SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดขจรศิริ
วัดขจรศิริ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงอ่อนนุช เขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมีพระครูวัชรศิริธรรม (วิสุทธิ์ ฐิติธมฺโม) เป็นเจ้าอาวาส
วัดขจรศิริสร้างขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ราว พ.ศ. 2392 สร้างโดยชาวเขมร ประชาชนจึงเรียกว่า วัดขอม ต่อมาในปี พ.ศ. 2483 ได้เปลี่ยนนามเป็นวัดขจรศิริดังที่ใช้ในปัจจุบัน สันนิษฐานจากคำบอกเล่าของคนสมัยก่อนว่ามีอักษรขอมที่จารึกอยู่ในใบลานบนเพดานอุโบสถ ประกอบกับในปี พ.ศ. 2513 มีการขุดพบยอดเจดีย์ทรงพระปรางค์ ในลักษณะเดียวกับยอดปรางค์ที่ลพบุรี ปรางค์สามยอด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2540 จุดเด่นที่น่าสนใจ เป็นที่ทำทานให้อาหารปลาที่อาศัยอยู่บริเวณท่าน้ำวัด อุโบสถที่สวยงามของวัดเป็นฝีมือช่างชาวขอม
วัดมีปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อขอม สันนิษฐานจากคำบอกเล่าของคนเก่าแก่บริเวณใกล้วัด คาดว่ามีมาตั้งแต่สมัยที่ชาวเขมรได้สร้างวัดขึ้น จึงได้เรียกพระพุทธรูปองค์นี้ว่า "หลวงพ่อขอม"

อ้างอิง
วัดสุทธาโภชน์
วัดสุทธาโภชน์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงทับยาว เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร
ประวัติ
วัดสุทธาโภชน์เดิมมีชื่อว่า วัดสุทธาวาส สร้างโดยเจ้าจอมมารดากลิ่น ในรัชกาลที่ 4 ในที่ดินของท่านตั้งแต่ปี พ.ศ. 2437 เมื่อเจ้าจอมมารดากลิ่นได้ถวายบังคมลาออกจากพระบรมมหาราชวังมาอยู่กับพระโอรสภายนอก ท่านก็ชอบเดินทางไปตามหัวเมืองเพื่อพักผ่อนสูดอากาศบริสุทธิ์อยู่เนือง ๆ รวมถึงย่านลาดกระบังนี้ด้วย ท่านได้มาทำบุญไหว้พระที่วัดสุทธาวาสอยู่บ่อยครั้ง แต่ในหน้าแล้งน้ำในคลองแห้งจนไม่สามารถพายเรือเข้ามาที่วัดได้ ท่านจึงมีดำริให้ย้ายวัดมาสร้างใหม่ในที่ดินของท่าน โดยในปี พ.ศ. 2455 เจ้าจอมมารดากลิ่นพร้อมด้วยพระมหาอ่อน มหากัณยาโณ และมรรคนายกอ๊อต ไชยนุต ได้ดำเนินการย้ายวัดมาตั้งอยู่บริเวณปากคลองมอญฝั่งเหนือ ริมคลองลำปลาทิวฝั่งตะวันออก และเปลี่ยนชื่อวัดมาเ
วัดสุทธาโภชน์เป็นศูนย์รวมศิลปวัฒนธรรม ประเพณี วิถีชุมชนมอญลาดกระบัง เป็นแหล่งเรียนรู้ให้คนรุ่นหลังได้ศึกษาประวัติศาสตร์ของชุมชน ประกอบด้วยอนุสรณ์สถานเจ้าจอมมารดากลิ่น พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นกรุงเทพมหานครเขตลาดกระบัง พิพิธภัณฑ์เรือท้องถิ่น ภายในวัดยังมีเรือนไม้สักทองอายุกว่า 100 ปี และสวนปลาธรรมชาติ
งานประเพณี
วัดยังมีประเพณีที่สำคัญทางวัดจะนำเรือออกมาใช้เป็นประจำทุกปีหลังวันออกพรรษา ในงานประเพณีตักบาตรพระร้อยทางเรือที่จัดขึ้นในวันอาทิตย์แรกหลังวันออกพรรษาของทุกปี ถือเป็นวัฒนธรรมของชาวมอญที่สืบทอดกันมายาวนาน กิจกรรมประกอบด้วยพิธีตักบาตรพระสงฆ์มารับบิณฑบาตทางเรือ ลักษณะเป็นการตักบาตรคล้ายกับการตักบาตรเทโว แต่ใช้เรือมาดเป็นพาหนะมารับบิณฑบาต ซึ่งเป็นเรือที่เก็บรักษาและอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดี โดยประชาชนจะนั่งคอยใส่บาตรพระเรียงรายอยู่ริมตลิ่งตามแนวคลองลำปลาทิว พิธีถวายภัตตาหารแด่พระภิกษุสงฆ์ ด้วยชุดสำรับคาวหวานและการแข่งขันเรือภายในท้องถิ่น

อ้างอิง
วัดบางแพรก
วัดบางแพรก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 11 บ้านบางแพรกน้อย ตำบลบางรักใหญ่ อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี วัดตั้งอยู่ภายในชุมชนชาวสวนริมคลองบางแพรกซึ่งเป็นคลองแยกจากคลองอ้อม มีถนนเข้าวัดแยกมาจากถนนรัตนาธิเบศร์
ประวัติ
วัดบางแพรกสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2240 ในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย เดิมชื่อ วัดละครทำ ชื่อนี้ว่ากันว่ามาจากคณะบุคคลที่มาสร้างวัดแห่งนี้เป็นชาวคณะละครรำ แต่เนื่องจากตั้งอยู่ริมคลองบางแพรกจึงเรียกชื่อวัดตามชื่อคลอง ตามหนังสือ ทำเนียบคณะสงฆ์ ของกระทรวงธรรมการ พิมพ์เมื่อ ร.ศ. 123 (พ.ศ. 2448) ได้มีชื่อวัดบางแพรกแล้ว วัดได้กลายเป็นวัดร้างในช่วงเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 เช่นเดียวกับวัดอื่น ๆ อีกหลายวัดในบริเวณคลองอ้อมนนท์ จนถึงสมัยรัตนโกสินทร์มีชาวบ้านมาอยู่ที่ชุมชนบางแพรก และมีพระสงฆ์มาอยู่จำพรรษาที่วัดบางแพรกและได้บูรณะจนเป็นวัดที่มีพระสงฆ์อยู่ประจำเรื่อยมา
วัดบางแพรกได้มีการบูรณะเสนาสนะต่อเนื่อง จน พ.ศ. 2364 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีการขอพระราชทานวิสุงคามสีมา ในปัจจุบัน พระมหาณัฐวุฒิ กลฺยาณเมธี (บุญเมือง ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
อาคารเสนาสนะ
สิ่งก่อสร้างสมัยอยุธยาทรุดโทรมหมดและมาสร้างใหม่สมัยรัตนโกสินทร์ อุโบสถมีขนาด 5 ห้อง หลังคาลด 2 ชั้น ด้านหน้ามีมุขคลุมชานชาลา มีประตูด้านหน้า 2 ประตู ด้านหลังก่ออิฐทึบแบบโบสถ์มหาอุด ประตูหน้าต่างไม่มีซุ้มประตูหน้าต่าง ฐานเอวขันอุโบสถเป็นฐานปัทม์ อุโบสถมีเครื่องลำยอง หน้าบันเป็นปูนปั้นประดิษฐานพระพุทธรูปปางสมาธิล้อมด้วยลายกระหนก หน้าบันคอสองเป็นรูปเทพนมล้อมด้วยกระหนกก้านขด รวงผึ้งและสาหร่ายเป็นปูนปั้น ปลายสาหร่ายเป็นรูปพญานาค มุขด้านหน้าประดิษฐานพระพุทธรูปยืน 2 องค์ ภายนอกอุโบสถมีกำแพงแก้วแบบกำแพงบัวหลังเจียด
อุโบสถหลังใหม่มีขนาด 5 ห้อง หลังคาลด 2 ชั้น มีหลังคาซ้อนกัน 3 ตับ มีมุขด้านหน้าและด้านหลัง ฐานเอวขันที่รองรับอาคารอุโบสถเป็นแบบฐานปัทม์มีความสูงที่ฐานเอวขันนี้เป็นชั้นล่างของอุโบสถด้วย ผนังด้านนอกทำเสาอิงอยู่ระหว่างช่องหน้าต่างมุข ทั้งสองด้านมีเสาเหลี่ยมย่อมุมรับมุขด้านละ 4 ต้น บัวหัวเสาเป็นบัวกลีบยาว โคนกลีบ ประดับด้วยกระจังปฏิญาณ คอเสาเป็นบัวลูกแก้วอกไก่ประดับด้วยกระจังใบเทศ บ่าเสาเป็นบัวคอเสื้อประดับด้วยกระจังปฏิญาณคว่ำและรักร้อยรอบบ่าเสา ที่ชายคามีคันทวยรับชายคา
ศาลาการเปรียญเป็นอาคารทรงไทย 2 ชั้น มีพาไลรอบทั้ง 4 ด้าน หมู่กุฏิและหอสวดมนต์อยู่ทางด้านทิศใต้ของศาลาการเปรียญ ด้านหน้าของหมู่กุฏิริมคลองบางแพรกมีศาลาท่าน้ำของเก่าที่เป็นศาลาไม้ทั้งหลัง

วัตถุมงคล
ในสมัยพระอาจารย์มหาธีร์ หรือ พระครูเกษมธีรคุณ (สรธร ญาณเมธี) ท่านได้สร้างวัตถุมงคลต่าง ๆ เช่น พระขุนแผนพรายชมจันทร์ พระขุนแผนพรายเทวะประสิทธิ์และพระขุนแผนพรายเสน่ห์จันทร์ รวมถึง ไอ้ไข่โคตรรวย ที่มีผู้สื่อข่าวของหนังสือพิมพ์ฉบับภาษาจีนนำไปเขียนเป็นข่าว

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการอิ่ม 
* พระอธิการส่วน 
* พระอธิการโต๊ะ
* พระอธิการแจ้ง 
* พระอธิการศรี 
* พระอธิการโต 
* พระครูอุดมนนทคุณ 
* พระครูเกษมธีรคุณ (สรธร ญาณเมธี)
* พระมหาณัฐวุฒิ กลฺยาณเมธี
วัดเอี่ยมประชามิตร
วัดเอี่ยมประชามิตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 6 บ้านวัดแหลม ตำบลแหลมฟ้าผ่า อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 35 ไร่ 3 งาน 87 ตารางวา

แต่เดิมเชื่อว่าครั้งแรกเป็นที่พำนักสงฆ์ มีภิกษุจำพรรษาอยู่เพียงรูปเดียว สอบถามไม่ได้ความว่าชื่ออะไร ประชาชนในสมัยนั้นมีครอบครัวอาศัยอยู่ไม่มากนัก ต่อมาจึงเพิ่มมากขึ้น วัดก็พัฒนาขึ้นมาเรื่อย ๆ ไม่ปรากฏหลักฐานว่าได้รับการยกฐานะเป็นวัดเมื่อใด มีชื่อเป็นทางการว่า วัดใหม่ไพรสาโรจน์ มีข้อมูลการตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2483
เมื่อคราวที่สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เสด็จมาตรวจวัดนี้ โปรดให้เรียกนามวัดนี้เสียใหม่ว่า วัดแหลมฟ้าผ่า ตามชื่อตำบล ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดเอี่ยมประชามิตร" เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2497 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2490 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2494
เจ้าอาวาสปกครองวัดรูปแรกชื่อหลวงพ่อสุตหรือพระครูสุตตสุนทร หลังเจ้าอาวาสรูปแรกได้มรณภาพ คณะสงฆ์ได้แต่งตั้งพระภิกษุเอี่ยม ปภัสสโร อ่วมสกุล เป็นเจ้าอาวาส ต่อมาท่านได้รับสมณศักดิ์เป็นพระครูพิทักษ์ธรรมโสภิต ท่านได้พัฒนาปรับปรุงวัดให้เจริญรุ่งเรือง ภายในวัดเอี่ยมประชามิตรมีโบราณสถานที่สำคัญมากมาย เช่น ศาลาจินดาประดิษฐ์มิตรานุสรณ์ โบสถ์ไม้เก่าแก่ วิหารหลวงพ่อดำ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ปางดีดน้ำมนต์ (พระพุทธรูปชูนิ้วกลาง) เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นขนาดใหญ่ที่เป็นพระประธานในวิหาร มีขนาดหน้าตัก 3 เมตร และสูงประมาณ 5 เมตร พระพุทธรูปองค์นี้มีอายุเก่าแก่กว่าร้อยปี

อ้างอิง
มกรสังกรานติ
มกรสังกรานติ หรือ อุตตรายัน หรือ มาฆี หรือเรียกสั้น ๆ ว่า สังกรานติ เป็นเทศกาลในปฏิทินฮินดูที่บูชาพระสุรยะ มีการเฉลิมฉลองทุกปีในเดือนตามจันทรคติ เดือนมาฆะซึ่งเทียบเท่าเดือนมกราคมในปฏิทินกริกอเรียน มกรสังกรานติเป็นวันเฉลิมฉลองการเก็บเกี่ยวในอินเดียและเนปาล และเป็นวันที่ที่ฉลองการโยกย้ายของดวงอาทิตย์เข้าสู่มกรราศี (ราศีมังกร) และเป็นวันสิ้นสุดของทักษิณายัน อันเป็นจุดเริ่มต้นของช่วงเวลาที่เวลากลางวันยาวนานกว่ากลางคืน
มกรสังกรานติ เป็นหนึ่งในเทศกาลโบราณ ของอินเดียและเนปาลไม่กี่เทศกาลที่มีการฉลองตามวัฏจักรของดวงอาทิตย์ ในขณะที่เทศกาลส่วนใหญ่จะอิงตามวัฏจักรดวงจันทร์ตามในปฏิทินแบบสุริยจันทรคติของฮินดู เนื่องด้วยเป็นเทศกาลตามสุริยคติจึงทำให้ตรงกับช่วงวันเดียวกันตามปฏิทินเกรเกอเรียนทุกปี ซึ่งคือวันที่ 14 หรือ 15 มกราคม ยกเว้นในบางปีเท่านั้น
มกรสังกรานติยังมีเทศกาลเทียบเท่าอื่น ๆ ทั่วทั้งในแถบอนุทวีปอินเดีย เช่น มาฆะสังกรานติในเนปาล, มาฆพิฆุในรัฐอัสสัม, มาฆี (ซึ่งต่อเนื่องจากโลหรี) ในปัญจาบ หรยาณา และหิมาจัลประเทศ, Sukarat ในอินเดียตอนกลาง, ไตโปงคัล ในทมิฬนาฑู, อุตตรายัน ในคุชราต อุตตราขัณฑ์ และอุตตรประเทศ, Ghughuti ในอุตตรขัณฑ์, มกรสังกรานติ ในโอริสา กรณาฏกะ มหาราษฏระ กัว และแถบเบงกอล (ที่ซึ่งเรียกว่าปูศสังกรานติ) และสังกรานติ ในอานธรประเทศกับเตลังคานา

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
วัดรางบัว (กรุงเทพมหานคร)
วัดรางบัว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองภาษีเจริญและคลองรางบัว ในแขวงบางหว้า เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ 11 ไร่ 1 งาน 86 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูพิทักษ์ปทุมกิจ (เชาวลิต) เป็นเจ้าอาวาส
วัดรางบัวตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2383 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยประชาชนได้ช่วยกันสร้างวัดนี้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2502 ในอดีต บริเวณวัดเป็นสวนหมาก สวนพลู สวนมะพร้าว ที่ทำการอำเภอภาษีเจริญเดิมซึ่งตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2442 ตัวอาคารตั้งอยู่ริมคลองตรงวัดรางบัว อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ได้แก่ อุโบสถหลังใหม่ที่สร้างแทนอุโบสถหลังเก่าที่ชำรุดทรุดโทรม กุฏิสงฆ์จำนวน 15 หลัง ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถมีนามว่า หลวงพ่อสามสี เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ หน้าตักกว้าง 50 เซนติเมตร สร้างด้วยทองแดงและสำริด มีรูปหล่ออดีตเจ้าอาวาสสองรูป คือ หลวงพ่อปึกกับหลวงพ่อพึ่ง นอกจากนี้ในวัดยังมีพระพุทธรูปปิดตา เทพท
วัดรางบัวมีเกจิอาจารย์ นามว่า พระครูวิทยานุโยค (พึ่ง) ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสเมื่อ พ.ศ. 2455 หลังจากท่านได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็นพระครูสัญญาบัตร ชาวบ้านและลูกศิษย์จึงขออนุญาตสร้างเหรียญรูปท่านเพื่อแจกในงานฉลองสมณศักดิ์ ซึ่งท่านก็อนุญาต นับเป็นเหรียญรุ่นแรกของท่าน เหรียญรุ่นนี้ทำเป็นเหรียญอัลปากา กล่าวกันว่า มีนายตำรวจท่านหนึ่งทราบว่าเหรียญนี้ยิงไม่ออก จึงได้ไปขอเหรียญนี้มาจากวัด และทดลองยิงดูปรากฏว่ายิงไม่ออก

อ้างอิง
วัดกลางบางแก้ว
วัดกลางบางแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำท่าจีน ในหมู่ที่ 2 บ้านปากคลองบางแก้ว ตำบลนครชัยศรี อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม
ประวัติ
วัดกลางบางแก้วเดิมมีชื่อว่า วัดคงคาราม คนทั่วไปแถบนครชัยศรีมักเรียกว่า วัดกลาง จากหลักฐานที่พบ สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นสมัยตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลายและเจริญรุ่งเรืองในยุครัตนโกสินทร์ตราบจนปัจจุบัน ในอดีต อุโบสถหลังเก่ามีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องพุทธประวัติที่งดงามมาก โดยเฉพาะตอนมารผจญ แต่เกิดเพลิงไหม้เมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2541 ทำให้อุโบสถเสียหายหมดทั้งหลัง จากสภาพโบราณวัตถุภายในวัด เป็นต้นว่าอุโบสถ ใบเสมา และวิหาร ตลอดจนพระพุทธรูปหินทรายแดงซึ่งเป็นพระประธานในอุโบสถ คือ หลวงพ่อโต ทำให้ทราบว่าวัดกลางบางแก้วนี้ไดรับการปฏิสังขรณ์ซ่อมสร้างสืบต่อกันเรื่อยมา
อาคารเสนาสนะและพิพิธภัณฑ์พระพุทธวิถีนายก
สิ่งที่น่าสนใจภายในวัด คือ หอไตร ลักษณะเป็นแบบอาคารทรงไทย ส่วนบนสอบเล็กน้อยเข้าหาแนวกึ่งกลาง ในแนวยาวของผนังด้านทิศใต้สระน้ำ มีขนาดกว้าง 10.4 เมตร ยาว 14 เมตร เห็นได้ชัดว่าเป็นสระที่ขุดขึ้นสำหรับหอไตรโดยเฉพาะผนังทั้งสี่ด้าน ก่ออิฐกรุแน่นหนาโดยรอบ ไม่เหมือนกับบางแห่งที่มีสระน้ำใหญ่แล้วมีหอไตรตั้งอยู่เป็นส่วนหนึ่งของสระ แต่สระนี้มีขนาดรับกันพอดีกับหอไตร ภายในหอไตรแต่เดิมเป็นที่เก็บคัมภีร์และสมุดข่อย ตู้ลายรดน้ำจำนวน 5 ตู้ และของเก่าบางอย่างเอาไว้ค่อนข้างหนาแน่นและไม่เป็นระเบียบ ปัจจุบันทางวัดได้นำคัมภีร์สมุดข่อยและข้าวของต่าง ๆ ไปจัดแสดงไว้อย่างเป็นระเบียบในพิพิธภัณฑ์พระพุทธวิถีนายกซึ่งเป็นอาคารใหญ่ทางด้
ภายในมีพิพิธภัณฑ์พระพุทธวิถีนายก เก็บรักษาโบราณวัตถุและศิลปวัตถุล้ำค่าต่าง ๆ รวมทั้งข้าวของเครื่องใช้ของอดีตเจ้าอาวาส 2 รูป คือ หลวงปู่บุญหรือท่านเจ้าคุณพุทธวิถีนายก (บุญ ขันธโชติ) ซึ่งปกครองวัดตั้งแต่ปี พ.ศ. 2429–2478 และหลวงปู่เพิ่ม พระพุทธวิถีนายก (เพิ่ม ปุญญวสโน) ภายในแบ่งเป็น 3 ชั้น ชั้นล่างจัดแสดงประวัติและข้าวของเครื่องใช้ของหลวงปู่บุญและหลวงปู่เพิ่ม เครื่องราง วัตถุมงคล และพระบูชาของหลวงปู่ อีกส่วนหนึ่งจัดเป็นเรื่องตัวยาไทย สมุนไพร ยารักษาโรค ปฏิทินโหราศาสตร์เขียนด้วยลายมือหลวงปู่ นอกจากนี้ มีคัมภีร์ใบลาน สมุดข่อย ตำราโหราศาสตร์ ตำรายาไทย สมุดภาพพระมาลัย ชั้นที่สองจัดแสดงเครื่องถ้วยชามของใช้ แก้วเจียระไน เครื่องทองเหลือง ธรรมาสน์มุกขอ
ั้นที่สองจัดแสดงเครื่องถ้วยชามของใช้ แก้วเจียระไน เครื่องทองเหลือง ธรรมาสน์มุกของหลวงปู่บุญ ชั้นที่สามจัดแสดงพระบุเงิน ธรรมาสน์บุษบกเก่าสลักไม้ลงรักปิดทองและกุฏิเก่าของหลวงปู่ที่นำมาประกอบในลักษณะเดิม เพื่อประดิษฐานหุ่นขี้ผึ้งของหลวงปู่เหมือนสมัยที่ท่านยังมีชีวิตอยู่
อุโบสถหันสู่แม่น้ำ ทำให้อาคารหันไม่ตรงทิศเท่าใดนัก

วัตถุมงคล
วัดมีวัตถุมงคลสร้างโดยหลวงปู่เจือ เช่น เหรียญเสมาหลวงปู่เจือ รุ่น 1 พ.ศ. 2534 เนื้อเงิน เนื้อกะไหล่ทอง รูปหล่อลอยองค์ รูปเหมือนบูชา พระพิฆเนศวรบูชา พระกริ่งนเรศวรตรึงไตรภพ พระพิมพ์ปรกโพธิ์เนื้อผง พระนางพญาสะดุ้งกลับเนื้อผงขมิ้นเสก และเนื้อดินเผา พระพิมพ์เศียรโล้น พระพิมพ์ซุ้มแหลม พระขุนแผนเคลือบ เหรียญหล่อหลวงปู่เจือ พระปิดตา เนื้อผง ผ้ายันต์ และยาจินดามณี

อ้างอิง
วัดกาหลง (จังหวัดสมุทรสาคร)
วัดกาหลง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านกาหลงบน ตำบลกาหลง อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร

แต่เดิมพื้นที่วัดเป็นพื้นที่ลุ่ม รอบ ๆ เป็นป่าไม้เบญจพรรณ ราวปี พ.ศ. 2367 มีพระภิกษุรูปหนึ่งได้เดินทางมาจากกรุงเทพฯ เห็นว่าเป็นภูมิประเทศที่เหมาะสมในการสร้างวัด จึงได้ชักชวนญาติโยมช่วยกันบูรณปฏิสังขรณ์ ต่อมาได้อาราธนาพระภิกษุซึ่งเป็นคนพื้นบ้านกาหลง มาเป็นผู้ปกครองและได้ทำนุบำรุงให้มีความเจริญขึ้น ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2367 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมือ พ.ศ. 2498

ปูชนียวัตถุในวัดได้แก่ รูปปั้นองค์หลวงพ่อสุด หลวงพ่อกาหลง พระพุทธชินราชจำลอง หลวงพ่อทอง พระสีวลี หลวงพ่อโสธร เป็นต้น
วัดมีชื่อเสียงจากเรื่องวัตถุมงคลที่สร้างโดยพระครูสมุทรธรรมสุนทร (สุด สิริธโร) มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วและเป็นพระอาจารย์ของตี๋ใหญ่ จอมโจรชื่อดังในอดีต ด้วยร่ำลือกันว่าท่านเป็นคนมอบเครื่องรางของขลังให้ตี๋ใหญ่ ทำให้รอดพ้นแคล้วคลาดจากการถูกเจ้าหน้าที่บ้านเมืองเข้าจับกุม ท่านยังเป็นเกจิต้นตำรับยันต์ตะกร้อที่มีพุทธคุณด้านอยู่ยงคงกระพันชาตรี ยันต์ตะกร้อเป็นยันต์ที่หลวงพ่อสุดได้จัดทำขึ้นมา ด้วยการปลุกเสกลงอาคม โดยใช้ภาษาขอม เขมร และลาว ได้รับความนิยมจากบรรดาสานุศิษย์เป็นอย่างยิ่ง

อ้างอิง
วัดกาหลง (จังหวัดสมุทรปราการ)
วัดกาหลง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านกาหลง ตำบลเปร็ง อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 11 ไร่ 3 งาน 20 ตารางวา

วัดกาหลงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2477 โดยมีนายวุ่นและนางจันทร์ จีนกลับ เป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด ในการบูรณะวัดบำรุงวัดก็ได้อาศัยผู้สร้างวัดพร้อมกับลูกหลานและประชาชนในท้องถิ่นนี้ร่วมใจกันเสมอมา วัดกาหลงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2495 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาอีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2531 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 12.20 เมตร ยาว 29.40 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2497
ปูชนียวัตถุของวัดได้แก่ หลวงพ่อใหญ่ หลวงพ่อดำ หลวงพ่อขาว หลวงพ่อปานหน้าตัก 84 นิ้ว และศาลแม่ตะเคียน

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์แสวง ปภากโร
* พระอธิการช่วง ฐิตมโน
* พระปลัดทองเย็น
* พระครูบุญญวรบุญญากร
* พระครูไพศาลธรรมพินิต
* พระครูสมุทรโชติวัฒน์ (สนั่น สุมโน)

อ้างอิง
วัดตลาดเหนือ
วัดตลาดเหนือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตะวันตก ในหมู่ที่ 3 บ้านตลาดใต้ ตำบลบางขะแยง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี ปัจจุบันมีพระครูปลัด สาธิต ปิยวณฺโณ เป็นเจ้าอาวาส

วัดตลาดเหนือหรือที่เรียกสั้น ๆ ว่า วัดเหนือ สร้างเมื่อวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2431 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2440 พื้นที่ตั้งวัดที่เป็นตลาดซื้อขายทางเรือ คือเดิมเป็นตลาดน้ำมาก่อน ต่อมาสร้างวัดขึ้นจึงขนานนามว่า "วัดตลาดเหนือ" เนื่องจากบริเวณใกล้เคียงมีวัดอีกวัดหนึ่ง ชื่อว่า วัดตลาดใต้
พระเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองตั้งอยู่บนเรือสำเภาซึ่งจมอยู่ใต้ดิน หันหัวเรือไปทางทิศเหนือมณฑปสร้างครอบพระเจดีย์ และพระพุทธรูปโบราณศิลปะแบบอู่ทอง เนื้อสำริดลงรักปิดทอง ขนาดหน้าตัก 60 เซนติเมตร พระพุทธรูปปางมารวิชัยองค์นี้มีนามว่า หลวงพ่อสำเภาทอง ตามสถานที่พบ หลังคามณฑปด้านหันออกแม่น้ำเจ้าพระยา เจดีย์องค์เล็กภายในมณฑปด้านทิศเหนือ มีหม้อและไหที่นำมาเป็นโครงสร้างของเจดีย์เพื่อเพิ่มความแข็งแรงให้กับตัวเจดีย์

ทางวัดจัดงานนมัสการปิดทองประจำปีกลางเดือนกุมภาพันธ์ทุกปี

อ้างอิง
วัดพรหมรังษี (เขตดอนเมือง)
วัดพรหมรังษี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงดอนเมือง เขตดอนเมือง กรุงเทพมหานคร วัดมีพื้นที่ 24 ไร่ วัดยังเป็นศูนย์สมุนไพรครบวงจรและเป็นที่ตั้งของสภาวัฒนธรรมเขตดอนเมือง

ประวัติ
วัดพรหมรังษีสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2520 โดยคณะศิษยานุศิษย์ที่มีความเคารพศรัทธาในสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535
สังเวชนียสถานและปูชนียวัตถุ
จุดเด่นของวัด คือ สังเวชนียสถาน 4 ที่จำลองแบบมาจากสถานที่จริงในชมพูทวีป วัดได้เริ่มจากการสร้าง ปราสาทพุทธมารดา ซึ่งเป็นสถานที่ประสูติของพระพุทธเจ้า ภายนอกเป็นสถาปัตยกรรมแบบไทย ส่วนด้านในมีรูปหล่อองค์พุทธมารดาและพระรูปของพระพุทธเจ้าปางประสูติประดิษฐานไว้ สถานที่ตรัสรู้ของพระพุทธเจ้า คือ เจดีย์พุทธคยา อีกทั้งด้านหลังองค์เจดีย์ยังมีต้นพระศรีมหาโพธิ์ ด้านบนเจดีย์ก็ยังใช้เป็นอุโบสถของวัด มีพระประธานประดิษฐานอยู่ถึง 28 องค์ด้วยกัน ซึ่งก็เป็นตัวแทนพระพุทธเจ้าในอดีตทั้ง 28 พระองค์
วัดได้จำลองสถานที่แสดงปฐมธรรมเทศนา คือ พระสถูปเจดีย์ สถานที่แสดงปฐมธรรมเทศนา ภายในสถูปเจดีย์ก็มีรูปหล่อพระพุทธเจ้าทรงกำลังแสดงพระธรรมเทศนาโปรดปัญจวัคคีย์ซึ่งกำลังนั่งพนมมือฟังธรรมจากพระพุทธองค์อยู่ ไม่ไกลกันนั้นก็คือ พระสถูปเจดีย์ สถานที่ปรินิพพาน ภายในมีรูปหล่อพระพุทธเจ้าในปางปรินิพพานประดิษฐานอยู่บนแท่นรูปร่างคล้ายภูเขาย่อม ๆ

นอกจากวัดยังมี วิหารสมเด็จฯ โต ภายในวิหารนั้นนอกจากจะเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปต่าง ๆ แล้ว ยังมีรูปเหมือนสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) อยู่หลายองค์ในหลายอิริยาบถด้วยกัน และมี พระสมเด็จชินปัญชรสมณโคดมเจ้า พระพุทธรูปองค์ใหญ่ตั้งอยู่กลางแจ้ง

อ้างอิง
วัดกุนนทีรุทธาราม
วัดกุนนทีรุทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงรัชดาภิเษก เขตดินแดงและแขวงห้วยขวาง เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 9 ไร่ 50 ตารางวา

วัดกุนนทีรุทธารามหรือที่ชาวบ้านเรียกว่า วัดห้วยขวาง มีประวัติไม่แน่ชัด จากคำบอกเล่า บอกว่านางคล้าย ไม่ทราบนามสกุล เป็นผู้ให้ที่ดินสร้างวัดเป็นคนแรก ต่อมานายฟ้อน ซื่อสัตย์ ได้บริจาคที่ดินเพิ่มขึ้นอีก รวมแล้วเกือบ 8 ไร่เศษ ในปี พ.ศ. 2428 ต่อมาในปี พ.ศ. 2504 พระครูโอภาสธรรมโสภณ (จำรัส คนฺธสีโล) เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบัน ได้บูรณะเสนาสนะต่าง ๆ ในวัดและสร้างอุโบสถหลังใหม่ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2512
อุโบสถที่เสาทำด้วยไม้ แต่กำแพงก่ออิฐถือปูนและเครื่องบนใช้ไม้ทำทั้งหลัง ทรงไทย หลังคา มุงกระเบื้อง ว่ากันว่าเป็นฝีมือชาวบ้านที่ร่วมแรงร่วมใจกันทำ ทำให้รูปแบบการก่อสร้างในแต่ละส่วนมีความแตกต่างกัน เช่น ประตู หน้าต่าง หน้าบัน วัดยังเป็นแหล่งรวมรูปหล่อจำลองและพระพุทธรูปสำคัญคือ รูปหล่อของหลวงปู่ปั้น ยังมีเจ้าแม่ตะเคียนเงิน เจ้าแม่ตะเคียนทอง ซึ่งมีการขุดพบต้นตะเคียนทั้งสองต้นนี้จากใต้น้ำลึกกว่า 100 เมตร ที่กลางทุ่งนา จังหวัดอ่างทอง

อ้างอิง
วัดทองสัมฤทธิ์
วัดทองสัมฤทธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงแสนแสบ เขตมีนบุรี กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ประมาณ 5 ไร่ ปัจจุบันมีพระครูสุนทรกิจจานุวัตร (สมพงษ์ ธมฺมพโล) เป็นเจ้าอาวาส

วัดทองสัมฤทธิ์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2458 เดิมมีนามว่า วัดตารุ่ง โดยที่ตารุ่งเป็นผู้สร้าง ต่อมานายทองและนางริดได้บูรณปฏิสังขรณ์ต่อ และโดยเหตุที่ตารุ่งได้ยืมเงินตนมาสร้างวัด เมื่อตนเองได้สร้างสืบต่อมาจึงขนานนามใหม่เป็น "วัดทองสัมฤทธิ์" ตามชื่อตน แต่ชาวบ้านยังมีเรียกนามว่า "วัดตารุ่ง" หรือ วัดบึงใหญ่ ตามชื่อบ้านที่ตั้งวัด วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2462 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537
ที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม พระอุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร ศาลาการเปรียญและหอสวดมนต์สร้างเป็นแบบทรงไทย ปูชนียวัตถุมีพระประธานปูนปั้นปิดทอง หน้าตักกว้าง 3 ฟุต และมีโรงเรียนระดับประถมศึกษาของกรุงเทพมหานครตั้งอยู่ภายในวัด

อ้างอิง
วัดผ่องพลอยวิริยาราม
วัดผ่องพลอยวิริยาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางนาใต้ เขตบางนา กรุงเทพมหานคร ในปัจจุบันมีพระครูวิริยานุวัตรเป็นเจ้าอาวาส

วัดผ่องพลอยวิริยารามเดิมมีชื่อว่า วัดใหม่วิริยสังฆาราม ก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 ตามเจตนารมณ์ของคุณตาผ่องและคุณยายพลอย บัวรอด ผู้เป็นเจ้าของที่ดินมรดก โดยนายสะอาดและนางสุภาพ ศรีพงษ์ ซึ่งเป็นทายาทของคุณตาผ่องและคุณยายพลอย บัวรอด ได้บริจาคที่ดินมรดกจำนวนประมาณ 9 ไร่ ตามความประสงค์ของบิดาและมารดา และนายสายและนางล้วนรัตน์ หุตะเจริญ บริจาคที่ดินสมทบอีกประมาณ 1 ไร่เศษ รวมเป็นที่ดินทั้งสิ้น 10 ไร่ 42 ตารางวา
ผู้บริจาคที่ดินสร้างวัดมีความศรัทธาในพระญาณวิริยาจารย์ (หลวงพ่อวิริยังค์ สิรินธโร; ปัจจุบันคือสมเด็จพระญาณวชิโรดม เจ้าอาวาสวัดธรรมมงคลเถาบุญญนนทวิหาร) ให้สร้างวัด พระญาณวิริยาจารย์จึงได้อนุญาตให้คณะผู้ศรัทธาสร้างวัดได้ตามความประสงค์ ในครั้งนั้นพื้นที่ยังคงเป็นที่รกร้างท้องนา ไม่มีผู้คนหนาแน่นเหมือนปัจจุบัน การเดินทางเข้าออกก็มีความลำบากพอสมควร โดยได้เริ่มจัดสร้างกุฏิไม้ทรงไทย ยกพื้นสูง หน้าจั่ว หลังละ 3 ห้อง จำนวน 23 หลัง และศาลาการเปรียญทรงไทยหน้าจั่ว ครึ่งไม้ครึ่งปูน กว้าง 14 ยาว 40 เมตร 1 หลัง ผู้ดำเนินการหลักคือนายสะอาดและนางสุภาพ
จากนั้นได้ทำการดำเนินขอจัดตั้งวัดและได้รับอนุญาตให้สร้างหรือจัดตั้งวัดเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2511 และกระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัดโดยถูกต้องตามกฎหมายเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2513 ในชื่อว่า "วัดผ่องพลอยวิริยาราม" เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่คุณตาผ่องและคุณยายพลอย บัวรอด

พระญาณวิริยาจารย์เป็นผู้ควบคุมดูแลการก่อสร้างทั้งหมด จากนั้นได้จัดสร้างอุโบสถ พระญาณวิริยาจารย์ได้นำพาคณะทูลเชิญเสด็จ และเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2513 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราชได้เสด็จพระราชดำเนินมาทรงวางศิลาฤกษ์และเททองหล่อพระปฏิมาประธานอุโบสถวัด ในครั้งนั้น สมเด็จพระสังฆราช (จวน อุฎฐยี) ร่วมเสด็จมาเป็นประธานฝ่ายสงฆ์ด้วย
จากนั้นวัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 โดยมีจอมพล ถนอม กิตติขจร นายกรัฐมนตรีขณะนั้นเป็นผู้รับสนองพระบรมราชโองการ และสมเด็จพระสังฆราช (จวน อุฎฐายี) ได้เสด็จมาเป็นประธานฝ่ายสงฆ์อีกครั้งหนึ่ง บริเวณพื้นที่วิสุงคามสีมาที่ได้รับพระราชทานกว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร อุโบสถมีลักษณะทรงไทย

ภายในวัดมีรูปปั้นจำลองพระพุทธโสธรซึ่งเป็นที่สักการะของประชาชนทั่วไป สภาพภายในบริเวณวัดมีความร่มรื่นจากพันธุ์ไม้นานาชนิดในลักษณะวัดชนบท และยังเป็นแหล่งศึกษาพระพุทธศาสนา รวมไปถึงการปฏิบัติกรรมฐานอีกด้วย วัดมีกิจกรรมของสถาบันพลังจิตตานุภาพของสมเด็จพระญาณวชิโรดม (วิริยังค์ สิรินฺธโร) เจ้าอาวาสวัดธรรมมงคลเถาบุญญนนทวิหาร นับเป็นสาขาที่ 10
รายนามเจ้าอาวาส
* พระมหาสวัสดิ์ ฐานสิริ พ.ศ. 2511–2512
* พระอรุณ เขมิโย พ.ศ. 2512–2519
* พระไสว โสภิโต พ.ศ. 2519–2522
* พระครูปภัสสราธิคุณ พ.ศ. 2522–2564
* พระญาณวัชรมงคล พ.ศ.2564-ปัจจุบัน

อ้างอิง
กุมภเมลา
กุมภเมลา เป็นกิจกรรมการแสวงบุญและเทศกาลสำคัญในศาสนาฮินดู มีการเฉลิมฉลองเป็นวัฏจักรที่กินเวลารอบละราว 12 ปี ที่สถานที่แสวงบุญริมแม่น้ำสี่แห่ง ได้แก่ ปรยาค-อลาหาบาด (จุดที่แม่น้ำคงคา-ยมุนา สรัสวตีไหลมาบรรจบกัน), หฤทวาร (แม่น้ำคงคา), นาศิก (แม่น้ำโคทาวารี), และ อุชไชน์ (แม่น้ำศีปร) เทศกาลนี้และกิจกรรมบันเทิงต่าง ๆ ผู้เข้าร่วมกุมภเมลาเชื่อกันว่าการได้ลงอาบน้ำในแม่น้ำเหล่านี้เป็นการกระทำเพื่อปรายัศจิตตะ (ชดเชย) ให้กับความผิดพลาดในอดีต และช่วยชำระล้างบาป
เทศกาลนี้ในแง่ธรรมเนียมักยึดโยงนักปราชญ์และสันตะฮินดูจากศตวรรษที่แปด อาทิศังกระ ผู้ซึ่งผลักดันให้กุมภเมลาเป็นเทศกาลและโอกาสหนึ่งที่จะมีการรวมตัวกันของชาวฮินดูครั้งใหญ่เพื่อให้เกิดบทสนทนาทางปรัชญาและการถกเถียงระหว่างอาศรมฮินดูต่าง ๆ ทั่วอนุทวีปอินเดีย อย่างไรก็ตาม ไม่มีหลักฐานที่เป็นลายลักษณ์อักษรที่กล่าวถึงกุมภเมลาก่อนศตวรรษที่ 19 อย่างไรก็ตาม ปรากฏหลักฐานที่เพียงพอในแง่ของเอกสารโบราณ และจารึก ที่มีการบันทึกเกี่ยวกับ มาฆเมลา ที่ซึ่งเป็นกิจกรรมการรวมตัวของชาวฮินดูขนาดใหญ่จัดขึ้นทุกหกหรือสิบสองปีและมีพิธีกรรมที่ให้ลงอาบน้ำในแม่น้ำหรือสระน้ำของโบสถ์พราหมณ์
ศัพทมูล
คำว่า กุมภ แปลตรงตัวว่า "หม้อน้ำ, ไห, หม้อ" ในภาษาสันสกฤต โดยทั่วไปที่พบปรากฏในคัมภีร์ต่าง ๆ นั้น กุมภะ มักใช้เรียกแทนน้ำอมฤต (น้ำแห่งความเป็นนิรันดร์) ที่สามารถรักษาโรคได้ คำว่า กุมภะ หรือรูปคำเทียบเท่านั้นพบปรากฏใน ฤคเวท (1500–1200 ก่อนคริสต์กาล) ยกตัวอย่างเช่นในบท 10.89.7; 19.16 ของ ยชุรเวท, 6.3 ของ สามเวท, 19.53.3 ของ อาถรรพเวท และในวรรณกรรมยุคพระเวทและก่อนพระเวทอื่น ๆ ในเอกสารทางดาราศาสตร์ของอินเดียโบราณยังปรากฏคำว่า กุมภะ ใช้หมายถึงราศีกุมภ์เช่นกัน ซึ่งเป็นไปได้ว่าได้แนวคิดมาจากราศีของกรีก
ส่วนคำว่า เมลา แปลวาส "รวมกัน, พบกัน, เข้าด้วยกัน, การรวมตัว" ในภาษาสันสกฤต และเช่นกัน คำนี้ปรากฏการใช้ใน ฤคเวท และเอกสารโบราณของอินเดียชิ้นอื่น ๆ

วันที่และสถานที่
ชนิด
กุมภเมลาสามารถแบ่งออกเป็น 
* ปุราณกุมภเมลา (เรียกย่อว่า กุมภะ หรือ "กุมภะใหญ่") จักขึ้นทุก ๆ สิบสองปี
* อรรธกุมภเมลา ("กุมภะครึ่ง") จัดขึ้นทุก ๆ ราวหกปีระหว่างปุราณกุมภเมลาสองครั้ง 
* มหากุมภเมลา จัดขึ้นทุก ๆ คราวที่ครบรอบปุราณกุมภเมลา 12 รอบ กล่าวคือทุก ๆ 144 ปี

สถานที่

มีสี่สถานที่ที่ได้รับการยอมรับกันทั่วไปว่าเป็นสถานที่เพื่อจัดกุมภเมลา ได้แก่ ปรยาคราช, หฤทวาร, ตริมภัก-นาศิก และ อุชไชนะ นอกจากนี้ยังมีบางพื้นที่ที่จัดกุมภเมลา เช่น กุรุเกษตร และ โซนีปัต

หมายเหตุ

อ้างอิง
บรรณานุกรม
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* Harvard University, South Asia Institute (2015) Kumbh Mela: Mapping the Ephemeral Megacity New Delhi: Niyogi Books. 
*Kumbh Mela and The Sadhus,(English, Paperback, Badri Narain and Kedar Narain) Pilgrims Publishings, India, , 8177698052
*KUMBH : Sarvjan - Sahbhagita ka Vishalatam Amritparva with 1 Disc (Hindi, Paperback, Ramanand)Pilgrims Publishings, India, , 8177696718

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* Official website
* Nashik-Trimbakeshwar Simhastha
* Ujjain Simhastha
วัดไผ่เหลือง (อำเภอบางบัวทอง)
วัดไผ่เหลือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านบางแพรก ตำบลบางรักพัฒนา อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี

ประวัติ
วัดไผ่เหลืองเป็นวัดโบราณเดิมชื่อ วัดป่าไผ่เหลือง เดิมเป็นวัดร้างไม่มีพระภิกษุอยู่พำนัก ตามหนังสือทำเนียบสงฆ์กระทรวงธรรมการ ร.ศ. 123 (พ.ศ. 2448) ไม่ปรากฏว่ามีชื่อ "วัดป่าไผ่เหลือง" จึงคาดว่าอาจจะเป็นวัดร้างก่อนหน้านั้น หรือยังไม่ได้สร้าง แต่มาสร้างหลังจาก พ.ศ. 2448 สิ่งก่อสร้างก่อนการบูรณะมีแต่ฐานเจดีย์เพียง 1 แห่ง พื้นที่ของวัดร้างนั้นได้มีชาวบ้านมาเช่าทำนา
ต่อมา ดำรงค์ อยู่สุข ผู้ใหญ่บ้านในตำบลบางรักใหญ่ (ต่อไปจะได้เป็นกำนันตำบลบางรักพัฒนา) ได้ชักชวนชาวบ้านช่วยกันพัฒนาวัดให้เป็นวัดใหม่ โดยเริ่มต้นจากการสร้างที่พักสงฆ์ขึ้นก่อน โดยสร้างกุฏิด้วยไม้ไผ่มุงจากจำนวน 6 หลัง ราคาหลังละ 600 บาท และศาลาอีก 1 หลัง เป็นศาลาทำด้วยไม้ไผ่มุงจากเช่นกัน ต่อมามีผู้มีจิตศรัทธาบริจาคเรือนไม้ จึงได้นำมาสร้างเป็นหอสวดมนต์และหอฉัน จากนั้นมีพระสงฆ์จากวัดโมลีมาอยู่จำพรรษาที่วัดจำนวน 5 รูป มีพระสง่า เกาฎีระ เป็นประธานพระสงฆ์ชุดแรก ใช้ชื่อวัดว่า "วัดไผ่เหลือง" ตั้งขึ้นเป็นวัดเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2528
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถขนาด 5 ห้อง หลังคาลดซ้อน 3 ชั้น มีตับหลังคา 3 ตับ ด้านหน้าและด้านหลังชักออกมาเป็นมุข หลังคามุงกระเบื้องเกล็ดเต่า สีส้มออกแดง เครื่องลำยองเป็นปูน หน้าบันด้านหน้า ประดิษฐานพระพุทธรูปปางประทานพรประทับนั่งอยู่ในซุ้มเรือนแก้ว องค์พระพุทธรูปปั้นแบบพระพุทธรูปมอญ สังฆาฏิทับกันเป็นชั้น ปลายสังฆาฏิวางทับซ้อนเป็นริ้วสวยงาม มีเทวดา 2 องค์ อยู่ทางขวาและซ้ายของพระพุทธรูป องค์หนึ่งถือพัดโบก อีกองค์หนึ่งถือแส้จามรีคอยปรนนิบัติพระพุทธเจ้า เหนือซุ้มเรือนแก้วเป็นลายกระหนกก้านขดออกลายหัวโต หน้าบันด้านหลัง ประดิษฐานพระพุทธรูปทรงเครื่อง ท้าวมหาชมพูปางประทานพรประทับนั่งอยู่ในซุ้มเรือนแก้ว ด้านขวาและด้านซ้ายมีพระพรหมและเทวดาด้านละองค์ นั่งถวายอภิว
่งอยู่ในซุ้มเรือนแก้ว ด้านขวาและด้านซ้ายมีพระพรหมและเทวดาด้านละองค์ นั่งถวายอภิวาทแด่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าอยู่ในซุ้มเรือนแก้ว เหนือซุ้มเรือนแก้วมีลายกระหนกออกลายช่อหัวโต
ศาลาการเปรียญ หลังคาทรงไทยไม่มีลดชั้น มีเครื่องลำยองประดับด้วยช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ แต่ทำรวยระกาแบบมอญ ไม่มีนาคสะดุ้ง หน้าบันด้านหน้าประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัยล้อมด้วยลายกระหนกก้านขด หน้าบันด้านหลังเป็นรูปพระสีวลีล้อมด้วยลายพรรณพฤกษา มีดอกไม้สีสดสวยงามบานสะพรั่ง

รายนามเจ้าอาวาส
* พระสง่า เกาฎีระ
* พระสมุห์ชุ่ม 
* พระครูนนทการโกศล (บุญมา สิริมังคโล) ป.ธ.5
* พระมหาอนุชาติ อนุภัทโท

อ้างอิง
วัดสังวรพิมลไพบูลย์
วัดสังวรพิมลไพบูลย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 12 บ้านคลองยายจับ ตำบลบางม่วง อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี

วัดสังวรพิมลไพบูลย์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2404 แต่ว่าน่าจะสร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ไม่ปรากฏว่าใครเป็นผู้สร้างและบริจาคที่ดินให้สร้างวัด เดิมชื่อว่า วัดขนุน ชาวบ้านเรียกกันว่า วัดใน และต่อมาเปลี่ยนชื่อใหม่ว่า "วัดสังวรพิมลไพบูลย์" ในสมัยพระครูนนทวุฒาจารย์ (อดีตเจ้าอาวาส) เพื่อให้สอดคล้องกับปากคลองบางม่วงที่มีวัดอัมพวันหรือวัดนอกตั้งอยู่ โดยสมเด็จพระวันรัต วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม เป็นผู้เปลี่ยนให้ เพราะบ้านเกิดของท่านอยู่ในคลองบางม่วง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2493
อาคารเสนาสนะในวัด ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2493 ภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัยซึ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2503 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2549 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย 2 ชั้น ภายในมีพระประธานปางมารวิชัยซึ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2502 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และศาลาบำเพ็ญกุศล เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ส่วนปูชนียวัตถุอื่นของวัด ได้แก่ พระนอน เจดีย์ และรูปหล่อหลวงปู่เอี่ยม

อ้างอิง
วัดวชิรคาม
วัดวชิรคาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านท้ายหาด (วชิรคาม) ตำบลท้ายหาด อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม ปัจจุบันพระอธิการสมบูรณ์ กิตฺติสาโร ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดวชิรคามเป็นวัดโบราณเก่าแก่ ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง มีข้อมูลตั้งวัดในปี พ.ศ. 2300 เดิมเรียกกันว่า วัดบางนางจีนใน ต่อมาเปลี่ยนเป็น วัดใหม่ชีรคาม แล้วเปลี่ยนมาเป็น "วัดวชิรคาม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2484 สิ่งก่อสร้างที่ยังเหลือที่พอจะสันนิษฐานได้ว่าเป็นวัดโบราณคือ อุโบสถหลังเก่า ก่อด้วยอิฐมอญแบบเก่า หน้าอิฐเจาะชนิด 8 รู และ 12 รู ปัจจุบันได้ทรุดโทรมลงมาก ทางวัดจึงได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ซึ่งงดงามมาก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2482 สิ่งสำคัญของวัดคือ พระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ที่มีชื่อว่า พระพุทธพิชัยสงคราม จากเชียงตุงประดิษฐานอยู่ที่วิหารเล็ก ๆ หน้าอุโบสถ

อ้างอิง
วัดเสาธงกลาง
วัดเสาธงกลาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านบางเสาธง ตำบลบางเสาธง อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 54 ไร่ 1 งาน 20 ตารางวา อาณาเขตทิศตะวันออกติดต่อกับคลองบางเสาธง ทิศใต้และทิศตะวันตกติดต่อกับคลองชวดลาน
วัดเสาธงกลางสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2427 โดยนายปื้นได้ซื้อที่ดินประมาณ 20 ไร่ บริจาคให้เป็นที่สร้างวัด ต่อมานางสาวมุ้ยถวายที่ดินเพิ่มเติมให้วัด 2 ไร่ 2 งาน นายเสงี่ยมและนางฟัก อ่ำชิต ถวายอีก 9 ไร่ 1 งาน 18 ตารางวา และนางเน้ย มียิ้ม ขายและถวายให้วัดรวม 20 ไร่ เดิมวัดมีชื่อว่า วัดราษฎร์สโมสร เมื่อมีการบูรณปฏิสังขรณ์ชาวบ้านก็เรียกว่า วัดคลองเสาธง และเนื่องจากมีอีกวัดหนึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลกันนักคือวัดเสาธงนอก จึงเรียกวัดนี้ว่า "วัดเสาธงกลาง" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2437 และได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2437 ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ปี พ.ศ. 2476 และได้เปิดสอนเด็กเล็กก่อนเกณฑ์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2517 นอก
ัติธรรมตั้งแต่ปี พ.ศ. 2476 และได้เปิดสอนเด็กเล็กก่อนเกณฑ์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2517 นอกจากนั้นยังให้ทางราชการสร้างโรงเรียนวัดเสาธงกลางขึ้นในวัด สอนระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษา ให้สถานที่สร้างสถานีอนามัย จัดให้มีที่อ่านหนังสือประจำหมู่บ้าน และตั้งหน่วยอบรมประจำตำบลขึ้นภายในวัด
วัดมีปูชนียวัตถุคือ หลวงพ่อขาว เป็นพระประธานในอุโบสถหลังเก่า สร้างในสมัยสุโขทัย ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 2.30 เมตร เป็นพระศักดิ์สิทธิ์โบราณที่ประชาชนทั่วไปเคารพนับถือ วัดมีการจัดงานประจำปี ปิดทองหลวงพ่อขาว ในวันขึ้น 10 ค่ำ 11 ค่ำ เดือน 3 ของทุกปี

อ้างอิง
วัดนางวัง
วัดนางวัง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอัมพวา อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม ปัจจุบันมีพระครูบวรธรรมธัช (ธงชัย) เป็นเจ้าอาวาส

ประวัติ
วัดนางวังตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2483 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2496 ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง เดิมเรียกว่า วัดเพชรน้อยนางวัง หรือ วัดยายวัง จนกระทั่งเมื่อ พ.ศ. 2460 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ทรงให้ตัดคำว่า "เพชรน้อย" ออก ให้เรียกว่า "วัดนางวัง" สันนิษฐานกันว่า ชาววังได้มาสร้างหรือปฏิสังขรณ์ไว้ เพราะตัววัดตั้งอยู่ไม่ไกลจากพระตำหนักที่ประสูติของพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย
อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
พื้นที่ส่วนใหญ่ของวัดถูกกระแสน้ำกัดเซาะจนพังทลายไปมาก พื้นที่จริงกับโฉนดของวัดจึงไม่ตรงกัน อุโบสถก็ถูกกระแสน้ำเซาะพังลงน้ำไปสองหลังแล้ว ปัจจุบันอุโบสถหลังที่สามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 และเมื่อ พ.ศ. 2511 สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (ปุ่น ปุณฺณสิริ) เสด็จมายกช่อฟ้าอุโบสถหลังที่สามนี้ด้วย ภายในพระอุโบสถมีพระประธาน พระสารีบุตร พระโมคคัลลานะ ซึ่งเป็นฝีพระหัตถ์ของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์
ปูชนียวัตถุของวัด ได้แก่ พระพุทธรูปศิลาแดงปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 40 นิ้ว ชาวบ้านเรียกกันว่า หลวงพ่อแดง เป็นพระพุทธรูปเก่าแก่คู่มากับวัด เป็นพระประธานในอุโบสถหลังแรก พระประธานในอุโบสถหลังปัจจุบัน หน้าตักกว้าง 42 นิ้ว สร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเมื่อสร้างอุโบสถหลังที่ 2 ห่างจากอุโบสถหลังแรกประมาณ 100 ปี ผนังอุโบสถมีภาพเขียนสวยงาม เป็นรูปพระอาทิตย์กับพระจันทร์คู่กัน รูปพระอาทิตย์ชิงดวง มีนัยว่าเป็นตรารูปประจำตระกูลบุนนาค จึงสันนิษฐานว่าผู้สร้างโบสถ์หลังที่สองคงเป็นสมาชิกตระกูลบุนนาค วัดยังมีพระศรีอริยเมตไตรยทรงเครื่อง เคยอาราธนานำไปแห่รอบตลาดอัมพวาเพื่อให้ประชาชนสักการะทุก ๆ ปี ปัจจุบันได้ยกเลิกประเพณีนี้ไปแล้ว และมีธรรมาส
มพวาเพื่อให้ประชาชนสักการะทุก ๆ ปี ปัจจุบันได้ยกเลิกประเพณีนี้ไปแล้ว และมีธรรมาสน์บุษบกของเก่า ปัจจุบันชำรุดทรุดโทรมมาก
วัดสุธรรมวดี
วัดสุธรรมวดี หรือ วัดมอญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงแสมดำ เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร

วัดสุธรรมวดีตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2535

ตึกพระปริยัติธรรมสุธรรมวดีภายในวัดเป็นโรงเรียนสอนพระและเด็กนักเรียนที่ต้องการหาความรู้ไม่ว่าจะเป็นชาวมอญ เขมร และเชื้อสายอื่น ๆ ที่ไม่มีกำลังทรัพย์ วัดนี้มักมีประชาชนมาทำบุญตลอดเวลาโดยเฉพาะวันหยุด วันเสาร์ และวันอาทิตย์ ส่วนมากจะเป็นชาวมอญ มีการดำรงรักษาประเพณีของชาวมอญไม่ว่าจะเป็นประเพณีปีใหม่ ประเพณีเปิงสงกรานต์ ฟังเทศน์ การทำบุญกัดทอน (ทอดกฐิน) การทำบุญข้าวยาคู เป็นต้น
ในปี พ.ศ. 2560 วัดมีการจัดงานพิธีประชุมเพลิงพระภิกษุมอญ 2 รูป ได้แก่ หลวงพ่อพระครูปลัดสมจิตร อุตตโม และหลวงพ่อประเสริฐ เอกวัณโณ ซึ่งเป็นพระภิกษุที่ชาวมอญศรัทธาเลื่อมใส โดยใช้เวลาสร้างปราสาทตั้งศพ 4 เดือนทั้งกลางวันและกลางคืน ใช้ช่าง 10 คนพร้อมกับชาวมอญที่ศรัทธาอีกจำนวนมาก และประชุมเพลิงในวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2562 มีชาวมอญมาร่วมจากทุกสารทิศ ส่วนใหญ่เป็นแรงงานในภาคกลางและภาคตะวันออกของไทย พุทธศาสนิกชนชาวมอญนิยมไปงานศพมากกว่าที่จะไปงานทอดกฐิน เพราะการเผาศพพระเกจิอาจารย์มอญถือเป็นมหากาลทานซึ่งเป็นทานที่ใหญ่กว่า
ปราสาทมอญที่สร้างไว้เพื่อเผาปราสาทตั้งศพและโลงไปด้วยกัน เป็นโครงสร้างทำจากไม้ ประดับประดาด้วยกระดาษระบายสีและประดับไฟอย่างสวยงาม บนปราสาทมีชิงช้าไกวสำหรับนำร่างภิกษุจากโลงใส่ลงภายในซึ่งมีลักษณะเป็นตะแกรง

อ้างอิง
วัดเกาะสุวรรณาราม
วัดเกาะสุวรรณาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองถนน เขตสายไหม กรุงเทพมหานคร
วัดเกาะสุวรรณารามสร้างประมาณ พ.ศ. 2420 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมบริเวณนี้เป็นที่ราบลุ่ม ล้อมรอบด้วยลำคลองและทุ่งนา พระครูพร พุทธสโร มาปักกลด ณ บริเวณนี้ ชาวบ้านจึงได้ร่วมใจกันนิมนต์พระครูพรให้เป็นผู้นำในการสร้างวัดและอุโบสถ และขอพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2420 เจ้าของที่ดินชื่อว่า เกาะ ซึ่งเป็นชาวไทยเชื้อสายมอญ ได้รวบรวมที่ดินกับญาติพี่น้องถวายที่ดิน 13 ไร่ เพื่อสร้างวัด ชาวบ้านเรียกชื่อวัดว่า วัดออเกาะ ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดเกาะสุวรรณาราม" หลังจากนั้นคุณสินและคุณผุด รุ่งแกร ได้ถวายที่ดินข้างวัดจำนวน 4 ไร่ และผู้มีจิตศรัทธาได้รวบรวมที่ดินซึ่งเป็นที่ทำนา 1 แปลง ถวายแก่วัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลัง
มที่ดินซึ่งเป็นที่ทำนา 1 แปลง ถวายแก่วัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2541
ปัจจุบันสภาพบริเวณวัดเป็นถนน หมู่บ้าน อาคารพาณิชย์ ภายในวัดมีสิ่งปลูกสร้างใหม่ เช่น อุโบสถ 2 ชั้น ซึ่งสร้างขึ้นแทนพระอุโบสถหลังเก่าที่ชำรุด ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ วิหาร หอระฆัง ฌาปนสถานไร้ควัน ศาลาบำเพ็ญศพ และซุ้มประตูเป็นต้น

วัดมีวัตถุมงคลสร้างโดยพระอาจารย์แม้น อัคคจิตโต เช่น ผ้ายันต์ ที่โด่งดังคือ ยันต์พระเจ้า 5 พระองค์ ท่านมักจะลงอักขระหลายตัวจนเต็มพื้นที่ โดดเด่นทางด้านเมตตามหานิยมเป็นพิเศษ

รายนามเจ้าอาวาส
* พระดอม
* พระถมยา
* พระหยวก
* พระหงษ์
* พระครูพิศาลวิธิยคุณ (สงวน ธมฺมโชโต)
* พระอธิการทองก้อน
* พระครูสุวรรณวรวัฒน์ (ลำไย สร้อยพลอย)
* พระครูสถิตมงคลวัตร (มงคล กะสี)
* พระครูปลัดสุวัฒนกวีคุณ (รุ่งแสง ฐิติญาโณ)

อ้างอิง
ขนมถังแตก
ขนมถังแตก เป็นขนมไทยอย่างหนึ่ง ลักษณะคล้ายแพนเค้กที่มีลักษณะคล้ายขนมเบื้อง แต่มีขนาดใหญ่กว่าและนุ่มกว่าขนมเบื้อง ขนมถังแตกเป็นอาหารว่างที่เป็นเอกลักษณ์ของไทยในงานวัด เมื่อก่อนคนทั่วไปจะหาได้ตามงานวัดเท่านั้น ปัจจุบันสามารถหาซื้อได้ตามตลาดท้องถิ่นหรือริมถนน

ขนมถังแตกทำจากแป้งข้าวเจ้าและกะทิ (บางสูตรอาจผสมไข่) ราดด้วยมะพร้าวขูด น้ำตาล และงา บางครั้งก็อาจประกอบด้วยเครื่องโรยหน้าชนิดอื่น เช่น เนื้อหวาน กระเทียม พริกไทย นอกจากนี้ยังมีสูตรที่ใส่น้ำใบเตยเพื่อให้มีสีเขียวและมีกลิ่นหอม

อ้างอิง
วัดท่าเสา (จังหวัดสมุทรสาคร)
วัดท่าเสา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านเก่า ตำบลท่าเสา อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร มีเนื้อที่ 12 ไร่ 3 งาน 70 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูนิเทศก์สาครธรรมหรือหลวงพ่อลำเจียกเป็นเจ้าอาวาส
วัดท่าเสาสร้างเมื่อ พ.ศ. 2474 เดิมเคยเป็นวัดร้างเก่าแก่มาก่อน ถูกทอดทิ้งมานานมาก อุโบสถหลังเก่าผุพังหมด จนในสมัยพระครูอาทรธรรมนิเทศก์ (ทองอยู่ อตฺตทีโป) อดีตเจ้าอาวาส ได้มาบูรณะใหม่ แรกเริ่มมีเพียงกุฏิมุงจากเล็ก ๆ มีลิงอาศัยบริเวณวัด สาเหตุที่ตั้งชื่อว่าวัดท่าเสาเป็นเพราะเคยเป็นสถานที่นำเสามาขึ้นสำหรับนำไปปลูกสร้างบ้านเรือน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2481 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 6 เมตร ยาว 15 เมตร ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2525
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ กว้าง 6 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารไม้ 2 ชั้น กว้าง 10 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 หอสวดมนต์ กว้าง 12 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2531 กุฏิสงฆ์ จำนวน 3 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 10 เมตร ยาว 29 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529 ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 2 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก อาคารเสนาสนะอื่น ๆ คือ หอกลอง หอระฆัง หอฉัน และศาลาธรรมสังเวช

รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูอาทรธรรมนิเทศก์ พ.ศ. 2531
* พระครูนิเทศก์สาครธรรม พ.ศ. 2532–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดป่ากลางทุ่ง
วัดป่ากลางทุ่ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านบางขะแยง ตำบลบางขะแยง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีพื้นที่ทั้งหมดราว 32 ไร่ 3 งาน 60 ตารางวา

วัดป่ากลางทุ่งเป็นวัดเก่าแก่ สันนิษฐานว่าอุโบสถเก่าที่มีภาพจิตรกรรมนั้นสร้างมาตั้งแต่ราวปี พ.ศ. 2385 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมชื่อ วัดป่าใต้ จากนั้นมีอีกวัดหนึ่งมาสร้างติดคลองเรียกว่า "วัดกลางทุ่ง" เมื่อมีการรวมสองวัดเข้าด้วยกันจึงได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดป่ากลางทุ่ง" วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งล่าสุดเมื่อ พ.ศ. 2533 หลังจากที่สร้างอุโบสถหลังใหม่เสร็จใน พ.ศ. 2530
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ทรงโถง หลังคามุงกระเบื้อง ไม่มีช่อฟ้า ใบระกามีชายคากันฝนด้านหน้า หน้าบันเป็นรูปพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณประกอบลายช่อดอกไม้ ติดกระเบื้องถ้วยเบญจรงค์ประดับที่ดอก อันเป็นรูปแบบที่นิยมในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ประตูหน้าต่างเจาะเป็นช่องสี่เหลี่ยมตกแต่งอย่างเรียบง่าย ซุ้มประตูแต่งลายปูนปั้นเป็นรูปเทพนม ซุ้มหน้าต่างแต่ละบานตกแต่งลายปูนปั้นต่าง ๆ กัน สีมาเป็นปูนปั้นสลักลวดลายตั้งอยู่บนฐานบัว มีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง ทาสีทองอยู่ 2 องค์เบื้องหน้าอุโบสถ สันนิษฐานว่าคงจะบรรจุอัฐิธาตุผู้สร้างอารามแห่งนี้
พระพุทธรูปในอุโบสถที่เก่าแก่นั้นได้ถูกโจรขโมยไปนานแล้ว ภาพจิตรกรรมฝาผนังมีเรื่องราวทศชาติชาดก เขียนด้วยสีที่สกัดจากพืชและสารตามธรรมชาติ แต่มีสภาพชำรุดทรุดโทรม บริเวณผนังด้านหลังพระประธานเป็นภาพอดีตพระพุทธเจ้าประทับนั่งในซุ้มเรือนแก้วปางมารวิชัย ฐานชุกชีประดับด้วยกระหนกใบเทศ ผ้าทิพย์ปูลาดลง ด้านหน้าประดับด้วยดอกบัวและลายประจำยาม พื้นผนังลงด้วยสีแดง บางส่วนมีการลงรักปิดทอง ระหว่างหน้าต่างด้านข้างเป็นภาพพุทธประวัติเขียนเป็นตอน ๆ สลับกันไป ส่วนฝาผนังด้านสกัดไม่ปรากฏจิตรกรรม
อุโบสถหลังใหม่สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารทรงไทย หลังคามุงกระเบื้องซ้อน 2 ชั้น มีปีนกลาดลงด้านละ 2 ตับ ซุ้มประตูและหน้าต่างทรงมงกุฎ มีพระพุทธรูปปางห้ามสมุทรอยู่กลางซุ้ม ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปเป็นพระประธานลักษณะเช่นเดียวกับพระพุทธชินราช หน้าตัก 40 นิ้ว สูง 50 นิ้ว ระหว่างอุโบสถเก่ากับอุโบสถใหม่เป็นที่ตั้งของศาลาการเปรียญหลังใหญ่ 2 ชั้น ก่ออิฐถือปูนทรงไทย สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2545 วัดยังมีศาลเจ้า โดยมีรูปเจ้าแม่กวนอิมอยู่เพียงรูปเดียว
วัดเป็นที่ตั้งของโรงเรียนพระปริยัติธรรม สร้างด้วยไม้ในรูปแบบของวัดมอญทั้งหลาย มีเสาหงส์อยู่ระหว่างบันไดทางขึ้นและมีอักขระรามัญที่ซุ้มประตู บนอาสน์สงฆ์ด้านในสุดมีพระพุทธรูปตั้งเป็นประธาน ด้านซ้ายเป็นภาพพระเวสสันดร

อ้างอิง
วัดสิงห์ (จังหวัดนนทบุรี)
วัดสิงห์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางคูเวียง ในท้องที่หมู่ที่ 7 บ้านคลองบางนา ตำบลบางคูเวียง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี

วัดสิงห์สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2320 ในสมัยกรุงธนบุรี ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง พระวิหาร หอระฆัง หอไตร ศาลาการเปรียญเก่า และศาลาท่าน้ำของวัดได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อ พ.ศ. 2536
อุโบสถมีฐานเป็นฐานสิงห์เช่นเดียวกับฐานส่วนเฉลียง ซุ้มประตูประดับซุ้มบันแถลง ส่วนหน้าต่างประดับซุ้มกรอบลายอย่างเทศ เป็นลวดลายดอกไม้และใบไม้ประสานกันเป็นตัวลาย หลังคาเป็นทรงจั่วแบบไขรา มีมุขลดใต้ขื่อด้านหน้าและด้านหลัง หลังคาอาคารและมุขซ้อน 3 ตับ ส่วนหน้าบันอาคารและมุขลดประดับลวดลายพุดตานล้อมกรอบ ที่หน้าบันชั้นลดมีประดับกรอบสาหร่าย รวงผึ้งสลักลวดลายพรรณพฤกษา
วิหารมีลักษณะทรงสูง ด้านหน้าและด้านหลังเป็นมุขเด็จ หน้าบันและสาหร่ายสร้างด้วยไม้สัก สลักลวดลายดอกไม้ บัวหัวเสา ฐานชุกชี ซุ้มประตู และหน้าต่างเป็นลวดลายปูนปั้นปิดทองประดับกระจก ฐานวิหารแอ่นโค้งเป็นรูปสำเภาแบบศิลปกรรมสมัยอยุธยาตอนปลาย หอไตรตั้งอยู่กลางน้ำ หน้าบันแกะเป็นรูปพระนารายณ์ทรงครุฑและลายกระหนกเปลว ออกช่อเป็นรูปเทพนมล้อมรูปพระนารายณ์ บานประตูหน้าต่างเป็นลายรดน้ำ หอระฆังประดับลายจำหลักประณีตตลอดทั้งหลัง หลังคาซ้อนทรงสูงเพรียว ซ้อนหนึ่งชั้น ลดหนึ่งชั้น และมีเฉลี่ยงล้อมรอบหนึ่งชั้น ศิลปกรรมสมัยอยุธยา

อ้างอิง
วัดสิงห์ (จังหวัดนครปฐม)
วัดสิงห์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางแก้วด้านทิศเหนือ ในหมู่ที่ 4 บ้านวัดสิงห์ ตำบลบางแก้ว อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม ภายในวัดมีแนวถนนแบ่งพื้นที่ออกเป็น 2 ส่วน คือ ทิศเหนือเป็นหมู่กุฏิและศาลาอเนกประสงค์ ส่วนทิศใต้มีสระน้ำขนาดใหญ่ อุโบสถ และเจดีย์โบราณ

วัดสิงห์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2342 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2516
วัดสิงห์เป็นที่ประดิษฐานเจดีย์ทรงสูงขนาดใหญ่ ทรงระฆังกลม ซึ่งบ่งชี้ว่าเป็นศิลปะสมัยทวารวดีตอนปลาย เจดีย์ตั้งอยู่บนชุดฐานสิงห์ซ้อนลดหลั่นสามชั้น ย่อมุมไม้สิบสอง องค์เจดีย์มีบัวปากระฆัง เหนือระฆังทำเป็นบัว แทนบัลลังก์รองรับส่วนป้องไฉน ปลียอดหักหายไป องค์เจดีย์ตั้งอยู่บนฐานหน้ากระดานยืดสูง มีลานประทักษิณและราวระเบียงโดยรอบ บริเวณมุมทั้งสี่ทำเป็นเสาบัวเม็ดทรงมัณฑ์ มีบันไดทางขึ้นด้านทิศตะวันตก

พระพุทธรูปในพระอุโบสถเป็นพระพุทธรูปศิลาแลงพอกด้วยปูน เดิมเป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ แต่ภายหลังได้รับการบูรณะใหม่มีลักษณะคล้ายปางมารวิชัย แต่พระหัตถ์หงายออกจีบพระอังคุฐและพระดัชนี

อ้างอิง
วัดภาวนาราม (จังหวัดสมุทรปราการ)
วัดภาวนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านขุนสมุทรไทย (แพรกตะเข้) ตำบลนาเกลือ อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 18 ไร่ ปัจจุบันมีพระครูสมุห์ สมศักดิ์ ชวโน เป็นเจ้าอาวาส
วัดภาวนารามได้รับอนุญาตให้สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2518 กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2519 โดยมีนายประยงค์ เต่าทอง เป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด นายจ้อยและนางอบเชย เต่าทอง ถวายที่ดินให้สร้างวัด ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2522 ได้ทำพิธียกวัดถวายแด่สมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ (ช่วง วรปุญฺโญ) เจ้าอาวาสวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ วัดมีชื่อเดิมว่า วัดภาวณาสุวรรณาราม ต่อมาตัดคำว่า "สุวรรณา" ออก จึงเป็นชื่อ "วัดภาวนาราม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2524 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร

วัดภาวนารามมีถาวรวัตถุประกอบด้วยวิหารหลวงพ่อโต โบสถ์ไม้แดง หอระฆัง กุฏิพระภิกษุ 10 หลัง และเมรุ

อ้างอิง
วัดปากน้ำ (จังหวัดสมุทรสงคราม)
วัดปากน้ำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านปากน้ำ ตำบลแควอ้อม อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม

ประวัติ
วัดปากน้ำหรือ วัดอมรวิมลจันทร์ เป็นวัดโบราณสมัยกรุงศรีอยุธยา โดยสันนิษฐานได้จากโบราณวัตถุที่ยังหลงเหลืออยู่ มีรอยพระพุทธบาทและพระพุทธไสยาสน์เป็นต้น ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง แต่เพิ่งขอตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2458 และได้รับวิสุงคามสีมาในปีเดียวกัน วัดมีความเจริญสูงสุดเมื่อพระครูวิมลศีลาจารย์เป็นเจ้าอาวาส และท่านเป็นเจ้าคณะอำเภออัมพวาด้วย มีความเจริญทางด้านการศึกษา ทั้งด้านศาสนาและการศึกษาสามัญ สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เสด็จมาทอดพระเนตรวัดนี้เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2458
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องสี ลดชั้น 2 ชั้น ซ้อนกันชั้นละ 3 ตับ ด้านหน้าและด้านหลังมีประตูทางเข้าด้านละ 1 ประตู ซุ้มประตูปูนปั้นตกแต่งด้วยเศษเครื่องถ้วย เป็นรูปพระพุทธรูปปางปาลิไลยก์ มีมังกรดั้นเมฆเลื้อยอยู่ด้านบน และมีอักษรระบุศักราช 2458 ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระปูนปั้นปางมารวิชัย และยังมีพระพุทธรูปหล่อด้วยโลหะปางอุ้มบาตรเป็นของเก่าคู่มากับวัด
กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนวิหารที่ประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์เป็นโบราณสถานแห่งชาติ มีภาพผนังนูนปูนปั้นประดับกระเบื้องเคลือบฝีมืองดงามมาก วิหารที่ประดิษฐานพระพุทธรูปจำลองหลวงพ่อบ้านแหลม พระพุทธฉาย ก่อสร้างด้วยไหโบราณ วิหารที่ประดิษฐานรอยพระพุทธบาท 4 รอย พระปรางค์ก่ออิฐถือปูนขนาดเล็ก ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมมีระเบียงล้อมรอบ ฐานพระปรางค์เป็นฐานสิงห์ซ้อนกัน 3 ชั้น เรือนธาตุมีซุ้มหน้านางซ้อนกันด้านละ 2 ซุ้มทั้งสี่ด้านยอดปรางค์ นอกจากนี้ยังมีอาคารอื่น ๆ ของวัดที่กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนโบราณสถานไว้ ได้แก่ ศาลาท่าน้ำเก่า วิหารน้อย เรือนไทยไม้สักทรงปั้นหยาขนมปังขิง ศาลาการเปรียญไม้สักทรงไทย และกุฏิเก๋งจีน วัดมีพระพุทธรูปหลวงพ่อทันใจประทับนั่งปางมารวิชัย สีเ
ไม้สักทรงไทย และกุฏิเก๋งจีน วัดมีพระพุทธรูปหลวงพ่อทันใจประทับนั่งปางมารวิชัย สีเหลืองทององค์ใหญ่ ประดิษฐานอยู่ริมแม่น้ำแม่กลองหน้าวัด
วัตถุมงคล
วัตถุมงคลที่สร้างโดยเกจิอาจารย์ หลวงพ่อช่วงหรือพระครูวิมลศิลาจารย์ ที่ได้รับความนับถือมากคือตะกรุดและเหรียญ เมื่อปี พ.ศ. 2463 หลวงพ่อช่วงได้สร้างเหรียญหล่อเป็นรูปหลวงพ่อวัดบ้านแหลม และเมื่อปี พ.ศ 2471 ลูกศิษย์ลูกหาของหลวงพ่อช่วงได้ขออนุญาตหลวงพ่อช่วงสร้างเหรียญที่ระลึกในการทำบุญอายุหลวงพ่อช่วง อายุครบ 6 รอบ 72 ปี เป็นเหรียญปั๊มรูปหลวงพ่อครึ่งองค์ด้านหลัง เป็นรูปพระปิดตา และมียันต์ล้อมรอบ พุทธคุณเด่นทางด้านมหาอุด แคล้วคลาด และเมตตามหานิยม

อ้างอิง
วัดหลักสาม
วัดหลักสาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองภาษีเจริญ ในแขวงหนองแขม เขตหนองแขม กรุงเทพมหานคร

วัดหลักสามเดิมชื่อ สำนักสงฆ์พระอาทิตย์ พระจันทร์ ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2515 นายชวลิต เงินล้าน และเพื่อนได้มีจิตศรัทธาตั้งสำนักสงฆ์ขึ้น มีเจ้าอาวาสองค์แรกคือ พระครูสังฆรักษ์แก้ว สัจจวโร ต่อมาเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2531 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัดในพระพุทธศาสนา มีนามว่า "วัดหลักสาม" ผู้ขออนุญาตตั้งวัดคือ นายเล็ก สีเฟื่อง และดาบตำรวจ บุญช่วย ปิณฑะคุปต์ โดยมีพระครูสังฆรักษ์แก้ว สัจจวโร เป็นเจ้าอาวาส วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2544
ปูชนียวัตถุในวัดได้แก่ หลวงพ่อใหญ่ เจ้าแม่กวนอิม ไอ้ไข่ บริเวณวัดหลักสามมีชุมชนข้างวัดหลักสามโดยมีจำนวนครัวเรือนทั้งหมดราว 80 ครัวเรือน

อ้างอิง
วัดน้ำจั้น
วัดน้ำจั้น อาจหมายถึง
* วัดน้ำจั้น 
* วัดน้ำจั้น อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี
* วัดน้ำจั้น จังหวัดกาฬสินธุ์
จังหวัดฮัมกย็องใต้
ฮัมกย็องใต้ ( ; ) เป็นจังหวัดของประเทศเกาหลีเหนือ ได้รับการสถาปนาขึ้นใน ค.ศ. 1896 จากพื้นที่ครึ่งใต้ของอดีตจังหวัดฮัมกย็อง และยังคงฐานะเป็นจังหวัดของประเทศเกาหลีจนถึง ค.ศ. 1945 หลังจากนั้นจึงกลายเป็นจังหวัดของประเทศเกาหลีเหนือ มีเมืองเอกคือฮัมฮึง

ภูมิศาสตร์
จังหวัดนี้มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดรยังกังทางทิศเหนือ ติดกับจังหวัดฮัมกย็องเหนือทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ติดกับจังหวัดคังว็อนทางทิศใต้ และติดกับจังหวัดพย็องอันใต้ทางทิศตะวันตก ทางทิศตะวันออกของจังหวัดคือทะเลญี่ปุ่น
การแบ่งเขตการปกครอง
ฮัมกย็องใต้แบ่งออกเป็น 3 นคร (ชี) 2 เขต (1 กู และ 1 จีกู) และ 15 อำเภอ (คุน) หน่วยการปกครองเหล่านี้ยังถูกแบ่งย่อยออกเป็นหมู่บ้าน (รี และทง โดยที่ทง ยังหมายถึงย่านในเขตเมือง) โดยที่แต่ละอำเภอจะมีหนึ่งเมือง (อึบ) ซึ่งทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการบริหาร รายละเอียดเหล่านี้ระบุไว้ในหน้าข้อมูลเฉพาะของแต่ละอำเภอ นอกจากนี้ นครบางแห่งยังถูกแบ่งออกเป็นเขตที่เรียกว่า "กูย็อก" ซึ่งบริหารในระดับต่ำกว่านครเล็กน้อยและมีการระบุไว้ในหน้าข้อมูลเฉพาะเช่นเดียวกัน

นคร
* ฮัมฮึง (เมืองเอก) 함흥시 / 
* ชินโพ 신포시 / 
* ทันช็อน 단천시 /

เขต
* คึมโฮ 금호지구 /

อำเภอ
* อำเภอชังจิน 장진군 / 
* อำเภอช็องพย็อง 정평군 / 
* อำเภอฮัมจุ 함주군 / 
* อำเภอฮอช็อน 허천군 / 
* อำเภอฮงว็อน 홍원군 / 
* อำเภอโคว็อน 고원군 / 
* อำเภอคึมยา 금야군 / 
* อำเภอพูจ็อน 부전군 / 
* อำเภอพุกช็อง 북청군 / 
* อำเภอรักว็อน 락원군 / 
* อำเภอรีว็อน 리원군 / 
* อำเภอชินฮึง 신흥군 / 
* อำเภอซูดง 수동군 / 
* อำเภอท็อกซ็อง 덕성군 / 
* อำเภอย็องกวัง 영광군 / 
* อำเภอโยด็อก 요덕군 /

ดูเพิ่ม
* Song of Dorang-seonbi and Cheongjeong-gaksi

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
วัดโกมุทพุทธรังสี
วัดโกมุทพุทธรังสี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงศาลาธรรมสพน์ เขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมีพระครูโกมุทสิทธิการ (พิทักษ์ เกสโร) เป็นเจ้าอาวาส

วัดโกมุทพุทธรังสีเริ่มสร้างในปี พ.ศ. 2540 ในครั้งแรกนางสาวนฤมล โกมุท คหบดีชาวบางขุนนนท์ ได้ถวายที่ดิน 15 ไร่ แด่พระราชพิพัฒน์โกศล (หลวงพ่อเณร) เจ้าอาวาสวัดศรีสุดารามวรวิหาร จากนั้นมีการนิมนต์พระราชพิพัฒน์โกศลเป็นประธานก่อสร้างฝ่ายพระสงฆ์ และเชิญนางสาวนฤมลเป็นประธานฝ่ายฆราวาส แล้วจึงได้รับอนุญาตให้ตั้งเป็นวัดในศาสนาพุทธเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540
อุโบสถประดิษฐานหลวงพ่อโกมุทพุทธาภิบาล​ปราบมารประทานพรโชคลาภ​ ซึ่งสร้างคู่มากับวัดเป็นพระพุทธรูปประจำวัด ได้ทำการหล่อที่ประเทศอินเดีย และมีรูปหล่อเหมือนเกจิอาจารย์ เช่น หลวงพ่อโต หลวงปู่มั่น หลวงปู่ทิม และยังมีปู่ฤๅษีบดยา ฤๅษีตาไฟ ฤๅษีตาวัด ฤๅษี 108 และยังมีราหู ที่มีการบูชาราหูทุกค่ำวันพุธ นอกจากยังเป็นศูนย์ปฏิบัติธรรมวิปัสสนากรรมฐาน มีการจัดพิธีสวดมนต์ทุกวันพระ วันเสาร์ และวันอาทิตย์ สวดนพเคราะห์

อ้างอิง
วัดบางนมโค
วัดบางนมโค เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านหัวไผ่ ตำบลบางนมโค อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ทั้งหมด 24 ไร่ 21 วา 3 งาน

วัดบางนมโคสร้างขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐานชัดเจน บางท่านก็ว่ามีในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย เดิมชื่อ วัดนมโค ครั้นเมื่อ พ.ศ. 2310 พม่าข้าศึกล้อมกรุงศรีอยุธยา ได้มาตั้งค่ายหนึ่งขึ้นที่ตำบลสีกุก ห่างจากวัดบางนมโค ย่านนั้นมีการเลี้ยงวัวมากกว่าที่อื่น พม่าได้ถือโอกาสกวาดต้อนเอาวัวควายจากย่านนี้ไปเป็นเสบียง ในที่สุดกรุงศรีอยุธยาก็เสียแก่พม่า วัดบางนมโคจึงทรุดโทรมไปบ้างตามกาลเวลา ต่อมาก็ได้มีการซ่อมแซมขึ้นใหม่ก็ยังมีการเลี้ยงวัวกันอยู่อีกมากมาย ชาวบ้านจึงเรียกติดปากว่า "วัดบางนมโค"
วัดบางนมโคเป็นที่เลื่อมใสศรัทธาของผู้คนทั่วประเทศ ด้วยความเมตตาของพระครูวิหารกิจจานุการ (ปาน โสนนฺโท) ท่านมีความรู้รอบด้านอย่างลึกซึ้ง ตั้งแต่พระธรรม กัมมัฏฐาน การแพทย์แผนโบราณ รวมถึงได้สร้างวัตถุมงคลต่าง ๆ เช่น เกราะยันต์ พระเครื่องเนื้อดินเผา อุดด้วยผงอิทธิเจของหลวงพ่อปาน ซึ่งเป็นรุ่นเดียวที่ท่านสร้างขึ้นและปลุกเสกเอง ท่านได้วิชาการสร้างพระพิมพ์ต่าง ๆ เหล่านี้มาจากชีปะขาว ซึ่งเป็นพระพิมพ์ที่ไม่เหมือนพระพิมพ์ใด
วัดมีมณฑปหลวงพ่อปานซึ่งมีรูปหล่อลื่น อัฐิ และหุ่นขี้ผึ้งของหลวงพ่อตั้งอยู่ภายใน อุโบสถที่หลวงพ่อปานที่สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2467 รายล้อมด้วยใบเสมาทอง ด้านหน้าคือรูปหล่อหลวงพ่อปาน มีภาพจิตรกรรมฝาผนังบันทึกเหตุการณ์เมื่อครั้งพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชพร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ และสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าสิรินธรเทพรัตนสุดา เสด็จพระราชดำเนินมายังวัดบางนมโคเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2517 ภายในประดิษฐานพระประธานนามว่า พระพุทธโสนันทะ ด้านหลังพระอุโบสถคือพระธาตุเจดีย์ซึ่งหลวงพ่อปานสร้างขึ้นใหม่แทนองค์เดิมที่ชำรุดทรุดโทรม เป็นที่มาของการสร้างพระรุ่นแรก รูปพระพุทธเจ้าประทับบนบัลลังก์เหนือสัตว์ต่าง ๆ ทั้งเจ็ด เมื่อ
ารสร้างพระรุ่นแรก รูปพระพุทธเจ้าประทับบนบัลลังก์เหนือสัตว์ต่าง ๆ ทั้งเจ็ด เมื่อ พ.ศ. 2450 ซึ่งมีชื่อเสียงมาก วัดบางนมโคมีจัดงานพิธีสักการะรำลึกพระเดชพระคุณหลวงพ่อปานทุกวันที่ 26 กรกฎาคม