SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
แหล่งโบราณคดีบ้านบนเนิน
แหล่งโบราณคดีบ้านบนเนิน เป็นแหล่งโบราณคดียุคก่อนประวัติศาสตร์ ที่ตั้งอยู่ในตำบลวัดหลวง อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี
ประวัติ
แหล่งโบราณคดีบ้านบนเนิน มีอายุเมื่อประมาณ 2,000-3,000 ปี มาแล้วมีกลุ่มชนมาตั้งหลักแหล่งที่บริเวณบ้านบนเนิน หลักฐานที่พบคล้ายคลึงกับโคกพนมดีตอนปลาย หลังจากนั้นบ้านบนเนินถูกทิ้งไปในช่วงเวลาหนึ่ง ต่อมากลับมีกลุ่มชนเข้ามาอาศัยใหม่ ในช่วงระยะเวลาดังกล่าวนี้อาจจะร่วมสมัยกับสมัยแรกที่เมืองพระรถ ซึ่งชุมชนที่บ้านบนเนินเป็นหนึ่งในหลายชุมชนที่กระจายอยู่ทั่วไปในบริเวณลุ่มน้ำบางปะกง โดยมีเมืองพระรถเป็นศูนย์กลาง
หลักฐานที่พบ 
* 1. เศษภาชนะดินเผา จากหลุมขุดค้นน้ำหนักรวมโดยประมาณ 1,633 กิโลกรัม 
* 2. หินดุดินเผา 12 อัน 
* 3. กระสุนดินเผา 103 ลูก 
* 4. ตุ้มถ่วงแห 8 ลูก 
* 5. ขวานหินขัด 34 ชิ้น 
* 6. กำไลหิน 5 ชิ้น 
* 7. กำไลและแหวนสำริด 11 วง 
* 8. ลู
5. ขวานหินขัด 34 ชิ้น 
* 6. กำไลหิน 5 ชิ้น 
* 7. กำไลและแหวนสำริด 11 วง 
* 8. ลูกกระพรวนสำริด 4 ชิ้น 
* 9. ลูกปัด -ลูกปัดแก้วสีต่างๆ เช่น สีแดง สีส้ม เหลือง เขียว ฟ้า น้ำเงิน -ลูกปัดอาเกต -ลูกปัดหินคาร์เนเลียน 
หมายเหตุ - สำรวจ 2527 - ขุดค้น 2533
== ที่ตั้ง == 
แหล่งโบราณคดีบ้านบนเนิน ที่ตั้ง ตำบลวัดหลวง อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี ปรากฏอยู่ในแผนที่ภูมิประเทศ ของกรมแผนที่ทหาร พิมพ์ครั้งที่ 1-RTSD ลำดับชุด L7017 ระวาง 5235 IV รุ้ง 13° 29' 30" เหนือ แวง 101° 10' 43 " ตะวันออก พิกัดกริด 47 PQQ 357926

อ้างอิง

* ประกาศกรมศิลปากร ขึ้นทะเบียนโบราณสถานเนินดินโคกพนมดี อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี 
* โคกพนมดี 
* ห้องจัดแสดงโบราณวัตุจากโคกพนมดี พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ปราจีนบุรี

แหล่งข้อมูลอื่น
* ห้องจัดแสดงโบราณวัตุจากโคกพนมดี พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ปราจีนบุรี
แหล่งโบราณคดีโคกพุทรา
แหล่งโบราณคดีโคกพุทรา เป็นแหล่งโบราณคดียุคก่อนประวัติศาสตร์ ที่ตั้งอยู่ในตำบลวัดโบสถ์ อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี
ประวัติ
แหล่งโบราณคดีโคกพุทรา จากหลักฐานที่ขุดพบและชั้นดินทางโบราณคดี สันนิษฐานว่าโคกพุทรามีการอยู่อาศัยมาตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์อาจจะอยู่ในช่วงสมัยหินใหม่ ซึ่งใช้เครื่องมือหินขัด และภาชนะดินเผาแบบเนื้อหยาบ และรู้จักจับสัตว์บกและสัตว์น้ำมาเป็นอาหาร อายุประมาณ 2,000- 4,000ปีมาแล้ว
หลักฐานที่พบ
* 1. โครงกระดูกมนุษย์ 3 โครง ฝังนอนหงายเหยียดยาว มีการโรยดินเทศ และมัดมือก่อนฝังศพ 
* 2. ขวานหินขัด 2 ชิ้น 
* 3. หินดุ 
* 4. กระสุนดินเผา 
* 5. เครื่องประดับ มีเปลือกหอยเจาะรูลูกปัดดินเผา 
* 6. เครื่องมือทำด้วยกระดูกตัดฝนปลายจนมีคม 
* 7. เศษภาชนะเนื้อหยาบตกแต่งด้วยลายเชือกทาบ ลายขูดขีด และลายเขียนสีที่คอ 
* 8. เปลือกหอยพบเป็นจำนวนมากถึง 3,194 กิโลกร
อกทาบ ลายขูดขีด และลายเขียนสีที่คอ 
* 8. เปลือกหอยพบเป็นจำนวนมากถึง 3,194 กิโลกรัม ส่วนใหญ่เป็นหอยตลับ รองลงมาเป็นหอยแครง หอยนางรม 
* 9. กองเถ้าถ่าน 
* 10. กระดูกสัตว์ ส่วนใหญ่เป็นกระดูกสัตว์ทะเล เช่น ปลา 
หมายเหตุ - สำรวจขุดค้น 2524
== ที่ตั้ง == 
แหล่งโบราณคดีโคกพุทรา ตำบลวัดโบสถ์ อำเภอ พนัสนิคม จังหวัดชลบุรี แผนที่ทหาร พิมพ์ครั้งที่1 -RTSD ลำดับชุดL7017 ระวาง 5235 IV รุ้ง 13ฐ 28' 00" เหนือ แวง 101 ฐ 09'00 " ตะวันออก พิกัดกริด 47 PQQ 329925

อ้างอิง

* ประกาศกรมศิลปากร ขึ้นทะเบียนโบราณสถานเนินดินโคกพนมดี อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี 
* โคกพนมดี 
* ห้องจัดแสดงโบราณวัตุจากโคกพนมดี พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ปราจีนบุรี

แหล่งข้อมูลอื่น
* ห้องจัดแสดงโบราณวัตุจากโคกพนมดี พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ปราจีนบุรี
วัดใต้ต้นลาน
วัดใต้ต้นลาน ตั้งอยู่ที่บ้านคลองหลวง ตำบลบ้านไร่หลักทอง อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี

ประวัติ
วัดใต้ต้นลาน ภายในจะพบ หอพระไตรปิฎกกลางสระน้ำ เป็นหอพระไตรปิฎกที่ใช้เสาไม้ 12 ต้น สร้างอยู่ในสระน้ำ หลังคามุงกระเบื้องมีช่อฟ้างดงาม มีรูปแบบเป็นเอกลักษณ์งดงาม นับเป็นสถาปัตยกรรมอันทรงคุณค่าที่แสดงให้เห็นถึงภูมิปัญญาในด้านสถาปัตยกรรม และภูมิปัญญาในการเก็บรักษาพระไตรปิฎกให้พ้นจากการทำลายของมดปลวก

ประกาศกรมศิลปากร
โบราณสถาน วัดใต้ต้นลาน โดยกรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 106 ตอนที่ 26 เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532

แหล่งข้อมูลอื่น
* มรดกทางพุทธศาสนา
วัดโบสถ์ (จังหวัดชลบุรี)
วัดโบสถ์ เป็นโบราณสถานทางพระพุทธศาสนา สร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ตั้งอยู่ที่ ตำบลวัดโบสถ์ อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี
วัดโบสถ์ ไม่ทราบว่าสร้างมาตั้งแต่สมัยใด ตามทางสันนิษฐานเล่าสืบต่อกันมาว่าสร้างเมื่อประมาณสมัยราชอาณาจักรกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย มีหลายท่านให้ความเห็นว่าทีน่าเชื่อถือได้ว่าสร้างเมื่อประมาณกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี มีชื่อวัดโบสถ์ในสมัยนั้น ต่อมาเมื่อพม่าเข้าศึกยกทัพตีกรุงศรีอยุธยาแตก ครั้งที่ 2 พ.ศ. 2310 ผู้คนจำนวนมากได้อพยพหนีภัยสงคราม เพราะถูกพม่าฆ่า คนสยามตายเป็นจำนวนมาก ประชาชนระส่ำระส่ายต้องระเหเร่ร่อนหาที่ปลอดภัยกว่า ในที่สุดได้มาตั้งถิ่นฐานหากินที่ใหม่ ณ หมู่บ้านตำบลแห่งนี้และเรียกชื่อว่า หมู่บ้านวัดโบสถ์ เพื่อเป็นอนุสรณ์ที่ระลึกถึงถิ่นที่เคยอยู่ที่เดิมที่กรุงศรีอยุธยา และสิ่งที่แปลกกว่าโบราณสถานอื่นคือ วัดโบสถ์มีจั่วซ้อนทับ
วัดโบสถ์เป็นวัดเก่าแก่ ภายในมีสระน้ำโบราณ ปัจจุบันกรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแล้ว วัดนี้เคยใช้เป็นสถานที่ทำพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยาของ ข้าราชการในสมัยที่สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ได้ทรงมารวบรวมรี้พลที่วัดนี้ภายหลังที่กรุงศรีอยุธยาได้เสียแก่พม่า สิ่งที่น่าสนใจ คือ ภาพจิตรกรรมภายในพระอุโบสถหลังเก่า

ที่ตั้ง
ตั้งอยู่ที่ริมถนนสายพนัสนิคม-ฉะเชิงเทรา เส้นทางหมายเลข 315 ตำบลวัดโบสถ์ อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี

ประกาศกรมศิลปากร
โบราณสถาน วัดโบสถ์ โดยกรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ในราชกิจจานุเบกษา

แหล่งข้อมูลอื่น
* มรดกทางพุทธศาสนา 
* ส่งเสริมการท่องเที่ยวจังหวัดชลบุรี 
* วัดโบสถ์ พนัสนิคม
วัดหลวงพรหมวาส
วัดหลวงพรหมาวาส ตั้งอยู่หมู่ที่ 7 บ้านวัดหลวง ตำบลวัดหลวง ริมถนนสายพนัสนิคม-ฉะเชิงเทรา ตามเส้นทางทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 315 อยู่ด้านขวา จากปากทางเข้าไปประมาณ 700 เมตร ในอดีตวัดนี้เคยเป็นสถานที่ทำพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยา เป็นแหล่งอาศัยของค้างคาวแม่ไก่จำนวนมากซึ่งมาอาศัยตามต้นไม้ในวัดเป็นเวลานับร้อยปีแล้ว

อ้างอิง
งานบุญกลางบ้าน
ในประเพณีทำบุญกลางบ้าน]]

ประเพณีงานบุญกลางบ้าน เป็นประเพณีงานบุญของชาวไทยกลุ่มวัฒนธรรมที่ราบลุ่มภาคกลาง มักจัดขึ้นในราวกลางเดือน 3 ถึงเดือน 6 ตามปฏิทินจันทรคติไทย มักจะตกอยู่ในราวเดือนกุมภาพันธ์ ตามปฏิทินสุริยคติ

ประเพณีงานบุญกลางบ้านในปัจจุบัน จะจัดขึ้นหลังเสร็จสิ้นจากการเก็บเกี่ยวข้าวของเกษตรกรชาวนา โดยในแต่ละท้องถิ่นมีรายละเอียดการจัดประเพณีแตกต่างกันไป แต่ยังคงสาระหลักในการทำบุญกลางบ้าน เพื่อสร้างเสริมกำลังใจ และสร้างความสามัคคีของคนในชุมชนชนบทเอาไว้สืบมาจนปัจจุบัน
ประวัติ
ประเพณีงานบุญกลางบ้าน เป็นประเพณีงานบุญของชาวไทยกลุ่มวัฒนธรรมที่ราบลุ่มภาคกลาง มีมาแต่เมื่อใดไม่ปรากฏ แต่สันนิษฐานว่าอาจจะมีมาตั้งแต่สมัยสุโขทัย ดังการพบหลักฐานตุ๊กตาดินเผาสะเดาะเคราะห์รูปคน หรือที่เรียกว่า "ตุ๊กตาเสียกบาล" ซึ่งเป็นสิ่งประกอบในการกระทำประเพณีงานบุญกลางบ้านมาจนถึงปัจจุบัน
โดยประเพณีงานบุญกลางบ้าน เป็นประเพณีไทยที่จัดภายนอกศาสนสถาน ชาวบ้านจะเลือกวันจัดที่เหมาะสม โดยจัดในบริเวณลานกว้างในหมู่บ้านที่เป็นสถานที่ที่เคยจัดกันมาเป็นประจำทุกปี เพื่อเป็นการชุมนุมชาวหมู่บ้านมาร่วมจัดงานประเพณีร่วมกัน โดยมีรายละเอียดการจัดแตกต่างกันไปในแต่ละท้องที่ โดยบางแห่งมีการก่อพระเจดีย์ทรายไว้เป็นเครื่องหมาย ซึ่งคติการก่อเจดีย์ทรายไว้กลางหมู่บ้านนี้มาจากเรื่องราวในธรรมบทเพื่อเป็นการสร้างกุศลก่อเจดีย์ถวายเป็นพุทธบูชาร่วมกัน และมีการทำกบาลใส่ดินปั้นผู้อาศัยในครัวเรือนของตน ๆ ไปวางไว้ตามทางสามแพร่งเพื่อสะเดาะเคราะห์อีกด้วย โดยมีการนิมนต์พระภิกษุสงฆ์ มาสวดพระปริตรพระพุทธมนต์ในเวลาค่ำ และนิมนต์พระภิกษุสงฆ์มาถวายภัตตาหารเช้าในวันรุ่งขึ้น
ะปริตรพระพุทธมนต์ในเวลาค่ำ และนิมนต์พระภิกษุสงฆ์มาถวายภัตตาหารเช้าในวันรุ่งขึ้น เพื่อเป็นการบำเพ็ญกุศลเสริมสร้างสิริมงคลแก่หมู่บ้านและชุมชนนั้น ๆ
ความเชื่อ
คติความเชื่อของประเพณีงานบุญกลางบ้าน มาจากการผสานความเชื่อเรื่องบรรพบุรุษของคนโบราณ เข้ากับความเชื่อทางพุทธศาสนา เป็นคติความเชื่อเรื่องผีบรรพบุรุษ ในการขอบคุณบรรพบุรุษที่ประทานความอุดมสมบูรณ์จนสามารถเก็บเกี่ยวได้ และเป็นการสะเดาะห์เคราะห์คนในหมู่บ้านทั้งหมด และสอดคล้องกับวิถีชีวิตทางเกษตรกรรมของคนในชุมชน โดยประสานกับคติทางพุทธศาสนาเถรวาท ด้วยการจัดให้มีการทำบุญเลี้ยงพระภิกษุสงฆ์ เพื่อเป็นอุทิศส่วนกุศลให้บรรพบุรุษ และเสริมสวัสดิมงคลความอุดมสมบูรณ์ของคนในหมู่บ้านหลังฤดูเก็บเกี่ยว และมีความเชื่อว่าหากบรรพบุรุษเคยจัดประเพณีงานบุญกลางบ้านขึ้น ณ สถานที่ใด ต้องมีการกระทำสืบต่อในสถานที่นั้นเป็นประจำทุกปี หากยกเลิกไม่กระทำต่อ จะเกิดภัยพิบัติ
คาร์ทูม
คาร์ทูม ( ; ) คือเมืองหลวงของรัฐคาร์ทูมและประเทศซูดาน ตั้งอยู่ในบริเวณที่บรรจบกันของแม่น้ำไวต์ไนล์ที่ไหลมาจากทะเลสาบวิกตอเรีย และแม่น้ำบลูไนล์ที่ไหลมาจากประเทศเอธิโอเปีย ตัวเมืองมีประชากรประมาณ 5,274,321 คน

ภูมิอากาศ
ประชากร
{| class="wikitable"
|- style="background:#efefef;"
! rowspan="2" | ปี
! colspan="2" | ประชากร
|- style="background:#efefef;"
! style="width:100px;"| เมือง
! style="width:100px;"| เขตปริมณฑล
|-
| 1907 
| style="text-align:right;"| 69,349
| style="text-align:right;"| n.a.
|-
| 1956
| style="text-align:right;"| 93,100
| style="text-align:right;"| 245,800
|-
| 1973
| style="text-align:right;"| 333,906
| style="text-align:right;"| 748,300
|-
| 1983
| style="text-align:right;"| 476,218
| style="text-align:right;"| 1,340,646
|-
| 1993
| style="text-align:right;"| 947,483
| style="text-align:right;"| 2,919,773
|-
| สำมะโนเบื้องต้น 2008
| sty
| 947,483
| style="text-align:right;"| 2,919,773
|-
| สำมะโนเบื้องต้น 2008
| style="text-align:right;"| 3,639,598
| style="text-align:right;"| 5,274,321
|}
ใน ค.ศ. 2019 มีชาวซีเรียเกือบ 250,000 คนที่อาศัยอยู่ในคาร์ทูม ซึ่งเท่ากับร้อยละ 5 ของประชากรเมือง ส่วนใหญ่เป็นผู้ชายวัยหนุ่มที่หนีสงครามจากซีเรีย ซูดานเป็นประเทศเดียวที่รับนักเดินทางที่ถือพาสปอร์ตซีเรียโดยไม่มีวีซ่า

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*Kidnapped, tortured and thrown in jail: my 70 days in Sudan The Guardian, 2017
ชุมชน
ในจังหวัดนครพนม ประเทศไทย]]
 และเกย์ไพรด์ของชุมชนผู้มีความหลากหลายทางเพศ]]
ชุมชน​ ( ) เป็นหน่วยทางสังคม (กลุ่มของสิ่งมีชีวิต) ซึ่งมีสิ่งร่วม (commonality) เช่น แบบแผนสังคม, ศาสนา, ค่านิยม, ประเพณี หรืออัตลักษณ์เป็นจุดร่วมกัน ชุมชนอาจมีสำนึกร่วมแห่งสถานที่อันตั้งอยู่ภายในบริเวณทางภูมิศาสตร์บริเวณหนึ่ง (เช่น ประเทศ หมู่บ้าน เมือง ย่าน) หรือในพื้นที่เสมือนผ่านแพลตฟอร์มในการติดต่อสื่อสาร ความสัมพันธ์ อันยั่งยืนซึ่งได้ขยายออกนอกความสัมพันธ์ทางเครือญาตินั้นสามารถเกิดสำนึกของชุมชน, อัตลักษณ์, การปฏิบัติ และหน้าที่ในองค์กรทางสังคม เช่น ครอบครัว บ้าน ที่ทำงาน รัฐบาล สังคม หรือมนุษยชาติทั้งปวง ชุมชนนั้นยังอาจหมายถึงกลุ่มขนาดใหญ่ เช่น ชุมชนรัฐ, ชุมชนระห
หรือมนุษยชาติทั้งปวง ชุมชนนั้นยังอาจหมายถึงกลุ่มขนาดใหญ่ เช่น ชุมชนรัฐ, ชุมชนระหว่างประเทศ, and ชุมชนเสมือน
ภาษาอังกฤษของคำว่าชุมชนคือ "community" นั้นมาจากภาษาฝรั่งเศสเก่าคำว่า comuneté (ตรงกับภาษาฝรั่งเศสปัจจุบัน "Communauté") ซึ่งมาจากภาษาละติน communitas "ชุมชน", "จิตวิญญาณสาธารณะ" (จากภาษาละติน communis, "common")

อ้างอิง
คาบายากิ
คาบายากิ ( ) เป็นอาหารญี่ปุ่นชนิดหนึ่งที่มีการตระเตรียมด้วยเนื้อปลา โดยเฉพาะปลาไหลอุนางิ ซึ่งตัวปลาจะถูกผ่าแยกออกเป็นแนวยาวจากด้านบน (หลัง) หรือส่วนท้องจนถึงปลายหาง จากนั้นก็เอาเครื่องในและเลาะก้างออก หั่นเนื้อปลาเป็นชิ้นรูปสีเหลี่ยม เสียบด้วยไม้ และนำไปจุ่มกับซอสที่ทำมาจากซีอิ๊วรสหวานก่อนที่จะนำไปย่างบนเหล็กปิ้งย่างหรือตะแกรงเหล็กย่าง

นอกจากอูนางิแล้ว การตระเตรียมแบบเดียวกันที่ทำมาจากปลาตัวยาวที่ไม่มีก้างอื่นๆ เช่น ปลาวงศ์ปลายอดจาก ปลาวงศ์ปลาหมู ปลาดุก ปลาไหลทะเล และกิมโปะ (ギンポ) (gunnels) อีกอย่างหนึ่งยังสามารถหาผลิตภัณฑ์อาหารกระป๋องที่มีป้ายฉลากเขียนคำว่า ซันมะแบบคาบายากิ(ปลาเซารีแปซิฟิก)
คาบายากินั้นเป็นที่นิยมอย่างมากและอุดมไปด้วยวิตามินเอและอี และกรดไขมันโอเมกา 3 ประเพณีที่ยอดนิยมจากยุคสมัยเอโดะ เรียกร้องให้กินคาบายากิในช่วงฤดูร้อนเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงกลางฤดูร้อนที่เรียกว่า โดโย โนะ อูชิ โนะ ฮิ (土用の丑の日), ซึ่งสามารถตกปลาไหลที่ไหนก็ได้ในระหว่างวันที่ 18 กรกฎาคม ถึง 8 สิงหาคมของทุกปี

คาบายากิมักจะเสิร์ฟอยู่ด้านบนข้าวถ้วยชาม(ดมบูริ) และถูกเรียกว่า อูนาดง รูปแบบที่ผู้คลั่งไคล้นิยมชอบคือ อูนาจู ซึ่งจะถูกวางไว้ในกล่องเคลือบเงาที่ต่อเป็นชั้นๆที่เรียกว่า จูบาโกะ นอกจากนี้ยังฉีกเนื้อปลาไหลและผสมกับข้าวอย่างเท่าๆ กันเพื่อทำฮิตสึมาบุชิ (櫃まぶし) ซึ่งสามารถมีความสุขในการรับประทานได้ในภูมิภาคบริเวณนาโงยะ

อ้างอิง
บรรณานุกรม

* (4th edition)
* 
* (world encyclopedia, in Japanese), vol. 7, article on "kabayaki" by 　(1881-1958).
* 
* 
* 
*triptych print "Edomae ōkabayaki" Picture by Shuntei, 1806 The British Museum
ซัลทซ์บวร์ค
ซัลทซ์บวร์ค ( ; , ) เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดลำดับที่ 4 ในประเทศออสเตรีย และเป็นเมืองหลวงของรัฐซัลทซ์บวร์ค เมืองเก่าของซัลทซ์บวร์คและสถาปัตยกรรมบาโรกเป็นหนึ่งในใจกลางเมืองที่ถูกดูแลรักษาอย่างดีที่สุดในกลุ่มประเทศที่พูดภาษาเยอรมันด้วยกัน และได้รับการยูเนสโกขึ้นทะเบียนให้เป็นมรดกโลก ในปี พ.ศ. 2540 ซัลทซ์บวร์คเป็นที่จดจำกันในฐานะที่ตั้งอยู่บนเทือกเขาแอลป์ ซัลทซ์บวร์คเป็นบ้านเกิดของโมทซาร์ท คีตกวีคลาสสิก และเป็นฉากของภาพยนตร์เพลง มนต์รักเพลงสวรรค์ (The Sound of Music) รวมถึงละครไทยเรื่อง ดาวหลงฟ้า ภูผาสีเงิน พ.ศ. 2544 อีกด้วย

ภูมิอากาศ

อ้างอิง
วัดประดู่ทรงธรรม
วัดประดู่ทรงธรรม หรือ วัดประดู่โรงธรรม สร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี ตั้งอยู่ในเขตอำเภอพระนครศรีอยุธยา ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะเมือง บริเวณกลุ่มวัดในเขตอโยธยา เดินทางโดยรถยนต์ตามเส้นทางถนนจากวงเวียนเจดีย์วัดสามปลื้มไปทางทิศเหนือ

ประวัติ
วัดประดู่ทรงธรรมในปัจจุบันเกิดจากการรวมพื้นที่วัดโบราณ 2 วัดคือ วัดประดู่ และ วัดโรงทาน (วัดโรงธรรม) สำหรับวัดประดู่ ถูกกล่าวถึงในพระราชพงศาวดาร ในคราวที่พระภิกษุสงฆ์ของวัดประดู่ 8 รูป ได้ช่วยเหลือสมเด็จพระเจ้าทรงธรรม ให้หลบหนีจากการก่อกบฏของพวกญี่ปุ่นที่หมายปลงพระชนม์ชีพ เมื่อ พ.ศ. 2153
ในบันทึกของเอ็งเงิลแบร์ท เค็มพ์เฟอร์ (Engelbert Kaempfer) ได้กล่าวว่าเจ้าพระยาพระคลัง (เจ้าพระยาโกษาธิบดี (เหล็ก)) ได้ทำการบูรณะวัดแห่งหนึ่ง ซึ่งในบันทึกของหมอแกมป์เฟอร์เรียกว่า วัดพระยาพระคลัง ซึ่งส่วนใหญ่เชื่อว่าคือวัดสมณโกฎฐารามกับวัดกุฎีดาว แต่จากการเทียบแผนที่หมอแกมป์เฟอร์ของอชิรวิชญ์ อันธพันธ์ พบว่าตำแหน่งวัดพระยาพระคลังตรงกับวัดประดู่และวัดโรงทาน (วัดโรงธรรม) จึงสันนิษฐานว่าวัดประดู่อาจเป็นวัดพระยาพระคลังก็เป็นได้

พ.ศ. 2301 สมเด็จพระเจ้าอุทุมพร ได้สละราชสมบัติให้สมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์ ทรงพระผนวชและพำนักที่วัดประดู่
พ.ศ. 2302 พระเจ้าอลองพญายกทัพมาตีกรุงศรีอยุธยา สมเด็จพระเจ้าอุทุมพรได้ลาพระผนวชมาช่วยทำการศึก เมื่อพม่าเลิกทัพไปจากกรุงศรีอยุธยาแล้ว สมเด็จพระเจ้าอุทุมพรก็ทรงพระผนวชอีกครั้งยังวัดโพธิ์ทองคำหยาด จากนั้นเสด็จฯ กลับมาประทับ ณ วัดประดู่ตามเดิม เมื่อสงครามคราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 ได้เสด็จฯ จากวัดประดู่มาประทับยังวัดราชประดิษฐานในพระนคร
เมื่อแรกรวมวัดเข้ากันในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวนั้นเรียกชื่อวัดว่า วัดประดู่โรงธรรม ก่อนที่จะเปลี่ยนชื่อเป็น วัดประดู่ทรงธรรม จนถึงปัจจุบัน อนึ่ง พื้นที่ของวัดประดู่ทรงธรรมในปัจจุบันคือพื้นที่ของวัดโรงทาน (วัดโรงธรรม) ส่วนวัดประดู่ที่เป็นที่ผนวชของสมเด็จพระเจ้าอุทุมพรนั้น ตั้งอยู่เหนือวัดโรงทาน (วัดโรงธรรม) โดยมีคลองวัดประดู่กั้นระหว่างทั้ง 2 วัด ปัจจุบันวัดประดู่ยังเหลือซากวัดร้างอยู่ ส่วนคลองวัดประดู่ถูกถมบางส่วน
(2023) วัดประดู่ทรงธรรม อ.พระนครศรีอยุธยา จ.พระนครศรีอยุธยา (22).jpg|อุโบสถ
File:(2023) วัดประดู่ทรงธรรม อ.พระนครศรีอยุธยา จ.พระนครศรีอยุธยา (20).jpg|เจดีย์บรรจุพระบรมอัฐิสมเด็จพระเจ้าทรงธรรม
(2023) วัดประดู่ทรงธรรม อ.พระนครศรีอยุธยา จ.พระนครศรีอยุธยา (8).jpg|จิตรกรรมฝาผนังภายในวิหาร
ความสำคัญ
สถานที่สำคัญภายในวัด คือพระอุโบสถสมัยกรุงศรีอยุธยาที่มีการบูรณะใหม่ในราวสมัยรัชกาลที่ 4 มีจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่องราว ทศชาติชาดกพุทธประวัติภาพขบวนเสด็จทางสถลมารควิถีชีวิต และการละเล่นของคนไทยในสมัยก่อน ปัจจุบัน วัดประดู่ทรงธรรมเป็นแหล่งศิลปศาสตร์พุทธศาสตร์หลายแขนง โดยเฉพาะมนต์คาถาการตีเหล็กของหลวงพ่อเลื่อง และหลวงพ่อรอดเสือพระเถระเจ้าอาวาส ในสมัยก่อน นอกจากนี้ภายในวัดประดู่ฯ ยังมีพันธุ์ไม้โบราณขนาดใหญ่นานาชนิดขึ้นอยู่รอบวัด พาให้ร่มรื่นแก่ผู้มาเยือน

อ้างอิง
วัดกษัตราธิราชวรวิหาร
วัดกษัตราธิราชวรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดวรวิหาร ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา อำเภอพระนครศรีอยุธยานอกเกาะเมืองทางด้านทิศตะวันตก ตรงข้ามกับวังหลังหรือวังสวนหลวงเดิมชื่อ "วัดกษัตรา" หรือวัดกษัตราราม และยังมีเกจิคือพระวิสุทธาจารย์ หลวงปู่เทียม สิริปัญฺโญ เป็นเกจิอาจารย์ อีกด้วยปัจจุบันมีพระเทพวัชรจริยาจารย์ เจ้าคณะจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นเจ้าอาวาส

วัดกษัตราธิราชวรวิหาร เป็นวัดโบราณสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี มีพระปรางค์เป็นประธานของวัด ในสมัยรัชกาลที่ 1 สมเด็จพระเจ้าหลานเธอ เจ้าฟ้ากรมพระอนุรักษ์เทเวศร์ กรมพระราชวังบวรสถานพิมุข และสมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมขุนอิศรานุรักษ์ (เกศ) ทรงปฏิสังขรณ์ขึ้นใหม่ทั้งพระอาราม
วัดกษัตราเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดกษัตราธิราช" ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

สถานที่สำคัญภายในวัด คือ พระประธานในพระอุโบสถที่มีแท่นฐานผ้าทิพย์ปูนปั้น ฝีมือประณีตงดงาม ใบเสมาของพระอุโบสถเป็นใบเสมาคู่แกะสลักลวดลายวิจิตรบรรจง

ปัจจุบันเป็นวัดที่มีพระสงฆ์จำพรรษา พระสงฆ์ที่เป็นที่นับถือ คือพระเกจิอาจารย์หลวงปู่เทียม

คลังภาพ
ไฟล์:พระอุโบสถวัดกษัตราธิราชวรวิหาร.jpg|พระอุโบสถ
ไฟล์:พระพุทธกษัตราธิราช.jpg|พระพุทธกษัตราธิราช พระประธานในพระอุโบสถ
ไฟล์:เจดีย์ประธานวัดกษัตราธิราชวรวิหาร.jpg|เจดีย์ประธานทรงปรางค์
ไฟล์:วัดกษัตราธิราชวรวิหาร544.jpg|วัดกษัตราธิราชวรวิหาร
ไฟล์:วัดกษัตราธิราชวรวิหาร 2.JPG|วัดกษัตราธิราชวรวิหาร
ไฟล์:วัดกษัตราธิราชวรวิหาร 5.jpg|วัดกษัตราธิราชวรวิหาร
ไฟล์:พระวิหาร วัดกษัตราธิราช Wat Kasattrathiraj (7).jpg|พระวิหาร
ไฟล์:ศาลาการเปรียญ วัดกษัตราธิราช Wat Kasattrathiraj.jpg|ศาลาการเปรียญ

แหล่งข้อมูลอื่น
วัดบรมวงศ์อิศรวรารามวรวิหาร
วัดบรมวงศ์อิศรวรารามวรวิหาร เดิมชื่อ วัดทะเลหญ้า หรือวัดทำเลหญ้า ด้วยชื่อวัดมาจากชื่อตำบลเดิมมีชื่อว่า ตำบลทะเลหญ้า (หรือตำบลสวนพริกในปัจจุบัน) เป็นวัดโบราณตั้งอยู่กลางทุ่งนา ด้านทิศตะวันตกของแม่น้ำป่าสักริมคลองน้ำยา (ปัจจุบันเรียกว่า คลองตะเคียนเหนือ หรือคลองขุนละคอนไชย ) ใกล้กับเพนียดคลองช้าง พวกกรมพระคชบาลสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาตั้งแต่ในรัชกาลสมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช เคยเป็นวัดของพวกกรมพระคชบาลมาก่อน และยังเคยเป็นที่ตั้งค่ายทหารฝ่ายอยุธยาช่วงการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง เช่น ทัพของหมื่นทิพเสนา ปลัดกรมตำรวจในขวา ถือพล 1,000 นาย ตั้งพลที่วัดทะเลหญ้า ในพระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา กล่าวว่า เมื่อ พ.ศ. 2302 ครั้งศึกอลองพญายกมาประชิดพระน
ะราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา กล่าวว่า เมื่อ พ.ศ. 2302 ครั้งศึกอลองพญายกมาประชิดพระนคร ทหารฝ่ายอยุธยาแต่งทัพไปยันข้าศึกกองหน้าของพม่าแต่ถูกทัพพม่าตีแตกไล่มาจนถึงวัดทะเลหญ้า แม้ฝ่ายทหารอยุธยาตั้งค่ายหนุนอยู่ที่นั่นก็ยกออกไปช่วยแต่ถูกข้าศึกตีแตกพ่ายไปอีก วัดทะเลหญ้าจึงถูกทิ้งร้างกลายเป็นโคกอยู่กลางทุ่งหลังจากเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2310 เป็นต้นมา แม้กองทัพพม่าได้เผาพระที่นั่งเพนียด แต่วัดคงไม่ได้ถูกไฟไหม้ไปด้วยเพราะปรากฎว่ายังมีพระสงฆ์จำพรรษาอยู่ตลอดเวลาจนถึงสมัยกรุงรัตนโกสินทร์
ต่อมา เมื่อปี พ.ศ. 2419 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ามหามาลา กรมพระยาบำราบปรปักษ์ ได้เสด็จไปทอดพระเนตรการคล้องช้างที่พระนครศรีอยุธยา ทรงเห็นว่าเป็นวัดที่ชำรุดทรุดโทรม จึงทรงบริจาคเงินบูรณปฏิสังขรณ์โบสถ์ วิหารของวัดใหม่ทั้งหมด ในลักษณะสร้างวัดขึ้นมาใหม่ในที่วัดร้างเพราะศิลปกรรมภายในพระอุโบสถ วิหาร เจดีย์ รูปศิลปะต่างๆ เป็นลายเครือวัลย์ล้อมพระมหามาลา อาจเป็นตราประจำองค์พระผู้สถาปนาวันนี้ ล้วนเป็นศิลปกรรมสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ทั้งสิ้น แล้วทรงถวายเป็นพระอารามหลวง พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานชื่อใหม่ว่า "วัดบรมวงศ์อิศรวราราม" พร้อมทั้งเสด็จพระราชดำเนินตัดลูกพัทธสีมา พระองค์เสด็จพระราชดำเนินมายังวัดบรมวงศ์อิศรวรารามวรวิหารถึง 8 คร
ใน พ.ศ. 2444 หลังจากสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ามหามาลา กรมพระยาบำราชปรปักษ์สิ้นพระชนมแล้ว 15 ปี ปรากฏว่า ผนังอุโบสถด้านทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ได้ทรุด พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงพระราชทานความช่วยเหลือซ่อมแซม ส่วนเสนาสนะอื่น ๆ นั้น พระยาปริยัติวงศาจารย์ได้บูรณปฏิสังขรณ์เรื่อยมา
สิ่งศักดิ์สิทธิ์และสิริมงคลสำคัญของวัด คือ ประวัติศาสตร์ของวัดกับรัชกาลที่ 5 มีรูปหล่อเคารพพระองค์ในวิหาร นอกจากนี้ยังมีพระตำหนักของพระองค์เป็นที่เก็บรูปภาพโบราณและพระราชประวัติตั้งแต่ประสูติจนถึงสวรรคต ส่วนเจดีย์ทรงกลมที่ตั้งอยู่ระหว่างพระอุโบสถกับวิหาร สร้างบนเนินเจดีย์โบราณของวัดเพื่อเป็นที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ และพระอัฐิกับพระสรีรางคาร ของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ามหามาลา กรมพระยาบำราบปรปักษ์

คลังรูปภาพ
ไฟล์:หลวงพ่อเพชร วัดบรมวงศ์อิศรวราราม Luang Po Phet of Wat Borommawong Issarawararam (2).jpg|หลวงพ่อเพชร พระประธานในพระอุโบสถ
ไฟล์:วัดบรมวงศ์อิศรวราราม Wat Borommawong Issarawararam (14).jpg|พระเจดีย์
ไฟล์:วัดบรมวงศ์อิศรวราราม Wat Borommawong Issarawararam (8).jpg|พระพุทธรูปในพระวิหาร
ไฟล์:วัดบรมวงศ์อิศรวราราม Wat Borommawong Issarawararam (5).jpg|พระพุทธรูปในพระวิหาร
ไฟล์:วัดบรมวงศ์อิศรวราราม Wat Borommawong Issarawararam (9).jpg|พระบรมรูป รัชกาลที่ 5

อ้างอิง
;เชิงอรรถ
วัดตูม (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดตูม ตั้งอยู่ริมถนนสายประตูชัย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นวัดที่สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา โดยใช้เป็นที่สำหรับลงเครื่องพิชัยสงคราม วัดตูมได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์เรื่อยมาและได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นพระอารามหลวงในรัชกาลที่ 4

พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวและพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จพระราชดำเนินมาทรงบำเพ็ญพระราชกุศลถวายผ้าพระกฐินหลายครั้ง โดยเฉพาะในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้มีการทำพิธีลงยันต์และอักขระลงในธงไชยพระครุฑพ่าห์เพื่อพระราชทานเป็นธงไชยเฉลิมพลแก่ทหารในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่สำคัญภายในวัดตูม คือ "หลวงพ่อทองสุขสัมฤทธิ์" เป็นพระพุทธรูปสำริดทรงเครื่องปางมารวิชัย โดยมีลักษณะพิเศษ คือ บนพระเศียรขององค์พระสามารถเปิดออกและมีน้ำไหลซึมออกมาตลอดเวลา เชื่อกันว่าเป็นน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์สามารถรักษาโรคภัยให้หายได้ และผู้มีขอพรมักจะประสบผลสำเร็จ โดยเฉพาะในด้านอาชีพหน้าที่การงาน
สิ่งที่น่าสนใจ
พระพุทธรูปซึ่งมีลักษณะพิเศษคือ พระเศียรตอนเหนือพระนลาฎ (หน้าผาก) เปิดออกได้และพระเกศมาลาถอดได้ ภายในพระเศียรเป็นบ่อกว้างลึกลงไปเกือบถึงพระศอ มีน้ำไหลซึมออกมาตลอดเวลาเหมือนหยาดเหงื่อ เป็นน้ำใสเย็นบริสุทธิ์ปราศจากมลทิน สามารถรับประทานได้โดยปราศจากอันตรายใดๆ และไม่แห้งขาดหาย พระพุทธรูปองค์นี้เป็นพระพุทธรูปสัมฤทธิ์ทรงเครื่อง ปางมารวิชัย นามเดิมของท่านคือ "หลวงพ่อทองสุขสัมฤทธิ์" เรียกกันเป็นสามัญว่า "หลวงพ่อสุข" หน้าตักกว้าง 87 เซนติเมตร สูง 1.50 เมตร สร้างสมัยใดไม่ปรากฏตำนาน เป็นพระทรงเครื่องแบบมหาจักรพรรดิ์ราชาอธิวาสสวมมงกุฎ มีกุณฑลทับทรวง สังวาลพาหุรัดประดับด้วยเนาวรัตน์ ประทับนั่งขัดสมาธิ พระพุทธรูปองค์นี้จะเปิดเศียรพระทุกวันที่
วัดเสนาสนารามราชวรวิหาร
วัดเสนาสนารามราชวรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นเอก ชนิดราชวรวิหาร ตั้งอยู่ตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา สร้างตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ได้รับการปฏิสังขรณ์โดยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 โดยปฏิสังขรณ์ทั้งวัด แล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2406 และพระราชทานนามใหม่ว่า วัดเสนาสนาราม เป็นวัดธรรมยุติกนิกาย โดยได้รวมวัดเสื่อ (วัดท่าเสื่อ) ด้วย ซึ่งมีชื่อในพงศาวดารว่า อุปราชจัน น้องชายขุนวรวงศาธิราช ถูกหมื่นราชเสน่หานอกราชการลอบฆ่าบริเวณวัดท่าเสื่อ ซึ่งในแผนที่อยุธยา พ.ศ. 2503 ได้แสดงว่าวัดเสื่อกับวัดเสนาสนารามเป็นคนละวัด โดยวัดเสื่ออยู่ทางด้านใต้ของวัดเสนาสนาราม อยู่ติดคลองวัดเสื่อซึ่งเชื่อมต่อคลองหอรัตนไชยกับคลองประตูข้
นใต้ของวัดเสนาสนาราม อยู่ติดคลองวัดเสื่อซึ่งเชื่อมต่อคลองหอรัตนไชยกับคลองประตูข้าวเปลือก ปัจจุบันวัดเสื่อและคลองวัดเสื่อถูกทำลายจนไม่เห็นสภาพแล้ว
ศาสนสถานที่สำคัญของวัดได้แก่ พระอุโบสถ เป็นสถาปัตยกรรมสมัยอยุธยา หน้าบันด้านหน้าและด้านหลังเป็นไม้แกะสลักปิดทอง ประดับกระจกรูปช้างเอราวัณ ขนาบด้วยฉัตร เหนือเศียรช้างเอราวัณมีพระราชลัญจกรในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว คือรูปพระมหามงกุฏ ภายในพระอุโบสถมีภาพวาดจิตรกรรมฝาผนัง ซึ่งเป็นภาพวาดในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

นอกเหนือจากพระอุโบสถ ยังมีพระวิหารพระพุทธไสยาสน์ และพระวิหารพระอินทร์แปลงซึ่งเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของวัด ภายในพระวิหาร มีภาพจิตรกรรมฝาผนังสมัยรัชกาลที่ 4 ซึ่งยังคงความงดงามจนถึงปัจจุบัน
พระสัมพุทธมุนี เป็นพระประธานในพระอุโบสถ ประดิษฐานอยู่ในซุ้มเรือนแก้วยอดพระมหามงกุฎ มีขนาดหน้าตักกว้าง 2 ศอก 2 นิ้ว สูงตลอดพระรัศมี 3 ศอก 1 นิ้ว ที่ซุ้มเรือนแก้วมีอักษรขอมจารึกไว้ รอบๆมีจิตรกรรมฝาผนังรูปเทพชุมนุม

ลำดับเจ้าอาวาส
{|class="wikitable" 
|- 
! ลำดับที่ || รายนาม || เริ่มวาระ || สิ้นสุดวาระ
|- 
| 1 || พระพรหมเทพาจารย์ (บุญรอด พฺรหฺมเทโว) || พ.ศ. 2406 || พ.ศ. 2424
|- 
| 2 || พระธรรมราชานุวัตร (ต่าย วารโณ) || พ.ศ. 2425 || พ.ศ. 2441
|- 
| 3 || พระพรหมเทพาจารย์ (กล่ำ เหมโก) || พ.ศ. 2441 || พ.ศ. 2464
|- 
| 4 || พระญาณดิลก (รอด วราสโย) || พ.ศ. 2464 || พ.ศ. 2465
|- 
| 5 || พระพรหมเทพาจารย์ (เจ๊ก กุสุโม) || พ.ศ. 2465 || พ.ศ. 2378
|- 
| 6 || พระครูโยคานุกูล (ไสว อมโร) || พ.ศ. 2478 || พ.ศ. 2497
|- 
| 7 || พระราชเมธากร (หลี สิกฺขกาโม) || พ.ศ. 2497 || พ.ศ. 2516
|- 
| 8 || พระเทพสุทธิโมลี (ปาน อิสิญาโณ) || พ.ศ. 2516 || พ.ศ. 2543
|- 
| 9 || พระราชสุทธิโมลี (พินิจ วราจาโ
ปาน อิสิญาโณ) || พ.ศ. 2516 || พ.ศ. 2543
|- 
| 9 || พระราชสุทธิโมลี (พินิจ วราจาโร) || พ.ศ. 2544 || พ.ศ. 2552
|- 
| 10 || พระธรรมวชิรวิจิตร (โสภณ ปุญฺญโสภโณ) || พ.ศ. 2553 || ปัจจุบัน
|}
วัดชุมพลนิกายารามราชวรวิหาร
วัดชุมพลนิกายารามราชวรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นโท ชนิดราชวรวิหาร ตั้งอยู่ที่หัวเกาะบางปะอิน ตำบลบ้านเลน อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ติดต่อกับเขตอุปจาระพระราชวังบางปะอิน มีอาณาเขตติดกับพระราชวังบางปะอิน

ประวัติ

วัดชุมพลนิกายาราม สร้างโดยสมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 5 (พระเจ้าปราสาททอง) ในสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี เมื่อ พ.ศ. 2175 ตรงบริเวณที่เป็นเคหสถานเดิมของพระราชชนนีของพระองค์ ตามหลักฐานจากพระราชกระแสรับสั่งพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พิมพ์ในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 3 ลงวันที่ 5 พฤศจิกายน 2419 และในประชุมพงศาวดาร ภาคที่ 25 พิมพ์ครั้งที่ 2 พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นพงษาดิศรมหิตป โปรดให้พิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2468 ความว่า
“…ที่ทรงสร้างวัดชุมพลนิกายารามนี้เป็นมูลนิเวศสถานของพระราชชนนีแห่งองค์พระเจ้าปราสาททอง หากจะสันนิษฐานตามหลักฐานที่อ้างอิงทุกกรณีแล้วเห็นว่าเป็นความจริงโดยแน่แท้ เพราะว่าวัดชุมพลนิกายารามนี้ ต่อมาปรากฏว่าเจ้าฟ้ากรมขุนสุเรนทร์พิทักษ์ ซึ่งมีพระนามเดิมว่า เจ้าฟ้านเรนทร์ ที่เป็นพระราชโอรสของพระสรรเพชญ์ที่ 9 หรืออีกพระนามหนึ่งว่า ขุนหลวงท้ายสระ ซึ่งผนวชอยู่ที่วัดโคกแสง ได้เสด็จมาปฏิสังขรณ์ในครั้งกระนั้น นอกจากนี้แล้ว ไม่ปรากฏว่ามีผู้ใดมาปฏิสังขรณ์หรือบูรณะแต่อย่างใด…”
วัดกุฎีดาว
วัดกุฎีดาว มีสภาพเป็นวัดร้าง ตั้งอยู่ที่อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานสำคัญของชาติใน พ.ศ. 2478
ประวัติ
ประวัติการก่อสร้างวัดกุฎีดาวไม่ชัดเจน ปรากฏในหนังสือ พงศาวดารเหนือ ว่า พระยาธรรมิกราช ซึ่งเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าสายน้ำผึ้งทรงสร้างเมื่อจุลศักราช 671 ปีเถาะ เอกศก และพระอัครมเหสี ของพระองค์ทรงสร้างวัดมเหยงคณ์ขึ้นคู่กัน ส่วนใน คำให้การขุนหลวงหาวัด กล่าวว่า "...พระมหาบรมราชาทรงสร้างวัดกุฎีดาว (กุฎิทวา) และพระภูมินทราธิบดีทรงสร้างวัดมเหยงคณ์" แต่พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยาหลายฉบับกล่าวความต้องกันว่า "...สมเด็จพระบรมราชาธิราช (เจ้าสามพระยา) ทรงสร้างวัดมเหยงคณ์และไม่มีฉบับใดกล่าวถึงวัดกุฎีดาว จนกระทั่งสมัยอยุธยาตอนปลาย เมื่อมีการบูรณปฏิสังขรณ์ วัดมเหยงคณ์ครั้งใหญ่ในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าท้ายสระ..." จึงสันนิษฐานได้ว่า วัดกุฎีดาวอาจจะสร้างรุ่
ใหญ่ในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าท้ายสระ..." จึงสันนิษฐานได้ว่า วัดกุฎีดาวอาจจะสร้างรุ่นราวคราวเดียวกับวัดมเหยงคณ์ หรือหลังจากวัดมเหยงคณ์เล็กน้อย
แต่หลักฐานการปฏิสังขรณ์มีเนื้อหาทำนองเดียวกันคือ วัดกุฎีดาวได้รับการปฏิสังขรณ์โดยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศซึ่งขณะนั้นดำรงพระอิสริยยศกรมพระราชวังบวรสถานมงคล เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2254–2258 โดย พ.ศ. 2258 มีการจัดงานฉลองวัดเป็นงานใหญ่ ดังข้อความว่า "…ณ ปีมะแม สัปตศกนั้น พระมหาอุปราชให้ฉลองวัดกุฎีดาว บำเพ็ญพระราชกุศลให้ทานสักการบูชาแก่พระรัตนตรัยเป็นอันมาก ให้เล่นงานมหรสพสมโภช ๗ วัน การฉลองนั้นสำเร็จบริบูรณ์…"
หลังจากนี้ไม่มีเรื่องราวถึงวัดกุฎีดาวในเรื่องของการก่อสร้างหรือซ่อมแซมอีก แต่ปรากฏว่าวัดกุฎีดาวเป็นวัดหลวง ปรากฏหลักฐานเมื่อสมเด็จพระเจ้าอุทุมพรเสด็จขึ้นครองราชย์ใหม่ ๆ ทรงนิมนต์พระราชาคณะ 5 รูป ช่วยเจรจา ประนีประนอมกับเจ้าสามกรม หนึ่งในนั้นคือ พระเทพมุนีวัดกุฎีดาว ซึ่งต่อมาเป็นสมเด็จพระสังฆราชในสมัยสมเด็จพระเจ้าเอกทัศ

โบราณสถาน
ซากโบราณสถานของวัดกุฎีดาวเป็นกลุ่มโบราณสถานในเขตพุทธาวาส อยู่ในวงกำแพงแก้ว มีเฉพาะอาคารพระตำหนัก หรือที่เรียกกันว่า กำมะเลียน เท่านั้น ส่วนที่อยู่นอกกำแพงแก้วด้านทิศเหนือ เข้าใจว่าอาจเป็นเขตสังฆาวาสในสมัยโบราณ แต่กุฎิเสนาสนะอื่น ๆ คงปรักพังสูญหายไปตามกาลเวลา เนื่องจากสมัยโบราณนิยมสร้างด้วยเครื่องไม้
ในเขตพุทธาวาส ประกอบด้วยกำแพงและซุ้มประตู ทอดยาวจากทิศตะวันออกไปสู่ทิศตะวันตก ล้อมรอบเขตพุทธาวาส อุโบสถตั้งอยู่ด้านหน้าวัดและหน้าเจดีย์ใหญ่ ลักษณะฐานด้านข้างเป็นเส้นโค้งหย่อนดังท้องสำเภาตามแบบอยุธยาสภาพอาคารปัจจุบันปรักพัง เหลือผนังเพียง 3 ด้าน คือ ด้านหน้าและด้านข้างทั้งสอง หลังคาคงจะเป็นเครื่องไม้มุงกระเบื้องซึ่งหักพังหมดแล้วเหลือร่องรอยเป็น ช่องรับขื่อคานและคันทวย เจดีย์ประธานตั้งอยู่หลังอุโบสถ ปัจจุบันอยู่ในสภาพปรักพัง มียอดหัก เหลือเพียงองค์ระฆังบางส่วน เจดีย์องค์นี้คงได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ไม่ต่ำกว่า 2 ครั้ง วิหารตั้งอยู่หลังเจดีย์ประธาน ขนาดอาคารเล็กกว่าอุโบสถ แต่ฐานมุขด้านหน้าและหลังไม่ได้ย่อมุม ด้านข้างเป็นเส้นโค้งหย่อนท้องสำเภาน้อย
โบสถ แต่ฐานมุขด้านหน้าและหลังไม่ได้ย่อมุม ด้านข้างเป็นเส้นโค้งหย่อนท้องสำเภาน้อยกว่าอุโบสถ มีเจดีย์รายกระจายอยู่ตามจุดต่าง ๆ รวม 14 องค์
ด้านนอกกำแพงประกอบด้วย กุฏิสงฆ์เหลือเพียงฐาน ตั้งอยู่นอกกำแพงด้านทิศใต้ พระตำหนักหรือกำมะเลียน เป็นอาคาร 2 ชั้น ก่ออิฐถือปูน สันนิษฐานว่าเป็นที่ประทับของสมเด็จพระเจ้าบรมโกศ ขณะ เมื่อประทับแรมควบคุมการบูรณปฏิสังขรณ์วัด หลังจากนั้นคงจะถวายวัด และอาจใช้เป็นกุฎิเจ้าอาวาสหรือ ศาลาการเปรียญ มีหน้าต่างเป็นทรงโค้งแหลม ภายในอาคารชั้นล่าง มีเสาตอม่อ 8 เหลี่ยม 2 แถว แถวละ 10 ต้น

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
วัดพระยาแมน
วัดพระยาแมน เป็นวัดร้าง ตั้งอยู่ที่ตำบลลุมพลี อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยวัดพระยาแมนได้รับการประกาศให้เป็นโบราณสถานของชาติ แต่ไม่ได้กำหนดขอบเขต เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2486 หลังจากนั้น จึงได้รับการขึ้นทะเบียนแบบกำหนดขอบเขตอีกครั้ง เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2523
ประวัติ
วัดพระยาแมนเป็นวัดที่สร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี โดยไม่ปรากฏนามผู้สร้างและไม่ทราบว่าสร้างขึ้นในรัชสมัยใด แต่ชื่อวัดพระยาแมนปรากฏในพงศาวดารกรุงศรีอยุธยาในรัชสมัยสมเด็จพระเพทราชา กล่าวคือ ก่อนที่สมเด็จพระเพทราชาจะได้ครองราชสมบัตินั้น ผนวชอยู่ที่วัดพระยาแมน โดยพระอาจารย์อธิการได้ทำนายว่าพระองค์จะได้ขึ้นครองราชสมบัติ รวมทั้งยังได้ให้โอวาทานุสาสน์ในสมณะกิจทั้งปวง ดังนั้น เมื่อสมเด็จพระเพทราชาได้เสวยราชสมบัติแล้วจึงทรงพระราชดำริถึงคุณพระอาจารย์อธิการวัดพระยาแมน จึงเสด็จพระราชดำเนินไปยังวัดพระยาแมนเพื่อถวายนมัสการพระอาจารย์ แล้วมีพระราชดำรัสให้ให้สร้างพระอารามให้ถาวรขึ้นกว่าเก่า เมื่อสร้างแล้วเสร็จทรงพระกรุณาให้มีการสมโภช 3 วัน แ
งพระอารามให้ถาวรขึ้นกว่าเก่า เมื่อสร้างแล้วเสร็จทรงพระกรุณาให้มีการสมโภช 3 วัน และทรงตั้งพระอาจารย์อธิการวัดพระยาแมน ชื่อ พระยาศรีสัจจญาณมุนี ราชาคณะ ฝ่ายคามวาสี พร้อมถวายเครื่องสมณบริขารพร้อมตามศักดิ์พระราชาคณะทุกประการ จากพงศาวดารแสดงให้เห็นว่าสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ที่ปรากฏอยู่ทุกวันนี้ล้วนเป็นฝีมือช่างคราวปฏิสังขรณ์ในครั้งนั้นทั้งสิ้น
วัดท่าการ้อง
วัดท่าการ้อง เป็นวัดในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา สร้างขึ้นก่อนปี พ.ศ. 2092 ประมาณ 450 ปี เศษมาแล้ว ไม่ปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้างและสร้างในปีใด สันนิษฐาว่าคงเป็นวัดที่ราษฎรสร้าง เพราะไม่ปรากฏรายชื่อพระอารามหลวงสมัยอยุธยา ตามบันทึกพระราชพงศาวดาร วัดท่าการ้องมีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์ของกรุงศรีอยุธยามากมาย

ประวัติ
วัดท่าการ้องได้มีการปฏิสังขรณ์มาไม่ต่ำกว่า 2 ครั้ง มีหลักฐานที่กรมศิลปากรได้ทำการสำรวจใน ปี พ.ศ. 2508 ที่ตั้งในปัจจุบันล้อมรอบด้วยชุมชนอิสลาม พื้นที่ตั้งของวัดโดยรวมเป็นที่ราบอยู่ติดแม่น้ำเจ้าพระยา ใกล้กับ วัดธรรมาราม และ วัดกษัตราธิราช อยู่ห่างจากเกาะเมืองประมาณ 3 กิโลเมตร ตั้งอยู่นอกพระนครฯด้านทิศตะวันตกหรือบริเวณ ทุ่งประเชต
วัดท่าการ้องในปัจจุบันเกิดจากการรวมพื้นที่วัด 2 วัดเข้าด้วยกัน คือ วัดท่า และ วัดการ้อง โดยพื้นที่ของวัดท่าการ้องในปัจจุบันคือพื้นที่ของวัดท่า ส่วนวัดการ้องอยู่ทางทิศใต้ของวัดท่า ปัจจุบันเหลือแต่พระพุทธรูป ซากเจดีย์และรูปปั้นอีกา1ตัว วัดท่าการ้อง ถูกกล่าวในพระราชพงศาวดารหลายครั้ง ในคราวสงครามพระเจ้าตะเบ็งชเวตี้ สมเด็จพระมหาจักรพรรดิโปรดเกล้าให้ พระสุนทรสงคราม ถือพลหมื่นหนึ่ง ตั้งค่ายป้อมจำปาพลเหนือวัดท่า พลใส่เสื้อดำหมวกดำ ตั้งรับกองทัพพม่า แต่สุดท้ายถูกพระมหาอุปราชา(คือพระเจ้าบุเรงนอง)ตีป้อมจำปาพลแตก
ก่อนจะเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 ฝ่ายพม่าได้ตั้งค่ายยิงปืนใหญ่ที่วัดท่า กองทัพของกรมอาสาหกเหล่ายกออกไปตีค่ายวัดท่า พม่ายิงปืนถูกนายเริกที่รำดาบอยู่หน้าเรือตกน้ำตาย กองทัพแตกถอยหนีเข้ากรุงศรีอยุธยา และอีกาจากวัดการ้องบินมาเสียบอกตายอยู่บนปลายยอดนภศูลวัดมหาธาตุ นอกจากนี้บริเวณวัดท่าการ้องยังเป็นที่ตั้งของโรงเรือรบน้ำจืดขนาดใหญ่เพื่อเป็นที่เก็บเรือสำเภาและเรือรบน้ำจืด

วัดท่าและวัดการ้องได้รวมวัดกันเป็นวัดท่าการ้อง ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
อนุสาร อ.ส.ท.
อนุสาร อ.ส.ท. เป็นนิตยสารท่องเที่ยวที่เกิดขึ้นพร้อมกับองค์การส่งเสริมการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (อ.ส.ท.) (ปัจจุบันเป็น การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย) ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2503 อนุสาร อ.ส.ท.ออกวางตลาดฉบับแรกในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2503 โดยนำคำว่า อนุสาร อันหมายถึงสารฉบับเล็ก ๆ มาประกอบกับอักษรย่อของหน่วยงานคือ อ.ส.ท. เป็นชื่อนิตยสาร มียอดพิมพ์ครั้งแรก 50,000 ฉบับ เนื้อหาของนิตยสารนำเสนอเรื่องราวของแหล่งท่องเที่ยวในประเทศไทยทั้งในด้านธรรมชาติ ประวัติศาสตร์ โบราณคดี ศิลปวัฒนธรรมประเพณี วิถีชีวิต และแม้ว่าองค์การส่งเสริมการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.) ในปี พ.ศ. 2522 อนุสาร อ.ส.ท.ก็ยังคงใช้ชื่อเดิมม
ารท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.) ในปี พ.ศ. 2522 อนุสาร อ.ส.ท.ก็ยังคงใช้ชื่อเดิมมาจนกระทั่งถึงปัจจุบัน (พ.ศ. 2567) รวมเป็นเวลา 64 ปีแล้ว โดยล่าสุดมียอดพิมพ์ 8,000 ฉบับ ต่อเดือน ถือเป็นนิตยสารท่องเที่ยวที่เก่าแก่ที่สุด และเคยมียอดจำหน่ายสูงสุดของประเทศไทย ปัจจุบัน (ปีพ.ศ. 2567) มีนายภาคภูมิ น้อยวัฒน์ เป็นบรรณาธิการ ใช้ช่องทางจำหน่ายฉบับเล่มทาง application LINE และเฟซบุ๊ก ใช้ชื่อว่า อนุสาร อ.ส.ท. ราคาฉบับละ 85.00 บาท และในปี พ.ศ.2553 เริ่มมีการผลิตอนุสาร อ.ส.ท. ในรูปแบบออนไลน์ โดยนำเนื้อหาและภาพในฉบับพิมพ์มาออกแบบใหม่ในรูปแบบนิตยสารอิเล็กทรอนิกส์ ปัจจุบัน (พ.ศ. 2567)
นอกจากนี้ อนุสาร อ.ส.ท. มีช่องทางการประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวในช่องทางของสื่อออนไลน์ ทั้ง Facebook ( Website ( TikTok ( Line (@osotho) YouTube ( และรายการโทรทัศน์ในชื่อว่า อ.ส.ท. on TV เผยแพร่ทางช่อง 9 HD30

แหล่งค้นคว้าเพิ่มเติม

* ภิญญพันธุ์ พจนะลาวัณย์. (2553, ม.ค.). การสร้าง “พื้นที่ประเทศไทย” ด้วยพลานุภาพของสิ่งพิมพ์ ความเย้ายวนทางเพศ และการท่องเที่ยว ทศวรรษ 2500. ศิลปวัฒนธรรม. 31(3): 138-157.
อาหารสุนัข
อาหารสุนัข คือวัตถุจากพืชหรือสัตว์ที่มีไว้เพื่อจุดประสงค์ในการให้สุนัขหรือสัตว์จำพวกสุนัขอื่น ๆ กิน อาหารสุนัขพิเศษที่ใช้ในการให้เป็นรางวัลให้กับสุนัขนั้นไม่ใช่อาหารสุนัขและมักเรียกกันว่าขนมสุนัข

คนบางคนทำอาหารสุนัขเองโดยการนำวัตถุดิบที่หาได้ง่ายในร้านค้าทั่วไปนำมาผสมกันให้สุนัขกิน และคนบางกลุ่มคงยังใช้อาหารสุนัขแบบผลิตขายอยู่
มีการถกเถียงกันหลายครั้งหลายคราว่าอาหารของสุนัขที่ดีที่สุดควรจะเป็นอย่างไร บางคนเผยว่าสุนัขได้กินอาหารเหลือของมนุษย์มาเป็นล้าน ๆ ปีแล้วซึ่งก็ทำให้สุนัขมีสุขภาพดีไม่มีปัญหาและยังบอกอีกว่าอาหารสุนัขแบบผลิตหรือแบบเม็ดนั้นมีเนื้อคุณภาพต่ำ สารเจือปนอาหาร และส่วนประกอบอื่น ๆ ที่สุนัขไม่ควรได้รับและไม่ได้สร้างมาตามธรรมชาติเพื่อสุนัขอย่างแท้จริง

อาหารสุนัขแบบผลิตขาย
อาหารสุนัขที่ซื้อมาส่วนใหญ่จะมาให้รูปภาพเม็ดหรือรูปแบบเปียก อาหารสุนัขที่ความชื้นอยู่ประมาณ 6−10% ตามความจุ และอาหารแบบกระป๋องมีมากถึง 78% อาหารที่มีความชื้นกลางมีความชื้นประมาณ 25−35% เจ้าของส่วนใหญ่ซื้ออาหารแบบเม็ดเพราะราคาที่ถูกกว่าและความสะดวก อาหารในรูปแบบนี้อยู่ได้นานหลายวันแต่แบบเปียกจะเสียไปเมื่อเวลาผ่านไปไม่นาน

อาหารสุนัขแห้ง (แบบเม็ด)

อาหารสุนัขแบบแห้งหรือแบบเม็ดเป็นอาหารสุนัขที่มีราคาถูกที่สุดต่อน้ำหนักเมื่อเปรียบเทียบกับอาหารแบบเปียกหรือแบบชื้นและยังไม่ทำให้เกิดนิ่ว อาหารประเภทนี้จะเสียได้ช้ากว่าแบบกระป๋องมาก
อาหารสุนัขแบบเปียก
อาหารสุนัขแบบเปียกมีน้ำมากกว่าถ้าเปรียบเทียบกับรูปแบบอื่น ๆ อาหารในรูปแบบนี้จะให้โปรตีนแบะสารอาหารได้ดีกว่ามากและสามารถดูแลความสะอาดของการผลิตได้โดยง่ายเนื่องจากมีส่วนประกอบของน้ำอยู่มาก

อาหารสุนัขแบบดิบหรือบาร์ฟ
อาหารสุนัขแบบดิบหรือบาร์ฟ เป็นการให้อาหารแบบดิบ เช่นเนื้อดิบ เนื้อติดกระดูก หรือไก่ดิบ ปลาดิบ เป็นอาหารที่ใหม่สด เพื่อเลียนแบบพฤติกรรมของสุนัขป่านั่นเอง

อาหารสุนัขอื่น ๆ
ในไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้ บริษัทหลาย ๆ แห่งล้วนกำลังผลิตอาหารสุนัขรูปแบบแปลกใหม่ออกมาเพื่อเป็นการครองตลาดย่อย

ป้ายอาหารสุนัขอื่น ๆ ที่เห็นได้ทั่วไป:
* แช่แข็ง หรือ แช่แข็งแห้ง มาจากอาหารโดยตรงโดยข้ามขั้นตอนที่มีในอาหารรูปแบบเก่า ๆ ไปทำให้มีคุณประโยชน์มากขึ้นในอาหารชนิดนี้

* แบบข้น มาจากอาหารโดยตรงเช่นกันแต่ได้เอาน้ำออกไปมากพอควร ผลิตภัณฑ์จะอยู่ในถุงที่ปิดแน่นซึ่งป้องกันไม่ได้ความชื้นเข้ามาจนทำให้แบคทีเรียสามารถเติบโตได้ ปกติต้องเติมน้ำอุ่นก่อนให้สัตว์

* สด หรือ แช่เย็น ผลิตผ่านกระบวนการพาสเจอร์ไรซ์

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* Interpreting pet food labels - Pet food labeling according to AAFCO regulations
* Report on the risk from pentobarbital in dog food by FDA/Center for Veterinary Medicine
* What's Really in Pet Foods by the Animal Protection Institute
* To Buy or Not to Buy: A Dog Food Review by Jane Baetz, Spaniel Journal Informative article deciphers the ingredients list on dog foods.
* Foods to avoid in dogs
* อาหารสุนัข
พิธีเหยา
พิธีเหยา เป็นความเชื่อและพิธีกรรมในการรักษาสุขภาพของคนในชุมชนผู้ไทยที่สืบทอดมาแต่ครั้งบรรพกาลอันสืบเนื่องมาจาก
ความเชื่อดั้งเดิมที่นับถือผี เป็นการทำพิธีเพื่อติดต่อระหว่างผีกับคน ให้ผีช่วยเหลือแก้ปัญหาความเดือดร้อนโดยเฉพาะการเจ็บไข้ได้ป่วย

พบในพื้นที่แถบภาคอีสานของประเทศไทย โดยจะนิยมทำในแถบภูไทหรือผู้ไทย, ผู้ไท (จังหวัดกาฬสินธุ์, นครพนม, มุกดาหาร, สกลนคร) พิธีกรรมนี้เป็นการเสี่ยงทาย เมื่อมีการเจ็บป่วยในครอบครัว โดยการเจ็บป่วยนี้จะเชื่อว่าเป็นการกระทำของผี จึงต้องทำการเหยาเพื่อแก้ผี และเพื่อจะได้ทราบว่าผีต้องการอะไร หรือผู้เจ็บป่วยทำผิดผีอะไร จะได้ทำตาม เชื่อว่า หากแก้ผีแล้ว อาการเจ็บป่วยจะหายเป็นปกติ
มูลเหตุที่ต้องมีการเหยามาจากสภาพสังคมดั้งเดิมของชาวไทยที่ไม่มีสถานพยาบาลรับรองความเจ็บป่วย ก่อให้เกิดความจำเป็นที่ชาวไทยต้องดิ้นรนหาที่พึ่งยามเจ็บไข้ได้ป่วย ส่วนใหญ่นั้นใช้สมุนไพรพื้นบ้านที่มีในท้องถิ่นในการรักษาและดูแลสุขภาพ ในอดีตการรักษาโรคภัยไข้เจ็บจำเป็นต้องอาศัยผีเป็นผู้วินิจฉัยโรคบอกวิธีรักษา
ในปัจจุบันแม้มีการแพทย์แผนใหม่ที่สามารถวินิจฉัยโรคได้ถูกต้อง แต่โรคบางโรคหรืออาการบางอย่างรักษาไม่หาย ผู้ป่วยที่ไม่มีที่พึ่งจึงจำเป็นต้องพึ่งพิธีกรรม อย่างน้อยจะทำให้จิตใจผู้ป่วยดีขึ้น จึงจัดเป็นพิธีกรรมที่สร้างขวัญและกำลังใจกับผู้ป่วยเป็นหลัก เมื่อผู้ป่วยอยู่ในวาระสุดท้ายของชีวิตหรือผู้ป่วยหายจากโรคและอาการเจ็บป่วยก็จะทำพิธีการเหยา ผู้ที่ทำพิธีการเหยาเรียกว่า หมอเหยาเป็นผู้ที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษโดยปู่ย่า ตายาย แม่ เป็นหมอเหยามาก่อนลูกก็จะสืบทอดการเป็นหมอเหยา แต่ในปัจจุบันนี้การสืบทอดการเป็นหมอเหยานั้นได้เลือนหายไปจากสังคมของกลุ่มชาติพันธุ์ผู้ไทยไปแล้ว ยังเหลือแต่หมอเหยาที่เป็นผู้อาวุโสของชุมชนเท่านั้น และการประกอบพิธีกรรมเหยายังคงเหลือให้เห
่หมอเหยาที่เป็นผู้อาวุโสของชุมชนเท่านั้น และการประกอบพิธีกรรมเหยายังคงเหลือให้เห็นเพียงแต่บางชุมชนเท่านั้น เนื่องจากสังคมสมัยใหม่ได้เขามามีบทบาทในการเปลี่ยนแปลงขนบธรรมเนียมประเพณีบางอย่างของชาวผู้ไทย ทั้งนี้ การเหยาเป็นการติดต่อสื่อสารของมนุษย์และวิญญาณ ซึ่งการติดต่อสื่อสารจะใช้ท่วงทำนองของดนตรีหรือที่ชาวผู้ไทยเรียกว่า กลอนลำ (หมอลำ) มีเครื่องดนตรีประเภทแคนประกอบการให้จังหวะ วิธีการติดต่อสื่อสาร กลอนลำและทำนอง เรียกว่า การเหยา
* การเหยาเพื่อคุมผีออก เนื่องจากผู้ป่วยมีความเชื่อว่าการเจ็บป่วยที่เกิดขึ้นนั้น เกิดจากการกระทำของผีหรือวิญญาณทำให้เกิดการเจ็บป่วย ซึ่งจะต้องมีการเสี่ยงทายจากหมอเหยาทำพิธีคุมผีออกจากการร่ายรำของหมอเหยาประกอบกับดนตรีที่ใช้แคนเป็นเครื่องดนตรี
* เหยาเพื่อให้ขวัญและกำลังใจ เหยาต่ออายุ เหยาเพื่อชีวิต เหยาแก้บน เพื่อความเป็นสิริมงคลแก่ชีวิต ครอบครัวญาติพี่น้อง วงศ์ตระกูล ในช่วงเทศกาลงานสำคัญ ๆ ของหมู่บ้านชุมชน หรือฤดูกาลทำการเกษตรกรรมเพื่อให้ได้ผลผลิตมีความอุดมสมบูรณ์ตามที่คาดหวัง
* เหยาเพื่อเลี้ยงผี เพื่อเลี้ยงขอบคุณผีบรรพบุรุษในรอบปี ซึ่งพิธีการเหยาแบบนี้จะกระทำเพียงปีละครั้งเท่านั้นในช่วงเดือนเมษายนถึงเดือนมิถุนายนเท่านั้น เพื่อขอขมาและสักการะผี
ีละครั้งเท่านั้นในช่วงเดือนเมษายนถึงเดือนมิถุนายนเท่านั้น เพื่อขอขมาและสักการะผีที่ช่วยปกป้องคุ้มครองชุมชนให้ปกติสุขไม่มีเรื่องอันใดที่ทำให้เกิดภัยพิบัติหรืออันตรายแก่ผู้คนในชุมชนผู้ไทย
* การเหยาในงานบุญประจำปี ส่วนมากกระทำพิธีกรรมในงานบุญผะเหวตเท่านั้น โดยมีการเหยาปีละครั้งเท่านั้นกระทำติดต่อกันทุก ๆ ปี ครบ 3 ปี แล้วจะเว้นช่วงของการประกอบพิธีเหยาในงานบุญประจำปีนี้ 1 ปี แล้วจึงกลับมาทำพิธีกรรมอีกครั้งเวียนแบบนี้ไปเรื่อย ๆ
อสุรผัด
อสุรผัด เป็นบุตรของหนุมานกับนางเบญกาย มีหน้าเป็นลิง แต่มีหัวและตัวเป็นยักษ์ กายสีเหลืองเลื่อม เมื่อพิเภกผู้เป็นตาถูกท้าวจักรวรรดิกับไพนาสุริยวงศ์จับไปขังไว้ อสุรผัดจึงหนีมาหาหนุมาน เล่าเรื่องราวให้ฟังและพากันไปเข้าเฝ้าพระราม พระรามจึงโปรดให้พระพรตกับพระสัตรุตยกกองทัพไปปราบ ซึ่งเป็นการทำศึกกับกรุงลงกาครั้งที่สอง และต่อเนื่องไปเป็นศึกกรุงมลิวัน เมื่อเสร็จศึกแล้วพระรามได้แต่งตั้งให้อสุรผัดมีตำแหน่งเป็นพระยามารนุราช มหาอุปราชแห่งกรุงลงกา
ลักษณะและความเป็นมาของตัวละคร
{| class="wikitable" align="center"
|- align="center"
|พงศ์||สีกาย || ศีรษะ|| หน้า|| ปาก|| มือ||อาวุธ||เมือง||บิดา||มารดา
|- align="center"
| วานรพงศ์ || สีขาวใส||ผมยักษ์||๑ หน้า||ปากอ้า||๒ มือ||กระบอง||ลงกา||หนุมาน||เบญกาย
|}

ศิลปะการแสดงของไทย
*การแสดงชุดอสุรผัดของสำนักการสังคีต กรมศิลปากร

อ้างอิง
*อสุรผัด จิตรกรรมฝาผนังวัดหัวลำโพง wathualampong.com 
*โคลงภาพจิตรกรรมฝาผนังที่พระระเบียงวัดพระศรีรัตนศาสดาราม ห้องที่ ๑๓๐ - Bloggang เพรง.พเยีย
ไส้บรรจุ
ในการทำไส้กรอก ไส้บรรจุ ( ) คือ วัสดุที่ใช้กรอกวัสดุอื่นลงไป ไส้บรรจุมีทั้งแบบธรรมชาติและแบบเทียม ไส้บรรจุแบบธรรมชาติได้แก่ไส้สัตว์ เช่น หมู หรือวัว ไส้บรรจุแบบเทียมทำขึ้นจากคอลลาเจน เซลลูโลส หรือพลาสติก

อ้างอิง
จังหวัดกันดาล
กันดาล หรือ ก็อนฎาล ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งทางภาคใต้ของประเทศกัมพูชา มีตาเขมาเป็นเมืองหลักของจังหวัด พื้นที่ของจังหวัดนี้โอบล้อมกรุงพนมเปญซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศ
ประวัติ
จังหวัดกันดาล เป็นชื่อของจังหวัดหนึ่งของประเทศกัมพูชา ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร (พ.ศ. 2403-2447) และในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ (พ.ศ. 2447-2470) พระราชอาณาจักรกัมพูชาแบ่งจังหวัดกันดาลออกเป็นหลายจังหวัด ได้แก่ จังหวัดเลวียแอม (ลฺวาเอม), จังหวัดสอาง (สฺอาง), จังหวัดเกาะธม (เกาะธํ), จังหวัดก็อนดาลสตึง (กณฺฏาลสทึง) ปัจจุบันจังหวัดเหล่านี้ได้กลายไปเป็นอำเภอของจังหวัดกันดาล เช่น อำเภอเลวียแอม (ลฺวาเอม), อำเภอสอาง (สฺอาง), อำเภอเกาะธม (เกาะธํ), อำเภอก็อนดาลสตึง (กณฺฏาลสทึง) เป็นต้น (ปรากฎตามเอกสารมหาบุรุษเขมร) ตามจารึกที่สถูปสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดีและสถูปโบราณอื่นๆ อีกมากมายบนพนมพระราชทรัพย์ที่อุดงมี
พระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดีและสถูปโบราณอื่นๆ อีกมากมายบนพนมพระราชทรัพย์ที่อุดงมีชัย อําเภอโป็นเญียลือ (พญาฦๅ) ในรัชสมัยของพระนโรดม และพระสีสุวัตถิ์ บริเวณเขาพนมราชทรัพย์นี้เคยเป็นอำเภอสําโรงทอง (ต่อมาภายได้ย้ายไปขึ้นกับจังหวัดกำปงสปือ)
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร (พ.ศ. 2403-2447) ได้มีการย้ายเมืองหลวงจากกรุงอุดงมีชัยไปที่กรุงพนมเปญ ทำให้อุดงมีชัยถูกยุบกลายเป็นจังหวัดอุดงมีชัย ทำให้เกิดจังหวัดย่อยๆจำนวนมากในบริเวณจังหวัดกันดาล

ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์ (พ.ศ. 2470-2484) ได้มีการปรับปรุงการบริหารจังหวัดขึ้นใหม่ ได้มีการยุบจังหวัดย่อยๆรวมเข้ากับจังหวัดกันดาลกลายเป็นอำเภอ เช่น จังหวัดอุดงมีชัยได้ถูกยุบรวมถึงบริเวณเขาพนมพระราชทรัพย์ได้ย้ายมาอยู่ขึ้นกับอำเภอโป็นเญียลือ (พญาฦๅ) จังหวัดกันดาล (จารึกพระสถูปพระสีสุวัตถิ์) ทำให้จังหวัดกันดาลได้มีโครงสร้างการปกครองมาตั้งแต่สมัยพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์ในสมัยที่ฝรั่งเศสปกครองอาณานิคม
การแบ่งเขตการปกครอง
จังหวัดกันดาลประกอบด้วย 11 อำเภอ ( ) ได้แก่
{| class="wikitable sortable"
!#
!ชื่อ
!อังกฤษ
!เขมร
!หน่วยการปกครอง
!Geocode
|-
|1
|กันดาลสตึง (กณฺฏาลสทึง)
|Kandal Stueng
|កណ្ដាលស្ទឹង
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0801
|-
|2
|เกียนซวาย (เกียนสฺวาย)
|Kien Svay
|កៀនស្វាយ
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0802
|-
|3
|ขสัจกันดาล (ขสาจ่กณฺฏาล)
|Khsach Kandal
|ខ្សាច់កណ្ដាល
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0803
|-
|4
|เกาะธม (เกาะธํ)
|Kaoh Thum
|កោះធំ
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0804
|-
|5
|เลิกแด็ก (เลีกแฏก)
|Leuk Daek
|លើកដែក
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0805
|-
|6
|เลวียแอม (ลฺวาเอม)
|Lvea Aem
|ល្វាឯម
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0806
|-
|7
|มุขก็อมปูล (มุขกํพูล)
|Mukh Kamp
Aem
|ល្វាឯម
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0806
|-
|7
|มุขก็อมปูล (มุขกํพูล)
|Mukh Kampul
|មុខកំពូល
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0807
|-
|8
|อังค์สนูล (องฺคสนูล)
|Angk Snuol
|អង្គស្នួល
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0808
|-
|9
|โป็นเญียลือ (พญาฦๅ)
|Ponhea Lueu
|ពញាឮ
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0809
|-
|10
|สอาง (สฺอาง)
|S'ang
|ស្អាង
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0810
|-
|11
|ตาเขมา (ตาเขฺมา)
|Ta Khmau
|តាខ្មៅ
|เทศบาล (กฺรุง, ក្រុង)
|0811
|-
|12
|ซ็อมเปาปูน
|Sampeou Poun
|សំពៅពូន
|เทศบาล (กฺรุง, ក្រុង)
|0812
|-
|13
|อริย์กซัตร์
|Akreiy Ksatr
|អរិយក្សត្រ
|เทศบาล (กฺรุง, ក្រុង)
|0813
|}
จังหวัดพระวิหาร
พระวิหาร หรือ เปรียะฮ์วิเฮียร์ ( ) เป็นจังหวัดสำคัญทางภาคเหนือของประเทศกัมพูชา มีชายแดนติดกับประเทศไทยทางด้านจังหวัดศรีสะเกษและอุบลราชธานี มีเมืองพระวิหารเป็นเมืองหลักของจังหวัด จังหวัดนี้เป็นที่ตั้งของปราสาทพระวิหารซึ่งตั้งอยู่ในบริเวณชายแดนไทย-กัมพูชาที่มีปัญหาเรื่องพื้นที่ทับซ้อน และได้เกิดกรณีพิพาทเรื่องปราสาทหินนี้จนต้องมีการตัดสินในศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ เมื่อ พ.ศ. 2505
การแบ่งเขตการปกครอง
จังหวัดพระวิหารประกอบด้วย 7 อำเภอ ( ) 1 เทศบาลนคร ( ) ได้แก่
{| class="wikitable sortable"
!#
!ชื่อ
!อังกฤษ
!เขมร
!หน่วยการปกครอง
!Geocode
|-
|1
|ชัยแสน
|Chey Saen
|ជ័យសែន
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|1301
|-
|2
|แฉบ
|Chhaeb
|ឆែប
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|1302
|-
|3
|จอมกระสานต์ (ชำกฺสานฺต)
|Choam Ksant
|ជាំក្សាន្ដ
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|1303
|-
|4
|กูแลน (คูแลน)
|Kuleaen
|គូលែន
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|1304
|-
|5
|ระเวียง (รเวียง)
|Rovieng
|រវៀង
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|1305
|-
|6
|สังคมถเม็ย (สงฺคมถฺมี)
|Sangkum Thmei
|សង្គមថ្មី
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|1306
|-
|7
|ตะแบงมีชัย (แตฺบงมานชัย)
|Tbaeng Mean Chey
|ត្បែងមានជ័យ
|อำเภอ (สฺรุก,
6
|-
|7
|ตะแบงมีชัย (แตฺบงมานชัย)
|Tbaeng Mean Chey
|ត្បែងមានជ័យ
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|1307
|-
|8
|พระวิหาร (เปรียะฮ์วิเฮียร์)
|Preah Vihear
|ព្រះវិហារ
|เทศบาล (กฺรุง, ក្រុង)
|1308
|}
นาค (ภาพยนตร์การ์ตูนไทย)
นาค เป็นภาพยนตร์การ์ตูนไทย กำกับโดย ณัฐทพงศ์ รัตนโชคสิริกูล ออกฉายเมื่อ 3 เมษายน พ.ศ. 2551 ทำรายได้รวม 10 ล้านบาท

เสียงพากย์
* ศศิกานต์ อภิชาตวรศิลป์ พากษ์เสียงเป็น นาค
* เพ็ชรทาย วงษ์คำเหลา พากษ์เสียงเป็น เขียว
* สุภาพ ไชยวิสุทธิกุล พากษ์เสียงเป็น ทอง
* นุ้ย เชิญยิ้ม พากษ์เสียงเป็น อืด
* อัญญาฤทธิ์ พิทักษ์ติกุล พากษ์เสียงเป็น ธี
* นวรัตน์ เตชะรัตนประเสริฐ พากษ์เสียงเป็น แก้ม

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการ
* หนังดี
*
เดอะ พิซซ่า คอมปะนี
เดอะ พิซซ่า คอมปะนี ( ) เป็นภัตตาคารประเภทพิซซาที่บริหารงานโดยไมเนอร์ อินเตอร์เนชั่นแนล เริ่มต้นดำเนินธุรกิจครั้งแรกใน พ.ศ. 2523 ในฐานะบริษัทผู้รับสิทธิ์แฟรนไชส์พิซซ่าฮัทหรือร่วมทุนกับTriconในประเทศไทย ก่อนที่สัญญาจะสิ้นสุดลงใน พ.ศ. 2544 ส่งผลให้เดอะ ไมเนอร์ ฟู้ด กรุ๊ป หันมาพัฒนาแบรนด์พิซซ่าของตนเองภายใต้ชื่อเดอะ พิซซ่า คอมปะนี

บริษัทมีสำนักงานใหญ่อยู่ในกรุงเทพมหานคร และได้ขยายสาขาทั้งในประเทศและต่างประเทศ ผ่านระบบแฟรนไชส์ในหลายประเทศ อาทิ คูเวต, สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์, ซาอุดีอาระเบีย, จีน, ฟิลิปปินส์, ลาว, เวียดนาม, พม่า และมาเลเซีย
ในปัจจุบัน เดอะ พิซซ่า คอมปะนีให้บริการสั่งซื้อผ่านเว็บไซต์ทางการ และในประเทศไทยยังสามารถโทรสั่งอาหารผ่านหมายเลขโทรศัพท์ 1112 ซึ่งเป็นหมายเลขศูนย์บริการเดลิเวอรีของบริษัทโดยตรง
สาขาในต่างประเทศ
{| class="wikitable sortable"
! ประเทศ
! เปิดให้บริการ
! สาขา
|-
| 
| พ.ศ. 2524
| ทั่วประเทศ
|-
| 
| พ.ศ. 2547
| ปักกิ่ง, เซี่ยงไฮ้
|-
| 
| พ.ศ. 2548
| กัวลาลัมเปอร์, ปีนัง, ซาราวัก, มะละกา และ ปะหัง
|-
| 
| พ.ศ. 2550
| อัดดัมมาม, อัล โครบาร์, ญิดดะฮ์, รียาด
|-
| 
| พ.ศ. 2550
| อาบูดาบี-ดูไบ
|-
| 
| พ.ศ. 2554
| เวียงจันทน์
|-
| 
| พ.ศ. 2554
| รีช็อนเล็ตซีย็อน
|-
| 
| พ.ศ. 2554
| ฮานอย,โฮจิมินห์ซิตี้
|-
| 
| พ.ศ. 2555
| เตหะราน
|-
| 
| พ.ศ. 2557
| ย่างกุ้ง, มัณฑะเลย์ 
|-
| 
| พ.ศ. 2560
| มาเล
|}

ดูเพิ่ม
* พิซซ่าฮัท
* โดมิโน่ส์ พิซซ่า
* มิสเตอร์พิซซ่า
* นารายณ์ พิซเซอเรีย
* สกูซี่พิซซ่า

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* Official Facebook Page
* Youtube Channel
* พาร์ทเนอร์ โปรโมชั่น The Pizza Company 1112 
* ThePizzaCompany1112™ Twitter
* The Pizza Company Store
วัดสาลวนาราม (หนองจอก)
วัดสาลวนาราม (หนองจอก) ตั้งอยู่ที่ หมู่ที่ 1 ตำบลหนองจอก อำเภอบ้านไร่ จังหวัดอุทัยธานี ซึ่งติดต่อกับเขตอำเภอเนินขาม จังหวัดชัยนาท และอำเภอด่านช้าง จังหวัดสุพรรณบุรี มีที่ดินเป็นที่สร้างวัดประมาณ 64 ไร่ โดยมีนายโฮม จันทร ได้รับอนุญาตสร้างวัดขึ้นเมื่อวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2504 และได้รับอนุญาตให้ตั้งเป็นวัดโดยถูกต้องตามกฎหมายทางราชการ เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2506 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2520 และต่อมาเมื่อวันที่ 1–7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2543 ได้จัดงานผูกพัทธสีมาฝังลูกนิมิต โดยมีพระมหาสมุทร สุนฺทรธมฺโม ป.ธ.9 เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน พร้อมด้วยทายกทายิกา เป็นประธานจัดสร้างอุโบสถขึ้นเป็นพัทธสีมาจนถึงทุกวันนี้
เจ้าอาวาสและรักษาการเจ้าอาวาส
รวม 12 รูป คือ
#พระอาจารย์พันธ์ ญาณสุโภ รักษาการที่พักสงฆ์วัดสาลวนารามตั้งแต่วันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2501 ถึง พ.ศ. 2503 แล้วลาสิกขา
#พระอาจารย์ท สุภโร รักษาการที่พักสงฆ์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2503 ถึง พ.ศ. 2505 แล้วลาสิกขา 
#พระอธิการสม สิริทินฺโน (พระครูอุเทศธรรมนิวิฐ สม) ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดสาลวนาราม เป็นรูปแรก ตั้งแต่ พ.ศ. 2506 ถึง พ.ศ. 2508 แล้วย้ายไปเป็นเจ้าอาวาสวัดบ้านไร่
#พระอธิการมนัส แสนพรม ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดสาลวนาราม ตั้งแต่ พ.ศ. 2508 ถึง พ.ศ. 2519 แล้วลาสิกขา
#พระวิเชียร โฆสธมฺโม รักษาการแทนเจ้าอาวาส ตั้งแต่ พ.ศ. 2519 ถึง พ.ศ. 2524 แล้วย้ายไปอยู่จำพรรษา ณ วัดมหาธาตุ กรุงเทพฯ 
#พระมหามนัส สมชา
2519 ถึง พ.ศ. 2524 แล้วย้ายไปอยู่จำพรรษา ณ วัดมหาธาตุ กรุงเทพฯ 
#พระมหามนัส สมชาโน (พระครูอุดมจริยาภรณ์) ได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดสาลวนาราม ตั้งแต่ พ.ศ. 2524 ถึง พ.ศ. 2534 แล้วย้ายไปเป็นเจ้าอาวาสวัดหนองขุนชาติ
#พระอาจารย์อนันต์ ภูคลัง รักษาการแทนเจ้าอาวาสในช่วงพระมหามนัส สมชาโน ไปเรียนต่อระดับปริญญาโท ที่ประเทศอินเดีย ตั้งแต่ พ.ศ. 2526 ถึง พ.ศ. 2529 แล้วลาสิกขา
#พระอาจารย์สมชาย (เกียรติศักดิ์) เลี้ยงบุตร รักษาการแทนเจ้าอาวาส ตั้งแต่ พ.ศ. 2534 ถึง พ.ศ. 2538 แล้วสาสิกขา
#พระใบฎีกาสุชิน วาสารโท ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาส ตั้งแต่ พ.ศ. 2535 แล้วลาสิกขา
#พระอาจารย์สั้น จนฺทสาโร รักษาการแทนเจ้าอาวาส ตั้งแต่ พ.ศ. 2538 ถึง พ.ศ. 2539 แล้วลาออก
ารย์สั้น จนฺทสาโร รักษาการแทนเจ้าอาวาส ตั้งแต่ พ.ศ. 2538 ถึง พ.ศ. 2539 แล้วลาออกจากตำแหน่งรักษาการ
#พระครูอุปกิตวรการ (เจ้าอาวาสวัดเมืองการุ้ง จ.ต.เมืองการุ้ง) รักษาการแทนเจ้าอาวาสตั้งแต่ พ.ศ. 2540 ถึง พ.ศ. 2541 (ไม่ได้ย้ายมาจำพรรษาที่วัดสาลวนาราม)
#พระมหาสุนทร สุนฺทรธมฺโม เปรียญธรรม 9 ประโยค ได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดสาลวนาราม (หนองจอก) ตั้งแต่วันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2541 ถึงปัจจุบัน
กฎของมัวร์
คอมพิวเตอร์พกพาปี 1982 และ iPhone ที่ออกปี 2007 (ในรูปเป็น iPhone 3G)
Osborne Executive หนักกว่า 100 เท่า ใหญ่กว่า 500 เท่า แพงกว่า 10 เท่า และช้ากว่า 100 เท่าของ iPhone]]

กฎของมัวร์ (Moore's law) อธิบายถึง ปริมาณของทรานซิสเตอร์บนวงจรรวม โดยจะเพิ่มเป็นเท่าตัวประมาณทุก ๆ สองปี กฎนี้ได้ถูกพิสูจน์อย่างต่อเนื่องมาแล้วกว่าครึ่งศตวรรษ และคาดว่าจะใช้ได้จนถึงปี 2015 หรือ 2020 หรืออาจมากกว่านั้น
ความสามารถของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์มากมาย เป็นไปตามกฎของมัวร์อย่างเห็นได้ชัด เช่น ความเร็วประมวลผล ความจุของแรม เซ็นเซอร์ หรือแม้แต่จำนวนพิกเซลของกล้องดิจิทัล ทั้งหมดนี้เป็นข้อมูลสนับสนุนอย่างคร่าว ๆ (ยังมีกฎอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องเช่นราคาต่อหน่วย) การพัฒนาของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ มีผลต่อการขยายตัวทางเศรษฐกิจโลกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ กฎของมัวร์ได้อธิบายแรงการขับเคลื่อนของเทคโนโลยี ตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 20 ไปจนถึงต้นศตวรรษที่ 21
ชื่อของกฎถูกตั้งตามชื่อของ อดีตซีอีโอและผู้ร่วมก่อตั้งบริษัทอินเทล กอร์ดอน มัวร์ (Gordon E. Moore) เขาได้อธิบายกฎนี้ไว้ในรายงานของเขาเมื่อปี 1965 รายงานนั้นได้ระบุไว้ว่า จำนวนของส่วนประกอบในวงจรรวมจะเพิ่มเป็นเท่าตัวทุก ๆ ปี ตั้งแต่ปี 1958 ไปจนถึง 1965 และคาดว่าจะเป็นอย่างนี้ไปอีก "อย่างน้อยสิบปี" การทำนายของเขายังเป็นไปตามที่คาดไว้อย่างน่าประหลาดใจ อย่างน้อยกฎนี้ปัจจุบันยังถูกใช้ในอุตสาหกรรมสารกึ่งตัวนำที่ได้ถูกใช้เป็นแนวทางของแผนที่จะเป็นเป้าหมายของของการวิจัย และพัฒนา

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* กฎของมัวร์ ยืน ภู่วรวรรณ. หนังสือไมโครคอมพิวเตอร์.