SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
ข้าวดอกราย
ข้าวดอกราย หรือ ข้าวราหมัย เป็นอาหารชนิดหนึ่ง มีลักษณะเป็นข้าวคลุกกับน้ำพริกและเนื้อปลาทะเลย่าง พร้อมเครื่องเคราและเครื่องปรุงรสอีกเล็กน้อย พบได้เฉพาะในชุมชนชาวสะกอม ในตำบลสะกอม อำเภอจะนะ และตำบลสะกอม อำเภอเทพา จังหวัดสงขลา และต้องใช้ครกแบบพิเศษสำหรับทำอาหารนี้โดยเฉพาะ
ประวัติ
ข้าวดอกรายเป็นอาหารเฉพาะกลุ่มของชาวสะกอม พวกเขายึดอาชีพประมงพื้นบ้านบริเวณชายฝั่ง โดยใช้วัตถุดิบที่หาได้ง่ายในท้องถิ่นมาประกอบอาหาร เชื่อกันว่าอาหารชนิดนี้มีมานานแล้ว มีเรื่องราวมุขปาฐะประจำชุมชนว่า หากมีครอบครัวที่พี่น้องมีปัญหาทะเลาะเบาะแว้ง หรือผิดใจกันแม้จะเพียงเล็กน้อย พ่อแม่จะชวนลูก ๆ ล้อมวงรับประทานข้าวดอกรายเพื่อพูดคุยปรับความเข้าใจกัน บางคนให้สมญาว่า ข้าวสามัคคี เพราะเป็นสิ่งที่เรียกว่า "กินข้าวครกเดียวกัน" หมายถึง การพึ่งพาช่วยเหลือซึ่งกันและกัน การทำข้าวดอกรายแต่ละครั้ง ชาวบ้านจะนำวัตถุดิบในการทำมาคนละอย่างสองอย่างเพื่อทำและล้อมวงรับประทานด้วยกัน
ส่วนที่ใช้ชื่ออาหารชนิดนี้ว่า "ข้าวดอกราย" เพราะมีส่วนผสมที่หลากหลาย หาได้ง่ายจากในครัวเรือน โดยเฉพาะข้าวเย็น ซึ่งเป็นข้าวที่กินเหลือจากอาหารมื้อก่อน
ส่วมผสม
วัตถุดิบสำหรับทำข้าวดอกราย ประกอบไปด้วย ข้าวสวย เนื้อปลาทะเลสุก (จากการย่างหรือต้ม ตามชอบ) ตะไคร้ หอมแดง พริกสด กะปิเคย กุ้ง และน้ำมะขามเปียก มีกรรมวิธีทำไม่ยาก เบื้องต้นต้องตำน้ำพริกลงในครก ด้วยการใส่ตะไคร้ซอย หอมแดงซอย พริก เนื้อปลาทะเลสุกแกะเนื้อ กะปิ ตำทุกอย่างให้เข้ากัน แต่งรสด้วยน้ำมะขามเปียก (หรือมะขามสด) ก่อนคดข้าวเย็นลงไปคลุกกับน้ำพริกที่ตำไว้ในครกให้เข้ากัน โดยปรุงให้ได้รสเปรี้ยวนำ เค็มและเผ็ดตาม รับประทานเคียงกับผักสด ปลาเส้นทอด หรือปลาแห้งทอด จะยิ่งทำให้ข้าวดอกรายมีรสชาติที่ดีขึ้น
ข้าวที่ใช้จะเป็นข้าวเย็นที่กินเหลือจากอาหารมื้อก่อน เพื่อให้เมล็ดข้าวคงรูปไม่เละ บ้างก็ว่าเป็นกุศโลบายให้ใช้อาหารกินเหลือให้เกิดประโยชน์ กะปิควรใช้กะปิสดใหม่ จะให้รสสัมผัสและความหอมที่ดี
ส่วนครกที่ใช้ในการทำข้าวดอกรายจะมีลักษณะพิเศษ มีเฉพาะในชุมชนสะกอมเท่านั้น กล่าวคือเป็นครกไม้ที่มีปากครกใหญ่พอที่จะทำหน้าที่เป็นเขียงได้ทั้งสองด้าน โดยจิรณรงค์ วงษ์สุนทร ให้คำอธิบายไว้วว่า "...ครกไม้ที่ใช้สำหรับตำข้าวดอกรายโดยเฉพาะ เป็นไม้ท่อนใหญ่ท่อนเดียว ขุดเป็นหลุม ที่ปากหลุมมีปีกที่กว้างออกไปพอที่จะใช้พื้นที่หั่น ซอย สับเครื่องน้ำพริกต่าง ๆ แทนเขียง แล้วปาดทุกอย่างลงไปในหลุมแล้วตำให้เข้ากัน" ซึ่งครกไม้นี้ทำจากไม้ตะเคียนไม่ค่อยขึ้นรา หากขึ้นราให้ล้างด้วยน้ำส้มสายชู ขัดกับน้ำเกลือ และนำไปตากแดด

อ้างอิง
ขนมปังเฉพาะพระพักตร์
ขนมปังเฉพาะพระพักตร์ ( ; Leḥem haPānīm ) ในบริบทของคัมภีร์ไบเบิลหรือศาสนายูดาห์หมายถึงขนมปังที่วางอยู่เป็นนิตย์บนโต๊ะที่จัดไว้เป็นพิเศษในพระวิหารในกรุงเยรูซาเลมเพื่อเป็นเครื่องบูชาถวายพระเจ้า อีกคำแปลภาษาอังกฤษหนึ่งซึ่งเหมาะสมกว่าคือควรเป็น presence bread เพราะคัมภีร์ไบเบิลระบุว่าขนมปังต้องอยู่ต่อพระพักตร์ (presence) พระเจ้าอยู่เป็นนิตย์ ( )

การกล่าวถึงในคัมภีร์ไบเบิล
ในคัมภีร์โทราห์ ขนมปังเฉพาะพระพักตร์มีการระบุเฉพาะในประมวลกฎหมายปุโรหิตและประมวลกฎหมายศักดิ์สิทธิ์ แต่บางส่วนของคัมภีร์ไบเบิล ได้แก่ หนังสือพงศาวดาร หนังสือซามูเอล และหนังสือพงศ์กษัตริย์ก็มีการบรรยายลักษณะของขนมปังเฉพาะพระพักตร์ด้วย ในประมวลกฎหมายศักดิ์สิทธิ์ระบุว่าขนมปังเฉพาะพระพักตร์เป็นขนมปังสิบสองก้อนที่ปิ้งจากแป้งอย่างดี วางเรียงเป็นสองแถวบนโต๊ะ ขนมปังแต่ละก้อนทำจากแป้ง "สองในสิบเอฟาห์" ( ) (ประมาณ 4.9 ปอนด์หรือ 2.2 กิโลกรัม) กฎหมายในคัมภีร์ไบเบิลระบุว่าต้องนำเครื่องกำยานใส่ในทุกแถวของขนมปัง ในคัมภีร์ไบเบิลฉบับภาษากรีก (Septuagint) ระบุว่ามีการผสมเกลือเข้ากับกำยาน กำยานซึ่งคัมภีร์ไบเบิลฉบับภาษากรีกเรียกว่า anamnesis (ปรากฏการเรียกครั้งเด
กำยาน กำยานซึ่งคัมภีร์ไบเบิลฉบับภาษากรีกเรียกว่า anamnesis (ปรากฏการเรียกครั้งเดียว) ถือเป็นส่วนอนุสรณ์ (azkarah) คู่กับขนมปังเพื่อถวายพระเจ้าบนแท่นบูชา ( )
อ้างอิง

บรรณานุกรม
* B. Baentsch, Exodus-Leviticus, p. 419, Göttingen, 1900; 
* Riehm, Handwörterbuch, ii. 1405 et seq
* M. Black, The Scrolls and Christian Origins: Studies in the Jewish Background of the New Testament (London: Nelson, 1961)
* M. Barker, Temple Theology: An Introduction (London: SPCK, 2004)
* Singer, Isidore; et al., eds. (1901–1906). "Showbread". The Jewish Encyclopedia. New York: Funk & Wagnalls.

แหล่งข้อมลอื่น
* Jewish Encyclopedia (1901-1906), Showbread
* Showbread Institute
ผีตายหวาก
ผีตายหวาก บ้างเรียก บี้ถ่ายบาก หรือ บี้ถ่ายบั๊ก ( ) อาจเป็นที่รู้จักในชื่อ ลอดช่องสิงคโปร์ เป็นของหวานชนิดหนึ่งของชาวเปอรานากัน หรือบ้าบ๋า ที่อาศัยอยู่ทางตอนใต้ของประเทศไทย (โดยเฉพาะในจังหวัดภูเก็ตและสงขลา) สามารถพบอาหารลักษณะเดียวกันนี้ตามชุมชนเปอรานากันในประเทศมาเลเซีย (โดยเฉพาะเมืองมะละกาและปีนัง) และประเทศสิงคโปร์ ถือเป็นหนึ่งใน "ปุ๊นเตโก้ย" หรือขนมพื้นเมืองภูเก็ต ปัจจุบันถือเป็นของหวานที่หารับประทานยากชนิดหนึ่งในไทย มักขายเป็นถุง สนนราคาถุงละ 12 บาท (ใน พ.ศ. 2559)
เส้นของผีตายหวากทำจากแป้งข้าวเจ้า มีตัวเส้นและเนื้อสัมผัสคล้ายเส้นขนมจีน หากแต่เส้นนั้นเล็ก สั้น และนุ่มมากกว่า เส้นมีสองสีคือสีขาวกับสีแดง รับประทานด้วยการราดน้ำเชื่อม อาจแต่งกลิ่นน้ำลอยดอกมะลิหรือใบเตย แล้วใส่น้ำแข็งไสเพื่อเพิ่มความสดชื่น บางสูตรใช้น้ำตาลโตนดให้ความหวานแทนน้ำเชื่อม และใส่เม็ดแมงลักลงไปด้วย ส.พลายน้อย ให้คำอธิบายเกี่ยวกับผีตายหวากไว้ว่า "...ขนมชนิดนี้เป็นของทางภาคใต้ ขนมเป็นเส้นคล้ายขนมจีน ผสมลูกแมงลัก กินกับน้ำเชื่อม..."

เชิงอรรถ

อ้างอิง
วังพิพิธภักดี
วังพิพิธภักดี หรือคฤหาสน์พิพิธภักดี มลายูถิ่นเรียกว่า วังสลินดงบายู เป็นบ้านโบราณ ตั้งอยู่ที่ถนนกลาพอ ตำบลตะลุบัน อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี ซึ่งอยู่ตรงกันข้ามกับวังสายบุรี

ประวัติ
พระพิพิธภักดี (ตนกูมุกดา อับดุลบุตร) บุตรชายคนโตของเจ้าเมืองยะหริ่ง(พระยาพิพิธเสนามาตยาธิบดีศรีสงคราม นิโวะ) ได้สร้างวังพิพิธภักดีขึ้นเพื่อใช้เป็นเรือนหอกับ ตนกูซง หลานสาวของเจ้าเมืองสายบุรี พระยาสุริยสุนทรบวรภักดี (เต็งกูอับดุลมุฏฏอเล็บ) (พระยาสุริยสุนทรบวรภักดี ศรีมหารายา มัตตาอับดุลวิบุลยขอบเขตประเทศราช เต็งกูอับดุลมุฏฏอเล็บ ปัจจุบันวังพิพิธภักดี หรือคฤหาสน์พิพิธภักดีอยู่ในความดูแลของชมรมมุสลีมะห์เพื่อใช้ในการจัดกิจกรรมและสาธารณะประโชยน์
สถาปัตยกรรม
สถาปัตยกรรมของวังพิพิธภักดี เป็นอาคารไม้สักสองชั้น มีการตกแต่งลวดลายแบบผสมผสานระหว่างมลายู ชวา และตะวันตก

อ้างอิง
คูโรมิตสึ
คูโรมิตสึ ( ) เป็นน้ำเชื่อมญี่ปุ่น มีลักษณะคล้ายกับกากน้ำตาล แต่บางและเบากว่า

โดยทั่วไปคูโรมิตสึทำจาก ที่ไม่ได้ผ่านกระบวนการทำให้บริสุทธิ์ และเป็นส่วนผสมหลักในขนมญี่ปุ่นหลายชนิด เป็นหนึ่งในส่วนผสมที่ใช้ทำ และนิยมรับประทานกับ , ผลไม้, ไอศกรีม, และขนมอื่น ๆ

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
* Taste of Zen: kuromitsu recipe
วัดป่าจักราช
วัดป่าจักราช เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลจักราช อำเภอจักราช จังหวัดนครราชสีมา ปัจจุบันมีพระปลัดลวด ชวฺโน ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดป่าจักราชตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2478 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2499
อาคารเสนาสนะและสิ่งก่อสร้างประกอบด้วย อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ หอกลอง-ระฆัง ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปนสถาน มีพระพุทธบรมมงคลธาตุจักราชเจดีย์ มีขนาดความกว้าง 8 เมตร สูง 17.20 เมตร สูงจากพื้นดินรวมทั้งฐานประมาณ 32 เมตร ถือเป็นเจดีย์ที่มีความสูงและใหญ่ที่สุดในประเทศไทยที่ได้มีการจัดสร้างด้วยโลหะทั้งองค์ ภายในบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ พระอรหันต์ธาตุ อัฐิธาตุของพระธรรมวิสุทธิมงคล (หลวงตามหาบัว ญาณสมฺปนฺโน) และอัฐิธาตุของบูรพาจารย์ต่างๆและกิจกรรมพิธีแห่ผ้าสามสีและห่มผ้าสามสี ช่วงเดือนกุมภาพันธ์ถึงมีนาคม นอกจากนี้ยังเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดนครราชสีมา แห่งที่ 14 รวมทั้งเป็นอาคารพิพิธภัณฑ์และหอการฝึกปฏิบัติธรรมแก่ญาติโยม โดยเป็นอาคาร 2 ชั้น
วัดแก่งกระจาน
วัดแก่งกระจาน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแก่งกระจาน อำเภอแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 22 ไร่ 2 งาน 79 ตารางวา
วัดแก่งกระจานตั้งเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2529 เริ่มแรกตั้งเป็นที่พักสงฆ์และได้อาราธณาพระสงฆ์จากวัดท่าคอยมาอยู่จำพรรษา คือ พระครูสังฆรักษ์วิเชียรธมฺมรกฺขฺโต ต่อมาท่านได้มรณภาพ พระกิ่งสารสมฺปนฺโน เป็นผู้ดูแล ท่านได้ลาสิกขา พระวินัย ปิยธโร เป็นผู้ดูแล จนเมื่อ พ.ศ. 2529 ได้รับอนุญาตตั้งวัดชื่อว่า "วัดแก่งกระจาน" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2529 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 15.80 เมตร ยาว 39.30 เมตร ด้านการศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2529 โรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญ เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2536
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ กว้าง 8.50 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 7 เมตร ยาว 34 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ 1 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 4 หลัง หอสวดมนต์ กว้าง 15.20 เมตร ยาว 21.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 7 เมตร ยาว 34 เมตร เป็นอาคารไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 และศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลังสร้างด้วยไม้

เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระครูอุปถัมภ์วัชรกิจ(วินัย ปิยธโร) ตั้งแต่พ.ศ.2529-ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดเจดีย์สามองค์ (จังหวัดกาญจนบุรี)
วัดเจดีย์สามองค์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองลู อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี วัดอยู่บริเวณชายแดนพม่า–ไทย ซึ่งบริเวณนั้นมีด่านเจดีย์สามองค์และพระเจดีย์สามองค์ตั้งอยู่บริเวณหน้าวัด ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 18 ไร่ 1 งาน 80 ตารางวา
วัดเจดีย์สามองค์ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2484 แต่เดิมเป็นวัดเล็ก ๆ สันนิษฐานว่าตั้งอยู่ในหมู่บ้านของชาวมอญ เพราะเมื่อ พ.ศ. 2498 หลวงพ่ออุตตมะและกลุ่มทหารได้ชักชวนชาวมอญช่วยกันรบกับทหารพม่าบริเวณใกล้พระเจดีย์สามองค์ซึ่งอยู่ห่างจากวัดประมาณ 1 กิโลเมตร ต่อมา พ.ศ. 2527 หลวงพ่ออุตตมะจึงได้บูรณะวัดเป็นการถาวร เป็นศูนย์รวมทางศาสนาแก่ชาวไทยเชื้อสายมอญตลอดมา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2545 ด้านการศึกษามีศูนย์อบรมเด็กก่อนเกณฑ์ภายในวัด เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2527
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ 1 หลัง วิหารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาอเนกประสงค์ครึ่งตึกครึ่งไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 ชาวมอญที่อยู่ชายแดนด่านเจดีย์สามองค์ทั้งฝั่งไทยและฝั่งมอญ ได้ร่วมบริจาคทุนทรัพย์จ้างช่างปั้นรูปเหมือนหลวงปู่จ้อน (พระครูสาครกิจโกศล (จ้อน วรุโณ)) ประดิษฐานไว้ ณ ศาลา

อ้างอิง
ซาบิต ซาเมดอฟ
ซาบิต ซาเมดอฟ ( ; 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1984 – ) เป็นคิกบอกเซอร์และนักมวยไทยชาวอาเซอร์ไบจาน ซึ่งซาเมดอฟได้คว้าแชมป์หลายรายการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการแข่งชิงแชมป์ทัวร์นาเมนต์เค-วัน เวิลด์กรังด์ปรีซ์ 2009 อินวุช นอกจากนี้ เขายังเป็นผู้เข้าแข่งในรายการเค-วัน เวิลด์กรังด์ปรีซ์ 2012 รอบ 8 คนสุดท้าย และเป็นอดีตผู้ท้าชิงอิตส์โชว์ไทม์ 95แมกซ์เวิลด์แชมเปียนชิป

นอกจากนี้ ณ เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2021 เขาอยู่ในอันดับที่ 5 ของโลกโดยการจัดอันดับของคอมแบตเพรส
ชีวิตในวัยเด็ก
ซาบิต ซาเมดอฟ เกิดที่ประเทศจอร์เจียในครอบครัวชาวอาเซอร์ไบจาน และย้ายไปมินสค์เมื่ออายุ 10 ขวบ เขาเริ่มฝึกศิลปะการต่อสู้เมื่ออายุ 9 ขวบ โดยในตอนแรกเขาเรียนคาราเต้เป็นเวลา 6 เดือนกับอาซิซ ดูร์ซูนอฟ จากนั้นจึงเปลี่ยนมาเรียนมวยไทย กระทั่งใน ค.ศ. 1998 เขาได้เข้าเป็นสมาชิกที่ชินุกยิม ซึ่งเป็นโรงยิมที่มีชื่อเสียงในมินสค์ โดยฝึกร่วมกับอะเลกเซย์ อิกนาชอฟ และเซียร์เกย์ กูร์ ภายใต้การจัดการของดมีตรี ปิโอเชสกี ผู้ฝึกสอนของเขา

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Official website Zabit Samedov 
* Profile at K-1
*
วัดเสาร้อยต้น
วัดเสาร้อยต้น (Tai Ta Ya monastery) เป็นวัดที่ตั้งอยู่ในเมืองพะย่าโต้นซู ในจังหวัดก่อกะเระ รัฐกะเหรี่ยง ประเทศพม่า อยู่ห่างราว 5 กิโลเมตร จากชายแดนพม่า–ไทยบริเวณด่านเจดีย์สามองค์ มีพื้นที่ของวัดประมาณ 500 กว่าไร่
วัดเสาร้อยต้นเป็นวัดที่หลวงพ่ออุตตมะสร้างไว้ เมื่อ พ.ศ. 2535 รวมถึงท่านเคยจำพรรษาที่นี่ ชื่อเรียกของวัดมาจากการที่ศาลาหลังใหญ่ของวัดซึ่งมีเสาที่มีความสูง 3 ชั้น ใช้เสาไม้แดงขนาดใหญ่จำนวน 105 ต้น บริเวณชั้น 2 มีพระประธานเป็นพระพุทธรูปหินอ่อนศิลปะพม่า หลังคาของศาลาหลังนี้มีหน้าจั่วแกะสลักเป็นรูปหงส์สีทองซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของชาวมอญ บริเวณลานวัดมีรูปปูนปั้นของพระพุทธเจ้าประทับยืนบนดอกบัว ในมือถือบาตรและมีพระอรหันต์ถือบาตรเดินเรียงแถวยาวรวม 128 องค์

เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันก็เป็นหลานของหลวงพ่ออุตตมะ หลวงพ่ออุตตมะได้แต่งตั้งให้เป็นเจ้าอาวาสรูปแรกของวัดเสาร้อยต้น ก่อนที่ท่านจะมรณภาพ

อ้างอิง
ขนมฝักบัว
จู้จุน หรือ ขนมฝักบัว (มลายู: ตือปงจูโจ)  เป็นขนมพื้นถิ่นภาคใต้ ลักษณะแบน กลม คล้ายไข่ดาว ทำด้วยแป้ง ขอบกรอบเด้งขึ้นมา โดยที่ตรงกลางนูนและนุ่ม รสหวาน ภายในขนมเป็นใยเหมือนสายบัว

ความเป็นมา
จู้จุนเป็นขนมโบราณของภาคใต้ที่มักทำกินในพิธีมงคล เช่น งานแต่งงาน เป็นต้น เนื่องจากมีความหมายถึงโชคลาภและความเจริญรุ่งเรือง

จู้จุนแม้เป็นขนมทางภาคใต้ แต่สามารถรับประทานได้ทั่วไป เนื่องจากกระบวนการทำไม่ยุ่งยาก ทางภาคกลางเรียกว่า ขนมฝักบัว ชาวเขมรสุรินทร์เรียก "ขนมโช้ก"

อ้างอิง
ชาวเดอร์ปลาเบอร์มิวดา
ชาวเดอร์ปลาเบอร์มิวดา ( ) เป็นซุปข้นที่ถือเป็นอาหารประจำชาติของเบอร์มิวดา ส่วนผสมพื้นฐานคือปลา มะเขือเทศ และหัวหอม ปรุงรสด้วยรัมดำและซอสเผ็ด เชื่อกันว่าสูตรนี้คิดค้นขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยผู้ตั้งถิ่นฐานชาวอังกฤษในอาณานิคมเบอร์มิวดา

สูตรอาหาร
ส่วนผสมพื้นฐานของชาวเดอร์ปลาเบอร์มิวดาได้แก่ น้ำสต็อก เนื้อปลา และมะเขือเทศบด (tomato puree) ส่วนผสมอื่น ๆ มักเป็นผัก สมุนไพร และเครื่องเทศ
ส่วนผสมพื้นฐานมีหลากหลายรูปแบบ สูตรหนึ่งใช้หัวหอมสับ ขึ้นฉ่ายฝรั่ง และแคร์รอตหนึ่งถ้วย รวมทั้งขาหมูหั่นเต๋าและซอสวุร์สเตอร์เล็กน้อย อีกชนิดหนึ่งใช้เนื้อปลาเนื้อขาว (เช่น ปลาค็อด ปลาเก๋า ปลาไทล์ (Tilefish) หรือปลากะพง) หัวหอม แคร์รอต ขึ้นฉ่ายฝรั่ง กระเทียมสับ เนยจืด ใบกระวาน ใบไทม์ ออลสไปซ์ ซอสวุร์สเตอร์ เหล้ารัมดำ และซอสพริกเชอร์รีเบอร์มิวดา ปลาประเภทอื่น ๆ สามารถนำมาใช้ได้ เช่น ปลาหินหรือปลากะพงขาว

ชาวเดอร์ปลาเบอร์มิวดามีความใสมากกว่าชาวเดอร์ที่ข้นด้วยนมหรือครีมมาก บางครั้งอาจถูกนำไปเปรียบเทียบกับบูยาแบ็ส (bouillabaisse)
เครื่องปรุงแบบดั้งเดิม
สูตรดั้งเดิมปรุงรสด้วยเหล้ารัมดำ และ "ซอสพริกเชอร์รี" ซึ่งเป็นซอสเผ็ดที่ทำจากพริกพิเมนโต (pimento) ดองในเหล้าเชอร์รีและเครื่องเทศ ซอสพริกเชอร์รี Outerbridge's Original ผลิตโดยบริษัท Outerbridge Peppers ในท้องถิ่นเป็นหนึ่งในสินค้าส่งออกไม่กี่รายการของเบอร์มิวดา เหล้ารัม Black Seal ที่ผลิตโดยบริษัท Gosling Brothers ซึ่งเป็นธุรกิจของชาวเบอร์มิวดา ถือเป็นส่วนผสมแบบดั้งเดิมที่ใช้ปรุงรสซุป
ประวัติ
เชื่อกันว่าสูตรนี้คิดค้นขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยชาวอาณานิคมอังกฤษในเบอร์มิวดา ซอสพริกเชอร์รียังเป็นธรรมเนียมของชาวเบอร์มิวดาที่มีมาตั้งแต่สมัยนั้น ซึ่งถูกเรียกว่า "ไวน์พริกไทย" โดยกะลาสีใช้เพื่อปรุงอาหารที่ใกล้เสียให้น่ารับประทานมากขึ้น

ดูเพิ่ม
* บูยาแบ็ส
* กงโบ

อ้างอิง

อ่านเพิ่มเติม

*

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
*
ม้าสายลม
]]

ม้าสายลม ( ) หรือในภาษาทิเบตเรียก ลุงตา ( ) เป็นสัญลักษณ์แทนวิญญาณมนุษย์ในธรรมเนียมลัทธิชามานของเอเชียตะวันออกและเอเชียกลาง ในศาสนาพุทธแบบทิเบตถือว่าเป็นองค์ประกอบสำคัญในสัตว์สี่ชนิดที่แทนทิศทั้งสี่รวมถึงเป็นสัญลักษณ์แทนแนวคิดของความโชคดีและความเป็นอยู่ที่ดี นอกจากนี้คำว่า ลุงตา ยังเป็นชื่อเรียกของธงมนตร์รูปแบบที่มีรูปสัตว์ห้าชนิด ส่วนในมองโกเลียซึ่งเรียกม้าสายลมว่า คีย์โมรี ( ) ยังใช้คำเดียวกันนี้ยังอาจเรียกแทนคำว่าวิญญาณ ม้าสายลมยังถูกนำมาประยุกต์เป็นรูปของตราแผ่นดินของมองโกเลียเช่นกัน
ในวัฒนธรรมทิเบตนั้น ศาสนาพุทธ ( , "พระธรรมเลิศล้ำ") กับศาสนาพื้นถิ่น ( , "พระธรรมมนุษย์") ดำรงอยู่ร่วมกัน ม้าสายลมเป็นองค์ประกอบหลักที่ปรากฏในศาสนาพื้นถิ่น และเป็นสัญลักษณ์ของทางโลกหรือของฆราวาส มากกว่าจะเป็นแนวคิดในศาสนาพุทธ ดังที่อธิบายไว้โดยนักวิชาการด้านทิเบต ซัมเตน จี คาร์มาย แม้เดิมที ม้าสายลมจะไม่เกี่ยวข้องกับศาสนาพุทธ แต่ต่อมาก็ได้ผสมกลมกลืนเข้าเป็นองค์ประกอบทางศาสนาของพุทธ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ลามะสมัยศตวรรษที่ 19 ในขบวนการริเม โดยเฉพาะจู มีพัม เริ่มที่จะผสานลัทธิชามานพื้นถิ่น ตำนานมุขปาฐะ ตันตระแบบพุทธ ลัทธิเต๋า จงเชนและ กาลจักรตันตระเข้าด้วยกันอย่างเป็นระบบ ที่ซึ่งม้าสายลมกลายมาเป็นสัญลักษณ์ที่มีความพุทธมากขึ้น และถูกนำมาประยุกต์ใช้ใน
บ ที่ซึ่งม้าสายลมกลายมาเป็นสัญลักษณ์ที่มีความพุทธมากขึ้น และถูกนำมาประยุกต์ใช้ในทางศาสนาพุทธแบบทิเบตเรื่อยมา
ม้าสายลมมีหลายความหมาย ความหมายที่นิยมตีความในคติของทิเบตคือม้าสายลมเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นอยู่ที่ดีและโชคดี แนวคิดนี้ปรากฏในคำกล่าวเช่น rlung rta dar ba (ม้าสายลมเพิ่มขึ้น) สำหรับแทนเมื่อเรื่องดี ๆ เกิดขึ้น

อ้างอิง
แกงเหงาหงอด
แกงเหงาหงอด เป็นแกงไทยชนิดหนึ่ง ให้รสเปรี้ยวคล้ายแกงส้มของภาคกลางหากแต่มีน้ำแกงใสกว่า ถือเป็นแกงโบราณที่มาตั้งแต่ยุคอาณาจักรอยุธยา และเชื่อว่าเป็นอาหารที่ดัดแปลงมาจากบูยาแบ็ส ( ) ซึ่งได้รับผ่านนักเดินเรือชาวโปรตุเกสอีกทอดหนึ่ง แกงเหงาหงอดนี้มีรสชาติอย่างแกงส้มผสมแกงป่า เพราะโดดเด่นด้านความเผ็ดร้อน
ประวัติ
สันนิษฐานกันว่าแกงเหงาหงอด คืออาหารที่ชาวโปรตุเกสปรุงเป็นบูยาแบ็ส โดยใช้วัตถุดิบที่มีอยู่ในท้องถิ่น เช่น เปลี่ยนปลาค็อดมาใช้ปลาสังกะวาด เพิ่มเติมด้วยสมุนไพร ได้แก่ กระเทียม หอมแดง กระชาย พริกชี้ฟ้า กะปิ และใช้ความเปรี้ยวจากส้มมะขาม (หรือมะขามเปียก) แต่สิ่งที่ยังคงเดิมตามรูปแบบของบูยาแบ็ส คือการโรยหน้าด้วยใบโหระพา ในเวลาต่อมาแกงเหงาหงอดได้กลายเป็นหนึ่งในเครื่องเสวยของเจ้านายในราชสำนักอยุธยา เพราะแกงนี้มีสรรพคุณทำให้คลายหนาว รักษาระบบเลือดลมได้เป็นอย่างดี อาหารชนิดนี้ได้ตกทอดมาจนถึงยุครัตนโกสินทร์ ท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์ ได้บันทึกถึงแกงเหงาหงอดนี้ไว้ว่า "...แกงเหงาหงอด จึงกลายเป็นซุปฝาหรั่งในสำรับเครื่องคาวชาวกรุงศรีฯ ที่มีการผสมผส
"...แกงเหงาหงอด จึงกลายเป็นซุปฝาหรั่งในสำรับเครื่องคาวชาวกรุงศรีฯ ที่มีการผสมผสานด้านวัฒนธรรมการกินในรูปแบบใหม่ โดยชาวกรุงศรีอยุธยารู้จักดัดแปลงให้เหมาะสมกับวัฒนธรรมการกินอยู่และวัตถุดิบในพื้นถิ่นจนกลายเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว และยังสืบทอดเป็นภูมิปัญญาในกลุ่มชาวไทยเชื้อสายโปรตุเกสมาจนกระทั่งทุกวันนี้..." อย่างไรก็ตาม กฤช เหลือลมัย คอลัมนิสต์ แสดงความเห็นว่า แกงนี้ดูไม่เหมือนอาหารโปรตุเกสเท่าใด
ชื่อ "แกงเหงาหงอด" นี้ ยังคงเป็นปริศนาถึงที่มาและความหมาย ผู้ช่วยศาสตราจารย์ สกุลตรา ค้ำชู สันนิษฐานว่าอาจเป็นชื่อที่คล้องจองกับอาหารโปรตุเกสก็เป็นได้ ส่วนกฤช เหลือลมัย สันนิษฐานว่าอาจมาจากคำ "กระเง้ากระงอด" เพราะแม่ครัวต้องกรองน้ำแกงให้ใสอยู่คนเดียว "...นี่อาจจะคือ ‘แกงกระเง้ากระงอด’ (?) ที่แสดงอาการแง่งอน การหลบลี้ เฝ้านั่งก้มหน้ากรองน้ำแกงซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่คนเดียวจนใสกิ๊ก แล้วครั้นงอนแต่ลำพังคนเดียวหนักเข้า คนทำเหตุเองก็พลอยลืมโทษแห่งตน จดจำเคลื่อนคลาดเป็นแกงเหงาหงอดไป ก็อาจเป็นได้..."
ส่วนผสม
พริกแกงที่ใช้ทำแกงเหงาหงอดมีลักษณะใกล้เคียงกับพริกแกงสำหรับทำแกงส้ม ประกอบไปด้วย พริกชี้ฟ้าเหลืองสด พริกชี้ฟ้าแดงแห้ง กระเทียม หอมแดง กระชาย กะปิ (บางสูตรใส่ข่าลงไปด้วย) จากนั้นนำพริกแกงไปละลายน้ำแล้วกรองด้วยผ้าขาวบางให้เหลือแต่น้ำสีใส นำน้ำที่ได้จากการกรองนี้ไปต้มจนเดือดจึงใส่ปลาลงไป ดั้งเดิมจะใช้ปลาสังกะวาดเป็นหลัก แต่ในปัจจุบันนิยมใช้ปลาสวาย ปลาเนื้ออ่อน หรือปลาน้ำดอกไม้แทน ปรุงรสด้วยเกลือ น้ำส้มมะขาม อาจใช้น้ำมะนาวหรือน้ำมะกรูดให้รสเปรี้ยว และด้วยความที่เป็นแกงโบราณ จึงใช้ความหวานที่ได้จากพืช ได้แก่ ฟักแฟง และแตงโมอ่อนแบบไม่ปอกเปลือก (เพื่อรักษาคุณค่าทางโภชนาการ) ไม่ใช้น้ำตาลตัดรสหวาน แล้วโรยหน้าด้วยใบโหระพา

อ้างอิง
ไฮเปอร์มาร์เก็ต
ซึ่งเป็นสาขาของเอสเอ็มไฮเปอร์มาร์เก็ต]]
ไฮเปอร์มาร์เก็ต ( ) ไฮเปอร์สโตร์ (hyperstore) ซูเปอร์เซนเตอร์, (supercentre) หรือ ซูเปอร์สโตร์ (superstore) เป็นร้านค้าปลีกขนาดใหญ่ ที่รวมซูเปอร์มาร์เก็ตและห้างสรรพสินค้าเข้าด้วยกัน ผลลัพธ์ที่ได้คือเป็นร้านค้าปลีกที่มีผลิตภัณฑ์หลากหลายมายมายหลายประเภท รวมถึงมีกลุ่มสินค้าของชำเต็มรูปแบบและสินค้าทั่วไป ตามทฤษฎีแล้ว ไฮเปอร์มาร์เก็ตสามารถตอบสนองลูกค้าได้ทุกความต้องการในการซื้อของในชีวิตประจำวันได้ในครั้งเดียว
ไฮเปอร์มาร์เก็ตมีลักษณะเหมือนกับร้านค้าขนาดใหญ่อื่น ๆ โดยทั่วไป คือมีโมเดลธุรกิจที่เน้นไปที่การขายในปริมาณมากและมีอัตรากำไรต่ำ โดยทั่วไปครอบคลุมพื้นที่ โดยทั่วไปจะมีสินค้ามากกว่า 200,000 ตราสินค้าที่แตกต่างกัน เนื่องจากมีพื้นที่ขนาดใหญ่ ไฮเปอร์มาร์เก็ตหลายแห่งจึงเลือกสถานที่ตั้งในเขตชานเมืองหรือนอกเมืองที่สามารถเข้าถึงได้ง่ายโดยรถยนต์

อ้างอิง
ก๋วยเตี๋ยวแขก
ก๋วยเตี๋ยวแขก หรือ ก๋วยเตี๋ยวแกง เป็นก๋วยเตี๋ยวน้ำชนิดหนึ่งของไทย ซึ่งแต่เดิมก๋วยเตี๋ยวเป็นอาหารที่ได้รับอิทธิพลจากประเทศจีนตอนใต้ รวมเข้ากับกลิ่นอายของเครื่องแกงกะทิของมุสลิม มีรสชาติจัดจ้าน เค็ม หวาน เผ็ด และเปรี้ยว มีความหอมจากเครื่องเทศ และรสชาติกลมกล่อมจากกะทิ ใกล้เคียงกับข้าวซอยทางภาคเหนือของประเทศไทย และลักซาแบบใส่กะทิ ซึ่งเป็นก๋วยเตี๋ยวน้ำชนิดหนึ่งของประเทศมาเลเซีย อย่างไรก็ตามก๋วยเตี๋ยวแขกนี้ ส่วนใหญ่พบได้ในร้านอาหารอิสลามบางแห่งในแถบกรุงเทพมหานครและปริมณฑลเท่านั้น
ประวัติ
ก๋วยเตี๋ยวแขก เป็นอาหารที่ได้รับมาจากแขกชวา ซึ่งเป็นคนในบังคับ (สัปเยก) ของประเทศเนเธอร์แลนด์ ชนกลุ่มนี้เริ่มเข้าสู่ดินแดนสยามในช่วงพุทธทศวรรษ 2440 จนอาหารชวาหลายอย่างแพร่หลายทั้งในและนอกวัง เช่น ข้าวคลุกชวา สลัดแขก มะตะบะ และสะเต๊ะลือ ที่เรียกว่า ก๋วยเตี๋ยวแขก เพราะเป็นอาหารที่มีอยู่ในร้านอาหารอิสลาม แต่ครั้นเมื่อขึ้นโต๊ะอาหารบ้านเจ้านายจึงเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า ก๋วยเตี๋ยวแกง
ส่วนผสม
วัตถุดิบในการทำก๋วยเตี๋ยวแขกคือเครื่องแกงเผ็ดที่ออกไปทางแขก ส่วนเครื่องเครากลับออกไปทางจีนเสียมาก ร้านอาหารอิสลามที่จำหน่ายก๋วยเตี๋ยวแขกส่วนใหญ่ใช้เนื้อวัวเป็นหลัก (บ้างก็ใช้น่องไก่แทน) นำไปต้มให้เปื่อย จากนั้นนำใบกระวาน ลูกกระวาน กานพลู โป๊ยกั้ก ไปผัดจนหอม แล้วนำพริกแกงเผ็ด (บางแห่งใส่พริกแกงกะหรี่ลงไปด้วย) ลงไปผัด จากนั้นใส่กะทิลงไปผัดกับพริกแกงให้เข้ากัน ก่อนนำพริกแกงที่ผัดไปใส่ในน้ำต้มเนื้อ ปรุงรสด้วยน้ำปลา น้ำตาลปี๊บ ครั้นเมื่อจะจัดเสิร์ฟจะนำเส้นก๋วยเตี๋ยวที่ลวกสุกแล้ว (ส่วนใหญ่ใช้เส้นเล็ก) คลุกด้วยน้ำมันเจียว ใส่ถั่วงอก ไชโป๊หวาน เต้าหู้ทอด ถั่วลิสงคั่วบดหยาบ หอมเจียว ไข่ต้มผ่าซีก โรยหน้าด้วยผักชีและหอมซอย นอกจากนี้ ร้านอาหารที่
ั่วบดหยาบ หอมเจียว ไข่ต้มผ่าซีก โรยหน้าด้วยผักชีและหอมซอย นอกจากนี้ ร้านอาหารที่จำหน่ายก๋วยเตี๋ยวแขกบางแห่ง จะไม่มีเนื้อสัตว์เป็นส่วนประกอบเลย มีเพียงเต้าหู้ทอดและไข่ต้มเท่านั้น
ส่วนก๋วยเตี๋ยวแขกชาววัง สูตรของหม่อมเจ้าจันทร์เจริญ รัชนี หลานสาวของท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์ ผู้เขียน แม่ครัวหัวป่าก์ ได้ระบุวัตถุดิบสำหรับทำก๋วยเตี๋ยวแขกไว้ใกล้เคียงกับเครื่องแกงสำหรับทำข้าวซอย ได้แก่ ลูกผักชี ยี่หร่า กระวาน กานพลู ลูกจันทน์ ผงกะหรี่ โดยการผัดพริกแกงกับกะทิ แล้วตุ๋นด้วยเนื้อวัว รับประทานกับเต้าหู้ทอดและหอมเจียว

อ้างอิง
แฮชบราวน์
แฮชบราวน์ ( ) เป็นอาหารเช้ายอดนิยมของชาวอเมริกันที่ประกอบด้วยมันฝรั่งหั่นละเอียดเป็นเส้นแล้วนำไปทอดจนเป็นสีน้ำตาลทอง มักจะทอดบนเตาไฟหรือเตาย่าง

นอกจากนี้แฮชบราวน์ยังเป็นอาหารที่มีการผลิตจำนวนมากยอดนิยม วางจำหน่ายทั้งในรูปแบบแช่เย็น แช่แข็ง และอบแห้ง

ประวัติ
แฮชบราวน์เริ่มปรากฏบนเมนูอาหารเช้าในนครนิวยอร์กในช่วงทศวรรษที่ 1890
เดิมชื่อเต็มของอาหารคือ "มันฝรั่งสับน้ำตาล" ( ) ซึ่งกล่าวถึงครั้งแรกโดย Maria Parloa (1843–1909) นักเขียนอาหารชาวอเมริกัน ในหนังสือ Kitchen Companion ปี 1887 ซึ่งเธออธิบายว่า "hashed and browned potatoes" เป็นมันฝรั่งต้มทอด และพับ "คล้ายกับไข่ดาว" ก่อนเสิร์ฟ หลังจากนั้นมา ชื่อของอาหารนี้ก็ค่อยๆ สั้นลงจนกลายเป็น "hash brown potatoes"

การเตรียม

ผู้ปรุงอาจเตรียมแฮชบราวน์โดยการขูดมันฝรั่งลูกหรือปั้นมันฝรั่งตำเป็นก้อนก่อนแล้วนำไปทอดกับหัวหอม (ความชื้นและแป้งของมันฝรั่งช่วยแต่ละชิ้นจับตัวรวมกัน) อย่างไรก็ตาม หากเติมสารที่ใช้ยึดเหนี่ยว (เช่น ไข่หรือแป้ง) ถือเป็นการทำแพนเค้กมันฝรั่ง
แฮชบราวน์บางครั้งจะถูกปั้นเป็นแผ่นแล้วแช่แข็งเพื่อให้ง่ายต่อการจัดการ รูปทรงแบนและกะทัดรัดยังทำให้สามารถปรุงได้ในเครื่องปิ้งขนมปัง สำหรับรสชาติและผลลัพธ์ที่ดีที่สุด แนะนำให้ใช้มันฝรั่งที่มีแป้งมาก เช่น มันฝรั่ง Russet หากมีการรวมเศษอาหาร เนื้อสับ หรือผักอื่นๆ ในแฮชบราวน์ สิ่งนี้จะเรียกว่าแฮช (hash)

นอกจากนี้ยังมีผลิตภัณฑ์แฮชบราวน์รูปแบบอาหารอบแห้ง ซึ่งนักเดินป่าใช้ในบางครั้ง

ในสหรัฐอเมริกา แฮชบราวน์หมายถึงมันฝรั่งทอดกระทะที่หั่นเป็นฝอยหรือบดเท่านั้น ในขณะที่มันฝรั่งหั่นเต๋าแล้วนำไปทอดกระทะจะเรียกว่ามันโฮมฟรายส์ บางสูตรอาจใส่หัวหอมสับหรือหั่นเต๋า

อ้างอิง
น้ำมันเห็ดทรัฟเฟิล
น้ำมันเห็ดทรัฟเฟิล ( ) เป็นส่วนประกอบอาหารสมัยใหม่ ใช้เพื่อปรุงรสชาติและเพิ่มกลิ่นเห็ดทรัฟเฟิลให้กับอาหาร ส่วนผสมนี้มักใช้เป็นน้ำมันสำหรับตกแต่งอาหาร ในอาหารหลากหลายประเภท เช่น เฟรนช์ฟรายส์ พาสตา พิซซา และอาหารพวกปูว์เร เช่น มันฝรั่งบดและไข่ปีศาจ น้ำมันเห็ดทรัฟเฟิลมีจำหน่ายในทุกฤดูกาลและมีราคาถูกกว่าเห็ดทรัฟเฟิลสดอย่างมาก ทำให้ตลาดผลิตภัณฑ์อาหารกลิ่นเห็ดทรัฟเฟิลเติบโตขึ้น เพิ่มจำนวนและความหาได้ง่ายผลิตภัณฑ์

น้ำมันเห็ดทรัฟเฟิลเป็นส่วนผสมในส่วนประกอบอาหารที่มีการโต้แย้งกันอยู่ เนื่องจากน้ำมันเห็ดทรัฟเฟิลเกือบทั้งหมดผลิตจากสารประกอบรสสังเคราะห์เพียงชนิดเดียว และอาจไม่มีรสชาติและกลิ่นหอมที่ซับซ้อนของเห็ดทรัฟเฟิลสด
ส่วนประกอบ
น้ำมันเห็ดทรัฟเฟิลสามารถผลิตได้จากน้ำมันชนิดใดก็ได้ โดยน้ำมันที่นิยมใช้ ได้แก่ น้ำมันมะกอก น้ำมันคาโนลา และน้ำมันเมล็ดองุ่น น้ำมันเห็ดทรัฟเฟิลบางชนิดผลิตจากเศษที่เหลือของเห็ดทรัฟเฟิลระหว่างการเก็บหรือการเตรียมไว้จำหน่าย อย่างไรก็ตาม น้ำมันเห็ดทรัฟเฟิลจำนวนมากไม่ได้ผลิตจากเห็ดทรัฟเฟิลโดยตรง แต่กลับใช้สารประกอบอะโรมาติกสังเคราะห์ เช่น 2,4-dithiapentane (สารประกอบหลักชนิดหนึ่งที่ให้กลิ่นหอมของเห็ดทรัฟเฟิลบางสายพันธุ์) ผสมกับน้ำมันเป็นฐาน เนื่องจากยังไม่มีข้อกำหนดใดๆ เกี่ยวกับการติดฉลาก ผู้ผลิตสามารถใช้คำเช่น กลิ่นเห็ดทรัฟเฟิล รสเห็ดทรัฟเฟิล หรือคำศัพท์อื่นที่คล้ายคลึงกัน แม้ว่าไม่ได้สกัดส่วนใดใดมาจากเห็ดทรัฟเฟิลเลยก็ตาม ในสหรัฐอเมริกา
ที่คล้ายคลึงกัน แม้ว่าไม่ได้สกัดส่วนใดใดมาจากเห็ดทรัฟเฟิลเลยก็ตาม ในสหรัฐอเมริกา ส่วนประกอบอาหารนี้อาจใช้คำว่า "ธรรมชาติ" หรือ "ออร์แกนิค" ได้ตราบใดที่ส่วนประกอบอื่นๆ ตรงตามข้อกำหนดของรัฐบาล
ลักษณะภายนอกของน้ำมันเห็ดทรัฟเฟิลขึ้นอยู่กับน้ำมันฐาน อาจมีสีใส สีขุ่น สีเหลือง หรือสีเขียว น้ำมันของบางตราอาจมีชิ้นส่วนของเห็ดทรัฟเฟิลใส่ไว้ในขวดด้วย ชิ้นส่วนเหล่านี้อาจมาจากเห็ดทรัฟเฟิลสายพันธุ์ใดก็ได้จากทรัฟเฟิลกว่า 200 ชนิด และอาจระบุว่าเป็น "ทรัฟเฟิลดำ" หรือ "ทรัฟเฟิลขาว" แม้ว่าจะไม่ใช่สายพันธุ์ชั้นเลิศที่เข้าใจกัน เช่น เห็ดทรัฟเฟิลดำ Périgord หรือเห็ดทรัฟเฟิลขาว Alba ก็ตาม

อ้างอิง
วัปปาเมชิ
วัปปาเมชิ ( ) เป็นอาหารญี่ปุ่นที่ปรุงในภาชนะรูปกลมแบบพิเศษ (เรียกว่า วัปปะ ซึ่งสามารถใช้เป็นกล่องเบ็นโตได้) ทำจากแผ่นไม้บาง ๆ เป็นข้าวที่ราดด้วยส่วนผสมอื่น ๆ และเป็นอาหารพิเศษของจังหวัดนีงาตะ หรือฟูกูชิมะ

ดูเพิ่ม
* เบ็นโต
* เอกิเบ็ง
* เคียราเบ็ง
* มากูโนอูจิ

อ้างอิง
โทกูซังฮิง
ชนิดหนึ่งที่ทำในจังหวัดคางาวะ]]
โทกูซังฮิง ( ) เป็นคำศัพท์ในภาษาญี่ปุ่นที่ใช้เรียกผลิตภัณฑ์อาหารพิเศษที่เกี่ยวข้องกับท้องถิ่นญี่ปุ่นโดยเฉพาะ โทกูซังฮิงมักจัดอยู่ในเอกิเบ็ง (ข้าวกล่องรถไฟ) หรือบรรจุเป็นโอมิยาเงะ (ของที่ระลึก)

โทกูซังฮิงเป็นหมวดหมู่หนึ่งของเมบุตสึหรือของดีประจำท้องถิ่น

ตัวอย่าง
* อากิตะ
** คิริตัมโปะนาเบะ
* ฟูกูโอกะ
** เม็นไตโกะ
* ฟูกูชิมะ
** เนื้อฟูกูชิมะ
** อิกานินจิง
** ราเม็งคิตากาตะ
* ฮิโรชิมะ
** โมมิจิมันจู
* ฮกไกโด
** ชิโรอิโคอิบิโตะ
** รอยซ์
* คานางาวะ
** ฮาโตะซาบูเระ
* โคเบะ
** คัสเตลลา
** ฟูเง็ตสึโดะ
* เกียวโต
** ยัตสึฮาชิ
* มิเอะ
** กุ้งมังกร
** เนื้อมัตสึซากะ
* นาโงยะ
** ฮัตโจมิเซะ
* นีงาตะ
** นปโปะ
** ซาซะดังโงะ
* โอซากะ
** ทาโกยากิ
** โอโกโนมิยากิ
** ชินซูโก
* ชิงะ
** เนื้อโอมิ
* ชิโกกุ
** อูดงซานูกิ
* โตเกียว
** โตเกียวบานานา
** เบาม์คูเคินโยโกฮามะ
* ยามางาตะ
** อิโมนิ
** เนื้อโยเนซาวะ
ดูเพิ่ม
*เมบุตสึ สิ่งที่มีชื่อเสียง มักเกี่ยวข้องกับสถานที่โดยเฉพาะ
*มิยาเงเงชิ
*Pasalubong ธรรมเนียมการให้ของขวัญในประเทศฟิลิปปินส์ซึ่งมักเกี่ยวข้องกับของดีประจำท้องถิ่น

อ้างอิง
เครื่องในหมูเสียบไม้พม่า
เครื่องในหมูเสียบไม้พม่า หรือ แวะต้าโดะโท่ ( , ; ) ในประเทศไทยเป็นที่รู้จักในชื่อ หมูจุ่มพม่า หรือ หมูซีอิ๊วเสียบไม้ คือเครื่องในหมูหั่นเป็นชิ้นเสียบด้วยไม้ตุ๋นในน้ำแกงซีอิ๊ว เคียงด้วยน้ำจิ้ม กระเทียม และพริกสด เป็นอาหารข้างทางที่ได้รับความนิยมของประเทศพม่า มีลักษณะใกล้เคียงกับกวยจั๊บของประเทศไทย และเซ็กบาของประเทศอินโดนีเซีย
อาหารชนิดนี้เกิดขึ้นครั้งแรกที่ย่านคนจีนในกรุงย่างกุ้ง ก่อนแพร่หลายไปตามหัวเมืองอื่น มีหลักฐานอ้างอิงถึงการดำรงอยู่ของอาหารชนิดนี้ ปรากฏในการ์ตูนซึ่งเขียนโดยบะจ้าน ( ) เมื่อ พ.ศ. 2484 ร้านค้าที่จำหน่ายแวะต้าโดะโท่จะถูกรายล้อมด้วยลูกค้าที่นั่งล้อมวงตามธรรมเนียมร้านอาหารข้างถนนของพม่า โดยจะรับประทานเครื่องในหมูเสียบไม้เคียงกับน้ำซุป น้ำจิ้ม พริกสด และกระเทียม ในประเทศไทยสามารถพบอาหารชนิดนี้ได้ในชุมชนชาวพม่า เช่น อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก อำเภอสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี และเขตบางบอน กรุงเทพมหานคร
แวะต้าโดะโท่ มีวัตถุดิบหลักคือเครื่องในหมูหั่นชิ้นเสียบไม้ ได้แก่ ตับ หัวใจ ไส้ ไต ม้าม ปอด รวมไปถึงหนังหมู หูหมู กระดูกอ่อน และลิ้น โดยต้องนำวัตถุดิบเหล่านี้ไปต้มให้สุกในกระทะใบบัวเสียก่อน จากนั้นจึงนำเครื่องในหมูเสียบไม้ไปตุ๋นกับน้ำแกงซึ่งทำจากซีอิ๊ว อ้อย ผงเครื่องเทศ ใบกระวาน ขิง ซอสหอยนางรม และสมุนไพรต่าง ๆ เช่น สะระแหน่ ตะไคร้ ผักชี และโหระพา เพื่อดับคาว

ระเบียงภาพ

ไฟล์:Pork On Stick.jpg|แวะต้าโดะโท่ในประเทศพม่า
ไฟล์:Pork Stick (Yangon Street Food - Myanmar).jpg|แวะต้าโดะโท่ในประเทศพม่า
ไฟล์:Wet tha dok hto in Sangkhlaburi 2.jpg|"หมูจุ่มพม่า" ในอำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี

อ้างอิง
องค์การวัฒนธรรมและสารัตถะเกาหลี
องค์การวัฒนธรรมและสารัตถะเกาหลี ( ) เป็นหน่วยงานรัฐบาลของเกาหลีใต้ซึ่งอยู่ภายใต้การดูแลของกระทรวงวัฒนธรรมกีฬาและการท่องเที่ยว และมีหน้าที่ดูแลเนื้อหาทางวัฒนธรรม ในฐานะส่วนหนึ่งของความร่วมมือกับธนาคารเพื่อการส่งออกและนำเข้าแห่งเกาหลี หน่วยงานดังกล่าวให้สินเชื่อแก่บริษัทขนาดเล็กที่ผลิตผลงานทางวัฒนธรรม เช่น รายการโทรทัศน์ ภาพยนตร์ เกม และซีรีส์แอนิเมชัน มีสำนักงานในหลายประเทศ เช่น สหรัฐอเมริกา ฝรั่งเศส จีน ญี่ปุ่น อินโดนีเซีย และเวียดนาม
ประวัติ
องค์การวัฒนธรรมและสารัตถะเกาหลีก่อตั้งขึ้นในช่วงปี ค.ศ. 1978–2009 จากการรวมหน่วยงานของรัฐบาลเกาหลีใต้หลายแห่งเข้าด้วยกัน เช่น สถาบันกระจายเสียงแห่งเกาหลี สํานักงานอุตสาหกรรมเกมเกาหลี และ the Culture Content and Agency

ระหว่างปี ค.ศ. 1986–2013 องค์การได้ร่วมมือกับสถาบันคิงเซจง (ซึ่งเป็นสถาบันที่ได้รับการสนับสนุนจากรัฐในการสอนภาษาเกาหลี) เพื่อนำกระแสเกาหลีเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชั้นเรียนภาษาเกาหลี

อ้างอิง
วัดพังยาง
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าวัดพังยางตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1380 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2501 และปรากฏชื่อในแผนที่ภาพกัลปนาวัดหัวเมืองพัทลุง ซึ่งเขียนขึ้นในรัชสมัยของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ปรากฏชื่อว่า วัดพังยางตีนท่า และ วัดพังยางขุนคลองพลสาร และเมื่อพิจารณาหลักฐานจากภาพในแผนที่แล้ว จะเห็นได้ว่าวัดพังยางในปัจจุบันน่าจะเป็นวัดพังยางขุนคลองพลสารมากกว่า เนื่องจากภาพเจดีย์ตรงกับภาพในพระกัลปนาวัด วัดพังยางเคยเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนโบราณคูน้ำคันดินที่เรียกว่า ชุมชนโบราณพังยาง จากรูปแบบศิลปกรรมยืนยันว่า ณ ที่นี้เคยเป็นวัดสำคัญในสมัยกรุงศรีอยุธยา
โบราณสถานที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์ตั้งอยู่หน้าวิหาร 2 องค์ เป็นเจดีย์ก่อด้วยอิฐถือปูน ลักษณะเป็นเจดีย์ทรงระฆังตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส กว้างยาวประมาณ 4 เมตร ปัจจุบันปูนปั้นฉาบผิวหลุดกะเทาะจนเกือบหมด กรมศิลปากรบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2556 ที่หน้าวัดยังมีต้นยางอายุราว 300 ปี ต้นใหญ่สุดประมาณ สองคนครึ่งโอบ คือ ประมาณ 500 เซนติเมตร

อ้างอิง
เนื้อนางเพา
เนื้อนางเพา เป็นอาหารไทยโบราณชนิดหนึ่ง คือเป็นเนื้อย่างราดน้ำราดที่มีลักษณะข้นอย่างแกงกินเคียงกับไข่แดงเค็ม และเป็นกับแกล้มสุราอย่างหนึ่ง สันนิษฐานว่าเดิมคงเป็นอาหารของชาวไทยเชื้อสายเปอร์เซีย แต่ก็ยังไม่มีที่มาชัดเจน ชื่ออาหารนี้ยังเป็นปริศนา วันดี ณ สงขลา ผู้เชี่ยวชาญด้านอาหาร ให้คำอธิบายว่า "เพา" แปลว่า "ส่วย" และมีการผูกนามอาหารชนิดนี้เข้ากับวรรณกรรมพื้นบ้านเรื่อง นางสิบสอง ซึ่งมีตัวละครหนึ่งชื่อนางเภา
โดยเนื้อหาที่ผูกกับวรรณกรรมพื้นบ้านเรื่อง นางสิบสอง ระบุว่า มีหญิงสาวสิบสองคนเข้าเป็นลูกเลี้ยงของนางยักษ์ แต่เมื่อหญิงสาวเหล่านี้ทราบว่าแม่เลี้ยงเป็นยักษ์ก็พากันหลบหนี ทำให้นางยักษ์ทั้งรักทั้งแค้นจึงจับนางทั้งสิบสองคนที่กำลังตั้งครรภ์ไปไว้ในถ้ำพร้อมกับควักลูกตาออก เหลือแต่นางเภาที่นางยักษ์ควักลูกตาออกเพียงข้างเดียว เพราะนางยักษ์รักนางเภากว่าลูกคนอื่น นางเภาจึงรับหน้าที่หุงหาอาหารให้พี่ ๆ ได้รับประทาน แต่ลูก ๆ เหล่าพี่สาวของนางเภากลับเป็นทารกตายคลอดจำนวน 11 คน นางเภาจึงแบ่งเนื้อทารกออกเป็น 12 กอง ทยอยนำมาปรุงเป็นอาหารให้พี่สาวประทังชีวิต ขณะที่นางเภาได้ลอบคลอดบุตรมาคนหนึ่งชื่อว่า รถเสน ซึ่งมีชีวิตรอดและเติบโตอยู่ในถ้ำ ไม่ถูกนำไปปรุงเป็นอาหารขอ
าคนหนึ่งชื่อว่า รถเสน ซึ่งมีชีวิตรอดและเติบโตอยู่ในถ้ำ ไม่ถูกนำไปปรุงเป็นอาหารของป้า ๆ จึงคาดว่าอาหาร "เนื้อนางเพา" นี้ คงเป็นเนื้อสำหรับทำอาหารกองที่ 12 ที่นางเภาปรุงเป็นยำเนื้อหลอกให้เหล่าพี่สาวได้รับประทานโดยคิดว่าเป็นเนื้อของลูกนางเภา
ส่วนขั้นตอนการทำเนื้อนางเพา เริ่มจากการนำเนื้อวัว (หรือหมู) หมักกะทิและเกลือห่อใบตองไปย่างไฟ แล้วนำมาหั่นเป็นชิ้นบางพอคำ ส่วนน้ำราดทำจากหัวกะทิผัดกับพริกแกงคั่ว ปรุงรสด้วยน้ำปลา และน้ำตาลปี๊บ ส่วนไข่เค็ม จะต้องนำไข่ธรรมดาเอาเฉพาะไข่ขาวไปนึ่ง จากนั้นปั้นไข่แดงเค็มเป็นก้อนเล็ก ๆ วางลงบนไข่ขาว แล้วใช้แม่พิมพ์กดไข่ขาวให้มีรูปร่างสวยงามตามที่ต้องการ ตกแต่งจานด้วยไข่เค็ม แตงกวา พริกชี้ฟ้า โหระพา รับประทานคู่กับข้าวสวย หรือเป็นกับแกล้ม

อ้างอิง
แกงสิงหล
แกงสิงหล เป็นแกงไทยโบราณชนิดหนึ่ง มีการใช้เครื่องแกงอย่างแขกแต่ผสมผสานการใช้สมุนไพรของไทยเพิ่มเข้าไป สันนิษฐานว่าแพร่หลายมาจากชาวสิงหลที่อพยพเข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เมื่อช่วงต้นกรุงรัตนโกสินทร์ เดิมแกงสิงหลจะใช้เครื่องแกงอย่างแขกซึ่งใช้เครื่องเทศจำนวนมากเพื่อดับกลิ่นสาบของเนื้อแกะและแพะซึ่งชาวเอเชียใต้นิยมบริโภค แต่ด้วยราคาเครื่องเทศนำเข้าซึ่งมีราคาสูง มีกลิ่นรสแรง อีกทั้งชาวสยามเองก็ไม่นิยมบริโภคเนื้อแกะเนื้อแพะ ชาวสยามจึงคิดดัดแปลงเนื้อสัตว์ที่ใช้มาเป็นเนื้อหมู เนื้อไก่ หรือเนื้อวัวแทน รวมทั้งตัดทอนเครื่องเทศบางอย่างออก แล้วเพิ่มสมุนไพรไทยเข้าไปแทนที่ น้ำแกงมีสีออกแดง มีน้ำมันลอย มีรสชาติเปรี้ยว เค็ม หวาน
่มสมุนไพรไทยเข้าไปแทนที่ น้ำแกงมีสีออกแดง มีน้ำมันลอย มีรสชาติเปรี้ยว เค็ม หวาน มีกลิ่นหอมจากใบเตย และผักชีลาว
เหล้าองุ่นใหม่ใส่ในถุงหนังเก่า
(ก่อน ค.ศ. 1919)]]
เหล้าองุ่นใหม่ใส่ในถุงหนังเก่า ( ; ) เป็นอุปมาของพระเยซู ปรากฏในมัทธิว 9 ( ), มาระโก 2 ( ) และลูกา 5 ( )

ความในคัมภีร์ไบเบิล
อุปมานี้ทรงกล่าวขึ้นหลังพระเยซูทรงเรียกเลวีมาเป็นสาวก และเป็นส่วนหนึ่งของการสนทนาในการเลี้ยงโต๊ะที่เลวีจัดขึ้น ( ) อุปมานี้ทรงกล่าวเพื่อตอบคำถามเกี่ยวกับการถืออดอาหาร:

พระเยซูทรงตอบต่อไปด้วยอุปมาสั้น ๆ สองเรื่อง พระวรสารนักบุญลูกาให้รายละเอียดดังนี้:

อ้างอิง
หอมกรุ่นอุ่นไอรัก มิโสะคัมไป!
หอมกรุ่นอุ่นไอรัก มิโสะคัมไป! ( เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยไซ ซาซาโนะ ตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งซันเดย์รายเดือนของสำนักพิมพ์โชงากูกังตั้งแต่เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2558 ถึงกันยายน พ.ศ. 2566 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ทั้งหมด 14 เล่ม มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ
การตีพิมพ์
มังงะ หอมกรุ่นอุ่นไอรัก มิโสะคัมไป! แต่งเรื่องและวาดภาพโดยไซ ซาซาโนะ ตีพิมพ์ครั้งแรกในฐานะซีรีส์ขนาดสั้นในนิตยสารโชเน็งซันเดย์รายเดือนของสำนักพิมพ์โชงากูกังตั้งแต่วันที่ 12 มิถุนายนถึง 10 ตุลาคม พ.ศ. 2558 ซีรีส์เริ่มตีพิมพ์ประจำในนิตยสารหัวเดียวกันในวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2559 และจบในวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2565 สำนักพิมพ์โชงากูกังรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ทั้งหมด 14 เล่ม วางจำหน่ายตั้งแต่วันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2559 ถึง 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565

ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ

หนังสือมังงะ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
นมเย็น
นมเย็น หรือ นมชมพู เป็นเครื่องดื่มไทยที่ทำจากน้ำเชื่อม สละ และนมแช่เย็น นมสำหรับทำ นมเย็น มี 2 ชนิด คือนมสดและนมข้นหวาน นมเย็นมีสองแบบคือแบบเย็นและแบบปั่น สามารถพบได้เกือบทุกที่ในประเทศไทยจากแผงขายเครื่องดื่มริมถนน ราคามีตั้งแต่ 15-25 บาทสำหรับการขายแก้วเดียว หรือตั้งแต่ 30-60 บาท ที่ร้านกาแฟพร้อมการจัดเข้าชุดกับขนม

อ้างอิง
ไก่เคียฟ
ไก่เคียฟ หรือที่รู้จักกันในชื่อ ไก่กือยิว เป็นอาหารที่ทำจากเนื้อไก่โขลกและคลุกรอบเนยเย็นแล้วเคลือบด้วยไข่และเกล็ดขนมปังแล้วทอดหรืออบ เนื่องจากเนื้อไม่มีกระดูกมักถูกเรียกว่าสุพรีมในการประกอบอาหารแบบมืออาชีพ อาหารจานนี้จึงถูกเรียกว่า "suprême de volaille à la Kiev" อกไก่ยัดไส้เป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปในอาหารรัสเซียและยูเครนในชื่อ côtelette de volaille แม้ว่าจะมีข้อโต้แย้งเกี่ยวกับต้นกำเนิด แต่อาหารจานนี้ได้รับความนิยมเป็นพิเศษในรัฐหลังโซเวียต รวมถึงในประเทศอื่น ๆ หลายแห่งในอดีตกลุ่มตะวันออก และในโลกที่พูดภาษาอังกฤษ 
หมายเหตุ

อ้างอิง
แหล่งที่มา
* [ ]
* [ ]
* 
* [ ]
* 
* 
* [English translation: ]
* 
* 
* 
* [ ]
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* [ ]
* 
* [ ]
* [ ]
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* [ ]
* 
* 
* 
* 
* 
* [ ]
* 
* 
* [ ]
* 
* [ ]
* 
* 
* A Gift to Young Housewives, English translation: 
* 
* 
* [ ]
* [ ]
* [ ]
* [ ]
* 
* 
* 
* [ ]
* 
* 
* 
* 
* 
* [ ]
* 
* 
* 
* [ ]
* 
* 
* 
* 
*
เค้กกือยิว
เค้กกือยิว ( ) เป็นเค้กขนมหวานที่ผลิตในกรุงเคียฟ ประเทศยูเครน ตั้งแต่วันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2499 โดยโรงงานผลิตขนมคาร์ล มาคส์ ซึ่งปัจจุบันเป็นบริษัทในเครือของบริษัทโรเชน ได้รับความนิยมอย่างรวดเร็วทั่วสหภาพโซเวียต

เค้กกลายเป็นสัญลักษณ์ของกรุงเคียฟ โดยส่วนใหญ่เนื่องมาจากชื่อตราสินค้าและบรรจุภัณฑ์ที่มีรูปใบเกาลัดม้า ซึ่งปรากฏบนตราแผ่นดินของเคียฟในสมัยโซเวียต

เค้กประกอบด้วยเมอแร็งก์บาง ๆ สองชั้น พร้อมด้วยเฮเซลนัตเคลือบด้วยช็อกโกแลต และสอดไส้ที่มีลักษณะคล้ายบัตเตอร์ครีม

อ้างอิง
แบตเตอร์ (การทำอาหาร)
]]

แบตเตอร์ ( ) เป็นส่วนผสมที่ใช้สำหรับการปรุงอาหาร ประกอบไปด้วยแป้งและของเหลวและอาจใส่ส่วนผสมอื่นๆ เช่น น้ำตาล เกลือ และสารช่วยให้ฟู แม้ว่าโดเป็นส่วนผสมระหว่างแป้งกับของเหลวเหมือนกัน แบตเตอร์จะแตกต่างจากโดตรงที่มีส่วนประกอบที่เป็นของเหลวมากกว่า แบตเตอร์มักจะมีเนื้อที่เหนียวข้นสามารถเทได้ และไม่สามารถนวดได้ แบตเตอร์มักถูกใช้สำหรับทำแพนเค้ก เค้กเนื้อบางเบา และใช้เคลือบอาหารทอด นอกจากนี้ยังใช้สำหรับขนมปังแบตเตอร์
วิธีการทำ
แบตเตอร์หลายชนิดสามารถทำได้โดยการผสมแป้งแห้งกับของเหลว เช่น น้ำ นม หรือไข่ แบตเตอร์ยังสามารถทำได้โดยการแช่ธัญพืชในน้ำแล้วบดระหว่างเปียก บ่อยครั้งมักมีการใส่สารช่วยให้ฟู เช่น ผงฟู เพื่อเติมอากาศและทำให้ตัวแบตเตอร์ฟูขึ้นระหว่างปรุงอาหาร หรือสามารถนำมาหมักทั้งเพื่อให้ตัวแบตเตอร์ฟูและเพิ่มรถชาติอีกด้วย ในบางสูตรอาจใส่น้ำอัดลมหรือของเหลวอัดลมอื่นๆ เช่น เบียร์ เพื่อเติมอากาศแทน นอกจากน้ำแล้วยังสามารถใช้ของเหลวอื่น ๆ เช่น ไวน์ หรือสุราปรุงแต่ง เช่น กูราเซา บรั่นดี และมารัซชิโน
ความหนืดของแบตเตอร์มีตั้งแต่หนืดสูง (ติดบนช้อนที่หงายขึ้น) ไปจนถึงเหลว (คล้ายกับครีม เทหรือหยดจากช้อนได้) แบตเตอร์จะถูกนำไปผ่านความร้อน โดยปกติจะใช้การทอด อบ หรือนึ่ง เพื่อให้ส่วนผสมสุก และทำให้แป้งจับตัวกันเป็นเนื้อเดียวกัน แบตเตอร์อาจเป็นได้ทั้งแบบหวานหรือแบบเค็ม ซึ่งมักขึ้นอยู่กับการเติมน้ำตาลหรือเกลือลงไป (ในบางครั้งอาจเติมทั้งสองอย่าง) นอกจากนี้ยังสามารถเติมเครื่องปรุงอื่นๆ เช่น สมุนไพร เครื่องเทศ ผัก หรือผลไม้ลงในส่วนผสมได้

ไฟล์:Crepesteig_040.jpg|แบตเตอร์สำหรับเครป
ไฟล์:Batter_spatula.jpg|แบตเตอร์กับช้อนแบตเตอร์
ไฟล์:Angel_food_cake_batter_1.jpg|แบตเตอร์สำหรับเอนเจลฟูดเค้กจากระยะใกล้

อ้างอิง
วัดเขาดิน (จังหวัดสุพรรณบุรี)
วัดเขาดิน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขาดิน อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดเมื่อเนื้อที่ 33 ไร่

ประวัติ
วัดเขาดินตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2521 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2552 ผู้ดำเนินการก่อสร้างวัดคือ นายเทียบ เหมือนแก้ว, นายผาด เหมือนแก้ว, นายจำรัส เหมือนแก้ว, นายหยด เหมือนแก้ว, นายโปร่ง สุดสงวน, นายยวน โสขมา, นายน้อม รอดไผ่, นายชื่น น้ำดอกไม้, นายไล้ เหมือนแก้ว, นายหล่อ เหมือนแก้ว, นายทวี เหมือนแก้ว, นายสนิท เทียนเบ็ญจะ, นายสิริ ทองเครือ, นายจุล สว่างศรี และราษฎรบ้านเขาดิน ได้ร่วมบริจาคทรัพย์สร้างเสนาสนะ
ในสมัยพระครูสิริสิกขการเป็นเจ้าอาวาสได้ดำเนินการสร้างวัดให้มีลักษณะศิลปะญี่ปุ่นเช่นมีซุ้มเสาโทริอิ แมวกวัก ตัวดารูมะ และตกแต่งด้วยอักษรญี่ปุ่น เพื่อให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยว โดยได้รับการสนับสนุนจากพระราชรัตนสุนทร ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดพระเชตุพน เจ้าคณะเขตบึงกุ่ม กรุงเทพมหานคร
เสนาสนะ
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ กว้าง 11.65 เมตร ยาว 17.20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2554 วิหาร กว้าง 11.65 เมตร ยาว 17.20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 21 เมตร ยาว 33 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 17 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 9 เมตรยาว 9 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก อาคารสำนักปฏิบัติธรรม คอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น กว้าง 10 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2557 ด้านบนเขาเป็นที่ประดิษฐานรอยพระพุทธบาท มหาธาตุเจดีย์ศรีรัตนสุนทรประชาสรรค์ ประดิษฐานพ
นเขาเป็นที่ประดิษฐานรอยพระพุทธบาท มหาธาตุเจดีย์ศรีรัตนสุนทรประชาสรรค์ ประดิษฐานพระปางห้ามญาติเก่าแก่
การถ่ายภาพอาหาร
การถ่ายภาพอาหาร เป็นประเภทของการถ่ายภาพหุ่นนิ่งซึ่งใช้สร้างภาพถ่ายนิ่งของอาหารที่สวยงามดึงดูดสายตา มีฐานะเป็นความชำนาญพิเศษของการถ่ายภาพเชิงพาณิชย์ ภาพถ่ายที่ได้ใช้ในโฆษณา นิตยสาร บรรจุภัณฑ์ รายการอาหาร หรือตำราอาหาร การถ่ายภาพอาหารระดับมืออาชีพเป็นความร่วมมือกันซึ่งมักเกี่ยวข้องกับผู้กำกับศิลป์ ช่างภาพ นักออกแบบอาหาร นักออกแบบอุปกรณ์ประกอบฉาก และผู้ช่วยของพวกเขา ด้วยการถือกำเนิดของสื่อสังคม การถ่ายแบบอาหารระดับมือสมัครเล่นจึงได้รับความนิยมในหมู่ผู้ที่มารับประทานอาหารในร้านอาหาร

ในการโฆษณา การถ่ายภาพอาหารมักจะเพิ่มความน่าดึงดูดหรือเพิ่มขนาดของอาหารที่โฆษณาอย่างเกินจริง โดยเฉพาะอาหารจานด่วน ซึ่งบางครั้งทำให้เกิดกรณีโต้แย้งกันขึ้น
การถ่ายภาพอาหารบนสื่อสังคม
ความเฟื่องฟูของสื่อสังคมในศตวรรษที่ 21 ทำให้ลูกค้าของร้านอาหารและผู้ทำอาหารที่บ้านใช้กล้องดิจิทัลหรือสมาร์ทโฟนถ่ายภาพอาหารก่อนที่จะรับประทาน โดยทั่วไปภาพถ่ายอาหารดังกล่าวมีไว้เพื่อการใช้งานส่วนตัวเช่นการเก็บบันทึกภาพถ่ายอาหาร มากกว่าเพื่อวัตถุประสงค์ทางการค้า

ปรากฏการณ์นี้ถูกเรียกว่า "กล้องกินก่อน" ในฮ่องกง มีความหมายถึงผู้ถ่ายภาพที่ "ให้อาหาร" (ในเชิงอุปมา) กับกล้องถ่ายภาพของตนเองก่อนที่จะให้ตัวเองได้กิน
ภูมิหลัง
เหตุผลหนึ่งที่ทำให้ "กล้องกินก่อน" เป็นที่นิยมก็คือความสะดวกสบายทางดิจิทัลที่เพิ่มมากขึ้น การมีส่วนร่วมในสื่อสังคมทั่วโลกที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องด้วยความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีและความแพร่หลายของอุปกรณ์ดิจิทัลที่ทำหน้าที่เป็นสื่อกลางสำหรับสื่อสังคม เดฟ ฮาเกอร์แมน (Dave Hagerman) ช่างภาพอาหารผู้มีประสบการณ์ของ เดอะนิวยอร์กไทมส์, เดอะวอลล์สตรีทเจอร์นัล และ ซาเวอร์ กล่าวว่าอินสตราแกรมมีภาพถ่าย "กล้องกินก่อน" มากที่สุด แพลตฟอร์มนี้เป็นช่องทางให้ผู้คนได้แบ่งปันและดื่มด่ำกับความหลงใหลในอาหารทั่วโลก ซึ่งสนับสนุนการถ่ายภาพอาหารเพื่อการใช้ส่วนตัว ที่สำคัญกว่านั้น การเก็บบันทึกภาพถ่ายอาหารก็ถือเป็นการแสดงตัวตนรูปแบบหนึ่ง โดยแสดงให้เห็นว่าพวกตนเป
รเก็บบันทึกภาพถ่ายอาหารก็ถือเป็นการแสดงตัวตนรูปแบบหนึ่ง โดยแสดงให้เห็นว่าพวกตนเป็นใครจากสิ่งที่พวกเขารับประทาน ตามคำกล่าวที่ว่า "บอกฉันว่าคุณกินอะไร แล้วฉันจะบอกคุณว่าคุณเป็นใคร" โดย Jean Anthelme Brillat-Savarin นักปรัชญาและนักชิมอาหารชาวฝรั่งเศส
วันประดับธงในประเทศสวีเดน
ตามกฤษฎีกาที่ออกโดยรัฐบาลสวีเดน มีวันที่จัดให้เป็นวันประดับธงอย่างเป็นทางการ ซึ่งหมายความว่าจะมีการชูธงชาติสวีเดนบนเสาธงในที่สาธารณะและบนอาคารราชการทุกแห่ง ส่วนการชักธงบนเสาธงส่วนบุคคลในช่วงวันนั้ได้รับการสนับสนุนอย่างมาก แต่ไม่ได้เป็นข้อบังคับ

การชูธงโดยทั่วไปมักไปตามดวงอาทิตย์ ตามระเบียบที่ระบุไว้ ธงจะชักขึ้นตอน 8 นาฬิกา ในฤดุร้อน และ 9 นาฬิกา ในฤดูหนาว แล้วจะชักธงลงตอนดวงอาทิตย์ตก แต่ไม่ล่าช้ากว่าเวลา 21 นาฬิกา
รายการวันที่
{| class="wikitable"
! วันที่
! ชื่อภาษาไทย
! ภาษาสวีเดน
! วันสำคัญ
|-
| 1 มกราคม
| วันปีใหม่
| 
| 
|-
| 28 มกราคม
| วับบรมราชาภิเษก
| 
| สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟ
|-
| 12 มีนาคม
| วันสถาปนาสมเด็จพระราชกุมารี
| 
| มกุฎราชกุมารี วิกตอเรีย
|-
| วันอาทิตย์แรกหลังเกิดพระจันทร์เต็มดวง หรือ หลังวันที่ 21 มีนาคม
| วันอาทิตย์อีสเตอร์
| 
| 
|-
| 30 เมษายน
| วันเฉลิมพระชนมพรรษา
| 
| สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟ
|-
| 1 พฤษภาคม 
| เมย์เดย์
| 
| 
|-
| 29 พฤษภาคม 
| วันทหารผ่านศึก
| 
| 
|-
| วันอาทิตย์ที่ 7 หลังวันอาทิตย์อีสเตอร์
| เทศกาลเพนเทคอสต์
| 
| 50 วันหลังวันอีสเตอร์
|-
| 6 มิถุนายน
| วันชาติสวีเดนและวันธง
| , 
| วัน
ต์
| 
| 50 วันหลังวันอีสเตอร์
|-
| 6 มิถุนายน
| วันชาติสวีเดนและวันธง
| , 
| วันธงจัดตั้งแต่ประมาณ ค.ศ. 1900, จัดให้เป็นวันสำคัญของชาติตั้งแต่ ค.ศ. 1983, เป็นวันหยุดตั้งแต่ ค.ศ. 2005
|-
| วันเสาร์ระหว่างวันที่ 20 ถึง 26 มิถุนายน
| Midsummer
| 
| 
|-
| 14 กรกฎาคม
| วันวิกตอเรีย
| 
| มกุฎราชกุมารี วิกตอเรีย
|-
| 8 สิงหาคม
| วันสถาปนาสมเด็จพระราชินีแห่งสวีเดน
| 
| สมเด็จพระราชินีซิลเวีย
|-
| วันอาทิตย์ที่สองของเดือนกันยายนในปีเลือกตั้ง
| วันเลือกตั้ง
| 
| การเลือกตั้งจัดขึ้นทุก ๆ 4 ปี
|-
| 24 ตุลาคม
| วันสหประชาชาติ
| 
| 
|-
| 6 พฤศจิกายน
| วันกุสตาวุส อาดอลฟุส
| 
| Battle of Lützen (1632)
|-
| 10 ธันวาคม
| วันอัลเฟรด โนเบล
| 
| พิธีมอบรางวัลโนเ
Battle of Lützen (1632)
|-
| 10 ธันวาคม
| วันอัลเฟรด โนเบล
| 
| พิธีมอบรางวัลโนเบล
|-
| 23 ธันวาคม
| วันเฉลิมพระชนมพรรษาของสมเด็จพระราชินี
| 
| สมเด็จพระราชินีซิลเวีย
|-
| 25 ธันวาคม
| วันคริสต์มาส
| 
| 
|}
อาหารสวีเดน
กับซอสครีม, มันฝรั่งบด, บรอกโคลี และแยมลินกอนเบอร์รี]]

อาหารสวีเดน ( ) เป็นอาหารแบบดั้งเดิมของประเทศสวีเดน โดยเนื่องจากพื้นที่กว้างใหญ่จากเหนือจรดใต้ของสวีเดน อาหารของสวีเดนตอนเหนือและสวีเดนตอนใต้จึงมีความแตกต่างในระดับภูมิภาค

ในอดีต ทางตอนเหนือสุด มีการรับประทานเนื้อสัตว์ เช่น กวางเรนเดียร์ และอาหารจากสัตว์ป่าที่ถูกล่าเพื่อการกีฬาอื่น ๆ ซึ่งบางส่วนมีรากฐานมาจากวัฒนธรรมซามี ในขณะที่ผักสดมีบทบาทมากกว่าในตอนใต้ อาหารแบบดั้งเดิมหลายจานใช้รสชาติที่เรียบง่ายและแตกต่างกัน เช่น อาหารแบบดั้งเดิมที่มีลูกชิ้นและซอสครีมสีน้ำตาลพร้อมทาร์ต, แยมลินกอนเบอร์รีรสจัด (รสชาติคล้ายกับซอสแครนเบอร์รีเล็กน้อย)

อ้างอิง
อ่านเพิ่ม
* Schildt-Lundgren, Margareta (2000) Simply Swedish. 
* Widenfelt, Sam, ed. (1950) Swedish Food. Gothenburg: Esselte

แหล่งข้อมูลอื่น

* VisitSweden ‒ Sweden's official website for tourism and travel information ‒ Gastronomy in Sweden
* Sweden.se ‒ Swedish culinary classics ‒ recipes with history and originality
* Gretchen's Cookbook ‒ Swedish Recipes
วัดนรวราราม
วัดนรวราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโนนยาง อำเภอหนองสูง จังหวัดมุกดาหาร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 4 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ 2 งาน 63 ตารางวา

วัดนรวรารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2455 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2471 ได้รับประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 122 ตอนพิเศษ 126ง วันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 ขอบเขตพื้นที่ประมาณ 1 ไร่ 85 ตารางวา
สิ่งสำคัญภายในวัด ได้แก่ อุโบสถ (สิม) เป็นสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นอิทธิพลญวน (เวียดนาม) หน้าบันด้านหน้าอุโบสถ (สิม) ระบุปีที่สร้างว่า พ.ศ. 2471 มีลักษณะเป็นอาคารรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้างประมาณ 6.40 เมตร ยาวประมาณ 9.20 เมตร ก่อผนังดินจี่ (ก่ออิฐ) ฉาบปูนขาว ประดับแต่งเครื่องบนหลังคาด้วยไม้แกะสลักล้วน ๆ ศาลาการเปรียญกว้าง 12 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 ปูชณียวัตถุมีพระประธาน พระพุทธรูปและเจดีย์

อ้างอิง
ซุปโยดะยา
ซุปโยดะยา เป็นอาหารประเภทต้มชนิดหนึ่งของพม่า ซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากอาหารของชาวอยุธยาในพม่า เข้าใจว่าเป็นอาหารที่ถอดแบบมาจากต้มยำของไทย แต่ซุปโยดะยามีไข่ไก่ทำเป็นฝอยลอยหน้า จนมีลักษณะใกล้เคียงกับแกงจืดไข่น้ำ ส่วนใหญ่จะมีรสชาติเปรี้ยวนำ เค็มตาม และเผ็ดเล็กน้อย ซุปโยดะยาเป็นหนึ่งในอาหารชาววังของราชสำนักพม่ายุคราชวงศ์โก้นบอง อันเป็นอาหารที่ถูกปรุงอย่างพิถีพิถัน และมีกรรมวิธีซับซ้อน นับว่าเป็นอาหารชั้นนำและมีชื่อเสียงชนิดหนึ่งในประเทศพม่า แม้จะกล่าวกันว่าซุปโยดะยาถอดแบบมาจากต้มยำก็ตาม แต่ด้วยวัตถุดิบในท้องถิ่น และระยะเวลาที่ผ่านมานานถึง 300 ปี ทำให้อาหารชนิดนี้มีความแตกต่างออกไปจากต้มยำที่มีอยู่ในประเทศไทย สามารถพบซุปโยดะยาได้ตามภัตตาคารในโรงแรมแล
กต่างออกไปจากต้มยำที่มีอยู่ในประเทศไทย สามารถพบซุปโยดะยาได้ตามภัตตาคารในโรงแรมและร้านอาหารชั้นนำในเมืองย่างกุ้ง หงสาวดี สิเรียม และมะละแหม่ง เป็นอาทิ
องค์ บรรจุน ได้อธิบายส่วนประกอบของซุปโยดะยาเท่าที่พบมาดังนี้ 
* ซุปโยดะยาที่พระธาตุไจที่โย่ มีลักษณะเป็นซุปใสอย่างแกงจืด ประกอบไปด้วยเนื้อไก่ ไข่ไก่ทำเป็นฝอยลอยหน้า กะหล่ำปลี ต้นหอม แต่งรสด้วยมะนาว เกลือ พริกไทย มีรสเปรี้ยวและเค็ม มีความเผ็ดที่ได้จากพริกไทย
* ซุปโยดะยาที่สิเรียม มีลักษณะเป็นน้ำซุปใสอย่างแกงจืดเต้าหู้ ประกอบด้วยเนื้อไก่ เต้าหู้ ต้นหอม ผักชี มะเขือเทศ แต่งรสด้วยมะนาว พริกขี้หนูสด และเกลือ มีรสเปรี้ยว เค็ม และเผ็ดเล็กน้อย
* ซุปโยดะยาที่หงสาวดี มีลักษณะเป็นซุปใสอย่างแกงจืดไข่น้ำ ประกอบด้วยเนื้อหมู มีไข่เป็นฝอยลอยหน้า กะหล่ำปลี ดอกกะหล่ำ ผักกาดขาว หอมแดง ตะไคร้ แต่งรสด้วยมะนาว เกลือ และพริกไทย มีรสชาติคล้ายต้มยำ
ส่วนพลับพลึง คงชนะ ได้อธิบายลักษณะของโยดะยาซุปที่เมืองสิเรียมเมื่อ พ.ศ. 2542 ไว้ว่า "...ภัตตาคารแห่งนี้มีอาหารนานาชนิด แต่ที่แปลกใจคือมี "ซุปโยเดีย" อยู่ในรายการอาหารด้วย ทีแรกคิดว่าซุปโยเดียคงเป็นต้มยำกุ้ง แต่เมื่อเห็นอาหารแล้วหน้าตาผิดจากต้มยำกุ้งมาก ซุปโยเดียที่เมืองสิเรียม ประกอบด้วย เนื้อไก่หั่นชิ้นบาง ๆ ต้มอยู่ในน้ำแกงปรุงรสเปรี้ยวด้วยมะเขือเทศหั่นเป็นชิ้นตามยาว และมีเต้าหู้หลอดหั่นเป็นแว่น ๆ ใส่มาด้วย..."

อ้างอิง
วัดบ้านหงาว (จังหวัดระนอง)
วัดบ้านหงาว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหงาว อำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง

วัดบ้านหงาวตั้งเป็นสำนักสงฆ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2500 โดยในปีนั้นมีมีพระธุดงค์จากจังหวัดปัตตานี มีชื่อว่า หลวงพ่อเขียด มาปักกรดโปรดสัตว์อยู่ที่บริเวณสถานีอนามัยตำบลหงาวในปัจจุบัน เนื่องจากตำบลหงาวไม่มีวัดมาก่อน ชาวบ้านมีความเลื่อมใสศรัทธาต่อพระพุทธศาสนามาก เมื่อมีพระธุดงค์มาปักกรดโปรดสัตว์ จึงพากันไปนมัสการทำบุญฟังธรรมกันมาก จนเมื่อคุณแม่ลำไย สกุลสิงห์ คหบดีในตำบลหงาว อุทิศที่ดินจำนวน 2 ไร่ สร้างเป็นที่พักสงฆ์
ต่อมาที่พักสงฆ์บ้านหงาวได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นสำนักสงฆ์สาขาวัดอุปนันทาราม มีพระครูสมุห์นิคม อรุโณ มาอยู่เป็นเจ้าสำนัก จึงมีการพัฒนาและก่อสร้างอาคารต่าง ๆ เพิ่มขึ้น เช่น กุฏิพระสงฆ์ หอฉัน ศาลาการเปรียญ เป็นต้น ต่อมามีที่ดินเพิ่มเติมเพิ่มขึ้นรวมทั้งสิ้น 22 ไร่ เศษ ดังปัจจุบัน และยกฐานะเป็น "วัดบ้านหงาว" มีพระอธิการน้อม จนฺทสโร เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2530 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2557
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ 2 ชั้น กว้าง 8 เมตร ยาว 15 เมตร รอบอุโบสถเทคอนกรีตเป็นลานกว้างมีลูกกรงล้อมรอบ ในแต่ละมุมทั้ง 4 ด้าน มีอาคารจัตุรมุขกว้าง มีบันไดขึ้นลงรอบทิศเหนือ ใต้ ตะวันออก ตะวันตก ด้านล่างของอุโบสถเป็นห้องโถงใช้สำหรับการประชุมสัมมนา ภายในประดิษฐานพระประธาน มีนามว่า หลวงพ่อดีบุก หรือ พระติปุกะพุทธมหาศากยมุนีศรีรณังค์ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยทำจากแร่ดีบุก นอกจากนั้นวัดยังมีพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น ซึ่งมีการรวบรวมสิ่งของเครื่องใช้ต่างๆ ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน พระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์สมัยต่าง ๆ เครื่องมือในการร่อนแร่ ครกบดหิน และเงินตราสมัยต่าง ๆ

อ้างอิง
วาซิลี ชิช
วาซิลี "โตเรโร" ชิช ( ; 7 สิงหาคม ค.ศ. 1982 – ) เป็นนักมวยไทยรุ่นมิดเดิลเวตชาวเบลารุส ผู้มาจากชินุกยิม ซึ่งอยู่ในมินสค์ ประเทศเบลารุส เขาเป็นแชมป์โลกมวยไทยและคิกบอกซิงห้าสมัยรวมถึงแชมป์ยุโรปห้าสมัย โดยคว้าแชมป์ทั้งระดับสมัครเล่นและระดับอาชีพ วาซิลีต่อสู้เพื่อเลื่อนชั้นที่โดดเด่นในหลายรายการ เช่น เค-วัน แมกซ์ (ซึ่งตอนนี้เลิกไปแล้ว) ไทยแอนด์คิกบอกซ์ซูเปอร์ลีก
อาชีพ/ประวัติ
วาซิลีเติบโตในมินสค์ และเข้าร่วมเป็นสมาชิกยิมที่มีชื่อเสียงอย่าง "คิกไฟเตอร์" ใน ค.ศ. 1996 โดยเขาได้เรียนมวยไทยร่วมกับผู้ที่จะเป็นแชมป์โลกในอนาคต เช่น อังเดร คูเลบิน, อาแล็กเซย์ เพคาร์ชิก และดมีตรี ชาคูตา ครั้นใน ค.ศ. 1998 เขาชนะเลิศรายการแรกในฐานะนักกีฬาสมัครเล่นในศึกชิงแชมป์ยุโรปของสหพันธ์มวยไทยสมัครเล่นนานาชาติที่ประเทศสเปน โดยคว้าเหรียญทองรุ่นน้ำหนักไม่เกิน 51 กก. ด้วยอายุเพียง 15 ปี ตลอดจนคว้ารางวัล "เทคนิคยอดเยี่ยม" ส่วนปีต่อมา เขาได้ไปแข่งชิงแชมป์โลกที่กรุงเทพมหานคร ซึ่งเขาได้รับเหรียญทองแดงจากการแข่งกับนักสู้ที่มีประสบการณ์มากกว่ามาก โดยใน ค.ศ. 1999 เขาเป็นส่วนหนึ่งของทีมประเทศเบลารุสที่คว้าเหรียญทองแปดเหรียญ (จากทั้งหมด
ศ. 1999 เขาเป็นส่วนหนึ่งของทีมประเทศเบลารุสที่คว้าเหรียญทองแปดเหรียญ (จากทั้งหมดสิบสองเหรียญ) ในการแข่งมวยไทยชิงแชมป์โลกโดยสมาคมคิกบอกซิงโลก และสิ่งที่น่าประทับใจยิ่งกว่า คือผู้ชนะเจ็ดคนนั้นมาจากยิมคิกไฟเตอร์ของวาซิลี
สแน็คบาซึเอะกับเหล่าคนเพี้ยน
เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นที่แต่งเรื่องและวาดภาพโดย ตีพิมพ์ในนิตยสารยังจัมป์รายสัปดาห์ นิตยสารมังงะแนวเซเน็งของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2560 จนถึงเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2568 โดยตอนต่าง ๆ ได้ถูกรวบรวมตีพิมพ์เป็นเล่ม (ทังโกบง) จำนวน 18 เล่ม ซีรีส์อนิเมะดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอพูยูไก ออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคมจนถึงเดือนเมษายน พ.ศ. 2567

ตัวละคร
; 
: 
; 
: 
; 
: 
; 
: 
; 
:

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
*อนิเมะ สแน็คบาซึเอะกับเหล่าคนเพี้ยน ที่อนิ-วัน ไทยแลนด์
*