SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดบางใหญ่ (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดบางใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำพุนพิน ในตำบลลีเล็ด อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าวัดบางใหญ่ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1450 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2457 แต่จากข้อมูลของวัดระบุว่าน่าจะสร้างเมื่อประมาณ 2452 สมัยพระครูชลาธรธำรง เจ้าอาวาสรูปแรกของวัด โดยสร้างร่วมกับชาวบ้าน พระสงฆ์ ในสมัยแรกอุโบสถของวัดสร้างจากไม้ ซึ่งไม้ที่นำมาสร้างได้มาจากตำบลบ่อกรัง อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี นำเข้าด้วยการล่องเรือมา ต่อมาประมาณ พ.ศ. 2510–2515 มีการบูรณะอุโบสถใหม่เป็นปูนโดยสร้างครอบหลังเก่าเอาไว้ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อญี่ปุ่นยกพลขึ้นบกเมื่อ พ.ศ. 2484 และกองทัพพันธมิตรก็ทิ้งระเบิดใส่กองทัพญี่ปุ่น รวมถึงทำลายเส้นทางคมนาคมอย่างสะพานจุลจอมเกล้าที่ตำบลท่าข้าม อำเภอพุนพิน ทำให้ชาวบ้านต้องอพยพแล
นทางคมนาคมอย่างสะพานจุลจอมเกล้าที่ตำบลท่าข้าม อำเภอพุนพิน ทำให้ชาวบ้านต้องอพยพและมาอาศัยอยู่ที่วัดบางใหญ่แห่งนี้
วัดบางพลา
วัดบางพลา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ที่หมู่ 5 ในตำบลลีเล็ด อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดบางพลาตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2404 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 เดิมวัดนี้ชื่อวัดแก้วประดิษฐาราม แต่ด้วยมีต้นพลาขึ้นชุกชุมชาวบ้านจึงเรียกวัดนี้ว่า "วัดบางพลา"

อุโบสถของวัดมีการฝังลูกนิมิต 2 ครั้ง ครั้งแรกเกิดเสมาวิบัติบวชพระไม่เป็นองค์จึงทำให้ต้องมีการฝังใหม่ ซึ่งการฝังอีกครั้งนี้ประมาณ พ.ศ. 2450 โดยมีพ่อท่านครื้นเป็นเจ้าอาวาส เจดีย์ของวัดสร้างโดยชาวจีนชื่อ เช็ก ดายดิ้น เป็นผู้สร้าง แต่ปัจจุบันไม่พบแล้ว ภายในที่ดินของวัดให้ทางราชการตั้งโรงเรียน คือ โรงเรียนวัดบางพลา

อ้างอิง
อัชด็อด
อัชด็อด ( , ; , หรือ , ; ฟิลิสไตน์: ) เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับที่ 6 ของประเทศอิสราเอล ตั้งอยู่ในเขตใต้ เมืองตั้งอยู่บนชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ห่างจากเทลอาวีฟไปทางทิศใต้ และห่างจากเมืองอัชเกล็อนไปทางทิศเหนือ ราว 20 กิโลเมตร (12 ไมล์)

ปัจจุบันเมืองอัชด็อดเป็นเมืองสำคัญของประเทศอิสราเอล มีท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ ซึ่งคิดเป็น 60% ของสินค้านำเข้าของประเทศ ปัจจุบันอัชด็อดเป็นที่ตั้งของชุมชน ชาวยิวโมร็อกโกและชาวยิวคาไรต์ที่ใหญ่ที่สุดในอิสราเอล และชุมชนชาวยิวจอร์เจียที่ใหญ่ที่สุดในโลก นอกจากนี้เมืองยังเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมที่สำคัญของภูมิภาคอีกด้วย

อ้างอิง
วัดบ้านโง้ง (จังหวัดปราจีนบุรี)
วัดบ้านโง้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโพธิ์งาม อำเภอประจันตคาม จังหวัดปราจีนบุรี ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่รวม 24 ไร่ ปัจจุบันมีพระบูรพาคณาจารย์ (น้อม วรนินฺโท) เป็นเจ้าอาวาส

วัดบ้านโง้งตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2460 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2467 เดิมมีเนื้อที่ 24 ไร่ ต่อมาได้ซื้อขยายอีก 7 ไร่ และทางราชการได้ขอให้เป็นที่ตั้งโรงเรียนชุมชนวัดบ้านโง้ง เปิดทำการสอน ตั้งแต่วันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2468 จนเมื่อ พ.ศ. 2444 พระอาจารย์อาจ ฐิตธมฺโม ท่านไปศึกษาที่วัดบวรมงคล กรุงเทพมหานคร ได้นำปฏิบทของพระสงฆ์คณะธรรมยุตมาเผยแพร่ จึงเปลี่ยนสังกัดเป็นธรรมยุตตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 18 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2448 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาการเปรียญ กว้าง 32 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2559 รูปแบบ อาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 32 เมตร ยาว 26 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2557 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศลกว้าง 18 เมตร ยาว 32 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2556 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 13 หลัง ณาปนสถาน 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง หอกลอง โรงครัว 3 หลัง โรงพัสดุ 1 หลังเรือนรับรอง 2 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ กว้าง 51 นิ้ว ยาว 2.8 นิ้ว ปางมารวิชัย พระประธานประจำศาลาการเปรียญ กว้าง 1.2 นิ้ว ยาว 2 นิ้ว ปางมารวิชัย
รายนามเจ้าอาวาส
* เจ้าอธิการมา
* พระครูวิศาลวินัยกิจ
* พระวรญาณโสภณ
* พระบูรพาคณาจารย์ (น้อม วรนินฺโท)

อ้างอิง
วัดเขาวงกฎ
วัดเขาวงกฎ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสนามแจง อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี มีพื้นที่ตั้งวัดราว 50 ไร่ 3 งาน (มีพื้นที่แนวสันเขาทั้งสามด้าน) เนื้อที่ออกโฉนด 32 ไร่ 2 งาน 33 ตารางวา

วัดเขาวงกฎเดิมเป็นที่พักสงฆ์ทิ้งร้างอยู่ เมื่อประมาณ พ.ศ. 2460 หลวงพ่อเพา พุทธสโร เห็นว่าเป็นที่สงบ จึงมีการตั้งวัดระบุการตั้งวัด พ.ศ. 2460 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2471
อาคารเสนาสนะและสิ่งก่อสร้างที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2471 โดยมีขนาดกว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร มีพระพุทธไสยาสน์องค์ใหญ่ตั้งประดิษฐานอยู่เชิงเขาทางทิศตะวันตก มีเรือสำเภาอยู่ปากทางเข้าซึ่งใกล้กับเสาหงส์ เป็นที่ประดิษฐานรอยพระพุทธบาทจำลอง มีสมเด็จหลวงพ่อเมตตา (พระพิชิตมาร) ที่จำลองมาจากประเทศอินเดีย ในมณฑปมีรูปหล่อหลวงพ่อเพา ซึ่งเป็นผู้สร้างวัดเขาวงกฎขึ้นมา ปราสาทตรีมุขเป็นที่เก็บรักษาสังขารในโลงแก้วของหลวงพ่อเจริญ อดีตเจ้าอาวาสวัด บนยอดเขามีพระนาคปรกทิพยมุนีคีรีวงกฎ ประดิษฐานอยู่ ใกล้อุโบสถมีถ้ำค้างคาวที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดลพบุรี ภายในถ้ำมีค้างคาวนับล้านตัวและลิงแสม

อ้างอิง
เมืองกุยบุรี
เมืองกุยบุรี หรือ เมืองกุย เป็นเมืองโบราณในสมัยกรุงศรีอยุธยา มีวัดกุยบุรีเป็นศูนย์กลางชุมชน ไม่มีประวัติแน่ชัดว่าสร้างขึ้นเมื่อใด ตัวเมืองตั้งอยู่บริเวณฝั่งแม่น้ากุยบุรีด้านเหนือ ตั้งอยู่ในตำบลกุยบุรี อำเภอกุยบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ปัจจุบันมีการสร้างกำแพงเมืองกุยบุรีจำลองเพื่อพยายามบอกเล่าเรื่องราวประวัติและความสำคัญของป้อมยันทัพพม่าครั้งเมื่อมีการใช้สู้รบกับข้าศึกในสมัยอยุธยา รวมทั้งมีการตั้งศาลเจ้าเมืองกุยบุรีอยู่ทางทิศเหนือของเนินโบราณสถาน

ประวัติและการบันทึก
เมืองกุยปรากฏชื่อในแผนที่ประเทศสยามในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ซึ่งวาดโดยชาวฝรั่งเศสที่เข้ามาพร้อมกับลาลูแบร์ โดยระบุชื่อเมืองว่า Couil
บันทึกการเดินทางของ แซมวล ไวต์ (Samuel White) ที่บันทึกการเดินทางจากเมืองมะริดมายังกรุงศรีอยุธยา โดยผ่านเข้ามาทางด่านสิงขร มายังเมืองกุยบุรีเมืองปราณบุรีเมืองเพชรบุรีแล้วลงเรือล่องแม่น้ำขึ้นมายังกรุงเทพฯ และกรุงศรีอยุธยา

จดหมายเหตุการเดินทางของสังฆราชแห่งเบริธซึ่งเดินทางมายังกรุงศรีอยุธยา พ.ศ. 2205 ระบุว่ากำแพงเมืองกุยทำด้วยไม้ มีบ้านอยู่ประมาณ 200 หลังคาเรือน
จากหลักฐานในกฎหมายตราสามดวงซึ่งพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชได้โปรดให้ชำระขึ้นมีความว่า "สมัยพระบรมไตรโลกนาถ แห่งกรุงศรีอยุธยา มีพระราชโองการสั่งว่า บรรดาข้าราชการ ณ หัวเมืองปักษ์ใต้ ฝ่ายเหนือทั้งปวงให้ถือศักดินาตามพระราชบัญญัติหัวเมือง และมีข้อความตามพระราชบัญญัติหัวเมืองบัญญัติไว้ว่าออกพระพิไชยภักดีศรีวิสุทธิสงคราม เมืองกุย หรือเจ้าเมืองกุย ให้ถือศักดินาสามพัน เป็นเมืองจัตวา"

มีตำนานในท้องถิ่นเล่าขานว่า บรรพบุรุษชาวเมืองกุยได้ใช้ป้อมยันทัพพม่าทำการรบแบบกองโจรด้านทานพม่า รวมทั้งเป็นม้าเร็วนำใบบอกไปยังเมืองต่าง ๆ จนถึงกรุงศรีอยุธยา จนได้รับสมญานามว่า "เสือกุย" จากวีรกรรมดังกล่าว
โบราณสถาน
โบราณสถานตั้งอยู่ในพื้นที่ทางทิศใต้ของวัดกุยบุรี มีลักษณะเป็นเนินดินและมีวัชพืชปกคลุม บนเนินดินมีซากโบราณสถานที่ก่อสร้างด้วยอิฐและก้อนหินใหญ่ ทำให้ไม่สามารถเห็นลักษณะที่แท้จริงของตัวป้อมได้ มีขนาดกว้างประมาณ 16 เมตร สูงประมาณ 4–5 เมตร ปัจจุบันเหลืออยู่เพียงเนินดินเดียว

มีสิ่งก่อสร้างที่เป็นป้อมโบราณซึ่งสันนิษฐานว่าคงเป็นชุมชนที่ช่วยสกัดทัพพม่าเมื่อยกมาตีกรุงศรีอยุธยา ลักษณะป้อมมีสภาพไม่ชัดเจน แต่ยังมีโครงเดิมอยู่บ้าง แต่เดิมริมคลองกุยหรือแม่น้ำกุยบุรีมีอยู่ 11 ป้อม ปัจจุบันเหลือหลักฐานให้เห็นเพียงป้อมเดียว

อ้างอิง
วัดอนุกุญชราราม
วัดอนุกุญชราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน้อย ในตำบลช่างเหล็ก อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดอนุกุญชรารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2390 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2394 ชาวบ้านเรียก วัดช้างน้อย หรือ วัดบ้านช้างน้อย ในอดีตวัดแห่งนี้มักมีฝูงช้างป่าน้อยใหญ่เข้ามาอาศัย ทำให้มีชื่อเรียกขานว่าวัดช้างน้อย ภายหลังเปลี่ยนชื่อที่ใช้อยู่ในปัจจุบันโดยมีความหมายเดิม
อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ได้แก่ อุโบสถ กุฏิสงฆ์ ศาลาการเปรียญ สำหรับปูชนียวัตถุมี พระประธานในอุโบสถ นอกจากนั้นยังมีผลงานศิลปะ ได้แก่ ลายกระหนกเปลวเพลิงรอบ กำแพงอุโบสถ และปูนปั้นรูปสิงโตหน้าอุโบสถ มีเจดีย์ที่อยู่ด้านหน้าอุโบสถ เข้าใจว่าเจ้าพระยาท่านหนึ่งในสมัยของกรุงรัตนโกสินทร์ได้มาสร้างไว้

วัดมีเกจิอาจารย์คือหลวงปู่ป่วน ถิรธัมโม ด้านวัตถุมงคล ท่านสร้างพระเครื่องวัตถุมงคล ได้แก่ เบี้ยเศรษฐี ตะกรุดกันภัย ตะกรุดสามกษัตริย์ และมีดหมอชาตรี เป็นต้น

อ้างอิง
วัดป้อมรามัญ
วัดป้อมรามัญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวนพริก อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดป้อมรามัญเป็นวัดเก่าแก่มาตั้งแต่ครั้งสมัยกรุงศรีอยุธยา ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2315 สันนิษฐานว่าสร้างโดยชาวมอญที่เมื่อครั้งสมเด็จพระนเรศวรมหาราชได้นำชาวมอญที่ติดตามพระองค์มากับคณะของพระมหาเถรคันฉ่อง เมื่อ พ.ศ. 2520 เจ้าอาวาสในสมัยนั้นได้ขุดเจอกับกรุพระเก่าที่วัดซึ่งเชื่อกันว่าเป็นพระสมเด็จ จึงมีการพุทธาภิเษกพระสมเด็จขึ้นจนทําให้วัดมีชื่อเสียง
วัดป้อมรามัญได้รับการบูรณะปฎิสังขรณ์ เสนาสนะสถานใหม่ ได้รับการบำรุงพระพุทธศาสนาจากพระอาจารย์แดง เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน ทั้งวิหาร อุโบสถซึ่งในวิหารมีพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ ศาลาชูชก และมณฑปพ่อปู่ชูชก วัดสร้างชูชกใหญ่ที่สุดในโลกไว้หน้าวัด

อ้างอิง
จังหวัดลำพูนในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำพูน พ.ศ. 2539 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 3 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2538 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยจังหวัดลำพูนทั้งจังหวัด
ดูเพิ่ม
* จังหวัดลำพูนในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538
* จังหวัดลำพูนในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544

อ้างอิง
เพชรพนมรุ้ง เกียรติหมู่ 9
เพชรพนมรุ้ง เกียรติหมู่ 9 มีชื่อจริงว่า พันแสง เอี่ยมสิริ (ชื่อเล่น เด้ง) เกิดเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2538 เป็นนักมวยไทยและคิกบอกซิงชาวไทย ครองตำแหน่งแชมป์โลกรุ่นเฟเทอร์เวท (65 กิโลกรัม) ขององค์กรคิกบอกชื่อ กลอรี และแชมป์โลกรุ่นไลต์เวต (65 กิโลกรัม) ขององค์กรไรซ์

ประวัติ
เพชรพนมรุ้งเกิดและเติบโตในครอบครัวชาวเกษตรกรรม ในตำบลตะโกตาพิ อำเภอประโคนชัย จังหวัดบุรีรัมย์ มีพี่น้องทั้งหมด 6 คน โดยเป็นบุตรคนที่ 5 พี่ชายคนโตเป็นนักมวยไทยคือ พนมรุ้งเล็ก เกียรติหมู่ 9 (อายุห่าง 10 ปี)
เพชรพนมรุ้งเริ่มไปฝึกมวยไทยตั้งแต่อายุ 8 ขวบ ที่ค่ายเกียรติหมู่ 9 ซึ่งอยู่ห่างจากบ้านเพียงแค่ 300 เมตร โดยเริ่มต้นตระเวนออกชกมวยตามงานวัดคู่กันกับซุปเปอร์เล็ก เกียรติหมู่ 9 ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน จนเมื่ออายุ 14 ปี เข้ามาชกมวยไทยอาชีพในสนามมวยลุมพินี

จนวันหนึ่งสุดใจ ปุ่มประโคน หัวหน้าค่ายศิษย์สองพี่น้อง ต้องการหานักมวยไทยถนัดซ้าย ไปชกต่างประเทศขององค์กรกลอรีคิกบอกซิง (Glory Kickboxing) เปิดตัวอย่างเป็นทางการครั้งแรก ในศึกกลอรี ครั้งที่ 39 ที่จัดขึ้นในเมืองนิส ประเทศฝรั่งเศส เมื่อปลายปี 2559 เอาชนะคู่แข่งชาวมอลโดวาไปได้ และชนะต่อเนื่องในไฟต์ที่สองและสาม 5 เดือนต่อมาหลังนั้นเพชรพนมรุ้ง ตัดสินใจอำลาการชกมวยไทย
20 กรกฎาคม 2561 เพชรพนมรุ้งขึ้นชิงแชมป์เฉพาะกาล พบกับเควิน แวนนอสแตนด์ (Kevin VanNostrand) ชาวอเมริกัน และสามารถเอาชนะคะแนนไปได้ ในไฟต์ต่อมาเพชรพนมรุ้ง ขึ้นเป็นแชมป์ โดยได้ชกกับโรบิน ฟาน รูสมาเลน นักชกชาวดัตช์ ภายในสนามกรุงอัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์

ในช่วงการแพร่ระบาดของโควิด 19 ไม่มีรายการชกมาตั้งแต่ต้นปี 2563 จึงกลับบ้านมาทำงานโรงงาน จนได้รับการติดต่อจากทางองค์กรไรซ์ (RISE) ได้ชกรายการไรซ์ กับ เค็นโตะ ฮารางูจิ ทั้ง 2 ไฟต์ กระทั่งได้แชมป์โลกคิกบอกซิงรุ่นไลต์เวต (ไม่เกิน 65 กิโลกรัม)
ในการชกกับเค็นโตะครั้งหลัง

อ้างอิง
วัดก้อ
วัดก้อ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่จริม อำเภอแม่จริม จังหวัดน่าน ที่ดินที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 2 ไร่ 2 ตารางวา
วัดก้อตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2226 ตามตำนานบอกว่าชาวบ้านก้อเป็นคนที่หนีสงครามข้าศึกมาจากแคว้นสิบสองปันนา สิบสองจุไทยและมาจากเชียงใหม่ ซึ่งบางส่วนมาตั้งรกรากบริเวณนี้เพราะเห็นว่าพื้นที่อุดมสมบูรณ์ ไปด้วยพืชพันธุ์หลาย ๆ อย่าง และพอจะเป็นที่ปลอดภัยจาก ข้าศึกสงคราม บริเวณนั้นมีลำห้วยเล็ก ๆ และมีต้นไม้ชนิดหนึ่ง ชื่อต้นก้อขึ้นอยู่พื้นที่แห่งนี้มากมาย จึงตั้งชื่อหมู่บ้านว่าบ้านก้อ ต่อมาชาวบ้านได้สร้างกระท่อมโบสถ์ กระท่อมกุฏิ พอที่จะเป็นที่พักอาศัยของพระสงฆ์ จน พ.ศ. 2431 มีนายก๋า ก้อชนะ ได้ถูกคัดขึ้นมาเป็นผู้นำหมู่บ้าน เรียกว่านายบ้านหรือแสนบ้าน ได้ร่วมกับพระอธิการพุทธะ สร้างวิหารหลังเล็ก ๆ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 9 เมตร ยาว 19 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 1 หลัง อาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง ศาลาการเปรียญ กว้าง 9 เมตร ยาว 21 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2560 หอระฆัง 1 หลัง หอกลอง 1 หลัง โรงครัว 1 หลัง เรือนเก็บพัสดุ 1 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 116 นิ้ว สูง 171 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2482 และพระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 20 นิ้ว สูง 45 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2560

อ้างอิง
วัดพรหม
วัดพรหม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองแดง อำเภอแม่จริม จังหวัดน่าน มีเนื้อที่ 1 ไร่ 2 งาน 70 ตารางวา
วัดพรหมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1707 โดยการนำของครูบาค่อม มีผู้อุปถัมภ์คือ พญาพรหม บัณฑิต ร่วมกับคณะศรัทธาบ้านพรหม เริ่มแรกได้สร้างวิหารหลังเล็กกลางทุ่งนา พร้อมกุฎิเป็นที่พำนักสงฆ์ ต่อมาไม่นานถูกไฟป่าเผาไหม้ จึงได้ย้ายมาสร้างในที่ดินใกล้หมู่บ้าน ในสมัยพระครูบาวังโส มีการบูรณะปฏิสังขรณ์วัด โดยความอุปถัมภ์ของแสนขันธะ และขยายพื้นที่โดยการซื้อที่ดินในการจัดสร้างศาลาการเปรียญ มีศาสนสถานต่าง ๆ ภายในวัดเป็นจำนวนมาก เมื่อครูบาวังโสมรณภาพ ก็มีครูบาหลวงลาวจากนครเวียงจันทร์ ได้มาก่อสร้างเสนาสนะต่าง ๆ มีพญาอินต๊ะบุญเรือง ร่วมกับชาวบ้านเป็นผู้อุปถัมภ์ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 10 เมตร ยาว 23 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 กุฏิสงฆ์ จำนวน 1 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาการเปรียญ กว้าง 11 เมตร ยาว 21 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2549 หอระฆัง 1 หลัง หอกลอง 1 หลัง โรงครัว 1 หลัง เรือนเก็บพัสดุ 1 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 40 นิ้ว สูง 55 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 1707 พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 30 นิ้ว สูง 45 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2549

อ้างอิง
ไฟโตเอสโตรเจน
ไฟโตเอสโตรเจน ( ) เป็นเอสโตรเจนชนิดหนึ่งที่พบในพืช ไฟโตเอสโตรเจนเป็นเซโนเอสโตรเจนที่ไม่ได้สร้างจากระบบต่อมไร้ท่อ แต่ได้รับจากการทานพืชและอาหารแปรรูป ไฟโตเอสโตรเจนมีโครงสร้างคล้ายเอสตราไดออล ซึ่งเป็นหนึ่งในฮอร์โมนเพศหญิงหลัก จึงสามารถจับกับตัวรับเอสโตรเจนและออกฤทธิ์เลียนแบบและบางครั้งเป็นตัวยับยั้งเอสโตรเจน ไฟโตเอสโตรเจนไม่ใช่สารอาหารจำเป็นเนื่องจากไม่เกิดโรคหากขาด และไม่พบว่ามีส่วนในการทำงานปกติของร่างกาย
ไฟโตเอสโตรเจนเป็นกลุ่มสารประกอบพืชที่ไม่ใช่สเตียรอยด์ที่มีความหลากหลาย ส่วนใหญ่อยู่ในกลุ่มฟีนอลที่พบในธรรมชาติ เช่น คูเมสแทน พรีนิลฟลาโวนอยด์และไอโซฟลาโวน นอกจากนี้ยังมีสารอื่น ๆ ที่เป็นไฟโตเอสโตรเจนแต่ไม่จัดอยู่ในสามกลุ่มนี้ เช่น ลิกแนน สติลบีนอยด์ และไมโคเอสโตรเจน (เอสโตรเจนจากเห็ดรา)

ไฟโตเอสโตรเจนพบทั่วไปในโปรตีนถั่วเหลือง ถั่ว ข้าว ข้าวโอ๊ต ข้าวบาร์เลย์ กาแฟ แอปเปิลและแคร์รอต คำว่าไฟโตเอสโตรเจนมาจากการรวมคำภาษากรีก 2 คำคือ φυτόν (phutón) แปลว่าพืช กับ estrogen ซึ่งมาจาก οἶστρος (oîstros) แปลว่าความต้องการทางเพศ มีสมมติฐานว่าพืชใช้ไฟโตเอสโตรเจนในการควบคุมภาวะเจริญพันธุ์ของสัตว์กินพืชเพศเมีย เพื่อป้องกันประชากรมากเกินไป
นักวิทยาศาสตร์สังเกตไฟโตเอสโตรเจนครั้งแรกในปี ค.ศ. 1926 แต่ยังไม่ทราบว่าส่งผลอย่างไรต่อเมแทบอลิซึมในมนุษย์และสัตว์ จนกระทั่งในคริสต์ทศวรรษ 1940–1950 มีการพบว่าไฟโตเอสโตรเจนส่งผลต่อความสามารถมีลูกของแกะที่กินพืชจำพวกโคลเวอร์ (สกุล Trifolium) ซึ่งอุดมไปด้วยสารชนิดนี้

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
โจนาธาน แฮ็กเกอร์ตี
โจนาธาน แฮ็กเกอร์ตี ( ; 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1997 – ) เป็นนักมวยไทยชาวอังกฤษ ปัจจุบันเขาเซ็นสัญญากับวันแชมเปียนชิพ เขาเป็นแชมป์โลกวันมวยไทยและคิกบอกซิงรุ่นแบนตัมเวต และอดีตแชมป์โลกวันมวยไทยรุ่นฟลายเวต

ภูมิหลัง
แฮ็กเกอร์ตีเติบโตในย่านถนนวอลเวิร์ธ ลอนดอน โดยมีน้องชายหนึ่งคนและน้องสาวสองคน เขาเรียนมวยไทยจากพ่อเมื่ออายุ 7 ขวบ และเริ่มแข่งในฐานะนักกีฬาสมัครเล่นเมื่ออายุ 12 ปี รวมถึงเป็นผู้สนับสนุนสโมสรฟุตบอลมิลวอล ซึ่งเป็นทีมฟุตบอลท้องถิ่น

อาชีพมวยไทย
อาชีพช่วงแรก
แฮ็กเกอร์ตีได้รับการเปิดตัวระดับอาชีพใน ค.ศ. 2014 เมื่อครั้งปะทะกับแอนโธนี เอ็ดเวิดส์ โดยเป็นฝ่ายชนะน็อกโดยเทคนิคในยกที่สี่ และชนะการชกอีกสี่ไฟต์จากกรรมการยุติการชก ก่อนที่จะชกเจรี บาเวตตา ในศึกมวยไทยเมย์เฮมเพื่อชิงตำแหน่งมวยไทยเวิลด์ซูเปอร์เฟเธอร์เวตของสมาคมกีฬาคิกบอกซิงนานาชาติ ซึ่งเขาเป็นฝ่ายชนะบาเวตตาด้วยการน็อกเอาต์ในยกที่สาม
ในการชกสองครั้งถัดไป แฮ็กเกอร์ตีเป็นฝ่ายชนะเจโอ มาร์เกเซ และเจมส์ โอคอนเนล โดยกรรมการยุติการชกยกแรก ต่อมา เขาประสบความพ่ายแพ้ในระดับอาชีพครั้งแรกในศึกหยกขาว 28 โดยแพ้จา เกียรติพลทิพย์ จากกรรมการตัดสิน อย่างไรก็ตาม เขาได้กลับมาเป็นฝ่ายชนะอีกครั้งด้วยการน็อกคีธ แมคลาชแลน ในยกที่สองของศึกหยกขาว 29 และเขามีกำหนดชกกับเลียม แฮร์ริสัน ในศึกหยกขาว 31 แต่ไฟต์ดังกล่าวกลับล้มเลิกในเวลาต่อมา แฮร์ริสันถูกแทนที่โดยซุปเปอร์เล็ก เกียรติหมู่ 9 โดยที่ซุปเปอร์เล็กเป็นฝ่ายชนะน็อกโดยเทคนิค ซึ่งก่อนปรากฏตัวที่ศึกหยกขาว 31 แฮ็กเกอร์ตีได้คว้าแชมป์มวยไทยสภามวยโลกรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวตนานาชาติ โดยเป็นฝ่ายชนะอิซาอัก อารายา จากการชนะน็อกโดยเทคนิค

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์คริสต์ศาสนิกชนอามากูซะ
พิพิธภัณฑ์คริสต์ศาสนิกชนอามากูซะ ( ) เปิดทำการในเมืองอามากูซะ จังหวัดคูมาโมโตะ ประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2509 และในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2557 มีผู้เยี่ยมชมเป็นรายที่สี่ล้าน ในพิพิธภัณฑ์มีการจัดแสดงสิ่งที่เกี่ยวข้องกับกบฏชิมาบาระและคากูเระคิริชิตัง (คริสต์ศาสนิกชนลับ)

ดูเพิ่ม
* คิริชิตัง
* ศาสนาคริสต์ในญี่ปุ่น

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* พิพิธภัณฑ์คริสต์ศาสนิกชนอามากูซะ
พิพิธภัณฑ์บุงเกียว
พิพิธภัณฑ์บุงเกียว ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์เอกชนในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นของพื้นที่บุงเกียว พิพิธภัณฑ์เปิดทำการเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2534 พิพิธภัณฑ์มีทั้งนิทรรศการถาวรและนิทรรศกรพิเศษ มีการตีพิมพ์จดหมายข่าว "ข่าวพิพิธภัณฑ์บุงเกียว" ปีละหนึ่งครั้งตั้งแต่ปี พ.ศ. 2537 ในปี พ.ศ. 2564 พิพิธภัณฑ์ได้ฉลองครบรอบ 30 ปี ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2534 ถึง พ.ศ. 2563 มีผู้เยี่ยมชมมากกว่า 560,000 คน
นิทรรศการ
พิพิธภัณฑ์มี 2 ชั้นที่จัดนิทรรศการหลัก และชั้นใต้ดินที่จัดนิทรรศการพิเศษ นิทรรศการหลักเริ่มด้วยประวัติศาสตร์ของยุคโจมงและยุคยาโยอิ โดยให้ความสำคัญกับโบราณคดีของยุคยาโยอิ (900–250 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นพิเศษเนื่องจากชื่อของยุคตั้งตามย่านยาโยอิในเขตบุงเกียวซึ่งเป็นสถานที่ที่ค้นพบวัตถุจากยุคยาโยอิเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1884 โดยศาสตราจารย์โชโงโระ สึโบอิและเพื่อนร่วมงาน พื้นที่จัดแสดงส่วนที่เหลือของพิพิธภัณฑ์ส่วนใหญ่เน้นไปที่ยุคเอโดะจนถึงยุคปัจจุบัน นิทรรศกาารมีโมเดลจำลองของอาคารและถนนเก่าจำนวนมาก

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*เว็บไซต์ของพิพิธภัณฑ์ (ภาษาญี่ปุ่น)
อุชชยันตปราสาท
อุชชยันตปราสาท ( ; ) หรือ พระราชวังหลวงอุชชยันตะ ( ) เป็นอดีตพระราชวังหลวงของอาณาจักรตริปุระ สร้างขึ้นโดยมหาราชา ราธา กฤษัร มณิกยะ ในปี ค.ศ. 1901 และมีรพินทรนาถ ฐากุร เป็นผู้ตั้งชื่อให้ อาคารถูกใช้งานเป็นสภานิติบัญญัติรัฐจนถึงปี 2011 ในปัจจุบันอาคารใช้งานเป็นพิพิธภัณฑ์รัฐตริปุระ
อาคารก่อสร้างขึ้นในระหว่างปี ค.ศ. 1899 ถึง 1901 บนชายฝั่งของทะเลสาบสองแห่ง ล้อมรอบด้วยสวนที่ได้รับอิทธิพลจากรูปแบบอย่างยุโรป เพื่อเป็นที่อยู่อาศัยของตระกูลมณิกยะซึ่งเป็นผู้ปกครองแห่งตริปุระ กระทั่งตริปุระรวมเข้ากับอินเดียในปี 1949 รัฐบาลรัฐตริปุระซื้ออาคารนี้จากตระกูลมณิกยะในปี 1972–73 ด้วยราคา 2.5 ล้านรูปี ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์รัฐตริปุระตั้งอยู่ในตัวอาคาร และมีจัดแสดงวิถีชีวิต ศิลปะ วัฒนธรรม หัตถกรรมของชุมชนในอินเดียตะวันออกเฉียงเหนือ
ประวัติศาสตร์
พระราชวังอุชชยันตะสร้างขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1862 ห่างไปจากเมืองอัครตละ โดยมหาราชาอิศาน จันทระ มณิกยะ (Ishan Chandra Manikya, 1849–1862) อาคารพังทลายลงหลังเกิดแผ่นดิไหวเมื่อ 12 มิถุนายน 1897 ในรัฐอัสสัม ต่อมา มหาราชาราธา กฤษัร มณิกยะ ได้สร้างพระราชวังขึ้นใหม่ในปี 1899–1901 ในเมืองอัครตละ ด้วยราคามากกว่า 1 ล้านรูปี โดยว่าจ้างให้มาร์ตินแอนด์เบิรน์ โค เป็นผู้ก่อสร้าง
ในช่วงแรกของการเปลี่ยนผ่านเป็นพิพิธภัณฑ์ พรรคชาตินิยมชนพื้นถิ่นตวิประ (INPT) ได้เขียนจดหมายร้องเรียนไปยังรองประธานาธิบดี ฮามิด อันซารี เรียกร้องให้รัฐบาลถอนข้อเสนอในการเปลี่ยนชื่อจากอุชชยันตปราสาท เป็นพิพิธภัณฑ์รัฐตริปุระ โดยระบุว่าชื่อของพิพิธภัณฑ์ควรสะท้อนถึงวัฒนธรรมของภูมิภาค ปราทยุต วิกรม กฤษัร เทพพรม (Pradyut Bikram Kishore Debbarma) ผู้สืบเชื้อสายจากมหาราชาแห่งตริปุระระบุว่า "วังนี้เป็นโบราณสถาน ไม่ได้เป็นของราชวงศ์แห่งตริปุระแต่เพียงผู้เดียว และก็ไม่ได้เป็นของรัฐบาลแต่เพียงผู้เดียวเช่นกัน" ดังนั้น "ใครบางคนในรัฐบาลมิอาจตัดสินใจเปลี่ยนชื่อของวังนี้ได้ตามใจ"

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
พิพิธภัณฑ์รัฐบาลสรทาร
พิพิธภัณฑ์รัฐบาลสรทาร ( ) หรือ พิพิธภัณฑ์รัฐบาลโชธปุระ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ของรัฐบาล ตั้งอยู่ที่สวนอุเมทบาฆ โชธปุระ รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย ชื่อของพิพิธภัณฑ์ตั้งเพื่อระลึกถึงมหาราชา สรทาร สิงห์ ผู้ปกครองรัฐโชธปุระระหว่างปี 1895 ถึง 1911 และก่อสร้างขึ้นในสมัยของมหาราชา อุเมท สิงห์ บุตรของสรทาร พิพิธภัณฑ์สร้างขึ้นโดยเฮนรี วักกัน ลังเคสเตอร์ ในปี 1909 และเปิดสู่สาธารณะอย่างเป็นทางการในวันที่ 17 มีนาคม 1936 พิพิธภัณฑ์มีขนาด 18,000 ตารางฟุต
ประวัติศาสตร์
ในปี 1909 ลอร์ดคิตเชนเนอร์เดินทางเยือนนครโชธปุระ ผู้นำแห่งโชธปุระได้จัดการแสดงงานศิลปะและหัตถกรรมพื้นถิ่นรวมถึงโบราณวัตถุชิ้นสำคัญเพื่อสร้างความประทับใจแก่ลอร์ดคิชเชนเนอร์ ของสะสมชุดเล็ก ๆ นี้ได้กลายมาเป็นศูนย์กลางของการสร้างพิพิธภัณฑ์สรทาร นักประวัติศาสตร์วิษเณศวร นาถ เรว ได้รับเชิญให้เป็นที่ปรึกษาในการพัฒนาของสะสมชุดนี้ ท้ายที่สุดในปี 1914 ของสะสมเหล่านี้ได้นำมาตั้งจัดแสดงถาวรที่สวนเสวสาคร (Suesagar Gardens) โดยเรวได้มีส่วนสำคัญในการเพิ่มเติมวัตถุชิ้นสำคัญมากมายเข้าในของสะสมของพิพิธภัณฑ์ ในปี 1916 รัฐบาลอังกฤษเจ้าอาณานิคมให้การยอมรับพิพิธภัณฑ์นี้ และตั้งชื่อว่าพิพิธภัณฑ์สรทาร รวมถึงย้ายไปตั้งจัดแสดงที่อาคารขนาดใหญ่โตในสวนอุเมท
ละตั้งชื่อว่าพิพิธภัณฑ์สรทาร รวมถึงย้ายไปตั้งจัดแสดงที่อาคารขนาดใหญ่โตในสวนอุเมทบาฆ อาคารพิพิธภัณฑ์สร้างขึ้นโดยความช่วยเหลือของตระกูลพังคุร เสฐ (Bangur Seth family) และประกอบพิธีเปิดเป็นทางการโดยลอร์ดเวลลิงตันเมื่อวันที่ 17 มีนาคม 1936
วัดห้วยโก๋น
วัดห้วยโก๋น เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยโก๋น อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดน่าน ที่ดินที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 15 ไร่ ปัจจุบันมีพระปลัดทศพร กลฺยาณสิริ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดห้วยโก๋นได้รับอนุญาตให้เข้าทำประโยชน์หรืออยู่อาศัยภายในเขตป่าสงวนแห่งชาติ เมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2563 ได้รับประกาศจังหวัดน่าน เรื่อง การสร้างวัด เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 และได้รับประกาศตั้งวัด เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2564
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 10 เมตร ยาว 13 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2562 ศาลาการเปรียญ กว้าง 9.50 เมตร ยาว 25 เมตร เป็นอาคารก่อด้วยอิฐถือปูน โครงหลังคามุงกระเบื้อง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2562 กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญได้แก่ พระประธานประจำวิหาร ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 29 นิ้ว สูง 1.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2561

อ้างอิง
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติยูเครน เชียร์โนบีล
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติยูเครน เชียร์โนบีล ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ในกรุงเคียฟ ประเทศยูเครน สร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้กับภัยพิบัติเชียร์โนบีลใน พ.ศ. 2529 และผลที่ตามมา เป็นที่เก็บรวบรวมสื่อภาพ สิ่งของ แบบจำลองขนาด และสิ่งของเป็นตัวแทนอื่น ๆ มากมาย ซึ่งออกแบบมาเพื่อให้ความรู้แก่สาธารณชนเกี่ยวกับแง่มุมต่าง ๆ ของภัยพิบัติครั้งนี้ หลายนิทรรศการบรรยายถึงความก้าวหน้าทางเทคนิคของอุบัติเหตุครั้งนี้ และยังมีอีกหลายพื้นที่ที่อุทิศให้กับการสูญเสียชีวิตและผลกระทบทางวัฒนธรรมจากภัยพิบัติครั้งนี้

พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ตั้งอยู่ในอาคารสมัยต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ซึ่งเดิมเคยเป็นหน่วยดับเพลิง และได้รับบริจาคใน พ.ศ. 2535 โดยหน่วยป้องกันอัคคีภัยของรัฐ
หนังสือรำลึกผู้เก็บกวาด
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้สนับสนุน "หนังสือรำลึก" ( ) ซึ่งเป็นฐานข้อมูลออนไลน์เฉพาะของผู้เก็บกวาด (เจ้าหน้าที่จัดการภัยพิบัติเชอร์โนบิลซึ่งบางคนสละชีวิต) โดยนำเสนอเพจส่วนบุคคลพร้อมรูปภาพและสารสนเทศโดยย่อเกี่ยวกับข้อมูลที่พวกเขาป้อน ช่องข้อมูลประกอบด้วย "ความเสียหายจากรังสีที่ได้รับ", "กิจกรรมเก็บกวาด" และ "ชะตากรรมที่ตามมา" โครงการนี้เริ่มต้นใน พ.ศ. 2540 โดยมีรายการมากกว่า 5,000 รายการ ณ เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 ขณะนี้ฐานข้อมูลมีให้บริการเป็นภาษายูเครนเท่านั้น "หนังสือรำลึก" นี้ไม่ใช่ทั้งฐานข้อมูลเดียว ฐานข้อมูลสมบูรณ์ หรือเป็นฐานข้อมูลทางการว่าด้วยผู้เก็บกวาด แต่อาจเป็นเพียงฐานข้อมูลเดียวที่เปิดสู่สาธารณชนผ่านทางเว็บไซต์
เงินทุนและผู้อุปถัมภ์
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ก่อตั้งและได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลยูเครนและหน่วยงานท้องถิ่นของเคียฟ การบริจาคของภาคเอกชนและต่างประเทศก็เป็นเรื่องปกติเช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ได้รับทุนสนับสนุนจากรัฐบาลญี่ปุ่น

ภาษาต่างประเทศที่จัดเตรียมให้
อาจมีการจัดทัวร์นำเที่ยวเป็นภาษาอังกฤษและภาษาตะวันตกอื่น ๆ และป้ายนิทรรศการหลายป้ายได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษแล้ว เสียงที่บันทึกได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษและภาษาอื่น ๆ

ที่ตั้งและการเข้าถึงการขนส่งสาธารณะ
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ตั้งอยู่ที่เลขที่ 1 ซอยคอรือวา ในย่านปอดิลอันเก่าแก่ใจกลางเมือง
สถานีรถไฟใต้ดินเคียฟที่ใกล้ที่สุดคือสถานีกอนตรักตอวาปลอชชาบนจัตุรัสกอนตรักตอวา ซึ่งมีป้ายจอดรถราง รถบัส และเส้นทางรถตู้โดยสารของเคียฟหลายแห่ง ที่จอดรถบริเวณใกล้พิพิธภัณฑ์มีจำกัดมาก

ระเบียงภาพ

ดูเพิ่ม
* โรงไฟฟ้านิวเคลียร์เชียร์โนบีล

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Official website
* National Chernobyl Museum - museum page on the PRIPYAT.com community
* Ukraine.com listing
* Kyiv: Chernobyl Museum - article in TripAdvisor
พิพิธภัณฑ์เชอร์ล็อก โฮมส์
พิพิธภัณฑ์เชอร์ล็อก โฮมส์ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์เอกชนในกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ สร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้กับเชอร์ล็อก โฮมส์ ตัวละครนักสืบที่มีชื่อเสียง เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งแรกของโลกที่สร้างอุทิศให้กับตัวละครในวรรณกรรมเชอร์ล็อก โฮมส์ เปิดทำการในปี ค.ศ. 1990 ตั้งอยู่บนถนนเบเกอร์ โดยมีเลขที่บ้าน 221 บี ที่ได้รับอนุญาตจากนครเวสต์มินสเตอร์ แม้ว่าตัวพิพิธภัณฑ์จะตั้งอยู่ระหว่างบ้านเลขที่ 237 และ 241 ใกล้กับสุดทางเหนือของถนนเบเกอร์ในใจกลางลอนดอนใกล้กับสวนสาธารณะรีเจนส์พาร์ก
ทาวน์เฮาส์สถาปัตยกรรมจอร์เจียนซึ่งเป็นของพิพิธภัณฑ์ในฐานะ "บ้านเลขที่ 221 บี ถนนเบเกอร์" สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1815 เดิมใช้เป็นบ้านเช่าตั้งแต่ ค.ศ. 1860 ถึง ค.ศ. 1936 ครอบคลุมช่วงเวลาระหว่าง ค.ศ. 1881 ถึง ค.ศ. 1904 ซึ่งเนื้อเรื่องระบุว่าเชอร์ล็อก โฮมส์และหมอวัตสันอาศัยอยู่ในฐานะผู้เช่าของคุณนายฮัดสัน ทาวน์เฮาส์นี้ถูกจัดเป็นบ้านระดับ 2 โดยรัฐบาลเพราะลักษณะทางสถาปัตยกรรมและประวัติศาสตร์ที่พิเศษ พิพิธภัณฑ์จัดแสดงสิ่งของจากสื่อดัดแปลงต่าง ๆ ของเชอร์ล็อก โฮมส์ และจำลองฉากจากซีรีส์โทรทัศน์เชอร์ล็อก โฮมส์ของกรานาดาเทลิวิชันในปี ค.ศ. 1984

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*พิพิธภัณฑ์เชอร์ล็อก โฮมส์
วัดนาปัง
วัดนาปัง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาปัง อำเภอภูเพียง จังหวัดน่าน ที่ดินของวัดมีเนื้อที่ 4 ไร่ 3 งาน 49 ตารางวา
วัดนาปังสร้างมาตั้งแต่สมัยสุโขทัย จากหลักฐานทางโบราณคดี ประวัติศาสตร์ศิลปะเมืองน่านกล่าวถึงพระยาสารผาสุม (พระยางั่วผาสุม) ได้โปรดให้สร้างพระพุทธรูป 5 องค์ขึ้นในเมืองน่านราว พ.ศ. 1969–1970 พระพุทธรูปปางลีลาวัดนาปังได้สร้างขึ้นภายหลังไม่นาน จึงสันนิษฐานได้ว่าวัดนาปังน่าจะสร้างก่อน พ.ศ. 1970 ได้รับประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2310 โดยมีครูบาพรหมเสน เป็นเจ้าอาวาสองค์แรก พงศาวดารเมืองน่าน จารึกว่า เจ้าอนันตวรฤทธิเดช เจ้าผู้ครองนครน่านองค์ที่ 61 ได้สร้างวิหารวัดนาปัง เป็นลำดับที่ 4 ในจำนวน 
22 วัด คือ วัดพระธาตุช้างค้ำวรวิหาร วัดกู่คำ วัดมิ่งเมือง และวัดนาปัง ตามลำดับ วัดนาปังได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2492
วัดนาปังมีโบราณวัตถุและโบราณสถานต่าง ๆ เช่น พระประธานปางมารวิชัย พระพุทธรูปปางลีลาศิลปะล้านนา (องค์ด้านซ้ายขวาของพระประธาน) พระเพชร พระเจ้าทันใจ สัตตภัณฑ์ ธรรมาสน์กุฏิก่ออิฐถือปูน หลังคากระเบื้องวิบูลย์ศรี เป็นตึกรุ่นเก่า หอไตร เป็นสถานที่เก็บหีบธรรมและธรรมใบลาน บนหอไตรแห่งนี้มีหีบธรรม จำนวน 13 ใบ และมีธรรมใบลานประมาณ 4,000 ผูก ไม่ปรากฏหลักฐานการสร้าง กุฏิหรือโฮงครูบาบุญศรีสร้างในสมัยครูบาบุญศรีอินทสาโร (พระครูอินทสารปยุต) เป็นเจ้าอาวาสเมื่อประมาณ พ.ศ. 2489 รูปทรงเป็นอาคารตึกก่ออิฐถือปูน 2 ชั้น มีมุขยื่นด้านหน้าปัจจุบัน

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์มหาสงครามของผู้รักชาติเบลารุส
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์มหาสงครามของผู้รักชาติรัฐเบลารุส ( , ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งในกรุงมินสค์ ประเทศเบลารุส

แนวความคิดในการสร้างพิพิธภัณฑ์ที่รำลึกถึงมหาสงครามของผู้รักชาติหลังจากการสิ้นสุดการยึดครองของนาซีเกิดขึ้นก่อนที่สงครามจะสิ้นสุดลงด้วยซ้ำ พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เปิดครั้งแรกเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2487 ไม่นานหลังจากกรุงมินสค์ถูกปลดปล่อยจากนาซีผู้รุกราน ทำให้ที่นี่เป็นพิพิธภัณฑ์สงครามโลกครั้งที่สองแห่งแรกที่เปิดในช่วงสงคราม พิพิธภัณฑ์ได้ย้ายไปยังที่ตั้งปัจจุบันใน พ.ศ. 2557
พิพิธภัณฑ์มีห้องจัดแสดงนิทรรศการ 24 ห้อง ใน พ.ศ. 2555 มีสิ่งของในคอลเลคชันของพิพิธภัณฑ์ถึง 142,676 ชิ้น บุคลากรของพิพิธภัณฑ์ยังมีส่วนร่วมในการวิจัยทางประวัติศาสตร์ในพื้นที่เฉพาะ ได้แก่ ชาวเบลารุสในกองทัพแดง กิจกรรมต่อต้านฟาสซิสต์และพลพรรคในท้องถิ่น และประวัติศาสตร์ของค่ายมรณะเอาช์วิทซ์

ระเบียงภาพ
ไฟล์:Экпазіцыя музея ВАв 01.jpg
ไฟล์:Экпазіцыя музея ВАв 02.jpg
ไฟล์:Экпазіцыя музея ВАв 03.jpg
ไฟล์:Экпазіцыя музея ВАв 04.jpg
ไฟล์:Экпазіцыя музея ВАв 05.jpg
ไฟล์:Экпазіцыя музея ВАв 06.jpg
ไฟล์:Экпазіцыя музея ВАв 08.jpg
ไฟล์:Экпазіцыя музея ВАв 09.jpg
ไฟล์:Экпазіцыя музея ВАв 10.jpg
ไฟล์:Экпазіцыя музея ВАв 11.jpg
ไฟล์:Экпазіцыя музея ВАв 12.jpg
ไฟล์:Экпазіцыя музея ВАв 13.jpg
ไฟล์:Inauguration of a center in the Belarusian Great Patriotic War Museum.jpg|วลาดีมีร์ ปูติน และ อาเลียกซันดร์ ลูกาแชนกา เข้าร่วมพิธีเปิดอาคารใหม่ในพิพิธภัณฑ์ใน พ.ศ. 2557

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Official site
อุทยานสามก๊ก
อุทยานสามก๊ก เป็นอุทยานและพิพิธภัณฑ์ด้านศิลปะวัฒนธรรมจีนที่เกี่ยวข้องกับนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนเรื่องสามก๊กในศตวรรษที่ 14 ตั้งอยู่ที่ตำบลโป่ง อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี
ประวัติ
อุทยานสามก๊กสร้างบนเนื้อที่ 36 ไร่ของตระกูลศรีเฟื่องฟุ้ง ริเริ่มการสร้างโดยเกียรติ ศรีเฟื่องฟุ้ง นักธุรกิจชาวไทยเชื้อสายจีนซึ่งมีเจตนารมณ์ที่จะสร้างเป็นสถานที่ที่เปี่ยมด้วยคุณค่าทางศิลปะวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ และเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในประเทศไทยและประเทศจีน เกียรติเสียชีวิตไปก่อนที่จะเริ่มการก่อสร้าง ชัยคีรี ศรีเฟื่องฟุ้งบุตรชายคนโตของเกียรติจึงสานต่อเจตนารมณ์ในการก่อสร้าง เริ่มสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2538 ก่อสร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2543 และเปิดอย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2545
ภายในอุทยานสามก๊ก
ภายในอุทยานสามก๊กมีลักษณะของสถาปัตยกรรมที่ผสมผสานระหว่างศิลปะจีนและไทย มีการจัดวางรูปแบบตามหลักฮวงจุ้ยของจีน ออกแบบโดยธีรวัลย์ วรรธโนทัยและรณฤทธิ์ ธนโกเศศ สถาปนิกแห่งกรมศิลปากร

ภายในอุทยานสามก๊กประกอบด้วยอาคารหลัก 3 อาคารที่สร้างแบบสถาปัตยกรรมจีน

* อาคารประธาน: เป็นอาคารสูง 4 ชั้น ชั้นแรกจัดแสดงรูปปั้น ประวัติ ผลงาน และจดหมายปิดผนึกของเกียรติ ศรีเฟื่องฟุ้ง และจัดแสดงตุ๊กตากระเบื้องของตัวละครหลักในนวนิยายสามก๊ก 12 คน ชั้นที่ 2 และ 3 จัดแสดงภาพเขียนสีน้ำมันบนผ้าใบเล่าเรื่องชีวประวัติของจูกัดเหลียง ชั้นที่ 4 เป็นที่ประดิษฐานของพระบรมสารีริกธาตุ พระอรหันต์ธาตุ พระพุทธรูปปางประทานพร พระสังกัจจายน์ และพระกษิติครรภโพธิสัตว์
* อาคารอเนกประสงค์: ใช้สำหรับจัดกิจกรรมหรือนิทรรศการต่าง ๆ มีการจัดแสดงตุ๊กตากระเบื้องของสิบแปดอรหันต์

* อาคารพระโพธิสัตว์กวนอิม: เป็นที่ประดิษฐานของรูปเคารพพระโพธิสัตว์กวนอิมทำจากหินอ่อนขาวขนาดใหญ่

ภายในอุทยานสามก๊กยังมีระเบียงจิตรกรรมความยาว 223.8 เมตร วาดบนกระเบื้องเคลือบดินเผาจีน แสดงเหตุการณ์สำคัญจากนวนิยายสามก๊กจำนวน 56 ตอน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* อุทยานสามก๊ก ที่เว็บไซต์มิวเซียมไทยแลนด์
* อุทยานสามก๊ก ที่เว็บไซต์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
* อุทยานสามก๊ก ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร
พิพิธภัณฑ์กลางนาคปุระ
พิพิธภัณฑ์กลางนาคปุระ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ในนาคปุระ รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย สถาปนาขึ้นในปี 1863 และเป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ที่เก่าแก่ที่สุดในรัฐและประเทศอินเดีย ของสะสมของพิพิธภัณฑ์มีทั้งฟอสซิลไดโนเสาร์, โบราณวัตถุเช่นเหรียญ จารึก ประติมากรรม อาวุธ, วัตถุจัดแสดงจากชนเผ่าต่าง ๆ พิพิธภัณฑ์กลางนาคปุระเป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดในภาคกลางของประเทศอินเดีย
แนวติดในการก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ในเมืองนาคปุระเริ่มเสนอครั้งแรกโดยสมาคมโบราณคดีแห่งแคว้นตอนกลางในปี 1862 ภายใต้คำเสนอแนะของเซอร์ริชาร์ด เทมเพิล ได้มีการตั้งคณะกรรมการเพื่อการจัดตั้งหอสมุดและพิพิธภัณฑ์ขึ้นในนาคปุระ ตามแผนของคณะกรรมการได้นำไปสู่การก่อตั้งพิพิธภัณฑ์กลางนาคปุระในปี 1863 ของสะสมของพิพิธภัณฑ์ได้รับความร่วมมือจากเซอร์ริชาร์ด เทมเพิล, บรรดามหาราชาในอินเดียกลาง, หัวหน้าชนเผ่าต่าง ๆ ไปจนถึงผู้ดูแลแคว้นต่าง ๆ

พิพิธภัณฑ์กลางนาคปุระเป็นแห่งแรกในรัฐมหาราษฏระที่ติดตั้งคิวอาร์โค้ดในพื้นที่จัดแสดงเพื่อให้ข้อมูลเกี่ยวกับวัตถุจัดแสดงเพิ่มเติมในภาษามราฐี ฮินดี อังกฤษ และภาษาอื่นรวม 13 ภาษา

อ้างอิง
ภาอู ดาจี ลาฑ สังครหาลัย
พิพิธภัณฑ์ ดร. ภาอู ดาจี ลาฑ ( ) หรือ ภาอู ดาจี ลาฑ สังครหาลัย ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ในมุมไบ รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ที่วีรมาตา จีจาบาอี โภนสเล อุทยาน ใกล้กับสวนสัตว์ไบกุลลา ในย่านไบกุลลาอีสต์ พิพิธภัณฑ์ก่อตั้งขึ้นในปี 1855 เพื่อเก็บสะสมสมบัติและชิ้นงานศิลปกรรม ต่อมาได้มีการเปลี่ยนชื่อใหม่เพื่อให้เกียรติแด่ ดร. ภาอู ดาจี ลาฑ
ลอร์ดเอลฟินสะโตนสถาปนาพิพิธภัณฑ์กลางประวัติศาสตร์ธรรมชาติ เศรษฐศาสตร์ ธรณีวิทยา อุตสาหการ และศิลปกรรม (Central Museum of Natural History, Economy, Geology, Industry and Arts) ขึ้นในปี 1855 เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งแรกในบอมเบย์ ต่อมาในปี 1857 พิพิธภัณฑ์ได้ปิดตัวลงและของสะสมถูกโอนย้ายไปยังศาลาว่าการนครมุมไบแทน กระทั่งปี 1858 จอร์จ เบิร์ดวูด ได้รับการแต่งตั้งเป็นภัณฑารักษ์พิพิธภัณฑ์ ต่อมาเขาได้ตั้งคณะกรรมการขึ้น อันประกอบด้วยตัวเขาเอง, ภาอู ดาจี ลาฑ และ ชคันนาถ ศังกรเศฐ เพื่อเรี่ยไรเงินในการก่อสร้างพิพิธภัณฑ์แห่งใหม่ ซึ่งมีการวางศิลาฤกษ์ในปี 1862 และก่อสร้างขึ้นภายใต้การอุปถัมภ์ของเศรษฐีใจบุญมากมาย เช่น เดวิด ซาสซูน, ชามเสตจี จีจีโภย และ ชคันนาถ ศังกรเ
การก่อสร้างดำเนินไปในพื้นที่ของจีจีมาตาอุทยานในไบกุลลาตั้งแต่ปี 1862 แล้วเสร็จในปี 1871 ก่อนจะเปิดในปี 1872 ภายใต้ชื่อพิพิธภัณฑ์วิกตอเรียและอัลเบิร์ต บอมเบย์ (The Victoria and Albert Museum, Bombay) ต่อมามีการเปลี่ยนชื่อในปี 1975 เป็นพิพิธภัณฑ์ ดร. ภาอู ดาจี ลาฑ ผู้ว่าการนครมุมไบคนแรกที่เป็นชาวอินเดีย นักประวัติศาสตร์ ผู้ใจบุญ และศัลยแพทย์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Museum site
* Dr. Bhau Daji Lad Mumbai City Museum at Google Cultural Institute
ฉัตรปตี ศิวาจี มหาราช วัสตุสังครหาลัย
ฉัตรปตี ศิวาจี มหาราช วัสตุสังครหาลัย (อักษรโรมัน: Chhatrapati Shivaji Maharaj Vastu Sangrahalaya, CSMVS) เป็นพิพิธภัณฑ์ในมุมไบ ประเทศอินเดีย ที่บอกเล่าเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ของอินเดีย ก่อตั้งขึ้นโดยบริติชราชในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 เพื่อระลึกถึงโอกาสการเดินทางเยือนบอมเบย์ของเจ้าชายแห่งเวลส์ พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในใจกลางตอนใต้ของมุมไบ ไม่ไกลจากประตูสู่อินเดีย ชื่อปัจจุบันของพิพิธภัณฑ์เปลี่ยนมาใช้ตั้งแต่ปี 1998 โดยตั้งตามฉัตรบดี ศิวาจี มหาราช ปฐมกษัตริย์แห่งจักรวรรดิมราฐา
พิพิธภัณฑ์มีวัตถุจัดแสดงราว 50,000 ชิ้นจากประวัติศาสตร์ของอินเดีย และจากต่างประเทศ และแบ่งออกเป็นสามส่วนใหญ่ ๆ ได้แก่ ศิลปกรรม โบราณคดี และประวัติศาสตร์ธรรมชาติ โดยมีโบราณวัตถุตั้งแต่อารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ, คุปตะ, โมรยะ, จาลุกยะ และ ราษฏรกูฏ

อาคารพิพิธภัณฑ์ก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 1915 แต่ถูกแปรสภาพมาใช้เป็นศูนย์สวัสดิการเยาวชน และโรงพยาบาลกองทัพ ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ก่อนจะถูกส่งคืนในปี 1920 พิพิธภัณฑ์ประกอบพิธีเปิดเป็นทางการในวันที่ 10 มกราคม 1922 โดยเลดีลอยด์ ภริยาของจอร์จ ลอยด์ ผู้ว่าการนครบอมเบย์

อ้างอิง
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกีเตกา
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกีเตกา ( , ) เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งชาติของประเทศบุรุนดี ตั้งอยู่ในเมืองกีเตกา โดยก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2498 ในดินแดนอาณานิคมรวันดา-อูรุนดี ภายใต้การปกครองของเบลเยียม พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เป็นพิพิธภัณฑ์สาธารณะที่ใหญ่ที่สุดของบุรุนดี แม้ว่าของสะสมจะจัดแสดงอยู่ในห้องเดียวก็ตาม ในปี 2557 มีผู้เข้าชมเฉลี่ย 20–50 คนต่อสัปดาห์
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ก่อตั้งขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์เพื่ออนุรักษ์โบราณวัตถุจากวัฒนธรรมพื้นบ้านบุรุนดี ซึ่งเสื่อมถอยลงอันเป็นผลมาจากการทำให้ทันสมัยและการเปลี่ยนแปลงทางสังคม สิ่งสะสมประกอบด้วยวัตถุทางชาติพันธุ์วรรณนาและประวัติศาสตร์ที่มีต้นกำเนิดในประเทศ รวมถึงสิ่งประดิษฐ์จากราชสำนักของกษัตริย์บุรุนดี การขาดแคลนเงินทุนในช่วงที่ผ่านมาทำให้พิพิธภัณฑ์จัดหาสิ่งสะสมต่าง ๆ ได้เพียงไม่มากนัก

ในปี 2558 ได้มีการตีพิมพ์ สิ่งสะสมของพิพิธภัณฑ์โดยได้รับการสนับสนุนจากสถานเอกอัครราชทูตเยอรมันประจำบุรุนดี โดยหนังสือมีชื่อว่า Le Patrimoine Burundais: le Musée de Gitega

อ้างอิง

บรรณานุกรม

*

แหล่งข้อมูลอื่น
*
พิพิธภัณฑ์เนเพียร์
พิพิธภัณฑ์เนเพียร์ ( ) หรือ พิพิธภัณฑ์เนปิยัร ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะและประวัติศาสตร์ธรรมชาติ ตั้งอยู่ในนครติรุวนันตปุรัม ประเทศอินเดีย

พิพิธภัณฑ์เนเพียร์ตั้งอยู่บนพื้นที่เดียวกับสวนสัตว์ตริวันทรัม ซึ่งเปิดให้บริการในปี 1857 บนพื้นที่กว่า รวมถึงยังประกอบด้วยหอศิลป์ศรีจิตรซึ่งตั้งขึ้นในปี 1935

พิพิธภัณฑ์และสวนสัตว์ที่นี่อยู่ภายใต้การบริหารดูแลของสำนักพิพิธภัณฑ์และสวนสัตว์ กรมกิจการวัฒนธรรมรัฐเกรละ

อาคารมีองค์ประกอบของหลังคาอย่างกอธิก และมีหอมินาเรต การตกแต่งอาคารได้รับอิทธิพลที่ผสมผสานมาจากอินเดีย จีน เกรละ และโมกุล
ประวัติศาสตร์
อาคารพิพิธภัณฑ์แรกเริ่มก่อสร้างขึ้นในปี 1857 ในสมัยของอุตรัม ติรุนัล มรตันทะ วรรมา ก่อนจะถูกทำลายลงในปี 1874 เพื่อก่อสร้างอาคารหลังใหม่ขึ้นในสมัยของอยิลยัม ติรุนัล

ในปี 1872 รัฐบาลรัฐมัทราสได้มอบหมายให้รอเบิร์ต ชิสซอล์ม สถาปนิกประจำรัฐบาลรัฐมัทราส เป็นผู้ออกแบบอาคารพิพิธภัณฑ์ การก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 1880 และเปิดสู่สาธารณชน ชื่อของพิพิธภัณฑ์มาจากชื่อของฟรันซิส เนพียร์ ลอร์ดเนเพียร์ที่สิบ
อาคารนี้ก่อสร้างขึ้นโดยไม่มีระบบปรับอากาศ กระนั้นไม่ปรากฏปัญหาใดมากนักเนื่องจากอาคารมีการระบายอากาศตามธรรมชาติเพียงพอ อย่างไรก็ตาม อาคารเสริมซึ่งต่อเติมเข้ามาในปี 2016 มีรายงานปัญหาหลายประการ ซึ่งรวมถึงรา แมลง และการกร่อน เนื่องมาจากไม่มีหน้าต่างและทางระบาย จนในปี 2017 ได้มีการทบทวนสภาพอาคารและการออกแบบ รวมถึงมีการออกแผนปรับปรุงอาคาร

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์เอสพีเอส
พิพิธภัณฑ์ศรี ปรตาป สิงห์ ( ) หรือมักรู้จักในขื่อ พิพิธภัณฑ์เอสพีเอส ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ในศรีนคร จัมมูและกัศมีร์ ประเทศอินเดีย สถาปนาขึ้นในปี 1898 และมีของสะสมมากกว่า 80,000 ชิ้นจากพื้นที่ต่าง ๆ ในอินเดียเหนือ

ประวัติศาสตร์
ในปี 1889 ได้มีการเสนอการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์โบราณคดีขึ้นในนครศรีนครของอินเดียโดย อมร สิงห์ (Amar Singh) และ เอส เอช ก็อดแมรี (S.H. Godmerry) Singh was an officer in the British Indian Army, while Godmerry was a scholar. ทั้งสองได้ยื่นเสนอต่อมหาราชาปรตาป สิงห์ แห่งจัมมูและกัศมีร์ ผู้นำของศรีนครและพี่ชายชองอมร โครงการพิพิธภัณฑ์แห่งใหม่นี้ได้รับการตอบรับ โดยจะมีการรวบรวมโบราณวัตถุจากจัมมู, กัศมีร์, บัลติสถาน และ กิลกิต. โดยตั้งใจให้พิพิธภัณฑ์อยู่ในอาคารของรัฐบาลหลังหนึ่งใกล้กับแม่น้ำเฌลุม
การก่อตั้งพิพิธภัณฑ์อยู่ภายใต้การดูแลของจอห์น มาร์แชล นักโบราณคดีชาวอังกฤษ ผู้ที่ต่อมาเป็นผู้กำกับการของกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย และได้รับการยอมรับในการดูแลและอนุรักษ์โบราณวัตถุอินเดีย พิพิธภัณฑ์เปิดสู่สาธารณะเป็นครั้งแรกในปี 1898 โดยมีของสะสมชุดแรกเริ่มมาจากคลังสมบัติของมหาราชาปรตาป สิงห์

หลังความพยายามรื้อจัดการโครงสร้างองค์กรโดยทยา ราม สาหนี ในปี 1913 พิพิธภัณฑ์ได้รับโบราณวัตถุที่ขุดค้นได้จาก ปาณเทเรนตัน (Panderenthan), ปริหสโประ (Parihaspora) และ อวันติปุระ (Avantipura) รวมถึงมีการบริจาคของสะสมจากนักสะสมส่วนบุคคล ของเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นของที่ผลิตในประเทศและเป็นเครื่องเรือนเป็นส่วนใหญ่
การต่อเติมอาคารหลังที่สองของพิพิธภัณฑ์ก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 2017 โดยอาคารสามารถต้านทานไฟและแผ่นดินไหวได้

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์กัญชา (ญี่ปุ่น)
พิพิธภัณฑ์กัญชา ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์เอกชนที่ตั้งอยู่ในเมืองนาซุ จังหวัดโทจิงิ ประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2544 โดยจุนอิจิ ทากายาซุ ผู้สนับสนุนสิทธิกัญชาชาวญี่ปุ่น เป็นพิพิธภัณฑ์เพียงแห่งเดียวที่อุทิศให้กับประวัติศาสตร์และการเพาะปลูกกัญชาในประเทศญี่ปุ่น
ประวัติ
พิพิธภัณฑ์กัญชาก่อตั้งโดยจุนอิจิ ทากายาซุ ผู้ซึ่งหนังสือพิมพ์เดอะเจแปนไทส์ระบุว่าเป็น "หนึ่งในผู้เชี่ยวชาญชั้นนำในเรื่องกัญชาของประเทศญี่ปุ่น" ทากายาซุเริ่มสนใจเรื่องการเพาะปลูกกัญชาจากหนังสือที่เขาอ่านในวัยเด็กซึ่งกล่าวถึงนินจาที่ฝึกตนโดยการกระโดดข้ามต้นกัญชา พิพิธภัณฑ์ดำเนินงานโดยใช้บ้านไม้ซุงในเมืองนาซุ จังหวัดโทจิงิ เปิดในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2544 ในฐานะสถาบันที่เน้นในเรื่องประวัติศาสตร์ของกัญชาในประเทศญี่ปุ่น เป็นพิพิธภัณฑ์เพียงแห่งเดียวในประเทศญี่ปุ่นที่อุทิศให้กับกัญชา และเน้นไปที่ประวัติศาสตร์ของกัญชาในจังหวัดโทจิงิเป็นพิเศษ เนื่องด้วยจังหวัดโทชิงิเป็นผู้ผลิตกัญชาที่สำคัญทั้งในอดีตและปัจจุบัน และในปี พ.ศ. 2550 มีการเพาะปลูกกัญชาใ
นผู้ผลิตกัญชาที่สำคัญทั้งในอดีตและปัจจุบัน และในปี พ.ศ. 2550 มีการเพาะปลูกกัญชาในเชิงพาณิชย์ประมาณร้อยละ 90 ของทั้งญี่ปุ่น
พิพิธภัณฑ์กัญชาด็อกไซด์
พิพิธภัณฑ์กัญชาด็อกไซด์ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ในเมืองซีแอตเทิล รัฐวอชิงตัน ประเทศสหรัฐอเมริกา จัดแสดงบรรจุภัณฑ์ของกัญชาในอดีตตั้งแต่ยุคก่อนจะมีการห้ามกัญชาในสหรัฐอเมริกา รวมถึงจัดแสดงภาพถ่ายที่เกี่ยวข้อง พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ภายในร้านกัญชาในย่านโซดูของเมืองซีแอตเทิล

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
พิพิธภัณฑ์กัญชา
พิพิธภัณฑ์กัญชา อาจหมายถึง:

* พิพิธภัณฑ์กัญชา (ญี่ปุ่น) พิพิธภัณฑ์ในประเทศญี่ปุ่น
* พิพิธภัณฑ์กัญชาด็อกไซด์ พิพิธภัณฑ์ในประเทศสหรัฐอเมริกา
พิพิธภัณฑ์บาปุ
พิพิธภัณฑ์บาปุ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์โบราณคดี ตั้งอยู่บนถนนมหาตมา คานธี ในวิชัยวาฑะ ชื่อของพิพิธภัณฑ์เดิมคือพิพิธภัณฑ์วิกตอเรียจูบิลี ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเพื่อระลึกถึงผู้กำกับภาพยนตร์ บาปุ ชาวเตลูกู พิพิธภัณฑ์อยู่ภายใต้การดูแลของกรมโบราณคดี และมีของสะสมทั้งประติมากรรม จิตรกรรม และโบราณวัตถุจากศาสนาพุทธและฮินดู บางชิ้นมีอายุย้อนไปถึงศตวรรษที่ 2 และ 3
พิพิธภัณฑ์นี้ตั้งขึ้นในโอกาสการเฉลิมฉลองโกเดนจูบิลีของราชินีวิกตอเรียเมื่อปี 1887 โดยมีพิธีวางศิลาฤกษ์ในวันที่ 27 มิถุนายน 1887 ปิงคลี เวงกัยยะ ได้เสนอธงไตรรงค์ของอินเดียแก่มหาตมา คานธี ที่นี่เมื่อปี 1921 เดิมทีอาคารเป็นที่จัดแสดงทางอุตสาหกรรม ก่อนจะแปรสภาพมาเป็นพิพิธภัณฑ์โบราณคดีในความดูแลของรัฐบาลรัฐอานธรประเทศในปี 1962

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ปรสิตวิทยาเมงูโระ
พิพิธภัณฑ์ปรสิตวิทยาเมงูโระ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ขนาดเล็กในเขตเมงูโระ ใจกลางกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น พิพิธภัณฑ์สร้างเพื่ออุทิศให้กับปรสิตและวิทยาศาสตร์สาขาปรสิตวิทยา ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2496 โดยศาสตราจารย์ซาโตรุ คาเมไง

ประวัติ
พิพิธภัณฑ์สร้างขึ้นใหม่ในตำแหน่งปัจจุบันในปี พ.ศ. 2536 ศาสตราจารย์คาเมไงเสียชีวิตในปี ค.ศ. 2545 ศาสตราจารย์อากิฮิโตะ อูจิดะจึงเข้ามาบริหารพิพิธภัณฑ์โดยเพิ่มร้านขายของที่ระลึกเพื่อช่วยดำเนินกองทุน

พิพิธภัณฑ์
พื้นที่นิทรรศการสองชั้นแสดงภาพรวมของการศึกษาเกี่ยวกับความหลากหลายของปรสิตในธรรมชาติและวงชีพของปรสิตเหล่านั้น พื้นที่นิทรรศการชั้นสองเน้นเรื่องปรสิตในมนุษย์และผลกระทบจากปรสิต (ได้แก่ หนอนตัวกลม, หนอนตัวแบน และพยาธิตัวตืด) จัดแสดงตัวอย่างปรสิตที่เก็บรักษาไว้ 300 ตัวอย่าง รวมถึงพยาธิตืดปลาญี่ปุ่น (Diphyllobothrium nihonkaiense) ความยาว ห้องสมุดวิจัยมีตัวอย่างปรสิต 60,000 ตัวอย่าง เอกสาร 50,000 แผ่น และหนังสือเกี่ยวกับปรสิตวิทยา 5,000 เล่ม
พิพิธภัณฑ์มีร้านขายของที่ระลึกที่ชั้นสองซึ่งผู้เยี่ยมชมสามารถซื้อหนังสือนำเที่ยวพิพิธภัณฑ์, ไปรษณียบัตร, เสื้อยืด หรือที่ห้อยมือถือที่มีปรสิตตัวจริงฝังอยู่ในอะคริลิก (Nybelinia surmenicola หรือ Oncomelania nosophora) พิพิธภัณฑ์เปิดให้เข้าชมฟรีและต้องอาศัยการบริจาคเนื่องจากเป็นพิพิธภัณฑ์เอกชนที่ไม่ได้รับทุนจากรัฐบาล

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* เว็บไซต์ทางการ
วัดกู่คำ (จังหวัดน่าน)
วัดกู่คำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเวียง อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน ที่ดินที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 1 ไร่ 3 งาน 9.7 ตารางวา

วัดกู่คำ ไม่มีประวัติเกี่ยวกับการสร้างที่แน่ชัด แต่พื้นเมืองน่าน ฉบับวัดพระเกิด ได้กล่าวถึง พระธาตุกู่คำ ว่ามีการบูรณปฏิสังขรณ์ เมื่อ พ.ศ. 2172 อย่างไรก็ดีสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1883 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2500 เขตวิสุงคามสีมา กล้าง 15 เมตร ยาว 30 เมตร ขณะที่ประวัติจากทางวัดระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2464
ในคัมภีร์ใบลานตำนานพระธาตุวัดกู่คำว่า ครั้งอดีตกาลเมื่อพระพุทธเจ้าได้เสด็จมาทรงน้ำที่ห้วยไคร้ ได้ทรงสรงน้ำแล้วได้ไห้พระสาวกนำผ้าอาบน้ำ ไปตากที่ก้อนหินใหญ่ริมแม่น้ำ แล้วพระพุทธองค์ทรงเสด็จไปยังดอยภูเพียง เพื่อไปไว้เกศาที่ดอยภูเพียง เมื่อจะเสด็จกลับได้ให้พระสาวกไปกู้หรือเก็บผ้าอาบน้ำผืนนั้นเมื่อพระสาวกไปยังก้อนหินก็พบว่าผ้าอาบน้ำผืนนั้นกลับกลายเป็นแผ่นทองคำ เมื่อเป็นดังนั้นพระพุทธองค์จึงทรงให้เก็บกู้ผ้าทองคำผืนนั้นและทรงประทานเกศาให้แก่พระสาวกและชาวเมืองแห่งนี้ เพื่อให้เป็นตัวแทนพระองศ์ ชาวเมืองจึงได้สร้าง
พระธาตุครอบที่หินตากผ้าพร้อมทั้งนำเอาผ้าทองคำและพระเกศาธาตุบรรจุไว้ในพระธาตุวัดกู่คำ
โบราณสถานและโบราณวัตถุภายในวัดมีองค์พระประธานในอุโบสถ และลวดลายดาวเพดาลซึ่งเป็นศิลปะแบบพม่าที่ยังคงเหลืออยู่ในจังหวัดน่าน และยังมีธรรมาสน์โบราณศิลปะพื้นเมืองน่าน ที่ประดับด้วยกระจกตะกั่ว หรือแก้วจืน แก้วอังวะ พระธาตุกู่คำเป็นเจดีย์ทรงระฆังที่เจดีย์ยึดส่วนฐานให้สูงทำให้องค์ระฆังมีขนาดเล็กลง โดยส่วนฐานล่างเป็นฐานเขียงสามชั้นต่อด้วยฐานบัวลูกแก้วอกไก่และชั้นบัวถลา รองรับองค์ระฆัง โดยบริเวณปากองค์ระฆังมีลวดลายกลีบบัวประดับ เหนือองค์ระฆังเป็นบัลลังค์ ปล้องไฉนและปลียอด

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ปัฏนา
พิพิธภัณฑ์ปัฏนา ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์รัฐของรัฐพิหาร ประเทศอินเดีย เปิดให้บริการในปี 1917 ในสมัยบริติชราชเพื่อเก็บสะสมและจัดแสดงโบราณวัตถุที่พบในบริเวณโดยรอบของปัฏนา ตัวอาคารสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมโมกุลและราชปุตผสมผสาน ปัจจุบันของสะสมบางส่วนของพิพิธภัณฑ์ได้ถูกโอนย้ายไปยังพิพิธภัณฑ์พิหาร

สถาบันวิจัยเคพี ชยสวัล (KP Jayaswal Research Institute, KPJRI) ซึ่งจัดตั้งโดยรัฐบาลรัฐพิหารขึ้นเพื่อทำการค้นคว้าในสาขาประวัติศาสตร์และโบราณคดี มีสำนักงานอยู่ที่อาคารพิพิธภัณฑ์ปัฏนา
แนวคิดในการจัดสร้างพิพิธภัณฑ์เริ่มมีขึ้นในปี 1912 หลังรัฐพิหารกับเบงกอลแยกตัวออกจากกัน บรรดาของสะสมต่าง ๆ เดิมทีจัดแสดงอยู่ที่อาคารศาลสูงปัฏนาก่อนจะย้ายมาที่อาคารพิพิธภัณฑ์แห่งใหม่เมื่อปี 1929 อาคารพิพิธภัณฑ์เริ่มสร้างในปี 1925 ตั้งอยู่บนถนนปัฏนา-คยา (ปัจจุบันคือถนน พุทธมรรค) อาคารมีความสูงสองชั้น ผลงานออกแบบโดยราย บะฮาดูร์ พิษณุ สวรูป (Rai Bahadur Bishnu Swarup) ก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 1928

อ้างอิง
ออแลกซีย์ ยานิน
ออแลกซีย์ ยานิน ( ; 5 ตุลาคม ค.ศ. 1983 – 7 เมษายน ค.ศ. 2022 ที่มารีอูปอล) เป็นนักกีฬาและทหารชาวยูเครน ในฐานะคิกบ็อกเซอร์ เขาได้รับการจัดอันดับให้เป็นแชมป์ระดับประเทศในยูเครน แล้วยังได้เป็นแชมป์โลกมวยไทยในเวลาต่อมา

ประวัติ
ออแลกซีย์ ยานิน เกิดวันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 1983 ในนครซาปอริฌเฌีย เมื่ออายุ 9 ขวบเขาเริ่มชกมวย กระทั่งเมื่ออายุ 21 ปี เขาได้เข้าสู่วงการมวยไทย

ยานินเข้าร่วมกองทัพยูเครนในฐานะอาสาสมัครเมื่อ ค.ศ. 2014 เขาทำหน้าที่ในหน่วยกองกำลังพิเศษที่แยกจากกันของกองกําลังป้องกันชาติ "อะซอฟ" ซึ่งภายหลัง เขาเสียชีวิตในคืนวันที่ 6 และ 7 เมษายน ค.ศ. 2022 ระหว่างการป้องกันมารีอูปอล

ชีวิตส่วนตัว
ออแลกซีย์มีภรรยาและลูกชายที่ยังคงมีชีวิตอยู่
พิพิธภัณฑ์ยิว เบอร์ลิน
พิพิธภัณฑ์ยิว เบอร์ลิน ( , Jüdisches Museum Berlin) เป็นพิพิธภัณฑ์ยิวตั้งอยู่ในเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี เปิดให้บริการในปี 2001 และถือเป็นพิพิธภัณฑ์ยิวที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในทวีปยุโรป ด้วยพื้นที่ใช้สอย พิพิธภัณฑ์จัดแสดงประวัติศาสตร์ของชาวยิวในเยอรมนีนับตั้งแต่ยุคกลางมาจนถึงยุคปัจจุบัน ตัวพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยสามอาคาร ในจำนวนนี้มีสองอาคารที่สร้างขึ้นมาใหม่และเป็นผลงานออกแบบโดยสถาปนิก ดาเนียล ลีเบอสไคด์ พิพิธภัณฑ์มีของสะสม หอสมุด และหอจดหมายเหตุที่เก็บรวบรวมและบอกเล่าเรื่องราวของประวัติศาสตร์ชาวยิวในเยอรมนี
ในปี 2012 ได้มีการสร้างสถาบันดับเบิลยู ไมเคิล บลูเมินทัล แห่งพิพิธภัณฑ์ยิว เบอร์ลิน ขึ้น ตัวอาคารออกแบบโดยลีเบอสไคด์เช่นกัน ภายในสถาบันประกอบไปด้วยหอจดหมายเหตุ, หอสมุด, ส่วนงานการศึกษาพิพิธภัณฑ์, โถงบรรยาย และ "สวนผู้ลี้ภัย" (Diaspora Garden)
พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในเขตที่อดีตเป็นเบอร์ลินตะวันตก และประกอบด้วยสองอาคาร คือ อาคารเก่าสถาปัตยกรรมบาโรก "คอลเลอเฌียนเฮาส์" (Kollegienhaus) อดีตใช้งานเป็นคัมเมอร์เฌริตช์ และเคยใช้งานเป็นพิพิธภัณฑ์เบอร์ลิน และอาคารหลังใหม่ สร้างด้วยสถาปัตยกรรมแบบคติรื้อสร้างใหม่ ผลงานออกแบบโดยลีเบอสไคด์ อาคารหลังใหม่นี้มีขนาดพื้นที่ สร้างด้วยแปลนรูปซิกแซ็ก หักงอ และไม่มีทางเชื่อมติดต่อกับอาคารหลังเก่าบนดิน มีแต่ทางเดินใต้ดินเชื่อมกัน ชั้นใต้ดินของอาคารมีโถงทางเดินเอียง ๆ สามทางที่เชื่อมต่อกัน ลักษณะคล้ายกันกับอาคารแรกของลีเบอสไคด์ ซึ่งคือ เฟลีกซ์ นูซเบาม์ เฮาส์ อย่างเห็นได้ชัด ทางสามทางนี้ยังแบ่งต่อเป็นพื้นที่สามส่วนที่แทนสามความหมาย "แกนสามแกน" นี้แทนความหมายของ
างนี้ยังแบ่งต่อเป็นพื้นที่สามส่วนที่แทนสามความหมาย "แกนสามแกน" นี้แทนความหมายของวิถีชีวิตสามทางของชาวยิวในเยอรมนี คือ คงอยู่ต่อในประวัติศาสตร์ของเยอรมนี, อพยพออกจากเยอรมนี และ ฮอโลคอสต์
วัดหลักเมตร
วัดหลักเมตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ที่บ้านหลักเมตร เลขที่ 73 หมู่ที่ 9 ตำบลสระแก้ว อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี 72230 ปัจจุบันมี พระครูอุดมสาสนกิจ (ศักดา อุตฺตโม) เจ้าคณะจังหวัดสุพรรณบุรี เป็นเจ้าอาวาส
ประวัติ
ก่อตั้งขึ้นเมื่อ ปี พ.ศ. 2544 โดยได้รับการบริจาคที่ดินสร้างวัดจาก นายบุญนาค งามเกตุสุข จำนวน 3 ไร่ 3 งาน 50 ตารางวา ตามโฉนดเลขที่ 75223 ให้แก่ พระราชวินยาภรณ์ (มานิต ฐิตมโน) เจ้าอาวาสวัดเสนหา พระอารามหลวง ตำบลพระปฐมเจดีย์ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม และเจ้าคณะจังหวัดนครปฐม-กาญจนบุรี-สุพรรณบุรี (ธรรมยุต) ในขณะนั้น เป็นผู้รับมอบที่ดิน ต่อมาได้มอบหมายให้ พระครูอุดมสาสนกิจ (ศักดา อุตฺตโม) ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดเสนหา พระอารามหลวง ตำบลพระปฐมเจดีย์ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม เป็นผู้ดูและดำเนินการสร้างวัดหลักเมตร
ปี พ.ศ. 2545 ได้จัดซื้อที่ดินเพิ่มอีกจำนวน 2 ไร่ 3 งาน 95 ตารางวา เพื่อขออนุญาตสร้างวัด ตามกฎกระทรวง ว่าด้วยการสร้าง การตั้ง การรวม การย้าย และการยุบเลิกวัด การขอรับพระราชทานวิสุงคามสีมา และการยกวัดร้างขึ้นเป็นวัดมีพระภิกษุอยู่จำพรรษา พ.ศ. 2559 ตามระเบียบ พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505

ปี พ.ศ. 2560 ได้รับการอนุญาตให้สร้างวัด เมื่อวันที่ 12 มกราคม 2560

ปี พ.ศ. 2561 ได้รับการประกาศตั้งวัดในพระพุทธศาสนา เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม 2561
โดยปัจจุบัน (พ.ศ.2566) วัดมีเนื้อที่จำนวน 6 ไร่ 3 งาน 45 ตารางวา และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 9 ไร่ 3 งาน 35 ตารางวา ซึ่งได้จัดซื้อเพิ่มเติมโดย พระครูอุดมสาสนกิจ (ศักดา อุตฺตโม) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดหลักเมตร / เจ้าคณะจังหวัดสุพรรณบุรี (ธรรมยุต)

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์การแพทย์
พิพิธภัณฑ์การแพทย์ เป็นสถาบันที่จัดเก็บและจัดแสดงวัตถุที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ วิทยาศาสตร์ ศิลปะ หรือวัฒนธรรม ซึ่งมีความเชื่อมโยงกับการแพทย์หรือสุขภาพ การจัดแสดงมักประกอบด้วยแบบจำลอง เครื่องมือ หนังสือ และเอกสารตัวเขียน ตลอดจนภาพทางการแพทย์และเทคโนโลยีที่ใช้ในการจับภาพ (เช่น เครื่องรังสีเอ็กซ์) พิพิธภัณฑ์บางแห่งเน้นสาขาการแพทย์เฉพาะทาง เช่น ทันตกรรม พยาบาลศาสตร์ ประวัติศาสตร์ของโรงพยาบาลเฉพาะทาง และเภสัชกรรมในประวัติศาสตร์
องค์กรวิชาชีพของพิพิธภัณฑ์ทางการแพทย์ ได้แก่ สมาคมพิพิธภัณฑ์การแพทย์ (Medical Museums Association) ซึ่งจัดพิมพ์วารสารเดอะวอเตอร์มาร์ก (The Watermark; สิ่งพิมพ์รายไตรมาสของสิ่งพิมพ์รายไตรมาสขององค์กรนักจดหมายเหตุและบรรณารักษ์ของประวัติศาสตร์วิทยาศาสตร์สุขภาพ) และ พิพิธภัณฑ์สุขภาพและการแพทย์แห่งลอนดอน (London Museums of Health & Medicine)

อ้างอิง

อ่านเพิ่มเติม
* 
* 
*
พิพิธภัณฑ์เด็กกรุงเทพมหานคร แห่งที่ 1 (จตุจักร)
พิพิธภัณฑ์เด็กกรุงเทพมหานคร แห่งที่ 1 (จตุจักร) เป็นพิพิธภัณฑ์เด็กในสังกัดกรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่บนถนนกำแพงเพชร แขวงจตุจักร เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร ทางใต้ของสวนสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ฯ ตรงข้ามกับตลาดซันเดย์ (ตลาดปลาสวยงามซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของตลาดนัดจตุจักร) ถือเป็นพิพิธภัณฑ์และศูนย์การเรียนรู้สำหรับเด็กแห่งแรกในประเทศไทยและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ประวัติ
พิพิธภัณฑ์เด็กกรุงเทพมหานคร แห่งที่ 1 (จตุจักร) สร้างขึ้นตามพระราชปรารภในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ที่มีพระราชประสงค์ให้เด็กชาวไทยได้เรียนรู้อย่างเพลิดเพลินในรูปแบบของพิพิธภัณฑ์เด็ก พิจิตต รัตตกุล ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครในขณะนั้น ดำเนินการสนองพระราชปรารภ โดยจัดสร้างพิพิธภัณฑ์บนเนื้อที่ 7 ไร่ที่เป็นพื้นที่ส่วนหนึ่งของสวนสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ฯ โครงการก่อสร้างเริ่มต้นเมื่อต้นปี พ.ศ. 2543 เสร็จสิ้นเมื่อกลางปี พ.ศ. 2544 ในช่วงที่สมัคร สุนทรเวช เป็นผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร และเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2544

พิพิธภัณฑ์
พิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยอาคาร 2 หลัง ได้แก่:
* อาคารทอตะวัน: เป็นอาคาร 3 ชั้น เป็นพื้นที่นิทรรศการความรู้ที่เหมาะสมกับเด็กในช่วงอายุ 7-12 ปี

* อาคารสายรุ้ง: เป็นอาคาร 2 ชั้น เป็นพื้นที่นิทรรศการความรู้ที่เหมาะสมกับเด็กในช่วงอายุ 0-6 ปี

นอกจากนี้ยังมีลานกิจกรรมกลางแจ้งและสวนน้ำอยู่ภายนอกอาคาร

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ทางการ
* พิพิธภัณฑ์เด็กกรุงเทพมหานคร แห่งที่ 1 (จตุจักร) ที่เว็บไซต์มิวเซียมไทยแลนด์
* พิพิธภัณฑ์เด็กกรุงเทพมหานครแห่งที่ 1 (จตุจักร) ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร 
* พิพิธภัณฑ์เด็กกรุงเทพมหานคร ที่เว็บไซต์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย