SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดพุทธพม่า (ประเทศสิงคโปร์)
วัดพุทธพม่า ( ) หรือ มหาศาสนารังสี ( ; , Mahā Sāsanā Raṃsī) เป็นองค์การและวัดพุทธพม่าแห่งเดียวในประเทศสิงคโปร์ ก่อตั้งในปี 1875 และย้ายจากที่ตั้งเดิมมาที่ตั้งปัจจุบันในเขตนอเวนาตั้งแต่ปึ 1988 ถือเป็นสถานที่สำคัญทางศาสนาและต่อชุมชนชาวพม่าในประเทศสิงคโปร์

วัดพุทธพม่า (BBT) สถาปนาขึ้นโดย U Thar Hnin (หรือ Tang Sooay Chin) ชาวพม่า ขึ้นที่เลขที่ 17 ถนนกินตา (Kinta Road) ซึ่งเชื่อมต่อกับถนนเซอรังกูน ในปี 1875 ในปี 1878 เขาลริจาควัดนี้ให้กับ U Kyaw Gaung (หรือ Khoo Teogou) แพทย์พื้นถิ่นพม่าจากมัณฑะเลย์ จนถึงปัจจุบัน วัดนี้เป็นวัดพม่าแห่งเดียวในประเทศสิงคโปร์
ภายในวัดประดิษฐานพระพุทธรูปหินอ่อนบริสุทธิ์ที่ใหญ่ที่สุดนอกประเทศพม่า ซึ่งแกะสลักมาจากหินอ่อนหนักสิบตันจากเขาซะจีน ห่างไป ทางเหนือของมัณฑะเลย์ แกะสลักแล้วเสร็จที่มัณฑะเลย์ในปี 1918 มีความสูง และขนส่งมาถึงสิงคโปร์ในปี 1921 โดยความช่วยเหลือจากอ๋อ บุ๋น ป่า แห่งยาหม่องตราเสือ

ในปี 1981 องค์การพัฒนานครแจ้งให้ที่ตั้งของวัดต้องย้ายออก จากนั้นในปี 1988 จึงย้ายมาตั้งที่ปัจจุบันในเขตนอเวนา ภายใต้การนำของเจ้าอาวาส อู้ ปัญญาวงศ์ วัดหลังใหม่เปิดในปี 1991 สร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมพม่าและประดับด้วยไม้สักแกะสลัก

ต้นโพธิ์ภายในวัดเป็นต้นที่แตกหน่อมาจากต้นที่วัดพุทธมงคลวิหาร (Mangala Vihara Buddhist Temple) ในเกลังอีสต์

อ้างอิง
บรรณานุกรม
*Burmese Buddhist Temple Newsletter, vol. 10, no. 1, July 1996.
*Burmese Buddhist Temple Newsletter, vol. 21, no. 2, January 2007.
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น

*Maha Sasanaramsi Burmese Buddhist Temple
อินทรปุระ (เขมร)
ตามข้อมูลจากศิลาจารึกในสด๊กก๊อกธม อินทรปุระ ( ) หรือ อมเรนทรปุระ ( ) เป็นเมืองหลวงแรกในรัชสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 2 ประมาณ ค.ศ. 781 ก่อนสถาปนาอาณาจักรพระนครใน ค.ศ. 802

ที่ตั้ง
ยอร์ช เซเดส์และ Claude Jacques ระบุสถานที่นี้เข้ากับบันทายไพรนคร ใกล้กำปงจาม ประเทศกัมพูชา ส่วน Michael Vickery สันนิษฐานว่สถานที่นี้อยู่ใกล้กำปงธม นักวิชาการบางส่วนเสนอให้ Ak Yum เป็นศูนย์กลางของอมเรนทรปุระ

อ้างอิง

ข้อมูล
*
มาร์โก ปิแอร์ ไวต์
มาร์โก ปิแอร์ ไวต์ ( ; เกิด 11 ธันวาคม ค.ศ. 1961) เป็นเชฟชาวอังกฤษ เจ้าของร้านอาหาร และบุคคลที่มีชื่อเสียงทางโทรทัศน์ ใน ค.ศ. 1995 เขากลายเป็นเชฟที่อายุน้อยที่สุดที่ได้รับสามดาวมิชลิน เขาฝึกสอนเชฟหลายคน รวมถึงมาริโอ บาทาลี, แชนนอน เบนเน็ตต์, กอร์ดอน แรมซีย์, เคอร์ติส สโตน, เจมสัน สต็อกส์, ฟิล ฮาเวิร์ด และสตีเฟน เทอร์รี เขาได้รับการขนานนามว่าเป็น "เชฟคนดังคนแรก" และเป็น enfant terrible ของวงการร้านอาหารอังกฤษ

ดูเพิ่ม
* พอล ลีบรันด์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* H Talent Management Marco Pierre White Client Biography
ไฮเดอราบาดีบิรยานี
ไฮเดอราบาดีบิรยานี (อักษรโรมัน: Hyderabadi biryani) หรือ ไฮเดอราบาดีดัมบิรยานี (อักษรโรมัน: Hyderabadi dum biryani) หรือชื่อแปล ข้าวหมกไฮเดอราบาด เป็นบิรยานีรูปแบบหนึ่งที่มีที่มาจากนครไฮเดอราบาด ประเทศอินเดีย ทำมาจากข้าวบาสมติกับเนื้อสัตว์ มีที่มาตั้งต้นจากครัวหลวงของนีซัมแห่งไฮเดอราบาด ผสมผสานอาหารไฮเดอราบาดกับอาหารมุฆไล ปัจจุบันอาหารจานนี้เป็นอาหารที่ขึ้นชื่อของนครไฮเดอราบาด
ประวัติศาสตร์
ไฮเดอราบาดเคยถูกปกครองโดยโมกุล (มุฆาล) ในทศวรรษ 1630s ตามด้วยนีซัมแห่งไฮเดอราบาด ธรรมเนียมอาหารแบบมุฆไล (มุฆาล) ผสมผสานกับธรรมเนียมพื้นถิ่นออกมาเป็นอาหารไฮเดอราบาด ตำนานพื้นถิ่นเล่าว่าไฮเดอราบาดีบิรยานีเป็นผลงานสร้างสรรค์โดยหัวหน้าคนครัวประจำนีซัมคนแรก นีซัมอุลุมล์ก อาซัฟ ญะห์ ที่หนึ่ง ในกลางศตวรรษที่ 18 ขณะกำลังออกล่าสัตว์

ส่วนประกอบ
ส่วนประกอบพื้นฐานได้แก่ข้าวบาสมติ, เนื้อสัตว์ใด ๆ, ดาหี, หอมเจียว และ กี เครื่องเทศที่ใช้ เช่น อบเชย, กานพลู, กระวาน, ใบกระวาน, นัตเม็ก, ผงมะละกอ, ชาฮียี่หร่า, ดอกบิรยานี, เลมอน และ หญ้าฝรั่น

ข้าวหมกนี้นิยมเสิร์ฟเคียงดาหีชัตนี และ มิรจิกาซาลัน

อ้างอิง
ไก่โคล่า
ไก่โคล่า ( ) เป็นอาหารจานไก่ที่เป็นที่นิยมในฮ่องกง ทำมาจากเนื้อไก่และเครื่องดื่มน้ำอัดลมโค้กเป็นส่วนประกอบหลัก โดยที่โค้กนี้จะนำไปผสมกับส่วนผสมอื่น เช่น ซีอี๊ว ซอสบาร์บีคิว หรือซอสมะเขือเทศ มีทั้งที่ใช้โค้กธรรทดาและสูตรไม่มีน้ำตาล ซอสเกิดการรีดิวซ์ซึ่งทำให้รสของโค้กเข้มข้นขึ้น กลายเป็นเกลซ บางครั้งอาจทำในรูปของอาหารจานปีกไก่ เนื้อสัมผัสสามารถมีลักษณะเหนียว ขึ้นอยู่กับกระบวนการการทำ ไก่โค้กมีการบรรยายว่ามีองค์ประกอบของรสชาติทั้งเปรี้ยวและหวาน โดยตัวโค้กนั้นให้รสที่รุ่มรวยกับเนื้อไก่
มีเรื่องเล่าอยู่สองเรื่องเกี่ยวกับที่มาของอาหารจานนี้ เรื่องเล่าแรกระบุว่าเชฟคนหนึ่งในจี่หนาน มณฑลชานตง เผลอทำโค้กในกระป๋องหกใส่หม้อที่ทำปีกไก่ตุ๋น ที่ซึ่งเขาค้นพบรสชาติที่แปลกใหม่ของโค้กเมื่อผสมกับซีอิ๊วและทำให้อาหารจานนี้กลายมาเป็นที่นิยม อีกเรื่องเล่าเล่าว่าไก่โค้กเช่นนี้มีทีในโลกตะวันตกอยู่แล้ว ก่อนจะมาถึงไต้หวัน ที่แทนที่ซอสมะเขือเทศด้วยซีอิ๊ว

อ้างอิง
อัมปลัง
อัมปลัง ( ) เป็นขนมอินโดนีเซียประเภทข้าวเกรียบปลา พบในประเทศอินโดนีเซีย และมาเลเซีย โดยทั่วไปนิยมทำมาจากเนื้อปลาวาฮูหรือปลาอินทรีย์บั้ง ผสมแป้งมันสำปะหลังและส่วนผสมอื่น ก่อนนำไปทอดกรอบ

รูปทรงและขนาดชองอัมปลังแตกต่างกันไปได้หลายแบบ แบบดั้งเดิมมักเป็นรูปที่เรียกว่า เล็บเสือยาว ไปจนถึงรูปลูกบอล และรูปลูกเต๋า สีมีทั้งสีเหลืองจนถึงน้ำตาลอ่อน
ประวัติศาสตร์
ในประเทศอินโดนีเซีย โดยธรรมเนียมมักระบุว่าอัมปลังทีที่มาจากนครซามารินดา เมืองหลวงของกาลีมันตันตะวันออก ปรากฏอุตสาหกรรมผลิตอัมผลังในครัวเรือนรุ่งเรืองที่นี่มาตั้งแต่ทศวรรษ 1970 ดั้งเดิมแล้ว อัมปลังทำมาจากเนื้อปลาอีกันปีปิฮ์ (ikan pipih) หรือ อีกันเบอลีดา (ikan belida; Chitala lopis) อย่างไรก็ตาม ปลาน้ำจืดเหล่านี้เริ่มหายากขึ้น ผู้ผลิตอัมปลังจึงแทนที่ด้วยเนื้อปลา อีกันเต็งงีรี (ikan tenggiri; ปลาวาฮู) หรือ กาบุซ (gabus; ปลาช่อน)

อัมปลังมักซื้อขายในรูป โอเลฮ์โอเลฮ์ (oleh-oleh; ของที่ระลึกที่เป็นอาหาร) จากกาลีมันตันตะวันออก
ศูนย์กลางการผลิต
อัมปลังมักผลิตในอุตสาหกรรมครัวเรือนในเมืองซามารินดา นอกจากนี้ยังพบได้ในบาลิกปาปัน, ปนตียานัก (กาลีมันตันตะวันตก) และ บันจาร์มาซิน (กาลีมันตันใต้)

ส่วนในประเทศมาเลเซีย มีการผลิตมากบนขายฝั่งตะวันออกของซาบะฮ์ โดยเฉพาะในเมืองตาเวา

อ้างอิง
เหยียนหฺวาง
เหยียนหฺวาง ( ) เป็นชื่อกลุ่มชาติพันธุ์ในตำนานของจีนโบราณ ซึ่งกล่าวกันว่าอาศัยอยู่ในพื้นที่แอ่งแม่น้ำหฺวาง พวกเขาอ้างว่าสืบเชื้อสายจากสองชนเผ่าที่นำโดยเหยียนตี้และหฺวางตี้ ความสำเร็จหลักของพวกเขาคือการร่วมมือกันเสริมสร้างรากฐานของชนเผ่าทั้งสองและชุมชนที่มีอารยธรรมของพวกเขา เหยียนหฺวางถือเป็นผู้ก่อกำเนิดชาวจีนและผู้บุกเบิกวัฒนธรรมจีน

:Youjiao พระมเหสีของเฉา เตี่ยน ให้กำเนิดหฺวางตี้ใกล้แม่น้ำจี่ และเหยียนตี้ใกล้แม่น้ำเจียง ซึ่งทำให้ทั้งสองมีพระอุปนิสัยที่แตกต่างกัน แม้ว่าเฉา เตี่ยนจะครองราชย์ก่อนหฺวางตี้และเหยียนตี้ แต่พระองค์ไม่ใช่พระบิดาของทั้งสอง
:ในรัชสมัยของหฺวางตี้ ลูกหลานของเฉินหนงเสื่อมถอยลง Hong Sheng และเหยียนตี้สืบเชื้อสายมาจากเฉินหนง ทั้งสองมีความรู้รอบด้าน ห้าร้อยปีนับจากเฉินหนงถึงรัชสมัยของหฺวางตี้และเหยียนตี้ เหยียนตี้เป็นรุ่นสุดท้าย; เฉินหนง เฉา เตี่ยน จักรพรรดิเปลวเพลิง [เหยียน] และหฺวางตี้ ล้วนครองราชย์ก่อนพระองค์

ชาวจีนยังคงเรียกตนเองด้วยคำว่า เหยียนหฺวางจื่อซุน (หมายถึง "ลูกหลานของเหยียนและหฺวาง") จนถึงทุกวันนี้

ดูเพิ่ม
* หฺวาเซี่ย
* เหยียนหฺวางจื่อซุน แปลว่า "ลูกหลานของเหยียนตี้และหฺวางตี้"
* ประติมากรรมใหญ่เหยียนตี้และหฺวางตี้

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Guoyu Original text in Chinese.
โอโก-โอโก
โอโก-โอโก ( ) เป็นอาหารฟิลิปปินส์ทำจากข้าวที่หุงในเปลือกเม่นทะเลทั้งตัว มีต้นกำเนิดมาจากชาวซามา-บาจาว เป็นอาหารที่พบได้ทั่วไปในจังหวัดตาวี-ตาวี, จังหวัดซูลู, จังหวัดบาซีลัน และคาบสมุทรซัมบวงกา นอกจากนี้ ชาวซามาอพยพยังได้นำเข้าไปยังรัฐซาบะฮ์ ประเทศมาเลเซีย ซึ่งรู้จักกันในชื่อเกอตูปัตเตเฮ-เตเฮ ( ) หรือ นาซีเตเฮ-เตเฮ ( )
โอโก-โอโกปรุงด้วยเม่นทะเลชนิดหนึ่งที่เรียกว่าเตเฮ-เตเฮ (สะกด tehe'-tehe' หรือ tehe-tehe) โดยขูดหนามออกก่อน แล้วจึงเอาไส้ออกผ่านรูเล็ก&thinsp;ๆ ที่ด้านล่าง ส่วนรังไข่หรืออัณฑะที่รับประทานได้จะถูกเก็บไว้ จากนั้นเทข้าวสารที่ผสมเครื่องเทศและส่วนผสมต่าง&thinsp;ๆ ลงในรู อุดรูด้วยใบเตยหรือทางมะพร้าว จากนั้นนำทั้งหมดไปต้มจนข้าวสุก โอโก-โอโกรับประทานโดยการปอกเปลือกคล้ายกับปอกไข่ต้ม แล้วรับประทานส่วนข้าวที่อัดแน่นอยู่ภายในพร้อมกับรังไข่หรืออัณฑะเม่นทะเลรสเค็มโดยตรงในขณะที่ถือไว้ คล้ายกับการรับประทานข้าวต้มมัดที่ห่อด้วยใบตอง

ดูเพิ่ม
* ปีอูตู (Piutu)
* ปูสอ์ (Pusô)

อ้างอิง
จำปาทอง ณ นนทชัย
สาโรช คุ้มจิต (เกิด 3 มีนาคม พ.ศ. 2505) เป็นที่รู้จักในชื่อ จำปาทอง ณ นนทชัย เป็นอดีตนักมวยไทยอาชีพชาวไทย เขาเป็นอดีตแชมป์รุ่นแบนตัมเวทของสนามมวยราชดำเนินที่มีชื่อเสียงในทศวรรษที่ 1970 และ 1980 เขาได้รับฉายา "จอมเตะก้านคอ" และเป็นที่รู้จักอย่างยิ่งจากลูกเตะก้านคอซึ่งเตะได้ทั้งสองข้าง

ประวัติและอาชีพ
จำปาทองเกิดที่จังหวัดราชบุรี เขาเริ่มชกมวยตั้งแต่ยังเด็กเพื่อช่วยเหลือครอบครัว

ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2522 เขาสามารถชนะคะแนนสามารถ พยัคฆ์อรุณ ถึงสองครั้ง ในการชกครั้งที่สาม เนื่องจากจำปาทองทำผลงานได้ต่ำกว่ามาตรฐาน กรรมการจึงไล่เขาลงจากเวที
ในปี พ.ศ. 2528 จำปาทองคว้าแชมป์ใหญ่ครั้งแรกและครั้งเดียวเมื่อเขาน็อกแสงเทียนน้อย ส.รุ่งโรจน์ ด้วยลูกเตะก้านคออันเป็นสัญลักษณ์ประจำตัวของเขา

ในปี พ.ศ. 2529 เขาเป็นตัวเต็งรางวัลนักมวยไทยยอดเยี่ยมประจำปีของสมาคมนักข่าวกีฬาแห่งประเทศไทย แต่พ่ายอย่างเฉียดฉิวต่อพนมทวนเล็ก ห้าพลัง ชายผู้ที่จะพรากแชมป์สนามมวยราชดำเนินของจำปาทองในปีเดียวกันนั้น ในปีนั้น เขาสร้างความตกใจด้วยการชนะอย่างพลิกล็อกเหนือฉมวกเพชร ห้าพลัง เมื่อจำปาทองน็อกเขาได้ในยกที่สองด้วยลูกเตะก้านคออันเป็นสัญลักษณ์ประจำตัวของเขา

จำปาทองเข้าสู่ช่วงฟอร์มตกในช่วงปลายปี พ.ศ. 2529 เมื่อเขาแพ้จอมโว เชิญยิ้ม และเสียแชมป์สนามมวยราชดำเนินให้กับพนมทวนเล็ก ห้าพลัง
กังวาลน้อย อ.ศรีบัวลอย
อุทัย ไกรลาศ หรือที่รู้จักในชื่อ กังวาลน้อย อ.ศรีบัวลอย เป็นอดีตนักมวยไทยอาชีพชาวไทย เขาเป็นอดีตแชมป์รุ่นแบนตัมเวทของสนามมวยเวทีลุมพินีที่โด่งดังในทศวรรษที่ 1980 และ 1990 เขายังเป็นพี่ชายต่างมารดาของแสนไกร ศิษย์ครูอ๊อด นักมวยชื่อดังอีกคนหนึ่ง

ประวัติและอาชีพ
เขาฝึกซ้อมที่ค่ายมวยศิษย์ครูอ๊อดร่วมกับแสนไกร ศิษย์ครูอ๊อด น้องชายของเขา

ในยุคทองของมวยไทย เขาชกกับนักมวยที่มีชื่อเสียงหลายคน รวมถึงไอ้หนุ่มชีวาส วังจั่นน้อย ส.พลังชัย, บุญหลาย ส.ธนิกุล, ดอกไม้ป่า ป.พงษ์สว่าง, ราชศักดิ์ ส.วรพิน, ไอ้จอมซาดิสม์ ทวีศักดิ์เล็ก พลอยศักดา, แข้งซ้ายไฟพะเนียง เผด็จศึก เกียรติสำราญ, ยอดเพชร ส.จิตรพัฒนา, เอ็ม 16 บ.ข.ส. และหนึ่งธรณี เพชรยินดี

อ้างอิง
รสมาลาอิ
รสมาลาอิ ( ), รสมลาอี ( ) หรือ รสมเลอิ ( ) ในประเทศไทยบางแห่งเรียก ราสมาลัย เป็นอาหารหวานอย่างหนึ่ง มีแหล่งกำเนิดในภูมิภาคเบงกอลในอนุทวีปอินเดีย ประกอบไปด้วย นม น้ำตาล ถั่ว และเครื่องเทศ ปัจจุบันเป็นของหวานยอดนิยมในประเทศอินเดีย ประเทศบังกลาเทศ และประเทศปากีสถาน รสมาลาอิแช่ให้เย็นชื่นใจ ใช้รับประทานตบท้ายของมื้ออาหาร
ส่วนประกอบ
รสมาลาอิ ประกอบด้วยเฉนา ( , ) หรือ ฉานา ( ) ซึ่งมีลักษณะคล้ายฟองน้ำแผ่นกลม ซึ่งทำจากนมไปต้มแล้วใส่น้ำมะนาวให้โปรตีนตกตะกอน จากนั้นนำแป้งดังกล่าวมาสะเด็ดน้ำ ด้วยการนวดและคั้นของเหลวออกมาให้มาก แบ่งแป้งเป็นก้อนกลมขนาดน้อยนำไปต้มกับน้ำที่ผสมน้ำตาลเป็นน้ำเชื่อม จากนั้นนำเฉนาที่แช่น้ำเชื่อมดังกล่าวมาแช่ในน้ำนมเคี่ยวรสเข้มข้น แต่งรสด้วยกระวาน หญ้าฝรั่น หรือน้ำดอกไม้เทศ ใส่ถั่วพิสตาชีโอบดหยาบ และอัลมอนด์หั่นแท่ง ให้รสสัมผัสกรุบกรอบ

อ้างอิง
ศูนย์การเรียนรู้วัฒนธรรมอันดามัน
ศูนย์การเรียนรู้วัฒนธรรมอันดามัน เป็นพิพิธภัณฑ์และแหล่งเรียนรู้ด้านศิลปะ วัฒนธรรม และประวัติศาสตร์ของจังหวัดกระบี่และกลุ่มจังหวัดภาคใต้ฝั่งทะเลอันดามัน โดยเน้นการนำเสนอเกี่ยวกับลูกปัดโบราณ ตั้งอยู่ในตำบลปากน้ำ อำเภอเมืองกระบี่ จังหวัดกระบี่

ประวัติ
ศูนย์การเรียนรู้วัฒนธรรมอันดามันก่อตั้งขึ้นโดยเทศบาลเมืองกระบี่เมื่อ พ.ศ. 2557 โดยได้รับการสนับสนุนงบประมาณจากกลุ่มจังหวัดภาคใต้ฝั่งทะเลอันดามัน 5 จังหวัด ได้แก่ กระบี่ พังงา ภูเก็ต ระนอง และสตูลในการก่อสร้างศูนย์การเรียนรู้

ส่วนจัดแสดง
ศูนย์การเรียนรู้วัฒนธรรมอันดามันประกอบด้วยอาคาร 5 หลัง:
* อาคารพิพิธภัณฑ์ลูกปัดอันดามัน หรืออาคาร A: นำเสนอเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของลูกปัดโบราณ แบ่งส่วนแสดงเป็น 7 ส่วน
# ห้องประวัติความเป็นมาของลูกปัด
# ห้องประวัติลูกปัดในประเทศไทย
# ห้องแฟชั่นลูกปัด
# ห้องลูกปัดล้ำค่า
# ห้องลูกปัดและความเชื่อลูกปัด
# ห้องลูกปัดในอนาคต
# ห้อง Thank You Zone

* อาคาร B: ประกอบด้วยห้องบรรยาย ฉายวีดิทัศน์เกี่ยวกับประวัติความเป็นมาของลูกปัด ประติมากรรมเมืองกระบี่ และสถานที่ท่องในเมืองกระบี่ ในอาคารเดียวกันนี้มีห้องจำหน่ายสินค้าที่ระลึก จำหน่ายผลิตภัณฑ์โอทอปจากชุมชนในจังหวัดกระบี่

* อาคาร C: เป็นอาคารแสดงงานศิลปะหมุนเวียน
* หอศิลป์อันดามัน: เป็นอาคารจัดแสดงงานศิลปะ แบ่งส่วนจัดแสดงเป็น 3 ชั้น
# ชั้น 1: ประกอบด้วยลานกิจกรรม และห้องระนอง จัดแสดงผลงานของศิลปินรุ่นเยาว์
# ชั้น 2: ประกอบด้วยห้องตรัง และห้องพังงา จัดแสดงผลงานของศิลปินร่วมสมัยในประเทศไทย ทั้งศิลปินรุ่นใหม่รางวัลเหรียญทอง และศิลปินรุ่นใหญ่มีชื่อเสียง และยังมีห้องสีน้ำ จัดแสดงผลงานศิลปะสีน้ำของศิลปินในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
# ชั้น 3: ประกอบด้วยห้องภูเก็ต จัดแสดงผลงานของศิลปินแห่งชาติ เช่น ถวัลย์ ดัชนี, กมล ทัศนาญชลี เป็นต้น และยังมีห้องกระบี่ จัดแสดงผลงานของศิลปินนานาชาติ

* โรงเรียนต้นกล้าอันดามัน: เป็นโรงเรียนฝึกอบรมด้านศิลปะ

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* ศูนย์การเรียนรู้วัฒนธรรมอันดามัน ที่เว็บไซต์มิวเซียมไทยแลนด์
* ศูนย์การเรียนรู้วัฒนธรรมอันดามัน พิพิธภัณฑ์ลูกปัดอันดามัน ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร
* ศูนย์การเรียนรู้วัฒนธรรมอันดามัน ที่เว็บไซต์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
อินทรปุระ (จามปา)
อินทรปุระ หรือ ด่งเดื่อง ( ) เป็นอดีตราชธานีของอาณาจักรจามปาระหว่างปี 875 ถึง 982 หรือศตวรรษที่ 12 สร้างขึ้นและอยู่ภายใต้ปกครองของกษัตริย์ชาวพุทธ อินทรวรรมันที่สอง (ครองราชย์ ค.ศ. 875-890) และผู้สืบทอดบางส่วนของราชวงศ์ภฤคุ (Bhrgu) ชื่อเมือง อินทรปุระ แปลว่าเมือง (ปุระ) ของพระอินทร์ ชื่อเมืองนี้แปลเป็นภาษาจีนและเวียดนามในอดีตว่า ฝัวชื่อ (佛逝) หรือ เฝตเถ่ (Phật Thệ) หรือ ฝัวชื่อเฉิง (佛逝城) ซึ่งแปลว่า นครพระอินทร์ หรือ นครพระพุทธเจ้า
กษัตริย์อินทรวรรมันที่สองมีดำริให้สร้างวัดพุทธมหายานขึ้นในอินทรปุระ ชื่อว่า ลัสมินทรโลเกศวร (Lasmindra Lokesvara) ในซากโบราณคดีของอินทรปุระปัจจุบันมีการค้นพบซากวัดพุทธมากมาย มีหลักฐานบ่งบอกว่าเจ้าหน้าที่ระดับสูงในราชสำนักของจามเคยเดินทางไปจาริกแสวงบุญจากอินทรปุระถึงเกาะชวาเมื่อประมาณ ค.ศ. 911–912
การเติบโตขึ้นของอำนาจใหม่ในภูมิภาค ทั้งไดเวียตทางเหนือ และจักรวรรดิเขมรทางตะวันตก เป็นภัยต่อจามปา มีสงครามระหว่างจามปากับเขมรใน ค.ศ. 945 และกับไดเวียดในปี 979 ทำให้จามปาเสื่อมอำนาจลง และในปี 982 จักรพรรดิแห่งไดเวียต เล หว่าน ยกทัพทำลายเมืองในจามปาตอนเหนือ (กว๋างบิ่ญ) ในสงครามปี 982 สังหารกษัตริย์ปรเมศวรวรรมันที่หนึ่งแห่งจาม และผู้สืบทอดต้องถอยทัพไป 700 ลี้ (300 กิโลเมตร) มายังนครอินทรปุระ
ทั้งเมืองอินทรปุระ (ด่งเดื่อง) และหมีเซินถูกกองทัพอากาศสหรัฐทิ้งระเบิดปูพรมระหว่างสงครามเวียดนามในเดือนสิงหาคม 1969 เป็นผลให้แหล่งโบราณคดีทั้งสองที่เสียหายเหลือเป็นซากอิฐ ในช่วงสงครามเวียดนาม บรรดาแหล่งโบราณคดีและซากวิหารของด่งเดื่องและหมีเซินถูกใช้งานเป็นที่หลบภัยและสำหรับกิจกรรมทางการทหารโดยกองทัพของเวียดกง หลังสงครามเวียดนามสิ้นสุด การศึกษาค้นคว้าทางโบราณคดีกลับมาอีกครั้งในทศวรรษ 1980 และ 1990 รวมถึงมีการขุดค้นทางโบราณคดีใหมที่ด่งเดื่องในช่วงศตวรรษที่ 21 เป็นต้นมา

อ้างอิง

บรรณานุกรม
*

*

*

แหล่งข้อมูลอื่น
* ภาพถ่ายในอดีต โดย EFEO
ไก่กะปิ
ไก่กะปิ ( ) เป็นไก่ทอดแบบสิงคโปร์ซึ่งทำจากไก่ชุบแป้งที่ผสมกะปิแล้วนำไปทอด ไก่กะปิเป็นไก่ทอดสูตรที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในประเทศสิงคโปร์ ซึ่งมีส่วนผสมของกะปิและเครื่องเทศชนิดต่าง ๆ ไก่กะปิจะแตกต่างจากไก่ทอดสูตรอื่นเนื่องจากการปรุงไก่กะปิจะหมักและชุบไก่ไปพร้อมกันในขั้นตอนเดียว โดยจะเติมแป้งสาลี แป้งมันฝรั่ง หรือแป้งข้าวโพดลงไปในส่วนผสมสำหรับหมักไก่ด้วย ซึ่งบางสูตรจะให้เติมแป้งลงไปตั้งแต่แรก ในขณะที่บางสูตรจะให้หมักไก่ข้ามคืนก่อนแล้วจึงเติมแป้งลงไปเมื่อจะทอด ซึ่งทั้งสองลักษณะจะให้หมักเนื้อไก่ในส่วนผสมสำหรับหมักทิ้งไว้ข้ามคืนก่อน
นอกจากจะเสิร์ฟในรูปแบบไก่ทอดปกติแล้ว ในประเทศสิงคโปร์ยังมีเบอร์เกอร์ไก่กะปิวางจำหน่ายโดยใช้ขนมปัง ผัก และมายองเนสเหมือนกับเบอร์เกอร์อื่น ๆ

อ้างอิง
ดิบ บางกอก
ดิบ บางกอก (Dib Bangkok) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัยนานาชาติในแขวงพระโขนง เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร เปิดทำการในวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2568 พิพิธภัณฑ์ก่อตั้งโดยเพชร โอสถานุเคราะห์ นักธุรกิจและนักร้อง-นักดนตรี ก่อนที่เพชรจะเสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2566 และปัจจุบันดำเนินโครงการโดยภูรัตน์ โอสถานุเคราะห์ผู้เป็นบุตรชาย

พิพิธภัณฑ์จะตั้งอยู่ในโกดังเก่าในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 และจะจัดแสดงผลงานศิลปะร่วมสมัยทั้งของศิลปินชาวไทยและศิลปินต่างประเทศ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
มัสยิดมะห์มูด (ซือริช)
มัสยิดมะห์มูด ( ) ตั้งอยู่ที่ Forchstrasse ซือริช เป็นมัสยิดแห่งแรกที่สร้างขึ้นเพื่อจุดประสงค์ในสวิตเซอร์แลนด์ มัสยิดแห่งนี้มีเจ้าของและดำเนินการโดยชุมชนมุสลิมอะห์มะดียะฮ์ มัสยิดแห่งนี้มีหออะซาน ซึ่งการก่อสร้างใหม่นี้ถูกห้ามตามมติของประชาชนในสวิตเซอร์แลนด์
ศิลาฤกษ์นี้วางด้วยหินจากกำแพงมัสยิดมุบาร็อก ประเทศอินเดียโดย Amatul Hafeez Begum บุตรสาวของมีร์ซา ฆุลาม อะห์มัด ผู้ก่อตั้งชุมชนมุสลิมอะห์มะดียะฮ์ เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 1962 นับเป็นสัญลักษณ์แห่งการปลดปล่อยสตรีมุสลิมทั้งในอดีตและปัจจุบัน มัสยิดแห่งนี้เปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1963 โดย เซอร์ มุฮัมมัด ซาฟารุลละฮ์ ข่าน ประธานสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติสมัยที่ 17 ในขณะนั้น โดยมี ดร. Emil Landolt นายกเทศมนตรีซือริชเป็นสักขีพยาน ภารกิจในสวิตเซอร์แลนด์นี้นำโดย Mushtaq Ahmad Bajwa ตั้งแต่เดือนมิถุนายน 1962 จนถึงเดือนมกราคม 1975

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Ahmadiyya Muslim Jamaat in Switzerland
พิพิธภัณฑ์ทหารกองพันที่ 1 กรมทหารราบที่ 111
พิพิธภัณฑ์ทหารกองพันที่ 1 กรมทหารราบที่ 111 เป็นพิพิธภัณฑ์ภายในพื้นที่ของค่ายสมเด็จพระนั่งเกล้า กองพันทหารราบที่ 1 กรมทหารราบที่ 111 ในตำบลบางตีนเป็ด อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา

ประวัติ
พิพิธภัณฑ์ทหารกองพันที่ 1 กรมทหารราบที่ 111 ก่อตั้งเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2537 โดยมาจากความร่วมมือกับข้าราชการทหารในกองพันทหารราบที่ 1 กรมทหารราบที่ 111 ในการจัดหาวัสดุอุปกรณ์เพื่อสร้างตู้จัดแสดงอาวุธ ยุทโธปกรณ์ และวัตถุต่าง ๆ ทั้งนี้ไม่ได้ของบประมาณสนับสนุนจากกองทัพบก วัตถุที่จัดแสดงภายในพิพิธภัณฑ์ได้รับการสนับสนุนจากกรมสรรพาวุธทหารบกในกรุงเทพมหานคร และกรมทหารพรานที่ 12 ในจังหวัดสระแก้ว
ส่วนจัดแสดง
พิพิธภัณฑ์ทหารกองพันที่ 1 กรมทหารราบที่ 111 แบ่งส่วนจัดแสดงเป็น 6 ตู้จัดแสดง :
* ตู้ที่ 1: จัดแสดงดาบ กระบี่ และกริช
* ตู้ที่ 2: จัดแสดงอาวุธทั้งของฝ่ายไทยและของฝ่ายตรงข้าม
* ตู้ที่ 3: จัดแสดงทุ่นระเบิดของฝ่ายตรงข้าม
* ตู้ที่ 4 และ 5: จัดแสดงกับระเบิดของฝ่ายตรงข้าม
* ตู้ที่ 6: จัดแสดงลูกระเบิดยิงของเครื่องยิงของฝ่ายตรงข้าม

ส่วนหลังของพิพิธภัณฑ์จัดทำเป็นห้องสมุด หนังสือภายในห้องสมุดประกอบด้วยเอกสารโบราณจำพวกคู่มือราชการสนาม มีเนื้อหาเกี่ยวกับยุทธวิธี ขีปนวิธี และการใช้อาวุธต่าง ๆ นอกจากนี้ยังมีหนังสือทางการทหารและหนังสือประวัติศาสตร์

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* พิพิธภัณฑ์ทหารกองพันที่ 1 กรมทหารราบที่ 111 ที่เว็บไซต์มิวเซียมไทยแลนด์
* พิพิธภัณฑ์ทหารกองพันที่ 1 กรมทหารราบที่ 111 ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร
ลำน้ำมูล ส.สุมาลี
คึกฤทธิ์ กมลฤกษ์ (เกิด 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2516) เป็นที่รู้จักในชื่อ ลำน้ำมูล ส.สุมาลี เป็นอดีตนักมวยไทยอาชีพชาวไทย เขาเป็นแชมป์ของสนามมวยเวทีลุมพินีสี่สมัยในสามรุ่นน้ำหนัก และโด่งดังในช่วงทศวรรษที่ 1990 ถึง 2000 มีฉายาว่า 'ขุนเข่าเวตาล' เขาโด่งดังในเรื่องการกดดันคู่ต่อสู้ไม่หยุด การเข้าคลุกวงใน และการตีเข่า
ประวัติและอาชีพ
ลำน้ำมูลเริ่มฝึกมวยไทยตั้งแต่อายุ 14 ปี เขาชกมวยครั้งแรกในปีเดียวกันและได้รับค่าตัว 100 บาท เขาย้ายไปกรุงเทพฯ สองปีต่อมา โดยเข้ามาอยู่ที่ค่ายมวย ส.สุมาลี ลำนำมูลใช้เวลาในอาชีพนักมวยทั้งหมดของเขาอยู่ที่ค่าย ส.สุมาลี โดยมีเพื่อนร่วมค่ายที่เป็นแชมป์เช่น พนมรุ้งเล็ก ป.ชัยวัฒน์, ซุปเปอร์เล็ก ศรอีสาน และจอมภพเล็ก ส.สุมาลี เขาเป็นที่รู้จักจากเข่าที่รุนแรงและรูปร่างได้เปรียบ ทำให้ลำน้ำมูลเป็นนักมวยขวัญใจแฟน ๆ ในยุค 90 พร้อมกับได้เข็มขัดแชมป์ของสนามมวยเวทีลุมพินีมาครองได้ถึง 4 เส้น จาก 3 รุ่นน้ำหนัก ค่าตัวสูงสุดของเขาอยู่ที่ 200,000 บาท เขามีชัยชนะที่น่าจดจำเหนือคู่ต่อสู้ชื่อดังหลายคน เช่น ขุนเข่าไร้น้ำใจ หลังสวน พันธ์ยุทธภูมิ, ฉัตรชัย
ำเหนือคู่ต่อสู้ชื่อดังหลายคน เช่น ขุนเข่าไร้น้ำใจ หลังสวน พันธ์ยุทธภูมิ, ฉัตรชัย ไผ่สีทอง, เจริญทรัพย์ เกียรติบ้านช่อง, สามกอ เกียรติมนต์เทพ, เมธี เจดีย์พิทักษ์ และอรรถชัย แฟร์เท็กซ์
หลังจากเลิกชกมวย ลำน้ำมูลก็ผันตัวมาเป็นครูมวยไทย สอนที่ค่าย ส.สุมาลี และที่อีโวล์ฟ เอ็มเอ็มเอในสิงคโปร์ หลังจากกลับมาประเทศไทย เขาได้เปิดค่ายมวยของตัวเองในปี พ.ศ. 2558 ชื่อว่า ลำน้ำมูลมวยไทย ตั้งอยู่ที่จังหวัดอุบลราชธานี ลูกศิษย์ที่เก่งที่สุดของเขาคือ โรเบิร์ต ส.ธนบวร ซึ่งคว้าเข็มขัดรุ่น 105 ปอนด์ของสนามมวยช่อง 7 ได้ในปี พ.ศ. 2562
แชมป์และความสำเร็จ
* สนามมวยเวทีลุมพินี
** แชมป์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท (115 ปอนด์) ปี พ.ศ. 2536
*** ป้องกันแชมป์ได้สำเร็จ 1 ครั้ง
** แชมป์รุ่นเฟเธอร์เวท (126 ปอนด์) ปี พ.ศ. 2539
*** ป้องกันแชมป์ได้สำเร็จ 1 ครั้ง
** แชมป์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท (130 ปอนด์) ปี พ.ศ. 2540
*** ป้องกันแชมป์ได้สำเร็จ 1 ครั้ง
** แชมป์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท (130 ปอนด์) ปี พ.ศ. 2542
* สนามมวยราชดำเนิน
** คู่มวยยอดเยี่ยมประจำปี 2540 ของสนามมวยราชดำเนิน (ในการเจอกับ แรมโบ้จิ๋ว ป.ทับทิม)

ผลงาน
|-style="background:#cfc;"
| 14 เมษายน 2533
| 
| ชนะ
| หาญชัย เกียรติรัฐพล
| คะแนน
| 
| ลุมพินี
|-style="background:#fbb;"
| 30 มิถุนายน 2533
| 
| แพ้
| เพชรสมุทร ส.รุ่งนคร
| คะแนน
| 
| ลุมพินี
|-style="background:#cfc;"
| 2533
| 
| ชนะ
| ป้อมเพชร เกียรติชาติพยัคฆ์
| คะแนน
| 
| ลุมพินี
|-style="background:#fbb;"
| 20 มกราคม 2534
| 
| แพ้
| ธงชัย ต.ศิลาชัย
| คะแนน
| 
| ราชดำเนิน
|-
|}

อ้างอิง
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ชัยนาทมุนี
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ชัยนาทมุนี เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ภายในพื้นที่ของวัดพระบรมธาตุวรวิหาร ตำบลชัยนาท อำเภอเมืองชัยนาท จังหวัดชัยนาท จัดแสดงเกี่ยวกับโบราณวัตถุที่พบในจังหวัดชัยนาทและบริเวณใกล้เคียง

ประวัติ
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ชัยนาทมุนีมีจุดเริ่มต้นจากความคิดริเริ่มของพระชัยนาทมุนี (นวม สุทตฺโต) อดีตเจ้าคณะจังหวัดชัยนาทและอดีตเจ้าอาวาสวัดพระบรมธาตุวรวิหาร ที่ดำเนินการรวบรวมโบราณวัตถุและศิลปวัตถุที่พบในจังหวัดชัยนาทและบริเวณใกล้เคียงมาเก็บไว้ในพิพิธภัณฑ์ของวัด ต่อมาพระชัยนาทมุนีมอบโบราณวัตถุและศิลปวัตถุในพิพิธภัณฑ์ให้เป็นสมบัติของชาติเพื่อประโยชน์แก่การศึกษาประวัติศาสตร์และโบราณคดี
เมื่อ พ.ศ. 2509 กรมศิลปากรดำเนินการก่อสร้างอาคารพิพิธภัณฑ์บริเวณใกล้เคียงกับวัดพระบรมธาตุวรวิหาร โดยให้ชื่อว่า "พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ชัยนาทมุนี" เพื่อเป็นที่ระลึกถึงพระชัยนาทมุนี และเปิดให้ประชาชนเข้าชมตั้งแต่ พ.ศ. 2512 ภายหลังยังมีการก่อสร้างอาคารพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านเพิ่มเติม

ส่วนจัดแสดง
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ชัยนาทมุนีตั้งอยู่บนพื้นที่ 3 ไร่ 45 ตารางวา ภายในพิพิธภัณฑ์แบ่งส่วนจัดแสดงเป็น 2 ชั้น
* ชั้นล่าง: จัดแสดงเกี่ยวกับประวัติศาสตร์และโบราณคดีของจังหวัดชัยนาท มีการจัดแสดงโบราณวัตถุ ได้แก่ เครื่องใช้และเครื่องประดับสมัยก่อนประวัติศาสตร์และสมัยทวารวดี, พระพุทธรูปสมัยต่าง ๆ, โบราณวัตถุที่สร้างเพื่อถวายเป็นพุทธบูชา เช่น ตู้พระธรรม เครื่องบริขารถมปัด, ประติมากรรมและเครื่องถ้วยในศิลปะลพบุรี ศิลปะสุโขทัย ศิลปะอยุธยา ศิลปะรัตนโกสินทร์ และศิลปะจีน
* ชั้นบน: จัดแสดงพระพิมพ์ที่ได้มาจากการดำเนินงานทางโบราณคดีในประเทศไทย ได้แก่ พระพิมพ์ในศิลปะทวารวดี ศิลปะศรีวิชัย ศิลปะลพบุรี ศิลปะอยุธยา และศิลปะรัตนโกสินทร์ มีการจัดแสดงแม่พิมพ์พระพิมพ์ แผงพระพิมพ์ไม้ และพระพุทธรูปสำริดขนาดเล็ก นอกจากนี้ยังมีพระพุทธรูปปางมารวิชัยศิลปะล้านนา อิทธิพลสุโขทัยในช่
ปสำริดขนาดเล็ก นอกจากนี้ยังมีพระพุทธรูปปางมารวิชัยศิลปะล้านนา อิทธิพลสุโขทัยในช่วงพุทธศตวรรษที่ 20-21 ซึ่งเป็นโบราณวัตถุที่เป็นสมบัติชิ้นสำคัญของชาติ
นอกจากนี้ ในบริเวณใกล้เคียงกับอาคารพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ชัยนาทมุนียังมีอาคารพิพิธภัณฑ์พื้นบ้าน จัดแสดงเครื่องมือในการเกษตร การทำมาหากิน วิถีชีวิต และขนบธรรมเนียมประเพณีของคนไทยในอดีต

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ชัยนาทมุนี ที่เว็บไซต์พิพิธภัณฑ์เสมือนจริง กรมศิลปากร
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติชัยนาทมุนี ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร 
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ชัยนาทมุนี ที่เว็บไซต์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
พัด คงรัมย์
พัด คงรัมย์ (เกิด 7 กันยายน พ.ศ. 2502) เป็นที่รู้จักในชื่อ สมิงหนุ่ม สิทธิบุญธรรม เป็นอดีตนักมวยไทยอาชีพและนักมวยสากลสมัครเล่นชาวไทย เขาเป็นอดีตแชมป์สนามมวยราชดำเนินสองรุ่น และเคยลงแข่งขันมวยสากลสมัครเล่นในรุ่นไลท์เวทในโอลิมปิกฤดูร้อน 1988

ประวัติและอาชีพ
ก่อนหันไปชกมวยสากลสมัครเล่น พัดเคยชกมวยไทยในชื่อ “สมิงหนุ่ม สิทธิบุญธรรม” และได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในนักมวยไทยระดับแถวหน้า เขาเคยชกกับนักมวยไทยชื่อดังหลายคนใน ทศวรรษที่ 1980 เช่น สามารถ พยัคฆ์อรุณ, ก้องธรณี พยัคฆ์อรุณ และ นกหวีด เดวี่ เขาเคยชกกับสามารถ พยัคฆ์อรุณสองครั้งในปี พ.ศ. 2524 และ 2526 และแพ้ทั้งสองครั้ง

อ้างอิง
มัสยิดอัยบะกี
มัสยิดอัยบะกี ( ) ยังเรียกกันในชื่อ มัสยิดชัยค์อับดุลลอฮ์ อัลอัยบะกี เป็นมัสยิดในย่านอัตตุฟฟาห์ของนครกาซา รัฐปาเลสไตน์ มัสยิดถูกทำลายจากการโจมตีทางอากาศของอิสราเอลในวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 2025

มัสยิดนี้สร้างขึ้นในสมัยมัมลูกเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 13 โดยตั้งชื่อตามชัยค์อับดุลลอฮ์ อัลอัยบะกี ผู้นำศาสนาของมุสลิม ตามข้อมูลของนิสบะฮ์ "อัยบะกี" ชัยค์อับดุลลอฮ์เป็นมัมลูกหรือญาติของอิซซุดดีน อัยบะกี สุลต่านมัมลูกองค์แรกของอียิปต์ ชัยค์อิยาด บุตรชายของชัยค์อับดุลลอฮ์ ได้รับการฝังศพที่มัสยิดซัยยิด อัลฮาชิมในย่านอัดดะร็อจญ์ ขณะที่อะห์มัด อัลอัยบากี บุตรชายอีกคนของเขาที่เป็นนักบุญประจำท้องถิ่น ได้รับการฝังศพในศาสนสถานที่เรียกว่า อัลมะซารุชชัยค์ อัยบัก
เมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 2025 เวลา 18:24 น. มัสยิดอัยบะกีถูกทำลายร่วมกับอาคารที่อยู่อาศัยอย่างน้อย 16 แห่ง ในฐานะส่วนหนึ่งของการรุกนครกาซา ค.ศ. 2025 ของอิสราเอล

อ้างอิง
หมาฮวา
หมาฮวา ( ) เป็นขนมแป้งทอดกรอบในน้ำมันถั่วลิสง มีวิธีการเตรียมหลายแบบ แต่มีลักษณะเหมือนกันคือมีเนื้อสัมผัสร่อนและกรอบ มีรสต่างกันไปตั้งแต่หวานถึงเผ็ด ที่มาของหมาฮวาสามารถย้อนกลับไปได้หลายพันปี หมาฮวามีบริโภคทั่วไปในประเทศจีน แต่โดยทั่วไปถือว่าเป็นอาหารที่มีความเกี่ยวข้องและเป็นอาหารขึ้นชื่อในนครเทียนจินทางตอนเหนือของประเทศจีน

ที่มา
ตามตำนานเล่าว่าหมาฮวามีที่มามากกว่าสองพันปีก่อน ทำขึ้นสำหรับเทศกาลสามวันที่ผู้คนห้ามใช้ไฟ และเมื่อไม่มีไฟ ก็ทำอาหารไม่ได้ จึงเลือกประกอบอาหารที่จะไม่เสียเตรียมไว้ก่อนหน้าแทน หมาฮวาในรูปแบบดั้งเดิม ซึ่งทำมาจากแป้งโดทอดกับน้ำผึ้ง จึงเกิดขึ้นเพื่อเป็นขนมสำหรับเทศกาลนี้ เนื้อจากสามารถเก็บรักษาไว้ได้นานกว่า
อีกตำนานเล่าว่าหมาฮวาทำขึ้นเพื่อสาปแช่งแมงป่องป่า ทำไว้เพื่อแก้แค้นที่แมงป่องป่ามาสร้างความเดือดร้อนให้ ผู้คนจึงปั้นแป้งเป็นรูปเหมือนหางแมงป่องและนำไปทอด ต่อมาจึงเป็นที่รู้จักในชื่อหมาฮวา

กุ้ยฟ่าเสียง (桂发祥) หมาฮวา เป็นหมาฮวารูปแบบหนึ่งซึ่งมีที่มาจากร้านค้าที่ตั้งอยู่บนถนนหมายเลข 18 ในนครเทียนจิน ในเทียนจินนิยมบริโภคหมาฮวาในรสหวานหรือเค็ม ส่วนผสมหลักที่พบไเ้ทั่วไปสำหรับกุ้ยฟาเสียงหมาฮวาคือแป้ง งา วอลนัต ถั่วลิสง และกลิ่นดอกหอมหมื่นลี้ ชื่อ กุ้ยฟาเสียง ประกอบมาจากสามคำ คือ กุ้ย จากคำว่า กุ้ยฮวา (桂花, guì huā) แปลว่า ดอกหอมหมื่นลี้, ฟ่า (发, fà) แปลว่าโชคดี และ เสียง (祥, xiàng) แปลว่าสงบสุข ปัจจุบัน หมาฮวาชนิดนี้เป็นของขึ้นชื่อหนึ่งของนครเทียนจิน
ซอกเดีย
ซอกเดีย ( ) หรือ ซอกเดียนา ( ) เป็นอารยธรรมอิหร่านโบราณที่ตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำอามูดาร์ยาและแม่น้ำซีร์ดาร์ยา ครอบคลุมพื้นที่ประเทศอุซเบกิสถาน เติร์กเมนิสถาน ทาจิกิสถาน คาซัคสถาน และคีร์กีซสถานในปัจจุบัน ซอกเดียนาเคยเป็นมณฑลหนึ่งของจักรวรรดิอะคีเมนิด และมีชื่อปรากฏอยู่ในจารึกเบฮิสตุนของพระเจ้าดาไรอัสมหาราช ซอกเดียนาถูกพิชิตครั้งแรกโดยพระเจ้าไซรัสมหาราช ผู้ก่อตั้งจักรวรรดิอะคีเมนิด และต่อมาถูกผนวกโดยพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช ผู้ปกครองชาวมาซิดอน หลังพระองค์ยึดซอกเดียนร็อกในปี 327 ก่อนคริสตกาล ดินแดนนี้มีการเปลี่ยนมืออย่างต่อเนื่องภายใต้อำนาจของจักรวรรดิซิลูซิด อาณาจักรกรีก-แบกเตรีย จักรวรรดิกุษาณะ จักรวรรดิซาเซเนียน จักรวรรดิเฮฟทาไลต์ รัฐข่านเต
ักรกรีก-แบกเตรีย จักรวรรดิกุษาณะ จักรวรรดิซาเซเนียน จักรวรรดิเฮฟทาไลต์ รัฐข่านเตอร์กิกตะวันตก และการพิชิตทรานซอกเซียนาของชาวมุสลิม
ในทางภูมิศาสตร์ ซอกเดียตั้งอยู่ทางเหนือของแบกเตรีย ตะวันออกของฆวอแรซม์ และตะวันออกเฉียงใต้ของคังจวี ระหว่างแม่น้ำออกซุส (อามูดาร์ยา) กับจาซาร์ตีส (ซีร์ดาร์ยา) รวมไปถึงหุบเขาซารัฟชอนอันอุดม นครรัฐซอกเดียมีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองซามาร์กันต์ แม้จะไม่เคยรวมกันเป็นหนึ่งทางการเมืองก็ตาม ภาษาซอกเดีย ซึ่งเป็นหนึ่งในกลุ่มภาษาอิหร่านตะวันออกนั้นไม่มีผู้พูดแล้ว อย่างไรก็ตาม ภาษายักโนบี ซึ่งเป็นภาษาที่สืบเชื้อสายมาจากภาษาถิ่นหนึ่งของซอกเดีย ยังคงใช้พูดโดยชาวยักโนบีในประเทศทาจิกิสถาน ภาษาซอกเดียเคยถูกใช้อย่างแพร่หลายในเอเชียกลางในฐานะภาษากลาง และทำหน้าที่เป็นหนึ่งในภาษาทางราชการของรัฐข่านเตอร์กิกที่หนึ่งสำหรับจดบันทึกต่าง ๆ
ชาวซอกเดียยังอาศัยอยู่ในจีน และมีบทบาทสำคัญในกองทัพและราชสำนักราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618–907) พ่อค้าและทูตชาวซอกเดียเดินทางไปทางตะวันตกไกลถึงจักรวรรดิไบแซนไทน์ พวกเขามีบทบาทสำคัญในฐานะคนกลางบนเส้นทางสายไหม ชาวซอกเดียนับถือศาสนาหลากหลายในช่วงแรก เช่น ศาสนาโซโรอัสเตอร์ ศาสนามาณีกี ศาสนาพุทธ และส่วนน้อยนับถือคริสตจักรตะวันออก การเปลี่ยนมานับถือศาสนาอิสลามอย่างค่อยเป็นค่อยไปในหมู่ชาวซอกเดียและลูกหลานของพวกเขา เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับการพิชิตทรานซอกเซียนาของชาวมุสลิมในคริสต์ศตวรรษที่ 8 การเปลี่ยนมานับถือศาสนาอิสลามของชาวซอกเดียเสร็จสมบูรณ์เกือบทั้งหมดเมื่อสิ้นจักรวรรดิซามานิดใน ค.ศ. 999 ซึ่งเกิดขึ้นพร้อมกับการเสื่อมถอยของภาษาซอกเดียที่ถูกแทนที่ด้วยภาษาเปอร์
ค.ศ. 999 ซึ่งเกิดขึ้นพร้อมกับการเสื่อมถอยของภาษาซอกเดียที่ถูกแทนที่ด้วยภาษาเปอร์เซียใหม่เป็นส่วนใหญ่
นามาฮาเงะ
]]
นามาฮาเงะ ( ) เป็นสิ่งมีชีวิตคล้ายปีศาจ มีลักษณะเป็นผู้ชายสวมหน้ากาก โอนิ น่ากลัว และสวมผ้าคลุมทำจากฟาง (มิโนะ หรือภาษาถิ่นเรียก เคเดะ ) ในฐานะส่วนหนึ่งของพิธีกรรมวันขึ้นปีใหม่ตามปรัมปราวิทยาญี่ปุ่นพื้นถิ่นภาคเหนือ โดยเฉพาะในแถบคาบสมุทรโองะในจังหวัดอากิตะ แม้ว่าในปัจจุบันจะนิยมจัดว่านามาฮาเงะเป็นโอนิ แต่ตามธรรมเนียมดั้งเดิมแล้ว ถือเป็นการเลียนแบบเป็นคามิที่เดินทางมาเยี่ยมในช่วงปีใหม่ จัดเป็น โทชิกามิ ประเภทหนึ่ง
การแต่งกายของนามาฮาเงะประกอบด้วยหน้ากากโอนิ ผ้าคลุมทำจากฟาง ในมือถือมีดเดบะ (นิยมใช้มีดปลอม ทำจากไม้หรือเปเปอร์มาเช่) และถังถือมือทำจากไม้ เรียกว่า เทโอเกะ ( ) ส่วนใหญ่มักเดินกันเป็นขบวนมีสองหรือสามคน เดินไปตามบ้านแต่ละหลัง และตักเตือนเด็กคนไหนที่อาจจะขี้เกียจหรือมีพฤติกรรมไม่ดี ด้วยการตะโกนวลี เช่น แถวนี้มีเด็กขี้แงไหม ( ) หรือ แถวนี้มีเด็กดื้อไหม ( ) ด้วยสำเนียงพื้นถิ่น
หน้ากากนามาฮาเงะโดยเดิมทีทำมาจากไม้ หรือเปลือกไม้ ทาสีแดง ในสมัยใหม่ ผู้ผลิตเริ่มหันมาใช้กระดาษแข็ง แผ่นเหล็กบาง หรือวัสดุรีไซเคิลอื่น ๆ บนโครงที่ทำจากไม้ไผ่ ส่วนในหมู่บ้านยูโมโตะ (Yumoto) ในเขตเทศบาลนครโองะ นามาฮาเงะจะเดินกันเป็นคู่ คนหนึ่งสวมหน้ากากแดง และอีกคนสวมหน้ากากน้ำเงิน

นามาฮาเงะมีเป้าหมายเพื่อตักเตือนเด็กขี้เกียจ เด็กที่นั่งเฉย ๆ ริมกองไฟและไม่ก่อประโยชน์อะไร หนึ่งในประโยคตักเตือนที่นามาฮาเงะใช้ในอดีต คือ ตุ่มพองจะแตกหรือยัง ( )
ธรรมเนียมนามาฮาเงะมีการเปลี่ยนแปลงไปจากในอดีต ตามคำบรรยายจากศตวรรษที่ 20 ระบุว่านามาฮาเงะโดยปกติจะได้รับโมจิจากบ้านเรือนต่าง ๆ ที่เดินทางไปเยือน โดยคู่ครองที่พึ่งสมรสจะต้องต้อนรับในเครื่องแบบทางการ และให้สาเกกับอาหาร ในช่วงเทศกาลนามาฮาเงะเซโดะ ( ) นามาฮาเงะจะนำโมจิมาแจกจ่ายกับผู้มาเยือนแทน

อ้างอิง

บรรณานุกรม

*

*

* 
*

*

*
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เชียงแสน
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เชียงแสน เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งบนถนนพหลโยธิน ตำบลเวียง อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย จัดแสดงเกี่ยวกับประวัติศาสตร์และโบราณคดีของเมืองเชียงแสน

ประวัติ
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เชียงแสนก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2500 ในฐานะพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติประจำแหล่งโบราณคดีเมืองเชียงแสน ทำหน้าที่เก็บรักษาและจัดแสดงโบราณวัตถุและศิลปวัตถุที่ได้จากการสำรวจ ขุดแต่ง และบูรณะโบราณสถานในเขตเมืองโบราณเชียงแสนและพื้นที่อื่น ๆ ในจังหวัดเชียงราย

ส่วนจัดแสดง
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เชียงแสนแบ่งส่วนจัดแสดงเป็น 3 อาคาร ได้แก่ อาคารจัดแสดงหลัก อาคารจัดแสดงส่วนขยาย และอาคารอเนกประสงค์

อาคารจัดแสดงหลัก
อาคารจัดแสดงหลัก เป็นอาคาร 2 ชั้น
* ชั้นล่าง มีพื้นที่ 160 ตารางเมตร ประกอบด้วย 5 หัวเรื่อง
# ภูมิสถานเมืองเชียงแสน
# เชียงแสนสมัยก่อนประวัติศาสตร์ 
# ลวดลายปูนปั้นจากวัดป่าสัก 
# พระพุทธรูปศิลปะล้านนาที่พบในเมืองเชียงแสน 
# เรื่องศิลาจารึกพบในจังหวัดเชียงราย

* ชั้นลอย มีพื้นที่ 60 ตารางเมตร จัดแสดงโบราณวัตถุที่ได้จากการขุดค้นและขุดแต่งทางโบราณคดีในเมืองโบราณเชียงแสนและพื้นที่อื่น ๆ ในจังหวัดเชียงรายตั้งแต่ พ.ศ. 2500 ถึงปัจจุบัน ประกอบด้วย 2 หัวเรื่อง
# เรื่องโบราณสถานที่สำคัญในเมืองเชียงแสน 
# เรื่องโบราณวัตถุที่ได้จากการขุดค้นและขุดแต่งทางโบราณคดี เช่น พระพุทธรูป เครื่องประดับเจดีย์ แผ่นอิฐมีจารึก และเครื่องสำริด
อาคารจัดแสดงส่วนขยาย
อาคารจัดแสดงส่วนขยาย มีพื้นที่ 400 ตารางเมตร แบ่งเป็นอาคารจัดแสดงส่วนขยายทิศตะวันตกและอาคารจัดแสดงส่วนขยายทิศตะวันออก

* อาคารจัดแสดงส่วนขยายทิศตะวันตก จัดแสดงเกี่ยวกับศิลาจารึกที่พบในจังหวัดเชียงราย เครื่องถ้วยล้านนาจากแหล่งเตาในภาคเหนือ วิถีชีวิต ศาสนาและความเชื่อของชาวล้านนา
* อาคารจัดแสดงส่วนขยายทิศตะวันออก ประกอบด้วย 3 หัวเรื่อง 
** เรื่องวิถีชีวิตของกลุ่มชาติพันธุ์แถบลุ่มแม่น้ำโขง โดยจัดแสดงเครื่องมือที่ใช้ทำมาหากิน เครื่องดนตรีพื้นเมือง ดาบและอาวุธต่าง ๆ 
** เรื่องเชียงแสนในอดีต โดยนำเสนอเกี่ยวกับพัฒนาการของเมืองเชียงแสนในสมัยรัตนโกสินทร์ ตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 1 ถึงรัชกาลที่ 5
** เรื่องการเข้ามาของกลุ่มชนต่าง ๆ เช่น ไทยลื้อ ไทยใหญ่ และชาวไทยภูเขา

อาคารอเนกประสงค์
อาคารอเนกประสงค์หรืออาคารชั่วคราว มีพื้นที่ 480.5 ตารางเมตร เป็นพื้นที่ที่ใช้จัดนิทรรศการพิเศษ

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เชียงแสน ที่เว็บไซต์พิพิธภัณฑ์เสมือนจริง กรมศิลปากร
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เชียงแสน ที่เว็บไซต์มิวเซียมไทยแลนด์
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เชียงแสน ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร 
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เชียงแสน ที่เว็บไซต์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
ซุมเบอราวัน
ซุมเบอราวัน ( ) เป็นสถูปพุทธตั้งอยู่ในหมู่บ้านโตโยมาร์โต ตำบลซุมเบอราวัน อำเภอมาลัง จังหวัดชวาตะวันออก ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่บนที่ราบสูงบนที่ราบทิศใต้ของเขาอาร์จูโน โดยรอบมีน้ำพุธรรมชาติมากมาย

สถูปนี้ตั้งอยู่ห่างไปหกกิโลเมตรจากจัณฑิสิงหะส่าหรี สถูปนี้เชื่อว่าสร้างขึ้นในสมัยสิงหะส่าหรี (ประมาณศตวรรษที่ 13) อย่างไรก็ตาม นักโบราณคดีระบุอายุของสถูปนี้อยู่ที่ปลายศตวรรษที่ 14 ถึงต้นศตวรรษที่ 15 ซึ่งเป็นสมัยมัชปาหิต

องค์สถูปประกอบด้วยฐานรูปสี่เหลี่ยม มีลักษณะสถูปเป็นทรงระฆังคว่ำแบบบุโรพุทโธในชวากลาง ส่วนยอดสูญหายไป ตัวโครงสร้างสถูปทำมาจากหินแอนดีไซต์
ชื่อ ซุมเบอราวัน ประกอบมาจากคำภาษาชวาคือ sumber แปลว่า "น้ำพุธรรมชาติ" และ awan แปลว่า "เที่ยง" เชื่อว่าน้ำพุธรรมชาติที่นี่ในอดีตมีความสำคัญเชิงพิธีกรรมพราหมณ์และพุทธ จึงสร้างสถูปนี้ขึ้นเพื่อเป็นเหมือนศาลผู้พิทักษ์บ่อน้ำพุธรรมชาตินี้

เชื่อว่าสถานที่นี้คือ กาซูรังงานัน (Kasurangganan) หรือ สวนทูตสวรรค์ ที่ปรากฏในบันทึกนาการักเรอตากามาว่ากษัตริย์ฮายัมวูรุกแห่งมัชปาหิตเคยเดินทางมาเยือนขณะเดินทางทั่วชวาตะวันออกในปี 1359

อ้างอิง
ชุดารี เทพาคำ
ชุดารี "เชฟตาม" เทพาคำ (เกิดประมาณปี พ.ศ. 2536) เป็นเชฟชาวไทยจากกรุงเทพฯ ในปี พ.ศ. 2567 เธอกลายเป็นเชฟหญิงชาวไทยคนแรกที่ได้รับมิชลินสองดาว ในปี พ.ศ. 2568 เธอถูกเสนอชื่อให้เป็นเชฟหญิงยอดเยี่ยมแห่งเอเชีย

ประวัติ
ในวัยเด็ก ชุดารี เทพาคำใฝ่ฝันที่จะเป็นนักกีฬามืออาชีพ หลังจากที่เธอตระหนักว่าไม่มีอนาคตในเส้นทางนักกีฬามืออาชีพ ชุดารีจึงหันมาให้ความสนใจกับศิลปะการทำอาหาร ชุดารีเดินทางไปสหราชอาณาจักรเพื่อศึกษาต่อด้านวิทยาศาสตร์อาหารและโภชนาการที่มหาวิทยาลัยนอตทิงแฮม ต่อมาเธอได้ย้ายไปสหรัฐอเมริกาเพื่อเรียนทำอาหารที่ International Culinary Center ในนิวยอร์ก และทำงานกับแดน บาร์เบอร์ที่ Blue Hill at Stone Barns ในเมืองแทร์รีทาวน์
ท็อปเชฟไทยแลนด์
ขณะที่อยู่ที่นิวยอร์ก ครอบครัวของชุดารีได้สนับสนุนให้เธอสมัครเข้าร่วมการแข่งขันในรายการท็อปเชฟไทยแลนด์ (ฤดูกาลที่ 1) เธอกลับมาประเทศไทยเพื่อเข้าร่วมรายการ โดยเป็นผู้เข้าแข่งขันที่อายุน้อยที่สุดในตอนนั้น ด้วยวัย 24 ปี และในปี พ.ศ. 2560 ชุดารีก็ชนะการแข่งขันท็อปเชฟไทยแลนด์ (ฤดูกาลที่ 1)

บ้านเทพา
ในปี พ.ศ. 2563 ชุดารีเปิดร้านบ้านเทพาในบ้านเก่าแก่ของครอบครัวซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นของคุณย่าของเธอ บ้านเทพาเชี่ยวชาญด้านอาหารไทยโบราณ วัตถุดิบของร้านถูกปลูกบนพื้นที่ในสวนของบ้าน ประสบการณ์ของชุดารีที่ Stone Barns เป็นแรงบันดาลใจให้เธอสร้างวิสัยทัศน์สำหรับบ้านเทพา โดยใช้วัตถุดิบจากท้องถิ่นและเน้นความยั่งยืนผ่านการทำปุ๋ยหมักและการรีไซเคิล
ปลายปี พ.ศ. 2566 ร้านบ้านเทพาของเธอได้รับมิชลินสองดาว ด้วยรางวัลนี้ ชุดารีกลายเป็นผู้หญิงไทยคนแรกที่ได้รับมิชลินสองดาว ปีนั้น บ้านเทพาได้รับมิชลินกรีนสตาร์จากมิชลินไกด์ เพื่อยกย่องแนวทางปฏิบัติด้านความยั่งยืนของร้านอาหาร ในปี พ.ศ. 2567 บ้านเทพาติดอันดับที่ 42 ในรายชื่อ Asia's 50 Best Restaurants เธอยังได้รับรางวัลเชฟรุ่นใหม่แห่งปี 2024 จากมิชลินไกด์อีกด้วย

การยอมรับ
ชุดารีได้รับการยอมรับถึงอิทธิพลของเธอต่อวงการอาหารไทยและเอเชีย ในปี พ.ศ. 2568 ชุดารีถูกเสนอชื่อให้เป็นเชฟหญิงยอดเยี่ยมแห่งเอเชียโดย Asia's 50 Best Restaurants

ดูเพิ่ม
* รายชื่อเชฟหญิงที่ได้รับมิชลินสตาร์

อ้างอิง
ศูนย์ข้อมูลนักท่องเที่ยววัฒนธรรมอาซากูซะ
ศูนย์ข้อมูลนักท่องเที่ยววัฒนธรรมอาซากูซะ ( ) เป็นอาคารที่เป็นที่ตั้งของศูนย์ให้บริการนักท่องเที่ยวและสิ่งอำนวยความสะดวกอื่น ตั้งอยู่ในอาซากูซะ เขตไทโต กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น อาคารนี้ยังเป็นที่รู้จักดีจากสถาปัตยกรรมของอาคาร ผลงานออกแบบโดยสถาปนิก เค็งโงะ คูมะ อาคารนี้ตั้งอยู่ตรงข้ามถนนจากคามินาริมงของเซ็นโซจิพอดี ศูนย์เปิดให้บริการเวลา 9:00 น. ถึง 20:00 น. และดำเนินงานภายใต้คติพจน์ "ค้นหา, จัดแสดง และสนับสนุน"

อาคารนี้ได้รับรางวัลกูดดีไซน์อะวอร์ดปี 2012
ประวัติศาสตร์
เดิมทีที่ดินตรงนี้เป็นอาคารธนาคารควรมสูงสองชั้น หลังธนาคารย้ายออก ที่ดินส่วนนี้ถูกซื้อไปโดยเขตไทโตเพื่อสร้างอาคารเป็นศูนย์บริการนักท่องเที่ยว เปิดให้บริการในปี 1985 และได้รับความนิยมพอควร ด้วยจำนวนผู้เข้าเยี่ยมชม 550,000 คนในปี 2008 ในปีเดียวกันนั้น สภาพของอาคารทรุดโทรมมาก และมีการจัดประกวดออกแบบอาคารหลังใหม่ โดยสถาปนิกชื่อดัง เค็งโงะ คูมะ ชนะการประกวด เดิมทีอาคารมีขนาดสูง แต่ด้วยข้อกังวลว่าจะรบกวนทิวทัศน์โดยรอบ จึงปรับความสูงลงมาเป็น

อาคารออกแบบระหว่างเดือนมกราคม 2009 ถึงมกราคม 2010 เริ่มต้นก่อสร้างเมื่อสิงหาคม 2010 และแล้วเสร็จในเดือนกุมภาพันธ์ 2012 เปิดให้บริการในวันที่ 20 เมษายน 2012
การออกแบบ
อาคารนี้มีลักษณะเป็น "กองพะเนินของตึกไม้หลายหลังที่วางซ้อนกันที่คนละมุม" ตามที่บรรยายโดย Architizer ลักษณะภายนอกมุ่งเน้นที่ไม้ (โดยเฉพาะสนญี่ปุ่น) กับกระจกหน้าต่าง ซึ่งสะท้อนถึงสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นของญี่ปุ่น แต่เพิ่มลักษณะแบบร่วมสมัยเข้าไป โดยไม้ที่นำมาสร้างนี้ผ่านกระบวนการทำให้ต้านทานไฟแล้ว โครงสร้างบานเกล็ดแนวตั้ง ช่วยเน้นหลังคากับพื้น
ระหว่างออกแบบ คูมะนึกถึงบ้านนางายะจากโตเกียวยุคเอโดะ เอามาวางซ้อนกันเป็นรูปแบบสมัยใหม่ เพื่อสร้างความว่างเปล่าที่ไม่สมดุลขึ้นระหว่างแต่ละชั้น เนื่องด้วยหลังคาแต่ละชั้นมีลักษณะลาดเอียง ทำให้ระหว่างชั้นมีพื้นที่เพิ่มขึ้นซึ่งคูมะใช้งานพื้นที่พิเศษเหล่านี้ในการเก็บอุปกรณ์และสิ่งอำนวยความสะดวกเชิงเทคนิกของอาคาร เขากล่าวถึงพื้นที่เพิ่มเติมเหล่านี้ว่า "พวกเรามักจะคุ้นชินกับแนวคิดว่าพื้นต้องเรียบ แต่ผมหวังว่าผมจะสามารถสร้างแรงบันดาลใจผู้คนให้คิดใหม่เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างอาคารกับชั้น"

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ศิลปะซันโตรี
พิพิธภัณฑ์ศิลปะซันโตรี ( ; Suntory Museum of Art) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะตั้งอยู่ในโตเกียวมิดทาวน์ ย่านรปปงงิ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นของเครือซันโตรี งานศิลปะของสะสมของพิพิธภัณฑ์นั้นเก็บสะสมภายใต้แนวคิด "ศิลปะในชีวิต" และส่วนใหญ่เป็นโบราณวัตถุของญี่ปุ่น พิพิธภัณฑ์เก็บรักษาวัตถุทางวัฒนธรรมมากกว่า 3,000 ชิ้น ในจำนวนนี้ หนึ่งชิ้นเป็นสมบัติแห่งชาติ, 16 ชิ้นเป็นวัตถุสำคัญทางวัฒนธรรม และ 21 ชิ้นเป็นวัตถุสำคัญทางศิลปะ โดยรัฐบาลญี่ปุ่น
ประวัติศาสตร์
ในปี 1961 ประธานบริษัทเครือซันโตรี เคโซ ซาจิ เปิดพิพิธภัณฑ์ซันโตรีภายในอาคารพาเลซ (Palace Building) ในย่านมารุโนจิ เขตชิโยดะ ของโตเกียว ภายใต้แนวคิด "ศิลปะในชีวิต" โดยเริ่มแรกพิพิธภัณฑ์ไม่มีของสะสมถาวร ณ เวลานั้น เคโซระบุว่าที่นี่ต่างกับพิพิธภัณฑ์อื่น โดย "มีชิ้นงานศิลปะตอนนี้ศูนย์ชิ้น" และ "หวังว่าผู้คนจะให้คุณค่ากับจิตวิญญาณของวัฒนธรรมแห่งศิลปะในชีวิตอันงดงาม ที่บรรพชนของเราสร้างสรรค์ขึ้น ข้าพเจ้าอยากสร้างนิทรรศการพิเศษที่มุ่งเน้นไปที่ศิลปะญี่ปุ่นจากอีดต ผ่านมุมมองร่วมสมัย"
ในปี 1975 พิพิธภัณฑ์ย้ายมาตั้งอยู่ภายในอาคารซันโตรี (Suntory Building) ในย่านอากาซากะ ของเขตมินาโตะ หลังซันโตรีสาขาโตเกียวย้ายไปตั้งสำนักงานใหม่ที่โอไดบะในเดือนมกราคม 2005 พิพิธภัณฑ์ปิดทำการชั่วคราว และในวันที่ 30 มีนาคม 2007 ที่ดินที่อดีตเป็นของกรมกลาโหมถูกพัฒนาใหม่และเปิด ในขณะที่ "พิพิธภัณฑ์ศิลปะซันโตรี" จะย้ายเข้าหปตั้งภายในโตเกียวมิดทาวน์ ในเดือนพฤศจิกายน 2019 พิพิธภัณฑ์ปิดชั่วคราวเพื่อบำรุงสภาพ และกลับมาเปิดอีกครั้งในเดือนกรกฎาคม 2020 โดยในการปรับสภาพนี้ เพดานถูกปรับให้ทนทานต่อแผ่นดินไหวมากขึ้น, ปรับไฟภายในเป็น LED และปรับเปลี่ยนเครื่องแบบพนักงาน ทางเข้า ร้านค้า และร้านกาแฟของพิพิธภัณฑ์ใหม่ การออกแบบใหม่นี้ควบคุมการออกแบบโดยสถาปนิกเค็งโ
นค้า และร้านกาแฟของพิพิธภัณฑ์ใหม่ การออกแบบใหม่นี้ควบคุมการออกแบบโดยสถาปนิกเค็งโงะ คูมะ ผู้ออกแบบส่วนการ์เดนไซต์ของโตเกียวมิดทาวน์ ที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ พิพิธภัณฑ์นี้ ร่วมกับพิพิธภัณฑ์ศิลปะโมริ และ ศูนย์ศิลปะแห่งชาติโตเกียว รวมกันเป็น "สามเหลี่ยมศิลปะรปปงงิ"
เมธี เจดีย์พิทักษ์
เมธี ทองบัว (เกิด 11 สิงหาคม พ.ศ. 2515) เป็นที่รู้จักในชื่อ เมธี เจดีย์พิทักษ์ เป็นอดีตนักมวยไทยอาชีพชาวไทย เขาเป็นอดีตแชมป์รุ่นเฟเธอร์เวทของสนามมวยเวทีลุมพินี และโด่งดังในช่วงทศวรรษที่ 1990

อาชีพ
เมธีเป็นนักมวยที่มีชื่อเสียงภายใต้ศึกวันทรงชัยในช่วงทศวรรษที่ 1990 เขาเป็นที่รู้จักจากแข้งซ้ายที่ทรงพลังซึ่งช่วยให้เขาคว้าแชมป์ของสนามมวยเวทีลุมพินีในปี พ.ศ. 2537

เมธีย้ายไปสหรัฐอเมริกาในปี พ.ศ. 2544 ซึ่งเขายังคงชกมวยต่อไป เมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2544 เมธีได้ขึ้นชกพบกับแดนนี สตีล ในงาน ‘United for the Children’ โดยมีตำแหน่งแชมป์โลกรุ่นเวลเตอร์เวทของไอเคเอฟซานโชเป็นเดิมพัน เมธีชนะคะแนนแบบเป็นเอกฉันท์เหนือสตีลที่น้ำหนักเกิน
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระพุทธชินราช
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระพุทธชินราช เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งบริเวณวัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร ตำบลในเมือง อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก

ประวัติ
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระพุทธชินราชเดิมเป็นพิพิธภัณฑ์ในความดูแลของวัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร ต่อมากรมศิลปากรประกาศจัดตั้งเป็นพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระพุทธชินราชในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2504
สิ่งจัดแสดง
ภายในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระพุทธชินราชจัดแสดงโบราณวัตถุและศิลปวัตถุที่พบในจังหวัดพิษณุโลกและจังหวัดใกล้เคียง วัตถุที่จัดแสดงได้มาจากผู้มีจิตศรัทธานำมาถวายเป็นพุทธบูชาต่อพระพุทธชินราช รวมถึงวัตถุที่ได้มาจากการขุดแต่งและบูรณะโบราณสถานในจังหวัดพิษณุโลก ได้แก่ พระพุทธรูป พระพิมพ์ดินเผา เครื่องถ้วยสังคโลก เครื่องถ้วยจีนลายครามและเขียนสี เครื่องถ้วยเบญจรงค์และลายน้ำทอง เครื่องแก้ว และต้นไม้เงินต้นไม้ทองที่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรและพระบรมวงศานุวงศ์ทรงถวายเป็นพุทธบูชา เป็นต้น

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระพุทธชินราช ที่เว็บไซต์พิพิธภัณฑ์เสมือนจริง กรมศิลปากร
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระพุทธชินราช ที่เว็บไซต์มิวเซียมไทยแลนด์
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระพุทธชินราช ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร
เด่นเหนือ เด่นโมฬี
เด่น วรรณด้วง (เกิด 17 กันยายน พ.ศ. 2508) หรือที่รู้จักในชื่อ เด่นเหนือ เด่นโมฬี (อังกฤษ: Dennuea Denmolee) เป็นอดีตนักมวยไทยอาชีพชาวไทย เขาเป็นแชมป์ของสนามมวยเวทีลุมพินี 1 สมัย และแชมป์ของสนามมวยราชดำเนิน 2 สมัย ใน 3 รุ่นน้ำหนัก มีชื่อเสียงในช่วงทศวรรษที่ 1980

ประวัติและอาชีพ
เด่น วรรณด้วง เกิดเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2508 ที่จังหวัดลำพูน เขาเข้ามากรุงเทพฯ ตอนอายุ 15 ปี เพื่อหางานทำ และสุดท้ายได้เข้ามาอยู่กับค่ายมวยพิษณุราชันย์ ที่นั่นเขาเริ่มขึ้นชกเมื่ออายุ 16 ปี โดยใช้ชื่อบนสังเวียนว่า เด่นเหนือ พิษณุราชันย์

อ้างอิง
มิสแกรนด์สุพรรณบุรี
มิสแกรนด์สุพรรณบุรี เป็นการประกวดนางงามประจำจังหวัดของไทย ซึ่งคัดเลือกตัวแทนจากจังหวัดสุพรรณบุรีไปประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2559 โดยนภัสนันท์ กมลสิทธิพันธ์ุ

ตัวแทนจากจังหวัดสุพรรณบุรียังไม่เคยคว้าตำแหน่งมิสแกรนด์ไทยแลนด์ รอบเดียวที่พวกเขาเข้าถึงในการประกวดคือการเข้ารอบ 20 คนสุดท้าย ซึ่งเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 2020, 2024 และ 2025

ประวัติ
ในปี พ.ศ. 2559 มิสแกรนด์ไทยแลนด์เริ่มมอบสิทธิ์การจัดประกวดระดับจังหวัดให้แก่ผู้จัดการประกวดรายจังหวัด ซึ่งจะคัดเลือกผู้ครองมงกุฎประจำจังหวัดทั้งเจ็ดสิบเจ็ดจังหวัดเพื่อเข้าประกวดในระดับประเทศ

อ้างอิง
ส.เพลินจิต
ส.เพลินจิต เป็นค่ายมวยไทยในกรุงเทพฯ ก่อตั้งโดยเสถียร เสถียรสุตในปี พ.ศ. 2524 ค่ายนี้เริ่มเป็นที่รู้จักเมื่อแก่นศักดิ์ ส.เพลินจิต ครองแชมป์ของสนามมวยราชดำเนินและสนามมวยเวทีลุมพินีในปี พ.ศ. 2532 และแสน ส.เพลินจิต ครองแชมป์โลกของสมาคมมวยโลกในปี พ.ศ. 2537 ค่ายปิดตัวลงในปี พ.ศ. 2557

นักมวยที่สังกัดค่าย ส.เพลินจิต มีดังนี้:

* แก่นศักดิ์ ส.เพลินจิต
* เข้ม ส.เพลินจิต ซึ่งต่อมาเป็นที่รู้จักในชื่อเข้ม ศิษย์สองพี่น้อง
* มานะศักดิ์ ส.เพลินจิต
* แสน ส.เพลินจิต
* สุริยา ส.เพลินจิต ชื่อบนสังเวียนของสุริยา ปราสาทหินพิมาย
* มีโชค ส.เพลินจิต

อ้างอิง
บ้านเก่าเล่าเรื่อง ชุมชนเจริญไชย
บ้านเก่าเล่าเรื่อง ชุมชนเจริญไชย เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ในย่านเยาวราช ตั้งอยู่ในซอยเจริญกรุง 23 (ตรอกเจริญไชย) ถนนเจริญกรุง แขวงป้อมปราบ เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร นำเสนอเกี่ยวกับชุมชนเจริญไชยซึ่งเป็นศูนย์รวมการทำกระดาษไหว้เจ้าและของใช้สำหรับประกอบพิธีกรรมของชาวไทยเชื้อสายจีน พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในห้องแถวไม้สองชั้นที่ได้รับการปรับปรุงใหม่และก่อตั้งโดยกลุ่มอนุรักษ์และฟื้นฟูชุมชนเจริญไชยเมื่อ พ.ศ. 2554

ประวัติ
บ้านเก่าเล่าเรื่อง ชุมชนเจริญไชยตั้งอยู่ในห้องแถวเลขที่ 32 ในซอยเจริญกรุง 23 ซึ่งเป็นซอยแคบ ๆ ระหว่างถนนเจริญกรุงกับถนนพลับพลาไชย ใกล้เคียงกับวัดมังกรกมลาวาสและสถานีวัดมังกร ห้องแถวนี้เคยเป็นที่พักของที่พักของคณะงิ้วจีน
การก่อตั้งพิพิธภัณฑ์เป็นผลมาจากข้อพิพาทในเรื่องโครงการก่อสร้างรถไฟฟ้ามหานคร สายสีน้ำเงินเมื่อ พ.ศ. 2551 ที่มีการกำหนดให้สร้างสถานีวัดมังกรในบริเวณนี้ มูลนิธิจุมภฏ-พันธุ์ทิพย์ผู้เจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินในบริเวณนี้ได้ประกาศขอบเขตพื้นที่ที่ถูกเวนคืนเพื่อใช้ประโยชน์ในการก่อสร้างทางขึ้น-ลงของสถานีใต้ดิน และปรับเปลี่ยนสัญญาเช่าพื้นที่ส่วนที่ไม่ได้ถูกเวนคืนจากสัญญารายปีเป็นรายเดือน คนในชุมชนพลับพลาไชยมีความกังวลว่าพื้นที่ที่เหลืออาจถูกเวนคืนและถูกรื้อถอนในอนาคต จึงร่วมกันก่อตั้งกลุ่มอนุรักษ์และฟื้นฟูชุมชนเจริญไชยเมื่อ พ.ศ. 2553 และจัดตั้งพิพิธภัณฑ์ชุมชนขึ้นโดยใช้ชั้น 2 ของห้องแถวเลขที่ 32 เป็นที่จัดแสดง พิพิธภัณฑ์เปิดตัวเป็นอย่างเป็นทางการในเดือนกันย
งห้องแถวเลขที่ 32 เป็นที่จัดแสดง พิพิธภัณฑ์เปิดตัวเป็นอย่างเป็นทางการในเดือนกันยายน พ.ศ. 2554 ในช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* บ้านเก่าเล่าเรื่อง ชุมชนเจริญไชย ที่เว็บไซต์มิวเซียมไทยแลนด์
* บ้านเก่าเล่าเรื่อง ชุมชนเมืองเจริญไชย ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร
ไหแอมฟอรา
ไหแอมฟอรา ( ; ; ; ภาษาอังกฤษ pl. Amphorae หรือ Amphoras) เป็นภาชนะชนิดหนึ่ง ที่มีก้นแหลมและมีรูปทรงกับขนาดเฉพาะตัว ซึ่งทำให้สามารถวางชิดติดกันได้แน่น (และปลอดภัย) ในห้องเก็บของหรือในการบรรจุหีบห่อ โดยจะผูกมัดรวมกันด้วยเชือกและลำเลียงทางบกหรือทางทะเล ขนาดและรูปทรงของไหแอมฟอรามีมาตั้งแต่ยุคหินใหม่เป็นอย่างน้อย มีการใช้ไหแอมฟอราเคยจำนวนมากเพื่อการขนส่งและเก็บรักษาผลิตภัณฑ์หลากหลายชนิด ทั้งของเหลวและของแห้ง แต่ใช้กับไวน์เป็นหลัก ไหแอมฟอราส่วนใหญ่มักทำจากเซรามิก แต่ก็มีตัวอย่างที่ทำจากโลหะและวัสดุอื่น ๆ พบด้วย รูปแบบต่าง ๆ ของไหแอมฟอราเป็นหนึ่งในหลายรูปทรงที่ปรากฏในงานวาดลายบนภาชนะของกรีกโบราณ

อ้างอิง
ไจตยภูมี
ไจตยภูมี ( , อักษรโรมัน: Chaitya Bhoomi, IAST: Caityabhūmī) หรือชื่อทางการ อนุสรณ์สถาน ปรมปุชยะ ดร. บาบาสาเหบ อามเพฑกร ไจตยภูมิ ( , ; ปรมปุชฺย ดร. พาพาสาเหพ อำเพฑกร สฺมารก ไจตฺยภูมี) เป็นเจดีย์ (ไจตยะ) และสถานที่ปลงศพของ บี. อาร์. อามเพฑกร ผู้มีบทบาทในการร่างรัฐธรรมนูญอินเดีย และผู้นำศาสนาพุทธในประเทศอินเดีย อนุสรณ์สถานนี้ตั้งอยู่ใกล้ชายหาดดาดาร์ ในนครมุมไบ รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย ไจตยภูมีเป็นจุดหมายปลายทางการแสวงบุญของผู้นับถือในอามเพฑกรและพุทธศาสนิกชนชาวอินเดีย โดยเฉพาะในโอกาสวันคล้ายวันเสียชีวิตของอามเพฑกร (มหาปรินิพพานทิวาส) ในวันที่ 6 ธันวาคม ซึ่งผู้ว่าการรัฐมหาราษฏระ ตลอดจนนักการเมือง เดินทางมาแสดงความเคารพที่เจดีย์นี้ทุกปี รวมถึงนาย
รัฐมหาราษฏระ ตลอดจนนักการเมือง เดินทางมาแสดงความเคารพที่เจดีย์นี้ทุกปี รวมถึงนายกรัฐมนตรีอินเดีย นเรนทระ โมที เคยเดินทางมาที่นี่เช่นกัน รัฐบาลรัฐมหาราษฏระจัดระดับให้ที่นี่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวและแสวงบุญระดับ A
อนุสรณ์สถานนี้เปิดในวันที่ 5 ธันวาคม 1971 โดย มีรบาอี ยศวันต์ อามเพฑกร (Meerabai Yashvant Ambedkar) ลูกสะใภ้ของอามเพฑกรเป็นผู้ประกอบพิธีเปิด ในปี 2012 รัฐบาลกลางนำโดยนายกรัฐมนตรี มันโมหัน สิงห์ จัดการส่งมอบที่ดินของอินดูมิลส์ (Indu Mills) แก่รัฐบาลรัฐมหาราษฏระเพื่อก่อสร้างอนุสรณ์สถานเสร็จสมบูรณ์

อ้างอิง
สรัสนันท์ อรรณนพพร
สรัสนันท์ อรรณนพพร (เกิด 6 มีนาคม พ.ศ. 2532) เป็นนักการเมืองชาวไทย ปัจจุบันดํารงตําแหน่งเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม (ซาบีดา ไทยเศรษฐ์) อดีตกรรมการบริหารพรรคเพื่อไทย และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดขอนแก่น

ประวัติ
สรัสนันท์ เกิดเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2532 ที่จังหวัดขอนแก่น เป็นบุตรนายพงศกร อรรณนพพร อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ กับนางดวงแข อรรณนพพร รองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดขอนแก่น มีพี่น้อง 5 คน

สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี คณะมนุษยศาสตร์ สาขาการท่องเที่ยวและการโรงแรม จากมหาวิทยาลัยกรุงเทพ ระดับปริญญาโท International Studies จากมหาวิทยาลัยเกาหลี และระดับปริญญาเอก
งานการเมือง
สรัสนันท์ เข้าสู่การเมืองโดยลงสมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดขอนแก่น สังกัดพรรคเพื่อไทย และได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยแรกในปี พ.ศ. 2562 ลงสมัคร พ.ศ. 2566 ได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยที่ 2 ต่อมาได้รับเลือกเป็นกรรมการบริหารพรรคเพื่อไทย

ต่อมาในวันที่ 12 พฤษภาคม 2569 มติคณะรัฐมนตรีแต่งตั้งเขาให้ดํารงตําแหน่งเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม (ซาบีดา ไทยเศรษฐ์) ในรัฐบาลอนุทิน 2
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
สรัสนันท์ อรรณนพพร ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 2 สมัย คือ
# การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 จังหวัดขอนแก่น สังกัดพรรคเพื่อไทย
# การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 จังหวัดขอนแก่น สังกัดพรรคเพื่อไทย

เครื่องราชอิสริยาภรณ์

อ้างอิง
พิพิธตลาดน้อย
พิพิธตลาดน้อย เป็นพิพิธภัณฑ์ชุนชนภายใต้การดูแลของกรมธนารักษ์ กรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่บริเวณท่าเรือภาณุรังษี ซอยภาณุรังษี แขวงตลาดน้อย เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร
ประวัติ
อาคารของพิพิธตลาดน้อยเดิมเป็นโรงกลึงในชุมชนตลาดน้อยริมแม่น้ำเจ้าพระยา ภายหลังโรงกลึงเลิกกิจการ อาคารและพื้นที่โดยรอบจึงถูกทิ้งร้างและไม่ได้ใช้ประโยชน์ จนกระทั่ง พ.ศ. 2558 จึงมีการริเริ่มปรับปรุงโรงกลึงเก่าให้เป็นพิพิธภัณฑ์ มาจากแนวคิดในการปรับปรุงพื้นที่ราชพัสดุที่ไม่ใช้งานให้เป็นพื้นที่สำหรับจัดแสดงและเผยแพร่ความรู้ด้านประวัติศาสตร์ เศรษฐกิจ และสังคมของชุมชนตลาดน้อย โดยกรมธนารักษ์ร่วมกับภาคีเครือข่ายทั้งนักออกแบบ นักวิชาการ และคนในชุมชนตลาดน้อยในการปรับปรุง การออกแบบพิพิธภัณฑ์เน้นการรักษาลักษณะทางสถาปัตยกรรมเดิมของโรงกลึงเก่า รวมทั้งนำวัสดุไม้จากโรงกลึงเก่ามาใช้ใหม่ด้วย
เมื่อ พ.ศ. 2562 อาคารของพิพิธตลาดน้อยได้รับรางวัลอาคารสถาปัตยกรรมรุ่นใหม่ที่สมควรเผยแพร่จากสมาคมสถาปนิกสยามในพระบรมราชูปถัมภ์

เมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2567 พิพิธตลาดน้อยเปิดอย่างเป็นทางการ โดยจำเริญ โพธิยอด อธิบดีกรมธนารักษ์ในเวลานั้นเป็นประธานในพิธีเปิด ถือเป็นพิพิธภัณฑ์แห่งที่ 6 ที่กรมธนารักษ์จัดสร้างขึ้นบนที่ราชพัสดุ

ส่วนจัดแสดง
ภายในพิพิธตลาดน้อยมีพื้นที่จัดแสดงประมาณ 250 ตารางเมตร แบ่งส่วนจัดแสดงเป็น 3 ชั้น :

* ชั้น 1 พื้นที่อเนกประสงค์สำหรับประชาสัมพันธ์ จำหน่ายผลิตภัณฑ์เหรียญและของที่ระลึก จัดนิทรรศการหมุนเวียน และจัดกิจกรรมต่าง ๆ
* ชั้น 2 จัดแสดงนิทรรศการ "ตลาดน้อย: ชุมชนช่างจีนต้นรัตนโกสินทร์ ท้องถิ่นวัฒนธรรมหลากหลาย" นำเสนอเกี่ยวกับวิถีชีวิตของคนในชุมชนตลาดน้อยผ่านสิ่งของ ภาพถ่าย และสื่อประสม

* ชั้น 3 จัดแสดงนิทรรศการ "ย่านเชียงกง อัตลักษณ์ชุมชนตลาดน้อย" เป็นพื้นที่ฉายวีดิทัศน์เล่าเรื่องราวประวัตศาสตร์ของชุมชนตลาดน้อย ฉายตามรอบทุก ๆ 30 นาที

ด้านหน้าอาคารพิพิธภัณฑ์บริเวณท่าน้ำภาณุรังสียังมีสวนศิลป์ ป๋วย อึ๊งภากรณ์ เป็นพื้นที่สาธารณะสำหรับพักผ่อน จัดกิจกรรม และจัดเทศกาลสำหรับคนในชุมชนตลาดน้อยและผู้มาเยือน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* พิพิธตลาดน้อย ที่เว็บไซต์มิวเซียมไทยแลนด์
* พิพิธตลาดน้อย ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร