SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
จังหวัดแอ็งเดรลัวร์
แอ็งเดรลัวร์ ( , ) เป็นจังหวัดในแคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์ในประเทศฝรั่งเศส ชื่อจังหวัดตั้งตามชื่อแม่น้ำแอ็งดร์และแม่น้ำลัวร์ ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางตะวันตกของประเทศ โดยมีเมืองหลักอยู่ที่เมืองตูร์ ซึ่งเป็นเมืองศูนย์กลางทางการศึกษามาตั้งแต่ยุคกลาง ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 610,079 คน

แอ็งเดรลัวร์เป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส ที่ก่อตั้งขึ้นจากบางส่วนของอดีตจังหวัดตูแรน

ประชากร

ดูเพิ่ม
* แคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์ 
* หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์จังหวัด
* เว็บไซต์สภาจังหวัด
จังหวัดแอ็ง
แอ็ง ( , ; ) เป็นจังหวัดในแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดแอ็งตั้งชื่อตามชื่อแม่น้ำแอ็ง ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตะวันออกของฝรั่งเศส จรดแม่น้ำโซนและแม่น้ำโรน มีบูร์ก็องแบร็สเป็นเมืองหลัก และมีระบบการคมนาคมอันสะดวกทั้งโดยถนนและรถไฟด่วน การติดต่อทางอากาศทำได้โดยการใช้ท่าอากาศยานลียงและเจนีวา ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 652,432 คน

ประชากร
พัฒนาการของจำนวนประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1791:

ดูเพิ่ม
* แคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ 
* หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์จังหวัด 
* เว็บไซต์สภาจังหวัด 
* Ain Chamber of Commerce and Industry 
* Tourism site
จังหวัดวาล-ดวซ
วาล-ดวซ ( ) เป็นจังหวัดในแคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดวาล-ดวซตั้งชื่อตามชื่อแม่น้ำอวซ ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตอนกลางของฝรั่งเศสโดยมีปงตวซเป็นเมืองหลัก บางส่วนของท่าอากาศยานนานาชาติปารีส-ชาร์ล เดอ โกลตั้งอยู่ในรัวซี-อ็อง-ฟร็องส์ (Roissy-en-France) ซึ่งเป็นเมืองในวาล-ดวซ ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 1,249,674 คน

วาล-ดวซก่อตั้งขึ้นเมื่ออดีตจังหวัดแซนและแซเนอวซ (Seine-et-Oise) แบ่งออกเป็นหกจังหวัดใน ค.ศ. 1968

วาล-ดวซเป็นที่ตั้งของสถานที่สำคัญและน่าสนใจเช่นอารามรัวโยมงและมหาวิหารแซ็งมากลูแห่งปงตวซ

ประชากร
พัฒนาการของจำนวนประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1876:

ดูเพิ่ม
* แคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ 
* หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์สภาจังหวัด
* เว็บไซต์จังหวัด
* Val d'Oise Economic Expansion Committee (CEEVO) Website 
* Committee of Tourism and Leisure in Val d'Oise
จังหวัดอาลีเย
อาลีเย ( , ; , ) เป็นจังหวัดในแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดอาลีเยตั้งชื่อตามชื่อแม่น้ำอาลีเย ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางใต้ของประเทศ โดยมีมูแล็งเป็นเมืองหลัก ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 335,975 คน

ประวัติ
อาลีเยเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส ที่ก่อตั้งขึ้นจากบางส่วนของอดีตจังหวัดโอแวร์ญและบูร์บอแน (Bourbonnais)

สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดอาลีเยได้แก่ อาสนวิหารแม่พระแห่งมูแล็ง , ซากปราสาทบีลี และซากปราสาทมงฌีลแบร์

ดูเพิ่ม
* แคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ 
* หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
จังหวัดวาล-เดอ-มาร์น
วาล-เดอ-มาร์น ( , ) เป็นจังหวัดในแคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดวาล-เดอ-มาร์นตั้งชื่อตามชื่อแม่น้ำมาร์น ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของของกรุงปารีส โดยมีเครแตย์เป็นเมืองหลัก ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 1,407,124 คน

วาล-เดอ-มาร์น, แซน-แซ็ง-เดอนี และโอดแซนเป็นจังหวัดเล็ก ๆ สามจังหวัดที่ตั้งอยู่รอบปารีสที่รู้จักกันว่า "เปอติตกูรอน" หรือวงแหวนรอบใน

สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดวาล-เดอ-มาร์น ได้แก่ มหาวิหารแซ็ง-หลุยส์และแซ็ง-นีกอลาแห่งชัวซีที่ชัวซี-เลอ-รัว ( ) และปราสาทแว็งแซน ( )

ประชากร
พัฒนาการของจำนวนประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1881:

ดูเพิ่ม
* แคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ 
* หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส

อ้างอิง
กี่เพ้า
กี่เพ้า ( ฉีผาว, ฉองซำ, ) เป็นเครื่องแต่งกายสำหรับสตรีชาวจีน มีลักษณะเหมือนเสื้อ มีชายเสื้อยาวปกคลุมท่อนขา ขนาดพอดีตัว ด้านข้างมีตะเข็บผ่าเพื่อให้ก้าวขาได้สะดวก รูปแบบของฉีผาวในปัจจุบัน ได้รับการปรับปรุงในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1920 ในเมืองเซี่ยงไฮ้ ให้มีรูปทรงแนบกับสรีระ เพื่อเน้นทรวดทรงของผู้สวมใส่ เป็นแฟชั่นที่นิยมในสังคมคนชั้นสูงของจีนในช่วงปลายราชวงศ์ชิง จนถึงช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มีการดัดแปลงให้ชายฉีผาวสั้นลง ปรับปรุงแบบคอปก และเนื้อผ้าแบบต่าง ๆ
ฉีผาว เป็นเครื่องแต่งกายของหญิงแมนจูในยุคราชวงศ์ชิงในคริสต์ศตวรรษที่ 17 มาจากคำว่า ฉี ( , ธง) และ ผาว ( , เสื้อ) ในภาษาแต้จิ๋ว ในปี ค.ศ. 1636 ผู้ปกครองจีนในขณะนั้นได้ออกกฎหมายบังคับให้ทุกคน รวมทั้งชาวฮั่นให้แต่งกายและตัดผมแบบแมนจู

ในภาษาอังกฤษเรียกเครื่องแต่งกายแบบนี้ว่า Cheongsam มาจากเสียงอ่าน chèuhngsàam จากภาษากวางตุ้ง ของศัพท์เซี่ยงไฮ้คำว่า zǎnze ( , 'long shirt/dress') และเรียกเครื่องแต่งกายในลักษณะเดียวกัน สำหรับเพศชายว่า Changshan ( ; Chángshān)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* The Unforgettable Art of Qipao
บัณเฑาะว์
บัณเฑาะว์ บ้างเรียก ปงปัง เป็นเครื่องดนตรีประเภทกลองจากอินเดีย มีลักษณะหัวและท้ายใหญ่ ตรงกลางคอด ขนาดประมาณ 15 เซนติเมตร ใช้เชือกผูกกับลูกตุ้ม กลองชนิดนี้ไม่ได้ตีด้วยไม้หรือมือ แต่ใช้มือถือพลิกข้อมือกลับไปกลับมา ให้ลูกตุ้มที่ปลายเชือกกระทบหนังหน้ากลองครั้งละด้าน

ชื่อบัณเฑาะว์ มาจากคำบาลีว่า "ปณวะ" ในอินเดียเรียกว่า "ฑมรุ" (อักษรเทวนาครี डमरू; ḍamaru) เป็นเครื่องดนตรีที่พบเห็นในหัตถ์ขวาขององค์พระศิวะ
ในประเทศไทย บัณเฑาะว์ใช้เป็นเครื่องให้จังหวะในการบรรเลงประกอบวง "ขับไม้" ในงานพระราชพิธี เช่น ขับกล่อมสมโภชพระมหาเศวตฉัตร สมโภชพระยาช้างเผือกและช้างสำคัญ เรียกว่า "ขับไม้บัณเฑาะว์" โดยอาจใช้บัณเฑาะว์ลูกเดียว หรือใช้บัณเฑาะว์ 2 ลูก (โดยไกวพร้อมกันทั้งสองมือ)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* บัณเฑาะว์
จังหวัดแซน-แซ็ง-เดอนี
แซน-แซ็ง-เดอนี ( , ) เป็นจังหวัดในแคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ในประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของกรุงปารีส แซน-แซ็ง-เดอนีมีชื่อเรียกในท้องถิ่นว่า "neuf-trois" หมายถึง "93" ซึ่งเป็นรหัสจังหวัด

ดูเพิ่ม
* แคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ 
* หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์สภาจังหวัด 
* เว็บไซต์จังหวัด 
* Seine-Saint-Denis Tourist Board
จังหวัดอาแวรง
อาแวรง ( , ; , ) เป็นจังหวัดในแคว้นอ็อกซีตานีในประเทศฝรั่งเศส ชื่อจังหวัดตั้งตามชื่อแม่น้ำอาแวรง ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศ โดยมีรอแดซเป็นเมืองหลัก อาแวรงเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส

สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดอาแวรงก็ได้แก่อารามแม่พระแห่งบอนวาลและอาสนวิหารแม่พระแห่งรอแดซที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึง 14

ประชากร

ดูเพิ่ม
* แคว้นอ็อกซีตานี 
* หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์จังหวัด
* เว็บไซต์สภาจังหวัด
* Aveyron's bulletin board
*
จังหวัดมอแซล
มอแซล ( ) เป็นจังหวัดในแคว้นกร็องแต็สต์ในประเทศฝรั่งเศส ชื่อจังหวัดมอแซลตั้งตามชื่อแม่น้ำมอแซล ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตะวันออกของฝรั่งเศสโดยมีแม็ส เป็นเมืองหลัก จังหวัดนี้มีประชากร 1,046,543 คนใน ค.ศ. 2019

มอแซลเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส ก่อตั้งขึ้นจากบางส่วนของอดีตจังหวัดลอแรน

สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดมอแซลได้แก่ อาสนวิหารแม็ส อารามนักบุญนาบอร์แห่งแซ็งตาวอลด์ และอื่น ๆ

ประชากร

ดูเพิ่ม
* แคว้นกร็องแต็สต์ 
* หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์จังหวัด
* เว็บไซต์สภาจังหวัด
* Moselle-annuaire.fr, Moselle's Websites Directory
จังหวัดอีแซร์
อีแซร์ ( , ; ; , ) เป็นจังหวัดในแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ในประเทศฝรั่งเศส ชื่อจังหวัดอีแซร์ตั้งตามชื่อแม่น้ำอีแซร์ ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตะวันออกของประเทศ โดยมีเกรอนอบล์เป็นเมืองหลัก ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 1,271,166 คน

อีแซร์เป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส ที่ก่อตั้งขึ้นจากบางส่วนของอดีตจังหวัดโดฟีเน (Dauphiné) เนื้อที่ของอีแซร์ถูกลดลงไปสองครั้ง ครั้งแรกใน ค.ศ. 1852 และครั้งที่สองใน ค.ศ. 1967

สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดอีแซร์ก็ได้แก่ อารามบอนโว (โดฟีเน), สำนักสงฆ์กร็องด์ชาร์เทริซ (Grande Chartreuse) และอื่น ๆ

ประชากร
พัฒนาการของจำนวนประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1801:
ดูเพิ่ม
* แคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ 
* หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์จังหวัด 
* เว็บไซต์สภาจังหวัด 
*
ดัชชีลอแรน
ดัชชีลอแรน ( ; ) เป็นแคว้นหนึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศฝรั่งเศส รวมทั้งบางส่วนของลักเซมเบิร์กและเยอรมนีในปัจจุบัน เมืองสำคัญ ๆ ของลอแรนก็ได้แก่แม็ส น็องซี และแวร์เดิง

เมื่อจักรวรรดิกาโรแล็งฌีย็องถูกแบ่งให้กับพระราชโอรสทั้งสามพระองค์ของจักรพรรดิหลุยส์ผู้ศรัทธา ลอแรนได้เป็นดัชชีอิสระที่ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 843 และเป็นดัชชีมาจนถึง ค.ศ. 1766 ก่อนที่จะตกไปเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรฝรั่งเศส

อ้างอิง

* Putnam, Ruth. Alsace and Lorraine: From Cæsar to Kaiser, 58 B.C.-1871 A.D. New York: 1915.

ดูเพิ่ม
* โลธาริงเกีย
ชาลง-อ็อง-ช็องปาญ
ชาลง-อ็อง-ช็องปาญ ( ) เป็นเมืองหลวงของจังหวัดมาร์นและของแคว้นช็องปาญาร์แดนในประเทศฝรั่งเศส แม้ว่าจะมีขนาดเพียงหนึ่งในสี่ของเมืองแร็งส์ เดิมชาลง-อ็อง-ช็องปาญชื่อ "ชาลง-ซูร์-มาร์น" แต่มาเปลี่ยนชื่อใหม่ในปี ค.ศ. 1998

ชาลง-อ็อง-ช็องปาญเป็นที่ตั้งของมหาวิหารนอเทรอดามอ็องโว (Notre-Dame-en-Vaux) ซึ่งเป็นคริสต์ศาสนสถานหนึ่งที่ตั้งอยู่บนบนเส้นทางแซ็ง-ฌากส์-เดอ-กงโปสเต็ลในฝรั่งเศส

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
กล้วยหอมจอมซน
กล้วยหอมจอมซน ( ) เป็นรายการสำหรับเด็ก ออกฉายในปี ค.ศ. 1992 ทางสถานีโทรทัศน์ ABC (Australian Broadcasting Corporation) เครือรัฐออสเตรเลีย จนสิ้นสุดการออกอากาศ ในปี ค.ศ. 2002 ในประเทศไทยเคยออกฉายทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบก ช่อง 7(ช่อง 7 สี) มาแล้วและได้นำมาออกอากาศเป็นครั้งที่ 2 ในรูปแบบการ์ตูน 3 มิติ ทางช่อง 7 HD เหมือนเดิมในปี พ.ศ. 2558 เป็นเรื่องของ แฝดกล้วยหอมจอมซน B1 กับ B2 ที่ร่วมเล่นกับ หมีเท็ดดี้

กล้วยหอมจอมซนถูกนำมาปรับปรุงใหม่อีกครั้งให้อยู่ในรูปแบบ CGI ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2011 โดย Southern Star Entertainment และ ในประเทศไทยได้นำมาฉายทางช่อง7HD ทุกวันอาทิตย์ เวลา6.15 - 6.30น. ส่วนลิขสิทธิ์จัดจำหน่ายในรูปแบบ VCD และ DVD โดยบริษัท TIGA
ตัวละคร
* B1 กับ B2 : เป็นกล้วยหอมฝาแฝด มีรูปร่างสูงโปร่งเหมือนคนแต่หน้าตาเป็นกล้วยหอม มักจะสวมชุดนอนลายทางสีขาวฟ้าเสมอ แต่บางครั้งก็ใส่ชุดอื่นบ้างเช่น ชุดชาวไร่หรือสูธ เป็นเพื่อนของพวกหมีเท็ดดี้ มีนิสัยเป็นมิตร ขี้เล่น ซุกซน ชอบช่วยเหลือคนอื่นแต่บางครั้งการช่วยเหลือของพวกเขาอาจทำให้ปัญหาแก้ยากกว่าเดิม เช่น ซ่อมของ
* มอร์แกน
* ลูลู่
* เอมี่
* หนูใส่หมวก
* วัว Camembert (Taylor Sweeney)
* หมู Pedro (Jacob Matta)
* ไก่ Gregory (Matthew Hudak)
* ไก่ Peck (Aaron O-H)
* แกะ ดอลลี่ (Maura McGinley)
* วัวแฟลช (Jacob Matta)

แหล่งข้อมูลอื่น
*Bananas in Pyjamas – ABC TV
* 
*
จังหวัดอาร์แด็ช
อาร์แด็ช ( , ; , ; ) เป็นจังหวัดในแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ในประเทศฝรั่งเศส ตั้งชื่อตามชื่อแม่น้ำอาร์แด็ช และมีประชากร 328,278 คน ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางใต้ของฝรั่งเศส โดยมีพรีวาเป็นเมืองหลัก แต่เมืองใหญ่ที่สุดคืออานอแน

ประชากร
พัฒนาการของจำนวนประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1791:

ดูเพิ่ม
* แคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ 
* หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์จังหวัด
* เว็บไซต์สภาจังหวัด
* Parc Régional des monts d'Ardèche – Ardèche Regional Park
* All the Ardeche in video HD online, official tourism website with all places to visit, camp-sites, gîtes, hotels and B&Bs. 
* The Ardeche County Tourist website, ardeche.com lists a large number of gîtes, camp-sites, hotels and B&Bs.
* Ardèche Découverte Ardeche Discovery Guide
* Ardeche Evasion – Ardèche Web Guide
* Pictures "Panoramio"
* Ardèche Tourist Board
เซชาเรีย ซิตชิน
เซชาเรีย ซิตชิน ( ; เกิดปี ค.ศ. 1922) เป็นผู้เขียนชุดหนังสืออันโด่งดังที่เล่าถึงกำเนิดของมนุษย์อันมีที่มาจากมนุษย์ต่างดาว คือชุด Earth's Chronicles"

ซิตชินศึกษาจารึกโบราณของชาวสุเมเรียน และแปลคำจารึกเหล่านั้นเป็นภาษาอังกฤษ เขาอ้างว่า ชาวสุเมเรียนสืบเชื้อสายมาจากเผ่าพันธุ์ "Anunnaki" (หรือ "Nephilim") ซึ่งเป็นมนุษย์ต่างดาวมาจากดาวดวงหนึ่งชื่อว่า นิบิรุ

งานแปลของซิตชินไม่ได้รับการยอมรับจากนักวิทยาศาสตร์และผู้ชำนาญการในแวดวงโบราณคดี เนื่องจากมีข้อน่าสงสัยหลายประการในงานแปลของเขา ทั้งในส่วนที่เกี่ยวกับการตีความอักขระโบราณ และความเข้าใจทางฟิสิกส์ที่ค่อนข้างอ่อนด้อย

อ้างอิง
วัดพระธาตุโป่งนก
วัดพระธาตุโป่งนก เป็นวัดที่ตั้งอยู่หมู่ 4 บ้านโป่งนก ตำบลด่านมะขามเตี้ย อำเภอด่านมะขามเตี้ย จังหวัดกาญจนบุรี ที่มีความสวยงาม บริเวณวัดและพื้นที่ใกล้เคียงเป็นแหล่งธรรมโบราณ ซึ่งประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ และรอยพระพุทธบาทจำลอง ซึ่งเป็นของเก่าพบบนเขาวัดพระธาตุโป่งนก ลักษณะเป็นรอบพระพุทธบาทคู่ แกะจากหินลายมงคลต่างๆ ตรงกลางพระบาทเป็นรูปพระอาทิตย์ พระจันทร์ และมีเครื่องหมายสวัสดิกะลายปางมงคลคู่ ซึ่งรอยพระพุทธบาทนี้ยังไม่เคยพบเห็นที่ไหนมาก่อน สันนิษฐานว่ามีอายุเป็นพันปี
วัดพระธาตุโป่งนกแวดล้อมไปด้วยภูเขาน้อยใหญ่จำนวนมากและมองเห็นเทือกเขาตะนาวศรีในระยะที่สวยงามมาก ภายในวัดบนยอดเขาโป่งนกมีพระเจดีย์ทรงระฆังคว่ำ ชื่อว่า “ พระจุฬามณีเจดีย์บรมสารีริกธาตุ ” ซึ่งมีภูมิทัศน์ที่สวยงาม มีสระโบกขรณี พระพุทธรูปปางลีลากลางสระและต้นศรีมหาโพธิ์

บริเวณลานเจดีย์เป็นจุดชมทิวทัศน์ของตำบลด่านมะขามเตี้ย ทางขึ้นไปสู่พระเจดีย์กำลังสร้างเป็นกำแพงพญานาค ตั้งแต่ทางขึ้นจากลานวัดขึ้นไปจนถึงองค์พระจุฬามณีศรีมหาธาตุบนยอดเขาลำตัวกว้าง 1 เมตร ความยาวจากหัวจรดหาง 1,222 เมตร นับว่ามีขนาดที่ใหญ่และมีความยาวมาก

อ้างอิง
มวลดาวพฤหัสบดี
และ Teide 1]]

มวลดาวพฤหัสบดี ( ; M J หรือ M JUP ) คือหน่วยวัดมวลโดยมีค่าเท่ากับมวลรวมทั้งหมดของดาวพฤหัสบดี คือ 1.8986×10 27 กิโลกรัม หรือ 317.83 เท่าของมวลโลก (1 มวลโลกเท่ากับ 0.00315 มวลดาวพฤหัสบดี) เราใช้มวลดาวพฤหัสบดีในการบรรยายถึงมวลของดาวแก๊สยักษ์ เช่น ดาวเคราะห์รอบนอกของระบบสุริยะ และดาวเคราะห์นอกระบบ รวมถึงใช้บรรยายถึงมวลของดาวแคระน้ำตาลด้วย
ดาวเคราะห์นอกระบบที่มีมวลมาก ๆ มักถูกเอ่ยถึงในหน่วยของมวลดาวพฤหัสบดี เพราะทำให้สามารถพิจารณาเปรียบเทียบได้สะดวกกว่า ดาวเคราะห์ที่มีมวลขนาดมวลดาวพฤหัสบดีที่โคจรรอบดาวฤกษ์แม่ลักษณะคล้ายดวงอาทิตย์ในระยะ 1 หน่วยดาราศาสตร์ จะมีค่า amplitude shift ที่ 28 เมตร/วินาที ซึ่งสามารถตรวจจับได้ด้วยเทคโนโลยีในปัจจุบัน ดาวเคราะห์นอกระบบที่ตรวจจับได้ส่วนมากจะตรวจด้วยวิธีความเร็วแนวเล็ง มักมีมวลมากและมีวงโคจรที่ค่อนข้างแคบ ทำให้เกิดผลกระทบจากปรากฏการณ์การเลือกคือการพบดาวเคราะห์มวลขนาดมวลดาวพฤหัสบดีมากกว่าขนาดอื่น ๆ ทำนองเดียวกันกับการตรวจจับด้วยวิธีอื่น เช่น การเคลื่อนผ่าน หรือไมโครเลนส์ ก็ทำให้พบดาวเคราะห์มวลขนาดมวลดาวพฤหัสบดีหรือมากกว่านั้น

อ้างอิง
วัดหน้าพระธาตุ (จังหวัดอุตรดิตถ์)
วัดหน้าพระธาตุ ตั้งอยู่ในตัวเมืองพิชัย จังหวัดอุตรดิตถ์ เป็นวัดโบราณที่เป็นที่ประดิษฐานพระเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ และพระพุทธรูปหลวงพ่อโต พระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ของอำเภอพิชัย ปัจจุบันวัดหน้าพระธาตุได้สร้างวิหารปราสาทจตุรมุขห้ายอดคลุมพระพุทธรูปหลวงพ่อโตและรอยพระพุทธบาท เป็นสถาปัตยกรรมทรงปราสาทแห่งเดียวของจังหวัดอุตรดิตถ์

ประวัติ

อาณาเขตที่ตั้งวัด

ศาสนสถาน-ถาวรวัตถุ

ข้อมูลจำเพาะ

ดูเพิ่ม
* หลวงพ่อโต (วัดหน้าพระธาตุ)

อ้างอิง
ไตปลา
ไตปลา (ภาคกลาง) หรือ พุงปลา (ภาคใต้) เป็นการถนอมอาหารแบบหมักดองชนิดหนึ่ง โดยใช้กระเพาะของปลา เช่น ปลาทู ปลาลัง ปลาดุก ปลาช่อน หรือปลาอื่น ๆ มาหมักกับเกลือ โดยนำขี้และดีออกจากกระเพาะก่อน หมักไว้ 10 – 30 วันก็ใช้ได้ ไตปลาที่หมักได้ที่จะเหลวและมีมันไหลออกมา นำไปทำเป็นอาหารได้หลายชนิด เช่น ไตปลาที่เป็นเครื่องจิ้มคล้ายน้ำพริกของทางภาคกลาง หรือแกงพุงปลาที่เป็นอาหารที่มีชื่อเสียงของจังหวัดพัทลุง นอกจากนั้น ยังนำไตปลาไปผัดกับน้ำพริกแกง ใส่ปลาจิ้งจ้างและผัก เรียกไตปลาแห้ง
ไตปลาที่เป็นเครื่องจิ้มนี้เป็นที่มาของอาหารชาววังที่เรียกว่าแสร้งว่าหรือแสร้งว่าไตปลา ซึ่งเป็นการปรุงแบบเดียวกับน้ำพริกไตปลาเพียงแต่ตัดไตปลาที่มีกลิ่นเหม็นคาวออกไป ใส่เครื่องปรุงอื่นลงไปแทน เช่น กุ้ง แสร้งว่านี้ เป็นอาหารที่มีในกาพย์เห่ชมเครื่องคาวหวานของรัชกาลที่ 2

แกงไตปลา
แกงไตปลา หรือแกงพุงปลาเป็นแกงที่มีไตปลาเป็นส่วนประกอบที่สำคัญ มีทั้งแบบที่ใสและไม่ใส่กะทิ แบบใส่กะทิเป็นที่นิยมในบางท้องที่ เช่นที่จังหวัดยะลา การแกงจะต้มกะทิแค่พอสุก ไม่แตกมัน น้ำพริกแกงประกอบด้วย พริกขี้หนูแห้ง เกลือ พริกไทยเม็ด ตะไคร้ ผิวมะกรูด กระเทียม ขมิ้น หอมแดง กะปิ
แกงไตปลาแบบชุมพรจะไม่ใส่ข่า กระชาย หอมแดง กระเทียมในน้ำพริกแกง แต่จะซอยละเอียดใส่ลงในแกง เรียกแกงแบบนี้ว่าแกงไตปลาเครื่องซอย

เว็บไซต์ TasteAtlas บริการด้านอาหารทั่วทุกมุมโลก จัดอันดับ เมนูอาหารที่ทำจากปลายอดแย่ที่สุดในโลก ได้ยกให้ “แกงไตปลา” ติดอันดับ 1

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* ซวา มาลี (2551). หน้า 37 .

แหล่งข้อมูลอื่น
*
รัฐอันโซอาเตกิ
อันโซอาเตกิ ( ) เป็น 1 ใน 23 รัฐของประเทศเวเนซุเอลา ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ อันโซอาเตกิเป็นที่รู้จักในด้านชายหาดอันสวยงามเป็นที่ดึงดูดของนักท่องเที่ยว มีความยาวชายหาดร่วม 100 กิโลเมตร

เมืองหลวงของรัฐคือเมืองบาร์เซโลนา เมืองที่สำคัญอื่นเช่นเมืองปวยร์โตลากรุซและเอลตีเกร

อ้างอิง
กราทซ์
กราทซ์ ( ; ) เป็นเมืองหลวงของรัฐสตีเรียและเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่สองของประเทศออสเตรีย รองจากกรุงเวียนนา โดยข้อมูลเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2024 กราทซ์มีประชากรทั้งสิ้น 339,810 คน (ประกอบด้วยผู้ที่อาศัยเป็นหลักแหล่ง 303,270 คน) ซึ่วใน ค.ศ. 2021 ประชากรของเขตเมืองกราทซ์มีอยู่ทั้งหมด 665,390 คน เฉพาะผู้อยู่อาศัยหลัก กราทซ์เป็นที่กล่าวถึงในฐานะเมืองแห่งการศึกษาและมหาวิทยาลัย ด้วยมีวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยตั้งอยู่ภายในเมืองถึง 4 แห่ง ทำให้โดยรวมแล้ว เมืองนี้มีนักเรียนนักศึกษามากกว่า 60,000 คน อีกทั้งศูนย์กลางประวัติศาสตร์ของเมือง (Altstadt) ยังจัดว่าเป็นหนึ่งในใจกลางเมืองที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดีที่สุดในยุโรปกลาง
ใน ค.ศ. 1999 ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ของเมืองได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโก และใน ค.ศ. 2010 ได้มีการขยายเขตมรดกโลกเพิ่มเติม โดยการรวมพระราชวังเอ็กเกินแบร์ค ( ) ที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของเมืองของไปด้วย กราทซ์ได้รับเลือกเป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรปใน ค.ศ. 2003 และเป็นเมืองแห่งความสุขในการทําอาหาร (City of Culinary Delights) ใน ค.ศ. 2008

ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ

เมืองพี่น้อง
เมืองพี่น้องของกราทซ์มีดังนี้
* มอนต์แคลร์ รัฐนิวเจอร์ซีย์ สหรัฐ ตั้งแต่ ค.ศ. 1950 
* คอเวนทรี ประเทศอังกฤษ สหราชอาณาจักร ตั้งแต่ ค.ศ. 1957 
* โกรนิงเงิน ประเทศเนเธอร์แลนด์ ตั้งแต่ ค.ศ. 1964 
* ดาร์มชตัท ประเทศเยอรมนี ตั้งแต่ ค.ศ. 1968 
* ทร็อนไฮม์ ประเทศนอร์เวย์ ตั้งแต่ ค.ศ. 1968 
* ปูลา ประเทศโครเอเชีย ตั้งแต่ ค.ศ. 1972 
* ตรีเยสเต ประเทศอิตาลี ตั้งแต่ ค.ศ. 1973 
* ตีมีชออารา ประเทศโรมาเนีย ตั้งแต่ ค.ศ. 1982 
* มาริบอร์ ประเทศสโลวีเนีย ตั้งแต่ ค.ศ. 1987 
* เปช ประเทศฮังการี ตั้งแต่ ค.ศ. 1989 
* ดูบรอฟนีก ประเทศโครเอเชีย ตั้งแต่ ค.ศ. 1994 
* ลูบลิยานา ประเทศสโลวีเนีย ตั้งแต่ ค.ศ. 2001 
* เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก ประเทศรัสเซีย ตั้งแต่ ค.ศ. 2001 (ยุติความสัมพันธ์ชั่วคราว ตั้งแต่
์ปีเตอส์เบิร์ก ประเทศรัสเซีย ตั้งแต่ ค.ศ. 2001 (ยุติความสัมพันธ์ชั่วคราว ตั้งแต่เดือนมีนาคม ค.ศ. 2022)
;เมืองที่สร้างความร่วมมือและมิตรภาพที่คล้ายคลึงกับเมืองพี่น้อง
* นีช ประเทศเซอร์เบีย
* บาญาลูกา ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา

อ้างอิง
จิงจัง
จิงจัง, จิ้งจัง, จุ้งจัง เป็นการถนอมอาหารของทางภาคใต้ของไทย โดยนำปลากะตักตัวเล็ก ๆ ล้างให้สะอาดแล้วหมักกับเกลือและน้ำตาลโตนดทิ้งไว้ 10 -14 วันขึ้นกับขนาดของปลา ถ้าหมักนานกว่านี้จะกลายเป็นน้ำปลาและบูดู ปลาจิงจังที่ได้นำไปแปรรูปได้หลายชนิด ทั้งอบกรอบ อบสมุนไพร หรือนำไปปรุงอาหาร เช่นยำกับผลไม้รสเปรี้ยวหรือนำไปหลน

อ้างอิง

* อาหารการกินแห่งลุ่มทะเลสาบ. สงขลา: เครือข่ายสตรีรอบทะเลสาบ. 2551. หน้า 23-24.
แป้งแดง
แป้งแดง เป็นการถนอมอาหารของทางภาคใต้ของไทย ลักษณะเป็นเนื้อปลา คลุกด้วยแป้งเละสีออกแดง ๆ มีลักษณะใกล้เคียงกับปลาจ่อม หรือปลาเจ่าของภาคอีสาน เป็นการหมักดองแบบที่ทำให้เกิดรสเปรี้ยว โดยการนำปลา เช่น ปลาก้างอ่อน ปลากะตัก ปลาแมว ปลาเงิน เฉพาะส่วนเนื้อปลาไปหมักเกลือ 1 คืน แล้วนำมาคลุกแป้งข้าวหมาก น้ำตาลโตนด ข้าวสวย หมักอีก 2 สัปดาห์จึงนำมาปรุงอาหาร เช่น ผัด นึ่ง หรือทาขนมปังแทนแยมก็ได้
แป้งแดงจัดเป็นการถนอมอาหารโดยการหมักที่ทำให้เกิดรสเปรี้ยว ซึ่งรสเปรี้ยวที่ได้นี้มาจากแบคทีเรียที่ผลิตกรดแลกติก ซึ่งเจริญเติบโตโดยอาศัยข้าวซึ่งสำหรับแป้งแดง คือ ข้าวแดง หรือ อังกัก เป็นแหล่งของคาร์บอน เช่นเดียวกับปลาเจ่าที่ใช้ข้าวหมาก และปลาจ่อมที่ใช้ข้าวสวย การใช้ข้าวแดงซึ่งมีสีแดงจากเชื้อราโมแนสคัส (Monascus sp.) ซึ่งเป็นเชื้อราชนิดเดียวกับที่ทำให้เกิดสีแดงในเต้าหู้ยี้ ทำให้แป้งแดงมีสีแดงที่เป็นเอกลักษณ์ของอาหารชนิดนี้ ปัจจุบันมักผสมสีผสมอาหารสีแดงลงไป

ในปัจจุบัน มีการผลิตปลาแป้งแดงเป็นสินค้าผลิตภัณฑ์ชุมชน โดยเฉพาะที่จังหวัดสงขลา มาตรฐานผลิตภัณฑ์ชุมชนของสินค้าชนิดนี้ห้ามการใช้สีสังเคราะห์ทุกชนิด รวมทั้งห้ามใช้สารบอแรกซ์ด้วย

อ้างอิง
* อาหารการกินแห่งลุ่มทะเลสาบ. สงขลา: เครือข่ายสตรีรอบทะเลสาบ.2551. หน้า 29-30

แหล่งข้อมูลอื่น
* วิธีทำหลนปลาแป้งแดง
ระนาดแก้ว
ระนาดแก้ว เป็นระนาดชนิดหนึ่ง ไม่ปรากฏว่าเริ่มมีในสมัยใด ในตำนานเรื่องมโหรีปี่พาทย์ของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพระบุไว้ตอนหนึ่งว่า

ส่วนประกอบของระนาดแก้วนั้น มีรายละเอียดบอกไว้แต่เพียงว่า รางระนาดทำด้วยไม้รัก มีลูกระนาดทำจากแก้วจำนวน 16 ลูก ซึ่งแต่เดิมระนาดแก้วใช้ในวงมโหรี แต่ภายหลังได้ถูกตัดออกจากวง เนื่องจากเสียงเบาและแตกง่าย

อ้างอิง
วงขับไม้
วงขับไม้เป็นวงดนตรีไทยประเภทหนึ่ง มีมาตั้งแต่สมัยสุโขทัย โดยเริ่มแรกมีคนเล่นสามคนดังนี้
* คนขับลำนำ ๑
* คนไกวบัณเฑาะว์ ๑
* คนสีซอสามสาย ๑
ในสมัยอยุธยาได้เพิ่มกระจับปี่ และเปลี่ยนจากบัณเฑาะว์มาเป็นโทนมโหรีแทน จนเป็นวงมโหรีในเวลาต่อมา
วงกันตรึม
วงกันตรึมเป็นการละเล่นพื้นเมืองของชาวเขมรสูงหรือชาวอีสานใต้ที่อยู่ทางจังหวัดสุรินทร์ บุรีรัมย์ และศรีสะเกษ แต่เดิมนั้นเป็นการเล่นประกอบพิธีกรรมรักษาคนไข้ โดยเชื่อกันว่าผู้ป่วยถูกเทวดาลงโทษ เรียกการละเล่นนี้ว่า"เล่นเพลงอารักษ์"

เครื่องดนตรีในวงกันตรึมประกอบด้วยตรัว(ซอกันตรึม) สะกวร(กลองกันตรึม) เป็ยออ(ปี่อ้อ) ฉิ่ง ฉาบเล็ก กรับ อาจจะมีเครื่องดนตรีอย่างอื่นมาบ้างตามความเหมาะสม

วงกันตรึมนิยมเล่นในงานมงคลเช่น งานแต่งงาน ในบางพื้นที่นิยมใช้ในงานศพ
วัดยางโทน
วัดยางโทน อาจหมายถึง

* วัดยางโทน จังหวัดกาญจนบุรี
* วัดยางโทน อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์
* วัดยางโทน อำเภอลาดยาว จังหวัดนครสวรรค์
* วัดยางโทน จังหวัดอุตรดิตถ์
* วัดยางโทนวนาราม จังหวัดพิจิตร
* วัดยางโทนสามัคคี จังหวัดลพบุรี
วัดยางโทน (จังหวัดอุตรดิตถ์)
วัดยางโทน ตั้งอยู่ในตำบลวังดิน อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ เป็นวัดประจำหมู่บ้านยางโทน และเป็นวัดที่ประดิษฐานพระพุทธโคดมศรีศากยมุนี พระพุทธรูปสำคัญ 1 ใน 9 องค์ ของจังหวัดอุตรดิตถ์

ประวัติ

อาณาเขตที่ตั้งวัด

ศาสนสถาน-ถาวรวัตถุ

ข้อมูลจำเพาะ

ดูเพิ่ม
* พระพุทธโคดมศรีศากยมุนี

อ้างอิง
วัดวรเชษฐาราม
วัดวรเชษฐาราม เป็นวัดร้าง ตั้งอยู่ในตำบลประตูชัย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดวรเชษฐารามมีฐานะเป็นพระอารามหลวงในสมัยกรุงศรีอยุธยา สมเด็จพระเอกาทศรถทรงสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2136 สันนิษฐานว่าเจดีย์เป็นที่บรรจุพระบรมอัฐิของ สมเด็จพระนเรศวรมหาราช ซึ่ง สมเด็จพระเอกาทศรถ สร้างเป็นอนุสรณ์แด่พระเชษฐาผู้ประเสริฐ เดิมวัดนี้ชื่อ วัดเจ้าเชษฐ์
วัดมีเจดีย์ประธานทรงระฆังขนาดใหญ่เป็นประธานของวัด เป็นเจดีย์ทรงระฆังขนาดใหญ่มีลักษณะอ้วนป้อมบนฐานเตี้ย อายุของเจดีย์นี้ประมาณพุทธศตวรรษที่ 20–22 มีวิหารตั้งอยู่ด้านหน้า โดยมีอุโบสถอยู่ขนานกัน อุโบสถไม่เหลือหลังคาแล้วแต่หน้าบันมีการประดับด้วยเครื่องถ้วยหรือการเริ่มเจาะหน้าต่างซึ่งเป็นรูปแบบที่นิยมในสมัยอยุธยาตอนปลาย คือพุทธศตวรรษที่ 23 แต่ใบเสมาเก่ากว่ารูปทรงโบสถ์ ถัดไปอีกมีวิหารที่มีเจดีย์รายทรงเครื่องอยู่คู่หนึ่ง มีกำแพงแก้วล้อมรอบอาคารทั้งหมดเอาไว้ โดยมีคูน้ำล้อมรอบบริเวณ
ต่อมาในวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2566 สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (สุชิน อคฺคชิโน) ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร เลขานุการในสมเด็จพระสังฆราช ในฐานะกรรมการมหาเถรสมาคม เป็นองค์ประธานในพิธีบวงสรวงบูรณะพระปฏิมาประจำพระอุโบสถวัดวรเชษฐาราม เพื่อถวายเป็นพระบรมราชานุสรณ์ในสมเด็จพระนเรศวรมหาราช สมเด็จพระเอกาทศรถ และสมเด็จพระบูรพมหากษัตริยาธิราชเจ้า โดยมอบหมายให้สำนักช่างสิบหมู่ เป็นผู้ดำเนินการบูรณะ จากนั้นจึงเริ่มบูรณะตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2566 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567 โดยในวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566 สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ได้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุในส่วนของพระอุษณีษะและประทานนามให้พระพุทธรูปองค์นี้ว่า พระพุทธวรเชษฐนเรศศาสดา

อ้างอิง
คลองชักพระ
คลองชักพระ หรือ คลองบางขุนศรี เคยเป็นส่วนหนึ่งของแม่น้ำเจ้าพระยามาก่อน เดิมแม่น้ำเจ้าพระยาตั้งแต่ช่วงปากคลองบางกอกน้อยไปจนถึงปากคลองบางกอกใหญ่ยังเป็นแผ่นดินอยู่ ส่วนเส้นทางเดิมจะอ้อมจากหน้ามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เป็นคุ้งกว้างวกกลับมาข้างวัดโมลีโลกยารามราชวรวิหาร ถึงปี พ.ศ. 2065 สมเด็จพระไชยราชาธิราชแห่งกรุงศรีอยุธยา โปรดเกล้าให้ขุดคลองลัดขึ้น (หมายเลข ๑ ในภาพ) เพื่อย่นระยะทางและเพื่อสะดวกต่อบรรดาชาวต่างชาติที่เข้ามาติดต่อค้าขาย เจริญสัมพันธไมตรีกับอาณาจักร ต่อมาคลองลัดเริ่มกว้างขึ้นกลายเป็นแม่น้ำ ส่วนแม่น้ำเจ้าพระยาเดิมก็เล็กลงกลายเป็นคลองบางกอกน้อย คลองบางกอกใหญ่ และคลองชักพระไป
คลองชักพระไหลแยกจากคลองบางกอกน้อยบริเวณวัดสุวรรณคีรีไปเชื่อมกับบริเวณที่คลองมอญตัดกับคลองบางกอกใหญ่ ลำคลองกว้างประมาณ 10–15 เมตร และยาว 5.45 กิโลเมตร ทุก ๆ วันแรม 2 ค่ำ เดือน 12 จะมีประเพณีชักพระ โดยเรือที่ประดิษฐานพระพุทธรูปจะถูกชักลากจากวัดนางชีโชติการาม คลองภาษีเจริญผ่านคลองชักพระและคลองบางกอกน้อย ออกสู่แม่น้ำเจ้าพระยา แล้วอ้อมมาเข้าคลองบางกอกใหญ่กลับไปที่วัดนางชีตามเดิม ซึ่งนับเป็นงานประเพณีชักพระแห่งเดียวในกรุงเทพมหานคร และเป็นที่มาของชื่อคลองนี้
ปัจจุบัน คลองชักพระเป็นคลองเพื่อการระบายน้ำ การสัญจร และการท่องเที่ยว มีคลองอื่น ๆ ไหลเชื่อม ได้แก่ คลองบ้านไทร คลองบางระมาด และคลองบางพรม และยังเป็นแนวแบ่งเขตบางกอกน้อยกับเขตตลิ่งชันตลอดทั้งสายด้วย

อ้างอิง
วัดแค (จังหวัดนครปฐม)
วัดแค ตั้งอยู่บริเวณตำบลวัดแค อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม มีชื่อเดิมว่า วัดกัมพูชาราม ซึ่งเป็นชื่อที่ตั้งขึ้นตามเชื้อชาติของผู้อยู่อาศัยในบริเวณนี้ ซึ่งเป็นชาวกัมพูชาซึ่งถูกกวาดต้อนมาภายหลังแพ้สงคราม โดยไม่ปรากฏหลักฐานที่แน่ชัดว่าสร้างขึ้นในยุคสมัยใด และใครเป็นผู้สร้าง แต่ตามประวัติแล้วเชื่อว่าน่าจะถูกสร้างขึ้นในช่วงต้นกรุงรัตนโกสินทร์ ซึ่งเมื่อพิจารณาจากหลักฐานทางศิลปะ และลักษณะความโดดเด่นทางด้านสถาปัตยกรรมของแต่ละยุคสมัย สิ่งที่วัดแค มีลักษณะพิเศษที่แตกต่างจากวัดอื่นโดยทั่วไป ก็คือ เครื่องยอดของหลังคาโบสถ์เป็นรูปมังกรแทนที่เครื่องยอดทั่วไปตามสถาปัตยกรมแบบพุทธศาสนาซึ่งมีช่อฟ้า ใบระกา หางหงษ์ มังกรแบบจีนนี้เลื้อยขดอยู่ที่ปลายสุดของสันหลังคาท
สนาซึ่งมีช่อฟ้า ใบระกา หางหงษ์ มังกรแบบจีนนี้เลื้อยขดอยู่ที่ปลายสุดของสันหลังคาทั้งสองด้าน ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นการใช้ศิลปกรรมแบบจีน นอกจากนั้นบริเวณหน้าบันของวิหาร ยังมีเครื่องถ้วยชามทั้งที่เป็นชามลายครามและชาม ซึ่งการใช้ถ้วยชามประดับสถาปัตยกรรม จากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ ลักษณะทางศิลปะ สถาปัตยกรรม และข้อสังเกตต่าง ๆ จึงสันนิษฐานได้ว่า วัดแค น่าจะสร้างขึ้นในสมัย รัชกาลที่ 3 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ซึ่งเป็นรูปแบบที่นิยมกันในสมัยนั้น ซึ่งมักเรียกว่าแบบจีนนี้นิยม ดังเช่นพระอุโบสถวัดเทพธิดาราม พระปรางค์วัดอรุณ พระอุโบสถวัดเขายี่สาร อำเภออัมพวา สมุทรสงคราม เป็นต้น
โดยจากการศึกษาประวัติศาสตร์และการตั้งถิ่นฐานของชุมชนโบราณในอดีต พบว่านับตั้งแต่สมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้นตั้งแต่รัชกาลที่ 1–3 ไทยยังมีสงครามกับเพื่อนบ้านอยู่เป็นระยะ ๆ ทำให้มีการอพยพเชลยศึกจากประเทศเพื่อนบ้านเข้ามาเป็นกำลังพัฒนาประเทศ เชลยศึกเหล่านั้นถูกกำหนดให้นำมาไว้ที่ริมแม่น้ำนครชัยศรี โดยเฉพาะเขตอำเภอนครชัยศรี เช่น ชุมชนชาวลาวที่ใกล้วัดกลางคูเวียง ชุมชนชาวเขมรที่ใกล้วัดแคและวัดสัมปทวน ส่วนชุมชนชาวแขกฮินดูจากเขมรไว้ที่วัดโคกแขก และมอญไว้ที่ทางราชบุรี แต่เดินทางผ่านแม่น้ำนครชัยศรีช่วงวัดท่ามอญ วัดตรงนั้นจึงชื่อวัดท่ามอญ ซึ่งในช่วงรัชกาลที่ 3 ได้มีการอพยพย้ายถิ่นของคนจีนจากหลายจังหวัดและมณฑลของจีนแผ่นดินใหญ่ เพื่อหลีกหนีความยากลำบากจากการดำ
นของคนจีนจากหลายจังหวัดและมณฑลของจีนแผ่นดินใหญ่ เพื่อหลีกหนีความยากลำบากจากการดำรงชีพในจีน เพื่อหาแหล่งดำรงชีพที่ดีกว่า จึงมุ่งตั้งหลักปักฐานในประเทศไทย โดยรอนแรมมาทางเรือเข้ามายังอ่าวไทยเพื่อที่จะมาพึ่งพระบรมโพธิสมภารพระมหากษัตริย์ไทย ซึ่งคนจีนเหล่านั้นก็ได้รับการต้อนรับด้วยดี ทำให้คนจีนแทรกตัวอยู่ในชุมชนไทยทุกหนทุกแห่งที่อยู่ริมแม่น้ำลำคลองในภาคกลางรวมถึงที่มณฑลนครชัยศรีแห่งนี้ด้วย
เมื่อศึกษาประวัติศาสตร์ชุมชนบริเวณนครชัยศรี พบว่า หลักฐานจากตอนหนึ่งของหนังสือ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้า เจ้าอยู่หัวกับโบราณคดีในเมืองนครชัยศรี ซึ่งอาจารย์ชูสิริ จามรมาน คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร เรียบเรียงเมื่อ พ.ศ. 2513 ตอนหนึ่งว่า เมืองนครชัยศรี สร้างขึ้นในรัชสมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ แห่งกรุงศรีอยุธยา เมืองนี้ตั้งอยู่ริมแม่น้ำท่าจีน ใกล้บริเวณอำเภอนครชัยศรีปัจจุบัน ได้ย้ายจากที่นั่น มาอยู่ที่ใกล้บริเวณองค์พระปฐมเจดีย์ เมื่อปี พ.ศ. 2440 คือ ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5
ซาไก จ๊อกกี้ยิม
ซาไก จ๊อกกี้ยิม มีชื่อจริงว่า สมบูรณ์ เวียงชัย (ชื่อเล่น: เงาะ) เกิดเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2533 ที่บ้านเลขที่ 18 หมู่ 9 บ้านโนนทรายฟอง ตำบลนาม่วง อำเภอประจักษ์ศิลปาคม จังหวัดอุดรธานี เป็นบุตรชายคนเล็กในจำนวนลูกทั้ง 5 คน ของนายกลิ้งและนางปุ๋ย เวียงชัย ฐานะที่บ้านนับว่ายากจนมาก มีอาชีพรับจ้างทำนา โดยซาไกเมื่อเรียนจบ ป.6 เมื่ออายุได้ 13 ปี ก็ช่วยเหลือครอบครัวด้วยการชกมวยไทย โดยได้ค่าตัวครั้งแรก 150 บาท และได้ส่งเสียให้กับทางบ้านเป็นประจำเดือนละ 2,000 บาท
ซาไกจดทะเบียนขึ้นเป็นนักมวยไทยอาชีพ กับสำนักงานคณะกรรมการกีฬามวย เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 อยู่ในสังกัดค่ายจ็อกกี้ยิม ของนายสมมาตร หงสกุล ก่อนจะเบนเข็มมาชกมวยสากลได้ 22 ครั้ง ชนะ 15 แพ้ 7 และผลงานที่โดดเด่น คือการชนะน็อก โจอิจิโร ทัตสึโยชิ อดีตแชมป์โลกสภามวยโลก (WBC) รุ่นแบนตั้มเวท (118 ปอนด์) 2 สมัย ชาวญี่ปุ่น ในยกที่ 7 เมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2552 ที่เวทีราชดำเนิน จากนั้นได้โอกาสชกชิงแชมป์ราชดำเนินในรุ่นแบนตั้มเวท แต่ก็แพ้น็อกให้ ก้าวหน้า ชูวัฒนะ ในยกที่ 4 เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 และต่อมาก็ได้รับการทาบทามให้ไปชกที่ฟูกูโอกะกับ คาซูโยชิ นิกิ นักมวยชาวญี่ปุ่นเจ้าถิ่น ในพิกัด 120 ปอนด์ อันเนื่องมาจากการที่ซาไกสามารถเอาชนะน็อกทั
ยชาวญี่ปุ่นเจ้าถิ่น ในพิกัด 120 ปอนด์ อันเนื่องมาจากการที่ซาไกสามารถเอาชนะน็อกทัตสึโยชิ อดีตแชมป์โลกและเป็นซูเปอร์สตาร์นักกีฬาของญี่ปุ่นได้
ซึ่งผลการชก ปรากฏว่าซาไกยืนหยัดต่อสู้กับนิกิอย่างบอบช้ำจนถึงยกที่ 10 และถูกกรรมการจับแพ้ไป (ที.เค.โอ.) เพราะไม่ได้อยู่ในสภาพที่พร้อมชก และล้มลงขณะอยู่บนเวที จากนั้นได้มีการนำส่งเข้าโรงพยาบาล แพทย์ได้ช่วยปั๊มหัวใจและพยายามช่วยเหลืออย่างเต็มที่แล้วถึง 3 ชั่วโมง แต่ซาไกก็เสียชีวิตลงในที่สุดในเวลา 20.00 น. วันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2552 ตามเวลาประเทศญี่ปุ่น โดยแพทย์เผยว่าเกิดเลือดคั่งในสมอง

ข่าวคราวการเสียชีวิตของซาไก ปรากฏเป็นข่าวโด่งดังในประเทศไทยในวันต่อมา ซึ่งทางครอบครัวของซาไก โดยทั้งพ่อและแม่ต่างเศร้าโศกเสียใจ เพราะถือว่าซาไกเป็นกำลังหลักของครอบครัว และฐานะทางบ้านยากจนมากอยากให้มีการช่วยเหลือนำศพกลับมาทำพิธียังประเทศไทย
ทางด้าน นายสมชาติ เจริญวัชรวิทย์ นายกสมาคมกีฬามวยอาชีพแห่งประเทศไทย (สมท.) ได้เปิดเผยว่า นายชูเจริญ ระวีอร่ามวงศ์ ซึ่งเป็นผู้นำซาไกไปชกที่ประเทศญี่ปุ่นครั้งนี้ ไม่ได้รับการอนุญาตจากทางสมาคม โดยตัวนักมวยไม่ได้ผ่านการตรวจร่างกาย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* สถิติการชก 
* คลิปข่าวการเสียชีวิต 
* คลิปการชกครั้งสุดท้าย
ความโศกเศร้าครั้งแรก
ความโศกเศร้าครั้งแรก ( , ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยวิลเลียม-อดอล์ฟ บูเกโร (William-Adolphe Bouguereau) จิตรกรสมัยชาวฝรั่งเศสที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์แห่งชาติแห่งบัวโนสไอเรสในอาร์เจนตินา

วิลเลียม-อดอล์ฟ บูเกโรเขียนภาพ “ความโศกเศร้าครั้งแรก” เสร็จใน ค.ศ. 1888 เนื้อหาของภาพเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่ออาดัม และ อีฟเพิ่งพบร่างของเอเบลลูกชายที่ถูกฆ่าโดยเคนลูกชายอีกคนหนึ่ง ตามคำบรรยายในพระคัมภีร์ไบเบิล การตายของเคนเป็นความตายครั้งแรกที่เกิดขึ้นกับมนุษย์

วิลเลียม-อดอล์ฟ บูเกโรเพิ่งสูญเสียลูกชายคนที่สองก่อนที่จะเขียนภาพนี้

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะ
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์คู่ที่หันหน้าเข้าหากันระหว่างจัตุรัสจักรพรรดินีมาเรีย เทเรซา พิพิธภัณฑ์ทั้งสองตั้งอยู่ในกรุงเวียนนาในประเทศออสเตรีย ที่ก่อตั้งระหว่างปี ค.ศ. 1872 ถึง ค.ศ. 1891 โดยทำพิธีเปิดโดยจักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 แห่งออสเตรีย

พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะเป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ชั้นนำของโลกในการสะสมงานวิจิตรศิลป์และมัณฑนศิลป์ คำว่า "พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะ" หมายถึงทั้งสถาบันและตัวตึกหลัก

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์
* งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะ

แหล่งข้อมูลอื่น
หอศิลป์แห่งชาติแห่งสกอตแลนด์
หอศิลป์แห่งชาติแห่งสกอตแลนด์ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ตั้งอยู่ที่เอดินบะระห์ในสกอตแลนด์ ในตัวตึกสิ่งก่อสร้างแบบฟื้นฟูคลาสสิกบนเนิน "The Mound" ตัวหอศิลป์ออกแบบโดยวิลเลียม เฮนรี เพลฟิลด์ (William Henry Playfair) หอศิลป์ทำการเปิดเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1859 เน้นการสะสมงานที่เป็นงานสะสมถาวรของหอศิลป์

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์
* งานสะสมของหอศิลป์แห่งชาติแห่งสกอตแลนด์

แหล่งข้อมูลอื่น
หอจิตรกรรมชั้นครูแห่งเดรสเดิน
หอจิตรกรรมชั้นครู ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ตั้งอยู่ที่เดรสเดินในประเทศเยอรมนี “พิพิธภัณฑ์หอจิตรกรรมชั้นครูมีงานสะสม ชิ้นสำคัญๆ ของศิลปินชั้นครูในประวัติศาสตร์ศิลปะเป็นจำนวนมาก หอจิตรกรรมชั้นครูเป็นส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งรัฐแห่งเดรสเดิน (Staatliche Kunstsammlungen Dresden)

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์
* งานสะสมของหอจิตรกรรมชั้นครูแห่งเดรสเดิน

แหล่งข้อมูลอื่น

* Dresden State Art Collections Official site in English 
* Enter the virtual Dresden Gallery in Second Life 
* Visit the Friends of Dresden Gallery
พระแม่มารีให้นม (ดา วินชี)
พระแม่มารีให้นม (อิตาลี: Madonna Litta&thinsp;) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยเลโอนาร์โด ดา วินชี จิตรกรสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจในกรุงเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กในสหพันธรัฐรัสเซีย

องค์ประกอบภาพอยู่ภายในที่มืดโดยมีช่องโค้งเปิดสองช่องเช่นเดียวกับในภาพ แม่พระแห่งดอกคาร์เนชันของดา วินชี ซึ่งวาดขึ้นก่อนหน้า และมีฉากหลังเป็นทิวทัศน์ของภูเขาในมุมมองทางอากาศที่สามารถมองเห็นได้กว้างไกล ในพระหัตถ์ซ้ายของพระคริสต์ทรงนกจาบปีกอ่อนสีทอง (Goldfinch) ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความหลงใหลในอนาคต
เลโอนาร์โดเขียนภาพ “พระแม่มารีให้นม” ราวปี ค.ศ. 1490 เป็นภาพที่พระแม่มารีกำลังให้นมแก่พระบุตร แต่ท่าทางเก้งก้างของพระบุตรทำให้นักวิชาการบางท่านสันนิษฐานว่าบางส่วนของภาพอาจจะเขียนโดยโบลทราฟฟิโอผู้เป็นลูกศิษย์ของดา วินชี อีกข้อหนึ่งที่ทำให้สันนิษฐานว่าดา วินชีให้ลูกศิษย์เขียนให้เสร็จคือจากเส้นของของพระแม่มารีและพระบุตรดูแข็งกว่างานอื่นของดา วินชี และฉากหลังที่เรียบ
ภาพ “พระแม่มารีให้นม” เป็นภาพที่เขียนให้กับตระกูลวิสคอนติประมุขแห่งมิลาน ต่อมาตกไปเป็นของตระกูลลิตตาที่เป็นเจ้าของต่อมาอีกหลายร้อยปี ในปี ค.ศ. 1865, ซาร์อเล็กซานเดอร์ที่ 2 แห่งรัสเซียซื้อจากเคานท์ลิตตา และเก็บภาพไว้ที่พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจที่เป็นที่ตั้งของภาพมาจนกระทั่งทุกวันนี้ ภาพเขียนปรากฏในภาพยนตร์ รหัสลับดาวินชี

ดูเพิ่ม
*เลโอนาร์โด ดา วินชี
*ศิลปะเรอเนซองส์
* ภาพเขียนสีน้ำมัน
* พระแม่มารีและพระบุตร

อ้างอิง
พระนางพรหมจารีและพระกุมารกับนักบุญอันนา (เลโอนาร์โด ดา วินชี)
พระนางพรหมจารีและพระกุมารกับนักบุญอันนา ( ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยเลโอนาร์โด ดา วินชี จิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาคนสำคัญชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ที่ปารีสในประเทศฝรั่งเศส

“พระนางพรหมจารีและพระกุมารกับนักบุญอันนา” เป็นงานที่เขียนราวปี ค.ศ. 1508 เป็นภาพของนักบุญอันนา พระนางพรหมจารีมารีย์ และพระกุมารเยซู พระกุมารกำลังไขว่คว้าแกะซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของพระมหาทรมานของพระเยซู ขณะที่พระแม่มารีย์ทรงพยายามรั้งไว้ ภาพเขียนไดัรับจ้างให้เขียนสำหรับเป็นฉากแท่นบูชาเอกที่บาซิลิกาเดลลาซานทิซซิมาอันนันซิอาตาแห่งฟลอเรนซ์ (Santissima Annunziata, Florence) และเป็นหัวเรื่องที่ดา วินชีครุ่นคิดมานาน
ประวัติ
ในปี ค.ศ. 1498 เลโอนาร์โดศึกษาการวางตัวแบบทั้งสามในรูปเดียวกันโดยร่างภาพ “พระนางพรหมจารีและพระกุมารกับนักบุญอันนาและนักบุญยอห์นแบปติสต์” (หอศิลป์แห่งชาติ, ลอนดอน, อังกฤษ ) ซึ่งประกอบด้วยตัวแบบทั้งสามและนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์เมื่อยังเป็นเด็ก ภาพร่างอีกภาพหนึ่งที่วาดก่อนหน้านั้นตั้งแสดงอยู่ที่บาซิลิกาซานทิซซิมาอันนันซิอาตา ในปี ค.ศ. 1501 แต่ปัจจุบันสูญหายไปแล้ว

ภาพนี้เป็นภาพที่เขียนในบั้นปลายชีวิตของเลโอนาร์โดเมื่อหันไปให้ความสนใจในด้านคณิตศาสตร์และอื่น ๆ เลโอนาร์โดอาจจะเขียนภาพไม่เสร็จเพราะมัวแต่ไปสนใจสิ่งอื่นๆ
นอกจากสัญลักษณ์เกี่ยวกับลูกแกะที่กล่าวข้างบนแล้ว ฟราปีเอโตร ดา โนเวลลาราผู้เป็นรองอธิการคณะคาร์เมไลท์ก็ยังให้ความหมายที่มีความสำคัญต่อภาพเพิ่มเติม ดา โนเวลลาราเชื่อว่าใบหน้าที่สงบของนักบุญอันนาที่ตรงกันข้ามกับความพะวักพะวนของพระแม่มารีย์ “อาจจะแทนความรู้สึกของทางสถาบันศาสนาที่ไม่ต้องการให้พระมหาทรมานของพระเยซูถูกระงับ”

โครงร่างของภาพเป็นแบบสามเหลี่ยมปิรามิดซึ่งมีอิทธิพลต่อราฟาเอลและอันเดรอา เดล ซาร์โต องค์ประกอบของภาพเป็นแรงบันดาลใจให้แก่ประติมากรของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา อันเดรอา ซานโซวีโน (โบสถ์ซานอากอสติโน, โรม) และงานที่มีชื่อเสียงน้อยกว่าโดยฟรันเชสโก ดา ซันกัลโล (Francesco da Sangallo) (ออร์ซันมีเกเล เมืองฟลอเรนซ์)
เกร็ดความรู้
ในบันทึกของเลโอนาร์โด ดา วินชีกล่าวไว้ก่อนการร่างภาพวาดชิ้นนี้ว่าตนเองฝันเห็นนกแร้งตัวใหญ่ที่กำลังเข้ามาหาตนและเขาก็กำลังจะหนี ซึ่งก็ได้แปลงจากนกแร้งให้เป็นพระแม่มารีย์ และวาดภาพการวางท่าทางของเขาเองแทนตัวพระบุตรดั่งที่เห็น หากสังเกตดูในงานชินนี้จะพบท่าทางที่กล่าวมา

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
*เลโอนาร์โด ดา วินชี
*พระแม่มารีและพระบุตรกับนักบุญ
ภาพเหมือนเจ้าหญิง (พิซาเนลโล)
ภาพเหมือนเจ้าหญิง หรือ ภาพเหมือนเจ้าหญิงแห่งตระกูลเอสเต ( ) เป็นจิตรกรรมที่เชื่อกันว่าเขียนโดยพิซาเนลโลจิตรกรชาวอิตาลีของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาตอนต้นของอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์, ลูฟร์ในประเทศฝรั่งเศส

พิซาเนลโลอาจจะเขียนภาพ “ภาพเหมือนเจ้าหญิง” ราวระหว่างปี ค.ศ. 1435 ถึงปี ค.ศ. 1449 ภาพ “ภาพเหมือนเจ้าหญิง” เป็นภาพของ การระบุว่าเป็นงานเขียนโดยพิซาเนลโลมาจากลักษณะการเขียนของภาพและเพราะพิซาเนลโลพำนักอยู่ที่เฟอร์ราราในช่วงเวลาเดียวกันนั้นด้วย ที่ไปเขียนภาพเหมือนบนแป้นของมาร์ควิสเลโอเนลโล เดสเต (Leonello d'Este)
ทั่วไป
ภาพเขียนเป็นภาพด้านข้างของสตรีที่มีฉากหลังเป็นผีเสื้อและดอกไม้ ตัวแบบในภาพกล่าวกันว่าคือจิเนวรา เดสเต (Ginevra d'Este) (เพราะมีจูนิเพอร์อยู่ในภาพ ที่ในภาษาอิตาลีคือคำว่า “ginepro”) แต่ก็เคยเชื่อกันว่าอาจจะเป็นภาพของมาร์เกอริตา กอนซากา ภรรยาของเลโอเนลโล เดสเต แต่ในภาพไม่มีสิ่งใดที่เป็นนัยยะถึงตระกูลกอนซากา แต่มีสิ่งที่เป็นนัยยะถึงตระกูลเอสเต จิเนวราสมรสกับทหารรับจ้างแห่งริมินิซิจิสมอนโด พันโดลโฟ มาลาเทสทา (Sigismondo Pandolfo Malatesta) แต่ถูกสามีฆ่าเมื่อพบว่าไปนอกประเวณี การมีดอกอควิลิเจีย (Aquilegia) ในฉากหลังที่เป็นสัญลักษณ์ของการแต่งงานหรือความตาย ทำให้สันนิษฐานว่าอาจจะเป็นภาพที่เขียนขึ้นหลังจากที่จิเนวราเสียชีวิตไปแล้ว ในราวคริสต์ท
ปราสาทสระกำแพงน้อย
ปราสาทหินสระกำแพงน้อย ตั้งอยู่ภายในวัดสระกำแพงน้อย ติดกับถนนสายอุทุมพรพิสัย-ศรีสะเกษ (หมายเลข 226) ในเขตตำบลขยุง อำเภออุทุมพรพิสัย จังหวัดศรีสะเกษ สร้างขึ้นในราวพุทธศตวรรษที่ 18

ลักษณะปราสาท
ปราสาทสระกำแพงน้อย เป็นปรางค์เดี่ยวสร้างด้วยศิลาแลงรูปสี่เหลี่ยมย่อมุม สูงประมาณ 11 เมตร ศิลปะการก่อสร้างแบบขอม ใช้เป็นเทวสถานสำหรับบูชาเทพเจ้าในศาสนาพราหมณ์ ประกอบด้วยสิ่งก่อสร้างที่สำคัญ คือ

#ปราสาทประธาน
#วิหาร
#กำแพงแก้ว
#ซุ้มประตู
#สระน้ำ

ไฟล์:Prasat Sa Kamphaeng Noi-007.jpg|ทางเข้าปราสาทสระกำแพงน้อย
ไฟล์:Prasat Sa Kamphaeng Noi-008.jpg|สระน้ำอโนดาต
โบราณสถานแห่งนี้ เป็นอโรคยาศาล หรืออโรคยศาลา (โรงพยาบาล) หนึ่งในจำนวน 102 แห่ง ที่พระเจ้าชัยวรมันที่ 7 แห่งอาณาจักรขอมโบราณ โปรดให้สร้างขึ้นทั่วราชอาณาจักรในราวพุทธศตวรรษที่ 18 (พ.ศ. 1724 - พ.ศ. 1761) ก่อด้วยศิลาแลง และหินทราย ตัวปรางค์ประธาน ยังค่อนข้างสมบูรณ์ แต่ขาดการบูรณะ ส่วนโคปุระหรือกำแพงแก้วพังทลาย แต่ยังมีองค์ประกอบครบถ้วน ทั้งทับหลัง และโครงสร้างอื่น ๆ แต่ยังไม่ได้รับบูรณะและปรับแต่ง

ในปัจจุบันน้ำในสระอโนดาตนี้ถูกใช้ในทำน้ำพระพุทธมนต์ศักดิ์สิทธิ์ในพิธีสำคัญของจังหวัดศรีสะเกษ
การประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถาน
ปราสาทสระกำแพงน้อย ได้รับการประกาศเป็นโบราณสถานสำหรับชาติ ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 52 ตอนที่ 0ง วันที่ 8 มีนาคม 2478 พร้อมกับปราสาทอีกหลายแห่งในจังหวัดขุขันธ์ (ชื่อในขณะนั้น)

การใช้งาน
 ในวโรกาสพระราชพิธีบรมราชาภิเษก พ.ศ. 2562]]
น้ำจากสระน้ำบริเวณปราสาทสระกำแพงน้อยถูกนำมาใช้ในพระราชพิธีสรงน้ำมูรธาภิเษกในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้นำน้ำจากสระน้ำบริเวณปราสาทสระกำแพงน้อยไปใช้ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษก พุทธศักราช 2493, พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 5 รอบ 5 ธันวาคม 2530, พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ 5 ธันวาคม 2542, และพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม 2550 เพื่อสรงมูรธาภิเษกและอภิเษกน้ำศักดิ์สิทธิ์
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้นำน้ำไปใช้ในพระราชพิธีสรงน้ำมูรธาภิเษกในพระราชพิธีบรมราชาภิเษก พุทธศักราช 2562 โดยเมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2562 ได้พลีกรรมตักน้ำจากสระน้ำบริเวณปราสาทสระกำแพงน้อย โดยวีรศักดิ์ วิจิตรแสงศรี ผู้ว่าราชการจังหวัดศรีสะเกษ เป็นประธานในพิธีพลีกรรม

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
อาร์ทิมีเซีย (แร็มบรันต์)
อาร์ทิมีเซีย ( ) หรือ โซโฟนิสบารับถ้วยยาพิษ ( ) เป็นจิตรกรรมสีน้ำมันที่เขียนโดยแร็มบรันต์จิตรกรคนสำคัญชาวดัตช์ของยุคทองของเนเธอร์แลนด์ของคริสต์ศตวรรษที่ 17 ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ปราโด กรุงมาดริด ประเทศสเปน
ภาพ "อาร์ทิมีเซีย" ที่แร็มบรันต์เขียนในปี ค.ศ. 1634 ยังไม่ทราบอย่างแน่นอนถึงเนื้อหา ในภาพเป็นหญิงสาวที่กล่าวว่าอาจจะเป็นโซโฟนิสบา (Sophonisba) หรืออาร์ทิมีเซีย (Artemisia) หรือพระราชินีโดยทั่วไปจากเครื่องทรงและเครื่องตกแต่งอันมีค่าบนร่างกาย ผู้กำลังจะรับถ้วยจากสาวใช้ ถ้าเป็นอาร์ทิมีเซียก็จะเป็นภาชนะที่มีอัฐิของพระราชสวามีกษัตริย์มอโซลัส (Mausolus) แต่ถ้าเป็นโซโฟนิสบาก็จะเป็นถ้วยยาพิษ ผู้เป็นแบบก็คงจะเป็นซัสกียา ภรรยาของแร็มบรันต์เอง

อ้างอิง

*

ดูเพิ่ม
*แร็มบรันต์
ภาพเหมือนของบัลดัสซาเร กัสตีลโยเน (ราฟาเอล)
ภาพเหมือนของบัลดัสซาเร กัสตีลโยเน ( ; ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยราฟาเอล จิตรกรชาวอิตาลีคนสำคัญของสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส

ราฟาเอลเขียนภาพ "ภาพเหมือนของบัลดัสซาเร กัสตีลโยเน" ราวระหว่างปี ค.ศ. 1514 ถึงปี ค.ศ. 1515 เป็นภาพเหมือนของบัลดัสซาเร กัสตีลโยเน บุคคลสำคัญทางวรรณกรรมของคริสต์ศตวรรษที่ 16 ของสำนักดุ๊กแห่งอูร์บีโน
ภาพเขียนอาจจะเขียนโดยราฟาเอลหรือไม่ก็ได้ จากจดหมายจากปีเอโตร เบมโบ ถึงคาร์ดินัลบิบบีเอนากล่าวว่า "ภาพเหมือนของบัลดัสซาเร กัสตีลโยเน ... และของดุ๊กกวีโดบัลโดแห่งมอนเตเฟลโตรดูเหมือนว่าจะเขียนโดยลูกศิษย์ของราฟาเอล" แต่คุณภาพอันสูงของภาพเขียนและองค์ประกอบบางอย่างของภาพเขียน เช่น การแสดงออกของใบหน้าของตัวแบบ ทำให้สันนิษฐานกันว่าราฟาเอลน่าจะมีส่วนในการเขียนภาพนี้ด้วยตนเอง สิ่งที่แน่นอนคือแสงเงาและโทนที่ใช้ในการเขียนเครื่องแต่งกายและการให้แสงในภาพเป็นการเขียนโดยผู้มีความเชี่ยวชาญและมีประสบการณ์ นอกจากนั้นสายตาของตัวแบบที่มองตรงมายังผู้ชมภาพก็สร้างความสัมพันธ์อันใกล้ชิดกับผู้ชม

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
*ราฟาเอล
*ภาพเหมือน
แม่พระและพระกุมารและทูตสวรรค์สององค์ (บอตตีเชลลี)
แม่พระและพระกุมารและทูตสวรรค์สององค์ ( ) เป็นจิตรกรรมแผงที่เขียนโดยซันโดร บอตตีเชลลี จิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์คาปิโตลิเนในเนเปิลส์ในประเทศอิตาลี

ภาพ “แม่พระและพระกุมารและทูตสวรรค์สององค์” ที่เขียนโดยซันโดร บอตตีเชลลีราวระหว่างปี ค.ศ. 1468 ถึงปี ค.ศ. 1469 เป็นภาพที่เดิมเชื่อกันว่าเขียนโดยฟีลิปปีโน ลิปปีผู้เป็นครูของบอตตีเชลลี จากการศึกษารายละเอียดสันนิษฐานว่าเป็นภาพที่เขียนในช่วงเดียวกับภาพ “ความอดทน”

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
*ซันโดร บอตตีเชลลี
*แม่พระและพระกุมาร
สตรีกับเหยือกน้ำ (เฟอร์เมร์)
สตรีกับเหยือกน้ำ ( ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยโยฮันส์ เวร์เมร์จิตรกรคนสำคัญชาวเนเธอร์แลนด์ของยุคทองของเนเธอร์แลนด์ ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทันในนครนิวยอร์กในประเทศเนเธอร์แลนด์

ภาพ “สตรีกับเหยือกน้ำ” ที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1660 ถึงปี ค.ศ. 1662 เป็นภาพเป็นภาพที่อยู่ในกลุ่มที่เขียนในตอนต้นของคริสต์ศตวรรษ 1660 ที่จิตรกรหันเหจากการเน้นการวาดตามหลักทัศนมิติ และ เรขาคณิต เวร์เมร์เองก็ดูเหมือนจะหันไปวางองค์ประกอบที่ง่ายขึ้นที่จะมีตัวแบบเพียงตัวเดียวในภาพ และเน้นการใช้แสง

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* โยฮันส์ เวร์เมร์
* รายชื่อภาพเขียนโดยโยฮันส์ เวร์เมร์
* ภาพชีวิตประจำวัน
* จิตรกรรมยุคทองของเนเธอร์แลนด์
แหล่งข้อมูลอื่น
* Essential Vermeer: Young Woman with a Water Pitcher
* smARThistory: Young Woman with a Water Pitcher 
* "Vermeer's Young Woman with a Water Jug and What Men and Women Are Hoping for in Marriage by Julie and Robert Jensen
* Essay on this painting from the book Beauty and Terror by Brian A. Oard
รางวัลม้าทองคำ
รางวัลม้าทองคำ ( ; ) เป็นรางวัลที่มอบให้กับภาพยนตร์ภาษาจีนซึ่งมาจากทั้ง ฮ่องกง, ไต้หวัน และจีนแผ่นดินใหญ่ โดยมอบในเทศกาลภาพยนตร์ดังกล่าวทุกปี
ภาพยนตร์ที่ได้รับรางวัลม้าทองคำ
สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
:2009: No Puedo Vivir Sin Ti (不能没有你) (2009) - director Leon Dai
:2008: The Warlords (投名状) (2008) / - director Peter Chan
:2007: Lust, Caution (色，戒) (2007) / - director Ang Lee
:2006: After This Our Exile (父子) (2006) - director Patrick Tam
:2005: Kung Fu Hustle (功夫) (2004) / - director Stephen Chow
:2004: Kekexili: Mountain Patrol (可可西里) (2004) - director Lu Chuan
:2003: Infernal Affairs (無間道) (2002) - directors Andrew Lau and Alan Mak
:2002: The Best of Times (美麗時光) (2001) - director Tso-chi Chang
:2001: Durian Durian (榴槤飄飄) (2000) - director Fruit Chan
:2000: Crouching Tiger, Hidden Drago
Durian (榴槤飄飄) (2000) - director Fruit Chan
:2000: Crouching Tiger, Hidden Dragon (臥虎藏龍) (2000) / / / - director Ang Lee
:1999: Ordinary Heroes (千言萬語) (1999) - director Ann Hui
:1998: Xiu Xiu: The Sent Down Girl (天浴) (1998) - director Joan Chen
:1997: Comrades: Almost a Love Story (甜蜜蜜) (1996) - director Peter Chan
:1996: In the Heat of the Sun (阳光灿烂的日子) (1994) - director Jiang Wen
:1995: Summer Snow (女人四十) (1995) - director Ann Hui On-Wah
:1994: Vive L'Amour (愛情萬歲) (1994) - director Tsai Ming-liang
:1993: The Wedding Banquet (喜宴) (1993) - director Ang Lee
:1992: Hill of No Return (無言的山丘) (1992) - director Wang Tung
:1990: Red Dust (Hong Kong
Hill of No Return (無言的山丘) (1992) - director Wang Tung
:1990: Red Dust (Hong Kong) (滾滾紅塵) (1990) - director Yim Ho
:1989: Full Moon in New York (三個女人的故事) (1990) - director Stanley Kwan
:1988: Painted Faces (Alex Law, 1988)
:1987: Straw Man (Wang Toon, 1987)
:1986: The Terrorizers (Edward Yang, 1986)
:1985: Kuei-Mei, a Woman (Chang Yi, 1985)
:1984: Old Mao's Second Spring (Lee You-Ning, 1984)
:1983: Growing Up (Chen Kun-hou, 1983)
:1982: The Battle for the Republic of China (Ting Shan-his, 1981)
:1981: If I Were for Real (Wang Toon, 1981)
:1980: Good Morning, Taipei (Li Hsing, 1979)
:1979: Story of a Small Town (Li Hsing, 1979)
:1978: He Never
(Li Hsing, 1979)
:1979: Story of a Small Town (Li Hsing, 1979)
:1978: He Never Gives Up (Li Hsing, 1978)
:1977: Heroes of the Eastern Skies (筧橋英烈傳) (Chang Tsung-che, 1977)
:1976: The Victory (Liu Jia-Chang, 1976)
:1975: Land of the Undaunted (Li Hsing, 1975)
:1973: The Escape (Yu Fong-jhih, 1973)
:1972: Execution in Autumn (Li Hsing, 1972)
:1971: The Story of Tin-Ying (Li Han-hsiang, 1970)
:1970: Home Sweet Home (Pai Ching-jui, 1970)
:1969: Spring in a Small Town (Yang Wen-gan, 1969)
:1968: The Road (Li Hsing, 1967)
:1967: Orchids and My Love (Lee Chia, 1966)
:1966: His-shih, Beauty of Beauties (Li Han-hsiang, 1965)
:1965: Beautiful Duckling
66: His-shih, Beauty of Beauties (Li Han-hsiang, 1965)
:1965: Beautiful Duckling (Li Hsing, 1964)
:1963: The Love Eterne (梁山伯與祝英台) (1963) - director Li Han Hsiang
:1962: Sun, Moon and Star (Yi Wen, 1961)
ที่มา: The People Are Missing

แหล่งข้อมูลอื่น
* 金馬獎官方網站 Golden Horse Awards Official Website
* IMDb entry
วัดสารพัฒนึก
วัดสารพัฒนึก เดิมชื่อ วัดสารพัดนึก ตั้งอยู่เลขที่ 228 ถนนเทพโยธี ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2436 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อปี พ.ศ. 2440

อาณาเขต

* ทิศเหนือ จรดกับที่ดินของเอกชน และถนนอุปลีสาน
* ทิศใต้ จรดกับถนนสุริยาตร์ และโรงพยาบาลสรรพสิทธิประสงค์
* ทิศตะวันออก จรดกับบ้านพักแพทย์ พยาบาล โรงพยาบาลสรรพสิทธิประสงค์และถนนพลแพน
* ทิศตะวันตก จรดกับถนนเทพโยธี และบ้านพักข้าราชการตำรวจภูธร-ตำรวจชายแดน

ลักษณะของวัด
วัดสารพัฒนึกมีเนื้อที่ทั้งสิ้น 17 ไร่ 1 งาน 10 ตารางวา บริเวณวัดเป็นรูปสี่เหลี่ยมด้านเท่า ตั้งอยู่ติดกับสถานที่ราชการต่าง ๆ คือ โรงพยาบาลศูนย์ประจำจังหวัดสรรพสิทธิประสงค์, วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี สรรพสิทธิประสงค์, สถานีตำรวจภูธรจังหวัดอุบลราชธานี, สำนักงานขนส่งจังหวัดอุบลราชธานี และสนามบินนานาชาติอุบลราชธานี

ลำดับเจ้าอาวาส
# ญาท่านคำม้าว โกณฑญโญ (พ.ศ. 2436)
# พระอาจารย์พ่าย (ไม่ปรากฏ พ.ศ.)
# พระครูหมั่น อานนโท (ไม่ปรากฏ พ.ศ.)
# พระอาจารย์นก (ไม่ปรากฏ พ.ศ.)
# พระอาจารย์เกษ (ไม่ปรากฏ พ.ศ.)
# พระอาจารย์พุฒ (ไม่ปรากฏ พ.ศ.)
# พระอาจารย์น้อย (ไม่ปรากฏ พ.ศ.)
# พระมหาบัวเรียน (ไม่ปรากฏ พ.ศ.)
# พระครูภาวนานุศาสน์ (สาย จารุวณโณ) (พ.ศ. 2485 – 2486)
# พระอาจารย์พิมพ์ วีรปญโญ (พ.ศ. 2486 – 2487)
# พระครูสารคุณาทร (สี เกสโร) (พ.ศ. 2487 – 2534) 
# พระครูศิริพัชโรบล (วิรัช ปญญาปโชโต) (พ.ศ. 2534 – ปัจจุบัน)

อ้างอิง

* วัดสารพัดนึก

แหล่งข้อมูลอื่น
* วัดสารพัฒนึก
ไรกส์มือเซยึม อัมสเตอร์ดัม
ไรกส์มือเซยึม หรือ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ที่อัมสเตอร์ดัมในประเทศเนเธอร์แลนด์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1800

ไรกส์มือเซยึมเป็นพิพิธภัณฑ์สำหรับงานศิลปะ งานหัตถกรรม และประวัติศาสตร์ นอกจากนั้นก็ยังมีงานสะสมจำนวนมากจากยุคทองของเนเธอร์แลนด์และศิลปะเอเชีย

ระเบียงภาพ
งานสะสมบางชิ้นของพิพิธภัณฑ์ (ดู :หมวดหมู่:งานสะสมของไรกส์มือเซยึม อัมสเตอร์ดัม)
ไฟล์:Hendrick Martensz. Sorgh 001.jpg|คนเล่นลูท (The Lute Player) ค.ศ. 1661 แฮ็นดริก มาร์เตินส์โซน ซอร์ค
ไฟล์:Abraham Beerstraaten The Blauwpoort in Leiden in the winter.jpg|ไลเดินหน้าหนาว (The Blauwpoort in Leiden in the winter) ราว ค.ศ. 1654–1665 อาบราฮัม เบร์สตราเติน
ไฟล์:Jan van Scorel - Maria Magdalena (Rijksmuseum Amsterdam version).jpg|แมรี แม็กดาเลน (Mary Magdalene) ราว ค.ศ. 1530 ยัน ฟัน สโกเริล
ไฟล์:Hans Bollongier - Stilleven met bloemen.jpg|ภาพนิ่งของดอกไม้ (Still life with flowers) ราว ค.ศ. 1639 ฮันส์ โบลโลนเคียร์
ไฟล์:The Dutch burn English ships during the expedition to Chatham (Raid on Medway, 1667)(Jan van Leyden, 1669).jpg|ดั
ng the expedition to Chatham (Raid on Medway, 1667)(Jan van Leyden, 1669).jpg|ดัตช์เผาเรืออังกฤษใน ค.ศ. 1667 ราว ค.ศ. 1667–1669 ยัน ฟัน ไลเดิน
ไฟล์:Hendrik Goltzius - Portret van Gillis van Breen.jpg|ภาพเหมือนของคิลลิส ฟัน เบรน (Portrait of Gillis van Breen) ราว ค.ศ. 1600–1603 แฮ็นดริก โคลต์ซียึส
ไฟล์:Rembrandt The Three Crosses 1653.jpg|สามกางเขน (The Three Crosses) ราว ค.ศ. 1653 แร็มบรันต์
ไฟล์:George Hendrik Breitner - Oudezijds Achterburgwal, Amsterdam (Het Kolkje).jpg|Oudezijds Achterburgwal ราว ค.ศ. 1890–1900 ฌอร์ฌ แฮ็นดริก ไบรต์เนอร์
ไฟล์:Anonymous Knight on Horseback 13th century.jpg|อัศวิน คริสต์ศตวรรษที่ 13 
ไฟล์:Delftware plaque wi
n Horseback 13th century.jpg|อัศวิน คริสต์ศตวรรษที่ 13 
ไฟล์:Delftware plaque with landscape and figures 001.jpg|ภาพเขียนบนกระเบื้องเดลฟท์
ซาวอย
ระหว่างค.ศ. 1200 ถึง ค.ศ. 1350]]
ซาวอย ( ), ซาวัว ( ) หรือ ซาวอยา ( ) คือภูมิภาคในยุโรปที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของเทือกเขาแอลป์ที่เกิดขึ้นหลังจากการล่มสลายของราชอาณาจักรเบอร์กันดีของแฟรงค์ ดินแดนในอดีตของซาวอยเป็นของประเทศฝรั่งเศสและประเทศอิตาลีในปัจจุบัน
ที่มา
ซาวอยก่อตั้งขึ้นโดยพระเจ้ารูดอล์ฟที่ 3 แห่งเบอร์กันดีอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1003 ที่ทำให้ราชวงศ์ซาวอยกลายเป็นราชวงศ์ที่ยังคงดำรงอยู่ที่เก่าแก่ที่สุดในยุโรป ราชวงศ์ซาวอยปกครองอาณาจักรเคานต์แห่งซาวอย จนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1416 และต่อมาปกครองอาณาจักรดยุคแห่งซาวอย จนระหว่างปี ค.ศ. 1416 จนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1714 อาณาจักรเคานต์แห่งซาวอยผนวกตูรินและดินแดนต่าง ๆ ในพีดมอนต์ ซึ่งเป็นบริเวณทางตะวันตกเฉียงเหนือของอิตาลีที่มีพรมแดนติดกับซาวอย เมืองหลวงของอาณาจักรดยุคคือช็องเบรี มาจนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1563 เมื่อย้ายไปยังตูริน ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 อาณาจักรดยุคแห่งซาวอยก็มีความสัมพันธ์กับราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย เมื่อประมุขของราชวงศ์ซาวอยเป็นที่รู้จักกันในฐ
ามสัมพันธ์กับราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย เมื่อประมุขของราชวงศ์ซาวอยเป็นที่รู้จักกันในฐานะกษัตริย์แห่งซาร์ดิเนีย ขณะที่ตูรินยังคงเป็นเมืองหลวง ดินแดนเดิมของซาวอยถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1860 ตามข้อตกลงของจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 อันเป็นที่มาของการรวมตัวของอิตาลี (Italian unification) แต่ราชวงศ์ซาวอยก็ยังคงเป็นเจ้าของดินแดนในอิตาลีและประมุขกลายมามีฐานะเป็นพระมหากษัตริย์แห่งอิตาลี
ในฝรั่งเศสปัจจุบันซาวอยเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นโรนาลป์ หลังจากการถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1860 ดินแดนของซาวอยก็แบ่งเป็นสองจังหวัด คือ จังหวัดซาวัวและจังหวัดโอต-ซาวัว

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* ซาวัว 
* โอต-ซาวัว 
* อาณาจักรเคานต์แห่งซาวอย
* อาณาจักรดยุคแห่งซาวอย
* ราชวงศ์ซาวอย

แหล่งข้อมูลอื่น
* 150th Anniversary of the Annexation of Savoy to France (in English and French) 
* Savoy Region Movement (in French)
* Ligue Savoisienne (in English)
* La Région Savoie, j’y crois ! (in French) 
* Francia Media}: a territorial and genealogical disambiguation of Lorraine and Burgundy, with a section on Savoy