SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดศักดิ์คุณาราม
วัดศักดิ์คุณาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพุมเรียง อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี มีเนื้อที่ 24 ไร่

ในบริเวณวัดศักดิ์คุณารามเคยเป็นสนามรบไทยกับพม่า ปรากฏหลักฐานคือคันคูรบหรือคูค่าย ประชาชนจึงเรียก วัดหัวคู ต่อมากรมพระยาวชิรญาณวโรรสได้เปลี่ยนชื่อวัดเป็น วัดวินัยนิวาสประดิษฐ์ เรียกสั้น ๆ ว่า วัดวินัย หลังจากนั้นพระปลัดศักดิ์ ได้มาเป็นเจ้าอาวาสและได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็นพระครูคณานุกุล เมื่อท่านมรณภาพ คณะสงฆ์ได้เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดศักดิ์คุณาราม" สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2387 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2389
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถที่มีหลังคาสองชั้นมุงกระเบื้อง พื้นคอนกรีตเสริมเหล็ก ฝาผนังครึ่งปูนครึ่งไม้ เสาประตูหน้าต่างทำด้วยไม้ ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานทำด้วยปูนลงรักปิดทอง ปางประทานพร หน้าตักกว้าง 1.6 เมตร สูง 2.25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2389 และมีศาลาการเปรียญทรงไทย หลังคาสองชั้น เป็นอาคารชั้นเดียว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2342

รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูคณานุกูล (ศักดิ์ ธมฺมรกฺขิโต) พ.ศ. 2453–2475
* พระสมุห์ ชู เกสโร พ.ศ. 2476–2490
* พระอธิการมหาพร้อม ญาณโสภโณ พ.ศ. 2490–2495 
* พระครูกิตติญาณโสภิต (มงคล ปิยสโภ) พ.ศ. 2496–

อ้างอิง
วัดพุมเรียง
วัดพุมเรียง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพุมเรียง อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี มีที่ดินตั้งวัดตามเอกสาร สค.1 จำนวน 133 ไร่ แต่ปัจจุบันเหลือแค่ 65 ไร่

วัดพุมเรียง หรือ วัดใหม่ เป็นวัดที่สร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ภายหลังมีสภาพชำรุดทรุดโทรมลง เมื่อเกิดจากเกิดภาวะสงครามครั้งสงครามเก้าทัพ เมื่อประมาณ พ.ศ. 2328 พม่าเข้ามาตีเมืองไชยา และเผาวัดวาอารามและอุโบสถ เมื่อสงครามสงบ ชาวบ้านและพระภิกษุชื่อ อุ ได้เข้ามาบูรณะและสร้างอุโบสถขึ้นมาใหม่ ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2390 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2391
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูนสร้างเมื่อ พ.ศ. 2390 เสา ประตูหน้าต่าง ทำด้วยไม้ ภายในประดิษฐานพระประธานปางประทานพร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 หน้าซุ้มประตูทางเข้าทีรูปราหูอมจันทร์ไม้แกะสลักอายุกว่า 100 ปี เจดีย์ท่านขุนรองเมือง ที่เก็บอัฐิอดีตเจ้าอาวาสรูปแรก และเจดีย์เก็บอัฐิพระครูยาภิวัฒน์ พระอาจารย์สอนภาษาบาลี ให้กับท่านพุทธทาส เป็นต้น ศาลาการเปรียญทรงไทยหลังคาสองชั้นเป็นอาคารชั้นเดียว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516

อ้างอิง
วัดกลางปากกราน
วัดกลางปากกราน หรือ วัดกลางคลองตะเคียน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองตะเคียน ในตำบลปากกราน อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดกลางปากกรานสร้างขึ้นมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้น ซึ่งสร้างขึ้นมาคู่กับวัดนาค ชาวบ้านจะเรียกชื่อวัดทั้งสองว่า "วัดนาควัดกลาง" หรือ "วัดกลางวัดนาค" ปัจจุบันวัดนาคได้กลายไปเป็นวัดร้างหลังกรุงศรีอยุธยาแตก เมื่อ พ.ศ. 2310 ส่วนวัดกลางปากกรานก็เสื่อมโทรมแทบจะเป็นวัดร้าง จนเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับการบูรณะพัฒนาโดยย้ายเสนาสนะต่าง ๆ ทั้งกุฏิ ศาลาการเปรียญ อุโบสถ ต่อมาในสมัยหลวงปู่เหมือนเป็นเจ้าอาวาส ได้ดำเนินการร่วมกับพระบำราญคดีจีน นายอากรสารายาฝิ่น นางทับทิมภรรยา และนางเขียนแม่ยาย ได้บริจาคทรัพย์อุปถัมภ์ในการก่อสร้าง ได้รับการพัฒนามาตามลำดับ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 มิถุนา
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธมหามิ่งมงคล เป็นพระประธานประดิษฐานอยู่ภายในอุโบสถหลังเก่า สร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้น ด้านหน้าวัดมีพระพุทธรูปปางประทานพรโบราณเก่าแก่องค์หนึ่ง มีรูปปั้นหนุมานอมจันทร์ พระพุทธรูปสมเด็จกริ่งคลองตะเคียน และพระพุทธรูปแผงพระเจ้าสิบชาติ

อ้างอิง
วัดโคกสะพานขาว
วัดโคกสะพานขาว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลป่าไร่ อำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว
ในอดีตบริเวณบ้านโคกยังไม่มีวัด เมื่อชาวบ้านต้องการทำบุญต้องไปทำบุญที่วัดอนุบรรพต ซึ่งตั้งอยู่ที่หมู่ 2 บ้านเขาน้อย ตำบลบ้านใหม่หนองไทร อำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้วและต้องเดินทางผ่านสนามบิน (ปัจจุบันคือสวนกาญจนาภิเษก) ซึ่งเดินทางไม่สะดวกนัก ชาวบ้านโคกก็เริ่มอาศัยกันหนาแน่น นายจร น้อยมณี อดีตกำนันตำบลป่าไร่ และชาวบ้านได้ประชุมและเห็นว่า ควรสร้างวัดประจำหมู่บ้านขึ้น เพื่อให้ชาวบ้านโคก ได้มีศาสนสถานในการประกอบกิจกรรมด้านศาสนา โดยร่วมกันบริจาคเงินได้จำนวนหนึ่ง เพื่อนำไปซื้อที่ดิน และสร้างที่พักสงฆ์โคกสะพานขาวขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2536 ยังได้นิมนต์หลวงปู่เสาร์ อุปสนฺโต พระสงฆ์วัดอนุบรรพต มาเป็นเจ้าอาวาส ซึ่งถือว่าเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกของวัดโคกสะพานขาว จนต
ฆ์วัดอนุบรรพต มาเป็นเจ้าอาวาส ซึ่งถือว่าเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกของวัดโคกสะพานขาว จนตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2537 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2553
ลักษณะเด่นวัดได้แก่ ซุ้มประตูช้างขนาดใหญ่และภาพจิตรกรรมฝาผนัง

รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงปู่เสาร์ อุปสนฺโต พ.ศ. 2526–2543
* มหาสุทิน ฉันทโก พ.ศ. 2546
* พระครูโกศล อรรถศาล พ.ศ. 2546–
* หลวงปู่สอน

อ้างอิง
เอ็นเอสเอฟดับเบิลยู
NSFW หรือ Not safe for work หรือ ไม่ปลอดภัยสำหรับที่ทำงาน เป็นสแลงอินเทอร์เน็ตหรือชวเลขที่ใช้สำหรับแสดงความเชื่อมโยงไปยังเนื้อหา วีดิทัศน์หรือหน้าเว็บไซต์ที่ผู้ชมไม่ปรารถนาให้ถูกมองเห็นในที่สาธารณะและสภาพแวดล้อมที่เป็นทางการ เนื้อหาที่เป็น NSFW อาจเป็นเนื้อหาที่มีการเปลือยกาย, งานลามก, ความไม่ถูกต้องทางการเมือง, คำหยาบ, คำพูดใส่ร้ายป้ายสี, ภาพความรุนแรง หรือหัวข้ออื่น ๆ ที่อาจรบกวนจิตใจ สภาพแวดล้อมที่อาจเป็นปัญหาต่อการรับชมเนื้อหา NSFW ได้แก่ ที่ทำงาน, โรงเรียนและในครอบครัว NSFW มีความเกี่ยวข้องเป็นพิเศษสำหรับผู้ที่พยายามใช้อินเทอร์เน็ตส่วนตัวในที่ทำงานหรือโรงเรียนซึ่งมีนโยบายห้ามการเข้าถึงเนื้อหาทางเพศ ในทางตรงกันข้าม safe for work หรือ SFW
นซึ่งมีนโยบายห้ามการเข้าถึงเนื้อหาทางเพศ ในทางตรงกันข้าม safe for work หรือ SFW ถูกใช้สำหรับลิงก์ที่ไม่มีเนื้อหาดังกล่าว บางเว็บไซต์ให้ผู้ใช้สามารถกำหนดให้เนื้อหาของพวกเขาเป็น NSFW ได้ เพื่อใช้เตือนผู้อื่นถึงเนื้อหาที่ไม่เหมาะสม 
ดูเพิ่ม
* แฟนเซอร์วิซ
* รูล 34
* สื่อลามกทางอินเทอร์เน็ต
วัดเทพสุวรรณาราม (ประเทศมาเลเซีย)
วัดเทพสุวรรณาราม เป็นวัดไทยสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปาดังแปลง อำเภอเปินดัง รัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย ปัจจุบันมีพระครูธรรมบาลเพิ่ม อริยวํโส ดำรงตำแหน่งเจ้าอาาส

วัดเทพสุวรรณาราม หรือเดิมชื่อว่า วัดปาดังแปลง ภายหลังได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดเทพสุวรรณาราม" เมื่อครั้งสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (ปุ่น ปุณฺณสิริ) พร้อมคณะได้เดินทางมาตรวจเยี่ยมวัดไทยในมาเลเซียเมื่อ พ.ศ. 2506
เชื่อกันว่าเป็นสถานที่พักศพหลวงพ่อทวดวัดช้างให้ สมัยที่มีการอัญเชิญกลับมายังไทย ปัจจุบันยังมีร่องรอยเป็นเนินดินสูงตั้งอยู่หลังวัด ลักษณะคล้ายกับเนินดินจอมปลวก ชาวบ้านมีความเชื่อว่า ในการพักศพจุดใดจุดหนึ่ง หากมีน้ำเหลืองไหลจากศพองค์หลวงพ่อทวดหยดลงบนพื้นดิน ชาวบ้านจะช่วยกันพูนดินเป็นเนินสู แล้วนำหลักไม้แก่นมาปักไว้เป็นหลักฐานสำหรับกราบไหว้บูชา

อุโบสถมีรูปแบบสถาปัตยกรรมไทยประเพณีซึ่งก่อสร้างโดยช่างชาวไทย มีฐานบัวลูกแก้วอกไก่ หน้าบันทิศตะวันออกประดับด้วยพระพุทธรูปปางนาคปรก

อ้างอิง
วัดป่าขอม
วัดป่าขอม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลำปำ อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 27 ไร่ 1 งาน 18 ตารางวา
วัดป่าขอม เดิมเรียกว่า วัดป่าขัน ตามตำนานพื้นเมืองเล่าว่าวัดนี้สร้างโดยพระนางเลือดขาว ส่วนในหนังสือกัลปนาวัดจังหวัดพัทลุงในสมัยอยุธยา กล่าวถึงวัดนี้ว่าพระมหาอินทร์ได้สร้างวิหารขึ้นที่วัดป่าขัน (ป่าขอม) และเข้าใจว่าได้เดินทางไปยังกรุงศรีอยุธยาขอพระราชทานญาติโยมผู้มีจิตศรัทธาเป็นข้าวัด โดยไม่ต้องเสียส่วยให้แก่หลวงอีกต่อไป ในสมัยอยุธยาวัดป่าขอมมีพื้นที่กัลปนาวัดประมาณ 200 ไร่ ต่อมาวัดร้างไปนานจนกระทั่ง พ.ศ. 2479 หลวงพ่อเปลี่ยนและแม่ชีเลื่อนได้บูรณะวัดขึ้นใหม่ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2100 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2320
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูน มีกำแพงแก้วล้อมรอบทั้ง 4 ด้าน มีพระพุทธรูปปูนปั้น ปางป่าลิไลยก์ ภายในมีพระประธานและพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย จำนวน 4 องค์ ฝีมือช่างพื้นเมือง มีเจดีย์ตั้งอยู่ด้านหลังอุโบสถ ก่ออิฐถือปูนปัจจุบันหักพังลงเหลือเพียงฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาด 10x10 เมตร สูงจากพื้นที่ประมาณ 4 เมตร เล่ากันว่าเดิมเป็นเจดีย์รูปแบบเดียวกันกับพระบรมธาตุเจดีย์นครศรีธรรมราช เมื่อสมัยที่เจดีย์พังทลายลงไปทางทิศตะวันตกได้พบถ้วยชามพระพุทธรูป และเงินตรานโมเป็นจำนวนมาก นอกจากนั้นในวัดยังมีอนุสาวรีย์พ่อจอมสิทธิชัย ปั้นด้วยปูน

อ้างอิง
วัดขุนหลวงนิมิต
วัดขุนหลวงนิมิต หรือ วัดทุ่งขุนหลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหารเทา อำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง
วัดขุนหลวงนิมิตเป็นวัดโบราณ ไม่ปรากฏหลักฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยใดอย่างแน่ชัด ตามตำนานกล่าวว่า เมื่อพระเจ้าศรีธรรมาโศกราช เจ้าเมืองนครศรีธรรมราชได้สร้างพระบรมธาตุเจดีย์ มีการนำทรัพย์สมบัติขนไปสร้างพระเจดีย์ ระหว่างหยุดพักแรม มีพวกโจรเข้ามาปล้น แต่ขุนหลวง ได้ใช้กลอุบายขนทรัพย์สินซ่อนไว้ในคลอง หลังจากนั้นเมื่อขับไล่โจรได้แล้ว ก็พอดีได้ทราบข่าวการสร้างพระธาตุเสร็จสิ้นแล้ว จึงนำทรัพย์สมบัติขึ้นมาจากคลอง แล้วให้สร้างวัดขึ้นบริเวณนั้นเรียกว่า "วัดทุ่งขุนหลวง” ตามประวัติในทำเนียบวัดของอำเภอปากพะยูน ระบุสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2171 ต่อมาได้กลายเป็นวัดร้าง จนกระทั่ง พ.ศ. 2467–2468 มีพระสงฆ์จากวัดเสื้อเมือง จังหวัดสงขลา ร่วมมือกับชาวบ้านบูรณะวัดขึ้นใหม่ กรมศิ
8 มีพระสงฆ์จากวัดเสื้อเมือง จังหวัดสงขลา ร่วมมือกับชาวบ้านบูรณะวัดขึ้นใหม่ กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ กุฏิไม้ทรงปั้นหยาผสมบรานอ ขนาดกว้าง 30 เมตร ยาว 10 เมตร ยกใต้ถุนสูง หันหน้าไปทางทิศใต้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยประดิษฐานในศาลาการเปรียญ ปัจจุบันได้ซ่อมแซมใหม่จึงดูผิดส่วนไปมาก ของเดิมมีเฉพาะพระพักตร์เท่านั้น เป็นฝีมือช่างท้องถิ่นสมัยอยุธยา ขนาดหน้าตักกว้าง 2 เมตร สูง 4 เมตร ชาวบ้านเรียกว่า "ยายทองตาหลวง" หรือ "ตาหลวงยายทอง"

อ้างอิง
ลัทธิบูชาบุคคลของเฮย์แดร์ แอลีเยฟ
ลัทธิบูชาบุคคลของเฮย์แดร์ แอลีเยฟ หรือที่เรียกว่า ลัทธิเฮย์แดร์ ( ) ( ), เป็นส่วนสำคัญของการเมืองและวัฒนธรรมของอาเซอร์ไบจานนับตั้งแต่เขาขึ้นดำรงตำแหน่งในปี 1993 และยังคงอยู่เรื่อยมาแม้จะเสียชีวิตไปแล้วในปี 2003 ที่ซึ่งบุตรชาย อิลฮัม แอลีเยฟ ขึ้นสืบทอดตำแหน่งของเขา แอลีเยฟเป็นอดีตสมาชิกโปลิตบูโร และผู้นำสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาเซอร์ไบจานตั้งแต่ปี 1969 ถึงปี 1987 และขึ้นมาเป็นประธานาธิบดีแห่งอาเซอร์ไบจานในปี 1993 จากนั้นมา เขาได้วางแผนออกแบบระบบอัตตาธิปไตยที่มีตนเองเป็นผู้กุมอำนาจเด็ดขาด และพึ่งพาคนในครอบครัว สมาชิกในตระกูล และรายได้จากน้ำมันเป็นหลัก แอลีเยฟถูกมองว่าเป็นผู้ละเมิดสิทธิมนุษยชน และเป็นผู้ตั้งระบบเผด็จการของตนเองขึ้นมา นักวิจารณ
งว่าเป็นผู้ละเมิดสิทธิมนุษยชน และเป็นผู้ตั้งระบบเผด็จการของตนเองขึ้นมา นักวิจารณ์บางส่วนถึงกับเรียกขานระบอบของเขาว่าเข้าข่ายเผด็จการเบ็ดเสร็จ
ในอาเซอร์ไบจาน แอลีเยฟได้รับการนำเสนอในรูปของ "ผู้นำแห่งชาติของชาวอาเซอร์ไบจาน" (national leader of the Azeri nation) ทุกเมืองใหญ่เล็กในประเทศอาเซอร์ไบจาน ต้องมีถนนอย่างน้อยหนึ่งเส้นที่ตั้งชื่อตามเฮย์แดร์ แอลีเยฟ รวมถึงถนนสายสำคัญในใจกลางเมืองบากู นอกจากนี้ ข้อมูลทางการยังระบุว่ามีศูนย์และพิพิธภัณฑ์รวม 60 แห่งในประเทศที่ใช้ชื่อเขา
ลัทธิบูชาบุคคลของเขาถูกนำไปเปรียบกับลัทธิบูชาบุคคลที่มีในสหภาพโซเวียต โดยมีลักษณะของความกลัวอยู่ตลอดในประชาชน และมีการเซนเซอร์สื่ออย่างหนัก และลัทธินี้ยังคงอยู่แม้เขาจะเสียชีวิตไปแล้ว Zafar Guliyev นักวิเคราะห์ชาวอาเซอร์ไบจาน ระบุว่าการแต่งตั้งอิลฮัม แอลีเยฟ บุตรชายของเขาขึ้นเป็นผู้สืบทอดในปี 2003 ยิ่งส่งเสริมลัทธิบูชาบุคคลของบิดาและยังเป็นการเขียนประวัติศาสตร์ยุคใหม่ของอาเซอร์ไบจานขึ้นใหม่

อ้างอิง
วัดมีชัยทุ่ง
วัดมีชัยทุ่ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมีชัย อำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย มีเนื้อที่ทั้งหมด 8 ไร่ 1 งาน 25 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูปิยธรรมพาที (ไพร้อต) เป็นเจ้าอาวาส
วัดมีชัยทุ่งตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2483 เดิมเป็นป่าช้าเก่า ต่อมาหลวงพ่อปานและหลวงพ่อบุญจันทร์ ได้มาก่อตั้งวัดในบริเวณป่าช้าของชาวบ้านมีชัย ซึ่งได้รับความร่วมมือจากชาวบ้านช่วยกันสร้างและพัฒนาปรับปรุงเรื่อยมา เมื่อ พ.ศ. 2500 นายคำสี สุพันธมาตย์ ได้บริจาคที่ดินเพิ่มเติมจากเดิม 4 ไร่ เป็น 7 ไร่ 1 งาน 82 ตารางวา ต่อมาพระครูปิยธรรมพาที (ไพร้อต เตชธมฺโม) เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน ได้ซื้อที่ดินรอบ ๆ บริเวณวัดเพิ่มเติม วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2545
อาคารและเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ อุโบสถเป็นอาคารทรงไทยจัตุรมุข มีบันไดนาคทั้งสี่ทิศ เสาและโรงอุโบสถด้านนอก ประดับด้วยกระจกสี ซุ้มประตูโขง หลังคาจัตุรมุข มียอดมงกุฎบนหลังคา ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธชัยมงคลญาณ พระประธานในอุโบสถ ปางมารวิชัย ขัดสมาธิเพชร ศิลปะเชียงแสน (สิงห์ 1)

อ้างอิง
วัดจอมมณี (จังหวัดหนองคาย)
วัดจอมมณี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมีชัย อำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย

ข้อมูลจาก หนังสือประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 10 ระบุว่า วัดจอมมณีตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2460 เดิมชื่อ วัดมณีเชษฐาราม สันนิษฐานว่าวัดมณีเชษฐารามนั้นคงร้างมานาน จนต่อมาชาวบ้านได้มาตั้งหมู่บ้านจอมมณี และบูรณะวัดขึ้นจึงให้นามตามชื่อหมู่บ้านว่า "วัดจอมมณี" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2533
ส่วนศิลาจารึกวัดจอมมณี ภาคที่ 1 พ.ศ. 2467 จารึกไว้ว่า "เป็นพระบรมราชโองการของสมเด็จพระบรมบพิตรเป็นเจ้าเหนือหัว (พระเจ้าไชยเชษฐาธิราช) และพระราชมารดา ให้พระยานครและขุนนางผู้ใหญ่สร้างศิลาจารึกหลักนี้ (ลงตำนาน) และช่วยกันทำนุบำรุงศาสนา รวมทั้งกำหนดเขตกัลปนาที่ดิน และอุทิศทาสโอกาสแก่วัด" ข้อความจารึกด้านที่ 1 บรรทัดที่ 1 ระบุ จ.ศ. 917 ซึ่งตรงกับ พ.ศ. 2098 ในสมัยพระเจ้าไชยเชษฐาธิราชปกครองราชอาณาจักรล้านช้าง (พ.ศ. 2093–2115) อย่างไรก็ดียังไม่ชัดเจนว่าวัดจอมมณีจะเป็นวัดมณีเชษฐารามตามที่ปรากฏในจารึก เนื่องจากจารึกอาจถูกเคลื่อนย้ายมาจากที่อื่น
สิ่งสำคัญภายในวัด ได้แก่ จารึกตัวอักษรไทยน้อย 1 หลัก ภาษาไทย ทั้ง 2 ด้าน ซึ่งได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนโบราณวัตถุแล้ว ปัจจุบันปักตั้งอยู่ที่แท่นปูนเบื้องหน้าด้านซ้ายของอุโบสถ ภายในกำแพงแก้ว มีการสร้างหลังคาขนาดเล็กคลุมจารึก จารึกทำจากหินทราย ลักษณะเป็นทรงใบเสมา กว้าง 70 เซนติเมตร สูง 110 เซนติเมตร หนา 8 เซนติเมตร

อ้างอิง
วัดธรรมรัตนากร
วัดธรรมรัตนากร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสีกาย อำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 3 ไร่ 1 งาน 42 ตารางวา

วัดธรรมรัตนากรจัดตั้งวัดเมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2470 เดิมขึ้นเขตปกครองตำบลหินโงม หมู่ 3 ปัจจุบันได้มีการแบ่งเขตการปกครองใหม่และอยู่
ในตำบลสีกาย หมู่ 1 บ้านจอมแจ้ง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2545
วัดธรรมรัตนากรเป็นสถานที่ประดิษฐานของ หลวงพ่อสมพาน (หลวงพ่อใหญ่) พระพุทธรูปเก่าแก่ที่อยู่ในอุโบสถเก่า ภายในวัดยังมีเรือโบราณ ซึ่งเป็นเรือไม้ตะเคียน กว้างประมาณ 1 เมตร ยาวประมาณ 3 เมตร นำขึ้นมาจากลำแม่น้ำโขง โดยพระอาจารย์อดิศักดิ์ มานิโต เจ้าอาวาสวัดธรรมรัตนากรได้ฝันว่ามีหญิงงาม 7 คน แต่งตัวแบบคนโบราณมาขออาศัยอยู่ด้วยแต่ได้ปฏิเสธไปเพราะเป็นพระ แต่หญิงสาวทั้ง 7 คนได้ขอร้องตนว่าขอทานบารมีโดยขออาศัยอยู่ส่วนหนึ่งส่วนใดภายในวัดตนจึงอนุญาต ต่อมาได้มีชาวบ้านได้พบซากเรือในแม่น้ำโขง ซึ่งเจ้าอาวาสคิดว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับความฝันจึงอัญเชิญขึ้นมาไว้ภายในวัด

อ้างอิง
ฉาวปฑี
ฉาวปฑี ( ; Chhaupadi, ) เป็นรูปแบบของเรื่องต้องห้ามเกี่ยวกับสตรีมีประจำเดือน ซึ่งห้ามไม่ให้สตรีที่กำลังมีประจำเดือนเข้าร่วมในกิจกรรมธรรมดาทั่วไปของครอบครัว เนื่องจากถือว่ามีความ "ไม่บริสุทธิ์" ความเชื่อนี้มีปฏิบัติทั่วไปในประเทศเนปาลโดยอาจมีชื่อเรียกที่แตกต่างกันไปตามท้องถิ่น ขณะฉาวปฑี สตรีจะไม่สามารถเข้าบ้านได้และต้องไปอาศัยในเพิงวัวควาย หรือในที่อยู่อาศัยพิเศษที่สร้างขึ้น เรียกว่า กระท่อมประจำเดือน จนกว่าจะหมดประจำเดือน การคลอดบุตรในเนปาลก็จบลงที่ต้องขังตนเองในกระท่อมเช่นนี้เหมือนกัน นอกจากนี้ขณะมีประจำเดือน สตรียังห้ามมีปฏิสัมพันธ์กับคนในชุมชน รวมถึงยังห้ามเข้าร่วมกิจกรรมใด ๆ ของครอบครัว ชื่ออื่น ๆ ของฉาวปฑี เช่น ‘chhue’ หรือ ‘bahirhunu’ ใ
ร่วมกิจกรรมใด ๆ ของครอบครัว ชื่ออื่น ๆ ของฉาวปฑี เช่น ‘chhue’ หรือ ‘bahirhunu’ ในฑเฑลธูระ, ไพตาฑี และ ฑรจุละ, ‘chhaupadi’ ในอฉาม และ ‘chaukulla’ หรือ ‘chaukudi’ ในพัชฌัง
คำว่า "ฉาวปฑี" มีที่มาจากเนปาลตะวันตก ซึ่งมาจากความเชื่อว่าประจำเดือนทำให้บุคคลนั้นไม่บริสุทธิ์เป็นเวลาชั่วคราว ซึ่งมีที่มาจากตำนานว่าพระอินทร์สร้างประจำเดือนขึ้นมาเพื่อเป็นวิธีในการสาปแช่ง ในระบบความเชื่อนี้ สตรีมีประจำเดือนหากไปสัมผัสต้นพืชก็จะไม่มีพืชผลอีก, หากเธอดื่มนม วัวตัวนั้นก็จะไม่ให้นมอีก, หากเธออ่านหนังสือ เทวีแห่งการเรียนรู้ พระสรัสวตี จะพิโรธ และหากเธอแตะต้องตัวผู้ชาย ชายคนนั้นจะเจ็บป่วย
ถึงแม้จะไม่มีจำนวนชัดเจน แต่ทุก ๆ ปีมีสตรีและเด็กหญิงเสียชีวิตเพราะฉาวปฑี โดยเฉพาะในแถบตะวันตกของประเทศ การเสียชีวิตส่วนใหญ่เกี่ยวกับกระท่อมประจำเดือนที่พวกเธอต้องถูกกักตัวไว้ สาเหตุมีหลากหลาย ตั้งแต่ถูกสัตว์ทำร้าย ถูกงูพิษหรือตะขาบกัด ไปจนถึงการถูกสารพิษอื่น ๆ ในปัจจุบันมีความพยายามจากหลายภาคส่วนในการให้ความรู้และพยายามถอนความเชื่อเรื่องฉาวปฑี ศาลสูงสุดเนปาลได้ตรากฎหมายให้การทำฉาวปฑีเป็นสิ่งผิดกฎหมายในปี 2005

อ้างอิง
วัดบึงลัฎฐิวัน
วัดบึงลัฎฐิวัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าหลวง อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นวัดสาขาวัดหนองป่าพง แห่งที่ 20 ที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 13 ไร่ 3 งาน 90 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูโอภาสวุฒิกร (หลวงพ่อโสภณ โอภาโส) เป็นเจ้าอาวาส
วัดบึงลัฎฐิวันตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2350 ต่อมากลายสภาพเป็นวัดร้าง กระทั่งเมื่อ พ.ศ. 2500 บริษัท ปูนซิเมนต์ไทย จำกัด ได้ดำเนินการจัดซื้อที่ดินบริเวณวัดบึงลัฎฐิวันเพื่อขุดดินนำไปผสมทำปูนซิเมนต์ จึงได้มีการตัดถนนผ่านบริเวณวัดเพื่อความสะดวกในการขนส่ง เมื่อ พ.ศ. 2510 พระทวี ฐานทินฺโน ได้ดำเนินการบูรณะวัดขึ้นอีกครั้งโดยให้นามว่า วัดบึง
ต่อมาหลวงปู่ชาให้นามตามสภาพแวดล้อมของวัดที่มีต้นตาลอยู่มากจึงให้เรียกชื่อต่อท้ายว่า "วัดบึงลัฏฐิวัน" พ.ศ. 2518 กระทรวงศึกษาธิการจึงได้ประกาศขึ้นเป็นวัดที่มีสงฆ์อยู่ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526
ภายในวัดมี พระมหาธาตุเจดีย์ศรีอยุธยา สัมมาสัมโพธิญาณ มีลักษณะผสมผสานองค์พระธาตุพนม เจดีย์วัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร นครศรีธรรมราช และองค์พระปฐมเจดีย์ จังหวัดนครปฐม ภายในมีพระธาตุและรูปภาพจิตรกรรมฝาผนัง และยังได้ประดิษฐานพระพุทธปรินิพพานขนาดและรายละเอียดเท่าองค์จริงที่อยู่ ณ สาลวโนทยาน กุสินารา

อ้างอิง
วัดโพธิ์ทอง (จังหวัดสระบุรี)
วัดโพธิ์ทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาดน้อย อำเภอบ้านหมอ จังหวัดสระบุรี ที่ดินที่ตั้งมีเนื้อที่ 7 ไร่ 3 งาน 92 ตารางวา

วัดโพธิ์ทองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2470 เดิมที่ตั้งวัดเป็นที่ลุ่มมีลำธารเป็นวังน้ำวนบนฝั่งมีต้นโพธิ์เป็นสัญลักษณ์ ชาวบ้านเรียกว่า "วังโพธิ์" และได้เรียกนามวัดว่า วัดวังโพธิ์ ด้วย ผู้สร้างวัดคือ นายเป๋ พงษ์สิงห์ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2472
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 21.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2488 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหาร กว้าง 9 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2548 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 22 เมตร ยาว 32 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ กว้าง 12 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 4 หลัง อาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ฌาปนสถาน 1 หลัง โรงครัว 2 หลัง หอระฆัง 1 หลัง และเรือนเก็บพัสดุ 1 หลัง
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหนาตักกว้าง 83 ยาว 111 นิ้ว พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย 1 องค์

อ้างอิง
วัดโนนกุ่ม (อำเภอสีคิ้ว)
วัดโนนกุ่ม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมิตรภาพ อำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา

วัดโนนกุ่มสร้างโดยชาวยวนพุงดำในช่วงรัตนโกสินทร์ตอนต้น ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2456 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2465 ภายในวัดยังมีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม
วัดมีโบราณสถานที่ได้รับประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานคือ อุโบสถ กำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน โดยมีพื้นที่โบราณสถานประมาณ 1 ไร่ 2 งาน 99 ตารางวา โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา ฉบับประกาศทั่วไป เล่ม113 ตอนพิเศษ 50 ง ลงวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2539 เป็นอุโบสถก่ออิฐถือปูนขนาดเล็ก ผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า หันหน้าไปทางทิศตะวันออก ช่องประตูและหน้าต่างทำเป็นวงโค้ง บานประตูหน้าต่างทำด้วยไม้ หน้าอุโบสถมีใบเสมาหินทรายขนาดเล็ก รอบอุโบสถมีลูกนิมิตโผล่ขึ้นมาให้เห็นครึ่งลูก
รายนามเจ้าอาวาส
* พระครู (อุปัชฌาย์) ชิน พุทฺธสโร พ.ศ. 2454–2512
* พระทองเหลือง พ.ศ. 2512–2517
* พระครูเกษมปริยัติกิจ พ.ศ. 2528–2536
* พระครูวินัยธรสง่า ฐานธมฺโม พ.ศ. 2537–
* พระครูโสภณ จารุวัตร เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดเทพเจริญ (จังหวัดชุมพร)
วัดเทพเจริญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าข้าม อำเภอท่าแซะ จังหวัดชุมพร

วัดเทพเจริญ หรือ วัดถ้ำรับร่อ ตั้งอยู่บริเวณเขารับร่อหรือภูเขาพระ ซึ่งเป็นที่ตั้งของเมืองอุทุมพร ในอดีตเป็นเมืองท่ารักษาด่านทางข้ามคอคอดมลายู ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2470 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2471
ภายในวัดมีถ้ำต่าง ๆ กว่า 8 แห่ง แต่ที่เหมาะสำหรับนักท่องเที่ยวมีอยู่ 3 ถ้ำ ได้แก่ ถ้ำอ้ายเตย์ ถ้ำพระ และถ้ำไทร ภายในก็ยังมีพระพุทธรูปให้ชมด้วย เด่นที่สุดคือ พระพุทธรูปปางมารวิชัยที่ว่ากันว่ามีอยู่ภายในถ้ำเหล่านี้ถึง 577 องค์ ภายในถ้ำอ้ายเตย์ดัดแปลงเพื่อใช้เป็นสถานที่วิปัสสนากรรมฐาน มีภาพเขียนสีพระพุทธรูปปางไสยาสน์อยู่บนผนังถ้ำ คาดว่าเป็นศิลปะอยุธยา แต่ยังวาดไม่เสร็จ และมีถ้ำไทร ซึ่งเดิมเป็นที่พำนักของเจ้านายชั้นผู้ใหญ่คราวสร้างศาลหลักเมือง มีหินงอกหินย้อย

บริเวณศาลาราษฎร์สามัคคีเป็นที่ตั้งสังขารของหลวงปู่ไสยซึ่งมรณภาพแล้วแต่ร่างกายไม่เน่าเปื่อย และมีรอยพระพุทธบาทหินทรายสลักภาพลายมงคล 108 ประการ ขอบสลักภาพการตั้งถิ่นฐานของชนกลุ่มน้อย
นอกจากนั้นวัดยังมีพิพิธภัณฑ์วัดเทพเจริญ โดยใช้ศาลาการเปรียญหลังเก่าจัดเป็นพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น ของจัดแสดงหลากหลายมาก เช่น พระพุทธรูป เครื่องกระเบื้อง เครื่องทองเหลือง ของใช้ของเจ้าเมืองเก่า และดาบจำลองของพระยานคร เป็นต้น

อ้างอิง
แหล่งมาวากิ
แหล่งมาวากิ ( ) เป็นแหล่งโบราณคดีที่ประกอบด้วยซากของนิคมจากยุคโจมง ตั้งอยู่ในเมืองโนโตะ จังหวัดอิชิกาวะ ในภูมิภาคโฮกูริกุ ประเทศญี่ปุ่น และได้รับการคุ้มครองเป็นแหล่งประวัติศาสตร์แห่งชาติในปี 1989
แหล่งมาวากิตั้งอยู่หลังส่วนเว้าของเขาเล็ก ๆ บนคาบสมุทรโนโตะ ล้อมรอบด้วยเขาทั้งสามด้าน และอีกด้านเป็นอ่าวโทยามะ มาวากิเป็นหนึ่งในแหล่งโบราณคดีที่ใหญ่ที่สุดของยุคโจมงในโฮกูริกุ และเป็นที่ตั้งของนิคมที่มีการอยู่อาศัยยาวนาน 4,000 ปี หรือตั้งแต่จุดเริ่มต้นจนสิ้นสุดสมัยโจมง การขุดค้นทางโบราณคดีมีขึ้นเป็นเวลาสี่ปีเริ่มต้นในปี 1987 พบโบราณวัตถุจำนวนมาก รวมถึงพื้นที่ยังพบว่ามีลักษณะแบ่งชั้นกันชัดเจน วัตถุที่พบมีทั้งกระดูกสัตว์ โดยเฉพาะกระดูกโลมา ซากพืช เสาแกะสลัก เชือก งานถักร้อย หน้ากาก ฐานสำหรับสร้างสิ่งปลูกสร้างยกถุน ไปจนถึงที่อยู่อาศัยในหลุม เครื่องปั้นดินเผายุคโจมงหลายรูปแบบจากที่พบได้ในพื้นที่และนอกพื้นที่ แหล่งมาวากิจึงถือว่ามีความสำคัญมากต่อกา
ยรูปแบบจากที่พบได้ในพื้นที่และนอกพื้นที่ แหล่งมาวากิจึงถือว่ามีความสำคัญมากต่อการค้นคว้าเรื่องเครื่องปั้นดินเผาของยุคโจมง
ในปี 1991 โบราณวัตถุรวม 219 ชิ้นจากแหล่งมาวากิ เช่น เครื่องปั้นดินเผา เครื่องใช้หิน เครื่องใช้กระดูก รูปปั้นดินเหนียว หิน แท่งหิน และอุปกรณ์สำหรับศาสนพิธีอื่น ๆ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นทรัพย์สมบัติสำคัญทางวัฒนธรรมของญี่ปุ่น

อ้างอิง
วสันตปัญจมี
วสันตปัญจมี (อักษรโรมัน: Vasant Panchami) หรือ สรัสวดีบูชา (อักษรโรมัน: Saraswati Puja) เป็นเทศกาลต้อนรับฤดูใบไม้ผลิ เฉลิมฉลองในศาสนิกชนของศาสนาอินเดีย รวมถึงเป็นการเตรียมพร้อมถึงโหลิกา และ โหลี ซึ่งจะมีขึ้นในอีก 40 วันให้หลัง วสันตปัญจมีเฉลิมฉลองทุกปีในวันที่ห้าของครึ่งเดือนสว่าง (bright half) ของเดือนมาฆะ ตามปฏิทินจันทรสุริยคติฮินดู ซึ่งตรงกับราวปลายเดือนมกราคมถึงกุมภาพันธ์ตามปฏิทินเกรกอเรียน โดยฤดูใบไม้ผลิจะมาถึงในอีก 40 วัน นับจากการเฉลิมฉลองวสันตปัญจมี
เทศกาลนี้เฉลิมฉลองเป็นพิเศษโดยชาวฮินดูในอนุทวีปอินเดีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในอินเดียและเนปาล รวมถึงยังเป็นธรรมเนียมเก่าแก่ของชาวสิกข์เช่นกัน ในรัฐทางใต้ของอินเดียนิยมเรียกเทศกาลว่า ศรีปัญจมี (Sri Panchami) ส่วนในศาสนาฮินดูแบบบาหลีนิยมเรียกเทศกาลเดียวกันนี้ว่า หริรายาสรัสวดี (ฮารีรายาซารัซวาตี; "Hari Raya Saraswati") ซึ่งแปลว่า วันอันยิ่งใหญ่ของพระสรัสวดี รวมถึงเป็นวันเริ่มต้นของปฏิทินบาหลีที่มีระยะ 210 วัน เรียกว่า ปาวูกน

ในแถบอินเดียเหนือ ผู้คนนิยมสวมใส่เสื้อผ้าสีเหลืองเพื่อเฉลิมฉลองวสันตปัญจมี สีเหลืองนี้ล้อไปกับสีของดอกมัสตาร์ดในไร่ที่กำลังเบ่งบานในฤดูนี้

อ้างอิง
วัดป่วนชวนมารัก
วัดป่วนชวนมารัก ( ) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยคิมิตาเกะ โยชิโอกะ เผยแพร่ทางออนไลน์แพลตฟอร์มคอมิกเดส์ของสำนักพิมพ์โคดันชะตั้งแต่เดือนกันยายน พ.ศ. 2561 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์รักพิมพ์ ซีรีส์อนิเมะดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอเก็กโก ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2566

ตัวละคร

; 
:

; 
:

; 
:

; 
:

; 
:

; 
:
สื่อ
มังงะ
มังงะวัดป่วนชวนมารักแต่งเรื่องและวาดภาพโดยคิมิตาเกะ โยชิโอกะ เริ่มเผยแพร่ทางออนไลน์แพลตฟอร์มคอมิกเดส์ของสำนักพิมพ์โคดันชะในวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2561 สำนักพิมพ์โคดันชะรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) เล่มแรกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2562 วางจำหน่ายถึงเล่มที่ 10 เมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2566

มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยวำนักพิมพ์รักพิมพ์ เล่มแรกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2563 วางจำหน่ายถึงเล่มที่ 6 เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2566

หนังสือมังงะ
อนิเมะ
ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงมีการประกาศในวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2566 ผลิตโดยสตูดิโอเก็กโก กำกับโดยคาซูโอมิ โคงะ เขียนบทโดยโยเฮ คิชิอิ และออกแบบตัวละครโดยมาซาโตะ คัตสึมาตะ ซีรีส์นี้ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 9 กรกฎาคมถึง 24 กันยายน พ.ศ. 2566 ทางช่องโตเกียวเอ็มเอ็กซ์และเครือข่ายอื่น ๆ เพลงเปิดคือ ขับร้องโดยไอมิ ในขณะที่เพลงปิดคือ ร้องโดยไอมิ, ยู เซริซาวะ, นานามิ ยามาชิตะ, มาโดกะ อาซาฮินะ และ ซูมิเระ อูเอซากะ เมเดียลิงก์ได้รับลิขสิทธิ์ซีรีส์นี้ในเอเชียแปซิฟิก และจะมีการสตรีมบน Youtube ของ Ani-One Asia

การตอบรับ
ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2564 ซีรีส์มังงะมียอดจำหน่ายมากกว่า 1 ล้านเล่ม
ดูเพิ่ม
* ก๊วนป่วนชวนบุ๋งบุ๋ง อีกซีรีส์มังงะที่วาดภาพโดยคิมิตาเกะ โยชิโอกะ (แต่งเรื่องโดยเค็นจิ อิโนอูเอะ)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* อนิเมะ วัดป่วนชวนมารัก ที่อนิ-วัน ไทยแลนด์
* อนิเมะ วัดป่วนชวนมารัก ที่อนิ-วัน เอเชีย
* อนิเมะ วัดป่วนชวนมารัก ที่ปีลีปีลี
*
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงราย พ.ศ. 2563
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงราย พ.ศ. 2563 เป็นการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงราย ครั้งแรกหลังการรัฐประหาร พ.ศ. 2557

การเลือกตั้งครั้งนี้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2563 โดยมีสมัครทั้งสิ้น 3 หมายเลข เป็นผู้สมัครไม่สังกัดพรรค 2 คน สังกัดพรรคเพื่อไทย 1 คน

ผลการเลือกตั้งปรากฏว่ามีผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้งทั้งสิ้นร้อยละ 67.60 ของผู้มีสิทธิเลือกตั้ง ผู้สมัครอทิตาธร วันไชยธนวงศ์ ไม่สังกัดพรรค ชนะการเลือกตั้งด้วยคะแนนเสียงร้อยละ 44.97 ส่วนผู้สมัครที่ได้อันดับสองและสามได้แก่วิสาระดี เตชะธีราวัฒน์ ผู้สมัครในนามพรรคเพื่อไทย และมงคลชัย ดวงแสงทอง ไม่สังกัดพรรค

ที่มา
ผู้สมัคร
การเลือกตั้งนายก อบจ. เชียงราย ครั้งนี้ มีผู้สมัครทั้งสิ้น 3 หมายเลข ได้แก่

หมายเลข 1 มงคลชัย ดวงแสงทอง อดีตสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดเชียงราย ลงสมัครโดยไม่สังกัดพรรค

หมายเลข 2 อทิตาธร วันไชยธนวงศ์ ลงสมัครโดยไม่สังกัดพรรค เป็นอดีตสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงรายหลายสมัย บุตรสาวของสมบูรณ์ วันไชยธนวงศ์
หมายเลข 3 วิสาระดี เตชะธีราวัฒน์ ลงสมัครในนามพรรคเพื่อไทย อดีต ส.ส. เชียงราย พรรคเพื่อไทย 2 สมัย และเป็นภรรยาของจุลพันธ์ อมรวิวัฒน์ ส.ส. เชียงใหม่ พรรคเพื่อไทย
{| class="wikitable"
!หมายเลข
! colspan="2" |สังกัด
!รายนามผู้สมัคร
!ตำแหน่ง/อาชีพ
|-
!1
| style="background:#F37626; width:5px;" |
|อิสระ
|มงคลชัย ดวงแสงทอง
|
* สมาชิกวุฒิสภาจังหวัดเชียงราย (2557) 
* รองเลขาธิการสภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย (N/A) 
|-
!2
| style="background:#FF5F8E; width:5px;" |
|อิสระ
|อทิตาธร วันไชยธนวงศ์
|
* สมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงราย (N/A) 
|-
!3
| style="background: ; width:5px;" |
|พรรคเพื่อไทย
|วิสาระดี เตชะธีราวัฒน์
|
* สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (2550—
th:5px;" |
|พรรคเพื่อไทย
|วิสาระดี เตชะธีราวัฒน์
|
* สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (2550—2557) 
* โฆษกพรรคเพื่อไทย (2552) 
|-
| colspan="5" |ที่มา: Thai PBS คมชัดลึก 
|}
ผลการเลือกตั้ง

ที่มา: สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้งประจำจังหวัดเชียงราย มติชน

อ้างอิง

ดูเพิ่มเติม
* การเลือกตั้งสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงราย พ.ศ.2563
* การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2563
พิพิธภัณฑ์ตาราคาว
พิพิธภัณฑ์ตาราคาว ( ; ตาราคาวสังครหาลัย, ) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะเอกชนและหอสมุดศิลปะในกาฐมาณฑุ ตั้งอยู่ทางเหนือของเมือง ในแถบพุทธนาถ พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในโรงแรมตาราคาวรีเจนซี (Taragaon Regency Hotel) ผู้เป็นเจ้าขอบพิพิธภัณฑ์ นอกจากนี้พิพิธภัณฑ์ยังได้รับการสนับสนุนจากมูลนิธิซารัฟ (Saraf Foundation) พิพิธภัณฑ์มีของสะสมถาวรจัดแสดงในสามอาคาร และหอศิลป์โพธิสัตตวะ (Bodhisattva Gallery) ซึ่งจัดแสดงศิลปะเนวา, หอศิลป์ปฐิวารา (Pathivara Gallery) ซึ่งจัดแสดงธังกา และหอศิลปะร่วมสมัย
ประวัติศาสตร์
สิ่งปลูกสร้างนี้สร้างขึ้นด้วยอิฐแบบออสเตรีย เดิมทีสร้างขึ้นเป็นโฮสเทลให้กับศิลปินและนักวิทยาศาสตร์ในทศวรรษ 1970 หลังเนปาลเปิดรับนักท่องเที่ยวจากต่างประเทศครั้งแรกในทศวรรษ 1950 โฮสเทบนี้สร้างขึ้นเพื่อสะท้อน "ความเป็นเนปาล" ให้กับแขกผู้มายังโรงแรม ที่ดินที่ตั้งโฮสเทลนี้ถูกซื้อไปโดยรัฐบาลปัญจยัตในปี 1969 ต่อมาถูกส่งมอบให้กับสมาคมสตรีเนปาล (Nepal Women’s Association) และในปี 1970 อางกูร บาบา โชษี นักวิจาการคนสำคัญของเนปาลได้พบกับสถาปนิกชาวออสเตรีย Carl Pruscha ซึ่งในตอนนั้นเป็นที่ปรึกษาจาก UN และ UNESCO ให้กับรัฐบาลเนปาล โชษีจึงได้จ้างให้เขามาออกแบบโรงแรมขึ้น โชษีต้องการจะสร้างหมู่บ้านวัฒนธรรมให้กับศิลปินในเนปาล การก่อสร้างเริ่มขึ้น
มขึ้น โชษีต้องการจะสร้างหมู่บ้านวัฒนธรรมให้กับศิลปินในเนปาล การก่อสร้างเริ่มขึ้นในปี 1974 และมีพิธีเปิดในวันที่ 25 กันยายน 1974 โดยมีราชินีไอศวรรย์ ราชสะ ลักษมี เทวี ชาห์ ร่วมพิธี อาคารสร้างด้วยสถาปัตยกรรมผสมผสานแบบเนปาลและมอเดิร์นอย่างยุโรป
ในปี 1990 สมาคมสตรีเนปาลถูกยุบเลิกหลังการฟื้นฟูประชาธิปไตยในเนปาล และในปี 1997 โฮสเทลถูกทิ้งร้าง ต่อมาอรุณ ซารัฟ (Arun Saraf) เจ้าของโรงแรมไฮยอัต รีเจนซี ซึ่งตั้งอยู่ติดกัน ได้เข้าซื้อพื้นที่และพัฒนาขึ้นเป็นพิพิธภัณฑ์

งานจัดแสดง
พิพิธภัณฑ์มีขนาด 35,000 ตารางฟุต จัดแสดงภาพถ่าย งานสีน้ำ งานแกะสลัก ภาพร่าง แผนที่ แปลน ภาพเขียน และเอกสารมากมายจากศตวรรษที่ 18-19 ซึ่งเป็นของสะสมถาวรของพิพิธภัณฑ์ นอกจากนี้พิพิธภัณฑ์ยังมีหอศิลปะร่วมสมัย, โถงจัดกิจกรรม (Event Hall) และแอมฟิเธียเตอร์กลางแจ้งอีกสองแห่ง

อ้างอิง
วัดคลองน้ำเค็ม (จังหวัดจันทบุรี)
วัดคลองน้ำเค็ม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองน้ำเค็ม อำเภอแหลมสิงห์ จังหวัดจันทบุรี

วัดคลองน้ำเค็มตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2438 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2511 ได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2541
อุโบสถหลังเก่าสร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ลักษณะเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีกำแพงแก้วล้อมรอบ หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ด้านข้างชักปีกนกคลุมโดยรอบ ไม่มีเครื่องลำยอง หน้าบันอุดเรียบ มีประตูด้านหน้า 2 ประตู ด้านหลัง 2 ประตู ผนังด้านข้างมีหน้าต่างด้านละ 3 บาน เหนือกรอบประตูหน้าต่างเป็นซุ้มโค้งมีลวดลายเขียนสีตกแต่ง คาดว่าที่หน้าบันแต่เดิมเคยมีลวดลายปูนปั้น แต่ได้ปรักหักพังไปแล้ว ภายในอุโบสถมีจิตรกรรมฝาผนังฝีมือช่างพื้นบ้าน คาดว่าจะมีอายุมากกว่า 100 ปี เนื่องจากมีภาพทหารใส่หนวดและหมวกเหมือนพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวซึ่งเป็นที่นิยมวาดกันมากช่วงสมัยรัชกาลที่ 6 ถึง รัชกาลที่ 8 ภาพจิตรกรรมช่วงล่างเขียน
เป็นที่นิยมวาดกันมากช่วงสมัยรัชกาลที่ 6 ถึง รัชกาลที่ 8 ภาพจิตรกรรมช่วงล่างเขียนภาพคนแบก เพดานมีภาพครุฑ นกยูง นาคเกี้ยว รามสูร เมขลา และพญานาค เสาภายในอุโบสถเขียนภาพมังกร
ซาโมซา
ซาโมซา (อักษรโรมัน: samosa; ) เป็นขนมทำจากแป้งอบหรือทอดสอดไส้ โดยใส้ทำมาจากวัตถุดิบหลายชนิด เช่น มันฝรั่ง, หอมใหญ่ และ ถั่วเขียว ใส่เครื่องเทศ ซาโมซามีหลายรูปแบบ ทั้งสามเหลี่ยม โคน จันทร์ครึ่งเสี้ยว โดยทั่วไปนิยมทานซาโมซาเคียงกับชัตนีย์ ซาโมซาอาจมีที่มาตั้งแต่สมัยยุคกลางหรือก่อนหน้านั้น ซาโมซาเป็นอาหารจานนิยมของเอเชียใต้, ตะวันออกกลาง, เอเชียกลาง, แอฟริกาตะวันออก เป็นต้น

คำว่า samosa มาจากภาษาฮินดี สโมสา (' ' ), ซึ่งสามารถย้อนรากไปได้ถึงภาษาปาห์ลาวีคำว่า ( ) ซึ่งแปลว่า "ขนมแป้งรูปสามเหลี่ยม" นอกจากนี้ยังมีขนมแป้งคล้ายกัน เรียกว่า ในภาษาอาหรับ ในตำราอาหารอาหรับยุคกลางบางครั้งสะกดว่า ส่วนในแอฟริกาใต้นิยมใช้คำสะกดว่า samoosa
ซาโมซามีที่มาจากเอเชียกลาง ปรากฏการกล่าวถึงซาโมซาเก่าที่สุดในบทกวียุคอับซาซิด โดยกวี Ishaq al-Mawsili เขียนเชิดชู sanbusaj ส่วนสูตรอาหารพบในตำราอาหารของอาหรับยุคศตวรรษที่ 10-13 ภายใต้ชื่อต่าง ๆ เช่น sanbusak, sanbusaq และ sanbusaj ซึ่งล้วนเป็นคำที่มีรากมาจากคำภาษาเปอร์เซีย ในอิหร่าน ซาโมซาเป็นที่นิยมจนถึงศตวรรษที่ 16 แต่ในศตวรรษที่ 20 ความนิยมมีอยู่แค่ในบางแคว้นเท่านั้น (เช่น ใน Larestan) Abolfazl Beyhaqi (995–1077) นักประวัติศาสตร์ชาวอิหร่านระบุถึงซาโมซาในหนังสือประวัติศาสตร์ Tarikh-e Beyhaghi

อ้างอิง
วัดโพธาราม (จังหวัดพะเยา)
วัดโพธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีถ้อย อำเภอแม่ใจ จังหวัดพะเยา เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระโสภณพัฒโนดม
วัดโพธารามเริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2348 ทางด้านทิศตะวันออกของหมู่บ้านและลำน้ำแม่ใจ ใช้ชื่อว่า วัดแม่ใจ ต่อมาเมื่อมีผู้คนมากขึ้น วัดจึงต้องมีการก่อสร้างให้ใหญ่ และกว้างขวางขึ้นกว่าเดิม โดยเฉพาะพระพุทธรูปซึ่งเป็นพระประธานในวิหาร เมื่อ พ.ศ. 2380 ได้ไปหาช่างปั้นจากจังหวัดเชียงใหม่ และช่างที่อำเภอดอยสะเก็ดมาปั้น เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยที่มีลักษณะสวยงามจนอดใจที่จะเหลียวและหยุดดูไม่ได้ ชาวบ้านจึงเรียกติดปากว่า วัดนางเหลียว ต่อมา พ.ศ. 2453 เกิดไฟไหม้วิหาร พ.ศ. 2470 พ่อหนานใจ วรรณจักร ได้ไปนิมนต์ครูบาศรีวิชัยมาโปรดศรัทธาชาวศรีถ้อย และรวบรวมจิตใจให้ช่วยกันสร้างวิหารหลังใหม่ขึ้น โดยมีพ่อหนานใจเป็นสล่า (ช่าง) ในการก่อสร้าง และมีพระอธการอินต๊ะปัญโญ ปญฺญาวโร
้น โดยมีพ่อหนานใจเป็นสล่า (ช่าง) ในการก่อสร้าง และมีพระอธการอินต๊ะปัญโญ ปญฺญาวโร (พ่อหนานปัญญา คำบุญเรือง) เป็นเจ้าอาวาส เมื่อสร้างวิหารเสร็จเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น วัดแม่ใจศรีถ้อย ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดโพธาราม" สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2482
วัดโพธารามเป็นวัดที่ตั้งของโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญ และแผนกธรรมบาลี เป็นที่ตั้งของศูนย์พระพุทธศาสนาวัดอาทิตย์ เป็นที่ตั้งห้องสมุดประชาชนอำเภอแม่ใจ เป็นที่ตั้งชมรมผู้สูงอายุอำเภอแม่ใจ เป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านวัดโพธาราม เป็นที่ตั้งของศูนย์บูรณาการวัฒนธรรมไทยสายใยชุมชนวัดโพธาราม เป็นอุทยานการศึกษา และหน่วยอบรมประชาชนประจำตำบล มีที่ดินของวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ 2 งาน 40 ตารางวา

อุโบสถซึ่งสร้างขึ้นใน พ.ศ. 2430 และได้บูรณะเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นศิลปะล้านนาผสมกับศิลปะแบบพม่า

อ้างอิง
วัดชมโพธยาราม
วัดชมโพธยาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโสธร อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา

วัดชมโพธยารามสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2523 โดยพระครูปลัดสุโพธิ์ จันทาโภ ที่ได้รับการถวายที่ดินจากสองสามีภรรยาคือนายชม และนางเยี่ยม ทองคำเปลว จำนวน 12 ไร่เศษ เดิมเป็นสำนักสงฆ์ชื่อ สำนักสงฆ์พุทธคยานุสรณ์ แต่ในเวลาต่อมาก็มีการสร้างกุฏิ ศาลาการเปรียญ อุโบสถ และสังเวชนียสถานจำลองทั้ง 4 แห่ง แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2544 ได้ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2545 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2548
สังเวชนียสถานจำลอง ประกอบด้วย อุทยานลุมพินีสถานที่ประสูติของพระพุทธเจ้า มีวิหารมายาเทวี ภายในเป็นที่ตั้งของรูปปั้นหินแกะสลักของพระนางสิริมหามายา พุทธคยาเจดีย์ซึ่งภายในองค์เจดีย์เป็นที่ประดิษฐานของพระพุทธรูปหลายองค์ เจดีย์ปฐมเทศนามีลักษณะเป็นรูปบาตรคว่ำที่เรียกว่า ธัมเมกขสถูป สีแดงอิฐ และมีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่รอบ ๆ และสถานที่ปรินิพพาน เป็นโดมขนาดใหญ่ ด้านในประดิษฐานพระพุทธรูปปางไสยาสน์

อ้างอิง
พุทธนาถ
เพาทธนาถ หรือ พุทธนาถ (อักษรโรมัน: Boudhanath หรือ Baudhanath, ; ; , ) หรือ ขาสติเจดีย์ (อักษรโรมัน: Khasti Chaitya, อักษรเทวนาครี: खास्ति माहाचैत्य) เป็นสถูปในกาฐมาณฑุ ประเทศเนปาล ตั้งอยู่ห่างไปราว จากศูนย์กลางของกาฐมาณฑุ อยู่ในชานเมืองทางตะวันออกเฉียงเหนือ ด้วยขนาดของมณฑลนี้ทำให้พุทธนาถถือเป็นสถูปทรงกลมที่ใหญ่ที่สุดในเนปาล ตามธรรมเนียมทิเบตว่ากันว่าพระธาตุที่ประดิษฐานในพระสถูปเป็นพระธาตุของพระกัสสปพุทธเจ้า
เหตุแผ่นดินไหวในเนปาลเมื่อเมษายน 2015 เป็นผลให้เพาทธนาถสถูปได้รับความเสียหายมาก ส่วนยอดแตกหัก โครงสร้างทั้งหมดเหนือส่วนโค้งของสถูปและพระธาตุรวมถึงวัตถุทางศาสนาทั้งหมดในพระสถูปถูกขนย้ายออกมาชั่วคราว การขนย้ายแล้วเสร็จในปลายเดือนตุลาคม 2015 การก่อสร้างซ่อมแซมเริ่มต้นในวันที่ 3 พฤศจิกายน 2015 โดยมีการประกอบพิธีตั้งเสากลางต้นใหม่ หรือ "ชีวพฤกษ์" ("life tree") สำหรับยอดของสถูปเหนือส่วนโค้งขึ้นไป การก่อสร้างแล้วเสร็จและเปิดสถูปอีกครั้งในวันที่ 22 พฤศจิกายน 2016 ภายใต้การซ่อมแซมในกำกับดูแลของคณะกรรมการพัฒนาพื้นที่เพาทธนาถ (Boudhanath Area Development Committee; BADC) เงินทุนสำหรับซ่อมแซมทั้งหมดมาจากภาคเอกชน ผ่านเงินบริจาคส่วนบุคคลจากกลุ่มศาสนาและอาส
นทุนสำหรับซ่อมแซมทั้งหมดมาจากภาคเอกชน ผ่านเงินบริจาคส่วนบุคคลจากกลุ่มศาสนาและอาสาสมัคร ข้อมูลของ BADC ระบุว่าการซ่อมแซมใช้เงินรวม $2.1 พันล้าน และทองคำมากกว่า 30 กิโลกรัม ในขณะที่รัฐบาลเนปาลถูกวิจารณ์อย่างหนักถึงการซ่อมแซมโบราณสถานที่เสียหายไปอย่างเชื่องช้า ในขณะที่บางสิ่งปลูกสร้างยังคงถูกทิ้งไว้ในสภาพที่พังทลาย
การชำระเลือดผ่านเยื่อบุช่องท้อง
การชำระเลือดผ่านเยื่อบุช่องท้อง ( ) หรือ การล้างไตทางช่องท้อง เป็นวิธีหนึ่งในการรักษาทดแทนไตด้วยการชำระสารผ่านเยื่อ ซึ่งทำโดยใช้เยื่อบุช่องท้องเป็นเยื่อเลือกผ่านให้เกิดการแลกเปลี่ยนสารละลายในเลือดกับน้ำในช่องท้อง มีเป้าหมายเพื่อช่วยเหลือผู้ป่วยไตวายให้สามารถขับสารน้ำส่วนเกินออกจากร่างกาย แก้ไขภาวะเกลือแร่ไม่สมดุล และขับสารพิษออกจากร่างกายได้ ผู้ป่วยที่ใช้การชำระเลือดผ่านเยื่อบุช่องท้องจะมีผลการรักษาที่ดีกว่าการชำระเลือดผ่านเยื่อ ("การฟอกเลือด") ในช่วง 2-3 ปีแรกที่รักษาด้วยวิธีนี้ นอกจากนี้แล้วยังมีข้อดีอื่นๆ เช่น มีความยืดหยุ่นในการจัดการรักษามากกว่า (ทำที่บ้านได้) และมีผลข้างเคียงน้อยกว่าในคนที่มีโรคหัวใจ

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* Treatment Methods for Kidney Failure - National Institute of Diabetes and Digestive and Kidney Diseases
ยุกกะ นุ ฮี
ยุกกะ นุ ฮี ( , Yukka nu hii หรือ ) เป็นเทศกาลประจำปีของหมู่เกาะโอกินาวะทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศญี่ปุ่น ซึ่งมีการเฉลิมฉลองตามประเพณีในวันที่ 4 ของเดือนที่ 5 ตามปฏิทินจันทรคติ โดยกิจกรรมสำคัญคือการแข่งขันเรือมังกรแบบดั้งเดิม (haarii หรือ haaree ในภาษาถิ่นอิโตมัน) เทศกาลนี้เริ่มต้นขึ้นประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 14 ซึ่งกล่าวกันว่าได้รับสืบทอดมาจากชาวจีน การแข่งเรือมังกรเป็นรูปแบบหนึ่งของการขอบคุณต่อท้องทะเลและเทพเจ้าแห่งการเกษตร และขอให้ประทานพรต่อไปในอนาคต

ปัจจุบันเมืองนาฮะเป็นสถานที่จัดการแข่งขันเรือมังกรที่ใหญ่ที่สุดในโอกินาวะ โดยเมืองอิโตมันและหมู่บ้านทามางูซูกุ ( ) ก็เป็นที่รู้จักจากการจัดงานแข่งเรือขนาดใหญ่เช่นกัน
ประวัติ
 ]]
เช่นเดียวกับองค์ประกอบที่แสดงลักษณะของวัฒนธรรมโอกินาวะสมัยใหม่อื่น ๆ เคยเป็นประเพณีที่มีการกระจายทางภูมิศาสตร์จำกัด โดยผู้คนทางตอนเหนือของโอกินาวะมองว่าเป็นเทศกาลนี้เป็นของโอกินาวะตอนใต้-ตอนกลาง มีการกล่าวกันว่าการแข่งขันเรือมังกรได้รับการเผยแพร่ที่ท่าเรืออุนเท็น ( ) ในหมู่บ้านนากิจิน ( ) ช่วงกลางสมัยเมจิ หรือตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20
ตั้งแต่สมัยเมจิ ชาวเมืองอิโตมันที่เป็นชาวประมงจำนวนมากได้อพยพไปยังส่วนอื่น ๆ ของจังหวัดโอกินาวะจากการแข่งขันเรือมังกร ตัวอย่างเช่น พวกเขาเริ่มการแข่งขันเรือในเมืองอิชิงากิของหมู่เกาะยาเอยามะในปี พ.ศ. 2449 โคอิจิ มัตสึโอะ ( ) นักชาติพันธุ์วิทยาตั้งข้อสังเกตว่าในชุมชนชายฝั่งบางแห่งของหมู่เกาะมิยาโกะและหมู่เกาะยาเอยามะ การแข่งเรือไม่เกี่ยวข้องกับเทศกาล แต่เกี่ยวกับเทศกาลเก็บเกี่ยวในวันเพ็ญเดือน 6 หรือเทศกาลชิจิ ( ) ในเดือน 9 ตามปฏิทินจันทรคติ ขณะที่หมู่เกาะอามามิในจังหวัดคาโงชิมะก็มีการแข่งเรือที่คล้ายคลึงกัน โดยปกติจะจัดขึ้นในเดือนสิงหาคม ซึ่งมีนัยว่ามีรากที่มาแตกต่างกัน

ระเบียงภาพ
ไฟล์:Itoman Hare.jpg|การแข่งขันในเทศกาลที่เมืองอิโตมัน ( ) พ.ศ. 2551
ไฟล์:Navy dragon boat team DVIDS88403.jpg|ทีมเรือของหน่วย Seabees กองทัพเรือสหรัฐ ในการแข่งขันที่นาฮะ พ.ศ. 2551
ไฟล์:1 Chome Minatomachi, Naha-shi, Okinawa-ken 900-0001, Japan - panoramio.jpg|การแข่งเรือมังกร ที่ท่าเรือมินาโตมาจิ นครนาฮะ พ.ศ. 2555
ไฟล์:Golden Week comes to an end 130505-F-FL836-447.jpg|การแข่งขันประจำปีครั้งที่ 39 ที่นครนาฮะ ( ) พ.ศ. 2556

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* .
ดังเกอ
ดังเกอ ( ) เป็นเนยแข็งชนิดหนึ่งซึ่งผลิตและรับประทานในพื้นที่อำเภอเอ็นเรกัง จังหวัดซูลาเวซีใต้ ประเทศอินโดนีเซีย ดังเกอทำจากการต้มนมควายสดกับยางมะละกอซึ่งอาจได้จากส่วนต่าง ๆ ของมะละกอ เช่นใบ ก้านใบ หรือผลดิบ เอนไซม์พาเพอินในยางมะละกอจะย่อยโปรตีนในนมจนกลายเป็นก้อน ก้อนนมที่ได้จะถ่ายลงในกะลามะพร้าวก่อนนำไปห่อใบตอง บางคนนำก้อนเนยแข็งที่ได้ไปแช่น้ำเกลือก่อนเพื่อเพิ่มรสชาติ ดังเกอมีรสชาติออกเค็มเล็กน้อย ชาวซูลาเวซีใต้นิยมรับประทานดังเกอกับขนมปัง ข้าว หรือซัมบัล บางครั้งดังเกอจะถูกนำไปหมักบ่มเพื่อให้รสชาติดีขึ้นเนื่องจากมีเชื้อแบคทีเรียที่ผลิตกรดแล็กติก

อ้างอิง
ซากโบราณถ้ำชิราโฮะซาโอเนตาบารุ
ซากโบราณถ้ำชิราโฮะซาโอเนตาบารุ ( ) เป็นแหล่งบรรพมานุษยวิทยา (paleoanthropological site) ตั้งอยู่บนเกาะอิชิงากิของหมู่เกาะยาเอยามะในประเทศญี่ปุ่น ชิราโฮะ ซาโอเนตาบารุ เป็นถ้ำหินปูน ค้นพบครั้งแรกใน ค.ศ. 2007 เมื่อมีการพัฒนาโครงการก่อสร้างท่าอากาศยานชินอิชิงากิ สมาคมถ้ำหินปูนโอกินาวะพบซากของศีรษะมนุษย์ เท้า และแขนในระหว่าง ค.ศ. 2007 และ ค.ศ. 2009 ตัวอย่างมนุษย์สามร่างสามารถย้อนรอยได้ 20,000–16,000 ปีก่อน นอกจากนี้ ยังพบกระดูกของหมูป่าและนก อีกทั้งจากการสำรวจชั้นหินยังพบกระดูกมนุษย์ราว 300 ชิ้น อายุประมาณ 24,000–20,000 ปี ในระยะเวลาสามเดือนใน ค.ศ. 2011
ใน ค.ศ. 2015 นักวิจัยจากมหาวิทยาลัยรีวกีวและมหาวิทยาลัยโตเกียวประสบความสำเร็จในการหาอายุคาร์บอนของกระดูกสามชิ้นจากทั้งหมดห้าชิ้น ผลการทดสอบระบุอายุของกระดูกว่าอยู่ในช่วง 22,890–18,100 ปีก่อนปัจจุบัน (Before Present, BP) การสำรวจที่เริ่มขึ้นระหว่าง ค.ศ. 2012 และ ค.ศ. 2016 ทำให้ค้นพบชิ้นส่วนมนุษย์มากกว่า 1,000 ชิ้นจากโครงกระดูกมนุษย์อย่างน้อย 19 โครง โดยโครงกระดูกมนุษย์ชิ้นที่ 4 ที่มีความสมบูรณ์แบบมากที่สุดมีอายุราว 27,000 ปีก่อนปัจจุบัน กลายเป็นโครงกระดูกที่สมบูรณ์ซึ่งมีอายุเก่าแก่ที่สุดในเอเชียตะวันออกและเก่าแก่กว่าโครงกระดูกชาวมินาโตงาวะหลายพันปี โดยพิจารณาจากท่าของโครงกระดูก ซากโบราณได้รับการยืนยันว่าเป็นสุสานแห่งแรกในยุคหินของประเทศญี่ปุ่น
ดูเพิ่ม
* มนุษย์ถ้ำยามาชิตะ
* มนุษย์ถ้ำพินซะอาบุ
* มนุษย์มินาโตงาวะ
* ประวัติศาสตร์หมู่เกาะรีวกีว

อ้างอิง
มนุษย์ถ้ำยามาชิตะ
มนุษย์ถ้ำยามาชิตะ ( ) เป็นมนุษย์โบราณที่เป็นที่รู้จักจากกระดูกหลายชิ้นค้นพบในถ้ำหินปูนยามาชิตะตั้งอยู่ในนาฮะ จังหวัดโอกินาวะ ประเทศญี่ปุ่น ซากมนุษย์ย้อนรอยถึง 32,000±1000 ปีก่อน กระดูกที่สำคัญที่สุดซึ่งค้นพบในถ้ำยามาชิตะคือกระดูกของเด็กหญิงอายุราว 6–8 ปี

ดูเพิ่ม
* มนุษย์มินาโตงาวะ
* มนุษย์ถ้ำพินซะอาบุ
* ซากโบราณถ้ำชิราโฮะซาโอเนตาบารุ
* ประวัติศาสตร์หมู่เกาะรีวกีว

อ้างอิง
กัมโมโดกิ
กัมโมโดกิ ( ) เป็นเต้าหู้ชุบแป้งทอด โดยการใช้เต้าหู้แข็งบดผสมผักหั่นฝอย เช่น แคร์รอต, รากบัว และโกะโบ อาจผสมไข่หรือวัตถุดิบจำพวกสาหร่าย มักใช้ประกอบในโอเด้ง

ประวัติ
กัมโมโดกิ แปลว่า "ห่านเทียม" ( ) จากรสชาติที่คล้ายเนื้อห่าน ชื่อเรียกสั้น ๆ ว่า กัมโม ในสมัยเอโดะ กัมโมโดกิทำจากบุก ในญี่ปุ่นทางตะวันตก กัมโมโดกิมีชื่อเรียกว่า ฮิเรียวซุ, ฮิริวซุ หรือ ฮิโรซุ มาจากคำภาษาโปรตุเกสว่า ฟิลยอช ( ) หรือคำภาษาสเปนว่า ฟิโยส ( )

ใน สมัยเอโดะ กัมโมโดกิ เป็นอาหารผัดทำจากแป้งบุกห่อผักที่หั่นแล้วโดยห่อในเต้าหู้ (คล้ายกับ มันจู) และทอดน้ำมัน ซึ่งต่างกัมโมโดกิในปัจจุบันเล็กน้อย

ระเบียงภาพ
ไฟล์:Ganmodoki 1 by kina3.jpg|กัมโมโดกิ (ขวา)
ไฟล์:Tako-cho, Kyoto (24023385788).jpg|กัมโมโดกิในโอเด้ง (ซ้าย)
ไฟล์:Oden (8479172244).jpg|กัมโมโดกิในโอเด้ง (ล่างซ้าย)
ไฟล์:Neighborhood of Ishikiritsurugiya-jinja Higashiosaka Osaka pref Japan08s3.jpg|กัมโมโดกิที่ผ่าให้ดูข้างใน

ดูเพิ่ม
* โอเด้ง
* รายชื่ออาหารจากเต้าหู้
*

อ้างอิง
ยะดะยา
ของพม่าขณะต้อนรับอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรีไทย ในปี 2010 สังเกตว่าทุกคนสวมโลนจีลายอะเชะซึ่งปกติแล้วเป็นลายสำหรับสตรี แหล่งข้อมูลหลายแหล่งระบุว่าการทำเช่นนี้ถือเป็น "ยะดะยา"]]
ยะดะยา ( ยตฺรา, ; มาจากสันสกฤต ยนฺตร) เป็นพิธีกรรมเชิงเวทมนตร์เพื่อชะลอ ปัดเป่า หรือแก้ความโชคร้าย มีปฏิบัติทั่วไปในประเทศพม่า ธรรมเนียมเหล่านี้มีที่มาจากคติในศาสนาพราหมณ์ โหรจะเป็นผู้ "สั่ง" การทำยะดะยาไว้โดยโดยใช้ทั้งการคำนวณทางคณิตศาสตร์และโหราศาสตร์ เข้าใจกันว่าผู้นำของพม่ายุคใหม่ทั้งอู้นุ, เนวี่น และต้านชเว ไปจนถึงนโยบายของรัฐบาลหลายนโยบายได้รับอิทธิพลจากพิธีกรรมยะดะยา ในหมู่ชาวพม่าพุทธ ยะดะยาถูกเชื่อมโยงเข้ากับการทำบุญ และพิธีกรรมยะดะยาบางส่วนยังรวมถึงพิธีกรร
าพุทธ ยะดะยาถูกเชื่อมโยงเข้ากับการทำบุญ และพิธีกรรมยะดะยาบางส่วนยังรวมถึงพิธีกรรมทางพุทธ ราวกับทำไปเพื่อหลีกหนีกรรมไม่ดี ทั้ง ๆ ที่ในคำสอนของศาสนาพุทธไม่มีการหนีกรรมเช่นนี้ ยะดะยาสัมพันธ์ใกล้ชิดมากกับตัวเลขโดยเฉพาะเลข 9 นักวิชาการบางส่วนเชื่อว่ายะดะยามีมาตั้งแต่สมัยพุกาม มีปฏิบัติโดยพระสงฆ์ในนิกายอะยีซึ่งเป็นนิกายของพุทธที่มีปฏิบัติในพม่ามาก่อนการเข้ามาของเถรวาท
หนึ่งในรูปแบบที่รู้จักดีของยะดะยาคือการก่อสร้างเจดีย์ เช่น การที่อู้นุสร้างเจดีย์ถึง 60,000 องค์ในปี 1961 หรือการที่รัฐตัดสินใจเปลี่ยนระบบการเดินรถจากซ้ายไปขับทางขวาโดยไม่ชี้แจงเหตุผลในปี 1970 (แม้รถแทบทุกคันในพม่าจะเป็นรถสำหรับขับทางซ้าย) ก็ว่ากันว่าได้รับอิทธิพลมาจากยะดะยาเพื่อป้องกันการโจมตีทางการเมืองจากกลุ่มฝ่ายขวา

เมื่อไม่นานมานี้ การที่ต้านชเวและนายพลในกองทัพสวมโลนจี (โสร่ง) ลายอะเชะ (ซึ่งตามธรรมเนียมดั้งเดิมเป็นลายของสตรี) ในงานสาธารณะรวมถึงงานฉลองวันสหภาพเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2011 และในงานต้อนรับบัวสอน บุบผาวัน นายกรัฐมนตรีลาว ในเดือนมิถุนายน 2011 ก็เข้าใจกันว่าเป็นการทำยะดะยาเพื่อต้านทานอำนาจสตรีของอองซานซูจี

อ้างอิง
มัตซัลเละฮ์
มัตซัลเละฮ์ ( ) เป็นคำภาษาปากในภาษามลายูที่ใช้เรียกคนขาว ที่มาแน่ชัดของวลีนี้ไม่ทราบแน่ชัด โดยเฉพาะเนื่องมาจากเป็นคำที่พูดกันปากต่อปากและไม่มีการบันทึกไว้เป็นลายลักษณ์อักษรมากนัก คำนี้มีขึ้นมาตั้งแต่สมัยมลายูใต้อาณานิคมอังกฤษและยังคงใช้เรื่อยมาถึงปัจจุบัน

ศัพทมูล
เรื่องราวศัพทมูลหนึ่งอ้างว่าศัพท์นี้อาจมาจากสำนวนภาษาปากในภาษาอังกฤษว่า "แมดเซลเลอร์" ( ; "ชาวเรือคลั่ง") คนขาวที่ชาวมาเลเซียจำนวนมากพบเป็นครั้งแรกมักเป็นเจ้าหน้าที่อาณานิคมชนชั้นสูง นำไปสู่การเชื่อว่าคนขาวจะเป็นเช่นนี้ไปทุกคน แต่ต่อมาเมื่อเรือรบเริ่มมายังท่าเรือของมาเลเซีย บรรดาชาวเรือได้รับอนุญาตให้ลงจากเรือและมาใช้เวลาในท่าเรือ ชาวเรือเหล่านี้มักเป็นคนชนชั้นแรงงานซึ่งชื่นชอบการเมาสุราและการใช้ความรุนแรงต่อกันและกัน พฤติกรรมเช่นนี้ขัดกับความเชื่อที่ชาวมาเลเซียมีต่อคนขาวว่าต้องมีมารยาทเหมือนเจ้าหน้าที่อาณานิคมชนชั้นสูงไปหมด เจ้าหน้าที่รัฐชั้นสูงได้เรียกพวกชาวเรือเหล่านี้ว่า "แมดเซลเลอร์" เพื่อแยกคนเหล่านี้ออกจากตนและเพื่อไม่ให้คนมาเลเซียเข้า
เหล่านี้ว่า "แมดเซลเลอร์" เพื่อแยกคนเหล่านี้ออกจากตนและเพื่อไม่ให้คนมาเลเซียเข้าใจผิดและเหมารวมตนเข้ากับคนพวกนี้
อีกเรื่องเล่าศัพทมูลอ้างว่าคำนี้มาจากคำเรียกชาวเรือที่เรือล่มและถูกพัดมาติดฝั่งของมาเลเซีย เมื่อเจอกับชาวมลายูพื้นถิ่นก็ตกใจวิ่งหนีไปเพราะคิดว่าคนมลายูเป็นพวกกินคน การกระทำเช่นนี้ทำให้ชาวตะวันตกคนอื่น ๆ ที่ชาวมาเลเซียเจอถูกเรียกว่าเป็น "แมดเซลเลอร์" เหมือนกัน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*Pusat Rujukan Persuratan Melayu
*Kamus Bahasa Indonesia dalam jaringan
วัดบางเสียด
วัดบางเสียด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเตย อำเภอเมืองพังงา จังหวัดพังงา เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระอธิการเคลือบ จิตตาวิโล

วัดบางเสียด แรกเริ่มสร้างวัดมีพระธุดงค์มาพักอยู่ประมาณ พ.ศ. 2415 ชาวบ้านได้เริ่มสร้างวัดขึ้น มีลักษณะเป็นที่พักสงฆ์ถวายพอได้อาศัยเป็นที่บำเพ็ญกุศล ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2440 จึงได้มีเสนาสนะมั่นคง มีพระสงฆ์อยู่จำพรรษามากขึ้นจนได้รับสถานะเป็นวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2465 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 48 เมตร ยาว 54 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2470 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2551
ตามประวัติวัดระบุว่าพระเขมรได้ธุดงค์มาจากไหนไม่มีใครทราบ ได้ปักกรดพักอาศัยอยู่เพื่อปฏิบัติธรรมในดงไม้สีเสียดหมู่บ้านบางเสียด ชาวบ้านได้ร่วมกันสร้างวัดให้ ต่อมาได้เคลื่อนย้ายจากที่เดิมมาสร้างใหม่ทางทิศตะวันตกติดต่อกับที่เดิมซึ่งชาวบ้านเรียกสถานที่เดิมว่า "วัดเก่า" หรือ "วัดนอก"
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่า กว้าง 11 เมตร ยาว 16 เมตร โครงกร้างก่ออิฐถือปูนออกเฉียงทั้ง 4 ด้าน มีกำแพงล้อมรอบ ศาลาการเปรียญกว้าง 11 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก มีกำแพงล้อมรอบ กุฏิสงฆ์จำนวน 4 หลัง โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 หลัง อาคารไม้ 2 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ พระเพลากว้าง 1.37 เมตร ปางมารวิชัย นางพลพิทักษ์ (ยกอิ่น กำลัง) เป็นผู้สร้างถวายไว้เมื่อ พ.ศ. 2497 พระพุทธรูปทองเหลืองอีกองค์หนึ่งพระเพลากว้าง 93 เซนติเมตร ปางมารวิชัย นางสิว อุดมผล สร้างถวายไว้เมื่อ พ.ศ. 2522 มีพระพุทธรูปทองคำ 3 องค์ พระพุทธรูปเงิน 1 องค์ ขนาดพระเพลาเท่ากัน คือกว้าง 1 นิ้วฟุต
รายนามเจ้าอาวาส
* พระธุดงค์ไม่ทราบนาม พ.ศ. 2415–2421
* พระขุนสวัสดิ์ พ.ศ. 2421–2431
* พระดำ พ.ศ. 2431–2443
* พระหนู พ.ศ. 2443–2445
* พระทอง พ.ศ. 2445–2447
* พระสมุห์ชู พ.ศ. 2447–2456
* พระครูอรรถสารสุนทร พ.ศ. 2456–2479
* พระทวี พ.ศ. 2479–2483
* พระอธิการปู่ พ.ศ. 2483–2498
* พระเปีย พ.ศ. 2498–2499
* พระอธิการอ้าย รัตนโชโต พ.ศ. 2499–2502
* พระครูสุนทรธรรมคุณ พ.ศ. 2502–2503
* พระริ่น พ.ศ. 2503-2504
* พระเมฆ จันทวัณโณ พ.ศ. 2504–2513
* พระอธิการเคลือบ จิตตาวิโล พ.ศ. 2513–

อ้างอิง
Add oil
"Add oil" (แปลตรงตัว: เติมน้ำมัน) เป็นข้อความในภาษาอังกฤษแบบฮ่องกง ที่ใช้เพื่อให้กำลังใจหรือแสดงความสนับสนุนแก่บุคคลอื่น คำนี้มาจากวลีภาษาจีน กาเหยา (หรือ เจียโหยว; ) คำว่า "แอดออยล์" นี้แปลตรงตัวมาจากวลีในภาษากวางตุ้ง และมีที่มาจากฮ่องกง ใช้สื่อสารกันทั่วไปในชาวฮ่องกงที่พูดสองภาษา

"Add oil" สามารถแปลหยาบ ๆ ได้ว่า "สู้สู้" ("Go for it") กระนั้น วลีภาษากวางตุ้งนี้มักได้รับการยอมรับว่าเป็น "คำที่ยากที่สุดที่จะแปลให้ดี" ("the hardest to translate well") คำแปลตรงตัวนี้เป็นผลมาจากชิงลิช และคำยังถูกบรรจุอยู่ใน พจนานุกรมภาษาอังกฤษของออกซเฟิด ในปี 2018

ศัพทมูลและประวัติศาสตร์
ในภาษากวางตุ้ง คำว่า กา ( ; gā) แปลว่า "เติม" ("add") และ เหยา ( ; yáu) แปลว่า "น้ำมัน" หรือ "เชื้อเพลิง" มีการอ้างว่าคำนี้มีใช้ครั้งแรกในภาษากวางตุ้งมาจากคำเชียร์ในมาเก๊ากรังปรีซ์ในยุคทศวรรษ 1960s เพื่อสื่อถึงการเหยียบคันเร่งก๊าสให้แรงขึ้น ซึ่งจะทำให้รถวิ่งเร็วขึ้นและมีความเร่งมากขึ้น หรือเป็นคำแทนการเติมน้ำมันลงถัง ในเวลานั้น คำนี้ใช้เป็น "คำเชียร์สำหรับทุกสถานการณ์" และมีใช้เฉพาะในภาษาจีนกลาง และ กวางตุ้ง
รูปอักษรโรมัน ga yau และคำแปลตรงตัวว่า add oil ถูกใช้บ่อยมากขึ้นอันเป็นผลจากจำนวนของชาวฮ่องกงที่พูดสองภาษามีอยู่มาก ส่วนรูปภาษาอังกฤษนั้นยิ่งมีใช้มากเป็นพิเศษในเยาวชนของฮ่องกง นอกจากนี้ ด้วยการสื่อสารผ่านตัวอักษรบนโลกออนไลน์ที่เพิ่มขึ้น มีส่วนทำให้วลีนี้ได้รับความนิยมสูงขึ้น

ในเดือนตุลาคม 2018 วลี "Add oil!" ได้รับการบรรจุลงในพจนานุกรมออกซเฟิดฉบับออนไลน์อย่างเป็นทางการ โดยระบุไว้ในหมวดหมู่ภาษาอังกฤษแบบฮ่องกง และยืนยันว่าคำนี้มีใช้มาตั้งแต่ปี 1964

การใช้งาน
 บนกำแพงเลนนอน]]
วลีนี้มีการใช้งานได้ยืดหยุ่นสำหรับใช้ให้กำลังใจ ยกตัวอย่างเช่นในประโยคว่า "Add oil, you can do it!" ("เติมน้ำมัน[นะ]! เธอทำได้!") รวมถึงนิยมใช้ในการเชียร์นักกีฬาเช่นกัน
วลีได้รับความสนใจในระดับนานาชาติหลังการใช้งานในการประท้วงร่มเมื่อปี 2014. ศิลปินท้องถิ่นได้สร้าง "เครื่อง add oil" ขึ้น รวมถึงเปิดโอกาสให้ผู้สนับสนุนนานาชาติได้ทิ้งข้อความสนับสนุนชาวฮ่องกงไว้ด้วย

นอกจากนี้ ในระหว่างการประท้วงในปี 2019–20 ยังมีการใช้วลีนี้บ่อยมากเช่นกัน ทั้ง Add oil และคำกวางตุ้ง Gayau ถูกเขียนไว้บนกำแพงเลนนอนจำนวนสาก

ดูเพิ่ม
* กัมบัตเตเนะ! ( ) ในภาษาญี่ปุ่น
* ไพติง! ( ) ในภาษาเกาหลี

อ้างอิง
วัดป่าแสงธรรม (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดป่าแสงธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะพะงัน อำเภอเกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี ปัจจุบันมีพระครูสันติธรรมรังษี (ไมตรี วรมิตฺโต) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดป่าแสงธรรมสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2527 โดยหลวงพ่อพระธรรมธัชมุนี เจ้าอาวาสวัดธรรมบูชา (พระสุธรรมาธิบดีในปัจจุบัน) เป็นผู้ริเริ่มสร้าง ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2537
วัดป่าแสงธรรมมีเนื้อที่ประมาณ 20 ไร่ ตั้งอยู่ท่ามกลางภูเขาและป่าไม้ที่ร่มรื่น แบ่งเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งเป็นเขตปฏิบัติธรรมของพระภิกษุสงฆ์และแม่ชี มีพื้นที่ประมาณ 10 ไร่ มีเสนาสนะสำหรับรองรับผู้ปฏิบัติธรรมได้กว่า 100 คน อีกส่วนหนึ่งมีเนื้อที่ประมาณ 10 ไร่ เป็นเขตศาลเจ้าแม่กวนอิม เป็นจุดชมวิวที่ปรากฏในแผนที่เกาะพะงันว่า "Chineese Temple" ด้านล่างศาลเจ้าแม่กวนอิมมีโรงเจซึ่งมีห้องพัก 16 ห้องมีห้องน้ำในตัว มีห้องโถง 2 ชั้น ภายในวัดมีพระพุทธรูปหยกจำนวนหลายองค์ มีภาพวาดพุทธประวัติ

อ้างอิง
วัดทรายขาว (จังหวัดปัตตานี)
วัดทรายขาว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทรายขาว อำเภอโคกโพธิ์ จังหวัดปัตตานี
วัดทรายขาวตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 โดยมีท่านภักดีชุมพล (นายเพ็ง) ซึ่งได้อพยพครอบครัวมาจากเมืองไทรบุรี (รัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย) ได้มาตั้งบ้านเรือนที่นี่ ต่อมาได้บริจาคที่ดินพร้อมกับบ้านที่อยู่อาศัยสร้างเป็นวัดแล้วนิมนต์พระมาอยู่จำพรรษา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2432 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 204 เมตร ยาว 230 เมตร ผูกพัทธสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2435 ด้านการศึกษา เนื่องจากวัดมีที่ดินมาก จึงจัดที่ดินภายในเขตวัดส่วนหนึ่งตั้งเป็นโรงเรียน และได้เปิดทำการสอนเมื่อ พ.ศ. 2460 เป็นต้นมา พระอธิการหมานเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก พระครูธรรมกิจโกศล (อาจารย์นอง ธมฺมภูโต) เป็นเจ้าอาวาสลำดับที่ 5 ซึ่งเป็นเจ้าอาวาสตั้งแต่ พ.ศ. 2511 ถึง พ.ศ. 254
ที่ตั้งของวัดเป็นที่ราบเชิงเขาตั้งอยู่ท่ามกลางหมู่บ้าน มีกำแพงวัดล้อมรอบ อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ วิหารอดีตเจ้าอาวาส วิหารจัตุรมุขหลวงพ่อหินอ่อน กุฏิที่พักสงฆ์ มีเจดีย์พระครูธรรมกิจโกศล (พ่อท่านนอง ธมมภูโต) อดีตเจ้าอาวาส และมณฑป เป็นต้น

อ้างอิง