ทำเนียบมาตีญง
ทำเนียบมาตีญง หรือ ออแตลเดอมาตีญง ( ) ตั้งอยู่เลขที่ 57 ถนนรูเดอวาแรน ในเขตที่ 7 ของปารีส เป็นที่ทำการของรัฐบาล (ทำเนียบรัฐบาล) นายกรัฐมนตรีของสาธารณรัฐฝรั่งเศสใช้ที่นี่เป็นที่ทำงานตั้งแต่ค.ศ. 1935 เป็นต้นมา สถานที่แห่งนี้เคยเป็นคฤหาสน์ส่วนบุคคล ( ) ในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 เพื่อสร้างเป็นบ้านพักของคหบดีตระกูลมงมอร็องซี (Maison de Montmorency) ซึ่งต่อมาภายหลักถูกริบและเปลี่ยนกรรมสิทธิ์ไปหลายตระกูล จนกระทั่งถูกขายให้เป็นทรัพย์สินของรัฐเมื่อ ค.ศ. 1922 ตัวอาคารถูกห้อมล้อมด้วยสวนขนาดใหญ่โดยรอบ

นอกจากนี้คำว่า มาตีญง มักจะเรียกอย่างสั้น ๆ ในภาษาพูดหรือภาษาเขียนโดยสื่อมวลชนเพื่อต้องการสื่อถึงนายกรัฐมนตรี
เจ้าบ้าน (ประจำตำแหน่ง) คนปัจจุบัน ได้แก่ ฌ็อง กัสเต็กซ์ นายกรัฐมนตรี ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2563

ทำเนียบมาตีญงได้ถูกขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ของประเทศฝรั่งเศสเมื่อปี ค.ศ. 1923

ประวัติ

คฤหาสน์ส่วนตัวแห่งนี้สร้างขึ้นตามคำสั่งของ คริสเตียน หลุยส์ เดอ มงต์โมรองซี-ลักเซมเบิร์ก (Christian Louis de Montmorency-Luxembourg) เจ้าชายแห่งทิงกรี(Tingry) ซึ่งทรงว่าจ้างสถาปนิก ฌอง กูร์ทอน (Jean Courtonne) ให้สร้างในปี 1722 บนที่ดินที่พระองค์ทรงซื้อไว้ในปี 1719
เนื่องจากค่าใช้จ่ายในการปรับปรุงสูงกว่าที่คาดไว้ เจ้าชายแห่งทิงกรีจึงขายคฤหาสน์ที่เกือบเสร็จสมบูรณ์ให้กับ ฌัก ที่ 3 กัวยง เดอ มาตีญง (Jacques III Goyon de Matignon) ณ วันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ.1723 เมื่อเข้าซื้อกิจการ เจ้าของใหม่ได้ยกเลิกสัญญาจ้างงานกับคอร์ทอนน์ เนื่องจากสงสัยว่าเขาประพฤติมิชอบ แต่ยังคงจ้างเขาเป็นสถาปนิกจนถึงช่วงต้นปี ค.ศ. 1724
เมื่อกูร์ทอนถูกแทนที่ในตำแหน่งสถาปนิกโดย อองตวน มาซิน (Antoine Mazin) งานโครงสร้างและการตกแต่งภายนอกก็เสร็จสมบูรณ์แล้ว และการตกแต่งภายในก็ใกล้จะเสร็จสมบูรณ์ มาซินจำกัดบทบาทของตัวเองไว้เพียงแค่การออกแบบประตูทางเข้า ซึ่งกูร์ทอนได้บ่นเกี่ยวกับการออกแบบนี้ โดยอ้างว่าส่วนยอดของประตูนั้นคล้ายกับส่วนยอดของอาคารหลักมากเกินไป งานทั้งหมดเสร็จสมบูรณ์ในปี 1724

Hôtel de Matignon ตั้งชื่อเพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ถิ่นกำเนิดของเคานต์แห่งมาตีญง(Matignon) ซึ่งเป็นเมืองใน แคว้น Côtes-d'Armor คฤหาสน์อีกแห่งในเมืองนี้ก็ใช้ชื่อเดียวกันว่า "Hôtel de Matignon"
ตั้งแต่ XVIII ที่ 18 ตรงกลาง ศตวรรษ ที่ 19 ศตวรรษ
ฌัก ที่ 3 กัวยง เดอ มาตีญง (Jacques III Goyon de Matignon) ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1725 และบุตรชายของเขา ฌัก ที่ 4 กัวยง เดอ มาตีญง ได้รับสืบทอดคฤหาสน์ (l'hôtel) แห่งนี้ต่อมาผ่านทางภรรยาของเขาคือ ลุยส์-อีปอลิต กรีมัลดี (Louise-Hippolyte Grimaldi) เจ้าหญิงแห่งโมนาโก เมื่อนางสิ้นพระชนม์ก่อนวัยอันควร ฌัก ที่ 4 จึงได้ขึ้นครองราชย์เป็นเจ้าชายแห่งโมนาโกในช่วงปี 1731 ถึง 1733 โดยใช้พระนามว่า ฌัก ที่ 1 (Jacques I er ) หลังจากนั้น อาคารแห่งนี้ก็ได้ตกเป็นมรดกแก่ผู้สืบเชื้อสายของพวกเขา ซึ่งก็คือเหล่าเจ้าชายแห่งโมนาโกนั่นเอง ]]
ระหว่างปี 1757 ถึง 1770 มาเรีย คาเทอรีนา บริญโญล ซาเล (Maria Cate
นาโกนั่นเอง ]]
ระหว่างปี 1757 ถึง 1770 มาเรีย คาเทอรีนา บริญโญล ซาเล (Maria Caterina Brignole Sale) เจ้าหญิงแห่งโมนาโกทรงประทับอยู่ที่นั่น ในขณะที่พระสวามีของ Honoré ที่ 3 เจ้าชายแห่งโมนาโกตั้งแต่ปี 1733 ถึง 1793 พระโอรสและทายาทของ Jacques ที่ 1 ทรงโปรดปรานที่ดินของพระองค์ในแคว้นนอร์มังดีมากกว่า เจ้าหญิงจึงเป็นบุคคลแรกในตระกูล Brignole-Sale ที่สร้างชื่อเสียงให้กับคฤหาสน์แห่งนี้
วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 1744 Claude-Constant Jouvenel des Ursins d'Harville แต่งงานกับ Antoinette Goyon de Matignon ในโบสถ์ของคฤหาสน์ซึ่งปัจจุบันไม่มีอยู่แล้ว
ในช่วง การปฏิวัติฝรั่งเศส เจ้าชาย Honoré ที่ 3 ยังคงประทับอยู่ในปารีส ส่วนราชรัฐโมนาโกของพระองค์ถูกผนวกเข้ากับฝรั่งเศสในเดือนกุมภาพันธ์ ปี 1793 โดย สาธารณรัฐฝรั่งเศส คฤหาสน์ของเขาถูกยึดทรัพย์ และถูกจับกุมใน เดือนธันวาคม 1793 เขาถูกจำคุกจนถึงเดือนตุลาคม ปี 1974 และด้วยความเหนื่อยล้าจากการถูกจองจำเขาจึงเสียชีวิตในคฤหาสน์ขอวเขา ในวันที่ 12 พฤษภาคม 1795 บุตรชายคนโตของเขา Honoré IV ขายคฤหาสน์หลังนี้ในปี 1804 ให้กับนักธุรกิจชาวอังกฤษ Quentin Craufurd สามีของ Eleanore Sullivan อดีตภรรยาน้อยของเคานต์ Axel de Fersen
ในปี 1807 พวกเขาได้แลกเปลี่ยนกับ ทัลเลย์ร็องด์ ซึ่งหลังจากจัดงานเฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่ที่นั่นในช่วงสมัยจักรวรรดิฝรั่งเศสที่หนึ่ง เพื่อเป็นเกียรติแก่ทูตต่างประเทศ รวมถึงงานเลี้ยงรับรองที่มีชื่อเสียงในด้านความหรูหรา ก็ต้องขายคืนให้กับ Napoléon ที่ 1 ในปี 1811

ในปี 1816 ซึ่งเป็นช่วงเริ่มต้นของการฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บง Louis ที่ 18 แลกเปลี่ยนพระราชวังเอลิเซ่ กับ บาธิลด์ ดอร์เลอ็องส์ ดัชเชสแห่งบูร์บง
เมื่อเธอเสียชีวิตในปี 1822 เธอได้ยกมรดกนี้ให้แก่หลานสาวของเธอ อเดเลด ดอร์เลอ็องส์ (Adélaïde d'Orléans) น้องสาวของ Louis-Philippe ในอนาคต เดิมที ที่นี่เคยเป็นที่อยู่อาศัยของคณะแม่ชี ก่อนที่จะให้เช่าต่อแก่ เฮอร์แมน ธอร์น (Herman Thorn) พันเอกชาวอเมริกันผู้มั่งคั่ง ตั้งแต่ปี 1838 ถึง 1848 โดยเขาได้จัดสรรพื้นที่ด้านหลังสวนของคฤหาสน์ไว้ว่า "เปอตีต์ ทริอานง" («Petit Trianon»)เพื่อมอบให้แก่สำนักงานทางศาสนาของบิชอป เมื่อเธอเสียชีวิต อเดเลด ดอร์เลอ็องส์ ได้ส่งต่อให้แก่หลานชายของเธอ คือ อองตวน ดอร์เลอ็องส์ ดยุกแห่งมงปองซิเยร์ "
ดยุคแห่งมงต์ป็องซิเยร์ให้รัฐเช่ามาติญง ซึ่งได้กลายเป็นที่พำนักของ นายพลกาเวญัก ตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึง จากนั้นก็เป็นของ ปิแอร์ จูลส์ บาโรช ประธานสภาแห่งรัฐ ในปี ค.ศ. 1852

คฤหาสน์กัลลิเอร่า
ในปี ค.ศ. 1852 อองตวน ดอร์เลอ็องส์ ดยุกแห่งมงปองซิเยร์ ได้ขายคฤหาสน์ให้กับ ราฟาเอล เดอ เฟอร์รารี ดยุกแห่งกัลลิเอรา และเปลี่ยนชื่อเป็น “คฤหาสน์กัลลิเอร่า" อาคารได้รับการออกแบบใหม่โดยสถาปนิก Félix Duban

หลังจากดยุคและเจ้าชายแห่งลูเซดิโอสิ้นพระชนม์ในปี 1876 พระมเหสี มาเรีย บริญโญล ซาเล เดอ เฟอร์รารี ดั ชเชสแห่งกัลลิเอรา และเหลนสาวของเจ้าหญิงมาเรีย คาเทอรีนา บริญโญล ซาเล แห่งโมนาโก ได้ประทับอยู่ที่นั่นเพียงลำพังจนถึงปี 1886 โดยมีคนรับใช้ล้อมรอบประมาณสองร้อยคน
เธอให้การต้อนรับ เคานต์แห่งปารีส หลานชายของ อองตวน ดอร์เลอ็อง และผู้ท้าชิงบัลลังก์ฝรั่งเศส พร้อมครอบครัวอย่างเอื้อเฟื้อ โดยให้เขาพักที่ชั้นล่างของคฤหาสน์ ขณะที่ลูกชายของเธอพักอยู่ในปีกอาคาร และตัวเธอเองได้จองใช้ชั้นหนึ่งและสวนสาธารณะ

ตลอดระยะเวลาสิบปีที่สามีเสียชีวิต ดัชเชสผู้มั่งคั่งได้แสดงความใจกว้างอย่างเหลือเชื่อ จนได้รับฉายาว่าเป็นผู้ใจบุญ โดยให้การสนับสนุนทางการเงินแก่โรงเรียน โรงพยาบาล พิพิธภัณฑ์ บ้านพักคนชรา และงานการกุศลต่างๆ ทั้งในฝรั่งเศสและในเมืองบ้านเกิดของเธอ
ในปี ค.ศ. 1886 เคานต์แห่งปารีส ซึ่งอาศัยอยู่ที่นั่นกับครอบครัว ได้จัดตั้งในวันที่ 6 มีนาคม โดยมีการจัดงานเลี้ยงอย่างหรูหราเพื่อเป็นเกียรติแก่การหมั้นหมายของเจ้าหญิงอาเมลีแห่งออร์เลอ็อง พระธิดาองค์โตของพระองค์ กับเจ้าชายดอมคาร์ลอส เดอ บรากังซา มกุฎราชกุมารแห่งโปรตุเกส งานเลี้ยงรับรองเป็นส่วนตัวอย่างเคร่งครัด โดยไม่มีคณะทูตหรือตัวแทนจากรัฐบาลฝ่ายสาธารณรัฐได้รับเชิญ อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์นี้ดึงดูดความสนใจจากสื่อฝ่ายนิยมกษัตริย์อย่างมาก ซึ่งสร้างความไม่พอใจให้กับฝ่ายสาธารณรัฐ หลังจากนั้นไม่นาน สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เสนอร่างกฎหมายฉบับใหม่เพื่อเนรเทศผู้ที่อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ฝรั่งเศสต่อสภาผู้แทนราษฎร และในครั้งนี้ได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาล
ในวันที่ 23 มิถุนายน 1886 หลังจากการถกเถียงกันอย่างยาวนาน กฎหมายเนรเทศฉบับใหม่ก็ถูกตราขึ้น ซึ่งส่งผลกระทบต่อผู้ที่อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์และโอรสคนโตของพวกเขา โดยบังคับให้พวกเขาต้องออกจากประเทศ เช่นเดียวกับเจ้าชายฝรั่งเศสองค์อื่นๆ ที่ถูกถอดชื่อออกจากรายชื่อทหาร เมื่อทราบผลการลงคะแนนขณะอยู่ที่ปราสาท เออ หลังจากนั้นเคานต์แห่งปารีสจึงตัดสินใจออกจากฝรั่งเศสทันที
หลังจากมีการลงมติเกี่ยวกับกฎหมายเนรเทศ ดัชเชสแห่งกัลลิเอรา ได้เสนอคฤหาสน์ของเธอให้แก่จักรพรรดิแห่ง ออสเตรีย-ฮังการี François-Joseph โจเซฟ ที่ 1 แห่งออสเตรีย เพื่อใช้เป็นสถานทูตหลังจากที่พระองค์สิ้นพระชนม์ แต่ดัชเชสรู้สึกอับอายจากการอกตัญญูของรัฐบาล จึงตัดสินใจออกจากฝรั่งเศสและมอบคอลเลกชันงานศิลปะของเธอ ไม่ใช่ให้แก่เมืองปารีสอย่างที่เธอวางแผนไว้ แต่ให้แก่เมือง เจนัว

ระหว่างงานนิทรรศปารีสสากลในปี 1900 กุสตาฟ มาห์เลอร์ นักประพันธ์เพลง และ วาทยกร ชาวออสเตรีย ได้จัดคอนเสิร์ตที่ ทรอกาเดโร และ ชาเตอเลต์ และพักอยู่ที่คฤหาสน์เดอมาติญง ซึ่งในขณะนั้นเป็นสถานทูตออสเตรีย - ฮังการี
ที่พักของหัวหน้าคณะรัฐบาล
คฤหาสน์แห่งนี้เคยเป็นที่ตั้งของสถานทูตออสเตรีย แต่หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ถูกยึดในฐานะทรัพย์สินของฝ่ายศัตรู

ในปี พ.ศ. 2465 ฝรั่งเศสได้ซื้อคฤหาสน์นี้ในที่สุดและทำให้เป็นที่ตั้งของศาลอนุญาโตตุลาการร่วมที่จัดตั้งขึ้นตาม สนธิสัญญาแวร์ซายส์ ,

หลังจากพิจารณาที่จะเปลี่ยนเป็นพิพิธภัณฑ์ แล้วเป็นที่อยู่อาศัยส่วนตัว กาสตง ดูแมร์ก อดีตประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐ ซึ่งได้รับการแต่งตั้งเป็นประธานสภา ได้ตัดสินใจที่จะใช้เป็นที่พำนักของ ประธานสภาคณะรัฐมนตรี ซึ่งการตัดสินใจนี้มีผลบังคับใช้หลังจากมีการออกกฎหมายภายใต้ผู้สืบทอดตำแหน่งของเขา ปิแอร์-เอเตียน ฟลองแดง ในเดือนธันวาคม ปี 1934
ตามเว็บไซต์ของสถาบัน Pierre-Étienne Flandin เป็นคนแรกที่ย้ายเข้ามาในปี 1935 อย่างไรก็ตาม หนังสือ L'Hôtel de Matignon (2018) ระบุว่าการตัดสินใจดังกล่าวมีผลบังคับใช้ในปี 1936 ซึ่งสอดคล้องกับความปรารถนาของ Léon Blum ที่จะปรับปรุงฝ่ายบริหารให้ทันสมัย จนกระทั่งถึงตอนนั้น หัวหน้าคณะรัฐบาลไม่มีที่ประจำที่แน่นอน เนื่องจากตำแหน่งนี้มาพร้อมกับกระทรวงอื่น ซึ่งอาคารดังกล่าวจึงใช้เป็นที่ทำการของประธานสภาเป็นการชั่วคราว ในเวลานั้น คฤหาสน์มาติญงมีอพาร์ตเมนต์อย่างเป็นทางการขนาดใหญ่บนชั้นหนึ่ง
ต่อมา ผู้นำรัฐบาลทุกคนได้ใช้คฤหาสน์มาติญงเป็นสถานที่ทำงานของตน ในวันที่ เมื่อปารีสได้รับการปลดปล่อย อีวอน โมรันดาต์ เพียงลำพังกับ แคลร์ ภรรยาในอนาคตของเขา ได้เข้าครอบครองคฤหาสน์มาติญงในนามของรัฐบาลชั่วคราว แต่ ชาร์ลส์ เดอ โกล ไม่ได้เข้าครอบครองคฤหาสน์นี้ หลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง เขาไปตั้งรกรากอยู่ที่ คฤหาสน์เดอบริเอนน์ (ปัจจุบันคือกระทรวงกลาโหม)

ครั้นเมื่อถึงยุคสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 5 คฤหาสน์ยังคงเป็นที่พำนักอย่างเป็นทางการของหัวหน้าฝ่ายรัฐบาล แม้ว่าตำแหน่งประธานสภาคณะรัฐมนตรี จะถูกแทนที่ด้วยตำแหน่ง นายกรัฐมนตรี ก็ตาม
หลังจากที่เคยขายศาลาว่าการกรุงปารีส ในปี 2549 และ พระราชวังเอลิเซ่ ในปี 2556 มาแล้ว ในช่วงที่งบประมาณถูกตัดและดำเนินมาตรการรัดเข็มขัด สำนักงานนายกรัฐมนตรีจึงได้ประกาศขายอาคารซึ่งคิดเป็นร้อยละ 10 ของห้องเก็บไวน์ หรือ 1 400 bouteilles ที่มีฉลากของ Hôtel de Matignon การขายครั้งนี้จัดโดยโรงบ่มไวน์ Cornette de Saint-Cyr และจะเกิดขึ้นในวันที่ ปัจจุบัน Matignon ตั้งใจที่จะเสิร์ฟเฉพาะไวน์ชั้นสองในงานเลี้ยงอาหารค่ำอย่างเป็นทางการ 
อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* สาธารณรัฐฝรั่งเศส
* ออแตลปาร์ตีกูว์ลีเย