SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
พิพิธภัณฑ์มรดกซีรีแอก
พิพิธภัณฑ์มรดกซีรีแอก ( ; ; ; ) เป็นพิพิธภัณฑ์ในเมืองอัรบีล เขตปกครองตนเองเคอร์ดิสถาน ประเทศอิรัก

พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ที่สำคัญที่สุดในเมืองอัรบีล ตั้งอยู่ในย่านอันกาวาซึ่งเป็นถิ่นอาศัยของชาวคริสต์ ที่มองเห็นซากโบราณสถาน (تل قصرا)

พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ได้รับอนุญาตจากผู้บริหารเขตปกครองตนเองเคอร์ดิสถานให้เริ่มก่อสร้างใน พ.ศ. 2552 และเปิดดำเนินการในปี 2558 พิพิธภัณฑ์รักษาและจัดแสดงมรดกทางวัฒนธรรมของชาวซีรีแอกผ่านการจัดนิทรรศการ และมีห้องโถงวัฒนธรรมที่มีรูปภาพและประวัติของบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ พิพิธภัณฑ์ยังจัดแสดงแบบจำลองของย่านอังกาวาซึ่งจำลองมาจากช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1920 ถึง 1950
ชุดสะสมของพิพิธภัณฑ์ได้รับการจัดทำเป็นสื่อดิจิทัลซึ่งสามารถรับชมได้บนเว็บไซต์ของพิพิธภัณฑ์ ซึ่งชุดสะสมเอกสารตัวเขียนของภาษาซีรีแอกตะวันออกได้รับการแปลงเป็นดิจิทัลโดยความร่วมมือกับศูนย์ดิจิทัลสำหรับเอกสารตัวเขียนตะวันออก ( , CNMO)

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดนางาซากิ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดนางาซากิ ( ) เปิดทำการในนครนางาซากิ จังหวัดนางาซากิ ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2548 สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยผลงานศิลปะที่เกี่ยวข้องกับจังหวัดนางาซากิ รวมไปถึงงานศิลปะจากประเทศสเปนที่สะสมโดย ผู้แทนพิเศษประจำประเทศสเปนในช่วงสงครามโลกครั้งสอง พิพิธภัณฑ์แห่งนี้และพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมนางาซากิที่เปิดทำการในปีเดียวกัน เป็นพิพิธภัณฑ์ที่เปิดทำการแทนที่ ซึ่งปิดทำการเมื่อปลายปี พ.ศ. 2545

ดูเพิ่ม

* พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดนางาซากิ
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดนางาซากิ
* ฐานข้อมูลสิ่งสะสม
เชตวนารามยะ
เชตวนารามยะ ( ) เป็นพระสถูป ตั้งอยู่ในซากอารามเชตวนาราม ในเมืองโบราณอนุราธปุระ ประเทศศรีลังกา มีความสูง 122 เมตร และเป็นสถูปที่สูงที่สุดในโลกยุคโบราณ ถือเป็นสิ่งปลูกสร้างที่สูงที่สุดในโลกอันดับที่สามตอนสร้างเสร็จ รองจากมหาพีระมิดทั้งสอง คือที่กีซา และ พีระมิดคาเฟร สร้างขึ้นโดยกษัตริย์มหาเสนแห่งอนุราธปุระ (ครองราชย์ 273–301) ซึ่งถือเป็นผู้ริเริ่มการสร้างสถูปในรูปแบบสิงหล ขึ้นหลังการทำลายมหาวิหารยะแห่งอนุราธปุระ บุตรของเขา ศิริเมฆาวนา เป็นผู้สานต่อการก่อสร้างสถูปจนเสร็จ และมีการบูรณปฏิสังขรณ์ต่อมาโดยกษัตริย์ปรกรมพาหุที่หนึ่ง เชื่อกันว่าพระธาตุที่ประดิษฐานอยู่ที่นี่ คือผ้าประคดบั้นพระองค์ (ผ้าคาดเอว) ของพระโคตมพุทธเจ้า
สิ่งปลูกสร้างนี้มีความสำคัญมากต่อประวัติศาสตร์ของเกาะลังกา และแสดงให้เห็นถึงความตึงเครียดระหว่างนิกายเถรวาทกับมหายานในลังกา ตลอดจนเป็นหนึ่งในสิ่งปลูกสร้างที่สูงที่สุดในโลกยุคโบราณและของลังกายุคโบราณที่มีการบันทึกไว้ และถือว่าสูงที่สุดในโลกยุคโบราณหากไม่นับพีระมิด ด้วยความสูงเดิม ทำให้ยังเป็นสถูปที่สูงที่สุดในโลกยุคโบราณ หลังอนุราธปุระล่มสลายในศตวรรษที่ 11 พระสถูปทิ้งร้างและถูกปกคลุมด้วยป่าไม้ ต่อมากษัตริย์ปรกรมพาหุที่หนึ่งได้ทำการบูรณปฏิสังขรณ์ในศตวรรษที่ 12 และพยายามสร้างสถูปขึ้นมาใหม่ด้วยความสูง ซึ่งคงอยู่จนปัจจุบัน ด้วยพื้นที่ฐานของสถูปขนาด ทำให้สถูปยังเป็นสิ่งปลูกสร้างอิฐที่ใหญ่ที่สุดในโลก โดยสร้างขึ้นจากอิฐก้อนประมาณ 93.3 ล้านก้อน
อารามมะฮาอองมเยโบนซาน
อารามมะฮาอองมเยโบนซาน ( ) หรือเรียกกันทั่วไปว่า อารามอิฐแมนุ ( ) เป็นวัดพุทธเก่าแก่ในเมืองอังวะ ภาคมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า

อารามแห่งนี้สร้างขึ้นโดยพระนางแมนุ พระอัครมเหสี ใน พ.ศ. 2361 เพื่อใช้เป็นที่พำนักของญองกานซะยาดอ อูโป พระอุปัชฌาย์ทางศาสนา ต่อมาได้ถวายแด่ญองกานซะยาดอ อูบก พระอุปัชฌาย์องค์ที่สอง อารามได้รับความเสียหายจากแผ่นดินไหวใน พ.ศ. 2381 แต่ได้รับการบูรณะใน พ.ศ. 2416 โดยพระนางอเลนันดอ พระราชธิดาของพระองค์ อารามแห่งนี้เป็นหนึ่งในตัวอย่างที่ดีที่สุดของสถาปัตยกรรมพม่าสมัยโก้นบอง เป็นสถาปัตยกรรมการจำลองอารามไม้ที่มีหลังคาหลายหลังคา และห้องสวดมนต์ที่มีโครงสร้างส่วนบนเจ็ดชั้น

โครงสร้างอารามนี้ได้พังถล่มลงจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวใน พ.ศ. 2568
คลังภาพ

ไฟล์:Mal Nu Oate Kyaung, Sagaing.jpg|บริเวณอารามจากมุมสูง
ไฟล์:Maha Aungmye Burma d09.jpg|บริเวณภายนอกอาราม
ไฟล์: Me Nu monastery.jpg|บริเวณภายนอกอาราม
ไฟล์:Inwa (Ava), Mandalay 27.jpg|บริเวณภายนอกอาราม
ไฟล์:Inwa -- MNOK interior hallway.JPG|โถงทางเดินภายในอาราม
ไฟล์:011 Basement, Maha Aung Mye Bon Zan, Inwa (8994183053).jpg|ชั้นใต้ดินอาราม

อ้างอิง

บรรณานุกรม
*
เรเมคัง ศูนย์ข้อมูลประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดคาโงชิมะ
เรเมคัง ศูนย์ข้อมูลประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดคาโงชิมะ ( ) เปิดทำการในนครคาโงชิมะ จังหวัดคาโงชิมะ ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2526 พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่บนพื้นที่ของปราสาทสึรูมารุ จัดแสดงข้อมูลที่เกี่ยวข้องประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของจังหวัดคาโงชิมะ

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด

อ้างอิง
การให้เหตุผลเป็นวง
การให้เหตุผลเป็นวง ( แปลว่า วงกลมในการพิสูจน์ )
เป็นการให้เหตุผลที่สมมุติว่าข้อสรุปที่ต้องการจะพิสูจน์เป็นจริง ดังนั้น แทนที่จะให้หลักฐาน กลับกล่าวข้อสรุปซ้ำเหมือนกับเป็นข้อตั้ง จึงเป็นเหตุผลวิบัติทางตรรกะ 
แม้จะไม่ใช่เหตุผลวิบัติแบบรูปนัย แต่ก็เป็นการให้เหตุผลอย่างบกพร่องที่ข้อตั้งควรจะได้ข้อพิสูจน์หรือหลักฐานเท่าๆ กับข้อสรุป ผลลัพธ์ก็คือการให้เหตุผลนี้จะไม่น่าเชื่อถือ 
กล่าวได้อีกอย่างหนึ่งว่า ไม่มีเหตุผลอะไรที่ควรจะยอมรับข้อตั้งยกเว้นถ้าเชื่อข้อสรุปอยู่แล้วว่าเป็นจริง หรือกล่าวได้ด้วยว่า ข้อตั้งไม่ได้ให้หลักฐานที่เป็นอิสระจากข้อสรุป 
การให้เหตุผลเป็นวงจะสัมพันธ์กับการทวนคำถาม (begging the question) โดยในปัจจุบันทั่วๆ ไป ทั้งสองจะหมายถึงปัญ
การให้เหตุผลเป็นวงมักจะมีรูปแบบเช่นนี้ "ก เป็นจริงเพราะ ข เป็นจริง และ ข เป็นจริงก็เพราะ ก เป็นจริง"
วงที่ว่านี้บางครั้งเห็นได้ยากถ้ามีประพจน์หลายพจน์ต่อๆ กันเป็นลูกโซ่
ตัวอย่างรวมทั้ง 
* ได้เวลาไปนอนแล้ว เพราะนี่เป็นเวลานอนของเธอ
* คนที่เชื่อถือไม่ได้เท่านั้นจึงจะลงเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดี ข้อพิสูจน์ก็คือนักการเมืองเป็นคนเชื่อถืออะไรไม่ได้ 
* พระเป็นเจ้าจะต้องมีเพราะกล่าวไว้อย่างนั้นในไบเบิล ไบเบิลเชื่อถือได้ก็เพราะเป็นคำของพระเป็นเจ้า 
* เศรษฐกิจกำลังถดถอยเพราะประชาชนกำลังย้ายออกจากถิ่นฐานของตน อุตสาหกรรมการก่อสร้างจึงแย่มากเพราะไม่สร้างบ้านใหม่ๆ ประชาชนกำลังออกจากถิ่นฐานของตนก็เพราะเศรษฐกิจแย่ ประชาชนไม่สามารถหางานทำได้เพราะเศรษฐกิจไม่ดี
ประวัติ
นักปรัชญาตะวันตกได้รู้จักปัญหาการให้เหตุผลเป็นวง อย่างช้าก็ตั้งแต่สมัยของนักปรัชญากรีกโบราณอะกริปปา โดยเป็นโหมดที่รวมอยู่ในโหมดของอะกริปปา 5 อย่าง (Five Tropes of Agrippa)
นักปรัชญากรีกโบราณเซ็กซ์ทัส เอ็มพิริคัส เรียกปัญหาการให้เหตุผลเป็นวงว่า reciprocal trope คือ
 reciprocal trope จะเกิดเมื่อสิ่งที่ควรจะเป็นตัวยืนยันของสิ่งที่กำลังตรวจสอบ กลับต้องทำให้น่าเชื่อถือด้วยสิ่งที่กำลังตรวจสอบ 
ดังนั้น เพราะไม่สามารถใช้สิ่งใดสิ่งหนึ่งในสองอย่างเพื่อยืนยันอีกสิ่งหนึ่ง เราจึงต้องระงับการตัดสินใจในสิ่งทั้งสอง
ปัญหาการอุปนัย
นักปรัชญาชาวอเมริกันได้ให้ข้อสังเกตว่า "การใช้วิธีการทางวิทยาศาสตร์เพื่อตัดสินวิธีการทางวิทยาศาสตร์ เป็นการใช้เหตุผลเป็นวง"
ปกตินักวิทยาศาสตร์จะพยายามค้นหากฎธรรมชาติ แล้วพยากรณ์ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในอนาคตโดยอาศัยกฎธรรมชาตินั้น 
กฎธรรมชาติจะได้มาด้วยการให้เหตุผลแบบอุปนัย
นักปรัชญาชาวอังกฤษเดวิด ฮูมได้แสดงแล้วว่า จะต้องสมมุติว่ามีภาวะเอกรูปแห่งธรรมชาติ (uniformity of nature) เพื่อให้เหตุผลแก่ข้อสมมุติที่มีโดยปริยายว่า ทำไมกฎธรรมชาติที่เป็นจริงในอดีต ก็จะเป็นจริงในอนาคตด้วย 
แต่ภาวะเอกรูปแห่งธรรมชาติโดยตนเองก็เป็นหลักที่ได้มาจากการอุปนัย ดังนั้น การให้เหตุผลเกี่ยวกับการอุปนัยด้วยหลักการทางอุปนัย จึงเป็นวงโดยธรรมชาติ

ดูเพิ่ม
อารามชเวน่านดอ
อารามชเวน่านดอ ( , ; หมายถึง "อารามพระตำหนักทองคำ") เป็นวัดพุทธเก่าแก่ตั้งอยู่ใกล้เขามัณฑะเลย์ ภาคมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า

อารามชเวน่านดอสร้างขึ้นใน พ.ศ. 2421 โดยพระเจ้าสีป่อ ซึ่งรื้อถอนและย้ายพระตำหนักของพระเจ้ามินดง พระราชบิดาซึ่งครอบครองก่อนสวรรคต โดยมีค่าใช้จ่าย 120,000 รูปี พระเจ้าสีป่อได้รื้อพระตำหนักออกเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2421 โดยเชื่อว่ามีวิญญาณของพระราชบิดาสิงอยู่ การบูรณะอารามเสร็จสิ้นวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2421 เพื่ออุทิศแด่พระราชบิดา บนพื้นที่ติดกับอารามอะตุมะชิ กล่าวกันว่าพระเจ้าสีป่อใช้เพื่อทำสมาธิ และพระราชอาสน์ที่พระองค์ทำสมาธิยังมองเห็นได้อยู่
เดิมพระตำหนักหลังนี้เป็นส่วนหนึ่งของพระราชวังอมรปุระ ก่อนที่จะถูกย้ายไปยังมัณฑะเลย์ ซึ่งสร้างในพื้นที่ตอนเหนือของพระราชวังแก้ว และเป็นพระตำหนักประทับส่วนหนึ่งของกษัตริย์ ตัวอาคารปิดทองอย่างหนาแน่นและประดับด้วยงานโมเสกแก้ว

อารามแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องงานไม้สักแกะสลักเรื่องราวทางพุทธศาสนา ซึ่งประดับอยู่ที่ผนังและหลังคา อารามแห่งนี้สร้างขึ้นในสไตล์สถาปัตยกรรมพม่าแบบดั้งเดิม เป็นอาคารหลักของพระราชวังเดิมเพียงแห่งเดียวที่เหลืออยู่ในปัจจุบัน

คลังภาพ
ไฟล์:Kurt boeck indien nepal 050C.jpg|อารามสมัยอาณานิคม
ไฟล์:Golden Palace Monastery - Mandalay 20130211-140.jpg|งานแกะสลักไม้ผนังด้านนอก
ไฟล์:Golden Palace Monastery - Mandalay 20130211-007.jpg|งานแกะสลักไม้ชายคา
ไฟล์:Shwe Kyaung Inside.jpg|ด้านในอาราม
ไฟล์:Shwe Kyaung Inside Front.jpg|ด้านในอาราม
ไฟล์:Mandalay, Shwe Nan Daw 21.jpg|ฐานรากอาราม

อ้างอิง

* 
*
เจดีย์ซานดามุนิ
เจดีย์ซานดามุนิ ( ; จากชื่อเต็ม ) เป็นเจดีย์พุทธตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเขามัณฑะเลย์ สร้างขึ้นโดยพระเจ้ามินดงใน พ.ศ. 2417 เพื่อเป็นอนุสรณ์แด่เจ้าชายกะนองพระอนุชาของพระองค์ ซึ่งถูกลอบปลงพระชนม์พร้อมกับพระราชโอรสสามองค์ ในการกบฏของเจ้าชายมยิ่นกุน พ.ศ. 2409 เจดีย์ได้รับการสร้างขึ้น ณ ตำแหน่งชั่วคราวของพระราชวังน่าน-มเยโบนตา ( )

เจดีย์แห่งนี้เป็นที่ฝังพระศพเจ้าชายคะนองพร้อมกับพระราชโอรส 3 องค์ นอกจากนี้ยังมีพระพุทธรูปเหล็กซึ่งหล่อโดยพระเจ้าปดุงเมื่อ พ.ศ. 2345 และเคลื่อนย้ายออกจากเมืองอมรปุระโดยพระเจ้ามินดงใน พ.ศ. 2417 มีรายงานว่าพระพุทธรูปนี้มีน้ำหนัก รอบเจดีย์หลักมีซุ้มเจดีย์จำนวนมาก ภายในประดิษฐานจารึกเกี่ยวกับพระไตรปิฎกจำนวน 
1,774 แผ่น
คลังภาพ

ไฟล์:Sandamuni Pagoda.JPG|ทางเข้าเจดีย์
ไฟล์:Sandamuni Pagoda 08.jpg|รอบเจดีย์หลัก
ไฟล์:Sandar Mu Ni Pagoda-1.jpg|ซุ้มเจดีย์พระไตรปิฎก
ไฟล์:Sandamuni Pagoda 07.jpg|จารึกพระไตรปิฎก
ไฟล์:018 Atthakatha Slabs, Sandamuni (8918995256).jpg|จารึกพระไตรปิฎก
ไฟล์:Sandar Mu Ni Pagoda-5.jpg|พระพุทธรูปเจดีย์ซานดามุนิ

อ้างอิง

* 
*
พิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้
พิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้เป็นพิพิธภัณฑ์สาธารณะระดับเทศบาลนคร จัดแสดงศิลปะจีนโชราณ ตั้งอยู่ในจัตุรัสประชาชนในอำเภอหวังผู่ นครเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน อาคารพิพิธภัณฑ์หลังปัจจุบันสร้างขึ้นในปี 1996
พิพิธภัณฑ์สถาปนาขึ้นในปี 1952 และเปิดสู่สาธารณะครั้งแรกภายในอาคารสโมสรของลู่แข่งเซี่ยงไฮ้ (Shanghai Racecourse club house) ซึ่งตั้งอยู่บนถนนหนานจิง ของสะสมชุดแรกสุดส่วนใหญ่มาจากสามแหล่ง ได้แก่ กองพันคอมมิวนิสต์ภาคพื้นที่สาม ซึ่งได้โบราณวัตถุมาระหว่างสงครามกลางเมืองและจากการค้นพบโดยบังเอิญขณะยึดบ้านเรือนของผู้คนก่อนจะนำมายังเซี่ยงไฮ้เสื่อคอมมิวนิสต์ยึดนครได้, โบราณวัตถุที่ยึดได้โดยศุลกากร และโบราณวัตถุที่ถูกขายโดยนักสะสมเอกชนเนื่องจากแรงกดดันทางสังคม ก่อนที่จะถูกซื้อโดยรัฐบาล ต่อมายังมีการเพิ่มเติมของสะสมจากของสะสมขององค์กรต่าง ๆ ในเซี่ยงไฮ้ เช่น the ของสะสมจากอดีตพิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้ของสมาคมเอเชียติกหลวงในทศวรรษ 1950s ต่อมาในปี 1959 พิพิธภัณฑ์
พิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้ของสมาคมเอเชียติกหลวงในทศวรรษ 1950s ต่อมาในปี 1959 พิพิธภัณฑ์ย้ายไปเปิดบริการภายในอาคารจงฮุ่ย (Zhonghui Building) บนถนนเหอหนานใต้ ในระหว่างการก้าวไปข้างหน้าครั้งใหญ่ พิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้มีส่วนในการช่วยกู้วัตถุทองสัมฤทธิ์ที่ถูกยึดมาและกำลังจะถูกส่งไปหลอมทิ้ง
ในการประกาศแผนพัฒนานครเซี่ยงไฮ้ระยะห้าปีเมื่อปี 1992 ซึ่งประกอบด้วยการก่อสร้างอาคารใหม่จำนวนมาก ไม่ปรากฏชื่อของพิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้อยู่ในโครงการ แต่เนื่องด้วยของสะสมที่เพิ่มขึ้นอย่างมากของพิพิธภัณฑ์ทำให้พื้นที่จัดแสดงคับแคบลง ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ หม่า เฉิงหยวัน (อยู่ในตำแหน่งระหว่างปี 1985 - 1999) ได้ทำการล็อบบีนายกเทศมนตรีของเซี่ยงไฮ้ หวัง จู ให้มีการสร้างพิพิธภัณฑ์ใหม่สำหรับพิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้ หลัวนายกเทศมนตรีเดินทางเยือนพิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้ในอาคารจงฮุ่ย เขาได้อนุมัติพื้นที่บนจัตุรัสประชาชนเพื่อสร้างพิพิธภัณฑ์ใหม่ โดยมีข้อแม้ว่าพิพิธภัณฑ์จะต้องเป็นผู้ระดมทุนก่อสร้างเอง หม่า สามารถระดมทุนได้ 25 ล้านดอลล่าร์สหรัฐผ่านการปล่อยอาคารหลังเก่าให้แก่
้างเอง หม่า สามารถระดมทุนได้ 25 ล้านดอลล่าร์สหรัฐผ่านการปล่อยอาคารหลังเก่าให้แก่นักพัฒนาจากฮ่องกงเช่า รวมถึงยังเดินทางไปต่างประเทศหลายครั้งเพื่อเรี่ยไรทุนจากชาวเซี่ยงไฮ้ที่อพยพออกนอกประเทศจีนหลังการปฏิวัติคอมมิวนิสต์ ทำให้ระดมเงินได้เพิ่มอีก 10 ล้านดอลล่าร์ และเงินสมทบอีก 140 ล้านหยวนจากรัฐบาลนครเซี่ยงไฮ้ อาคารพิพิธภัณฑ์หลังใหม่เริ่มต้นก่อสร้างในปี 1993 และเปิดเป็นทางการในปี 1996 และได้รับการตอบรับอย่างดี อาคารความสูง 29.5 เมตร ห้าชั้น พื้นที่ 39,200 ตารางเมตร ยังคงเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้มาจนปัจจุบัน
อาคารเป็นผลงานออกแบบโดยสถาปนิกชาวท้องถิ่น ซิง ทงเหอ (Xing Tonghe) โดยออกแบบเป็นทรงของหม้อประกอบอาหารยุคโบราณหรือ ติ่ง ว่ากันว่าได้รับแรงบันดาลใจเป็นพิเศษมาจากต่าเค่อติ่ง ซึ่งจัดแสดงอยู่ภายในพิพิธภัณฑ์ บนสุดของอาคารเป็นรูปวงกลม ส่วนฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ซึ่งสะท้อนคติจีนโบราณที่เชื่อว่า “ฟ้ากลม โลกเหลี่ยม” ( )

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ไปรษณีย์ภูฏาน
บุรุษไปรษณีย์นักวิ่งของภูฏานจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์]]
พิพิธภัณฑ์ไปรษณีย์ภูฏาน ( ; ) ก่อตั้งเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558 ณ อาคารที่ทำการไปรษณีย์กลางในทิมพู เมืองหลวงของประเทศภูฏาน พิพิธภัณฑ์รวบรวมเรื่องราววิวัฒนาการของการสื่อสาร การขนส่ง และบริการไปรษณีย์ในภูฏาน โดยผ่านการจัดแสดงชุดสะสมที่เป็นเกร็ดประวัติต่าง ๆ สิ่งประดิษฐ์ และตราไปรษณียากรหลากหลายประเภทที่ภูฏานผลิตตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา

ห้องจัดแสดงทั้งห้าห้องของพิพิธภัณฑ์ตามรอยประวัติการพัฒนาระบบไปรษณีย์ของภูฏาน ตั้งแต่ประวัติบุรุษไปรษณีย์นักวิ่งที่เก่าแก่ที่สุด ไปจนถึงตราไปรษณียากรหายากและเป็นที่ต้องการสะสมของภูฏาน
สิ่งจัดแสดง
ห้องจัดแสดงแรกใช้จัดแสดงนิทรรศการชั่วคราว สำหรับโอกาสพิเศษในประเทศและการออกตราไปรษณียากรใหม่

ห้องจัดแสดงที่สอง ย้อนรอยประวัติศาสตร์ของการสื่อสารในยุคก่อนการไปรษณีย์ซึ่งมีการใช้ผู้ส่งสารเพื่อส่งกฤษฎีกาและจดหมายของรัฐบาล

ห้องจัดแสดงที่สาม บอกเล่าเรื่องราวของการพัฒนาระบบไปรษณีย์และโทรเลขในภูฏาน โดยจัดแสดงอุปกรณ์และเครื่องใช้สำนักงานเก่าที่ เกี่ยวกับกิจการไปรษณีย์และโทรเลข

ห้องจัดแสดงที่สี่ จัดแสดงตราไปรษณียากรเทิดพระเกียรติราชวงศ์วังชุก พร้อมด้วยข้อมูลเกี่ยวกับระบอบราชาธิปไตยที่สถาปนาใน พ.ศ 2450 และพระราชประวัติโดยย่อของพระมหากษัตริย์ของภูฏานที่สืบทอดราชบัลลังก์ต่อมา
ห้องจัดแสดงที่ห้า จัดแสดงตราไปรษณียากรของภูฏาน ซึ่งเปรียบเสมือน "ยุวทูต" ในการเผยแพร่ความมีเอกราช วัฒนธรรมอันยาวนาน ตลอดจนสัตว์และ ของภูฏาน สิ่งจัดแสดงที่โดดเด่นได้แก่ 'แสตมป์พูดได้' ของภูฏาน

วันทำการ
พิพิธภัณฑ์เปิดตั้งแต่วันจันทร์ถึงวันศุกร์ เวลา 9.00–17.00 น. ในช่วงฤดูร้อน และ 9.00–16.00 น. ในช่วงฤดูหนาว และวันเสาร์เปิดดำเนินการเวลา 9.00–13.00 น. นอกจากนี้ยังเปิดให้บริการในช่วงเทศกาลทิมพูดรูบเชยฺอ ( , Drubchoe) และทิมพูเชจยู ( , Tshechu) อีกด้วย พิพิธภัณฑ์ไปรษณีย์ภูฏานได้รับความนิยมในหมู่นักท่องเที่ยวต่างชาติ และได้รับการจัดอันดับให้เป็น "สถานที่ท่องเที่ยวที่ต้องไปเยี่ยมชม" ในภูฏาน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
ตัคติบาเฮ
ตัคติบาเฮ (ปาทาน/ ; Takht-i-Bahi) เป็นแหล่งโบราณคดี ซากของอดีตอารามในศาสนาพุทธ ในมาร์ดัน แคว้นไคเบอร์ ประเทศปากีสถาน เป็นหนึ่งในพุทธศาสนสถานที่สำคัญที่สุดในแถบคันธาระ และได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดี

อารามนี้ตั้งขึ้นในศตวรรษที่ 1 และมีการใช้งานเรื่อยมาถึงศตวรรษที่ 7 และได้รับการยอมรับโดยนักโบราณคดีว่าเป็นตัวแทนชิ้นสำคัญของสถาปัตยกรรมอารามในศาสนาพุทธจากยุคสมัยนี้ แหล่งโบราณคดีนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกยูเนสโกในปี 1980
ซากโบราณสถานนี้ตั้งอยู่ห่างไป จากเมืองมาร์ดัน ในแคว้นแคบาร์ปัคตูนควา ใกล้กันยังมีซากของเมืองที่มีกำแพงล้อมรอบขนาดเล็ก สร้างขึ้นในสมัยเดียวกัน ตั้งอยู่ ซากโบราณคดีนี้ตั้งอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านซึ่งเป็นนิคมที่มีการอยู่อาศัยในยุคปัจจุบันและใช้ชื่อเดียวกัน ตัคติบาเฮตั้งอยู่บนเขาที่ความสูง และห่างไปราว จากตลาดปสานของหมู่บ้าน พื้นที่โดยรอบในปัจจุบันเป็นพื้นที่ทำการเกษตร

อ้างอิง
วัดยงเหอ
ซุ้มทางเข้าของวัดยงเหอ]]

วัดยงเหอ ( , "วังแห่งสันติภาพและความกลมเกลียว") หรือที่รู้จักกันในชื่อ อารามลามะหยงเหอ หรือ วัดลามะ เป็นวัดและอารามในศาสนาพุทธแบบทิเบต นิกายเกอลุกปะ ตั้งอยู่บนถนนหยงเหอกงหมายเลข 12 อำเภอตงเชิง ปักกิ่ง ประเทศจีน สถาปัตยกรรมและศิลปะของวัดเป็นการผสมผสานระหว่างรูปแบบของจีนฮั่นและทิเบต วัดแห่งนี้เป็นหนึ่งในอารามพุทธศาสนาทิเบตที่ใหญ่ที่สุดในจีนแผ่นดินใหญ่ ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ ลามะหูเสวียเฟิง วัดหยงเหอเคยเป็นวัดพุทธศาสนาที่มีสถานะสูงสุดของประเทศในช่วงกลางและปลายราชวงศ์ชิง
วัดยงเหอเริ่มสร้างขึ้นในปี 1694 ในสมัยราชวงศ์ชิง ตรงที่ในอดีตเป็นที่พำนักของขันทีประจำราชสำนักในสมัยราชวงศ์หมิง วัดยงเหอเป็นสถานที่ประสูติของจักรพรรดิเฉียนหลง และในสมัยราชวงศ์ชิงตอนกลางและตอนปลาย วัดยงเหอถือเป็นวัดพุทธที่มีระดับสูงที่สุดในจักรวรรดิ

เนื่องด้วยวัดยงเหอเป็นวัดพุทธแบบทิเบต จึงมีการประกอบศาสนพิธีแบบทิเบต ซึ่งรวมถึงการร่ายรัม “ชัม” (Cham Dance) ซึ่งมีบันทึกว่ามีประกอบครั้งแรกในปี 1746 จัดโดยจักรพรรดิเฉียนหลง การร่ายรำนี้จัดขึ้นทุกวันที่ 28 ของเดือน 12 ตามปฏิทินจันทรคติ และวันที่สี่ของเดือนแรก ในช่วงแรกของการตั้งวัดขึ้น ในระหว่างการปฏิวัติวัฒนธรรม วัดถูกปิด การร่ายรำนี้จึงหยุดไปก่อนที่จะกลับมาปฏิบัติอีกครั้งในปี 1987

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ทางการ. — 
* Yonghe Lama Temple. Beijingtrip.com. 
* Satellite photo of the Yonghe Temple. GoogleMaps. — จุดศูนย์กลางอยู่ที่ห้องโถงแห่งการปกป้องชั่วนิรันดร์
* Beijing Lama Temple donates Buddha statue to Mongolia. Tibet.cn. —
อารามอามาร์บายัสกาลันท์
อารามอามาร์บายัสกาลันท์ ( , Amurbayasqulangtu keyid; Urgun Elhe Sy, ; Amarbayasgalant Monastery) เป็นหนึ่งในสามอารามในศาสนาพุทธที่ใหญ่ที่สุดในประเทศมองโกเลีย อารามตั้งอยู่ในหุบเขาอีเวน (Iven Valley) ใกล้กับแม่น้ำเซเล็งก์ ในอำเภอบาโรบูเรน จังหวัดเซเล็งก์ ทางตอนเหนือของประเทศมองโกเลีย เมืองใกล้สุดคือเอร์เดเน็ท ซึ่งห่างไป 60 กิโลเมตรทางใต้
อารามนี้ตั้งขึ้นโดยดำริของจักรพรรดิยงเจิง แล้วเสร็จในสมัยของจักรพรรดิเฉียนหลงแห่งราชวงศ์ชิง เพื่อใช้เป็นที่ไว้ร่างของซานาบาซาร์ (1635–1723) ผู้นำทางจิตวิญญาณในศาสนาพุทธแบบทิเบตแห่งคัลคาในมองโกเลียนอก ตลอดจนเป็นอาจารย์ทางจิตวิญญาณให้แก่จักรพรรดิคังซีซึ่งเป็นบรรพชนของจักรพรรดิทั้งสอง ว่ากันว่าเมื่อครั้นตามหาสถานที่ก่อสร้างอาราม คณะสำรวจได้พบกับเด็กชายสองคน คือ อามูร์ (Amur) กับ บายัสกูลังทู (Bayasqulangtu) กำลังวิ่งเล่นบนทุ่งหญ้าสเตปป์ จึงได้สร้างอารามขึ้นและตั้งชื่อตามเด็กทั้งสอง (Amur-Bayasqulangtu)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*เว็บไซต์ของอาราม
วัดสิริสีลสุภาราม
วัดสิริสีลสุภาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลฉลอง อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต บนเนื้อที่ 38 ไร่ อยู่ห่างจากวัดฉลองเพียง 500 เมตร
วัดสิริสีลสุภาราม หรือ วัดหลวงปู่สุภา แต่เดิมชื่อ วัดสีลสุภาราม ตั้งวัดเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2546 พระมงคลวิสุทธิ์ (หลวงปู่สุภา กนฺตสีโล) เดิมอยู่ที่วัดเขารังสามัคคีธรรม ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2554 มีผู้ศรัทธาบริจาคที่ดินแปลง ณ ถนนเจ้าฟ้าตะวันตก ตำบลฉลอง อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต ท่านจึงย้ายมาอยู่ในที่ดินดังกล่าว และสร้างวัดใหม่ขึ้น วัดแห่งนี้เป็นวัดลำดับที่ 39 ที่หลวงปู่สุภาได้สร้างขึ้น รวมถึงท่านได้รับตำแหน่งเจ้าอาวาส สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ทรงพระราชทานนามว่า "วัดสิริสีลสุภาราม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2554
ตลาดน้ำยะกัง
ตลาดน้ำยะกัง ขนม 100 ปี เป็นแหล่งท่องเที่ยวสำคัญแห่งหนึ่งของจังหวัดนราธิวาส ซึ่งมีการขายขนมโบราณ ที่ทำโดยคนในชุมชน

ความเป็นมา
ตลาดน้ำยะกัง ขนม 100 ปี อดีตเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจที่สำคัญของจังหวัดนราธิวาส เพราะอยู่ติดแม่น้ำ เคยเป็นท่าเรือขนาดใหญ่ เป็นตลาดแลกเปลี่ยนสินค้าเพื่อลำเลียงไปยังเมืองต่าง ๆ เช่น ปัตตานี สายบุรี กลันตัน สิงคโปร์ อินโดนีเซีย เป็นต้น จึงทำให้มีการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ด้านอาหาร และขนม ที่สำคัญ
ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2555 จังหวัดนราธิวาสได้สนับสนุนและมอบงบประมาณในการพัฒนาตลาดให้เป็นแหล่งท่องเที่ยว ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2559 ชุมชนได้ก่อตั้งคณะกรรมการชุดแรกขึ้น เพื่อบริหารจัดการตลาด และเปิดเป็นแหล่งท่องเที่ยวอย่างเป็นทางการ ในวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ.2559

ที่ตั้ง
ตั้งอยู่บริเวณริมคลองยะกัง ชุมชนยะกัง 1 ตำบลบางนาค อำเภอเมือง จังหวัดนราธิวาส ห่างจากตัวเมืองนราธิวาส ประมาณ 3 กิโลเมตร พื้นที่ยาวประมาณ 900 เมตร

ขนมเด่น

* บาตาบูโระ
* ปูตูฮาลือบอ
* ปุตรีรีอายู
* กอดู
* อาเกาะ

กิจกรรม

* จักรยานน้ำ
* ล่องเรือชมบรรยากาศ
* ประเพณีแข่งเรือยอกอง
* ประเพณีจับเป็ดในน้ำ

อ้างอิง
กอร์กีเลนินสกีเย
กอร์กีเลนินสกีเย ( ) เป็นเขตเมือง (นิคมทำงาน) ในเขตเลนินสกี แคว้นมอสโก ประเทศรัสเซีย อยู่ห่างจากกรุงมอสโกไปทางทิศใต้ 10 กิโลเมตร (6.2 ไมล์) และถนนวงแหวนมอสโก ประชากรของพื้นที่คือ

ที่ดินของกอร์กีเป็นของขุนนางชาวมอสโกหลายคนจากคริสต์ศตวรรษที่ 18 ชีนาดา โมโรโซวา ภรรยาม่ายของสัฟลา โมโรซอฟ ซื้อที่ดินแห่งนี้ใน ค.ศ. 1909 หนึ่งปีก่อนที่เธอจะแต่งงานกับนายพลอนาโตลี เรนบอต (ต่อมาคืออนาโตลี เรซวอย) ผู้บัญชาการกรมตำรวจมอสโก เธอได้ว่าจ้างให้ฟีโอดอร์ ชเฮียเตล สถาปนิกชาวรัสเซียผู้ทันสมัยที่สุดเพื่อปรับปรุงคฤหาสน์หลังนี้ในสไตล์นีโอคลาสสิกในปัจจุบัน พร้อมด้วยระเบียงไอออนิกหกเสา
วลาดีมีร์ เลนิน ผู้นำคนแรกของสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซียและต่อมาคือสหภาพโซเวียต เสียชีวิตที่สถานที่แห่งนี้ ซึ่งเขาใช้เป็นกระท่อมส่วนตัวนับตั้งแต่ที่ดินนี้ถูกโอนมาเป็นของรัฐใน ค.ศ. 1918
กระท่อมของเลนิน
หลังจากที่รัฐบาลโซเวียตย้ายเมืองหลวงจากเปโตรกราดไปยังมอสโกใน ค.ศ. 1918 รัฐบาลได้โอนกรรมสิทธิ์ที่ดินอันหรูหราดังกล่าวเป็นของรัฐ และเปลี่ยนให้เป็นกระท่อมฤดูร้อนของวลาดีมีร์ เลนิน ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1918 ผู้นำโซเวียตได้พักฟื้นที่นี้หลังจากการพยายามลอบสังหาร เขาใช้เวลาอยู่ที่นั่นมากขึ้นในขณะที่สุขภาพของเขาแย่ลงในช่วงหลายปีต่อ ๆ มา ในวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1923 เลนินปฏิบัติตามคำแนะนำของแพทย์และออกจากเครมลินแห่งมอสโกเพื่อไปกอร์กี เขาอาศัยอยู่ที่นั่นกึ่งเกษียณจนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมในวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 1924
หลังจากเลนินถึงแก่อสัญกรรม กอร์กีถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "กอร์กีเลนินสกีเย" (แปลว่า "กอร์กีของเลนิน") สถานที่แห่งนี้กลายเป็นพิพิธภัณฑ์ที่จัดแสดงทรัพย์สินมากมายของเลนิน นอกจากนี้ บนที่ดินยังเป็นพิพิธภัณฑ์ขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1987 โดยเป็นพิพิธภัณฑ์เกี่ยวกับชีวิตของเลนินที่นั่น มีการจัดแสดงสิ่งของต่าง ๆ เช่น พินัยกรรมของเขา (คัดลอกโดยนาเดจดา ครุปสกายา) เอกสารอื่น ๆ ภาพถ่าย หนังสือ รถยนต์ส่วนตัวของเลนิน (โรลส์-รอยซ์ ซิลเวอร์โกสต์) รถเข็นของเขา รวมถึงอพาร์ตเมนต์และห้องทำงานของเขาจากเครมลิน ซึ่งได้รับการสร้างขึ้นใหม่ในอาคารที่แยกจากกัน อนุสาวรีย์ที่แสดงถึง "The Death of the Vozhd" ถูกเปิดในสวนสาธารณะสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 เมื่อ ค.ศ. 1958
ระเบียงภาพ

ไฟล์:LeninDistrictMO Gorki estate 05-2017 img2.jpg|บ้านหลักของที่ดิน
ไฟล์:Stamp of USSR 1812.jpg|ไปรษณียากรใน ค.ศ. 1955 เป็นรูปเลนินและครุปสกายาในหมู่ชาวนากอร์กี
ไฟล์:Rolls-Royce Silver Ghost Kégresse.jpg|รถโรลส์-รอยซ์ ซิลเวอร์โกสต์ของเลนินพร้อมล้อตะขาบ Kegresse ซึ่งดัดแปลงโดยโรงงานปูตีลอฟ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Official website 
* State Historical Preserve "Gorki Leninskiye" site
วัดดู่พงษ์
วัดดู่พงษ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดู่พงษ์ อำเภอสันติสุข จังหวัดน่าน ที่ดินที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 1 ไร่ 3 งาน 11 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง มีเนื้อที่รวม 1 งาน 13 ตารางวา

วัดดู่พงษ์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2444 โดยชาวบ้านอพยพมาจากประเทศลาวที่มาตั้งถิ่นฐานอยู่ปากแม่น้ำพง และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2533 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 20 เมตร ยาว 25 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2550 ภายในอุโบสถเขียนภาพตำนานวัวโพงซึ่งเป็นเรื่องเล่ามุขปาฐะในอำเภอสันติสุข ศาลาการเปรียญ กว้าง 18 เมตร ยาว 22 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 กุฏิสงฆ์ จำนวน 1 หลัง เป็นอาคารไม้ หอระฆัง 1 หลัง หอกลอง 1 หลัง และเรือนพัสดุ 1 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 1.50 เมตร สูง 2 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2367 พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 1 เมตร สูง 1.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 วัดยังมีหีบธรรม 2 หลัง คัมภีร์โบราณปั๊บสา
รายนามเจ้าอาวาส
* พระสตถิต พ.ศ. 2515–2520
* พระกมลพัน พ.ศ. 2536–2548
* พระครูวิชานนันทคุณ พ.ศ. 2551–

อ้างอิง
วัดพระธาตุภูซาง
วัดพระธาตุภูซาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลภูซาง อำเภอภูซาง จังหวัดพะเยา

วัดพระธาตุภูซางเป็นที่ประดิษฐานพระธาตุภูซาง สันนิษฐานว่าสร้างราว พ.ศ. 1800 ตามประวัติเล่าว่าผู้ค้นพบพระธาตุครั้งแรกชื่อนายก้อน ซึ่งอพยพมาจากจังหวัดน่าน โดยค้นพบเมื่อ พ.ศ. 2390 จากการที่นายก้อน ไปถางไร่อยู่ใกล้ตีนเขาที่พระธาตุตั้งอยู่ ระหว่างถางไร่ ได้บังเอิญพบองค์เจดีย์อยู่ท่ามกลางป่าไม้ตรงสันเขาและมีต้นไม้หลากหลายชนิดปกคลุมองค์พระธาตุอยู่ จึงได้เข้าไปกราบไหว้และเรียกว่าพระธาตุนั้นว่า "ปูซาง" ตามใบพลูที่ค้นพบ
จากคำบอกเล่าองค์พระธาตุมีฐานกว้างประมาณ 2 วา สูงประมาณ 4 วา จนพ.ศ. 2478 มีพระภิกษุรูปหนึ่งเดินทางมาจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ชักชวนราษฎรขึ้นไปดู พระธาตุซึ่งขณะนั้นตัวองค์พระธาตุได้ล้มลงตามอายุที่เก่าแก่และพบพระเครื่องจำนวนมากในองค์พระธาตุ ในปีนั้นได้ตั้งเป็นวัด ต่อมา พ.ศ. 2496 มีการรวบรวมอิฐที่พังทลายลงมาและก่ออิฐตัวองค์พระธาตุขึ้นใหม่และเรียกองค์พระธาตุจากปูซางเป็นพระธาตุภูซางตั้งแต่นั้นมา เมื่อ พ.ศ. 2503 มีการบูรณะองค์พระธาตุขึ้นใหม่โดยก่ออิฐถือปูนเสริมองค์พระธาตุขึ้น แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2504

อ้างอิง
วัดชนะสงคราม (จังหวัดสุโขทัย)
วัดชนะสงคราม หรือ โบราณสถานร้าง ก.7 เป็นโบราณสถานร้างที่ตั้งอยู่ในตำบลเมืองเก่า อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย ตั้งอยู่ภายในอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย ห่างจากวัดมหาธาตุไปทางทิศเหนือประมาณ 150 เมตร ตั้งอยู่ริมตระพังตระกวนทางทิศใต้

วัดชนะสงคราม เดิมเรียกว่า วัดราชบูรณะ ไม่ปรากฏหลักฐานชื่อวัดในศิลาจารึก แต่ปรากฏในพระราชนิพนธ์ เที่ยวเมืองพระร่วง ของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ความว่า "...แต่ทางทิศเหนือวัดมหาธาตุ ริมวัดที่เรียกกันว่าวัดชนะสงครามนั้น..."
จุดเด่นของโบราณสถานคือมีเจดีย์ทรงระฆังกลมขนาดใหญ่ก่อด้วยอิฐ เป็นเจดีย์ทรงระฆังแบบสุโขทัย คือ มีบัวถลา (บัวคว่ำ) 3 ชั้น ถัดขึ้นไปเป็นบัวปากระฆัง องค์ระฆัง บัลลังก์ ก้านฉัตรและปลียอด ด้านตะวันออกมีฐานวิหาร ฐานอุโบสถตั้งอยู่กลางน้ำ และเจดีย์รายต่าง ๆ แผนผังของวัดนี้มีความพิเศษ คือ มีเจดีย์วิมานขนาดเล็กขนาบเจดีย์ประธานที่ด้านทิศตะวันออก คล้ายกับที่วัดเจดีย์เจ็ดแถวที่เมืองศรีสัชนาลัย น่าจะเป็นที่สร้างเพิ่มเติมขึ้นในระยะเวลาต่อมา เมื่อสุโขทัยรวมอยู่ในราชอาณาจักรอยุธยาแล้ว

อ้างอิง
รามเกียรติ์ มินิ แอนิเมชัน
รามเกียรติ์ มินิ แอนิเมชัน ( ) เป็นแอนิเมชัน 2 มิติแนวย้อนยุค จินตนิมิต โลดโผน ผจญภัย คอมเมดี้ ที่ดัดแปลงมาจากมหาพากย์ "รามายณะ" ที่แต่งขึ้นโดยฤาษีวาลมีกิ ชาวอินเดีย และวรรณคดีไทยเรื่อง "รามเกียรติ์" ผลิตโดย บริษัท วิธิตา แอนิเมชั่น (Vithita animation) และออกอากาศทางช่องทีวี 7 สี รวมถึงทางบริษัทผู้ผลิตอย่าง วิธิตา แอนิเมชันได้มีการนำไปฉายผ่านช่องทาง YouTube และ We tv จัดเป็นแอนิเมชันแนวตลกในเครือ "ขายหัวเราะ" โดยมีทั้งหมด 78 ตอน
เนื้อเรื่องย่อ
นนทก ยักษ์ล้างเท้าผู้อาภัพแห่งเขาไกรลาสซึ่งมักจะโดนเทวดากลั่นแกล้งอยู่เสมอ
ๆ เกิดความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ จึงไปของพรพระอิศวร ให้ตนมีนิ้วเพชร ชี้ไปที่ใครก็ตาย เมื่อได้นิ้วเพชรมาแล้ว นนทกจึงได้ใช้นิ้วเพชรไล่ชี้เทวดาจนล้มตายมากมาย จนพระอิศวรต้องให้พระนารายณ์ไปจัดการปราบนนทก จนสุดท้าย นนทกพลาดท่าเสียทีถูกพระนารายณ์สังหารจนถึงแก่ความตายในที่สุด พระนารายณ์จึงบอกกับนนทกว่า ชาติหน้า ขอให้นนทกไปเกิดเป็นพญายักษ์ผู้ทรงพลัง ส่วนตนนั้นจะไปเกิดเป็นมนุษย์ธรรมดา ๆ และจะตามไปปราบนนทกอีกครั้ง นนทกได้กลับชาติไปเกิดเป็นพญายักษ์ มี 10 หน้า 20 มือ นามว่า "ทศกัณฐ์" ส่วนทางด้านพระนารายณ์ได้อวตารลงมาเกิดเป็นมนุษย์ชื่อว่า "พระราม" และได้แต่งงานกับ "นางส
งด้านพระนารายณ์ได้อวตารลงมาเกิดเป็นมนุษย์ชื่อว่า "พระราม" และได้แต่งงานกับ "นางสีดา" แต่เมื่อทศกัณฐ์รู้ถึงความงามของนางสีดาแล้วนั้น จึงได้ทำการลักพาตัวนางสีดาไปยังกรุงลงกา อันเป็นจุดเริ่มต้นการต่อสู้ระหว่างมนุษย์หนุ่มและพญายักษ์
ตัวละคร

รายชื่อตอน

ผู้ให้เสียงพากย์
* รอง เค้ามูลคดี ให้เสียง หนุมาน, ผู้บรรยาย
* พงศ์พันธุ์ เจียมชวลิต, ปานเทพ รัตนติสร้อย ให้เสียง พระราม
* สุวรรณ อ่วมมีเพียร ให้เสียง พระลักษมณ์, พาลี, องคต, พิเภก
* ปัทมวรรณ เค้ามูลคดี ให้เสียง นางสีดา
* ธงชัย ชาญชำนิ ให้เสียง สุครีพ, อินทรชิต, พระพรต
* โฆษิต กฤตนันท์ ให้เสียง ทศกัณฐ์, นิลพัท
* รัตนา เลิกบางพลัด ให้เสียง พระมงกุฎ
* นิรมล กิจภิญโญชัย ให้เสียง นางมณโฑ, พระลบ
* นาวาตรีสรรเสริญ เค้ามูลคดี ให้เสียง พระสัตรุด

ดูเพิ่ม
* รามเกียรติ์
* รามายณะ
* โขน
* วรรณคดีไทย
กรีน เอ้กส์ แอนด์ แฮม
กรีน เอ้กส์ แอนด์ แฮม ( ; "ไข่เขียวกับแฮม") เป็นหนังสือเด็ก เขียนโดย ดร. ซูสส์ ตีพิมพ์ครั้งแรกในวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2503 หนังสือมียอดจำหน่ายทั่วโลก 8 ล้านเล่มเมื่อปี พ.ศ. 2562 เรื่องราวของหนังสือได้รับการดัดแปลงในสื่ออื่นหลายครั้ง เริ่มต้นตั้งแต่แอนิเมชัน ดร. ซูสส์ออนเดอะลูส ในปี พ.ศ. 2516 ซึ่งพอล วินเชลล์ให้เสียงตัวละครหลักทั้งสองคนในเรื่อง สื่อดัดแปลงล่าสุดเป็นซีรีส์แอนิเมชันโทรทัศน์ชื่อเรื่องเดียวกันทางเน็ตฟลิกซ์ (ซึ่งตั้งชื่อตัวละครที่ถูกแซมรบกวนที่แต่เดิมไม่มีชื่อว่า "กาย-แอม-ไอ")

เนื้อเรื่อง
แซม-ไอ-แอม (Sam-I-Am) ยื่นจานไข่เขียวกับแฮมให้ชายคนหนึ่งกิน แต่ชายคนนั้นบอกแซมว่าตนไม่ชอบอาหารจานนี้ ตลอดทั้งเรื่องแซมยังคงขอให้ชายคนนี้กินไข่เขียวกับแฮมในสถานที่ต่าง ๆ (ในบ้าน, ในกล่อง, ในรถ, บนต้นไม้, บนรถไฟ, ในความมืด, กลางสายฝน, บนเรือ) และกับสัตว์ชนิดต่าง ๆ (หนู, สุนัขจิ้งจอก, แพะ) แต่ชายคนนั้นก็ยังคงปฏิเสธ ในที่สุดแซมเสนอให้ชายคนนั้นลองชิมดูก่อน ชายคนนั้นก็จำใจลองกิน แต่แล้วก็บอกออกมาอย่างเป็นสุขว่าอาหารจานนี้อร่อยมากที่เดียว
ภูมิหลัง
กรีน เอ้กส์ แอนด์ แฮม เป็นเรื่องหนึ่งในชุด "บีกินเนอร์บุ๊กส์" ของ ดร. ซูสส์ เขียนโดยใช้คำศัพท์ภาษาอังกฤษระดับพื้นฐานสำหรับนักอ่านเริ่มต้น คำศัพท์ในเรื่องราวประกอบด้วยคำเพียง 50 คำ เป็นผลมาจากการเดิมพันระหว่าง ดร. ซูสส์ และเบ็นเน็ตต์ เคิร์ฟที่เป็นผู้ตีพิมพ์ผลงานของ ดร. ซูสส์ ว่า ดร. ซูสส์จะสามารถเขียนเรื่องราวโดยใช้จำนวนคำที่ไม่เกินกำหนดได้หรือไม่ (หลังจาก ดร. ซูสส์ได้เขียนเรื่อง เดอะ แคต อิน เดอะ แฮต โดยใข้ 236 คำ) คำทั้ง 50 คำ ได้แก่ a, am, and, anywhere, are, be, boat, box, car, could, dark, do, eat, eggs, fox, goat, good, green, ham, here, house, I, if, in, let, like, may, me, mouse, not, on, or, rain, Sam, say, see, so, thank, th
, in, let, like, may, me, mouse, not, on, or, rain, Sam, say, see, so, thank, that, the, them, there, they, train, tree, try, will, with, would, และ you โดยคำว่า anywhere เป็นคำเดียวที่มีมากกว่า 1 พยางค์
มี่นกู้นปะโท่ดอจี้
มี่นกู้นปะโท่ดอจี้ ( , ) หรือ เจดีย์มี่นกู้น เป็นเจดีย์ที่สร้างไม่เสร็จในเมืองมี่นกู้น ห่างจากมัณฑะเลย์ ไปทางตะวันตกเฉียงเหนือราว ภาคซะไกง์ ตอนกลางประเทศพม่า ซากปรักหักพังนี้เป็นซากของโครงการก่อสร้างขนาดใหญ่ที่พระเจ้าปดุงเริ่มสร้างในปี พ.ศ. 2333 ซึ่งเจตนาปล่อยทิ้งไว้ไม่ให้แล้วเสร็จ เจดีย์มี่นกู้นถูกมองว่าเป็นการแสดงพระราชอำนาจอันแปลกประหลาดที่รู้จักกันดีของพระเจ้าปดุง พระองค์ตั้งจุดสังเกตการณ์บนเกาะนอกเมืองมี่นกู้นเพื่อควบคุมการก่อสร้างเป็นการส่วนพระองค์
ไม่สมบูรณ์
พระเจ้าปดุงใช้ประโยชน์เชลยศึกจากอาระกันหลายพันคน โดยพระองค์เนรเทศผู้คนจำนวน 20,000 คน ไปยังพม่าตอนกลางเพื่อเป็นทาสทำงานก่อสร้างเจดีย์ การก่อสร้างดังกล่าวยังถูกมองว่าส่งผลกระทบอย่างหนักต่อประชาชนและรัฐ ดังนั้นจึงมีการสร้างคำทำนายเพื่อหยุดโครงการนี้ แนวทางในการสื่อความไม่พอใจนั้นมีความเป็นไปได้ว่าเป็นการใช้ไสยศาสตร์อันล้ำลึกของกษัตริย์ ตามคำทำนายที่ว่า "เมื่อเจดีย์สร้างเสร็จแล้ว บ้านเมืองจะสูญสิ้นไปด้วย"

รูปแบบหนึ่งระบุว่ากษัตริย์จะสวรรคตเมื่อโครงการเสร็จสิ้น ดังนั้นการก่อสร้างจึงถูกชะลอออกไป เพื่อป้องกันการบรรลุตามคำทำนาย และเมื่อกษัตริย์สวรรคต โครงการก็ยุติลงโดยสิ้นเชิง
เจดีย์จำลองในบริเวณใกล้เคียงรู้จักกันในชื่อเจดีย์โปนดอ ซึ่งพบเห็นได้ทั่วไปในโครงการเจดีย์ขนาดใหญ่หลายแห่ง เช่น เจดีย์ชเวดากองและเจดีย์ตะบะญุ แสดงขนาดย่อส่วนของเจดีย์ที่มีความสูงถึง 150 เมตร (490 ฟุต) อย่างไรก็ตาม สถานที่แห่งนี้ได้รับการบันทึกว่าเป็นกองอิฐที่ใหญ่ที่สุดในโลก
สภาพปัจจุบัน
เมื่อโครงการก่อสร้างถูกยกเลิก เจดีย์ก็มีความสูงถึง 50 เมตร หรือหนึ่งในสามของความสูงที่ตั้งใจไว้ แผ่นดินไหวเมื่อ วันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2382 ทำให้เกิดรอยแตกขนาดใหญ่ด้านหน้าของโครงสร้างที่เหลือ เจดีย์ทำหน้าที่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวมากกว่าสถานที่ทางศาสนา อย่างไรก็ตามศาลเล็ก ๆ ที่มีพระพุทธรูปยังคงมีจุดประสงค์ใช้เป็นสถานที่สักการะและนั่งสมาธิ เจดีย์โปนดอหรือแบบจำลองการสร้างเจดีย์มีให้เห็นอยู่ใกล้ ๆ

ระฆังมี่นกู้น
พระเจ้าปดุงยังสร้างระฆังขนาดใหญ่ที่หล่อไว้คู่กับเจดีย์ขนาดใหญ่ของพระองค์ด้วย ระฆังมี่นกู้นซึ่งมีน้ำหนัก 90 ตัน ปัจจุบันเป็นระฆังที่ใหญ่เป็นอันดับสองของโลก น้ำหนักของระฆังตามการวัดแบบพม่าคือ 55,555 viss (1 viss = 1.63 kg) โดยมีพยัญชนะแทนเลข 5 ในทางดาราศาสตร์และตัวเลขศาสตร์ของพม่า

การเข้าถึง
สามารถไปถึงมี่นกู้นได้โดยเรือเฟอร์รี่ข้ามแม่น้ำอิรวดีจากมัณฑะเลย์ และจากนั้นอาจเลือกเดินเท้าหรือเกวียนวัวจากท่าเทียบเรือริมแม่น้ำ

คลังภาพ
ไฟล์:Mingun-Myanmar-01-Arrival.jpg|มุมมองเจดีย์จากแม่น้ำอิรวดี
ไฟล์:Pon Daw pagoda.jpg|เจดีย์โปนดอเจดีย์จำลอง
ไฟล์:The Giant Lion.jpg|ซากสิงห์บริเวณทางเข้าเจดีย์
ไฟล์:Mingun Pagoda.JPG|รอยแตกด้านหน้าเจดีย์
ไฟล์:Pahtodawgyi Pagoda (28418345137).jpg|ทางเดินขึ้นไปบนยอดเจดีย์
ไฟล์:Irrawaddy River from atop Mingun Pahtodawgyi.JPG|วิวบนยอดเจดีย์
ไฟล์:Pa Htoe Taw Gyi, Min Kun.jpg|เจดีย์จากมุมมองทางอากาศ

อ้างอิง
รถแห่ดนตรีสด
รถแห่ดนตรีสด หรือเรียกสั้น ๆ ว่า รถแห่ เป็นการแสดงรูปแบบหนึ่งที่ได้รับความนิยมในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย โดยจะดัดแปลงรถบรรทุกให้มีลักษณะรถเครื่องเสียงเคลื่อนที่ ให้สามารถแสดงดนตรีและขับร้องสดจากนักร้องนักดนตรีประจำรถแห่ เล่นตามงานประเพณีต่าง ๆ รวมถึงงานที่ได้รับการว่าจ้าง ในแต่ละท้องที่อาจเล่นเพลงที่แตกต่างกันไป เช่นอีสานตอนใต้เน้นเพลงแนวกันตรึมที่รับแนวทางมาจากฝั่งกัมพูชา ส่วนอีสานตอนกลางก็จะเน้นเล่นแนวหมอลำ ในปัจจุบันอาจมีเล่นเพลงไทยป็อปตามความนิยม
ประวัติ
ภูมิหลัง
ก่อนพุทธทศวรรษ 2520 ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย เป็นยุคที่นำเอาเครื่องดนตรีพื้นบ้านอีสานบรรเลงดนตรีทำนองพื้นบ้านเรียกว่า "ลาย" เช่น ลายเต้ย ลายลดพัดพร้าว สายสรภัญ เป็นต้น การแสดง ดนตรีลักษณะนี้มีเพียงการบรรเลงดนตรีเพียงอย่างเดียว

จนประมาณพุทธทศวรรษ 2520 เป็นยุคที่นำเอาเครื่องดนตรีพื้นบ้านมาผสมกับเครื่องดนตรีสากลจนเป็นวงที่ใหญ่ขึ้น เช่น คีย์บอร์ด กีตาร์ เบส เป็นต้น แต่ยังคงเครื่องดนตรีพื้นบ้านอย่างพิณหรือแคน เริ่มมีการต่อสายเครื่องดนตรีกับเครื่องขยายเสียงจากแบตเตอร์รีของรถยนต์ ใช้รถเข็นแห่รอบหมู่บ้าน ยังคงบรรเลงในลักษณะทำนองพื้นบ้าน ไม่มีคำร้อง
ประมาณกลางพุทธทศวรรษที่ 2530 มีการแห่ดนตรีที่ใช้รถในการบรรเลง หรือเรียกว่า "รถแห่ซาวด์" โดยใช้รถบรรทุกขนดสี่ล้อมาบรรทุกเครื่องเสียงไว้บริเวณท้ายกระบะเชื่อมต่อระบบเข้ากับเครื่องเสียงที่ติดอยู่กับตัวรถ แต่การแห่ในยุคนี้ไม่มีการแสดงสด เป็นการเปิดเพลงผ่านลำโพง เพลงมีทั้งเพลงบรรเลงและดนตรีที่มีเนื้อร้อง รวมถึงมีการแห่ดนตรีในกิจกรรมที่มีความหลายหลายมากกว่าแต่เดิมที่เป็นพิธีทางประเพณี เช่น การแห่เพื่อโฆษณาประชาสัมพันธ์ เป็นต้น
ยุครถแห่ดนตรีสด
ปลายพุทธทศวรรษที่ทศวรรษที่ 2550 เป็นยุคที่นำรถแห่ดนตรีมาพัฒนาให้สามารถบรรเลงดนตรีและขับร้องสดได้บนรถ มีความแตกต่างจากเดิมคือนำรถบรรทุกขนาดใหญ่ (หกล้อ) มาเป็นบรรทุกเครื่องขยายเสียงที่มีขนาดใหญ่เท่ากับตัวรถทำให้คล้ายกับเวทีหมอลำ บรรเลงเพลงทั้งทำนองพื้นบ้านและดนตรีที่มีคำร้อง แสดงสดในงานบุญประเพณีต่าง ๆ และงานที่เจ้าภาพจ้างไปแสดงเช่น งานแต่งงาน งานขึ้นบ้านใหม่ เป็นต้น คณะรถแห่ที่ชื่อ "รถแห่ดาราทอง มิวสิก" มีสำนักงานอยู่ที่จังหวัดบุรีรัมย์ ถือเป็นคณะรถแห่ที่มีบทบาทสำคัญในวงการรถแห่

จากข้อมูลระหว่าง พ.ศ. 2559-2563 มีรถแห่ดนตรีสดมากกว่า 400 คัน
ในช่วงฤดูฝนไม่มีงานในท้องถิ่นอีสาน รถแห่เหล่านี้จะออกนอกพื้นที่เพื่อรับงานตามเมืองใหญ่ ในพื้นที่โรงงานอุตสาหกรรม เขตปริมณฑลกับในภาคตะวันออก

รถแห่
รถแห่เป็นการนำรถบรรทุก 6 ล้อ บรรทุกเครื่องขยายเสียงที่มีขนาดใหญ่ ทำรถให้คล้ายเวที มีเครื่องปั่นไฟบนรถ มีระบบแสง สี เสียง ข้างรถมีการติดลวดลายสติ๊กเกอร์ มีลายตั้งแต่ชื่อวง สัญลักษณ์ของวง ยี่ห้อเครื่องเสียงที่รถแห่เลือกใช้ ช่างหรือร้านแต่งเครื่องเสียงที่รถแห่ใช้บริการ
สมาชิกรถแห่หนึ่งคันอาจมีสมาชิกตั้งแต่ 8-12 คน ประกอบด้วย คนขับรถซึ่งโดยมากคือเจ้าของรถวงดนตรี มีนักร้องนำ มือกีตาร์ มือเบส มือกลองและมือคีย์บอร์ด และผู้ติดตาม เช่น ช่างภาพประจำวงบันทึกภาพนิ่งและวิดีโอ เพื่อเผยแพร่ทางยูทูบหรือเฟซบุ๊ก เพื่อเสริมรายได้ของวง

อ้างอิง
วัดหงษ์ปิยาราม
วัดหงษ์ปิยาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหงษ์เจริญ อำเภอท่าแซะ จังหวัดชุมพร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 21 ไร่ ส.ค.1 เลขที่ 58
วัดหงษ์ปิยาราม เดิมชื่อว่า วัดตาหงษ์ ได้มีเรื่องเล่าสืบเนื่องกันมาว่าวัดตั้งเมื่อ พ.ศ. 2436 โดยนายหงษ์ หัวหน้าทหาร ซึ่งได้รับสั่งจาก พระยาชุมพร ให้นำทหาร 500 คน มาตั้งฐานที่มั่นที่บ้านปากด่าน (ทัพต้นไทร) ในท้องที่หมู่ 4 ตำบลสลุย (ปัจจุบันเป็นตำบลหงษ์เจริญ) นายหงษ์เป็นผู้ริเริ่มสร้างวัด และได้นิมนต์พระโสมมาอยู่เป็นรูปแรก และได้ทำการอุปถัมภ์มาตลอด จนเมื่อหลวงปู่โสมมรณภาพลง วัดตาหงษ์ ก็มีเจ้าอาวาสสืบต่อกันมาตามลำดับ จนถึงสมัย พระอธิการหนู อินทสุวณฺโณ เมื่อท่านชราภาพลง ท่านได้ตาบอด หลวงพ่อเปียก ปทุโม เจ้าอาวาสวัดนาสร้าง ซึ่งเป็นเจ้าคณะตำบลสมัยนั้น ได้มาช่วยสร้างเสนาสนะต่าง ๆ ภายในวัด และพัฒนาวัดจนเรื่อยมา ถึงปี พ.ศ.2498 พระอธิการหนู อินทสุวณฺโณ ไ
ะต่าง ๆ ภายในวัด และพัฒนาวัดจนเรื่อยมา ถึงปี พ.ศ.2498 พระอธิการหนู อินทสุวณฺโณ ได้มรณภาพลง หลวงพ่อเปียก ปทุโม ก็รับตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดหงษ์ปิยารามต่อ และอยู่ที่นั่นจนมรณภาพ เมื่อปี พ.ศ.2505 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2497 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อ พ.ศ. 2516 ในสมัยหลวงพ่อจรูญ เขมจาโร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยชั้นเดียว ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยจัตุรมุข 2 ชั้น กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง วิหารจตุรมุขบูรพาจารย์พ่อปู่โสม หลวงพ่อเปียก และหลวงพ่อจรูญ และศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ขนาดหน้าตักกว้าง 24 นิ้ว สูง 36 นิ้ว
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการโสม ปฐมเจ้าอาวาส
* พระอธิการอ่อน
* พระอธิการเชื้อ
* พระอธิการซ่าน
* พระอธิการหนู อินทสุวณฺโณ มรณภาพเมื่อ พ.ศ.2498 
* พระครูอนุกูลกิจการี (เปียก ปทุโม) พ.ศ.2498 ถึง 2505
* พระครูวิจิตรกิจาทร (จรูญ เขมจาโร) พ.ศ.2505 ถึง พ.ศ.2546
* พระครูปิยหังสธรรมรัต (ประจวบ สิริธมฺโม) พ.ศ.2546 ถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
แคเวิร์น เมกกะ
แคเวิร์น เมกกะ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์เดอะบีเทิลส์ในเมืองลิเวอร์พูล ก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2524 และตั้งชื่อตามแคเวิร์นคลับ ( ) มีบทบาทสำคัญทำให้เกิดการท่องเที่ยวตามรอยเดอะบีเทิลส์ในลิเวอร์พูลโดยแฟน ๆ ของวง พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่หัวมุมจัตุรัสเรนฟอร์ด ( ) กับถนนแมททิว ( )
ประวัติ
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ "ริเริ่มโดยลำพัง" และดำเนินการโดยลิซและจิม ฮิวจ์ ซึ่งกลายมาเป็นจุดเริ่มของการประชุมบีเทิลส์ประจำปีในลิเวอร์พูล ซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของเทศกาลบีเทิลส์วีค ( ) เมื่อพิพิธภัณฑ์และแฟนคลับก่อตั้งขึ้น ความนิยมในเดอะบีเทิลส์ก็พ้นสมัยและไม่ค่อยมีการรับรู้ในลิเวอร์พูล แคเวิร์นคลับซึ่งเป็นสถานที่ซึ่งเดอะบีเทิลส์เล่นเป็นประจำในช่วงปีแรก ๆ หลังจากกลับมาจากฮัมบูร์ก ถูกปิดใน พ.ศ. 2516 และต่อมาถูกใช้เป็นสถานที่ส่วนหนึ่งของการก่อสร้างเครือข่ายเส้นทางรถไฟใต้ดินเมอร์ซีย์เรล ( ) ในปีเดียวกับการเปิดแคเวิร์น เมกกะ มีการประกาศแผนการที่จะรื้อฟื้นและเปิดแคเวิร์นคลับอีกครั้ง คลับในรูปแบบดั้งเดิมเปิดให้บริการตั้งแต่ พ.ศ. 2527 ถึง พ.ศ. 2532
ร์นคลับอีกครั้ง คลับในรูปแบบดั้งเดิมเปิดให้บริการตั้งแต่ พ.ศ. 2527 ถึง พ.ศ. 2532 ก่อนที่จะปิดตัวลงอีก และเปิดใหม่อีกครั้งในปี 2534 ในฐานะทั้งสโมสรและพิพิธภัณฑ์ แคเวิร์น เมกกะปิดตัวลงในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2527 เมื่อผู้ก่อตั้งลิซ ฮิวจ์ ล้มป่วย ใน พ.ศ. 2546 สำเนาอัลบั้มซาร์เจินต์เปปเปอส์โลนลีฮาตส์คลับแบนด์ ของเดอะบีเทิลส์พร้อมลายเซ็น รวมถึงชุดของที่ระลึกอย่างเป็นทางการจากการประชุมบีเทิลส์ประจำปีครั้งที่ 4 ที่แคเวิร์น เมกกะ มีผู้ประมูลไปในราคา 290,000 ดอลลาร์ ซึ่งทำลายสถิติราคาปกอัลบั้มของเดอะบีเทิลส์พร้อมลายเซ็นในเวลานั้น ในปี 2561 จิม ฮิวจ์สผู้ร่วมก่อตั้งพิพิธภัณฑ์เสียชีวิต 
 เคยจัดแสดงที่แคเวิร์น เมกกะ (ปัจจุบันจัดแสดงที่แคเวิร์นคลับ)]]
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* – สร้างโดยอลัน เคอร์แรน ในปี 2527 หลังจากรูปปั้นดั้งเดิมถูกสร้างในปี 2524 รูปปั้นเดิมเป็นผลมาจากกองทุนร้องขอรูปปั้นจอห์น เลนนอน ซึ่งจัดโดยจิม ฮิวส์ จากแคเวิร์น เมกกะ
2 อัจฉริยะ เมนูคณิตทฤษฏีแฟร์มา
2 อัจฉริยะ เมนูคณิตทฤษฏีแฟร์มา ( ) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยยูโงะ โคบายาชิ ตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งแม็กกาซีนรายเดือน นิตยสารมังงะแนวโชเน็งของสำนักพิมพ์โคดันชะตั้งแต่เดือนกันยายน พ.ศ. 2561 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ละครโทรทัศน์ดัดแปลงออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2566 ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่ผลิตโดยสตูดิโอ ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมจนถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2568
ตัวละคร
; 
: 
: 
: อัจฉริยะทางคณิตศาสตร์ที่ถูกคาอิชักชวนให้มาทำงานเป็นเชฟที่ร้านอาหาร K กาคุใช้ความคิดทางคณิตศาสตร์ของเขาในการเรียนรู้เกี่ยวกับการทำอาหารและพัฒนาสูตรอาหารของตัวเอง
; 
: 
: 
: เชฟอัจฉริยะเจ้าของร้านอาหาร K ผู้มีเสน่ห์และลึกลับ คาอิเป็นพี่เลี้ยงของกาคุหลังจากเห็นศักยภาพอันไม่เหมือนใครของเขาในการทำอาหาร
; 
: 
: 
: เชฟหญิงเพียงคนเดียวที่ร้านอาหาร K
; 
: 
: 
: เชฟที่ร้านอาหาร K ซึ่งสนิทสนมกับกาคุ
; 
: 
: 
: หัวหน้าเชฟ (sous-chef) ที่ร้านอาหาร K
; 
: 
: 
: เพื่อนสนิทและเพื่อนร่วมชั้นเก่าของกาคุที่ใฝ่ฝันจะเป็นนักว่ายน้ำ
; 
: 
: 
: พนักงานเสิร์ฟหญิงที่ร้านอาหาร K
; 
: 
: พี่เลี้ยงของคาอิ ผู้เป็นเชฟระดับตำนานในวงการทำอาหาร
; 
: 
: ประธ
อาหาร K
; 
: 
: พี่เลี้ยงของคาอิ ผู้เป็นเชฟระดับตำนานในวงการทำอาหาร
; 
: 
: ประธานสถาบันเวลส์ ผู้ไร้ความปรานี
; 
: 
: พ่อของกาคุ เจ้าของร้านจักรยาน
; 
: 
: 
:เพื่อนสมัยเด็กและเพื่อนร่วมชั้นเรียนคนเก่าของกาคุ
; 
: 
: 
:เพื่อนร่วมชั้นเรียนเก่าของกาคุ
; 
:
สื่อ
มังงะ
เขียนและวาดภาพประกอบโดย เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสารมังงะโชเน็ง โชเน็งแม็กกาซีนรายเดือน ของสำนักพิมพ์โคดันชะเมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2561 สำนักพิมพ์โดดันชะ ได้รวบรวมบทต่าง ๆ ของตนไว้เป็นเล่ม ทังโกบงโดยเล่มแรกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2562 เมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2566 ได้มีการวางจำหน่ายไปแล้ว 4 เล่ม

จำนวนเล่ม

ละคร
ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2566 มีการประกาศว่า มังงะเรื่องนี้จะได้รับการดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์ ซึ่งออกอากาศทางทีบีเอสทีวี ตั้งแต่วันที่ 20 ตุลาคม ถึง 22 ธันวาคม ในปีเดียวกัน เพลงประกอบละครชื่อ โดยวง 10-Feet
อนิเมะ
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2568 มีการประกาศว่ามังงะเรื่องนี้จะได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ ซีรีส์เรื่องนี้ผลิตและเขียนบทโดยสตูดิโอ และกำกับโดย โดยมีทาเคชิ โอกาโมโตะ และซัตสึกิ คาชิวากิเป็นผู้ออกแบบตัวละคร และซาโตชิ อิการาชิเป็นผู้แต่งเพลงประกอบ ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 5 กรกฎาคม จนถึงวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2568 บนรายการ ของช่องทีวีอาซาฮิ เพลงเปิดของเรื่องคือ "Maillard" ขับร้องโดย Oshikikeigo ขณะที่เพลงปิดของเรื่องคือ "Change Over" ขับร้องโดยเด็กซ์ทีน เมเดียลิงก์ได้เป็นผู้ถือลิขสิทธิ์ซีรีส์นี้ในเอเชียใต้ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และโอเชียเนีย (ยกเว้นออสเตรเลียและนิวซีแลนด์) และสตรีมบนยูทูบช่อง Ani-One Asia

รายชื่อตอน
การตอบรับ
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2566 มังงะเรื่องนี้มียอดจำหน่ายมากกว่า 500,000 เล่ม

ซีรีส์นี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลมังงะโคดันชะครั้งที่ 49 ในประเภทโชเน็งในปี พ.ศ. 2568

ดูเพิ่ม
* แข้งเด็กหัวใจนักสู้ อีกหนึ่งซีรีส์มังงะโดยผู้เขียนเดียวกัน

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
*

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
*
ระฆังมี่นกู้น
ระฆังมี่นกู้น ( , ) เป็นระฆังที่ตั้งอยู่ในเมืองมี่นกู้น ภาคซะไกง์ ประเทศพม่า ราว 11 กิโลเมตร (6.8 ไมล์) จากเหนือเมืองมัณฑะเลย์ บนฝั่งตะวันตกของแม่น้ำอิรวดี เป็นระฆังที่หนักที่สุดในโลกหลายครั้งในประวัติศาสตร์

ลักษณะ
น้ำหนักของระฆังอยู่ที่ 55,555 viss ( ) ตัวเลขนี้เป็นที่จำของชาวพม่าได้สะดวก โดยใช้วลีช่วยจำว่า "มี่น พยู มาน มาน ปยอ" ( ) โดยมีพยัญชนะแทนเลข 5 ในดาราศาสตร์และตัวเลขศาสตร์ของพม่า น้ำหนักของระฆังและวลีช่วยจำเขียนไว้บนพื้นผิวของระฆังด้วยสีขาว
เส้นผ่านศูนย์กลางภายนอกขอบระฆังคือ ความสูงด้านนอกของระฆังอยู่ที่ และด้านใน เส้นรอบวงขอบด้านนอกคือ ระฆังมีความหนา สูงจากขอบถึงบนสุด ระฆังไม่แตกและอยู่ในสภาพดี ระฆังไม่มีลูกตุ้ม แต่ตีที่ขอบด้านนอก

ประวัติ
การหล่อระฆังเริ่มต้นใน พ.ศ. 2351 และเสร็จสิ้นใน พ.ศ. 2353 พระเจ้าปดุงมีพระราชดำริให้หล่อระฆังมหึมานี้พร้อมกับเจดีย์มี่นกู้นของพระองค์ กล่าวกันว่าระฆังใบนี้หล่อไว้ฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำและขนส่งโดยใช้เรือสองลำ เมื่อข้ามแม่น้ำแล้วจึงล่องไปตามคลองที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษสองคลอง จากนั้นจึงทำเขื่อนกั้นคลองและยกระฆังขึ้นโดยการเพิ่มระดับน้ำโดยการเติมดินเข้าไปในคลองที่ถูกปิดกั้น ด้วยวิธีนี้ระฆังจึงได้รับการแขวนไว้จุดที่กำหนด
ระฆังมี่นกู้นพังลงเนื่องจากแผ่นดินไหวใหญ่เมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2382 บริษัทกองเรืออิรวดีนำไปแขวนอีกครั้งในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2439 โดยใช้แม่แรงสกรูและคานงัดจากการระดมทุนสาธารณะ เฟลีเช เบอาโต ถ่ายภาพระฆังก่อนการแขวนใหม่อีกครั้ง

สถานะปัจจุบัน
ด้วยน้ำหนัก 90 ตัน ระฆังมี่นกู้นครองตำแหน่งระฆังที่ใหญ่ที่สุดในโลกจนถึง พ.ศ. 2543 เมื่อถูกแทนที่ด้วยระฆังแห่งความโชคดี หนัก 116 ตัน ที่วัดฟอเฉียน นครผิงติ่งชาน มณฑลเหอหนาน ประเทศจีน

คลังภาพ
ไฟล์:Mingun Bell 1873.jpg|ระฆัง พ.ศ. 2416
ไฟล์:Mingun Bell 00467.jpg|ภาพระฆังถ่ายโดยเฟลีเช เบอาโต 
ไฟล์:Mingun Bell 1896.jpg|ระฆังถูกแขวนอีกครั้ง พ.ศ. 2439
ไฟล์:20200213 105101 Mingun Bell, Sagaing-Region, Myanmar anagoria.jpg|สถานที่แขวนระฆังใหม่
ไฟล์:Mingun Bell-Plaque.JPG|ป้ายหินด้านหน้าระฆัง
ไฟล์:Suspension of the Mingun Bell.jpg|จุดแขวนระฆัง
ไฟล์:Beneathmingunbell.jpg|ด้านในระฆัง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* The Mingun Bell in detail
ระฆังพระเจ้าจิงกูจา
ระฆังพระเจ้าจิงกูจา ( ) หรือรู้จักในอีกชื่อ ระฆังมหาฆัณฏา ระฆังขนาดใหญ่ตั้งอยู่ที่เจดีย์ชเวดากอง ย่างกุ้ง ประเทศพม่า ได้รับการสร้างถวายปี พ.ศ. 2322 โดยพระเจ้าจิงกูจาแห่งราชวงศ์โก้นบอง ชื่ออย่างเป็นทางการในภาษาบาลีของระฆังใบนี้คือ มหาฆัณฏา ซึ่งแปลว่า "ระฆังเสียงเพราะ"

ลักษณะ
ระฆังมีน้ำหนักประมาณ 23–25 ตัน และสูง ปากกว้าง และหนา บนระฆังมีจารึกสิบสองบรรทัด ข้อความจารึกบรรยายถึงพระเจ้าจิงกูจาซึ่งขึ้นครองราชย์เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2319 ปกครองดินแดน 16 ดินแดน ทรงหล่อและบริจาคระฆังให้แก่เจดีย์ชเวดากองเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2322
ประวัติ
ระฆังใบนี้หล่อขึ้นระหว่างปี พ.ศ. 2319 ถึง พ.ศ. 2322 ในปี พ.ศ. 2368 อังกฤษพยายามนำระฆังออกจากเจดีย์ในช่วงสงครามอังกฤษ–พม่าครั้งที่หนึ่ง อย่างไรก็ตามเรือที่ขนส่งระฆังเพื่อไปโกลกาตาจมลงในแม่น้ำย่างกุ้งพร้อมกับระฆัง หลังจากพยายามกู้ระฆังไม่สำเร็จหลายครั้ง ในที่สุดอังกฤษก็ยอมแพ้ จากนั้นชาวพม่ากลุ่มหนึ่งได้กู้ระฆังขึ้นจากก้นแม่น้ำได้สำเร็จ และนำไปประดิษฐานตำแหน่งเดิมที่เจดีย์

สถานะปัจจุบัน
ระฆังตั้งอยู่ในศาลาทางด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเจดีย์

อ้างอิง
เจดีย์ซีน-พยูแม
เจดีย์ซีน-พยูแม ( , ) หรือที่รู้จักในชื่อ เมียเต้นดานเซดี ( , ) เป็นเจดีย์ขนาดใหญ่ทางตอนเหนือของมี่นกู้น ภาคซะไกง์ ประเทศพม่า บนฝั่งตะวันตกของแม่น้ำอิรวดี ห่างจากมัณฑะเลย์ไปทางตะวันตกเฉียงเหนือราว 10 กิโลเมตร (6.2 ไมล์) และตั้งอยู่ใกล้กับเจดีย์มี่นกู้น เจดีย์ทาสีขาวและจำลองตามลักษณะเขาพระสุเมรุ

การก่อสร้าง
เจดีย์นี้สร้างขึ้นปี พ.ศ. 2359 โดยพระเจ้าจักกายแมง เพื่อรำลึกถึงเจ้าหญิงซีน-พยูแม ( ; แปลตามตัวอักษร "เจ้าหญิงช้างเผือก"; พ.ศ. 2332–2355) พระมเหสีพระองค์แรกซึ่งสวรรคตขณะประสูติโอรสในสถานที่ใกล้เคียง
การออกแบบ
การออกแบบเจดีย์แตกต่างจากบรรทัดฐานรูปแบบเจดีย์ของพม่าอย่างมาก โดยมีพื้นฐานอิงจากตำนานจุฬามณีเจดีย์บนเขาพระสุเมรุ และส่วนล่างของเจดีย์เป็นตัวแทนของภูเขา 7 ทิว หรือสัตบริภัณฑ์ ตามตำนานทางพุทธศาสนา

ผลจากแผ่นดินไหวและการบูรณะ
เจดีย์ได้รับความเสียหายอย่างหนักจากแผ่นดินไหวปี พ.ศ. 2381 และได้รับการบูรณะโดยพระเจ้ามินดงในปี พ.ศ. 2417

เจดีย์ได้รับความเสียหายอย่างหนักอีกครั้ง โดยโครงสร้างส่วนใหญ่พังทลายลงมาจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวในประเทศพม่า พ.ศ. 2568

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
อะคริสต์มาสสตอรีเฮาส์
อะคริสต์มาสสตอรีเฮาส์ ( ) เป็นสถานที่ท่องเที่ยวและพิพิธภัณฑ์ในย่านทรีมอนต์ของนครคลีฟแลนด์ รัฐโอไฮโอ ประเทศสหรัฐอเมริกา มีลักษณะเป็นบ้านแบบสมัยวิกตอเรียในศตวรรษที่ 19 ซึ่งภายนอกบ้านและภายในบ้านบางส่วนใช้เป็นฉากของบ้านของราล์ฟฟี พาร์กเกอร์ในภาพยนตร์ปี ค.ศ. 1983 เรื่อง อะคริสต์มาสสตอรี ซึ่งถูกซื้อโดยนักพัฒนาเอกชนในปี ค.ศ. 2004 ได้รับการซ่อมแซมและปรับปรุงใหม่ให้มีลักษณะเหมือนในภาพยนตร์ทั้งด้านในและด้านนอก พิพิธภัณฑ์เป็นส่วนหนึ่งของอาคารสี่หลังที่สร้างอุทิศให้กับภาพยนตร์โดยเฉพาะ และเปิดให้บุคคลทั่วเข้าชมได้ตลอดปี

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* Red Rider Leg Lamps
* A Christmas Story House Photo Gallery
*
อัลเทอเฟ็สเทอ
อัลเทอเฟ็สเทอ ( ; ป้อมเก่า, ป้อมเดิม) เป็นป้อมปราการและพิพิธภัณฑ์ในใจกลางเมืองวินด์ฮุก เมืองหลวงของประเทศนามิเบีย ตั้งอยู่บนถนนรอเบิร์ต มูกาเบ ข้างกันกับพิพิธภัณฑ์อนุสรณ์สถานเอกราช
สิ่งปลูกสร้างนี้ออกแบบโดยกัปตันคูร์ท ฟอน ฟรังซัว เพื่อใช้งายเป็นศูนบ์บัญชาการใหญ่ของกองกำลังชุทซ์ทรุพเพอของจักรวรรดิเยอรมนีในระหว่างการยึดครองอาณานิคมแอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ของเยอรมนี ศิลาฤกษ์วางในปี 1890 โดยนายพลฌุสตัฟ ทึนเชล ในช่วงปีแรกมีการปรับแบบของอาคารหลายครั้ง และแปลนสุดท้ายแล้วเสร็จในปี 1915 ป้อมปราการประกอบด้วยลานภายใน กำแพงล้อมสูง และหอคอยสี่หอ หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เยอรมนียอมทิ้งอาณานิคมและวินด์ฮุกถูกปกครองโดยกองทัพแอฟริกาใต้ และใบ้งานเป็นกองบัญชาการของกองทัพแอฟริกาใต้ในวินด์ฮุก
ในปี 1935 ป้อมปราการแปรสภาพมาเป็นหอพักนักเรียนสำหรับโรงเรียนมัธยมวินด์ฮุกที่ตั้งอยู่ติดกัน ต่อมาได้รับการประกาศเป็นอนุสรณ์แห่งชาติในปี 1957 และได้รับการปรับปรุงครั้งใหญ่ในปี 1963

ต่อมาป้อมปราการเป็นส่วนจัดแสดงโบราณวัตถุของพิพิธภัณฑ์แห่งชาตินามิเบีย และในปี 2023 ได้ปิดเพื่อทำการปรับปรุงครั้งใหญ่ โดยตั้งเป้าจะแปรสภาพพื้นที่เป็นศูนย์ศิลปะและวัฒนธรรม

อ้างอิง
จาณาง
จาณาง ( ) เป็นอาหารประเภทแกงของชาวกรึง ซึ่งเป็นชาติพันธุ์พื้นเมืองในจังหวัดรัตนคีรี ประเทศกัมพูชา มีส่วนประกอบสำคัญคือ เนื้อวัว (หรือเนื้อหมู) บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ชุมเห็ดเล็ก หน่อไม้ ข้าวโพดอ่อน ใบเผือก และถั่วผี ซึ่งถั่วผีนี้เองที่ทำให้น้ำแกงจาณางมีสีค่อนข้างคล้ำค่อนไปทางดำเป็นเอกลักษณ์

อ้างอิง
จังหวัดตรังในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดตรัง พ.ศ. 2539 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 2 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2538 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองตรัง, อำเภอนาโยง, อำเภอย่านตาขาว, อำเภอปะเหลียน และกิ่งอำเภอหาดสำราญ
เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบไปด้วยอำเภอห้วยยอด, อำเภอวังวิเศษ, อำเภอสิเกา, อำเภอกันตัง และกิ่งอำเภอรัษฎา

ดูเพิ่ม
* จังหวัดตรังในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538
* จังหวัดตรังในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544

อ้างอิง
อีวิลจังเกิลพรินซ์
อีวิลจังเกิลพรินซ์ ( ) หรือ ลัฟวิงจังเกิลพรินเซส ( ) หากใช้เต้าหู้เป็นวัตถุดิบหลักจะเรียกว่า อีวิลพรินซ์โทฟู ( ) เป็นอาหารที่มีพื้นฐานจากอาหารไทย คือแกงป่าแต่ใส่กะทิ มีต้นกำเนิดที่เมืองโฮโนลูลู รัฐฮาวาย สหรัฐ
ประวัติ
อีวิลจังเกิลพรินซ์ เป็นอาหารไทยที่ได้รับการพัฒนาต่อยอดโดยแก้ว ซะนะนิกอน ชาวอเมริกันเชื้อสายลาว เมื่อ พ.ศ. 2520 สำหรับเสิร์ฟในร้านแม่โขง (Mekong) ของเขา ซึ่งร้านตั้งอยู่ในเมืองโฮโนลูลู เดิมใช้โปรตีนที่ได้จากเนื้อไก่ แต่ภายหลังเขาได้ใช้โปรตีนจากแหล่งอื่นมาใช้ในการประกอบอาหารด้วย โดยชื่ออาหารจะพบว่า "อีวิล" (evil; ) ใช้สื่อถึงพริกเผ็ดร้อนที่เป็นส่วนประกอบในอาหาร ส่วน "จังเกิล" (jungle; ) เพื่อเชื่อมโยงเข้ากับแกงป่าที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน แต่ต่างตรงที่แกงป่าจะไม่ใส่กะทิ อาหารจานนี้ถูกทำซ้ำในร้านอาหารหลายแห่ง และสามารถพบอาหารชนิดนี้ได้ที่รัฐเวอร์มอนต์
นอกจากนี้แก้วยังได้ออกแบบค็อกเทล ตั้งชื่อว่า "อีวิลพรินเซส" ( ) ซึ่งไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับอีวิลจังเกิลพรินซ์แต่อย่างใด

อ้างอิง
วัดบ้านด่าน (จังหวัดนครศรีธรรมราช)
วัดบ้านด่าน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าซอม อำเภอหัวไทร จังหวัดนครศรีธรรมราช ห่างจากชายทะเลประมาณ 4 กิโลเมตร เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระครูกิตติปัญญาสุนทร (สมเกียรติ กิตติปญฺโญ)

วัดบ้านด่านตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2459 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เนื่องจากวัดตั้งอยู่ริมน้ำจึงมีการจัดการแข่งขันเรือเพรียว และใช้ศาลาเอนกประสงค์เป็นที่เก็บเรือเพรียว ทำเป็นศูนย์เรียนรู้เกี่ยวกับเรือเพรียวลุ่มน้ำปากพนังอีกด้วย
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ หอไตรกลางน้ำ สร้างด้วยไม้หลังมุงด้วยกระเบื้องดินเผาทรงปั้นหยาและทรงจั่ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2470 ปัจจุบันอาคารหอไตรได้รับการบูรณะ และเจ้าอาวาสได้จัดทำเป็นอาคารพิพิธภัณฑ์วัดบ้านด่านซึ่งภายในได้จัดแสดงภาพถ่ายเก่าอดีตเจ้าอาวาสและภาพเก่าวัด คัมภีร์ใบลานเดิมที่อยู่ในหอไตร บาตรน้ำมนต์พระสมเด็จ เครื่องถ้วยกระเบื้องหลากหลายรูปแบบ ปิ่นโตทองเหลือง ถ้วยรางวัลการแข่งขันเรือเพรียว เป็นต้น

อ้างอิง
วัดเทพราชปวราราม
วัดเทพราชปวราราม หรือ วัดเทพราช เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเทพราช อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา

วัดเทพราชปวรารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2424 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2482 เป็นวัดเก่าแก่ที่มีประวัติศาสตร์เกี่ยวข้องกับพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงเสด็จประพาสต้น เมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2451 ณ วัดเทพราชปวราราม พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้พระราชทานถวายบาตร ตาลปัตร เรือพาย เชี่ยนหมาก กระโถน ให้แก่พระที่จำพรรษาที่วัดนี้ด้วย
ภายในวัดมีโดยพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านวัดเทพราช ภายในพิพิธภัณฑ์ได้จัดแสดงเครื่องไทยธรรมที่รัชกาลที่ 5 ได้พระราชทานถวายแด่พระสงฆ์จำพรรษาครั้งเสด็จประพาส นอกจากนี้ยังมีการจัดแสดงเครื่องมือเครื่องใช้เก่าในสมัยโบราณของชาวบ้านโดยสิ่งของเหล่านี้ได้รับการบริจาคมาจากชาวบ้าน วัดยังมีรอยพระพุทธบาทจำลอง มีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า เป็นโลหะหล่อมีความลึกจากขอบลงไป 0.05 เมตร ประดิษฐานอยู่ในมณฑป มีพระปรางค์เก่าแก่ และมีหอพระธรรมเก็บรักษาพระไตรปิฎก

อ้างอิง