SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดสหกรณ์โฆสิตาราม
วัดสหกรณ์โฆสิตาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกขาม อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 7 ไร่ 1 งาน 53 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูสาครธรรมโฆสิต (สังวาลย์) ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาส

วัดสหกรณ์โฆสิตาราม เดิมเป็นสำนักสงฆ์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2492 เริ่มต้นจากการสร้างกุฏิหลังคามุงจากอยู่เพียง 1 หลัง เพื่อให้ชาวบ้านประกอบกิจทางศาสนา จนในสมัยหลวงจินดา อดีตอธิบดีกรมสหกรณ์ เมื่อ พ.ศ. 2490 ได้ร่วมกับประชาชนได้ไปอาราธนาหลวงพ่อขำให้มาจำพรรษา ต่อมาปี พ.ศ. 2492 ได้ขอตั้งวัด และท่านได้บูรณะวัดให้เจริญสืบมาจนทุกวันนี้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2500 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร
อาคารเสนาสนะของวัด ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 5.34 เมตร ยาว 12.30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2502 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง เป็นอาคารไม้ 2 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง และตึก 6 หลัง ศาลาการเปรียญ กว้าง 11.60 เมตร ยาว 8.36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ กว้าง 9.75 เมตร ยาว 15.70 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 17.50 เมตร ยาว 58 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 3 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก

อ้างอิง
วัดใหญ่ (จังหวัดสมุทรสงคราม)
วัดใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่กลอง อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม ตั้งอยู่เหนือปากคลองแม่กลอง มีแม่น้ำและคลองขนาบอยู่ 2 ด้าน ด้านพื้นที่วัดจึงถูกน้ำเซาะหายไปมาก ไม่ตรงกับเนื้อที่ในโฉนด แม้แต่พื้นที่ดินที่เคยเป็นเกาะอยู่ปากคลองปัจจุบันก็หายไปหมดแล้ว
ประวัติ
วัดใหญ่สร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา ประมาณ พ.ศ. 2200 เดิมชื่อว่า วัดโคกเนิน บริเวณที่ตั้งวัดเดิมนั้นอยู่ทางด้านทิศเหนือของที่ตั้งวัดปัจจุบัน เข้าใจว่าผู้สร้างมี 3 พี่น้อง ชื่อ เนิน เดิม และ มี ภายหลังวัดมีสภาพทรุดโทรมจากภัยสงคราม ต่อมาเจ้าพระยารัตนาธิเบศร์ (กุน) สมุหนายกในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่เคยตั้งบ้านเรือนอยู่ข้างวัดนี้ ได้บูรณปฏิสังขรณ์ให้ใหม่ทั้งหมดโดยเป็นฝีมือช่างหลวง ประชาชนเรียก "วัดใหญ่" มาจนถึงทุกวันนี้

เมื่อ พ.ศ. 2521 ได้มีการปฏิสังขรณ์กำแพง เจดีย์ และอุโบสถ รวมถึงขยายขอบขัณฑสีมา ในการขุดพระเจดีย์เก่าแก่ซึ่งตั้งอยู่ในขอบขันฑสีมา ได้พบกรุพระจำนวนมาก มีพระโคนสมอ พระกวย และพระหน้าจั่ว
อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
วิหารก่ออิฐถือปูนขนาดใหญ่รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องดินเผาลดชั้น หอกลองอาคารไม้สองชั้นสูง มีเสาไม้รองรับจำนวน 8 ต้น หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง เจดีย์บรรจุอัฐิของเจ้าพระยารัตนาธิเบศร์ (กุน ) อยู่ด้านหลังศาลาการเปรียญ เจดีย์รายตั้งอยู่ด้านหน้าอุโบสถลักษณะเป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองก่ออิฐถือปูนฐานเจดีย์เป็นฐานสิงห์ ศาลาการเปรียญและหมู่กุฏิสงฆ์อาคารไม้สักทรงไทยสร้างติดต่อกันเป็นหมู่ยาวหลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย หล่อด้วยปูน ลงรักปิดทอง ขนาดพระอุระกว้าง 1.10 เมตร ความสูงจากฐาน 4 เมตรเศษ พระพุทธรูปในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปสำริดประทับนั่ง หลวงพ่อแก่นจันทร์ แกะสลักด้วยไม้จันทร์ ลงรักปิดทองปางห้ามสมุทรขนาดหน้าพระอุระกว้าง 40 เซนติเมตร ความสูง จากพระบาทถึงยอดพระเกตุ 2.10 เมตร วัดยังมีกลองใหญ่ขุดจากต้นซุงใหญ่ ขึงด้วยหนังวัวกระทิงจากป่าเมืองกาญจนบุรี

อ้างอิง
วัดสักใหญ่
วัดสักใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านบางโอ ตำบลวัดชลอ อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี
ประวัติการสร้างวัดสักใหญ่ยังไม่เป็นที่แน่ชัด บางแหล่งข้อมูลระบุว่าสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชได้พระราชทานทรัพย์ส่วนพระองค์ร่วมกับบรรพบุรุษในถิ่นนี้สร้างวัดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2317 ในขณะที่บางแหล่งข้อมูลสันนิษฐานว่าวัดนี้สร้างขึ้นในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช โดยพิจารณาจากลักษณะพระประธานในอุโบสถที่มีชื่อว่า หลวงพ่อใหญ่ และเทียบเคียงจากหลักฐานทางราชการของวัดเพลง (ร้าง) ที่อยู่ใกล้เคียงกันตามลักษณะสถาปัตยกรรมและลายปูนปั้นที่เหลืออยู่ ต่อมาในสงครามคราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 พม่าได้ตั้งค่ายริมสองฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา ชาวบ้านและพระสงฆ์วัดสักใหญ่ต้องหลบหนีภัยสงครามหรือถูกเกณฑ์ไปรบ ทำให้วัดสักใหญ่ร้างไปช่วงหนึ่ง มีเรื่องเล่ากันว่า ก่อนที่สมเด็จพระเจ้าตากส
์ไปรบ ทำให้วัดสักใหญ่ร้างไปช่วงหนึ่ง มีเรื่องเล่ากันว่า ก่อนที่สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชจะทรงยกทัพไปตีค่ายโพธิ์สามต้น ได้ทรงยกทัพมาจากจันทบุรีแล้วทรงพักทัพระหว่างทางในท้องที่บางกรวยรวมถึงวัดสักใหญ่ และหลังจากที่ทรงชนะศึกพม่าที่เมืองเชียงใหม่เมื่อ พ.ศ. 2317 ได้ทรงอัญเชิญพระพุทธรูปปางสุโขทัยหรือ หลวงพ่อสุโขทัย มาด้วยและโปรดเกล้าฯ ให้นำไปประดิษฐานที่วัดสักใหญ่พร้อมกับบูรณะฟื้นฟูวัดขึ้นมาใหม่ (แต่ยังมีเรื่องเล่าอีกว่าพระพุทธรูปองค์นี้ได้รับการอัญเชิญมาจากอุโบสถวัดยางป่าในสมัยที่เป็นวัดร้าง)
สันนิษฐานว่าหลวงพ่อสุโขทัยสร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 1900–2000 ในสมัยสุโขทัยตอนปลาย มีพุทธลักษณะงดงาม หน้านางหรือเทวดา ประทับนั่งขัดสมาธิราบปางมารวิชัย แต่เดิมองค์พระถูกห่อหุ้มด้วยปูน เมื่อคราวพม่ายกทัพมาตีกรุงศรีอยุธยา ชาวบ้านตลอดจนพระสงฆ์ได้ช่วยกันพอกปูนเพื่อให้พม่าคิดว่าเป็นพระพุทธรูปปูนปั้น ในเวลาต่อมาเมื่อปูนได้กะเทาะออกเผยให้เห็นเนื้อทองด้านใน จึงมีการกะเทาะปูนออกและลงรักปิดทองใหม่

วันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2569 เจ้าอาวาสลาสึกขาจากกรณีซุกสีกาไว้มากถึงหกราย

อ้างอิง
วัดยางป่า
วัดยางป่า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านคลองวัดสัก ตำบลบางขนุน อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี ปัจจุบันพระอธิการอำนวย อาภากโร ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดยางป่าสร้างขึ้นในสมัยอยุธยา แต่ไม่ปรากฏชัดเจนว่าสร้างในสมัยอยุธยาตอนใด หลักฐานที่ทำให้สันนิษฐานได้ว่าสร้างในสมัยอยุธยาได้แก่ ซากกระเบื้องหลังคาของอุโบสถหลังเก่าและพระพุทธรูปที่ขุดพบใต้ฐานพระประธานองค์เดิม (ชาวบ้านเรียกพระประธานองค์นี้ว่า หลวงพ่อเหลือ) โดยพระพุทธรูปที่ขุดพบนั้นเป็นพระบุหนังสมัยอยุธยา วัดถูกปล่อยรกร้างมานานจนกระทั่งพระอาจารย์อำนวย อาภากโร ได้มาพบเข้าและมีความคิดที่จะสร้างวัดขึ้นมาใหม่ ท่านได้เป็นผู้นำการบูรณะเมื่อราว พ.ศ. 2553 (ในขณะนั้นมีพระภิกษุจำพรรษา 9 รูป) โดยบูรณะหลวงพ่อเหลือ สร้างหอระฆัง 1 หลัง และกุฏิ 10 หลัง จากนั้นทางวัดก็ดำเนินการสร้างหอสวดมนต์และสร้างอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2555 วัดได้รับการยกฐานะจากวัดร้างขึ้นเป็นวัดมี
หอสวดมนต์และสร้างอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2555 วัดได้รับการยกฐานะจากวัดร้างขึ้นเป็นวัดมีพระภิกษุเมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2558 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2560
ภายในวัดยางป่ามีพระบรมราชานุสาวรีย์สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช เหตุที่สร้างพระบรมราชานุสาวรีย์ขึ้นเพราะเชื่อกันว่าที่นี่เคยเป็นสถานที่ที่พระองค์เคยเสด็จมาตั้งทัพอยู่และได้รับชัยชนะในเวลาต่อมา

อ้างอิง
วัดหูช้าง (จังหวัดนนทบุรี)
วัดหูช้าง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านบางคูเวียง ตำบลบางคูเวียง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี
วัดหูช้างเดิมเป็นวัดร้าง เข้าใจว่าสร้างขึ้นในสมัยอยุธยา แหล่งข้อมูลของกรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2329 วัดได้รับการปฏิสังขรณ์ในสมัยพระครูวิหารกิจจานุการ (ปาน โสนนฺโท) อดีตเจ้าอาวาสวัดบางนมโค พระนครศรีอยุธยา ท่านได้ออกธุดงค์มาเยี่ยมลูกหลานของท่านที่ย้ายจากจังหวัดพระนครศรีอยุธยามาอาศัยอยู่ที่ย่านนี้ และได้พบซากเจดีย์เก่าสมัยอยุธยา เห็นว่าที่นี่เหมาะแก่การสร้างวัดจึงได้บอกบุญเชิญชวนลูกหลานของท่านและชาวบ้านในละแวกใกล้เคียงให้ช่วยกันสร้างเป็นวัดขึ้นอีกครั้ง สิ่งก่อสร้างสมัยอยุธยาที่หลงเหลือ เช่น วิหาร เจดีย์ เป็นต้น
หลวงพ่อปานได้สร้างอุโบสถและกุฏิทรงไทย รวมถึงได้หล่อพระประธานเพื่อประดิษฐานในอุโบสถ มีนามว่า พระพุทธนิมิตรกิจจานุการ เมื่อสร้างวัดเสร็จ ท่านได้แต่งตั้งศิษย์ของท่านคือหลวงพ่อจวนและหลวงพ่อแจ่มขึ้นเป็นเจ้าอาวาสมาปกครองวัด ต่อมาในสมัยหลวงปู่กี๋เป็นเจ้าอาวาส วัดมีสภาพทรุดโทรมและขาดการพัฒนา ท่านจึงบูรณะวัดรวมถึงอุโบสถขึ้นใหม่โดยใช้เงินทำบุญของผู้ที่หมายปองปลัดขิก จนมีคำพูดว่า ปลัดขิกสร้างโบสถ์ ส่วนกุฏิและสิ่งก่อสร้างที่สร้างด้วยไม้เป็นไม้ที่ล่องซุงตามแม่น้ำมาจากจังหวัดตาก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515
วัดหูช้างมีเกจิอาจารย์ผู้เรืองปัญญาและอาคมต่อเนื่องกันมานานนับร้อยปี เริ่มตั้งแต่พระอุปัชฌาย์จวน (หลวงพ่อจวน) พระอธิการแจ่ม (หลวงพ่อแจ่ม) พระครูกิตตินนทคุณ (หลวงปู่กี๋) และพระครูสุวรรณโชติวุฒิ (ทองใบ ขนฺติโก หรือหลวงปู่ตี๋)

อ้างอิง
วัดตะปอนน้อย
วัดตะปอนน้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตะปอน อำเภอขลุง จังหวัดจันทบุรี

วัดตะปอนน้อยสร้างขึ้นในปีใดและใครเป็นผู้สร้าง ยังไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัด เดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดกะโพลงน้อย และต่อมาจึงได้แปลงเป็น "วัดตะปอนน้อย" บ้างว่าชื่อ วัดอินทราราม เป็นวัดหลวงในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2526
อุโบสถได้มีการบูรณะซ่อมแซมใหม่หลายครั้ง ที่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดในการบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2125 โดยมีคุณหญิงเหล็งผู้มีเชื้อสายจีนเป็นผู้นำศรัทธาทั้งอุบาสกอุบาสิกาผู้มีจิตเลื่อมใสศรัทธา ร่วมบริจาคทรัพย์ทำการก่อสร้างบูรณะซึ่งทุนทรัพย์ในครั้งนั้น อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนหลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง หน้าบันด้านหน้ารูปนารายณ์ทรงสุบรรณ ใต้ลงมาเรื่องรามเกียรติ์ เป็นท่าจับช่วงพญายักษ์รบกับลิง หน้าบันด้านหลังเป็นรูปพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณ มีเสาไม้รับโครงหลังคา กรอบประตูหน้าต่างประดับลายปูนปั้น บานประตูหน้าต่างไม้สัก ภายในอุโบสถมีจิตรกรรมฝาผนังสมัยอยุธยาตอนกลาง ซึ่งเป็นภาพเขียนสีฝุ่นผสมกาวเรื่อง ทศชาติชาดก หอไตรอยู่กลางสระน้ำปัจจุบันพังลงมาทั้งหลังแล้ว ด้านข
ฝุ่นผสมกาวเรื่อง ทศชาติชาดก หอไตรอยู่กลางสระน้ำปัจจุบันพังลงมาทั้งหลังแล้ว ด้านข้างหอไตรเป็นศาลาการเปรียญ
เจดีย์ทรงระฆังสภาพชำรุด สร้างเมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัด ตามตำนานได้กล่าวไว้ว่า หลังจากบูรณะอุโบสถหลังเก่าเสร็จเรียบร้อยแล้ว ประมาณปี พ.ศ. 2229 ฐานเจดีย์ชั้นล่างสุดเป็นฐานหน้ากระดานแปดเหลี่ยม รองรับฐานบัวกลม ส่วนยอดชำรุดหักหาย ลักษณะเป็นเจดีย์สมัยอยุธยาตอนปลายราวสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช

อ้างอิง
วัดเกวียนหัก
วัดเกวียนหัก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกวียนหัก อำเภอขลุง จังหวัดจันทบุรี

ประวัติ
วัดเกวียนหัก เดิมชื่อ วัดช่องลม ตั้งวัดเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2130 ปรากฏหลักฐานจากอุโบสถหลังเก่าที่มีรูปทรงและลวดลายซึ่งสร้างโดยช่างสกุลอยุธยา คาดว่าสร้างหลังวัดตะปอนน้อยเป็นเวลา 5 ปี ซึ่งใบเสมาอุโบสถวัดตะปอนน้อยสลักไว้ พ.ศ. 2125 แต่วัดเกวียนหักนั้นมีหลักฐานบันทึกว่าสร้างเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2130
มีตำนานเล่าขานว่า เป็นวัดที่เคยเป็นที่พักทัพของพระเจ้าตากสิน เมื่อครั้งที่ยกกองทัพไปโจมตีชมรมชาวพ่อค้าสำเภาที่ทุงใหญ่ (ตราด) ดังปรากฏในเอกสารประชุมพงศาวดารภาคที่ 65 พระราชพงศาวดารกรุงธนบุรี ฉบับพันทนุมาศ (เจิม) ร่องรอยการพักทัพ เช่น มีการขุดพบพระยอดธง และสระน้ำโบราณที่เชื่อกันว่าพระเจ้าตากสินขุดให้กองทัพดื่มและใช้ อีกทั้งมีร่องรอยของร่องนำน้ำลึกติดต่อกับทะเลที่เรือใหญ่สามารถเข้ามาถึงหน้าวัดเกวียนหัก ปัจจุบันเป็นคลองเล็ก ๆ ที่มีน้ำทะเลไหลเข้ามาได้และอยู่ใกล้สระโบราณ
การบูรณะวัดเกวียนหักปรากฏหลักฐานว่า คุณพระจินดา พรหมฤทธิ์ (ตำแหน่งนายอำเภอขณะนั้น) ได้เขียนเป็นลายลักษณ์อักษรไว้บนผนังอุโบสถหลังเก่าว่า "พระจินดา มานะ สละหิรัญ ซื้อสุวรรณปิดพระทั้งสององค์ กับออกทรัพย์ซ่อมแซมอุโบสถ โดยกำหนดพันเศษตามประสงค์ ขอให้สมปรารถนา ปัญญายงค์ สมประสงค์ ปณิธาน นิพพานเอย"
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถหลังเก่า สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย เป็นอาคารก่ออิฐฉาบปูน  ผังอาคารรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องทรงจั่ว ด้านข้างชักปีกนก หน้าบันตกแต่งด้วยลายเทพนมประดับลายก้านขด ซุ้มประตูหน้าต่างประดับลวดลายปูนปั้น หน้าบันมีลายเขียนสี ภายในพระอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย พระพุทธรูปยืนปางประทานอภัยทรงเครื่องและพระอัครสาวก เดิมเคยมีจิตรกรรมฝาผนังแต่ถูกทาสีทับ ที่มุมอุโบสถทั้ง 4 มุม มีเจดีย์ก่ออิฐถือปูนย่อมุมไม้สิบสองสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น
อุโบสถหลังใหม่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2502 นำรูปแบบของอุโบสถหลังเก่ามาสร้างแต่ขนาดใหญ่ขึ้นและนำเครื่องถ้วยเคลือบประดับหน้าบันช่อฟ้าใบระกาและได้รับการบูรณะทาสีใหม่เมื่อ พ.ศ. 2544 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2487 เป็นอาคารคอนกรีตโครงสร้างหลังคาไม้ ยกพื้นใต้ถุนโปร่งด้านข้างก่ออิฐฉาบปูนรูปวงโค้งเป็นช่วงทั้ง 4 ด้าน อาคารเรียนหลังเก่า สร้างเมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2496 เป็นอาคารคอนกรีตโครงสร้างไม้ รูปตัวแอล หลังคามุงด้วยกระเบื้องลอนคู่ มีบันไดทางขึ้น 1 บันได ใต้ถุนโปร่งสูง มีการก่ออิฐฉาบปูนเป็นวงโค้งรอบอาคารเหมือนศาลาการเปรียญ

อ้างอิง
วัดไผ่ล้อม (อำเภอเมืองจันทบุรี)
วัดไผ่ล้อม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่เลขที่ 17 หมู่ 6ตำบลจันทนิมิต อำเภอเมืองจันทบุรี จังหวัดจันทบุรี วัดมีเนื้อที่ 45 ไร่ อยู่ติดแม่น้ำจันทบุรี

ประวัติวัดไผ่ล้อม
สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2320 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2325 และยกฐานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญเมื่อปี พ.ศ. 2539 สันนิษฐานว่าสร้างมาตั้งแต่สมัยปลายกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี โบราณสถานที่สำคัญของวัด คือ พระอุโบสถหลังเก่า พระวิหารพระพุทธไสยาสน์ และพระเจดีย์ใหญ่
พระอุโบสถหลังเก่าสร้างเมื่อไร ไม่ปรากฏศักราช ได้บูรณปฏิสังขรณ์ขึ้นมาใหม่ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว มีกำแพงแก้วล้อมรอบทั้ง 4 ด้าน แต่ละด้านมีช่องทางเข้า ฉนวนด้านหลังมีเสารองรับ 5 ต้น ไม่มีบัวหัวเสา ฐานอาคารเป็นเส้นตรง มีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองขนาดเล็กอยู่ภายในกำแพงแก้ว ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเป็นภาพต้นไม้ประเภทบอนไซและดอกไม้แบบจีน เรื่องทศชาติชาดก และพุทธประวัติที่ยังคงสภาพสมบูรณ์ กุฏิพระและศาลาการเปรียญ มีไม้ฉลุแบบขนมปังขิงประดับตกแต่งอย่างสวยงาม วิหารประดิษฐานพระพุทธรูปปางไสยาสน์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในภาคตะวันออก เป็นพระพุทธไสยาสน์ปูนปั้นปิดทอง ขนาดหน้าตักกว้าง 32.49 เมตร ยาว 54.19 เมตร ศิลปะรัตนโกสินทร์ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2519
้าตักกว้าง 32.49 เมตร ยาว 54.19 เมตร ศิลปะรัตนโกสินทร์ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2519 โดยนายมนัส กลิ่นขจร จากกรมศิลปากร
ลำดับเจ้าอาวาส
ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ที่สามารถสืบทราบได้แน่ชัด คือ
# พระอธิการอ่าน
# พระอุปัชฌาย์เพ็ง
# พระอุปัชฌาย์เหมียง
# พระครูพิศาลธรรมคุณ อดีตเจ้าคณะอำเภอเมืองจันทบุรี
# พระครูอินทกาจารย์ อดีตเจ้าคณะอำเภอเมืองจันทบุรี
# พระครูประสิทธิ์ธรรมนาถ อดีตเจ้าคณะอำเภอเมืองจันทบุรี
# พระธรรมวงศ์มุนี (วิชัย เมตติโก) อดีตเจ้าคณะจังหวัดจันทบุรี
# พระอรรถโมลี (ปธ.7) ตั้งแต่ปี พ.ศ.2557 - ถึงปัจจุบัน
เกียรติประวัติของวัด
* พ.ศ.2510 ได้รับพิจารณาให้เป็นวัดพัฒนาตัวอย่าง
* พ.ศ.2514 ได้รับพิจารณาให้เป็นวัดพัฒนาตัวอย่างดีเด่น
* พ.ศ.2539 ได้รับโปรดเกล้าฯให้ยกฐานะวัดขึ้นเป็นวัดพระอารามหลวง ชั้นตรี ชนิดสามัญ
* พ.ศ.2551 ได้รับแต่งตั้งให้เป็น สำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดจันทบุรี แห่งที่ 6

อ้างอิง
วัดกระซ้าขาว
วัดกระซ้าขาว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านบ่อ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 54 ไร่ 1 งาน และมีที่ดินที่ธรณีสงฆ์จำนวน 22 ไร่ 3 งาน 71 ตารางวา

วัดกระซ้าขาวสร้างเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2486 โดยมี นายฮวด หอมทอง ผู้ใหญ่บ้าน และนางหมา ผู้เป็นภรรยา เป็นผู้บริจาคที่ดินสร้างวัด จึงได้มีชื่อวัดว่า วัดหอมทองราษฎร์บำรุง ตามนามสกุลผู้บริจาคที่ดิน ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดกระซ้าขาว" ตามชื่อหมู่บ้าน และที่ตั้งวัดเคยเป็นทะเลมาก่อนจึงมีกระซ้า หมายถึงซากสัตว์จำพวกหอยอยู่เป็นจำนวนมาก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2498 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 15 เมตร ยาว 34 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปศิลปะเชียงแสน ขนาดหน้าตักกว้าง 9 ศอก 9 นิ้ว ศาลาการเปรียญ กว้าง 13 เมตร ยาว 31 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ กว้าง 8 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 15 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 20 เมตร ยาว 50 เมตร สร้างเมื่อพ.ศ. 2520 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอฉัน กุฏิแม่ชี 3 หลัง และโรงครัว 2 หลัง นอกจากนั้นวัดยังมีพิพิธภัณฑ์กระดูกปลาวาฬ ที่เก็บซากโครงกระดูกปลาวาฬวาฬบรูด้า จำนวน 2 ตัว ซึ่งเป็นลักษณะแม่กับลูก

อ้างอิง
วัดไผ่ล้อม (จังหวัดปทุมธานี)
วัดไผ่ล้อม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาในตำบลบ้านงิ้ว อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี บนพื้นที่ 74 ไร่ ยังเป็นแหล่งดูนกปากห่างซึ่งได้รับการประกาศเป็นเขตห้ามล่าสัตว์ป่า โดยในระหว่างเดือนพฤศจิกายนถึงเดือนมิถุนายนของทุกปี นกปากห่างเริ่มทำรังและผสมพันธุ์จนกระทั่งวางไข่และเลี้ยงลูกอ่อน เมื่อลูกนกโตขึ้นจนสามารถช่วยเหลือตัวเองได้ พอเข้าฤดูฝนประมาณ เดือนมิถุนายนถึงเดือนตุลาคม นกปากห่างจะอพยพขึ้นไปทางเหนือยังประเทศอินเดีย
วัดไผ่ล้อมสร้างในสมัยสุโขทัย ตามตำนานเล่าว่า สร้างโดยท่านท้าวมหาพรหมกับท่านท้าวมาลี มหาเศรษฐีอพยพมาจากกรุงสุโขทัยมาจับจองที่ดินทำกินบริเวณนี้ กรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1860 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2542

ภายในวัดมีสถาปัตยกรรมที่น่าสนใจ ได้แก่ อุโบสถภายในประดิษฐานพระประธานคือ หลวงพ่อโต เจดีย์ 5 องค์อยู่ที่ด้านอุโบสถเป็นศิลปะแบบจีน นอกจากนั้นยังมีโบราณวัตถุต่าง ๆ เช่น พระพุทธรูปปางต่าง ๆ สมัยเชียงแสน สุโขทัยอู่ทอง เครื่องเบญจรงค์ลายครามและธรรมาสน์บุษบก

อ้างอิง
วัดน้อยแสงจันทร์
วัดน้อยแสงจันทร์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองแม่กลอง ในตำบลลาดใหญ่ อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม

วัดน้อยแสงจันทร์สร้างเมื่อพ.ศ. 2459 ผู้สร้างคือ นายเหม็น นางน้อย นายจันทร์ และนางแสง ได้สละทรัพย์สมบัติ และที่ดินให้สร้างวัดพร้อมกับเรือนฝากระดานอีก 3 หลัง และยังได้จัดเพิ่มเติมให้ตลอดมา จึงได้ให้ชื่อวัดนี้ว่า "วัดน้อยแสงจันทร์" ตามชื่อผู้สร้าง เพียงแต่รายที่ 4 ซึ่งมีนามว่านายเหม็นนั้นเจ้าตัวเห็นว่าชื่ออาจจะไม่เป็นมงคลนัก จึงให้ใช้ชื่อเพียง 3 ราย
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2473 สร้างโดยโดยนางน้อยและนายจันทร์ มีลักษณะเป็นอาคารเครื่องไม้มุงกระเบื้อง หลังคามุงกระเบื้องสีลดชั้นสองชั้น ช่อฟ้าใบระกาปูนปั้นประดับกระจก ด้านหน้ามีพาไลยื่นมีเสาสี่เหลี่ยมรองรับ ชายคาปีกนกด้านข้างมีเสากลมรองรับ ฝาอุโบสถเป็นฝาไม้กระดานลูกฟัก ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปนั่งปางสมาธิ หล่อด้วยทองเหลือง หน้าตักกว้าง 27 นิ้ว สูง 32 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2449 ศาลาการเปรียญภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นะพระพุทธรูปนั่งปางสมาธิ หล่อด้วยทองเหลือง หน้าตักกว้าง 29 นิ้ว สูง 36 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2449

อ้างอิง
วัดสะแก (จังหวัดนนทบุรี)
วัดสะแก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านบางสะแก ตำบลบางเลน อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 5 ไร่ 3 งาน 3 ตารางวา

วัดสะแกตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2305 ไม่ปรากฏนามและประวัติผู้สร้าง เดิมมีชื่อว่า วัดกลางคลอง ซึ่งตั้งตามลักษณะภูมิประเทศที่ตั้งวัดมาแต่เดิม วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2310
อาคารและเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ บูรณะเมื่อ พ.ศ. 2486 ลักษณะทรงไทยโบราณ สร้างด้วยหินอ่อน บานประตูและหน้าต่างเป็นไม้สักแกะสลักตัวนูน ภายในมีภาพฝาผนังลายเส้นอสีติมหาสาวกและมีพระประธานสมัยอยุธยาปางสมาธิ เนื้อหินทราย มีชื่อว่า หลวงพ่อพุทธมหามงคล กุฏิสงฆ์ จำนวน 11 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารไม้แบบโบราณ หอสวดมนต์ และศาลาการเปรียญ

วัดยังมีวัตถุมงคลคือ พระผงรูปเหมือนพระครูสินิทนนทคุณ ด้านหลังเป็นยันต์นะคงคา เชื่อกันว่าใช้รักษาโรคได้

อ้างอิง
วัดปากคลองพระอุดม
วัดปากคลองพระอุดม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองพระอุดม (คลองบ้านแหลม) ในหมู่ที่ 5 บ้านปากคลองพระอุดม ตำบลคลองพระอุดม อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 20 ไร่ และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 26 ไร่
วัดปากคลองพระอุดมเป็นวัดของชุมชนมอญสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น ชุมชนนี้อยู่บริเวณปากคลองบ้านแหลมซึ่งเป็นที่ลุ่มชายเลน ต่อมาดินโคลนที่ไหลมาตามลำน้ำเจ้าพระยาได้ทับถมกันมากขึ้นจนทำให้มีแผ่นดินงอกออกไปทางปากคลอง พระสงฆ์ที่มาจากมอญและชาวบ้านได้ร่วมกันสร้างวัดขึ้นเมื่อวันที่ 27 พฤษาคม พ.ศ. 2418 แล้วตั้งชื่อวัดว่า วัดปากคลอง หรือที่ในภาษามอญเรียกว่า เภี่ยะปานเกริง ชาวบ้านยังเรียกว่า วัดบ้านแหลม ตามชื่อท้องที่ที่ตั้งวัด ทางวัดได้สร้างอุโบสถและขอรับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2442 และได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2426
อาคารและเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2418 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ภายในประดิษฐานพระประธานปางสมาธิ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2418 ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 หอสวดมนต์ กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ วิหาร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และศาลาอเนกประสงค์ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก

อ้างอิง
วัดลุ่มมหาชัยชุมพล
วัดลุ่มมหาชัยชุมพล เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าประดู่ อำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง

ประวัติ
วัดลุ่มมหาชัยชุมพลตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2234 แต่เดิมมีวัดตั้งอยู่ใกล้เคียงกัน 2 วัด คือ "วัดลุ่ม" และ "วัดเนิน" ต่อมาเมื่อราว พ.ศ. 2463 สมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณวงศ์ เมื่อครั้งดำรงสมณศักดิ์ที่พระญาณวราภรณ์ ตำแหน่งจ้าคณะมณฑลจันทบุรี เสด็จมาตรวจการคณะสงฆ์ จึงให้รวมวัดลุ่มกับวัดเนินเป็นวัดเดียวกัน แล้วเรียกชื่อว่า วัดลุ่ม
ตามข้อมูลท้องถิ่นเล่าว่า วัดแห่งนี้เคยเป็นที่ตั้งประทับแรมของสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชเมื่อครั้งเป็นพระยาตาก พระองค์นำทหารกล้า 500 คน ตีฝ่าวงล้อมพม่าออกจากกรุงศรีอยุธยา มุ่งสู่หัวเมืองชายทะเลฝั่งตะวันออก โดยผ่านเส้นทางจังหวัดนครนายก ปราจีนบุรี ฉะเชิงเทรา ชลบุรี จนมาถึงเมืองระยอง ตั้งค่ายชุมพลบริเวณวัดลุ่ม ซึ่งที่มาของคำต่อท้ายคำว่า "มหาชัยชุมพล" เมื่อได้เป็นพระอารามหลวง บริเวณนี้ยังมีต้นสะตือใหญ่ที่ใช้ผูกช้างศึกประจำพระองค์ ชื่อ "พังคีรีบัญชร" พระองค์ยังได้ประทับนั่งใต้ต้นสะตือนี้ เรียกประชุมคณะกรรมการเมืองและราษฎรชาวระยอง ประกาศเจตจำนงในการกอบกู้เอกราชคืนจากพม่า ต้นสะดือในวัดนี้จึงเป็นหนึ่งในสถานที่ประวัติศาสตร์ชาติไทยและเป็นประวัติศาสตร์ของ
อาคารและเสนาสนะ
เสนาสนะที่สร้างขึ้นใหม่ โดยเฉพาะพระอุโบสถได้วางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2513 ขนาดยาวเกือบ 21 เมตร กว้าง 17 เมตร ลักษณะเป็นทรงจัตุรมุข มุงด้วยกระเบื้องลอนสีน้ำตาลแก่ มีช่อฟ้า 16 ตัว มีใบระกา หางหงส์ 78 ตัว ลักษณะเหมือนพญานาคประดับด้วยกระจกสีเหลืองทอง หน้าบันลายไทย บัวปลายเสามีลักษณะเป็นกลีบบัวบานขึ้นไปตามคอเสาซึ่งเป็นเหมือนรังผึ้ง มีเทพนมอยู่ตรงกลาง ด้านในปูด้วยหินอ่อนจากจังหวัดสระบุรี ภายในประดิษฐานพระประธานแบบพระพุทธชินราชจำลองจากเมืองพิษณุโลก เนื้อทองเหลืองลงรักปิดทอง หน้าตักกว้าง 4 ศอก 9 นิ้ว ประทับบนแท่นสูงด้วยพุทธลักษณะสง่างาม ถัดลงมามีพระอัครสาวกซ้ายขวา
พระอุโบสถหลังเก่า มีลักษณะเป็นอาคารทรงโรงก่ออิฐถือปูนขนาดเล็ก ผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า หลังคาเครื่องไม้ลด ชั้น 2 ชั้น มีช่อฟ้า ใบระกาและหางหงส์ไม้แกะสลัก หน้าบันปูนปั้นทาสีอิทธิพลศิลปะจีน ด้านหน้าเป็นรูปมังกรตกแต่งด้วยลายพรรณพฤกษา ด้านหลังเป็นรูปหงส์ตกแต่งด้วยลายพรรณพฤกษาและภาพสัตว์ขนาดเล็ก ซุ้มหน้าต่างแบบซุ้มหน้านางตกแต่งด้วยลายใบเทศตรง กึ่งกลางเป็นรูปครุฑยุด นาค บานประตูและหน้าต่างเป็นไม้ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปประทับนั่งปางมารวิชัยศิลปะรัตนโกสินทร์

ภายในวัดยังมีการตั้งศาลสมเด็จพระเจ้าตากสิน รูปทรงศาลแบบจัตุรมุข ด้านในมีพระบรมรูปหล่อพระองค์ขนาดเท่าองค์จริงนั่งประทับและยืนถือดาบ ด้านหน้าศาลมีต้นสะตืออายุกว่า 300 ปี

อ้างอิง
อาหารเคจัน
อาหารขึ้นชื่อของนิวออร์ลีนส์]]
 อาหารพวกแป้งจานหลักของเคจัน]]

อาหารเคจัน หรือ อาหารเคเจิน ( , , ), ( ) เป็นรูปแบบอาหารที่วิวัฒนาการขึ้นมาโดยชาวเคเจิน–ชาวอะเคเดียรซึ่งถูกขับไล่จากอะเคเดียไปยังลุยเซียนาระหว่างศตวรรษที่ 18 อาหารเคเจินเป็นการผสมผสานของอาหารแอฟริกาตะวันตก, ฝรั่งเศส และสเปนเข้ากันกับอาหารแบบอะเคเดียน
มื้ออาหารแบบเคจันมักประกอบด้วยลักษณะอาหารสามหม้อ (three-pot affair) หนึ่งหม้อเป็นอาหารจานหลัก, หนึ่งหม้อเป็นข้าวสุก, ไส้กรอกที่ทำขึ้นพิเศษ หรือจานอาหารทะเล และหม้อสุดท้ายเป็นผักเท่าที่หาทานได้ เนื้อสัตว์ที่ปรากฏใช้ทั่วไปคือครอฟิช, กุ้ง, และไส้กรอกอังดุยล์ ในการประกอบอาหารปรากฏผักมีกลิ่นที่ใช้สามชนิดคือ พริกหยวกเขียว ( ), หอมใหญ่ และ เซเลรี เรียกรวมกันว่าเป็น "ตรีเอกานุภาพแห่งวงการอาหาร" ในอาหารเคเจินและอาหารครีโอลลุยเซียนา

ประวัติ
ชาวอะเคเดียนเป็นชาวฝรั่งเศสเจ้าอาณานิคมผู้อาศัยในแถบแคนาดาก่อนที่จะถูกขับไล่ในศตวรรษที่ 18 ออกจากพื้นที่อะเคเดียโดยชาวบริเตนระหว่างสงครามฝรั่งเศสและอินเดียนที่ซึ่งก่อกำเนิด le Grand Dérangement ขึ้น ชาวอะเคเดียนบางส่วนเดินทางมาตั้งรกรากในพื้นที่แถบรัฐลุยเซียนาในสหรัฐจนถึงปัจจุบัน

เนื่องจากสภาพอากาศในแถบลุยเซียนามีความแตกต่างอย่างมากจากพื้นที่อะเคเดียเดิม ทำให้วิธีประกอบอาหารแบบดั้งเดิมถูกละทิ้งไปเนื่องจากความแตกต่างของวัตถุดิบที่มีอยู่ การปรับเปลี่ยนเข้ากับวัตถุดิบชุดใหม่ในพื้นที่ใหม่นี้เป็นต้นกำเนิดของธรรมเนียมอาหารเคเจินยุคคลาสสิก ซึ่งต่างกันกับอาหารเคเจินยุคใหม่ซึ่งเกี่ยวกันอย่างมากกับรูปแบบของพรูโดม
ดูเพิ่ม
* อาหารนิวออร์ลีนส์
* อาหารสหรัฐอเมริกา
* เทศกาลในรัฐลุยเซียนา
* อาหารครีโอลลุยเซียนา
*อาหารอะเคเดียน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
ชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพ
ชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพ ( ) เป็นวิธีการที่ใช้ประคับประคองการเรียนรู้ร่วมกันในกลุ่มเพื่อนร่วมงานภายในสิ่งแวดล้อมการทำงานหนึ่ง คำนี้ถูกใช้เรียกแนวทางการจัดการครูเข้าสู่กลุ่มตามแบบการเรียนรู้แบบมืออาชีพจากการปฏิบัติ
ประวัติ
วลีนี้มีการเริ่มใช้ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1990 หลังจากที่หนังสือชื่อ The Fifth Discipline (1990) ของปีเตอร์ เซ็งเก ได้ทำให้แนวคิดองค์กรการเรียนรู้เป็นที่นิยมขึ้น ซึ่งสอดคล้องกับแนวคิดการสะท้อนคิดที่ได้รับการยอมรับโดย Donald Schön ในหนังสืออย่าง The Reflective Turn: Case Studies in and on Educational Practice (1991) ต่อมา Charles B. Myers และ Lynn K. Myers ใช้วลี ชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพ ในหนังสือที่ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1995 ชื่อ The Professional Educator: A New Introduction to Teaching and Schools และในปีถัดมา Charles B. Myers ได้นำเสนอเอกสารในการประชุมประจำปีของสมาคมวิจัยทางการศึกษาอเมริกาในหัวข้อ "Beyond the PDS: Schools as Professional Le
สมาคมวิจัยทางการศึกษาอเมริกาในหัวข้อ "Beyond the PDS: Schools as Professional Learning Communities" ใน ค.ศ. 1997 Shirley M. Hord ได้ออกหนังสือขาวในหัวข้อ "Professional Learning Communities: Communities of Continuous Inquiry and Improvement" ต่อมาหนึ่งปีหลังจากนั้น Richard DuFour และ Robert E. Eaker ได้ตีพิมพ์หนังสือเรื่อง Professional Learning Communities at Work และนับจากนั้นเป็นต้นมาเอกสารทางวิชาการที่เกี่ยวกับ PLCs ก็ได้รับการตีพิมพ์เป็นจำนวนมาก
ลักษณะ
ลักษณะพื้นฐานของ PLCs มีอยู่จำนวนมาก ซึ่งรวมถึงการทำงานร่วมกันของทีมที่ภาวะผู้นำและความรับผิดชอบต่อการเรียนรู้ของนักเรียนได้รับการแบ่งปัน, การให้ความสนใจกับการสะท้อนตนเอง การสืบสวน และการสนทนาในหมู่นักการศึกษา, การเน้นการพัฒนาการเรียนรู้ของนักเรียน, การแบ่งปันค่านิยมและบรรทัดฐาน และการพัฒนาแนวการปฏิบัติร่วมกันและข้อเสนอแนะ

รายงานเมื่อ ค.ศ. 2005 โดยกระทรวงศึกษาธิการของรัฐออนแทรีโอชื่อ Education for All ได้ชี้คุณลักษณะของ PLCs ไว้ดังนี้
* การแบ่งปันค่านิยมและวิสัยทัศน์ที่นำไปสู่ข้อผูกมัดร่วมกันของบุคลากรโรงเรียนที่จะแสดงออกในการปฏิบัติประจำวัน
* แสวงหาแนวทางแก้ไขเปิดกว้างต่อแนวคิดใหม่ 
* ทำงานร่วมกันเป็นทีมเพื่อบรรลุเป้าหมายร่วมกัน
* ส่งเสริมการทดสอบหรือพิสูจน์สมมติฐานที่มีการวางแผนการทดสอบอย่างมีระบในฐานะโอกาสในการเรียนรู้
* การตั้งคำถามเกี่ยวกับสภาพที่เป็นอยู่ ซึ่งนำไปสู่การแสวงหาการปรับปรุงและการเรียนรู้อย่างมืออาชีพอย่างต่อเนื่อง
* การปรับปรุงอย่างต่อเนื่องโดยพิจารณาจากการประเมินผลลัพธ์มากกว่าเจตนาที่แสดงออกมา
* การสะท้อนกลับเพื่อศึกษาการดำเนินงานและผลกระทบ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
โพบอย
โพบอย ( หรือ po-boy, po boy) หรือ พัวร์บอย ( ; ตรงตัว: เด็กชายผู้ยากจน) เป็นแซนด์วิชท้องถิ่นจากรัฐลุยเซียนา ในรูปแบบส่วนใหญ่ของโพบอยจะประกอบด้วยเนื้อสัตว์ ซึ่งนิยมใช้เนื้อย่าง, แฮมอบ หรือ อาหารทะเลทอด ส่วนใหญ่มักใช้ กุ้ง, ครอฟิช, ปลา, หอยนางรม หรือ ปู ขนมปังที่ใช้คือขนมปังฝรั่งเศสแบบนิวออร์ลีนส์ ซึ่งมีลักษณะเด่นคือความกรอบด้านนอกและนุ่มฟูด้านใน

นอกจากนี้ไส้ในอาจใช้ไส้กรอกเผ็ดสไตล์ลุยเซียนา, เฟรนช์ฟรายส์, เนื้อไก่, จระเข้, เป็ด, กระต่ายทอด, ไส้กรอกบูด็อง และมัสตาร์ดแบบครีโอล
การทำแซนด์วิชโพบอยแบบดั้งเดิมจะเลือกใช้ "ขนมปังโพบอย" (Po' boy bread) ซึ่งเป็นขนมปังฝรั่งเศสแบบท้องถิ่นของนิวออร์ลีนส์ มีลักษณะเด่นคือใช้แป้งน้อยกว่าแต่ใส่น้ำมากกว่าบาแกต ส่งผลให้ขนมปังมีความนุ่มฟูมากกว่า ขนมปังแบบโพบอยเริ่มมีขึ้นในยุค 1700s ที่ซึ่งสภาพภูมิอากาศแถบอ่าวไม่เอื้อต่อการผลิตแป้งในจำนวนมาก

อ้างอิง

บรรณานุกรม

*
วัดแก้วมงคล (จังหวัดสมุทรสาคร)
วัดแก้วมงคล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกาหลง อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 20 ไร่ ทางทิศใต้ของวัดจดชายทะเล
วัดแก้วมงคลตั้งเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2510 ชาวบ้านได้สร้างวัดขึ้นในหมู่บ้านโดยมีพระครูอภิชัยที่ได้ธุดงค์มาจากเชียงใหม่ มาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกและได้ช่วยกันบูรณะและพัฒนาวัดมาจนถึงปัจจุบัน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2511 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2550 วัดยังให้ทางราชการสร้างโรงเรียนบ้านชายทะเลกาหลงในที่ดินของวัด ได้ก่อตั้งขึ้น เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2483 โดยอาศัยซากเรือสำเภาจีนที่มาอับปางอยู่ที่ชายทะเลกาหลงมาสร้าง แต่ในปี พ.ศ. 2563 ได้ปิดตัวลงอย่างถาวร เนื่องจากเป็นโรงเรียนขนาดเล็กที่สุดในสมุทรสาครและจำนวนนักเรียนที่น้อยลงในแต่ละปีการศึกษา
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2502 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ กว้าง 12 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 11 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 เป็นอาคารไม้ หอกลอง หอระฆัง และโรงครัว

รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูอภิชัย อภิชโย พ.ศ. 2501–2512
* พระอธิการจันทร์ ฐานิโย พ.ศ. 2513–2531
* พระครูสาครรัตนมงคล พ.ศ. 2532

อ้างอิง
วัดเทียนถวาย
วัดเทียนถวาย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านใหม่ อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี

ประวัติ
วัดเทียนถวายสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 1880 เล่ากันว่า พระเจ้าอู่ทองในฐานะเป็นเจ้าเมืองขณะนั้น ทรงสั่งให้สร้างขึ้นในคราวที่ได้อพยพหนีโรคระบาดมาตั้งกองเกวียนพักอาศัยกลางคืนจุดไฟสว่างไสว พักอยู่ประมาณ 1 เดือนเศษ ก่อนที่จะอพยพกลับเมือง ขนานนามวัดว่า วัดเกวียนไสว แต่ต่อมาเพี้ยนมาเป็น "วัดเทียนถวาย" ชาวบ้านยังเรียกอีกชื่อว่า วัดเหล้าจืด หมายถึงคนเมาสุรามาถึงวัดนี้ก็หายเมาเสมือนกับว่าเหล้าจืด เพราะเกรงกลัวเจ้าอาวาสในสมัยก่อนนี้คือ พระธรรมานุสารี (สว่าง ธมฺม โชโต)
วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแต่เดิมประมาณ พ.ศ. 1885 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 19.80 เมตร ยาว 29 เมตร พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เคยเสด็จทางชลมารคพร้อมด้วย ข้าราชบริพารเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม ร.ศ. 125 (พ.ศ. 2449) ได้พระราชทานพระราชทรัพย์ 20 บาท พร้อมกับโปรดให้ถ่ายพระบรมฉายาลักษณ์ร่วมกับพระธรรมานุสารีเจ้าอาวาสขณะนั้นด้วย
สภาพทางภูมิศาสตร์ของวัด มีต้นไม้โบราณมาก ต้นใหญ่ เช่น ต้นตะเคียน แต่ไม่ปรากฏต้นตาลโตนดตามที่สุนทรภู่ไว้ในนิราศพระบาท เมื่อครั้งพระสัมพันธวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปฐมวงศ์เสด็จไปนมัสการพระพุทธบาทสระบุรี โดยกล่าวว่า "สูงละลิ่วทิวเมฆเป็นหมอกมน สะพรั่งต้นตาลโตนดอนาถครัน" ชาวบ้านเล่าว่า ต้นตาลที่หมดไปเพราะบริเวณนี้น้ำท่วม หลังจากการขุดคลองรังสิตทำให้เกิดน้ำวนและมีพื้นดินงอกเพิ่มขึ้น น้ำจึงท่วมเป็นประจำ ภายหลังจึงได้สร้างเขื่อนกั้นน้ำ แต่ไม่สามารถป้องกันได้ ต้นตาลจึงตายหมด
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ คือ อุโบสถศิลปะสมัยอยุธยา ภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัยและพระพุทธรูปปางป่าเลไลย์ ที่หน้าบันตกแต่งด้วยลายปูนปั้นเป็นรูปวิทยาธรในป่าหิมพานต์ผุดขึ้นจากดอกไม้ มีลายกระหนกเครือเถาประกอบด้วยช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ นอกจากนี้ภายในวัดยังพบเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง

รายนามเจ้าอาวาส
* พระธรรมานุสารี (คำนึง ตุสฺสิโก) พ.ศ. 2404
* พระธรรมานุสารี (สว่าง ธมฺมโชโต) พ.ศ. 2435
* พระปทุมวรนายก (สอน พุทฺธิสาโร) พ.ศ. 2496–2504
* พระธรรมานุสารี (คำนึง ตุสฺสิโก) พ.ศ. 2504–2511
* พระครูปทุมรัตนพิทักษ์ (สุวรรณ ฐานิสฺสโร) พ.ศ. 2511–2562
* พระมหาสมเกียรติ รวิวณฺโณ พ.ศ. 2562–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดแพรก
วัดแพรก [แพฺรก] เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านหัวคูนอก ตำบลปลายบาง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี
ประวัติการสร้างวัดแพรกมีการเล่าไว้สองแบบ แบบแรกกล่าวว่า วัดแพรกสร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนกลาง มีเรื่องเล่าว่า เดิมบริเวณนี้เป็นท้องนา มีครอบครัวชาวมอญอาศัยอยู่ ชาวมอญชื่อนายทองซึ่งชาวบ้านเรียกว่าท่านขุนทอง มีภรรยาชื่อนางแจก ได้ให้บุตรชายชื่อนายมากหรือนายบุญมากบวชเป็นพระ โดยต้องเดินแห่ลัดทุ่งไปบวชที่วัดปรางค์หลวงและจำพรรษาที่วัดโบสถ์บน เมื่อครอบครัวของท่านขุนทองเดินทางไปทำบุญที่วัดด้วยความยากลำบาก พระบุญมากจึงปรารภกับโยมพ่อและโยมแม่ของท่านว่าสมควรสร้างวัดขึ้นในหมู่บ้านของพวกตน ครอบครัวชาวมอญนี้จึงได้สร้างวัดขึ้น โดยนางแจกบริจาคที่นา 9 ไร่ และนิมนต์พระอาจารย์บัวหรืออาจารย์สายบัว ธมฺมรกฺขิโต มาเป็นประธานในการสร้าง ชาวบ้านเรียกวัดว่า วัดยายแจก เมื่
จารย์สายบัว ธมฺมรกฺขิโต มาเป็นประธานในการสร้าง ชาวบ้านเรียกวัดว่า วัดยายแจก เมื่อท่านขุนทองถึงแก่กรรม นางแจกก็สร้างวิหารอุทิศแก่ท่านขุนทอง และเมื่อท่านอาจารย์สายบัวมรณภาพ นางแจกก็สร้างพระพุทธรูปปางปาลิไลยก์ขึ้น 2 องค์ ไว้หน้าวิหาร บรรดาชาวพุทธพากันเรียกพระพุทธรูปองค์นี้ว่า หลวงพ่อบัว และต่อมาได้เรียกชื่อวัดเพี้ยนกันไปจนกลายเป็น "วัดแพรก" เมื่อราว พ.ศ. 2230 ส่วนแบบที่สองมาจากหนังสือ ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2 ซึ่งกล่าวว่า วัดแพรกสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2440 ที่ดินที่ตั้งวัดนั้นปรากฏว่าเป็นที่ดินพระราชทานตั้งแต่สมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว วัดตั้งอยู่ริมคลองตรงที่คลองสี่สายมาตัดกัน ได้แก่ คลองหัวคู คลองบางคูเวียง คลองขื่อขวาง และคลอ
คลองตรงที่คลองสี่สายมาตัดกัน ได้แก่ คลองหัวคู คลองบางคูเวียง คลองขื่อขวาง และคลองปลายบาง บริเวณนี้เป็นที่จอดพักแพไม้ไผ่ดูเกะกะไม่เป็นระเบียบ ชาวบ้านเรียกว่า "วัดแพรก" [แพ-รก] นานเข้าก็ออกเสียงเพี้ยนเป็น [แพฺรก]
วัดแพรกได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2516 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 15 เมตร ยาว 32 เมตร และได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2517

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการแช่ม
* พระอธิการผ่อง
* พระอธิการธรรม
* พระอธิการพรม
* พระอธิการศิล (สิน)
* พระอธิการจุ่น
* พระอธิการไสว
* พระสมุห์บุญชู
* พระครูสมุห์โสภณ
* พระครูปลัดอภิรักษ์ อตฺตกาโม
* พระอธิการสุวิทย์ ชาตเมโธ

อ้างอิง
วัดวังตะกู (จังหวัดนครปฐม)
วัดวังตะกู เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวังตะกู อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม
ไม่ปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นผู้บริจาคที่ดินสร้างวัด ที่ระบุได้คือได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อราว พ.ศ. 2375 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2493 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 13.60 เมตร ยาว 21.60 เมตร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งที่สองเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2533 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 46 ไร่ 2 งาน ทีมาของชื่อวัด แต่เดิมริมคลองหน้าวัดมีต้นตะกูจำนวนมาก และได้มีการตั้งชื่อตำบลว่าตำบลบางตะกู วัดจึงอนุโลมตามชื่อของตำบล เพราะบริเวณมีเพียงวัดเดียว เป็น วัดบางตะกู ถึงกระนั้นมีระบุไว้ในโฉนดที่ดินเมื่อ ร.ศ. 126 ว่า วัดเก่า (คู่กับวัดใหม่ คือ วัดใหม่ปิ่นเกลียว) ภายหลังมีผู้เปลี่ยนคำนำหน้าจากบางมาเป็นวังใ
คู่กับวัดใหม่ คือ วัดใหม่ปิ่นเกลียว) ภายหลังมีผู้เปลี่ยนคำนำหน้าจากบางมาเป็นวังให้คล้องกับตำบลวังกะพีที่อยู่ใกล้กัน จึงได้ใช้ชื่อว่า "วัดวังตะกู" นับจากนั้นมา
อุโบสถหลังเก่า หน้าบันประดับด้วยเครื่องลายครามมีสภาพชำรุดมาก ทางวัดจึงได้รื้อถอนอุโบสถหลังเก่าและสร้างหลังใหม่ขึ้นแทน ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถหลังใหม่ เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิขนาดกลาง สมัยรัตนโกสินทร์ หน้าตักกว้าง 29 นิ้ว สูง 37 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2375 มีรูปหล่อพระอัครสาวกอยู่เบื้องซ้ายขวา สูง 64 นิ้ว กว้าง 23 นิ้ว รูปหล่อเหมือนหลวงปู่บิน อิสสโร อดีตเจ้าอาวาส รูปหล่อพระมหากัจจายนะ พระศรีศากยมุนี และสมเด็จพระพุทธมหาจักรพรรดิ์ ไตรรัตนญาณ มณีนพรัตน์ นคราปฐมาภรณ์

อ้างอิง
วัดเทพนรรัตน์
วัดเทพนรรัตน์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาดี อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 20 ไร่ 3 งาน 19 ตารางวา ปัจจุบันมี พระครูสาครประชานาถ (มนต์ชัย อตฺตสีโล) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดเทพนรรัตน์ตั้งเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2526 โดยมีนายเทพ อู่ไพจิตร และนางนรรัตน์ เรียบร้อยเจริญ เป็นผู้ยกที่ดินให้สร้างวัดจำนวน 20 ไร่ 3 งาน 19 ตารางวา และดำเนินการขออนุญาตสร้างวัด และตั้งวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2541 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 50 เมตร ยาว 50 เมตร ด้านการศึกษาได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เมื่อ พ.ศ. 2539 มีเจ้าอาวาสรูปแรกคือ หลวงพ่อแจ่ม กาญจโน ซึ่งได้รับการแต่งตั้งตั้งแต่ พ.ศ. 2531 ท่านเป็นพระผู้มีความรู้ในเรื่องยาแผนโบราณ
อาคารและเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 12 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธาน มีลักษณะคล้ายพระพุทธชินราชจำลอง ขนาดหน้าตักกว้าง 99 นิ้ว สูง 6 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2541 ศาลาการเปรียญ กว้าง 18 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2541 เป็นอาคารไม้ทรงไทย กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ 4 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง และศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 9 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2531 เป็นอาคารไม้

อ้างอิง
วัดปากสมุทร
วัดปากสมุทร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแม่กลอง ในตำบลแหลมใหญ่ อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม ห่างจากปากอ่าวแม่กลองประมาณ 3 กิโลเมตร
วัดปากสมุทรตั้งเมื่อประมาณ พ.ศ. 2400 โดยมีประชาชนบริจาคที่ดินให้แล้วนิมนต์พระมาดูแลรักษา แต่มีพระบวชน้อยมาก เพราะสมัยนั้นประชาชนแถบนี้ยังไม่หนาแน่นมากนัก พระที่มาดูแลรับช่วงกันประมาณ 3 รูป สุดท้ายวัดไม่มีผู้ดูแลก็เสื่อมไปทุกวัน ในที่สุดก็กลายเป็นวัดร้าง ต้นไม้และเถาวัลย์ปกคลุมแทบมองไม่เห็นหลังคากุฏิ เป็นที่อาศัยของสัตว์ป่า โดยเฉพาะลิงแสมและเป็นที่ซ่องสุมของพวกปล้นสะดม ชาวบ้านจึงเรียกว่า วัดลิงโจร ต่อมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2450–2457 กลุ่มพระภิกษุจำนวนหนึ่งได้พายเรือมาจากบางตะพูน จังหวัดเพชรบุรี และได้ชักชวนชาวบ้านพัฒนาวัดขึ้นใหม่ จนได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2462 โดยใช้นามวัดว่า "วัดปากสมุทร" มาจนทุกวันนี้ ในสมัยพระครูสมุห์มนตรีสุมังคโล
2462 โดยใช้นามวัดว่า "วัดปากสมุทร" มาจนทุกวันนี้ ในสมัยพระครูสมุห์มนตรีสุมังคโล เจ้าอาวาสรูปที่ 5 กุฏิมีสภาพทรุดโทรม จึงได้ดำเนินการสร้างกุฏิขึ้นมาเพื่อทดแทนหลังเก่า
ปูชนีย์วัตถุสำคัญของวัดคือ ท้าวเวสสุวรรณ ตั้งอยู่หน้าเขื่อน และพระประธานในโบสถ์เป็นพระพุทธรูปศักดิ์ศิทธิ์ หล่อด้วยทองเหลือง ปางมารวิชัย ได้มาจากวัดบพิตรพิมุขวรวิหาร ไม่ทราบว่าสร้างสมัยใด ชื่อ หลวงพ่อดำ

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์เฮ็ง
* พระครูสมุทรนวการ
* พระครูสมุทรจันทคุณ
* พระครูปลัดเยื้อน
* พระครูสมุห์มนตรีสุมังคโล

อ้างอิง
วัดฝาง (จังหวัดนนทบุรี)
วัดฝาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเขน อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี มีอาณาเขตทิศใต้ติดคลองบางเขน ทิศตะวันตกติดกับคลองลัดขวาง (คลองลัดบางขุนเทียน) มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 8 ไร่ 3 งาน 8 ตารางวา และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 3 ไร่ 1 งาน

วัดฝางสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2200 ในสมัยอยุธยา ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง คงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในช่วงไล่เลี่ยกับการสร้างวัด กล่าวคือ ประมาณ พ.ศ. 2205 วัดได้เริ่มการบูรณะพัฒนาขึ้นมาใหม่เมื่อ พ.ศ. 2486 เป็นต้นมา ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2491 และยังให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาลขึ้นในที่วัด ปัจจุบันคือโรงเรียนวัดฝาง
ภายในวัดมีอาคารและเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 มีลักษณะทรงไทย มีกำแพงรอบอุโบสถ ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานหน้าตักกว้าง 2 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารไม้ทรงปั้นหยาและทรงไทย หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2507 และศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการทรัพย์
* พระอธิการเผิน
* พระครูนนทการโกวิท (อาจ ถนอมพล เขมธมฺโม)
* พระครูใบฎีกาช่วย อาภาธโร (ขอพรกลาง) ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2559–2566
* พระสมุห์พิสุทธิ์ วิสุทฺโธ (เอี่ยมสำลี) ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2566–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดไผ่เหลือง (อำเภอบางใหญ่)
วัดไผ่เหลือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านคลองบางโสน ตำบลบางม่วง อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี ปัจจุบันมีพระครูสมุห์สิทธิโชค อภินันโท ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
จากทะเบียนวัดร้างของกรมการศาสนา วัดไผ่เหลืองเป็นวัดร้างมานานกว่า 200 ปี ไม่มีหลักฐานสิ่งก่อสร้างหลงเหลือนอกจากกองอิฐศิลาแลงขนาดใหญ่ที่เป็นเครื่องหมายให้รู้ว่าเคยเป็นวัด มีชาวบ้านเช่าทำนาอยู่แต่ก็ได้หยุดทำนามานานจนเป็นพื้นที่รกร้างเต็มไปด้วยหญ้าคา ต่อมาเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2530 พระปลัดอดุลย์ (สิงห์ ฐิตสจฺโจ) จากวัดเฉลิมพระเกียรติวรวิหาร พร้อมด้วยญาติโยม พายเรือมาพบวัดนี้ จึงร่วมกันดำเนินการสร้างวัดขึ้นในที่วัดร้างนี้ โดยได้ขอตั้งวัดเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 เริ่มจากการทำคันดินล้อมวัดและขุดสระขนาดใหญ่ไว้กลางพื้นที่เพื่อให้วัดมีน้ำใช้ตลอดทั้งปี จนได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545
อาคารและเสนาสนะที่สร้างเสร็จแล้วได้แก่ ศาลาอเนกประสงค์ กุฏิสงฆ์ กุฏิอุบาสกอุบาสิกา วิหาร เจดีย์ อุโบสถ ศาลาปฏิบัติธรรม และศาลาเทพกาญจนา วัดยังมีสรีระสังขารที่ไม่เน่าไม่เปื่อยของพระครูภาวนาวรานุศาสก์ (สิงห์ ฐิตสจฺโจ) อดีตเจ้าอาวาส ในอนาคตวัดมีโครงการสร้างอุทยานอริยสงฆ์เพื่อประดิษฐานองค์หลวงปู่ทวด ขนาดหน้าตักกว้าง 12 เมตร และรูปเหมือนหลวงพ่อเงิน วัดดอนยายหอม ขนาดหน้าตัก 10 เมตร โดยได้ดำเนินการซื้อที่ดินข้างวัดไว้แล้ว

อ้างอิง
วัดคลองหนึ่ง (จังหวัดปทุมธานี)
วัดคลองหนึ่ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลประชาธิปัตย์ อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัด 10 ไร่ 2 งาน 9 ตารางวา

วัดคลองหนึ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 โดยนางแก้ว คงแสงดาว ถวายที่ดินถวายเพื่อสร้างสำนักสงฆ์ ใช้ชื่อว่า สำนักสงฆ์แก้วนิมิต ต่อมา พ.ศ. 2531 ได้ขออนุญาตตั้งวัดในชื่อ "วัดคลองหนึ่ง" ชาวบ้านชุมชนละแวกนั้นเรียกว่า วัดแก้ว ตามนามของนางแก้ว คงแสงดาว ผู้ก่อตั้งวัด ต่อมาเมื่อเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2535 ทางคณะสงฆ์ได้แต่งตั้งพระครูโอภาสธัญกิจ เป็นเจ้าอาวาส และได้มีผู้มีจิตศรัทธาถวายที่ดินเพิ่มอีกจำนวน 2 ไร่ 2 งาน 9 ตารางวา ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2525
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถซึ่งภายในประดิษฐานพระประธานนามว่า หลวงพ่อเล็ก หน้าตักกว้าง 1 ศอก 9 นิ้ว ปางมารวิชัย เป็นพระพุทธรูปสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น ศาลาการเปรียญ 2 ชั้น 1 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล 2 หลัง กุฎิสงฆ์ 2 หลัง และฌาปนสถาน

รายนามเจ้าอาวาส
* พระปลัด หลุย ฉายา อติภทฺโท เป็นเจ้าสำนักสงฆ์แก้วนิมิต จนถึง พ.ศ. 2534
* พระครูโอภาสธัญกิจ พ.ศ. 2535–2542
* พระวินัยธร ทวี ฉายา จนฺทวํโส พ.ศ. 2543–2547
* พระครูโสภณธัญญากร ปริปุณฺณสีโล พ.ศ. 2548 ถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดแสงสรรค์
วัดแสงสรรค์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลประชาธิปัตย์ อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี

วัดแสงสรรค์ เดิมชื่อ วัดแสงสวรรค์ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2430 โดยพระยาศรีสรราชพร้อมด้วยท่านผู้หญิงแสงสรราช เป็นผู้ถวายที่ดิน และดำเนินการสร้างวัด เพราะเห็นว่าประชาชนในท้องที่นี้ไม่มีวัดที่จะบำเพ็ญกุศล โดยได้ตั้งชื่อวัดเป็นเกียรติแก่ผู้สร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523
ในสมัยพระอธิการปลั่ง อุตตโม เป็นเจ้าอาวาส ได้สร้างกุฏิ ศาลาการเปรียญ และอุโบสถ รวมถึงจัดตั้งโรงเรียนประชาบาลขึ้นที่วัด ต่อมาพระครูทองพูน ภูริปญโญ ได้รับตำแหน่งเจ้าอาวาสเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2505 ได้ทำการสร้างหอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญขึ้นใหม่กุฏิสงฆ์แบบทรงไทย สร้างอุโบสถขึ้นใหม่ เนื่องจากหลังเก่าชำรุดทรุดโทรมมาก ต่อมาพระครูอนุกูลธัญกิจ จนทสาโร ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสในปี พ.ศ. 2550 ได้ทำการสร้างอาคารอเนกประสงค์ ลานกีฬา ลานจอดรถอเนกประสงค์ ก่อสร้างกำแพงรอบวัดด้านใต้และด้านเหนือ ศาลาบำเพ็ญกุศล และเขื่อนหน้าวัด

ปูชนียวัตถุที่สำคัญของวัดคือ พระพุทธรูปปางห้ามญาติ 1 องค์ เป็นพระพุทธรูปที่ศักดิ์สิทธิ์ มีประชาชนเลื่อมใสศรัทธา

อ้างอิง
วัดเจริญสุขาราม (จังหวัดสมุทรสาคร)
วัดเจริญสุขาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกระเจ้า อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 44 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 4 ไร่ 1 งาน 40 ตารางวา

ประวัติ
วัดเจริญสุขารามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2435 โดยตระกูลปั้นอุดมและตระกูลมิลาวรรณได้ยกที่ดินถวายให้วัด จำนวน 5 ไร่ เพื่อสร้างสำนักสงฆ์ชื่อ วัดบางไผ่เตี้ย ตั้งชื่อวัดตามสภาพชุมชนที่ชาวบ้านอยู่อาศัยที่มีกอไผ่เตี้ย ๆ ขึ้นอยู่เป็นจำนวนมาก ต่อมาภายหลังหลวงพ่อแง อดีตเจ้าอาวาส ได้เปลี่ยนชื่อเป็นทางการว่า "วัดเจริญสุขาราม" ซึ่งหมายถึง "เติบโตแบบพอดีพองาม"
ในสมัยพระอาจารย์กั่ง เป็นเจ้าอาวาส ได้ทำการก่อสร้างเสนาสนะขึ้นเป็นอาคารไม้มุงจาก จนพระอธิการสมาน สุทธิวโส มาปกครองวัด ได้ก่อสร้างเสนาสนะขึ้นใหม่และต่อเติมเสนาสนะที่ยังก่อสร้างค้างอยู่ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2491

อาคารเสนาสนะ
อุโบสถโบราณสร้างด้วยไม้สักทั้งหลัง หลวงพ่อสาย อดีตเจ้าอาวาส ให้อนุรักษ์ไว้ถึงแม้อุโบสถจะถูกน้ำท่วมเป็นประจำ ต่อมาท่านจึงได้ทำการยกอุโบสถสูงขึ้นให้พ้นน้ำ โดยใช้วิธีดีดยกพระอุโบสถขึ้นมา เมื่อยกอุโบสถแล้วปรากฏว่า มีพื้นที่ข้างล่างของอุโบสถว่าง จึงทำเป็นที่สำหรับให้สาธุชนเดินลอดอุโบสถ เพราะเชื่อว่าการเดินลอดโบสถ์จะเป็นการขับสิ่งอัปมงคล
ศาลาการเปรียญ กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ วิหาร กว้าง 7 เมตร ยาว 14 เมตร เป็นอาคารไม้ และศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 6 เมตร ยาว 50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก

รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูภาวนาโกศล (โกศล ปาสาธิโก) พ.ศ. 2449–2497
* พระครูชัชวาล จนทรสี พ.ศ. 2498–2524
* พระอธิการสมาน สุทธิวโส พ.ศ. 2524–2542
* พระครูสาครสุธรรมาภรณ์ (สาย สุธมฺโม) พ.ศ. 2542–2561
*พระมหาบุญช่วย สุธีรสีโล พ.ศ. 2561–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดเหมืองใหม่
วัดเหมืองใหม่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเหมืองใหม่ อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม

ประวัติ
วัดเหมืองใหม่เป็นวัดโบราณเช่นเดียวกับวัดอื่น ๆ ในบริเวณใกล้เคียง กรมการศาสนาระบุว่าสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในปีเดียวกัน พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชทานสิ่งของต่าง ๆ แก่พระครูวิมลเกียรติมุนี (บ้าน) เจ้าอาวาสวัดเหมืองใหม่ และเป็นเจ้าคณะจังหวัดราชบุรี ในสมัยนั้น วัดนี้เคยได้รับพระราชทานพระกฐินหลวงด้วย
ที่มาของชื่อวัด มีเรื่องเล่าว่า มีกษัตริย์องค์หนึ่งจะสร้างเมืองใหม่ที่นี่ ในการทำพิธีฝังเสาหลักเมือง ไม่สามารถหาปลาตะเพียน ปลาเทโพจากแม่น้ำอ้อมได้ ถือว่าไม่เป็นมงคล จึงเลิกล้มความคิดที่จะสร้างเมืองที่แม่น้ำอ้อมนี้ จึงอพยพไปสร้างที่อื่น ภายหลังมีการสร้างวัดบริเวณนี้ จึงเรียกว่า วัดเมืองใหม่ ต่อมาเพี้ยนมาเป็น "วัดเหมืองใหม่"
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถอาคารก่ออิฐถือปูนทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า หลังคาทรงทึบตัน หลังคามุงกระเบื้องลดชั้น 2 ชั้น ไม่มีช่อฟ้าใบระกาหางหงส์ เจดีย์ใหญ่มิได้บรรจุอัฐิ ก่ออิฐถือปูนย่อมุมไม้สิบสอง ตั้งอยู่บนฐานขนาดใหญ่ มีกำแพงแก้วเตี้ย ๆ ล้อมรอบ ที่มุมกำแพงแก้วมีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองขนาดเล็กอยู่ทั้งสี่มุม ศาลาการเปรียญอาคารไม้สองชั้น หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ช่อฟ้าใบระกาหางหงส์ปูนปั้น หน้าบันไม้แกะสลักลวดลายพันธุ์พฤกษา
โบราณวัตถุที่สำคัญ คือ ธรรมาสน์ไม้ทรงมณฑป ฐานฉลุลายประดับกระจกหลังคาซ้อนกันเป็นชั้น ๆ มีสภาพชำรุด พระประธานในอุโบสถ ของเก่าคู่มากับวัด เป็นพระปูนปั้นปางมารวิชัย พระพุทธรูปโบราณในวิหาร เป็นพระศิลาแดง และมีสิ่งของพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้แก่ พระไตรปิฎก พระบรมฉายาลักษณ์ ธรรมาสน์ 3 ธรรมาสน์

อ้างอิง
วัดเพรางาย
วัดเพรางาย [เพฺรา-งาย] เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านนาหลวง ตำบลหนองเพรางาย อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 22 ไร่ ปัจจุบันพระครูนนทบวรศาสนกิจ (บวรภัค ฐานวโร) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดเพรางายได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2468 ได้ชื่อว่า "วัดเพรางาย" ตามชื่อตำบลที่ตั้งวัด แต่ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดตาเพ็ชร คงเป็นเพราะผู้สร้างมีชื่อว่า "เพ็ชร" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2479 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร และได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2511
อาคารและเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7.09 เมตร ยาว 23.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2508 โดยพระอธิการบุญนาค ปวโร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กลักษณะทรงไทย กุฏิสงฆ์ (ตึกกองแก้วเพิ่มสุข) กุฏิสงฆ์ทรงไทย หอระฆัง ศาลาเอนกประสงค์ (ศาลากองแก้วร่วมมิตรอุทิศผล) (ศาลาประชาร่วมใจ) หอฉันคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย 2 ชั้น มีหอสวดมนต์และศาลาการเปรียญหลังเก่า สร้างเมื่อ พ.ศ. 2470
ปูชนียวัตถุที่สำคัญของวัดเพรางายมี พระพุทธทีปฏิมากรณ์ เนื้อโลหะ ปางมารวิชัย พระประธานในอุโบสถ เนื้อโลหะ สร้างเมื่อปี 2507 โดยพระครูนนทปรีชา (เปลี่ยน ชุตินฺธโร) วัดละหาร หลวงพ่อสมปรารถนาพระพุทธรูปหน้าอุโบสถ เนื้อโลหะ ปางมารวิชัย สร้างเมื่อปี 2510 หลวงพ่อสัมฤทธิ์ เนื้อโลหะสัมฤทธิ์ ปางประทานพร ประดิษฐานอยู่ภายในศาลาหลวงปู่เฉื่อย สร้างเมื่อปี 2563 รูปเหมือนหลวงปู่เฉื่อย อดีตเจ้าอาวาสวัดเพรางายรูปที่ 4 เนื้อโลหะ สร้างโดยพระครูบวรนนทการ และครอบครัวพิมพา เมื่อปี 2534 ปัจจุบันประดิษฐานอยู่ภายในศาลาหลวงปู่เฉื่อย รูปเหมือนพระครูบวรนนทการ(บุญนาค ปวโร) อดีตเจ้าอาวาสวัดเพรางายรูปที่ 9 เนื้อโลหะ สร้างโดยพระครูนนทบวรศาสนกิจและคณะศิษย์พระครูบวรนนทการ สร้างเม
รูปที่ 9 เนื้อโลหะ สร้างโดยพระครูนนทบวรศาสนกิจและคณะศิษย์พระครูบวรนนทการ สร้างเมื่อปี 2558 ประดิษฐานอยู่ภายในศาลาหลวงปู่เฉื่อย และอัฐิพระอธิการเพ็ง อัฐิพระครูบวรนนทการ ประดิษฐานอยู่ภายในศาลาการเปรียญหลังเก่า
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการจีน พ.ศ. 2468–2470
* พระอธิการเฉย พ.ศ. 2470–2473
* พระอธิการจันทร์ พ.ศ. 2473–2475
* พระอธิการเฉื่อย พ.ศ. 2475–2478
* พระอธิการพรหม พ.ศ. 2478–2483
* พระอธิการบาง พ.ศ. 2483–2490
* พระอธิการเพ็ง พ.ศ. 2490–2500
* พระมหาจันทร์ พ.ศ. 2500–2505
* พระครูบวรนนทการ (บุญนาค ปวโร) พ.ศ. 2505–2556
* พระครูนนทบวรศาสนกิจ (บวรภัค ฐานวโร) พ.ศ. 2556–ปัจจุบัน
อ้างอิง
วัดโพธิ์ทองล่าง
วัดโพธิ์ทองล่าง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเขน อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 4 ไร่ 3 งาน 20 ตารางวา

วัดโพธิ์ทองล่างตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2319 เล่ากันว่าในช่วงสงครามการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 เมื่อ พ.ศ. 2310 มีคหบดีนำทรัพย์สมบัติมาฝังไว้ระหว่างต้นโพธิ์กับต้นทองหลาง จนชาวบ้านมาขุดพบจึงได้นำสมบัตินั้นออกขายและนำเงินจากทรัพย์นั้นมาสร้างวัด มีชื่อว่า วัดโพธิ์ทองหลาง ต่อมาเรียกเพี้ยนมาเป็น "วัดโพธิ์ทองล่าง" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2328
อาคารและเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2508 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยช่อฟ้าใบระกา 2 ชั้น ภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารตึกครึ่งไม้ครึ่งและอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหาร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก นอกจากนั้นยังมีโครงการจัดสร้างพระเจดีย์บรรจุพระบรมธาตุและอัฐิธาตุบูรพาจารย์
ปูชนียวัตถุสำคัญคือ รูปหล่ออดีตเจ้าอาวาส 2 รูป คือ หลวงปู่เชย จนฺสิริ และหลวงปู่ใจ หล่อด้วยทองเหลือง รูปหล่อหลวงปู่สุข เกสโร วัดปากคลองมะขามเฒ่า หล่อด้วยทองเหลือง พระพุทธรูปปางมารวิชัย จีวรลายดอกพิกุล สมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น และพระพุทธรูปปางห้ามสมุทร จีวรลายดอกพิกุล สมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น

อ้างอิง
วัดบางขุด
วัดบางขุด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านบ่อ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 20 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 30 ไร่
วัดบางขุดตั้งเมื่อ พ.ศ. 2420 ชาวบ้านบริเวณนั้นทำนาเกลือ เมื่อถึงวันพระหรือเทศกาลต่าง ๆ จะไปทำบุญ วัดก็อยู่ห่างไกลมาก จึงปรึกษาและสร้างสำนักสงฆ์ขึ้นมาและให้ชื่อว่า วัดบางคลองขุด ต่อมาเปลี่ยนมาเป็น "วัดบางขุด" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2544 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 25 เมตร ยาว 40 เมตร เมื่อปี พ.ศ. 2559 ได้ขุดพบพระพุทธรูป ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 9 นิ้ว สูง 13 นิ้ว และพระพุทธรูปปางประทานพร ขนาดสูง 16 นิ้ว ที่บริเวณข้างโบสถ์ จำนวน 2 องค์ ปัจจุบันเก็บไว้ที่อุโบสถ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 25 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 3 ชั้น ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 เป็นอาคารไม้ 2 ชั้น หอสวดมนต์ กว้าง 8 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 13 หลัง เป็นอาคารไม้ วิหาร กว้าง 8 เมตร ยาว 15 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529 ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 15 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 เป็นอาคารไม้ ชั้นเดียว และศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยไม้

รายนามเจ้าอาวาส
* พระเป๋
* พระอิน
* พระโพธิ
* พระกรุด
* พระสอน
* พระติ๋ง
* พระครูศรีสมุทรเขต 
* พระครูเกษมธรรมสาคร
* พระครูชัยมงคลสาคร
วัดโสภณาราม (จังหวัดสมุทรสาคร)
วัดโสภณาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกขาม อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 20 ไร่ 29 ตารางวา

วัดโสภณาราม หรือ วัดบ้านขอม ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2375 มีพระอธิการสะ เป็นผู้เริ่มทำการก่อสร้างร่วมกับประชาชน ต่อมาปี พ.ศ. 2475 หลวงพ่อเฮงได้เดินธุดงค์มาจากพระตะบอง ประเทศกัมพูชา มาพักอยู่ที่วัดนี้ ได้ร่วมกับชาวบ้านทำการบูรณปฏิสังขรณ์ ผู้อาวุโสในหมู่บ้านเล่าว่า ในสมัยโบราณพวกขอมมาขุดคลองไว้ที่หน้าวัด จึงเรียกว่า "คลองบ้านขอม" หรือ "คลองขอม" และพวกขอมก็เข้ามาอยู่อาศัยจึงเรียกว่าบ้านขอม วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2534 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 18 เมตร ยาว 49 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น หอสวดมนต์ กว้าง 11 เมตร ยาว 32 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 15 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง และตึก 14 หลัง วิหาร กว้าง 6 เมตร ยาว 10 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 7 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 4 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก

อ้างอิง