SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
เร็ซโตรันเซอเดอร์ฮานา
เร็ซโตรันเซอเดอร์ฮานา ( ) เป็นเครือร้านอาหารจานด่วนเสิร์ฟอาหารปาดัง ก่อตั้งในปี 1972 ปัจจุบันมีมากกว่า 100 สาขาในประเทศอินโดนีเซีย และประเทศมาเลเซีย
ประวัติศาสตร์
ร้านอาหารนี้มีที่มาจากเพิงขายอาหารริมทางในเบินดูงัน ฮีลีร์ จาการ์ตา เปิดในเดือนมกราคม 1972 โดย บุซตามัน (Bustaman) ซึ่งอพยพมาจากอำเภอตานะฮ์ดาตาร์ ในปี 1975, เขาขยายไปเปิดสาขาที่สองในร็อกซี จาการ์ตาตะวันตก และตั้งชื่อร้านว่า ซิงงาลังจายา ("Singgalang Jaya") ตามชื่อของเขาซิงงาลัง ระหว่างปี 1975 ถึง 1984 บุซตามัตเปิดร้านซิงงาลังจายาอีกห้าสาขาทั่วจาการ์ตา ในปี 1978 สาขาที่ร็อกซีต้องปิดเนื่องจากที่ดินถูกพัฒนาใหม่ ในปีเดียวกันได้เปิดสาขาใหม่ในราวามางุน จาการ์ตาตะวันออก ภายใต้แบรนด์ เซอเดอร์ฮานา และภายในปี 1995 มีร้านอาหารรวม 10 สาขา ปัจจุบัน สาขาราวามางุน เป็นสาขาเรือธงของเครือ
ร้านแรกนอกจาการ์ตาเปิดในนครสุราบายาในปี 1996 จากสาขานี้ มีผู้ลงทุนแฟรนชายส์คนแรกในปี 1998 และเปิดสาขาที่สองในสุราบายาเป็นสาขาแฟรนชายส์ หลังจากนั้นมาจึงเริ่มมีสาขานอกเกาะชวาผ่านแฟรนชายส์ โดยบริษัทจัดส่งเครื่องเทศผสมของบริษัทจากครัวกลางในจีเลอดุก ตราการค้า เซอเดอร์ฮานา ขึ้นทะเบียนเครื่องหมายการค้าในปี 2000 และในปี 2014 ได้นำกฎหมายนี้มาใช้ต่อผู้ลงทนคนหนึ่งที่แยกไปจากบริษัทและเปิดเครือของตนเองภายใต้ชื่อเดียวกันในบินตาโร
บริการ
ในผลการศึกษาปี 2008 โดย เดอะจาการ์ตาโปสต์ เซอเดอร์ฮานาถือเป็นเครือร้านอาหารจานด่วนที่ได้รับความนิยมสูงที่สุดในประเทศอินโดนีเซีย ในการศึกษาปี 2018 โดยรอย มอร์แกน รีเสิร์ช ค้นพบเช่นเดียวกัน ด้วยจำนวนลูกค้า 28.4 ล้านคนระหว่างปี 2017–2018 โดยเฉพาะจากความนิยมนอกเขตจาการ์ตาและปริมณฑล (ซึ่งเครือร้านอาหารจานด่วนจากต่างชาติอย่างเคเอฟซียังเป็นที่นิยม) ณ ปบายปี 2020 ร้านอาหารมีจำนวนมากกว่า 100 สาขาในเครือ ในจำนวนนี้มี 3 สาขาในประเทศอินโดนีเซีย จ้างงานลูกจ้างรวม 3,000 คน

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์อัญมณีและเครื่องประดับ
พิพิธภัณฑ์อัญมณีและเครื่องประดับ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์เกี่ยวกับอัญมณีที่บริหารโดยสถาบันวิจัยและพัฒนาอัญมณีและเครื่องประดับแห่งชาติ (องค์การมหาชน) ในสังกัดกระทรวงพาณิชย์ ตั้งอยู่บนชั้น 2 ของอาคารไอทีเอฟ ทาวเวอร์ ถนนสีลม แขวงสุริยวงศ์ เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร

การจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยตัวอย่างอัญมณีและตัวอย่างแร่ แสดงขั้นตอนการผลิตอัญมณี เช่น การคัดขนาด การตัดแบ่ง การเจียระไน และการขัดเงา
ประวัติ
พิพิธภัณฑ์อัญมณีและเครื่องประดับจัดตั้งในฐานะส่วนหนึ่งในแผนงานของสถาบันวิจัยและพัฒนาอัญมณีและเครื่องประดับแห่งชาติ (องค์การมหาชน) ที่มุ่งหวังจะเสริมสร้างความรู้ความใจและกระตุ้นให้เยาวชนและบุคคลทั่วไปตระหนักถึงคุณค่าของอัญมณีและเครื่องประดับไทย และยังเพื่อให้เป็นสถานที่สำหรับการอนุรักษ์ตัวอย่างอัญมณีและเครื่องประดับ

เมื่อ พ.ศ. 2544 สถาบันวิจัยและพัฒนาอัญมณีและเครื่องประดับแห่งชาติ (องค์การมหาชน) จัดตั้งคณะกรรมการดำเนินงานโครงกาจัดตั้งพิพิธภัณฑ์อัญมณีและเครื่องประดับ โดยมีศาสตราจารย์ศักดา ศิริพันธุ์ อดีตผู้อำนวยการของสถาบัน และ ดร. สุณี ศรีอรทัยกุล นายกสมาคมผู้ค้าอัญมณีไทยและเครื่องประดับในเวลานั้นเป็นประธานร่วม
เมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 ทางสถาบันจัดงานแนะนำพิพิธภัณฑ์อัญมณีและเครื่องประดับเพื่อประชาสัมพันธ์โครงการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์ โดยการุณ กิตติสถาพร ปลัดกระทรวงพาณิชย์ในเวลานั้นเป็นประธานในพิธีเปิด

พิพิธภัณฑ์อัญมณีและเครื่องประดับเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2547 สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอเจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์เสด็จเป็นองค์ประธานในพิธีเปิด
เดิมพิพิธภัณฑ์อัญมณีและเครื่องประดับตั้งอยู่บนชั้น 3 ของอาคารวิจัยและตรวจสอบอัญมณี ในคณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ต่อมาเมื่อสถาบันวิจัยและพัฒนาอัญมณีและเครื่องประดับแห่งชาติ (องค์การมหาชน) ย้ายที่ทำการจากอาคารวิจัยและตรวจสอบอัญมณีของคณะวิทยาศาสตร์มายังอาคารไอทีเอฟ ทาวเวอร์บนถนนสีลมเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 พิพิธภัณฑ์อัญมณีและเครื่องประดับก็ย้ายมาตั้งอยู่บนชั้น 2 ของอาคารไอทีเอฟ

ส่วนจัดแสดง
พิพิธภัณฑ์อัญมณีและเครื่องประดับแบ่งส่วนจัดแสดงเป็น 8 โซน

* โซน A: การกำเนิด และเหมืองพลอยในประเทศไทย

* โซน B: ประเภทอัญมณี

* โซน C: เพชร

* โซน D: การเจียระไนและการทำเครื่องประดับ

* โซน E: อัญมณีอินทรีย์

* โซน F: อัญมณีสังเคราะห์
* โซน G: เหมืองทองและโลหะมีค่า

* โซน H : เครื่องประดับตามสมัยนิยม

นอกจากนี้ยังมีห้อง Theatre จัดแสดงวีดิทัศน์เกี่ยวกับการกำเนิดของอัญมณีไปจนถึงการผลิตเครื่องประดับ และจัดแสดงอัญมณีเรืองแสง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* ศูนย์การเรียนรู้ด้านอัญมณีและเครื่องประดับ ที่เว็บไซต์มิวเซียมไทยแลนด์
* พิพิธภัณฑ์อัญมณีและเครื่องประดับ ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร
* พิพิธภัณฑ์อัญมณีและเครื่องประดับ สีลม ที่เว็บไซต์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
มิวเซียมลำปาง
มิวเซียมลำปาง หรือ พิพิธภัณฑ์การเรียนรู้เมืองลำปาง เป็นพิพิธภัณฑ์ที่จัดตั้งโดยเทศบาลนครลำปาง จัดแสดงเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของเมืองลำปาง ตั้งอยู่ในอาคารศาลากลางจังหวัดลำปางหลังเก่า ถนนบุญวาทย์ ตำบลหัวเวียง อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง

ประวัติ
อาคารของมิวเซียมลำปางเดิมใช้เป็นศาลากลางจังหวัดลำปาง เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2507 ออกแบบและควบคุมการสร้างโดยกองแบบแผน กรมโยธาเทศกาล สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2509 และใช้เป็นศาลากลางจังหวัดลำปางจนถึงวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2540 ก่อนจะย้ายที่ทำการไปยังศาลากลางจังหวัดหลังใหม่ในตำบลพระบาท
ในช่วง พ.ศ. 2540-2546 กระทรวงมหาดไทยอนุมัติให้มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์ลำปางใช้อาคารศาลากลางหลังเก่าเป็นอาคารเรียนชั่วคราวระหว่างรอดำเนินการก่อสร้างอาคารเรียนที่อำเภอห้างฉัตร

เมื่อ พ.ศ. 2546 จังหวัดลำปางรายงานกระทรวงมหาดไทยขอใช้อาคารศาลากลางหลังเก่าเป็นอาคารหอศิลปวัฒนธรรมนครลำปาง และมอบหมายให้องค์การบริหารส่วนจังหวัดลำปางเป็นผู้ดูแลรักษาอาคาร
เมื่อ พ.ศ. 2554 จังหวัดลำปางอนุญาตให้เทศบาลนครลำปางใช้ประโยชน์จากอาคารศาลากลางหลังเก่าและเนื้อที่ 9 ไร่ 1 งาน 88 ตารางวา จัดตั้งเป็นพิพิธภัณฑ์การเรียนรู้เมืองลำปางหรือมิวเซียมลำปาง โดยความเห็นชอบของสำนักงานปลัดกระทรวงมหาดไทย มีการร่วมกันลงนามบันทึกข้อตกลงความร่วมมือการดำเนินงานโครงการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์โดยจังหวัดลำปาง, เทศบาลนครลำปาง, สถาบันพิพิธภัณฑ์การเรียนรู้แห่งชาติ (สพร.) และเครือข่ายภาคประชาชนจังหวัดลำปางเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2554

มิวเซียมลำปางเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2562
ส่วนจัดแสดง
ภายในมิวเซียมลำปางจัดแสดงนิทรรศการชุด "คน-เมือง-ลำปาง" โดยนำเสนอผ่านหัวข้อหลัก 3 หัวข้อ: 
# ว่าด้วยเรื่อง "คน": เกี่ยวกับบุคคลที่มีบทบาทสำคัญต่อเรื่องราวของจังหวัดลำปาง 
# ว่าด้วยเรื่อง "เมือง": เกี่ยวกับนครลำปางตั้งแต่อดีตจนถึงอนาคต 
# ว่าด้วยเรื่อง "ลำปาง": สำรวจความเหมือนและความต่างในทุกด้านจากทั้ง 13 อำเภอของจังหวัดลำปาง
ภายในพิพิธภัณฑ์แบ่งส่วนจัดแสดงเป็น 16 ห้องนิทรรศการ :
* ห้องที่ 1: ก่อร่างสร้างลำปาง
* ห้องที่ 2: เปิดตำนาน อ่านลำปาง
* ห้องที่ 3 ผ่อผาหาอดีต 
* ห้องที่ 4 ประตูโขงโยงรากเหง้า
* ห้องที่ 5 สี่สหายฉายประวัติ
* ห้องที่ 6 แง้มป่องส่องเวียง 
* ห้องที่ 7 ไก่ขาวเล่าวันวาน 
* ห้องที่ 8 จุดเปลี่ยนเมืองลำปาง 
* ห้องที่ 9 รางเหล็กข้ามเวลา 
* ห้องที่ 10 รถม้าพาม่วน 
* ห้องที่ 11 วัดพม่าหน้าตาอินเตอร์ 
* ห้องที่ 12 พอดีพองาม อารามลำปาง 
* ห้องที่ 13 คมปัญญา 
* ห้องที่ 14 ซับป๊ะเสียงสำเนียงลำปาง
* ห้องที่ 15 ลำปางมีดีเมืองนี้ห้ามพลาด
* ห้องที่ 16 เนี๊ยะ...ลำปาง

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* มิวเซียมลำปาง ที่เว็บไซต์มิวเซียมไทยแลนด์
* พิพิธภัณฑ์การเรียนรู้เมืองลำปาง (มิวเซียมลำปาง) ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร
* พิพิธภัณฑ์การเรียนรู้เมืองลำปาง ที่เว็บไซต์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
ชาวมราฐี
ชาวมราฐี ( , Marāṭhī lōk) หรือ มราฐี ( , Marāṭhī) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ทางภาษาอินโด-อารยันที่เป็นคนพื้นถิ่นในรัฐมหาราษฏระที่อินเดียตะวันตก พวกเขาพูดภาษามราฐี ซึ่งเป็นภาษาอินโด-อารยัน รัฐมหาราษฏระก่อตั้งขึ้นเป็นรัฐที่พูดภาษามราฐีของอินเดียเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1960 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการปรับโครงสร้างทางภาษาของรัฐต่าง ๆ ในอินเดียทั่วประเทศ คำว่า "มราฐา" มักใช้โดยนักประวัติศาสตร์เพื่ออ้างถึงชนชาติที่พูดภาษามราฐีทุกคน โดยไม่คำนึงถึงวรรณะ อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้อาจหมายถึงวรรณะในมหาราษฏระที่รู้จักกันในชื่อมราฐา ซึ่งรวมถึงวรรณะย่อยของชาวนา เช่น Kunbi
ชุมชนมราฐีเริ่มมีชื่อเสียงทางการเมืองในคริสต์ศตวรรษที่ 17 เมื่อจักรพรรดิศิวาจีสถาปนาจักรวรรดิมราฐาใน ค.ศ. 1674
ศัพทมูลวิทยา
R. G. Bhandarkar รายงานว่า คำว่า มราฐามาจากคำว่า Ratta ชนเผ่าที่ครองอำนาจทางการเมืองในเดกกันมาตั้งแต่ครั้งโบราณกาล ชาว Ratta เรียกตนเองว่า มหารัตตะ หรือรัตตะใหญ่ ดังนั้นดินแดนที่พวกเขาอาศัยอยู่จึงถูกเรียกว่ามหาราษฏระ ซึ่งในภาษาสันสกฤตคือมหาราชตะ (Maha-rashtra) ในหริวงศ์ อาณาจักร Yadava ที่เรียกว่า Anaratta ได้รับการอธิบายว่ามีชาว Abhiras (Abhira-praya-manusyam) อาศัยอยู่เป็นส่วนใหญ่ ดินแดน Anartta และชาวเมืองถูกเรียกว่าสุรัสตระ และเสาราษฏร์ ซึ่งน่าจะมาจากคำว่ารัตตะ (ราษฏระ) ซึ่งคล้ายกับ Rastrika ในพระราชกฤษฎีกาของพระเจ้าอโศก ซึ่งปัจจุบันรู้จักกันในชื่อมหาราษฏระและมราฐะ

อ้างอิง
อ้างอิง

ข้อมูล

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
อ่านเพิ่ม
* John Roberts (June 1971) "The Movement of Elites in Western India under Early British Rule", The Historical Journal 24(2) pp. 241–262
* Hiroshi Fukazawa (February 1972) Rural servants in the 18th century Maharashtrian village-demiurgic of Jajmani system? Hitotsubashi Journal of Economics, 12(2), pp. 14–40

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
การดองศพ
ระหว่างสงครามกลางเมืองอเมริกา|alt=Embalming surgeon at work on soldier's body ]]

การดองศพ ( ) เป็นศาสตร์และศิลป์ในการเก็บรักษาร่างมนุษย์ด้วยการใช้สารเคมีดองศพในสมัยปัจจุบันเพื่อป้องกันการเน่าเปื่อย โดยทั่วไปแล้วจะทำเพื่อให้ร่างมนุษย์เหมาะสมสำหรับพิธีศพ หรือเก็บรักษาไว้เพื่อวัตถุประสงค์ทางการแพทย์ในห้องปฏิบัติการกายวิภาค เป้าหมายหลักของการทำศพคือเพื่อการฆ่าเชื้อ การนำเสนอ และการเก็บรักษา โดยในบางกรณีอาจมีการบูรณะเป็นปัจจัยสำคัญเพิ่มเติมด้วย การดองศพที่ประสบความสำเร็จจะช่วยรักษาร่างมนุษย์ไว้ได้นานหลายปี การดองศพมีประวัติศาสตร์อันยาวนานและข้ามวัฒนธรรม โดยหลายวัฒนธรรมได้ให้ความหมายทางศาสนาแก่กระบวนการดองศพ
การดองซากสัตว์สามารถทำได้ด้วยวิธีการที่คล้ายกัน แม้กระบวนการนี้จะแตกต่างจากการสตัฟฟ์สัตว์อยู่มาก การดองจะรักษาร่างไว้ในสภาพเดิม ขณะที่การสตัฟฟ์สัตว์คือการรูปร่างของสัตว์ขึ้นใหม่ โดยมักใช้เพียงผิวหนัง ขน หรือขนนกนำไปขึ้นโครงให้เป็นรูปทรงเดิม

อ้างอิง
ยำจิ๊นไก่
ยำจิ๊นไก่ (แปลว่า ยำไก่ฉีก) เป็นอาหารพื้นเมืองของภาคเหนือของประเทศไทยที่นิยมกินกัน จะกินหลังพิธีกรรมสู่ขวัญ พิธีสืบชะตา เลี้ยงผี หรืองานบุญต่าง ๆ เพราะใช้ไก่ที่เหลือจากการเซ่นไหว้มาทำเป็นอาหารเลี้ยงแขกผู้มาร่วมงาน เชื่อกันว่าจะช่วยสืบดวงชะตาและช่วยให้ขวัญคงอยู่กับเราไปนาน ๆ ยำจิ๊นไก่เป็นอาหารจานน้ำแกง ที่มีหน้าตาของน้ำออกสีดำคล้ำ มีกลิ่นหอมสมุนไพร รสชาติจัดจ้านตามสีของเครื่องแกง
โดยเนื้อไก่ฉีกนำมายำใส่น้ำพริกลาบ หรือพริกเผาไฟให้เกรียมที่เรียกว่าพริกดำ เครื่องน้ำพริกประกอบด้วย พริกแห้งปิ้งไฟให้เกรียม ดีปลีคั่ว เม็ดผักชีคั่ว กะปิ กระเทียม หอมแดง ข่า ตะไคร้ หั่นใบมะกรูด สะระแหน่ ผักชีฝรั่ง ผักชี ต้นหอม ผักไผ่ ปลาร้าต้มสุก (ถ้าชอบ) และเกลือ ไก่ที่ต้มมักจะใส่ข่าตะไคร้ลงไปต้มด้วยให้หอม หากไก่มีตัวเล็ก ชาวบ้านมักนำะเอาหัวปลีมาหั่นใส่ลงไปต้มด้วย เมื่อนำมาผสมกันจะแยกไม่ออกระหว่างเนื้อปลีกับเนื้อไก่ อย่างไรก็ดีแม้จะชื่อว่ายำแต่ไม่ได้ใส่มะนาวแบบอีสานหรือภาคกลาง

ในวงเหล้าและนอกวงเหล้ามีลำนำเกี่ยวกับยำจิ๊นไก่มาขับร้องกัน

อ้างอิง
บรรดิษฐ์ สิงห์ปราการ
ประดิษฐ์ อยู่กลัด (เกิด 14 สิงหาคม พ.ศ. 2499) หรือที่รู้จักในชื่อ บรรดิษฐ์ สิงห์ปราการ เป็นอดีตนักมวยไทยอาชีพชาวไทย เขาเป็นอดีตแชมป์เฟเธอร์เวทของสนามมวยเวทีลุมพินี ที่โด่งดังในช่วงทศวรรษที่ 1970

ประวัติและอาชีพ
บรรดิษฐ์เริ่มฝึกมวยที่บ้านกับพ่อตั้งแต่ยังเด็ก และขึ้นชกครั้งแรกเมื่ออายุเพียง 15 ปี เขาประสบความยากลำบากในการชกในกรุงเทพฯ โดยแพ้ในการชกสองครั้งแรก
บรรดิษฐ์เริ่มประสบความสำเร็จบนสังเวียนในปี พ.ศ. 2514 ด้วยสไตล์เตะกลางลำตัวอันรุนแรงของเขา หนึ่งปีต่อมา เขาคว้าแชมป์รุ่น 126 ปอนด์ของสนามมวยเวทีลุมพินีในวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2515 โดยเอาชนะเด่นธรณี เมืองสุรินทร์ ด้วยการได้นับถึงสองครั้ง และชนะคะแนนแบบเป็นเอกฉันท์ เขาป้องกันตำแหน่งของตัวเองและครองตำแหน่งนั้นจนถึงปี พ.ศ. 2520 เขาถูกปลดออกหลังจากการชกกับสกัด พรทวี เนื่องจากถูกไล่ลง ในช่วงทศวรรษที่ 1970 บรรดิษฐ์ชนะนักมวยระดับแชมป์หลายคนในยุคนั้น เช่น ซ้ายเพชฌฆาต ศิริมงคล ลูกศิริพัฒน์, เริงศักดิ์ พรทวี, ยอดมวยอมตะ วิชาญน้อย พรทวี, ขุนพลน้อย เกียรติสุริยา และขุนเข่าพลังม้า จ๊อกกี้ ศิษย์กันภัย
หลังจากเลิกชก บรรดิษฐ์กลายเป็นครูมวยไทย ทั้งในประเทศไทยและประเทศญี่ปุ่น ต่อมา เขาได้เปิดร้านอาหารในจังหวัดบ้านเกิดของเขา

อ้างอิง
อุทยานแห่งชาติฮิดากะซัมเมียกุ-เอริโมะ-โทกาจิ
อุทยานแห่งชาติฮิดากะซัมเมียกุ-เอริโมะ-โทกาจิ ( ) เป็นอุทยานแห่งชาติบริเวณภาคกลางตอนใต้ของเกาะฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น ครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของเทือกเขาฮิดากะและแหลมเอริโมะ โดยเป็นอุทยานแห่งชาติที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่นเมื่อพิจารณาจากพื้นที่
ประวัติ
อุทยานจังหวัดเอริโมะก่อตั้งขึ้นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2493 ก่อนที่จะเปลี่ยนชื่อเป็นอุทยานธรรมชาติจังหวัดเอริโมะในปี พ.ศ. 2501 เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2524 อุทยานแห่งนี้ได้รับการยกระดับสถานะเป็น (quasi-national park) และเปลี่ยนชื่อเป็นอุทยานกึ่งแห่งชาติฮิดากะซัมเมียกุเอริโมะ ( ) อุทยานแห่งนี้ได้รับการยกระดับสถานะอีกครั้งเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2567 และเปลี่ยนชื่อเป็นอุทยานแห่งชาติฮิดากะซัมเมียกุ-เอริโมะ-โทกาจิ ขณะเดียวกัน พื้นที่ซึ่งกำหนดให้เป็นพื้นที่คุ้มครองก็เพิ่มขึ้นจาก 1,034.47 ตารางกิโลเมตร (399.41 ตารางไมล์) เป็น 2,456.68 ตารางกิโลเมตร (948.53 ตารางไมล์)
พื้นที่ในอุทยาน
* พื้นที่ภูเขาฮิดากะ
** เทือกเขานี้ครอบคลุมถึงยอดเขาที่สูงที่สุด คือ ภูเขาโพโรชิริ และภูเขาที่มีความสูงตั้งแต่ 1,500 ถึง 2,000 เมตร เช่น ภูเขาซัตสึไน ภูเขาโทกาจิ-โพโรชิริ ภูเขาเพเตงาริ และภูเขารักโกะ โดยสันเขาเหล่านี้ก่อตัวเป็นรูปทรงแหลมราวกับมีด โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่หัวหุบเขาซึ่งอยู่ระหว่างยอดเขาที่ไม่มีชื่อทางทิศตะวันตกของภูเขาพิปาอิโระและภูเขาโทโยนิทางทิศใต้ สามารถเห็นแอ่งเว้าลึกรูปถ้วยที่มีผนังชัน (เซิร์ก) ที่เกิดจากการกัดเซาะของธารน้ำแข็งในยุคน้ำแข็ง "แอ่งนานัตสึนุมะของภูเขาโพโรชิริ" ได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งใน
Mt.Poroshiridake from Mt.Tottabetsudake.jpg|ภูเขาโพโรชิริมองเห็นจากภูเขาทตตาเบ็ตสึ
Mt SATSUNAI 2.JPG|ภูเขาซัตสึไนมองเห็นจากยอดเขาพีระมิด
Mount Tokachi-Poroshiri 2012-06-06.jpg|ภูเขาโทกาจิ-โพโรชิริมองเห็นได้จากหมู่บ้านนากาซัตสึไน
Mt PETEGARI.JPG|ภูเขาเปเตการิมองเห็นจากภูเขาคามุย
Mt RAKKO 8.JPG|ภูเขารักโกะมองเห็นจากถนนป่าเมนาชุนเบ็ตสึ
戸蔦別岳と七つ沼カール.JPG|ภูเขาทตตาเบ็ตสึ และวงแหวนนานัตสึนุมะ

* พื้นที่ภูเขาอาโปอิ 
** เทือกเขาอาโปอิ ซึ่งประกอบด้วยภูเขาโยชิดะ เทือกเขาอาโปอิในพื้นที่พินเนชิริ และภูเขาโฮโรมัง ประกอบด้วยหินอัลตรามาฟิก เช่น เพอริโดไทต์ ซึ่งปรากฏให้เห็นบนสันเขาและเชิงลาด

Samani Town and Mount Apoi.jpg|เมืองซามานิและภูเขาอาโปอิ
* ฮิโรโอะ/ชายฝั่งแหลมเอริโมะและบริเวณทะเลสาบโทโยนิ
** ชายฝั่งและพื้นที่ภูเขาด้านหลังแหลมเอริโมะถูกแบ่งออกเป็นขั้นบันไดสี่ขั้นแยกกัน สูงจากระดับน้ำทะเลสูงสุด 350 เมตร อันเนื่องมาจากการพัฒนาชายหาดยกสูง (raised beach) ทะเลสาบโทโยนิเป็นทะเลสาบธรรมชาติที่รู้จักกันในชื่อ "ทะเลสาบหัวใจ" เนื่องจากมีลักษณะเป็นรูปหัวใจเมื่อมองจากด้านบน

Erimomisaki006.JPG|แหลมเอริโมะ
Lake Toyoni 2010 - panoramio.jpg|ทะเลสาบโทโยนิ

อ้างอิง

บรรณานุกรม
*

แหล่งข้อมูลอื่น
* 日高山脈襟裳十勝国立公園 [เทือกเขาฮิดากะ อุทยานแห่งชาติเอริโมะโทกาจิ] - 環境省 [กระทรวงสิ่งแวดล้อม] 
* 日高山脈襟裳十勝国立公園 [เทือกเขาฮิดากะ อุทยานแห่งชาติเอริโมะโทกาจิ] - 環境省（国立公園に、行ってみよう！）[กระทรวงสิ่งแวดล้อม (ไปเที่ยวอุทยานแห่งชาติกันเถอะ!)]
* 日高山脈襟裳十勝国立公園 [เทือกเขาฮิดากะ อุทยานแห่งชาติเอริโมะโทกาจิ] - 北海道庁 [รัฐบาลจังหวัดฮกไกโด]
* 日高山脈襟裳十勝国立公園 [เทือกเขาฮิดากะ อุทยานแห่งชาติเอริโมะโทกาจิ] - 帯広市 [เมืองโอบิฮิโระ]
* アポイ岳ジオパーク公式サイト [เว็บไซต์ทางการของอุทยานธรณีภูเขาอาโปอิ] - 様似町アポイ岳ジオパーク推進協議会 [คณะกรรมการส่งเสริมอุทยานธรณีภูเขาอโปอิ เมืองซามานิ]
ปลาโอซัน
ปลาโอซัน ( ) เป็นโบราณสถานวัดในศาสนาพุทธตั้งอยู่ในหมู่บ้านบูกีซัน ตำบลปรัมบานัน อำเภอกลาเต็น จังหวัดชวากลาง ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ห่างไป ทางเหนือของหมู่วิหารปรัมบานัน หมู่โบราณสถานปลาโอซันมีขนาดพื้นที่รวม ตั้งอยู่ที่ความสูง จากระดับน้ำทะเล

ประวัติศาสตร์
ปลาโอซันสร้างขึ้นในกลางศตวรรษที่ 9 โดย ศรีกาฮูลุนนัน (Sri Kahulunnan) หรือ ปราโมทธวรรธนี ลูกสาวของสมรตุงคะ (Samaratungga) ในราชวงศ์ไศเลนทร์

ปลาโอซันผระกอบด้วยโบราณสถานสองแหล่ง คือ ปลาโอซันโลร์ (Plaosan Lor; ปลาโอซันเหนือ) กับ ปลาโอซันกีดุล (Plaosan Kidul; ปลาโอซันใต้)
จารึกและรูปเคาพที่พบที่ปลาโอซันโลร์กับกาลาซันทำให้เกิดประเด็นข้อสงสัยเกี่ยวกับที่มาของทั้งสองศาสนสถาน ตลอดจนความสัมพันธ์ระหว่างรูปเคารพที่พบและความสลับซับซ้อนของหมู่ศาสนสถานเหล่านี้เมื่อครั้นแรกสร้าง

ในปี 2006 เกิดแผ่นดินไหวที่ส่งผลกระทบต่อปลาโอซัน การขุดค้นในพื้นที่ได้ค้นพบโบราณวัตถุที่สำคัญ

อ้างอิง
ศูนย์ประวัติศาสตร์เยาวราช
ศูนย์ประวัติศาสตร์เยาวราช หรือ พิพิธภัณฑ์วัดไตรมิตรฯ เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ที่ตั้งอยู่บนพระมหามณฑปของวัดไตรมิตรวิทยารามวรวิหาร บนถนนเจริญกรุง แขวงตลาดน้อย เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร ซึ่งยังเป็นที่ประดิษฐานของพระพุทธมหาสุวรรณปฏิมากร (หลวงพ่อทองคำ) จัดแสดงเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของย่านเยาวราชและประวัติของพระพุทธมหาสุวรรณปฏิมากร
ประวัติ
ศูนย์ประวัติศาสตร์เยาวราชริเริ่มขึ้นโดยความร่วมมือของประชาคมนักธุรกิจเขตสัมพันธวงศ์ ชุมชนชาวไทยเชื้อสายจีน และวัดไตรมิตรวิทยารามวรวิหารที่จัดให้มีโครงการจัดสร้างพระมหามณฑปประดิษฐานพระพุทธมหาสุวรรณปฏิมากร (หลวงพ่อทองคำ) วัดไตรมิตรวิทยาราม ซึ่งนอกจากจะเป็นการสร้างพระมหามณฑปให้มีความงดงามควรแก่การประดิษฐานพระพุทธมหาสุวรรณปฏิมากร ยังถือเป็นการเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรเนื่องในวโรกาสที่ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 60 ปีเมื่อ พ.ศ. 2549 และทรงเจริญพระชนมพรรษา 80 พรรษาเมื่อ พ.ศ. 2550 พระมหามณฑปออกแบบและควบคุมการก่อสร้างโดยอาวุธ เงินชูกลิ่น สถาปนิกผู้เป็นศิลปินแห่งชาติสาขาทัศนศิลป์ (ประยุกต์ศิลป์) สาขาย่อย สถา
ินชูกลิ่น สถาปนิกผู้เป็นศิลปินแห่งชาติสาขาทัศนศิลป์ (ประยุกต์ศิลป์) สาขาย่อย สถาปัตยกรรม ศูนย์ประวัติศาสตร์เยาวราชเปิดทำการเมื่อ พ.ศ. 2552
ส่วนจัดแสดง
มหามณฑปอันเป็นที่ตั้งของศูนย์ประวัติศาสตร์เยาวราชแบ่งพื้นที่ใช้สอยเป็น 4 ชั้น :

* ชั้นที่ 1: เป็นพื้นที่จอดรถ
* ชั้นที่ 2: เป็นพื้นที่หลักของศูนย์ประวัติศาสตร์เยาวราช จัดแสดงนิทรรศการ "ความรุ่งเรืองบนถนนสายทองคำ" แบ่งส่วนจัดแสดงนิทรรศการเป็น 6 หัวข้อ
# เติบใหญ่ใต้ร่มพระบารมี
# กำเนิดชุมชนจีนแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ (พ.ศ. 2325 - 2394)
# เส้นทางสู่ยุคทอง (พ.ศ. 2394 - 2500)
# ตำนานชีวิต
# พระบารมีปกเกล้า
# เยาวราชวันนี้
* ชั้นที่ 3: เป็นพื้นที่จัดแสดงนิทรรศการหลวงพ่อทองคำ "จากพุทธศิลป์สุโขทัย สู่พุทธสมัยปัจจุบัน" แบ่งส่วนจัดแสดงนิทรรศการเป็น 10 หัวข้อ
# บทนำ ศิลาจารึกบอกเล่าเรื่องราวโดยสรุปเกี่ยวกับองค์พระพุทธมหาสุวรรณปฏิมากร และการอัญเชิญมาประดิษฐานในพระมหามณฑป
# กำเนิดพระพุทธรูปและพัฒนาการสู่พระพุทธมหาสุวรรณปฏิมากร
# การสร้างพระพุทธมหาสุวรรณปฏิมากร
# พุทธศิลป์สุโขทัยในองค์พระพุทธมหาสุวรรณปฏิมากร
# การพอกปูนทับ และลงรักปิดทอง
# อัญเชิญมาประดิษฐานที่วัดพระยาไกร
# พ.ศ. 2498 อัญเชิญมาประดิษฐาน ณ วัดไตรมิตรวิทยารามวรวิหาร
# พ.ศ. 2498 พระพุทธรูปทองคำปรากฏ
# เนื้อทองคำ
# พ.ศ. 2551 อัญเชิญมาประดิษฐานในพระมหามณฑป
* ชั้นที่ 4: เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธมหาสุวรรณปฏิมากร และจัดแสดงนิทรรศการ "พระพุทธรูปทองคำ ที่ใหญ่ที่สุดในโลก" แบ่งส่วนจัดแสดงนิทรรศการเป็น 3 หัวข้อ
# ปูชนียวัตถุที่มีมูลค่ามากที่สุดในโลก
# 52 ปี ความทรงจำแห่งวิหารหลังเดิม
# พระมหามณฑปหลังใหม่ ยิ่งใหญ่สมพระบารมี

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* ศูนย์ประวัติศาสตร์เยาวราช วัดไตรมิตรวิทยาราม ที่เว็บไซต์มิวเซียมไทยแลนด์
* ศูนย์ประวัติศาสตร์เยาวราช (มหามณฑปหลวงพ่อทองคำ วัดไตรมิตรวิทยาราม) ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร
วัดเมืองชุม (จังหวัดพะเยา)
วัดเมืองชุม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่ต๋ำ อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา
วัดเมืองชุมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2420 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2481 ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 3 ไร่ 3 งาน 96 ตารางวา มีธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 3 งาน อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ ศาลาการเปรียญ และกุฏิสงฆ์ กุฎิไม้เคยเป็นที่เรียนของสงฆ์ โดยพระครูอุบาลีเจ้าอาวาสวัดศรีโคมคำ และเจดีย์หินทรายได้บูรณะโดยวัดเองตามยุคสมัย และมีพระพุทธรูปหินทรายที่ตั้งอยู่หน้าเจดีย์ เป็นศิลปะศตวรรษที่ 21 เจดีย์นี้สร้างขึ้นด้วยหินทั้งแท่ง และแกะสลักขึ้นรูปด้วยสกุลช่างพะเยาโบราณมีขนาดฐานกว้างประมาณ 2.5 เมตร สูง 5 เมตร ซึ่งก่อนหน้านี้ได้ประดิษฐานไว้ที่วัดลี หลังจากนั้น 100 กว่าปีให้หลัง ทางพระและชาวบ้านแม่ต๋ำเมืองชุม ได้สร้างวัดเมืองชุมขึ้นแล้ว และได้ไปขอเจดี
ห้หลัง ทางพระและชาวบ้านแม่ต๋ำเมืองชุม ได้สร้างวัดเมืองชุมขึ้นแล้ว และได้ไปขอเจดีย์หินทรายจากวัดลีมาประดิษฐานไว้ที่วัดเมืองชุม เพราะว่าวัดเมืองชุมไม่มีเจดีย์ ต่อมาทางวัดเมืองชุมได้สร้างแกะเจดีย์หินทรายจำลองคล้ายกันอีก 1 เจดีย์ เพื่อไว้เป็นคู่กัน โดยตั้งไว้ที่ทางด้านทิศใต้ของวัด
มิสแกรนด์หนองคาย
{| style="width: 270px; font-size:85%; line-height:1.5em;"
! colspan="2" align="center" style="background:#AAF;" | สรุปผลตัวแทนจังหวัดหนองคายในเวทีมิสแกรนด์ไทยแลนด์ 
|-
| colspan="2" style="background:black" |
|-
! scope="col" |ตำแหน่งที่ได้
! scope="col" |จำนวน
|-
| colspan="2" style="background:black" |
|-
| align="left" |ชนะเลิศ
| align="center" |0
|-
| align="left" |รองชนะเลิศอันดับ 1
| align="center" |0
|-
| align="left" |รองชนะเลิศอันดับ 2
| align="center" |0
|-
| align="left" |รองชนะเลิศอันดับ 3
| align="center" |0
|-
| align="left" |รองชนะเลิศอันดับ 4
| align="center" |0
|-
| align="left" |อันดับ 10/11/12
| align="center" |0
|-
| alig
ign="center" |0
|-
| align="left" |อันดับ 10/11/12
| align="center" |0
|-
| align="left" |อันดับ 20/21
| align="center" |2
|-
| align="left" |ไม่ผ่านเข้ารอบ
| align="center" |6
|}
มิสแกรนด์หนองคาย เป็นการประกวดนางงามระดับจังหวัด ที่ทำหน้าที่คัดเลือกตัวแทนจากจังหวัดหนองคายเพื่อเข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2559 โดยณัฐพงศ์ เข็มศิริ

ตัวแทนจังหวัดหนองคายยังไม่เคยคว้าตำแหน่งมิสแกรนด์ไทยแลนด์ รอบที่ตัวแทนจังหวัดหนองคายเคยผ่านเข้าไปได้คือรอบ 20 คนสุดท้าย ได้แก่ ศรัญญา ภิญโญพรพาณิชย์ (พ.ศ. 2559) และณัฐณิชา บุญยืน (พ.ศ. 2562)

อ้างอิง
วัดพระมหาไถ่
วัดพระมหาไถ่ ( ) ในกรุงเทพมหานคร ประเทศไทย เป็นโบสถ์คาทอลิกที่สถาปนาโดยคณะพระมหาไถ่ ถือเป็นส่วนหนึ่งในเขตมิสซังกรุงเทพฯ

ที่ตั้ง
โบสถ์นี้ตั้งอยู่ในซอยร่วมฤดี แถวสถานีเพลินจิต ใกล้กับเขตสถานทูตต่างประเทศในตัวนคร

พิธีสวด
โบสถ์ทำพิธีมิสซารายวันด้วยพิธีที่แยกกันในภาษาไทยและภาษาอังกฤษ

ประวัติ
โบสถ์แพริชวัดพระมหาไถ่สถาปนาโดยคณะพระมหาไถ่ใน พ.ศ. 2492 โดยตัวโบสถ์สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2497 โบสถ์นี้สร้างขึ้นในรูปแบบสถาปัตยกรรมไทยแบบดั้งเดิม

ชุมชน
ที่ตั้งของโบสถ์ในนครเหมาะแก่การรวมตัวกันจำนวนมาก เพื่อรองรับผู้คนในท้องถิ่นและต่างประเทศจากวัฒนธรรมและวิถีชีวิตที่แตกต่างกันมากมาย นอกจากนี้ยังดึงดูดผู้เข้าร่วมจำนวนมากจากสลัมคลองเตยอีกด้วย

ระเบียงภาพ
File:วัดพระมหาไถ่ April2021 Holy Redeemer Church Bangkok 02.jpg
File:วัดพระมหาไถ่ April2021 Holy Redeemer Church Bangkok 11.jpg
File:วัดพระมหาไถ่ April2021 Holy Redeemer Church Bangkok 04.jpg
File:วัดพระมหาไถ่ April2021 Holy Redeemer Church Bangkok 05.jpg
File:วัดพระมหาไถ่ April2021 Holy Redeemer Church Bangkok 06.jpg
File:วัดพระมหาไถ่ April2021 Holy Redeemer Church Bangkok 07.jpg
File:วัดพระมหาไถ่ April2021 Holy Redeemer Church Bangkok 20.jpg
File:วัดพระมหาไถ่ April2021 Holy Redeemer Church Bangkok 15.jpg
ดูเพิ่ม
* โรงเรียนร่วมฤดีวิเทศศึกษา – ก่อตั้งโดยนักบวชคณะพระมหาไถ่จากโบสถ์นี้
* โรมันคาทอลิกในประเทศไทย
* ศาสนาคริสต์ในประเทศไทย
* เขตมิสซังกรุงเทพฯ
*Catholic Mission of Bangkok (LiCAS.news)
* วัดนิเวศธรรมประวัติราชวรวิหาร – วัดไทยที่สร้างในแบบสถาปัตยกรรมคริสต์กอทิกฟื้นฟู

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการ 
* Food Outreach Program
* The Holy See (The Vatican)
* Sarnelli Orphanage
* Human Development Foundation Mercy Centre
มิสแกรนด์สกลนคร
มิสแกรนด์สกลนคร เป็นการประกวดนางงามระดับจังหวัด เพื่อคัดเลือกตัวแทนจากจังหวัดสกลนครไปประกวดในเวทีมิสแกรนด์ไทยแลนด์ ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2559 โดยอำนาจ ไชยบุศย์

ตัวแทนจากจังหวัดสกลนครยังไม่เคยคว้าตำแหน่งมิสแกรนด์ไทยแลนด์ ตำแหน่งสูงสุดที่ตัวแทนจังหวัดสกลนครเคยได้รับคือรองชนะเลิศอันดับ 2 โดยอิงชนก ประสาตร์ ในปี พ.ศ. 2561

อ้างอิง
อ่างเก็บน้ำอ่างแก้ว
อ่างเก็บน้ำอ่างแก้ว เป็นทะเลสาบเทียมที่ตั้งอยู่ภายในมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ (มช.) ตั้งอยู่บริเวณเชิงดอยสุเทพ และมีชื่อเสียงด้านความงดงามของทิวทัศน์ อ่างเก็บน้ำแห่งนี้เป็นแหล่งพักผ่อนยอดนิยมของนักศึกษาและนักท่องเที่ยว

ประวัติ
อ่างแก้วถูกสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2505 สองปีก่อนการเปิดทำการอย่างเป็นทางการของมหาวิทยาลัยในปี พ.ศ. 2507 เป็นส่วนหนึ่งของโครงการบริหารจัดการน้ำและออกแบบภูมิทัศน์ภายในมหาวิทยาลัย อ่างเก็บน้ำแห่งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อกักเก็บน้ำจากภูเขาที่ไหลลงมาจากดอยสุเทพสำหรับใช้ภายในมหาวิทยาลัย และเพื่อป้องกันน้ำท่วมในช่วงฤดูฝน
คณะกรรมการก่อตั้งมหาวิทยาลัย นำโดย ศาสตราจารย์หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล เห็นความจำเป็นในการมีแหล่งน้ำ จึงวางแผนการสร้างอ่างเก็บน้ำแห่งนี้ เนื่องจากเป็นจุดบรรจบกันของลำธารสองสาย คือห้วยแก้วและห้วยกู่ขาว จึงเลือกทำเลบริเวณเชิงดอยสุเทพ

หม่อมหลวงชูชาติ กำภู อดีตอธิบดีกรมชลประทาน และศาสตราจารย์อรุณ สรเทศน์ วิศวกรควบคุมงานก่อสร้างอาคารของมหาวิทยาลัยในขณะนั้น เป็นหนึ่งในผู้เชี่ยวชาญด้านวิศวกรรมและชลประทานที่ตรวจสอบและอนุมัติโครงการนี้ หลังจากสร้างเสร็จแล้ว กรมชลประทานได้ตั้งชื่ออย่างเป็นทางการว่าอ่างเก็บน้ำห้วยแก้ว ต่อมา ศาสตราจารย์หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล ได้เปลี่ยนชื่อเป็นอ่างแก้ว
เมื่อเวลาผ่านไป อ่างเก็บน้ำแห่งนี้กลายเป็นสถานที่ยอดนิยมของนักศึกษาและชาวบ้านในท้องถิ่น โดยเฉพาะในช่วงพระอาทิตย์ขึ้นและตก ที่สามารถมองเห็นเงาสะท้อนของดอยสุเทพบนผืนน้ำที่สงบ

ภูมิศาสตร์
อ่างเก็บน้ำมีพื้นที่ประมาณ 0.12 ตารางกิโลเมตร (12 เฮกตาร์) และตั้งอยู่สูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 310 เมตร อ่างเก็บน้ำแห่งนี้มีน้ำมาจากลำธารเล็ก ๆ ที่ไหลลงมาจากดอยสุเทพ และระบายออกไปทางทิศตะวันออกสู่ลำห้วยแก้ว ซึ่งไหลไปรวมกับแม่น้ำปิงในที่สุด อ่างเก็บน้ำมีความจุรวมประมาณ 400,000 ลูกบาศก์เมตร ข้างอ่างเก็บน้ำแห่งนี้มีอ่างเก็บน้ำขนาดเล็กอีกแห่งหนึ่งชื่อว่าอ่างเก็บน้ำตาดชมพู ทำหน้าที่เป็นแหล่งกักเก็บน้ำเพิ่มเติมให้กับมหาวิทยาลัยเชียงใหม่เสริมให้อ่างแก้ว
มีทางเดินและลู่วิ่งรอบอ่างเก็บน้ำ ทำให้อ่างเก็บน้ำแห่งนี้เป็นหนึ่งในพื้นที่พักผ่อนหลักของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ สวนรุกขชาติห้วยแก้วและสวนสัตว์เชียงใหม่ซึ่งอยู่ใกล้เคียงก็สามารถเดินไปถึงได้ บริเวณรอบอ่างเก็บน้ำเต็มไปด้วยพืชพรรณหนาแน่นและสัตว์ป่านานาชนิด รวมทั้งเต่า แมลง และนกหลายชนิด เกาะเล็ก ๆ กลางทะเลสาบ ที่รู้จักกันในชื่อ "เกาะนก" เป็นแหล่งวางไข่ของนกกระสากลางคืน ซึ่งจะมารวมตัวกันที่นี่เป็นประจำทุกปีระหว่างเดือนกรกฎาคมถึงสิงหาคม

อ้างอิง
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนครคีรี
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนครคีรี เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ภายในอุทยานประวัติศาสตร์พระนครคีรี ถนนคีรีรัฐยา ตำบลคลองกระแชง อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี
ประวัติ
พระนครคีรีหรือเขาวังเดิมเป็นพระราชวังในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 4) ตั้งอยู่บนยอดเขา 3 ยอดติดต่อกัน ยอดที่สูงที่สุดมีความสูง 95 เมตร เดิมเรียกว่า "เขาสมน" พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานนามใหม่ว่า "เขามหาสวรรค์" ภายหลังเปลี่ยนเป็น "เขามไหสวรรย์" โปรดให้สร้างพระราชวังบนเขามไหสวรรย์เมื่อ พ.ศ. 2402 โดยแม่กองในการก่อสร้างคือเจ้าพระยาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) ซึ่งภายหลังได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็นสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ เมื่อสร้างเสร็จพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานนามว่า "พระนครคีรี" พระองค์เสด็จมาประทับที่พระนครคีรีหลายครั้ง ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่
ะนครคีรีหลายครั้ง ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) โปรดให้ปรับปรุงพระนครคีรีเพื่อใช้สำหรับเป็นที่รับรองพระราชอาคันตุกะจากประเทศเยอรมนี
หลังรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวก็ไม่มีพระมหากษัตริย์เสด็จมาประทับที่พระนครคีรีอีก จนมาถึงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร (รัชกาลที่ 9) ทรงมีพระราชดำริให้บูรณะปฏิสังขรณ์พระนครคีรี กรมศิลปากรจึงประกาศขึ้นทะเบียนพระนครคีรีเป็นโบราณสถานสำคัญของชาติ ดำเนินการบูรณะหมู่พระที่นั่งต่าง ๆ และประกาศจัดตั้งเป็นพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนครคีรีเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2522 โดยนำเครื่องราชูปโภคที่ได้รับมอบคืนจากสำนักพระราชวังและกระทรวงมหาดไทยมาขึ้นทะเบียนโบราณวัตถุและจัดแสดงภายในพระที่นั่งเพชรภูมิไพโรจน์และพระที่นั่งปราโมทย์มไหสวรรย์
ส่วนจัดแสดง
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนครคีรีมีส่วนจัดแสดงหลักภายในพระที่นั่งเพชรภูมิไพโรจน์และพระที่นั่งปราโมทย์มไหสวรรย์ โดยจำลองลักษณะการใช้งานของห้องต่าง ๆ ตามที่มีการใช้งานในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ส่วนจัดแสดงมีดังต่อไปนี้ :

* ทิมดาบองครักษ์: จัดแสดงนิทรรศการพระนครคีรี อดีตสู่ปัจจุบัน และแผนผังพระนครคีรี เพื่อนำเสนอข้อมูลเบื้องต้นให้แก่ผู้เข้าชม
* พระที่นั่งเพชรภูมิไพโรจน์  
** ท้องพระโรงเดิมด้านหน้า: จัดแสดงเป็นห้องเสวยและห้องพระสุธารสชา
** ท้องพระโรงเดิมด้านหลัง: จัดแสดงเป็นห้องบรรทมพระราชอาคันตุกะ และห้องพักผ่อนพระอิริยาบท
** มุขด้านทิศตะวันออก: จัดแสดงเป็นห้องทรงพระสำราญ
** มุขด้านทิศตะวันตก: จัดแสดงเป็นห้องสรงและห้องลงพระบังคน

* พระที่นั่งปราโมทย์มไหสวรรย์
** ชั้นบน: จัดแสดงเป็นห้องบรรทมส่วนพระองค์ ห้องแต่งพระองค์ และห้องทรงพระอักษร
** ชั้นล่าง: จัดแสดงเครื่องศาสตราวุธ

ดูเพิ่ม
* อุทยานประวัติศาสตร์พระนครคีรี

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนครคีรี ที่เว็บไซต์พิพิธภัณฑ์เสมือนจริง กรมศิลปากร
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติพระนครคีรี ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร 
* อุทยานประวัติศาสตร์ และพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนครคีรี ที่เว็บไซต์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ร้อยเอ็ด
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ร้อยเอ็ด เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่บนถนนเพลินจิต ตำบลในเมือง อำเภอเมืองร้อยเอ็ด จังหวัดร้อยเอ็ด จัดแสดงเกี่ยวกับจังหวัดร้อยเอ็ดในด้านภูมิศาสตร์ ทรัพยากรธรณี โบราณคดี ประวัติศาสตร์ บุคคลสำคัญ วิถีชีวิต ประเพณี และศิลปหัตถกรรม
ประวัติ
การก่อตั้งพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ร้อยเอ็ดมีที่มาจากความคิดริเริ่มของศาสตราจารย์ก่อ สวัสดิ์พาณิชย์ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ซึ่งต้องการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์เพื่อเก็บรักษาและจัดแสดงเกี่ยวกับศิลปหัตถกรรมอีสาน ในช่วงเวลานั้นกรมศิลปากรมีนโยบายจัดตั้งพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติประจำเมือง โดยเฉพาะการจัดตั้งพิพิธภัณฑสถานแห่งใหม่ในจังหวัดที่ยังไม่มีพิพิธภัณฑสถาน จึงได้มีการนำแนวคิดของศาสตราจารย์ก่อแและนโยบายของกรมศิลปากรมาประสานกันและจัดตั้งเป็นพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ร้อยเอ็ด
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ร้อยเอ็ดเริ่มก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 และได้รับการประกาศเป็นพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติตามประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง การจัดตั้งพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ร้อยเอ็ด ใน ราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 111 ตอนพิเศษ 43 หน้า 11 วันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2537 ลงวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2537 การก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2540 ด้วยงบประมาณ 40 ล้านบาท และมีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2541 โดยสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จเป็นองค์ประธานในพิธีเปิด

ส่วนจัดแสดง
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ร้อยเอ็ดแบ่งส่วนจัดแสดงเป็น 3 ชั้น :
* ชั้นที่ 1 จัดแสดงเกี่ยวกับภูมิศาสตร์และธรณีวิทยาของจังหวัดร้อยเอ็ด แนะนำจังหวัดร้อยเอ็ดและบุคคลสำคัญของจังหวัดร้อยเอ็ด มีส่วนจัดแสดงต่อไปนี้:
** ส่วนจัดแสดงภูมิศาสตร์และทรัพยากรธรณี
** ส่วนจัดแสดงแนะนำจังหวัดร้อยเอ็ด
** ส่วนจัดแสดงบุคคลสำคัญ

* ชั้นที่ 2 จัดแสดงหลักฐานทางประวัติศาสตร์และโบราณคดีของจังหวัดร้อยเอ็ด มีส่วนจัดแสดงต่อไปนี้:
** ส่วนจัดแสดงเรื่องก่อนประวัติศาสตร์
** ส่วนจัดแสดงวัฒนธรรมเขมรในประเทศไทย หรือลพบุรี
** ส่วนจัดแสดงวัฒนธรรมอยุธยาและรัตนโกสินทร์
* ชั้นที่ 3 จัดแสดงเกี่ยวกับวิถีชีวิต ประเพณี และงานศิลปหัตถกรรมของจังหวัดร้อยเอ็ด มีส่วนจัดแสดงต่อไปนี้:
* ส่วนจัดแสดงประเพณีบุญผะเหวด
* ส่วนจัดแสดงบ้านเรือนชาวอีสาน
* ส่วนจัดแสดงเรื่องผ้าและวิถีชีวิต

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนครคีรี ที่เว็บไซต์พิพิธภัณฑ์เสมือนจริง กรมศิลปากร
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ร้อยเอ็ด ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร 
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติร้อยเอ็ด ที่เว็บไซต์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
มิสแกรนด์นครนายก
มิสแกรนด์นครนายก เป็นการประกวดความงามระดับจังหวัดของไทย ซึ่งคัดเลือกตัวแทนจากจังหวัดนครนายกไปประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2560 โดยเกรียงศักดิ์ สกุลชัย หรือที่รู้จักในชื่อ ต้อย แอ็คเนอร์

ตัวแทนจากจังหวัดนครนายกยังไม่เคยคว้าตำแหน่งมิสแกรนด์ไทยแลนด์ อย่างไรก็ตาม รัญสญา ธนานิธิยา มิสแกรนด์นครนายก 2016 สามารถผ่านเข้ารอบ 10 คนสุดท้ายในการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ของปีดังกล่าว ซึ่งเป็นผลงานดีที่สุดของมิสแกรนด์นครนายก

อ้างอิง
มิสแกรนด์ตราด
มิสแกรนด์ตราด เป็นการประกวดนางงามระดับจังหวัดของไทยที่คัดเลือกตัวแทนจากจังหวัดตราดเพื่อเข้าร่วมประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์

ตัวแทนจากจังหวัดตราดยังไม่เคยคว้าตำแหน่งมิสแกรนด์ไทยแลนด์ อย่างไรก็ตาม มณีรัตน์ แดงประเสริฐ มิสแกรนด์ตราด 2019 ได้รับตำแหน่งรองอันดับ 3 ในการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ของปีดังกล่าว ซึ่งถือเป็นผลงานดีที่สุดของมิสแกรนด์ตราด

อ้างอิง
วัดหนองสรวง (จังหวัดสระบุรี)
วัดหนองสรวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองสรวง อำเภอวิหารแดง จังหวัดสระบุรี มีที่ดินตั้งวัดรวม 11 ไร่ 60 ตารางวา อาณาเขตทางทิศเหนือยาว 4 เส้น 12 วา ติดกับที่ดินของนายสมศักดิ์และนายสมหมาย ส่วนทิศใต้ยาว 5 เส้น 14 วา 2 ศอก ติดกับคลองธรรมชาติและถนน ทิศตะวันออกยาว 1 เส้น 8 วา 1 ศอก ติดกับที่ดินของนายสมหมาย ผุดผ่อง และทิศตะวันตกยาว 2 เส้น 14 วา ติดกับที่ดินของนายแปลง นอกจากนี้ ยังมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 5 แปลง เนื้อที่รวม 133 ไร่ 66 ตารางวา (โฉนดเลขที่ 4805, 4821, 4772, น.ส. 3 เลขที่ 138) ซึ่งตั้งอยู่ในท้องที่ตำบลศาลาและตำบลคลองเรือ
วัดหนองสรวงเริ่มสร้างขึ้นเป็นวัดและได้รับนามตามชื่อบ้านตั้งแต่ พ.ศ. 2460 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2474 เขตวิสุงคามสีมามีความกว้าง 12 เมตร ยาว 19 เมตร ทางวัดได้เปิดสอนปริยัติธรรมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2486

พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม อาคารเสนาสนะที่สำคัญได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2460 กว้าง 6 เมตร ยาว 14 เมตร อุโบสถเป็นหินอ่อน และศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2473 กว้าง 8 เมตร ยาว 20 เมตร นอกจากนี้ยังมีกุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารไม้ สำหรับปูชนียวัตถุสำคัญคือ พระประธานในอุโบสถ

อ้างอิง
ห้าเดือนกลางซากอิฐปูนที่อยุธยา
ห้าเดือนกลางซากอิฐปูนที่อยุธยา เป็นหนังสือผลงานชิ้นสำคัญของ น. ณ ปากน้ำ หรือ ประยูร อุลุชาฎะ (พ.ศ. 2471-2543) มีที่มาจากการสำรวจโบราณสถานในอยุธยาระหว่าง พฤศจิกายน พ.ศ. 2509 ถึง มีนาคม พ.ศ. 2510 ซึ่งได้รับทุนจากมูลนิธิเอเชีย (Asia Foundation) ตามโครงการของคณะกรรมการจัดงานอนุสรณ์อยุธยา 200 ปี มีเป้าหมายในการทำคือต้องการนำภาพถ่าย ภาพคัดลอกจิตรกรรมฝาผนัง และผลการสำรวจอันอุตสาหะนี้ไปจัดแสดงนิทรรศการครบรอบ 200 ปีกรุงแตก
ตีพิมพ์ครั้งแรกใน พ.ศ. 2510 โดยสำนักพิมพ์ศึกษิตสยาม หลังจากนั้นในปี 2529 และ 2540 ก็มีฉบับพิมพ์ครั้งที่ 2 และ 3 เกิดขึ้น โดยสำนักพิมพ์เมืองโบราณ โดยครั้งล่าสุดเป็นการตีพิมพ์ครั้งที่ 4 เมื่อวันที่ 4 มีนาคม 2558 มีจำนวนหน้า 536 หน้า ฉบับนี้มีการเพิ่มภาพวาดจากสมุดบันทึกภาคสนาม ปี 2509–2510 เข้าไปอีกนับร้อยหน้า
หนังสือเขียนในลักษณะบันทึกการสำรวจ เป็นการจดบันทึกประจำวันเหมือนอย่างไดอารี แต่มีการเพิ่มเติมเนื้อหาสาระจากการทำงานให้ข้อมูลด้านประวัติศิลปะและโบราณคดี โดยเฉพาะในเล่มนี้ที่ให้ข้อมูลศิลปะที่ น. ณ ปากน้ำ เรียกว่า ศิลปะแบบอโยธยา-สุพรรณภูมิ ซึ่งนักวิชาการส่วนมากเรียก ศิลปะอู่ทอง หลังจากนั้น น. ณ ปากน้ำ อาศัยแนวความคิดและวิธีการใน ห้าเดือนกลางซากอิฐปูนที่อยุธยา มาเป็นฐานในการท้าความเข้าใจรูปแบบศิลปกรรมของโบราณสถานและศิลปวัตถุในยุคสมัยเดียวกับ อโยธยาในสถานที่อื่น ๆ นอกเหนือจากพื้นที่เขตเมืองพระนครศรีอยุธยา เช่น สุพรรณบุรี ชัยนาท อุทัยธานี ราชบุรี สิงห์บุรี ลพบุรี เพชรบุรี เป็นต้น แล้วเขียนเป็นหนังสืออีกหลายเล่ม
ห้าเดือนกลางซากอิฐปูนที่อยุธยา เป็นหนังสือที่ถูกนำมาใช้เป็นหนังสืออ้างอิงให้กับนักวิชาการหลาย ๆ ท่านในยุคหลัง รวมถึงการเรียนการสอนทางด้านประวัติศาสตร์ โบราณคดี และประวัติศาสตร์ศิลปะในระดับมหาวิทยาลัยและมัคคุเทศก์

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์อนันต์ชัยไทยโบท
พิพิธภัณฑ์อนันต์ชัยไทยโบท เป็นพิพิธภัณฑ์ที่นำเสนอเกี่ยวกับเรือไทยโบราณ ตั้งอยู่ในพื้นที่ของโครงการอัมพวา ชัยพัฒนานุรักษ์ บริเวณตลาดน้ำอัมพวา ตำบลอัมพวา อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม
ประวัติ
พิพิธภัณฑ์อนันต์ชัยไทยโบทก่อตั้งโดยอนันต์ชัย ชุนนิตินันท์ สถาปนิกและอาจารย์พิเศษที่วิทยาลัยเทคโนโลยีและอุตสาหกรรมการต่อเรือพระนครศรีอยุธยาและมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ จุดเริ่มต้นของการก่อตั้งพิพิธภัณฑ์มาจากการประกอบเรือจำลองซึ่งเป็นงานอดิเรกของอนันต์ชัย พิพิธภัณฑ์ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2550 โดยตั้งอยู่ที่ชั้นล่างของบ้านพักของอนันต์ชัยที่หมู่บ้านสุชา ซอยเพชรเกษม 112 แขวงหนองค้างพลู เขตหนองแขม กรุงเทพมหานคร นอกจากนี้ในบางโอกาส พิพิธภัณฑ์ได้นำนิทรรศการไปจัดแสดงนอกสถานที่ รวมถึงเคยจัดแสดงที่อาคารชัยพัฒนานุรักษ์ในบริเวณตลาดน้ำอัมพวา จังหวัดสมุทรสงครามเมื่อต้น พ.ศ. 2553
ราว พ.ศ. 2557 พิพิธภัณฑ์อนันต์ชัยไทยโบทย้ายที่ทำการจากบ้านพักของอนันต์ชัยในเขตหนองแขมมาตั้งอยู่ภายในพื้นที่โครงการอัมพวา ชัยพัฒนานุรักษ์ บริเวณตลาดน้ำอัมพวา
ส่วนจัดแสดง
พิพิธภัณฑ์อนันต์ชัยไทยโบทแบ่งส่วนจัดแสดงเป็น 4 ส่วน :
# วิวัฒนาการเรือไทย: จัดแสดงเกี่ยวกับวิวัฒนาการของเรือไทยในยุคแรก ๆ ให้ข้อมูลเกี่ยวกับชนิดของไม้ที่ใช้ทำเรือ
# ขั้นตอนการสร้างเรือขุด: จัดแสดงเรือจำลองทำจากไม้สัก แสดงขั้นตอนวิธีการทำเรือขุด ตั้งแต่การเลือกไม้ซุงไปจนเสร็จสมบูรณ์เป็นตัวเรือ 
# เรือไทยพื้นบ้าน: จัดแสดงภาพและแบบจำลองของเรือไทยโบราณรวม 20 รูปแบบ เช่น เรือเข็ม เรือมาดประทุน เรือชะล่า เรือกระแชง เรือข้างกระดาน เรือเอี้ยมจุ๊น เรือผีหลอก เรือบด เป็นต้น 
# วิถีชีวิตชาวน้ำ: จัดแสดงแบบจำลองของชุมชนชาวน้ำ ได้รับแรงบันดาลใจจากการดูภาพเก่าและหอจดหมายเหตุ

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* พิพิธภัณฑ์อนันต์ชัยไทยโบท ที่เว็บไซต์มิวเซียมไทยแลนด์
* พิพิธภัณฑ์อนันต์ชัยไทยโบท ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร
เมืองหลวงทางวัฒนธรรมของอเมริกา
องค์การนอกภาครัฐเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของอเมริกาเลือกเมืองหรือรัฐหนึ่งในทวีปอเมริกาทุกปี เพื่อให้เป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของอเมริกาเป็นเวลาหนึ่งปี ผู้นำองค์กรอ้างว่าโครงการริเริ่มนี้มีพื้นฐานมาจากโครงการเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรปอย่างใกล้ชิด โดยได้รับการสนับสนุนจากองค์การนานารัฐอเมริกัน แต่ทางองค์การนานารัฐอเมริกันไม่ได้มีส่วนร่วมในกระบวนการคัดเลือก

องค์กรนี้ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1998 โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างความตระหนักรู้เกี่ยวกับวัฒนธรรมในทวีปอเมริกาและส่งเสริมเมืองที่ได้รับเลือกให้เป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมประจำปี เมืองที่ได้รับเลือกจะได้รับการประชาสัมพันธ์ทางสถานีโทรทัศน์อันเตนา 3 และ Discovery network
ในขณะที่องค์การนอกภาครัฐอ้างว่าการระบุดังกล่าว "มีจุดมุ่งหมายไปยังประเทศในทวีปอเมริกาทั้งหมด" สถานที่ทั้ง 26 แห่ง (รวม 2 แห่งใน ค.ศ. 2003) ที่ได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของอเมริกา ได้รับการคัดเลือกมาจากละตินอเมริกาและแคริบเบียนเท่านั้น นอกจากนี้ การกำหนดสถานะดังกล่าวยังเน้นไปที่เม็กซิโกมากขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งเม็กซิโกครองความเป็นผู้นำในโครงการนี้มาตั้งแต่ ค.ศ. 2014 โดยได้รับการกำหนดสถานะดังกล่าวถึง 6 ครั้งในช่วง 11 ปี ตั้งแต่ ค.ศ. 2014 ถึง 2024
รายชื่อเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของอเมริกา
{|class="wikitable sortable"
|+เมืองหลวงทางวัฒนธรรมของอเมริกา 
!ปี !!เมือง !!ประเทศ
|-
!2000
| เมรีดา || 
|-
!2001
| อิกิเก || 
|-
!2002
| มาเซยอ || 
|-
!rowspan=2|2003
| ปานามาซิตี || 
|-
| กูรีชีบา || 
|-
!2004
| ซันติอาโก || 
|-
!2005
| กัวดาลาฮารา || 
|-
!2006
| กอร์โดบา || 
|-
!2007
| กุซโก || 
|-
!2008
| บราซิเลีย || 
|-
!2009
| อาซุนซิออน || 
|-
!2010
| ซานโตโดมิงโก || 
|-
!2011
| กีโต || 
|-
!2012
| เซาลุยช์ || 
|-
!2013
| บาร์รังกิยา || 
|-
!2014
| โกลิมา || 
|-
!2015
| มายาเกวซ || 
|-
!2016
| บัลดิเบีย || 
|-
!2017
| เมรีดา || 
|-
!2018
| อันโซอาเตกิ || 
|-
!2019
| ซานมิเกลเดอาเยนเด || 
|-
!2020
เมรีดา || 
|-
!2018
| อันโซอาเตกิ || 
|-
!2019
| ซานมิเกลเดอาเยนเด || 
|-
!2020
| ปุนตาอาเรนัส || 
|-
!2021
| เอสตาโดเดซากาเตกัส || 
|-
!2022
| อีบาเก || 
|-
!2023
| อากวสกาเลียนเตส || 
|-
!2024
| นายาริต || 
|-
!2025
| ซานลุยส์โปโตซี || 
|}
มิสแกรนด์มุกดาหาร
มิสแกรนด์มุกดาหาร เป็นการประกวดนางงามระดับจังหวัดของไทย ซึ่งคัดเลือกตัวแทนจากจังหวัดมุกดาหารเพื่อเข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์

ตัวแทนจากจังหวัดมุกดาหารยังไม่เคยคว้าตำแหน่งมิสแกรนด์ไทยแลนด์ อย่างไรก็ตาม ณัฐณิชา ศรีทองสุก มิสแกรนด์มุกดาหาร 2020 ได้รับตำแหน่งรองอันดับ 4 ในการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ของปีดังกล่าว ซึ่งถือเป็นผลงานดีที่สุดของมิสแกรนด์มุกดาหาร

อ้างอิง
มิสแกรนด์สตูล
มิสแกรนด์สตูล เป็นการประกวดนางงามประจำจังหวัด ซึ่งคัดเลือกตัวแทนจากจังหวัดสตูลไปประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์

ตัวแทนจากจังหวัดสตูลยังไม่เคยคว้าตำแหน่งชนะเลิศตั้งแต่การประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2559 ผลงานดีที่สุดคือรองอันดับ 5 โดยเอ็มม่า มาร์ตินี ในปี พ.ศ. 2567

อ้างอิง
ชาญชัย ส.ธรรมรังสี
ชาญชัย คงกระพัน (เกิด 19 ตุลาคม พ.ศ. 2510) หรือที่รู้จักในชื่อ ชาญชัย ส.ธรรมรังสี เป็นอดีตนักมวยไทยอาชีพชาวไทย เขาเป็นอดีตแชมป์ของสนามมวยเวทีลุมพินี 3 สมัย ใน 2 รุ่นน้ำหนัก และมีชื่อเสียงในช่วงทศวรรษที่ 1980 และ 1990 ได้รับฉายาว่า "พุฒ 2" เขามีชื่อเสียงเป็นพิเศษจากลูกถีบ และมักถูกยกย่องว่าเป็นหนึ่งในนักมวยที่มีเชิงมวยยอดเยี่ยมที่สุดในประวัติศาสตร์มวยไทย

ประวัติและอาชีพ
ชาญชัยเริ่มฝึกซ้อมตั้งแต่อายุ 11 ปี ที่บ้านเกิดของเขาในอำเภอปากช่องที่ค่าย ศ.เกียรติศักดิ์ เขาได้รับแรงบันดาลใจจากพ่อของเขา ซึ่งเคยเป็นนักมวยมาก่อนเช่นกัน เมื่ออายุ 17 ปี เขาได้เข้าร่วมฝึกซ้อมกับค่าย ส.ธรรมรังสี ในจังหวัดนครราชสีมา และขึ้นชกเปิดตัวที่กรุงเทพฯ ในปีเดียวกัน
ชาญชัยเป็นนักมวยเชิงเทคนิคชั้นสูง และได้รับการยกย่องว่ามีลูกถีบที่ดีที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์มวยไทย

อ้างอิง
จังหวัดอึมพูมาลางกา
จังหวัดอึมพูมาลางกา ( ) เป็นหนึ่งในเก้าจังหวัดของประเทศแอฟริกาใต้ โดยชื่อมีความหมายว่า "ทิศตะวันออก" หรือแปลตรงตัวได้ว่า "ที่ที่พระอาทิตย์ขึ้น" จังหวัดนี้ตั้งอยู่ทางตะวันออกของประเทศแอฟริกาใต้ มีอาณาเขตติดต่อกับประเทศเอสวาตินีและประเทศโมซัมบิก และทางทิศเหนือติดกับจังหวัดลิมโปโป ทิศตะวันตกติดกับจังหวัดเคาเต็ง ทิศตะวันตกเฉียงใต้ติดกับจังหวัดฟรีสเตต และทิศใต้ติดกับจังหวัดควาซูลู-นาตาล มีเมืองหลักคืออึมบอมเบลา
จังหวัดอึมพูมาลางกาถูกก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1994 เมื่อพื้นที่ซึ่งเดิมเรียกว่าจังหวัดทรานส์ฟาลตะวันออกถูกรวมเข้ากับอดีตมาตุภูมิหรือบันตูสถานซึ่งได้แก่คาอึงกวาเน ควาอึนเดเบเล และบางส่วนของเลโบวาและกาซันคูลู ถึงแม้ว่าอาณาเขตสมัยใหม่ของจังหวัดจะถูกก่อตั้งภายหลังสิ้นสุดการถือผิวเพียงไม่นาน แต่ภูมิภาคและบริเวณล้อมรอบก็มีประวัติศาสตร์ที่ย้อนกลับไปได้นับพันปี โดยประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่และความสำคัญในปัจจุบันของจังหวัดนั้นเกี่ยวโยงกับเรื่องการค้า

อ้างอิง
แนวคิดอเมริกาเป็นศูนย์กลาง
ในละตินอเมริกาหลังลัทธิมอนโร]]
แนวคิดอเมริกาเป็นศูนย์กลาง ( มีอีกชื่อหนึ่งซึ่งคือ American-centrism) หรือ แนวคิดสหรัฐเป็นศูนย์กลาง ( ) คือแนวโน้มที่จะคิดว่าวัฒนธรรมสหรัฐอเมริกามีความสำคัญมากกว่าวัฒนธรรมของประเทศอื่น หรือตัดสินวัฒนธรรมต่างชาติโดยใช้มาตรฐานทางวัฒนธรรมของอเมริกา คำนี้หมายถึงการมองโลกจากมุมมองที่เน้นสหรัฐอเมริกามากเกินไป โดยมีความเชื่อโดยนัยว่าวัฒนธรรมอเมริกันเหนือกว่าวัฒนธรรมอื่น ไม่ว่าจะโดยรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม

คำนี้ระวังสับสนกับคติข้อยกเว้นอเมริกัน ซึ่งเป็นการกล่าวอ้างว่าสหรัฐอเมริกามีความแตกต่างจากประเทศอื่น ๆ ในเชิงคุณภาพ และมักมาพร้อมกับแนวคิดที่ว่าสหรัฐอเมริกามีความเหนือกว่าทุกประเทศ
ประวัติ
งานวิจัยเกี่ยวกับแนวคิดอเมริกาเป็นศูนย์กลางสืบความต้นกำเนิดของระบบอุดมการณ์นี้ในเชิงประวัติศาสตร์ ย้อนกลับไปในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 1700 หลังการประกาศเอกราชของสหรัฐอเมริกา แนวคิดอเมริกาเป็นศูนย์กลางถูกนำเสนอว่าเป็นความเปลี่ยนแปลงจากแนวคิดยุโรปเป็นศูนย์กลาง ด้วยการยกย่องอุดมการณ์แห่งเสรีภาพและประชาธิปไตยของสหรัฐอเมริกาที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นใหม่

งานวิจัยดังกล่าวเริ่มต้นจากงานวิจัยเกี่ยวกับแนวคิดยุโรปเป็นศูนย์กลางของ จิม บลอท ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 โดย ริชาร์ด พีท นักภูมิศาสตร์ผู้บัญญัติศัพท์นี้ในวารสารของเขาใน ค.ศ. 2005 เรื่อง From Eurocentrism to Americanism
ในสื่อ
เครือข่ายโทรทัศน์ของอเมริกาถูกมองว่ามีอคติในการคัดเลือกรายการที่มีอเมริกาเป็นศูนย์กลาง

แนวคิดอเมริกาเป็นศูนย์กลางอีกตัวอย่างหนึ่งคือ การที่บริษัทต่าง ๆ ให้ความสำคัญกับตลาดสหรัฐมากกว่าตลาดอื่น ๆ สินค้าที่ผลิตและพัฒนาขึ้นนอกสหรัฐบ่อยครั้ง ยังคงถูกนำไปทำการตลาดในฐานะสินค้าอเมริกันโดยทั่วไป

วิกิพีเดียภาษาอังกฤษถูกวิจารณ์จากการมีอคติเชิงระบบที่มีอเมริกาเป็นศูนย์กลาง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในบางกรณีมีการเลือกใช้แหล่งข้อมูล ภาษา และการสะกดคำในภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน
ในภาษา
US defaultism หมายถึงแนวโน้มที่ผู้คนมักจะคิดว่าสหรัฐอเมริกาเป็นบริบทเริ่มต้นหรือบริบทเดียวที่เกี่ยวข้องเมื่อพูดคุยเกี่ยวกับหัวข้อต่าง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนในสหรัฐอเมริกา เช่น ในฟอรัมออนไลน์ ผู้คนอาจพูดถึงนโยบายที่ใช้ได้เฉพาะในสหรัฐอเมริกา โดยไม่ได้ระบุถึงพื้นที่ที่กำลังอ้างถึง

US defaultism เกิดจากการขาดความตระหนักหรือการพิจารณาถึงบริบทระดับโลก ส่งผลให้สหรัฐอเมริกาถูกมองว่าเป็นตัวเลือกมาตรฐานโดยปริยาย ซึ่งอาจสร้างความรำคาญหรือความสับสนให้กับชาวต่างชาติที่กำลังค้นหาข้อมูลทางอินเทอร์เน็ต

ข้อวิจารณ์
ความยุติธรรมทางสังคม
นักวิจารณ์แนวคิดอเมริกาเป็นศูนย์กลางมองว่าอุดมการณ์นี้เป็นภัยต่อความเข้าใจผิดระหว่างผู้คนหรือประเทศต่าง ๆ และในบางกรณีอาจบานปลายไปสู่ความขัดแย้งทางเชื้อชาติอย่างรุนแรง หรือแม้กระทั่งสงคราม พวกเขาอ้างว่าแนวคิดอเมริกาเป็นศูนย์กลางที่บิดเบือนไปจากความจริง มีศักยภาพที่จะส่งเสริมการเหยียดเชื้อชาติ สร้างความวุ่นวาย หรือจุดชนวนความขัดแย้งทางอาวุธ

นักวิจารณ์นโยบายของอเมริกาใช้คำนี้ในบริบทเชิงลบเพื่อเน้นย้ำถึงการเพิกเฉยอย่างจงใจ และมีอคติทางชาตินิยมของรัฐบาลอเมริกาต่อความผิดพลาดของตนเอง พร้อมทั้งเตือนถึงความเป็นไปได้ที่ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศอาจถูกบิดเบือนไปจากเดิม หากผู้ยึดมั่นในอุดมการณ์นี้กระทำการดังกล่าว

การศึกษา

อ้างอิง
วัดเวียงล้อม
วัดเวียงล้อม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาด้วง อำเภอนาด้วง จังหวัดเลย มีเนื้อที่ประมาณ 20 ไร่

วัดเวียงล้อมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2493 เดิมพื้นที่เป็นป่าโคกป่าไร่และป่าดงดิบ มีร่องลึกล้อมรอบและมีทางออกทางเดียว โดยมีพระอาจารย์สมยา ปพัดสโร เดินทางมาเป็นเจ้าอาวาสในช่วงเริ่มก่อสร้างวัดและเริ่มสร้างอุโบสถภายในวัดจนมรณภาพ ในสมัยพระอาจารย์ศิริวัฒน์ฐโนดม (หลวงตาอ้วน) ได้เข้ามาบูรณะวัดอีกรอบโดยการนำไม้มาปิดรอบ ๆ ร่องลึกและเริ่มก่อสร้างหอระฆัง หอกลองในช่วง พ.ศ. 2555 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2511
อาคารเสนาสนะและสิ่งก่อสร้างประกอบด้วยอุโบสถ พระธาตุนาด้วงมงคลสิริ หอฆ้อง หอระฆัง เจดีย์สำหรับเก็บอัฐิ (สร้างไว้เพื่อหลวงตาอ้วนมรณภาพ) หอกลอง เจดีย์เก็บอัฐิธาตุพระอาจารย์สมยา ปพัดสโร เจ้าอาวาสคนเก่า ศาลารมสำหรับจัดกิจกรรมและงานรัฐพิธีต่าง ๆ ศาลาคลายทุกข์ 1 ศาลาคลายทุกข์ 2 เมรุ ศาลาปฏิบัติธรรม ซึ่งสิ่งก่อสร้างเหล่านี้จะทาสีทอง

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ตกปลาแบบฟลายแห่งอเมริกา
จัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์ตกปลาแบบฟลายแห่งอเมริกา]]
พิพิธภัณฑ์ตกปลาแบบฟลายแห่งอเมริกา ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ในเมืองแมนเชสเตอร์ รัฐเวอร์มอนต์ สหรัฐอเมริกา ที่เก็บรักษาและจัดแสดงสิ่งประดิษฐ์ที่เกี่ยวข้องกับการตกปลาแบบอเมริกัน

นิทรรศการและสิ่งสะสม
พิพิธภัณฑ์ตกปลาแบบฟลายแห่งอเมริกา ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1968 ที่เมืองแมนเชสเตอร์ รัฐเวอร์มอนต์ โดยกลุ่มนักตกปลาที่เชื่อว่าประวัติศาสตร์การตกปลาเป็นส่วนสำคัญของประเพณีและวัฒนธรรมอเมริกัน พิพิธภัณฑ์แห่งนี้สร้างขึ้นเพื่อเป็นสถาบันในการวิจัย อนุรักษ์ และไขความสมบัติล้ำค่าของประวัติศาสตร์การตกปลา
ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ทำหน้าที่เป็นแหล่งเก็บรักษาและอนุรักษ์สิ่งของเกี่ยวกับการตกปลาที่ใหญ่ที่สุดในโลกซึ่งมีจำนวนนับพันชิ้น ของสะสมและนิทรรศการต่าง ๆ บันทึกวิวัฒนาการของการตกปลาแบบฟลาย (การใช้เหยื่อปลอมคล้ายแมลง) ในฐานะกีฬา ศิลปะ งานฝีมือ และอุตสาหกรรม ในสหรัฐอเมริกาและประเทศอื่น ๆ ย้อนหลังไปถึงคริสต์ศตวรรษที่สิบหก คันเบ็ด รอก เหยื่อปลอม อุปกรณ์ตกปลา งานศิลปะ ภาพถ่าย ต้นฉบับ และหนังสือต่าง ๆ ประกอบเป็นชุดสะสมถาวรของพิพิธภัณฑ์ รวมถึงเหยื่อปลอมแบบฟลายที่เก่าแก่ที่สุดในโลกที่มีการบันทึกไว้
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ได้รับการรับรองจากสมาคมพิพิธภัณฑ์แห่งอเมริกา ( ) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1993 และได้รับการรับรองซ้ำอีกครั้งในปี ค.ศ. 2009 พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ประมาณ 776 แห่งทั่วสหรัฐอเมริกาที่ได้รับการรับรองนี้ และเป็นหนึ่งในสี่แห่งเท่านั้นในรัฐเวอร์มอนต์

สิ่งพิมพ์

ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1974 พิพิธภัณฑ์ตกปลาแบบฟลายแห่งอเมริกาได้ตีพิมพ์วารสารชื่อ The American Fly Fisher

ดูเพิ่ม
* 
* 
*

อ้างอิง

บรรณานุกรม

* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ The American Museum of Fly Fishing
* เว็บไซต์ Sports Museum of America
เทศกาลพระคริสตสมภพ
และต้นคริสต์มาส สองของตกแต่งยอดนิยมที่จัดแสดงโดยคริสต์ศาสนิกชนในช่วงเทศกาลพระคริสตสมภพ|thumb|200px]]
 จิตรกรชาวดัตซ์ (ค.ศ. 1632)]]
เทศกาลพระคริสตสมภพ ( ; มีคำเรียกอื่น ๆ ว่า Christmas time, Christmas season และ Christide) เป็นช่วงเวลาหนึ่งในรอบปีพิธีกรรมในคริสตจักรส่วนใหญ่ของศาสนาคริสต์
สำหรับคริสตจักรโรมันคาทอลิก, ลูเทอแรน, แองกลิคัน, เมทอดิสต์ และคริสตจักรออร์ทอดอกซ์บางแห่ง เทศกาลพระคริสตสมภพเริ่มต้น ณ เวลาอาทิตย์ตกหรือช่วงทำวัตรเย็น (Vespers) ของวันที่ 24 ธันวาคม ซึ่งถือเป็นการเริ่มต้นของวันคริสต์มาสในเชิงพิธีกรรม ดังนั้นช่วงเวลาส่วนใหญ่ของวันที่ 24 ธันวาคมจึงไม่รวมเป็นส่วนหนึ่งของเทศกาลพระคริสตสมภพ แต่รวมเป็นส่วนหนึ่งของเทศกาลเตรียมรับเสด็จพระคริสตเจ้า (Advent) ซึ่งเป็นช่วงเวลาในรอบปีพิธีกรรมที่มาก่อนเทศกาลพระคริสตสมภพ ในหลายปฏิทินพิธีกรรม หลังช่วงเทศกาลพระคริสตสมภพเป็นช่วงเทศกาลพระคริสต์แสดงองค์ (Epiphanytide) ซึ่งมีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิด โดยเริ่มขึ้น ณ เวลาอาทิตย์ตกของวันที่ 5 มกราคม หรือที่รู้จักในคำเรียกว่าคืนที่
ด โดยเริ่มขึ้น ณ เวลาอาทิตย์ตกของวันที่ 5 มกราคม หรือที่รู้จักในคำเรียกว่าคืนที่สิบสอง (Twelfth Night)
ในหลายนิกายของศาสนาคริสค์ เทศกาลพระคริสตสมภพมีความหมายเดียวกันกับเทศกาลสิบสองวัน (Twelvetide) หรือสิบสองวันแห่งคริสต์มาส (Twelve Days of Christmastide) มีการเฉลิมฉลองวันสำคัญหลายวันในช่วงเทศกาลพระคริสตสมภพ ได้แก่ วันคริสต์มาส (25 ธันวาคม), วันนักบุญสเทเฟน (26 ธันวาคม), วันทารกผู้วิมล (28 ธันวาคม), วันสิ้นปี (31 ธันวาคม), วันสมโภชพระคริสต์ทรงเข้าสุหนัต หรือวันสมโภชพระนางมารีย์ พระมารดาพระเจ้า (1 มกราคม) และวันสมโภชครอบครัวศักดิ์สิทธิ์ (วันที่แตกต่างกันไป) สิบสองวันแห่งคริสต์มาสสิ้นสุดในวันก่อนวันสมโภชพระคริสต์แสดงองค์หรือคืนที่สิบสอง (ช่วงเย็นของวันที่ 5 มกราคม)
ธรรมเนียมในเทศกาลพระคริสตสมภพ ได้แก่ การร้องเพลงเทศกาลคริสต์มาส, การมอบของขวัญ, การร่วมชมละครเวทีการประสูติ, การนมัสการ, และการรับประทานอาหารพิเศษ เช่น เค้กคริสต์มาส ตัวอย่างคำทักทายคริสต์มาสตามธรรมเนียม เช่น วลีของศาสนาคริสต์ตะวันตกว่า "สุขสันต์วันคริสต์มาสและสวัสดีปีใหม่!" ("Merry Christmas and a Happy New Year!") และคำทักทายในศาสนาคริสต์ตะวันออกว่า "พระคริสต์ทรงบังเกิด!" ("Christ is born!") ซึ่งผู้รับคำทักทายก็จะตอบว่า "สรรเสริญพระองค์!" ("Glorify Him!")
ดูเพิ่ม
* เทศกาลเตรียมรับเสด็จพระคริสตเจ้า
* คริสต์มาสสีน้ำเงิน
* ฤดูกาลคริสต์มาส
* คริสต์มาสอีฟ
* เทศกาลเอมเบอร์
* เทศกาลพระคริสต์แสดงองค์
* การจำศีลอดอาหารเตรียมรับเสด็จพระคริสตเจ้า
* เทศกาลยูล

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์การไฟฟ้าไทย
พิพิธภัณฑ์การไฟฟ้าไทย หรือ MEA SPARK เป็นพิพิธภัณฑ์ของการไฟฟ้านครหลวง นำเสนอเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของการไฟฟ้าในประเทศไทย ตั้งอยู่อาคาร 1 การไฟฟ้านครหลวง เขตวัดเลียบ ติดกับวัดราชบุรณราชวรวิหาร (วัดเลียบ) บนถนนจักรเพชร แขวงวังบูรพาภิรมย์ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
ประวัติ
อาคารที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์การไฟฟ้าไทยคืออาคาร 1 ของการไฟฟ้านครหลวง เขตวัดเลียบ เดิมเป็นอาคารสำนักงานของโรงไฟฟ้าวัดเลียบที่บริหารโดยบริษัทไฟฟ้าสยามซึ่งเป็นผู้บุกเบิกกิจการไฟฟ้าในประเทศสยามเมื่อ พ.ศ. 2431 เดิมอาคารสำนักงานเป็นอาคารไม้ ภายหลังบริษัทดำเนินการรื้อถอนและสร้างอาคารสำนักงานขึ้นใหม่ด้วยคอนกรีตเสริมแรง หรือเฟอร์โรคอนกรีต (ferro-concrete) เป็นอาคารสูง 3 ชั้น ภายในมีการตกแต่งด้วยจิตรกรรมเขียนสีด้วยเทคนิคแบบเฟรสโก-เซกโก (Fresco-secco) พระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 6) เสด็จพระราชดำเนินเป็นองค์ประธานในพิธีเปิดอาคารเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2459
เมื่อ พ.ศ. 2566 การไฟฟ้านครหลวงริเริ่มโครงการ MEA SPARK พิพิธภัณฑ์การไฟฟ้าไทย เพื่อบูรณะอาคาร 1 ที่เป็นอาคารในข่ายอาคารอนุรักษ์และเป็นโบราณสถาน เตรียมจะจัดตั้งเป็นพิพิธภัณฑ์ โดยมีพิธีบวงสรวงเพื่อเริ่มต้นโครงการเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 วิลาส เฉลยสัตย์ ผู้ว่าการการไฟฟ้านครหลวงคนที่ 18 เป็นประธานในพิธี

เมื่อวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2567 การไฟฟ้านครหลวงจัดพิธีบวงสรวงและสักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์เพื่อเริ่มดำเนินการก่อสร้างพิพิธภัณฑ์การไฟฟ้าไทยอย่างเป็นทางการ
เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2568 สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินเป็นองค์ประธานในพิธีเปิดพิพิธภัณฑ์การไฟฟ้าไทย พิพิธภัณฑ์เริ่มเปิดทำการเมื่อวันที่ 1 ตุลาคมของปีเดียวกัน

ส่วนจัดแสดง
พิพิธภัณฑ์การไฟฟ้าไทยแบ่งส่วนจัดแสดงเป็น 3 ชั้น โดยเส้นทางการชมนิทรรศการจะเริ่มต้นที่ชั้น 3 ซึ่งเป็นชั้นบนสุด :

* ชั้น 3: แสงแรกแห่งสยาม
** จุดชมพระปรางค์วัดราชบุรณราชวรวิหาร
** บางกอกใต้แสงประทีป
** ผจญภัยทะลุมิติเวลา
** แสงแรกแห่งสยาม
** กิจการไฟฟ้าสยาม
** อาณาจักรโรงไฟฟ้าวัดเลียบ

* ชั้น 2: แสงแห่งความยั่งยืน
** แสงแห่งความเจริญ
** หลุมหลบภัย
** กำเนิด กฟน.
** ห้องยุทธศาสตร์
** ห้องผู้ว่าการ กฟน.
* ชั้น 1: แสงแห่งอนาคต
** Let's SPARK
** SPARK Journey
** รถรางไฟฟ้า
** แสงแห่งอนาคต
** จุดจำหน่ายของที่ระลึก
** อนุสาวรีย์จอมพล มหาอำมาตย์เอก เจ้าพระยาสุรศักดิ์มนตรี (เจิม แสง-ชูโต)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* พิพิธภัณฑ์การไฟฟ้าไทย ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร