SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
พิพิธภัณฑสถานแห่งรัฐประวัติศาสตร์เตมือร์
พิพิธภัณฑสถานแห่งรัฐประวัติศาสตร์เตมือร์ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ในกรุงทาชเคนต์ เมืองหลวงของประเทศอุซเบกิสถาน เปิดให้บริการในปี 1996 โดยมีเนื้อหาของพิพิธภัณฑ์อุทิศแก่เรื่องราวของอะมีรเตมือร์ ขุนศึกในประวัติศาสตร์

ในปี 1991 อุซเบกิสถานได้รับเอกราช และเกิดกระแสในการรื้อฟื้นมรดกทางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ของชาติ รวมถึงบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์อย่างอะมีรเตมือร์ ขุนศึกและนักปฏิวัติผู้รวมอำนาจจักรวรรดิ ในสมัยของเขาถือเป็นยุคทองของจักรวรรดิเตมือร์
อดีตประธานาธิบดีอิสลอม แกรีมัฟ สนับสนุนการเฉลิมฉลองเตมือร์โดยการเชื่อมโยงความสำเร็จของขุนศึกเตมือร์เข้ากับรูปแบบการปกครองของเขาเอง รวมถึงประกาศให้ปี 1996 เป็นปีแห่งอะมีรเตมือร์ และจัดงานเฉลิมฉลองครบรอบ 660 ปีของเตมือร์อย่างยิ่งใหญ่ทั่วประเทศ ซึ่งนำไปสู่การก่อสร้างพิพิธภัณฑ์ซึ่งเกี่ยวกับเตมือร์และจักรวรรดิเตมือร์ขึ้นในย่านใจกลางเมืองหลวงทาชเคนต์

อ้างอิง
วัดสวนหงส์
วัดสวนหงส์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางปลาม้า อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี มีแม่น้ำวกอ้อมวัดถึง 3 ทิศ 3 ด้าน ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 43 ไร่ 3 งาน 83 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือจดแม่น้ำท่าจีน ทิศใต้ จดถนนสาธารณะ ทิศตะวันออกและทิศตะวันตก จดแม่น้ำท่าจีน มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 24 ไร่ 1 งาน 76 ตารางวา
วัดสวนหงส์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2379 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2408 ผู้สร้างวัดเป็นเศรษฐีโคกครามสองสามีภรรยา ชื่อ นายสวน กับนางหงส์ ในสมัยหลวงพ่อปลื้มมารับตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดสวนหงส์ ท่านได้ซ่อมแซมให้เจริญรุ่งเรืองขึ้นมา เมื่อท่านได้มรณภาพเมื่อ พ.ศ. 2545 สังขารยังไม่เน่าเปื่อย ทางวัดจึงได้นำสังขารของท่าน ใส่ไว้ในโลงแก้ว ให้ลูกศิษย์ลูกหาได้กราบไหว้ ด้านหน้าโลงแก้วมีหุ่นขี้ผึ้ง ปั้นเป็นรูปเหมือนของท่านด้วย
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 12.40 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 14 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 30 เมตร เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ กว้าง 12.20 เมตร ยาว 18 เมตร เป็นอาคารไม้สักทอง 2 ชั้น ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 14 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก

ภายในวัดยังมีพิพิธภัณฑ์เรือ และยังมีประเพณีแข่งขันเรือยาวชิงถ้วยพระราชทาน เป็นการแข่งขันเรือยาว เรือที่เข้าร่วมแข่งขันเป็นเรือยาวที่ชนะการแข่งขันจากสนามทั่วประเทศ จัดแข่งขันในสัปดาห์ที่สาม ของเดือนพฤศจิกายนของทุกปี ณ แม่น้ำท่าจีน หน้าวัดสวนหงส์
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการแก้ว นนฺทโชติ (พ.ศ. 2449–2469) 
* พระครูแก้ว อิสฺสโร (พ.ศ. 2469–2489) 
* พระครูพิทักษ์ธรรมคุณ (พ.ศ. 2489–2491) 
* พระครูสุมนคณารักษ์ หรือ หลวงพ่อปลื้ม (พ.ศ. 2491–2545) 
* พระครูโกศลธรรมานุสิฐ เป็นเจ้าอาวาสมาตั้งแต่ พ.ศ. 2545 จนถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดป่าสำราญนิวาส
วัดป่าสำราญนิวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศาลา อำเภอเกาะคา จังหวัดลำปาง ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 30 ไร่ บริเวณภายในอาณาเขตของวัดที่กว้างขวางมีต้นไม้ที่ร่มรื่นและมีป่าไม้ อาณาเขตทิศเหนือจดป่าและหมู่บ้าน ทิศใต้จดป่าและหมู่บ้าน ทิศตะวันออกจดป่า ทิศตะวันตกจดถนนสาธารณะ ปัจจุบันมีพระเรืองฤทธิ์ จิตตธัมโม เป็นเจ้าอาวาสวัด

วัดป่าสำราญนิวาส หรือ วัดสำราญนิวาส ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2497 โดยนายน้อย นิรันดรไชย เป็นผู้ขออนุญาตสร้างวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย ศาลาการเปรียญ อุโบสถ วิหารโบราณ 1 หลัง โดยวิหารดังกล่าวเมื่อ พ.ศ. 2401 บูรณะครั้งใหญ่ เมื่อ พ.ศ. 2472 หอระฆัง และกุฏิ วัดเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมและวิปัสสนากรรมฐาน

อ้างอิง
ฆีวา
ฆีวา ( / / ), ฆีเว ( / ) หรือชื่ออื่นในอดีต เช่น ฆวารัซม์ ( ), เคาะวาริซม์ ( ) เป็นต้น เป็นเมืองที่มีประชากร 90,000 คนในแคว้นฆอราซึม ประเทศอุซเบกิสถาน ข้อมูลจากหลักฐานทางโบราณคดีระบุว่าเมืองนี้ก่อตั้งมาตั้งแต่ราว ค.ศ. 400 ถึง 500 ฆีวาเคยเป็นเมืองศูนย์กลางของฆวารัซม์, อาณาจักรข่านฆีวา และสาธารณรัฐโซเวียตประชาชนฆอราซึม แหล่งโบราณคดีอีชังกัลอาในฆีวาเป็นแหล่งมรดกโลกแห่งแรกของอุซเบกิสถานที่ยูเนสโกขึ้นทะเบียนใน ค.ศ. 1991 อัลบีรูนี (ค.ศ. 973–1048) นักคณิตศาสตร์ยุคอาหรับ เกิดที่เมืองฆีวาหรือไม่ก็เมืองคอสซึ่งอยู่ไม่ไกลกัน

อ้างอิง
บรรณานุกรม
* Campaigning on the Oxus, and the Fall of Khiva, MacGahan, (London, 1874).
* A Ride to Khiva, Frederick Burnaby, (OUP, 1997. First published 1876).
* Russian Central Asia, Lansdell, (London, 1885).
* A travers l'Asie Centrale, Moser, (Paris, 1886).
* Russia against India, Colquhoun, (New York, 1900).
* Khiva, in Russian, S. Goulichambaroff, (Askhabad, 1913).
* A Carpet Ride to Khiva, C. A. Alexander, (London, 2010).
จิตรกรรมกาลีฆาฏ
จิตรกรรมกาลีฆาฏ ( ) หรือ กาลีฆาฏปฏจิตร ( ) เป็นรูปแบบจิตรกรรมที่มีต้นกำเนิดในพื้นที่โดยรอบกาลีฆาฏมนเทียร ย่านกาลีฆาฏ กัลกัตตา รัฐเบงกอลตะวันตก ถือเป็นหนึ่งในรูปแบบย่อยหนึ่งของจิตรกรรมอินเดียที่ผ่านการพัฒนาสืบเนื่องจนเกิดลักษณะที่โดดเด่นเฉพาะตัว จิตกรรมกาลีฆาฏมักแสดงภาพของเทพเจ้าและตำนานในศาสนาฮินดูไปจนถึงชีวิตประจำวันของชาวท้องถิ่นในเบงกอล

จิตรกรรมกาลีฆาฏในยุคแรกเริ่มย้อนกลับไปในศตวรรษที่ 19 มักเขียนลงบนผืนผ้า เขียนบอกเล่าเรื่องราวจากมหากาพย์และตำนานของฮินดู

ระเบียงภาพ
India, Calcutta, Kalighat painting, 19th century - Ganesha-Janani (Mother of Ganesh) - 2003.169 - Cleveland Museum of Art.tif|"คเณศชนนี" (พระมารดาพระคเณศ)
India, Calcutta, Kalighat painting, 19th century - Ganesha - 2003.98 - Cleveland Museum of Art.tif|พระคเณศ
India, Calcutta, Kalighat painting, 19th century - Hari-Hara - 2003.100.a - Cleveland Museum of Art.tif|พระหริหระ
India, Kalighat painting, 19th century - Two Aspects of Kali- Kali Dancing on Shiva - 1980.216.a - Cleveland Museum of Art.jpg|พระกาลีร่ายรำบนร่างพระศิวะ
Elokeshi meets the Mahanta.jpg|ตอนหนึ่งจากตำนานรักตรเกศวร
Domestic violence; a husband holding his wife by the hair ab W
ากตำนานรักตรเกศวร
Domestic violence; a husband holding his wife by the hair ab Wellcome V0045165.jpg|สามีทุบตีภรรยา
Untitled (Cat Stealing Prawn).jpg|น้องแมวคาบกุ้ง
Kalighat pictures sep sheets 12.jpg|ทหารถือปืน
India, Calcutta, Kalighat painting, 19th century - Barber Cleaning a Woman's Ear - 2003.117 - Cleveland Museum of Art.tif|ช่างทำผมกำลังแคะขี้หูให้สตรี
ดูเพิ่ม

* จิตรกรรมอินเดีย
* จิตรกรรมมธุพัน
* จิตรกรรมโมกุล
* จิตรกรรมราชปุต
* ตำนานรักตรเกศวร

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
* 
* 
* (see index: p. 148–152)
วัดจอมไตร
วัดจอมไตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาโยงเหนือ อำเภอนาโยง จังหวัดตรัง

วัดจอมไตรตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2393 เดิมชื่อ วัดเจาะ หรือ วัดกระเจาะ และได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดจอมไตร" เมื่อ พ.ศ. 2484 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2485 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 24 เมตร ยาว 30 เมตร และได้ผูกพัทธสีมา เมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2486
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถซึ่งขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน สร้างเมื่อ พ.ศ. 2485 เป็นสถาปัตยกรรมฝีมือช่างท้องถิ่น โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก หลังคา 3 ชั้น เครื่องบนเป็นไม้ทั้งหมด ภายในประดิษฐาน พระพุทธจอมไตร หน้าตักกว้าง 3 ศอก 4 นิ้ว สูง 4 ศอก 6 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2488 เป็นพระพุทธรูปที่ทำพิธีหล่อด้วยโลหะองค์แรกของจังหวัดตรัง

อ้างอิง
วัดเขาพระ (จังหวัดนครนายก)
วัดเขาพระ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดงละคร อำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก ตั้งอยู่บนเนื้อที่ 9 ไร่

วัดเขาพระเป็นวัดที่ตั้งขึ้นในสมัยธนบุรีต่อรัตนโกสินทร์ตอนต้น ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2323 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2529
วัดมีปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระหลวงพ่อพิชิตมาร มีตำนานเล่าว่า ชาวเวียงจันทน์ได้อพยพมาอยู่แถบริมเขา ทำอาชีพทำไร่ ล่าสัตว์เป็นชุมชนเกิดขึ้น วันหนึ่งหัวหน้าหมู่บ้านได้เข้าป่าล่าสัตว์แล้วเกิดหลงป่าจึงอธิษฐานต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้พวกตนสามารถหาทางกลับหมู่บ้านได้ ในคืนนั้นหัวหน้าหมู่บ้านฝันเห็นองค์พระมานำทางอยู่เบื้องหน้าจนกลับมาหมู่บ้านแล้วจึงได้สร้างพระหลวงพ่อพิชิตมาร วัดยังปูชนียวัตถุและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ได้แก่ พระสังกัจจายน์บันดาลโชคลาภ พระสิวลีมหาลาภ พระไตรภาคีมหาลาภ พระอุปคุตมหาเถระปราบมาร ปางจกบาตร หยุดตะวัน องค์ขนาดใหญ่ ผู้นับถือนิยมมาทำบุญไหว้พระที่วิหารโชคลาภ เช่าวัตถุมงคลเพื่อเป็นสิริมงคลแก่ตนเอง ด้านนอกมีศาลาโยนเหรียญเสี่ยงทาย

อ้างอิง
วัดถ้ำยายปริก
วัดถ้ำยายปริก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าเทววงษ์ อำเภอเกาะสีชัง จังหวัดชลบุรี รวมที่ดินทั้งหมด 11 ไร่ 3 งาน 6 ตารางวา
วัดถ้ำยายปริก เดิมชื่อ สำนักวิปัสสนาพัฒนาการทางจิตร ถ้ำยายปริก เดิมทีถ้ำซึ่งแต่เดิมชื่อ ถ้ำยายปิก ต่อมาเรียก ถ้ำยายปริก โดยเมื่อ พ.ศ. 2513 หลวงพ่อประสิทธิ์ ถาวโร ได้พักอยู่ที่วัดจุฑาทิศธรรมสภารามวรวิหาร นิมิตเห็นหญิงชราผมขาว นิมนต์ท่านมาอยู่ถ้ำยายปริก วันรุ่งขึ้นได้มาสำรวจกัน 2 รูป พบถ้ำซึ่งหน้าถ้ำเป็นป่ารกชัฏ ถ้ำมี 3 คูหา ภายในถ้ำมีตุ่มน้ำสีแดงเก่า ๆ 1 ใบเตียงไม้เก่า ๆ 2 เตียง มีค้างคาวอาศัยอยู่มาก มีปล่องถ้ำระบายอากาศอยู่แต่ละคูหา ท่านเห็นว่าเหมาะแก่การบำเพ็ญ สมณธรรม ถ้ำนี้ไม่มีผู้ครอบครอง เป็นทีสุขาภิบาลเกาะสีชังดูแล จึงได้เริ่มทำแท่นพระและเทพื้นคอนกรีตภายในถ้ำ สร้างกุฏิสันติธรรม และสร้างเสนาสนะต่าง ๆ จนได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 15 ธั
สร้างกุฏิสันติธรรม และสร้างเสนาสนะต่าง ๆ จนได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2543 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2544
สิ่งก่อสร้างและอาคารเสนาสนะ ได้แก่ ถ้ำยายปริก มีห้องกรรมฐาน 3 ห้อง กุฏิสงฆ์ 24 ห้อง กุฏิชี 21 ห้อง อุโบสถ สถูปพระเจดีย์สังเวชนียสถาน ภ ตำบลอินเดีย–เนปาล บรรจุพระบรม
สารีริกธาตุและลูกนิมิต พระสถูปเจดีย์ หอระฆังหอกลอง และศาลาหน้าถ้ำยายปริก เป็นต้น

อ้างอิง
วัดพระธาตุเบ็งสกัด
วัดพระธาตุเบ็งสกัด หรือ วัดเบ็งสกัด ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2410 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2496 องค์พระธาตุมีตำนานปรากฏอยู่ในสมุดข่อย กล่าวว่า เมื่อครั้งพญาภูคาต้องการจะสร้างเมืองขึ้นใหม่ให้แก่บุตรบุญธรรม จึงได้ให้ผู้คนไปหาชัยภูมิสร้างเมืองใหม่ ตั้งให้ขุนฟองเป็นผู้ครองเมือง มีชื่อว่า เมืองวรนคร พญาภูคาประสงค์สร้างเจดีย์ใกล้กับเมืองใหม่ ได้พบบริเวณที่ดินเป็นลานกว้างมีบ่อน้ำอยู่ตรงกลางกว้างประมาณ 1.5 เมตร เมื่อพระองค์เสด็จไปดูและนำไม้รวกแหย่ลงไปในบ่อนั้น ปรากฏว่าไม้ที่แหย่ลงไปขาดเป็นท่อน ๆ จึงได้สร้างเจดีย์ครอบบ่อน้ำนั้น ซึ่งสร้างขึ้นแบบธรรมดาขนาดกว้าง 7 เมตร สูง 20 เมตร พร้อมกับสร้างวิหารหลังหนึ่งอยู่ในแนวเดียวกับองค์เจดีย์ เจดีย์สร้างแล
สูง 20 เมตร พร้อมกับสร้างวิหารหลังหนึ่งอยู่ในแนวเดียวกับองค์เจดีย์ เจดีย์สร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 1826 จึงได้เชิญนายญาณะ อุปสมบทเป็นเจ้าอาวาส ทำพิธีฉลองพร้อมเมืองใหม่ ปรากฏแสงไฟเรืองรองพุ่งออกมาจากยอดพระธาตุ เมื่อเห็นดังนั้น พญาภูคาจึงได้ตั้งชื่อวัดแห่งนี้ว่า "วัดพระธาตุเบ็งสกัด"
เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2487 กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนวัดพระธาตุเบ็งสกัดให้เป็นโบราณสถานแห่งชาติ ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 61 ตอนที่ 65 มีการบูรณะครั้งใหญ่เมื่อ พ.ศ. 2538

วัดมีโบราณสถาน ได้แก่ วิหารศิลปะแบบไทลื้อ มีขนาดความยาว 5 ห้อง เป็นอาคารปิดทึบทรงโรง มีมุขโถงบันไดขึ้นด้านหน้า 1 ห้อง มีหลังคา 2 ชั้น 2 ตับ มุงด้วยแป้นเกล็ด เจดีย์สร้างโดยช่างชาวน่าน สันนิษฐานว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 1826 พระธาตุได้รับการรบูรณปฏิสังขรณ์ในสมัยของพญาอนันตยศ มีการบูรณะลายทองเสาวิหารและเพดาน แท่นพระประธาน รวมถึงสร้างกำแพงแก้วรอบองค์พระธาตุ เมื่อ พ.ศ. 2400

อ้างอิง
วัดสมหวัง (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดสมหวัง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัดประดู่ อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี
วัดสมหวัง หรือ วัดสมหวังวนาราม มีชาวบ้านได้ร่วมกันบริจาคที่ดินสร้างเป็นที่พำนักสงฆ์และไปนิมนต์ หลวงพ่ออ้วน ถิรปัญโญ (พระถัน) จากจังหวัดนครปฐมมาเป็นผู้ดูแล เมื่อท่านมรณภาพ ในปี พ.ศ. 2514 ทำให้ที่พักสงฆ์แห่งนี้มีพระจำพรรษาบ้าง ไม่มีบ้าง เนื่องจากความเป็นอยู่ลำบาก ทั้งอาหารการกินและการสัญจร กระทั่งปี พ.ศ. 2524 พระครูโพธิวรสาร หรือหลวงพ่อประมวล โพธิวโร เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน ได้เดินธุดงค์ผ่านมา ชาวบ้านเห็นวัตรปฏิบัติแล้วเกิดเสื่อมใสศรัทธา จึงนิมนต์ให้ท่านอยู่จำพรรษา และได้ร่วมกันบูรณะพัฒนาจนเป็นสำนักสงฆ์ จนได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2535 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ภายในวัด ได้แก่ ศาลพ่อเฒ่าศักดิ์สิทธิ์อภินิหาร (หลวงปู่จ้อย) ศาลพ่อตาขุนทะเล (จระเข้) ซึ่งตามประวัติกล่าวว่าเป็นผู้ที่ร่ำเรียนวิชาอาคมมามากจนกลายร่างเป็นจระเข้ได้ และวิหารหลวงพ่ออ้วน อดีตเจ้าอาวาสวัด

อ้างอิง
วัดสำเร็จ
วัดสำเร็จ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมะเร็ต อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี
วัดสำเร็จ หรือ วัดมะเร็ต เล่ากันว่า ท่านขรัวพุดษร สร้างไว้ ตั้งแต่สมัยธนบุรี และจำพรรษาจนสิ้นอายุขัย สมเด็จพระราชปิตุลา บรมพงศาภิมุข เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดชทรงเขียนรายงานการเสด็จตรวจราชการหัวเมืองปักษ์ใต้ พ.ศ. 2427 ทูลเกล้าถวายแด่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ระบุว่าชื่อ วัดมะเรศ และกล่าวถึงขรัว พุดษร ว่า "ท่านขรัวพุดษรเป็นพระแต่ครั้งแผ่นดินขุนหลวงตากสร้างไว้ คนชาวเกาะสมุยนิยมนับถือว่ามีวิทยาอาคมศักดิ์สิทธิ์ตลอดการเจ็บไข้ จนถึงคนเดินเรือผ่านมาหน้าเกาะสมุยถูกคลื่นลม และบนบานคลื่นลมก็สงบเรียบร้อยไป เมื่อขรัวพุดษรตายแล้ว ราษฎรปลงศพเก็บอัฐิใส่โถแก้วตั้งไว้พร้อมเครื่องสักการบูชายังมีอยู่จนบัดนี้ ชาวเกาะถือว่าถ้
พเก็บอัฐิใส่โถแก้วตั้งไว้พร้อมเครื่องสักการบูชายังมีอยู่จนบัดนี้ ชาวเกาะถือว่าถ้าจะไปที่กันดารไปทัพเป็นต้น เชิญเอากระดูกขรัวพุดษรผูกคอไปด้วยอัน 1 เป็นที่นิยมนับถือกันมาก" อย่างไรก็ตามสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2340 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2423
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปศิลายวงซึ่งนำมาจากพม่า มีอายุเก่าแก่เกือบร้อยปี มีพระพุทธไสยาสน์สร้างด้วยหินปะการังและพระพุทธรูปเก่าตั้งเดิม กว่า 50 รูป ปัจจุบันวิหารแห่งนี้ได้ปิดกุญแจเอาไว้เพื่อป้องกันขโมย ผนังของวิหาร มีปรากฏรอยเท้าประทับอยู่ข้างฝาข้างประตูวิหาร เชื่อกันว่าเป็นรอยเท้าของขรัวพุดสอนที่ได้ประทับรอยเท้าเอาไว้ สถูปบรรจุอัฐิขรัวพุดษร หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2469 สร้างด้วยไม้ทั้งหลัง เป็นอาคารทรงปั้นหยา 2 ชั้น ยกพื้น มีใต้ถุนเตี้ย ๆ รูปแบบสถาปัตยกรรมไทยผสมผสานสถาปัตยกรรมจีน มีการฉลุลายลงบนแผ่นไม้ติดโยรอบบริเวณชายคาชั้นบน ตึกรับรองอาคันตุกะ ใช้เป็นที่รับรองพระภิกษุที่เดินทางมาพำนัก สร้างโดยพระภิกษุดำ ใ
ึกรับรองอาคันตุกะ ใช้เป็นที่รับรองพระภิกษุที่เดินทางมาพำนัก สร้างโดยพระภิกษุดำ ใจกว้าง (หมื่นพยาธิบำบัด) ซึ่งได้แบบอย่างมาจากลังกา เจดีย์หนึ่งในจำนวน 3 องค์ที่สร้างขึ้นในสมัยขรัวพุดษร ได้รับการบูรณะจากกรมศิลปากร เมื่อปี พ.ศ. 2544 รูปทรงของเจดีย์เป็นศิลปะศรีวิชัย
โบราณวัตถุได้แก่ ธรรมาสน์ไม้ฉลุโดยช่างฝีมือชาวจีน สร้างด้วยไม้สักทองทั้งหลัง จำหลักลวดลายตั้งแต่หลังคา พระประธานในอุโบสถจาก เมืองมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า ขนาดหน้าตักกว้า 36 นิ้ว สูง 52 นิ้ว อยู่ในอิริยาบถนั่งขัดสมาธิ

อ้างอิง
วัดกฤษณเวฬุพุทธาราม
วัดกฤษณเวฬุพุทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทองเอน อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี มีที่ดินตั้งเนื้อที่วัด 21 ไร่ 46 ตารางวา
วัดกฤษณเวฬุพุทธาราม เดิมชื่อ วัดไผ่ดำ มีชื่อตามหมู่บ้านไผ่ดำ เพราะพื้นที่เดิมของหมู่บ้านและของวัดบางส่วนเป็นป่าไผ่ดำ สันนิษฐานว่าสร้างตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาหรือมากกว่านั้น เพราะวัดมีเจดีย์เก่าแก่ที่ปัจจุบันยังมีสภาพเกือบสมบูรณ์ จนเมื่อราว พ.ศ. 2465–2467 มีพระสงฆ์อยู่จำพรรษาบ้าง ว่างเว้นไปบ้าง จนถึง พ.ศ. 2470 ตั้งเป็นวัดและสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณวงศ์ โปรดให้พระสงฆ์ ในปกครองคณะธรรมยุตมาอยู่ประจำ โดยมีพระครูประพัฒนสีลคุณ (เอก ปวฑฺฒโน) เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก วัดได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2480 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญได้แก่ เจดีย์โบราณมีฐานเจดีย์กว้าง 11 เมตร สูง 9 เมตร ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ เมื่อ พ.ศ. 2515, 2530 และครั้งหลังเมื่อ พ.ศ. 2540 อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 18 เมตร พระประธานในอุโบสถ ชื่อ พระพุทธโสภาคย์สักยมุนี ขนาดพระเพลา 1.35 เมตร ศาลาบำเพ็ญกุศล กุฏิสงฆ์จำนวนหลายหลัง งอาคารเสียง-เป้า ปาลวัฒน์วิไชย หอระฆัง และฌาปนสถาน

อ้างอิง
มูวาราตากุซ
จันดีมูวาราตากุซ ( ) เป็นหมู่โบราณสถานวัดในศาสนาพุทธ เข้าใจว่าสร้างขึ้นในอาณาจักรศรีวิชัย ตั้งอยู่ในอำเภอกัมปาร์ จังหวัดรีเยา บนเกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย สร้างขึ้นในราวคริสต์ศตวรรษที่ 11–12 และเป็นหนึ่งในหมู่วิหารโบราณที่มีการเก็บรักษาไว้ดีที่สุดบนเกาะสุมาตรา
ลักษณะทางสถาปัตยกรรมและศิลปะที่ปรากฏหลงเหลือแสดงให้เห็นว่าเคยเป็นศาสนสถานของมหายาน หมู่โบราณสถานนี้ได้รับการค้นพบโดยกอร์เนต เดอ โครต (Cornet De Groot) ในปี 1860 ตามด้วยการสำรวจและศึกษาอย่างเป็นทางการนำโดยเว.เป. ครุเนอเฟลด์ (W.P. Groeneveld) ในปี 1880 มีการทำการศึกษาอย่างจริงจังในปี 1983 ซึ่งพบซากฐานอาคาร, มหากาลีวิหาร และสิ่งปลูกสร้างโบราณอื่น ๆ ปัจจุบันหมู่โบราณสถานได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์แห่งชาติโดยรัฐบาลอินโดนีเซีย และขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเบื้องต้นโดยยูเนสโก

อ้างอิง
ป้อมวิเชียรโชฎก
ป้อมวิเชียรโชฎก เป็นป้อมปราการ ตั้งอยู่ในตำบลมหาชัย อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร

ก่อนจะสร้างป้อมวิเชียรโชฎก ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ปรากฏป้อมบริเวณปากแม่น้ำท่าจีน จากจดหมายเหตุบันทึกการเดินทางของมองซิเออร์เซเบเรต์ เอกอัครราชทูตฝรั่งเศสในแผ่นดินสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ที่เดินทางกลับฝรั่งเศสโดยทางเรือเมื่อ พ.ศ. 2230 บันทึกว่า "...ที่เมืองนี้มีป้อมเล็กอยู่ 1 ป้อม ก่อด้วยอิฐ กำแพงป้อมนั้นสูงราว 10 ฟุต แต่ไม่มีชานป้อม มีแต่หอรบซึ่งมีปืนขนาดเล็ก ๆ และปืนทองเหลืองด้วย เมื่อข้าพเจ้ามาถึงปืนนั้นก็ยิงรับข้าพเจ้า"
ป้อมวิเชียรโชฎก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2371 โดยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระยาโชฎึกราชเศรษฐี (ทองจีน ไกรฤกษ์) เป็นแม่กอง สร้างป้อมขึ้นเพื่อรักษาปากน้ำท่าจีนที่เมืองสมุทรสาคร อันเนื่องมาจากในสมัยพระองค์ ไทยเกิดกรณีพิพาทกับญวนเรื่องเจ้าอนุวงศ์เมืองเวียงจันทน์ พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงเกรงว่าญวนจะยกกำลังทางเรือมารุกรานไทย จึงได้สร้างป้อมตามปากน้ำที่สำคัญ
สถาปัตยกรรมเป็นอาคารก่อด้วยอิฐถือปูน ป้อมกว้างประมาณศอกเศษ สูงประมาณ 6 ศอก ไม่มีป้อมยามมีแต่หอรบ แต่ละช่องกว้างประมาณ 5 เมตร ตามช่องของกำแพงป้อมมีปืนใหญ่ประจำการ โดยบนกระบอกปืนทุกกระบอกมีสัญลักษณ์เป็นรูปมงกุฎราชวงศ์อังกฤษมีอักษร G R และสลักคำว่า BACON บรรจุอยู่ ปัจจุบันป้อมมีเพียงสามด้าน คือ ทิศเหนือ ทิศใต้ และทิศตะวันตก (ติดแม่น้ำท่าจีน) บางส่วนตัดออกเพื่อใช้เป็นเส้นทางสัญจร และภายในบริเวณป้อมเป็นที่ตั้งของศาลหลักเมืองและสวนสาธารณะ

อ้างอิง
วัดบ้านนาเทพธาราม
วัดบ้านนาเทพธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกะไห อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ในการสร้างวัด จำนวน 19 ไร่ 2 งาน มีที่ธรณีสงฆ์ 1 แปลง เนื้อที่ 11 ไร่ ปัจจุบันมี พระครูวิโรจน์กิตติภัทร ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดบ้านนาเทพธาราม หรือชาวบ้านโดยทั่วไปเรียกว่า วัดบ้านนา ตั้งเมื่อวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492 มีนายอินทร์และนางพลัด จันทร์ประภา ถวายที่ดินให้จำนวน 14 ไร่ 3 งาน 31 ตารางวา ในการสร้างวัด
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 16 เมตร ศาลาการเปรียญกว้าง 12 เมตร ยาว 30 เมตร เป็นอาคารไม้สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 กุฏิครึ่งตึกครึ่งไม้ 6 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 12 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529 ศาลาบำเพ็ญกุศล ฌาปนสถานสร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 หอระฆังกว้าง 1.5 เมตร สูง 6 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ พระสามพี่น้อง ภายในวัดยังมีพิพิธภัณฑ์พื้นบ้าน โดยการรวบรวมเครื่องมีอการเกษตรที่แสดงถึงวิถีชีวิตของชุมชนบ้านนา ที่ประกอบอาชีพการทำนาเป็นส่วนใหญ่ ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดอีก้าง
วัดอีก้าง หรือ วัดอีค่าง เป็นโบราณสถานร้างที่ได้รับการขุดแต่งแล้ว ตั้งอยู่ในเขตกึ่งกลางของเวียงกุมกาม ห่างจากวัดปู่เปี้ยออกมาทางทิศตะวันออกประมาณ 250 เมตร ห่างจากแม่น้ำปิงมาทางตะวันออกประมาณ 700 เมตร ในตำบลท่าวังตาล อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่
ประวัติ
คำว่า อีค่าง หรือ อีก้าง ในภาษาถิ่นเหนือ มีความหมายว่า ลิง หรือ ค่าง เพราะในอดีตเคยมีฝูงลิงหรือค่างอาศัยบริเวณโบราณสถานร้างแห่งนี้ ชาวบ้านจึงเรียกว่าวัดอีก้าง นอกจากนี้ยังปรากฏเรื่องเล่าสืบต่อกันว่า มีนางค่างตัวหนึ่งทำประโยชน์แก่พระราชามาก เมื่อนางค่างตายลงพระราชาจึงสร้างจึงสร้างวัดนี้ให้แก่นางค่างตัวนี้ วัดอีก้างได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 116 ตอนพิศษ 17ง วันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2542
โบราณสถานและโบราณวัตถุ
โบราณสถานวัดอีก้าง ประกอบด้วยกำแพงแก้ว เจดีย์ วิหาร แท่นบูชารอบเจดีย์ 3 ด้าน และอาคารรูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า เจดีย์มีลักษณะเป็นเจดีย์เหลี่ยมผสมทรงกลม คือ เรือนธาตุเป็นเจดีย์เหลี่ยมส่วนยอดเป็นเจดีย์ทรงกลม เป็นศิลปะล้านนา สภาพทั่วไปมีวิหารตั้งอยู่บนฐานเดียวกัน หันหน้าไปทางทิศเหนือตั้งอยู่ต่ำกว่าระดับพื้นดินปัจจุบันประมาณ 2 เมตร
วิหารโถงกว้าง 20 เมตร ยาว 13.50 เมตร ปัจจุบันคงเหลือเฉพาะส่วนฐานปัทม์ในผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า หลังวิหารมีห้องคูหา (คันธกุฎี) อยู่ด้านหลังห้องประธาน ซึ่งภายในห้องคูหามีแท่นฐานชุกชี 1 แท่น มีบันไดสู่ฐานประทักษิณทั้งด้านทิศตะวันออกและทิศตะวันตก ภายในมีฐานเสาวิหาร 8 คู่ พื้นวิหารปูด้วยอิฐ ฉาบปูนขาว มีบันไดทางขึ้น 3 ทาง บันไดหลักเป็นแบบบันไดนาค เนื่องจากได้พบชิ้นส่วนปูนปั้นรูปเกล็ดนาคบริเวณฐานวิหารด้านหน้า และอาคารรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ตั้งขนานกับแนวฐานวิหาร มีสภาพพังทลายคงเหลือเพียงเฉพาะส่วนฐาน สันนิษฐานว่าอาจเป็นอุโบสถ จากการศึกษาชั้นดินพบว่าอาคารหลังนี้มีการสร้างทับซ้อนกัน 2 สมัย โดยในสมัยแรกน่าจะสร้างขึ้นในคราวเดียวกับวิหารและเจดีย์ และสร้างซ้อน
อนกัน 2 สมัย โดยในสมัยแรกน่าจะสร้างขึ้นในคราวเดียวกับวิหารและเจดีย์ และสร้างซ้อนทับอาคารหลังแรกในสมัยต่อมา
นอกจากนั้นยังพบโบราณวัตถุ ได้แก่ ชิ้นส่วนพระพุทธรูปสำริด พระพุทธรูปแก้ว ยอดสถูปจำลองทำจากแก้วส่วนยอดบุทองคำ พระพิมพ์ดินเผา แผ่นฉลุลายสำริด แผ่นโลหะสำริดสำหรับประดับปล้องไฉน และส่วนประกอบฉัตรสำริดปิดทอง ลายปูนปั้นที่มีรอยไหม้ดำและเศษสำริดไหม้ละลายติดแผ่นกระเบื้องดินขอ บริเวณฐานชุกชีประดิษฐานพระประธานและรอบฐานวิหาร ชิ้นส่วนพระพุทธรูปหินทราย เศียรพระพุทธรูปปูนปั้น เม็ดพระศกปูนปั้น และแผ่นอิฐที่มีรอยสลักรูปสัตว์คล้ายลิงอีกด้วย รวมถึงพบภาชนะดินเผาที่ผลิตจากแหล่งเตาสันกำแพง เตาเวียงกาหลง เตาวังเหนือ และเตาสุโขทัย รวมทั้งเครื่องถ้วยจีน และพบแผ่นอิฐจารึกอักษรฝักขามและอักษรธรรมล้านนา ที่มีอายุในช่วงพุทธศตวรรษที่ 20–21 จำนวน 7 ชิ้น

อ้างอิง
วัดเสาหิน
วัดเสาหิน อาจหมายถึง
* วัดเสาหิน อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่
* วัดเสาหิน อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
* วัดเสาหิน จังหวัดพะเยา
* วัดเสาหิน จังหวัดพิษณุโลก
* วัดเสาหิน จังหวัดลำพูน
* วัดเสาหิน ตำบลไกรใน อำเภอกงไกรลาศ จังหวัดสุโขทัย
* วัดเสาหิน ตำบลท่าฉนวน อำเภอกงไกรลาศ จังหวัดสุโขทัย
* วัดเสาหิน จังหวัดอุตรดิตถ์
วัดศรีเกิด
วัดศรีเกิด อาจหมายถึง
* วัดศรีเกิด อำเภอขุนตาล จังหวัดเชียงราย
* วัดศรีเกิด อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย
* วัดศรีเกิด อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
* วัดศรีเกิด อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่
* วัดศรีเกิด จังหวัดตาก
* วัดศรีเกิด จังหวัดน่าน
* วัดศรีเกิด จังหวัดพะเยา
* วัดศรีเกิด จังหวัดลำปาง
* วัดศรีเกิด จังหวัดหนองคาย
วัดศรีเกิด (อำเภอเมืองเชียงราย)
วัดศรีเกิด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 4 ไร่ 2 งาน 53 ตารางวา

วัดศรีเกิดสร้างเมื่อ พ.ศ. 1983 ชื่อของวัดตั้งเป็นมงคลนามแห่งเมืองทางด้านสิริมงคล เปรียบเป็นสถานที่เกิดของต้นพระมหาโพธิ์ หรือต้นศรี ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถศิลปะล้านนา หลังคาลด 3 ชั้น หน้าจั่วแกะสลัก โก่งคิ้ว ลวดลายแกะสลักลงรักปิดทอง อยู่บนพื้นหลัง รองด้วยกระจกจีน (แผ่นดีบุก) ประดับพญานาคขดตัวที่ราวบันไดหน้าอุโบสถ ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปูนปั้น ซึ่งได้กะเทาะปูนเก่าออกและฉาบปูนใหม่ เป็นแบบล้านนา มีพระพักตร์อวบอูมคล้ายกับพระพุทธรูปสกุลช่างเชียงแสน และ พระพุทธรูปศรีมิ่งมงคล เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยสำริดขนาดเล็ก ศิลปะเชียงแสนสิงห์สอง อายุราวพุทธศตวรรษที่ 21 เป็นพระพุทธรูปสกุลช่างเชียงแสนที่ได้รับอิทธิพลศิลปะสุโขทัย และมีเจดีย์ศิลปะล้านนา นอกจากนั้นวัดยังมีธรรมาสน์ล้านนาโบราณ และหีบธรรมล้านนาโบราณ

อ้างอิง
วัดศรีบุญเรือง (ตำบลน้ำจั้น)
วัดศรีบุญเรือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลน้ำจั้น อำเภอเซกา จังหวัดบึงกาฬ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 25 ไร่ 1 งาน 63 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 4 ไร่

วัดศรีบุญเรืองสร้างเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2460 โดยมีนายจันที ก่ำน้ำจั้น และนายป้อง เอ็นเหล่าคาม และชาวบ้านมอบที่ดินให้และช่วยกันสร้างวัดกับพระสีนวน พระบัว พระก่ำ และพระอุ่น ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2557 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 34 เมตร ยาว 48 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 10 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 ศาลาการเปรียญชั้นเดียว กว้าง 21 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 กุฏิสงฆ์ครึ่งตึกครึ่งไม้จำนวน 6 หลัง และกุฏิอาคารปูนสองชั้น 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง ศาลาพักสงฆ์ 2 หลัง และศาลาเมรุ 1 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ หลวงพ่อเศรษฐีซึ่งจำลองมาจากหลวงพ่อโสธร หน้าตัก 69 นิ้ว สูง 2.5 เมตร ประดิษฐานอยู่ในอุโบสถ และพระพุทธรูปปางประทานพรในอุโบสถ นอกจากนั้นที่ศาลาการเปรียญยังมีพระพุทธรูปขนาด 49 นิ้ว และมีพระพุทธรูปไม้แกะสลัก 21 องค์ เก็บอยู่ที่ห้องพิพิธภัณฑ์ของวัด

อ้างอิง
วัดปู่เปี้ย
วัดปู่เปี้ย เป็นโบราณสถานร้างตั้งอยู่ในเวียงกุมกาม ในตำบลท่าวังตาล อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่ เดิมเป็นสวนลำไยของบิดานางจันดี ต่อมากรมศิลปากรได้ทำการขุดแต่งศึกษาทางโบราณคดีเมื่อ พ.ศ. 2529 ทำให้พบกลุ่มโบราณสถาน ประกอบด้วย วิหารยกพื้นสูง เจดีย์ อุโบสถ สถูปแปดเหลี่ยม และแท่นบูชา รูปแบบสถาปัตยกรรมมีลักษณะมีลักษณะศิลปะสุโขทัยและแบบล้านนารวมกัน

วัดปู่เปี้ยได้รับประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 116 ตอนพิเศษ 17ง วันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2542

โบราณสถานและโบราณวัตถุ
วิหารคงเหลือเฉพาะส่วนฐานปัทม์ในผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ห้องด้านหลังมีฐานชุกชีเต็มพื้นที่ห้อง ห้องประดิษฐานพระประธานเป็นคูหา (ห้องคันธกุฎี) จากการขุดแต่งวิหารพบว่า มีการก่อสร้างทับซ้อนกัน 2 สมัย โดยในสมัยหลังได้มีการขยายยี่ห้อเพิ่มเสาคู่นอก เจดีย์ ตั้งอยู่บนฐานประทักษิณด้านหลังวิหาร มีกำแพงแก้วล้อมรอบ มุมฐานประทักษิณทางทิศตะวันออกเฉียงใต้มีบันไดทางขึ้น 1 แห่ง
อุโบสถตั้งบนฐานเขียงที่มีกำแพงแก้วล้อมรอบ มีเสมาหินทรายกลมสีแดงและสีเทา ผนังกำแพงอุโบสถมีช่องปรุรูปกากบาท ปัจจุบันคงเหลือเฉพาะส่วนปัทม์ ในผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ายกเก็จด้านหน้า 2 ตอน ด้านหลัง 1 ตอน ห้องด้านหลังเป็นฐานชุกชีประดิษฐานพระประธาน ไม่มีเสารองรับโครงสร้างหลังคาภายในอาคาร โดยใช้เทคนิคแบบผนังรับน้ำหนักแทน บริเวณฐานหน้ากระดานทองไม้ตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้นรูปเมฆ หรือลายกรอบช่องกระจกโดยรอบ
สถูปแปดเหลี่ยมมีกำแพงแก้วล้อมรอบ คงเหลือเฉพาะส่วนฐานปัทม์ที่มีลักษณะเป็นบัวคว่ำ เหนือขึ้นไปเจาะช่องปรุรูปกากบาท สันนิษฐานว่าเป็นสถูปแปดเหลี่ยมที่ยอดเป็นองค์ระฆัง ปล้องไฉน และฉัตร และคงเป็นสถูปบรรจุอัฐิของบุคคลสำคัญ เพราะพบหม้อดินเผาเนื้อไม่แกร่ง และเศษกระดูกข้อต่อส่วนมือหรือเท้าของมนุษย์ ด้านหน้าของสถูปเป็นที่ตั้งของแท่นบูชาแบบฐานปัทม์ท้องไม้ลูกแก้วอกไก่
โบราณวัตถุสำคัญที่พบได้แก่ ชิ้นส่วนพระพุทธรูปสำริด พระพุทธรูปแก้ว พระพุทธรูปหินทราย พระพุทธรูปปูนปั้น พระพุทธรูปขนาดเล็กเนื้อตะกั่วด้านหลังมีการจารึกคาถา พระพิมพ์ดินเผาประเภทพระผงและพระสิงห์สอง ภาชนะดินเผาที่ผลิตจากแหล่งเตาสันกำแพง เตาเวียงกาหลง และภาชนะดินเผาแบบหริภุญชัย และพบแผ่นอิฐมีลวดลาย แก้วหัวแหวนหินสี ลูกปัดหินสี ใบมีดเหล็ก และหอยเบี้ย เป็นต้น

อ้างอิง
วัดช่องลมนาเกลือ
วัดช่องลมนาเกลือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาเกลือ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี มีเนื้อที่ ประมาณ 20 ไร่ พระครูอรรถธรรมสารี เป็นเจ้าอาวาส

วัดช่องลมนาเกลือ เดิมชื่อ วัดปากคลอง บ้างเรียก วัดสกัดหมู เล่ากันว่าเจ้าอธิการสาคะตะ เป็นมหาดเล็กที่ไม่อยากรับราชการ จึงลาออกมาบวช แล้วสร้างวัดขึ้น ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว อำแดงเอี่ยม มารดาอำแดงเก็บ ถวายไว้ บุตรกับนายถึก อำแดงต่วน จีนฉวนและราษฎร มอบที่ดินถวายการสร้างวัด ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2418 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2431 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อ พ.ศ. 2501
อุโบสถหลังเก่าปลูกยกพื้นหลังคามุงจากมีสภาพทรุดโทรม จึงสร้างอุโบสถหลังใหม่ก่ออิฐ เสามะค่า หลังคามุงกระเบื้อง สร้างเสร็จเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2510 และมีพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512 ปูชนียวัตถุ เช่น พระพุทธรูปศิลปะแบบพม่า

อ้างอิง
วัดโฆษิตวิหาร
วัดโฆษิตวิหาร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาดใหญ่ อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต มีที่ดินตั้งวัด 84 ไร่ 1 งาน 29 ตารางวา

วัดโฆษิตวิหารตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2445 เริ่มแรกได้มีพ่อท่านรอดหรือหลวงพ่อรอด จาริกธุดงค์มาจากต่างจังหวัด ได้ปักกรดพำนักอยู่ที่เชิงเขา ชาวบ้านเกิดความศรัทธาในตัวท่านจึงได้ร่วมใจกันสร้างวัดขึ้นและนิมนต์ให้พ่อท่านรอดอยู่พำนักเป็นผู้ปกครองวัดสืบมา ระยะแรกเรียกว่า วัดโคกแสร้ง เพราะมีต้นแสร้งขนาดใหญ่เป็นสัญลักษณ์ ต่อมาเรียกว่า วัดโคกแชะ ก่อนจะเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดโฆษิตวิหาร" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2455 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 8 เมตร ยาว 21 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2506 เป็นอาคารคอนกรีตหลังคาสองชั้น ศาลาการเปรียญกว้าง 13.50 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2506 เป็นอาคารคอนกรีต กุฏิสงฆ์จำนวน 13 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารคอนกรีต ชั้นเดียว 7 หลัง สองชั้น 6 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ รอยพระพุทธบาทจำลอง พระสังกัจจายน์หน้าตักกว้าง 1.50 เมตร สร้างด้วยทองเหลือง รูปหล่อของหลวงพ่อรอดและพ่อท่านสงฆ์

รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อรอด
* เจ้าคุณธรรมปาวาจารณ์
* พระวิศาลสมณคุณ
* พระปลัดทอง ปุณฺณจนฺโท พ.ศ. 2503–2506
* พระครูโฆสิตธรรมคุณ พ.ศ. 2507–2552 
* พระครูโฆสิตวิหารธรรม (สมชาย โชติธมฺโม) พ.ศ. 2553–

อ้างอิง
วัดมณีสถิตกปิฏฐาราม
วัดมณีสถิตกปิฏฐาราม [มะ-นี-สะ-ถิด-กะ-ปิด-ถา-ราม] เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอุทัยใหม่ อำเภอเมืองอุทัยธานี จังหวัดอุทัยธานี ปัจจุบันมีพระครูอุปกิตปริยัติโสภณเป็นเจ้าอาวาส
วัดมณีสถิตกปิฏฐาราม เดิมชื่อ วัดมณีธุดงค์สงฆ์มูลิกาวาส เริ่มก่อสร้างราว พ.ศ. 2431 โดยพระอาจารย์แย้ม วัดโมลีโลกยารามราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร ได้ธุดงค์ไปพักบริเวณนั้น ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2434 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2456 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เสด็จตรวจการคณะสงฆ์มณฑลฝ่ายเหนือมาทอดพระเนตรเห็นวัดมณีธุดงค์สงฆ์มูลิกาวาสและทรงเปลี่ยนชื่อเป็น วัดทุ่งแก้ว ตามที่ประชาชนนิยมเรียกกันอันเนื่องจากที่ตั้งวัดเป็นป่าไผ่ จนราว พ.ศ. 2478 เกิดเพลิงไหม้ตลาดสะแกรังครั้งใหญ่ ทำให้บ้านเรือนบริเวณทิศใต้และทิศตะวันตกของวัดขวิดได้รับความเสียหาย ส่วนวัดขวิดไม่ได้รับความเสียหาย แต่ทางราชการได้จัดผังเมืองใหม่ จึงรวมวัดขวิดเข้ากับวัดทุ่งแก้ว สมเ
ับความเสียหาย แต่ทางราชการได้จัดผังเมืองใหม่ จึงรวมวัดขวิดเข้ากับวัดทุ่งแก้ว สมเด็จพระวันรัต (เฮง เขมจารี) เจ้าคณะมณฑลนครสวรรค์ ได้เปลี่ยนนามวัดเป็น "วัดมณีสถิตกปิฏฐาราม" เมื่อ พ.ศ. 2481 จนวัดได้รับการยกฐานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญเมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2536
ภายในวัดมีสระน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ เป็นสระที่พระอาจารย์แย้ม ได้ชักชวนชาวบ้านมาช่วยกันขุดเมื่อ พ.ศ. 2431 มีขนาดกว้าง 14.60 เมตร ยาว 17.40 เมตร ลึก 7.19 เมตร ก่อขอบสระเป็นอิฐถือปูน เพื่อกรุอิฐเป็นสระน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ มีศิลาลงยันต์คาถาอักษรขอม ปลุกเสกอาคมบรรจุไว้ตรงกลางสระ เพื่อให้น้ำทั้งสระเป็นน้ำมนต์ ทางราชการได้นำน้ำมนต์ในสระนี้ไปรวมกับน้ำศักดิ์สิทธิ์แหล่งอื่น ๆ เพื่อเป็นน้ำอภิเษกในพระราชพิธีบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 6 พ.ศ. 2454, รัชกาลที่ 7 พ.ศ. 2468 และรัชกาลที่ 10 พ.ศ. 2562
พระปรางค์ใหญ่สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2452 โดยมีฐานกว้าง 8 เมตร สูง 16 เมตร ลักษณะเป็นปรางค์ห้ายอด ภายในบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ และเป็นที่ประดิษฐานรูปหล่อหลวงพ่อแย้มผู้สร้างวัดนี้

อ้างอิง
วัดมณีบรรพตวรวิหาร
วัดมณีบรรพตวรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดวรวิหาร สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลระแหง อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก มีเนื้อที่ 13 ไร่ 1 งาน มีธรณีสงฆ์ 8 แปลง พื้นที่ 45.70 ไร่
วัดมณีบรรพตวรวิหาร เดิมเรียกว่า วัดเขาแก้ว เรียกชื่อตามลักษณะภูมิประเทศที่ตั้งวัดที่เป็นภูเขาและมีหินแก้วสีขาวหรือหินเขี้ยวหนุมานเป็นจำนวนมาก สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2390 มีหลวงพ่อเณรหรือชาวบ้านเรียกว่า ขรัวเณร หรือ ขรัวตาเณร เป็นผู้ริเริ่มสร้างวัดและปกครองวัดเป็นรูปแรก โดยฆราวาสที่สร้างและบูรณะตั้งแต่ต้น คือ ท่านเผือก เศรษฐีเจ้าของตลาดในจังหวัดสุโขทัย ได้ทำการก่อสร้างพระอุโบสถและศาลาการเปรียญขึ้น เมื่อ พ.ศ. 2435 ต่อมาพระวิสุทธิ สมณาจารย์ (ตุ่น) ได้บูรณปฏิสังขรณ์วัดนี้ตลอดมา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2436 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 24 เมตร ยาว 24 เมตร ได้รับการสถาปนาให้เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดวรวิหารนับตั้งแต่วันที่ 27 กรก
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ พระอุโบสถสร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2513 กว้าง 8 เมตร ยาว 16 เมตร ประดิษฐาน พระพุทธรูปแสนทองหรือหลวงพ่อแสนหลวง อัญเชิญจากวัดร้างชื่อ วัดห้วยขนุน บริเวณอำเภอแม่ระมาด เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะเชียงแสน พระประธานในพระอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปางปฐมเทศนาและมีพระเบญจวัคคีย์นั่งฟังอยู่ เรือนไทยไม้สักประดิษฐานพระพุทธรูปโบราณซึ่งแกะสลักจากหินอ่อนและทรงเครื่องตามศิลปะแบบพม่า พระธาตุเจดีย์ภายในประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ องค์พระเจดีย์เป็นศิลปะมอญ มีลักษณะเป็นทรงระฆังคว่ำ ฐานเจดีย์เป็นแบบย่อมุมไม้สิบหก หอไตรกลางน้ำทำด้วยไม้ สร้างขึ้นในสมัยอยุธยา ปัจจุบันชำรุดทรุดโทรมอย่างมาก ลวดลายแกะสลักเลือนรางจนแทบมองไม่เห็น

อ้างอิง
วัดสันป่ากอ
วัดสันป่ากอ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 13 ตำบลรอบเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย มีเนื้อที่ทั้งหมด 13 ไร่ 2 งาน ปัจจุบัน มีพระครูสมุห์ธรรมนันท์ กลฺยาณธมฺโม เป็นเจ้าอาวาส
วัดสันป่ากอเริ่มสร้างเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2459 โดยพระก่า คำเฮือง จองติ้ จองสร้อย และปู่หลอย ได้นำชาวบ้านมาทำการแผ้วถางที่ดินที่เห็นว่าเหมาะสม ให้เป็นวัดขึ้นมา แต่เดิมบริเวณวัดนี้มีต้นก่อจำนวนมาก จึงตั้งชื่อวัดและหมู่บ้านว่าสันป่าก่อ แรกสร้างได้ทำเป็นอาคารชั่วคราว มุงด้วยคา แล้วนิมนต์พระเชื้อสายไทใหญ่ มาอยู่จำพรรษาเป็นที่พึ่งทางใจของชาวบ้านมาตลอด และได้มีการพัฒนาขยายมาเรื่อยมา ต่อมา พ.ศ. 2489 ได้สร้างวิหาร พื้นปูด้วยไม้กระดาน หลังคามุงด้วยดินขอ พ.ศ. 2508 สร้างอุโบสถ พ.ศ. 2513–2518 สร้างกำแพงวัดโดยรอบและเมื่อ พ.ศ. 2519 ได้ปรับปรุงวิหาร โดยเปลี่ยนหลังคาเป็นกระเบื้องลอนเล็ก และดัดแปลง หลังคาให้มีช่อฟ้า ปั้นลมนาค วัดคงเป็นวัดร้างระยะหนึ่ง และได้รับยก
ล็ก และดัดแปลง หลังคาให้มีช่อฟ้า ปั้นลมนาค วัดคงเป็นวัดร้างระยะหนึ่ง และได้รับยกฐานจากวัดร้างขึ้นเป็นวัดที่มีพระภิกษุจำพรรษาเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2556 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2557 ไปประกอบพิธีผูกพัทธสีมา เมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2559
สถาปัตยกรรมของวัดเป็นศิลปะแบบไทใหญ่ ทั้งวิหารใหญ่และวิหารพระประจำวันเกิดซึ่งจะภาพวาดแสดงให้เห็นถึงประเพณีในช่วงสิบสองเดือนของชาวไทใหญ่ มีพระพุทธรูปองค์ประธานในวิหารสามองค์

อ้างอิง
วัดลาดประทุมคงคาราม
วัดลาดประทุมคงคาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหลักชัย อำเภอลาดบัวหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ตั้งวัด 13 ไร่ เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระครูเกษมปทุมรักษ์

วัดลาดประทุมคงคาราม เดิมเรียกว่า วัดตาช้าง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2450 โดยมีนายช้าง เป็นผู้บริจาคที่ดินและดำเนินการสร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2486 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2556
อาคารเสนาสนะต่างที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2488 ศาลาการเปรียญ กว้าง 17 เมตร ยาว 19 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2460 กุฏิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ พระประธานในอุโบสถ และรูปหล่อจำลองหลวงพ่อสมใจนึก

อ้างอิง
วัดสว่างอารมณ์ (จังหวัดอุทัยธานี)
วัดสว่างอารมณ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสว่างอารมณ์ อำเภอสว่างอารมณ์ จังหวัดอุทัยธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 8 ไร่ 1 งาน 96 ตารางวา โฉนดเลขที่ 306

วัดสว่างอารมณ์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้มีนามตามชื่อบ้านซึ่งหมู่บ้านนี้เดิมเป็นที่รกร้างว่างเปล่า เมื่อประชาชนเริ่มเข้ามาจับจองที่ดินทำกันซึ่งโล่งแจ้งจึงเรียกกันว่า บ้านสว่าง ต่อมาได้เปลี่ยนมาเป็น บ้านสว่างอารมณ์ เมื่อสร้างวัดขึ้นจึงใช้นามตามชื่อบ้าน แต่ประชาชนนิยมเรียกกันสั้น ๆ ว่า วัดสว่าง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2453 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม พ.ศ. 2483
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญกว้าง 12 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 เป็นอาคารไม้ชั้นเดียว หอสวดมนต์กว้าง 14 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2496 เป็นอาคารไม้ชั้นเดียว และกุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารไม้ชั้นเดียว วัดยังประดิษฐานรูปหล่อหลวงพ่อเสน่ห์

รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูอุกฤตธรรมรัตน์ พ.ศ. 2878– 2582
* พระครูอุทัยธรรมสุนทร พ.ศ. 2483 –

อ้างอิง
วัดสว่างอารมณ์ (อำเภอเมืองสิงห์บุรี)
วัดสว่างอารมณ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลต้นโพธิ์ อำเภอเมืองสิงห์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี

วัดสว่างอารมณ์ เดิมชื่อ วัดบางมอญ เนื่องจากสมัยก่อนบริเวณวัดมีชาวมอญนำสินค้ามาขายตามแม่น้ำเจ้าพระยา ได้แวะพักเรือบริเวณนี้ และเรียกชื่อหมู่บ้านว่า บ้านบางมอญ แม้หมู่บ้านจะไม่มีชาวมอญอาศัยอยู่ ชาวบ้านเรียกชื่อวัดตามหมู่บ้าน วัดสร้างเมื่อ พ.ศ. 2399 โดยพระครูสิงหมุนี หรือ หลวงพ่อเรือง อดีตเจ้าอาวาส ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2505
บริเวณวัดเป็นแหล่งปั้นพระพุทธรูปที่สืบทอดวิชาปั้น พระพุทธรูปมาจากตระกูลช่าง บ้านช่างหล่อธนบุรี และยังเป็นแหล่งเก็บรวบรวมและจัดแสดงตัวหนังใหญ่ โดยมีครูเปีย นายหนังเร่จากพระนครศรีอยุธยา เข้ามาบุกเบิกการเชิดหนังใหญ่ขึ้นที่วัดสว่างอารมณ์เป็นคนแรก ภายหลังวัดได้ก่อตั้งพิพิธภัณฑ์หนังใหญ่ เมื่อ พ.ศ. 2545 โดยใช้พื้นที่ชั้นบนของศาลาการเปรียญจัดแสดงตัวหนังใหญ่

อ้างอิง
วัดอรัญญวิเวก (จังหวัดนครพนม)
วัดอรัญญวิเวก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านข่า อำเภอศรีสงคราม จังหวัดนครพนม

วัดอรัญญวิเวก หรือ วัดป่าอรัญญวิเวก ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2483 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2530 หลวงปู่ตื้อ อจลธมฺโม ซึ่งเป็นพ่อแม่ครูบาอาจารย์ชื่อดังสายกรรมฐาน ท่านได้มาธุดงค์ที่วัดแห่งนี้ เมื่อ พ.ศ. 2516 ท่านนำช่างฝีมือมาก่อสร้างเจดีย์เพื่อบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ เป็นเจดีย์ทรงระฆังคว่ำสูงร่วม 10 เมตร และสร้างอุโบสถและพัฒนาวัด พร้อมกับสร้างกุฏิพระอาจารย์กาวงศ์ โอทาตวณฺโน ซึ่งท่านมรณภาพก่อนจนแล้วเสร็จ ตามคำบัญชาของหลวงปู่
ลักษณะของวัดเป็นที่ราบลุ่ม อาคารและเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ เจดีย์ทอง พิพิธภัณฑ์หลวงปู่ตื้อ อจลธัมโม ภายในพิพิธภัณฑ์ประดิษฐานหุ้นขี้ผึ้งรูปเหมือนหลวงปู่ตื้อ จัดแสดงประวัติ เครื่องอัฐบริขาร และของใช้ส่วนตัวของหลวงปู่ตื้อ ทั้งยังมีห้องสมุดสำหรับประชาชนอยู่ด้วย มีการจำหน่ายของที่ระลึก วัตถุมงคลภายในพิพิธภัณฑ์ สำหรับนักท่องเที่ยวผู้ที่สนใจ

อ้างอิง
วัดป่าอรัญญวิเวก (จังหวัดเชียงราย)
วัดป่าอรัญญวิเวก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปงน้อย อำเภอดอยหลวง จังหวัดเชียงราย วัดมีเกจิอาจารย์ ได้แก่ หลวงพ่อทูล ขิปฺปปญฺโญ และหลวงพ่อทวี จิตฺตคุตฺโต
วัดป่าอรัญญวิเวก หรือเดิมชื่อ วัดป่าลัน ตั้งวัดเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2555 แต่เดิมมีพระสงฆ์หลายรูปเข้ามาจำพรรษา จนกระทั่งเมื่อ พ.ศ. 2528 หลวงพ่อทวี จิตฺตคุตฺโต เข้ามาจำพรรษาอยู่ที่วัดป่าลันแห่งนี้และได้บูรณะซ่อมแซม ได้สร้างพระมหาธาตุเจดีย์ 9 มงคล เหนือสุดสยาม ตามนิมิตลิขิตเทวดาซึ่งประกอบด้วยเจดีย์องค์ใหญ่ 1 องค์ เจดีย์บริวาร 8 องค์ โดยเจดีย์องค์ใหญ่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 9 เมตร สูง 19 เมตร เจดีย์องค์เล็ก 8 องค์ แต่ละองค์เส้นผ่าศูนย์กลาง 2 เมตร สูง 9 เมตร อุโบสถมีงานฉลองปิดทองฝังลูกนิมิตระหว่างวันที่ 12-15 มีนาคม พ.ศ. 2558
วัดยังได้รับรางวัลชนะเลิศการรักษาป่าไม้ดีเด่นของจังหวัดเชียงราย ภายในวัดมีธารน้ำตกบริเวณเชิงเขาในวัด แต่น้ำตกจะมีเฉพาะในฤดูฝนเท่านั้น

อ้างอิง
วัดสุมนาวาส
วัดสุมนาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากน้ำปราณ อำเภอปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ และเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ แห่งที่ 22 ตั้งอยู่ใกล้กับหาดเขากะโหลก วนอุทยานท้าวโกษา โดยมีพระครูสุมนธรรมสถิต เป็นเจ้าอาวาส

วัดสุมนาวาส หรือ วัดเขากะโหลก ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2528 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2548 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารสีทอง มียักษ์ 2 ตน ยืนอยู่หน้าวิหาร ด้านในวิหาร มีองค์หลวงพ่อหว่าง อุตุตโม เจ้าอาวาสรูปแรก
วัดมีเครื่องรางคือ เครื่องรางจระเข้ มีตำนานเกี่ยวกับตำนานสมบัติจระเข้จักรพรรดิ์ ว่า แต่เดิมมีเศรษฐีขี้เหนียวที่ไม่ทำทำบุญทำทาน ได้เงินมาก็รวบรวมเงินทองใส่โอ่งนำไปฝังไว้ที่ท่าน้ำ โดยไม่ให้ใครรู้เห็น จนเมื่อเศรษฐีตายไปแล้วกลับมาเกิดใหม่เป็นจระเข้ ยังคงวนเวียนยึดติดกับทรัพย์สมบัติ คอยเฝ้าสมบัติอยู่ท่าน้ำหน้าบ้านตัวเอง จนวันหนึ่งได้เข้าฝันลูกชายให้เอาสมบัติที่ท่าน้ำนั้นนำไปทอดกฐินและสร้างกุศลที่เป็นประโยชน์แก่พระพุทธศาสนา ระหว่างที่เดินทางนำองค์กฐินแห่ไปทางเรือ จระเข้ตัวนั้นก็ว่ายน้ำตามไปด้วยไปได้พักหนึ่งจึงบอกแก่ภรรยาว่า ตนตามไปด้วยไม่ได้แล้วเพราะเหนื่อย บุตรและภรรยาจึงวาดรูปจระเข้ที่ธงแล้วยกขึ้นไว้ในวัดที่ไปทอดกฐิน เมื่อพระสวดจบ จระเข้ตัวนั้นก็
จึงวาดรูปจระเข้ที่ธงแล้วยกขึ้นไว้ในวัดที่ไปทอดกฐิน เมื่อพระสวดจบ จระเข้ตัวนั้นก็ขาดใจตาย จึงเกิดไปเป็นเทพที่ร่ำรวยบันดาลให้คนที่เคารพได้ทำมาค้าขึ้น เป็นที่มาของธงรูปจระเข้ ซึ่งว่ากันว่าจระเข้ที่วัดเขากระโหลกก็เป็นจระเข้ตัวเดียวกันกับจระเข้บนธงในงานทอดกฐิน
วัดเสาธงทอง (อำเภอบางปลาม้า)
วัดเสาธงทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสาลี อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 18 ไร่ ปัจจุบันมีพระปลัด ละเอียด อนาลโย เป็นเจ้าอาวาส

วัดเสาธงทองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2460 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2481

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 5 เมตร ยาว 9 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2470 ศาลาการเปรียญ กว้าง 9 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 และกุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ปูชนียวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถพร้อมพระอัครสาวก และพระพุทธรูปปางนาคปรก 1 องค์
รายนามเจ้าอาวาส
* พระเชื่อม
* พระเชื้อ
* พระแวว
* พระบัว
* พระกร่าง
* พระโฉม
* พระบุญเสริม 
* พระปลัด ละเอียด อนาลโย

อ้างอิง
วัดเสาธงทอง (อำเภอศรีประจันต์)
วัดเสาธงทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมดแดง อำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 31 ไร่ 2 งาน 76 ตารางวา

วัดเสาธงทอง เป็นวัดโบราณมีอายุราว 600-700 ปี แต่สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2370 เดิมชื่อ วัดพระบาท ด้วยเหตุที่มีรอยพระพุทธบาทสร้างด้วยศิลาแลง มีเรื่องเล่ากันว่า พระพุทธบาทนี้ลอยมาตามน้ำมาวนเวียนอยู่หน้าวัดนี้ ตาปะขาว 2 คนได้ทำพิธีอัญเชิญขึ้นมาและประดิษฐานยังวิหาร ชาวบ้านจึงเรียกวัดนี้ว่าวัดพระบาท วัดเสาธงทองเคยเป็นวัดร้างระยะหนึ่ง จนในที่สุดโบราณวัตถุเสนาสนะต่าง ๆ มีอันต้องปรักหักพังลงจนหมด
ต่อมาในราวพ.ศ. 2410 หลวงพ่ออยู่เป็นพระภิกษุรูปแรกได้เริ่มบูรณปฏิสังขรณ์เสนาสนะและถาวรวัตถุขึ้นใหม่ โดยเคยสร้างกุฏิสงฆ์ขนาดเล็ก 2–3 หลัง พอเป็นที่อาศัยแก่พระสงฆ์ ท่านครองวัดเสาธงทองได้ประมาณ 10 ปี ก็มรณภาพ

ต่อมาหลวงพ่อเพิ่มปกครองวัด ท่านได้บูรณปฏิสังขรณ์ต่อเป็นการใหญ่โดยจัดสร้างพระอุโบสถ กุฏิสงฆ์ ศาลาการเปรียญ ราว พ.ศ. 2460 ท่านได้สร้างพระเครื่องแจกเป็นครั้งแรกก็คือพระพุทธชินราช วัดเสาธงทอง สร้างเป็นเนื้อดินเผา เนื้อละเอียด ถือเป็นพระเครื่องที่ได้รับความนิยม มีพระพุทธคุณโดดเด่นในด้านอยู่ยงและแคล้วคลาดจนเป็นที่รู้จักกันทั่วไป
อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร ศาลาการเปรียญ กว้าง 36 เมตร ยาว 46 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 หอสวดมนต์ กว้าง 12 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2415 กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง วิหาร กว้าง 14 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2491 วัดมีโบราณวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธบาทหินแดงประดิษฐานอยู่ในมณฑป ทางวัดจัดให้มีเทศกาลปิดทองทุกปี พระพุทธรูปศิลา และ ซากแนวกำแพงโบสถ์
ลำดับเจ้าอาวาส
ลำดับเจ้าอาวาส และผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาสวัดเสาธงทอง (เท่าที่พบข้อมูล) 
{| class="wikitable"
|+
!ลำดับ
!รายนาม
!เริ่มวาระ
!สิ้นสุดวาระ
!หมายเหตุ
|-
|1
|หลวงตาอยู่
|พ.ศ. 2410
|พ.ศ. 2420
|เจ้าอาวาส, มรณภาพ
|-
|2
|หลวงพ่อเพิ่ม
|พ.ศ. 2420
|พ.ศ. 2466
|เจ้าอาวาส, มรณภาพ
|-
|ว่าง
|พระครูวิริยะสุนทร (พริ้ง เตียบฉายพันธุ์ วชิรสุวณฺโณ)
|พ.ศ. 2466
|พ.ศ. 2470
|เจ้าคณะแขวงอำเภอศรีประจันต์ 
รักษาการแทนเจ้าอาวาส
|-
| rowspan="2" |3
| rowspan="2" |พระครูหรุ่น สังขวรรณ พฺรหฺมสโร
|พ.ศ. 2470
|พ.ศ. 2471
|ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
|-
|พ.ศ. 2471
|พ.ศ. 2500
|เจ้าอาวาส, มรณภาพ
|-
| rowspan="2" |4
| rowspan="2" |พระครูเกษมธรรมกิจ (สวิง พานสัมฤทธิ์ เขมจาโ
าพ
|-
| rowspan="2" |4
| rowspan="2" |พระครูเกษมธรรมกิจ (สวิง พานสัมฤทธิ์ เขมจาโร)
|พ.ศ. 2500
|พ.ศ. 2503
|ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
|-
|พ.ศ. 2503
|พ.ศ. 2554
|เจ้าอาวาส, มรณภาพ
|-
|5
|พระมหาอำนาจ ท้าวอานนท์ ชยวุฑฺโฒ
|พ.ศ. 2554
| -
|เจ้าอาวาส, ปัจจุบัน
|-
|
|
|
|
|
|-
|}
วัดบางละมุง
วัดบางละมุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางละมุง อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี ที่ดินตั้งว้ดมีเนื้อที่ 3 ไร่ 1 งาน 80 ตารางวา

วัดบางละมุงตั้งเมื่อ พ.ศ. 2425 มีชื่อที่ชาวบ้านเรียกกันมาแต่เดิมว่า วัดกลางบางละมุง และ วัดวารีล้อม เนื่องจากอยู่ย่านกลางของวัดต่าง ๆ เช่น วัดเศรษฐี วัดโบสถ์ วัดท่ากระดาน แต่ปัจจุบันวัดเหล่านั้นได้ร้างไปหมดแล้ว และตั้งอยู่ในที่เนินที่มีน้ำล้อมรอบ จึงเรียกว่าวัดวารีล้อม ตามประวัติศาสตร์เล่าว่า พระเจ้าตากได้นำทัพมาพักยังสถานที่แห่งนี้ ก่อนที่จะยกทัพไปตีเมืองจันทบุรีกอบกู้เอกราชจนสำเร็จ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2559
หลวงพ่อคง เจ้าอาวาสรูปแรกของวัดบางละมุง เป็นพระเกจิอาจารย์ที่มีผู้เคารพนับถือมากและผู้มีจิตศรัทธาริเริ่มในการสร้างวัด เล่ากันว่าเป็นคนจีน ชื่อว่าจีนมาก และมีการพัฒนาวัดมาตามลำดับจนถึงปัจจุบัน มีโรงเรียนประถมศึกษา ตั้งอยู่ในเนื้อที่วัด จำนวน 5 ไร่

สิ่งสำคัญภายในวัด ได้แก่ โบสถ์เก่า (เหลือเพียงฐานพระประธาน) ตู้พระธรรมเก่า ต้นสน (สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช) อุโบสถด้านตะวันออก(โบสถ์ร้างหลังวัดบางละมุง) เจดีย์ (ทางด้านตะวันออกเฉียงใต้ของโบสถ์ร้างหลังวัดบางละมุง)

อ้างอิง
วัดพรประภานิมิต
วัดพรประภานิมิต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยใหญ่ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี
วัดพรประภานิมิต หรือชาวบ้านเรียกว่า วัดเขาดินเทวานิมิต เป็นวัดที่เกิดจากความคิดริเริ่มของอาจารย์โสตถ์ พระลูกวัดเทพบุตร ที่ได้ฝันว่ามีเทวดามาบอกให้ช่วยสร้างวัดบนเขา จึงได้เริ่มดำเนินการก่อสร้างวัดบนที่ดินบนเขาที่ขณะนั้นยังเป็นเพียงที่พักสงฆ์ ต่อมาพระครูวินัยธรชัยวัตร อาภาธโร เจ้าอาวาสวัดเทพบุตร ที่ได้รับมอบหมายจากพระครูวิจิตรธรรมสาร เจ้าคณะอำเภอบางละมุง ให้ดำเนินการจัดตั้งวัด จนประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2562 ประกาศชื่อวัดว่า "วัดพรประภานิมิตร" พื่อให้สอดคล้องกับนามสกุลของผู้บริจาคที่ดินคือตระกูลพรประภา
จุดเด่นของวัด คือ อุโบสถสีขาวเป็นการสร้างและทาสีตามแนวทางครูบาอาจารย์ที่นับถือ คือ หลวงพ่อฤาษีลิงดำ อุโบสถยาว 25 เมตร กว้าง 11 เมตร ภายในที่ตกแต่งด้วยกระจกแก้วประดับคริสตัล พื้นไม้ ภายในประดิษฐานพระประธาน องค์ใหญ่มีนามว่า พระธเนศองค์ปฐม ปรางค์จักรพรรดิ์ หรือเรียกอีกชื่อว่า ปรางค์พระนิพพาน เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่อง และมีพระพุทธรูปองค์เล็กที่ทรงเครื่องกษัตริย์รอบหน้าต่างอีกจำนวน 28 พระองค์ ส่วนบานหน้าต่างจะมีพระการวาดภาพพระพุทธรูปปรางค์พระพุทธเจ้าครั้งอยู่บนโลกมนุษย์ ซึ่งเป็นการจำลองของโลกมนุษย์และวิสูตรธิเทพ

อ้างอิง
จังหวัดอัลไต
จังหวัดอัลไต ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเขตปกครองตนเองชนชาติอุยกูร์ ซินเจียง สาธารณรัฐประชาชนจีน มีพื้นที่ และมีประชากร 561,667 คน (ปี 2000) เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดปกครองตนเองชนชาติคาซัค อีหลี ในการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2000 จังหวัดอัลไตเป็นเขตการปกครองเดียวที่สำคัญในจังหวัดปกครองตนเองคาซัค อีหลี ที่มีประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวคาซัค (ประมาณ 51%) ในปี 2007 จังหวัดนี้มีจีดีพี 9.9 พันล้านเหรินหมินปี้ โดยมีอัตราการเติบโต 12% จังหวัดอัลไตมีพรมแดนระหว่างประเทศติดกับสาธารณรัฐอัลไต ประเทศรัสเซีย

เขตการปกครอง
จังหวัดอัลไตแบ่งออกเป็น 1 นครระดับอำเภอ และ 6 อำเภอ
{| class="wikitable" style="font-size:90%;" align=center
|colspan="11" align="center" | 
|-
! #
! ชื่อ
! อักษรจีน
! พินอิน
! ภาษาอุยกูร์ (UEY)
! อักษรละตินอุยกูร์ (ULY)
! ภาษาคาซัค (Arabic script)
! อักษรละตินคาซัค
! ประชากร 
! พื้นที่ (ตร.กม.)
! ความหนาแน่น (คน/ตร.กม.)
|----------
|1
|นครอัลไต
| 
| 
| 
| 
| 
| 
|190,064
|10,852
|17.51
|----------
|2
|อำเภอบูร์ชิน
| 
| 
| 
| 
| 
| 
|66,758
|10,369
|6.43
|----------
|3
|อำเภอฟู่ยุวิ่น 
| 
| 
| 
| 
| 
| 
|87,886
|32,327
|2.71
|----------
|4
|อำเภอฝูไห่ 
| 
| 
| 
| 
| 
| 
|81,845
|33,319
|2.45
|----------
|5
|อำเภอฮาปาเหอ 
| 
| 
| 
| 
| 
| 
|82,507
|8,186
|10.07
|----------
|6
|อำเภอชิงเหอ 
| 
|
ปาเหอ 
| 
| 
| 
| 
| 
| 
|82,507
|8,186
|10.07
|----------
|6
|อำเภอชิงเหอ 
| 
| 
| 
| 
| 
| 
|58,858
|15,790
|3.72
|----------
|7
|อำเภอเจมิไน
| 
| 
| 
| 
| 
| 
|35,365
|7,145
|4.94
|}
จังหวัดท่าขี้เหล็ก
จังหวัดท่าขี้เหล็ก ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งในรัฐฉาน ประเทศพม่า เป็น 1 ใน 4 จังหวัดของภาคตะวันออกของรัฐชาน จังหวัดท่าขี้เหล็กประกอบด้วย 1 เมือง 295 หมู่บ้าน มีเมืองหลักคือ ท่าขี้เหล็ก

จังหวัดท่าขี้เหล็กติดกับอำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย ท่าขี้เหล็กและแม่สายมีด่านตรวจคนเข้าเมืองและด่านผ่านแดนที่ปลายทั้งสองด้านของสะพานที่เชื่อมเมืองชายแดนทั้งสอง

อำเภอ

จังหวัดท่าขี้เหล็กประกอบด้วย 3 อำเภอ ได้แก่

* 
* 
*

อ้างอิง
วัดช่างฆ้อง (จังหวัดเชียงใหม่)
วัดช่างฆ้อง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่ถนนลอยเคราะห์ ติดกับถนนกำแพงดิน ในตำบลช้างคลาน อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดช่างฆ้อง เดิมชื่อ วัดศรีพูนโต สร้างเมื่อ พ.ศ. 1900 คงร้างไป จนเมื่อชาวบ้านช่างฆ้องที่อพยพมาจากเชียงแสนราวต้นรัตนโกสินทร์เป็นผู้สร้างวัดขึ้นใหม่ จึงได้นามวัดตามอาชีพของชาวบ้านแถบนี้ แต่เมื่อมีการตัดถนนและมีผู้มาสร้างบ้านเรือนขึ้นภายในพื้นที่วัด ทำให้เจดีย์และอุโบสถกลายเป็นส่วนนอกวัดถูกปล่อยทิ้งให้รกร้างและทรุดโทรมลง
อาคารเสนาสนะภายในวัดได้แก่ วิหารศิลปะล้านนา หลังคาซ้อนชั้นหลายชั้น หน้าบันทำลวดลายเป็นรูปช้างสามเศียร ตรงกลางมีลวดลายเทวดาและลายพรรณพฤกษา ภายในวิหารมีภาพจิตรกรรมฝีมือช่างพื้นบ้านเขียน เรื่องพระเจ้าสิบชาติ หอไตรสร้างเมื่อ พ.ศ. 2446 เป็นอาคารสองชั้นก่ออิฐฉาบปูน เป็นอาคารที่มีโครงสร้าง แบบอิทธิพลจีน ประดับตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้น และไม้แกะสลักฉลุลาย ฝีมือช่างพื้นมืองศิลปสถาปัตยกรรมแบบล้านนาผสมพม่า มีภาพจิตรกรรมฝาผนัง บริเวณระเบียงชั้นสองของอาคาร เขียนเรื่องปัญญาสชาดก ตอนเจ้าสุวัตรกับบางบัวคำ
เจดีย์ทรงปราสาทที่สร้างพร้อมกับการสร้างวัด เป็นเจดีย์ทรงกลมแบบพื้นเมืองล้านนา ฐานล่างเป็นฐานเขียงเรียบถัดขึ้นไป เป็นฐานสี่เหลี่ยมย่อมุม มาลัยเถาเป็นเหลี่ยม องค์ระฆังกลมส่วนยอดมีฉัตร มุมทั้งสี่ของเจดีย์มีสิงห์ปูนปั้นแบบพม่า ปัจจุบันเจดีย์อยู่ภายนอกบริเวณวัด

อ้างอิง
วัดเสาหิน (อำเภอเมืองเชียงใหม่)
วัดเสาหิน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองหอย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
ประวัติของวัดไม่ปรากฏข้อมูลในเอกสารใด แต่จาก ราชวงศาพื้นเมืองเชียงใหม่ ที่ระบุถึงพระเจ้าสามฝั่งแกนได้สร้างอุโบสถที่วัดแห่งหนึ่ง ริมฝั่งแม่น้ำปิงด้านทิศเหนือของเวียงกุมกาม และทรงให้ปักใบเสมาเป็นเสาหินที่อุโบสถ จากข้อมูลนี้เชื่อว่าคงเป็นวัดเสาหิน แต่จากข้อมูลทางศิลปกรรม โบราณคดี ไม่พบหลักฐานที่เก่าจนถึงรัชสมัยพระเจ้าสามผั่งแกน พบเพียงจารึกหลักหนึ่งซึ่งตามประวัติกล่าวว่าพบที่กู่วัดเสาหิน สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างขึ้นในช่วงรัชกาลของพระเจ้าติโลกราช เมื่อ พ.ศ. 2023 อย่างไรก็ดีสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1919 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2455
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารทรงล้านนาขนาดย่อม มีฐานยกสูง ตัวบันไดสร้างเป็นรูปนกหัสดีลิงค์ที่มีหงอนคล้ายนาค ภายในวิหารประดิษฐานพระพุทธรูปประธานจำนวน 11 องค์ เหนือเพดานบนแท่นพระประธานมีภาพเขียนลายทองล่องชาดเป็นรูปนกอินทรีย์ อุโบสถมีฐานประทักษิณ โครงสร้างก่ออิฐถือปูน หลังคาเป็นไม้เนื้อแข็ง มุงด้วยกระเบื้องดินขอ เจดีย์ทรงระฆังฐานย่อมุมขนาดใหญ่ซ้อนกัน 4 ชั้น มีซุ้มพระประธานด้านทิศเหนือ 1 ซุ้ม บนฐานเจดีย์ชั้นบนมีรูปปั้นนรสิงห์ประจำอยู่ 4 มุม ส่วนฐานชั้นแรกมีรูปสิงห์จำนวน 4 ตัว อยู่บริเวณมุมฐานเจดีย์ และมีกำแพงแก้วรอบอีกชั้นหนึ่ง และวิหารเสาหินจำลองอยู่ใต้ฐานประธานในวิหาร

อ้างอิง
วัดหนองยายอ่วม
วัดหนองยายอ่วม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองพลับ อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์

วัดหนองยายอ่วมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2522 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2539 เดิมเป็นที่ดินของนายโต๊ะ และนางแจ๋ว ช้างงาม จนเมื่อ พ.ศ. 2500 มีพระธุดงค์นามว่า พระอาจารย์เบ้ง บณฺฑิตฺโต ผ่านมาปักกรดพักบริเวณที่ดินนี้ ชาวบ้านได้นิมนต์ให้จำพรรษา โดยร่วมกันสร้างกุฏิถวายบนเนินเขา จากนั้นได้พัฒนาเป็นสำนักสงฆ์ โดยได้สร้างกุฏิ ศาลาการเปรียญ เมรุ และอุโบสถ จนได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2522
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 วิหารสร้างด้วยไม้ เมื่อ พ.ศ. 2536 ศาลาการเปรียญคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 17 เมตร ยาว 22 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 4 หลัง สร้างด้วยไม้ จำนวน 2 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ จำนวน 2 หลัง และศาลาบำเพ็ญกุศลคอนกรีตเสริมเหล็ก จำนวน 1 หลัง

อ้างอิง