SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดโขงเจียม
วัดโขงเจียม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำโขงและแม่น้ำมูลบรรจบกัน ใกล้กับจุดชมวิวแม่น้ำสองสี ในตำบลโขงเจียม อำเภอโขงเจียม จังหวัดอุบลราชธานี ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 21 ไร่

วัดโขงเจียมตั้งเมื่อ พ.ศ. 2392 เดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดบ้านด่านเก่า ตามชื่อหมู่บ้าน ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดด่านปากมูล โดยนำชื่อบ้านและชื่อแม่น้ำมูลมารวมกัน จนเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดโขงเจียม" ตามชื่ออำเภอเมื่อ พ.ศ. 2482 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2518 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 30 เมตร ยาว 60 เมตร
พื้นที่ของวัดด้านทิศตะวันออกจดริมฝั่งแม่น้ำโขงและแม่น้ำมูล เห็นเป็นแม่น้ำสองสีมาบรรจบกัน โดยแม่น้ำโขงจะเห็นเป็นสีขาวขุ่น ส่วนแม่น้ำมูลเห็นเป็นสีเขียวอมฟ้า โดยในเดือนเมษายนจะเป็นเดือนที่เห็นความแตกต่างของสีน้ำได้ชัดเจนที่สุด
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 6 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 วิหาร กว้าง 8 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2534 และศาลาการเปรียญ กว้าง 13 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 ปูชนียวัตถุที่สำคํญ ได้แก่ พระพุทธชินราชจำลองปางมารวิชัยปิดทอง มีพระนามว่า พระพุทธโลเกศวรชินราชบรมศาสดาอุดมมงคลอุบลราชธานีสุภสิริสถิต หน้าตักกว้าง 4 ศอก 1 คืบ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 พระพุทธรูปทองสำริดปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 40 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 และพระพุทธรูปทองเหลืองปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 27 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2465
รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูโพธิญาณ ญาณจาโร พ.ศ. 2392–2409
* พระเสือ สุชาโต พ.ศ. 2410–2429
* พระเครือคุณวโร พ.ศ. 2430–2437
* พระลาสา อาสโภ พ.ศ. 2438–2450
* พระภูธร ภูริปญฺโญ พ.ศ. 2451–2464
* พระเมือง มหพพโล พ.ศ. 2465–2471
* พระครูท้าวธมฺมทินโน พ.ศ. 2472–2481
* พระครูสุวรรณ วารีคณารักษ์ พ.ศ. 2482–2492
* พระครูปัญญาวุฒิวิบูลย์ พ.ศ. 2493–2414
* พระครูรัตนวารีสมานคุณ พ.ศ. 2515–

อ้างอิง
วัดพลับพลาวนาราม
วัดพลับพลาวนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลภูเขาทอง อำเภอสุคิริน จังหวัดนราธิวาส
วัดพลับพลาวนาราม หรือ วัดหลวงตาขาว ตั้งขึ้นโดยความร่วมมือร่วมใจของชาวบ้านไอกาเปาะ อันเนื่องจากหมู่บ้านไม่มีวัด หากจะประกอบพิธีทางศาสนาจะต้องไปยังวัดในหมู่บ้านอื่น ซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายกิโลเมตร วัดที่ใกล้หมู่บ้านมากที่สุด คือ วัดโต๊ะโมะ ซึ่งอยู่ห่างประมาณ 4 กิโลเมตร ชาวบ้านจึงร่วมประชุมกันและมีมติสร้างวัด โดยร่วมกันบริจาคทรัพย์ วัสดุก่อสร้าง และอื่น ๆ ซึ่งเป็นที่ของโครงการพระราชดำริ (นาขั้นบันได) อันเป็นที่นาที่ไม่ได้ผล และส่วนพื้นที่ด้านหลังไม่ได้ใช้ประโยชน์ก็ปล่อยเป็นพื้นที่รกร้างเป็นเวลานานหลายปี จึงได้ทำหนังสือขออนุญาตจากนิคมสร้างตนเองสุคิริน ในฐานะผู้ดูแลพื้นที่ดังกล่าว จนได้ตั้งเป็นสำนักสงฆ์เมื่อ เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 เริ่มแรก
ี่ดังกล่าว จนได้ตั้งเป็นสำนักสงฆ์เมื่อ เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 เริ่มแรกสร้างกุฎิ 1 หลัง ให้ชื่อว่า สำนักสงฆ์พลับพลาวนาราม ด้วยเหตุผลที่ว่าบริเวณนี้เคยเป็นพลับพลาที่ประทับของสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี เมื่อครั้งเสด็จเยี่ยมราษฎรในพื้นที่บ้านไอกาเปาะและใกล้เคียง จนนายอำพร สอนสุข ได้ขออนุญาตตั้งวัดและได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555
วัดมีโรงธรรม มีพระพุทธรูปปางห้ามแก่นจันทน์ ประดิษฐานอยู่หน้าวัด มีเจดีย์อยู่ด้านขวาพระพุทธรูปปางห้ามแก่นจันทน์ ผู้ร่วมบริจาคสร้างเจดีย์มีทั้งชาวไทยและชาวมาเลย์ องค์จตุคามรามเทพ

อ้างอิง
วัดหัวเวียง (จังหวัดแม่ฮ่องสอน)
วัดหัวเวียง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลจองคำ อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 5 ไร่ 3 งาน 95 ตารางวา

วัดหัวเวียงสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2406 ตามประวัติวัดระบุว่า หัวเวียง ก็คือ หัวเมือง สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2390 จากนั้นจึงสร้างวัดขึ้น ไม่ทราบนามผู้สร้างวัด ทราบแต่ว่าเป็นวัดแห่งที่สองของเมืองแม่ฮ่องสอน ชาวเมืองแม่ฮ่องสอนเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า วัดกลางเวียง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2519 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
เสนาสนะที่สำคัญ คือ วิหารพระเจ้าพาราละแข่ง เป็นวิหารไม้ ศิลปกรรมแบบศิลปะไทใหญ่ เป็นอาคารไม้ที่แบ่งพื้นที่ของอาคารออกเป็น 2 ส่วน มีส่วนยอด ที่ทำเป็นหลังคาซ้อนชั้นเหมือนปราสาทจำนวน 2 ยอด ยอดแรกเป็นปยาทาดแบบพม่า ส่วนอีกยอดหนึ่งเป็นปยาทาดมีโดมด้านบน ซึ่งได้รับอิทธิพลศิลปะตะวันตกแบบอังกฤษ 1 ใน 2 ยอด (ยอดแบบอังกฤษ) เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูป พระเจ้าพาราละแข่ง เป็นพระพุทธรูปสำคัญประจำเมือง โดยสร้างขึ้นจำลองจากพระมหามัยมุนี สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2460 จองโพหญ่าและจองหวุ่นนะ สองพ่อค้าวัวพร้อมด้วยคณะเดินทางไปยังเมืองมัณฑะเลย์เพื่อจัดสร้างพระพุทธรูปองค์นี้ ยังได้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุขนาดเท่าเม็ดข้าวโพดที่ในพบเชี่ยนหมากในป่า เมื่อสร้างพระพุทธรูปเสร็จจึงได้
ริกธาตุขนาดเท่าเม็ดข้าวโพดที่ในพบเชี่ยนหมากในป่า เมื่อสร้างพระพุทธรูปเสร็จจึงได้แยกออกเป็น 9 ชิ้น บรรทุกลงเรือ 9 ลำ น้ำหนักรวม 999 กิโลกรัม ล่องมาตามแม่น้ำสาละวิน ขึ้นที่ท่าเรือบ้านท่าโป่งแดง จังหวัดแม่ฮ่องสอน จากนั้นนำไปประกอบที่วัดพระธาตุดอยกองมู ก่อนอัญเชิญไปประดิษฐานยังวัดหัวเวียงจนถึงปัจจุบัน
อุโบสถวัดหลังใหม่ สร้างตามแบบอย่างสถาปัตยกรรมไทใหญ่ผสมผสานพม่า เป็นอาคารคอนกรีตหลังคายกชั้นสูงเป็นชั้น ๆ มุงกระเบื้องประดับลายเจาะสังกะสี

อ้างอิง
ฆินกาลี
ฆินกาลี ( ) คือเกี๊ยวนึ่งหรือต้มแบบจอร์เจีย มีต้นกำเนิดมาจากจีนและได้รับการเผยแพร่เข้าสู่จอร์เจียระหว่างการพิชิตของชาวมองโกล แต่บางคนก็กล่าวว่าผู้คนในพื้นที่ภูเขาทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจอร์เจียเป็นผู้คิดค้นอาหารชนิดนี้

ไส้ของฆินกาลีแตกต่างกันไปตามท้องถิ่น สูตรดั้งเดิมซึ่งเรียกว่า เฆฟซูรูลี ( ) ประกอบด้วยเนื้อสับ (มักใช้เนื้อแกะหรือเนื้อวัวผสมเนื้อหมู) หัวหอมสับ พริก เกลือ และยี่หร่าเท่านั้น ในขณะที่สูตรสมัยใหม่ซึ่งพบในเขตเมืองของจอร์เจียและเรียกว่า คาลาคูรี ( ) จะใส่สมุนไพรอย่างพาร์สลีย์และผักชี และบางสูตรอาจใช้เห็ด มันฝรั่ง หรือเนยแข็งแทนเนื้อสัตว์ก็ได้
ฆินกาลีอาจกินเปล่า ๆ หรือกินกับเนยและพริกไทยดำป่น ตามธรรมเนียมจะใช้มือจับที่ "หาง" หรือส่วนบนตรงที่ปลายจีบมารวมกัน แล้วหยิบกินโดยกัดตัวแป้งและดูดน้ำข้างในก่อน จากนั้นจึงทยอยกินส่วนที่เหลือ ส่วนหางของฆินกาลีมักแข็งกว่าส่วนอื่นและในบางสถานการณ์จะเหลือทิ้งไว้ในจาน เพื่อใช้นับว่าแต่ละคนกินฆินกาลีไปได้กี่ชิ้นเมื่อจบมื้ออาหาร

อ้างอิง
ฆาจาปูรี
ฆาจาปูรี ( ; จากคำ ซึ่งแปลว่า "ลิ่มน้ำนม" ประสมกับคำ ซึ่งแปลว่า "ขนมปัง") คือขนมปังหน้าชีสหรือไส้ชีสแบบดั้งเดิมของจอร์เจีย ทำจากแป้งโดผสมยีสต์ให้ขึ้นฟู ปั้นเป็นรูปทรงและใส่ส่วนผสมแตกต่างกันไปตามแต่ละท้องถิ่น เช่น สูตรจากแคว้นอีเมเรตีทำเป็นแผ่นกลมแบน สูตรจากแคว้นกูรีอาทำเป็นพายรูปพระจันทร์เสี้ยวและใส่ไข่ต้มสับ ในขณะที่สูตรจากสาธารณรัฐอัดจาราทำเป็นรูปทรงเรือและตอกไข่ใส่ลงไป เป็นต้น อย่างไรก็ตาม ฆาจาปูรีโดยทั่วไปจะต้องมีส่วนประกอบที่เป็นชีสอยู่ตรงกลาง (ใช้ชีสแบบสดหรือแบบบ่มก็ได้ หรือใช้ชีสสำหรับทำฆาจาปูรีโดยเฉพาะ)
ฆาจาปูรีเป็นที่นิยมมากในจอร์เจียทั้งในร้านอาหารและในฐานะอาหารริมทาง ในฐานะอาหารหลักอย่างหนึ่งของจอร์เจีย มูลค่าในการทำฆาจาปูรียังใช้เป็นตัวชี้วัดอัตราเงินเฟ้อในเมืองต่าง ๆ ของจอร์เจียตาม "ดัชนีฆาจาปูรี" ซึ่งวิทยาลัยเศรษฐศาสตร์นานาชาติแห่งมหาวิทยาลัยแห่งรัฐทบิลีซีเป็นผู้พัฒนาขึ้น ฆาจาปูรีเป็นอาหารประจำชาติจอร์เจียที่ได้รับการขึ้นทะเบียนในรายการมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของประเทศ และจากความคิดริเริ่มของสมาคมอาหารการกินแห่งจอร์เจีย วันที่ 27 กุมภาพันธ์ได้รับการประกาศให้เป็นวันฆาจาปูรีแห่งชาติเพื่อเฉลิมฉลองอาหารอบอันเป็นเอกลักษณ์ของจอร์เจียและเพื่อส่งเสริมให้เป็นที่รู้จักในระดับสากล

อ้างอิง
โลคุม
โลคุม ( ), รอแฮโทลโฮลฆูม ( ; ) หรือ เทอร์กิชดิไลต์ ( ) คือตระกูลขนมหวานที่ทำจากเจลแป้งและน้ำตาล ขนมที่มีราคาสูงส่วนใหญ่จะผสมผลไม้แห้งอย่างอินทผลัม พิสตาชีโอ เฮเซลนัต หรือวอลนัตลงไปโดยใช้เจลเป็นตัวยึดเกาะ ในขณะที่ขนมแบบดั้งเดิมมักแต่งกลิ่นรสด้วยน้ำดอกไม้เทศ แมสติก ส้มเบอร์กามอต หรือเลมอน ขนมเหล่านี้มักทำเป็นทรงลูกบาศก์ขนาดเล็กแล้วนำไปคลุกน้ำตาลไอซิง มะพร้าวฝอยอบแห้ง หรือครีมทาร์ทาร์แบบผงเพื่อกันไม่ให้เหนียวเหนอะหนะ รสชาติอื่น ๆ ที่พบทั่วไปได้แก่อบเชยและมินต์ ในกระบวนการผลิตโลคุมอาจใช้สารสกัดจากต้นโซปเวิร์ตเป็นวัตถุเจือปนเพื่อประสานส่วนผสมให้คงตัว
ต้นกำเนิดของโลคุมยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด แต่ทราบกันว่ามีการผลิตขนมหวานเหล่านี้ในตุรกีและเปอร์เซียอย่างน้อยตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18

อ้างอิง
เดอแนร์
เดอแนร์ ( ; ) หรือ เดอแนร์เคบัพ ( ; ) คือกะบาบชนิดหนึ่ง ทำจากเนื้อสัตว์เสียบแกนเหล็กย่างในแนวตั้ง เนื้อหมักที่ถูกเสียบซ้อนกันแน่นเป็นทรงกระบอกนี้จะถูกหมุนย่างไปเรื่อย ๆ ผ่านความร้อนของเปลวไฟจากเตาด้านข้าง จากนั้นผู้ปรุงจะใช้มีดยาวเฉือนเนื้อผิวนอกที่สุกแล้วออกมาเสิร์ฟ การใช้แกนเหล็กย่างในแนวตั้งได้รับการคิดค้นขึ้นในจักรวรรดิออตโตมันในคริสต์ศตวรรษที่ 19 และสร้างแรงบันดาลใจแก่ของกินที่มีลักษณะคล้ายกัน เช่น ชาวัรมาของอาหรับ, จีโรสของกรีซ, ดอแนร์ของแคนาดา และตาโกอัลปัสตอร์ของเม็กซิโก
เนื้อเดอแนร์ที่เฉือนออกมานั้นอาจเสิร์ฟในจานพร้อมเครื่องเคียงต่าง ๆ อาจนำไปใส่ขนมปังพีตาเป็นแซนด์วิช หรืออาจห่อม้วนด้วยขนมปังแผ่นบางเป็นของกินที่เรียกว่า ดือรึม ( ; แปลแบบตรงตัวว่า "ม้วน" หรือ "ห่อ" ในภาษาตุรกี) ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1970 คาดีร์ นูร์มัน ได้เผยแพร่เดอแนร์ในรูปแบบแซนด์วิชซึ่งต่อมาได้รับความนิยมไปทั่วโลกในฐานะอาหารจานด่วนที่มีขายตามร้านกะบาบและมักเรียกสั้น ๆ ว่า "กะบาบ" แซนด์วิชเดอแนร์โดยทั่วไปประกอบด้วยสลัดหรือผักซึ่งอาจรวมถึงมะเขือเทศ ผักกาด กะหล่ำปลี หัวหอม แตงกวาสดหรือแตงกวาดอง พริก และซอสประเภทต่าง ๆ

อ้างอิง
กะบาบ
กะบาบ ( ), แคบอบ ( ), เคบัพ ( ) หรือ คิบาบ ( ) คืออาหารประเภทเนื้อสัตว์ปิ้งย่างในรูปแบบต่าง ๆ ที่มีต้นกำเนิดจากตำรับอาหารตะวันออกกลาง กะบาบหลากหลายรูปแบบเป็นที่นิยมไปทั่วโลกในปัจจุบัน

ในหลายพื้นที่ของเอเชีย โลกมุสลิม และในภาษาอังกฤษแบบอินเดีย และภาษาต่าง ๆ ของตะวันออกกลาง กะบาบ หมายถึงเนื้อสัตว์ปิ้งย่างไม่ว่าในรูปแบบใดก็ตาม บางรูปแบบที่มีต้นกำเนิดมาจากกะบาบตะวันออกกลางอาจมีชื่อเรียกต่างออกไปในภาษาท้องถิ่น เช่น ชฺวั่น ในภาษาจีน ในอเมริกาเหนือ กะบาบ โดยทั่วไปหมายถึงชิชเคบัพหรือชัชลึคแบบตุรกี (เนื้อสัตว์หั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ เสียบไม้หรือเหล็กย่าง) หรือหมายถึงเดอแนร์เคบัพซึ่งเป็นอาหารจานด่วนที่พบได้ทั่วไปในยุคหลังมานี้
กะบาบรูปแบบต่าง ๆ มีทั้งที่เป็นเนื้อชิ้นใหญ่ เนื้อหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ เนื้อแล่เป็นชิ้นบาง และเนื้อบด ส่วนใหญ่ใช้หัวหอมหั่นเป็นเครื่องเคียงนอกเหนือจากผักและวัตถุดิบอื่น ๆ โดยขึ้นอยู่กับสูตร แม้ว่ากะบาบตามแบบฉบับจะเป็นเนื้อเสียบย่าง แต่กะบาบบางรูปแบบก็ปรุงด้วยวิธีอบในกระทะในเตาอบ หรือปรุงเป็นส่วนหนึ่งของแกง เช่น ทัสเคบัพ เนื้อสัตว์ที่ใช้ทำกะบาบแบบดั้งเดิมมักจะเป็นเนื้อแกะหรือเนื้อลูกแกะ แต่สูตรตามท้องถิ่นต่าง ๆ อาจใช้เนื้อวัว เนื้อแพะ เนื้อไก่ เนื้อปลา หรือเนื้อหมูซึ่งพบได้ไม่บ่อยนักเนื่องจากข้อห้ามทางศาสนา
ในชุมชนมุสลิมย่านคลองบางหลวง กรุงเทพมหานคร จะทำกะบาบในวันสุดท้ายของงานทำบุญสี่สิบวัน ซึ่งจะอุทิศส่วนกุศลแก่ผู้วายชนม์ตามธรรมเนียมอิสลาม โดยกะบาบนี้จะใช้เนื้อไก่บ้านไม่เอาหนัง นำเนื้อมาหมักกับเครื่องเทศต่าง ๆ ได้แก่ พริกไทย หอมแดง กระเทียม ลูกผักชี และยี่หร่าตำละเอียด เมื่อได้หมักได้ที่จะนำไปย่างไฟอ่อน ๆ ระหว่างนั้นก็จะพรมด้วยกะทิ เมื่อสุกเท่ากันแล้วก็จะนำไปหั่น ให้แต่ละชิ้นมีขนาดเล็กเท่านิ้วหัวแม่มือ ห่อด้วยใบตองสดกลัดด้วยไม้กลัด หรือนำไปห่อกรวยใบตองสดอีกชั้นเพื่อความสวยงามเพื่อใช้ในพิธีกรรมต่อไป ถือเป็นของหากินยาก เพราะจะทำไม่มากชิ้น โดยกะบาบไทยจะมีรสชาติอมหวานนิด ๆ อันเกิดจากความหวานมันของกะทิ

อ้างอิง
ปสาน
โดยเอ็ดวิน ลอร์ด วีกส์ ค.ศ. 1873]]
ปสาน, ยี่สาน ( ), ซูก ( ) หรือ บะซาร์ ( ) คือตลาดหรือสถานที่ซื้อขายสินค้าและบริการโดยเฉพาะอย่างยิ่งในตะวันออกกลาง มักตั้งอยู่ในพื้นที่ปิดล้อมถาวรหรือมีหลังคาคลุมถาวร
หลักฐานการมีอยู่ของปสานหรือซูกย้อนไปได้ถึงประมาณ 3,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช แม้ว่าการขาดหลักฐานทางโบราณคดีจะเป็นอุปสรรคต่อการศึกษาวิวัฒนาการของปสานอย่างละเอียด แต่ก็มีสิ่งบ่งชี้ว่าปสานในยุคแรกเป็นตลาดกลางแจ้งที่เกิดขึ้นนอกกำแพงเมืองเพื่อตอบสนองความต้องการของสถานีคาราวาน เมื่อเมืองและนครต่าง ๆ มีประชากรเพิ่มขึ้น ปสานเหล่านี้จึงย้ายเข้ามาอยู่ในใจกลางเมืองและขยายตัวในแนวเดี่ยวไปตามถนนที่ทอดยาวจากประตูเมืองหนึ่งไปยังอีกประตูหนึ่งที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของเมือง ปสานกลายเป็นทางเดินที่มีหลังคาคลุม เมื่อเวลาผ่านไป ปสานเหล่านี้ได้สร้างเครือข่ายศูนย์กลางการค้าที่เปิดให้มีการแลกเปลี่ยนทั้งผลผลิต ข้อมูล และวัฒนธรรม การเพิ่มขึ้นของปสานและศูนย์ซื้อขายสินค้าคงคลัง
ี่ยนทั้งผลผลิต ข้อมูล และวัฒนธรรม การเพิ่มขึ้นของปสานและศูนย์ซื้อขายสินค้าคงคลังขนาดใหญ่ในโลกมุสลิมทำให้เกิดเมืองหลวงใหม่และจักรวรรดิใหม่ในที่สุด เมืองใหม่ที่มีความมั่งคั่งอย่างเอสแฟฮอน สุรัต อาครา ไคโร และทิมบักตูเป็นต้นนั้นก่อตัวขึ้นตามแนวเส้นทางการค้าและปสาน
ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 ความสนใจวัฒนธรรมตะวันออกของชาวตะวันตกนำไปสู่การตีพิมพ์เผยแพร่หนังสือหลายเล่มเกี่ยวกับชีวิตประจำวันในบรรดาประเทศตะวันออกกลาง ฉากปสานและกิจกรรมการค้าขายในชีวิตประจำวันเป็นเนื้อหาเด่นในภาพเขียนและภาพพิมพ์ลายแกะ บันเทิงคดี และงานเขียนเชิงท่องเที่ยว
การจับจ่ายใช้สอยที่ปสานยังคงเป็นจุดเด่นอย่างหนึ่งของชีวิตประจำวันในเมืองและนครต่าง ๆ ในตะวันออกกลางและเอเชียใต้ และปสานยังคงเป็น "หัวใจที่ยังเต้นอยู่" ของชีวิตในเอเชียตะวันตกและเอเชียใต้ ในตะวันออกกลางมักพบปสานได้ในย่านเมืองเก่าของเมือง บ่อยครั้งปสานกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญ พื้นที่ปสานจำนวนหนึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเนื่องจากมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์หรือสถาปัตยกรรม

ระเบียงภาพ
ภาพ:Delhi main bazaar.jpg|ปสานในอินเดีย
ภาพ:Chorsu Bazaar 20141003 Uzbekistan 0840 Tashkent (16257413122).jpg|ปสานในอุซเบกิสถาน
ภาพ:Bazaar Entrance, Tehran (14495334543).jpg|ปสานในอิหร่าน
ภาพ:Grand-Bazaar Shop.jpg|ปสานในตุรกี
ภาพ:Old Bazar - Kruja, Albania.jpg|ปสานในแอลเบเนีย
ภาพ:05-03-23 InsideTheSoukInAleppo.JPG|ปสานในซีเรีย
ภาพ:Views around Teyrawa Bazaar in Erbil 10.jpg|ปสานในอิรัก
ภาพ:Dubai Textile Souk Sikka (Alleyway).jpg|ปสานในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
ภาพ:Aswan Souq R01.jpg|ปสานในอียิปต์
ภาพ:Ouarzazate souk.jpg|ปสานในโมร็อกโก

อ้างอิง
ตำราแมว
ตำราแมว เป็นสมุดข่อยที่เชื่อว่าแต่งขึ้นในสมัยอยุธยา แต่ตัวอย่างที่ยังหลงเหลือส่วนใหญ่มาจากประเทศไทยในคริสต์ศตวรรษที่ 19 เอกสารนี้มีภาพและรายละเอียดของแมวหลายพันธุ์ และน่าจะใช้เป็นมาตรฐานพันธุ์ (breed standard) ในอดีต

เอกสารต้นฉบับแสดงภาพของแมวบางพันธุ์ที่ถือว่าเป็นมงคล กับรายละเอียดที่เป็นกลอนไทยที่เขียนด้วยอักษรไทย (ซึ่งใช้เขียนเนื้อหาสำหรับฆราวาส เนื่องจากเอกสารทางศาสนาในเวลานั้นเขียนด้วยอักษรขอมไทย) โดยทั่วไปมีรายชื่อแมวมงคล 17 พันธุ์ และในบางครั้งก็กล่าวถึงแมวที่ไม่เป็นมงคล 6 พันธุ์เช่นกัน

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม

*
คูนิอากิ โคอิโซะ
คูนิอากิ โคอิโซะ ( , 22 มีนาคม ค.ศ. 1880 – 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1950) เป็นชาวญี่ปุ่นที่ดำรงตำแหน่งเป็นนายพลแห่งกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น ผู้สำเร็จราชการเกาหลี และนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นคนที่ 28 ตั้งแต่ ค.ศ. 1944 ถึง ค.ศ. 1945

ภายหลังจากญี่ปุ่นพ่ายแพ้ในสงครามโลกครั้งที่สอง เขาถูกศาลตัดสินว่าเป็นอาชญากรสงครามและถูกลงโทษด้วยการจำคุกตลอดชีวิต
โตมาตินา
โตมาตินา (บาเลนเซียและ ) เป็นเทศกาลที่จัดในเมืองบุญญ็อล แคว้นบาเลนเซีย ผู้เข้าร่วมจะขว้างปามะเขือเทศใส่กันเพื่อความสนุกสนาน จัดในวันพุธสุดท้ายของเดือนสิงหาคมมาตั้งแต่ ค.ศ. 1945

รายละเอียด

โดยทั่วไปการปามะเขือเทศจะกินเวลาประมาณหนึ่งชั่วโมง ทำให้จัตุรัสกลางเมืองเต็มไปด้วยเศษมะเขือเทศ รถดับเพลิงจะฉีดน้ำใส่ถนนและผู้เข้าร่วมเพื่อล้างมะเขือเทศออกจากร่างกาย ผู้เข้าร่วมบางส่วนจะไปล้างตัวในแอ่งน้ำ "โลสเปญโญเนส" กรดซิตริกในมะเขือเทศจะช่วยให้พื้นผิวที่ถูกชะล้างในเมืองสะอาดมาก

สภาเทศบาลเมืองได้ร่างข้อปฏิบัติให้ทำตามคำแนะนำสั้น ๆ เพื่อความปลอดภัยของผู้เข้าร่วมและเทศกาล:
# ห้ามปาสิ่งใดนอกจากมะเขือเทศ
# ห้ามฉีกเสื้อ
# บีบมะเขือเทศก่อนปา เพื่อไม่ให้ใครบาดเจ็บ
# รักษาระยะห่างจากรถบรรทุกมะเขือเทศ
# หยุดปามะเขือเทศหลังได้ยินเสียงยิงปืนครั้งที่สอง
# ตามเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย
# ปามะเขือเทศใส่เป้าหมายที่คุณเห็นเท่านั้น
# ห้ามปามะเขือเทศใส่สิ่งก่อสร้าง
# ใช้เวลาเล่นให้สนุก!

ประวัติ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*Official website of La Tomatina 
*Ayuntamiento de Buñol - La Tomatina
วัดหนองหลวง (จังหวัดตาก)
วัดหนองหลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองหลวง อำเภออุ้มผาง จังหวัดตาก มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 4 ไร่ 60 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือยาว 30 วา ติดต่อกับเขตป่าไม้ ทิศใต้ยาว 30 วา ติดต่อกับถนนสาธารณะ ทิศตะวันออกยาว 60 วา ติดต่อกับทางสาธารณะ ทิศตะวันตกยาว 60 วา ติดต่อกับทางสาธารณะ พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่เนินสูงสภาพแวดล้อมเป็นหมู่บ้านประชาชน
วัดหนองหลวงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2477 พร้อมกับการเกิดขึ้นของหมู่บ้านหนองหลวงของชาวปะกากะญอ ขนานนามว่า วัดนุผาโด้ มีความหมายว่า หนองใหญ่ ตามลักษณะภูมิศาสตร์ของหมู่บ้านหนองหลวง เดิมหมู่บ้านนี้เป็นที่อยู่ของชาวกะเหรี่ยง ต่อมาเมื่อมีคนไทยจากจังหวัดลำพูน แพร่ และตาก ได้อพยพมาตั้งถิ่นฐานมากขึ้น ชาวกะเหรี่ยงก็ได้ย้ายไปที่อื่น

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถที่ตกแต่งด้วยการแกะสลักไม้ ใต้ฐานของพระประธานได้มีการนำมูลสารหรือดินบริเวณที่พระพุทธเจ้าได้ประสูติ ตรัสรู้ และปรินิพพานจากประเทศอินเดียมาบรรจุไว้บางส่วน ศาลาการเปรียญ กุฏิ สำหรับปูชนียวัตถุมี พระประธานในศาลาการเปรียญ เนื้อทองเหลือง
ในปัจจุบัน วัดหนองหลวงยังคงเป็นศูนย์กลางทางจิตใจของชาวบ้านหนองหลวงและพื้นที่ใกล้เคียง โดยมีการจัดกิจกรรมทางศาสนาและประเพณีสำคัญตลอดทั้งปี เช่น งานปอยหลวง งานสรงน้ำพระในเทศกาลสงกรานต์ และงานทอดกฐินสามัคคี ซึ่งมีประชาชนจากหลายหมู่บ้านมาร่วมงานเป็นจำนวนมาก นอกจากนี้ วัดยังทำหน้าที่เป็นแหล่งเรียนรู้เกี่ยวกับวัฒนธรรมท้องถิ่น โดยเฉพาะในด้านหัตถกรรมไม้แกะสลักและภูมิปัญญาชาวปะกากะญอที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน วัดหนองหลวงจึงไม่เพียงแต่เป็นสถานที่ประกอบศาสนกิจ แต่ยังเป็นศูนย์กลางของการอนุรักษ์วัฒนธรรมพื้นถิ่นของชุมชนในพื้นที่สูงแห่งนี้อีกด้วย

อ้างอิง
วัดพวกแต้ม
วัดพวกแต้ม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระสิงห์ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
ไม่มีหลักฐานความเป็นมาในการสร้างวัดพวกแต้ม แต่จากหลักฐานทางโบราณวัตถุต่าง ๆ ภายในวัด ทำให้สันนิษฐานได้ว่าสร้างขึ้นเมื่อ เมื่อ พ.ศ. 2460 โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อสะสมบุญ ล้างบาป หาความสุขสงบและเพื่อเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวทางจิตใจ โดยคำว่า "พวก" หมายถึง หัวหน้าหมู่ซึ่งเป็นขุนนางยศต่ำ พวกแต้มคงเป็นขุนนางที่มีหน้าที่ควบคุมด้านการช่างโดยเฉพาะอย่างยิ่งด้านการเขียนภาพจิตรกรรม การลงรักปิดทอง หรือ ปิดทองร่องชาด เมื่อกลับจากการทำสงครามจึงได้รับปูนบำเหน็จแล้วนำเงินนี้มาสร้างวัดเพื่อล้างบาป อาจารย์สมโชติ อ๋องสกุล กล่าวว่า วัดพวกแต้ม เดิมชื่อ วัดต้องแต้ม โดยคำว่า ต้อง มีความหมายว่า ปัก สลักหรือฉลุ ต่อมาเรียกเพี้ยนมาเป็น "วัดพวกแต้ม" เหตุที่ให้ความหมายเช่นนี้อาจมา
ก สลักหรือฉลุ ต่อมาเรียกเพี้ยนมาเป็น "วัดพวกแต้ม" เหตุที่ให้ความหมายเช่นนี้อาจมาจากการที่ ในละแวกใกล้เคียงกับวัดมีอาชีพทำเครื่องฉลุมาตั้งแต่สมัยพระเจ้ากาวิโลรสสุริยวงศ์ก็เป็นได้
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2486 และบูรณะครั้งล่าสุดเมื่อ พ.ศ. 2533 เป็นอุโบสถทรงพื้นเมืองมีลวดลายและไม้แกะสลัก วิหารศิลปะล้านนา หลังคาซ้อนกันหลายชั้น ด้านหน้าทำเป็นมุขโถงยื่นออกมาคลุมราวบันไดพญานาค และมีมุขเข้าทางด้านข้าง ลวดลายหน้าหน้าเป็นลายพรรณพฤกษา ประตูด้านหน้าแกะสลักเป็นรูปเทวดายืนประนมหัตถ์ แกะสลักด้วยไม้ปิดทอง หอไตรสร้างแบบผสมผสานระหว่างล้านนากับพม่าและได้รับการบูรณะดัดแปลงในภายหลัง เจดีย์ศิลปะพม่า มอญ ปนศรีวิชัย คงได้รับการอุปถัมภ์จากคหบดีชาวพม่า มีการตกตกแต่งลวดลายบนเจดีย์ในการบูรณะ องค์ระฆังจนถึงฉัตรมีรูปแบบพม่า มอญอย่างชัดเจน

อ้างอิง
วัดพันอ้น
วัดพันอ้น เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระสิงห์ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
วัดพันอ้น สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2044 ในสมัยของพญาแก้ว กษัตริย์ล้านนาองค์ที่ 13 ราชวงศ์มังราย ชื่อของวัด "พันอ้น" น่าจะเป็นชื่อผู้สร้างวัดนามว่า "อ้น" ท่านคงเป็นทหารหรือขุนนางที่มีบรรดาศักดิ์เป็น "พัน" ใกล้วัดนี้มีวัดมีอีกวัดคือ วัดเจดีย์ควัน อยู่ทางทิศตะวันตกของวัดพันอ้น สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยเดียวกันและเป็นวัดเล็กทั้งคู่ ต่อมาได้รวมเป็นวัดเดียวกัน คือ วัดเจดีย์ควันพันอ้น แต่คนทั่วไปเรียกสั้น ๆ ว่า "วัดพันอ้น" จนกระทั่ง พ.ศ. 2474 สมัยเจ้าแก้วนวรัฐ ได้พิจารณาว่าวัดพันอ้น เป็นศูนย์กลางเหมาะสมที่จะตั้งเป็นสำนักเรียนประจำจังหวัดเชียงใหม่ แต่พื้นที่คับแคบ จึงได้ขยายบริเวณวัดออกไปทางทิศตะวันตกซึ่งเป็นที่ของวัดเจดีย์ควันซึ่งตอนนั้นเป็นวัดร้
ด้ขยายบริเวณวัดออกไปทางทิศตะวันตกซึ่งเป็นที่ของวัดเจดีย์ควันซึ่งตอนนั้นเป็นวัดร้าง ส่วนเจดีย์ควัน ปัจจุบันนี้สภาพของเจดีย์ไม่ปรากฏให้เห็น เนื่องจากต่อมา พ.ศ. 2498 ได้รื้อเจดีย์ออกแล้วสร้างศาลาการเปรียญแทนซึ่งปัจจุบันปรากฏให้เห็นเพียงหลุมเจดีย์เท่านั้น
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์สร้างขึ้นพร้อมอุโบสถ เป็นเจดีย์ทรงแปดเหลี่ยม มีซุ้มพระทั้ง 4 ด้าน อุโบสถ เป็นอาคารที่สร้างขึ้นในสมัยปัจจุบัน เป็นอาคาร 2 ชั้น มีลักษณะผสมผสานระหว่างศิลปะล้านนาและศิลปะภาคกลาง ภายในมีภาพวาดบนฝาผนังทั้ง 2 ด้าน เป็นรูปภาพสถานที่สำคัญทางพระพุทธศาสนา ทั้งในประเทศอินเดียวและเนปาล

อ้างอิง
วัดช่างแต้ม (จังหวัดเชียงใหม่)
วัดช่างแต้ม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระสิงห์ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 2 ไร่ 1 งาน 95 ตารางวา โฉนดเลขที่ 3608 อาณาเขตทิศเหนือจดหมู่บ้าน ทิศใต้จดหมู่บ้าน ตะวันออกจดถนนพระปกเกล้า ทิศตะวันตกจดที่ธรณีสงฆ์ มีที่ดินธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 2 งาน 58 ตารางวา โฉนดเลขที่ 3608

วัดช่างแต้มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2038–2069 ในสมัยพระเจ้าติโลกราช เดิมชื่อ วัดช่างต้อมแต้มกว้างท่าช้างพิงชัย สร้างโดยกลุ่มจิตรกร (ภาษาเหนือเรียกว่า ช่างแต้ม) จึงเป็นที่มาของชื่อวัด
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารศิลปะล้านนา หลังคาซ้อนกัน 3 ชั้น หน้าบันลักษณะม้าต่างไหม แบ่งออกเป็นช่อง แต่ละช่องมีลวดลายพรรณพฤกษาและดอกไม้ประดับไว้ ซุ้มโขงล้านนามีลายปูนปั้นรูปหงส์ และพญานาคสองตนเกี่ยวพันกันเป็นซุ้ม ภายในวิหารประดิษฐานหมู่พระพุทธรูปปางมารวิชัย แต่ละองค์มีพระพักตร์ที่ไม่เหมือนกัน ด้านหลังพระประธานมีลายปูนปั้นซุ้มโขง และธรรมจักรสีทอง ตัดกับพื้นหลังสีแดง เบื้องหน้ามีสัตตภัณฑ์ (เชิงเทียน) ที่แกะสลักจากไม้เป็นรูปพญาครุฑ และพญานาคประดับด้วยกระจกหลากสี
เจดีย์ศิลปะพม่า ฐานด้านล่างเป็นสี่เหลี่ยม แต่ละมุมมีฉัตร ถัดขึ้นไปเป็นฐานย่อเก็จยกสูงรับกับชั้นมาลัยเถาแปดเหลี่ยมซ้อนกัน 6 ชั้น รับกับองค์ระฆังทรงกลมหุ้มด้วยแผ่นทองจังโก ส่วนยอดเป็นฉัตรสีทอง 7 ชั้น

อาคารเสนาสนะอื่น ได้แก่ กุฏิ 700 ปีศรีเมืองเชียงใหม่ 1 หลัง กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ หอระฆัง หอฉันโรงครัว ศาลาพักร้อน 1 หลัง ห้องน้ำ 3 หลัง

วัดมีพระพุทธรูปที่สำคัญ คือ พระเจ้าแสนห่า เชื่อมาแต่โบราณกาลว่า พระพุทธรูปฝนแสนห่าองค์นี้ มีพุทธานุภาพบันดาลให้ฝนตกต้องตามฤดูกาล

อ้างอิง
วัดกำแพงมณี (จังหวัดอ่างทอง)
วัดกำแพงมณี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยคันแหลน อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 10 ไร่

วัดกำแพงมณีสร้างประมาณ พ.ศ. 2436 เดิมเรียก วัดกำแพง หรือ วัดหลวงพ่อแก่น เดิมเคยเป็นวัดร้าง ตั้งอยู่บนโคกริมฝั่งขวาคลองห้วยคันแหลน เหลือเพียงหลวงพ่อพระพุทธรูปปูนปั้น เป็นพระพุทธรูปประทับนั่งขนาดหน้าตัก 5 ศอกเศษ ปางสมาธิเพชร พระหัตถ์ซ้ายทับพระหัตถ์ขวา ศิลปะอู่ทอง จนวันหนึ่งชาวบ้านได้เห็นว่าพระพุทธรูปปูนปั้นนั้นแตกร้าว จึงได้เห็นเนื้อในว่าเป็นพระพุทธรูปแก่นไม้สีดำ ชาวบ้านจึงเรียกขานกันว่า "หลวงพ่อแก่น" ปัจจุบันบูรณะอยู่หลังอุโบสถ
ต่อมา พ.ศ. 2448 ขุนสิงห์ วิเศษสุขเป็นผู้ริเรื่มปฏิสังขรณ์วัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2472 ต่อมา พ.ศ. 2496 มีการสร้างศาลาการเปรียญยกพื้นสูง เป็นศาลาเครื่องไม้ กว้าง 14 เมตร ยาว 22 เมตร เสาไม้แก่น ขนาดคนโอบจำนวน 44 ต้น พื้นไม้กระดานสวยงาม หลังคามุงกระเบื้อง ใช้เป็นศาลาทำบุญตักบาตรและงานประเพณีประจำปีของวัดทุกปี

อ้างอิง
วัดพุทธภูมิ
วัดพุทธภูมิ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสะเตง อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 30 ไร่ 1 งาน 42 ตารางวา
วัดพุทธภูมิ เดิมชื่อ วัดนิบง ซึ่งพระรัฐกิจวิจารณ์ (สวาสดิ์ ณ นคร) มีที่ดินที่จับจองไว้บริเวณด้านหลังสถานีรถไฟ เป็นที่ดินรกร้างว่างเปล่าเป็นดงไม้ไผ่และไม้ตะเสาเป็นส่วนใหญ่ เพื่อเปิดเป็นบ่อนชนโคขึ้น จึงมีคนมาอาศัยอยู่มากขึ้น จากนั้นจึงริเริ่มที่จะสร้างวัด โดยโดยนายรักษ์ อินทร์ศวรได้ไปนิมนต์พระดำ จนทสโร จากวัดเวฬุวัน เริ่มแรกได้สร้างศาลาพักพระขึ้น 1 หลัง ภายหลังนายยับพัด กองชิน ได้ขายที่ดินให้ขุนขจรโจรแสยง (หลวงอนุกูลประชากิจ) เพื่อสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2471 แล้วได้นิมนต์พระดำมาจำพรรษา ใช้ชื่อว่า สำนักพุทธภูมิ ต่อมาได้มีผู้ซื้อที่ดินถวายเพื่อสร้างเพิ่มขึ้นอีก จนตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2475 ในนาม "วัดพุทธภูมิ" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24
วัดเมื่อ พ.ศ. 2475 ในนาม "วัดพุทธภูมิ" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2482 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2486 และได้สถาปนาให้วัดพุทธภูมิเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ตั้งแต่วันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2523
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ พระอุโบสถหลังเดิม สร้างเมื่อ พ.ศ. 2483 ต่อมาทรุดโทรมจึงรื้อทิ้งและสร้างพระอุโบสถหลังใหม่วางศิลาฤกษ์ เมื่อวันที่ 14พฤษภาคม พ.ศ. 2519 อุโบสถกว้าง 8.5 เมตร ยาว 24 เมตร ผนังก่ออิฐฉาบปูน ด้านหน้าพระอุโบสถพระปรมาภิไธยย่อ ภ.ป.ร.

อ้างอิง
วัดศรีคุณเมือง
วัดศรีคุณเมือง อาจหมายถึง
* วัดศรีคุณเมือง ตำบลขามเฒ่า 
* วัดศรีคุณเมือง ตำบลคำเตย 
* วัดศรีคุณเมือง จังหวัดเลย
* วัดศรีคุณเมือง จังหวัดหนองคาย
* วัดศรีคุณเมือง อำเภอบ้านดุง จังหวัดอุดรธานี
* วัดศรีคุณเมือง 
* วัดศรีคุณเมือง จังหวัดอุบลราชธานี
วัดศรีคุณเมือง (จังหวัดเลย)
วัดศรีคุณเมือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงคาน อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 5 ไร่ 1 งาน 12 ตารางวา

วัดศรีคุณเมือง เดิมชื่อ วัดใหญ่กลางเมือง หรือ วัดใหญ่ ข้อมูลจากหนังสือ ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักรเล่ม 11 ระบุว่า ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2199 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2220 บ้างระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2485
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหรือสิมศิลปะได้รับอิทธิพลจากลาว อาคารก่ออิฐถือปูน หลังคาลดหลั่นเหมือนอย่างศิลปะล้านนา สร้างเมื่อ พ.ศ. 2380 หน้าบันอุโบสถและลวดลายไม้งดงาม ภาพทั้งหมดเป็นภาพนิทานชาดกชุดพระเจ้าสิบชาติซึ่งวาดขึ้นใหม่แทนของเดิม ฝาผนังเขียนด้วยช่างสมัยโบราณเป็นศิลปะลาว ศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 กุฎิสงฆ์ 5 หลัง ศาลาอเนกประสงค์เป็นอาคารไม้สร้างเมื่อ พ.ศ. 2503
ปูชนียวัตถุมีพระประธาน พระพุทธรูปยืนชนิดไม้ทาน้ำทอง ธรรมาสน์ไม้สักแกะสลักลายประดับกระจกสี พระพุทธรูปไม้ปางประทานพร หินศิลาจารึก พระพุทธรูปไม้จำหลัก ลงรักปิดทองปางประทานอภัยแบบล้านช้าง พระพุทธรูปดังกล่าวมีพระเกศาเป็นปุ่มแหลมเล็ก พระกรรณค่อนข้างแหลมและยาว สันนิษฐานว่ามีอายุในราวพุทธศตวรรษที่ 24–25 และพระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์

อ้างอิง
วัดพระศรีมหาโพธิ์
วัดพระศรีมหาโพธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหว้านใหญ่ อำเภอหว้านใหญ่ จังหวัดมุกดาหาร ทิศตะออกจรดแม่น้ำโขง
ประวัติ
วัดศรีมหาโพธิ์ เดิมชื่อ วัดโพธิ์ศรี ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2450 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2462 วัดมีความเจริญช่วงขุนหว้านวิรุฬคาม (คี เมืองโคตร) เป็นกำนัน ได้สร้างโบสถ์ (สิม) ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2459 ได้สร้างกุฏิสงฆ์ เป็นอาคารเก่าทรงยุโรป เมื่อ พ.ศ. 2467 แล้วเสร็จ พ.ศ. 2470 สร้างโดยชาวญวนซึ่งอพยพมาบวชที่วัดนี้แล้วไม่มีที่อยู่อาศัย บ้างระบุว่าผู้สร้างชื่อ หัสดี จากฝั่งประเทศลาวซึ่งมาบวชที่วัดแห่งนี้ บ้างกล่าวว่าแรกสร้างจะใช้เป็นกุฏิสงฆ์ อย่างไรก็ตามอาคารนี้เคยใช้เป็นที่ว่าการกิ่งอำเภอหว้านใหญ่ เมื่อ พ.ศ. 2520 ดังที่ปรากฏรูปครุฑปูนปั้นอยู่หน้าบันของอาคาร กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษาเล่ม 115 ตอนพิเศษ 4ง วันที่
รมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษาเล่ม 115 ตอนพิเศษ 4ง วันที่ 14 มกราคม 2541 ระวางแนวเขตโบราณสถานพื้นที่ 1 ไร่ 1 งาน 55.79 ตารางวา
อาคารและเสนาสนะ
สิมตั้งอยู่บนฐานบัวคว่ำเตี้ย ๆ มีบันไดทางขึ้นตรงกึ่งกลางด้านหน้า นหลังคาเป็นเครื่องไม้ ทรงจั่ว มีปึกหลังคายื่นคลุมตัวอาคารทั้ง 4 ด้าน หลังคามุงสังกะสี ส่วนหน้าเป็นพาไล เหนือผนังทำช่องหน้าต่างไม้ เหนือกรอบหน้าต่างทำช่องลมไม้จรดขื่อหลังคา ห้องท้ายสุดก่อผนังปิดทึบจรดขื่อ ระหว่างช่วงเสาทั้งสองด้านเป็นช่องแสงลูกมะหวด ช่องแสงประดับลวดลายปูนปั้นหน้าบุคคล ผนังมีภาพจิตรกรรมเรื่องพระเวสสันดรชาดก และภาพเหตุการณ์ที่สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพเสด็จตรวจหัวเมืองในมณฑลอีสานประทับทั่งอยู่บนเกวียน พระประธานในอุโบสถเป้นพระพุทธรูปปางมารวิชัย
กุฏิทรงยุโรป หลังคาหน้าจั่ว หน้าบันประดับรูปครุฑตามที่เป็นสถานที่ราชการ ตัวอาคารเป็นทรงตึกฝรั่ง 2 ชั้น มีแผนผังเป็นรูปตัวที (T) ด้านหน้าหันไปทิศตะวันออกทำเป็นมุขยื่นออกมา ชั้นล่างยกพื้นเตี้ย ส่วนหน้าเป็นโถงโล่ง มีบันไดทางขึ้นด้านหน้าและทั้งสองปีกซ้ายขวา ส่วนหลังกั้นเป็นห้อง ระหว่างช่องเสาทำเป็นซุ้มวงโค้ง (arch) หน้าอาคารมีรูปสิงห์ 2 ตัว ตั้งอยู่

อ้างอิง
วัดพระโยค
วัดพระโยค เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาด อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 13 ไร่ 2 งาน 63 ตารางวา

วัดพระโยคตั้งเมื่อ พ.ศ. 2321 เดิมชื่อ วัดสระแก้ว เพราะเขตวัดมีสระน้ำขนาดใหญ่ มีตำนานว่า เดิมมีพระประธานของวัด (ปัจจุบันอยู่ใต้ต้นข่อยข้างจอมปลวกหน้าอุโบสถ) ชาวบ้านเห็นว่าพระประธานโยกไปโยกมา จึงเรียกชื่อวัดว่า "วัดพระโยค" ในอดีตมีเนื้อที่ประมาณ 40 ไร่ ปัจจุบันเหลืออยู่เพียง 13 ไร่เศษ เนื้อที่ส่วนใหญ่กลายเป็นศาลเจ้า วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2340 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2549
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่ามีลักษณะทรงจีนรอบอุโบสถประดับตกแต่งด้วยตุ๊กตาจีน อุโบสถหลังใหม่กว้าง 12 เมตร ยาว 27 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2502 กุฏิสงฆ์จำนวน 9 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 6 หลัง และ ตึก 3 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 3 หลัง หอระฆัง และกุฏิเจ้าอาวาส ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 90 นิ้ว สูง 118 นิ้ว

อ้างอิง
วัดคลองพร้าว
วัดคลองพร้าว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะช้าง อำเภอเกาะช้าง จังหวัดตราด มีที่ดินเนื้อที่ 7 ไร่ 3 งาน
วัดคลองพร้าวสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2522 โดยมีพระครูนิเทศก์ธรรมยาน เจ้าคณะอำเภอในสมัยนั้น พร้อมด้วยผู้มีจิตศรัทธา ผู้ถวายที่ดินสร้างวัดคือ นายทวีป บุญลอย และมีผู้ร่วมก่อสร้าง คือ นายสวัสดิ์ ประศาสน์ศิลป์ นายประสาร ขันรกุล นายวิเชษฐ์ สุกระสูยานนท์ นายสมบุญ ย่านส้ม นายจำนงค์ สุขคง และนายประจวบ ศรีมงคล เริ่มแรกตั้งเป็นสำนักสงฆ์ชื่อ สำนักสงฆ์คลองพร้าว โดยได้นิมนต์พระอาจารย์สมบูรณ์ อินทวณฺโณ มาเป็นหัวหน้าสงฆ์มีการพัฒนา จนได้ประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 ปัจจุบันมีพระอธิการศักดา ฐิตธมฺโม เป็นเจ้าอาวาส ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ พ.ศ 2538 จนถึงปัจจุบัน
อาคารและเสนาสนะในวัด ได้แก่ อุโบสถ ศาลาสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2523 ธรรมศาลาประดิษฐานหลวงพ่อบัวเข็ม อุโบสถ ศาลาอเนกประสงค์ กุฏิสงฆ์รวม หอระฆัง และเมรุ เป็นต้น

อ้างอิง
วัดพระพุทธบาทน้อย
วัดพระพุทธบาทน้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสองคอน อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 92 ไร่ อาณาเขต ทิศเหนือ ยาว 18 เส้น 5 วา ทิศใต้ ยาว 20 เส้น ทิศตะวันออก ยาว 11 เส้น ทิศตะวันตก ยาว 9 เส้น

วัดพระพุทธบาทน้อยตั้งวัดเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522 จากประวัติระบุว่าสร้างขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2400 ต่อมาได้กลายสภาพเป็นวัดร้าง และได้รับการบูรณะขึ้นใหม่อีกครั้งหนึ่ง ปัจจุบันมีพระอธิการสละ ยโสธโรดำรงต่ำแหน่งเจ้าอาวาส
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบเชิงภูเขา มีภูเขาสูงใหญ่ล้อมโอบไว้ มีถ้ำที่ภูเขานี้สองถ้ำ ถ้ำหนึ่งอยู่ภูเขาด้านตะวันตก เรียกว่า ถ้ำพุทโธ เดินขึ้นบันไดสูง 63 ขั้น ด้านตะวันออกมีอีกถ้ำหนึ่ง เรียกว่า ถ้ำพระใหญ่ มีบันไดนาคเดินขึ้นสู่ถ้ำ ภายในถ้ำมีพระพุทธรูปปูนปั้นปางสะดุ้งมาร หน้าตักกว้าง 4 ศอก 5 นิ้ว สูง 5 ศอก 5 นิ้ว สร้างสมัยอยุธยาตอนปลาย
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว 21 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 13 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ หอสวดมนต์ เป็นอาคารไม้ สำหรับปูชนียวัตถุมี รอยพระพุทธบาท ประทับลึกลงไปในดิน มีขนาดกว้าง 1 ศอกเศษ ยาว 3 ศอก ประดิษฐานบนเนินเขา มีน้ำซับภายในรอยพระพุทธบาทและรายรอยไหลรินไม่เหือดแห้ง พระพุทธรูปขนาดใหญ่ประดิษฐานอยู่ในถ้ำ และบ่อพรานล้างเนื้อ

อ้างอิง
วัดบุญยืน (อำเภอเวียงสา)
วัดบุญยืน เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกลางเวียง อำเภอเวียงสา จังหวัดน่าน ทุกปีในช่วงออกพรรษา วัดบุญยืนยังจัดให้มีการแข่งเรือยาวประเพณีตานก๋วยสลาก สมัยโบราณเจ้าผู้ครองนครน่าน ได้มีการประกอบพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยาขึ้น ในพระวิหารต่อหน้าพระพุทธปฏิมาปางประทับยืน
วัดบุญยืนสร้างเมื่อ พ.ศ. 2329 โดยพระยาเวียงป้อ โดยสร้างสำนักสงฆ์เล็ก ๆ ประทานนามว่า วัดบุญนะ (ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของตลาดสดและอาคารพาณิชย์) ต่อมาในสมัยเจ้าฟ้าอัตถวรปัญโญได้เสด็จประพาสเวียงสา ทรงเห็นว่าวัดบุญนะคับแคบ ไม่สามารถขยายให้กว้างได้จึงได้ย้ายวัดมาทางด้านทิศเหนือบนฝั่งขวาของลำน้ำน่าน เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2329 อาคารเสนาสนะต่าง ๆ สร้างด้วยไม้สัก เช่น วิหาร กุฎิสงฆ์รวมถึงศาสนวัตถุอื่น ๆ และได้พระราชทานนามวัดใหม่ว่า วัดป่าสักงาม ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2343 ได้โปรดเกล้าให้สร้างพระวิหาร และสร้างพระพุทธรูปประธานในวิหารปางประทับยืน ขนาดสูง 8 ศอก และเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดบุญยืน" ตามลักษณะพระพุทธรูป กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเม
าเป็น "วัดบุญยืน" ตามลักษณะพระพุทธรูป กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อ พ.ศ. 2501 ได้รับสถานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ เมื่อ พ.ศ. 2538
อุโบสถของวัดได้รับอิทธิพลศิลปะสุโขทัย ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระประธานในพระวิหาร สร้างเป็นพระพุทธรูปปางประทับยืน เมื่อ พ.ศ. 2340 เป็นพระพุทธรูปปางเปิดโลกพระพุทธรูปปางนี้อยู่ในพระอิริยาบทยืน ห้อยพระหัตถ์สองข้างลงตามปกติ เหมือนประทับยืน แต่แบฝ่าพระหัตถ์ทั้งสองออกไปข้างหน้าเป็นกริยาเปิด ประตูของวิหาร แกะสลักด้วยไม้สักลวดลายสามชั้น เป็นภาพพระอินทร์ประทับบนดอกบัว และพระพรหมประทับอยู่บนช้างเจ็ดเศียร ขอบด้านบนของบานประตูทั้งซ้ายขวา มีจารึกโดยกล่าวถึงเจ้าฟ้าอัตถวรปัญโญ พร้อมด้วยเจ้าสุมนเทวราช และเจ้าราชวงศ์เชียงของเป็นผู้แกะสลัก เมื่อ พ.ศ. 2350–2353

อ้างอิง

ดูเพิ่มเติม

“เส้นทางสายเจ้าฟ้า” เที่ยวน่านตามรอยราชวงศ์หลวงติ๋น
โกสมีนาร์
]]

โกสมีนาร์ (Kos Minar; เสาหลักไมล์) เป็นหลักไมล์อินเดียสมัยกลาง ลักษณะเป็นเสาแน่นกลม ส่วนใหญ่สูงโดยเฉลี่ย 30 ฟุต โดยสร้างขึ้นตามถนนอุตตราปัถ เส้นทางถนนโบราณในทางตะวันตกเฉียงเหนือของอนุทวีปอินเดีย ริเริ่มสร้างในศตวรรษที่ 16 โดยเชร์ ชาห์ ซูรี ผู้นำชาวปาทาน โกสมีนาร์ปักตามเส้นทางของหลวงจากอาคราจนถึงอัชเมร์, อาคราถึงลาฮอร์ และอาคราถึงมัณฑู

โกสมีนาร์ได้รับการยกย่องเป็น "สิ่งพิศวงของอินเดีย" โดยนักเดินทางชาวยุโรปยุคแรก ๆ เช่น ทอมัส โร ในปัจจุบัน โกสมีนาร์อยู่ภายใต้การดูแลและอนุรักษ์ของกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย
คำว่า "โกส" เป็นคำสันสกฤต มีค่าเท่ากับหนึ่งในสี่โยชน์ ซึ่งเป็นหน่วยวัดความยาวของอินเดียโบราณ เทียบเป็นหน่วยเมตริกได้ที่ราว ส่วน "มีนาร์" เป็นคำเปอร์เซียแปลว่า "เสา"

อ้างอิง
วัดอุสภาราม
วัดอุสภาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางวัว อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 14 ไร่ 49 ตารางวา

วัดอุสภาราม หรือที่ประชาชนนิยมเรียก วัดบางวัว ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2304 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2306 มีเจ้าอาวาสรูปแรก คือ พระปั้น ด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เมื่อ พ.ศ. 2492 จนถึงปัจจุบัน และปัจจุบันมีพระครูสุทธสีลาจารคุณเป็นเจ้าอาวาสวัด
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8.40 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2468 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ หอสวดมนต์ กุฏิสงฆ์ จำนวน 15 หลัง หอสวดมนต์และหอฉัน เป็นอาคารไม้สักทั้งหลัง ใต้ถุนสูง กว้าง 3.7 เมตร ยาว 10.59 เมตร หลังคามุงกระเบื้อง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2469 ชั้นบนใช้เป็นหอสวดมนต์ ทำวัตรเช้า ทำวัตรเย็น ด้านล่าง ใช้เป็นหอฉัน หอระฆัง มีลักษณะทรงสูงสองชั้น ก่ออิฐถือปูน หลังคาทรงไทย มุงกระเบื้อง มีช่อฟ้าใบระกา คันทวย ใต้ทุนโปร่ง สูง 9 เมตร เป็นฝีมือช่างในท้องถิ่น สร้างเมื่อ พ.ศ. 2463 และมณฑปด้านในมีรอยพระพุทธบาทจำลอง

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ "หลวงพ่อน้อย" เป็นพระพุทธรูปปางสะดุ้งมาร เนื้อทองสัมฤทธิ์ สร้างในสมัยอยุธยา อายุประมาณ 400–500 ปี
วัดมีเกจิอาจารย์ คือ หลวงพ่อดิ่ง ท่านได้ออกเหรียญซึ่งเป็นหนึ่งในเบญจภาคีเหรียญ และเครี่องรางของขลังจำลองรูปลิงแกะที่แกะจากรากต้นรักและรากต้นพุดซ้อน

อ้างอิง
วัดบ้านหลุก (ตำบลเหมืองง่า)
วัดบ้านหลุก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเหมืองง่า อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 7 ไร่ 1 งาน 3 ตารางวา
วัดบ้านหลุกสร้างเมื่อ พ.ศ. 2325 มีตำนานเล่าว่า เจ้าผู้ครองนครเมืองหริภุญชัยได้ยกทัพไปตีข้าศึกที่เมืองเชียงตุง ประเทศพม่า เมื่อได้รับชัยชนะจึงต้อนผู้คนจากเมืองยองกลับมายังหริภุญชัย ซึ่งมีพระภิกษุรูปหนึ่งไม่ปรากฏชื่อซึ่งอาศัยอยู่วัดหนึ่งที่มีนามว่า "วัดบ้านหลุก" ที่มีอยู่ในเมืองยอง พระภิกษุรูปนี้มีวิชาอาคมและยังได้มาตั้งวัดวาอารามขึ้นซึ่งอยู่ทางเหนือของเมืองหริภุญชัย เพื่อให้เป็นหน้าด่านตั้งรับมือข้าศึกที่เข้ามาตีเมืองหริภุญชัย วัดที่ตั้งขึ้นใหม่ได้ตั้งชื่อตามวัดที่ท่านอาศัยอยู่เดิม คือ "วัดบ้านหลุก"
เสนาสนะของวัดมีสภาพเก่าแก่แต่ยังคงสมบูรณ์ทั้งวิหาร และหอไตร หอไตรหรือหอธรรมสร้างเมื่อ จ.ศ. 1258 (พ.ศ.2429) โดยครูบาปัญญาเป็นประธานในการก่อสร้าง สร้างด้วยไม้ลักษณะเป็นอาคาร 2 ชั้น มีผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีใต้ถุนสูงเชื่อมต่อด้วยกุฏิที่เป็นเรือนไม้ ภายนอกอาคารประดับประติมากรรมแกะสลักไม้เป็นรูปท้าวจตุโลกบาลอยู่ทั้ง 4 มุมอาคาร หลังคามุงกระเบื้องที่เชิงชายประดับแป้นน้ำย้อย ที่สันหลังคาประดับนกหัสดีลิงค์แกะไม้ประดับกระจกจืน หน้าบันแกะสลักไม้และประดับกระจกจืน เช่นกัน ช่อฟ้าทำจากไม้บุด้วยทองเหลือง หน้าต่างใช้การเขียนลายบนชาด เป็นลายเทวดาเดินประทักษิณ ภายในหอไตรเก็บหีบธรรมบรรจุพระไตรปิฎกแบบใบลานซึ่งเป็นหีบธรรมโบราณที่เหลืออยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ที่ส
บธรรมบรรจุพระไตรปิฎกแบบใบลานซึ่งเป็นหีบธรรมโบราณที่เหลืออยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ที่สุด ส่วนอุโบสถก่ออิฐถือปูนหน้าบันเป็นไม้แกะสลักวิจิตรบรรจง สภาพค่อนข้างชำรุดทรุดโทรมมาก
วัดมาลาประชาสรรค์
วัดมาลาประชาสรรค์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตาเนาะแมเราะ อำเภอเบตง จังหวัดยะลา
แต่เดิมวัดมาลาประชาสรรค์เป็นที่พักสงฆ์ ได้รับอุทิศที่ดินจากนายราดและนางขวัญ ชาวไร่ จำนวน 14 ไร่ 2 งาน เมื่อ พ.ศ 2384 โดยมีพระครูวิบูลย์ ปรีชาญาณ วัดพระธาตุบาลิง ประเทศมาเลเซีย เป็นประธานสงฆ์ ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สองสงบลงพระครูบริหารฐานปนกิจจากวัดพุทธภูมิ มาเป็นประธานสงฆ์ระหว่าง พ.ศ. 2496–2502 ต่อมาพระเรวัติ ชาวโร เป็นประธานสงฆ์ระหว่าง พ.ศ. 2533–2544 จนทางราชการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก และได้รับสถานะเป็นวัดอย่างถูกต้องตามกฎหมายเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2537 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2560 ปัจจุบันพระครูสันติธรรมธร (ปฏิคม) เป็นเจ้าอาวาส
คณะผู้บริหาร หจก.ชินวรยะลาก่อสร้าง หลังได้รับฉันทานุมัติจากคณะกรรมการวัดมาลาประชาสรรค์ ให้ดำเนินการจัดสร้างพระประธานในอุโบสถ โดยใช้ต้นแบบจากหลวงพ่อพระพุทธเจ้าองค์ดำ ณ เมืองนาลันทา กรุงราชคฤห์ ประเทศอินเดีย เป็นพระพุทธรูปแกะสลักจากหินแร่ ขนาดหน้าตักกว้าง 2.18 เมตร สูง 2.67 เมตร

อ้างอิง
วัดพระธาตุบาลิง
วัดพระธาตุบาลิง เป็นวัดไทยสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในอำเภอบาลิง รัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย ปัจจุบันพระสมุห์บุญเจิด ฐานงฺกโร เป็นเจ้าอาวาส

วัดพระธาตุบาลิง หรือ วัดพระธาตุ (ปาลิไล) บาลิง เป็นวัดประจำหมู่บ้านคนไทยเมื่อแรกเข้ามาตั้งถิ่นฐานในอำเภอบาลิง วัดมีเกจิอาจารย์ คือ พระวิบูลย์ ปรีชาญาณ (รื่น) มีการสร้างเหรียญของท่านเมื่อ พ.ศ. 2519 ท่านมีวิชาอีกวิชาหนึ่ง คือ ทำด้ายผูกข้อมือ
อุโบสถมีลักษณะเป็นสถาปัตยกรรมพื้นบ้านมลายู คือ มีหลังคาคลุมด้านหน้าและหลังของอุโบสถ รวมถึงโครงสร้างหลังคาแบบพื้นบ้าน แต่ผสมผสานศิลปะไทยประเพณี มีฐานบัวคว่ำบัวหงายค่อนข้างสูง มีประตูแบบอุโบสถของไทย ใบเสมาพร้อมฐานรองรับรอบอุโบสถ 8 ตำแหน่ง แต่ไม่พบกำแพงแก้ว หน้าบันด้านสกัดหน้า กรุไม้กระดานปิดตามแนวนอน บริเวณคอสองใต้หน้าบันมีลายปูนปั้นนูนต่ำ ลวดลายเหมือนลายดอก กำหนดอายุอุโบสถน่าจะสร้างก่อน พ.ศ. 2452 ทั้งนี้ยังสันนิษฐานว่าอุโบสถได้รับการบูรณะ พร้อมการสร้างหอระฆังที่มีจารึกว่า สร้าง พ.ศ. 2482

อ้างอิง
วัดหลวงปากเซ
วัดหลวงปากเซ ( ) หรือ วัดโพธิ์ระตะนะสาสะดาราม เป็นวัดในปากเซ แขวงจำปาสัก ประเทศลาว อยู่บริเวณที่แม่น้ำเซโดนไหลไปบรรจบกับแม่น้ำโขง เกิดเป็นเส้นสายน้ำสองสีที่ตัดกันระหว่างน้ำเซสีเขียวเข้มกับน้ำของหรือน้ำโขงสีน้ำตาลอ่อน

ในอดีตเป็นพระอารามที่มีความสำคัญของอาณาจักรล้านช้างฝ่ายใต้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2478 และเป็นที่ตั้งของโรงเรียนสอนพระปริยัติธรรม
อาคารโรงเรียนสอนพระปริยัติธรรมสร้างเมื่อ พ.ศ. 2486 โดยช่างชาวลาวชื่อ ทิดพู เป็นผู้ออกแบบแต่ช่างผู้ลงมือสร้างและปั้นลายประดับเป็นชาวเวียดนาม เป็นศิลปะผสมผสานวัฒนธรรมตะวันออกกับตะวันตก มีเสาเหลี่ยมและกลมแบบกรีก หัวเสาเป็นปูนปั้นลายพรรณพฤกษาแบบโครินเธียนรับกับแขนนาง (คันทวย) ปูนปั้นรูปเทพธิดาประนมมือ มีประติมากรรมปูนปั้นรูปพญานาคสองฝั่งบันไดทางขึ้นที่มีลักษณะเป็นศิลปะอันนัมหรือเวียดนาม มีเสมาศิลาจารึกอักษรธรรม
อุโบสถสร้างในเวลาไล่เลี่ยกับวิทยาลัยสงฆ์ แต่มีการบูรณะปฏิสังขรณ์ใหม่อยู่เสมอ ภายในวัดมีธาตุเจ้านายเชื้อพระวงศ์จำปาสักหลายองค์ เช่น ท่านกระต่าย โดนสโสฤทธิ์ อดีตนายกรัฐมนตรีในรัฐบาลฝ่ายอนุรักษ์นิยมก่อนการปฏิวัติของฝ่ายซ้ายในลาว ส่วนด้านหลังเป็นอาคารไม้ 2 ชั้น อยู่ติดกับแม่น้ำเซโดนใช้เป็นโรงเรียนสอนพุทธศาสนาสำหรับพระสงฆ์

อ้างอิง
รายชื่อวัดไทยในประเทศมาเลเซีย
วัดไทยและสำนักสงฆ์ในประเทศมาเลเซีย มีอยู่ใน 8 รัฐของประเทศมาเลเซีย คือ รัฐยะโฮร์ รัฐเกอดะฮ์ รัฐกลันตัน รัฐปีนัง รัฐเประ รัฐปะลิส รัฐเซอลาโงร์ และรัฐซาราวัก วัดส่วนใหญ่สังกัดมหานิกาย มีเพียงวัดสันติวนารามในรัฐยะโฮร์ที่สังกัดธรรมยุติกนิกาย

วัดไทยในมาเลเซียอยู่ในการกำกับดูแลของมหาเถรสมาคมคณะสงฆ์ไทย โดยสำนักงานกำกับดูแลพระธรรมทูตไปต่างประเทศ เป็นหน่วยงานที่รับผิดชอบ แต่อย่างไรก็ตามเนื่องจากอยู่นอกราชอาณาจักรไทย ไม่ได้อยู่ภายใต้ พ.ร.บ.คณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 และมิใช่นิติบุคคลตามกฎหมายไทย อยู่ในศาสนูปถัมภ์ของสุลต่านเจ้าผู้ปกครองรัฐ กฎหมายประเทศมาเลเซีย

ต่อไปนี้คือรายชื่อวัดในประเทศมาเลเซียจำแนกตามรัฐ
รัฐเกอดะฮ์
มหานิกาย
* วัดกาไหล
* วัดกำปงตัส
* วัดจงเจริญสุทธาวาส
* วัดจันทน์หอม
* วัดจิตราราม
* วัดจินดาราม (ท่านาหรา)
* วัดช่างแดง 
* วัดดำรงรัตนาราม 
* วัดเตราะปาดัง
* วัดถ้าคีรีวงศ์
* วัดเทพชุมนุม (นาขา)
* วัดเทพบัณฑิต (ไม้สน) 
* วัดเทพสุวรรณาราม (ปาดังแปลง)
* วัดไทยเจริญ (เหยีย)
* วัดไทยประดิษฐาราม (ปาดังสไน) 
* วัดธรรมศิริวราราม (กอหรา)
* วัดนาใน
* วัดนิโครธาราม (เตอโล๊ะวันยะ)
* วัดบุญญาราม
* วัดพระธาตุบาลิง
* วัดพระธาตุปุญญสุนทราราม (กุหลิม)
* วัดพระศรีมหาโพธิ์ (บาลิงใน)
* วัดพิกุลธาราม
* วัดพุทธาราชานุสรณ์ (คลองกาบ)
* วัดพุทไธยาปติฏฐาราม (ออละมาดู)
* วัดโพธิเจติยาราม (ทุ่งควาย)
* วัดรัชตคีรี (หัวควน)
* วัดรัตนาราม (เปอร์ฆัง) 
* วัดลำเด
ิเจติยาราม (ทุ่งควาย)
* วัดรัชตคีรี (หัวควน)
* วัดรัตนาราม (เปอร์ฆัง) 
* วัดลำเด็น
* วัดลำปา
* วัดวนรัตนาราม (บ้านหลาด)
* วัดวิบูลวราราม (ศรีหร้าฆ้อ)
* วัดวิสุทธิประดิษฐาราม (ปลายระไม)
* วัดสโมสรราชานุประดิษฐ์
* วัดสระหลวง (เสลวง) 
* วัดสังขชลธาราม (คลองหอย) 
* วัดสังฆาราม (หลังก๊วย)
* วัดสามัคคีรัตนาราม
* วัดสิรินิคมวนาราม
* วัดสุนทรประชาราม (ทุ่งพรุ)
* ส้านักสงฆ์กาลธิมิตร
* ส้านักสงฆ์ดินแดง
* ส้านักสงฆ์ตูโตย
* ส้านักสงฆ์บูกิต มิยะ 
* ส้านักสงฆ์สิรินิคมวนาราม
รัฐกลันตัน
มหานิกาย
* วัดโคกสยาวนาราม
* วัดโฆสการาม
* วัดจ้าปาแก้ว
* วัดจีนประดิษฐาราม
* วัดแจ้งพุทธาวาส
* วัดชลประชุมธาตุ
* วัดบางตะหวาศิลาลอย
* วัดปทุมวิหาร
* วัดประชาจีนาราม
* วัดประชุมธาตุชนาราม
* วัดพิกุลทองวราราม
* วัดพิกุลใหญ่
* วัดพุทธทักษิณผาลุการาม
* วัดโพธิญาณพุทธธรรม
* วัดโพธิวิหาร
* วัดมัชฌิมาราม
* วัดสุคนธาราม
* วัดใหม่สุวรรณคีรี
* วัดอริยคีรี
* วัดอุตตมาราม
* ส้านักสงฆ์วิเทศธรรมพิทักษ์บ้านเป๊าะเกียง
* ส้านักสงฆ์บ้านมูโย
* ส้านักสงฆ์บูกิตโยง
* ส้านักสงฆ์ปะ วัน จอ 
* ส้านักสงฆ์พุทธบารม
* ส้านักสงฆ์มิตราภาพบ้านฆง
รัฐปีนัง
มหานิกาย
* วัดจันทราราม
* วัดไชยมังคลาราม
* วัดบุปผาราม
* วัดปิ่นบังอร 
* วัดใน (วัดปิ่นบังอรใน)
* วัดโพธิเจริญธรรม (สุไหงปูยู)
* วัดราชโพธิ์หงษ์

รัฐเประ
มหานิกาย
* วัดเทพประดิษฐาราม
* วัดเทวราชบรรพต
* วัดพิกุลบุญญาราม
* วัดโพธิยาราม
* วัดเมฆประสิทธิ์
* วัดสิริปุญญามรรคาราม
* วัดสีตะวัน 
* วัดอินทราวาส
* ส้านักสงฆ์ดาลัมกัว

รัฐปะลิส
มหานิกาย
* วัดกูบังตีกา
* วัดมัชฌิมาประสิทธิ์ (ยาหวี)
* วัดสุวรรณคีรี (ควนมุดสัง)
* ส้านักสงฆ์ทุ่งตง
* ส้านักสงฆ์นิคมพัฒนาราม (ควนขนุน)
รัฐเซอลาโงร์
มหานิกาย
* วัดพุทธไทยเชตวัน 
* วัดแม่ลิ้ว
รัฐซาราวัก
มหานิกาย
* วัดสาไทย

อ้างอิง
วัดโพธิวิหาร
วัดโพธิวิหาร หรือ วัดยามู เป็นวัดไทยสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในบ้านยามู อำเภอตุมปัต รัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย เป็นหนึ่งใน 25 วัดไทยในอำเภอตุมปัตและเป็นหนึ่งในวัดที่มีชื่อเสียงที่สุดของมาเลเซีย เป็นหนึ่งในสี่ที่กระทรวงการท่องเที่ยวให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวของรัฐกลันตัน
วัดโพธิวิหารตั้งเมื่อ พ.ศ. 2516 โดยพระครูประศาสน์ประชากร (ฟ่า ฉันทะธัมโม) สิ่งที่มีชื่อเสียงของวัดคือ เป็นที่ประดิษฐานพระนอนยาว 40 เมตร สูง 11 เมตร กว้าง 9 เมตร ซึ่งก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 สร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2522 ถือเป็นพระนอนหนึ่งในสององค์ของประเทศ และเป็นพระนอนที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แต่ภายหลังมีขนาดเป็นรองพระนอนที่วัดเชาะทะจี้ ประเทศพม่า ที่มีความยาว 66 เมตร

อ้างอิง
วัดสันกำแพง (จังหวัดลำพูน)
วัดสันกำแพง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมะกอก อำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน มีเนื้อที่ 1 ไร่ 90 ตารางวา

ตามเอกสาร ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร กล่าวว่า วัดสันกำแพงแต่เดิมเป็นวัดร้าง ต่อมาประมาณ พ.ศ. 2190 ได้มีชาวบ้านมาแผ้วถางป่าเพื่อทำไร่ทำสวน ได้พบว่ามีวัดที่มีกำแพงซ้อนกันถึง 3 ชั้น ส่วนสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ ได้หักพังหมดแล้ว จึงมีความประสงค์ที่จะปฏิสังขรณ์ขึ้นเป็นวัดใหม่อีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2220 โดยได้นิมนต์ครูบาอุปละ วัดหนองเงือก มาเป็นประธานในการบูรณะ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2225 วัดได้รับการขึ้นทะเบียนโบราณสถาน เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2541 และประกาศเป็นมรดกจังหวัดลำพูนเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหาร เจดีย์สร้างประมาณพุทธศตวรรษที่ 24 ปัจจุบันมีสภาพสมบูรณ์ อุโบสถที่เป็นอุทกสีมา (อุโบสถล้อมด้วยน้ำ) และหอไตรก่อสร้างด้วยไม้ทั้งหลังซึ่งเป็นหอไตรกลางสระน้ำที่เป็นศิลปะล้านนาสมัยพุทธศตวรรษที่ 24 มีความสวยงามและสมบูรณ์มาก หลังคาลดหลั่นอย่างสวยงาม กรอบหน้าจั่วเป็นตัวนาค นอกจากนี้ยังมีลวดลายไม้แกะสลักซึ่งประดับกระจกอย่างงดงาม

อ้างอิง
วัดนิคมพัฒนาราม (จังหวัดสตูล)
วัดนิคมพัฒนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนิคมพัฒนา อำเภอมะนัง จังหวัดสตูล

วัดนิคมพัฒนาราม หรือ วัดผัง 7 ประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2528 โดยเริ่มตั้งเป็นสำนักสงฆ์เมื่อ พ.ศ. 2507 มีพระมหากระจ่าง ฐิตธมฺโม อดีตเจ้าคณะอำเภอเมืองสตูล เป็นผู้ริเริ่มและนิมนต์พระสงฆ์มาอยู่อาศัยในที่ดินจัดสรรของกรมประชาสงเคราะห์ นิคมพัฒนาภาคใต้ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2536 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร เป็นวัดจัดอุทยานทางการศึกษาเมื่อ พ.ศ. 2552 เป็นวัดพัฒนาตัวอย่างเมื่อ พ.ศ. 2544 วัดส่งเสริมสุขภาพของจังหวัดสตูลเมื่อ พ.ศ. 2551 วัดมีวิหารรัตนะชาติ ที่สร้างด้วยจตุคามทั้งหลัง
วัดมีไหโบราณเชื่อว่ามีอายุไม่น้อยกว่า 1,300 ปี หลังจากได้มีโยมนำมาถวายให้ไว้เพื่อเป็นของที่ระลึก มี "พระรอดมหาวัน" เกาะติดไหอยู่ที่เชื่อว่าผ่านอุณหภูมิร้อนเย็นจนกลายจากเนื้อดินเป็นเนื้อเหล็กสนิมแข็งติดไหจนยากจะแกะออก ที่สามารถแกะออกได้จริงได้เพียงแค่ 1 องค์เท่านั้น ส่วนอีก 5 องค์ที่ติดบริเวณไหและฝาของไหไม่สามารถงัดออกมาได้

รายนามเจ้าอาวาส
* พระวินัยธรปาน จารุธมฺโม พ.ศ. 2528–2540
* พระครูโสภณปัญญาสาร พ.ศ. 2541–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดสลักเพชร
วัดสลักเพชร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะช้างใต้ อำเภอเกาะช้าง จังหวัดตราด ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 7 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 4 แปลง เนื้อที่ 11 ไร่
วัดสลักเพชรตั้งเมื่อ พ.ศ. 2449 มีชาวบ้านช่วยกันสร้างที่พักสงฆ์ขึ้นมาที่บ้านนาใน แต่เนื่องจากพื้นที่นั้นมีลมพัดแรงมากจนเป็นเหตุให้หลังคาอาคารเสียหาย และขาดแคลนน้ำดื่มด้วย จึงได้ย้ายมาสร้างตรงกลางหมุ่บ้านโดยมี คุณเชื่อม พันธ์เพ็ญ บริจาคที่ดินริมทะเลบนพื้นที่ราว 2 ไร่เศษ ต่อมาในสมัย อาจารย์พิมพ์ ได้เริ่มสร้างอุโบสถ มี คุณพื้น สลักเพชร เป็นผู้บริจาคทรัพย์ และได้ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2449 ใช้ชื่อวัดตามสกุลผู้บริจาคทรัพย์ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2467 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 13 เมตร ?ยาว 20 เมตร ปัจจุบัน การศึกษาได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม ภายในวัดมีนพิพิธภัณฑ์ ที่ได้รวบรวมวัตถุ ของใช้ สมัยโบราณและมีการจัดนิทรรศการเหตุการณ์ย
ัดมีนพิพิธภัณฑ์ ที่ได้รวบรวมวัตถุ ของใช้ สมัยโบราณและมีการจัดนิทรรศการเหตุการณ์ยุทธนาวีเกาะช้างเมื่อ 17 มกราคม พ.ศ. 2484 ไว้ด้วย ภายในพิพิธภัณธ์มีภาพฝาผนังเป็นเรื่องราวการเสด็จประพาสต้นของรัชกาลที่ 5 มาที่เกาะช้าง
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 9 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2440 อุโบสถหลังใหม่ภายในประดิษฐานพระพุทธชินราชจำลอง ศาลาการเปรียญ ศาลาบำเพ็ญกุศล ปูชนียยวัตถุ มีพระพุทธรูปปางสมาธิ หลวงพ่อเพชร ขนาดหน้าตัก กว้าง 65 เซนติเมตร สูง 113 เซนติเมตร เนื้อสำริดศิลปะรัตนโกสินทร์

อ้างอิง
วัดโนนป่าเลา
วัดโนนป่าเลา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลยาง อำเภอน้ำยืน จังหวัดอุบลราชธานี มีเนื้อที่ 58 ไร่ 2 งาน 55 ตารางวา

วัดโนนป่าเลาตั้งวัดเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2543 เดิมสภาพวัดเป็นป่าทึบ ชาวบ้านเห็นว่าสัปปายะเหมาะที่จะสร้างวัดเพื่อให้เป็นที่พักพระสงฆ์ที่จรมา ซึ่งบางปีก็มีพระมาจำพรรษา บางปีก็ว่างเว้นไป ได้พัฒนาาตามลำดับจน พ.ศ. 2543 ได้ตั้งเป็นวัดขึ้นอย่างถูกต้องตามกฎหมาย
อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ ศาลาการเปรียญ สร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2531 หอและสระพระคัมภีร์ พระไตรปิฎก ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระพุทธรูปหินอ่อนสร้างเมื่อ พ.ศ. 2551 พระสีวลีสร้างเมื่อ พ.ศ. 2551 พระพุทธรูปใหญ่ พระปฐมโครตชัยโย พระพุทธรูปยืนอุ้มบาตรประธานพร ประทับรอยพระบาท บาตรใหญ่เจดีย์อัฐบริบาร รอยพระพุทธหัตคู่ และพระประธานที่ศาลาการเปรียญ

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการพิษณุ จนทวํโส พ.ศ. 2544
* พระอธิการบุญเพ็ง อธิจิตโต พ.ศ. 2550

อ้างอิง
วัดวังกระแจะ (จังหวัดกาญจนบุรี)
วัดวังกระแจะ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวังกระแจะ อำเภอไทรโยค จังหวัดกาญจนบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 14 ไร่ 48 ตารางวา ทางทิศตะวันออกจดแม่น้ำแควน้อย
วัดวังกระแจะ แต่เดิมเป็นที่พักสงฆ์ชั่งคราวของพระธุดงค์ทั่วไป จนราว พ.ศ. 2481 ชาวบ้านได้มีมติให้ตั้งเป็นวัดของหมู่บ้านเพื่อสะดวกในการจัดพิธีกรรมทางศาสนา โดยเริ่มจากการสร้างกุฏิไม้หลังเล็ก หลังคามุงจาก ให้พระธุดงค์อยู่จำพรรษา จนเมื่อ พ.ศ. 2505 ชาวบ้านด้นิมนต์พระธุดงค์ฉายาว่า หลวงพ่อชุบ ปัญญวุโธ มาช่วยสร้างวัด เริ่มปรับพื้นที่สร่างกุฏิสงฆ์ สร้างเสนาสนะต่าง ๆ จนถึง พ.ศ. 2511 ได้รับอนุญาตจากกรมการศาสนาให้สร้างวัดได้และได้รับอนุญาตตั้งเป็นวัด จากนั้นคณะปกครองสงฆ์จังหวัดกาญจนบุรีได้มีหนังสือแต่งตั้งให้หลวงพ่อชุบเป็นเจ้าอาวาสวัดวังกระแจะ รูปแรก เมื่อ พ.ศ. 2513 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2514 มีพิธีผูกพัทธสีมาฝังลูกนิมิตเมื่อ พ.ศ. 2533
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 ศาลาการเปรียญ มณฑปจัตุรมุข หอระฆัง หอสวดมนต์ หอฉัน ศาลาฌาปนสถาน และกุฏิเจ้าอาวาส

หลวงพ่อชุบ ท่านเป็นเกจิอาจารย์ เป็นที่รู้กันดีในหมู่ลูกศิษย์โดยเฉพาะชาวอำเภอไทรโยค ว่าหลวงพ่อมีของดี ทั้งสักยันต์และพระวัตถุมงคลเป็นที่รู้กันว่าคงกระพัน ทั้งยังทำตะกรุดและเครื่องรางของขลัง

อ้างอิง
วัดเกาะเสม็ด
วัดเกาะเสม็ด หรือ วัดเกาะแก้วพิสดาร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเพ อำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง มีเนื้อที่ 16 ไร่ 2 งาน 14 ตารางวา ถือเป็นวัดเดียวบนเกาะเสม็ด ตั้งอยู่ห่างจากท่าเรือหน้าด่านประมาณ 500 เมตร ปัจจุบันมีเจ้าอาวาส คือ พระครูวินัยธร สมมติโต

เกาะเสม็ดเริ่มมีวัดแห่งนี้นับตั้งแต่ พ.ศ. 2500 โดยชาวบ้านได้ร่วมกันมอบที่ดินเพื่อให้ก่อตั้งเป็นวัด เริ่มแรกตั้งเป็นสำนักสงฆ์ใช้ชื่อว่า สำนักสงฆ์เกาะเสม็ด ต่อมาสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติประกาศตั้งเป็นวัดที่ถูกต้องตามกฎหมายเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2555 ผู้ขออนุญาตตั้งวัดคือ นายเกรียงศักดิ์ งามสุวรรณ์ โดยให้นามวัดว่า "วัดเกาะเสม็ด"
ต่อมาเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 มีพิธีวางศิลาฤกษ์อุโบสถวัดเกาะเสม็ด ซึ่งอุโบสถหลังนี้มีขนาดกว้าง 27 เมตร ยาว 36 เมตร เป็นอุโบสถ 2 ชั้น โดยตัวอุโบสถอยู่ชั้นที่ 2 มีลักษณะแบบอุโบสถเปิด มีผนังเพียงองค์พระประธาน ขอบกำแพงแก้วทำเป็นสัญลักษณ์รูปกลีบบัว ภายในวัดมีวิหารและศาลาการเปรียญ พระพุทธรูปองค์ใหญ่สีขาว ซึ่งประดิษฐานอยู่ด้านหลังของวัดหันหน้าเข้าหาทะเล

อ้างอิง
วัดอ่าวสลัด
วัดอ่าวสลัด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะกูด อำเภอเกาะกูด จังหวัดตราด

วัดอ่าวสลัดตั้งอยู่บนเกาะกูด บริเวณนี้มีชุมชนที่เรียกว่า "อ่าวสลัด" ตามคำบอกเล่าว่าเคยมีโจรสลัดหลบหนีเข้ามาอาศัยอยู่ในย่านนี้ ภายหลังการปราบปรามจึงตั้งชื่อใหม่ว่า "หมู่บ้านอ่าวสลัด" เป็นชุมชนชาวประมงพื้นบ้าน สร้างบ้านเรือนติดทะเล มีท่าเทียบเรืออยู่หน้าบ้านเรียงรายทอดเป็นแนวยาว จากนั้นจึงได้สร้างวัดประจำหมู่บ้าน แรกเริ่มเป็นเพียงสำนักสงฆ์เป็นเวลานานกว่า 50 ปี จนได้ประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 ผู้ขออนุญาตให้สร้างวัด คือ นายชุมพล วัฒนา วัดเป็นสถานที่จัดงานประเพณีสำคัญต่าง ๆ และเป็นศูนย์รวมจิตใจของชาวเกาะกูด
พระพุทธรูปองค์ใหญ่สีทองของวัดที่ตั้งอยู่บนเนิน คือ หลวงพ่อพุทธปทีปศรีสถาพร อยู่ตรงส่วนที่ติดปลายแหลมของอ่าว เด่นตระหง่านเมื่อมองจากเรือ เป็นจุดสังเกตเมื่อเดินเรือ ผู้นำในการสร้างพระพุทธรูปองค์นี้ คือ พระเทพสุเมธมุนี (สง่า สักโก) เจ้าอาวาสวัดโยธานิมิต ดำเนินการสร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 องค์พระขนาดหน้าตักกว้าง 9 เมตร 60 เซนติเมตร สูง 12 เมตร 60 เซนติเมตร สิ้นค่าใช้จ่าย 10 ล้านบาทเศษ

อ้างอิง