SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
สี จ้งซฺวิน
สี จ้งซฺวิน ( ; 15 ตุลาคม ค.ศ. 1913 – 24 พฤษภาคม ค.ศ. 2002) เป็นนักปฏิวัติชาวจีนและต่อมาเป็นข้าราชการการเมืองในสาธารณรัฐประชาชนจีน ถือกันว่า เขาเป็นหนึ่งในผู้นำรุ่นที่ 1 และรุ่นที่ 2 ของจีน เขามีส่วนร่วมในการปฏิวัติคอมมิวนิสต์จีนและการพัฒนาสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งแต่การก่อตั้งฐานกองโจรคอมมิวนิสต์ทางตะวันตกเฉียงเหนือของจีนในคริสต์ทศวรรษที่ 1930 จนถึงการเริ่มต้นการเปิดเสรีทางเศรษฐกิจ ทางตอนใต้ของจีนในคริสต์ทศวรรษที่ 1980 บุตรชายคนที่ 2 ของเขาคือสี จิ้นผิง เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีนคนปัจจุบัน
ประวัติและการศึกษา
สีเกิดเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1913 ในครอบครัวที่เป็นเจ้าของที่ดินในชนบทของเทศมณฑลฟู่ผิง มณฑลฉ่านซี เขาเข้าร่วมยุวชนพรรคคอมมิวนิสต์จีน ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1926 และเข้าร่วมการเดินขบวนของนักเรียนในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1928 ด้วยเหตุนี้ เขาจึงถูกเจ้าหน้าที่ฝ่ายก๊กมินตั๋งซึ่งกำลังอยู่ในอำนาจสั่งจำคุก ในคุก เขาเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์จีนในปี ค.ศ. 1928

การทำงาน
กองทัพแดง
ในปี ค.ศ. 1930 สีได้รับแต่งตั้งจากพรรคให้ทำงานในกองทัพแห่งชาติ ภายใต้หยาง หู่เฉิง ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1932 เขาเป็นผู้นำการจลาจลภายในกองทัพที่ไม่ประสบความสำเร็จในอำเภอเหลี่ยงตัน มณฑลกานซู่ ต่อมาเขาได้เข้าร่วมกองโจรคอมมิวนิสต์ทางตอนเหนือของแม่น้ำเว่ย์

อ้างอิง
วัดบางแก้วผดุงธรรม
วัดบางแก้วผดุงธรรม เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่ามะเดื่อ อำเภอบางแก้ว จังหวัดพัทลุง มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน 32 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูมงคลวัฒน์ เป็นเจ้าอาวาส

วัดบางแก้วผดุงธรรม หรือชาวบ้านนิยมเรียกสั้น ๆ ว่า วัดผดุงธรรม สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2513 โดยมี นายเคล้า อินทรอาสา เป็นตัวแทนของชาวบ้านดําเนินการสร้างวัดขึ้นในที่ดินของตนเอง ได้รับอนุญาตให้สร้างวัด วันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2519 กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2520 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2525
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ มีพระพุทธโสธร (จำลอง) เป็นพระประธาน ขนาดศาลามีความกว้าง 10 เมตร ยาว 22 เมตร โครงสร้างไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 กว้าง 14 เมตร ยาว 30 เมตร หอฉันสร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 โครงสร้างไม้ กุฎิสงฆ์จํานวน 16 หลัง เป็นอาคารไม้ 14 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลังและอีก 1 หลัง และมีศาลาที่พักผ่อน 6 หลัง มีเจดีย์พิพิธภัณฑ์หลวงปู่เปลื้อง (อดีตเจ้าอาวาส)

รายนามอดีตเจ้าอาวาส
* พระราชธรรมมุนี (เปลื้อง จตฺตาวิโล) 
* พระครูวิจิตกิตติคุณ (เปลื้อง ปญฺญวนฺโต) 
* พระครูอดิสัยศีลาวัฒน์ (เยี่ยม ปวราสโย)

อ้างอิง
วัดตำหนักพระเจ้าทรงธรรม
วัดตำหนักพระเจ้าทรงธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าเจ้าสนุก อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 11 ไร่ 2 งาน 89 ตารางวา
วัดตำหนักพระเจ้าทรงธรรม เดิมชื่อว่า วัดตำหนัก เพราะมีตำหนักพระเจ้าทรงธรรมอยู่ใกล้เคียง เรียกอีกนามว่า วัดหลวงพ่อขาว เพราะมีหลวงพ่อขาว ประดิษฐานอยู่ที่วิหาร วัดสร้างขึ้นเป็นวัดตั้งแต่ พ.ศ. 2180 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแล้วในราว พ.ศ. 2190 ต่อมากลายสภาพเป็นวัดร้างได้รับการบูรณะขึ้นมาใหม่อีกครั้ง กระทรวงศึกษาธิการ ประกาศยกเป็นวัดมีพระสงฆ์วันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2518 วัดมีการบูรณะปฏิสังขรณ์ ได้เริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2508 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2548
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ หอสวดมนต์ กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ พระประธานในอุโบสถปางมารวิชัย พระพุทธรูปโลหะอีกองค์หนึ่งปางมารวิชัย ขนาดพระเพลากว้าง 25 นิ้ว และพระอัครสาวก มีกลองย่ำค่ำ ขนาดยาวประมาณ 3 เมตรเศษ เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 1 เมตรเศษ หลวงพ่อขาวในวิหาร และรูปหล่อสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรุหมรัสี) นอกจากนั้นยังมีศาลสมเด็จพระเจ้าทรงธรรม

รายนามเจ้าอาวาส
* พระวินัยพร
* พระครูพินิจธรรมานุยุค พ.ศ. 2536–

อ้างอิง
วัดบางสาม
วัดบางสาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางตะเคียน อำเภอสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี มีเนื้อที่ราว 50 ไร่
วัดบางสามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2444 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2506 วัดมีปรากฏในหลักฐานใน จดหมายเหตุนายทรงอานุภาพ (สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ) ฉบับที่ 6 สิงหาคม ร.ศ. 123 เล่าเรื่องเสด็จประพาสต้นครั้งแรก ความว่า "ส่วนข้างทางที่เสด็จนั้น ได้ยินว่าเสด็จไปประพาสปลายคลองสองพี่น้อง จะประพาสที่ใดบ้างหาทราบไม่ ได้ความแต่ว่า นายวงค์ตะวันไปถูกหมากัด ประพาสคลองสองพี่น้องแล้วเสด็จมาพักทำครัวเย็นที่วัดบางสาม เมื่อทำครัวอยู่นั้นพวกเราใครตกเบ็ดได้ปลาเทโพตัวหนึ่ง ทราบว่าแกงเทโพวันนั้นอร่อยนัก แต่นายอัษฎาวุธเคราะห์ร้ายไปตกร่องที่วัดบางสาม ฟกช้ำไปหน่อยหนึ่ง"
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังใหม่ กว้าง 8.25 เมตร ยาว 24.25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 ศาลาการเปรียญเก่าที่คาดว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2470 มีเสาไม้ต้นใหญ่เป็นค้ำยัน และศาลาการเปรียญหลังใหม่ ประดิษฐานของพระพุทธรูปปางต่าง ๆ รวมทั้งธรรมมาสน์เก่าที่เมื่อ พ.ศ. 2470 ด้านหลังวัดริมแม่น้ำมีต้นไทรขนาดใหญ่ และมีซุ้มจงกรมสำหรับเดินจงกรม ซึ่งมีพระพุทธรูปปางลีลา และพระสิวลีประดิษฐานอยู่บนแท่น หน้าวัดมีวิหารจัตุรมุข ภายในประดิษฐานรูปหล่อของ พระครูเขมานุโยค อดีตเจ้าอาวาส กุฏิสงฆ์สองชั้น 40 ห้อง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2553–2555 หอเทพเทวาสถิต เป็นเรือนไทยประยุกต์ 2 ชั้น และมณฑปที่เก็บรอยพระพุทธบาทและรูปภาพประวัติศาสตร์สมัยเก่าแก่โบราณ
ระยุกต์ 2 ชั้น และมณฑปที่เก็บรอยพระพุทธบาทและรูปภาพประวัติศาสตร์สมัยเก่าแก่โบราณและอัฐิอดีตเจ้าอาวาส
รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงปู่นาค ปานอำพันธ์
* พระอธิการกอน กิตฺติสุทฺโท (อดีตเจ้าคณะอำเภอสองพี่น้อง)
* หลวงพ่อชุน บูชา (พระครูเขมานุโยค) ปรากฏในหลักฐานใน พ.ศ. 2482 
* พระอาจารย์ผล บูชา รักษาการณ์แทนเจ้าอาวาส
* หลวงพ่ออั้น บูชา รักษาการแทนเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อสังวน คล้ายสุบรรณ รักษาการแทนเจ้าอาวาส
* พระอธิการอนันต์ ปญฺญาวโร นามสกุล สมรรคนั่ฎ
* พระครูอินทปญฺญษธร (หลวงพ่อชั้น อินฺทปญฺโญ (สิน ทองเอี่ยม)) พ.ศ. 2513–2559
* พระครูปลัดบุญสร้าง ปญฺญาวโร (พธ.ม.) วันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2560–

อ้างอิง
ชาวครีตเชื้อสายเติร์ก
ชาวครีตเชื้อสายเติร์ก ( หรือ ; , , หรือ ; ) ที่กลุ่มชนที่นับถือศาสนาอิสลามบนเกาะครีต ปัจจุบันผู้สืบสันดานส่วนใหญ่อาศัยในประเทศตุรกี หมู่เกาะโดเดคะนีสภายใต้การปกครองของอิตาลี (ต่อมาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของประเทศกรีซเมื่อสงครามโลกครั้งที่สอง) ประเทศซีเรีย (เฉพาะเมืองอัลฮามีดียะฮ์) ประเทศเลบานอน ประเทศปาเลสไตน์ ประเทศลิเบีย และประเทศอียิปต์ โดยปะปนอยู่กับกลุ่มชาวตุรกีพลัดถิ่น
ชาวครีตเชื้อสายเติร์กคือลูกหลานของชาวกรีกที่เปลี่ยนไปนับถือศาสนาอิสลาม เมื่อจักรวรรดิออตโตมันพิชิตเกาะครีตเมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 17 พวกเขาระบุตัวตนว่าเป็น "ชาวกรีกมุสลิม" แต่ชาวกรีกที่ยังนับถือศาสนาคริสต์อยู่เรียกชนกลุ่มนี้ว่า "เติร์ก" เนื่องจากศาสนาที่นับถือ หาใช่ภูมิหลังทางชาติพันธุ์ จากการปกครองของชาวเติร์กทำให้ชาวเกาะครีตจำนวนมากหันไปนับถือศาสนาอิสลาม ทำนองเดียวกันกับประชากรในประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ประเทศแอลเบเนีย บางส่วนของประเทศมาซิโดเนียเหนือ และประเทศบัลแกเรีย ซึ่งอาจเป็นอัตราการเปลี่ยนเข้ารีตศาสนาอิสลามที่สูงเสียยิ่งกว่าประชากรอัตราการอพยพเข้าของชาวเติร์กผู้รุกรานเสียอีก แม้จะเปลี่ยนศาสนาไปแล้ว แต่พวกเขายังคงสื่อสารด้วยภาษากร
าวเติร์กผู้รุกรานเสียอีก แม้จะเปลี่ยนศาสนาไปแล้ว แต่พวกเขายังคงสื่อสารด้วยภาษากรีกสำเนียงครีตดังเดิม ครั้นเมื่อมีการสมรสข้ามชาติพันธุ์และการเปลี่ยนไปนับถือศาสนาอิสลาม จึงเกิดชนกลุ่มใหม่เรียกว่า "ชาวครีตเชื้อสายเติร์ก" มีเหตุผลนานาประการที่ทำให้ชาวกรีกหันไปนับถือศาสนาอิสลาม (หรือแสร้งทำเป็นนับถือ) จากเอกสารของนักเดินเรือชาวยุโรประบุว่า "ชาวเติร์กบนเกาะครีต ไม่ได้มีเชื้อสายเติร์กเลย หากแต่เป็นชาวครีตที่เคยนับถือนิกายออร์ทอดอกซ์"
หลังเกิดความขัดแย้งทางศาสนาช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ทำให้ชาวมุสลิมจำนวนมากอพยพออกจากเกาะครีต โดยเฉพาะการก่อกำเริบเกาะครีต ช่วงปี ค.ศ. 1897–1898 และการที่เกาะครีตขอรวมเข้ากับประเทศกรีซใน ค.ศ. 1908 สุดท้ายหลังสิ้นสงครามกรีก–ตุรกีใน ค.ศ. 1919–1922 และสงครามประกาศอิสรภาพตุรกี จึงมีการแลกเปลี่ยนประชากรกันระหว่างประเทศกรีซกับตุรกี โดยแลกชาวคริสต์จากคาบสมุทรอนาโตเลียกับชาวมุสลิมในคาบสมุทรบอลข่าน ตามสนธิสัญญาโลซานเมื่อ ค.ศ. 1923 ชาวครีตเชื้อสายเติร์กจำต้องอพยพโยกย้ายออกจากเกาะ
พวกเขายังคงอัตลักษณ์ด้านการใช้ภาษากรีกสำเนียงครีตอยู่ตลอด ทั้งที่ภาษาตุรกีออตโตมันเป็นภาษาในการปกครองของชนชั้นสูง ภาษากรีกของพวกเขาถูกใช้ในพิธีกรรมของลัทธิเบกตาชีซึ่งเป็นมุสลิมซูฟี ปัจจุบันสามารถพวกลูกหลานของชาวครีตเชื้อสายเติร์กได้ที่เมืองอัยวาลึค ซึ่งมีชาวครีตอาศัยอยู่มากที่สุด ชาวครีตเชื้อสายเติร์กที่อพยพออกจากเกาะครีตช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19–20 ส่วนใหญ่จะตั้งถิ่นฐานตามแนวชายฝั่งทะเลอีเจียนและทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ที่เมืองอัยวาลึค เกาะจุนดา อิซมีร์ ชูคูโรวา โบดรุม ซีเด มูดานยา อาดานา แมร์ซิน ส่วนที่เมืองอัลฮามีดียะฮ์ ประเทศซีเรีย มีชาวครีตเชื้อสายเติร์กอาศัยอยู่ร้อยละ 60 ของประชากรเมืองทั้งหมด พวกเขายังคงอนุรักษ์วัฒนธรรมของตนได้เป็นอย่างดี โด
อยละ 60 ของประชากรเมืองทั้งหมด พวกเขายังคงอนุรักษ์วัฒนธรรมของตนได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะการใช้ภาษากรีกในการสื่อสาร
ระเบียงภาพ

ไฟล์:Cretan Turkish woman.jpg|หญิงชาวครีตเชื้อสายเติร์กช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19
ไฟล์:Mübadil GENCER Ailesi-(1923).jpg|ครอบครัวชาวครีตเชื้อสายเติร์ก ค.ศ. 1923
ไฟล์:Crete Costume La Canee.JPG|ชายชาวครีตเชื้อสายเติร์กช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19

อ้างอิง
โป๊ปปราบผี
โป๊ปปราบผี ( ) เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวสยองขวัญเหนือธรรมชาติ ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2023 กำกับโดยจูเลียส อาเวรี จากบทภาพยนตร์โดย ไมเคิล เปโตรนี และ เอวาน สปิลิโอโทปูลอส โดยสร้างจากหนังสือ An Exorcist Tells His Story ในปี ค.ศ. 1990 และหนังสือ An Exorcist: More Stories ในปี ค.ศ. 1992 โดยคุณพ่อกาเบรียล อามอร์ท นำแสดงโดยรัสเซลล์ โครว์ ในบทอามอร์ท โดยมี แดเนียล โซวัตโต, อเล็กซ์ เอสโซ และ ฟรังโก เนโร รับบทเป็นตัวละครสบทบ

การผลิตเริ่มต้นในปี ค.ศ. 2020 เมื่อ Screen Gems ซื้อสิทธิ์ในเรื่องราวของ อามอร์ท การถ่ายทำมีขึ้นตั้งแต่เดือนสิงหาคมถึงตุลาคม ค.ศ. 2022 ในไอร์แลนด์
โป๊ปปราบผี ออกฉายในหลายประเทศทั่วโลก เริ่มในวันที่ 6 เมษายน ค.ศ. 2023 ออกฉายในประเทศสหรัฐอเมริกาและแคนาดาในวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 2023 ส่วนในประเทศไทยออกฉายในวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 2023

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
*
วัดปากแพรก (จังหวัดนครศรีธรรมราช)
วัดปากแพรก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากแพรก อำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช ปัจจุบันมีพระอธิการธราธิป ธีรธมฺโม ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดปากแพรกมีด้านหลังวัดเป็นจุดบรรจบของแม่น้ำสามสายจากสามอำเภอ คือสายที่มาจากอำเภอหัวไทร อำเภอเชียรใหญ่ และอำเภอปากพนัง ได้เรียกชื่อย่านในบริเวณนี้ว่า "สามแพรก" และเรียกติดปากเรื่อยมาและเพี้ยนมาเป็น "ปากแพรก" และกลายเป็นชื่อวัดและชื่อตำบล สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าวัดปากแพรกตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2015 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2409
วัดปากแพรกมีพระพุทธรูปขนาดใหญ่ประดิษฐานเดินเป็นสง่าอยู่หลายองค์ เช่น พระขาวโพธิญาณ หลวงพ่อทันใจ มีการจัดสร้างมณฑปประดิษฐานรูปเหมือนอดีตเจ้าอาวาสวัดปากแพรก ซึ่งล้วนเป็นเกจิดังของของจังหวัดนครศรีธรรมราชและภาคใต้ เช่น พระครูสุกกธรรมวโรภาส หรือ พ่อท่านขาว ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส ก่อน พ.ศ. 2485-2509 และพระครูปิยสีลาธิคุณ หรือ พ่อท่านชัย ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสตั้งแต่ พ.ศ.2509 –2562 และเพิ่งมรณภาพเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2562

อ้างอิง
วัดป่าชัยมงคล (จังหวัดขอนแก่น)
วัดป่าชัยมงคล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองโก อำเภอกระนวน จังหวัดขอนแก่น ที่ดินมีเนื้อที่ 57 ไร่ 1 งาน 80 ตารางวา ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระครูวิมลสารกิจ อดีตเจ้าคณะอำเภอกระนวน และตำแหน่งที่ปรึกษาเจ้าคณะอำเภอกระนวน เป็นพระเกจิอาจารย์ที่มีชื่อเสียง

วัดป่าชัยมงคลสร้างวัดเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2503 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2504 ได้ผูกเป็นพัทธสีมาเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2507 ภายหลังได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งที่ 2 เมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2551
ด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดสอนการศึกษาพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนมาตั้งแต่ พ.ศ. 2508 ภายในวัดเป็นที่ตั้งของสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดขอนแก่น แห่งที่ 8 สิ่งศักดิ์สิทธิ์ภายในวัดมีท้าวเวสสุวรรณ พญานาค พ่อปู่มหาชัยยะนาคา มีพิพิธภัณฑ์หลวงปู่สาย จันทปัญโญ และอุโบสถที่งดงาม

อ้างอิง
วัดจอมสุทธาวาส (จังหวัดสุรินทร์)
วัดจอมสุทธาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเมืองที อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์

ประวัติ
วัดจอมสุทธาวาสสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2400 พร้อมกับการตั้งเมืองสุรินทร์ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2451 มีศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ศูนย์อบรมคุณธรรมจริยธรรม โครงการวัฒนธรรมไทยสายใยชุมชน โครงการลานบุญลานปัญญา เป็นศูนย์กลางการจัดกิจกรรมศิลปวัฒนธรรม มีพระครูสุทธิรัตนาภรณ์ เป็นเจ้าอาวาส
ภายในวัดมีปราสาทเมืองที มีต้นมะขามเก่าแก่อายุราว 300 ปี ขนาดของลำต้นมีเส้นรอบวงกว้าง 8 เมตร สูงกว่า 50 เมตร เป็นต้นมะขามได้รับการคัดเลือก 1 ใน 65 ต้น รุกข มรดกของแผ่นดิน เพื่อเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาวชิราลงกรณบดินทรเทพยวรางกูร เนื่องในโอกาสวันเฉลิมพระชนมพรรษา 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2560

ปราสาทเมืองที
ปราสาทเมืองทีเป็นพระธาตุในศิลปะลาว อายุราวพุทธศวรรษที่ 22–24 จากรูปแบบที่คล้ายกับปราสาทศีขรภูมิ ทำให้นักวิชาการบางท่านสันนิษฐานว่า เดิมเป็นปราสาทในศิลปะขอม ได้รับการดัดแปลงในสมัยหลัง
แผนผังของปราสาทเมืองที ประกอบด้วยกลุ่มเจดีย์ 5 องค์ ตั้งอยู่บนฐานเดียวกัน หันหน้าไปทางทิศตะวันออก องค์ที่มีขนาดใหญ่สุดตั้งอยู่ตรงกลาง อีก 4 องค์ ตั้งอยู่ที่มุมทั้ง 4 ปัจจุบันเหลือ 2 องค์ คือ เจดีย์ประจำมุมทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และมุมตะวันตกเฉียงเหนือ เจดีย์ทั้ง 3 องค์ มีแผนผังรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสย่อมุมไม้สิบสอง ลักษณะรูปทรงสอบเป็น 3 ชั้น เรือนธาตุแต่เดิมเคยมีประตู แต่ก่อปิดทึบภายหลัง มียอดคล้ายพุ่มข้าวบิณฑ์ แต่ปัจจุบันหักหายไป

อ้างอิง
จังหวัดอุตรดิตถ์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุตรดิตถ์ พ.ศ. 2539 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 3 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2538 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยจังหวัดอุตรดิตถ์ทั้งจังหวัด
ดูเพิ่ม
* จังหวัดอุตรดิตถ์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538
* จังหวัดอุตรดิตถ์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544

อ้างอิง
วัดเจดีย์แม่ครัว
วัดเจดีย์แม่ครัว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่แฝกใหม่ อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่
ที่ตั้งวัดและหมู่บ้านนั้นแต่เดิมเป็นป่าลึกไม่มีผู้คนอาศัยอยู่มีประชาชนอาศัย อยู่บริเวณแม่น้ำปิงห่างจากวัดเจดีย์แม่ครัวไปทางทิศตะวันตกประมาณ 3 กิโลเมตร ต่อมาได้มีผู้คนเข้ามาบุกเบิกป่าเป็นที่อยู่อาศัยและที่ทํากิน และได้พบซากสิ่งของต่าง ๆ เช่น ฐานวิหาร และองค์เจดีย์เป็นต้น เป็นที่ธรณีสงฆ์ในปัจจุบัน ห่างจากวัดไปทางทิศตะวันออกประมาณ 500 เมตร ต่อมามีการขุดฐานเจดีย์ ได้พบพระพุทธรูปและพระเครื่องต่าง ๆ จํานวนมาก (ได้หายไประหว่างปฏิสังขรณ์) ชาวบ้านได้ช่วยกัน บูรณะปฏิสังขรณ์องค์เจดีย์ และได้สร้างกุฏิ และศาลาบําเพ็ญบุญ โดยได้นิมนต์พระมาจําพรรษาเมื่อ พ.ศ. 2477 โดยเรียกชื่อวัดว่า วัดตึงงาม ตามชื่อของต้นไม้ต้นหนึ่ง ซึ่งมีลําต้นและกิ่งก้านสาขา ตลอดถึงใบขึ้นอ
่า วัดตึงงาม ตามชื่อของต้นไม้ต้นหนึ่ง ซึ่งมีลําต้นและกิ่งก้านสาขา ตลอดถึงใบขึ้นอย่างเป็้นระเบียบ แต่ภายหลังต้นตึงต้นนั้นก็ตายไป รอบวัดยังพบก้อนอิฐดินเผาขนาดใหญ่ก่อเป็นรูปคล้ายโกฏิอัฐิเรียกว่า "กู่เบี้ย"
เหตุที่ชื่อว่า "วัดเจดีย์แม่ครัว" เพราะเป็นสถานที่พักของแม่ครัวที่ทําอาหารเลี้ยงผู้ที่มาขุดคลองในสมัยนั้นซึ่งห่างจากองค์เจดีย์มาทางทิศตะวันตก 200 เมตร ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2491 ชาวบ้านเห็นว่าที่ตั้งของวัดเดิมนั้น การเดินทางไปทําบุญลําบาก จึงได้ย้ายวัดมาสร้างในที่ดินของสหกรณ์ซึ่งอยู่ติดกับเขตทางหลวง ย้ายมาทางทิศตะวันตก 500 เมตร มีการรื้อสิ่งก่อสร้างมาสร้างวัดใหม่ และคงค้างแต่องค์เจดีย์ไว้ ซึ่งเป็นที่ธรณีสงฆ์ในปัจจุบัน

วัดเจดีย์แม่ครัวตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2477 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2552

อ้างอิง
แผ่นจารึกร้องเรียนถึงเอยา-นาตซีร์
แผ่นจารึกร้องเรียนถึงเอยา-นาตซีร์ ( ; 81) เป็นแผ่นจารึกดินเหนียวที่ถูกส่งไปยังนครอูร์โบราณ เขียนขึ้นเมื่อประมาณ 1,750 ปีก่อนคริสต์ศักราช แผ่นจารึกนี้เป็นข้อความร้องเรียนถึงพ่อค้านามว่า เอยา-นาตซีร์ (Ea-nāṣir) จากลูกค้านามว่า นันนี (Nanni) เขียนด้วยอักษรรูปลิ่มเป็นภาษาแอกแคด ถือกันว่าแผ่นจารึกนี้เป็นการร้องเรียนเป็นลายลักษณ์อักษรที่เก่าแก่ที่สุดในโลก ปัจจุบันเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์บริติช ในคริสต์ทศวรรษ 2020 เนื้อหาในแผ่นจารึก (และโดยเฉพาะเอยา-นาตซีร์) เป็นที่นิยมขึ้นมาในฐานะอินเทอร์เน็ตมีม

แผ่นจารึกมีขนาดสูง กว้าง และหนา และเสียหายชำรุดไปบางส่วน
เนื้อหา
เอยา-นาตซีร์เดินทางไปยังดิลมุนเพื่อซื้อทองแดงกลับมาขายในเมโสโปเตเมีย มีอยู่ครั้งหนึ่ง เขาตกลงขายแท่งทองแดงหล่อให้แก่นันนีซึ่งส่งคนรับใช้ไปพร้อมเงินเพื่อดำเนินการซื้อขาย อย่างไรก็ตาม นันนีเห็นว่าสินค้าที่เขาได้รับนั้นมีคุณภาพต่ำกว่ามาตรฐาน จึงให้คนรับใช้นำสินค้ากลับไปคืนหลายครั้ง แต่เอยา-นาตซีร์ก็ยังคงปฏิเสธที่จะเปลี่ยนสินค้าหรือคืนเงินให้แก่นันนี

นันนีจึงเขียนจดหมายอักษรรูปลิ่มส่งไปยังเอยา-นาตซีร์ โดยบันทึกข้อความร้องเรียนว่าเขาได้รับทองแดงที่มีคุณภาพไม่ตรงกับที่เอยา-นาตซีร์สัญญาไว้ ทั้งยังร้องเรียนว่าเอยา-นาตซีร์ปฏิบัติกับคนรับใช้ที่เขาส่งไปอย่างหยาบคาย และประกาศว่าจะไม่ยอมรับทองแดงคุณภาพต่ำจากเอยา-นาตซีร์อีกในอนาคต

การค้นพบ
ผู้ค้นพบแผ่นจารึกนี้คือเซอร์เลเนิร์ด วุลลีย์ ซึ่งได้ครอบครองแผ่นจารึกนี้หลังค้นพบ เขาค้นพบแผ่นจารึกนี้ระหว่างที่เขานำการขุดค้นร่วมระหว่างมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียกับพิพิธภัณฑ์บริติชในปี 1922 ถึง 1934 ในนครอูร์ของชาวซูเมอร์

แผ่นจารึกชิ้นอื่น
ในซากปรักหักพังที่เชื่อกันว่าเป็นบ้านพักของเอยา-นาตซีร์ ยังมีการค้นพบแผ่นจารึกชิ้นอื่น ๆ อีก ซึ่งรวมถึงแผ่นจารึกจากชายนามว่า อาร์บีตูรัม (Arbituram) ซึ่งร้องเรียนว่าเขายังไม่ได้รับทองแดงที่สั่งซื้อไป ในขณะที่แผ่นจารึกจากชายอีกคนหนึ่งบ่นว่าเขาเอือมระอากับทองแดงคุณภาพต่ำจากเอยา-นาตซีร์เต็มที
สิ่งสืบเนื่อง
แผ่นจารึกข้อความร้องเรียนนี้กลายมาเป็นอินเทอร์เน็ตมีมเนื่องจากดูเหมือนว่ามันมีลักษณะผิดยุคผิดสมัย ฟอบส์ ระบุว่าเนื้อความมีความคล้ายคลึงกับคำร้องเรียนการบริการที่เลวร้ายจำนวนมากในสมัยปัจจุบัน

บันทึกสถิติโลกกินเนสส์รับรองให้แผ่นจารึกนี้เป็น "คำร้องเรียนจากลูกค้าที่เก่าแก่ที่สุด" (Oldest Customer Complaint)

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
*
วัดเฉลียงทอง (จังหวัดขอนแก่น)
วัดเฉลียงทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโนนคอม อำเภอภูผาม่าน จังหวัดขอนแก่น ปัจจุบันมีพระครูนวกรรมกิจจาทร เป็นเจ้าอาวาส

วัดเฉลียงทองเป็นวัดที่มีต้นเฉลียงทองใหญ่ซึ่งเป็นต้นไม้ที่เป็นประวัติความเป็นมาของอำเภอภูผาม่าน มีประวัติว่า นายกองส่วยสีผึ้ง (นายพุ่ม) หรือหลวงพิพิธภูมิเรศ ซึ่งได้รับแต่งตั้งจากทางการให้มาดูแลราชการส่วยผึ้ง ณ ต้นเฉลียงทอง เมื่อ พ.ศ. 2380 นายพุ่มเป็นผู้ดูแลผึ้งหลวงที่ต้นเฉลียงทองนี้ เมื่อสิ้นชีพในสมัยรัชกาลที่ 5 ก็ได้รับพระราชทานเพลิงที่ต้นเฉลียงทองนี้
วัดเฉลียงทองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2422 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2443 วัดเฉลียงทองเป็นที่ตั้งของวิหารหลวงปู่ลี พระเถระที่เป็นที่เคารพศรัทธาของชาวอีสาน

อ้างอิง
วัดจันทราราม (จังหวัดอ่างทอง)
วัดจันทราราม เป็นวัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่ตำบลโคกพุทรา อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง ปัจจุบันมีพระครูสังฆรักษ์พรชัย ชวโน เป็นเจ้าอาวาส

วัดจันทรารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2305 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2525 วัดมีพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ในอุโบสถที่ชาวบ้านเคารพศรัทธา คือ หลวงพ่อเพชร เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิเพชรศิลปะอยุธยาตอนต้น โดยชาวบ้านร่วมกันบริจาคโลหะหล่อหลอมเป็นพระพุทธรูปเพื่อเป็นศูนย์รวมจิตใจคนในหมู่บ้าน
บริเวณสวนหลังอุโบสถมีต้นไม้ขึ้นหนาแน่น จึงเป็นที่อยู่อาศัยและแพร่พันธุ์ค้างคาวแม่ไก่ และนกนานาชนิดมาหลายชั่วอายุคน มีค้างคาวแม่ไก่อาศัยอยู่กว่าหมื่นตัว ถือเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า

อ้างอิง
วัดจันทาราม
วัดจันทาราม อาจหมายถึง
* วัดจันทารามวรวิหาร กรุงเทพมหานคร
* วัดจันทาราม จังหวัดกำแพงเพชร
* วัดจันทาราม จังหวัดนครศรีธรรมราช
* วัดจันทาราม จังหวัดปทุมธานี
* วัดจันทาราม จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดจันทาราม จังหวัดเพชรบุรี
* วัดจันทาราม จังหวัดระนอง
* วัดจันทาราม จังหวัดราชบุรี
* วัดจันทาราม จังหวัดลพบุรี
* วัดจันทาราม จังหวัดศรีสะเกษ
* วัดจันทาราม จังหวัดสุราษฎร์ธานี
* วัดจันทาราม (ท่าซุง) จังหวัดอุทัยธานี
วัดจันทาราม (จังหวัดลพบุรี)
วัดจันทาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลชัยบาดาล อำเภอชัยบาดาล จังหวัดลพบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 33 ไร่ 1 งาน 63 พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มอยู่ริมแม่น้ำแควป่าสัก
วัดจันทารามสันนิษฐานว่าสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยสุโขทัย โดยวิเคราะห์ว่าในราว พ.ศ. 1890 ดินแดนแถวนี้เดิมเป็นเมืองไชยบุรี ต่อมาเปลี่ยนเป็นอำเภอชัยบาดาลและที่เมืองเก่านี้มีวัดเก่าแก่อยู่วัดหนึ่ง คือ วัดจันทาราม สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1890 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแล้วประมาณไว้พอเป็นหลักฐานนับตั้งแต่ พ.ศ. 1900 ได้ผูกพัทธสีมาครั้งหลังวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2506 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2545 ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตลอดมา แต่เดิมนั้นมีโรงเรียนประถมศึกษาและมัธยมศึกษาของทางราชการตั้งอยู่ที่วัดนี้ด้วย ปัจจุบันได้ย้ายออกไปตั้งอยู่เป็นเอกเทศในที่ดินเขตโรงเรียนเองแล้ว
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2506 ศาลาการเปรียญกว้าง 24 เมตร ยาว 36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 หอสวดมนต์กว้าง 8 เมตร ยาว 10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 กุฏิสงฆ์จำนวน 11 หลัง และมีวิหารเก่าอยู่ด้วย ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ พระพุทธรูปหินสลักโบราณสมัยขอม

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอุปัชฌาชย์ปล้อง พ.ศ. 2470–2475
* พระอุปัชฌาย์ชุ่ม พ.ศ. 2476–2480
* พระครูวิมลชยากร (เขียว) พ.ศ. 2480–2500
* พระครูบวรชยกิจ พ.ศ. 2500–2502
* พระครูวิมลชยากร (ชื้น) พ.ศ. 2502–

อ้างอิง
วัดอ่างเสือดำ
วัดอ่างเสือดำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่หมู่ที่ 7 บ้านอ่างเสือดำ ในตำบลท่าตะเกียบ อำเภอท่าตะเกียบ จังหวัดฉะเชิงเทรา ตั้งอยู่บนเนื้อที่ 36 ไร่ 2 งาน

วัดอ่างเสือดำ แต่เดิมเป็นสำนักสงฆ์โดยนายบุญมี สิหาชาลี เป็นผู้ที่ขออนุญาตสร้างวัดและจัดตั้งวัด จากกรมการศาสนา วัดอ่างเสือดำได้รับอนุญาตให้ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 โดยมีพระครูอมรเขมทัต (ดำรัส เขมุธโม) เป็นเจ้าอาวาส อุโบสถที่ประดิษฐานพระประธานหน้าตัก 5 เมตร สูง 6 เมตร มีนายปราโมชถวายปัจจัยในการสร้างพระประธานจำนวน 200,000 บาท อุโบสถมีรูปแบบสถาปัตยกรรมร่วมสมัยออกแบบโดยพระครูอมรเขมทัต (ดำรัส เขมุธโม) เจ้าอาวาส

อ้างอิง
ฮงไกอิมแพกต์เทิร์ด
ฮงไกอิมแพกต์เทิร์ด ( , ) เป็นเกมแอ็กชันเล่นตามบทบาท 3 มิติ (เดิมเป็นมือถือพิเศษ) และพัฒนาโดย มิโฮโยะ และต่อมาได้พอร์ตไปที่ไมโครซอฟท์ วินโดวส์ เป็นผู้สืบทอดทางจิตวิญญาณจาก โฮไคกาคุเอ็นทู โดยใช้ตัวละครหลายตัวจากภาคที่แล้วในเรื่อง จากแฮคแอนด์สแลชและการจำลองทางสังคมถึงองค์ประกอบของสัญลักษณ์บุลเลตเฮล แพลตฟอร์ม ชูตเอ็มอัป และตะลุยดันเจียนในโหมดผู้เล่นเดี่ยวและผู้เล่นหลายคน เกมนี้มีกลไกกาชาอีกด้วย

นอกจากเกมแล้ว โครงเรื่องของฮงไกอิมแพกต์เทิร์ดครอบคลุมสื่อเสริมหลายอย่างรวมถึงอนิเมะ หนังสือการ์ตูนจีนหลายชุด และวิดีโอโปรโมต

อ้างอิง
วัดป่าไผ่ (จังหวัดราชบุรี)
วัดป่าไผ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำแม่กลอง ในตำบลคลองตาคต อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี
วัดป่าไผ่เป็นวัดมอญ เดิมเป็นคณะสงฆ์แบบรามัญนิกาย ที่สร้างโดยชาวมอญรุ่นที่ 3 สร้างขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยชาวมอญรุ่นแรกได้เข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช แต่เดิมวัดป่าไผ่เป็นวัดร้างมาก่อน เนื่องจากมีซากวิหาร และกองอิฐโบราณหลงเหลืออยู่ รวมทั้งพระพุทธรูปหินทราย ทิ้งร้างอยู่ในดงไผ่ ชาวมอญได้บูรณะและปฏิสังขรณ์เป็นวัดขึ้นมาใหม่ เรียกว่า "วัดป่าไผ่" เพราะบริเวณที่สร้างวัดมีป่าไผ่อยู่เป็นจำนวนมาก ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2334 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2341
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ หอไตรได้รับอิทธิพลของสถาปัตยกรรมแบบพม่าผสมผสานกับสถาปัตยกรรมล้านนา มีลักษณะพิเศษเฉพาะซึ่งช่างชาวรามัญได้สร้างขึ้น มีผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส อาคารเรือนยอดทรงปราสาท หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ จำนวน 5 ชั้น มีชายคาปีกนกคลุมโดยรอบทั้งสี่ด้าน โดยมีเสานางเรียงรองรับชายคาด้านละ 3 เสา การประดับตกแต่งหลังคาในแต่ละชั้นบริเวณมุมสันตะเข้จะประดับด้วยประติมากรรมปูนปั้นขนาดเล็ก บานประตูเขียนภาพเซี่ยวกางด้านนอกและทวารบาลด้านใน บานหน้าต่างด้านในเขียนภาพทวารบาล ผนังไม้ด้านในเรียบ หัวเสามีลวดลายตกแต่ง บนเพดานไม้เขียนภาพจิตรกรรมเป็นภาพยันต์ตรีนิสิงเห
อุโบสถได้รับการบูรณะใหม่แต่ยังคงเห็นรูปแบบเดิม วิหารเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กซึ่งสร้างอยู่บนฐาน (วิหาร) สมัยอยุธยา ภายในวิหารประดิษฐานพระประธานปูนปั้นขนาดเล็กประทับนั่งขัดสมาธิราบ ปางมารวิชัย

อ้างอิง
มนุสสีหะ
มนุสสีหะ ( , , ) ตรงกับไทยเรียกว่า นรสิงห์ เป็นสัตว์ในตำนานที่มีลักษณะครึ่งคนครึ่งสิงโตตามความเชื่อของชาวพม่า พระภิกษุผู้เผยแผ่ศาสนาพุทธในประเทศพม่าได้ทำการออกแบบสัตว์ชนิดนี้ไว้เพื่อปกป้องพระราชกุมารจากผีเสื้อสมุทร สามารถพบเห็นมนุสสีหะได้บริเวณมุมของฐานพระเจดีย์ โดยจะมีส่วนหัวและลำตัวเป็นมนุษย์ หากแต่ส่วนล่างลงไปจะเป็นสิงโต จนได้รับสมญาว่าเป็น สฟิงซ์พม่า ทั้งนี้มนุสสีหะเป็นสัญลักษณ์ของเจดีย์ชเวดากอง และยังเป็นสัญลักษณ์ของคณะกรรมาธิการผู้ดูแลเจดีย์ชเวดากอง
มนุสสีหะเป็นคำบาลี ประกอบด้วยคำว่า มนุสส ( ) แปลว่า มนุษย์ กับคำว่า สีห ( ) แปลว่า สิงโต เมื่อรวมกันจะมีความหมายว่า มนุษย์สิงโต ขณะที่พจนานุกรมอังกฤษ-พม่า ซึ่งตีพิมพ์โดยคณะกรรมการภาษาพม่า ให้ความหมายของคำว่ามนุสสีหะไว้ว่า "สัตว์มหัศจรรย์ที่มีลำตัวเป็นมนุษย์และขาหลังเป็นสิงโต ปรากฏในท่าหมอบค้อมหลัง"

ในประเทศไทยก็มีสิ่งมีชีวิตในตำนานที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับมนุสสีหะของพม่า เรียกว่า นรสิงห์ คือเป็นคนครึ่งสิงห์ แต่ต่างจากของพม่าคือมีเท้าเป็นเล็บหรือเป็นกีบก็ได้ระคนกันไป หากเป็นสัตว์หิมพานต์ เป็นบุรุษเพศจะเรียกว่า เทพนรสิงห์ หากเป็นอิตถีเพศจะเรียกว่า อัปสรสีหะ ซึ่งอย่างหลังนี้จะมีเท้าเป็นกีบ

ระเบียงภาพ
ไฟล์:Shwedagon-d04.jpg|มนุสสีหะที่เจดีย์ชเวดากอง เมืองย่างกุ้ง
ไฟล์:Kakku Paya 34.jpg|มนุสสีหะที่เจดีย์กั๊กกู รัฐฉาน
ไฟล์:Ma Note Thiha.jpg|มนุสสีหะที่เจดีย์สัมพุทเธ เมืองโมนยวา
ไฟล์:Manussiha.jpg|มนุสสีหะที่เจดีย์ชเวดากอง เมืองย่างกุ้ง
ไฟล์:Apsornsiha at Phra Meru of HRH Princess Galyani Vadhana.JPG|อัปสรสีหะของไทยที่งานพระเมรุ เมื่อ พ.ศ. 2551

อ้างอิง
วัดเนินสูง (จังหวัดจันทบุรี)
วัดเนินสูง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองนารายณ์ อำเภอเมืองจันทบุรี จังหวัดจันทบุรี

วัดเนินสูงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2373 ผูกพัทธสีมาครั้งแรก เมื่อ พ.ศ. 2402 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 34 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่า โครงสร้างก่ออิฐถือปูน หลังคาทรงจั่วเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ไม่มีเครื่องลำยอง มีเฉลียงด้านหน้าและ ด้านหลัง ผนังก่ออิฐฉาบปูนเรียบ มีประตูทางเข้า-ออก ที่ด้านหน้าและด้านหลัง มีช่องหน้าต่างด้านละ 3 ช่อง บานประตูและบานหน้าต่างเป็นไม้ ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปก่ออิฐถือปูนลงรักปิดทอง ปางมารวิชัย และภาพจิตรกรรมฝาผนัง ฝีมือช่างพื้นบ้าน แสดงเรื่องพุทธประวัติ ทศชาติชาดก ต้นนารีผล โดยขุนกันทะราหะริรัฐเป็นผู้เขียน เริ่มลงมือวาดเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2458 แล้วเสร็จเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2460
เนื่องจากอุโบสถหลังเก่าทรุดโทรม จึงได้ก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้น เมื่อ พ.ศ. 2519 มีพิธีตัดสาแหรกลูกนิมิตเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2523

อ้างอิง
วัดเนินสูง (จังหวัดตราด)
วัดเนินสูง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตะกาง อำเภอเมืองตราด จังหวัดตราด ปัจจุบันมีพระครูโอภาสพลากร​ (วินัย​ โอภาโส)​ เป็นเจ้าอาวาส

วัดเนินสูงประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2325 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2534 แต่วัดมีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง ซึ่งสันนิษฐานว่าสร้างในสมัยพระเจ้าทรงธรรม มีบันทึกว่าพระครูโอภาสพลากร เป็นเจ้าอาวาสเป็นวัดในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช กรุงรัตนโกสินทร์

ด้านหน้าอุโบสถของวัดเนินสูงมีเจดีย์เก่าแก่ในสภาพชำรุดทรุดโทรม ใกล้พังทลาย 2 องค์ อยู่ติดรั้วรอบอุโบสถ มีป้ายบอกชื่อเจดีย์ไว้ด้านหน้าเจดีย์ทั้งสององค์ว่า เจดีย์ย่อมุมไม้ 12 สมัยรัตนโกสินทร์
วันรำลึกกษัตริย์หุ่ง
วันรำลึกกษัตริย์หุ่ง หรือ เทศกาลศาลเจ้าหุ่ง ( หรือ ) เป็นเทศกาลของเวียดนามที่จัดขึ้นเป็นประจำทุกปี ตั้งแต่วันที่ 8 ถึง 11 ของเดือน 3 ทางจันทรคติ เพื่อเฉลิมพระเกียรติกษัตริย์หุ่ง (Hùng Vương) วันเทศกาลหลักคือวันที่ 10 ของเดือน ได้รับการประกาศให้เป็น ประจำชาติในเวียดนามตั้งแต่ พ.ศ. 2550

แม้ว่าชื่ออย่างเป็นทางการคือ วันครบรอบวันสวรรคตของกษัตริย์หุ่ง ( ) เทศกาลนี้ไม่ได้ระบุวันสวรรคต พระองค์ใดโดยเฉพาะ
งานเทศกาล
จุดประสงค์ของพิธีนี้คือเพื่อระลึกถึงและแสดงความเคารพต่อกษัตริย์หุ่งซึ่งตามตำนานเป็นผู้ก่อตั้งประเทศและเป็นกษัตริย์พระองค์แรกของชาวเวียดนาม เริ่มแรกเทศกาลเป็นวันหยุดในท้องถิ่น ต่อมาได้รับการยอมรับให้เป็นวันหยุดประจำชาติตั้งแต่ปี 2550 ใน พ.ศ. 2559 มีจำนวนผู้เข้าร่วมเทศกาลทั้งหมดเจ็ดล้านคน

พิธีสำคัญ
พิธีมีขึ้นหลายวัน แต่วันที่ 10 ของเดือนถือว่าเป็นวันสำคัญที่สุด ขบวนแห่จะเริ่มต้นที่ตีนเขาและหยุดที่ศาลเจ้าเล็ก ๆ ระหว่างทางทุกแห่ง จนถึงศาลเจ้าบนเขา ที่นี่ผู้แสวงบุญจะจุดธูปไหว้บรรพบุรุษและสวดมนต์

อ้างอิง
วัดสามบัณฑิต
วัดสามบัณฑิต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสามบัณฑิต อำเภออุทัย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีพื้นที่ประมาณ 195 ไร่

ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2455 มีพระธุดงค์ชื่อหลวงพ่อเป้า เดินทางมาปักกลด บริเวณต้นโพธิ์ใหญ่เป็นเวลานาน ชาวบ้านเลื่อมใสในกิจวัตรของท่านจึงร่วมกันสร้างกุฏิให้ท่านหลังหนึ่งและต่อมามีผู้ถวายเพิ่มขึ้นอีก 3 หลัง จึงได้ตั้งเป็นวัดขึ้นใหม่ โดยมีหลวงพ่อเป้าเป็นเจ้าอาวาสและมีเจ้าอาวาสสืบต่อกันมาจนถึงปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแล้ว แต่เดิมประมาณ พ.ศ. 2250 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532

วัดมีศาลสมเด็จพระเจ้าตากสิน มีวัตถุโบราณที่เก็บมาจากทั่วบริเวณวัด และนำมารักษาไว้ในศาลนี้
มัสยิดซุลตัน
มัสยิดสุลต่าน ( ) เป็นมัสยิดที่ตั้งอยู่ริมถนนมัสกัต (Muscat Street) และถนนนอร์ทบริดจ์ภายในเขตย่อยกัมปุงเกอลัม เขตRochor ประเทศสิงคโปร์ มัสยิดนี้ตั้งชื่อตามสุลต่านฮุสเซน ชะฮ์ และได้รับการบรรจุเป็นอนุสรณ์สถานแห่งชาติใน ค.ศ. 1975

เปิดตัว
มัสยิดนี้สร้างเสร็จเพียงสองในสามและเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการในวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 1929 ส่วนตัวมัสยิดสร้างแล้วเสร็จใน ค.ศ. 1932

ตั้งแต่สร้างแล้วเสร็จ มัสยิดสุลต่านยังคงรูปเดิมยังคงไม่เปลี่ยนแปลง โดยมีการซ่อมแซมเฉพาะห้องโถงใหญ่ใน ค.ศ. 1968 และส่วนต่อขยายที่เพิ่มเข้ามาใน ค.ศ. 1993 จากนั้นจึงมีประกาศให้มัสยิดนี้เป็นอนุสรณ์สถานแห่งชาติในวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 1975
การเดินทาง
มัสยิดนี้สามารถเข้าถึงได้ด้วยการเดินทางจากสถานีบูกิสและสถานีจาลันเบอซาร์

ภาพ

File:Masjid Sultan Singapura.JPG|ป้ายมัสยิดสุลต่าน
File:Masjid Sultan.JPG|มัสยิดสุลต่านที่ถนนมัสกัตในกัมปุงเกอลัม
File:Masjid Sultan Aerial Perspective.jpg|มุมมองทางอากาศ
File:Aerial perspective of Masjid Sultan in Singapore.jpg|ภาพถ่ายทางอากาศของมัสยิดสุลต่าน
File:Sultan Mosque Ramadan Light Show 2022.jpg|alt=Sultan Mosque Light Show April 2022.|เทศกาลการแสดงแสงสีฉลองเดือนเราะมะฎอนหน้ามัสยิดในเดือนเมษายน ค.ศ. 2022

อ้างอิง

*National Heritage Board (2002), Singapore's 100 Historic Places, Archipelago Press,

แหล่งข้อมูลอื่น
จ๋าก๊าหลาหว่อง
จ๋าก๊าหลาหว่อง ( ) เป็นอาหารเวียดนามซึ่งทำมาจากปลาย่างแบบเวียดนาม มีพื้นเพมาจากฮานอย จัดเป็นอาหารดั้งเดิมของฮานอย และอยู่ในกลุ่มอาหารภาคเหนือของเวียดนาม เนื้อปลาหลักที่ใช้คือปลากด โดยหั่นเนื้อปลาเป็นชิ้น ๆ และหมักในซอสขมิ้นซึ่งมักจะผสมกะปิหรือน้ำปลา ขิง และพริก (บางครั้งใช้หญ้าฝรั่นแทนขมิ้น) จากนั้นนำไปย่างบนเตาถ่าน เสิร์ฟในกระทะร้อนเคลือบด้วยซอสหมักและสมุนไพรโดยเฉพาะผักชีลาว อาจมีสมุนไพรอื่น ๆ เช่น ต้นหอมหรือโหระพารวมอยู่ด้วย รับประทานกับเส้นหมี่และบู๊น ( ) และถั่วลิสง จ๋าก๊าหลาหว่องถือเป็นอาหารอันโอชะในเวียดนาม เนื่องจากแทบจะมีให้บริการเฉพาะในร้านอาหารเท่านั้น และไม่พบในอาหารริมทาง
ประวัติ
ในช่วงศตวรรษที่ 19 เป็นที่รู้กันว่าครอบครัวดว่าน ( ) เตรียมปลาย่างให้แก่เพื่อนบ้าน หลังจากนั้นอาหารจานดังกล่าวก็ได้รับความนิยมอย่างมากจนผู้คนชุมชน จนกระทั้งชาวบ้านได้ช่วยช่วยครอบครัวเปิดร้านอาหารชื่อ "จ๋าก๊าหลาหว่อง" ในปี พ.ศ. 2414 (1871) คำว่า จ๋าก๊า แปลว่า "ทอดมัน" ในภาษาเวียดนาม ในขณะเดียวกัน หลาหว่อง ได้รับแรงบันดาลใจจากรูปปั้นท้องถิ่นของเจียง จื่อหยา ( ) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ เจียง ไท่กง ( ) ซึ่งชาวเวียดนามรู้จักกันในชื่อหลา หว่อง ชาวประมงที่ผันตัวมาเป็นนักการเมือง และกลายเป็นปฐมกษัตริย์ผู้สถาปนาราชวงศ์โจว ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของศักยภาพของผู้มีความอดทนและมีความสามารถ
ร้านอาหารตั้งอยู่บ้านเลขที่ 17 ถนนจ๋าก๋า เดิมชื่อถนนห่างเซิน อยู่ระหว่างถนนห่างหมากับถนนหลาน-อง ในย่านเมืองเก่าฮานอย นี่เป็นถนนสายเดียวกับที่ครอบครัวดว่านเคยอาศัยอยู่ก่อนที่จะเปิดร้านอาหาร บริหารงานโดยดว่าน ซวน ฟุก ( ) และบี่ ถิ เวิน ( ) ภรรยาของเขา ในยุคแรก ๆ ร้านอาหารเป็นสถานที่นัดพบและที่หลบภัยของกลุ่มกบฏต่อต้านอาณานิคม อย่างไรก็ตาม ภายหลังร้านอาหารแห่งนี้ได้รับความนิยมในหมู่ขุนนางและกองทหารอาณานิคมของอินโดจีนฝรั่งเศส ร้านอาหารเลียนแบบที่เปิดบนถนนโดยใช้ชื่อคล้ายกัน เช่น ร้านอาหารอื่น ๆ ใช้ชื่อเดียวกัน ด้วยเหตุนี้ถนนห่างเซินจึงเปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการเป็นถนนจ๋าก๋า
ร้านอาหารจ๋าก๊าหลาหว่องดั้งเดิมยังคงเปิดอยู่ในฮานอย โดยให้บริการเฉพาะอาหารจานเด่นและแขกจะรับประทานอาหารจากเตาถ่านที่โต๊ะส่วนกลาง ร้านอาหารแห่งนี้ได้รับการระบุเป็นจุดหมายปลายทางในหนังสือ 1,000 แห่งที่ต้องแวะก่อนตาย

อ้างอิง
วัดเจริญประชาธรรม
วัดเจริญประชาธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านเสด็จ อำเภอเคียนซา จังหวัดสุราษฎร์ธานี ปัจจุบันมีพระใบฎีกา แซม สุธมฺโม เป็นเจ้าอาวาส
วัดเจริญประชาธรรม หรือ วัดในปราบ เดิมเป็นสำนักสงฆ์ชื่อ ที่พักสงฆ์บ้านในปราบ ชื่อ "ในปราบ" เรียกตามชื่อหมู่บ้านที่วัดตั้งอยู่ ต่อมาเมื่อขอตั้งวัด เจ้าอาวาสเห็นว่าประชาชนละแวกวัดเป็นผู้มีศีลธรรมที่ดีและเพื่อให้วัดมีความเจริญรุ่งเรืองเกี่ยวกับธรรมะ จึงตั้งว่า "วัดเจริญประชาธรรม" ประวัติการสร้างวัดกล่าวว่าหลวงพ่อชื่น (เจ้าอาวาส) มีความคิดที่จะสร้างที่พักของพระสงฆ์ในพื้นที่บ้านในปราบ ต่อมาจึงได้รับศรัทธาบริจาคจากนายวิโรจน์ สุขาพันธ์ และนายชุมพล ส้มเกลี้ยง นายจรูญ แต้มจันทร์ ถวายที่ดินสร้างวัด เนื้อที่ 29 ไร่ 1 งาน 49 ตารางวา ต่อมาได้รับบริจาคเพิ่มอีก 21 ไร่ 2 งาน 13 ตารางวา รวมเป็น 50 ไร่ 3 งาน 62 ตารางวา ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 255
รางวา รวมเป็น 50 ไร่ 3 งาน 62 ตารางวา ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 ต่อมาได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2554
สิ่งก่อสร้างภายในวัดมีเจดีย์ทรงอยุธยาผสานศิลปะศรีวิชัย สร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2551 สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ก่ออิฐถือปูน กว้าง 29 เมตร สูง 39 เมตร ลวดลายปูนปั้น ยอดเจดีย์ทองคำ พื้นปูหินขัด ด้านล่างติดกระจกรั้วสแตนเลส รอบเจดีย์ประดับด้วยเสาหงส์ ภายในเจดีย์ประดิษฐานรูปหล่อพ่อท่านคล้ายวาจาสิทธิ์ และรูปหล่อหลวงพ่อชื่น (เจ้าอาวาสวัดเจริญประชาธรรม) พระพุทธรูป ข้าวของเครื่องใช้ของหลวงพ่อชื่น และพิธีปลุกเสกวัตถุมงคลต่าง ๆ ส่วนห้องโถงด้านล่างเป็นสถานที่จัดประชุม และกิจกรรมต่าง ๆ วัดยังมีอุโบสถทรงไทย วิหารพ่อท่านคล้าย เป็นต้น

อ้างอิง
วัดบ้านแสน
วัดบ้านแสน (Wan Seng Monastery) เป็นวัดในอำเภอเชียงตุง รัฐฉาน ประเทศพม่า หน้าวัดเป็นเส้นทางสัญจรโบราณที่เชื่อมต่อไปยังเมืองยาง

วัดบ้านแสนเป็นวัดในชุมชนบ้านแสนซึ่งเป็นชาวลัวะ สันนิษฐานว่าวัดสร้างในสมัยพญากือนาแห่งอาณาจักรล้านนา
อาคารเสนาสนะที่สำคัญที่สุดคือ วิหารโหลง (วิหารหลวง) มีรูปแบบคล้ายวิหารศิลปะล้านนาและสิมศิลปะล้านช้าง คงได้รับการต่อเติมเรื่อยมา ปัจจุบันมีขนาดกว้าง 3 ห้อง ยาว 9 ห้อง โครงสร้างเป็นไม้ หลังคาทรงจั่วซ้อนสองตับ มุงกระเบื้องดินขอ ลดมุขด้านหน้าและหลัง คล้ายวิหารในล้านนาและล้านช้างผสมกัน ผนังภายในวิหารตกแต่งด้วยลายทองล่องชาด จิตรกรรมสีฝุ่น แผงไม้คอสองและบานประตูด้านในปิดทองล่องชาดภาพหม้อน้ำปรณกลศ โบสถ์ตั้งอยู่ขวามือของวิหาร เป็นโบสถ์โถงขนาดเล็ก ไม่มีผนัง ทางขึ้นโบสถ์สลักเป็นรูปพญานาค มีสีมาทำจากก้อนหินวางไว้ 4 มุม นอกจากนั้นภายในวัดยังมีศาลาการเปรียญตั้งอยู่ทางขวามือของวิหาร รูปทรงแบบพม่า มีกุฏิ 6 หลัง โครงสร้างทำด้วยไม้ ก่อผนังด้วยอิฐฉาบปูน
วัดป่าภูผาสูง
วัดป่าภูผาสูง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองม่วง อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา อยู่บริเวณเขาช้างหลวงในเทือกเขาภูหลวง มีเนื้อที่ดูแลจำนวน 2,800 ไร่ พื้นที่เป็นป่าดิบแล้ง มีความสูง 760 เมตรเหนือจากระดับน้ำทะเล
เมื่อ พ.ศ. 2528–2530 เมื่อพระราชสังวรญาณ (หลวงพ่อพุธ ฐานิโย) ได้เริ่มสร้างวัดวะภูแก้ว โดยการส่งพระอาจารย์เจต ทีฆายุโก ซึ่งเป็นลูกศิษย์มาประจำอยู่ที่สำนักวัดวะภูแก้ว พระอาจารย์เจต์ได้เดินทางธุดงค์กรรมฐานที่บริเวณภูผาสูง ต่อมาาท่านได้ชักชวนพระอาจารย์ใจ พระเพื่อนสหธรรมิก ขึ้นมาปฏิบัติธรรม ณ สถานที่แห่งนี้ด้วย จน พ.ศ. 2533–2534 พระอาจารย์ใจ ซึ่งเป็นลูกศิษย์หลวงพ่อพุธ พร้อมคณะศิษย์วัดป่าสาลวัน ได้เดินทางขึ้นมาจำพรรษาที่บริเวณภูผาสูงนี้ ต่อมาพ.ศ. 2535 เจ้าหน้าที่กรมป่าไม้เข้าใจผิดคิดว่า พระจะเข้ามาบุกรุกทำลายป่า จึงได้ย้ายออกไปมีพระแวะเวียนเข้ามาจำพรรษาบ้าง แต่เป็นแบบชั่วคราว
พ.ศ. 2537 พระมหาธีรนาถ อคฺคธีโร ซึ่งเป็นสัทธิวิหาริกของหลวงพ่อพุธ ฐานิโย ท่านเดินธุดงค์จากวัดวะภูแก้วขึ้นมาบริเวณภูผาสูง และเกิดความพอใจในสถานที่แห่งนี้เป็นอย่างยิ่ง พบว่าบริเวณภูผาสูงนี้ป่าไม้ถูกตัดโค่นเป็นจำนวนมาก ในปีนั้นท่านจึงตัดสินใจอยู่จำพรรษาที่บริเวณเสนาสนะป่าภูผาสูงเพียงลำพัง เริ่มแรกพระมหาธีรนารถ อัคคะธีโร ตั้งเป็นสำนักสงฆ์กับทหารระดับสูงหลายนาย พยายามดูแลปกป้องป่า และดูแลสัตว์ป่าไม่ให้มีสิ่งรบกวน เริ่มแรกกรมป่าไม้ได้ให้พื้นที่ดูแลวัด 10 ไร่จากนั้นเพิ่มเป็น 2,656 ไร่ ในที่สุดตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2552

สิ่งก่อสร้างภายในวัดมีพระธาตุจอมผา (พระมหาธาตุเจดีย์ศรีภูผาสูง)

อ้างอิง
การท่องเที่ยวในประเทศออสเตรเลีย
ที่ภาพลักษณ์ระดับโลกอันโดดเด่นของการท่องเที่ยวออสเตรเลียมุ่งเน้นไปที่ชายหาด ซึ่งเป็นส่วนสำคัญของเอกลักษณ์ประเทศออสเตรเลีย ]]
 ใกล้อุทยานแห่งชาติอุลูรู-เคเต จูตา ในนอร์เทิร์นเทร์ริทอรี]]
 ในรัฐควีนส์แลนด์]]
 ซึ่งตั้งอยู่ในรัฐวิกทอเรีย]]
 ]]
การท่องเที่ยวในประเทศออสเตรเลียเป็นส่วนสำคัญของเศรษฐกิจออสเตรเลีย ซึ่งประกอบด้วยผู้มาเยือนทั้งในและต่างประเทศ โดยออสเตรเลียเป็นประเทศที่มีผู้มาเยือนมากเป็นอันดับที่สี่สิบของโลกตามข้อมูลขององค์การการท่องเที่ยวโลก ในปีงบประมาณ 2018/19 การท่องเที่ยวเป็นการส่งออกที่ใหญ่เป็นอันดับสี่ของประเทศออสเตรเลีย และในช่วงทศวรรษที่ผ่านมาก็เติบโตเร็วกว่าการเติบโตของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ ซึ่งในเวลานั้นคิดเป็น 3.1 เปอร์เซ็นต์ของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศของออสเตรเลียซึ่งสร้างมูลค่า 60.8 พันล้านดอลลาร์ออสเตรเลียให้แก่เศรษฐกิจของประเทศ
ในปีปฏิทินจนถึงเดือนธันวาคม ค.ศ. 2019 มีนักท่องเที่ยวต่างชาติ 8.7 ล้านคนในประเทศออสเตรเลีย การท่องเที่ยวจ้างงาน 666,000 คนในออสเตรเลียเมื่อ ค.ศ. 2018–2019 ซึ่งเป็น 1 ใน 21 ของแรงงานทั้งหมด คนที่ทำงานด้านการท่องเที่ยวประมาณ 48 เปอร์เซ็นต์เป็นพนักงานประจำ และ 54 เปอร์เซ็นต์เป็นผู้หญิง นอกจากนี้ การท่องเที่ยวยังมีส่วนสนับสนุน 8.2 เปอร์เซ็นต์ของรายได้จากการส่งออกทั้งหมดของออสเตรเลียใน ค.ศ. 2018–2019
จุดหมายปลายทางยอดนิยมของประเทศออสเตรเลีย ได้แก่ เมืองชายฝั่งอย่างซิดนีย์, บริสเบน และเมลเบิร์น รวมถึงจุดหมายปลายทางที่มีชื่อเสียงอื่น ๆ ประกอบด้วยภูมิภาครัฐควีนส์แลนด์ อย่างโกลด์โคสต์ และเกรตแบร์ริเออร์รีฟ ซึ่งเป็นพืดหินใต้น้ำที่ใหญ่ที่สุดในโลก ส่วนสถานที่ยอดนิยมอื่น ๆ ได้แก่ โขดหินอุลูรู, ชนบทออสเตรเลีย และดินแดนแทสเมเนีย นอกจากนี้ ความหลากหลายทางชีวภาพที่เป็นเอกลักษณ์ของออสเตรเลียยังเป็นอีกจุดสำคัญที่น่าสนใจในการท่องเที่ยวของประเทศ
แนวโน้ม
แม้จะมีความท้าทายทางเศรษฐกิจทั่วโลกและภัยพิบัติทางธรรมชาติใน ค.ศ. 2010–2011 แต่การเติบโตของการท่องเที่ยวของประเทศออสเตรเลียได้รับการสนับสนุนจากการบริโภคที่เพิ่มขึ้น (เพิ่มขึ้น 4.4 เปอร์เซ็นต์ในช่วงสองสามปีที่ผ่านมา ส่วนใหญ่เนื่องมาจากจำนวนนักท่องเที่ยวต่างชาติที่เพิ่มขึ้น) และจากค่าเงินดอลลาร์ออสเตรเลียที่แข็งค่า ใน ค.ศ. 2010–2011 มีผู้พักอาศัยในระยะสั้นออกจากออสเตรเลียเป็นประวัติการณ์ถึง 7.4 ล้านคน โดยเพิ่มขึ้น 9.9 เปอร์เซ็นต์จาก ค.ศ. 2009–2010 ซึ่งการบริโภคของนักท่องเที่ยวในประเทศขยายตัวน้อยกว่าครึ่งหนึ่งของนักท่องเที่ยวต่างชาติใน ค.ศ. 2010–11 (เพิ่มขึ้น 2.1 เปอร์เซ็นต์โดยเทียบกับ 4.4 เปอร์เซ็นต์)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Information About Australian Holidays & Travel
* Tourism Australia
* Tourism Research Australia
* Department of Home Affairs
* Austrade - Tourism
วัดปทุมธาราม (จังหวัดชัยนาท)
วัดปทุมธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองบัว อำเภอวัดสิงห์ จังหวัดชัยนาท

วัดปทุมธาราม เดิมชื่อว่า วัดหนองบัว เนื่องจากหมู่บ้านนี้มีหนองน้ำและมีบัวหลวงมากมาย ผู้สร้างวัดคือ สมเด็จเจ้าเถื่อน สมเด็จพร กับขรัวยายไข่ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2365 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารที่ประดิษฐานพระพุทธรูป รูปเหมือนหลวงปู่ศุข กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ หลวงพ่อจาดอดีตเจ้าอาวาส ด้านหน้าวิหารมีพระพุทธรูปปางประทานพรสีทององค์ใหญ่ พระมหาธาตุเจดีย์ศรีชัยนาท เป็นเจดีย์ที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดชัยนาท สร้างขึ้นเพื่อพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงครองราชย์สมบัติครบ 50 ปี เพื่ออัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุ และพระธาตุของพระอรหันต์สาวกไปบรรจุอยู่ ณ บุษบกยอดพระเจดีย์ ปูชนียวัตถุอื่นมีพระร่วงเลิศฤทธิ์ และพระพุทธวงศ์ 28 พระองค์ ประดิษฐานอยู่ในองค์เจดีย์ บานประตูหน้าต่างแกะสลักเป็นรูปสัตว์หิมพานต์สีทอง ทางขึ้น 8 ทิศ เป็นบันไดนาค

อ้างอิง
วัดโนนธาตุงาม
วัดโนนธาตุงาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลผักปัง อำเภอภูเขียว จังหวัดชัยภูมิ

วัดโนนธาตุงามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2483 สิ่งก่อสร้างที่สำคัญคือ ธาตุ 2 องค์ตั้งอยู่ห่างกันประมาณ 25.5 เมตร ปัจจุบันธาตุองค์ใหญ่พังทลายเหลือเพียงครึ่งองค์ ส่วนองค์เล็กยังคงสภาพรูปลักษณะศิลปกรรมให้เห็นอยู่บ้าง ส่วนปูนที่ฉาบกระเทาะออกเป็นส่วนใหญ่ รูปแบบศิลปกรรมเป็นธาตุแบบท้องถิ่นที่เรียกว่าเจดีย์ลาว อายุสมัยน่าจะอยู่ในช่วงปลายอยุธยาหรือต้นรัตนโกสินทร์
ธาตุองค์ที่ 1 เป็นธาตุก่อด้วยอิฐสอดินฉาบปูนและมีปูนปั้นประดับด้านนอกสภาพองค์ธาตุยังค่อนข้างสมบูรณ์ แต่ปูนปั้นประดับหลุดร่อนเกือบหมดเหลือเพียงปูนปั้นกลีบบัวหงายประดับอยู่บางส่วน ส่วนฐานจมดินลักษณะองค์ธาตุเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาด 1.20 เมตร สูงประมาณ 2.70 เมตร รอบองค์ธาตุมีอิฐเรียงอยู่ที่ระดับพื้นดินเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าคล้ายเป็นพื้นฐานรองรับอีกชั้นหนึ่ง ขนาดกว้าง 3.50 เมตร ยาว 8.50 เมตร มีร่องรอยของใบเสมาหินปักเป็นกลุ่ม กลุ่มละ 3 ใบ ทุกด้านและที่มุมฐานทั้ง 4 ส่วนธาตุองค์ที่ 2 ลักษณะเป็นธาตุทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส ก่อด้วยอิฐสอดิน สภาพค่อนข้างชำรุดหักพังไม่เห็นรูปแบบเดิมที่ชัดเจน ไม่สามารถบอกได้ว่ามีการฉาบปูนด้านนอกหรือไม่ ขนาดขององค์ธาตุ กว้า
บบเดิมที่ชัดเจน ไม่สามารถบอกได้ว่ามีการฉาบปูนด้านนอกหรือไม่ ขนาดขององค์ธาตุ กว้างและยาว 1.90 เมตร ส่วนสูงที่เหลืออยู่ประมาณ 2.20 เมตร
มิตามะ
]]
คำภาษาญี่ปุ่น มิตามะ ( ) เป็นคำที่ใช้กล่าวถึงจิตวิญญาณของคามิหรือวิญญาณของคนตาย ประกอบด้วยตัวอักษร 2 ตัว อักษรตัวแรกคือ มิ ( ) เป็นคำที่ใช้แสดงความนับถือ ส่วนอักษรตัวหลังคือ ทามะ ( ) มีความหมายว่า "จิตวิญญาณ" คู่ตัวอักษร 神霊 อ่านว่า มิตามะ ใช้กล่าวถึงจิตวิญญาณของคามิโดยเฉพาะ คำว่า มิตามาชิโระ ( ) เป็นคำไวพจน์ของชินไต วัตถุภายในศาลเจ้าชินโตอันเป็นที่สิงสถิตของคามิ
คำจำกัดความในภาษาญี่ปุ่นของ มิตามะ ในยุคแรก ๆ ซึ่งพัฒนาขึ้นในภายหลังโดยนักคิดหลายคน เช่น โมโตริ โนรินางะ ยืนยันว่ามิตามะประกอบด้วย "จิตวิญญาณ" หลายดวง ซึ่งค่อนข้างเป็นอิสระต่อกัน 
คำจำกัดความที่ได้รับการพัฒนามากที่สุดคืออิจิเร ชิคง ( ) ทฤษฎีในลัทธิชินโตที่ว่าจิตวิญญาณ ( ) ของทั้งคามิและมนุษย์ประกอบด้วยจิตวิญญาณหลักหนึ่งดวงและวิญญาณย่อยสี่ดวง วิญญาณย่อยสี่ดวง ได้แก่ อาระ-มิตามะ ( ), นิงิ-มิตามะ ( ), ซากิ-มิตามะ ( ) และคูชิ-มิตามะ ( )
ตามทฤษฏี วิญญาณแต่ละดวงที่ประกอบกันเป็นจิตวิญญาณมีลักษณะเฉพาะและหน้าที่ของตัวเอง วิญญาณเหล่านี้มีอยู่ในเวลาเดียวกันและเติมเต็มซึ่งกันและกัน ในนิฮนโชกิ เทพโอนามูจิ (โอกูนินูชิ) ได้พบกับคูชิ-มิตามะและซากิ-มิตามะของตนในรูปของโอโมโนนูชิแต่ไม่รู้จัก วิญญาณทั้งสี่อาจจะมีความสำคัญแตกต่างกัน เหล่านักคิดต่างอธิบายปฏิสัมพันธ์ระหว่างวิญญาณทั้งสี่ที่แตกต่างกันออกไป

ดูเพิ่ม
* เทศกาลบง

อ้างอิง
วัดต้าม่อน
วัดต้าม่อน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียงต้า อำเภอลอง จังหวัดแพร่

วัดต้าม่อนตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2445 ปรากฏชื่อในใบลานความว่า "...ไชยเทพภิกขุลิขิตตะแล ปางเมื่ออยู่ปฏิบัตวัดม่อน เมืองต้า..." (จาร พ.ศ. 2446)" เมืองต้าเป็นเมืองที่มีกลุ่มคนหลากหลายชาติพันธุ์ที่เข้ามาตั้งถิ่นฐาน โดยเฉพาะในช่วงที่เข้ามาเป็นแรงงานการทำป่าไม้ให้เจ้าผู้ครองนครลำปาง ก่อนหน้านี้วัดต้าม่อนเป็นวัดร้าง ต่อมาได้รับการบูรณะโดยหม่องโพส่วย (พ่อเฒ่าฮ้อยหลวง,เจ้าฮ้อยหลวง) เจ้าฟ้าเชียงตุงชาวไทใหญ่จากเมืองนครเชียงตุง ( ต้นตระกูล รัตนภาค)
เจ้าน้อยบุญหลง มณีวงศ์ เจ้านายเมืองนครลำปาง ซึ่งเป็นบุตรเขยของหม่องโพส่วย ได้นำไม้สักจัดสร้างวิหาร โดยมีหม่องผิ่ว ชาวพม่าจากเมืองนครเชียงตุง เป็นหัวหน้าช่าง เรียกชื่อวัดตามชื่อหมู่บ้านว่า วัดม่อน หรือ "วัดต้าม่อน"
วิหารเป็นศิลปะพม่า พร้อมกับสร้างพระพุทธรูปพม่าศิลปะมัณฑะเลย์ ด้วยเส้นหวายสานลงรักปิดทองที่เมืองนครเชียงตุง เรียกพระนามว่า พระเจ้าแสนหวาย โดยได้อัญเชิญพระเจ้าแสนหวายบรรทุกหลังช้างจากเมืองนครเชียงตุงมาประดิษฐานเป็นพระประธานภายในวิหารวัดต้าม่อน และวาดรูปแต้มภายในวิหาร รวมถึงภาพอินายสีเวย ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็นโมนาลิซาแห่งเมืองไทย รูปแต้มในวิหารสันนิษฐานว่ามีลูกมือช่างวาดรูปแต้มจากกลุ่มช่างที่วาดในวัดภูมินทร์และวัดหนองบัว จังหวัดน่าน รูปแต้มวิหารวัดต้าม่อนจัดเป็นศิลปะล้านนา สกุลช่างกลุ่มน่านผสมผสานศิลปะรัตนโกสินทร์ ภาพที่วาดอื่น ได้แก่ วาดชาดกนอกนิบาตจากปัญญาสชาดก เรื่องเจ้ารัตนแสงเมือง และเจ้าก่ำกาดำ ภายหลังภาพในวิหารเหล่านี้ได้ถูกรื้อ อุทยา
เรื่องเจ้ารัตนแสงเมือง และเจ้าก่ำกาดำ ภายหลังภาพในวิหารเหล่านี้ได้ถูกรื้อ อุทยานศิลปวัฒนธรรมแม่ฟ้าหลวง (ไร่แม่ฟ้าหลวง) ได้ขอผาติกรรมไปจัดเก็บรักษา แสดงไว้ภายในหอคำน้อยของอุทยานศิลปวัฒนธรรมแม่ฟ้าหลวง บ้านป่างิ้ว ตำบลรอบเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2531
วิหารหลังใหม่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2543 มีลักษณะสถาปัตยกรรมของไทใหญ่ อาคารประกอบ ในบริเวณวัดกว่า 6 ไร่ ด้วยงบประมาณซึ่งรวมถึงการวาดภาพจิตรกรรมทั้งสิ้น 11 ล้านบาท

อ้างอิง
วัดบางชัน
วัดบางชัน หรือ วัดอรัญสมุทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางชัน อำเภอขลุง จังหวัดจันทบุรี ตั้งอยู่บริเวณปากแม่น้ำเวฬุซึ่งอยู่ในเขตป่าสงวน ปัจจุบันมีพระครูรังสรรค์ วิหารคุณ เป็นเจ้าอาวาส
วัดบางชัน เดิมทีตั้งเป็นสำนักสงฆ์แรกในปี พ.ศ. 2412 จัดตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2441 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว อีกแหล่งข้อมูลระบุว่าได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2479 ผู้ทูลขอพระราชทานใบวิสุงคามสีมาเป็นชาวจีนที่มีนามว่า เจ๊กลี่เหม็ง ใช้ชื่อวัดว่า "วัดอรัญสมุทธาราม" ซึ่ง อรัญ แปลว่า ป่าและน้ำ ธาราม แปลว่า ที่อยู่สบาย ต่อมามีการเปลี่ยนชื่อเป็นวัดบางชันเพราะต้องการให้ตรงกับชื่อหมู่บ้านและตำบลบางชัน ต่อมาในปี พ.ศ 2505 ได้มีการออกประกาศเป็นเขตป่าสงวน จึงเป็นที่มาของปัญหาการบุกรุกพื้นที่ป่าสืบเนื่องมาจนทุกวันนี้
บริเวณวัดบางชันมีพิพิธภัณฑ์ของโบราณ เรือเก่า (เรือขุด) มีซากสัตว์ที่เคยพบได้ในบริเวณลุ่มน้ำเวฬุ เช่น โครงกระดูกจระเข้ ปลาโลมา กระดูกวาฬ เขากวาง หอยต่างๆ จัดแสดงไว้ในตู้กระจก นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งของโรงเรียนวัดบางชัน หรือ โรงเรียนประภากรราษฎร์รังสฤษฏ์ ซึ่งเปิดสอนในระดับอนุบาลจนถึงประถมศึกษาปีที่ 6

อ้างอิง
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม (อำเภอบางคล้า)
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกระเจ็ด อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 21 ไร่ 3 งาน 47 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือติดกับที่ดินนายอุไร ทิศใต้ติดกับตลาดสามแยก ทิศตะวันออกติดกับที่ดินนางทองคำ สมบูรณ์ทรัพย์ ทิศตะวันตกติดกับลำคลอง ปัจจุบันมีพระครูวิธานธุราทร(กิตติศักดิ์ อินทฺโชโต) เป็นเจ้าอาวาส
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม หรือประชาชนนิยมเรียก วัดสามแยก ตั้งวัดเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2477 ซึ่งมีนายเก๋าและนางเฮี้ย สมบูรณ์ทรัพย์ คหบดี บ้านบางขาม ตำบลบางขาม อำเภอบ้านสร้าง จังหวัดปราจีนบุรี เป็นผู้มอบที่ดินถวายวัด เพื่อสร้างวัด จำนวน 21 ไร่ 3 งาน 47 ตารางวา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508

รายนามเจ้าอาวาส
* พระเพ็ง แจ้งสว่าง
* พระเฉลิม อุปปฺนโน
* พระครูวิบูลย์ธรรมาอาจารย์ พ.ศ. 2518–2546
* พระครูวิธานธุราทร พ.ศ. 2546–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดตีตะเรด
วัดตีตะเรด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนฉิมพลี อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา
วัดตีตะเรด หรือ วัดแขกล้อม แต่เดิมเป็นวัดร้างมานานกว่า 86 ปี ต่อมามีพระปลัดไฉน อินทปัญโญ หรือพระครูอินทปัญญารัต เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน ได้เป็นผู้ริเริ่มในการพัฒนาวัด ซึ่งในระยะแรกจะมีความยากลำบากมาก เนื่องจากบริเวณโดยรอบเป็นชุมชนชาวมุสลิม ในตอนกลางวันต้องไปอยู่ที่อื่น และในตอนกลางคืนค่อยแอบกลับมาพัฒนาวัด ด้วยเหตุนี้จึงได้ชื่อว่า "วัดแขกล้อม" ท่านได้พัฒนาวัดเรื่อยมาจนยกฐานะจากวัดร้างเป็นวัดที่มีพระภิกษุจำพรรษาเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2543 ในสมัยก่อนเนื่องจากวัดนี้เป็นวัดร้างมานาน และพื้นที่บริเวณวัดเป็นที่ลุ่ม ทำให้เกิดน้ำท่วมอยู่เป็นประจำ การประกอบพิธีทางศาสนาต้องไปประกอบพิธีบนเรือ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 254
ด้านการเผยแผ่พระพุทธศาสนา มีการส่งเสริมการจัดกิจกรรมในวันสำคัญทางศาสนาทุกเทศกาล มีการจัดปฏิบัติธรรมสำหรับประชาชนทั่วไป และจัดโครงการบรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อน เป็นต้น รวมถึงเป็นที่ตั้งของสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดฉะเชิงเทรา แห่งที่ 16

อ้างอิง
หอยตาก
หอยตาก และ เลียะฮ์ฮาล ( , เลียสฺหาลฺ; ) เป็นอาหารว่างของประเทศไทยและประเทศกัมพูชา มีวัตถุดิบหลักคือ หอยทราย ซึ่งเป็นหอยน้ำจืดพบได้ทั่วไปตามแหล่งน้ำต่าง ๆ โดยนำหอยดังกล่าวมาตากแดด ก่อนนำไปคลุกเคล้าให้เข้ากับเกลือและเครื่องปรุงอื่น ๆ เพื่อแต่งรส ถือเป็นอาหารข้างถนนที่พบได้ที่อำเภอเขาชัยสน จังหวัดพัทลุง และพบได้ทั่วไปในประเทศกัมพูชา
อย่างไรก็ตามหอยตากของทั้งสองประเทศนี้จะมีลักษณะต่างกัน คือ ในประเทศไทย ได้แก่ อำเภอเขาชัยสน จังหวัดพัทลุง จะนำหอยทรายไปคลุกเคล้าด้วยเครื่องเทศและเกลือเพื่อดับคาว รวมทั้งใช้เวลาประกอบอาหารค่อนข้างนาน ก่อนนำไปตากแดดอีกราวครึ่งวัน และที่อำเภอครบุรี จังหวัดนครราชสีมา จะนำหอยทรายไปขังน้ำหนึ่งคืนและนึ่งให้สุกก่อนนำไปตาก ขณะที่กัมพูชาจะนำหอยไปคลุกเคล้ากับเกลือหรือพริก ใช้ระยะเวลาตากแดดสั้น ๆ เพียง 15 นาที
ความหลากหลาย
ประเทศกัมพูชา
ในประเทศกัมพูชา มีหอยตากเช่นกัน เรียกว่า เลียะฮ์ฮาล เป็นอาหารว่างชนิดหนึ่งของกัมพูชา มีวัตถุดิบหลักคือ หอยทราย ในภาษาเขมรเรียกว่า เลียะฮ์ ( ) ซึ่งเป็นหอยน้ำจืดที่พบได้ทั่วไปในโตนเลสาบ หรือตามลำน้ำต่าง ๆ นำมาตากแดดบนกระบะสังกะสีหรือกระบะอลูมิเนียม โดยใช้ความร้อนจากแสงอาทิตย์ทำให้หอยสุกทีละน้อย ใช้ระยะเวลาราว 15 นาที บ้างก็นำหอยมาลวกให้สุกดี ก่อนนำไปตากแดดก็มี จากนั้นนำหอยดังกล่าวไปคลุกเคล้าเข้ากับเกลือ ให้มีรสชาติเค็ม ถือว่าเป็นรสดั้งเดิม
ปัจจุบันเลียะฮ์ฮาลมีหลายรูปแบบ ได้แก่ หอยคลุกเกลือล้วน หอยคลุกพริกกับเกลือ หอยคลุกพริกสด และหอยคลุกพริกกับน้ำตาล บางเจ้ามีหอยคลุกพริกสดและบีบน้ำมะนาว และบางเจ้ามีน้ำจิ้มทำจากน้ำมะขามเปียกซึ่งมีลักษณะและรสชาติใกล้เคียงกับน้ำจิ้มทะเลของไทย ไว้ให้รับประทานเคียงด้วย รสชาติที่ขายดีที่สุดคือหอยที่มีรสชาติเผ็ด

เลียะฮ์ฮาลเป็นที่นิยมเพราะมีราคาถูก สนนราคากระป๋องละ 1,500 เรียล ถึง 5,000 เรียล สามารถพบได้ทั่วไปในประเทศกัมพูชา เช่น ตามถนนสายใหญ่และตลาดกลางในกรุงพนมเปญ เสียมราฐ ปอยเปต ในประเทศไทยพบได้ในหลักแหล่งที่มีชาวกัมพูชาอาศัยอยู่ โดยเฉพาะตลาดโรงเกลือ อำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว
อย่างไรก็ตามเลียะฮ์ฮาลถือว่าเป็นอาหารกึ่งสุกกึ่งดิบที่พึงระมัดระวัง แม้จะเป็นอาหารที่ชาวกัมพูชาคุ้นเคย แต่สำหรับนักท่องเที่ยวต่างชาติที่รับประทานอาจเกิดอาการท้องร่วงได้
ประเทศไทย
ในประเทศไทยมีการนำหอยทรายมาทำเป็นหอยตากในช่วงเดือนมีนาคมจนถึงพฤษภาคมของทุกปี พบได้ในหมู่บ้านอาพัด ตำบลจองถนน อำเภอเขาชัยสน จังหวัดพัทลุง ซึ่งเป็นชุมชนริมทะเลสาบสงขลา โดยจะคราดหอยบริเวณปากคลองบางแก้ว จากนั้นนำหอยทรายไปล้างให้สะอาดก่อนนำไปขังน้ำราวหกชั่วโมงแล้วจึงเทน้ำออก ต่อมานำตะไคร้ หอม กระเทียม และเครื่องเทศซึ่งตำละเอียดไปคลุกเคล้ากับหอยทราย จากนั้นนำไปใส่ในภาชนะและเติมเกลือเพื่อหมักหอยเป็นระยะเวลาแปดชั่วโมง เมื่อครบกำหนดแล้ว ก็จะนำหอยที่ผ่านการหมักมาแล้วไปตากแดดบนแผ่นสังกะสี ตั้งแต่ช่วงเช้าไปจนถึงเที่ยงเพื่อให้หอยสุกและแห้งสนิท บางคนก็นำหอยที่ตากจนแห้งดีแล้วไปต้มกับน้ำเดือดก่อนรับประทาน โดยหอยตากจะมีรสชาติเค็มปนหวาน
ส่วนบ้านจระเข้หิน ตำบลจระเข้หิน อำเภอครบุรี จังหวัดนครราชสีมา ชาวบ้านจะงมหอยทรายตามแหล่งน้ำมาแปรรูป โดยนำหอยทรายที่ได้มาขังน้ำทิ้งไว้หนึ่งคืนเพื่อให้หอยคายดินและสิ่งสกปรกออก จากนั้นนำหอยไปทำความสะอาด ก่อนนำไปนึ่งพอสุก นำหอยที่นึ่งแล้วไปแกะเปลือก แล้วนำไปตากแดดจนแห้ง ถือเป็นวิธีการถนอมอาหารไว้บริโภคในวันถัดไป สามารถนำหอยตากเป็นวัตถุดิบในการประกอบอาหาร เช่น ผัดหอยสามรส

อ้างอิง