้จนหมดไม่เหลือแม้แต่องค์เดียว ในระหว่างการรื้อเจดีย์ เมื่อปี พ.ศ. 2520 ยังพบวัตถุมงคลอีกมากมายพร้อมแผ่นเงินจารึกประวัติศาสตร์การ
ดีย์ เมื่อปี พ.ศ. 2520 ยังพบวัตถุมงคลอีกมากมายพร้อมแผ่นเงินจารึกประวัติศาสตร์การสร้างเจดีย์ที่จานด้วยเหล็กจานเป็นภาษาล้านนา จึงได้มีการบูรณะเรื่อยมา จนเสร็จสิ้นสมบูรณ์ในวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 และได้จัดให้มีประเพณีสงฆ์น้ำพระธาตุจอมผ่อขึ้น ทุกๆวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 4
ความเชื่อในการไหว้พระธาตุดอยจอมผ่อ ผ่อ เป็นภาษาเหนือ แปลว่า ดูหรือมอง เชื่อกันว่าถ้าได้กราบไหว้และตั้งจิตอธิฐานเปรียบเหมือนการลืมตาเจอแสงสว่างในชีวิต

คำบูชาพระธาตุจอมผ่อ
อิทัง วันทามิ เจติยัง สักกัจจัง วะระสัญญิตัง เอเตนะ มะมะปุญเญนะ สะทา โสตถี ภะวันตุเม

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
พระธาตุ 9 จอม
ควะจ๊ายกอเลย
ควะจ๊ายกอเลย เป็นอาหารของชาวมอญ และเป็นอาหารประเภทต้ม ทำจากไก่ต้มกับน้ำเต้าหรือฟักเขียว เครื่องแกงประกอบด้วยพริกขี้หนู หอม กระเทียม กะปิ ขมิ้น อาหารชนิดนี้เป็นอาหารที่นิยมในงานเฉลิมฉลองของชาวมอญ เช่น ขึ้นบ้านใหม่หรืองานแต่งงาน 
อ้างอิง
* หลากรสหลายชาติพันธุ์ 28 เมนูอร่อยจากกลุ่มชาติพันธุ์ในพม่า.กทม.เพื่อนบ้านอุษาคเนย์. 2551
คอ (อาหาร)
คอร์ ( ) หรือ คอโตะ ( ) เป็นอาหารกัมพูชาและอาหารเวียดนามประเภทต้มเค็ม เพิ่มการปรุงรสด้วยน้ำตาลที่เคี่ยวให้ข้นเป็นคาราเมล อาหารนี้เป็นอาหารที่พบมากในเวียดนามตอนใต้และกัมพูชา การใส่คาราเมลลงในอาหารนี้ได้รับอิทธิพลมาจากฝรั่งเศส นิยมต้มกับปลาหลายชนิด เช่น ปลาทับทิม ปลาหมอ ปลาช่อน หรือจะเป็นปลาทะเลเช่นปลาอินทรีก็ได้

การปรุงจะนำปลาหั่นเป็นชิ้นหมักกับน้ำปลา น้ำตาล กระเทียม นำไปต้มกับหมูสามชั้นที่รองก้นหม้อ ใส่ขิง ใส่น้ำพอท่วมปรุงรสด้วยน้ำปลา น้ำตาลไหม้ พริกไทย

อ้างอิง
* นันทนา ปรมานุศิษฏ์. โอชาอาเซียน. กรุงเทพฯ : มติชน, 2556, หน้า 177-178.
ซูเปอร์สตาร์ บิลลี แกรห์ม
เอลดริดจ์ เวย์น โคลแมน (Eldridge Wayne Coleman; 7 มิถุนายน ค.ศ. 1943 – 17 พฤษภาคม ค.ศ. 2023) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพที่เกษียณอายุชาวอเมริกันของWWE ที่รู้จักกันดีในชื่อ ซูเปอร์สตาร์ บิลลี แกรห์ม (Superstar Billy Graham) อดีตแชมป์ WWE 1 สมัย ได้เข้าสู่หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอีประจำปี 2004
ผลงานความสำเร็จ
* 50th State Big Time Wrestling
** NWA Hawaii Heavyweight Championship (1 time) 
* Championship Wrestling from Florida
** NWA Florida Heavyweight Championship (2 times) 
** NWA Florida Tag Team Championship (1 time) – with Ox Baker 
** NWA Southern Heavyweight Championship (Florida version) (1 time) 
* Continental Wrestling Association
** CWA World Heavyweight Championship (1 time) 
* International Pro Wrestling
** IWA World Heavyweight Championship (1 time) 
* NWA Big Time Wrestling
** NWA Brass Knuckles Championship (Texas version) (4 times) 
* NWA San Francisco
** NWA World Tag Team Championship (San Francisco version) (1 t
WA San Francisco
** NWA World Tag Team Championship (San Francisco version) (1 time) – with Pat Patterson 
* Pro Wrestling Illustrated
** Most Hated Wrestler of the Year (1973) 
** Match of the Year (1977) vs. Bruno Sammartino on April 30 
** Match of the Year (1978) vs. Bob Backlund on February 20 
** PWI ranked him No. 277 of the best 500 singles wrestlers of the "PWI Years" in 2003
* Pro Wrestling This Week
**Wrestler of the Week (June 1–6, 1987) 
* Professional Wrestling Hall of Fame and Museum
** Class of 2009 
* World (Wide) Wrestling Federation / Entertainment
** WWWF Heavyweight Championship (1 time) 
** WWE Hall of Fame (Class of 200
ent
** WWWF Heavyweight Championship (1 time) 
** WWE Hall of Fame (Class of 2004) 
** Hulk Hogan Real American Award 
* Wrestling Observer Newsletter
** Best Pro Wrestling Book (2006) with Keith Greenberg 
** Wrestling Observer Newsletter Hall of Fame (Class of 1996)
จังหวัดสุมาตราเหนือ
สุมาตราเหนือ หรือ ซูมาเตอราอูตารา ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งบนเกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย มีประชากรมากกว่า 13 ล้านคน เป็นจังหวัดที่มีประชากรมากที่สุดในประเทศหากไม่นับรวมกรุงจาการ์ตา

หน่วยการบริหาร
พื้นที่จังหวัดสุมาตราเหนือแบ่งออกเป็น 25 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 8 นครหรือโกตา และ 450 ตำบลหรือเกอจามาตัน

;อำเภอ

;นคร

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* North Sumatra Government
จังหวัดสุมาตราใต้
สุมาตราใต้ หรือ ซูมาเตอราเซอลาตัน ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งทางตอนใต้ของเกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย มีประชากรทั้งหมด 7,446,401 คน (สำมะโนประชากรปี 2553) มีเมืองหลักชื่อปาเล็มบัง

หน่วยการบริหาร
พื้นที่จังหวัดสุมาตราใต้แบ่งออกเป็น 13 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 4 นครหรือโกตา และ 241 ตำบลหรือเกอจามาตัน

;อำเภอ

;นคร

อ้างอิง
เหลิวมั้ม
เหลิวมั้ม หรือ ปลาร้าหม้อไฟ ( ) เป็นอาหารเวียดนามชนิดหนึ่ง นิยมมากในเวียดนามภาคใต้ โดยเฉพาะบริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง เป็นการนำปลาร้าไปต้มกับหมูสามชั้น หอม กระเทียม ตะไคร้ พริกสับ กระชาย ต้มให้เดือด ใส่เนื้อสัตว์ลงไป ที่นิยมได้แก่ ปลาช่อน ปลาไหล กุ้ง หมึก หอยตลับ ผักที่นิยมคือมะเขือม่วง สะเดาดิน สายบัว ไหลบัว ผักพาย หัวปลี ผักบุ้ง ถั่วพู มะระ ดอกโสน ดอกแค และเห็ด ถ้านำไปรับประทานกับขนมจีนเรียก "บู๊นมั้ม" ( )
== อ้างอิง == 
* นันทนา ปรมานุศิษฏ์. โอชาอาเซียน. กรุงเทพฯ : มติชน, 2556, หน้า 185–186.
แป้งพม่า
แป้งพม่า หรือ ทานาคา ( สนป์ขา:; ; ตะนะค่า) เป็นแป้งสีนวล ทำจากกาบไม้บด ชาวพม่าทุกเพศทุกวัยใช้ผัดหน้าตลอดจนแขนขาและลำตัวจนเป็นเอกลักษณ์ แป้งพม่ายังแพร่หลายมาถึงประเทศข้างเคียง รวมถึงประเทศไทยด้วย

ประวัติศาสตร์
วรรณกรรมเรื่องแรกสุดที่เอ่ยถึงแป้งพม่า คือ กลอนเรื่องหนึ่งซึ่งพระชายาพระองค์หนึ่งของพระเจ้าราชาธิราชแห่งรามัญประเทศทรงนิพนธ์ขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 14 วรรณกรรมอีกเรื่องซึ่งชีนมหารัฐสาระ (Shin Maharatthasara) พระภิกษุชาวพม่า ประพันธ์ขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ก็กล่าวถึงแป้งพม่าเช่นกัน
วิธีการผลิต
ต้นไม้หลายชนิดใช้ทำแป้งพม่าได้ ต้นไม้เหล่านี้มีดาษดื่นในภาคกลางของพม่า เช่น ต้นแก้ว (Murraya spp. (thanaka)) และต้นมะขวิด (Limonia acidissima) ต้นไม้เหล่านี้ต้องมีอายุอย่างน้อยสามสิบห้าปี แล้วจึงจะพิจารณาอีกทีว่า เหมาะสมจะตัดมาทำแป้งใช้หรือยัง แป้งพม่าทำโดยใช้เปลือก เนื้อ หรือรากไม้ดังกล่าวบดหรือฝนกับแท่นหินผสมกับน้ำ แท่นหินนั้นมีช่องให้น้ำซึมผ่านออกไปด้านข้างได้ ที่สุดแล้วจะได้แป้งมีเนื้อเหลวเอาไว้ทา
แป้งพม่าที่นิยมที่สุดมีสองชนิด คือ แป้งชเวโบ (Shwebo thanaka) แพร่หลายมาจากเขตซะไกง์ และแป้งชีนมะดอง (Shinmadaung thanaka) แพร่หลายมาจากเขตมะกเว นอกจากนี้ ปัจจุบันแป้งเมาะแม (Maukme thanaka) จากภาคใต้ของรัฐชาน ก็ได้รับการทำเป็นผลิตภัณฑ์ออกขายเป็นคู่แข่งรายใหม่ เดิมขายเฉพาะไม้ไปบดใช้เอง แต่ปัจจุบันมีรูปแบบที่บดเป็นของเหลวหรือทำเป็นแป้งฝุ่นขายแล้ว

การใช้
สตรีในพม่าใช้แป้งนี้มานานกว่าสองพันปี ชาวพม่าจะทาแป้งพม่าบนใบหน้าให้น่าดูชม ปรกติแล้วมักแต้มเป็นจุด ๆ บนแก้ม หรือใช้นิ้วจุ้มป้ายเป็นริ้วบนแก้ม หรือทาเป็นวงบนแก้ม และมักทาสันจมูกด้วย แป้งนี้ยังใช้กับอวัยวะร่างกายตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า
ที่แป้งได้รับความนิยมเพราะมีกลิ่นหอมดังไม้จันทน์ นอกจากเพื่อเป็นเครื่องสำอางดังกล่าวแล้ว แป้งพม่ายังมีสรรพคุณให้ความเย็นและป้องกันแดดเผา อนึ่ง เชื่อกันว่า แป้งพม่าช่วยขจัดสิวเสี้ยน ทำให้ผิวนุ่มขึ้น ทั้งยังป้องกันเชื้อรา เพราะมีสารออกฤทธิ์ คือ คูมาริน (coumarin) และมาร์เมซิน (marmesin)

ระเบียงภาพ
; การทาแป้งพม่า

ไฟล์:Thanaka girls.JPG|เด็กหญิงชาวบ้านในเมืองอังวะทาแป้งพม่า
ไฟล์:Thanaka_kids.JPG|เด็กในตลาดที่มัณฑะเลย์ทาแป้งพม่า
ไฟล์:Karen Girl Wearing Thanaka.JPG|เด็กกะเหรี่ยงทาแป้งพม่าเป็นวงบนแก้ม

; อุตสาหกรรมแป้งพม่า
ไฟล์:Thanaka_woman.JPG|แม่ค้าขายแป้งพม่าในตลาดที่มัณฑะเลย์
ไฟล์:Thanaka_seller.JPG|ชาวบ้านร้านตลาดค้าแป้งพม่าที่พระธาตุก้องมุดอ (Kaunghmudaw)
ไฟล์:Thanaka.jpg|ขายไม้มะขวิดสำหรับทำแป้งพม่า
ไฟล์:Thanaka_kyaukpyin.JPG|แท่นหินทำแป้งพม่าวางขายอยู่ริมพระธาตุแห่งหนึ่งในเมืองซะไกง์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Thanat-kha by May May Aung 
* Myanma Thanakha 
* Burmese thanaka faces TrekEarth photos
* Thanaka Flickr photos
กฎบัตรโอลิมปิก
กฎบัตรโอลิมปิก ( ) เป็นระเบียบและแนวปฏิบัติสำหรับการจัดกีฬาโอลิมปิกและขบวนการโอลิมปิก (Olympic Movement) แก้ไขเพิ่มเติมครั้งล่าสุดคือเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม 2020 ระหว่างการประชุมคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ครั้งที่ 136 ซึ่งจัดขึ้นโดยการประชุมทางวิดีโอ คณะกรรมการโอลิมปิกสากล (IOC) ได้ตกลงรับกฎบัตรนี้ซึ่งประมวลหลักการ ระเบียบ และข้อบังคับพื้นฐานเอาไว้ในภาษาฝรั่งเศสและภาษาอังกฤษอันเป็นภาษาราชการของกฎบัตร

ความมุ่งหมาย

ตลอดประวัติศาสตร์โอลิมปิก กฎบัตรโอลิมปิกได้ใช้เป็นเครื่องตัดสินความขัดแย้งทางโอลิมปิกเสมอมา และดังที่กำหนดไว้ในคำปรารภ กฎบัตรมีความมุ่งหมายอยู่ 3 ประการ คือ
* เพื่อวางหลักการและคุณค่าแห่งความเป็นโอลิมปิก
* เพื่อเป็นกฎหมายของคณะกรรมการโอลิมปิกระหว่างประเทศ
* เพื่อกำหนดสิทธิและหน้าที่ขององค์กรทั้ง 4 ในขบวนการโอลิมปิก คือ คณะกรรมการโอลิมปิกระหว่างประเทศ สมาพันธ์ระหว่างประเทศ (International Federations) คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ (National Olympic Committee) และคณะกรรมการจัดการแข่งขันโอลิมปิก (Organizing Committees for the Olympic Games)

องค์ประกอบ

กฎบัตรโอลิมปิกประกอบด้วยเนื้อความ 61 ข้อ จัดเป็น 6 หมวด พรรณนารายละเอียดเกี่ยวกับระเบียบและแนวปฏิบัติทั้งหลายที่เกี่ยวข้อง ส่วนสำคัญมีดังนี้

; หมวด 1 ขบวนการโอลิมปิกและการดำเนินงาน
* ข้อ 2 กำหนดให้คณะกรรมการโอลิมปิกระหว่างประเทศมีภารกิจส่งเสริมความเป็นโอลิมปิกทั่วโลกและเป็นผู้นำขบวนการโอลิมปิก ภารกิจดังกล่าวรวมถึงการรักษาจริยธรรมทางกีฬา ส่งเสริมการแข่งขันกีฬา สร้างความมั่นใจว่า กีฬาโอลิมปิกจะจัดขึ้นอย่างสม่ำเสมอ พิทักษ์ขบวนการโอลิมปิก กับทั้งส่งเสริมและสนับสนุนการพัฒนากีฬา
* ข้อ 6 กำหนดให้กีฬาโอลิมปิกเป็นการแข่งขันระหว่างนักกีฬา ไม่ว่าประเภทบุคคลหรือประเภทกลุ่ม มิใช่การแข่งขันระหว่างประเทศ
* ข้อ 8 กำหนดสัญลักษณ์โอลิมปิก คือ ห้าห่วงคล้องกันเป็นสีฟ้า เหลือง ดำ เขียว แดง ตามลำดับจากซ้ายไปขวา

; หมวด 2 คณะกรรมการโอลิมปิกสากล
หมวดนี้คือแนวทางของการเป็นสมาชิก การประชุม และแนวทางหลักการของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (IOC)
; หมวด 3 สมาพันธ์ระหว่างประเทศ
* หมวด 3 พรรณนาบทบาทของสมาพันธ์ระหว่างประเทศซึ่งเป็นองค์การเอกชนระหว่างประเทศ ประกอบด้วยหน่วยงานจัดการแข่งขันกีฬาในระดับชาติ และมีหน้าที่จัดการแข่งขันกีฬาในระดับโลก เพื่อให้มั่นใจว่า กีฬาพัฒนาไปโดยสอดคล้องกับกฎบัตรและจิตวิญญาณโอลิมปิก นอกจากนี้ สมาพันธ์ระหว่างประเทศยังมีอำนาจควบคุมคุณสมบัติของนักกีฬาและรายละเอียดของสถานที่แข่งขันด้วย
; หมวด 4 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ
* ข้อ 28 กำหนดภารกิจของคณะกรรมการโอลิกปิกแห่งชาติว่า เป็นการพัฒนา ส่งเสริม และพิทักษ์ขบวนการโอลิมปิกในประเทศของตน ทั้งให้คณะกรรมการมีบทบาทในระดับชาติเป็นการส่งเสริมจิตวิญญาณโอลิมปิก สร้างความมั่นใจว่า กฎบัตรจะได้รับการปฏิบัติตาม ตลอดจนส่งเสริมจริยธรรมและพัฒนาการในทางกีฬา คณะกรรมการเหล่านี้มีอำนาจเป็นผู้แทนประเทศของตนในการแข่งขันกีฬา กำหนดเจ้าภาพกีฬา และให้ความร่วมมือแก่หน่วยงานราชการและเอกชนในการแข่งขันกีฬา
; หมวด 5 การแข่งขันโอลิมปิก
* หมวด 5 ว่าด้วยการเฉลิมฉลองกีฬาโอลิมปิก การคัดเลือกเจ้าภาพกีฬา คุณสมบัติของนักกีฬา กีฬาที่จะแข่ง การประชาสัมพันธ์ที่อนุญาตให้ทำได้
* ส่วนที่ 3 ของหมวด 5 ยังกำหนดระเบียบเกี่ยวกับกิจกรรมและการปฏิบัติหน้าที่เกี่ยวกับกีฬาโอลิกปิก เช่น การใช้ธง กับทั้งการเปิดและปิดการแข่งขัน

; หมวด 6 มาตรการและการลงโทษ ขั้นตอนการลงโทษ และการระงับข้อพิพาท
หมวดนี้จะกล่าวถึง (มาตรการและการลงโทษ ขั้นตอนการลงโทษ และการระงับข้อพิพาท)
* ข้อ 59 &ndash; มาตรการและการลงโทษ
* ข้อ 60 &ndash; การตัดสินที่ท้าทายของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล
* ข้อ 61 &ndash; การระงับข้อพิพาท
พอร์ตซูดาน
พอร์ตซูดาน ( ; ; เบจา: ) เป็นเมืองและท่าทางตะวันออกของซูดานริมทะเลแดง และเป็นเมืองหลักของรัฐเรดซี พอร์ตซูดานเป็นเมืองท่าหลักของซูดานและเป็นแหล่งที่มาทางการค้าระหว่างประเทศถึงร้อยละ 90 ประชากรโดยประมาณในพอร์ตซูดานจากสำมะโน ค.ศ. 2008 อยู่ที่ 394,561 คน

ในอดีตพอร์ตซูดานเคยเป็นศูนย์กลางกิจกรรมเชิงพาณิชย์ โดยเฉพาะในด้านอุตสาหกรรมการขนส่ง ในคริสต์ศตวรรษที่ 21 พอร์ตซูดานกลายเป็นที่ลี้ภัยสำหรับผู้พลัดถิ่นภายในประเทศ

ประวัติ
พอร์ตซูดานจัดตั้งขึ้นในช่วง ค.ศ. 1905 ถึง 1909 โดยการบริหารงานของซูดานของอังกฤษ-อียิปต์เพื่อแทนที่ซะวากิน ท่าเรืออาหรับเก่าแก่ที่เต็มไปด้วยปะการัง

ภูมิอากาศ
ประชากร
{| class="wikitable"
|-
! style="background:#efefef;" | ปี
! style="background:#efefef;" | ประชากร
|-
| 1906 
| style="text-align:right;"| 4,289
|-
| 1941
| style="text-align:right;"| 26,255
|-
| 1973
| style="text-align:right;"| 132,632
|-
| 1983
| style="text-align:right;"| 209,938
|-
| 1993
| style="text-align:right;"| 305,385
|-
| 2007 ( )
| style="text-align:right;"| 489,275
|-
| 2008 ( )
| style="text-align:right;"| 517,338
|}

ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวซูดานเชื้อสายอาหรับ โดยรวมชาวเบจาพื้นเมือง และชนกลุ่มน้อยที่มาจากทวีปเอเชียและยุโรป

อ้างอิง
ข้อมูล
* Arckell, A. J., UNESCO General History of Africa, History of Darfur 1200-1700 A.D. SNR.
* Encyclopædia Britannica, "Port Sudan" (description), 2007, webpage: EB-PortSudan. 
*

แหล่งข้อมูลอื่น
*
เกรือง
เกรือง (ภาษาเขมร: គ្រឿង, ออกเสียง: [krɨəŋ]) เป็นคำภาษาเขมรใช้เรียกส่วนผสมของเครื่องเทศและสมุนไพรที่เป็นเครื่องปรุงพื้นฐานของอาหารเขมร คล้ายกับน้ำพริกแกงในอาหารไทย ส่วนผสมของเกรืองถูกบดให้เข้ากันด้วยครกและสาก ส่วนผสมของเกรืองมีหลายแบบ ขึ้นกับชนิดอาหาร ส่วนใหญ่ประกอบด้วย ตะไคร้ ใบมะกรูด ผิวมะกรูด ข่า ขมิ้น กระเทียม หอมแดง พริกแห้ง กระชาย เกรืองอาจแบ่งตามสีได้เป็น เกรืองเหลือง เขียวหรือแดง ซึ่งนำไปทำอาหารได้ทั้งต้มและผัด
เกรืองเฉพาะอย่าง
เป็นเกรืองที่ใช้ปรุงอาหารเฉพาะอย่าง มีส่วนผสมที่เพิ่มเข้ามา เช่น สัมลอร์กาโก（សម្លរ​កកូរ) ใส่ข้าวคั่วป่น เกรืองสำหรับอาม็อกเตร็ย（អាម៉ុកត្រី) ใช้เกรืองแดงแต่ไม่ใส่ขมิ้น
เกรืองหลวง
เกรืองหลวงเป็นเกรืองที่ใช้กับอาหารในวัง ซึ่งจะเพิ่มผักชีและใบมะกรูด ไม่ใส่ผิวมะกรูด แต่เกรืองหลวงบางชนิดก็ไม่ได้ใส่ส่วนผสมสองอย่างนี้ทุกสูตร
เกรืองแบ่งตามสี
เมื่อแบ่งตามสีจะมีเกรืองสามชนิดคือ เกรืองแดง เขียว และเหลือง ซึ่งความแตกต่างของสีเกิดจากส่วนผสมของเกรืองที่ต่างกัน 
* เกรืองแดงหรือเกรืองกร็อฮอม (គ្រឿងក្រហម) เป็นเกรืองที่มีสีแดงของพริก ส่วนผสมอื่นมีตะไคร้ ขมิ้น หอมแดง กระเทียม ข่า พริกแห้ง ซึ่งพริกแห้งต้องแช่น้ำก่อน ตักขึ้นมาผึ่ง แล้วจึงบดในครก ตะไคร้ต้องหั่นเป็นชิ้นบาง ๆ ผิวมะกรูดหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ ใบมะกรูดต้องเอาเส้นใบออกและหั่น 
* เกรืองเขียว​ (គ្រឿងខៀវ)​ ส่วนผสมหลักของเกรืองเขียวคือตะไคร้โดยใส่ใบมากกว่าโคนต้น ข่า อบเชย และขมิ้น ในอาหารบางชนิดจะเพิ่มปลาร้า และตัดอบเชยออกไป เรียกว่า teuk krueng
* เกรืองเหลือง (គ្រឿង​លឿង) ใช้ในอาหารทั่วไป เช่น สัมลอร์มะจู ส่วนผสมของเกรืองเหลืองได้แก่ ขมิ้น
គ្រឿង​លឿង) ใช้ในอาหารทั่วไป เช่น สัมลอร์มะจู ส่วนผสมของเกรืองเหลืองได้แก่ ขมิ้น ตะไคร้ กระเทียม หอมแดง และข่า
ลิตา
เอมี่ คริสทีน ดูมัส (Amy Christine Dumas; 14 เมษายน ค.ศ. 1975) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพหญิงชาวอเมริกันที่รู้จักในชื่อ ลิต้า (Lita) เธอเซ็นสัญญากับWWE เป็นนักมวยปล้ำและพิธีกรและได้เข้าสู่หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอีประจำปี 2014

เส้นทางอาชีพ
Lita เริ่มต้นเส้นทางมวยปล้ำในช่วงปลายยุค 1990 ก่อนจะเข้าสู่ WWE ในปี 2000

เธอมีชื่อเสียงจากสไตล์การปล้ำที่ “เสี่ยงและดุดัน” ซึ่งแตกต่างจากนักมวยปล้ำหญิงในยุคนั้น เช่น การใช้ท่ากระโดดสูง (high-flying) และการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว
จุดเด่นใน WWE เป็นสมาชิกของกลุ่ม Team Xtreme ร่วมกับ Matt Hardy และ Jeff Hardy มีบทบาทเด่นในเนื้อเรื่องกับ Edge เป็นหนึ่งในผู้หญิงที่ช่วยเปลี่ยนภาพลักษณ์นักมวยปล้ำหญิงให้จริงจังและแข็งแกร่งมากขึ้น

Lita ถือเป็นผู้บุกเบิกของนักมวยปล้ำหญิงสายแอ็กชัน เธอช่วยเปิดทางให้ “ยุคใหม่” ของนักมวยปล้ำหญิงที่เน้นความสามารถบนเวทีจริง ไม่ใช่แค่ภาพลักษณ์ เป็นหนึ่งในนักมวยปล้ำหญิงที่มีอิทธิพลมากที่สุดในวงการของ WWE
ชีวิตส่วนตัว
เธอเคยคบหากับ Matt Hardy ซึ่งเป็นคู่รักที่แฟน ๆ รู้จักกันดี
ต่อมามีดราม่าใหญ่เมื่อเธอเริ่มมีความสัมพันธ์กับ Edge (Adam Copeland) ในช่วงที่ยังคบกับ Matt อยู่
เรื่องนี้ถูกนำไปใช้เป็นเนื้อเรื่องใน WWE และกลายเป็นหนึ่งในสตอรี่ไลน์ที่ดังมากในยุคนั้น
Lita มีภาพลักษณ์เป็นคนรักอิสระ ชอบดนตรีแนวพังก์/ร็อก
เธอเคยเป็นนักร้องในวงดนตรีชื่อ The Luchagors
ชอบเดินทางและใช้ชีวิตแบบไม่ยึดติดกับกรอบเดิม ๆ
หลังจากเลิกปล้ำเต็มเวลา เธอทำงานด้านดนตรีและปรากฏตัวในรายการต่าง ๆ
เคยเป็นพิธีกรและนักวิเคราะห์ในรายการเกี่ยวกับมวยปล้ำ
เป็นคนรักสัตว์ และสนับสนุนการช่วยเหลือสัตว์
เธอค่อนข้างเก็บเรื่องชีวิตส่วนตัวในช่วงหลัง ไม่เปิดเผยมากเหมือนช่วงที่อยู่ใน WWE
แชมป์ความสำเร็จ
* American Chronicles
** Female of the Year (2006) 
* Pro Wrestling Illustrated
** Feud of the Year (2005) 
** Woman of the Year (2001) 
* Pro Wrestling Report
** Diva of the Year (2006) 
* World Wrestling Federation/World Wrestling Entertainment/WWE
** WWF/E Women's Championship (4 times) 
** WWE Women's Tag Team Championship (1 time) — with Becky Lynch 
** WWE Hall of Fame (Class of 2014) 
* Wrestling Observer Newsletter
** Worst Feud of the Year (2004) 
* In May 2013, Diva Dirt held a WWE Diva of the Decade tournament for voters to determine the best WWE Diva from 2003 to 2013. Lita was the winner of the competition bracket
best WWE Diva from 2003 to 2013. Lita was the winner of the competition bracket of 16 WWE Divas. 
* In August 2020, Digital Spy held a World Cup tournament to discover the greatest female WWE wrestler of all time. Lita was declared the winner from a list of 32 female wrestlers.
โบกี้-ดอดจ์
โบกี้-ดอดจ์ ( ) เป็นวงดนตรีดูโอ้ชาย ในสังกัดอาร์เอส ประกอบสมาชิก จักรินทร์ ศิลป์ชัยกิจ (โบกี้) และ มุขพล จันทรวงศ์ (ดอดจ์) ทั้งคู่เข้าสู่วงการด้วยการประกวด พานาโซนิกสตาร์ชาเลนจ์ปี 2002 หลังจากนั้นก็ได้มีโอกาสเป็นศิลปินค่ายอาร์เอส มีผลงานอัลบั้มเต็มออกมาแล้ว 3 ชุดคือ "อัลบั้ม Bogie Dodge", "อัลบั้ม Spirit" และอัลบั้ม "มือซ้ายที่ว่างเปล่า" ผลงานเพลงที่สร้างชื่อเสียงให้กับวงคือเพลง "คนจะโดนทิ้ง" และเพลง "มือซ้ายที่ว่างเปล่า" เป็นต้น

หลังจากที่วงถูกยุบไป ทั้งคู่ก็แยกย้ายไปทำงานของตนเอง โบกี้ยังคงแสดงละครอยู่เรื่อย ๆ ส่วนดอดจ์ทำงานเบื้องหลังให้กับค่ายอาร์เอส และกามิกาเซ่ ปัจจุบันทำงานเบื้องหลังให้กับ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
สมาชิก
{| class="wikitable"
!align="left" width="250px"|ชื่อ-นามสกุล
!align="left" width="100px"|ชื่อเล่น
!align="left" width="200px"|เชื้อชาติ
!align="left" width="500px"|ตำแหน่งในวง
!align="left" width="400px"|วันเกิด
|-
| align="center"|จักรินทร์ ศิลป์ชัยกิจ
| align="center"|โบกี้
| align="center"|ไทย-จีน
| align="center"|ร้องนำ ร้องหลัก
| align="center"| 
|-
| align="center"|มุขพล จันทรวงศ์
| align="center"|ดอดจ์
| align="center"|ไทย
| align="center"|ร้องนำ ร้องหลัก กีต้าร์
| align="center"| 
|-
|}
อัลบั้มเต็ม
อัลบั้ม "Bogie Dodge" (พ.ศ. 2546)
# คนจะโดนทิ้ง
# บิด
# อยากให้เธอเข้าใจ
# ทำร้ายฉันคนเดียวก็พอ
# อย่ารักกันดัง
# เราต่างก็ทำเพื่อเธอ 
# เบอร์ที่เธอไม่เคยรับ
# ไม่สวย แต่โดน
# ลอยกลางอากาศ
# วันที่เธออยากลืม

อัลบั้ม "Spirit" (พ.ศ. 2547)
# เธอเหงาใช่ไหม
# รักไปช้ำไป
# รักคนที่รักเรา
# ไม่มีที่ไป
# ไม่เคยรักกันเลยใช่ไหม
# ซบลงตรงนี้ 
# รักเธอเป็นวันสุดท้าย
# ขอแรง 
# รักมาจะรักไป
# คนจะโดนทิ้ง

อัลบั้ม "มือซ้ายที่ว่างเปล่า" (พ.ศ. 2549)
# มือซ้ายที่ว่างเปล่า
# อยากไปหาเธอ
# คนช้ำมันจำ 
# ลมที่ไม่พัดไป
# ดอกไม้ในสายตา
# ไกลหัวใจ 
# บอกเขาว่าเรารักกัน
# คิดยังไงอย่าพูดอย่างนั้น
# โลกทั้งใบหยุดที่เธอ
# ไฟเย็น
อัลบั้มพิเศษ
* อัลบั้ม รวมดาว 2007 (ศิลปิน: ทฤษฎี สหวงษ์, ณปภา ตันตระกูล, ชิดจันทร์ รุจิพรรณ, การิน ศตายุ, พัชรินทร์ จัดกระบวนพล และอีกมากมาย) - (เฉพาะโบกี้)
** เพลงที่ร้องในอัลบั้มมีดังนี้
# รวมดาว 2007 (รวมศิลปิน)
# อ้อยใจ (คู่กับ: สโรชา ตันจรารักษ์)
# จูบเย้ยจันทร์ (คู่กับ: พัชรินทร์ จัดกระบวนพล)

อ้างอิง
* :: Bogie Dodge :: 
* SiamZa.com >> ฟังเพลงออนไลน์ » โบกี้ ดอดจ์(BogieDodge) 
* Bogie Dodge (โบกี้ ดอดจ์) นักร้อง ศิลปิน ยอดฮิต
วัดนกงาง
วัดนกงาง เป็นวัดราษฎร์ ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลตำบลราชกรูด เลขที่ 17 บ้านนกงาง ถนนเพชรเกษม หมู่ที่ 5 ตำบลราชกรูด อำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2440 แต่เดิมเป็นที่ป่าช้าสาธารณะ มีพระธุดงค์มาปักกลัดพักอาศัยอยู่ ผู้ใหญ่บ้านชื่อ หมื่นช่วย ชัยราช ได้นำชาวบ้านสร้างเสนาสนะชั่วคราวถวายต่อมาได้มีสิ่งก่อสร้างเพิ่มเติมจนเป็นหลักฐานมั่นคง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2485

สภาพฐานะและที่ตั้งวัด

อาณาเขต
* ทิศเหนือ ติดต่อกับคลองนกงางน้อย
* ทิศใต้ ติดต่อกับทางสาธารณะ
* ทิศตวันออก ติดต่อกับถนนเพชรเกษม
* ทิศตะวันตก ติดต่อกับที่ดินเอกชน
สภาพแวดล้อม พื้นที่ตั้งเป็นที่ราบ สภาพแวดล้อมเป็นสวนผลไม้ยืนต้นของชาวบ้าน

วัดนกงาง สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2440 แต่เดิมเป็นที่ป่าช้าสาธารณะ มีพระธุดงค์มาปักกลัดพักอาศัยอยู่ ผู้ใหญ่บ้านชื่อ หมื่นช่วย ชัยราช ได้นำชาวบ้านสร้างเสนาสนะชั่วคราวถวายต่อมาได้มีสิ่งก่อสร้างเพิ่มเติมจนเป็นหลักฐานมั่นคง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2485
ลำดับเจ้าอาวาส
# พระขจร พ.ศ. 2440 - พ.ศ. 2458
# พระแป้น พ.ศ. 2458 - พ.ศ. 2459
# พระพุฒ พ.ศ. 2459 - พ.ศ. 2460
# พระแก่ม พ.ศ. 2460 - พ.ศ. 2470
# พระทองอินทร์ พ.ศ. 2470 - พ.ศ. 2472
# พระเพียร พ.ศ. 2472 - พ.ศ. 2476
# พระแสง พ.ศ. 2476 - พ.ศ. 2490
# พระครูอุดมคุณาจารย์ (รื่น คมฺภีโร) พ.ศ. 2491 - พ.ศ. 2530
# พระครูอุปถัมภ์ปัญญาวุฒิ (กุ่ย ปญฺญาวุฑฺโฒ) พ.ศ. 2530 - พ.ศ. 2557
# พระมหาพิพัฒน์ สุจิณฺโณ (ป.ธ.6) พ.ศ. 2557 - 2567
11. พระมหาลือชา กุสลจิตฺโต (ป.ธ.6) พ.ศ. 2567 - ปัจจุบัน

อ้างอิง

# กรมการศาสนา,กระทรวงศึกษาธิการ. (2527). ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 3. กรุงเทพฯ : การศาสนา
วัดตโปทาราม (บ่อน้ำร้อน)
วัดตโปทาราม เป็นวัดราษฎร์ ตั้งอยู่เลขที่ 17/1 บ้านบ่อน้ำร้อน ถนนชลระอุ หมู่ที่ 2 ตำบลหาดส้มแป้น อำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย

สภาพฐานะและที่ตั้งวัด

อาณาเขต
* ทิศเหนือ ติดต่อกับภูเขา
* ทิศใต้ ติดต่อกับถนนชลระอุ
* ทิศตวันออก ติดต่อกับเขตป่าสงวนแห่งชาติ
* ทิศตะวันตก ติดต่อกับสวนสาธารณะ รักษะวาริน

สภาพแวดล้อม พื้นที่ตั้งเป็นที่ราบเชิงเขา สภาพแวดล้อมเป็นภูเขามีป่าเบญจพรรณและบ่อน้ำร้อนธรรมชาติ 3 บ่อ
วัดตโปทาราม สร้างขึ้นโดยมีคณะกรรมการดำเนินการ และมีนายไว อุดมวงษ์ เป็นผู้ยื่นเรื่องราวขออนุญาตต่อทางราชการขอที่ดินที่เป็นที่ว่างเปล่ายังไม่มีใครจับจองเป็นเจ้าของเพื่อสร้างวัด ได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2501 กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2505 ได้รับพระราชทานวิงสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2525 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร และได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2526 เดิมทีตั้งชื่อ "วัดชลระอุสังฆาวาส" แต่ภายหลังได้มีพระมหาเถระช่วยตั้งชื่อให้ใหม่ว่า "วัดตโปทาราม"
ปูชนียวัตถุ
# พระพุทธรังษีวรโพธิ พระประธานในพระอุโบสถซึ่งอัญเชิญมาจากจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
# รอยพระพุทธบาท เป็นรอยพระพุทธบาทจำลองมาจากวัดพระพุทธบาทตากผ้า จังหวัดลำพูน สร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์ 200 ปี กรุงรัตนโกสินทร์

ลำดับเจ้าอาวาส
# พระเทพสิทธิมงคล ดร.(เสนอ สิริปญฺโญ) พ.ศ. 2499 - 2566
# พระครูสิริตโปทานุรักษ์ (พระมหาเจษฎา สิริวณฺโณ) เจ้าอาวาส พ.ศ. 2567- ปัจจุบัน

อ้างอิง

# กรมการศาสนา,กระทรวงศึกษาธิการ. (2527). ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 3. กรุงเทพฯ : การศาสนา
วัดวารีบรรพต
วัดวารีบรรพต เป็นวัดราษฎร์ ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลตำบลบางนอน บ้านบางนอน ถนนเพชรเกษม หมู่ที่ 1 ตำบลบางนอน อำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย

สภาพฐานะและที่ตั้งวัด

อาณาเขต
* ทิศเหนือ ติดต่อกับลำห้วย
* ทิศใต้ ติดต่อกับลำห้วย
* ทิศตวันออก ติดต่อกับภูเขา , ป่าสงวนแห่งชาติ
* ทิศตะวันตก ติดต่อกับถนนเพชรเกษม

สภาพแวดล้อม พื้นที่ตั้งเป็นที่เนินเขา สภาพแวดล้อมทั่วไปเป็นภูเขามีป่าไม้และลำธาร
วัดวารีบรรพต สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2502 สร้างขึ้นโดยเหตุที่มีพระธุดงค์คือ พระด่วน ถามวโร (พระครูประภัสรวิริยคุณ) ได้จาริกมาจากจังหวัดสงขลา มาปักกลดอยู่บริเวณที่ตั้งนี้ซึ่งแต่เดิมเป็นที่ป่าช้า ชาวบ้านเกิดความเลื่อมใสนิมนต์ให้อยู่จำพรรษา ต่อมานายไป๋ จุลเขตต์ ได้ติดต่อขอที่ดินจากทางราชการและดำเนินการสร้างวัด โดยได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2515 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2518 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2522
เสนาสนะ
# อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 20 เมตร สร้าง พ.ศ. 2513 - 2522 สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร ได้เสด็จฯ ทรงยกช่อฟ้าเมื่อ พ.ศ. 2521
# วิหารพระพุทธไสยาสน์
# ทุติยเจดีย์
ปูชนียวัตถุ
# พระพุทธไสยาสน์ หรือพระนอน เป็นพระพุทธไสยาสน์ที่ใหญ่ที่สุดในภาคใต้ ยาว 22 เมตร สร้างขึ้นเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของบ้านบางนอน ประดิษฐานอยู่ในวิหารพระพุทธไสยาสน์บนเนินเขาบางนอน โดยมีนายช่างจากกรมศิลปากรเป็นผู้ควบคุมการก่อสร้าง เมื่อการก่อสร้างใกล้แล้วเสร็จ กรมศิลปากรแนะนำให้พระครูประภัสรวิริยะคุณทูลเกล้าฯ ขอพระราชทานดวงพระเนตรพระพุทธรูปปางไสยาสน์ผ่านทางสำนักพระราชวัง เมื่อทางสำนักพระราชวังนำความกราบบังคมทูลพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ได้พระราชทานดวงพระเนตรพระพุทธไสยาสน์ทั้งสองดวง

ลำดับเจ้าอาวาส
# พระครูประภัสรวิริยคุณ (ด่วน ถามวโร) พ.ศ. 2505 - พ.ศ. 2550
# พระครูสุนทรปริยัติคุณ (บุญเยี่ยม สิริปุญฺโญ) พ.ศ. 2551 - ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดธรรมาวุธาราม (จังหวัดระนอง)
วัดธรรมาวุธาราม เป็นวัดราษฎร์ ตั้งอยู่เลขที่ 33 บ้านฝ่ายท่า ถนนเพชรเกษม หมู่ที่ 4 ตำบลกะเปอร์ อำเภอกะเปอร์ จังหวัดระนอง สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย

สภาพฐานะและที่ตั้งวัด

อาณาเขต
* ทิศเหนือ ติดต่อกับที่ดินเอกชน
* ทิศใต้ ติดต่อกับทางสาธารณะ
* ทิศตวันออก ติดต่อกับทางสาธารณะ
* ทิศตะวันตก ติดต่อกับถนนเพชรเกษม

สภาพแวดล้อม พื้นที่ตั้งเป็นที่เนินเขา สภาพแวดล้อมทั่วไปเป็นป่าละเมาะ ทุ่งนาและเนินเขา
วัดธรรมาวุธาราม หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า "วัดนอก" เริ่มก่อสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2504 โดยมีนายหน่อ - นางเที้ยง ชำนาญวุธ บริจาคที่ดินและดำเนินการก่อสร้างวัด ได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2513 กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2514 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 50 เมตร ยาว 60 เมตร ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 การบูรณะพัฒนาวัดได้รับการทำนุบำรุงจากหลายคนหลายฝ่ายจนทำให้วัดเจริญรุ่งเรืองตามลำดับจนได้รับยกย่องให้เป็นวัดพัฒนาตัวอย่างของอำเภอกะเปอร์เมื่อ พ.ศ. 2515

เสนาสนะ
# อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 21.75 เมตร
ปูชนียวัตถุ
# รูปหล่อหลวงปู่เบี้ยว อุปกิจฺโจ อดีตเจ้าอาวาส
# หลวงพ่อขาว

ลำดับเจ้าอาวาส
# พระฮอด ขนฺติพโล พ.ศ. 2504 - พ.ศ. 2505
# พระสว่าง ถาวโร พ.ศ. 2506 - พ.ศ. 2507
# พระอำพล พ.ศ. 2507
# พระใบฎีกาเบี้ยว อุปกิจฺโจ พ.ศ. 2508 - พ.ศ. 2518
# พระครูอุปถัมภ์นวกิจ (สวัสดิ์ ธมฺมวีโร) พ.ศ. 2519 - พ.ศ. 2535
# พระพิทักษ์รณังคพิสัย ( พ.ศ. 2535 - พ.ศ. 2547
# พระครูนิยมธรรมาวุธ (วัตร วฑฺฒนธมฺโม) พ.ศ. 2547 - ปัจจุบัน เจ้าคณะตำบลกะเปอร์

อ้างอิง

# กรมการศาสนา,กระทรวงศึกษาธิการ. (๒๕๒๗). ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม ๓. กรุงเทพฯ : การศาสนา
เซอร์เรนเดอร์ออฟดิวินิตี
เซอร์เรนเดอร์ ออฟ ดิวินิตี เป็นวงดนตรีแนวแบล็คเมทัล จากกรุงเทพ, ประเทศไทย ก่อตั้งวงขึ้นในปี พ.ศ. 2539 โดยมีผลงานสตูดิโออัลบั้ม ทั้งหมด 2 ชุด และ อีพี 1 ชุด

โดยวงเซอร์เรนเดอร์ ออฟ ดิวินีตี ถือเป็นวงดนตรีแนวแบล็คเมทัลที่ได้รับการยอมรับและประสบความสำเร็จอย่างสูงในประเทศไทย ผลงานเพลงของทางวงได้รับการจัดจำหน่ายในหลายประเทศ โดยอัลบั้มชุดแรก Oriental Hell Rhythmics นอกจากเผยแพร่ในประเทศไทยแล้วยังได้รับการจัดจำหน่ายในญี่ปุ่น, มาเลเซีย, สหรัฐอเมริกา, ฝรั่งเศสและเม็กซิโก ตลอดจนได้มีโอกาสไปทัวร์คอนเสิร์ตในประเทศต่างๆ
ในปี พ.ศ. 2549 ผลงานสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 2 ของวง Manifest Blasphemy: The Abortion of the Immaculate Conception ได้รับการรีวิวลงในนิตยสาร Metal Hammer ซึ่งเป็นนิตยสารเพลงชื่อดังของสหราชอาณาจักร นอกจากนี้สมาชิกในวงยังได้ขึ้นปกนิตยสาร Sound Of Death (S.O.D) ซึ่งเป็นนิตยสารเพลงของสหรัฐอเมริกาที่มีการจัดจำหน่ายไปทั่วโลก
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2557 เซอร์เรนเดอร์ ออฟ ดิวินิตี ตกเป็นข่าวดังทั้งในประเทศและสื่อต่างประเทศ เมื่อ สามองค์ ไตรศรัทธา หรือ อเวจี มือเบสและนักร้องนำของวง อายุ 36 ปี ถูกฆาตกรรมโดยแฟนเพลงภายในบ้านพักของตนเอง ด้วยการใช้มีดแทงที่ศีรษะ, คอและหน้าอก รวมกว่า 30 แผล ซึ่งต่อมาผู้ก่อเหตุได้เข้ามอบตัวต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจ สน.สายไหมและกล่าวถึงมูลเหตุในการฆาตกรรมว่าเป็นเพราะ นายสามองค์ หรือ อเวจี ได้ลบหลู่ซาตาน ต่อมาในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2558 ศาลจังหวัดมีนบุรีได้มีคำพิพากษาจำคุกผู้ก่อเหตุเป็นเวลา 13 ปี

ผลงานเพลง

อัลบั้ม
*ออเรียนทัลเฮลล์ริธมิคส์ (พ.ศ. 2544)
*Manifest Blasphemy: The Abortion of the Immaculate Conception (พ.ศ. 2549)
EP
*Immolating the Son of the Whore (EP, พ.ศ. 2546)

เดโม
*Promo 97
*Rehearsal Demo '98

บันทึกการแสดงสด
*Manifest Blasphemy In Nagoya (พ.ศ 2557)

เพลงที่แยกออก
*Christbeheaders (พ.ศ. 2543)
*Two Majesties: An Arrogant Alliance of Satan's Extreme Elite (กับวงสิงคโปร์แบล็คเมทัล Impiety, พ.ศ. 2547)
*Unholy Black War (พ.ศ. 2549)
*Sabbatical SiameseChristBeheading (กับวงญี่ปุ่นแบล็คเมทัล Sabbat, พ.ศ. 2549)
*Deathstrike from the Abyss (พ.ศ. 2551)
*Surrender of Divinity / Lobotomy (มีในรูปแบบ ดีวีดี และ วีดิโอ พ.ศ. 2556)
*Angelslaying Christbeheading Black Fucking Metal (พ.ศ. 2556)

อัลบั้มแบบรวม
*Goatwrath Incarnation (พ.ศ. 2550)

อ้างอิง
หมูชะมวง
หมูชะมวง เป็นอาหารพื้นบ้านในจังหวัดระยอง จันทบุรี และตราด เป็นอาหารประเภทแกงที่ไม่ใส่กะทิ โดยจะผัดหมูสามชั้นกับเครื่องแกงที่ประกอบด้วยพริกแห้ง ข่า กระเทียม หัวหอม และกะปิ เติมน้ำแล้วต้มให้เปื่อยนุ่ม ปรุงรสเปรี้ยวด้วยใบชะมวง โดยใช้ใบชะมวงที่เป็นใบเพสลาดมาฉีกเป็นชิ้นเล็ก ๆ ใส่ลงไปต้มพร้อมกับหมู ในปัจจุบันในจังหวัดจันทบุรีมีการผลิตจำหน่ายในรูปหมูชะมวงกระป๋องด้วย

อ้างอิง
กุ้งแตร์มีดอร์
กุ้งแตร์มีดอร์ ( ) เป็นอาหารฝรั่งเศสที่ประกอบด้วยส่วนผสมของเนื้อกุ้งมังกรสุกและซอสที่ทำจากเนย หอมแดง ไวน์ขาว น้ำซุป แป้งสาลี วิปปิงครีม มัสตาร์ดดีฌง ชีสกรูว์แยร์ นำไปบรรจุในเปลือกกุ้งอีก แล้วอบให้ชีสเหลือง ซอสที่ใช้ในอาหารนี้ใส่มัสตาร์ดด้วย อาหารชนิดนี้ประดิษฐ์ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2437 ในภัตตาคารในฝรั่งเศส ใกล้กับโรงละครกอเมดีฟร็องแซซ (Comédie Française) ในช่วงที่เปิดแสดงละครเรื่องแตร์มีดอร์ (Thermidor) โดยวิกตอเรียง ซาร์ดู (Victorien Sardou) ทำให้อาหารนี้ถือเป็นอาหารที่เกี่ยวเนื่องกับโอกาสพิเศษ 
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Recipe.
กุ้งเสียบ
กุ้งเสียบ เป็นการถนอมอาหารของภาคใต้ โดยนำกุ้งทั้งเปลือกมาเสียบไม้เรียงกันทาเกลือ นำมาปิ้งไฟอ่อน​ ๆ​ 
หรือรมควันจนแห้ง นำไปทำอาหารได้หลายชนิด เช่นน้ำพริกกุ้งเสียบ หรือใช้แทนกุ้งแห้ง กุ้งเสียบที่มีชื่อเสียงในหลายจังหวัด เช่น ภูเก็ต นครศรีธรรมราช พังงา พัทลุง สงขลา

อ้างอิง
กงฟีเป็ด
กงฟีเป็ด ( , ) เป็นอาหารฝรั่งเศสประเภทกงฟี ซึ่งเป็นการดองเนื้อสัตว์หั่นเป็นชิ้นไว้ในน้ำมันจากสัตว์ชนิดนั้น ๆ ในการทำกงฟีเป็ดจะนำส่วนน่องเป็ดมาหมักกับน้ำมันมะกอก เกลือ กระเทียม ใบกระวาน ไทม์ จูนิเปอร์เบอร์รี และผักชีฝรั่ง จากนั้นนำไปแช่ในมันเป็ดละลายแล้วอบให้สุก (76 – 135 องศาเซลเซียส/170 – 275 องศาฟาเรนไฮด์) เก็บน่องเป็ดที่เย็นแล้วในภาชนะ ราดด้วยน้ำมันเป็ดให้ท่วม เก็บในตู้เย็นได้ 3-6 เดือน ถ้าบรรจุกระป๋องจะเก็บได้หลายปี เมื่อจะรับประทานอีก จึงตักน่องเป็ดมาอบให้เหลืองกรอบ เกลือจะเป็นตัวช่วยในการรักษาสภาพของเนื้อเป็ด น้ำมันที่เหลือนำไปใช้ปรุงอาหารได้

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* Three-in-One Recipe: How to Render Duck Fat, Create Duck Rinds, and Make Duck Confit (with pics)
*Duck Confit Part 1 Prep and Roast
เซลฟี
เซลฟี ( ) เป็นการถ่ายภาพตัวเองแบบหนึ่ง เป็นคำนิยมซึ่งหมายถึงการถ่ายรูปตัวเองด้วยกล้องดิจิทัล หรือกล้องโทรศัพท์มือถือ อาจถ่ายด้วยมือหรือใช้ไม้เซลฟี แล้วเผยแพร่ลงบนบริการเครือข่ายสังคม เช่น เฟซบุ๊ก อินสตาแกรม และทวิตเตอร์ ภาพถ่ายเซลฟีมักดูดีเกินจริงและดูไม่เป็นทางการ ภาพถ่ายเซลฟีมักถ่ายจากการถือกล้องและยื่นแขนไปจนสุด หรือยื่นไปทางกระจก มากกว่าการใช้อุปกรณ์เซลฟ์ไทม์เมอร์ บางทีอาจมีการใช้ไม้เซลฟีเพื่อมุมมองที่กว้างขึ้น

ประวัติ
รอเบิร์ต คอร์เนเลียส ผู้ริเริ่มการถ่ายภาพชาวอเมริกันถ่ายภาพของตนเองโดยใช้กระบวนการดาแกโรไทป์ ใน ค.ศ. 1839 นับเป็นรูปถ่ายบุคคลรูปแรก ๆ ด้วยความช้าของกระบวนการทำให้เขาสามารถเปิดเลนส์ วิ่งไปอยู่ในเฟรมภาพเป็นเวลาหนึ่งนาทีหรือมากกว่านั้น จากนั้นกลับมาปิดฝาเลนส์ เขาเขียนด้านหลังรูปว่า "รูปถ่ายแสงรูปแรกที่เคยมีมา ค.ศ. 1839"
การเปิดตัวของโกดักบราวนี (Kodak Brownie) ซึ่งเป็นกล้องขนาดพกพา ในค.ศ. 1900 ทำให้การถ่ายภาพเหมือนตนเองเป็นที่นิยมมากขึ้น โดยปกติจะมีการใช้กระจกและตั้งกล้องไว้บนวัตถุใกล้ ๆ หรือบนขาตั้งกล้อง ขณะอายุ 13 ปี แกรนด์ดัชเชสอะนัสตาซียา นีคะลายีฟนา แห่งรัสเซีย เป็นหนึ่งในวัยรุ่นคนแรก ๆ ที่ถ่ายรูปตนเองโดยใช้กระจกเพื่อส่งไปให้เพื่อนใน ค.ศ. 1914 เธอเขียนบนจดหมายที่แนบไปกับรูปถ่ายว่า "ฉันถ่ายรูปนี้ด้วยตัวเองขณะกำลังมองกระจก มันยากมากเพราะมือฉันสั่น"
การถ่ายรูปเหมือนตนเองรุ่นเริงในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 เมื่อ Instant Camera ซึ่งเป็นเป็นกล้องที่สามารถอัดและล้างรูปได้ทันทีหลังจากถ่ายเสร็จถูกคิดค้นขึ้น และทำให้มือใหม่สามารถเรียนรู้การถ่ายภาพได้ โดยสามารถเห็นรูปที่ตนถ่ายได้ทันที เป็นธรรมดาที่สิ่งปฏิบัติเหล่านี้จะถูกถ่ายทอดเมื่อกล้องดิจิทัลมาแทนที่กล้องฟิล์ม
คำว่า เซลฟี นั้น พบว่าใช้ครั้งแรกเมื่อวันที่ 13 กันยายน ค.ศ. 2002 บนพื้นที่อภิปรายออนไลน์ของออสเตรเลีย นาธาน โฮป โพสบน 'Dr Karl Self-Serve Science Forum' ว่า
อืม กำลังเมาในงานวันเกิดปีที่ 21 ของเพื่อน ขณะกำลังเดินฉันสะดุด เอาริมฝีปากลงก่อน (โดยมีฟันหน้าตามมาติด ๆ) ฉันมีรูขนาดประมาณ 1 เซนติเมตรทะลุลิมฝีปากล่างของฉัน และขอโทษที่รูปไม่ชัด มันคือการถ่ายเซลฟี่

พจนานุกรมของออกซ์ฟอร์ด (Oxford Dictionaries) ได้จัดไว้เป็นคำศัพท์แห่งปี 2013 (Word of the Year 2013) โดยระบุว่าเป็นคำที่เริ่มมาจากชาวออสเตรเลีย

อ้างอิง
ออสโซบูโก
ออสโซบูโก ( , ) เป็นอาหารอิตาลีที่มีต้นกำเนิดในเมืองมิลาน ปรุงจากเนื้อวัวส่วนน่องหรือเนื้อน่องลายตัดตามขวาง นำมาคลุกแป้งแล้วทอดให้พอสุก จากนั้นนำไปอบพร้อมน้ำซุป ที่ทำจากหอมหัวใหญ่ แคร์รอต ใบไทม์ กระเทียม โรสแมรี มะเขือเทศ และไวน์แดง กินกับรีซอตโต ชนิด Risotto alla milanese ออสโซบูโกมีสองแบบ แบบสมัยใหม่ใส่มะเขือเทศ แต่แบบดั้งเดิมไม่ใส่ แบบที่เก่ากว่า เรียก ossobuco in bianco จะแต่งกลิ่นด้วยอบเชย ใบเบย์ แบบสมัยใหม่เป็นที่นิยมที่สุด

ออสโซบูโกเป็นภาษาอิตาลี แปลว่ากระดูกที่มีช่อง (osso กระดูก, buco ช่อง) ซึ่งเป็นการอ้างถึงรูปร่างของน่องวัวเมื่อตัดตามขวาง 
อ้างอิง
กอโกแว็ง
กอโกแว็ง ( , ) เป็นอาหารฝรั่งเศสประเภทต้มชนิดหนึ่ง โดยนำไก่ที่ทอดพอหนังตึงแล้วเคี่ยวกับซอสที่ทำจากหอมใหญ่ แคร์รอต เซเลอรี กระเทียม เห็ด มะเขือเทศ เหล้าคอนญัก ไวน์แดง ไทม์ และใบกระวาน เคี่ยวจนไก่นุ่ม

ประวัติ
ตำนานหลายแห่งของกอโกแว็งสืบไปได้ถึงสมัยกอลโบราณกับจูเลียส ซีซาร์ แต่ยังไม่มีการบันทึกสูตรอาหารนี้จนกระทั่งต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยเป็นที่ยอมรับกันทั่วไปว่าก่อนหน้านั้น กอโกแว็งเป็นอาหารพื้นถิ่นที่มีมาช้านาน และ poulet au vin blanc ที่มีสูตรค่อนข้างคล้ายกัน ปรากฎในตำราอาหารฉบับ ค.ศ. 1864

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
รถไฟใต้ดินบูดาเปสต์ สาย 1
รถไฟใต้ดินบูดาเปสต์ สาย 1 ถือว่าเป็นเส้นทางรถไฟฟ้าที่เก่าแก่ที่สุดในกรุงบูดาเปสต์ ประเทศฮังการี สาย 1 มีชื่อเรียกว่า "ดิอันเดอร์กราวนด์" ("a földalatti") ขณะที่สาย 2-4 จะถูกเรียกว่า "เมโทร"

รถไฟใต้ดินบูดาเปสต์ สาย 1 ถือว่าเป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินที่เก่าแก่ที่สุดเป็นอันดับ 2 ของโลก สร้างหลังจาก รถไฟใต้ดินลอนดอน สายเมโทรโพลิตัน และเป็นแห่งแรกในยุโรปตะวันออก ทำการก่อสร้างตั้งแต่ ค.ศ. 1894-1896 และใน ค.ศ. 2002 ยูเนสโกได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลก

อ้างอิง
ไมเนอร์ อินเตอร์เนชั่นแนล
บริษัท ไมเนอร์ อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด (มหาชน) ( ) ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2521 คือกลุ่มบริษัทดำเนินธุรกิจหลักในด้านการลงทุนการประกอบกิจการโรงแรม ภัตตาคาร อาหารและเครื่องดื่ม การจัดจำหน่ายและผลิตสินค้า โดยประกอบกิจการส่วนใหญ่ในประเทศไทย และประกอบกิจการในประเทศต่างๆ ได้แก่ ประเทศสิงคโปร์ มาเลเซีย จีน มัลดีฟส์ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ศรีลังกา ออสเตรเลีย เป็นต้น บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2531 และบริษัทฯแปลงสภาพเป็นบริษัทมหาชน เมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2536
ธุรกิจ
บริษัท ไมเนอร์ฯ มีโรงแรมและเซอร์วิสอพาร์ทเมนต์ภายใต้การบริหารงานทั้งสิ้น 82 แห่ง (ข้อมูลทั้งหมด ณ เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557) โดยสามารถจำแนกธุรกิจโรงแรมได้ ดังนี้
ธุรกิจโรงแรม และอสังหาริมทรัพย์
ธุรกิจโรงแรมที่เป็นเจ้าของ
โรงแรมจำนวน 15 แห่งภายใต้แบรนด์ต่างๆ เหล่านี้ บริษัท ไมเนอร์ฯ ถือหุ้นในสัดส่วนเกินร้อยละ 50
*เครืออนันตรา:
** อนันตรา กรุงเทพฯ ริเวอร์ไซด์ รีสอร์ท แอนด์ สปา
** อนันตรา สยาม กรุงเทพฯ (เดิม โฟร์ซีซั่นส์ กรุงเทพฯ)
** อนันตรา หัวหิน รีสอร์ท แอนด์ สปา
** อนันตรา สามเหลี่ยมทองคำ รีสอร์ท แอนด์ สปา
** อนันตรา บ่อผุด เกาะสมุย รีสอร์ท แอนด์ สปา
** อนันตรา ภูเก็ต วิลล่า
** อนันตรา คีฮาวา วิลล่า, มัลดีฟส์
** อนันตรา ภูเก็ต ลายัน
* เครือโฟร์ซีซั่นส์:
** โฟร์ซีซั่นส์ รีสอร์ท เชียงใหม่
** โฟร์ซีซั่นส์ รีสอร์ท เต็นท์แคมป์ สามเหลี่ยมทองคำ
** โฟร์ซีซั่นส์ รีสอร์ท เกาะสมุย
* เจ ดับบลิว แมริออท ภูเก็ต รี
สามเหลี่ยมทองคำ
** โฟร์ซีซั่นส์ รีสอร์ท เกาะสมุย
* เจ ดับบลิว แมริออท ภูเก็ต รีสอร์ท แอนด์ สปา
* อวานี พัทยา รีสอร์ท แอนด์ สปา
* อวานี คาลูทารา
* เดอะ เซ็นต์ รีจิส กรุงเทพฯ
ธุรกิจโรงแรม พัฒนาอสังหาริมทรัพย์ และธุรกิจอื่นๆ ทีเกี่ยวข้อง
บริษัท ไมเนอร์ฯ ยังร่วมลงทุนในธุรกิจที่โรงแรม พัฒนาอสังหาริมทรัพย์ และธุรกิจอื่นๆ ทีเกี่ยวข้อง ดังนี้
* ร่วมลงทุนในธุรกิจโรงแรม 13 แห่ง 
* รับจ้างบริหารโรงแรม 15 แห่ง 
* เจ้าของและเป็นผู้ดำเนินศูนย์การค้า 3 แห่ง
* รับจ้างบริหารเซอร์วิสอพาร์ทเมนต์ 3 แห่ง
* ธุรกิจสปา กว่า 30 แห่ง
* พัฒนาโครงการอสังหาริมทรัพย์ระดับบน 2 แห่ง เป็นต้น

ธุรกิจร้านอาหาร
บริษัท ไมเนอร์ฯ ดำเนินธุรกิจอาหารผ่านบริษัทย่อย คือ เดอะ ไมเนอร์ ฟู้ด กรุ๊ป โดยประกอบธุรกิจในประเทศไทย มีร้านอาหารภายใต้การบริหารงานกว่า 1,100 สาขาทั่วโลก
ปัจจุบัน ไมเนอร์ฯ มีแบรนด์ร้านอาหารภายใต้การบริหาร เช่น
* แบรนด์ที่บริษัท ไมเนอร์ฯ เป็นเจ้าของ
** เดอะ พิซซ่า คอมปะนี
** เดอะ คอฟฟี่ คลับ
** ไทย เอ็กซ์เพรส
** เดอะ สเต็ก แอนด์ มอร์ 
* แบรนด์ที่บริษัท ไมเนอร์ฯ ได้รับสิทธิ (franchise rights) ให้ดำเนินกิจการได้
** สเวนเซ่นส์ 
** แดรี่ควีน
** ซิซซ์เล่อร์
** เบอร์เกอร์คิง
** บอนชอนชิกเกน

ธุรกิจจัดจำหน่าย
บริษัท ไมเนอร์ฯ ยังดำเนินธุรกิจจัดจำหน่ายสินค้าและรับจ้างผลิตสินค้าผ่านบริษัท ไมเนอร์ คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) จัดจำหน่ายสินค้าต่างประเทศ ทั้งเสื้อผ้าแฟชั่น เครื่องสำอาง และเครื่องใช้ในครัวเรือนในประเทศไทย ผ่านช่องทางการขายทั้งค้าปลีก ขายส่ง และขายตรง

อ้างอิง