SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
ไข่มดแดง
ไข่มดแดง หมายถึงไข่และดักแด้ของมดแดง (Oecophylla smaragdina) โดยจะนำมาเป็นวัตถุดิบสำหรับประกอบอาหารในภาคพื้นเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะในประเทศไทย และประเทศลาว เพราะให้โปรตีนสูง ให้รสชาติมันและเปรี้ยว สัมผัสแตกดังเป๊าะในปาก นิยมใช้เป็นส่วนประกอบของแกง ไข่เจียว ยำ หรือนำไปคั่ว

นอกจากนี้ยังมีไข่มดอีกชนิดหนึ่งที่สามารถบริโภคได้ เรียกว่า แมงมัน โดยไข่ของแมงมันนี้จะอยู่ใต้พื้นดิน และเป็นที่นิยมในแถบภาคเหนือของประเทศไทย
สารอาหาร
ไข่มดแดงนั้นให้โปรตีนสูง ไข่มดแดง 100 กรัม มีโปรตีนมากถึง 8.2 กรัม มีไขมันและแคลอรีน้อยกว่าไข่ไก่ เพราะมีแคลอรีเพียง 2.6 กรัม ขณะที่ไข่ไก่มีมากถึง 11.7 กรัม นอกจากนี้ยังมีแร่ธาตุอื่น ๆ อีก เช่น แคลเซียม ฟอสฟอรัส เหล็ก โซเดียม โพแทสเซียม วิตามินบี 1 วิตามินบี 2 และไนอะซีน

การบริโภค
ไข่มดแดงสามารถนำมาประกอบเป็นอาหารได้หลายอย่าง มีกรดแอซีติกให้รสเปรี้ยวแทนมะนาวหรือน้ำส้มสายชู ในประเทศไทยจะนำไข่มดแดง มาทำแกงผักหวานไข่มดแดง แกงเห็ดไข่มดแดง ต้มยำปลาช่อนไข่มดแดง แกงขี้เหล็กไข่มดแดง ห่อหมกไข่มดแดง ไข่เจียวไข่มดแดง และยำไข่มดแดง เป็นอาทิ ส่วนภาคเหนือ จะมีตำไข่มดแดง ซึ่งประกอบด้วยพริก กระเทียม ดีปลี สะระแหน่ ผักไผ่ และเกลือ
แกงไข่มดแดงเป็นที่นิยมในประชากรผู้สูงวัยในประเทศลาว แต่คนรุ่นใหม่ไม่นิยมรับประทานเท่าใด

นายแพทย์ สุวรรณชัย วัฒนายิ่งเจริญชัย กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการอาหารแห่งชาติ อดีตอธิบดีกรมอนามัย ให้ข้อมูลว่า ควรนำไข่มดแดงมาล้างสะอาดอย่างน้อยสามครั้งด้วยน้ำสะอาด หรือการเปิดน้ำไหลอย่างน้อยสองนาที หรือแช่น้ำเกลือ น้ำส้มสายชู เบกกิ้งโซดาหรือผงฟู แล้วค่อยล้างด้วยน้ำสะอาด และนำมาปรุงให้สุกทุกครั้ง ไม่ควรกินแบบสุก ๆ ดิบ ๆ เพราะอาจปนเปื้อนเชื้อโรคได้ รวมทั้งไม่ควรเก็บไว้ค้างมื้อ เพราะบูดเสียได้ง่าย อาจทำให้ผู้บริโภคเสี่ยงต่อการปวดท้องและโรคอุจจาระร่วง
ไฟล์:Pam khai mot.jpg|ไข่ป่ามใส่ไข่มดแดง
ไฟล์:Yam kai mot daeng omelette kai mot daeng pak kad soi sakon nakhon, thailand.jpg|ยำไข่มดแดงและไข่เจียวใส่ไข่มดแดง
ไฟล์:Ants Eggs Market Thailand.jpg|ไข่มดแดงที่วางจำหน่ายในตลาด
การเพาะเลี้ยง
การเพาะเลี้ยงไข่มดแดง ถือเป็นธุรกิจที่สร้างรายได้ดี และมีต้นทุนต่ำ สำหรับผู้คนที่ขาดทุนทรัพย์ มดแดงหลายรังอาศัยอยู่บนต้นไม้ต้นเดียว เช่น ต้นมะม่วง หรือต้นปาล์ม โดยมดแดงเหล่านี้จะได้รับน้ำหวานและอาหารเสริมจนกว่าจะถึงช่วงเวลาเก็บไข่ได้ ฤดูวางไข่จะเริ่มตั้งแต่เดือนกันยายนจนถึงเดือนธันวาคม และอีกช่วงคือเดือนมกราคมจนถึงเดือนเมษายน จากนั้นจะสามารถเก็บไข่ได้ในเดือนพฤษภาคมและมิถุนายน แต่ต้องระมัดระวังไม่ให้รังที่เหลือเสียหาย หรือฆ่ามดที่เหลือ

ปัจจุบันมีผลิตภัณฑ์ไข่มดแดงบรรจุกระป๋องวางจำหน่าย

อ้างอิง
บันทึกพระนามแห่งแรเมสเซียม
อนุสรณ์วิหารแห่งแรเมซีสที่ 2 หรือที่เรียกโดยทั่วไปว่า แรเมสเซียม ซึ่งที่นี้ปรากฏรายพระนามของฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณเพียงไม่กี่พระนาม โดยส่วนที่ปรากฏพระนามดังกล่าวได้ตีพิมพ์เผยแพร่ครั้งแรกโดยฌอง-ฟร็องซัวส์ ช็องโปลลียงในปี ค.ศ. 1845 และโดยคาร์ล ริชาร์ด เลปซีอุสในอีกสี่ปีต่อมา

บริเวณภาพสลักส่วนบนของประตูของวิหารชั้นที่สองด้านทิศตะวันตกแสดงภาพขบวนแห่บูชาบรรพกษัตริย์ของฟาโรห์แรเมซีสที่ 2 ในเทศกาลแห่งเทพมิน ประกอบด้วยภาพสลักจำนวน 19 ภาพที่มีพระนามของฟาโรห์จำนวน 14 พระองค์ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มีการละพระนามของฟาโรห์ฮัตเชปสุตและเหล่าฟาโรห์แห่งอาร์มานา
รายพระนาม
ภาพสลักดังกล่าวได้แบ่งออกเป็น 2 ส่วน ส่วนหนึ่งมีภาพสลักของบรรพกษัตริย์จำนวน 14 พระองค์ในขบวนทางด้านซ้าย  ส่วนที่สองเป็นขบวนที่ปรากฏบรรพกษัตริย์อีกจำนวน 6 พระองค์ แต่หลงเหลือเพียงพระนามของฟาโรห์จำนวน 5 พระองค์เท่านั้น

{| class="wikitable" width="90%"
! colspan="4" style="text-align: center;" | ด้านบนซ้าย
|-
! ลำดับ
! ฟาโรห์
! พระนามที่ปรากฏ (พระนามครองราชย์)
! ไฮโรกลิฟอียิปต์
|-
| 1.
|ทุตโมสที่ 1
|อาเคเปอร์คาเร
| -mAa:T1 
|-
| 2.
|อเมนโฮเทปที่ 1
|ดเจเซอร์คาเร
| -mAa:T1 
|-
| 3.
|อาโมสที่ 1
|เนบเพติเร
| 
|-
| 4.
|เมนทูโฮเทปที่ 2
|เนบเฮเพตเร
| 
|-
| 5.
|เมเนส
|เมนิ
| 
|-
|}
{| class="wikitable" width="90%"
! colspan="4" style="text-align: center;" | ด้านล่างซ้าย
|-
! ลำดับ
! ฟาโรห์
! พระนามที่ปรากฏ (พระนามครองราชย์)
! ไฮโรกลิฟอียิปต์
|-
| 6.
|แรเมซีสที่ 2
|ยูเซอร์มาอัตเร-เซเทปเอนเร
| -mAa:T1 
|-
| 7.
|เซติที่ 1
|เมนมาอัตเร
| -mAa:T1 
|-
| 8.
|แรเมซีสที่ 1
|เมนเพติเร
| -mAa:T1 
|-
| 9.
|ฮอร์เอมเฮบ
|ดเจเซอร์เคเปรูเร-เซเทปเอนเร
| -mAa:T1 
|-
| 10.
|อเมนโฮเทปที่ 3
|เนบมาอัตเร
| -mAa:T1 
|-
| 11.
|ทุตโมสที่ 4
|เนบเคเปรูเร
| -mAa:T1 
|-
| 12.
|อเมนโฮเทปที่ 2
|อาเคเปรูเร
| -mAa:T1 
|-
| 13.
|ทุตโมสที่ 3
|เมนเคเปอร์เร
| -mAa:T1 
|-
| 14.
|ทุตโมสที่ 2
|อาเคเปอร์เอนเร
| -mAa:T1 
|}
{| class="wikitable" width="90%"
! colspan="4" style="text-align: center;" | ด้านขวา
|-
! ลำดับ
! ฟาโรห์
! พระนามที่ปรากฏ (พระนามครองราชย์)
! ไฮโรกลิฟอียิปต์
|-
| 15.
|ฮอร์เอมเฮบ
|ดเจเซอร์เคเปรูเร-เซเทปเอนเร
| -mAa:T1 
|-
| 16.
|อเมนโฮเทปที่ 3
|เนบมาอัตเร
| -mAa:T1 
|-
| 17.
|ทุตโมสที่ 4
|เนบเคเปรูเร
| -mAa:T1 
|-
| 18.
|อเมนโฮเทปที่ 2
|อาเคเปรูเร
| -mAa:T1 
|-
| 19.
|ทุตโมสที่ 3
|เมนเคเปอร์เร
| -mAa:T1 
|-
|}
ในปัจจุบัน ภาพสลักดังกล่าวยังปรากฏอยู่บริเวณส่วนบนของประตูของวิหารชั้นที่สองด้านทิศตะวันตก ซึ่งมีลักษณะโครงสร้างภาพสลักที่คล้ายกันกับบันทึกพระนามแห่งเมดิเนต ฮาบูที่ถูกสร้างขึ้นมาในภายหลัง ซึ่งปรากฏพระนามของฟาโรห์เพียงจำนวน 9 พระองค์เท่า
ดูเพิ่ม
* บันทึกพระนามแห่งอไบดอส (เซติที่ 1)
* บันทึกพระนามแห่งอไบดอส (แรเมซีสที่ 2)
* บันทึกพระนามแมนิโธ
* บันทึกพระนามแห่งคาร์นัก
* ศิลาปาแลร์โม
* บันทึกพระนามแห่งซักกอเราะฮ์
* บันทึกพระนามแห่งตูริน
* รายพระนามแห่งมะดีนะตุลฮาบู

อ้างอิง

บรรณานุกรม

* Jean François Champollion: Monuments de l'Égypte et de la Nubie, II, plates 149bis-150 (Paris: 1845)
* Carl Richard Lepsius: Denkmaeler aus Aegypten und Aethiopien, III, plate 163, (Berlin: 1849)
* The Epigraphic Survey: Medinet Habu: Volume IV, OIP 51, Plate 213 (Chicago: 1940)
* Kenneth A. Kitchen: Ramesside Inscriptions, Vol V, pp. 205:9-11; 209:9-10 (Oxford: 1983)
ขาไก่ซุปเปอร์
ขาไก่ซุปเปอร์ เป็นอาหารไทยที่มีรูปแบบและรสชาติแตกต่างกันไปตามสูตร ทั้งแบบที่คล้ายต้มยำน้ำใส คล้ายต้มยำน้ำข้น หรือแบบอาหารตุ๋นยาจีน แบบที่คล้ายต้มยำจะใช้น้ำซุปใส่พวกข่า ตะไคร้ ใบ มะกรูด วัตถุดิบที่สำคัญคือ ขาไก่ (ตีนไก่) ที่นำมาเคี่ยวจนเปื่อยนุ่ม ปรุงน้ำซุปให้มีรสเปรี้ยวนำด้วยน้ำมะนาว ตามด้วยรสเผ็ดและเค็มจากพริกขี้หนูและน้ำปลา ส่วนแบบอาหารตุ๋นยาจีนจะใส่ชุดตุ๋นสมุนไพรจีนแบบน้ำใส โดยอาจผสมเครื่องพะโล้บางอย่าง เช่น อบเชย โป๊ยกั้กได้บ้าง ส่วนรสหวานซึ่งแต่ละร้านมีระดับมากน้อยต่างกันนั้น ใช้น้ำตาลปีกเคี่ยวทําน้ำตาลไหม้ ตักใส่ชามแล้วโรยผักชีก่อนเสิร์ฟ บางร้านนำสูตรอาหารนี้ไปดัดแปลงกับขาหมู ไส้เป็ด และห่านพะโล้ด้วย
ขาไก่ซุปเปอร์เป็นกับข้าวยอดนิยมในร้านข้าวต้มรอบดึกในเมืองใหญ่ ๆ กล่าวกันว่าสาเหตุที่เรียกอาหารชนิดนี้ว่า "ขาไก่ซุปเปอร์" มาจากการที่มีคนไปกินต้มยําขาไก่ของร้านข้าวต้มไม่มีชื่อร้านหนึ่งในซอยร่วมศิริมิตร ถนนวิภาวดีรังสิต กรุงเทพมหานคร เมื่อราว 40–50 ปีที่แล้ว (ข้อมูลเมื่อ พ.ศ. 2561) ตรงข้ามร้านดังกล่าวเป็นที่ตั้งของ "โรงแรมซุปเปอร์" ผู้คนจึงพลอยเรียกอาหารนี้ว่าขาไก่ซุปเปอร์ตามไปด้วย

อ้างอิง
ต้มโคล้ง
ต้มโคล้ง เป็นอาหารไทยประเภทต้มรสจัด ใช้ปลาแห้งหรือหัวปลาแห้งเป็นต้น ต้มกับหัวหอม ส้มมะขามหรือใบมะขามอ่อน แล้วเติมเกลือ ให้ออกรสเปรี้ยวเค็ม บ้างก็ว่าเป็นสำรับเดียวกับ โฮกอือ ซึ่งมักทำเป็นสำรับที่เรียกว่า ปลาช่อนโฮกอือ ที่ใช้ปลาช่อนเป็น รสชาติคล้ายต้มยำแต่ต่างกันที่ต้มโคล้งจะใช้รสเปรี้ยวของน้ำมะขามเปียก และรสชาติต้มโคล้งออกไปทางเค็มและเปรี้ยวเป็นหลัก ซึ่งต่างจากต้มยำที่จะครบรสมากกว่า

ส่วนใหญ่จะเน้นรับประทานคู่กับเนื้อปลาเพราะรสชาติของน้ำแกงจะเหมาะสมต่อการรับประทานกับเนื้อปลาหรืออาหารทะเลมากกว่าการรับประทานกับเนื้อสัตว์ชนิดอื่น ส่วนเนื้อปลาที่นิยมนำมาทำต้มโคล้งจะเป็นปลากะพง ปลาเค็ม และปลานิล เป็นต้น
ที่มา
คำว่า "โคล้ง" อาจจะมาจากชื่อแกงโบราณที่เรียกว่า "โพล้ง" ซึ่งใช้วัตถุดิบใกล้เคียงกับต้มโคล้งในปัจจุบัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการใส่มะขามเปียก บ้างสันนิษฐานว่า ชื่ออาหารว่า "ต้มโคล้ง" และ "ต้มโพล้ง" เป็นแกงชนิดเดียวกัน
ในหนังสือ ประติทินบัตร แล จดหมายเหตุ เล่ม 1 ฉบับที่ 6 ร.ศ. 108 ได้ระบุไว้ว่า "ต้มโคล้ง" มีการตำหัวหอม เยื่อเคย เกลือ พริกไทย ในการทำแกงชนิดหนึ่ง รสเปรี้ยว เค็ม เช่น แกงหัวปลาแห้งต้มกับใบมะขาม เป็นต้น ส่วนในหนังสือ ตำรากับเข้า ร.ศ. 109 ปรากฏสำรับ "ต้มโพล้งกุ้ง" ในตำรา แม่ครัวหัวป่าก์ ของท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์ มีสำรับที่ชื่อ "ต้มโพล้งปลาสลิด" ดูแตกต่างจากต้มโคล้งในปัจจุบันคือ ทั้งสี กลิ่น รสชาตินั้นต่างไป รสเผ็ดร้อนจะได้จากพริกไทยขาว เปรี้ยวจากน้ำมะขามเปียก เค็มจากน้ำปลา หวานจากน้ำเชื้อหรือน้ำสต๊อก หอมแดง และเนื้อสัตว์ที่ใส่ถึง 3 ชนิดด้วยกัน ทั้งหมูสามชั้น เนื้อกุ้งและปลาสลิดแห้ง
ที่มาของต้มโคล้งเกิดจากความต้องการถนอมอาหาร เช่น การใส่เกลือตากแดด ทำปลาเค็ม ปลาร้า และอื่น ๆ รวมถึงปลาย่าง ภายหลังจึงดัดแปลงปลาย่างมาทำเป็นแกง ใส่พริกชี้ฟ้าแห้งที่ฉีกเป็นชิ้น ๆ ลงไป กลายเป็นต้มโคล้งในที่สุด ซึ่งสะดวกกว่าต้มยำเพราะ ส่วนใหญ่จะใช้ของแห้งที่สามารถตุนไว้ในครัวได้ ไม่ว่าจะเป็นปลากรอบ มะขามเปียก พริกชี้ฟ้าแห้ง หัวหอมแดง รวมถึงพืชผักสวนครัวที่ปลูกกันในบ้านเช่น ข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด และพริกขี้หนู

ตำรับดั้งเดิมของต้มโคล้ง ความหวานมาจากหอมแดงห่อใบตอง แต่ในปัจจุบันมักใช้น้ำตาลปี๊บแทน

อ้างอิง
บาบาฆ็อนนูจญ์
บาบาฆ็อนนูจญ์ ( ) หรือ บาบากานูช ( , , ) เป็นอาหารเรียกน้ำย่อยอย่างหนึ่งจากลิแวนต์ ประกอบด้วยเนื้อมะเขือม่วงสุกสับละเอียด ผสมกับน้ำมันมะกอก น้ำเลมอน เครื่องปรุงรส และทาฮีนี ตามธรรมเนียมดั้งเดิมจะนำมะเขือม่วงไปอบหรือย่างไฟก่อนนำมาลอกเปลือกออก ทำให้เนื้อมะเขือม่วงมีลักษณะนุ่มและมีกลิ่นรสควัน บาบาฆ็อนนูจญ์ถือเป็น เมเซ ("จานเริ่ม") แบบฉบับของอาหารในภูมิภาค บ่อยครั้งยังเสิร์ฟเป็นเครื่องเคียงและเป็นเครื่องจิ้มสำหรับแผ่นแป้งพีตา

มุตับบัล ( ; ) เป็นอาหารที่มีลักษณะคล้ายกับบาบาฆ็อนนูจญ์ บ้างว่าเป็นบาบาฆ็อนนูจญ์รูปแบบที่เผ็ดกว่า มุตับบัลประกอบด้วยมะเขือม่วงย่างแล้วนำไปบด ผสมกับทาฮีนี เกลือ พริกไทยดำ กระเทียม น้ำเลมอน และมักใส่โยเกิร์ตลงไปด้วย
ส่วนประกอบหลัก
ส่วนประกอบที่พบได้ทั่วไปของบาบาฆ็อนนูจญ์ ได้แก่

* มะเขือม่วงย่าง
* ทาฮีนี
* น้ำมันมะกอก
* น้ำเลมอน
* กระเทียม
* เกลือ และเครื่องเทศอื่น ๆ ตามตำรับ

ศัพทมูล
คำว่า บาบา ( ) เป็นคำภาษาอาหรับที่แปลว่า "บิดา" และเป็นศัพท์แสดงความรัก ส่วน ฆ็อนนูจญ์ ( ) อาจเป็นชื่อบุคคล นอกจากนี้ยังมีการตีความชื่อที่ประกอบขึ้นจากสองคำนี้ว่าหมายถึง "บิดาแห่งการเกี้ยวพาราสี" หรือ "คุณพ่อที่ถูกตามใจ/คุณพ่อเจ้าชู้" หรือ "คุณพ่อแก่ ๆ ที่ถูกโอ๋จนเสียนิสัย" นอกจากนี้ยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่า บาบา หมายถึงมะเขือม่วงหรือหมายถึงคนจริง ๆ ที่หมกมุ่นกับอาหารจานนี้กันแน่
อาหารที่ใกล้เคียง
มุตับบัล (อาหรับ: مُتَبَّل‎, อักษรโรมัน: mutabbal) เป็นอาหารที่มีลักษณะใกล้เคียงกับบาบาฆ็อนนูจญ์ โดยทั่วไปจะมีรสเข้มข้นกว่า และมักใช้ทาฮีนีเป็นส่วนประกอบหลัก บางสูตรอาจเติมโยเกิร์ตลงไปด้วย

ดูเพิ่ม

* อาหารอาหรับ
* เมเซ
* มะเขือม่วง

รูปแบบ
บาบาฆ็อนนูจญ์ในตำรับอาหรับตะวันออกแตกต่างกับในลิแวนต์เล็กน้อย ตรงที่การปรุงด้วยผักชีและยี่หร่า ส่วนแบบลิแวนต์อาจโรยหน้าด้วยพาร์สลีย์หรือผักชีซอยละเอียดเท่านั้น
กิล มากส์ นักเขียนและนักประวัติศาสตร์อาหาร เขียนไว้ว่า "ชาวอิสราเอลเรียนรู้วิธีการทำบาบาฆ็อนนูจญ์มาจากชาวอาหรับ" ตำรับอาหารอิสราเอลเรียกอาหารจานนี้ว่า salat ḥatzilim และทำมาจากมะเขือม่วงย่างหรือผัด ผสมกับมายองเนส เกลือ เลมอน และหอมใหญ่สับละเอียด และมักราดด้วยน้ำมันมะกอกก่อนเสิร์ฟ

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
* 
*
แซนโม
แซนโม หรือ ซัลโม เป็นอาหารประเภทตุ๋นอย่างหนึ่งของไทย พบได้ในชุมชนกุฎีจีน เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นชุมชนของผู้มีเชื้อสายโปรตุเกสในไทย เป็นอาหารพิเศษที่จะทำให้ช่วงเทศกาลคริสต์มาส วันขึ้นปีใหม่ หรือเทศกาลสำคัญอื่น ๆ ทางศาสนาของชุมชน เพราะมีกรรมวิธียุ่งยาก ทั้งนี้แซนโมจะมีรูปลักษณ์และรสชาติเข้มข้นหรือหวานฉ่ำไปตามความนิยมของแต่ละบ้าน อย่างไรก็ตามแซนโมถือเป็นอาหารที่ยังมีเค้าของอาหารยุโรปมากที่สุด
แซนโมจะใช้เนื้อวัวหรือเนื้อหมูเป็นส่วนประกอบหลักก็ได้ตามความชอบ โดยมากนิยมใช้เนื้อสะโพก บ้างใช้เนื้อสัน หากใช้เนื้อสะโพกจะตัดแบ่งเป็นชิ้น ๆ ชิ้นหนึ่งมีความหนา 2 นิ้ว และความกว้าง 16 นิ้ว แล้วนำมีดแหลมแทงไปในเนื้อเพื่อที่จะเอามันหมูที่หั่นเป็นเส้นยาวซึ่งคลุกเคล้าเข้ากับพริกไทย เกลือ และหอมแดงบุบยัดเข้าไป เพื่อทำให้เนื้อนิ่มขึ้น จากนั้นนำเนื้อดังกล่าวไปคลุกเคล้ากับพริกไทย เกลือ และหอมแดงบุบ ไปทอดในน้ำมันพอหอมแต่ไม่ถึงกับสุก แล้วนำเนื้อดังกล่าวไปต้มในน้ำแกงที่ผสมหัวหอม เกลือ ซอส และซีอิ๊วดำ เพียงเล็กน้อยเพื่อแต่งสีให้สวยงาม จากนั้นใส่ซอสที่หมักเนื้อก่อนหน้าลงไป พร้อมกับนำลูกกระวาน กานพลู พริกไทย และอบเชย ห่อใส่ผ้าขาวใส่ลงในหม้อ เมื่อเนื้อนุ่มดีแ
กับนำลูกกระวาน กานพลู พริกไทย และอบเชย ห่อใส่ผ้าขาวใส่ลงในหม้อ เมื่อเนื้อนุ่มดีแล้ว ก็เสิร์ฟด้วยการหั่นเป็นแว่น แลเห็นมันหมูเป็นไส้ข้างใน ส่วนน้ำมันที่ใช้ทอดจะนำไปเคี่ยวให้ข้นเป็นซอสไว้ราดบนเนื้อก่อนเสิร์ฟ โดยรับประทานกับข้าวสวย ขนมปัง หรือรับประทานกับซอสพริก รับประทานเคียงกับมันฝรั่ง แคร์รอต และถั่วลันเตาต้ม
ยำใหญ่
ยำใหญ่ เป็นอาหารไทยประเภทยำซึ่งมีรสชาติเปรี้ยว เค็ม เผ็ด หวาน เหตุที่ชื่อยำใหญ่เพราะประกอบด้วยวัตถุดิบหลักทั้งเนื้อสัตว์ ผัก และเครื่องต่าง ๆ ราว 20 อย่าง เช่น ใส่แตงกวา ไข่ต้ม กุ้งต้ม หมูต้ม หนังหมู เห็ดหูหนู หัวผักกาดขาว ใบสะระแหน่ ใบโหระพา ฯลฯ และใช้เครื่องปรุงน้ำยำ รสชาติยำใหญ่นั้นเผ็ดเค็มนำ ไม่เน้นหวาน หอมกลิ่นกระเทียม พริกสด รากผักชี และได้ความเผ็ดหอมจากพริกไทย ในปัจจุบันหารับประทานได้ยาก จะทำขึ้นโต๊ะเสิร์ฟในวาระพิเศษ เช่น งานรวมญาติในเทศกาลต่าง ๆ

ยำใหญ่เป็นอาหารโบราณปรากฏอยู่ใน กาพย์เห่ชมเครื่องคาวหวาน พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย รัชกาลที่ 2 ความว่า
ในบทประพันธ์กล่าวถึง "น้ำปลาญี่ปุ่น" จากข้อมูลงานวิจัย "กาพย์เห่ชมเครื่องคาวหวาน กาพย์เห่นิราศแรมรสร้าง" โดย ศาสตราจารย์ชลดา เรืองรักษ์ลิขิต ว่า น้ำปลาญี่ปุ่นดังกล่าวนั้นเป็นน้ำปลาที่น่าจะเข้ามากับเรือสินค้าที่เดินทางมายังกรุงเทพ น้ำปลาญี่ปุ่นนั้นมีรสชาติที่ไม่เค็มเท่ากับน้ำปลาไทย แต่อย่างไรก็ตามน้ำปลาญี่ปุ่นในที่นี้ก็ไม่น่าจะใช่ซอสโชยุ ในตำรา แม่ครัวหัวป่าก์ ของท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์ ก็เจาะจงใช้น้ำปลาญี่ปุ่นปรุงรสเค็ม
ในปัจจุบันได้ใช้น้ำปลาไทยแทน ทั้งยังหาข้อสรุปไม่ได้ว่าน้ำปลาญี่ปุ่นที่ปรากฏในสำรับอาหารไทยตำรับในรั้วในวังนั้นใช่น้ำปลาญี่ปุ่นจริงหรือไม่ กฤช เหลือลมัย สันนิษฐานว่าน้ำปลาสูตรพิเศษของญี่ปุ่นคือการนำไปหมักกับซีอิ๊วชั้นดี ส่วนศาสตราจารย์ชลดา เรืองรักษ์ลิขิต สันนิษฐานได้ว่า เป็นน้ำปลาสูตรพิเศษที่นำไปหมักกับซีอิ๊วดี ๆ ก็ได้

อ้างอิง
เปี๋ยงเปี๋ยงเมี่ยน
เปี๋ยงเปี๋ยงเมี่ยน ( ) หรือ โหยวพัวเฉ่อเมี่ยน ( ) เป็นบะหมี่จีนประเภทหนึ่ง มีต้นกำเนิดอยู่ที่มณฑลฉ่านซี และด้วยตัวเส้นมีลักษณะใหญ่หนาและยาวเหมือนเข็มขัด จึงได้รับการขนานนามว่าเป็น "แปดสิ่งมหัศจรรย์" ของมณฑลฉ่านซี ( )

เปี๋ยงเปี๋ยงเมี่ยนมีชื่อเสียงยิ่งจากการใช้อักขระพิเศษในการเขียนชื่ออาหาร ตัวอักษรมีความซับซ้อนมากกว่าปรกติ โดยตัวอักษรแบบดั้งเดิมหรือตัวเต็มนั้นต้องใช้จำนวนขีดมากถึง 58 ขีด
บะหมี่
เส้นบะหมี่เปี๋ยงเปี๋ยงเมี่ยนนั้นใหญ่หนาและยาวเหมือนเข็มขัด โดยมากผลิตขึ้นเองด้วยมือ แต่ก็เป็นอาหารท้องถิ่นของซีอานที่มีประวัติค่อนข้างคลุมเครือ บ้างว่าเปี๋ยงเปี๋ยงเมี่ยนนี้ถูกรับประทานโดยคนงานที่ไม่มีเวลาตัดเส้นบะหมี่ให้บางลง เมื่อไม่นานมานี้ เปี๋ยงเปี๋ยงเมี่ยนได้กลายเป็นที่รู้จักทั่วในประเทศจีน โดยเฉพาะจากสื่อออนไลน์ที่เทความสนใจไปยังตัวอักษรพิเศษที่ใช้เขียนชื่ออาหารนี้โดยเฉพาะ

คำว่า "เปี๋ยง" ( ) เป็นคำเลียนเสียงธรรมชาติ ซึ่งว่ากันว่าคล้ายกับเสียงเส้นบะหมี่หนา ๆ กระทบกับโต๊ะที่ใช้นวดเส้นบะหมี่ดังกล่าวจนเป็นเสียง เปี๋ยงเปี๋ยง ( )
ตัวอักษร
อักษรที่ใช้เขียนคำว่า "เปี๋ยง" มีมากกว่า 20 รูปแบบ ซึ่งมีตั้งแต่ 56 ขีด ไปจนถึง 70 ขีด แต่ตัวอักษรที่ได้รับการยอมรับมากที่สุดคือตัว "เปี๋ยง" ที่เขียนด้วยตัวเต็มจำนวน 58 ขีด (ตัวย่อมี 42 ขีด) นับเป็นหนึ่งในอักษรจีนสมัยใหม่ที่มีความซับซ้อนมากที่สุด รวมทั้งไม่พบอักษรนี้ในพจนานุกรมจีนสมัยใหม่หรือแม้แต่ในพจนานุกรมคังซี
โดยตัวอักษรประกอบไปด้วย 言 (พูด; 7 ขีด) ตรงกลาง ขนาบด้วย 幺 (เล็ก; 2 × 3 ขีด) ทั้งสองด้าน ด้านล่างมีตัว 馬 (ม้า; 10 ขีด) ขนาบด้วย 長 (เติบโต; 2 × 8 ขีด) บริเวณตรงกลางล้อมรอบด้วยคำว่า 月 (ดวงจันทร์; 4 ขีด) ทางด้านซ้าย 心 (หัวใจ; 4 ขีด) อยู่ด้านล่าง และ刂 (มีด; 2 ขีด) อยู่ทางขวา ตัวอักษรทั้งหมดจะถูกล้อมรอบโดย 穴 (ถ้ำ; 5 ขีด) ตรงด้านบน และ 辶 (เดิน; 4 ขีด) ตีวงโค้งจากด้านซ้ายไปล่างขวา

ไฟล์:Biáng-order(complete).gif|การลากเส้นคำว่า เปี๋ยง สำหรับช่วยจำ (ไม่ตรงตามลำดับการลากเส้น)
ไฟล์:Biáng.svg|เปี๋ยง เขียนด้วยอักษรจีนตัวเต็ม
ไฟล์:Biang (简体).svg|เปี๋ยง เขียนด้วยอักษรจีนตัวย่อ
ไฟล์:Biáng-rubbings.png|เปี๋ยงเปี๋ยง ก่อน ค.ศ. 1900

อ้างอิง
ตับบูละฮ์
ตับบูละฮ์ ( ) เป็นสลัดจากภูมิภาคลิแวนต์ทำมาจากพาร์สลีย์สับละเอียด คลุกเคล้ากับมะเขือเทศ สะระแหน่ หอมใหญ่ และบุลกูร์ดิบ ปรุงรสด้วยน้ำมันมะกอก น้ำเลมอน เกลือ และพริกหวานสับ บางรูปแบบอาจเติมผักกาดหรือใส่เซโมลีนาแทนบุลกูร์

ตามธรรมเนียมดั้งเดิมในเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออกและในโลกอาหรับจะเสิร์ฟตับบูละฮ์เป็นอาหารเรียกน้ำย่อย ทั้งตับบูละฮ์และอาหารอาหรับอื่น ๆ เช่น ฮัมมัส บาบาฆ็อนนูจญ์ หรือขนมปังพีตา ได้กลายมาเป็นอาหารอาหรับยอดนิยมในสหรัฐ
สมุนไพรกินได้ซึ่งเรียกว่า ก็อฎบ์ ( ) เป็นส่วนประกอบสำคัญอย่างหนึ่งของอาหารการกินในโลกอาหรับมาตั้งแต่สมัยกลาง ตับบูละฮ์มีที่มาจากพื้นที่ภูเขาของเลบานอนและซีเรีย ในปัจจุบันก็ได้แพร่หลายเป็นอาหารยอดนิยมอย่างหนึ่งของตะวันออกกลาง

อ้างอิง

บรรณานุกรม

* 
* 
* 
* 
* 
*
ฆอรอวัตส์
ฆอรอวัตส์ ( , ) คืออาหารย่างประเภทหนึ่งของชาวอาร์มีเนีย อาจนำเนื้อสัตว์นั้นไปหมักก่อนนำไปย่างหรือไม่ก็ได้ เนื้อสัตว์ที่ใช้คือเนื้อแกะ เนื้อหมู เนื้อวัว เนื้อไก่ เนื้อปลา หรือแม้กระทั่งเนื้อลูกวัว ฆอรอวัตส์ถือเป็นอาหารจานพิเศษในเทศกาลต่าง ๆ คำว่า ฆอรอวัตส์ แปลว่า "ที่ถูกย่าง" โดยแผลงมาจากคำกริยา ฆอรอแวล ( ) ซึ่งแปลว่า "ย่าง"
สูตรอาหารหนึ่งแนะนำว่าในการทำฆอรอวัตส์ให้ดีนั้น ไม้เสียบเนื้อควรห่างจากไฟย่างประมาณ 12–15 เซนติเมตร ควรจัดเนื้อชิ้นที่หนาที่สุดไว้ตรงกลางไม้เสียบ และควรให้ไม้เสียบแต่ละไม้อยู่ชิดกันเพื่อกักความร้อนขณะย่าง ในประเทศอาร์มีเนียเองนั้นยังนิยมใช้เนื้อสัตว์ติดกระดูกมาย่างในรูปของแลมบ์ช็อปหรือพอร์กช็อป นอกจากเนื้อสัตว์ย่างแล้ว บ่อยครั้งยังเสิร์ฟผักชนิดต่าง ๆ เป็นเครื่องเคียง อย่างหน่อไม้ฝรั่งหรือถั่วแขกที่นำไปผัดใส่ไข่ คล้ายไข่คนใส่ผัก เป็นต้น
ถนนปรอเชียน ( ) ในเยเรวานได้รับการขนานนามจากชาวต่างชาติว่าเป็น "ถนนสายบาร์บีคิว" เนื่องมาจากร้านฆอรอวัตส์จำนวนมากเรียงรายอยู่ข้างถนน นับตั้งแต่ปี 2009 มีการจัดเทศกาลฆอรอวัตส์ขึ้นทุกปีในเมืองอัฆทาลาทางตอนเหนือของประเทศ

อ้างอิง

บรรณานุกรม
*
ทอดมัน
ทอดมัน หรือ ปลาเห็ด เป็นอาหารไทยภาคกลางชนิดหนึ่ง ที่นำกุ้งหรือปลา (ส่วนใหญ่ใช้เนื้อปลากราย ปลาดาบลาว ปลาทู ปลาน้ำดอกไม้ ปลายี่สก ปลาสลาด) มาขูดตำ นวดกับน้ำเกลือจนเหนียว คลุกเคล้าผสมพริกแกง ถั่วฝักยาวหรือถั่วพูซอย ใบมะกรูดหั่นละเอียด บางสูตรผสมไข่ไก่ ปั้นแผ่เป็นแผ่นกลมหนา ทอดน้ำมันท่วมจนสุก กินกับน้ำจิ้มอาจาดสามรส โรยถั่วลิสงคั่วบด แนมแตงกวาหั่น ในบางพื้นที่ เช่น จังหวัดเพชรบุรี นิยมกินทอดมันคู่กับขนมจีน โดยเนื้อทอดมันจะแผ่เป็นแผ่นบางใหญ่ และร้านส่วนมากจะผสมใบกะเพราลงไปในเนื้อทอดมันด้วย
ชื่อและประวัติ
ในบางพื้นที่เรียกทอดมันว่า "ปลาเห็ด" โดยเฉพาะตามชุมชนริมแม่น้ำทุกสายในภาคกลางตอนบน อย่างจังหวัดพิษณุโลกหรือจังหวัดสุโขทัยเป็นต้น คำว่า ปลาเห็ด เพี้ยนมาจากคำเขมรว่า ปฺรหิต (อ่านว่า [ปรอเหิต]) หมายถึง ลูกชิ้นหรืออาหารที่เอาเนื้อสับปั้นเป็นก้อนเล็ก ๆ แล้วทำให้สุก บางพื้นที่เรียก "ปลาเห็ด" เมื่อใช้ปลาน้ำจืดหรือปลาเล็กปลาน้อยสับทั้งก้าง เมื่อใช้เนื้อปลากราย ปลายี่สก หรือปลาสลาดขูด จึงเรียกว่า "ทอดมัน" แต่บางพื้นที่ก็เรียกทอดมันทั้งสองแบบว่า "ปลาเห็ด" เหมือนกัน อย่างไรก็ดี เชื่อว่าคำว่า ปลาเห็ด เป็นคำเกิดใหม่ เพราะปรากฏการใช้คำว่า ทอดมัน มานานตั้งแต่สมัยอยุธยาแล้ว เช่นในเสภาเรื่อง ขุนช้างขุนแผน ความว่า
ในสมัยรัตนโกสินทร์ปรากฏสูตรทอดมันปลากรายในหนังสือ ประติทินบัตรแลจดหมายเหตุ เล่ม 1 (พ.ศ. 2432) และ ตำหรับสายเยาวภา ของสายปัญญาสมาคม (พ.ศ. 2478) ซึ่งดูใกล้เคียงทอดมันปัจจุบัน ใน ปะทานุกรม การทำของคาวหวานอย่างฝรั่งแลสยาม (พ.ศ. 2441) ปรากฏชื่อทอดมันปลาและทอดมันหมู

อ้างอิง
อายัมโกเร็ง
อายัมโกเร็ง ( ) เป็นไก่ทอดอินโดนีเซียและมาเลเซีย ประกอบด้วยเนื้อไก่ที่ทอดในน้ำมัน วลี อายัมโกเร็ง มีความหมายตรงตัวว่า "ไก่ทอด" ในภาษามาเลเซีย ภาษาอินโดนีเซีย และภาษาระดับภูมิภาคต่าง ๆ ในอินโดนีเซีย (เช่น ภาษาชวา)
สูตรต่าง ๆ
อายัมโกเร็ง มีหลายสูตร สูตรที่ได้รับความนิยม เช่น
* อายัมโกเร็งเลิงกูวัซ: ไก่ทอดข่า และยังเป็นที่รู้จักกันในชื่อ ฮายัมโกเร็งบันดุง หมายถึง อายัมโกเร็ง แบบบันดุงซุนดา 
* อายัมโกเร็งปาดัง: ไก่ทอดแบบปาดัง มีหลายแบบ แบบที่ได้รับความนิยมมากที่สุดมีลักษณะใกล้เคียงกับไก่ทอดข่า 
* อายัมปป: ไก่ทอดไร้หนังแบบปาดัง เสิร์ฟกับซัมบัล 
* อายัมโกเร็งบาลาโด: ไก่ทอดแบบปาดังหรือมีนัง โดยเนื้อไก่ทอดเคลือบด้วยพริกแกงเผ็ด บาลาโด 
* อายัมโกเร็งลาโดอีโจ: อีกแบบหนึ่งของ อายัมโกเร็งบาลาโด แต่ใช้พริกเขียว
* อายัมโกเร็งจาการ์ตา: ไก่ทอดแบบจาการ์ตา 
* อายัมโกเร็งกาลาซัน: ไก่ทอดแบบชวาจากหมู่บ้านกาลาซัน ยกยาการ์ตา
ไฟล์:Ayam goreng Kalasan (ayam kampung) Ayam Goreng Prambanan Bali.JPG|อายัมโกเร็ง เสิร์ฟกับข้าวและซัมบัล
ไฟล์:Ayam bumbu Aie Badarun.JPG|อายัมบุมบู ไก่ทอดแบบมีนังในตานะฮ์ดาตาร์
ไฟล์:Ayam goreng lado hijau.JPG|อายัมโกเร็งลาโดอีโจ ไก่ทอดพริกเขียวแบบมีนัง
ไฟล์:Javanese fried chicken.JPG|อายัมโกเร็งจาวา ไก่ทอดแบบชวา
ไฟล์:Ayam goreng kalasan.JPG|อายัมโกเร็งกาลาซัน

อ้างอิง
คุกกี้เนย
คุกกี้เนย ( ) หรือ คุกกี้เดนมาร์ก ( ) เป็นคุกกี้ที่มีที่มาจากประเทศเดนมาร์ก ทำมาจากน้ำตาล เนย และแป้ง

คุกกี้เนยมักถูกจัดอยู่ในประเภท "คุกกี้กรอบ" (Crisp Cookie) อันเนื่องมาจากผิวสัมผัสของของตัวขนมเอง ซึ่งเป็นผลมาจากอัตราส่วนผสมของน้ำตาลและเนย โดยทั่วไปแล้วในขั้นตอนการทำคุกกี้ชนิดนี้จะต้องมีการพักแป้งโดเสียก่อนเพื่อให้ง่ายต่อการขึ้นรูปและตัดแต่ง
โดยพื้นฐานแล้ว ตัวคุกกี้เนยจะไม่มีรสชาติใด ๆ แต่ขนมนี้ก็มักถูกนำไปแต่งรสด้วยวานิลลา ช็อกโกแลต หรือมะพร้าว แล้วจึงโรยหน้าด้วยน้ำตาลเกล็ด ตัวขนมมีหลายรูปทรง ทั้งทรงกลม สี่เหลี่ยม วงรี วงมีรู หรือรูปคล้ายขนมเพรตเซล ในบางพื้นที่ โดยเฉพาะในทวีปยุโรปและอเมริกาเหนือ นิยมเสิร์ฟคุกกี้เนยนี้กันในเทศกาลคริสต์มาส ส่วนในฮ่องกง เป็นของขวัญที่นิยมให้กันเป็นพิเศษ โดยเฉพาะในเทศกาลตรุษจีน
คุกกี้เนยเดนมาร์ก
ประเทศเดนมาร์กเป็นผู้ส่งออกคุกกี้เนยที่มีชื่อเสียง โดยเฉพาะอย่างยิ่งไปยังตลาดในสหรัฐและเอเชีย คุกกี้ที่ผลิตในระดับอุตสาหกรรมนี้มักจะบรรจุและจำหน่ายในกระป๋องเคลือบดีบุก โดยมีตัวอย่างสำคัญคือคุกกี้เนยตรารอยัลแดนสก์ เนื่องจากบริษัทผู้ผลิตคุกกี้ชนิดนี้ในโลกตะวันตกเลือกใช้บรรจุภัณฑ์ที่คล้ายกันและตัวขนมที่บรรจุก็มีลักษณะเดียวกัน คุกกี้ชนิดนี้จึงถูกเรียกอีกอย่างว่า "คุกกี้กระป๋องน้ำเงิน" (The Blue Tin) ซึ่งเป็นการเรียกจากสีของบรรจุภัณฑ์ ทั้งนี้ในบางท้องที่อาจจะมีการเรียกที่ต่างออกไป เช่น ในประเทศไทย คุกกี้ชนิดนี้มีชื่อภาษาปากว่า "คุกกี้กระป๋องแดง" เนื่องจากผู้ผลิตในท้องถิ่นทำการผลิตและจำหน่ายคุกกี้นี้ในกระป๋องสีแดง การเลือกสีที่ต่า
งจากผู้ผลิตในท้องถิ่นทำการผลิตและจำหน่ายคุกกี้นี้ในกระป๋องสีแดง การเลือกสีที่ต่างออกไปนี้เป็นผลจากการที่ผู้ผลิตพยายามอิงสินค้าของตนเข้ากับสัญญะของสีแดงในวัฒนธรรมจีนซึ่งใช้สีดังกล่าวสื่อถึงความสุข ความสำเร็จ และโชคลาภ ส่วนในแถบทวีปอเมริกาเหนือ สูตรคุกกี้เนยเข้ามาในสหรัฐอเมริกาพร้อมกับชาวยุโรปที่ย้ายมาตั้งถิ่นฐานในสหรัฐ ประเทศเดนมาร์กยังที่มีชื่อเสียงว่าสามารถรักษาคุณภาพของส่วนผสมและกระบวนการผลิตมาตั้งแต่ปี 1966
อ้างอิง

อ่านเพิ่ม
* Friberg, Bo. The Professional Pastry Chef. 4th. New York: John Wiley & Sons, Inc., 2002.
ถั่วแดงต้มน้ำตาล
ถั่วแดงต้มน้ำตาล ( ) เป็นของหวานที่พบเห็นได้ทั่วไปในประเทศจีน ทําจากถั่วแดงและน้ำตาลและปรุงคล้ายถั่วเขียวต้มน้ำตาล มักเสิร์ฟเย็นในช่วงฤดูร้อนและเสิร์ฟร้อนในฤดูหนาวซึ่งมีผลหลากหลาย เช่น บรรเทาความร้อนของร่างกาย เป็นประโยชน์ต่อกระเพาะอาหารขับปัสสาวะ เสริมธาตุเหล็กในการสร้างเลือด ถั่วแดงต้มน้ำตาลยังสามารถใช้ทําไอศกรีมหวานเย็นแบบแท่งและหงโต้วปิงซึ่งเป็นของหวานยอดนิยมตามร้านฉาชานทิงในฮ่องกง
ถั่วแดงต้มน้ำตาลในแบบกวางตุ้งโดยทั่วไปใข้ถั่วแดงเมล็ดเล็ก และน้ำตาลกรวดหรือน้ำตาลแดงแผ่น (片糖) เพื่อเพิ่มรสชาติ มักใส่เฉินผีและเมล็ดบัว ส่วนผสมอื่นที่ใส่เพิ่มเช่น สาคู, มันสําปะหลัง, กะทิ, ไอศกรีม, ข้าวเหนียว หรือข้าวเหนียวดำ, สาหร่ายทะเลตัดเส้น และไป่เหอ มักเสิร์ฟเป็นของหวานปิดท้ายในการกินที่ร้านอาหารหรือในงานเลี้ยง บางครั้งถั่วแดงต้มน้ำตาลเสิร์ฟพร้อมสาหร่ายทะเลตัดเส้น หรือส่วนผสมอื่น ๆ

ชื่อ
โดยทั่วไปในประเทศจีน ถั่วแดงต้มน้ำตาลมี 2 ชนิดที่แตกต่างกันคือ ถั่วแดงต้มน้ำตาลแบบที่มีน้ำค่อนข้างใส ยังเหลือให้เห็นเป็นเมล็ดถั่วที่พองบานติดเปลือก เรียก หงโต้วทาง (จีน: 红豆汤; แปลตรงตัว: "ซุปถั่วแดง") และแบบที่ปรุงให้เนื้อและเปลือกของถั่วแดงเข้าด้วยกันโดยการป่น (หรือ การบด) แบบหยาบ ๆ ให้มีเนื้อสัมผัสคล้ายทราย เรียกว่า หงโต้วชา (จีน: 红豆沙; แปลตรงตัว: "ถั่วแดงทราย")

ดูเพิ่ม

* ถั่วเขียวต้มน้ำตาล
* หงโต้วปิง

อ้างอิง
โกปิโก้
โกปิโก้ ( ; ทับศัพท์: โกปีโก) เป็นชื่อตราสินค้าลูกอมรสกาแฟและกาแฟพร้อมดื่มจากประเทศอินโดนีเซียโดยบริษัทมาโยราอินดะฮ์ ชื่อ "โกปิโก้" มาจากชื่อของกาแฟโกปิโกซึ่งเป็นพืชท้องถิ่นในรัฐฮาวายของสหรัฐ ณ ค.ศ. 2017 ผลิตภัณฑ์โกปิโก้มีวางจำหน่ายในกว่า 80 ประเทศทั่วโลก

เว็บไซต์ของโกปิโก้ในสหราชอาณาจักรระบุว่าลูกอมโกปิโก้ 4–5 เม็ดมีปริมาณกาเฟอีนเทียบเท่ากับกาแฟเอสเปรสโซหนึ่งถ้วย ในขณะที่รสคัปปุชชีโนมีกาเฟอีนประมาณครึ่งหนึ่ง ส่วนเว็บไซต์กาเฟอีนอินฟอร์เมอร์ประมาณว่าลูกอมโกปิโก้หนึ่งเม็ดน่าจะมีกาเฟอีนประมาณเม็ดละ 20–25 มิลลิกรัมเนื่องจากกาแฟหนึ่งถ้วยโดยทั่วไปจะมีกาเฟอีนประมาณ 100 มิลลิกรัม
ใน ค.ศ. 2017 บัญชีทวิตเตอร์ของสถานีอวกาศนานาชาติได้โพสต์รูปถ่ายงานเลี้ยงฉลองวันขอบคุณพระเจ้าบนสถานีอวกาศซึ่งในภาพมีบรรจุภัณฑ์ลูกอมโกปิโก้อยู่ด้วย ภาพดังกล่าวกลายเป็นที่แพร่หลายในหมู่ผู้ใช้อินเทอร์เน็ตในประเทศอินโดนีเซียโดยมีแฮชแท็กได้แก่ #kopikoinspace

ผลิตภัณฑ์โกปิโก้ในประเทศไทยผลิตและนำเข้าโดยบริษัทอินบิสโก้ (ประเทศไทย) จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทในเครือของมาโยราอินดะฮ์ โดยมีสำนักงานตั้งอยู่ที่อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

อ้างอิง
ปานีปูรี
ปานีปูรี ( ) อินเดียเหนือเรียก โคลคัปเป ( ) อินเดียตะวันออกเรียก ผุจกายาคุปจุป ( ) และอินเดียตะวันตกเรียก คุปจุป ( ) เป็นอาหารว่างที่มีชื่อเสียงอย่างหนึ่งของอินเดีย มีวางจำหน่าย และสามารถพบเห็นอยู่ทั่วไปในอนุทวีปอินเดีย

ชื่อ
ชื่อของปานีปูรีจะมีชื่อเรียกต่างกันไปในแต่ละภูมิภาคของอินเดีย เช่น ในรัฐมหาราษฏระจะเรียกว่า ปานีปูรี รัฐมัธยประเทศเรียก ผุลกี รัฐอัสสัมเรียก ผุสกา รัฐโอฑิศา อานธรประเทศ ฌารขัณฑ์ และฉัตตีสครห์เรียก คุปจุป รัฐเบงกอลตะวันตก พิหาร และประเทศเนปาลเรียก ผุจกา ส่วนเดลี รัฐปัญจาบ และประเทศปากีสถาน เรียก โคลคัปปา หรือ โคลคัปเป

วันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2548 มีการเพิ่มคำว่า "ปานีปูรี" เข้าไปในพจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด
ประวัติ
ปานีปูรี เป็นอาหารที่พัฒนาการมาจากจาฏ ( ) กุรุศ ทาลาล (Kurush Dalal) นักมนุษยวิทยาด้านการทำอาหารชาวอินเดีย อธิบายว่าจาฏกำเนิดขึ้นครั้งแรกทางตอนเหนือของประเทศอินเดีย (ปัจจุบันอยู่ในรัฐอุตตรประเทศ) บ้างก็ว่าปานีปูรีคือราชกไจรี ( ) ที่เผอิญทำแล้วมีขนาดเล็กกว่าปรกติ อย่างไรก็ตามปานีปูรีได้กระจายไปยังพื้นที่อื่น ๆ ทั่วประเทศอินเดีย อันเกิดจากการอพยพครั้งใหญ่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 เป็นต้นมา

ส่วนผสม
ปานีปูรี ประกอบด้วย ปูรี แป้งทอดกลมภายในกลวงซึ่งต้องใช้นิ้วเจาะเพื่อใส่ไส้ มีไส้ทำจากมันฝรั่งบด ผสมกับหอมแขกซอย และถั่วลูกไก่ และน้ำรสเปรี้ยวที่ใช้ราดขนมทำมาจากน้ำมะขามเปียก ปรุงรสด้วยจัฏนี พริกป่น และจาฏมสาลา
ขณะที่ ผุจกา หรือ ผุสกา ในแถบอินเดียตะวันออกจะมีลักษณะที่แตกต่างออกไปจากปานีปูรีเล็กน้อย ทั้งด้านปริมาณและรสชาติ ใช้มันฝรั่งบดทำเป็นไส้มีรสเปรี้ยวมากกว่าหวาน และน้ำราดขนมจะมีรสเปรี้ยวและเผ็ด

ระเบียงภาพ

ไฟล์:5-water Pani Puri.jpg|ปานีปูรีกับน้ำราดทั้งห้ารส
ไฟล์:Pani Puri - Bikash Babu Sweets - Trivandrum, Kerala - DSC 0018.jpg|ปานีปูรีในรัฐเกรละ
ไฟล์:GUPCHUP.jpg|ปานีปูรีในรัฐโอฑิศา
ไฟล์:Phuchka Kolkata.jpg|ปานีปูรีในโกลกาตา
ไฟล์:Phuchka1.jpg|ปานีปูรีในรัฐพิหาร
ไฟล์:Paani Puri Stall at Butwal, Nepal.jpg|ร้านปานีปูรีในประเทศเนปาล

อ้างอิง
กาลีญาดา
กาลีญาดา ( , ) เป็นอาหารบราซิลที่มีส่วนประกอบสำคัญได้แก่ข้าวและเนื้อไก่ซึ่งมีสีออกเหลืองคล้ายกับปาเอยา อาร์โรซกอนโปโย หรือข้าวหมกไก่ สีเหลืองนั้นมาจากหญ้าฝรั่นซึ่งมีราคาแพง ทำให้ในหลายสูตรที่เผยแพร่ออนไลน์มักแนะนำให้ใช้ขมิ้นแทน ซึ่งจะทำให้ได้กาลีญาดาที่มีสีเหลืองคล้ายกัน แต่รสชาติจะแตกต่างกันเล็กน้อย โดยทั่วไปแล้วกาลีญาดานิยมปรุงในกระทะหรือหม้อใบเดียว การปรุงกาลีญาดาจะเริ่มจากการหมักไก่กับเครื่องปรุงรสและเครื่องเทศต่าง ๆ ให้เข้าเนื้อ ซึ่งเป็นขั้นตอนที่สำคัญ จากนั้นจึงนำไปปรุงในลักษณะคล้ายกับสตูในน้ำสต๊อกไก่ร่วมกับหอมใหญ่ กระเทียม และมะเขือเทศ เมื่อไก่สุกแล้วจึงเติมข้าวที่ซาวแล้วลงไปเพื่อหุงในน้ำสตูจนสุก
กาลีญาดานิยมรับประทานในพื้นที่แถบตอนใต้ของประเทศเช่นรัฐโกยาช รัฐเซาเปาลู และรัฐมีนัชเจไรช์ เป็นต้น และนิยมรับประทานในวันเสาร์ศักดิ์สิทธิ์เพื่อเฉลิมฉลองการสิ้นสุดเทศกาลมหาพรตในประเทศบราซิล แต่เนื่องจากกาลีญาดาเป็นอาหารที่ทำง่าย ทำให้สามารถปรุงรับประทานในเวลาอื่นได้ด้วยเช่นกัน นอกจากนี้ยังนิยมรับประทานเพื่อบรรเทาอาหารเมาค้างด้วย สันนิษฐานว่ากาลีญาดามีที่มาจากชาวโปรตุเกสที่เดินทางเข้ามาค้นหาโลหะมีค่าในแถบทวีปอเมริกาใต้ กาลีญาดาในแต่ละพื้นที่จะมีส่วนผสมที่แตกต่างกันไปตามแต่วัตถุดิบที่มีในท้องถิ่น เช่นในรัฐมีนัชเจไรช์จะนิยมใส่กระเจี๊ยบลงไป ในขณะที่ในรัฐโกยาชจะใช้เปกีและกวาบีโรบา เป็นต้น นอกจากนั้นแล้วผู้ปรุงแต่ละคนก็อาจจะดัดแปลงสูตรกาลีญาดาต่อไปได
ะกวาบีโรบา เป็นต้น นอกจากนั้นแล้วผู้ปรุงแต่ละคนก็อาจจะดัดแปลงสูตรกาลีญาดาต่อไปได้อีก เช่นเติมไส้กรอกหรือผักชนิดอื่นเพิ่มลงไป
กาวเหลิ่ว
กาวเหลิ่ว ( ) เป็นอาหารท้องถิ่นประจำนครฮอยอัน จังหวัดกว๋างนาม ประเทศเวียดนาม ซึ่งประกอบด้วยเส้นก๋วยเตี๋ยว เนื้อหมู และผัก เส้นก๋วยเตี๋ยวที่ใช้ทำกาวเหลิ่วจะทำจากข้าวที่แช่ในน้ำด่างซึ่งจะทำให้ได้เนื้อสัมผัสและสีที่แตกต่างจากก๋วยเตี๋ยวแบบอื่น ๆ ในประเทศเวียดนาม แม้กระทั่งหมี่กว๋างซึ่งมาจากพื้นที่เดียวกัน
ส่วนผสม
ส่วนผสมหลักในกาวเหลิ่วได้แก่เส้นก๋วยเตี๋ยว เนื้อสัตว์ ผัก ถั่วงอก และสมุนไพรต่าง ๆ และราดน้ำซุปพอขลุกขลิก เนื้อสัตว์ที่ใช้โดยทั่วไปจะเป็นเนื้อหมู ซึ่งอาจจะเป็นเนื้อหมูที่ปรุงสุกแล้วฉีกให้เป็นเส้นหรือหมูแดงที่ซอยเป็นชิ้นบาง แต่บางครั้งก็ใช้กุ้งแทนได้ เนื้อหมูที่ใช้ทำกาวเหลิ่วจะนำไปหมักกับผงเครื่องเทศห้าชนิด (โดยทั่วไปได้แก่โป๊ยกั้ก กานพลู อบเชยจีน ฮฺวาเจียว และยี่หร่าฝรั่ง ) น้ำตาล เกลือ พริกไทยดำ กระเทียมบด และซีอิ๊วเพื่อให้ได้รสชาติคล้ายหมูแดง ส่วนกระดูกหมูจะนำไปต้มเป็นน้ำซุปรวมกับหอมใหญ่หรือหอมแดง
เส้นก๋วยเตี๋ยวที่ใช้ทำกาวเหลิ่วทำจากข้าวแช่ในน้ำด่าง ซึ่งจะทำให้เส้นก๋วยเตี๋ยวที่ได้เหนียวและเด้งกว่าเส้นก๋วยเตี๋ยวทั่วไป และมีสีน้ำตาลอมเทาหรือออกเหลืองแทนที่จะเป็นสีขาว ตำนานพื้นบ้านกล่าวว่าน้ำด่างที่ใช้ต้องทำจากขี้เถ้าของพืชบางชนิดที่ขึ้นบนหมู่เกาะจ่ามที่อยู่ใกล้เคียง และน้ำที่ใช้แช่ข้าวและต้มเส้นก๋วยเตี๋ยวต้องมาจากบ่อบ๊าเหล ( ) ซึ่งเป็นบ่อน้ำโบราณในฮอยอัน ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ไม่ค่อยพบกาวเหลิ่วขายนอกเขตนครฮอยอัน ข้าวที่แช่น้ำด่างแล้วจะนำไปทำเส้นก๋วยเตี๋ยวที่ยาวอย่างน้อย 10 เซนติเมตรและกว้างประมาณครึ่งเซนติเมตร แล้วจึงนำไปแช่น้ำต่อเป็นเวลาหลายชั่วโมง ล้าง และต้มให้ได้เนื้อสัมผัสตามต้องการ เส้นก๋วยเตี๋ยวดิบบางส่วนก็จะซอยเป็นท่อนสั้น ๆ แล้วนำไ
ห้ได้เนื้อสัมผัสตามต้องการ เส้นก๋วยเตี๋ยวดิบบางส่วนก็จะซอยเป็นท่อนสั้น ๆ แล้วนำไปทอดให้กรอบเพื่อโรยหน้าก๋วยเตี๋ยว
ผักที่นิยมใส่ในกาวเหลิ่วได้แก่ผักกาดหอม ถั่วงอก และสมุนไพรสดหลายชนิดเช่นมินต์ กุยช่าย เซาเตี๊ยโต ใบแมงลัก ผักแพว ผักชี และเซาฮุ้งหลูย เป็นต้น

ดูเพิ่ม
* หมี่กว๋าง
* ก๋วยเตี๋ยว

อ้างอิง
โพโลรี
โพโลรี ( ) หรือ พูโลรี ( ) เป็นอาหารว่างของชาวแคริบเบียนเชื้อสายอินเดีย พบได้ทั่วไปในประเทศตรินิแดดและโตเบโก, กายอานา ซูรินาเม และประเทศอื่น ๆ ในแถบหมู่เกาะทะเลแคริบเบียน ทำจากแป้งโดทอด ถั่วแห้งกะเทาะซึ่งทำจากถั่วลันเตา และจัฏนี
ประวัติ
โพโลรี เป็นอาหารข้างถนนยอดนิยมพบได้ตามร้านรถเข็นข้างทางในประเทศกายอานา และประเทศตรินิแดดและโตเบโก โดยเฉพาะที่เมืองเดเดทางตอนใต้ของเกาะตรินิแดด โดยเป็นอาหารของกลุ่มผู้อพยพชาวอินเดีย ชาวอินเดียเหล่านี้เป็นแรงงานที่ถูกเกณฑ์มาทำงานในหมู่เกาะแคริบเบียนหลังการเลิกทาสเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 19 พวกเขาได้ปรับปรุงสูตรอาหารของตนเข้ากับวัตถุดิบในท้องถิ่นใหม่ หลายทศวรรษผ่านไปรสชาติของอาหารก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างช้า ๆ จนกลายเป็นหนึ่งในอาหารแคริบเบียนที่ได้รับอิทธิพลอินเดียสืบทอดมาจนถึงปัจจุบัน

โพโลรีมีความเกี่ยวข้องกับเทศกาลภัควาของชาวฮินดู
ส่วนประกอบ
โพโลรีมีส่วนสำคัญคือตัวแป้งทอดทำจากแป้งโด ผสมกับน้ำ ถั่วแห้งกระเทาะซีกป่น และเครื่องเทศ จากนั้นจะใส่เครื่องปรุงรสที่ให้สีเขียว ได้แก่ กระเทียม พริกไทย ขมิ้น และหัวหอม (หรือผงยี่หร่า) แล้วแต่สูตร จากนั้นจึงปั้นแป้งให้เป็นก้อนกลมขนาดประมาณลูกกอล์ฟแล้วนำไปทอด เมื่อสุกดีแล้วจะเสิร์ฟพร้อมกับจัฏนี โดยมากจะทำจากมะขาม หรือมะม่วง สำหรับจิ้ม บ้างใส่แกงกฒีหรือกรี

อ้างอิง
หมี่กว๋าง
หมี่กว๋าง ( หรือ ; ) เป็นอาหารเวียดนามประเภทก๋วยเตี๋ยวชนิดหนึ่งซึ่งมีต้นกำเนิดจากจังหวัดกว๋างนามทางตอนกลางของประเทศเวียดนาม ซึ่งเป็นอาหารที่ได้รับความนิยมสูงสุดในบริเวณนี้ และนิยมเสิร์ฟในเทศกาลสำคัญเช่นงานเลี้ยงฉลองของครอบครัว งานบุญครอบรอบวันตาย และตรุษญวน เป็นต้น หมี่กว๋างสามารถหารับประทานได้ตามร้านทั่วไปในแถบตอนกลางของประเทศ และนิยมรับประทานเป็นอาหารเช้าและอาหารกลางวัน

ส่วนผสม
ส่วนประกอบหลักในหมี่กว๋างได้แก่เส้นก๋วยเตี๋ยว เนื้อสัตว์ และผัก โดยมักจะราดน้ำซุปที่มีส่วนผสมของขมิ้นลงไปพอขลุกขลิก
เนื้อสัตว์ที่นิยมใช้ได้แก่ กุ้ง หมู และไก่ แต่บางครั้งก็มีผู้ใช้เนื้อปลาหรือเนื้อวัวด้วยเช่นกัน น้ำซุปที่ใช้ทำโดยต้มเนื้อในน้ำหรือในน้ำซุป ปรุงรสด้วยน้ำปลา พริกไทยดำ หอมแดง กระเทียม และขมิ้นซึ่งจะให้สีเหลือง หมี่กว๋างนิยมเสิร์ฟโดยมีผักสดหลายชนิดเช่นกะเพรา ผักชี ต้นหอม ผักแพว หัวปลี และผักกาดหอม เป็นต้น นอกจากนี้บางคนยังใช้ผักอื่น ๆ เช่น หญ้าปม สะระแหน่ ชิโซะ และคาวทอง เป็นต้น และนอกจากนี้ยังโรยหน้าด้วยถั่วลิสงและข้าวเกรียบงาที่เรียกว่า "บั๊ญจ๊างแหม่" ( ) ซึ่งทำให้หมี่กว๋างแตกต่างจากก๋วยเตี๋ยวประเภทอื่น ๆ ส่วนผสมอื่นที่อาจเติมเพิ่มลงไปได้อีกได้แก่ไข่นกกระทาต้ม หมูยอ และกากหมู เครื่องปรุงที่นิยมใช้ได้แก่น้ำมะนาวและพริกสด แต่บางคนก็อาจจะเติมซีอิ
อ และกากหมู เครื่องปรุงที่นิยมใช้ได้แก่น้ำมะนาวและพริกสด แต่บางคนก็อาจจะเติมซีอิ๊วหรือซอสพริกด้วยเช่นกัน
หมี่กว๋างแบบแห้งซึ่งไม่ราดน้ำซุปจะเรียกว่า "หมี่กว๋างจ่น" ( )

Mì Quảng.jpg|หมี่กว๋างโรยหน้าด้วยข้าวเกรียบงาและถั่วลิสง
Mi Quang at Ngoc Mai (with noodles uncovered).jpg|หมี่กว๋างเส้นสีเหลืองจากขมิ้น

ดูเพิ่ม
* กาวเหลิ่ว
* ก๋วยเตี๋ยว

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
*
ขนมปังแบน
ขนมปังแบน หรือ แฟลตเบรด ( ) เป็นขนมปังที่ทำจากแป้งประกอบอาหาร น้ำ (หรือของเหลวชนิดอื่นเช่นนมหรือโยเกิร์ต เป็นต้น) และเกลือ ผสมกันแล้วนวดให้เป็นแผ่นแบน ขนมปังแบนโดยส่วนใหญ่จะไม่ใส่ยีสต์หรือสารอื่นที่ทำให้ขึ้นฟู แต่ก็จะมีบางชนิดที่ทิ้งให้ขึ้นฟูเช่นพิซซ่าหรือพีตาเป็นต้น

ขนมปังแบนมีความหนาได้ตั้งแต่ไม่ถึงหนึ่งมิลลิเมตรไปจนถึงหลายเซนติเมตรเพื่อให้สามารถรับประทานได้โดยไม่ต้องหั่นเป็นแผ่น ขนมปังแบนสามารถทำให้สุกได้หลายวิธี เช่นอบในเตา ทอดในน้ำมัน ย่างบนถ่านร้อน หรือทอดบนกระทะแบน เป็นต้น และสามารถรับประทานได้ทันทีหลังอบหรือเก็บเอาไว้ใช้ภายหลังได้
ประวัติศาสตร์
ขนมปังแบนเป็นอาหารแปรรูปที่เก่าแก่ที่สุดอย่างหนึ่ง โดยพบหลักฐานการทำขนมปังแบนในแหล่งอารยธรรมเก่าแก่เช่นเมโสโปเตเมีย อียิปต์โบราณ และลุ่มแม่น้ำสินธุ เป็นต้น

ใน ค.ศ. 2018 ได้มีการขุดพบร่องรอยเศษขนมปังในแหล่งขุดค้นของแหล่งวัฒนธรรมนาตูเฟียนชื่อว่า "ชูบัยเกาะฮ์ 1" ในพื้นที่ฮัรเราะตุชชาม ในเขตประเทศจอร์แดน ซึ่งมาจากประมาณ 12,400 ปีก่อนคริสตกาล หรือประมาณ 4,000 ปีก่อนหลักฐานเกี่ยวกับเกษตรกรรมในพื้นที่ จากการวิเคราะห์พบว่าเศษขนมปังดังกล่าวน่าจะมาจากขนมปังแบนที่ทำจากข้าวบาร์เลย์ป่า ข้าวสาลีไอน์คอร์น ข้าวโอ๊ต และ Bolboschoenus glaucus ซึ่งเป็นพืชหัวชนิดหนึ่ง
กลุ่มชนในอานาโตเลียใช้เตาดินที่เรียกว่า tandir อบขนมปังแบนที่ไม่ใส่เชื้อฟูในสมัยจักรวรรดิเซลจุคและจักรวรรดิออตโตมัน และมีการค้นพบเตาดังกล่าวในแหล่งโบราณคดีทั่วภูมิภาคตะวันออกกลาง คำว่า tandir มาจากคำในภาษาแอกแคดว่า tinuru ซึ่งต่อมาได้กลายเป็น tannur ในภาษาฮีบรูและภาษาอาหรับ tandır ในภาษาตุรกี และ tandur ในภาษาอูรดูและภาษาฮินดี ขนมปังแบบ tinuru ทำให้สุกโดยการแนบแผ่นขนมปังกับผนังด้านในของเตาทรงกระบอก ซึ่งขนมปังลักษณะดังกล่าวก็ยังคงพบในชนบทในบริเวณเอเชียใต้จนถึงเอเชียตะวันตก

อ้างอิง
มีอายัม
มีอายัม ( ) หรือ บักมีอายัม ( ; ) เป็นอาหารหลักที่มีอยู่ทั่วไปในประเทศอินโดนีเซีย ตัวเส้นบะหมี่สีเหลืองทำจากข้าวสาลี โรยหน้าด้วยเนื้อไก่ปรุงรสหั่นเต๋า อันเป็นอาหารที่ได้รับอิทธิพลมาจากอาหารจีน มีอายัมเป็นที่รู้จักในฐานะอาหารจีนที่ได้รับความนิยมมากในประเทศอินโดนีเซีย มีวางจำหน่ายในร้านค้าหลายระดับ ตั้งแต่ร้านค้ารถเข็น ร้านค้าข้างถนน ในร้านค้าขนาดน้อยที่เรียกว่าวารุง หรือแม้แต่ในภัตตาคาร
การเตรียมอาหารและการเสิร์ฟ
นำเส้นบะหมี่ไปลวกให้สุก จากนั้นนำเส้นไปตีกับน้ำมันเจียว ซีอิ๊ว และกระเทียม น้ำมันที่ใช้อาจเป็นน้ำมันพืชหรือน้ำมันจากไก่หรือน้ำมันหมูก็ได้ เพื่อให้เส้นไม่ติดกัน แต่ประชากรส่วนใหญ่เป็นมุสลิม จึงนิยมใช้น้ำมันไก่มากกว่า โดยน้ำมันไก่จะนำไปปรุงรสด้วยเครื่องเทศ ได้แก่ กานพลู พริกไทยขาว ขิง และผักชี จากนั้นโรยหน้าด้วยเนื้อไก่ปรุงรสหั่นเต๋า บางแห่งอาจใส่เห็ดลงไปด้วย ต้นหอมสับ ผักกาดจีนลวก เกี๊ยว (ทอดกรอบหรือต้ม) และบักโซ โดยจะเสิร์ฟพร้อมกับน้ำซุปไก่แยกต่างหาก

นอกจากนี้ยังมีส่วนประกอบเพิ่มเติมอีก เช่น ผักกาดดองเค็ม หอมแดงเจียว อาจาดแตงกวากับพริก ซัมบัล และซอสมะเขือเทศ เป็นต้น

ความหลากหลาย
แบ่งตามรสชาติ
# มีอายัมบียาซา ( ) หรือ มีอาซิน ( ) เป็นบะหมี่รสชาติเผ็ดหรือเค็มที่ได้จากซีอิ๊ว และน้ำมันไก่
# มียามิน ( ) หรือ มีมานิซ ( ) เป็นบะหมี่รสชาติหวาน เพราะใส่ซีอิ๊วหวาน ทำให้มีสีออกน้ำตาลอ่อน ๆ
แบ่งตามภูมิภาค
# มีอายัมแบบบังกา 
# มีอายัมแบบจาการ์ตา 
# มีอายัมแบบโวโนกีรี 
แบ่งตามสีสัน
# มีอายัมเส้นเขียว – เส้นบะหมี่สีเขียวจากผักโขม 
# มีอายัมเส้นดำ – เส้นบะหมี่สีดำจากหมึกของปลาหมึก หรือจากถ่าน 
# มีอายัมเส้นแดง – เส้นบะหมี่สีแดงจากบีตรูต
# มีอายัมเส้นม่วง – เส้นบะหมี่สีม่วงจากมันม่วง 
แบ่งตามเส้น
นอกจากบะหมี่สีเหลืองแล้ว ยังมีการรับประทานด้วยเส้นอื่น ๆ เช่น บีฮุน ( ; ตรงกับ หมี่หุ้น ในภาษาไทยถิ่นใต้ หรือ บี๋ฮุ่ง ในภาษาแต้จิ๋ว) คือเส้
่น บีฮุน ( ; ตรงกับ หมี่หุ้น ในภาษาไทยถิ่นใต้ หรือ บี๋ฮุ่ง ในภาษาแต้จิ๋ว) คือเส้นหมี่ขาว และ กเวตีเยา ( ) คือเส้นบะหมี่แบน เมื่อเสิร์ฟแทนเส้นบะหมี่สีเหลือง ก็จะเรียกว่า กเวตีเยาอายัม หรือ บีฮุนอายัม โดยยังใช้วัตถุดิบเดียวกันเกือบทั้งหมด ต่างแค่เพียงเส้นเท่านั้น
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2557
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทยระหว่าง พ.ศ. 2557 เป็นการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด ทั้งสิ้น 2 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดนครศรีธรรมราช และจังหวัดเชียงราย

นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดที่ได้รับเลือกตั้ง
{| class="wikitable" style="font-size:100%; text-align:center;
|+ 
! รูปแบบ !! ความหมาย
|-
| || ดำรงสมาชิกภาพ
|-
| || สิ้นสุดสมาชิกภาพ
|-
| || กกต./ศาลอุทธรณ์ สั่งให้มีการเลือกตั้งนายก อบจ.ใหม่
|-
|}

{| class="wikitable" style="font-size:100%; text-align:center;
! สี !! พรรค
|-
| style="background:#E30613;| || พรรคเพื่อไทย
|-
| style="background:#00A1F1;| || พรรคประชาธิปัตย์
|-
|}
แยกตามรายภาคตามการแบ่งของราชบัณฑิตยสถาน

{| class="wikitable" border="1" cellpadding="4" cellspacing="1" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #white; border: 1px #aaa solid; text-align:center; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" width=100%
|- style="background:#cccccc"
! width=10% | จังหวัด || width=15% | รายชื่อ || colspan=2 width=12% | พรรค || colspan=2 width=20%| หมายเหตุ
|-
| เชียงราย || บุศริณธญ์ วรพัฒนานันน์ || bgcolor=" "| || พรรคเพื่อไทย || ||
|-
| นครศรีธรรมราช || มาโนช เสนพงศ์ || bgcolor=" "| || กลุ่มประชาธิปัตย์สร้างสรรค์ || ||
|-
|}
การเลือกตั้ง
เรียงลำดับตามวันที่จัดการเลือกตั้ง
* 23 กุมภาพันธ์ - นครศรีธรรมราช
* 11 พฤษภาคม - เชียงราย

นครศรีธรรมราช

หลังจากการลาออกจากตำแหน่งก่อนครบวาระของ พิชัย บุณยเกียรติ อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครศรีธรรมราชที่ได้รับการเลือกตั้งตั้งแต่ พ.ศ. 2553 คณะกรรมการการเลือกตั้งจึงกำหนดให้มีการเลือกตั้งในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 มีผู้สมัครรับเลือกตั้งจำนวน 3 คน ได้แก่

* หมายเลข 1 พิชัย บุณยเกียรติ ลงสมัครในนามกลุ่มประชาธิปไตย
* หมายเลข 2 มาโนช เสนพงศ์ ลงสมัครในนามกลุ่มประชาธิปัตย์สร้างสรรค์
* หมายเลข 3 อิสระ หัสดินทร์
ผลการเลือกตั้งปรากฏว่า มาโนช เสนพงศ์ ได้รับเลือกตั้งด้วนคะแนนเสียงสูงสุด มีผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้งครั้งนี้เพียงร้อยละ 46.14

เชียงราย

หลังจากที่ สลักจฤฎดิ์ ติยะไพรัช อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงราย ถูกศาลฎีกาตัดสิทธิ์ทางการเมือง 10 ปี กรณีถูกร้องเรียนว่า สลักจฤฎดิ์ได้แจกอุปกรณ์เครื่องเล่นเด็ก ขณะหาเสียงเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2547 จึงจำเป็นต้องจัดการเลือกตั้งขึ้นใหม่แทนสลักจฤฎดิ์ในวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 โดยมีผู้สมัครรับเลือกตั้งจำนวน 4 คน ได้แก่ 
* หมายเลข 1 บุศริณธญ์ วรพัฒนานันน์ สังกัดพรรคเพื่อไทย
* หมายเลข 2 รัตนา จงสุทธานามณี 
* หมายเลข 3 ยุรพันธ์ เจนพิทักษ์พงศ์ 
* หมายเลข 4 ชนาธิป เจริญศัสตรารักษ์
ผลการเลือกตั้งปรากฏว่า บุศริณธญ์ วรพัฒนานันน์ ได้รับเลือกตั้งด้วยคะแนนเสียงสูงสุด มีผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้งการเลือกตั้งร้อยละ 58.91 การเลือกตั้งครั้งนี้เป็นการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดครั้งสุดท้ายของประเทศไทยก่อนการรัฐประหาร พ.ศ. 2557

อ้างอิง
ตูปะซูตง
ตูปะซูตง หรือในรัฐกลันตันและตรังกานูของมาเลเซีย เรียกอาหารชนิดนี้ว่า เกอตูปัตโซตง ( ) เป็นอาหารกึ่งคาวกึ่งหวานของชาวไทยมุสลิม มีลักษณะเป็นปลาหมึกยัดไส้ข้าวเหนียว นิยมรับประทานในแถบจังหวัดปัตตานี ยะลา และนราธิวาส

ตูปะซูตงประกอบไปด้วยปลาหมึกสด ข้าวเหนียว กะทิ น้ำตาลทราย และเกลือ มักรับประทานหลังอาหารมื้อกลางวัน หรือรับประทานเป็นอาหารว่าง บางครั้งใช้รับประทานแทนอาหารมื้อใดมื้อหนึ่งก็ได้ นิยมในหมู่ชุมชนที่อยู่ใกล้ทะเล ตูปะซูตงเป็นภาษามลายูโดย ตูปะ หมายถึง ข้าวเหนียวต้มนึ่ง และ ซูตง หมายถึง ปลาหมึก

อ้างอิง
เชวาปี
เชวาปี ( , ) หรือ เชวัปชิชี ( , ) เป็นอาหารจานเนื้อสัตว์บดพบได้ทั่วไปในภูมิภาคบอลข่าน และถือเป็นอาหารประจำชาติของประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาและเซอร์เบีย รวมถึงยังพบได้ทั่วไปในประเทศโครเอเชีย, มอนเตเนโกร, คอซอวอ, มาซิโดเนียเหนือ, สโลวีเนีย, โรมาเนีย, แอลเบเนีย และออสเตรีย

โดยปกติจะเสิร์ฟเชวาปีจำนวนห้าถึงสิบชิ้นด้วยกันในจานหรือบนแผ่นขนมปังแบน (เลปิญา หรือ ซอมูน) และมักเสิร์ฟเคียงหอมใหญ่สับ, ครีมเปรี้ยว, กัยมัก (ครีมนม), อัยวาร์ (ซอส) และเกลือ
ในสมัยที่จักรวรรดิออตโตมันปกครองบอลข่าน พวก คัยดูก ("คนนอกกฎหมาย, คนเถื่อน") ทำ "เชวาปีแบบคัยดูก" ( ) โดยนำเนื้อและมันหมูรมควันไปเสียบไม้และย่างเหนือไฟ สูตรสำหรับ "เชวาปีแบบเล็สกอวัตส์" ( ) ซึ่งเป็นอาหารจานพิเศษของท้องถิ่นแห่งหนึ่งในเซอร์เบีย มีพื้นฐานมาจากปลิเย็สกาวิตซา (เนื้อบดปั้นก้อน)

ย่านเล็สกอวัตส์ในภาคใต้ของเซอร์เบียมีประวัติศาสตร์ร้านปิ้งย่างมาอย่างยาวนาน เชวาปีจากเล็สกอวัตส์มาถึงเบลเกรดเป็นครั้งแรกในคริสต์ทศวรรษ 1860 ในร้าน "รายิช" ( ) ในตลาดหลวง (ปัจจุบันคือจัตุรัสนักศึกษา) ก่อนที่จะแพร่กระจายไปทั่วเบลเกรดและทั่วเซอร์เบียในที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในฐานะเครื่องเคียงกับเครื่องดื่มที่เป็นที่นิยม
ก่อนถึงคริสต์ทศวรรษ 1930 เชวาปีได้แพร่กระจายไปยังพื้นที่ส่วนอื่นของยูโกสลาเวียซึ่งรวมถึงพื้นที่เซอร์เบียตะวันออกและภูมิภาคมาซิโดเนีย ในปี 1932 เชวาปีกลายมาเป็นอาหารพิเศษของท้องถิ่นในเซอร์เบียใต้, สกอเปีย และเปช

ดูเพิ่ม
*มีตีเตย์ ของโรมาเนีย
*แกบัปแช ของบัลแกเรีย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* The Original Cevapcici by ORF.at
* 
*The Most Stressful Restaurant Experience Ever
ภาง
รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย]]

ภาง (IAST: Bhāṅg) เป็นใบกัญชาสำหรับรับประทาน มีที่มาจากอนุทวีปอินเดีย มีปรากฏการใช้เป็นส่วนผสมของอาหารและเครื่องดื่มมาตั้งแต่ 1000 ปีก่อนคริสต์กาลในอินเดียโบราณ ตามธรรมเนียมแล้วนิยมแจกจ่ายภางกันในช่วงเทศกาลมหาศิวราตรีและโหลี นิยมนำภางมาผสมกับเครื่องดื่มลัสซี กับทานดาอี
ในบันทึกของตะวันตก
กราเซีย เด ออร์ตา แพทย์ชาวยิวโปรตุเกสที่อาศัยในกัว ได้เขียนบันทึกเกี่ยวกับ bangue อย่างละเอียดไว้ในหนังสือ Colóquios dos simples e drogas da India (1563) ของเขา ในนี้เขายังได้เขียนถึงการใช้ภางเพื่อประโยชน์เชิงนันทนาการโดยทั้ง บะฮาดูร ชาห์ แห่งคุชราต และชาวโปรตุเกสหลายคน ในบันทึกเขายังเขียนปฏิเสธไว้อย่างเด็ดขาดว่าพืชอินเดียที่นำมาใช้ผลิต bangue นั้นเป็นพืชคนละชนิดกับ European hemp plant (alcanave)

ในปี 1596 Jan Huyghen van Linschoten ชาวดัตช์ เขียนถึง "Bangue" ไว้สามหน้าในบันทึกการเดินทางไปตะวันออกของเขา นอกจากนี้เขายังพูดถึง hashish ของอียิปต์, boza ของตุรกี, และ bursj ของอาหรับที่นำมาบริโภคกัน
การเตรียม
 ที่ทำมาจากใบภาง]]
ใบกัญชาจะถูกนำมาตำด้วยครกจนมีลักษณะเป็นเหมือนเนื้อน้ำพริก ซึ่งนำมาใส่อาหารได้ ในเครื่องดื่มจะนำไปผสมนมและกรอง ในมถุรา สามารถพบภางในรูป ตันดาอี และลัสซี นอกจากนี้ยังมีรูปแบบภางที่นำไปผสมกับฆีและน้ำตาล ได้เป็นหัลวาสีม่วง หรือนำมาปั้นเป็นก้อนเคี้ยวหนึบเล็ก ๆ ที่เรียกว่า goli (แปลว่าเม็ดยา) ส่วนภางในรูป ชัตนีย์ ยังสามารถพบได้ในอาหารกูมาโอนีของอุตตราขัณฑ์
วัฒนธรรม
ภางเป็นส่วนหนึ่งของธรรมเนียมฮินดูโบราณ และในธรรมเนียมของอนุทวีปอินเดีย ในแถบชนทบทของอินเดียยังคงใช้ภางหรือกัญชาในฐานะยา เชื่อกันว่าหากบริโภคในปริมาณที่เหมาะสมจะช่วยรักษาไข้, ท้องร่วงบิด และ ลมแดด, ใช้ขับเสลด, ช่วยย่อย, เพิ่มความอยากอาหาร, รักษาความผิดปกติในการพูด และ ช่วยให้ร่างกายตื่นตัวดี
สถานะทางกฎหมาย
ในการประชุม Single Convention on Narcotic Drugs ปี 1961 เป็นการลงนามระหว่างประเทศครั้งแรกที่จะให้กัญชาทั้งปวงเป็นสิ่งผิดกฎหมาย ยกเว้นเพียงเพื่อการวิจัยและการแพทย์ แต่นิยามของกัญชาในการลงนามครั้งนั้นไม่ได้ระบุรวมถึงใบ จึงทำให้พางยังคงสถานะที่ถูกกฎหมายในอินเดีย อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบัน การเพาะปลูกและเก็บเกี่ยวกัญชาในอินเดียถูกควบคุมอย่างหนักโดยรัฐ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Bhang Ganja Charas, Thandai Chai Lassi, IndiaCurry.com (archived 20 April 2008)
* "A Bit about Bhang" (archived 20 November 2005)
* "A Word from the Indian Hemp Drugs Commission" A 19th century British report on Bhang
ยากินิกุ
ยากินิกุ ( ) เป็นคำศัพท์ภาษาญี่ปุ่นที่มีความหมายอย่างกว้างที่สุด คือ อาหารประเภทเนื้อย่าง "ยากินิกุ" แต่เดิมหมายถึง "บาร์บีคิว" แบบตะวันตก คำศัพท์นี้ได้เป็นที่นิยมขึ้นมาจากการกล่าวถึงในตำราอาหารตะวันตก "เซโยเรียวริตสึ" โดยคานางากิ โรบุง นักเขียนชาวญี่ปุ่น ใน ค.ศ. 1872 (ยุคเมจิ) ภายหลังคำนี้สามารถหมายความรวมถึงบาร์บีคิวเกาหลีในช่วงยุคโชวะได้ ในปัจจุบัน "ยากินิกุ" หมายถึงรูปแบบการปรุงอาหารประเภทเนื้อขนาดพอดีคำ (โดยทั่วไปเป็นเนื้อวัวหรือเครื่องในสัตว์) และผักบนตะแกรงย่างหรือกระทะก้นแบนเหนือเปลวเพลิงจากถ่านไม้ซึ่งเปลี่ยนเป็นคาร์บอนโดยกระบวนการการกลั่นทำลาย (sumibi, 炭火) หรือผ่านการย่างด้วยแก๊สหรือไฟฟ้า ที่มาของยากินิกุร่วมสมัยได้รับการยอมรับโดยทั่
) หรือผ่านการย่างด้วยแก๊สหรือไฟฟ้า ที่มาของยากินิกุร่วมสมัยได้รับการยอมรับโดยทั่วไปว่ามาจากบาร์บีคิวเกาหลี หนึ่งในอาหารที่มีความนิยมอย่างแพร่หลายในบรรดาอาหารเกาหลี
ก่อน ค.ศ. 1871 การบริโภคเนื้อวัวเป็นสิ่งต้องห้าม แต่ภายหลังการฟื้นฟูเมจิได้ตรากกฎหมายอนุญาตให้บริโภคได้ ซึ่งเป็นหนึ่งในความพยายามที่จะนำวัฒนธรรมตะวันตกเข้าสู่ประเทศ จักรพรรดิเมจิเป็นหนึ่งบุคคลที่มีความสำคัญในการส่งเสริมการบริโภคเนื้อวัวด้วยการเสวยเนื้อโคในที่สาธารณะใน ค.ศ. 1873
รูปแบบร้านยากินิกุในปัจจุบันดัดแปลงมาจากร้านอาหารเกาหลีในโอซากะและโตเกียวที่เปิดช่วง ค.ศ. 1945 โดยชาวเกาหลีในประเทศญี่ปุ่น ในร้านยากินิกุ ลูกค้าจะสั่งวัตถุดิบที่เตรียมไว้ให้ (เดี่ยวหรือชุด) และนำมาเสิร์ฟให้ที่โต๊ะ ลูกค้าเป็นผู้ย่างวัตถุดิบบนตะแกรงย่างติดตั้งบนโต๊ะ วัตถุดิบปรุงสุกแล้วจะนำไปจิ้มกับซอสทาเระที่ทำมาจากซอสถั่วเหลือง ผสมกับสาเก มิริง น้ำตาล กระเทียม น้ำผลไม้ และเซซาเมะ ก่อนรับประทาน

ดูเพิ่ม

* อาซาโดะ
* ยากิโตริ
* เทริยากิ
* เท็ปปังยากิ
* ชิจิริง
* ยากิโซบะ
* คัลบี
* พุลโกกี
* บาร์บีคิว
* บาร์บีคิวเกาหลี

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Yakiniku Web, the official site of the All Japan Yakiniku Association (in Japanese)
* 'Life picture of east Asia' 2008-2 Kanagawa University (in Japanese), p. 112
วัดเทพพลประดิษฐาราม
วัดเทพพลประดิษฐาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียงคุก อำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย มีเนื้อที่ 16 ไร่ 2 งาน 56 ตารางวา และที่ธรณีสงฆ์อีก 1 แปลง เนื้อที่ 13 ตารางวา
วัดเทพพลประดิษฐาราม เดิมชื่อ วัดสิริเทพพล หรือ วัดทุ่ง ตั้งอยู่ในพื้นที่เวียงคุก ซึ่งเป็นเมืองโบราณที่พบหลักฐานการอยู่อาศัยมาตั้งแต่สมัยทวารวดี เขมร และล้านช้าง ประวัติเมื่อสมัยสร้างเมืองเวียงคุกกล่าวว่า สร้างตั้งแต่ครั้งสมัยพระเจ้าอนุรุทธราช แห่งเมืองเวียงจันทน์ ต่อมาหมื่นกางโฮง เจ้าเมืองเวียงคุกได้บูรณปฏิสังขรณ์และหลังจากเมืองเวียงคุกถูกยุบเป็นหมู่บ้านก็ไม่ได้มีการบูรณะอีกจน พ.ศ. 2460 ที่บูรณะวัดขึ้นใหม่เป็น "วัดเทพพลประดิษฐาราม" ส่วนชาวบ้านเรียก "วัดทุ่ง" ส่วนสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2460 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2553
วัดมีพระธาตุเจดีย์ 2 องค์ มีรูปทรงคล้ายคลึงกันและตั้งอยูใกล้เคียง รูปลักษณะ สี่เหลี่ยม ย่อมุมไม้สิบสอง และยังมีใบเสมาหิน ซึ่งเป็นเสาหลักเมือง มีความเชื่อว่า เป็นหลักชัยของเมืองเวียงคุกในปัจจุบัน

วิหาร ศิลปะล้านนาล้านช้าง สร้างเมื่อ พ.ศ.2556 เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนขนาดใหญ่ โครงหลังคาทำด้วยไม้ ภายในประดิษฐานพระประธานองค์ใหญ่ รอบวิหารประดับประติมากรรมเศียรพญานาคศิลปะขอมโบราณ และอุโบสถศิลปะโดยทั่วไปเป็นแบบผสมระหว่างภาคกลางกับท้องถิ่น เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนยกพื้น ผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีบันไดขึ้นลงอยู่ด้านหน้าหรือด้านทิศตะวันออก ตัวลำยองและทวยสลักด้วยไม้ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะพื้นเมืองล้านช้าง

อ้างอิง
วัดคอนสวรรค์ (จังหวัดชัยภูมิ)
วัดคอนสวรรค์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคอนสวรรค์ อำเภอคอนสวรรค์ จังหวัดชัยภูมิ

วัดคอนสวรรค์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2517
สิมของวัดศิลปะล้านช้างฝีมือช่างท้องถิ่นอีสาน ผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดประมาณ 5X7 เมตร ก่อสร้างด้วยไม้ ตั้งหันหน้าไปทางทิศตะวันออก โดยมีประตูและบันไดยื่นออกมา ที่ผนังด้านข้างเจาะเป็นรูปช่องหน้าต่างด้านละสองช่อง หลังคามุงด้วยกระเบื้องไม้ (แป้นเกร็ด) หน้าบันตกแต่งด้วยลวดลายดวงอาทิตย์ มีหลังคาปีกนกยื่นออกไปทั้งสี่ด้านรองรับด้วยเสาไม้ ฐานทำเป็นเอวขันแกะสลักลวดลาย พื้นที่ระหว่างฐานและเสารองรับปีกนกปูด้วยอิฐเป็นแนวขนาดไปกับตัวอาคาร สันนิษฐานว่าอิฐเหล่านี้คงงมีการสร้างโบราณเนื่องในวัฒนธรรมทวารวดี มีการสร้างศาสนสถานขึ้นใหม่บนพื้นที่เดิม
ภายในสิมประดิษฐานพระพุทธรูปประทับนั่งขัดสมาธิราบ ปางมารวิชัย ซึ่งชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อตาแดง และมีพระพุทธรูปองค์สำคัญคือ หลวงพ่อใหญ่ หรือ หลวงพ่อพระสีศิลาแลง ประดิษฐานอยู่ภายในวิหารหลังเล็กสีขาว เป็นพระพุทธรูปสร้างจากศิลาแลงทั้งองค์ ศิลปะทวารวดีราวพุทธศตวรรษที่ 11–16 ปางแสดงธรรม (วิตรรกมุทรา) พระหัตถ์ขวายกขึ้น พระหัตถ์ซ้ายแนบพระวรกาย ครองจีวรห่มคลุม ขนาดวัดรอบองค์พระ 60 นิ้ว สูงจากฐาน 124 นิ้ว พระเศียรทรงกรวย ผิวเรียบ ไม่มีขมวด พระเกศา พระพักตร์ค่อนข้างกลมคล้ายรูปไข่ พระขนงยาวต่อกันเป็นรูปปีกกา พระเนตรหลุบต่ำ พระนาสิกโด่ง พระโอษฐ์หนา และพระกรรณยาว

อ้างอิง
วัดเตาอิฐ (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดเตาอิฐ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองท่าลาด ในตำบลบางคา อำเภอราชสาส์น จังหวัดฉะเชิงเทรา

วัดเตาอิฐ หรือ วัดญาณรังสี ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2415 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2419 ซึ่งมีขุนรักษาผลาผล (ยิ้ม) กำนันตำบลบางคาเป็นผู้มอบที่ดินถวายเพื่อสร้างวัดและพระครูญาณรังสีมุนีวงศ์ (แทน) เจ้าคณะจังหวัดฉะเชิงเทราเป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด เหตุที่ชื่อวัดเตาอิฐเพราะตั้งอยู่ที่หมู่บ้านเตาอิฐ
วัดเตาอิฐมีต้นโพธิ์ที่มีใบสีขาวอายุราว 100 ปี ขนาดใหญ่มากกว่า 4 คนโอบ สูงเกือบ 30 เมตร ซึ่งเป็นหนึ่งในคำขวัญของอำเภอราชสาส์น คือ "อำเภอราชสาส์น ตำนานเมืองเก่า ใบโพธ์สีขาว ข้าวหอมมะลิ" มีเจดีย์โบราณ ที่มีอายุเก่าแก่เชื่อว่ามีอายุมานานกว่า 100 ปี เจดีย์มีความแปลกที่มีปล้องไฉนเป็นบัว องค์บัลลังก์เพรียวและฐานทรงกลมเป็นชั้น รวมถึงมีโรงเรียนเก่า ชื่อโรงเรียนวัดเตาอิฐ (เลิกกิจการไปแล้ว) ที่มักใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์แนวสยองขวัญ นอกจากนั้นยังมีรูปปั้นหลวงพ่อสะอาด พระศักดิ์สิทธิ์ที่ชาวบ้านเคารพบูชานับถือ

อ้างอิง
วัดเกาะราษฏร์ศรัทธาราม
วัดเกาะราษฏร์ศรัทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเมืองใหม่ อำเภอราชสาส์น จังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบันมีพระครูศรัทธาธรรมวิสุทธ์ เป็นเจ้าอาวาส
วัดเกาะราษฎร์ศรัทธาราม หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า วัดปกปาก เหตุที่ชื่อวัดเกาะราฎร์ศรัทธารามอันเนื่องมาจากพื้นที่ด้านทิศเหนือ ตะวันออกและทิศใต้ ติดกับคลองท่าลาด ต่อมาด้านหลังทิศตะวันตกพื้นที่ถูกน้ำกัดเซาะกลายเป็นลำคลองเชื่อมต่อกันทำให้ที่ตั้งวัดกลายเป็นเกาะกลางน้ำ ส่วนชื่อวัดปกปากมาจากที่วัดนี้ตั้งอยู่ตรงที่ปากคลองโปกปาก ต่อมาคำเรียกเพี้ยนไปมาเป็น "ปกปาก" ประวัติวัดกล่าวว่า นายแดง นางอ้วน เป็นผู้มีจิตศรัทธาถวายที่ดินสร้างวัดและมีพระอาจารย์อิ่ม ขุนพิทักษ์อาณาเขตร์ กำนัน นายเพ็ดนางหลิ่ม นายวอน นายสอน ร่วมกันบริจาคทรัพย์สินส่วนตัวและเรี่ยรายชาวบ้านในท้องถิ่นมาสร้างวัดขึ้น
วัดเกาะราษฏร์ศรัทธารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2419 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2538

อุโบสถหลังเก่ามีสภาพทรุดโทรมมาก ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2443 มีขนาดกว้าง 5.35 เมตร ยาว 11.10 เมตร เป็นอาคารทรงไทยสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น หลังคามุงกระเบื้อง ผนังก่อด้วยอิฐถือปูนทั้งหลัง ภายนอกมีใบเสมาล้อมรอบและมีลูกนิมิตอยู่ในอุโบสถ ในวัดยังมีซากเปลือกหอยดึกดำบรรพ์ที่ทางวัดได้ขุดพบ บริเวณต้นโพธิ์หน้าวัดมีซากตะเคียนอยู่ด้วย อุโบสถหลังใหม่เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2513

อ้างอิง