SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
อาจาด
อาจาด เป็นน้ำจิ้มชนิดหนึ่ง ทำจากน้ำส้มสายชูหรือน้ำกระเทียมดอง เพิ่มน้ำตาลและเกลือเล็กน้อย (บางตำรับใช้น้ำเชื่อม) มาตั้งไฟเคี่ยวจนมีลักษณะเหนียวหรือข้น มีแตงกวา หอมแดง พริกชี้ฟ้า หั่นเป็นชิ้น ๆ อยู่ด้วย รับประทานเคียงอาหารจำพวกสะเต๊ะและแกงกะหรี่เพื่อแก้เลี่ยน

ศัพทมูล
คำว่า อาจาด นี้เป็นคำยืมจากภาษามลายู acar (อาจาร์) แปลว่า ของดอง ซึ่งเป็นคำเดียวกับกลุ่มภาษาในประเทศอินเดีย เช่นภาษาฮินดีว่า अचार (รูป: อจาร; เสียง: อะชาร) ภาษาสันสกฤตว่า आचारः (รูป: อาจาระ; เสียง: อาชารห์) และภาษาเปอร์เซียว่า آچار (อาจารฺ) ล้วนมีความหมายเดียวกัน

ความหลากหลาย
อาจาดในอินโดนีเซีย
อาจาดในอาหารอินโดนีเซีย จะใส่แตงกวา แคร์รอต หอมแดง พริกขี้หนู บ้างใส่สับปะรดเพื่อเพิ่มความหวานเมื่อดองกับน้ำส้มสายชู บ้างก็ใส่ขิงหรือตะไคร้เพื่อเพิ่มความเผ็ดร้อน และอาจาดแบบอินโดนีเซียได้แพร่หลายไปในอาหารฮอลันดา เรียกว่า "อาจาร์" (atjar) หรือ แตงกวาดอง

อาจาดในมาเลเซีย
ในอาหารมาเลเซีย มีหลายรูปแบบ เช่น อาจาดอาวะก์หรือแบบย่าหยา กับแบบมลายู ซึ่งแบบอาวะก์นั้นจะมีการใส่เครื่องเทศที่มีกลิ่มหอมเพิ่มเติมและใส่มะเขือยาวไปด้วย

อาจาดในไทย
อาจาดในสำรับอาหารไทย จะใส่แตงกวา พริกสีแดง หอมแดง น้ำส้มสายชู น้ำตาล เกลือ และผักชี บางแห่งใช้น้ำกระเทียมดอง นิยมรับประทานเคียงกับสะเต๊ะ ข้าวหมก ขนมปังหน้าหมู ทอดมัน มะตะบะ ขนมเบื้องญวน หรือแกงกะหรี่
นอกจากนี้ยังมีอาจาดรูปแบบอื่น ๆ ที่มีลักษณะโดดเด่นไปจากอาจาดปกติ ได้แก่
* อาจาดอังวะ เป็นอาจาดแบบโบราณชนิดหนึ่ง ใช้ดอกกะหล่ำ ถั่วลันเตา ยอดผักบุ้ง นำไปลวกในน้ำส้มสายชูผสมน้ำตาล ราดด้วยหัวกะทิ นิยมกินกับแกงเผ็ดคาดว่าอาจได้รับอิทธิพลจากมอญ 
* อาจาดเทศ ทำจากเห็ดหูหนู หน่อไม้ แตงกวา พริกหยวก ผัดกับน้ำมันก่อนนำไปตากแดดให้แห้ง แล้วนำมาดองกับน้ำส้มสายชู เป็นเครื่องเคียงสำหรับรับประทานข้าวหมกหรือแกงรสจัด 
* อาจาดตะลิงปลิง ทำจากตะลิงปลิงตากแห้ง พบได้ที่จังหวัดสตูล รับประทานเคียงกับข้าวสวย ขนมปัง โรตี และโรตีกาปาย 
* อาจาดหู เป็นอาจาดที่ทำจากกระเทียม ขิง ขมิ้นชัน พริกชี้ฟ้า นำไปผัดน้ำมัน จากนั้นเติมน้ำเปล่า แล้วแต่งรสด้วยน้ำส้มสายชู เกลือ น้ำตาล เคี่ยว
นำไปผัดน้ำมัน จากนั้นเติมน้ำเปล่า แล้วแต่งรสด้วยน้ำส้มสายชู เกลือ น้ำตาล เคี่ยวจนน้ำเหนียวข้น ใช้ราดปลากระบอกคลุกขมิ้นทอด เป็นอาจาดที่พบได้เฉพาะชุมชนชาวมลายูไทรบุรีในตำบลกะไหล อำเภอตะกั่วทุ่ง จังหวัดพังงา 
* อาจาลานะ เป็นอาจาดชาววังในราชสำนักปัตตานี ทำจากน้ำส้มสายชูหรือน้ำกระเทียมดองตั้งไฟเคี่ยว แต่งรสด้วยเกลือและน้ำตาล พักให้เย็น จากนั้นใส่สับปะรดหั่นแว่น ตำพริกขี้หนูลง ปรุงรสด้วยน้ำตาลและเกลือ ก่อนคลุกอีกครั้งให้สับปะรดฉ่ำน้ำ 
* อาจาลาเซาะ เป็นอาจาดชาววังในราชสำนักสายบุรี ทำจากน้ำส้มสายชู ปรุงรสด้วยน้ำตาลและเกลือ ใส่แตงกวา พริกแดง หอมแดง ใช้รับประทานเคียงกับอาหารชนิดอื่น ๆ
โตเกียวซีไลฟ์ปาร์ค
ในตู้ขนาดใหญ่ ของส่วน Voyagers of the Sea]]
โตเกียวซีไลฟ์ปาร์ค ( ; ) เป็นพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ของประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในกรุงโตเกียว ใกล้กับโตเกียวดิสนีย์แลนด์ ริมอ่าวโตเกียว

โตเกียวซีไลฟ์ปาร์ค เปิดให้บริการมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1989 อัตราค่าเข้าชม ผู้ใหญ่ 700 เยน, เด็กอายุต่ำกว่า 11 ปี เข้าฟรี, เด็กอายุ 12-14 ปี 250 เยน, ผู้สูงอายุตั้งแต่ 65 ปีขึ้นไป 350 เยน เปิดให้บริการทุกวันยกเว้นวันพุธ แต่หากวันพุธนั้นตรงกับวันหยุด ก็จะเลื่อนไปหยุดวันอื่นแทน เปิดให้บริการตั้งแต่เวลา 09.30-17.00 น. แต่ห้องจำหน่ายบัตรจะปิดตั้งแต่เวลา 16.00 น.
ทางด้านหน้าเข้าตัวอาคารพิพิธภัณฑ์ เป็นกำแพงน้ำตกที่มีตัวหนังสือและตราสัญลักษณ์ของพิพิธภัณฑ์ขนาดใหญ่ ขณะที่ตัวอาคารจะเป็นโดมแก้วกลางสระน้ำพุ ที่เมื่อขึ้นไปบนชั้น 3 จะมองเห็นทิวทัศน์โดยรอบของอ่าวโตเกียวได้ชัดเจน และหากมองจากระยะไกลกลับมาที่ตัวอาคาร จะเหมือนอาคารลอยเด่นอยู่เหนือผิวน้ำ เป็นสถานที่ ๆ มีอากาศบริสุทธิ์มาก เต็มไปด้วยโอโซน

การจัดแสดงแบ่งออกเป็น 7 ส่วน 2 ชั้น ได้แก่

ชั้นบน
*Voyagers of the Sea เป็นส่วนแสดงปลาทะเลชนิดต่าง ๆ ที่เป็นนักเดินทางของท้องทะเล เช่น ปลาฉลามหัวค้อน, ปลาฉลาม, ปลาทูน่า, ปลากระเบน, ปลากระโทงแทง ในตู้ขนาดใหญ่ ความจุน้ำ 2,200 ตัน มีนิทรรศการถาวรให้ความรู้เกี่ยวกับปลาทูน่า
ชั้นล่าง
*The Sea of the World เป็นส่วนแสดงส่วนต่าง ๆ ของทะเลของโลก ซึ่งแบ่งออกเป็น 7 ส่วน เป็นตู้ปลาทั้งหมด 24 ตู้ จำลองระบบนิเวศวิทยาใต้ทะเลของส่วนต่าง ๆ รวมถึงขั้วโลกด้วย 
*Deep Sea Theater เป็นส่วนมีอัฒจันทร์ให้นั่งชมให้อาหารปลา โดย นักประดาน้ำในตู้
*The Shorline ส่วนแสดงแนวปะการังของชายฝั่งคันโต คือ ชายฝั่งทะเลรอบ ๆ โตเกียวและจังหวัดใกล้เคียง
*Penguins ส่วนแสดงนกเพนกวินชนิดต่าง ๆ อาทิ เพนกวินจักรพรรดิ, เพนกวินฮัมโบลด์ ซึ่งที่นี่นับเป็นแห่งหนึ่งที่มีการเลี้ยงและเพาะขยายพันธุ์นกเพนกวินไว้มากที่สุด
*The Kelp Forest เป็นส่วนแสดงสาหร่ายทะเลขนาดใหญ่ 
*The Sea of Tokyo เป็นส่วนแสดงสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ยังอ่าวโตเกียว จนถึงหมู่เกาะโองาซาวาระ แล
kyo เป็นส่วนแสดงสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ยังอ่าวโตเกียว จนถึงหมู่เกาะโองาซาวาระ และหมู่เกาะอิซุ
*Sea Birds ส่วนจำลองชีวิตความเป็นอยู่ของนกทะเลต่าง ๆ เป็นก้อนหินและหน้าผาจำลอง
จังหวัดท้ายเงวียน
ท้ายเงวียน ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่ในเขตภูเขาตอนในของประเทศ มีพื้นที่ 3,534.45 ตารางกิโลเมตร ใน ค.ศ. 2019 มีประชากร 1,286,751 คน จังหวัดท้ายเงวียนเป็นที่อยู่อาศัยของกลุ่มชาติพันธุ์ 8 กลุ่ม แสดงให้เห็นถึงความหลากหลายทางชาติพันธุ์ของประชากรในจังหวัดนี้
ด้วยภูมิอากาศที่เอื้ออำนวยและความอุดมสมบูรณ์ของทรัพยากรแร่ธาตุ จังหวัดท้ายเงวียนจึงมีศักยภาพที่ดีในการพัฒนาอุตสาหกรรมสำหรับนักลงทุนจากทั้งภายในและภายนอกประเทศ จังหวัดนี้ยังมีชื่อเสียงในฐานะศูนย์กลางการศึกษาที่สำคัญ เนื่องจากเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยและวิทยาลัยต่าง ๆ จำนวน 21 แห่ง มากเป็นอันดับ 3 ของประเทศ นอกจากนี้ยังเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมการผลิตชา โดยมีพื้นที่ปลูกชาประมาณ 16,000 เฮกตาร์ (เป็นรองเพียงจังหวัดเลิมด่ง) ซึ่งให้ผลผลิตประมาณ 100,000 ตันต่อปี และนำไปผลิตใบชาอบแห้งได้ประมาณ 25,000 ตันต่อปี ชาที่ผลิตจากจังหวัดนี้ถือว่าเป็นชาที่ดีที่สุดในเวียดนาม

เขตการปกครอง
จังหวัดท้ายเงวียนแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 2 นคร 1 เมือง และ 6 อำเภอ ได้แก่
{| class="wikitable sortable"
|-
! width="150" | ชื่อภาษาไทย !! width="150" | ชื่อภาษาเวียดนาม !! width="60" | ประชากร (ค.ศ. 2019)
|-
| นครท้ายเงวียน || || 340,403
|-
| นครซงกง || || 69,382
|-
| เมืองโฝเอียน || || 196,378
|-
| อำเภอด่งฮี้ || || 92,421
|-
| อำเภอดั่ยตื่อ || || 171,703
|-
| อำเภอดิ่ญฮว้า || || 89,288
|-
| อำเภอฟู้เลือง || || 102,292
|-
| อำเภอฟู้บิ่ญ || || 156,804
|-
| อำเภอหวอญาย || || 68,080
|-
|}

อ้างอิง
นาขั้นบันไดบานาเว
นาขั้นบันไดที่บานาเว ( ) เป็นสถานที่ที่มีการปลูกข้าวแบบขั้นบันไดใกล้เมืองบานาเวบนเกาะลูซอน ประเทศฟิลิปปินส์ ได้รับการขึ้นทะเบียนร่วมกับนาขั้นบันไดในพื้นที่ใกล้เคียงเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกใน พ.ศ. 2538 และมักได้รับการขนานนามว่าเป็น "สิ่งมหัศจรรย์ลำดับที่ 8 ของโลก"
นาขั้นบันไดเป็นภูมิทัศน์วัฒนธรรมโบราณที่สวยงาม เป็นตัวอย่างที่ดีของการทำการเกษตรแบบยั่งยืนด้วยเทคนิคดั้งเดิม ถูกสร้างขึ้นสำหรับการเพาะปลูกข้าวโดยชนเผ่าอีฟูเกาที่อพยพจากไต้หวันมาสู่ฟิลิปปินส์เมื่อกว่า 2,000 ปีมาแล้ว พวกเขาใช้เครื่องมือธรรมดาสกัดพื้นที่บนไหล่เขา และที่ลาดเชิงเขาและสร้างระบบชลประทานโดยปราศจากการใช้เครื่องจักรกล ปรับภูเขาทั้งลูกให้กลายเป็นแหล่งเพาะปลูกขนาดใหญ่ นาขั้นบันไดตั้งอยู่บนความสูงประมาณ 1,500 เมตร (ประมาณ 5,000 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเล และครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 10,500 ตารางกิโลเมตร (ประมาณ 4,000 ตารางไมล์)
ชนพื้นเมืองเหล่านี้ยังคงดำเนินการเพาะปลูกด้วยความเชื่อและวัฒนธรรมดั้งเดิม ซึ่งเกี่ยวข้องกับวัฏจักรและฤดูกาลของการปลูก, การควบคุมศัตรูพืชและการเก็บเกี่ยวซึ่งจะเชื่อมโยงกับรอบดวงจันทร์และพิธีกรรมทางศาสนา

ถึงแม้ว่านาขั้นบันไดทีบานาเวจะมีชื่อเสียงมาก แต่ยังมีการทำนาขั้นบันไดในลักษณะนี้อีกหลายแห่งในประเทศฟิลิปปินส์ เช่น นาขั้นบันไดที่ Mayoyao, Hapao และ Kiangan ระบบชลประทานของนาขั้นบันไดเหล่านี้สามารถควบคุมปริมาณน้ำจากธรรมชาติได้อย่างมีประสิทธิภาพเพื่อประโยชน์สูงสุดสำหรับการเพาะปลูกข้าว

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*The seed keepers' treasure (Rice Today, International Rice Research Institute) 
*Bird's Eye View of an Enduring Rice Culture
บีกัน
วีกัน (อีโลกาโน: ; ) เป็นเมืองมรดกโลกในประเทศฟิลิปปินส์ เมืองโบราณวีกันจัดเป็นหนึ่งในเมืองที่สวยที่สุด ตั้งอยู่ทางตะวันตกของเกาะลูซอน ในจังหวัดตีโมกอีโลโคส ทางตอนเหนือของฟิลิปปินส์ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2542 เป็นเมืองที่ยังคงรักษาเอกลักษณ์ของสถาปัตยกรรมสมัยอาณานิคมของสเปนไว้ได้อย่างดี ผังเมืองเป็นรูปแบบเมืองการค้าของยุโรปในเอเชีย ที่มีการผสมผสานวัฒนธรรมจีนและวัฒนธรรมยุโรปได้อย่างกลมกลืน ตัวเมืองตั้งอยู่บริเวณปากแม่น้ำอาบรา (Abra) ติดกับทะเลจีนใต้ บริเวณที่เป็นเขตอนุรักษ์ทางประวัติศาสตร์ตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำ 2 สาย คือ แม่น้ำโกวันเตส (Govantes) และแม่น้ำเมสตีโซ (Mestizo) มีโบราณสถานที่เป็นโบสถ์เก่าแก่สมัยอาณา
เตส (Govantes) และแม่น้ำเมสตีโซ (Mestizo) มีโบราณสถานที่เป็นโบสถ์เก่าแก่สมัยอาณานิคม เช่น อาสนวิหารบีกัน เมืองบีกันมีประชากร 47,246 คน
พระราชวังโนร์พูลิงกา
พระราชวังโนร์พูลิงกา ( , , หลัวปู้หลินข่า; หมายถึง "สวนแห่งสมบัติ" ) หรือ พระราชวังฤดูร้อนโนร์พูลิงกา เป็นพระราชวังล้อมรอบไปด้วยอุทยานขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ในลาซ่า เขตปกครองตนเองทิเบต ประเทศจีน เป็นสิ่งก่อสร้างหนึ่งในกลุ่มโบราณสถานพระราชวังโปตาลา ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในปี ค.ศ. 2001 (พ.ศ. 2544) พระราชวังโนร์พูลิงกาสร้างขึ้นในช่วงปี ค.ศ. 1755 แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1783 โดยผู้ตรวจราชการที่ราชสำนักชิงส่งมาประจำทิเบต สร้างถวายองค์ทะไลลามะองค์ที่ 7 แกซัง กยาโช พระราชวังแห่งนี้ตั้งอยู่ห่างจากพระราชวังโปตาลาไปทางทิศตะวันตกประมาณ 2 กิโลเมตร มีอาณาบริเวณกว้างขวางถึง 3.6 ตารางกิโลเมตร ซึ่งเป็นพื้นที่สวนป่าอันร่มรื่นถึง 3.4 ตารางกิโลเมตร จนได้รับกา
.6 ตารางกิโลเมตร ซึ่งเป็นพื้นที่สวนป่าอันร่มรื่นถึง 3.4 ตารางกิโลเมตร จนได้รับการเรียกขานว่าเป็นแหล่งออกซิเจนแห่งที่ราบสูง ในขณะพื้นที่ส่วนที่เหลือเป็นกลุ่มอาคารพระราชวัง ซึ่งมีอาคารรวม 374 ห้อง
จุดเด่นที่ผู้มาเยือนรู้จักพระราชวังฤดูร้อนแห่งนี้ดีคือ "ตำหนักคัมซัม ซินอน" (Khamsam Zilnon) สร้างโดยทะไลลามะองค์ที่ 8 ใช้สำหรับเป็นที่ชมการแสดงอุปรากร นอกจากนี้ท่านยังให้สร้างลานแสดงธรรม พร้อมทั้งให้ขุดลอกสระน้ำเป็นบึงใหญ่ พร้อมสร้างวังกลางบึง (Tsokyii Phodrang) และสะพานเชื่อม ขึ้นทั้งสองด้าน จนเป็นอีกหนึ่งทัศนียภาพอันงดงามของพระราชวังโนร์พูลิงกา
ประวัติ
ช่วงก่อนก่อสร้างพระราชวัง อาณาบริเวณนี้ยังเป็นป่าดงพงไพร และมีตาน้ำแร่ที่สามารถรักษาสุขภาพได้ ในขณะนั้นองค์ทะไลลามะที่ 7 ทรงมีสุขภาพไม่แข็งแรง มีผู้แนะนำให้ท่านมาอาบน้ำแร่รักษาสุขภาพ ณ สวนแห่งนี้ ต่อมาอาการป่วยของท่านทุเลาขึ้น จึงมาพักผ่อนที่สวนนี้เป็นประจำ จากนั้นผู้ตรวจราชการของราชสำนักชิงจึงได้สร้างอาคารให้ท่านประทับขึ้นหลังแรก ส่วนหนึ่งของพระราชวัง องค์ทะไลลามะที่ 7 ได้สร้างวังขึ้นใหม่ ให้ชื่อว่า "เกรงซัง โพดรัง" (Kelsang Phodrang) เป็นวังสูง 3 ชั้น ภายในมีห้องพระ ห้องนอน ห้องพักผ่อน เป็นสถานที่ทรงงาน รวมทั้งพบปะกับคณะสงฆ์และฆราวาส จากนั้นมาจึงได้ใช้เป็น พระราชวังฤดูร้อนสำหรับพระองค์และทะไลลามะองค์สืบต่อมา

อ้างอิง
วัดแจปุง
วัดแจปุง ( , "พุทธารามกองข้าว") เป็นเกินปา (พุทธารามแบบทิเบต) ตั้งอยู่ที่เชิงเขาเกเพ เป็นหนึ่งในสามเกินปาที่ใหญ่ที่สุดสามแห่งของทิเบต (เกลุก) อีกสองแห่งคือวัดกันแต็นและวัดเซรา

เฟรดดี สเปนเซอร์ แชปแมน ระบุหลังการเดินทางไปทิเบตในปี 1936–1937 ว่าแจปุงในเวลานั้นเป็นพุทธารามที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีพระสงฆ์อยู่ 7,700 รูป แต่อาจมีมากถึง 10,000 รูปในบางช่วง
นับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1950 ทั้งวัดแจปุง, วัดกันแต็น และวัดเซรา สูญเสียอิสรภาพในการดำเนินงานและเสียความน่าเชื่อถือทางจิตวิญญาณในสายตาของชาวทิเบตไปอย่างมาก เนื่องจากเกินปาทั้งสามล้วนอยู่ภายใต้การดำเนินงานที่ถูกติดตามและควบคุมอย่างใกล้ชิดจากรัฐบาลของจีน พุทธารามทั้งสามแห่งก่อนั้งขึ้นใหม่โพ้นทะเลอยู่ที่รัฐกรณาฏกะ ประเทศอินเดีย ในคริสต์ทศวรรษ 1950 โดยแจปุงกับกันแต็นอยู่ที่ มุนทโคท และเซราอยู่ที่ไพลกุปเป

อ้างอิง
สีคิริยะ
สีคิริยะ ( ) หรือ หินราชสีห์ เป็นเมืองในอำเภอมาตเล จังหวัดกลาง ตอนกลางของประเทศศรีลังกา ประกอบด้วยหินปลักภูเขาไฟความสูงประมาณ 370 เมตร ป้อมปราการและปราสาทโบราณ รายล้อมด้วยสวนหย่อมและระบบชลประทาน ปัจจุบันเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของศรีลังกา โดยเฉพาะจิตรกรรมฝาผนังโบราณ ได้รับการพิจารณาเป็นมรดกโลกหนึ่งในแปดแห่งของประเทศ

สีคิริยะมีประชากรอยู่อาศัยมาตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ มีหลักฐานการสร้างวิหารพุทธมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสตกาล ในคัมภีร์มหาวงศ์ระบุว่าป้อมปราการเหล่านี้สร้างขึ้นในคริสตศวรรษที่ 5 โดยพระเจ้ากัสสปะ ระหว่าง ค.ศ. 447 ถึง ค.ศ. 495 เพื่อป้องกันการชิงราชบัลลังก์จากพระเจ้าโมคคัลลานะ พระเชษฐาของพระองค์

อ้างอิง
วัดสันกู่
วัดสันกู่ ตั้งอยู่ที่บ้านโป่งสลี เลขที่ 40 หมู่ที่ 1 ตำบลโรงช้าง อำเภอป่าแดด 
จังหวัดเชียงราย เดิมเป็นวัดร้าง ชาวบ้านเรียกว่า(ลอมกู่หรือวัดสันกู่) สร้างมาในสมัยใดและใครเป็นผู้สร้าง ไม่มีใครทราบมีหลักฐานที่ปรากฏเหลือไว้คือ เสาหิน อิฐแบบโบราณ และพระพุทธรูปปางมารวิชัยขนาดหน้าตักกว้าง 3 ศอก แกะสลักด้วยหินทรายแดง 1 องค์ ประดิษฐานตั้งอยู่บนเนินซากฐานเจดีย์เก่าก่อด้วยอิฐแบบโบราณ จึงสันนิษฐานว่าวัดนี้อาจจะสร้างในสมัยที่พม่าปกครองล้านนาประมาณปี พ.ศ. 2101 เพราะได้นำอิฐให้กรมศิลปกรได้ ตรวจสอบและได้สันนิษฐานว่าประมาณ 400-500ปี ต่อมาในปี พ.ศ. 2531 บ้านโป่งได้แยกหมู่บ้านใหม่ และได้ตั้งชื่อหมู่บ้านใหม่นี้ว่าบ้านโป่งสลี พอแยกหมู่บ้านแล้ว นายสุคำ โกษา ซึ่งเป็
ะได้ตั้งชื่อหมู่บ้านใหม่นี้ว่าบ้านโป่งสลี พอแยกหมู่บ้านแล้ว นายสุคำ โกษา ซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านในขณะนั้น ก็ได้พาชาวบ้านโป่งสลี ได้ร่วมกันบูรณะวัดสันกู่ร้างซึ่งเป็นวัดร้างที่ตั้งอยู่ทางทิศเหนือ ของหมู่บ้านให้เป็นที่พักสงฆ์มีพระสงฆ์มาอยู่จำพรรษา และได้ตั้งชื่อที่พักสงฆ์ว่าวัดโป่งสลี
ตามชื่อของหมู่บ้านตั้งแต่วันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2531 เป็นต้นมา จนถึงเดือน เมษายน พ.ศ. 2553 ซึ่งทางวัดโป่งสลีได้จัดเข้าปฏิบัติธรรมรุกขมูลกรรมขึ้น และได้มีพระเถระผู้ใหญ่ที่มาร่วมปฏิบัติธรรมกล่าวกับ พระสมชาย สุทฺธิมโน ซึ่งเป็นพระที่จำพรรษาอยู่วัดโป่งสลีว่า ชื่อวัดโป่งสลีมันสั้นไปและไม่ได้ความหมายที่ดี จึงแนะนำให้เติมคำว่า “ชัย” ต่อท้ายจึงได้ชื่อว่า
วัดโป่งสลีชัย และมีความหมายดีจึงแปลได้ว่า วัดที่เป็นดินโป่งมีต้นศรีหรือต้นโพธิ์แห่งชัยชนะ แห่งการชนะ คำว่าชัยชนะในที่นี้หมายถึงชัยชนะกิเลสหรือชัยชนะอุปสรรค์ต่างๆเป็นต้น จึงได้ชื่อว่าวัดโป่งสลีชัย ต่อมาเมื่อวันที่ 14 เดือน กรกฎาคม พ.ศ. 2555 เลขานุการเจ้าคณะหนเหนือ
วัดปากน้ำได้มาดูวัด เพื่อนำข้อมูลไปรายงาน มหาเถรสมาคมได้มีมติยกวัดสันกู่ร้างให้เป็นวัดที่มีพระภิกษุสงฆ์ จำพรรษา อย่างถูกต้องตามกฎหมาย จึงให้ชื่อวัดสันกู่ ตามชื่อเดิม ความหมายของคำว่าวัด สันกู่ คือ สัน แปลว่า ที่สูง กู่ แปลว่า ธาตุเจดีย์ที่บรรจุพระพุทธรูป หรือที่บรรจุพระบรมสาริริกธาตุ ที่เราชาวพุทธเชื่อว่าเป็นของสูง และยืดถือสักการบูชา 
จึงได้ชื่อว่าวัดสันกู่ มาจนถึงทุกวันนี้ๆ
การอดอาหาร
การอดอาหาร ( ) หมายถึง พฤติการณ์การละเว้นจากอาหาร เครื่องดื่ม หรือทั้งอาหารและเครื่องดื่มบางส่วนหรือทั้งหมด เป็นระยะเวลาหนึ่ง การอดแบบสมบูรณ์ (absolute fast) ตามปกตินิยามว่า เป็นวิรัติจากอาหารและของเหลวเป็นระยะเวลาตามที่กำหนด โดยปกติมักเป็นหนึ่งวัน หรืออาจนานได้หลายวัน การอดอาหารแบบอื่นอาจเป็นเพียงการจำกัดบางส่วน คือ เฉพาะอาหารหรือสสารชนิดใดชนิดหนึ่งอย่างเจาะจง การอดอาหารอาจยังมีการเว้นระยะในธรรมชาติ
ในบริบททางสรีรวิทยา การอดอาหารอาจหมายถึง 
*(1) สถานะเมแทบอลิซึมของบุคคลซึ่งไม่ได้ทานอาหารข้ามคืน 
*(2) สถานะเมแทบอลิซึมหลังการย่อยและดูดซึมอาหารหลังมื้ออาหารอย่างสมบูรณ์ การปรับแก้ทางเมแทบอลิซึมหลายอย่างเกิดขึ้นระหว่างการอดอาหาร และมีการใช้แบบทดสอบวินิจฉัยบางอย่างเพื่อกำหนดสถานะการอดอาหาร ตัวอย่างเช่น มีการสันนิษฐานว่า บุคคลอดอาหารหลังผ่านไป 8-12 ชั่วโมง การเปลี่ยนแปลงทางเมแทบอลิซึมต่อสถานะอดอาหารเริ่มหลังการดูดซึมมื้ออาหาร (ธรรมดา 3-5 ชั่วโมงหลังมื้ออาหาร) 
*(3) การอดอาหารวินิจฉัย (diagnostic fast) หมายถึง การอดอาหารเป็นเวลานาน (ตั้งแต่ 8-72 ชั่วโมงขึ้นอยู่กับอายุ) ที่ถูกควบคุมภายใต้การสังเกตเพื่อสืบหาปัญหา โดยทั่วไปมักเป็นภาวะน้ำตาลในเลือดต
ุ) ที่ถูกควบคุมภายใต้การสังเกตเพื่อสืบหาปัญหา โดยทั่วไปมักเป็นภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ ท้ายที่สุด มีการแนะนำว่า การอดอาหารยาวออกไปเป็นการบำบัดสภาวะหลายอย่างโดยผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพในวัฒนธรรมส่วนใหญ่ มาตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน
ศรีปาทะ
ศรีปาทะ ( ; , ) หรือ อาดัมส์พีก (Adam's Peak) เป็นภูเขารูปโคน ตั้งอยู่ตอนกลางของประเทศศรีลังกา บนยอดเขามี "ศรีปาทะ" หินขนาด 1.80 เมตร ในทางพระพุทธศาสนาถือว่าเป็นรอยพระพุทธบาทข้างซ้ายของพระโคตมพุทธเจ้า ในขณะที่ศาสนาฮินดูถือว่าเป็นรอยเท้าของพระศิวะ ( ; จิวโนฬิปาตะมะไล, Sivanolipaathamalai, ) ในขณะที่ศาสนาคริสต์และศาสนาอิสลาม ถือว่าเป็นรอยเท้าของอาดัม หรือนักบุญโทมัส
ศรีบาทาตั้งอยู่ทางตอนใต้ของที่ราบสูงทางตอนกลางของศรีลังกา อยู่ในเขตจังหวัดสพรคมุวะ ห่างจากเมืองรัตนปุระไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 40 กิโลเมตร บริเวณใกล้เคียงเป็นภูเขาป่าดงดิบหลายลูก เป็นที่ตั้งของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า มีช้าง เสือดาว และสัตว์ป่าอื่น ๆ อาศัยอยู่ โดยเขาศรีบาทามียอดเขา 7353 ฟุต สูงที่สุดบนเกาะศรีลังกา

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* Sri Pada: Buddhism's most sacred mountain
กงส์ต็องตีน (ประเทศแอลจีเรีย)
กงส์ต็องตีน ( ) หรือ กุซันฏีนะฮ์ ( ) เป็นเมืองหลักของจังหวัดกงส์ต็องตีน ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศแอลจีเรีย อยู่ห่างจากกรุงแอลเจียร์ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ราว 320 กม. อยู่ห่างจากชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนราว 80 กม. นครมีประชากร 450,000 คน (938,475 คน ภายในกลุ่มเมือง) ทำให้เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 3 ของประเทศ รองจากกรุงแอลเจียร์และเมืองออราน เมืองมีพิพิธภัณฑ์และสถานที่ประวัติศาสตร์มากมาย มักเรียกว่าเมืองแห่งสะพาน เนื่องจากภาพลักษณ์สะพานหลายแห่งที่เชื่อมภูเขากับเมือง
เมืองนี้สร้างขึ้นโดยชาวอาหรับ สร้างขึ้นเป็นป้อมปราการบนโขดหินสูงกว่า 240 เมตร เหนือหุบเขาลำน้ำเบื้องล่าง มีกำแพงและประตูเมืองสร้างในสมัยกลาง รวมทั้งซากเมืองโรมันในบริเวณใกล้เคียง เคยเป็นเมืองหลวงของราชวงศ์นูมิเดียเมื่อประมาณ 2 ปีก่อนคริสต์ศักราช ต่อมาจักรพรรดิคอนสแตนติน มหาราชจักรพรรดิของโรมันได้บูรณะขึ้นใหม่ใน ค.ศ. 313 ต่อมาฝรั่งเศสยึดครองไว้ในปี ค.ศ. 1837 จากนั้นจึงตั้งเป็นเมืองหลักของจังหวัดกงส์ต็องตีนของฝรั่งเศสจนถึง ค.ศ. 1962

กงส์ต็องตีนได้รับเลือกเป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของอาหรับใน ค.ศ. 2015

ภูมิอากาศ
กงส์ต็องตีนมีสภาพภูมิอากาศเมดิเตอร์เรเนียน (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Csa) ที่มีฤดูร้อนที่ร้อนและแห้ง และฤดูหนาวที่อ่อนและชื้น
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* WorldStatesmen- Algeria
* "Constantine (Cirta)"—Catholic Encyclopedia
* The Cascades, Constantine, Algeria
* Images of Constantine in Manar al-Athar digital heritage photo archive
ตุมเปิง
ตุมเปิง ( ) เป็นอาหารประเภทข้าวที่จัดให้พูนสูงเป็นรูปกรวย โดยใช้กรวยจากใบไผ่หรือใบตองเป็นแม่พิมพ์ กินกับอาหารจานผักและเนื้อ นิยมใช้ในงานเฉลิมฉลอง ข้าวที่ใช้อาจเป็นข้าวนึ่ง ข้าวมัน (นาซีอูดุก) หรือข้าวสีเหลือง (นาซีอูดุกที่เติมขมิ้น) 
ประวัติ
ชาวชวา บาหลี และมาดูราใช้ตุมเปิงเป็นอาหารสำคัญในการฉลอง ความเชื่อเกี่ยวกับตุมเปิงเกี่ยวข้องกับลักษณะทางภูมิศาสตร์ของอินโดนีเซียโดยเฉพาะเกาะชวา ที่เป็นเกาะและมีภูเขาและภูเขาไฟอยู่ตรงกลาง โดยเชื่อว่าภูเขาเหล่านั้นเป็นที่อยู่ของบรรพบุรุษและเทพเจ้า รูปกรวยถือเป็นตัวแทนของภูเขาศักดิ์สิทธิ์
ในงานเฉลิมฉลองที่เกี่ยวกับชีวิต หลังการสวด จะตัดยอดของตุมเปิงแล้วมอบให้แก่บุคคลที่สำคัญที่สุดหรืออาวุโสที่สุดในที่นั้น จากนั้นส่วนที่เหลือจะรับประทานร่วมกัน งานฉลองประจำปีที่เกี่ยวข้องกับตุมเปิงเรียก ตุมเปองัน หลายเมืองในอินโดนีเซีย เช่น ยกยาการ์ตา จะใช้ตุมเปิงในการฉลองวันชาติของอินโดนีเซียด้วยโดยเป็นการสวดเพื่อขอความปลอดภัยและสุขสงบให้แก่ประเทศ
เครื่องเคียง
ข้าวที่พูนสูงเป็นรูปกรวยจะถูกล้อมรอบด้วยอาหารอินโดนีเซียชนิดต่าง ๆ เช่น อูรัป (ยำมะพร้าวกับผัก), ไก่ทอด, เอิมปัลเกอปุก (เนื้อทอดรสหวานและเผ็ด), อาบนซาปี (เนื้อหยอง), เซอมูร์ (เนื้อในซีอิ๊วหวาน), เตอรีกาจัง (ปลาร้ากับถั่วลิสง), กุ้งทอด, ไข่ต้ม, ไข่เจียวฉีก, เต็มเปทอด, มันฝรั่งทอด, ข้าวโพดทอด, ตับผัดพริก และอื่น ๆ

ในปัจจุบัน มีตุมเปิงที่เป็นอาหารมังสวิรัติ หรือกินกับอาหารทะเลย่าง อาหารสูตรพื้นเมืองนั้น จะสมดุลระหว่างเนื้อสัตว์ ผัก และอาหารทะเล ตุมเปิงของชาวชวามีความซับซ้อนเพราะส่วนประกอบของอาหารต้องสมดุลกันตามความเชื่อของชาวชวา
ความหลากหลาย
* ตุมเปิงโรบียง เป็นตุมเปิงแบบของชาวชวา ใช้ในงานเฉลิมฉลองการแต่งงาน ตุมเปิงจะวางบนบากุล ซึ่งเป็นภาชนะทำจากไม้ไผ่ ด้านบนวางไข่ กะปิ หัวหอม พริกแดง
* ตุมเปิงนูจุฮ์บูลัน เป็นตุมเปิงที่ใช้ฉลองการตั้งครรภ์ครบเดือนที่ 7 ทำด้วยข้าวขาว จะมีตุมเปิงหลักอยู่ตรงกลาง ล้อมรอบด้วยตุมเปิงขนาดเล็กอีกหกอัน 
* ตุมเปิงปุงกูร์ ใช้ในงานศพของผู้ที่ยังไม่ได้แต่งงานทั้งชายและหญิง ทำจากข้าวขาว ล้อมรอบด้วยอาหารที่ทำจากผักเท่านั้น
* ตุมเปิงปูติฮ์ หรือตุมเปิงขาว ใช้สีขาวซึ่งหมายถึงความซื่อสัตย์ในวัฒนธรรมชวา นิยมใช้กับสิ่งศักดิ์สิทธิ์
* ตุมเปิงนาซีกูนิง หรือตุมเปิงเหลือง ซึ่งสีเหลืองหมายถึงทองคำ คุณค่าและจิตใจสูง ใช้ในการเฉลิมฉลองที่มีความสุข รื่นเริง เช่น กา
ืองหมายถึงทองคำ คุณค่าและจิตใจสูง ใช้ในการเฉลิมฉลองที่มีความสุข รื่นเริง เช่น การเกิด หมั้น หรือแต่งงาน
* ตุมเปิงนาซีอูดุก หรือ ตุมเปิงตาชากูรัน ใช้นาซีอูดุกที่เป็นข้างหุงกับกะทิ ใช้ในงานฉลองวันประสูตินบีมุฮัมมัด 
* ตุมเปิงเซเรโมเนียล เป็นตุมเปิงที่มีการดัดแปลงให้หลากหลาย ขึ้นกับความต้องการของเจ้าบ้าน
อื่น ๆ
ใน พ.ศ. 2552 ครุฑได้กลายเป็นสัญลักษณ์ใหม่ของความเป็นอินโดนีเซีย ตุมเปิงจัดเป็นอาหารของครุฑ ตึกพิพิธภัณฑ์ปูร์นาบักตีเปอร์ตีวี ในสมัยซูฮาร์โต สร้างขึ้นให้มีรูปทรงแบบตุมเปิง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Resep Nasi Tumpeng 
* Philosophical meaning of tumpeng
ค็อบซ์
ค็อบซ์ หรือ คุบซ์ (khubz, khoubz หรือ khobz; ) เป็นคำในภาษาอาหรับหมายถึงขนมปัง แต่สำหรับผู้ไม่ได้พูดภาษาอาหรับจะหมายถึงเฉพาะขนมปังแบนที่นิยมรับประทานโดยทั่วไปในประเทศที่ใช้ภาษาอาหรับตั้งแต่คาบสมุทรอาหรับไปจนถึงโมร็อกโก ค็อบซ์จะอบในเตาพื้นบ้านที่เรียกทันดูร์ มีวิธีทำค็อบซ์กล่าวไว้ใน Ibn Sayyar al-Warraqเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 15 และ Kitab al-Tabikh

ในอิรักจะทำค็อบซ์เป็นขนมปังแบนรูปกลม ในช่วงที่มีการคว่ำบาตรทางเศรษฐกิจต่ออิรัก ทำให้มีการทำค็อบซ์ด้วยเตาดินเหนียวเพิ่มขึ้น

ดูเพิ่ม
* จปาตี
* นาน
* พีตา
* โรตี
* ตอร์ตียา

อ้างอิง
สายใยแผ่นดิน
สายใยแผ่นดิน เป็นเพลงเฉลิมพระเกียรติ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 12 สิงหาคม 2555 จัดทำขึ้นโดย บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ขับร้องโดย ธงไชย แมคอินไตย์ ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีไทยสากล-ขับร้อง) พ.ศ. 2565 ประพันธ์คำร้องและทำนองโดย กมลศักดิ์ สุนทานนท์ และ ปิติ ลิ้มเจริญ เรียบเรียงโดย เกรียงไกร เตรียมชาญชูชัย มิวสิกวิดีโอกำกับโดย ประพัฒน์ คูศิริวาณิชกร มีเนื้อหากล่าวถึงพระมหากรุณาธิคุณของสมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวง ซึ่งในเนื้อเพลงแทนด้วยคำว่า "แม่" ที่ช่วยให้เส้นไหมสามารถสร้างมูลค่าได้ ผ่านการนำอาชีพการทอผ้าไหมมาให้ราษฎรต่อยอดเป็น
ช่วยให้เส้นไหมสามารถสร้างมูลค่าได้ ผ่านการนำอาชีพการทอผ้าไหมมาให้ราษฎรต่อยอดเป็นอาชีพเสริมเพื่อช่วยเหลือราษฎรในชนบทให้มีรายได้ ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของมูลนิธิส่งเสริมศิลปาชีพ ในสมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวง
ต่อมาในปี 2557 กระทรวงวัฒนธรรม คัดเลือกเพลงสายใยแผ่นดิน นำมาบันทึกเสียงใน “โครงการเพลงรักชาติร่วมสมัย” ประเภทเพลงเทิดพระเกียรติสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เนื่องในโอกาสเฉลิมพระชนมพรรษา 82 พรรษา 12 สิงหาคม 2557 โดยมีวัตถุประสงค์ให้บทเพลงช่วยกล่อมเกลาให้คนไทยรักชาติและสร้างความสุขผ่านบท เพลงให้แก่คนไทยทุกคน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
วัดกลางคลองสี่
วัดกลางคลองสี่ เดิมมีนามว่า วัดใหม่กลางคลองสี่ ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 5 บ้านคลองสี่ ตำบลลาดสวาย อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2453 โดยชาวไทยเชื้อสายมอญ
ประวัติ
วัดกลางคลองสี่สร้างขึ้นในปี ในวันพุธขึ้น9ค่ำเดือน4 ปีจอ โทศก พ.ศ. 2453 ตรงกับวันพุธที่8มีนาคม พ.ศ. 2453 ร.ศ.129 จ.ศ.1272 โดยความร่วมแรงร่วมใจจากชาวบ้านคลองสี่ ซึ่งเดิมเป็นชาวมอญ ที่อพยพมาจากเมืองมะละแม่งสมัยพระเจ้ากรุงธนบุรีและมาตั้งถิ่นฐานที่บ้านบางตลาดปากเกร็ด นนทบุรี ต่อมาเมื่อมีการพัฒนาทุ่งรังสิตเมืองธัญบุรี ชาวมอญบางส่วนย้ายถิ่นฐานมาทำมาหากินทำนาในที่แห่งนี้ และสร้างวัดนี้ขึ้น หลังจากนั้นชาวบ้านได้อาราธนาพระภิกษุจากวัดสายไหมมาจำพรรษา และได้นิมนต์พระอาจารย์ด๊วด ญาณวโร (พระครูวิเศษธัญญโศภิต) จากวัดสนามเหนือ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรีมาเป็นเจ้าอาวาสวัด หลวงปู่ด๊วด ญาณวโร เป็นพระภิกษุสงฆ์ที่เป็นครูบาอาจารย์ที่ชาวปทุมธานีเคารพนับถือ
หลวงปู่ด๊วด ญาณวโร เป็นพระภิกษุสงฆ์ที่เป็นครูบาอาจารย์ที่ชาวปทุมธานีเคารพนับถือไม่เคยเสื่อมคลาย ท่านได้สนับสนุนการศึกษาด้วยดีมาตลอด ได้เปิดโรงเรียนพระปริยัติธรรมและโรงเรียนประชาบาลขึ้นเป็นแห่งแรกในอำเภอลำลูกกา เมื่อสิ้นหลวงปู่ด๊วด ญาณวโร พระอาจารย์ทองอินทร์ เตชวุฑโฒ (พระมงคลศีลาจารย์) ได้ดำเนินการก่อสร้างบูรณะซ่อมแซมวัดได้เจริญอย่างมากในทุก ๆ ด้าน ทั้งได้สนับสนุนทุนการศึกษา ให้แก่โรงเรียนวัดกลางคลองสี่ตลอด ท่านเป็นพระเถรานุเถระที่มีอายุและพรรษากาลมากถึง 96 ปี ที่เป็นที่เคารพของชาวบ้านและคณะสงฆ์ในจังหวัดปทุมธานี วัดแห่งนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2467 และผูกพันธสีมาเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2526 เดิมวัดแห
กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2467 และผูกพันธสีมาเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2526 เดิมวัดแห่งนี้มีนามว่า "วัดใหม่กลางคลองสี่" แต่ได้เป็นนามเป็น "วัดกลางคลองสี่" เมื่อปี พ.ศ. 2480
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ
วัดกลางคลองสี่เป็นที่ประดิษฐานพระศรีศาสดาจำลอง หน้าตักกว้าง 3 ศอก 9 นิ้ว และพระพุทธรูป "หลวงพ่อสุโขทัย" มีหน้าตักกว้าง 32 นิ้ว เป็นพระพุทธรูปที่มีอายุถึง 700 ปี รูปลักษณะได้สัดส่วนงดงามแบบสุโขทัยบริสุทธิ์ทุกประการ ทางวัดจัดงานปิดทองและนมัสการพระพุทธรูปนี้ในช่วงเดือนมีนาคมของทุกปี

แหล่งข้อมูลอื่น
* วัดกลางคลองสี่ จ.ปทุมธานี เว็บไซด์อย่างเป็นทางการ
อิสระพงษ์ ลิละคร
ประวัติ
มวยไทย
อิสระพงษ์ ลิละคร เกิดที่อำเภอกระนวน จังหวัดขอนแก่น เป็นลูกชายของ ประยูร และ ดอกจันทร์ ลิละคร โดยในวัยเด็ก อิสระพงษ์ช่วยพ่อและแม่ทำนา และฝึกมวยไทยกับพ่อและค่ายแถวบ้าน เขาเข้าเรียนในระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนบ้านน้ำอ้อม ซึ่งอิสระพงษ์เข้าแข่งขันมวยไทยครั้งแรกเมื่ออายุได้ 10 ขวบ โดยใช้ชื่อ พนมทวนเล็ก วีระยิม โดยเป็นฝ่ายชนะน็อคคู่ชกภายในยกแรก และได้รับค่าตัวจากการชกดังกล่าวที่ 100 บาท จากนั้น เขาได้เข้าแข่งขันทั้งในจังหวัดขอนแก่น รวมถึงจังหวัดใกล้เคียง โดยในช่วงที่ศึกษาระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ถึง 6 เขาแข่งขัน 31 ครั้ง ชนะ 20 ครั้ง แพ้ 8 ครั้ง เสมอ 3 ครั้ง ก่อนที่เขาจะเข้าศึกษาต่อในระดับชั้นมัธยมที่โรงเรียนศรีกระนวนวิทยาคม โดยที่น
รั้ง ก่อนที่เขาจะเข้าศึกษาต่อในระดับชั้นมัธยมที่โรงเรียนศรีกระนวนวิทยาคม โดยที่นี่อิสระพงษ์ได้รับค่าตัวไฟท์ละ 1,500 บาท โดยเขาได้เข้าแข่งขันในไฟท์ที่ 32 ที่จังหวัดร้อยเอ็ด ในรุ่น 42 กก. ซึ่งอิสระพงษ์ได้พบกับคู่ชกที่มีร่างกายใหญ่กว่า และมีน้ำหนักมากกว่า 45 กก. ซึ่งเป็นมวยคนละรุ่น ส่งผลให้อิสระพงษ์เป็นฝ่ายแพ้ในสภาพที่บอบช้ำ และเกือบเป็นการแพ้น็อคครั้งแรก
ฟุตบอล
ภายหลังจากการพ่ายแพ้ต่อคู่ชกมวยไทย อิสระพงษ์ได้ตัดสินใจอำลาวงการมวยไทย แล้วหันไปเล่นฟุตบอลแทน กระทั่งในช่วงมัธยมศึกษาปีที่ 5 เขาก็ติดทีมจังหวัดขอนแก่น ตลอดจน ร่วมแข่งขันในรายการ ฟุตบอลเยาวชนโค้กคัพ รอบคัดเลือกภาคอีสาน พ.ศ. 2548 ซึ่งทีมจังหวัดขอนแก่นเป็นฝ่ายครองแชมป์ในครั้งนั้น โดยอิสระพงษ์ เป็นผู้สามารถทำได้ 13 ประตู และพาทีมเข้าชิงชัยรอบสุดท้ายที่กรุงเทพมหานคร
จากผลงานที่โดดเด่น ทำให้เขาได้รับเลือกเข้าแข่งขันรายการ ฟุตบอลนักเรียนชิงแชมป์เอเชีย รุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี ที่ประเทศเวียดนาม ที่ซึ่งทีมไทยได้ตำแหน่งรองแชมป์ หลังจากนั้น เขาได้เข้าศึกษาต่อที่วิทยาลัยบัณฑิตเอเชีย จังหวัดขอนแก่น ซึ่งเขาเข้าแข่งขันในรายการไทยลีกดิวิชั่น 1 ให้แก่สโมสรฟุตบอลจังหวัดขอนแก่น

ทั้งนี้ อิสระพงษ์ ลิละคร เคยเก็บตัวร่วมกับทีมชาติชุดซีเกมส์มาแล้วครั้งหนึ่ง โดยได้เปิดเผยว่าตนต้องการเข้าแข่งขันให้แก่ทีมชาติในซีเกมส์ เพื่อเป็นเกียรติประวัติแก่ตนเอง
เกียรติประวัติ
* ทีแอนด์ทีคัพ: พ.ศ. 2551

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
เมืองโบราณแสลงโทน
เมืองโบราณแสลงโทน ตั้งอยู่หมู่ที่ 1–7 แสลงโทน ตำบลแสลงโทน อำเภอประโคนชัย จังหวัดบุรีรัมย์ เป็นเมืองที่มีการอาศัยตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ตอนปลาย และมีการทิ้งร้างไประยะหนึ่ง จึงมีชุมชนในละแวกใกล้เคียงเข้ามาตั้งถิ่นฐานอยู่อาศัยซ้อนทับชุมชนเมืองโบราณเดิม ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2478 เริ่มมีการศึกษาจากกรมศิลปากร

เมืองโบราณแสลงโทน ตั้งอยู่ริมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2445 โดยห่างจากอำเภอเมืองบุรีรัมย์ประมาณ 25 กิโลเมตร
ลักษณะทั่วไป
จากภาพถ่ายทางอากาศและหลักฐาน ทางโบราณคดีที่พบแสดงให้เห็นว่า เมืองโบราณแสลงโทน มีการอาศัยมาตั้งแต่สมัยยุคก่อนประวัติศาสตร์ตอนปลาย เป็นเมืองโบราณที่สร้างขึ้นในสมัยทวารวดี อายุราวพุทธศตวรรษที่ 12 – 16 หรือ ประมาณ 2,000 - 1,500 ปี ช่วงนี้จะอาศัยกันอยู่อย่างไม่หนาแน่นนัก มีการขุดคูน้ำหรือคูเมืองละลม เป็นคูเมืองเก่าล้อมรอบชุมชนและกำแพงดินเป็น 3 ชั้น เพื่อใช้ป้องกันภัยศัตรู ผู้รุกราน และเพื่อกักเก็บน้ำและอาหาร ลักษณะของผังเมืองจะเป็นรูปวงรีวางตามแนวตะวันออก ตะวันตก ขนาดสูงของกำแพงดิน 5-7 เมตร มีพื้นที่ในเขตเมืองโบราณโดยประมาณทั้งสิ้น 1.19 ตารางกิโลเมตร และยังพบหลักฐานต่าง ๆ ทางโบราณคดี เช่น ใบเสมาในเขตเมืองโบราณแสลงโทน ซึ่งมีอยู่ 3 กลุ่
งพบหลักฐานต่าง ๆ ทางโบราณคดี เช่น ใบเสมาในเขตเมืองโบราณแสลงโทน ซึ่งมีอยู่ 3 กลุ่มคือ ภายในกำแพงเมือง 2 กลุ่ม ที่บริเวณศาลเจ้าพ่อแสลงโทน และโคกพระนอนหน้าโรงพักตำรวจ ส่วนอีกกลุ่มอยู่นอกคูเมืองด้านทิศเหนือ ลักษณะใบเสมาทั้ง 3 กลุ่มเป็นหินทรายสีขาวและแดงแบบรูปทรงธรรมชาติ ปักกระจายทั่วบริเวณหนึ่ง โดยไม่กำหนดทิศทางมีทั้งที่ปักคู่และปักเดี่ยว และยังพบหินศิลาแลง หินทรายสีชมพูในบริเวณศาลเจ้าพ่อแสลงโทนและโคกพระนอนหน้าโรงพักตำรวจ เครื่องใช้ เครื่องประดับ เศษภาชนะดินเผา โครงกระดูกมนุษย์ เทวรูปเก่านอกจากนี้ยังพบหลักฐานอื่นที่สำคัญ คือ สระน้ำโบราณรูปสี่เหลี่ยมในเขตวัดแสลงโทน 2 สระ เป็นต้น ใกล้คันดินด้านที่ตั้งโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลแสลงโทนในปัจจุบัน มีเ
ระ เป็นต้น ใกล้คันดินด้านที่ตั้งโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลแสลงโทนในปัจจุบัน มีเนินดินซึ่งมีก้อนหินศิลาแลงกระจัดกระจายแต่ปัจจุบันเป็นที่ตั้งศาลเจ้าพ่อแสลงโทน เรียกว่า ศาลปู่เจ้าหรือกระท่อมเนียะตา เป็นศาลเจ้า ซึ่งเป็นที่เคารพนับถือของชาวแสลงโทนและชาวใกล้เคียง สร้างด้วยไม้ระแนง หลังคามุงกระเบื้องและพื้นเป็นปูนซีเมนต์ และบริเวณเนินดินโรงพักตำรวจชุมชนตำบลแสลงโทนเช่นเดียวกัน สันนิษฐานว่าทั้งสองแห่งน่าจะเป็น ปราสาทแสลงโทนและมีพระพุทธรูปบางไสยาสน์ศิลาทราย ซึ่งเข้าใจว่าบริเวณนี้เคยเป็นศาสนสถานสำคัญประจำชุมชนโบราณ ถูกรื้อหมดสภาพ ทั้งคูน้ำคันดิน (ที่เหลืออยู่ริมทางหลวง) และเนินดินศาลเจ้าพ่อแสลงโทน ได้ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานแล้ว
วัดบุรณศิริมาตยาราม
วัดบุรณศิริมาตยาราม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ ตั้งอยู่ที่บนถนนอัษฎางค์ แขวงศาลเจ้าพ่อเสือ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร สร้างโดยเจ้าพระยาสุธรรมมนตรี ปรากฏในพระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 3 ว่า กรมหมื่นเสนีเทพ (พระองค์เจ้าอสุนี) พระโอรสในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท เป็นผู้สร้างวัดขึ้นแต่ยังค้างอยู่ จนกระทั่งพระยามหาอำมาตย์ (ต่อมาคือ เจ้าพระยาสุธรรมมนตรี (บุญศรี ต้นสกุล บุรณศิริ)) ดำเนินการสร้างต่อจนเสร็จ ในสมัยรัชกาลที่ 4

พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ พระราชทานนามว่า วัดศิริอำมาตยาราม ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น วัดบุรณศิริมาตยาราม
เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2520 กรมศิลปากร ได้ประกาศขึ้นทะเบียนวัดเป็นโบราณสถาน

คลังภาพ

(2023) วัดบุรณศิริมาตยาราม เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร (38).jpg|พระประธานในพระอุโบสถ
(2023) วัดบุรณศิริมาตยาราม เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร (14).jpg|พระเจดีย์
(2023) วัดบุรณศิริมาตยาราม เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร (21).jpg|สถูปบรรจุอัฐิคนในสกุลบุรณศิริ
(2023) วัดบุรณศิริมาตยาราม เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร (37).jpg|พระนิรันตราย
(2023) วัดบุรณศิริมาตยาราม เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร (12).jpg|กุฏิเฉยสวัสดินาค

อ้างอิง
ไรทะเล
ไรทะเล หรือ อาร์ทีเมีย หรือ ไรน้ำเค็ม หรือ ไรน้ำสีน้ำตาล ( ) เป็นสัตว์น้ำจำพวกครัสเตเชียนสกุลหนึ่ง ที่นิยมใช้ในอุตสาหกรรมการประมงและเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ
ไรทะเล เป็นครัสเตเชียน ในสกุล Artemia ถือกำเนิดในบริเวณเมดิเตอร์เรเนียนมานานกว่า 5.5 ล้านปีมาแล้ว ลักษณะเป็นสัตว์สีน้ำตาลแดงหรือสีน้ำตาลส้ม ไม่มีเปลือกแข็งหุ้มตัว มีเพียงเนื้อเยื่อบาง ๆ เท่านั้นที่หุ้มตัว ว่ายน้ำเคลื่อนที่ในลักษณะหงายท้อง ลำตัวเรียวยาวคล้ายใบไม้แบ่งออกได้เป็น 3 ส่วน คือ ส่วนหัว แบ่งออกได้เป็น 6 ปล้อง ปล้องแรกเป็นที่ตั้งของตาเดียวและตารวม มีก้านตา 1 คู่ ปล้องที่ 2 เป็นที่ตั้งของหนวดคู่แรก ปล้องที่ 3 เป็นที่ตั้งของหนวดคู่ที่ 2 ปล้องที่ 4 เป็นกราม ปล้องที่ 5 เป็นฟันคู่แรก ปล้องที่ 6 เป็นฟันคู่ที่ 2 ส่วนอกแบ่งออกเป็น 11 ปล้อง แต่ละปล้องประกอบด้วยระยางค์ เป็นอวัยวะทำหน้าที่เกี่ยวกับการเคลื่อนที่ การหายใจและการกรองรวบรวมอาหาร ส่วนท
ค์ เป็นอวัยวะทำหน้าที่เกี่ยวกับการเคลื่อนที่ การหายใจและการกรองรวบรวมอาหาร ส่วนท้องแบ่งออกได้ 8 ปล้อง ปล้องแรกเป็นที่ตั้งของอวัยวะเพศ ปล้องที่ 2-7 ไม่มีระยางค์ ปล้องที่ 8 มีแพนหาง 1 คู่ โดยปกติเมื่อโตเต็มวัย เพศผู้จะมีขนาดเล็กกว่าเพศเมีย และจะมีหนวดคู่ที่ 2 ขนาดใหญ่กว่ารูปร่างคล้ายตะขอใช้เกาะจับเพศเมีย บริเวณปล้องแรกของส่วนท้องของเพศผู้จะมีอวัยวะเพศผู้อยู่ 1 คู่ ในเพศเมียตัวเต็มวัย หนวดคู่ที่ 2 จะมีขนาดเล็กลง และเปลี่ยนมาทำหน้าที่รับความรู้สึก บริเวณปล้องแรกของส่วนท้องจะมีอวัยวะเพศเมียทำหน้าที่เก็บตัวอ่อนหรือเก็บไข่
ไรทะเลสืบพันธุ์ได้ทั้งอาศัยเพศและไม่อาศัยเพศ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสายพันธุ์ ให้ลูกทั้งแบบเป็นตัว โดยจะมีไข่ฟักเป็นตัวภายในมดลูก ไข่ไม่มีเปลือกหนาแข็งหุ้ม สามารถวางไข่ได้ครั้งละ 300-500 ฟอง ขึ้นอยู่กับสายพันธุ์, ความสมบูรณ์ของไรทะเล หรืออุณหภูมิของสภาพแวดล้อมที่อาศัย ใช้เวลาประมาณ 48 ชั่วโมง ในการฟักเป็นตัว

ไรทะเล มีถิ่นกำเนิดในทะเลสาบน้ำเค็ม ในสหรัฐอเมริกา, ยุโรป และจีน ไม่พบในประเทศไทย แบ่งออกได้เป็น 10 ชนิด ได้แก่
*Artemia franciscana Kellogg, 1906 
*Artemia gracilis Verrill, 1869 
*Artemia monica Verrill, 1869 
*Artemia parthenogenetica Bowen and Sterling, 1978 
*Artemia persimilis Piccinelli & Prosdocimi, 1968 
*Artemia salina (Linnaeus, 1758) 
*Artemia sinica Cai, 1989 
*Artemia tibetiana Abatzopoulos, Bo Zhang, and Patrick Sorgeloos, 1998 
*Artemia tunisiana Bowen and Sterling, 1978 
*Artemia urmiana Gunther, 1900
ปัจจุบัน ไรทะเลสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้ เป็นอาหารหลักของสัตว์น้ำขนาดเล็ก ทั้งสัตว์น้ำเศรษฐกิจและสัตว์น้ำสวยงาม ด้วยมีคุณค่าทางอาหาร โดยเฉพาะโปรตีนสูง โดยกระทำกันเป็นฟาร์มในน้ำที่เค็มจัด อีกทั้งไข่ของไรทะเลก็สามารถอบแห้ง เก็บไว้ในกระป๋องได้นานเป็นปี เมื่อนำออกมาฟัก ก็สามารถกระทำได้ง่าย นอกจากนี้ไรทะเลยังได้รับความนิยมในฐานะสัตว์น้ำสวยงามด้วย โดยในตลาดพ่อค้าจะเรียกไรทะเลว่า "ลิงทะเล (Sea-Monkeys)" เพื่อเพิ่มความดึงดูด โดยมักนิยมขายเป็นไข่เพื่อนำไปฟักตัวในน้ำ

รูปภาพ
ภาพ:Brine shrimp cyst.jpg|ลักษณะไข่ของไรทะเล
ภาพ:Live brine shrimp.jpg|ไรทะเลมีชีวิต
ภาพ:Artemia breeding ponds.jpg|บ่อเพาะไรทะเลในเชิงอุตสาหกรรม
ภาพ:SeaMonkiesInAquarium.JPG|ไรทะเลในตู้ปลา

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*Hatch Artimia การฟักไข่ไรทะเล(อาร์ทีเมีย)
น้ำพริกอ่อง
น้ำพริกอ่อง เป็นน้ำพริกซึ่งนิยมรับประทานกันในภาคเหนือของประเทศไทย โดยเฉพาะเมื่อมีงานบุญหรืองานออกรับแขกบ้านแขกเมืองจะต้องมีอาหารชนิดนี้อยู่ในสำรับขันโตก

ส่วนผสม
น้ำพริกอ่องมีรสเผ็ดจากพริก เปรี้ยวจากมะเขือเทศ (มะเขือส้ม) และเค็มจากถั่วเน่า ส่วนผสมทั้งสามอย่างนี้ทำให้น้ำพริกมีสีแดงส้มสะดุดตา น้ำพริกอ่องจะมีลักษณะคล้ายผัดหมูสับ มากกว่าจะเป็นน้ำพริกไว้จิ้มทั่วไป สามารถใส่น้ำขลุกขลิกหรือใส่น้ำจนลักษณะคล้ายแกงก็ได้ เป็นน้ำพริกที่นิยมรับประทานกับแคบหมูและผักสด เช่น แตงกวาหั่นแว่น ถั่วฝักยาว ผักกาดขาว กะหล่ำปลี ทั้งนี้จะไม่นิยมใส่น้ำตาล
เครื่องปรุงสำคัญคือมะเขือส้ม นำมาผัดเคี่ยวกับเนื้อหมู และน้ำพริก แต่เดิมจะใช้เนื้อปลาช่อนย่างเพราะเนื้อหมูหายาก ซึ่งน่าจะไม่ใช่เรื่องจริง เพราะในคนเหนือสมัยโบราณมีการบริโภคเนื้อหมูกันเป็นปกติอยู่แล้ว ดังปรากฏในบันทึกของร้อยเอกโทมัส ลาวน์ดส์ นายตำรวจอังกฤษ ที่ได้บันทึกสภาพตลาดเมื่อร้อยกว่าปีในเมืองเชียงใหม่เอาไว้ และได้บรรยายการค้าเนื้อสัตว์เอาไว้ว่า ในตลาดในเมืองเชียงใหม่มีเนื้อหมูวางขายเป็นปกติ อีกประการหนึ่งคือ น้ำพริกอ่องสามารถนำไปทำน้ำเงี้ยวต่อได้ น้ำพริกอ่องจึงไม่สามารถนำปลาช่อนมาทำได้ เพราะน้ำเงี้ยวไม่มีส่วนประกอบเป็นปลาช่อน คำว่า "อ่อง" ในที่นี้หมายถึงวิธีการปรุงน้ำพริกที่ต้องผัดเคี่ยวทิ้งไว้ให้น้ำค่อย ๆ งวดลง รับประทานคู่กับผักชนิดต่า
ารปรุงน้ำพริกที่ต้องผัดเคี่ยวทิ้งไว้ให้น้ำค่อย ๆ งวดลง รับประทานคู่กับผักชนิดต่าง ๆ เช่น ขนุนอ่อนต้ม ใบบัวบก
น้ำพริกสำหรับผัดน้ำพริกอ่องจะคล้ายน้ำพริกแกงส้มของทางภาคกลางเพียงแต่ไม่ใส่กระชายและใช้พริกแห้งแทนพริกหยวก (ภาษาเหนือเรียกว่า พริกหนุ่ม) น้ำพริกจึงประกอบไปด้วย พริก เกลือ หอมแดง กระเทียม กะปิ ถั่วเน่า สามารถใส่หรือไม่ใส่ตะไคร้ก็ได้ เดิมนั้นใช้ถั่วเน่าแผ่นปิ้งไฟให้หอม ปัจจุบันสามารถใช้เต้าเจี้ยวสีน้ำตาลตามท้องตลาดแทนได้ การเจียวน้ำพริกหากไม่ชอบกระเทียมเจียวก็สามารถเจียวด้วยหอมแดงซอย น้ำพริกอ่องสามารถนำไปทำเป็นน้ำเงี้ยวต่อได้

พลังงาน
ทั้งนี้น้ำพริกอ่องมีปริมาณไขมัน 9.46 กรัมต่อน้ำพริกน้ำหนัก 100 กรัม และให้พลังงาน 123 แคลลอรีต่อน้ำพริกน้ำหนัก 100 กรัม หากรับประทานกับแคบหมูก็จะได้ไขมันและพลังงานเพียงพอสำหรับอากาศช่วงฤดูหนาวทางภาคเหนือ

อ้างอิง
บูร์ซา
บูร์ซา ( ) เป็นเมืองทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศตุรกี ห่างจากชายฝั่งทะเลมาร์มะราไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ 21 กิโลเมตร เป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 4 ของประเทศ มีประชากร 1,704,441 คน และเขตมหานครมีประชากร 1,948,744 คน เจริญรุ่งเรืองมากในสมัยจักรวรรดิโรมันและจักรวรรดิไบแซนไทน์ เป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิออตโตมันระหว่าง ค.ศ. 1326–1365

อ้างอิง
เกาะหลีเป๊ะ
เกาะหลีเป๊ะ หรือ เกาะลีเป๊ะ เป็นเกาะกลางทะเลอยู่ในเขตตำบลเกาะสาหร่าย อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล อยู่ทางตอนใต้ของเกาะอาดัง ห่างจากแผ่นดินของจังหวัดสตูล 85 กิโลเมตร เขตอำนาจการควบคุมของอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะตะรุเตาในจังหวัดสตูล เป็นชายหาดบนเกาะที่อุดมไปด้วยท้องทะเลที่สดใสสะอาด สวยงาม เป็นเกาะที่เงียบสงบ และมีน้ำที่ตื้นเขิน จุดเด่นของทางเกาะหลีเป๊ะ คือ ความเป็นธรรมชาติของปะการังรายล้อมรอบเกาะ มีเวิ้งอ่าวที่สวยงาม หาดทรายละเอียดนิ่มนวลขาวเหมือนแป้ง เกาะหลีเป๊ะ มีชายหาดที่สำคัญ ๆ อยู่ 4 หาด ได้แก่

หาดพัทยา ซึ่งอยู่ทางตอนใต้ของเกาะหลีเป๊ะ เป็นเกาะที่นักท่องเที่ยวนิยมเดินทางไปมากที่สุด
หาดซันไรท์ อยู่ทางทิศตะวันออกของเกาะหลีเป๊ะ ใกล้ ๆ กับหมู่บ้านชาวเล

หาดคาร์มา อยู่ทางตอนเหนือ ซึ่งหันหน้าเข้ากับเกาะอาดัง

หาดซันเซ็ท อยู่ทางทิศตะวันตก ซึ่งหันหน้าเข้ารับแสงของพระอาทิตย์ ตามชื่อของหาด

เกาะหลีเป๊ะ เป็นเกาะที่มีความกว้างระหว่างหัวเกาะไปถึงท้ายเกาะประมาณ 3 กิโลเมตร จัดเป็นเกาะขนาดเล็ก ถือเป็นเกาะที่อยู่สุดท้ายทางตอนใต้ของช่องแคบมะละกาของไทย เนื่องจากพื้นที่ถัดไปคือทะเลสากลที่เชื่อมกับทะเลของประเทศเพื่อนบ้าน คือ มาเลเซีย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
ม้าโทรจัน
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ม้าโทรจัน (คอมพิวเตอร์)
 ในปี พ.ศ. 2550]]
ม้าโทรจัน หรือ ม้าไม้เมืองทรอย ( ) เป็นม้าขนาดใหญ่ที่ทำจากไม้ จากมหากาพย์อีเลียดเรื่องสงครามเมืองทรอย

ม้าไม้นี้เกิดขึ้นจากอุบายของโอดิสเซียส ในการบุกเข้าเมืองทรอย ที่มีป้อมปราการแข็งแรง หลังจากที่รบยืดเยื้อมานานถึง 10 ปีแล้ว ด้วยการให้ทหารสร้างม้าไม้นี้ขึ้นมา แล้วลากไปวางไว้หน้ากำแพงเมืองทรอย แล้วให้ทหารกรีกแสร้งทำเป็นล่าถอยออกไป เมื่อชาวทรอยเห็นแล้วเข้าใจว่าเป็นบรรณาการที่ทางฝ่ายกรีกสร้างขึ้นมาเพื่อบูชาเทพเจ้าและล่าถอยไปแล้ว จึงลากเข้าไปไว้ในเมืองและฉลองชัยชนะ เมื่อตกดึก ทหารกรีกที่ซ่อนตัวอยู่ในม้าไม้ ก็ไต่ลงมาเผาเมืองและปล้นเมืองทรอยได้เป็นที่สำเร็จ
ปัจจุบัน ม้าโทรจัน ได้กลายมาเป็นสำนวนในภาษาอังกฤษ และเป็นชื่อของโปรแกรมคอมพิวเตอร์ ที่เมืองชานักกาเล ประเทศตุรกี ซึ่งเคยเป็นที่ตั้งของเมืองทรอยจริงตามประวัติศาสตร์ ทางผู้สร้างภาพยนตร์เรื่อง Troy เมื่อปี พ.ศ. 2547 ก็ได้มอบม้าไม้ตัวที่ใช้ในเรื่องให้แก่เมือง ซึ่งกลายเป็นจุดสนใจและเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของเมืองด้วย

อ้างอิง
เทสซาโลนีกี
เทสซาโลนีกี ( ; ) หรือ เทสซาโลนีกา (Thessalonica) หรือ ซาลอนีกา (Salonica) เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศกรีซ เป็นเมืองหลวงของภูมิภาคเซนทรัลมาซิโดเนีย และเขตการปกครองกระจายอำนาจมาซิโดเนียและเทรซ (Decentralized Administration of Macedonia and Thrace)

จากข้อมูลปี ค.ศ. 2011 เทศบาลเมืองเทสซาโลนีกีมีประชากร 322,240 คน ขณะที่เขตเมืองมีประชากร 790,824 คน ทำให้เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 5 และเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในคาบสมุทรบอลข่าน และเป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 2 ที่ไม่ใช่เมืองหลวง นอกจากนั้นเขตมหานครเทสซาโลนีกีมีพื้นที่ขยายไปมากกว่า 1,455.62 กม 2 (562.02 ตร.ไมล์) และในปี ค.ศ. 2011 มีประชากรถึง 1,006,730 คน
เทสซาโลนีกีเป็นเมืองสำคัญอันดับ 2 ของกรีซในด้านเศรษฐกิจ อุตสาหกรรม การค้าและการเมือง และมีเส้นศูนย์กลางการเดินทางไปสู่ยุโรปตะวันออกเฉียงใต้ เป็นเมืองท่าทางทะเลที่มีความสำคัญต่อกรีซและยุโรปตะวันออกเฉียงใต้ ปัจจุบันเมืองมีการจัดเทศกาล งานด้านวัฒนธรรม หลายครั้ง เช่นงานการค้าระหว่างประเทศเทสซาโลนี และงานเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเทสซาโลนี ในปี ค.ศ. 2014 ได้รับเลือกเป็นเมืองหลวงเยาวชนแห่งยุโรป
พระเจ้าคัสแซนเดอร์แห่งมาซิโดเนียได้สร้างเมืองนี้ขึ้นเมื่อ 315 ปีก่อนคริสต์ศักราช เป็นเมืองสำคัญในยุคโรมัน เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 2 และร่ำรวยที่สุดในจักรวรรดิไบแซนไทน์ ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรออตโตมันระหว่าง ค.ศ. 1430 - 1912 และกลับมาเป็นของกรีซใน ค.ศ. 1913

อ้างอิง
ลินทซ์
ลินทซ์ ( , ) เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 3 ของประเทศออสเตรีย เป็นเมืองหลวงของรัฐโอแบร์เอิสเตอร์ไรช์ ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศ อยู่ห่างจากชายแดนประเทศเช็กเกียราว ริมแม่น้ำดานูบ ใน ค.ศ. 2024 เมืองนี้มีประชากร 212,538 คน

เมืองมีการผลิตเหล็กกล้า เครื่องจักร อุปกรณ์ไฟฟ้า ผลิตภัณฑ์ยาสูบ เมืองนี้พัฒนามาจากค่ายสมัยโรมัน เป็นศูนย์กลางการค้าที่สำคัญในคริสต์ศตวรรษที่ 13

เมืองเก่าที่มีบ้านแบบอย่างบาโรกจำนวนมากได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดี ปัจจุบันมีอาคารสถานที่ท่องเที่ยวและมหาวิทยาลัยหลายแห่ง

ลินทซ์เป็นเมืองหลวงแห่งวัฒนธรรมยุโรปใน ค.ศ. 2009 ลินทซ์เป็นสมาชิกของ UNESCO Creative Cities Network (UCCN) ในฐานะเมืองแห่งศิลปะสื่อ
สถาปัตยกรรมประวัติศาสตร์
ถนนสายหลักLandstraße (ซึ่งเป็นถนนช้อปปิ้งหลักของเมืองด้วย) ทอดจาก Volksgarten ไปยัง Taubenmarkt ใกล้กับจัตุรัสหลัก

จัตุรัสหลักหรือ Hauptplatz (สร้างขึ้นในปี 1230) มีพื้นที่ 13,200 ตารางเมตร เป็นจัตุรัสที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในยุโรป รอบจัตุรัสมีบ้านที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์หลายแห่งที่น่าสนใจทางสถาปัตยกรรม ทางทิศตะวันตกของจัตุรัสหลักคือเมืองเก่า ซึ่งมีอาคารเก่าแก่มากมาย เช่น บ้านเรอเนซองส์และบ้านเก่าในฝั่งบาโรก

ใกล้กับปราสาทซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นที่ประทับของจักรพรรดิเฟรดเดอริกที่ 3 คือโบสถ์เซนต์มาร์ติน หนึ่งในโบสถ์ออสเตรียที่เก่าแก่ที่สุด อาสนวิหารแห่งใหม่นี้เป็นโบสถ์ที่ใหญ่ที่สุดในออสเตรีย
สถาปัตยกรรมและศิลปะสมัยใหม่
มีพิพิธภัณฑ์ โรงละคร โรงละครดนตรี บาร์และคลับที่มีสถาปัตยกรรมสมัยใหม่มากมาย ศิลปะ วัฒนธรรม สถานที่ท่องเที่ยว และกิจกรรมต่างๆ ทำให้เมืองนี้เป็นศูนย์กลางที่มีชีวิตชีวา

มหาวิทยาลัย
Johannes Kepler University Linz (JKU) ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของ ลินทซ์ และมีคณะเศรษฐศาสตร์ กฎหมาย สังคมศาสตร์ การแพทย์ เทคโนโลยี วิทยาการคอมพิวเตอร์ วิทยาศาสตร์ธรรมชาติ และอื่นๆ อีกมากมาย มีนักศึกษาลงทะเบียนประมาณ 24,000 คน (พ.ศ. 2567)

มหาวิทยาลัยศิลปะและการออกแบบลินซ์

Fachhochschule อัปเปอร์ออสเตรีย วิทยาเขตลินซ์

มหาวิทยาลัยเอกชน Anton Bruckner สาขาดนตรี การละคร และกาเต้นรำ

โรงเรียนมัธยมปลายแห่งอัปเปอร์ออสเตรีย
มหาวิทยาลัยคาทอลิกเอกชนลินซ์

โรงเรียนธุรกิจ LIMAK ออสเตรีย

เคเอ็มยู อคาเดมี่ เอจี.

ภูมิอากาศ

แกลเลอรี่

ไฟล์:Linz, Hauptplatz.jpg|ส่วนหนึ่งของจัตุรัสหลัก
ไฟล์:Linz-cathedrale.jpg|มหาวิหารใหม่
ไฟล์:Linz Ars electronica center rotblau DL.jpg|อาร์ส อิเล็กทรอนิกา เซ็นเตอร์
ไฟล์:LentosNightBlue.jpg|พิพิธภัณฑ์ศิลปะเลนโตส
ไฟล์:Brucknerhaus20090407.jpg|บ้านบรัคเนอร์
ไฟล์:Linz-Innenstadt - Musiktheater.jpg|ละครเพลง
ไฟล์:Linz Hofberg 10 Apothekerhaus-1644.jpg|ในเมืองเก่า
ไฟล์:Linz Hbf Eingangsbereich Marmorlöwen 03.jpg|สถานีกลาง
ไฟล์:Linz - JKU - Science Park.jpg|มหาวิทยาลัย

อ้างอิง

หล่งข้อมูลอื่น
* 
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ Official Linz web site
* เว็บไซต์การท่องเที่ยวลินซ์ Linz Tourism web site
วัดป่าอนาลโย
วัดป่าอนาลโย (อังกฤษ:Wat Pah Analayo) เป็นวัดไทยสังกัดธรรมยุติกนิกายในประเทศเยอรมนี จดทะเบียนสมาคมในประเทศเยอรมันโดยใช้ชื่อ Buddhistischer Verein NRW e.V.ตั้งขึ้นเพื่อให้พุทธศาสนิกชนในเยอรมันทั้งชาวไทยและชาติต่าง ๆ ที่สนใจในพระพุทธศาสนาในประเทศเยอรมนีได้มีโอากาสเข้ามาศึกษาพระพุทธศาสนา

ที่ตั้ง
วัดป่าอนาลโย ตั้งอยู่ที่ ถนนอิมโบเด้นเลขที่ 13 รหัสไปรษณีย์ 51570 เมืองวินเด็ค ประเทศเยอรมนี ( )
ประวัติ
วัดป่าอนาลโยถือว่าเป็นวัดไทยสังกัดธรรมยุติกนิกาย ที่ที่ชื่อว่าเก่าแก่ของประเทศเยอรมัน โดยการบุกเบิกโดยท่านพระอาจารย์ชัชวาลย์ สุภทฺโท ซึ่งปัจจุบันก็คือเจ้าอาวาสแห่งนี้ โดยเริ่มตั้งแต่ ปี พ.ศ. 2532 โดยการเดินทางมาประเทศเยอรมนีเพื่อมาเยี่ยมพี่สาวแต่อยู่ได้ไม่นานเพราะปัญหาเรื่องวีซ่า ภายหลังพุทธศาสนิกชนชาวไทยได้นิมนต์ท่านมาประเทศเยอรมนีอีกครั้งที่กรุงเบอร์ลินในปี พ.ศ. 2535 และได้จำพรรษาที่เมืองฮัมบวร์ค และในปีต่อมาท่านก็ได้รับนิมนต์ให้มาจำพรรษาที่เมืองดอร์ทมุนท์ พุทธศานิชกที่เมืองดอร์ทมุนท์ให้ความสนใจในพุทธศาสนาและอยากให้ท่านสร้างวัดขึ้นที่เมืองนี้ จึงเริ่มตั้งสมาคมพุทธในแคว้นนอร์ทไรน์เวสฟาเล่น (Buddhistischer Verein NRW e.V.) เลขทะเบียนส
งสมาคมพุทธในแคว้นนอร์ทไรน์เวสฟาเล่น (Buddhistischer Verein NRW e.V.) เลขทะเบียนสมาคมที่ VR.4416 เพื่อให้การตั้งวัดถูกต้องตามกฎหมายของประเทศเยอรมนี หลังจากนั้นท่านได้เช่าบ้านอยู่ชั่วคราวเพื่อเก็บเงินสะสมซื้อที่ดินสร้างวัดและ ในปี พ.ศ. 2545 ท่านได้เก็บรวมรวมเงินได้จำนวนหนึ่งและได้ซื้อที่เพื่อสร้างวัดที่เมืองวินเด็คโดยซื้อที่ดินได้ 2 แปลงประมาณ 1 ไร่ และที่ดินสำหรับบริเวณสวน 1 แปลง 2 ไร่ รวมที่ดินทั้งหมดประมาณ 3 ไร่ และในวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2546 ทำพิธีวางศิลาฤกษ์เพื่อปลูกสร้างตัวอาคาร หลังจากนั้น 1 ปี เริ่มการก่อสร้างตัวอาคารซึ่งเป็นอาคารอนกประสงค์ 2 ชั้น พื้นที่ใช้สอยประมาณ 282 ตรม.แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2548 และในวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ได้จั
สอยประมาณ 282 ตรม.แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2548 และในวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ได้จัดพิธีผูกพัทธสีมาฝั่งลูกนิมิตโดยมีพระธรรมเมธาจารย์ (อิ่ม อรินฺทโม) วัดโสมนัสราชวรวิหาร ให้ความอนุเคราะห์ เรื่องการจัดงานผูกพัทธสีมาฝังลูกนิมิต งานนี้ถือว่าเป็นครั้งแรกที่มีขึ้นในประเทศสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี โดยมีสมเด็จพระวันรัต (จุนท์ พฺรหฺมคุตฺโต) วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร ขณะดำรงสมณศักดิ์ที่พระพรหมมุนี เป็นประธาน
ลำดับเจ้าอาวาส
* พระครูวิศิษฏ์ภาวนาวิธาน วิ. (ชัชวาลย์ สุภทฺโท) (พ.ศ. 2548 - ปัจจุบัน)

อ้างอิง
* เว็บไซต์วัดป่าอนาลโย

ดูเพิ่ม
* รายชื่อวัดไทยในต่างประเทศ
ภาวะอาหารเป็นพิษ
ภาวะอาหารเป็นพิษ ( ) เป็นความเจ็บป่วยใด ๆ อันเป็นผลมาจากการบริโภคอาหารปนเปื้อน แบคทีเรีย ไวรัส ปรสิต หรือพรีออน (ตัวก่อโรควัวบ้า) และสารพิษเช่นอะฟลาทอกซินในถั่วลิสง เห็ดพิษและถั่วชนิดต่าง ๆ ที่ไม่ได้ต้มอย่างน้อย 10 นาที
สาเหตุ
อาหารเป็นพิษมักเกิดจากการจัดการ การเตรียม หรือการเก็บรักษาอาหารที่ไม่เหมาะสม การปฏิบัติที่ถูกสุขลักษณะทั้งก่อน ระหว่างและหลังการเตรียมอาหารสามารถลดโอกาสการติดต่อกับโรคได้ มีการเห็นพ้องต้องกันในชุมชนสาธารณสุขว่า การล้างมือเป็นประจำเป็นหนึ่งในการป้องกันที่ทรงประสิทธิภาพที่สุดต่อการระบาดของภาวะอาหารเป็นพิษ ภาวะอาหารเป็นพิษยังสามารถเกิดขึ้นจากชีวพิษหลากหลายชนิดที่กระทบต่อสิ่งแวดล้อม ยาฆ่าแมลง หรือยาในอาหารและสสารชีวพิษตามธรรมชาติ เช่น เห็ดพิษหรือปลาตามแนวปะการัง
บรอมีเลน
บรอมีเลน ( ) เป็นเอนไซม์ตามธรรมชาติจากพืชที่สามารถพบได้ทุกส่วนของสับปะรดทั้งใบ ลำต้น หรือผล แต่มีสารนี้มากที่สุดที่แกนลำต้น และเหง้า บรอมีเลน เป็นสารที่สามารถย่อยโปรตีนได้เช่น เนื้อ วัว หมู ไก่ ปลา ฯลฯ มีคุณสมบัติคล้ายตัวยาแอสไพริน ซึ่งสามารถลดการจับตัวของเกล็ดเลือดได้โดยมีฤทธิ์ยับยั้งการรวมตัวกันของเกล็ดเลือด ชักนำการหลั่งไซโทไคน์ที่มีความสามารถชักนำให้เซลล์เม็ดเลือดขาวกำจัดเซลล์มะเร็งได้ มีการนำสารบรอมีเลนไปใช้ในทางการแพทย์อื่นๆ

ประโยชน์ด้านโภชนาการ
บรอมีเลน มีฤทธิ์ช่วยในระบบการย่อยอาหารและช่วยในการสมานแผลในกระเพาะอาหารเนื่องจากมีคุณสมบัติสามารถย่อยโปรตีนให้มีโมเลกุลเล็กลง หรือเมื่อมีอาการแน่นท้องหลังจากกินอาหารประเภทเนื้อสัตว์มากๆ ให้ดื่มน้ำสับปะรดหรือทานเนื้อสับปะรดหลังอาหารเพื่อช่วยลดอาการแน่นท้องได้

ประโยชน์ด้านการแพทย์

ใช้บรอมีเลนควบคุมการเจริญเติบโตของเนื้องอก และชิ้นส่วนเนื้อร้าย(มะเร็ง) ใช้ในการช่วยสมานแผล เช่น ลดการอักเสบ แผลจากการผ่าตัด และช่วยให้รอยแผลเป็นดูดีขึ้นได้ ใช้บรอมีเลนในการสลายลิ่มเลือด หรือลดการจับตัวของเกล็ดเลือด และช่วยลดการเกิดโรคที่เกิดจากการอุดตันในเส้นเลือดเช่น หลอดเลือดอุดตัน และโรคหัวใจ

ประโยชน์ด้านอุตสาหกรรม
อุตสาหกรรมผลิตเนื้อสัตว์เช่น ผสมน้ำสับปะรดในการหมักเนื้อ ผลิตเบียร์ ไวน์ และน้ำผลไม้ ผลิตอาหารสัตว์ รวมถึงอุตสาหกรรมการฟอกหนัง การทำยาสีฟันและสารซักฟอก อุตสาหกรรมเส้นใย การทำกระดาษ อุตสาหกรรมผลิตยา ได้แก่ ยาลดการอักเสบบางชนิด และยาช่วยย่อย อีกทั้งในปัจจุบันมีการนำบรอมีเลนไปใช้เป็นอาหารเสริมกันมาก เพราะความเชื่อที่ว่าทำให้มนุษย์สร้างภูมิคุ้มกันโรคและมีสุขภาพแข็งแรง

ไฟล์:สับปะรดหั่นเป็นชิ้น.jpg|สับปะรดหั่นเป็นชิ้น
ไฟล์:เนื้อหมัก.jpeg|เนื้อหมัก

อ้างอิง
วัดตันตยาภิรม
วัดตันตยาภิรม หรือ วัดต้นตอ ตามภาษาท้องถิ่น ตั้งอยู่ที่ถนนท่ากลาง ตำบลทับเที่ยง อำเภอเมืองตรัง จังหวัดตรัง เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี สังกัดนิกายมหานิกาย ชนิดสามัญ

ประวัติ
วัดตันตยาภิรมเป็นวัดคู่บ้านคู่เมืองของจังหวัดตรังสร้างในสมัยรัชกาลที่ 5 เป็นสถานที่ประกอบพระราชพิธีถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยาของข้าราชการในจังหวัดตรังในสมัยปี พ.ศ. 2461

อ้างอิง

* พาชม วัดตันตยาภิรม วัดคู่บ้านคู่เมืองของจังหวัดตรัง
* ๕ พ.ย. ๕๔ สมโภชผ้ากฐินพระราชทาน วัดตันตยาภิรม (พระอารามหลวง) 
*
นาซีอูดุก
นาซีอูดุก ( ) เป็นข้าวนึ่งแบบอินโดนีเซีย หุงกับกะทิ ที่มีจุดเริ่มต้นจากจาการ์ตา ซึ่งเป็นที่นิยมทั่วทั้งประเทศ นาซีอูดุกเป็นอาหารที่นิยมสำหรับผู้เดินทางไปกลับที่เร่งรีบในกรุงจาการ์ตา พบได้ตลอดทั้งวันตั้งแต่เช้าจนถึงกลางคืน

นาซีอูดุกในภาษาอินโดนีเซียแปลว่า "ข้าวผสม" เพราะการเตรียมอาหารต้องการส่วนผสมมากกว่าการหุงข้าวธรรมดา และมีเครื่องเคียงที่ต่างกันไป
การเตรียม
นาซีอูดุกเป็นข้าวที่หุงกับกะทิแทนที่จะใช้น้ำ ใส่กานพลู อบเชย และตะไคร้ กินกับเครื่องเคียงได้หลากหลาย เช่น ไข่เจียว ไข่ต้ม เอิมปัล (เนื้อทอด) สตูเนื้อในซีอิ๊วหวาน ไก่ทอด เตอรีกาจัง (ปลาร้ากับถั่วลิสง) เต็มเปทอด หอมใหญ่ทอด หอมใหญ่ผัด ข้าวโพดทอด ซัมบัลบางชนิดนิยมรับประทานคู่กับนาซีอูดุกเช่น ซัมบัลกาจัง ซึ่งเป็นซัมบัลถั่วลิสง

ความหลากหลาย
ในแต่ละชุมชนรอบ ๆ จาการ์ตาจะมีรูปแบบอาหารที่หลากหลาย เช่น นาซีอูดุกซลีปี จากจาการ์ตาตะวันตก มีอาหารที่คล้ายกันในมาเลเซีย บรูไน สิงคโปร์ และภาคใต้ของไทยเรียกนาซีเลอมัก อาหารที่ต่างไปเล็กน้อยเรียกนาซีอูลัม

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Jakarta Mixed Rice (Nasi Uduk) recipe

ja:ナシウドゥッ
นาซีอูลัม
นาซีอูลัม (อินโดนีเซียและ ; ) เป็นข้าวนึ่งที่ผสมสมุนไพรหลายอย่าง เช่น บัวบก หรือแมงลัก ผัก และเครื่องเคียงอื่น ๆ อาหารนี้เป็นอาหารของชาวมลายูที่มีความแตกต่างไปบ้างระหว่างในมาเลเซียและอินโดนีเซีย

ในอินโดนีเซีย นาซีอูลัมเป็นอาหารของชาวเบอตาวี และชาวมลายูในสุมาตรา รวมทั้งชาวบาหลี ในจาการ์ตามีนาซีอูลัมสองชนิดคีอแบบน้ำของทางเหนือและตอนกลางของจาการ์ตา และแบบแห้งของทางใต้ ในอินโดนีเซีย นาซีอูลัมปรุงรสเผ็ดด้วยพริก ใส่ถั่วลิสงและมะพร้าวคั่ว อาหารที่นิยมรับประทานกับนาซีอูลัม ได้แก่ เดินเดง ออมเล็ต มันฝรั่งทอด เต้าหู้ทอด เต็มเป และข้าวเกรียบ
นาซีอูลัมในมาเลเซียประกอบด้วยข้าวใส่สมุนไพรเช่น ใบพริก ใบมะม่วงหิมพานต์ หัวหอม มะพร้าวคั่ว บางครั้งใส่ปลาทอด พบได้ทั่วไปทางตะวันตกเฉียงเหนือของคาบสมุทรมลายู ส่วนทางตะวันออกเฉียงเหนือจะนิยมรับประทานข้าวยำหรือนาซีกราบูแทน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* 
* 
*
ดนตรีกัมพูชา
ศิลปะการดนตรีของกัมพูชาได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมพราหมณ์-ฮินดู มีนาฏกรรมทางศาสนาและเรื่องเล่าศักดิ์สิทธิ์ การแสดงบางชนิดใช้วงพิณพาทย์ (pinpeat) ที่ประกอบด้วย ฉิ่ง ระนาด ปี กระจับปี่ ฆ้อง ซอ และกลองหลายชนิด การเคลื่อนไหวแต่ละท่าจะเป็นแนวคิดแทนสิ่งต่างๆ การฟื้นฟูนาฏศิลป์เกิดขึ้นมากในราว พ.ศ. 2493 โดยพระนางสีสุวัตถิ์ กุสุมนารีรัตน์
ดนตรีที่เป็นที่นิยม
ดนตรีสมัยใหม่ในกัมพูชามีสองแบบคือ รำวง และรัมบัจ รำวงเป็นดนตรีช้าๆ ส่วนรัมบัจมีลักษณะคล้ายดนตรีพื้นบ้านของไทยในแถบอีสานใต้ ในจังหวัดเสียมราฐจะนิยมดนตรีที่เรียกกันตรึม ที่เป็นดนตรีพื้นบ้านของชาวเขมรสุรินทร์ และเป็นที่นิยมตามแนวชายแดนไทยและกัมพูชา
นักร้องที่เป็นที่นิยม
นักร้องชาวกัมพูชาที่เป็นที่นิยม ไ
ามแนวชายแดนไทยและกัมพูชา
นักร้องที่เป็นที่นิยม
นักร้องชาวกัมพูชาที่เป็นที่นิยม ได้แก่ สิน ศรีสมุทร, รส เสรีโสธา (รส สิริสุทธา), แพน โรน นักร้องในปัจจุบันได้แก่ นอย วันเน็ต เมง แกว ปิเชนดา (น้อย วันเนตร และ เมง แก้ว พิจันทา) และลัวร์ สาริท นอกจากนั้นก็มี เชต โสวัณ ปัญญา และเปรียบ โสวัท (เชต สุวรรณปัญญา และปราบ สุวัติ)
อ้างอิง
*Clewley, John. "Heavenly Dancers". 2000. In Broughton, Simon and Ellingham, Mark with McConnachie, James and Duane, Orla (Ed.), World Music, Vol. 2: Latin & North America, Caribbean, India, Asia and Pacific, pp 20-23. Rough Guides Ltd, Penguin Books. ISBN 1-85828-636-0
แหล่งข้อมูลอื่น
* Audio clips: Traditional music of Cambodia. Musée d'Ethnographie de Genève. Accessed November 25, 2010. 
*Cambodian court music & court dance (Sam-Ang Sam)
*The traditional music and instruments of Cambodia
*Cambodia Cultural Profile (Ministry of Culture and Fine Arts/Visiting Arts) 
*Conduct a Cambodian Ensemble 
*Khmer Traditional Music 
*Khmer Music and Biographies