SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
โต้วป้านเจี้ยง
โต้วป้านเจี้ยง ( ; ) เป็นเครื่องปรุงรสชนิดหนึ่งของประเทศจีน มีลักษณะเหนียวคล้ายกะปิ ทำจากถั่วปากอ้าหมักรวมกับเกลือและเครื่องเทศชนิดอื่น ๆ โต้วป้านเจี้ยงมีสองแบบได้แก่แบบเผ็ดและแบบไม่เผ็ด โต้วป้านเจี้ยงแบบเผ็ดนั้นจะผสมพริกลงไปด้วย และมีชื่อเรียกว่า ล่าโต้วป้านเจี้ยง ( ) หรือโต้วป้านเจี้ยงเผ็ด โต้วป้านเจี้ยงนิยมใช้ในอาหารเสฉวน โดยชาวมณฑลเสฉวนให้ฉายาว่าเป็น "จิตวิญญาณแห่งอาหารเสฉวน"
โต้วป้านเจี้ยงที่ได้รับความนิยมมากที่สุดคือผีเซี่ยนโต้วป้านเจี้ยง ( ) ผีเซี่ยน ( ) หรืออำเภอผี เป็นอำเภอหนึ่งในนครเฉิงตูซึ่งเป็นแหล่งผลิตโต้วป้านเจี้ยงชนิดนี้ (อำเภอผีได้ยกฐานะขึ้นเป็นเขตผีตู ( ) เมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2559 ) โต้วป้านเจี้ยงทำจากถั่วที่หมักกับหัวเชื้อจนเกิดรา ลักษณะของโต้วป้านเจี้ยงจะเปลี่ยนแปลงไปตามเวลาที่ใช้หมัก โดยโต้วป้านเจี้ยงที่เริ่มหมักไม่นานจะมีสีสดและยังคงปรากฏให้เห็นเป็นเม็ด จากนั้นสีจะค่อย ๆ เข้มขึ้นจนเป็นสีน้ำตาลอมม่วง เนื้อเริ่มเนียนขึ้นเนื่องจากเมล็ดถั่วถูกย่อยสลายจากกระบวนการหมัก และทำให้เกิดรสอูมามิเข้มข้นขึ้น โต้วป้านเจี้ยงที่หมักเป็นเวลานานกว่าจะมีราคาแพงกว่า อย่างไรก็ตาม โต้วป้านเจี้ยงสามารถหมักเองได้ที่บ้
กเป็นเวลานานกว่าจะมีราคาแพงกว่า อย่างไรก็ตาม โต้วป้านเจี้ยงสามารถหมักเองได้ที่บ้านเช่นกันโดยใช้เวลาหมักอย่างน้อย 3 เดือน โต้วป้านเจี้ยงที่หมักในเชิงพาณิชย์อาจใช้เวลาหมักนานถึง 8 ปีเพื่อให้ได้รสชาติเข้มข้น
มีตำนานเล่าสืบต่อกันมาว่าโต้วป้านเจี้ยงเกิดขึ้นโดยบังเอิญขณะที่ชายคนหนึ่งขนถั่วปากอ้าเดินทางจากมณฑลฝูเจี้ยนมายังมณฑลเสฉวน ระหว่างทางถั่วปากอ้าเกิดเน่าเสีย เจ้าของถั่วจึงพยายามใช้พริกกลบกลิ่นแต่กลับกลายเป็นอาหารรสชาติดีขึ้นมา

อ้างอิง
วังมงซอโร-พิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัย
วังมงซอโร-พิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัย ( ) เป็นอาคารพิพิธภัณฑ์งานศิลปะสมัยใหม่และศิลปะร่วมสมัยของเอกชน ตั้งอยู่ที่วังมงซอโรในลุ่มแม่น้ำลัวร์ แคว้นเปอีเดอลาลัวร์ ประเทศฝรั่งเศส

ระเบียงภาพ

ไฟล์:Art & Language, Untitled Painting (1965), Tate Modern, London - 20130627.jpg|
ไฟล์:Art language air conditioning show conceptual contemporary art.jpg|
ไฟล์:Art language opera 1984 conceptual art.jpg|
ไฟล์:Secret painting mel ramsden art language.jpg|
ไฟล์:Art-LanguageV3No1-1974.jpg|
ไฟล์:Art language journal mel ramsden 1982 conceptual art.jpg|
ไฟล์:Art language journal conceptual art contemporary art.jpg|

เป็นต้น
พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำโอกินาวะชูราอูมิ
พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำโอกินาวะชูราอูมิ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำที่ตั้งอยู่ในโอเชียนเอ็กซ์โปปาร์กทางตะวันตกเฉียงเหนือของโอกินาวะ ประเทศญี่ปุ่น ที่มีผู้เยี่ยมชมมากกว่า 20 ล้านคนตั้งแต่วันที่ 30 มีนาคม 2010 คำว่า "ชูราอูมิ" มาจาก ชุระ (美ら) หมายถึงความสวยงามในภาษาโอกินาวะและ อุมิ (海) หมายถึงทะเลในภาษาญี่ปุ่น พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำโอกินาวะชูราอูมิเคยเป็นพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำที่ใหญ่ที่สุดในโลกก่อนที่ถูกแซงโดยพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำจอร์เจียในแอตแลนตาเมื่อปี 2005
พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำแห่งนี้จัดแสดงเกี่ยวกับชีววิทยาทางทะเลของแนวปะการัง ทะเลลึก และกระแสน้ำคูโรชิโอะที่ไหลผ่านเกาะญี่ปุ่น โดยมีทั้งหมด 77 ตู้ปลา ตู้ปลาที่ใหญ่ที่สุดเรียกว่า Kuroshio Marine Aquarium ซึ่งสามารถเก็บน้ำได้ 7,500 ม 3 (ยาว 10 เมตร, กว้าง 35 เมตร, ลึก 27 เมตร) หรือเทียบเท่ากับความจุของสระว่ายน้ำโอลิมปิกสามสระ . ผู้เยี่ยมชมสามารถดูปลาได้ 70 ชนิด รวมถึงฉลามวาฬ ฉลาม และกระเบนราหู ที่เป็นแหล่งดึงดูดนักท่องเที่ยวหลักของที่นี่
พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำโอกินาวะชูราอูมิเป็นที่แรกของโลกที่มีกระเบนราหูเกิดขึ้นในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ โดยเกิดในเดือนมิถุนายน 2007 อย่างไรก็ตาม ปลาที่เกิดมาพร้อมกับความกว้างของร่างกายเพียง 1.9 ม. สามารถรอดชีวิตมาได้เพียงสี่วัน หลังจากนั้นได้มีการเกิดครั้งที่สองในเดือนมิถุนายน 2008 ตามด้วยครั้งที่สามในวันที่ 24 มิถุนายน 2009 ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำโอกินาวะชูราอูมิมีการเกิดของกระเบนราหูรวมสี่ครั้งแล้ว

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* Churaumi Official Fish Encyclopedia 
* Churaumi Official Fish Encyclopedia 
* Ocean Park Homepage 
* 
* 
* 
* 
* ตารางรถโดยสารจากสถานีอาซาฮิบาชิถึงพิพิธภัณฑ์
*
ไครโอนิกส์
ไครโอนิกส์ ( ) คือ การเก็บรักษาศพของมนุษย์หรือหัว ด้วยความหวังว่า ในอนาคตจะมีเทคโนโลยีที่สามารถ ทำให้ฟื้นคืนชีพและกลับมามีชีวิตได้อีกครั้ง โดยอุณหภูมิที่ใช้ในการแช่แข็งร่างกาย หรือสมอง จะอยู่ที่ -196 องศาเซลเซียส หรือ 77.1 เคลวิน

ไครโอนิกส์ ถูกมองด้วยความขี้สงสัยโดยชุมชนวิทยาศาสตร์เนื่องจากความเสียหายที่เกิดจากความหนาวเย็นในเซลล์ต่างๆแม้ว่าจะมีผู้ประท้วงแบบไครโอ ในปี 2018 มีการพัฒนากระบวนการใหม่การจับยึดแต่มันไม่มีการรักษาเกณฑ์ความตื่นตัวของความสามารถในการจับตัวของซินธิไซเซอร์ ในปี 2023 ความเร่งด่วนจึงเป็นการค้นคว้าโดยตรงเกี่ยวกับการรักษาระดับความตื่นตัวของความสามารถในการเกิดก๊าซขึ้นในระหว่างการฝังตัว

ประวัติ
การเก็บรักษาด้วยวิธีการแช่แข็งถูกนำไปใช้กับเซลล์ของมนุษย์ ในปี ค.ศ.1954 โดยใช้ในการแช่แข็งสเปิร์มและนำมาละลายเพื่อใช้ในการผสมเทียมให้กับผู้หญิงสามคน การแช่แข็งมนุษย์ครั้งแรกถูกนำเสนอโดย ศาสตราจารย์ โรเบิร์ต เอตทิงเกอ

การเริ่มต้นแช่แข็งมนุษย์รายแรก เกิดขึ้นในเดือนเมษายน พ.ศ. 2509 แต่ไม่ประสบผลสำเร็จโดยหญิงสาวที่ถูกแช่แข็ง เป็นเวลาสองเดือน ถูกไว้ในไนโตรเจนเหลวและเก็บไว้ที่จุดเยือกแข็ง ผลปรากฏว่าร่างของหญิงสาวละลายการเริ่มต้นแช่แข็งมนุษย์ในครั้งนี้จึงไม่ประสบผล
ต่อมาได้มีร่างที่ถูกนำมาแช่แข็งอีก ด้วยความหวังในการฟื้นฟูและพัฒนาของเทคโนโลยีในอนาคต โดยร่างเป็นของ James Bedford ที่ถูกแช่แข็งร่างกายของเขา ที่เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง ในปี 1967 ร่างของ James Bedford ถูกแช่แข็งโดย Robert Nelson อดีตช่างซ่อมโทรทัศน์ ศพของ James Bedford เป็นศพเดียวที่ถูกแช่แข็งก่อนปี 1974 ต่อมาในปี1976 สถาบัน Cryonics ถูกก่อตั้งขึ้น โดยศาสตราจารย์ โรเบิร์ต เอตทิงเกอ

ใน ปี 2018 การก่อตั้งของ Y-Combinator ในชื่อว่า Nectome ได้รับการยอมรับในการพัฒนาวิธีเก็บรักษาสมองด้วยสารเคมีแทนที่จะแช่แข็ง วิธีเป็นอันตรายเป็นอย่างมาก แต่ความหวังคือเทคโนโลยีในอนาคตจะทำให้สมองถูกสแกนเข้าสู่การจำลองด้วยคอมพิวเตอร์
อากิระ ซูซูกิ
อากิระ ซูซูกิ ( ) เป็นนักเคมีชาวญี่ปุ่นซึ่งได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีใน พ.ศ. 2553 เขาค้นพบและตีพิมพ์ปฏิกิริยาซูซูกิ ซึ่งเป็นปฏิกิริยาในเคมีอินทรีย์ระหว่างกรดโบโรนิกที่มีหมู่แอริลหรือไวนิลกับแอริลหรือไวนิลเฮไลด์โดยใช้สารประกอบโคออร์ดิเนชันของแพลเลเดียมเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาเมื่อ พ.ศ. 2522
วัยเด็กและการศึกษา
ซูซูกิเกิดเมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2473 ที่เมืองมูกาวะ กิ่งจังหวัดอิบูริ จังหวัดฮกไกโด บิดาของซูซูกิเสียชีวิตตั้งแต่ซูซูกิยังเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย เขาเข้าศึกษาวิชาเคมีที่มหาวิทยาลัยฮกไกโดจนจบระดับปริญญาเอกและทำงานเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ในสถาบันเดียวกัน ในวัยเด็กซูซูกิสนใจคณิตศาสตร์มากกว่า แต่ความสนใจของเขาเปลี่ยนไปเมื่อเขาได้อ่านตำราเคมีอินทรีย์สองเล่มได้แก่ Textbook of Organic Chemistry โดยหลุยส์ ฟีเซอร์จากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดและ Hydroboration โดยเฮอร์เบิร์ต ซี. บราวน์จากมหาวิทยาลัยเพอร์ดู

งานวิชาการ
 และเฮ็ก]]
ซูซูกิเข้าทำงานวิจัยหลังปริญญาเอกตั้งแต่ พ.ศ. 2506 ถึง 2508 กับเฮอร์เบิร์ต ซี. บราวน์ที่มหาวิทยาลัยเพอร์ดูก่อนจะกลับมาดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยฮกไกโด ที่มหาวิทยาลัยฮกไกโด ซูซูกิได้นำประสบการณ์จากมหาวิทยาลัยเพอร์ดูมาใช้ศึกษาปฏิกิริยาควบแน่นร่วมกับผู้ช่วยได้แก่โนริโอะ มิยาอูระ ( ) และนำไปสู่การค้นพบปฏิกิริยาซูซูกิใน พ.ศ. 2522 ข้อได้เปรียบของปฏิกิริยานี้คือกรดโบโรนิกเสถียรในน้ำและอากาศ ทำให้ใช้งานได้ง่ายกว่าปฏิกิริยาควบแน่นแบบอื่น ๆ กลไกการเกิดปฏิกิริยาซูซูกิแสดงด้านล่าง
ซูซูกิลาออกจากมหาวิทยาลัยฮกไกโดเมื่อ พ.ศ. 2537 ก่อนจะไปทำงานมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์โอกายามะจนถึง พ.ศ. 2538 แล้วย้ายไปที่มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และศิลปะคูราชิกิจนถึง พ.ศ. 2542 (ทั้งสองแห่งตั้งอยู่ในจังหวัดโอกายามะ) และยังได้เป็นศาสตราจารย์รับเชิญที่มหาวิทยาลัยเพอร์ดูใน พ.ศ. 2544 และมหาวิทยาลัยแห่งชาติไต้หวันใน พ.ศ. 2545

ซูซูกิได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีร่วมกับริชาร์ด เฮ็กและเออิจิ เนงิชิเมื่อ พ.ศ. 2553
มุมมอง
ซูซูกิมองว่าเคมีมักถูกมองเป็นตัวร้ายที่ก่อมลพิษ แต่ในความเป็นจริงแล้วเคมีเป็นวิชาที่สำคัญที่ทำให้ชีวิตในปัจจุบันสะดวกสบาย เขามองว่ากระบวนการผลิตสารเคมีที่ไม่เป็นอันตรายต่อสิ่งแวดล้อมเป็นสิ่งสำคัญ โดยในบทสัมภาษณ์ในนิตยสารยูเนสโกคูเรียร์ใน พ.ศ. 2554 เนื่องในโอกาสปีสากลแห่งเคมี ซูซูกิกล่าวว่า ：
"Today some people see chemistry just as a polluting industry, but that is a mistake......Without it, productivity would drop and we could not enjoy the life we know today. If there is pollution, it is because we are releasing harmful substances. Obviously, we have to adapt treatment and management regimes and work to develop chemical substances and manufacturing processes that respect the environment."

ครั้งหนึ่งเมื่อนักศึกษาชาวแคนาดาเชื้อสายจีนคนหนึ่งถามว่าทำอย่างไรจึงจะเป็นนักเคมีที่ดีได้ ซูซูกิตอบว่าสิ่งสำคัญคือต้องมองทะลุสิ่งที่มองเห็นภายนอกเพื่อค้นพบใจความสำคัญข้างใน
ซูซูกิไม่จดสิทธิบัตรปฏิกิริยาของเขาเนื่องจากเขาคิดว่างานวิจัยของเขาได้รับทุนสนับสนุนจากภาครัฐ ทำให้เทคโนโลยีนี้เผยแพร่ไปสู่วงกว้าง จนถึงปัจจุบัน สิทธิบัตรและงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับปฏิกิริยาซูซูกิมีมากกว่า 6,000 ฉบับ

อ้างอิง
กับซะฮ์
กับซะฮ์ ( kabsah) เป็นอาหารประเภทข้าวหมกที่มีต้นกำเนิดในประเทศซาอุดีอาระเบียและถือเป็นอาหารประจำชาติของหลายประเทศรอบอ่าวเปอร์เซีย กับซะฮ์ประกอบด้วยข้าวและเนื้อ นิยมรับประทานในประเทศต่าง ๆ ในภูมิภาคตะวันออกกลางได้แก่ซาอุดีอาระเบีย กาตาร์ คูเวต บาห์เรน เยเมน สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ และโอมาน เป็นต้น อาหารชนิดนี้มีอีกชื่อหนึ่งว่า มักบูส ( makbūs) หรือ มัชบูส ( ) ตามสำเนียงถิ่นของประเทศแถบอ่าวเปอร์เซีย

คำว่ากับซะฮ์มีที่มาจากคำว่า กับส์ ( kbs) ซึ่งแปลว่ากดหรืออัด ซึ่งสื่อถึงวิธีการปรุงที่ส่วนผสมทุกอย่างอัดรวมกันในหม้อใบเดียว
ส่วนประกอบ
ส่วนประกอบหลักของกับซะฮ์ได้แก่ข้าว (ข้าวที่นิยมใช้มากที่สุดได้แก่บาสมาตี) เนื้อสัตว์ ผัก และเครื่องเทศชนิดต่าง ๆ รสชาติของกับซะฮ์จะมาจากเครื่องเทศที่ใช้ซึ่งแตกต่างกันไปตามความชอบของผู้ปรุงแต่ละคน แต่โดยทั่วไปแล้วจะประกอบด้วยกระวาน กานพลู อบเชย มะนาวแห้ง พริกแห้ง ยี่หร่า พริกไทยดำ และลูกผักชี นอกจากนี้ เครื่องเทศผสมสำเร็จรูปยังมีวางจำหน่ายทั่วไปเพื่อความสะดวกในการปรุงแม้ว่าอาจจะให้รสชาติที่ต่างจากต้นตำรับก็ตาม

อ้างอิง
ซุนแด
ซุนแด ( ) เป็นอาหารเกาหลีประเภทไส้กรอก ซุนแดเป็นอาหารริมทางที่นิยมทั้งในเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ โดยทั่วไปแล้ว ส่วนผสมไส้กรอกจะบรรจุในไส้วัวหรือหมูแล้วนำไปนึ่ง

ประวัติ
ประวัติของซุนแดสืบย้อนไปได้ถึงราชวงศ์โครยอ โดยในสมัยนั้นนิยมใช้หมูป่าเนื่องจากมีมากในคาบสมุทรเกาหลีในช่วงเวลานั้น สูตรการทำซุนแดพบได้ในตำราอาหารเกาหลีหลายฉบับในคริสต์ศตวรรษที่ 19 เช่น คยูฮับชงซอ และ ซีอึยจ็อนซอ เป็นต้น
ซุนแดแบบดั้งเดิมจะใช้ไส้วัวหรือไส้หมู โดยส่วนผสมที่เป็นไส้ในนั้นประกอบด้วยเลือด (ซ็อนจี) เนื้อบด ข้าว และผัก และมักจะรับประทานในโอกาสพิเศษหรืองานเลี้ยงในครอบครัว อย่างไรก็ตาม หลังสิ้นสุดสงครามเกาหลีเกิดสภาวะเศรษฐกิจตกต่ำทั่วคาบสมุทรเกาหลี ทำให้เนื้อสัตว์หาได้ยาก ซุนแดในเกาหลีใต้จึงเปลี่ยนมาใช้วุ้นเส้น (ทังมย็อน) แทนเนื้อ ซุนแดกลายมาเป็นอาหารข้างถนนที่หาได้ตามร้านขายอาหารว่าง (พุนชิกจิบ) แผงลอย (โพจังมาชา) หรือตามตลาดทั่วไป

ซุนแดชนิดอื่น ๆ
ไส้ของซุนแดสูตรของชาวเกาหลีเหนือ ชาวเกาหลีในเครือรัฐเอกราช (โครยอ-ซารัมและชาวเกาหลีซาฮาลิน) และชาวเกาหลีในประเทศจีนจะประกอบด้วยเลือด เนื้อบด ข้าว และผักตามธรรมเนียมดั้งเดิม ในขณะที่สูตรของชาวเกาหลีใต้ในปัจจุบันจะใช้วุ้นเส้นเป็นไส้แทน ส่วนประกอบอื่น ๆ ที่อาจผสมลงไปด้วยได้แก่ใบแกนิบ (คล้ายกับใบชิโซะของญี่ปุ่น) ต้นหอม ทเว็นจัง (ถั่วเหลืองหมัก) กิมจิ และถั่วงอกหัวโต (ถั่วเหลืองงอก)

ซุนแดสูตรอื่นในภูมิภาคได้แก่อาบาอีซุนแดจากฮัมกย็องและพย็องอัน แคซ็องซุนแด ( ) จากแคซ็อง แพกัมซุนแด ( ) จากยงอิน เชจูซุนแด ( ) จากเกาะเชจู พย็องช็อนซุนแด ( ) จากชุงช็อง และอัมปงซุนแด ( ) จากช็อลลา
ซุนแดบางชนิดยังใช้อาหารทะเลเป็นส่วนไส้บรรจุแทนไส้หมูหรือไส้วัว โอจินกอซุนแด ( ) จากคังว็อนใช้หมึกสดเป็นส่วนกรอก ในขณะที่ มารึนโอจินกอซุนแด ( ) ในคังว็อนและคย็องกีใช้หมึกแห้ง มย็องแทซุนแด ( ) จากคังว็อนและฮัมกย็องใช้ตัวปลาพอลล็อกอลาสกา และ ออ-กยอซุนแด ( ) ทำจากกระเพาะปลาจวด

File:Pork suyuk and sundae.jpg|ซุนแดและเครื่องในนึ่ง
File:Sundae 3.jpg|ซุนแดแบบเกาหลีใต้ที่มีวุ้นเส้นเป็นไส้
File:Korean cuisine-Ojingeo sundae-01.jpg|โอจินกอซุนแด
ของเคียง
ซุนแดในเกาหลีใต้จะนึ่งรวมกับเครื่องในเช่นตับหรือปอด เครื่องในดังกล่าวจะเสิร์ฟพร้อมกันเป็นเครื่องเคียง ซุนแดที่หั่นเป็นแว่นและของเคียงจะรับประทานคู่กับเครื่องจิ้มซึ่งจะแตกต่างกันไปตามภูมิภาค ในโซลจะใช้เกลือผสมพริกไทย ในโฮนัมจะใช้โคชูจังผสมน้ำส้มสายชู ในย็องนัมจะใช้ทเว็นจัง และในเกาะเชจูนิยมใช้ซีอิ๊ว ซุนแดที่ขายในร้านของว่าง (พุนชิกจิบ) จะขายร่วมกับต็อกโปกีและทวีกิม (เท็มปูระแบบเกาหลี) ฉะนั้น ซุนแดก็นิยมรับประทานโดยจิ้มในซอสต็อกโปกีเช่นกัน นอกจากนี้ พุนชิกจิบหลายแห่งยังมีอาหารชุด ต็อก-ทวี-ซุน ซึ่งมีทั้งต็อกโปกี ทวีกิม และซุนแด
อาหารที่มีซุนแดเป็นส่วนประกอบ
* ซุนแดกุก ( ) – ซุป (กุก) ทำจากซุนแด เครื่องใน และเนื้อ 
* ซุนแดบกอึม ( ) – ซุนแด ผัก และโคชูจัง ผัด (บกอึม) รวมกัน 
* แพ็กซุนแดบกอึม ( ) – ซุนแดบกอึม ที่ไม่ใส่โคชูจัง

File:Sundae-guk.jpg|ซุนแดกุกในหม้อตึกแบกี
File:2015년 10월 25일 과천시 굴다리시장 형태네집 순대볶음.jpg|ซุนแดบกอึม

อ้างอิง
เออิจิ เนงิชิ
เออิจิ เนงิชิ ( , 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2478 – 6 มิถุนายน พ.ศ. 2564) เป็นนักเคมีชาวญี่ปุ่นที่เกิดในประเทศแมนจู เขาดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยเพอร์ดู ผลงานที่สำคัญที่สุดของเนงิชิคือการค้นพบปฏิกิริยาควบแน่นเนงิชิ เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมี "สำหรับปฏิกิริยาคู่ควบแบบไขว้ในเคมีอินทรีย์ที่มีแพลเลเดียมเร่งปฏิกิริยา" ร่วมกับริชาร์ด เฮ็กและอากิระ ซูซูกิ
วัยเด็กและการศึกษา
เนงิชิเกิดที่ซินกิง เมืองหลวงของประเทศแมนจู (หรือในปัจจุบันคือนครฉางชุน มณฑลจี๋หลิน สาธารณรัฐประชาชนจีน) เมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2478 สองปีถัดมา บิดาของเขาถูกย้ายไปทำงานให้กับการรถไฟแมนจูเรียใต้ ครอบครัวของเขาจึงต้องย้ายไปอยู่ที่ฮาร์บิน จนถึง พ.ศ. 2486 เมื่อเขาอายุได้ 9 ขวบ ครอบครัวของเขาก็ย้ายที่อยู่อีกครั้งไปยังเกาหลี พวกเขาอาศัยอยู่ที่อินช็อนก่อนจะย้ายไปยังคย็องซ็อง (หรือกรุงโซลในปัจจุบัน) ในปีถัดมา สามเดือนหลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สองในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2488 ครอบครัวเนงิชิย้ายกลับไปที่ญี่ปุ่น เนงิชิจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยโตเกียวเมื่อ พ.ศ. 2501 และฝึกงานที่บริษัทเทจินอยู่ระยะหนึ่งก่อนจะเดินทางไปสหรัฐอเมริกาเพื่อศึกษ
ศ. 2501 และฝึกงานที่บริษัทเทจินอยู่ระยะหนึ่งก่อนจะเดินทางไปสหรัฐอเมริกาเพื่อศึกษาที่มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียจนจบปริญญาเอกใน พ.ศ. 2506 โดยมีศาสตราจารย์อัลลัน อาร์ เดย์ เป็นที่ปรึกษา
งานวิชาการ
 เนงิชิ และเฮ็ก]]

หลังจบปริญญาเอก เนงิชิตั้งใจจะกลับมาเป็นนักวิจัยในสถาบันการศึกษาที่ประเทศญี่ปุ่น แต่ไม่มีตำแหน่งงานว่าง จึงยังคงทำงานต่อที่เทจินจนถึง พ.ศ. 2509 ก่อนจะลาออกไปทำงานวิจัยหลังปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยเพอร์ดูกับเฮอร์เบิร์ต ชาลส์ บราวน์ (เช่นเดียวกับอากิระ ซูซูกิที่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีในปีเดียวกัน บราวน์ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีเช่นกันใน พ.ศ. 2522) เขาสอนหนังสือที่เพอร์ดูระหว่าง พ.ศ. 2511 และ 2515 ก่อนจะย้ายไปเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์มหาวิทยาลัยซีราคิวส์และเลื่อนชั้นขึ้นเป็นรองศาสตราจารย์ใน พ.ศ. 2522 และกลับไปเป็นศาสตราจารย์ที่เพอร์ดูในปีเดียวกัน
เขาค้นพบปฏิกิริยาควบแน่นเนงิชิซึ่งควบแน่นสารประกอบอินทรีย์ของสังกะสีและสารประกอบเฮไลด์อินทรีย์โดยใช้แพลเลเดียมหรือนิกเกิลเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาเพื่อสร้างพันธะคาร์บอน–คาร์บอน ซึ่งเป็นผลงานที่ทำให้เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีใน พ.ศ. 2553 นอกจากนี้ เขายังค้นพบด้วยว่าสารประกอบอินทรีย์ของอลูมิเนียมและเซอร์โคเนียมก็ใช้ในปฏิกิริยาควบแน่นแบบไขว้ได้เช่นกัน เนงิชิเลือกที่จะไม่จดสิทธิบัตรปฏิกิริยาของเขาเช่นเดียวกับอากิระ ซูซูกิ โดยให้เหตุผลว่าเพื่อให้ทุกคนมีสิทธิใช้ปฏิกิริยานี้สังเคราะห์สารประกอบได้ 
สารประกอบ Zr(C H ) ซึ่งเตรียมจากการรีดิวซ์เซอร์โคโนซีนไดคลอไรด์ยังมีชื่อเรียกว่า เนงิชิรีเอเจนต์ และใช้ในการสังเคราะห์เบนซีนที่มีหมู่แทนที่หลายหมู่ เซอร์โคโน
ว่า เนงิชิรีเอเจนต์ และใช้ในการสังเคราะห์เบนซีนที่มีหมู่แทนที่หลายหมู่ เซอร์โคโนซีนไดคลอไรด์เป็นสารประกอบในกลุ่มเมทัลโลซีน (Metallocene) เช่นเดียวกับเฟอร์โรซีน
วันวีล
Onewheel เป็นบอร์ดทรงตัวไฟฟ้า มักถูกเรียกว่าเป็น สเกตบอร์ดไฟฟ้า Onewheel ถูกคิดค้นโดย Kyle Doerksen ซีอีโอและผู้ก่อตั้ง Future Motion Inc. Future Motion Inc. มีสำนักงานใหญ่ในซานตาครูซรัฐแคลิฟอร์เนียด้วยการผลิต Onewheel ในซานโฮเซ่รัฐแคลิฟอร์เนีย ผลิตภัณฑ์ดังกล่าวได้รับการเผยแพร่ในสื่อสิ่งพิมพ์เช่น CNET, Sports Illustrated, Business Insider, Popular Mechanics

ตั้งแต่ปี 2014 มีการวางจำหน่ายทั้งหมด 4 รุ่น:

* Original Onewheel 
* Onewheel + 
* Onewheel + XR 
* Onewheel Pint
ประวัติ
Onewheel ถูกคิดค้นโดย Kyle Doerksen ผู้ก่อตั้งและประธานผู้บริหารของ Future Future Inc. Doerksen จบการศึกษาด้านวิศวกรรมหลายหลักสูตรจาก Stanford University Doerksen ใช้เวลา 8 ปีในการสร้างต้นแบบ Onewheel ก่อนที่จะเริ่ม Future Motion Inc. ในปี 2013 Doerksen ก่อตั้ง Future Motion Inc. ในปี 2013 และเปิดตัว Onewheel ใน Kickstarter เมื่อวันที่ 6 มกราคม 2014 สามารถระดมทุนใน Kickstarter สูงกว่าเป้าหมายของแคมเปญที่ $ 100,000 และไปถึง $ 630,000 เมื่อวันที่ 27 มกราคม 2014 Future Motion Inc. มีสำนักงานใหญ่เป็นครั้งแรกใน Mountain View, CA ในปี 2013 ในปี 2015 Future Motion Inc. ได้ย้ายสำนักงานใหญ่ไปที่ Santa Cruz, CA และดำเนินการจาก Old Wrigley Build
n Inc. ได้ย้ายสำนักงานใหญ่ไปที่ Santa Cruz, CA และดำเนินการจาก Old Wrigley Building ในปี2018 ได้ย้ายไปอยู่ภายในเขตเมืองซานตาครูซ 
{| class="wikitable"
! แบบ 
! Original Onewheel V1 
! Onewheel + 
! Onewheel + XR 
! Onewheel Pint 
|-
| ระยะทำการทั่วไป 
| 4-6 ไมล์ 
| 5-7 ไมล์ 
| 12-18 ไมล์ 
| 6-8 ไมล์ 
|-
| ความเร็วสูงสุด 
| 12 ไมล์ต่อชั่วโมง 
| 19 ไมล์ต่อชั่วโมง 
| 19 ไมล์ต่อชั่วโมง 
| 16 ไมล์ต่อชั่วโมง 
|-
| เวลาชาร์จไฟ 
| 20 นาที 
| 30 นาที 
| 100 นาที (60 นาทีกับซูเปอร์ชาร์จเจอร์) 
| 120 นาที (50 นาทีกับซูเปอร์ชาร์จเจอร์) 
|-
| น้ำหนัก 
| 25 ปอนด์ 
| 25 ปอนด์ 
| 27 ปอนด์ 
| 23 ปอนด์ 
|-
| เครื่องยนต์ 
| ฟลักซ์ฮับขวาง 500W ขวาง V1 
| มอเตอร์
27 ปอนด์ 
| 23 ปอนด์ 
|-
| เครื่องยนต์ 
| ฟลักซ์ฮับขวาง 500W ขวาง V1 
| มอเตอร์ไฟฟ้า 750 วัตต์ 
| มอเตอร์ไฟฟ้า 750 วัตต์ 
| 750W มอเตอร์ HYPERCORE V2 
|-
| แบตเตอรี่ 
| 130 Wh ลิเธียมเหล็กฟอสเฟต (LiFePo4) 48V 
| 130 Wh ลิเธียมเหล็กฟอสเฟต (LiFePo4) 48V 
| แบตเตอรี่ 324 Wh NMC 
| แบตเตอรี่ 148 Wh NMC 
|-
| ยาง 
| 11.5 × 6.5-6 นิ้ว Vega GO-KART 
| 11.5 × 6.5-6 นิ้ว Vega GO-KART 
| 11.5 × 6.5-6 นิ้ว Vega GO-KART 
| 10.5 x 4.5-6 นิ้ว 
|-
|องศาเอนสูงสุด
| > 30 องศา 
| > 30 องศา 
| > 30 องศา 
| > 30 องศา 
|-
| ขนาด 
| 9 × 11.5 × 30 (นิ้ว) / 23 x 29.21 x 72.6 (ซม.) 
| 9 × 11.5 × 30 (นิ้ว) / 23 x 29.21 x 72.6 (ซม.) 
| 9 × 11.5 × 30 (นิ้ว) / 23 x 29.2
× 11.5 × 30 (นิ้ว) / 23 x 29.21 x 72.6 (ซม.) 
| 9 × 11.5 × 30 (นิ้ว) / 23 x 29.21 x 72.6 (ซม.) 
| 8.75 x 10.5 x 27 (นิ้ว) / 22.2 x 26.6 x 68.9 (ซม.) 
|-
| วันประกาศ 
| มกราคม 2014, Kickstarter 
| 4 มกราคม 2017 
| 8 มกราคม 2018 
| 12 มีนาคม 2019 
|-
| สินค้าในสต๊อก 
| ยกเลิก 
| ยกเลิก 
| มีจำหน่าย 
| มีจำหน่าย 
|}
พืดหินปะการังอาโป
พืดหินปะการังอาโป เป็นระบบแนวปะการังในฟิลิปปินส์ตั้งอยู่บนน่านน้ำตะวันตกของจังหวัดคันลูรังมินโดโรในช่องแคบมินโดโร ครอบคลุมพื้นที่รวม 34 ตารางกิโลเมตร พืดหินปะการังนี้ถือเป็นระบบแนวปะการังที่ใหญ่เป็นอันดับสองของโลกและใหญ่ที่สุดในประเทศ แนวปะการังและน่านน้ำโดยรอบเป็นพื้นที่คุ้มครองของประเทศโดยใช้ชื่อว่า อุทยานแห่งชาติพืดหินปะการังอะโป (ARNP) พืดหินปะการังอะโปเป็นหนึ่งในแหล่งดำน้ำที่เป็นที่รู้จักและเป็นที่นิยมมากที่สุดในประเทศ และอยู่ในรายการเบื้องต้นของแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกอีกด้วย
ประวัติศาสตร์การอนุรักษ์
พืดหินปะการังอาโปเป็นพื้นที่คุ้มครองของฟิลิปปินส์ จัดเป็นอุทยานธรรมชาติ ครอบคลุมพื้นที่ 274.69 ตารางกิโลเมตร (106.06 ตารางไมล์) โดยแยกเป็น 157.92 ตารางกิโลเมตร (60.97 ตารางไมล์) สำหรับ อุทยานธรรมชาติพืดหินปะการังอาโป ส่วนที่เหลือ 116.77 ตารางกิโลเมตร (45.09 ตารางไมล์) เป็นเขตกันชนล้อมรอบพื้นที่คุ้มครอง
ก่อนที่จะมีการประกาศให้เป็นพื้นที่คุ้มครองพืดหินปะการังอาโปได้รับการประกาศว่า "อุทยานทางทะเล" อย่างเป็นทางการครั้งแรกโดยประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส ในปี 1980 ตามด้วยรัฐบาลท้องถิ่นของซาบลายานประกาศพืดหินปะการังให้เป็น "เขตการท่องเที่ยวและเขตอนุรักษ์ทางทะเล" ในสามปีต่อมา ในปี 1996 พืดหินปะการังทั้งหมดได้รับการประกาศให้เป็นอุทยานธรรมชาติที่ได้รับการคุ้มครองโดยประธานาธิบดีฟิเดล รามอส

ในปี 2006 สำนักคุ้มครองพื้นที่และสัตว์ป่าของกรมสิ่งแวดล้อมและทรัพยากรธรรมชาติของฟิลิปปินส์ ได้ส่งชื่อพืดหินปะการังอาโปไปยังศูนย์มรดกโลกยูเนสโกเพื่อพิจารณาให้เป็นมรดกโลก
หลังจากการตรวจสอบขององค์การกองทุนสัตว์ป่าโลกสากล การตกปลาในแนวปะการังถูกห้ามโดยรัฐบาลฟิลิปปินส์ในเดือนกันยายน 2007 อุทยานทางทะเลนี้เปิดให้นักท่องเที่ยวสามารถมาเที่ยวได้เพื่อหาเงินสำหรับการอนุรักษ์รวมทั้งจัดหาวิถีชีวิตทางเลือกให้กับชาวประมงหลายร้อยคนในพื้นที่ ทุกคนที่เข้าถึงพืดหินปะการังอาโปจำเป็นต้องจ่ายค่าธรรมเนียมทางสิ่งแวดล้อม

อ้างอิง
ไอซ์กาจัง
ไอซ์กาจัง ( ) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ เอบีซี ( ) ซึ่งย่อมาจากคำว่า ไอร์บาตูจัมปูร์ ( ) เป็นขนมหวานชนิดหนึ่งของประเทศมาเลเซีย เป็นที่รู้จักมากในประเทศสิงคโปร์และบรูไน ลักษณะใกล้เคียงกับน้ำแข็งไสของไทย

เดิมการทำไอซ์กาจังต้องทำกับเครื่องไสน้ำแข็งที่ต้องใช้มือในการไส แต่ปัจจุบันใช้เครื่องป่นน้ำแข็งกันมากขึ้น ไอซ์กาจังปรากฏตามร้านกาแฟ ร้านหาบเร่ และศูนย์อาหารหลายแห่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เดิมจะมีการใส่น้ำแข็งไสกับถั่วแดงเท่านั้น แต่ปัจจุบันมีการใส่เครื่องโรยหน้าที่หลากหลายขึ้นตามลำดับ

อ้างอิง
กาแฟอาหรับ
กาแฟอาหรับ หรือ เกาะฮ์วะฮ์อะเราะบิยะฮ์ ( ) เป็นชื่อเรียกของกาแฟที่ได้จากการชงเมล็ดกาแฟอาราบิกา ซึ่งเป็นสายพันธ์ที่ปลูกที่ระดับความสูง 1000-2000 เมตรจากระดับน้ำทะเลและเป็นสัดส่วนประมาณร้อยละ 60-70 ของกาแฟที่ปลูกทั่วโลก ชาติอาหรับส่วนใหญ่ในตะวันออกกลางได้พัฒนาวิธีการของตนเองในการชงและเตรียมกาแฟ และมักปรุงแต่งด้วยกระวาน แต่ก็มีกาแฟอาหรับแบบที่ไม่ใส่กระวานด้วยเช่นกัน ซึ่งเรียกว่าเกาะฮ์วะฮ์ซาดะฮ์ ( ) หรือ "กาแฟเปล่า" กาแฟอาหรับที่ดื่มในฮิญาซและนัจญด์ในคาบสมุทรอาหรับจะมีสีออกเหลืองทองเนื่องจากผสมหญ้าฝรั่น กานพลู และอบเชยลงไปด้วย ในขณะที่กาแฟในแถบตอนเหนือของคาบสมุทรอาหรับและภูมิภาคลิแวนต์จะมีสีเข้มกว่า
ในวัฒนธรรมของชาวอาหรับจะเสิร์ฟในงานเลี้ยงภายในครอบครัวหรือต้อนรับแขก โดยตามธรรมเนียมดั้งเดิมเมล็ดกาแฟจะคั่วสดในบ้านของเจ้าบ้านหรือเจ้าภาพ ขั้นตอนการเตรียมทั้งหมดจะทำต่อหน้าแขก อุณหภูมิที่ใช้ในการคั่วกาแฟจะแตกต่างกันตามรสชาติที่ต้องการ โดยทั่วไปจะอยู่ระหว่างระหว่าง 165 ถึง 210 องศาเซลเซียส วิธีการชงจะแตกต่างกันไปตามความชอบของผู้ดื่ม บางวิธีจะชงแบบเจือจางและใส่กระวานเพิ่ม แต่บางวิธีจะชงแบบเข้ม กาแฟอาหรับมีรสขม ไม่กรอง และโดยทั่วไปจะไม่เติมน้ำตาล กาแฟอาหรับจะเสิร์ฟในถ้วยขนาดเล็กมีลวดลายประดับหรือ ฟินญาน ( ) และเสิร์ฟพร้อมกับของหวานเช่นอินทผลัมแห้ง ผลไม้แห้ง ผลไม้เชื่อม หรือถั่ว เพื่อตัดรสขมของกาแฟ ตามธรรมเนียมเมื่อแขกดื่มหมดถ้วยแล้ว เจ้าภาพจะเติ
อม หรือถั่ว เพื่อตัดรสขมของกาแฟ ตามธรรมเนียมเมื่อแขกดื่มหมดถ้วยแล้ว เจ้าภาพจะเติมกาแฟให้แขกอีกจนกว่าแขกจะขอให้หยุด
กาแฟอาหรับหยั่งรากลึกในวัฒนธรรมและประเพณีของชาวอาหรับ และเป็นกาแฟที่นิยมดื่มมากที่สุดในตะวันออกกลาง หลักฐานที่เก่าแก่ที่สุดที่กล่าวถึงกาแฟอาหรับพบในอารามของลัทธิศูฟีในประเทศเยเมนปัจจุบัน โดยชาวศูฟีใช้กาแฟเพื่อให้ตื่นตัวขณะบำเพ็ญเพียรในช่วงกลางคืน ก่อนจะแพร่หลายไปยังรัฐชะรีฟมักกะฮ์ (แคว้นฮิญาซในประเทศซาอุดีอาระเบียในปัจจุบัน เป็นที่ตั้งของนครมักกะฮ์) ประเทศอียิปต์ ภูมิภาคลิแวนต์ และในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 ได้แพร่หลายไปถึงจักรวรรดิออตโตมันและทวีปยุโรปในที่สุด องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติได้ประกาศให้กาแฟอาหรับเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของกลุ่มชาติอาหรับ

อ้างอิง
กลีเซอรอล
กลีเซอรอล ( ) หรือ กลีเซอรีน (glycerine, glycerin) เป็นสารประกอบอินทรีย์ที่มีสูตรเคมีคือ C 3 H 8 O 3 ลักษณะเป็นของเหลวหนืดไม่มีสี ไม่มีกลิ่น รสหวาน มีน้ำหนักโมเลกุล 92.1 g/mol และระดับความไวไฟ 1 ตาม NFPA 704 หรือต้องให้ความร้อนสูงก่อนจึงจะลุกติดไฟ กลีเซอรอลถูกสกัดครั้งแรกในปี ค.ศ. 1783 โดยคาร์ล วิลเฮ็ล์ม เชเลอ นักเคมีชาวสวีเดน และตั้งชื่อโดยมีแชล-เออแฌน เชฟเริล นักเคมีชาวฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1811
กลีเซอรอลเป็นสารพอลิออลชนิดน้ำตาลแอลกอฮอล์ที่มีอะตอมคาร์บอนเป็นแกนกลาง 3 อะตอม และเป็นโปรไครัล หรือสารที่โครงสร้างสามารถพัฒนาเป็นไครัลได้ การผลิตกลีเซอรอลมักได้จากไตรกลีเซอไรด์จากพืชและสัตว์ ทำปฏิกิริยาซาปอนิฟิเคชัน (saponification) กับโซเดียมไฮดรอกไซด์ ได้สบู่และกลีเซอรอล นอกจากนี้ยังสามารถสังเคราะห์ได้จากโพรพีลีนที่ทำปฏิกิริยาจนได้เอพิคลอโรไฮดริน และถูกไฮโดรไลซ์จนได้กลีเซอรอล ในร่างกายใช้กลีเซอรอลเป็นสารตั้งต้นในการสังเคราะห์ไตรกลีเซอไรด์และฟอสโฟลิพิด เมื่อร่างกายใช้ไขมันเป็นแหล่งพลังงาน จะดึงกลีเซอรอลจากเนื้อเยื่อไขมันแล้วเปลี่ยนเป็นกลูโคสผ่านกระบวนการสร้างกลูโคสก่อนจะเข้าสู่กระแสเลือด
กลีเซอรอลมีคุณสมบัติเป็นไฮโกรสโคปิก (hygroscopic) หรือสารที่สามารถดูดซึมหรือดูดซับความชื้นจากอากาศ จึงผสมเข้ากับน้ำได้ นอกจากนี้ยังละลายในแอซีโทนได้เล็กน้อย แต่ไม่ละลายในคลอโรฟอร์ม

กลีเซอรอลเป็นสารที่มีพิษน้อย คือมีแอลดี 50 ในหนู (ทางปาก) อยู่ที่ 12600 mg/kg กลีเซอรอลใช้เป็นตัวทำละลาย วัตถุให้ความหวานทดแทนน้ำตาล และวัตถุกันเสียในอาหาร โดยมีเลขอีคือ E422 นอกจากนี้ยังมีฤทธิ์ต้านจุลชีพและไวรัส จึงใช้รักษาบาดแผลและเป็นยาระบาย รวมถึงเป็นสารหล่อลื่นและสารกักเก็บความชุ่มชื้นในเครื่องสำอาง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
นักกำหนดอาหาร
นักกำหนดอาหาร ( ) เป็นบุคลากรสาธารณสุข ที่มีการรับรองโดยสมาคมวิชาชีพ เช่น ในสหรัฐอเมริการับรองโดย Academy of Nutrition and Dietetics หรือ ในประเทศไทยรับรองโดยสมาคมนักกำหนดอาหารแห่งประเทศไทย

นักกำหนดอาหารเป็นผู้ที่นำความรู้ทางด้านโภชนาการมากำหนดปริมาณอาหารและสารอาหารที่เหมาะสมกับสภาวะร่างกายของผู้ป่วย และสามารถถ่ายทอดความรู้ให้กับผู้ป่วยจนสามารถเลือกรับประทานอาหารให้เหมาะสมกับสภาวะร่างกาย
มักมีการเข้าใจผิดเกี่ยวกับบทบาทของนักโภชนาการ และ นักกำหนดอาหาร นักโภชนาการ คือ ผู้ที่ทำหน้าที่ให้คำแนะนำเกี่ยวกับผลกระทบอาหารและสารอาหารต่อสุขภาพ แตกต่างจากนักกำหนดอาหารที่นอกจากจะต้องมีความรู้ด้านโภชนาการแล้ว ยังต้องมีความรู้ในด้านการให้คำปรึกษาผู้ป่วยด้วย
ในประเทศไทย
นักกำหนดอาหารวิชาชีพจะต้องมีความรู้ตามข้อกำหนดของสมาคมนักกำหนดอาหารแห่งประเทศไทย ประกอบด้วย องค์ความรู้ด้านโภชนบำบัดทางการแพทย์ (Medical Nutrition Therapy) และการให้คำปรึกษา (Diet Counseling) องค์ความรู้ด้านการบริหารจัดการงานโภชนาการ (Food Service Management) องค์ความรู้ด้านโภชนาการพื้นฐาน (Basic Nutrition) องค์ความรู้ด้านวิทยาศาสตร์การอาหาร (Food Sciences) และองค์ความรู้ด้านการวิจัย (Nutrition and Dietetics Research) โดยปัจจุบัน สถาบันอุดมศึกษาของไทยเปิดทำการเรียนการสอนในสาขาด้านการกำหนดอาหารที่ผู้สำเร็จการศึกษามีสิทธิ์สอบเพื่อขึ้นทะเบียนเป็นนักกำหนดอาหารวิชาชีพกับสมาคมนักกำหนดอาหารแห่งประเทศไทยนั้น เช่น หลักสูตรโภชนาการและการกำห
าหารวิชาชีพกับสมาคมนักกำหนดอาหารแห่งประเทศไทยนั้น เช่น หลักสูตรโภชนาการและการกำหนดอาหาร คณะสหเวชศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สาขาวิชาโภชนบำบัดและการกำหนดอาหาร คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา สาขาวิชาโภชนาการและโภชนบำบัด หรือ สาขาวิชาโภชนาการและการกำหนดอาหาร คณะวิทยาศาสตร์การแพทย์ มหาวิทยาลัยพะเยา สาขาวิชาโภชนวิทยาและการกำหนดอาหาร คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล สาขาวิชาโภชนศาสตร์ การกำหนดอาหารและอาหารปลอดภัย หรือ สาขาวิชาโภชนาการและการกำหนดอาหาร คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม เป็นต้น
นักกำหนดอาหารสามารถทำงานได้ในทุกวงการ บ้างก็เป็นบุคคลเบื้องหน้าที่ปรากฏตัวต่อสื่อ หรือบุคคลเบื้องหลังที่คอยให้คำแนะนำด้านโภชนาการเพื่อให้ทุกคนมีสุขภาพที่ดี และมีภูมิต้านทานในการดูแลสุขภาพของตัวเอง ตัวอย่างอาชีพที่นักกำหนดอาหารสามารถทำได้ เช่น ผู้ให้คำแนะนำปัญหาด้านสุขภาพในโรงพยาบาล, นักกำหนดอาหารประจำศูนย์ดูแลด้านสุขภาพ, ผู้ประกอบการร้านอาหาร, เจ้าของสื่อให้ความรู้ด้านอาหารในโซเชียลมีเดีย, ผู้ให้คำปรึกษาด้านนวัตกรรม สื่อดิจิทัล และพัฒนาอาหารเพื่อสุขภาพสำหรับประชาชน, นักกำหนดอาหารที่มีความเชี่ยวชาญเฉพาะด้านอาทิ การดูแลด้านโภชนาการของนักกีฬาเช่น นักยกน้ำหนัก, นักกำหนดอาหารส่วนตัวที่ให้บริการแบบออนไลน์
สามารถตรวจสอบรายชื่อ นักกำหนดอาหารที่ขึ้นทะเบียนอย่างถูกต้องในประเทศไทยได้ที่ กองสถานพยาบาลและการประกอบโรคศิลปะ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
ทะเลสาบอี้นดอจี้
ทะเลสาบอี้นดอจี้ ( , ; ) เป็นหนึ่งในทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งอยู่ในอำเภอโม่ญี่น จังหวัดโม่ญี่น รัฐกะชีน ประเทศพม่า มีขนาดกว้าง จากด้านทิศตะวันออกไปยังทิศตะวันตก และยาว จากด้านทิศเหนือไปยังทิศใต้ มีหมู่บ้านมากกว่า 20 หมู่บ้านอยู่บริเวณทะเลสาบ กลุ่มชาติพันธุ์ที่อาศัยอยู่บริเวณทะเลสาบส่วนใหญ่คือชาวไทใหญ่และชาวกะชีน โดยประกอบอาชีพเกษตรกรเป็นหลัก ทะเลสาบตั้งอยู่สูงจากระดับน้ำทะเล พื้นที่ส่วนใหญ่อยู่ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทะเลสาบอี้นดอจี้ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเมื่อปี ค.ศ. 1999 โดยกระทรวงการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์

อ้างอิง
พลุแฟลร์
พลุแฟลร์ ( ซึ่งบางครั้งเรียกว่า fusee) เป็นไพโรเทคนิคประเภทหนึ่งที่ก่อแสงจ้าหรือความร้อนสูงโดยไม่เกิดการระเบิด พลุแฟลร์ใช้สำหรับส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ, การส่องแสง หรือการกระทำตอบโต้เกี่ยวกับการป้องกันในการใช้ประโยชน์ทางพลเรือนและการทหาร พลุแฟลร์อาจเป็นดอกไม้เพลิงภาคพื้น, ดอกไม้เพลิงโพรเจกไทล์ หรือที่ได้ถูกแขวนร่มชูชีพเพื่อให้มีเวลาส่องสว่างนานสูงสุดในพื้นที่ขนาดใหญ่ ส่วนดอกไม้เพลิงโพรเจกไทล์อาจถูกทิ้งจากเครื่องบิน, ยิงออกจากจรวดหรือปืนใหญ่ หรือแท่งยิงแบบมือถือ
ประวัติ
การใช้ดินปืนเพื่อจุดประสงค์ในการส่งสัญญาณที่บันทึกไว้ที่เก่าแก่ที่สุดคือ 'พลุส่งสัญญาณระเบิด' ที่ราชวงศ์ซ่งของจีนใช้เมื่อราชวงศ์หยวนนำโดยชาวมองโกลปิดล้อมหยางโจวในปี ค.ศ. 1276 ระเบิดเปลือกนุ่มเหล่านี้ กำหนดเวลาให้ระเบิดกลางอากาศ ซึ่งถูกนำมาใช้เพื่อส่งข้อความไปยังกองทหารในระยะไกล การเอ่ยถึงพลุส่งสัญญาณระเบิดอีกครั้งหนึ่งปรากฏในข้อความระบุช่วงปี ค.ศ. 1293 ที่ขอการเก็บรวบรวมจากผู้ที่ยังเก็บไว้ในมณฑลเจ้อเจียง ส่วนปืนสัญญาณปรากฏในเกาหลีราวปี ค.ศ. 1600 ซึ่งหวูอีตูฟู่ทงจื้อ (Wu I Thu Phu Thung Chih) หรือสารานุกรมทหารมีภาพประกอบ (Illustrated Military Encyclopedia) ได้เขียนไว้ในปี ค.ศ. 1791 โดยแสดงให้เห็นปืนสัญญาณในภาพประกอบ

เคมี
พลุแฟลร์ผลิตแสงผ่านการเผาไหม้ขององค์ประกอบดอกไม้ไฟ ส่วนผสมมีหลากหลาย แต่มักขึ้นอยู่กับสตรอนเชียมไนเตรต, โพแทสเซียมไนเตรต หรือโพแทสเซียมเปอร์คลอเรต และผสมกับเชื้อเพลิง เช่น ชาร์โคล, ซัลเฟอร์, ขี้เลื่อย, อะลูมิเนียม, แมกนีเซียม หรือเรซินโพลิเมอร์ที่เหมาะสม พลุแฟลร์อาจมีสีได้จากการรวมของสีดอกไม้ไฟ ส่วนพลุแฟลร์แคลเซียมใช้ใต้น้ำเพื่อให้แสงสว่างวัตถุที่จมอยู่ใต้น้ำ

ดูเพิ่ม
* ปืนยิงพลุ

อ้างอิง

หนังสืออ่านเพิ่ม
*

แหล่งข้อมูลอื่น
*
อิกาเมชิ
อิกาเมชิ ( ) เป็นอาหารญี่ปุ่นที่ประกอบด้วยหมึกยัดไส้ข้าวในลักษณะคล้ายกับไส้กรอกหรือหมึกยัดไส้ อิกาเมชิเป็นอาหารท้องถิ่นในแถบคาบสมุทรโอชิมะทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะฮกไกโด

วิธีปรุง
อิกาเมชิเตรียมโดยการเอาหนวดและเครื่องในของหมึกออกจนเหลือแต่ตัว จากนั้นจึงนำข้าวที่ซาวแล้วใส่เข้าไปและนำไปต้มในน้ำซุปดาชิ ข้าวที่ใช้จะใช้ข้าวเจ้าและข้าวเหนียวผสมกัน นอกจากนี้ส่วนไส้ยังผสมส่วนประกอบอื่น ๆ ลงไปได้อีกเช่นหนวดหมึกสับ หน่อไม้ แคร์รอต และอาบุราอาเงะ เป็นต้น .
ประวัติ
พ.ศ. 2484 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง อาหารขาดแคลนโดยเฉพาะข้าว ร้านอาเบโชเต็งซึ่งจำหน่ายเอกิเบ็งที่สถานีรถไฟโมริ จังหวัดฮกไกโดได้ตัดสินใจใช้หมึกที่มีเป็นจำนวนมากมาประกอบอาหาร หลังสิ้นสุดสงคราม พ.ศ. 2509 ห้างสรรพสินค้าเคโอในกรุงโตเกียวได้จัดงานเทศกาลเอกิเบ็งประจำปีเป็นครั้งแรกซึ่งเปิดโอกาสให้ผู้ค้าเอกิเบ็งและอาหารท้องถิ่นได้มาออกร้าน ร้านอาเบโชเต็งได้นำอิกาเมชิมาจำหน่าย ในปีถัดมาอิกาเมชิได้รับความนิยมอย่างมาก ยอดขายของอิกาเมชิขึ้นสู่อันดับหนึ่งและได้มาจำหน่ายในงานดังกล่าวอีกหลายครั้งด้วยกัน ทำให้ชื่อเสียงของอิกาเมชิโด่งดังมากขึ้นและเริ่มเป็นที่รู้จักในฐานะอาหารขึ้นชื่อของเมืองโมริ กิ่งจังหวัดโอชิมะ และของจังหวัดฮกไกโดในที่สุด

อ้างอิง
วัดสันติการาม (จังหวัดน่าน)
วัดสันติการาม หรือวัดบ้านพร้าว ตั้งอยู่ ณ เลขที่ 2 หมู่ 8 ตำบลยม อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2400 เป็นวัดราษฎร์ ประเภทมหานิกาย

ประวัติวัดสันติการาม
วัดสันติการาม หรือ วัดบ้านพร้าว สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2400 เป็นวัดราษฎร์ ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ ณ เลขที่ 2 หมู่ 8 ตำบลยม อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน

ประวัติวัด
วัดสันติการาม หรือ วัดพร้าว ตำบลยม อำเภอปัว (ในขณะนั้น) จังหวัดน่าน สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2400 ผู้เฒ่าผู้แก่เล่าว่า ในสมัยนั้นราษฎรบ้านพร้าวก็มีน้อย แต่มีใจศรัทธาที่จะสร้างวัด จึงพร้อมใจกันหาที่ดินที่จะสร้างวัด แรกสร้างนั้นยังมีพื้นที่ที่คับแคบมาก จึงได้พากันแผ้วถางปรับพื้นที่เรียบร้อย ก็ได้หาไม้เปาหนุ่มมาสร้าง ฝาสานด้วยไม่ไผ่ หลังคามุงด้วยหญ้าคา พื้นปูด้วยดิน แท่นพระเจ้าใช้สร้างเป็นขาตีเป็นโต๊ะวาง สำหรับเคารพกราบไว้บูชาในวันพระ ซึ่งในสมัยนั้นมีนายเมืองคำ พรมวังขวา เป็นผู้ใหญ่บ้าน
* ต่อมาในปี พ.ศ. 2470 ได้บูรณปฏิสังขรณ์ใหม่อีกครั้ง ได้วางรางฐาน ก่ออิฐขนาดแผ่นใหญ่ ล้อมรอบทั้ง 4 ด้าน ใช้ดินเผือกทุ่งนามาก่อ ซึ่งในขณะนั้นไม่มีปูนขาว และปูนซีเมนต์
ล้อมรอบทั้ง 4 ด้าน ใช้ดินเผือกทุ่งนามาก่อ ซึ่งในขณะนั้นไม่มีปูนขาว และปูนซีเมนต์ ขนาดกว้าง 3 ห้อง หลังผลัดมุงด้วยหญ้าคา มีหน้าต่างประตู ช่างที่มารับเหมาก่อสร้างวิหาร เป็นคนเมืองพงษ์มาสร้างจนเสร็จเรียบร้อย ซึ่งในขณะนั้นมีนายเสาร์ ไชยเพ็ชร เป็นผู้ใหญ่บ้าน
* ต่อมาในปี พ.ศ. 2490 ได้รื้อและปฏิสังขรณ์พระวิหารใหม่ โดยใช้ไม้ประดู่มาทำเป็นเสา หลังคามุงด้วยไม้แป้นเกร็ด ช่างที่มารับเหมาคือผู้ใหญ่หวัน พลจร บ้านดอนมูล ตำบลศิลาเพชร ซึ่งในขณะนั้นมีนายอิ่นแก้ว ต๊ะผัด เป็นผู้ใหญ่บ้าน
* ต่อมาวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2504 ได้รื้อและปฏิสังขรณ์ใหม่ ดังนี้
*# ขุดเอาเสาไม้ประดู่ออก
*# รื้อไม้แป้นเกร็ดออก
*# รื้อแล้วทุบฝาผนังขยายเนื้อที่ออกให้กว้างกว่าเดิม
*# ได้ก่อเสา
ไม้แป้นเกร็ดออก
*# รื้อแล้วทุบฝาผนังขยายเนื้อที่ออกให้กว้างกว่าเดิม
*# ได้ก่อเสาอิฐมี 12 เหลี่ยม
*# ทำหลังคาใหม่เป็น 3 ชุด
*# หลังคามุงด้วยแป้นเกร็ด
*# ขยายประตูหน้าต่าง (โดยช่างสมบรูณ์ ถาวงค์)
** ซึ่งในขณะนั้นมีนายคำมุง จันทร์สุข เป็นผู้ใหญ่บ้าน
* ต่อมาวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2518 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา ซึ่งในขณะนั้นมีนายคำมุง จันทร์สุข เป็นผู้ใหญ่บ้าน
* ต่อมาวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2532 ผู้ใหญ่บ้านและราษฎรในบ้านพร้าว ได้ร่วมกันบูรณะปฏิสังขรณ์และซ่อมแซมพระวิหาร มีรายการดังต่อไปนี้
*# ขุดเสาก่ออิฐ 12 เหลี่ยมออก
*# รื้อไม้แป้นเกร็ดออก
*# ยกหลังคาใหม่
*# หล่อเสาซีเมนต์
*# มุงหลังคาด้วยสังกะสีสีแดง
*# ได้ยกช่อฟ้าใบระกาใหม่ เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม
พระราชทานวิสุงคามสีมา

วัดสันติการาม ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันจันทร์ ที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2518 (แรม 10 ค่ำ เดือน 6 ) ในสมัย หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช เป็นนายกรัฐมนตรี
สิ่งสำคัญภายในวัด
บุคคลที่สร้างพระเจ้าวัดสันติการาม 
* พระเจ้าองค์ใหญ่ ปู่น้อย มอญ ปัญโญ ท่านเป็นคนสร้างไว้ 
* ส่วนพระเจ้าทันใจองค์น้อย พ่อหม่อน ธรรมชัย เป็นคนปั้นภายใน 1 วัน โดยขายนา 1 บ่อน (ไร่) เพื่อมาสร้างพระเจ้าทันใจ 
* พระเจ้าด้านข้าง 4 องค์ ผู้ใหญ่สงค์ คำแสน บ้านเสี้ยวเป็นคนสร้างไว้กับวัดสันติการาม
* พระพุทธรูปไม้โบราณ สันนิฐานว่ามีอายุเก่าแก่ ถึง 200 ถึง 300 ปี มีอักษรล้านนาจารึกใต้ฐานพระพุทธรูป แต่อักษรปรากฏไม่ชัดเจน
* ธรรมมาสน์ไม้โบราณ สร้างขึ้นปี พ.ศ. 2509 ศรัทธา พ่อแสน - แม่แก้ว พรมวังขวา

อ้างอิง
เนื้อไก่
เนื้อไก่ เป็นเนื้อสัตว์ที่มาจากไก่ มีราคาถูกกว่าเนื้อสัตว์ชนิดอื่น ๆ เมื่อเทียบกับเนื้อวัวหรือเนื้อหมู เนื้อไก่ได้รับความนิยมในอาหารทั่วโลก สามารถดัดแปลงเป็นอาหารได้หลากหลายประเภท ในแต่ละท้องที่

เนื้อไก่สามารถนำมาปรุงอาหารได้หลากหลายวิธี ทั้งการอบ การย่าง บาร์บีคิว การทอด เป็นต้น นับตั้งแต่ครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 20 เนื้อไก่เป็นส่วนสำคัญของอาหารประเภทอาหารจานด่วน ในบางครั้งอาจถือว่าเนื้อไก่เป็นอาหารที่ดีต่อสุขภาพมากกว่าเนื้อแดง เพราะมีคอเลสเตอรอลและกรดไขมันอิ่มตัวที่น้อยกว่า

อ้างอิง
วัดใหญ่ทักขิณาราม
วัดใหญ่ทักขิณาราม หรือ วัดใหญ่ลาว เป็นวัดเก่าแก่แห่งหนึ่งในจังหวัดนครนายก สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2323 ตั้งอยู่ริมแม่น้ำนครนายก บนถนนเฉลิมพระเกียรติร.9 ซอย 2 ตำบลบ้านใหญ่ อำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก วัดเก่าแก่แห่งนี้สร้างขึ้นโดยชาวลาวบางส่วนที่อพยพมาตั้งรกรากในนครนายกจากสงครามระหว่างอาณาจักรเวียงจันทน์กับอาณาจักรหลวงพระบาง อุโบสถหลังเก่าสร้างด้วยศิลปะลาวเวียงจันทน์ กำแพงล้อมรอบมีซุ้มประตูโค้ง ตกแต่งด้วยทวารบาลแต่งกายชุดทหาร ภายในอุ โบสถหลังเดิมประดิษฐานพระพคภาญาณ ชื่อของวัดใหญ่ลาวนั้นมาจากพื้นที่ชุมชนชาวลาวอพยพ เรียกว่า บ้านใหญ่ลาว เดิมทีมีประชากรลาวอพยพประมาณ 3-4 ร้อยหลังคาเรือน ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2484 วัดได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดใหญ่ทักขิณาร
3-4 ร้อยหลังคาเรือน ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2484 วัดได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดใหญ่ทักขิณาราม มาจากว่าทักขิณ แปลว่าทิศขวา และ อาราม แปลว่าวัด วัดได้รับการจดทะเบียนเป็นโบราณสถาน โดยกรมศิลปากรเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2539 และกรมศิลปากรร่วมกับทางวัดได้ทำการบูรณะอุโบสถให้มีสภาพเหมือนเดิม เมื่อวันที่ 8 เมษายน แล้วเสร็จเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2546
พิพัฒน์ รัชกิจประการ
พิพัฒน์ รัชกิจประการ (เกิด 5 สิงหาคม พ.ศ. 2498) เป็นนักธุรกิจและนักการเมืองชาวไทย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรี และ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม อดีตผู้อำนวยการศูนย์บริหารและติดตามสถานการณ์การสู้รบในภูมิภาคตะวันออกกลาง (ศบก.) ในรัฐบาลอนุทิน ชาญวีรกูล 1 และ 2 อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน ในรัฐบาลแพทองธาร ชินวัตร และรัฐบาลเศรษฐา ทวีสิน อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา ในรัฐบาลพลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา และอดีตรองหัวหน้าพรรคภูมิใจไทย
ประวัติ
พิพัฒน์ เกิดเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2498 ที่ตำบลฉลุง อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา เป็นบุตรนายสุทัศน์ กับนางกุยเฮียง รัชกิจประการ ด้านครอบครัวสมรสกับนางนาที รัชกิจประการ มีบุตร 3 คน คือ นาย ชลัฐ รัชกิจประการ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 26 และ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 27,นาย ปกเขตร รัชกิจประการ และนางสาว ปกรกานต์ รัชกิจประการ เป็นพี่ชายพิบูลย์ รัชกิจประการ อดีต สส.สตูล สังกัดพรรคภูมิใจไทย เป็นพี่ชายพิทักษ์ รัชกิจประการ ประธานเจ้าหน้าที่บริหารและกรรมการผู้จัดการใหญ่ บริษัท พีทีจี เอ็นเนอยี จำกัด (มหาชน)
สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษา จากโรงเรียนแสงทองวิทยา จังหวัดสงขลา ระดับปริญญาตรีและปริญญาโท สาขารัฐศาสตร์ จากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง

การทำงาน
พิพัฒน์ สืบทอดธุรกิจกลุ่มเรือประมงในเขตน่านน้ำอันดามันของครอบครัว ต่อมาได้จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ในชื่อ พีทีจี เอ็นเนอยี

พิพัฒน์ เริ่มต้นงานการเมืองโดยการชักชวนจากวัฒนา อัศวเหม เมื่อครั้งก่อตั้งพรรคมหาชน เมื่อปี พ.ศ. 2541 เพื่อสร้างฐานการเมืองในพื้นที่ภาคใต้ และเป็นกรรมการบริหารพรรค โดยก่อนหน้าที่มาเล่นการเมือง เขาดูแลปั้ม MP ที่วัฒนา อัศวเหม เป็นเจ้าของ
ในปี พ.ศ. 2562 หลังการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 พรรคภูมิใจไทยได้เข้าร่วมรัฐบาลภายใต้การนำของพลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี และพรรคพลังประชารัฐ โดยเขาได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา โดยนายพิพัฒน์ ได้รับโควตาพรรคภูมิใจไทย เช่นเดียวกับ มนัญญา ไทยเศรษฐ์ นอกจากนี้เขายังเป็นกรรมการศูนย์บริหารสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (โควิด-19)
ในปี พ.ศ. 2564 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นรองหัวหน้าพรรคภูมิใจไทย และเป็นคณะกรรมการสรรหาผู้สมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของพรรค ต่อมาเขาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน ในรัฐบาลเศรษฐา ทวีสิน ในปี พ.ศ. 2566 และรัฐบาลนางสาวแพทองธาร ชินวัตร

ในปี พ.ศ. 2568 ภายหลังศาลรัฐธรรมนูญมีคำวินิจฉัยถอดถอนแพทองธาร ชินวัตร จากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี และพรรคภูมิใจไทยเป็นแกนนำจัดตั้งรัฐบาลใหม่ โดยมีอนุทิน ชาญวีรกูล หัวหน้าพรรคเป็นนายกรัฐมนตรี เขาได้รับแต่งตั้งเป็นรองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม

เครื่องราชอิสริยาภรณ์

อ้างอิง
ชต็อลเลิน
ชต็อลเลิน ( , หรือ ) เป็นขนมปังหวานที่ผสมถั่ว เครื่องเทศ และผลไม้แห้งหรือเชื่อม เคลือบด้วยน้ำตาล เป็นขนมปังที่ชาวเยอรมันนิยมรับประทานในช่วงคริสต์มาส ชต็อลเลินมีชื่อเรียกอีกสองชื่อได้แก่ ไวนัคทซ์ชต็อลเลิน ( ตามคำว่า ซึ่งเป็นคำเรียกชื่อเทศกาลคริสต์มาสในภาษาเยอรมัน) และ คริสท์ชต็อลเลิน ( )
ส่วนผสม
ชต็อลเลินเป็นขนมปังที่มีลักษณะคล้ายเค้กซึ่งทำจากแป้ง น้ำ และยีสต์ และมักจะผสมผิวส้มลงไปในแป้งด้วย นอกจากนี้ยังผสมเปลือกส้มเชื่อม ลูกเกด และอัลมอนด์ และเครื่องเทศได้แก่กระวานและอบเชย ส่วนผสมอื่น ๆ ซึ่งเติมเพิ่มตามความชอบได้แก่นม น้ำตาล เนย เกลือ เหล้ารัม ไข่ วานิลลา ผลไม้แห้ง ถั่ว และมาร์ซิแพน (ถั่วอัลมอนด์บดผสมน้ำตาลหรือน้ำผึ้ง) ชต็อลเลินขนาดมาตรฐานจะมีน้ำหนักประมาณ แต่ชต็อลเลินที่ขนาดเล็กกว่านั้นก็พบได้ทั่วไปเช่นกัน หลังจากนำออกจากเตาอบจะนำไปเคลือบด้วยเนยจืดและคลุกน้ำตาลทันที ซึ่งจะทำให้ขนมปังมีความชื้นและเก็บได้นาน
ชต็อลเลินแบบเดรสเดิน ซึ่งเป็นขนมปังเนื้อแน่นและมีไส้ผลไม้และแต่เดิมเรียกว่า อัลเลอร์ไฮลิเกินชตรีทเซิล ( ) หรือ ชตรีทเซิล ( ) นั้นมีหลักฐานอ้างอิงที่เก่าแก่ที่สุดคือเอกสารราชการใน ค.ศ. 1474 และยังคงมีชื่อเสียง ชต็อลเลินแบบเดรสเดินนี้จะผลิตโดยร้านขนมปัง 150 แห่งในเดรสเดินเท่านั้น โดยมีตราประทับพิเศษซึ่งมีพระบรมสาทิสลักษณ์ของพระเจ้าออกัสตัสที่ 2 ผู้แข็งแกร่ง

ประวัติ

ชต็อลเลินในยุคแรกนั้นจะมีส่วนผสมเพียงสามชนิดได้แก่แป้ง ข้าวโอ๊ต และน้ำ ชต็อลเลินเป็นส่วนหนึ่งของเทศกาลคริสต์มาสครั้งแรกในการประชุมสังคายนาแห่งเทรนต์ใน ค.ศ. 1545 และมีส่วนผสมเพียงสี่อย่างได้แก่แป้ง ยีสต์ น้ำมัน และน้ำ
ในช่วงยุคกลาง ผู้คนจะถือศีลอดในช่วงเวลาเทศกาลเตรียมการรับเสด็จ (Advent) ก่อนวันคริสต์มาสและคนทำขนมปังจะไม่สามารถใช้เนยได้ ใช้ได้แต่เพียงน้ำมันเท่านั้น ทำให้ขนมปังที่ได้แข็งและไม่อร่อย ในศตวรรษที่ 15 เจ้าชายแอนสท์ เจ้านครรัฐผู้คัดเลือกประจำนครรัฐซัคเซินและพระอนุชา ดยุกอัลเบร็ชท์แห่งซัคเซินได้มีพระราชสาส์นไปยังสมเด็จพระสันตะปาปาในกรุงโรม เนื่องจากน้ำมันในซัคเซินมีราคาแพงและหายาก สมเด็จพระสันตะปาปานิโคลัสที่ 5 ไม่ทรงยินยอม ห้าสมณกาลต่อมา ในสมณสมัยของสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 8 พระองค์ได้ทรงมีพระราชสาส์นไปยังเจ้านครรัฐว่าพระองค์ทรงมีพระบรมราชานุญาตให้ใช้เนยแทนได้ แต่จำกัดเพียงเจ้านครรัฐและครอบครัวเท่านั้น ในขณะที่สามัญชนทั่วไปที่จะใช้เนยต้อ
้ แต่จำกัดเพียงเจ้านครรัฐและครอบครัวเท่านั้น ในขณะที่สามัญชนทั่วไปที่จะใช้เนยต้องจ่ายภาษีรายปีในอัตราเทียบเท่ากับทองคำ 1/20 กุลเดินเพื่อสมทบทุนสร้างอาสนวิหารไฟรแบร์ค ก่อนที่ภาษีรายปีดังกล่าวจะยกเลิกเมื่อรัฐซัคเซินเปลี่ยนมานับถือนิกายโปรเตสแตนต์
สูตรการทำชต็อลเลินเปลี่ยนแปลงตลอดช่วงเวลาหลายศตวรรษหลังจากนั้น โดยมีการผสมส่วนผสมที่ให้ความหวานชุ่มเช่นมาร์ซิแพน เป็นต้น ในสหราชอาณาจักร ชต็อลเลินเริ่มได้รับความนิยมในช่วงไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมา โดยความนิยมชต็อลเลินในสหราชอาณาจักรนั้นเทียบเท่ากับมินซ์พายหรือคริสต์มาสพุดดิงซึ่งเป็นอาหารตามธรรมเนียมดั้งเดิม ชต็อลเลินสามารถหาซื้อได้ตามซูเปอร์มาร์เก็ตในสหราชอาณาจักร หรือแม้แต่ในครัวเรือนก็นิยมทำรับประทานเอง

ดูเพิ่ม
* มินซ์พาย

อ้างอิง
แฮกกิส
แฮกกิส ( ) เป็นไส้กรอกชนิดหนึ่งที่ประกอบด้วยเครื่องในของแกะได้แก่หัวใจ ตับ และปอด บดรวมกับหอมใหญ่ ข้าวโอ๊ต มันแกะ เครื่องเทศ และเกลือ ผสมกับน้ำสต๊อก บรรจุลงในลำไส้แกะหรือไส้เทียมแล้วทำให้สุก สารานุกรมวิทยาการทำอาหาร ลารุสกัสตรอนอมิก ฉบับภาษาอังกฤษตีพิมพ์ ค.ศ. 2001 บรรยายไว้ว่า "แม้ว่าคำบรรยายของแฮกกิสอาจจะไม่ทำให้รู้สึกอยากกินก็ตาม แต่ว่ามันมีเนื้อสัมผัสคล้ายถั่วและรสชาติอร่อยกลมกล่อม" เชื่อกันว่าแฮกกิสมีที่มาจากการบรรจุเครื่องในสัตว์ที่ได้จากการล่าในกระเพาะของสัตว์ตัวนั้นเพื่อเก็บไว้ให้กินได้นาน ซึ่งเป็นวิถีปฏิบัติที่มีมาช้านาน
แม้ว่าชื่อ "hagws" หรือ "hagese" ซึ่งเป็นที่มาของชื่อแฮกกิสในปัจจุบันจะถูกบันทึกครั้งแรกในประเทศอังกฤษประมาณ ค.ศ. 1430 ก็ตาม แต่แฮกกิสเป็นที่ยอมรับกันทั่วไปว่าเป็นอาหารประจำชาติของประเทศสกอตแลนด์ เนื่องจากบทกวี "แอดเดรสทูอะแฮกกิส" ซึ่งแต่งโดยโรเบิร์ต เบินส์ กวีชาวสกอตใน ค.ศ. 1787 ตามธรรมเนียมแล้วแฮกกิสจะเสิร์ฟโดยมีเครื่องเคียงได้แก่ "นีปส์" ( ) ทำจากหัวนีปซึ่งเป็นผักประเภทหัวชนิดหนึ่งในวงศ์ผักกาด และ "แทตทีส์" ( ) หรือมันฝรั่งบด และ "แดรม" หรือสกอตช์วิสกี ธรรมเนียมนี้จะเคร่งครัดมากถ้าเป็นในงานเลี้ยงอาหารค่ำเบินส์ ( ; ) ซึ่งเป็นประเพณีของชาวสกอตเพื่อยกย่องโรเบิร์ต เบินส์และผลงานประพันธ์ของเขา

อ้างอิง
ไส้กรอกคัมเบอร์แลนด์
ไส้กรอกคัมเบอร์แลนด์ ( ) เป็นไส้กรอกหมูชนิดหนึ่งซึ่งมีต้นกำเนิดจากมณฑลคัมเบอร์แลนด์ซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลคัมเบรียในประเทศอังกฤษ ไส้กรอกชนิดนี้จะปรุงรสด้วยเครื่องเทศและสมุนไพรหลากหลายชนิด แต่รสชาติที่เด่นชัดที่สุดได้แก่พริกไทยซึ่งเป็นรสชาติเอกลักษณ์ของไส้กรอกชนิดนี้ นอกจากนี้เนื้อหมูที่นำมาทำไส้กรอกคัมเบอร์แลนด์จะสับแทนบด ทำให้เนื้อสัมผัสแตกต่างจากไส้กรอกอื่นในอังกฤษ (คล้ายกับไส้อั่วทางภาคเหนือของไทย)
ไส้กรอกคัมเบอร์แลนด์ได้รับสถานะ "สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ที่ได้รับการคุ้มครอง" ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2011 โดยไส้กรอกที่จะใช้คำว่า "ไส้กรอกคัมเบอร์แลนด์แบบดั้งเดิม" ( ) ได้นั้นจะต้องผลิตในเขตเทศมณฑลคัมเบรียในปัจจุบัน ซึ่งครอบคลุมพื้นที่เทศมณฑลคัมเบอร์แลนด์เดิมและบางส่วนของเทศมณฑลในประวัติศาสตร์อังกฤษแห่งอื่นได้แก่เวสต์มอร์แลนด์ แลงคาเชอร์ และนอร์ทยอร์กเชอร์ นอกจากนี้จะต้องมีเนื้อหมูอย่างน้อยร้อยละ 80 และเส้นผ่านศูนย์กลางไม่ต่ำกว่า 20 มิลลิเมตร
ประวัติ
ไส้กรอกคัมเบอร์แลนด์เป็นผลิตภัณฑ์ขึ้นชื่อของท้องถิ่นมากว่า 500 ปี ไม่มีที่มาที่ชัดเจนว่าทำไมไส้กรอกคัมเบอร์แลนด์จึงมีรูปร่างและรสชาติอย่างในปัจจุบัน แต่เดิมนั้นไส้กรอกคัมเบอร์แลนด์จะมีรสชาติจัดกว่าในปัจจุบัน ในช่วงศตวรรษที่ 18 เครื่องเทศหลากหลายชนิดได้แพร่หลายมาถึงคัมเบอร์แลนด์ผ่านทางเมืองท่าไวต์เฮเวนได้แก่ขิง พริกไทยดำ และจันทน์เทศ
ส่วนผสม
ไส้กรอกคัมเบอร์แลนด์จะทำออกมาเป็นขดยาวซึ่งแตกต่างจากไส้กรอกอื่น ๆ ในสหราชอาณาจักรที่จะแบ่งเป็นข้อ ๆ ไส้ในของไส้กรอกประกอบด้วยเนื้อหมูสับหรือบดหยาบ พริกไทย ไทม์ เซจ จันทน์เทศ พริกกาแยน และขนมปังแห้งหรือรัสก์ (rusk) เพื่อใช้เป็นตัวประสาน โดยทั่วไปแล้วจะมีเนื้อหมูอยู่ร้อยละ 85–98 อย่างไรก็ตาม ไส้กรอกคัมเบอร์แลนด์ได้รับความนิยมอย่างมาก ทำให้มีการผลิตเชิงอุตสาหกรรมซึ่งทำให้ได้ไส้กรอกที่มีคุณภาพต่ำกว่า โดยปริมาณเนื้อหมูในไส้กรอกอาจจะต่ำถึงร้อยละ 45
หมูพันธุ์ที่นิยมใช้ในอดีตได้แก่หมูพันธุ์คัมเบอร์แลนด์ ซึ่งเป็นสายพันธุ์ที่เหมาะสมกับสภาพภูมิอากาศเย็นชื้นในคัมเบอร์แลนด์ แต่กลับได้รับความนิยมน้อยลงและสูญพันธุ์ในช่วงต้นทศวรรษ 1960 ไส้กรอกคัมเบอร์แลนด์ในปัจจุบันจึงใช้เนื้อหมูพันธุ์ลาร์จแบล็ก กลอสเตอร์เชอร์โอลด์สปอตส์ หรือเวลช์แทน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* ข้อกำหนดสำหรับ "ไส้กรอกคัมเบอร์แลนด์แบบดั้งเดิม" จากกระทรวงสิ่งแวดล้อม อาหาร และกิจการชนบทของสหราชอาณาจักร
เดนนิส ร็อดแมน
เดนนิส คีธ ร็อดแมน ( ; 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1961 – ) เป็นอดีตนักบาสเกตบอลระดับอาชีพชาวอเมริกัน ผู้ซึ่งเล่นให้แก่ทีมดีทรอยต์ พิสตันส์, แซนแอนโทนีโอสเปอส์, ชิคาโก บูลส์, ลอสแอนเจลิสเลเกอส์ และแดลลัสแมฟเวอริกส์ ในเอ็นบีเอ เขาเกิดที่เทรนตัน รัฐนิวเจอร์ซีย์ มีชื่อเล่นคือ "เจ้าหนอน" และเป็นที่รู้จักในความสามารถของเขาด้านการป้องกันและการทำรีบาวด์แบบบ้าระห่ำ
ร็อดแมนเล่นในตำแหน่งสมอลฟอร์เวิร์ดในช่วงปีแรก ๆ ก่อนที่จะเปลี่ยนไปเป็นเพาเวอร์ฟอร์เวิร์ด เขาได้รับเกียรติเป็นสมาชิกทีมรับยอดเยี่ยมเอ็นบีเอเจ็ดสมัยและได้รับรางวัลผู้เล่นเอ็นบีเอเกมรับแห่งปีสองครั้ง นอกจากนี้ เขายังเป็นผู้นำสถิติการทำรีบาวด์ต่อเกมได้เป็นระยะเวลาเจ็ดปีติดต่อกัน รวมถึงชนะเลิศการแข่งขันเอ็นบีเอห้าสมัย ชีวประวัติของเขาในเว็บไซต์ NBA.com กล่าวว่าเขาเป็น "ฟอร์เวิร์ดรีบาวด์ที่ดีที่สุดในประวัติศาสตร์ของเอ็นบีเอ" เมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2011 ทีมพิสตันส์ได้รีไทร์เบอร์เสื้อหมายเลข 10 เจอร์ซี เพื่อเป็นเกียรติแก่ร็อดแมน และเขาได้รับการแต่งตั้งชื่อเข้าสู่หอเกียรติยศบาสเก็ตบอลไนสมิธเมมโมเรียลในปลายปีเดียวกัน
ร็อดแมนมีประสบการณ์ในวัยเด็กที่ไม่มีความสุข และเป็นคนขี้อาย รวมถึงเก็บตัวในช่วงปีแรก ๆ ของเขา หลังจากยกเลิกความพยายามฆ่าตัวตายในปี ค.ศ. 1993 เขาเสกสรรตัวเองอีกครั้งในฐานะ "แบดบอย" และกลายเป็นที่รู้จักสำหรับลักษณะซึ่งแย้งกันหลายอย่าง เขาย้อมผมของเขาซ้ำแล้วซ้ำอีกในสีเทียม มีการเจาะและการสักจำนวนมาก รวมถึงเกมหยุดชะงักเป็นประจำโดยการปะทะกับผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามและเจ้าหน้าที่ เขาสวมชุดแต่งงานที่มีชื่อเสียงเพื่อโปรโมตอัตชีวประวัติปี ค.ศ. 1996 ของเขาชื่อแบดแอสไอวอนนาบี ร็อดแมนเคยได้รับการพาดหัวถึงการคบหาดูใจกับนักร้อง มาดอนนา และแต่งงานช่วงสั้น ๆ กับนักแสดงหญิง คาร์เมน อีเลกตรา นอกจากนี้ ร็อดแมนยังดึงดูดความสนใจจากนานาชาติในการเยือนประเทศเกาหลีเหนือเมื
กตรา นอกจากนี้ ร็อดแมนยังดึงดูดความสนใจจากนานาชาติในการเยือนประเทศเกาหลีเหนือเมื่อปี ค.ศ. 2013 และการเป็นเพื่อนสนิทภายหลังกับผู้นำเกาหลีเหนือ คิม จ็อง-อึน
นอกจากจะเป็นนักบาสเกตบอลระดับอาชีพที่อำลาวงการแล้ว ร็อดแมนยังเป็นมวยปล้ำอาชีพพาร์ตไทม์และนักแสดง เขาเป็นสมาชิกของเอ็นดับเบิลยูโอและต่อสู้ร่วมกับฮัลก์ โฮแกนในการแข่งขันแบชแอทเดอะบิชสองครั้ง ในมวยปล้ำอาชีพ ร็อดแมนเป็นผู้ชนะคนแรกของการแข่งขันเซเลบริตีแชมเปียนชิปเวรสลิง เขามีรายการโทรทัศน์ของตัวเองคือเดอะร็อดแมนเวิลด์ทัวร์ และมีบทบาทนำในภาพยนตร์แอ็กชันอย่างคู่โหดมหาประลัย (ค.ศ. 1997) รวมถึงไซม่อน เซ็ซ พยัคฆ์สายลับ (ค.ศ. 1999) ภาพยนตร์ทั้งสองเรื่องถูกวิจารณ์อย่างหนัก กับร็อดแมนที่เคยได้รับรางวัลรางวัลแรสซีสามครั้ง เขาปรากฏตัวในรายการโทรทัศน์เรียลลิตีหลายรายการ และเป็นผู้ชนะรางวัลหลัก 222,000 ดอลลาร์ของเซเลบริตีโมล ค.ศ. 2004
สิ่งพิมพ์
* 
* 
* 
* 
*

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* 
* Online World of Wrestling profile
* CageMatch profile
ค่ายกักกันโกรส-โรเซิน
ค่ายกักกันโกรส-โรเซิน ( ) เป็นเครือข่ายค่ายกักกันนาซีที่เยอรมนีที่สร้างขึ้นและดำเนินการในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ค่ายหลักตั้งอยู่ในหมู่บ้านโกรส-โรเซินของเยอรมนี ซึ่งปัจจุบันคือหมู่บ้านรอกอชญิตซาในจังหวัดดอลนือชล็อนสก์ ประเทศโปแลนด์ บนเส้นทางรถไฟระหว่างเมืองเยาเออร์ (ปัจจุบันคือยาวอร์) กับเมืองชตรีเกา (ปัจจุบันคือสตแชก็อม)

ขณะที่มีกิจกรรมสูงสุดใน ค.ศ. 1944 โครงสร้างอันซับซ้อนของโกรส-โรเซินมีค่ายขนาดย่อยกว่า 100 แห่งตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกของเยอรมนี เชโกสโลวาเกีย และดินแดนโปแลนด์ที่ถูกยึดครอง ประชากรทั้งหมดในค่ายโกรส-โรเซินในช่วงเวลานั้นคิดเป็นร้อยละ 11 ของจำนวนผู้ถูกกักกันทั้งหมดในระบบค่ายกักกันนาซี

อ้างอิง
เห็ดสมองวัว
เห็ดสมองวัว ( ) เป็นเห็ดราแอสโกไมโคตาในสกุล Gyromitra พบได้ทั่วทั้งทวีปยุโรปและทวีปอเมริกาเหนือ โดยปกติจะเติบโตในดินทรายใต้ต้นสนช่วงฤดูใบไม้ผลิและต้นฤดูร้อน ดอกเห็ดของชนิดนี้เป็นหมวกเห็ดสีน้ำตาลเข้ม รูปร่างผิดปกติและคล้ายสมอง สามารถสูงได้ถึง 10 เซนติเมตร (4 นิ้ว) และกว้าง 15 เซนติเมตร (6 นิ้ว) ยืดออกมาจากก้านเห็ดหนาสีขาวที่สูงได้ถึง 6 เซนติเมตร (2.4 นิ้ว)
เห็ดสมองวัวเป็นอาหารที่ได้รับความนิยมในแถบสแกนดิเนเวีย ยุโรปตะวันออก และภูมิภาคทะเลสาบใหญ่ตอนบนของทวีปอเมริกาเหนือ แม้ว่าเห็ดชนิดนี้อาจเป็นอันตรายถึงชีวิตเมื่อรับประทานดิบ ในประเทศสเปน มีการห้ามไม่ให้จำหน่ายเห็ดชนิดนี้แก่สาธารณชน แม้ว่าเห็ดชนิดนี้จะได้รับความนิยามในเขตบางเขตของเทือกเขาพิรินีตะวันออก ในประเทศฟินแลนด์ เห็ดชนิดนี้สามารถขายในสภาพสดได้แต่ต้องมีคำเตือนและคำแนะนำในการเตรียมสำหรับการประกอบอาหารที่ถูกต้อง
โดยปกตินั้น ผู้คนมักจะนำเห็ดสมองวัวไปลวกก่อนนำไปประกอบอาหาร แต่มีหลักฐานชี้ว่าวิธีการลวกไม่อาจทำให้เห็ดชนิดนี้ปลอดภัยโดยสิ้นเชิงสำหรับการบริโภค เมื่อบริโภคเห็ดชนิดนี้เข้าไป สารตัวสำคัญ คือ ไจโรมิตริน (Gyromitrin) จะผ่านกระบวนการสลายด้วยน้ำ และกลายเป็นมอนอเมทิลไฮดราซีน (MMH) ซึ่งเป็นสารประกอบมีพิษ พิษนี้ส่งผลกระทบต่อตับ ระบบประสาทส่วนกลาง และไตในบางครั้ง อาการที่ตามมา ได้แก่ อาเจียน และท้องเสียเป็นเวลาหลายชั่วโมงหลังบริโภค ตามด้วยอาการเวียนศีรษะ ง่วงงุน และปวดหัว กรณีที่รุนแรงอาจทำให้เกิดอาการเพ้อ นำไปสู่อาการโคม่าและเสียชีวิตภายหลังจากนั้น 5 ถึง 7 วัน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* 
*
ไข่คน
ไข่คน หรือ ไข่กวน ( ) คืออาหารที่ทำจากไข่ (ปกติจะใช้ไข่ไก่) คนหรือตีให้เข้ากันบนกระทะที่ใช้ความร้อนต่ำ มีส่วนผสมของเกลือ เนยและส่วนผสมอื่นในบางครั้ง
การตระเตรียม
ไข่เป็นสิ่งสำคัญในการทำไข่คน แต่มักจะใส่เกลือและส่วนผสมอื่น ๆ เช่น น้ำ นม เนย ไชฟ์ ( ) ครีมหรือบางสูตรอาจใส่แครมแฟร็ช ( ) ครีมเปรี้ยวหรือเนยแข็งขูด การโรยด้วยพริกไทยดำถูกใช้เป็นส่วนผสมในบางสูตร ไข่จะถูกตอกลงในชาม ใส่เกลือ พริกไทย ผสมเข้าด้วยกันโดยการคนหรือใช้ตะกร้อตีไข่ บางสูตรอาจตอกไข่ลงในกระทะร้อนโดยตรงพร้อมกับตีไข่ขาวและไข่แดงเข้าด้วยกันขณะที่ทำอาหาร เพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่เข้ากันและเสร็จเร็วยิ่งขึ้นจะใส่ส่วนผสมเพิ่มความข้นหนืด เช่น แป้งข้าวโพด แป้งมันฝรั่งหรือแป้งชนิดอื่นทำให้สามารถทำอาหารได้เร็วขึ้นและลดความเสี่ยงจากการใช้เวลาทำอาหารนานเกินไปแม้ว่าจะใช้เนยน้อยลงก็ตาม การใส่นมหรือน้ำลงในส่วนผสมจะทำให้รสชาติจางลงและเป็นสาเหตุที่
จะใช้เนยน้อยลงก็ตาม การใส่นมหรือน้ำลงในส่วนผสมจะทำให้รสชาติจางลงและเป็นสาเหตุที่ทำให้ไข่แห้งเร็วขึ้นเมื่อได้รับความร้อนเพราะนมหรือน้ำทำให้ไข่เจือจางลง
ส่วนผสมสามารถเทลงในกระทะร้อนที่มีเนยละลายหรือน้ำมันซึ่งจะทำให้ส่วนผสมเริ่มจับตัว ลดความร้อนลงและคนไข่ในขณะที่กำลังทำอาหารซึ่งจะทำให้ไข่มีเนื้อละเอียด นุ่มและแทบจะไม่มีรอยไหม้เหมือนกับแพนเค้กหรือไข่เจียว การใช้กระทะท้องแบนจะช่วยให้ไข่ไม่มีรอยไหม้ การตีไข่อย่างต่อเนื่องและไม่ปล่อยให้เนื้อไข่ติดกระทะ ไข่จะกักเก็บอุณหภูมิในกระทะที่ประมาณจุดเดือดของน้ำจนกว่าจะจับตัวเป็นก้อน
เมื่อส่วนผสมที่เป็นของเหลวเริ่มจับตัว ใส่ส่วนผสมเพิ่มเติม เช่น แฮม สมุนไพร ชีสหรือครีม โดยอาจคนด้วยความร้อนต่ำจนผสมเข้าด้วยกัน ไข่จะยังไม่สุกมากเมื่อนำออกจากเตา แต่ไข่ยังคงสุกได้ด้วยความร้อนที่มีอยู่ในตัว ถ้ามีของเหลวใด ๆ ไหลออกจากไข่ (กระบวนการวุ้นหดตัวแยกน้ำ) แสดงว่ายังไม่สุก สุกเกินไปหรือใส่ผักที่มีน้ำอยู่มาก

ไข่คนสามารถทำด้วยเตาไมโครเวฟได้ และสามารถตระเตรียมโดยใช้การทำอาหารแบบซู-วีด ( ) ซึ่งทำให้ได้เนื้อสัมผัสที่นุ่มเหมือนครีมแบบดั้งเดิมและทำในบางช่วงในระหว่างการทำอาหารเท่านั้น เทคนิคการทำไข่คนเนื้อครีมอีกวิธีคือใช้ท่ออบไข่ด้วยเนยจากก้านปล่อยไอน้ำ ( ) ที่อยู่ในเครื่องทำกาแฟ

รูปแบบการเสิร์ฟ
ไข่คนในชุดอาหารเช้ามักจะมาพร้อมกับขนมปังปิ้ง เบคอน แซลมอนรมควัน แฮชบราวน์ ข้าวโพด แพนเค้ก แฮม หรือไส้กรอก เครื่องปรุงอาหารที่นิยมเสิร์ฟพร้อมกับไข่คนคือซอสมะเขือเทศ ซอสร้อน และซอสวุร์สเตอร์เชอร์

ดูเพิ่ม
* ไข่ดาว
* ไข่ดาวน้ำ

หมายเหตุ
อ้างอิง
* Escoffier, Georges Auguste. Escoffier: The Complete Guide to the Art of Modern Cookery. Translated by H. L. Cracknell and R.J. Kaufmann. New York: John Wiley and Sons, 2002
* FoodMayhem.com. Chef Jody Williams Shows Me How to Steam Scramble Eggs. New York: FoodMayhem.com, 2009.
* McGee, Harold. On Food and Cooking: The Science and Lore of the Kitchen. New York: Scribner, 2004.
* Robuchon, Joël, Members of the Gastronomic Committee. Larousse Gastronomique. New York: Clarkson Potter/Publishers, 2001.

แหล่งข้อมูลอื่น

ตำราอาหารของวิกิตำรามีสูตรอาหารเกี่ยวกับ
 ไข่คน (ภาษาไทย)

*