อาหารไทยเชื้อสายโปรตุเกส
ทองหยอด และฝอยทอง]]
อาหารไทยเชื้อสายโปรตุเกส บ้างเรียก อาหารสยามโปรตุเกส เป็นอาหารไทยรูปแบบหนึ่งที่ได้รับอิทธิพลจากอาหารโปรตุเกสและอื่น ๆ เข้ามาผสมผสาน อาหารชนิดนี้พบในสองชุมชนในประเทศไทย คือ ชุมชนบ้านเขมร และชุมชนกุฎีจีน ซึ่งทั้งสองชุมชนสืบเชื้อสายมาจากชาวไทยเชื้อสายโปรตุเกสและนับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก ที่อพยพมาตั้งรกรากหลังการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง สืบทอดต่อเนื่องกันมายาวนานกว่าร้อยปี
จากการที่ชุมชนของชาวไทยเชื้อสายโปรตุเกสตั้งถิ่นฐานอยู่ร่วมกับกลุ่มชาติพันธุ์อื่น ๆ ทำให้มีการแลกเปลี่ยนถ่ายเทวัฒนธรรมอาหารซึ่งกันและกันผ่านการสมรสข้ามชาติพันธุ์ อาหารสยามโปรตุเกสจึงมีความหลากหลายเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว โดยเฉพาะขนม ท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์ เคยตั้งข้อสังเกตไว้ว่า "...ขนมของเก่าที่เปนอย่างไทยแท้ เข้าใจว่าแต่แป้งน้ำตาลและมะพร้าว เปนต้น ส่วนที่ทำด้วยฟองไข่ นม เนย แล้ว ต้นเดิมมักจะเปนมูลมาแต่ของเทศโดยมาก..." อาหารมีรสชาติกลมกล่อมจากอิทธิพลอาหารไทย แต่ยังคงความหลากหลายของเครื่องเทศดังเดิม ต่างจากอาหารโปรตุเกสแบบดั้งเดิมที่มีรสชาติหวานจัดหรือเค็มจัด และมีกลิ่นเครื่องเทศแรง
อาหารไทยเชื้อสายโปรตุเกสซึ่งเป็นที่รู้จัก เช่น ขนมฝรั่งกุฎีจีน ขนมจีนแกงไก่คั่ว แกงเหงาหงอด และของหวานอันเป็นที่รู้จัก เช่น ทองหยิบ ทองหยอด ฝอยทอง ขนมหม้อแกง ก็ล้วนเป็นอาหารที่คุ้นตาในสำรับอาหารไทย และยังส่งอิทธิพลไปยังประเทศเพื่อนบ้านอีกด้วย

อย่างไรก็ตาม อาหารไทยเชื้อสายโปรตุเกสเปิดจำหน่ายเพียงไม่กี่ราย และบางส่วนก็สงวนไว้เฉพาะในช่วงเทศกาลสำคัญทางศาสนาภายในชุมชนของตนเท่านั้น

ประวัติ
กรุงศรีอยุธยา
ชาวโปรตุเกสปรากฏตัวในอาณาจักรอยุธยามาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 เมื่อโปรตุเกสยึดครองเมืองมะละกาได้ใน ค.ศ. 1511 จึงมีการส่งทูตชื่อดูวาร์ตึ ฟือร์นังดึช ( ) เข้าเฝ้าถวายพระราชสาส์นและเครื่องบรรณาการแก่สมเด็จพระรามาธิบดีที่ 2 ซึ่งทรงต้อนรับอย่างดีและมีพระราชประสงค์จะเจริญสัมพันธไมตรีกับพระเจ้ากรุงโปรตุเกสด้วย โปรตุเกสจึงส่งทูตชื่ออังตอนียู ดึ มีรันดา ดึ อาเซเวดู ( ) เพื่อติดต่อด้านการค้า และสนับสนุนด้านการทหารแก่อยุธยา สมเด็จพระรามาธิบดีที่ 2 ทรงตอบรับข้อเสนอ และเริ่มทำการค้าข้าวสารกับเมืองมะละกาใน ค.ศ. 1513 หลังจากนั้นเป็นต้นมา จึงเริ่มมีพ่อค้าและทหารรับจ้างเชื้อสายโปรตุเกสเดินทางเข้าไปพำนักอยู่ในกรุงศรีอยุธยา พวกเขาเป็นทหารชั้นล่างของโปรตุเกส (
รตุเกสเดินทางเข้าไปพำนักอยู่ในกรุงศรีอยุธยา พวกเขาเป็นทหารชั้นล่างของโปรตุเกส ( ) ที่ผันตัวเป็นพ่อค้าและตั้งชุมชนการค้าเองไม่ขึ้นตรงกับรัฐบาลโปรตุเกส
ชาวโปรตุเกสเป็นผู้นำพืชพรรณชนิดต่าง ๆ จากโลกใหม่เข้ามาเพาะปลูกและค้าขายเป็นจำนวนมาก เช่น มะเขือเทศ มะละกอ สับปะรด มันฝรั่ง ข้าวโพด มันสำปะหลัง และพริก ซึ่งพืชเหล่านี้ได้กลายเป็นวัตถุดิบสำคัญในการประกอบอาหารของคนไทยในยุคถัดมา แสดงให้เห็นถึงอิทธิพลของโปรตุเกสที่มีต่ออาหารไทย ของหวานอย่างโปรตุเกสกลายเป็นขนมไทยที่ใช้เลี้ยงในงานมงคลต่าง ๆ เช่น ทองหยิบ (มาจาก ), ทองหยอด (มาจาก ), ฝอยทอง (มาจาก ), ขนมบ้าบิ่น (มาจาก ) และลูกชุบ (มาจาก ) เป็นต้น ซึ่งของหวานเหล่านี้ถูกคิดค้นโดยบาทหลวงและแม่ชีชาวโปรตุเกส แต่ในประวัติศาสตร์กระแสหลักในไทยจะยกประโยชน์แก่ท้าวทองกีบม้า (มารี กีมาร์) หญิงเชื้อสายโปรตุเกส ที่เคยทำงานอยู่ราชสำนักเป็นผู้เผยแพร่จนเป็นที่รู้จักกัน
ร์) หญิงเชื้อสายโปรตุเกส ที่เคยทำงานอยู่ราชสำนักเป็นผู้เผยแพร่จนเป็นที่รู้จักกันทั่ว ซึ่งขนมไทยที่ได้รับอิทธิพลจากโปรตุเกสนี้ ได้แพร่หลายไปสู่ดินแดนเขมร เช่น ทองหยิบ ฝอยทอง สังขยาฟักทอง และข้าวเหนียวสังขยา เป็นที่รู้จักในชื่อ "ของกินสยาม" นอกจากนี้ยังมีผู้ตั้งข้อสังเกตว่า หมูหัน ก็เป็นอาหารที่มีความใกล้เคียงกับอาหารดั้งเดิมของโปรตุเกส คือ เสียบไม้ย่างหมูทั้งตัวเหนือหลุมถ่านเผา ซึ่งอาหารชนิดนี้ยังตกทอดอยู่ในชุมชนบ้านเขมร โดยจะนำเครื่องในหมูออกทั้งหมด แล้วใส่ตะไคร้และใบตองให้เต็มท้อง แล้วนำไปหันทั้งตัว เรียกว่า "หมูหันบ้านเขมร"
ผู้อพยพชาวโปรตุเกสและผู้สืบเชื้อสายที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในกรุงศรีอยุธยา ยังคงรับประทานอาหารอย่างยุโรปอยู่ แม้จะอาศัยอยู่ในเอเชียก็ตาม ชาวต่างชาติในกรุงศรีอยุธยาสามารถซื้อหาอาหารและเครื่องดื่มได้หลากหลาย ทั้งพื้นถิ่นและต่างถิ่น เช่น ขนมปัง เนย นม เนื้อแพะ เนื้อแกะ ไก่งวง เบียร์ เหล้าองุ่น กาแฟ โกโก้ วิสกี และบรั่นดี แม้จะไม่บริบูรณ์เท่าแต่ก็มีให้เลือกสรร ดังจะพบร่องรอยการรับอาหารคาวหวานอย่างโปรตุเกสตกทอดอยู่ในตำรับอาหารไทยจนถึงปัจจุบัน ในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช มีคณะทูตจากฝรั่งเศสเข้ามาเจริญสัมพันธไมตรีในอยุธยา สมเด็จพระนารายณ์มหาราชโปรดเกล้าฯ ให้ห้องเครื่องต้นจัดอาหารประเภทข้าวแกงส่งไปให้คณะทูต แต่คณะทูตไม่คุ้นชินกับอาหารดังกล่าว และรับประ
ัดอาหารประเภทข้าวแกงส่งไปให้คณะทูต แต่คณะทูตไม่คุ้นชินกับอาหารดังกล่าว และรับประทานได้ไม่คล่องคอ การนี้พระยาวิไชเยนทร์ (คอนสแตนติน ฟอลคอน) ผู้สมรสกับท้าวทองกีบม้า (มารี กีมาร์) หญิงสยามลูกครึ่งญี่ปุ่นโปรตุเกส ได้จัดงานเลี้ยงต้อนรับคณะทูตด้วยสำรับอาหารญี่ปุ่นและโปรตุเกส ส่วนสุราเมรัยนำเข้าจากสเปน เปอร์เซีย และฝรั่งเศส และพระยาวิไชเยนทร์จะจัดอาหารฝรั่งอย่างอร่อยแบ่งให้คณะทูตจากต่างเมืองอยู่เสมอ
ด้วยลักษณะทางภูมิศาสตร์ของไทย ทำให้มีเนื้อสัตว์และพืชที่ใช้ในการประกอบอาหารต่างออกไปจากโปรตุเกสอันเป็นประเทศต้นทาง ชาวโปรตุเกสในไทยจึงต้องปรับใช้วัตถุดิบหรืออุปกรณ์ที่สามารถหาได้ในประเทศไทยเพื่อประกอบอาหารแทน เช่น ชนิดของเนื้อสัตว์ เครื่องปรุงรส หรืออุปกรณ์ทำอาหารและขนม เป็นอาทิ
ยุคธนบุรีและรัตนโกสินทร์
 ]]
หลังการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง ชาวโปรตุเกสจากกรุงเก่าได้กระจัดพลัดพรายเพื่อหลบหนีจากการเข่นฆ่า หรือจากการถูกจับเป็นเชลยไปยังหลักแหล่งต่าง ๆ กระทั่งสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีได้สถาปนากรุงธนบุรีขึ้นเป็นราชธานี ทรงรวบรวมชุมชนนานาชาติ ไม่ว่าจะเป็นชุมชนชาวมอญ มลายู อิหร่าน อาหรับ จาม ลาว โปรตุเกส และชาวจีน ก่อนถูกสมทบด้วยเชลยเขมรและลาว เพื่อทดแทนประชากรที่หายไป เติมประชากรแห่งราชธานีแห่งใหม่ จากการที่ชุมชนของชาวไทยเชื้อสายโปรตุเกสตั้งถิ่นฐานอยู่ร่วมกับกลุ่มชาติพันธุ์อื่น ๆ ทำให้มีการแลกเปลี่ยนถ่ายเทวัฒนธรรมอาหารซึ่งกันและกันผ่านการสมรสข้ามชาติพันธุ์ อาหารสยามโปรตุเกสจึงมีความหลากหลายเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว มีรสชาติกลมก
มชาติพันธุ์ อาหารสยามโปรตุเกสจึงมีความหลากหลายเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว มีรสชาติกลมกล่อมจากอิทธิพลอาหารไทย แต่ยังคงความหลากหลายของเครื่องเทศอย่างอาหารโปรตุเกส แตกต่างจากอาหารโปรตุเกสแบบดั้งเดิมที่มีรสชาติหวานจัดหรือเค็มจัด และมีกลิ่นเครื่องเทศแรง
ปัจจุบันชุมชนชาวไทยเชื้อสายโปรตุเกสทั้งสองแห่งคือ ชุมชนบ้านเขมร และชุมชนกุฎีจีน ยังคงทำอาหารโปรตุเกสพื้นถิ่นอยู่ อาหารนี้มีการดัดแปลงวัตถุดิบสำหรับประกอบอาหารตามถิ่นที่อยู่ โดยมากมักประกอบอาหารในช่วงวันคริสตสมภพหรือโอกาสสำคัญ จำเพาะในชุมชนของตนเองเป็นเอกลักษณ์ของชุมชน เช่น ต้มมะฝาด (มาจาก ), เนื้อแซนโม (หรือ ซัลโม, มาจาก ), แกงเหงาหงอด (มาจาก ), ต้มเค็มโปรตุเกส, ขนมจีนแกงไก่คั่ว, สัพแหยก กุ้งฟิต และหมูหันบ้านเขมร ชุมชนกุฎีจีนมีตำราอาหารชื่อ ตำราเล่มเล็ก ที่บันทึกอาหารประจำชุมชนเอาไว้นอกเหนือจากอาหารที่กล่าวไว้ข้างต้น ได้แก่ ยำทวาย และซุปสิงคโปร์ ส่วนของหวานได้แก่ ขนมกุสรัง (เดิมเรียก ขนมตรุษฝรั่ง, มาจาก ), ขนมปะแตน (หรือ ปัสแตล, มาจาก ), ขนมห
ขนมกุสรัง (เดิมเรียก ขนมตรุษฝรั่ง, มาจาก ), ขนมปะแตน (หรือ ปัสแตล, มาจาก ), ขนมหน้านวล, ขนมก๋วยตั๊ด (หรือ กวยตัส) และขนมฝรั่งกุฎีจีน (มาจาก )
ปัจจุบันบางบ้านไม่ได้ทำอาหารดังกล่าวรับประทานภายในครอบครัวอีกต่อไปแล้ว คนรุ่นเก่าที่ทำอาหารดังเดิมได้ดีบางส่วนโยกย้ายออกจากชุมชน บางส่วนก็เสียชีวิตลงโดยไม่มีผู้สืบทอดการทำอาหารต่อ ทำให้สำรับคาวแบบโปรตุเกสในพิธีกรรมทางศาสนาหาได้ยากยิ่ง แม้จะยังพบว่า มีการส่งต่อองค์ความรู้ด้านการทำอาหารกันภายในครอบครัว แต่ไม่มีการบันทึกกันอย่างเป็นระบบ และไม่ได้ทำอย่างต่อเนื่อง ก็อาจทำให้มรดกภูมิปัญญาด้านอาหารไทยโปรตุเกสถูกกลืนหายไปกับกระแสสังคมไทยในอนาคตข้างหน้า ในปัจจุบัน อาหารคาวหวานบางชนิดได้หายไปจากชุมชนไทยเชื้อสายโปรตุเกส เช่น แกงเหงาหงอด ซุปสิงคโปร์ ทองหยิบ ทองหยอด ฝอยทอง เป็นต้น
ลักษณะ
 พร้อมอาหารว่างอื่น ๆ น้ำยาขนมจีนนี้มีวิธีทำอย่างแกงไก่พริกแดง จะทำในวันสำคัญทางศาสนาหรือโอกาสสำคัญ]]
ในอดีต ชาวไทยเชื้อสายโปรตุเกสจะประกอบอาหารรับประทานกันเองทุกมื้อภายในครอบครัว เพราะเป็นอาหารเฉพาะกลุ่มและไม่มีจำหน่ายทั่วไป หากเป็นบ้านที่รับราชการก็มักจะให้แม่บ้านประกอบอาหารปริมาณมาก นำไปแบ่งปันเครือญาติ เพื่อนบ้าน หรือจำหน่ายภายในชุมชน โดยอาหารเช้ามื้อแรกส่วนใหญ่จะเป็นขนมปัง ชา กาแฟ หรืออาหารจานเดียว เช่น ข้าวต้ม ข้าวแกง ก๋วยเตี๋ยว หรือขนมปังทาสัพแหยก เพราะเน้นความสะดวกรวดเร็ว และมื้อใหญ่ของวันจะตกไปอยู่ในมื้อเย็นที่ทุกคนในครอบครัวจะล้อมวงรับประทานอาหารร่วมกัน และนิยมดื่มกาแฟตบท้ายมื้ออาหาร
แต่ด้วยเพราะอาหารไทยโปรตุเกสมีกรรมวิธียุ่งยาก ใช้เวลาประกอบอาหารค่อนข้างนาน จึงมักจะทำในช่วงโอกาสพิเศษ เช่น งานฉลองวัด และวันคริสตสมภพ ที่พี่น้องจะมารวมตัวกันช่วยกันประกอบอาหาร แต่จากการสมรสข้ามชาติพันธุ์ ทั้งชาวไทย ชาวจีน ชาวญวน ชาวเขมร และชาวมอญ ทำให้เกิดการแลกเปลี่ยนองค์ความรู้ด้านการประกอบอาหาร ชาวไทยเชื้อสายโปรตุเกสนิยมรับประทานอาหารญวนอย่างจันทบุรี เช่น ขนมจีนญวน ก๋วยเตี๋ยวเส้นจันท์ผัดปู และบัวลอยญวน อาหารพม่าและมอญ เช่น ยำทวาย อาหารไทย เช่น แกงเขียวหวาน พะแนง ต้มยำกุ้ง ต้มโคล้ง ผัดกะเพรา ผัดพริกขิง เป็นต้น หรือแม้แต่ของหวานอย่าง ขนมฝรั่งกุฎีจีน มีการโรยน้ำตาลและเพิ่มผลไม้แห้งเป็นหน้าขนมอย่างอาหารจีน ขณะที่ขนมฝรั่งในชุมชนบ้านเขมรจะไม่โร
าลและเพิ่มผลไม้แห้งเป็นหน้าขนมอย่างอาหารจีน ขณะที่ขนมฝรั่งในชุมชนบ้านเขมรจะไม่โรยน้ำตาล มีเนื้อขนมนุ่มฟู ไม่กรอบอย่างชุมชนกุฎีจีน และขนมก๋วยตั๊ด ซึ่งได้รับจากวัฒนธรรมจีน-โปรตุเกสในเมืองปีนัง มะละกา และสิงคโปร์
อุปกรณ์และเครื่องครัวของชาวไทยเชื้อสายโปรตุเกสมักเป็นเครื่องทองเหลือง เช่น ทัพพี ช้อน ส้อม จาน ชาม ขัน กระทะทองเหลือง ถ้วยพิมพ์ขนม ที่คั้นกะทิ แต่หากเป็นผู้สืบเชื้อสายมาจากตระกูลขุนนางก็จะใช้ภาชนะเป็นกระเบื้องเคลือบหรือเป็นแก้วเจียระไน ปัจจุบันลูกหลานชาวไทยเชื้อสายโปรตุเกสหันไปมาใช้ภาชนะตามสมัยนิยมทั่วไป
วัตถุดิบ
อาหารไทยเชื้อสายโปรตุเกสในส่วนที่เป็นอาหารคาว จะใช้วัตถุดิบที่มีอยู่ในท้องถิ่นและกรรมวิธีอย่างอาหารไทย ไม่ว่าจะเป็นการเข้าเครื่องแกงในขนมจีนแกงไก่คั่ว และแกงเหงาหงอด ใช้เครื่องปรุงรสโดยได้รับอิทธิพลจากอาหารจีน คือ ซีอิ๊ว เช่น แซนโม ต้มเค็มโปรตุเกส และต้มมะฝาด แต่ยังคงไว้ซึ่งเครื่องเทศที่หลากหลาย เป็นเอกลักษณ์ของอาหารโปรตุเกส 
 เป็นวัตถุดิบสำคัญในการทำขนมโปรตุเกส ในภาพคือการทำทองหยิบ]]
ขณะที่ของหวานในอาหารไทยเชื้อสายโปรตุเกส มีส่วนประกอบหลัก คือ ไข่ แป้ง และน้ำตาล รังสรรค์เป็นขนมหวานที่คุ้นตาในอาหารไทยทั่วไป เช่น ทองหยิบ ทองหยอด ฝอยทอง ขนมหม้อแกง และโดยเฉพาะขนมที่ยังตกทอดอยู่ภายในชุมชนบ้านเขมรและกุฎีจีน คือ ขนมฝรั่งกุฎีจีน ขนมหน้านวล
าะขนมที่ยังตกทอดอยู่ภายในชุมชนบ้านเขมรและกุฎีจีน คือ ขนมฝรั่งกุฎีจีน ขนมหน้านวล ขนมกุสรัง และขนมก๋วยตั๊ด ในหนังสือ แม่ครัวหัวป่าก์ ของท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์ ได้กล่าวถึงลักษณะจำเพาะเชิงวัตถุดิบของขนมไทยกับขนมฝรั่งไว้ ความว่า
"...แต่ขนมของเก่าที่เปนอย่างไทยแท้ เข้าใจว่าแต่แป้งน้ำตาลและมะพร้าว เปนต้น ส่วนที่ทำด้วยฟองไข่ นม เนย แล้ว ต้นเดิมมักจะเปนมูลมาแต่ของเทศโดยมาก แล้วประกอบแก้ไขขึ้นลงเปนขนมไทย เปนต้นว่าทองกีบม้า คือเดี๋ยวนี้เรียกว่า ทองหยิบ และทองพยศ ซึ่งเดี๋ยวนี้เรียกว่าฝอยทอง และทองอะไรต่ออะไรอีกหลายอย่าง เหล่านี้เดิมเปนของเทศชาติ์โปร์ตุเกศได้ชักนำเข้ามาครั้งกรุงศรีอยุทธยาตอนกลาง ๔๐๐ ปีเศษแล้ว เมื่อครั้งชาติ์โปร์ตุเกตยังมีอำนาจและชำนาญในการเดินเรือ ได้มาในประเทศนี้ก่อนชาติ์อื่น เมื่อเข้ามาอยู่ในกรุงทวาราวดีศรีอยุทธยาและพยานมีปรากฎอยู่ในเวลาเมื่อพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินประพาศที่ประเทศโปรตุกอล์ ใน ร.ศ. ๑๑๖ ก็ยังมีฝอยทองทำตั้งเครื่อง ทั้งจืดแล
ชดำเนินประพาศที่ประเทศโปรตุกอล์ ใน ร.ศ. ๑๑๖ ก็ยังมีฝอยทองทำตั้งเครื่อง ทั้งจืดและหวานเรียกว่า ผมนางสาวและรับประทานกับเนื้อ ทองหยิบ ซึ่งเรียกว่าหมวกบาดหลวงมีเปนพยานอยู่ และสังขยาขนมหม้อแกงเหล่านี้ก็เปนอย่างปุดดิงของฝรั่ง ทั้งกาละแมก็ว่าเปนของอย่างฝรั่งเศษมีอยู่จนเดี๋ยวนี้ที่กรุงฝรั่งเศษมีชื่ออันเดียวกัน ยังขนมที่มาจากประเทศอื่นๆ อีกก็หลายอย่างต่างพรรณ์ ชักนำเข้ามาใช้ตามยุคตามคราว ก็ตกลงเปนขนมไทยไป..."
อาหารกับวัฒนธรรม

ขนมจีนแกงไก่คั่ว นิยมทำเพื่อเลี้ยงในเทศกาลมงคลต่าง ๆ ประจำชุมชน ได้แก่ งานมงคลสมรส งานฉลองวันแม่พระไถ่ทาส บ้างเรียกว่า วันเดแมร์เซเด หรือเรียกว่า วันแม่พระขนมจีน จัดขึ้นทุกวันที่ 24 กันยายนของทุกปี และงานฉลองแม่พระปฏิสนธินิรมล จัดขึ้นทุกวันที่ 8 ธันวาคมของทุกปี โดยเฉพาะวันแม่พระไถ่ทาส หรือเรียกว่า วันแม่พระขนมจีน ชาวไทยเชื้อสายโปรตุเกสที่ชุมชนบ้านเขมรจะจัดเลี้ยงด้วยขนมจีนแกงไก่คั่วเป็นประจำทุกปี เพื่อระลึกถึงเหตุการณ์ที่คริสต์ศาสนิกชนถูกปลดปล่อยจากการเป็นทาสและเพื่อฉลองแม่พระ
ขนมฝรั่งกุฎีจีน หรือ ขนมฝรั่ง เป็นอีกหนึ่งอาหารหวานในเทศกาลสำคัญต่าง ๆ ดั้งเดิมเป็นขนมจากชุมชนบ้านเขมรก่อนแพร่หลายสู่ชุมชนกุฎีจีน ปกติจะรับประทานแบบไม่มีหน้า เป็นของว่าง แต่เมื่อถึงคราวเทศกาลสำคัญ โดยเฉพาะวันขึ้นปีใหม่หรือวันคริสต์มาส ก็จะทำให้มีขนาดใหญ่เท่าเค้กปอนด์ โรยหน้าขนมด้วยฟักแห้งและลูกเกด

ชาวไทยเชื้อสายโปรตุเกสผู้นับถือศาสนาคริสต์ ถือศีลงดรับประทานสัตว์บกและสัตว์ปีกในเทศกาลมหาพรต แต่สามารถรับประทานสัตว์น้ำได้ ขณะที่บางคนก็งดเนื้อสัตว์ไปเลยก็มี โดยจะเปลี่ยนไปรับประทานยำทวาย หรืออาหารเจของชาวไทยเชื้อสายจีนแทน

อาหารแบ่งตามประเภท
อาหารคาวและอาหารจานเดียว
{| class="wikitable"
! อาหาร || ประเภท || หมายเหตุ
|-
| ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ || อาหารจานเดียว || 
|-
| กุ้งฟิต || อาหารคาว || 
|-
| แกงเหงาหงอด || อาหารคาว || 
|-
| ขนมจีนแกงไก่คั่ว || อาหารจานเดียว || 
|-
| เจ้าเจา || อาหารคาว || 
|-
| แซนโม || อาหารคาว || 
|-
| ซุปสิงคโปร์ || อาหารคาว || 
|-
| ต้มเค็มโปรตุเกส || อาหารคาว || 
|-
| ต้มมะฝาด || อาหารคาว || 
|-
| เนื้อน้ำมัน || อาหารคาว || 
|-
| มักกะโรนีต้มใส่ไก่ || อาหารคาว || 
|-
| สตู || อาหารคาว || 
|-
| สัพแหยก || อาหารคาว || 
|-
| หมูเค็ม || อาหารคาว || 
|-
| หมูฝอยผัดกับกากหมู || อาหารคาว || 
|-
| หมูหันบ้านเขมร || อาหารคาว || 
|-
| หมูอบมันฝรั่งทอด || อาหารคาว || 
|
อาหารว่างและอาหารหวาน
{| class="wikitable"
! อาหาร || ประเภท || หมายเหตุ
|-
| กะละแม || อาหารหวาน || 
|-
| กะหรี่ปั๊ป/ขนมปะแตน || อาหารว่าง || 
|-
| กะหรี่ปั๊ปไส้สัพแหยก || อาหารว่าง || 
|-
| ขนมก๋วยตั๊ด || อาหารหวาน || 
|-
| ขนมกุสรัง || อาหารหวาน || 
|-
| ขนมขิง || อาหารหวาน || 
|-
| ขนมไข่เต่า || อาหารหวาน || 
|-
| ขนมบ้าบิ่น || อาหารหวาน || 
|-
| ขนมปังไส้สัพแหยก || อาหารว่าง || 
|-
| ขนมผิง || อาหารหวาน || 
|-
| ขนมฝรั่งกุฎีจีน || อาหารหวาน || 
|-
| ขนมหน้านวล || อาหารหวาน || 
|-
| ขนมหม้อแกง || อาหารหวาน || 
|-
| ทองโปร่ง || อาหารหวาน || 
|-
| ทองพลุ || อาหารหวาน || 
|-
| ทองม้วน || อาหารหวาน || 
|-
| ทองหยอด || อาหารหวาน || 
|-
| ทองหย
รหวาน || 
|-
| ทองม้วน || อาหารหวาน || 
|-
| ทองหยอด || อาหารหวาน || 
|-
| ทองหยิบ || อาหารหวาน || 
|-
| ฝอยทอง || อาหารหวาน || 
|-
| สังขยา || อาหารหวาน || 
|-
| สัมปันนี || อาหารหวาน || 
|-
|}