SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดตลาดใต้
วัดตลาดใต้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางขะแยง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่ 10 ไร่ 1 งาน 44 ตารางวา

วัดตลาดใต้สร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2355 โดยชาวบ้านที่อยู่ละแวกนั้นเป็นผู้สร้าง ได้นามวัดว่า "วัดตลาดใต้" เพราะมีอีกวัดหนึ่งอยู่ทางเหนือเรียกว่า วัดตลาดเหนือ บริเวณแถบนี้ชาวบ้านได้นำของป่ามาซื้อขายกันบริเวณตลาดน้ำ เมื่อมีการสร้างวัดจึงเรียกว่า "วัดตลาดใต้" ตามท้องที่วัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2425 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 12.50 เมตร ยาว 19.50 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2426
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6.50 เมตร ยาว 15.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2430 ศาลาการเปรียญกว้าง 14.50 เมตร ยาว 27 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2541 หอสวดมนต์กว้าง 9.50 ยาว 10.40 เมตร กุฏิสงฆ์จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ และอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 1 หลัง สร้างด้วยไม้ ฌาปนสถาน 1 หลัง และหอระฆัง 1 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 49 นิ้ว สูง 49 นิ้ว และพระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 39 นิ้ว สูง 57 นิ้ว
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการอัย พ.ศ. 2435–2460
* พระอธิการพัฒน์ พ.ศ. 2460–2467
* พระอธิการธรรมตา พ.ศ. 2467–2515
* พระอธิการบุญ พ.ศ. 2515–2517
* พระอธิการหนู พ.ศ. 2517–2523
* พระอธิการแผ้ว พ.ศ. 2523–2534
* พระอธิการสวิง พ.ศ. 2536–2540
* พระครูปทุมาภิวัฒน์ พ.ศ. 2541–2553
* พระมหาธีระศักดิ์ อธิปุญฺโญ ป.ธ.6 พ.ศ. 2553–2563
* พระครูปลัดบวรรัช สิริวํโส พ.ศ.2564-ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดโคกเดื่อ
วัดโคกเดื่อ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย สร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2335 ในรัชสมัยรัชกาลที่ 1 โดยเมื่อสมัยก่อนชาวบ้านเรียกว่า วัดพังม่วง แต่เปลี่ยนชื่อตามสภาพของหมู่บ้านจึงเปลี่ยนเป็นชื่อ วัดโคกเดื่อ ซึ่งในอดีตสมัยนั้นมีพระเกจิประจำจังหวัดนครสวรรค์ พระครูนิวาสธรรมขันธ์ (เดิม พุทธสโร) เทพเจ้าแห่งเมืองสี่แคว ได้จาริกมาสร้างและบูรณะเสนาสนะภายในวัดโคกเดื่อแห่งนี้ ปัจจุบันที่พบเห็นคือ อุโบสถและศาลาการเปรียญ
ประวัติ
วัดโคกเดื่อ ตั้งอยู่เลขที่ 1 บ้านโคกเดื่อ หมู่ที่ 5 ตำบลโคกเดื่อ อำเภอไพศาลี จังหวัดนครสวรรค์ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2335 ในรัชสมัยของ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช (รัชกาลที่ 1) เดิมมีนามว่า วัดโพธิ์ทองธรรมชาติ ภายหลังได้เปลี่ยนชื่อวัดเป็น วัดพังม่วง เมื่อทางอำเภอได้ตั้งเป็นบ้านโคกเดื่อ จึงเปลี่ยนนามวัดใหม่ตามสภาพของหมู่บ้านจึงเปลี่ยนเป็นชื่อว่า วัดโคกเดื่อ จนถึงปัจจุบันมีพระภิกษุอยู่จำพรรษาตลอดทุกปี ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2466 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 80 เมตร ยาว 130 เมตร การศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2500 นอกจากนี้มีโรงเรียนเอกชนการกุศลในพระพุทธศาสนา (วัดโคกเดื่อวิทยา) เปิดสอนเมื่อ พ.ศ
อกจากนี้มีโรงเรียนเอกชนการกุศลในพระพุทธศาสนา (วัดโคกเดื่อวิทยา) เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2542 การบริหารและการปกครอง มีเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระครูนิเทศปริยัติโสภณ (กมล กิติญาโณ)
สิ่งก่อสร้างภายในวัด
# ศาลาการเปรียญหลังเก่า สร้างขึ้นเมื่อพ.ศ. 2443 เป็นศาลาไม้ที่ใช้ในการทำบุญตักบาตร ซึ่งผู้เฒ่าผู้แก่ได้เล่ากันมาว่าเป็นศาลาที่ พระครูนิวาสธรรมขันธ์ (เดิม พุทฺธสโร) วัดหนองโพ (สมัยเป็นหนุ่ม) ท่านมาสร้างไว้ร่วมกับเจ้าอาวาสวัดโคกเดื่อในสมัยนั้น ต่อมาปีพ.ศ. 2563 ศาลาได้บูรณปฏิสังขรณ์ โดยมี พระราชมงคลวัชราจารย์ (พัฒน์ ปุญฺญกาโม) เป็นประธานอุปถัมภ์บูรณะสร้างศาลาขึ้นใหม่ 
# อุโบสถ เป็นอุโบสถที่ พระครูนิวาสธรรมขันธ์ (เดิม พุทฺธสโร) กับ พระใบฎีกาโหมด อสฺสุสโก อดีตเจ้าอาวาสวัดโคกเดื่อ พร้อมชาวบ้านโคกเดื่อนำพากันสร้างขึ้นจนแล้วเสร็จใช้งบประมาณก่อสร้าง 11,700 บาทและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 9 เมษายน 2466 กว้าง 10 เมตร ย
,700 บาทและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 9 เมษายน 2466 กว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
# ศาลาการเปรียญหลังใหม่ กว้าง 40 เมตร ยาว 70 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
# หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2467 เป็นอาคารครึ่งปูนครึ่งไม้
# ฌาปนสถาน จำนวน 1 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2546
ลำดับเจ้าอาวาส
เท่าที่ทราบมี 5 รูป ดังนี้
# พระอาจารย์แก้ว
# พระใบฎีกาโหมด อสฺสุสโก อดีตเจ้าอาวาส รูปที่ 2
# พระครูนิมิตรพุทธิสาร (โอน ฐิตปัญโญ) อดีตเจ้าอาวาสวัดโคกเดื่อและเจ้าคณะอำเภอไพศาลี รูปที่ 3
# พระครูนิภาธรโสภณ (สกนธ์ สุภาจาโร) อดีตเจ้าอาวาสวัดโคกเดื่อและเจ้าคณะอำเภอไพศาลี รูปที่ 4
# พระครูนิเทศปริยัติโสภณ (กมล กิติญาโณ) รองเจ้าคณะอำเภอไพศาลี และเจ้าอาวาสวัดโคกเดื่อรูปปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดลำลูกบัว
เดิมหมู่บ้านลำลูกบัวไม่มีวัดให้พุทธศาสนิกชนได้บำเพ็ญกุศล หากจะประกอบศาสนกิจต้องเดินทางไปยังวัดสามง่ามหรือวัดตะโกสูงซึ่งอยู่ห่างถึง 4–5 กิโลเมตร ด้วยเหตุนี้ นายหว่างและนางเผื่อน บุตรศรี และกำนันฉาย อำไพจิตร (ขุนกรีกลเกษตร) ได้ร่วมใจกันถวายที่ดินเพื่อสร้างวัด ในระยะแรกเริ่มสร้างที่พักสงฆ์ขึ้นมาก่อน เป็นศาลาหลังคามุงแฝกกว้างขวางพอสมควร ด้านหน้าเป็นที่บำเพ็ญกุศล ด้านหลังกั้นให้พระสงฆ์พักอยู่อาศัย ได้นิมนต์หลวงตาโตมาจำพรรษาและปกครองวัดเมื่อ พ.ศ. 2470 วัดได้รับพัฒนาเรื่อยมา จนได้รับอนุญาตตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2472 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2480
เสนาสนะและสิ่งก่อสร้างภายในวัดได้แก่ อุโบสถหลังใหม่มีช่อฟ้า ใบระกา เริ่มสร้างเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2532 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2538 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2535 ศาลาการเปรียญทรงไทยสร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2538 เมรุสร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 และศาลปู่ขาว มณฑปสามพี่น้อง พระครูพัฒนาภินันท์ อดีตเจ้าอาวาสวัดลำลูกบัว นำพระพุทธรูปจำลองวัดไร่ขิง หลวงพ่อโสธรและหลวงพ่อวัดบ้านแหลม เป็นที่ประดิษฐาน ส่วนปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยหล่อด้วยโลหะ หน้าตักกว้าง 1 เมตร และพระประธานประจำอุโบสถหลังใหม่ เป็นพระพุทธชินราชจำลอง หน้าตักกว้าง 89 นิ้ว พร้อมด้วยพระอัครสาวก
รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงตาโต
* พระอาจารย์เล็ก ตรีมาลา
* พระอาจารย์เคี้ยง แซ่ตั้ง
* หลวงตายัน
* พระผัน
* พระอยู่ สามบุญลือ
* พระอาจารย์แม้น ทองดอนเหมือน
* พระอาจารย์แหวน
* พระเคล้า พ.ศ. 2491 
* พระครูพัฒนาภินันท์ (สวิง ฐานงฺกโร) พ.ศ. 2492–2548 
* พระครูสันติธรรมานันท์ พ.ศ. 2550

อ้างอิง
วัดอรัญญิการาม (จังหวัดนครปฐม)
วัดอรัญญิการาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสามง่าม อำเภอดอนตูม จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ตั้งวัด 39 ไร่ 73 ตารางวา มีเนื้อที่ธรณีสงฆ์ 39 ไร่ 39 ตารางวา
วัดอรัญญิการาม หรือเดิมชื่อ วัดสามง่าม สร้างขึ้นโดยหลวงพ่อแดงร่วมกับชาวบ้านสมัยนั้น หลวงพ่อแดงนี้เป็นลุงของหลวงพ่อเต๋ คงทอง เดิมท่านเป็นพระบวชที่วัดกาหลง จังหวัดสมุทรสาคร ได้เอาหลวงพ่อเต๋ ขณะนั้นเป็นเด็กไปอยู่ด้วย แล้วมาสร้างวัดที่บริเวณวัดดอนตูมในปัจจุบัน ซึ่งเป็นเมืองร้างเก่าแก่สมัยโบราณ แต่เมื่อสร้างวัดได้ 3 ปี ประสบอุปสรรคมาก เนื่องจากอยู่ห่างไกลชุมชนและชาวบ้านไปมาไม่สะดวก ท่านจึงออกมาสร้างวัดขึ้นใหม่ที่บริเวณบ้านสามง่าม อันเป็นที่ตั้งวัดในปัจจุบัน บริเวณนี้เรียกสามง่านเพราะเดิมเป็นที่ตั้งโรงหีบอ้อยของเจ๊กไป๋ มีคลองแจงงามและคลองทุ่งรางทอง มาเชื่อมติดต่อกันเป็น 3 ง่าม แต่เมื่อโรงหีบอ้อยของเจ๊กไป๋ถูกโจรปล้นและเจ๊กไป๋ถูกโจรฆ่าตาย ที่ดินได้ร้
3 ง่าม แต่เมื่อโรงหีบอ้อยของเจ๊กไป๋ถูกโจรปล้นและเจ๊กไป๋ถูกโจรฆ่าตาย ที่ดินได้ร้างขาดคนดูแลลูกสาวเจ๊กไป๋จึงยกที่ดินให้แก่หลวงพ่อแดง เพื่อทำการสร้างวัด โดยได้สร้างวัดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2447 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2451 ในชื่อ "วัดอรัญญิการาม" ต่อมา พ.ศ. 2453 หลวงพ่อแดงได้จัดงานผูกพัทธสีมาฝังลูกนิมิตโบสถ์หลังแรกขึ้น
วัดมีเกจิอาจารย์คือ หลวงพ่อแย้ม ฐายุตโต ท่านมีวิชาอาคมที่เลื่องลือ โด่งดังไปทั่วทุกสารทิศทั้งในและต่างประเทศ ท่านได้รับการยอมรับยกย่อง เกียรติคุณด้านวัตถุมงคลที่ศักดิ์สิทธิ์ เช่น ตะกรุดหน้าผากเสือ ตะกรุดโทน เบี้ยแก้ และที่โด่งดังมากคือ กุมารทอง

อ้างอิง
วัดสมุหราษฎร์บำรุง
วัดสมุหราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลำลูกกา อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่ทั้งหมดรวม 15 ไร่ 1 งาน 1 ตารางวา

วัดสมุหราษฎร์บำรุงก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2462 เดิมชื่อ วัดแปลงกระบือ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2503 ซึ่งเจ้าคณะปกครองฝ่ายสงฆ์ได้ปกครองดูแลตลอด จนถึงปัจจุบัน สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติรับรองว่าวัดสมุหราษฎร์บำรุง มีชื่ออยู่ในทะเบียนวัดของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2535 มีพระใบฎีกาสุเทพ ฐิตพโล เป็นผู้รักษาการเจ้าอาวาส
วัดสมุหราษฎร์บำรุงมีรูปปั้นไอ้ไข่ โดยได้ขอนำมวลสารจากผงธูปที่ประชาชนไปจุดบูชากราบไหว้ไอ้ไข่ที่วัดเจดีย์ จังหวัดนครศรีธรรมราช มาไว้ใต้ฐานรูปปั้นไอ้ไข่ ณ ที่วัดสมุหราษฎร์บำรุง นอกจากนี้ยังได้มีสมเด็จองค์ปฐมและรูปปั้นจำลอง พระครูพิทักษ์ ธรรมนาถ (หลวงปู่เอี่ยม) อดีตเจ้าอาวาสรูปที่ 5 ของวัดสมุหราษฎร์บำรุง และรูปปั้นจำลองพระเกจินามมงคลร่วม 9 รูป ได้แก่ หลวงปู่ทวด หลวงปู่ศุข หลวงปู่เจริญ หลวงพ่อคง หลวงปู่มั่น หลวงพ่อทอง หลวงพ่อเงิน หลวงปู่แหวน หลวงพ่อแก้ว และหลวงปู่เชื่อมวัดสมุห์ฯ

อ้างอิง
วัดหน่อพุทธางกูร
วัดหน่อพุทธางกูร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพิหารแดง อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี
วัดหน่อพุทธางกูร เดิมชื่อว่า วัดมะขามหน่อ เพราะมีต้นมะขามใหญ่อยู่ จากการขุดแต่งพบว่าอุโบสถเก่าของวัดนี้สร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลาย แล้วมาบูรณะครั้งใหญ่ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เล่าสืบต่อกันมาว่าละแวกวัดนี้เคยเป็นนิวาสถานเดิมของพระเพทราชาแห่งราชวงศ์บ้านพลูหลวง วัดนี้บูรณะโดยชาวลาวที่โดนกวาดต้อนมาเมื่อคราวกบฏเจ้าอนุวงศ์ เมื่อ พ.ศ. 2369 บริเวณที่มีฐานอุโบสถเก่าอยู่ก่อน ต่อมาขุนพระพิมุขข้าหลวงในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงได้สร้างวัดขึ้นมาโดยให้ชื่อว่า "วัดมะขามหน่อ" กระทั่งในสมัยพระครูสุวรรณวรคุณ (คำ จนทโชโต) เป็นเจ้าอาวาส จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดหน่อพุทธางกูร"
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ คือ อุโบสถเก่าเป็นอาคารรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าก่ออิฐถือปูนขนาด 3 ห้อง ด้านหน้ามีมุขยื่นออกมามีเสารองรับอยู่ 4 ต้น หน้าบันและส่วนประดับต่าง ๆ เป็นไม้จำหลักงดงาม หลังคามุงกระเบื้องดินเผาปลายมน ฐานอาคารแอ่นโค้งเป็นรูปท้องเรือสำเภา ตามแบบนิยมสมัยอยุธยาตอนปลาย ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง วาดขึ้นโดยนายคำ ช่างหลวงชาวเวียงจันทน์ที่ถูกกวาดต้อนเมื่อคราวกบฏเจ้าอนุวงศ์ เขียนราว พ.ศ. 2391 โดยภาพจิตรกรรมที่วาดนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับพุทธประวัติ ทศชาติชาดก พระเจดีย์จุฬามณี และเทพชุมนุม กรมศิลปากรทำการบูรณะอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2550–2551 และอนุรักษ์ภาพจิตรกรรมฝาผนังในปีเดียวกัน

อ้างอิง
วัดปงยางคก
วัดปงยางคก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปงยางคก อำเภอห้างฉัตร จังหวัดลำปาง

วัดปงยางคกสร้างขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 1243 มีตำนานเล่าว่า ครั้งเมื่อพระนางจามเทวี ผู้ครองนครหริภุญชัย มาเยี่ยมพระเจ้าอนันตยศ ราชบุตร ผู้มาครองนครเขลางค์ลำปาง ระหว่างเดินทางนำฉัตรทองไปบูชาที่พระธาตุลำปางหลวง ช้างพระที่นั่งย่อตัวหมอบชูงวงคารวะ พระนางเห็นเป็นอัศจรรย์ จึงพักพล ณ ที่นั้น ตกกลางคืน พระนางอธิษฐานว่าอธิษฐานว่า หากมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ขอให้ปรากฏขึ้น จากนั้นมีแสงพุ่งออกมาจากจอมปลวก จากนั้นพระนางจามเทวีจึงทรงให้ปลูกมณฑปปราสาท ครอบจอมปลวกไว้ ตลอดจนสร้างสิงห์คาบนาง สร้าง กู่จ๊างนบ แต่ต่อมาเพี้ยนมาเป็น "วัดปงยางคก"
ปัจจุบันมณฑปปราสาทประดิษฐานอยู่ในวิหารพระแม่เจ้าจามเทวี สร้างในราว พ.ศ. 2275–2302 เป็นระยะเวลาที่พระยาไชยสงคราม (ทิพย์ช้าง) ผู้ครองเมืองลำปางอยู่จนถึงแก่อสัญกรรม วิหารมีขนาดกว้าง 3 ห้อง ยาว 5 ห้อง ไม่มีประตูหน้าต่าง หลังคาลดชั้น ด้านหน้า 3 ชั้น ด้านหลัง 2 ชั้น ผืนหลังคา 2 ตับ ช่อฟ้า ป้านลม โครงสร้างของวิหารทั้งขื่อคานเสาเขียนลายทอง หน้าบันผนังด้านยาวเป็น ฝาย้อย คือ ทำด้วยไม้เข้าเดือยเป็นแผง ปิดลงมาประมาณครึ่งเสา ฝาด้านในเขียนภาพและลวดลายตกแต่ง ห้องท้ายวิหารก่อผนังทึบ ด้านทิศใต้ของห้องที่สามและห้องที่สี่ ก่อผนังเจาะช่องแสง เพื่อกันฝนสาด ห้องท้ายวิหารเป็นที่ตั้งของมณฑปประดิษฐานพระประธาน มณฑปทรงปราสาท หรือเรียกว่า โขงพระเจ้า งดงามด้วยปูนปั้นและล
ณฑปประดิษฐานพระประธาน มณฑปทรงปราสาท หรือเรียกว่า โขงพระเจ้า งดงามด้วยปูนปั้นและลวดลายประดับ ปัจจุบันวิหารจามเทวีได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน และเป็นสถาปัตยกรรมด้านอนุรักษ์ดีเด่นจากสมาคมสถาปนิกสยาม เมื่อ พ.ศ. 2543
คลังภาพ

ไฟล์:พระวิหารเจ้าแม่จามเทวี.jpg|พระวิหารพระแม่เจ้าจามเทวี
ไฟล์:โขงพระประธาน.jpg|โขงพระประธานในพระวิหาร

อ้างอิง
วัดป่าแดงบุญนาค
วัดป่าแดงบุญนาค เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าวังทอง อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา

ประวัติ
วัดป่าแดงบุญนาค เดิมชื่อ วัดบุญนาค ภายหลังมีการสร้างวัดใหม่เพิ่มขึ้นข้างกันชื่อว่า วัดป่าแดง ปัจจุบันจึงรวมเป็นวัดเดียวกันชื่อว่า "วัดป่าแดงบุญนาค" มีร่องรอยของแนวกำแพงกั้นระหว่าง 2 วัด ปัจจุบันด้านข้างวัดในส่วนที่เป็นป่าเป็นวัดบุญนาค เมื่อเดินเข้าไปในป่าจะพบโบราณสถานที่แต่เดิมเป็นวัดบุญนาค มีองค์เจดีย์เก่าศิลปะสุโขทัย ฐานพระ พระอุโบสถ ซากแนวกำแพงโบราณ และซากโบราณสถานอีกจำนวน 25 แห่ง
ประวีติการสร้าง พระยายุทธิษเฐียร เจ้าเมืองสองแคว ช่วยพระเจ้าติโลกราชทำสงครามกับพระบรมไตรโลกนาถ จึงมีความชอบ พระเจ้าติโลกราชจึงให้ครองเมืองพะเยา และได้สร้างวัดป่าแดง (บุนนาค) ได้สร้างเจดีย์ วิหาร และที่สำคัญได้สร้างพระพุทธรูป หลวงพ่อนาค ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2019 และจากศิลาจารึก 2 หลักในบริเวณวัด จารึกหลักที่ 1 เมื่อปี พ.ศ. 2047 เรียกชื่อวัดนี้ว่า วัดพญาร่วง จารึกหลักที่ 2 เมื่อปี พ.ศ. 2078 กล่าวถึงเจ้าอยู่หัว พระเมืองเกษเกล้า กษัตริย์เชียงใหม่ มีราชโองการให้เจ้าเมืองพะเยาสร้างมหามณฑปขึ้นในเมืองพะเยา จึงสันนิษฐานได้ว่า วัดนี้สร้างขึ้นในสมัยพระยายุทธิษเฐียร เจ้าเมืองพิษณุโลก เมื่อครั้งอพยพมาอยู่ล้านนา ตอนต้นพุทธศตวรรษที่ 21
ส่วนอีกแหล่งข้อมูลระบุว่า มีสองพี่น้องผู้เป็นเจ้าเมืองปกครองเมืองพะเยา องค์พี่นามว่าเจ้าอาทิจจราช องค์น้องนามว่าเจ้าจันทราช ทั้งสองพระองค์ได้ชักชวนกันสร้างพระเจดีย์ เจ้าอาทิจจราชสร้างพระเจดีย์วัดป่าแดง เจ้าจันทราช สร้างพระเจดีย์วัดบุญนาค ได้ก่อสร้างพระเจดีย์ 2 องค์นี้ในวันเดียวกัน

โบราณสถาน
มูลดินซากโบราณสถานซึ่งอาจเป็นเจดีย์หรืออาคารโบราณที่สำรวจพบ 25 ตำแหน่ง เจดีย์ทรงระฆังซึ่งมีองค์ประกอบแบบศิลปะสุโขทัย 1 องค์ ซากวิหาร 1 หลัง และซากแนวกำแพงโบราณ เท่าที่สำรวจพบ 4 แนว
เจดีย์ศิลปะสุโขทัย ประกอบด้วยฐานเขียง 3 ชั้น ต่อด้วยฐานแปดเหลี่ยมส่วนเรือนธาตุทรงกลมขึ้นไปจนถึงชั้นรองรับองค์ระฆังทรงกลม ก่อด้วยอิฐซ้อนกันขึ้นไป ส่วนกลางองค์ระฆังขึ้นไปได้พังทลายหายไป วิหารพระร่วง เป็นวิหารแบบสุโขทัย กว้าง 25 เมตร ยาว 42 เมตร สูง 1.80 เมตร เป็นวิหารขนาดใหญ่ ซึ่งเป็นวิหารที่ได้รับอิทธิพลสุโขทัย ยังพบพระพุทธรูปหินทรายเก่าแก่มากมายประดิษฐานอยู่ ซึ่งพระพุทธรูปหินทรายทั้งหมดแกะสลักด้วยช่างที่มีฝีมือชั้นเยี่ยม คือ หลวงพ่อนาคและพระพุทธรูปไม้แก่นจันทร์ ปัจจุบันประดิษฐาน ณ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ

อ้างอิง
วัดบางไผ่นารถ
วัดบางไผ่นารถ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางไทรป่า อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีพื้นที่ตั้งวัดเนื้อที่ 26 ไร่ 27 ตารางวา ด้านทิศตะวันตกจรดแม่น้ำท่าจีน
วัดบางไผ่นารถ เดิมชื่อว่า วัดบางไผ่นาด เริ่มแรกสร้างเป็นสำนักสงฆ์บางไผ่นาด เมื่อ พ.ศ. 2400 โดยมีพระอาจารย์ฉิม เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ในการก่อสร้างครั้งนั้นได้รับความช่วยเหลือจากประชาชนกลุ่มหนึ่ง โดยมีนายนาดเป็นหัวหน้าชักชวนเพื่อนบ้านมาร่วมแรงร่วมใจก่อสร้างที่อยู่สงฆ์ ด้วยเหตุนี้จึงได้ชื่อว่า "วัดบางไผ่นาด" ทั้งนี้เพราะท้องที่นั้นยังเป็นดงไผ่เป็นส่วนใหญ่ กอปรกับหัวหน้าชื่อว่านาด ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2440 ได้มีพระอาจารย์ท้วมมาพัฒนาวัด ท่านได้ก่อสร้างเสนาสนะและถาวรวัตถุ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา ตั้งเป็นวัดอย่างถูกต้องตามกฎหมาย และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2531
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถปางมารวิชัย เนื้อทองเหลืองผสมนากทอง หน้าตักกว้าง 3 เมตร สูง 3.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 พระพุทธรูปในวิหาร ปางมารวิชัย อายุมากกว่า 100 ปี พระพุทธรูปปางไสยาสน์ เจ้าแม่กวนอิมแกะสลักด้วยไม้ สูงประมาณ 2 เมตร และรูปหล่อสัมฤทธิ์พระแม่โพสพปางยืน นอกจากนั้นภายในวัดยังมีฝูงค้างคาวแม่ไก่ขนาดใหญ่
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการฉิม 
* พระอธิการท้วม สกุลมา 
* พระอธิการรอด ชูมีชัย 
* พระอธิการน่วม ไทรชมภู 
* พระอธิการปลั่ง เกษมวงษ์ 
* พระอธิการทองคำ 
* พระอธิการเหม่ ไทรเกิดศรี 
* พระอธิการนวล เขียววิชัย 
* พระอธิการสำเนียง ชัชวงษ์ 
* พระอธิการอ่วม ไทรแช่มจันทร์ 
* พระอธิการมาก ไทรเล็กทิม 
* พระครูจำลอง จนฺทวณฺโณ 
* พระอธิการกิตติศักดิ์ โกวิโท 
* พระครูปุญญาภิสันท์ (มานะ กตปุญฺโญ)

อ้างอิง
วัดป่าเจริญราช
วัดป่าเจริญราช เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงทองหลาง อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี ได้รับแต่งตั้งเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดปทุมธานีแห่งที่ 13 ให้เป็นศูนย์ปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน ตั้งอยู่บนเนื้อที่กว่า 92 ไร่
เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2544 พระครูปลัดวีระนนท์ วีรนนฺโท ร่วมกับพุทธศาสนิกชนและผู้มีจิตศรัทธา เริ่มสร้างสถานปฏิบัติธรรม ชื่อ ธรรมสถานวิมลธรรม โดยความอนุเคราะห์ของญาติธรรมท่านหนึ่งให้ใช้ประโยชน์ที่ดินเป็นการชั่วคราวจำนวน 2 ไร่ บริเวณใกล้กับหมู่บ้านเกษียณเกษตร คลอง 11 ตำบลบึงทองหลาง อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี ในระยะเริ่มต้นได้มีการปรับพื้นที่ ขุดบ่อน้ำ และก่อสร้างศาลาปฏิบัติธรรมชั่วคราว รวมไปถึงการก่อสร้างที่พักของพระภิกษุ โรงครัว ห้องน้ำ และปลูกต้นไม้ให้ร่มเงา ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2545 ได้รับอนุมัติจากเจ้าคณะจังหวัดปทุมธานี อนุญาตให้จัดตั้งเป็น สำนักสงฆ์วิมลธรรม และเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2551 มหาเถรสมาคมได้มีประกาศสำนักงานพระพุทธศาสนาใ
และเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2551 มหาเถรสมาคมได้มีประกาศสำนักงานพระพุทธศาสนาให้จัดตั้งเป็นวัดขึ้นในพระพุทธศาสนา ชื่อว่า "วัดป่าเจริญราช" ทั้งยังให้เป็นสำนักปฏิบัติธรรม จังหวัดปทุมธานี แห่งที่ 13
ภายในวัดมีเสนาสนะและสิ่งปลูกสร้างต่าง ๆ รวม 83 หลัง ปัจจุบันมีพระครูปทุมภาวนาจารย์ หรือพระครูปลัดวีระนนท์ วีรนนฺโท เป็นเจ้าอาวาส จากข้อมูลเมื่อ พ.ศ. 2563 มีพระสงฆ์ 16 รูป สามเณร 1 รูป

อ้างอิง
วัดปัญจบูรพาจารย์
วัดปัญจบูรพาจารย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองสาม อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี
วัดปัญจบูรพาจารย์ หรือ วัดป่าห้าพระองค์ ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2562 โดยมีพระครูปลัดณเชษฐพงษ์ สิริว์โส (จันทสิทธิ์) เป็นผู้ริเริ่มสร้างวัด ท่านได้ศึกษาประวัติของพระอริยเจ้า 5 องค์ มีหลวงปู่บุญมา ฐิตเปโม, หลวงปู่วัน อุตฺตโม, หลวงปู่จวน กุลเชฏโฐ, หลวงปู่สิงฆ์ทอง ธมฺมวโร และหลวงปู่สุพัฒน์ สุขกาโม ซึ่งทั้ง 5 ล้วนแล้วแต่เป็นพระเกจิชื่อดังลูกศิษย์ของหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ทั้ง 5 ละสังขารทิ้งธาตุทิ้งขันธ์ ด้วยอุบัติเหตุเครื่องบินตก ณ ทุ่งรังสิต มีข้าราชการระดับสูงของกระทรวงรอดชีวิต 1 คน คือ นายสมพร กลิ่นพงษา ผู้ว่าราชการจังหวัดนครพนมสมัยนั้น ท่านจึงได้เดินทางมาตรวจสอบและไต่ถามโยมที่ทำนาอยู่ในละแวกนั้น ในที่สุดก็ได้รับการบอกเล่าจาก โยมสง
งมาตรวจสอบและไต่ถามโยมที่ทำนาอยู่ในละแวกนั้น ในที่สุดก็ได้รับการบอกเล่าจาก โยมสงวน พิณนอก และ โยมจันทร์แรม โพธิสุวรรณ สองสามีภรรยา ผู้เช่าที่ดินทำนา ว่าเป็นที่ดินของทายาทในราชนิกุล (ไม่ได้เอ่ยนาม) โยมสงวนและโยมจันทร์แรมได้แนะนำให้ไปพบกับทนายความผู้ดูแลทรัพย์สินของกองมรดกประจำตระกูล ทำเรื่องสร้างมหาเจดีย์ปัญจบูรพาจารย์ไปยังกองมรดกของทายาทในราชนิกุล เมื่อได้รับอนุญาตจากเจ้าของที่ ได้ริเริ่มปลูกสร้างกุฏิ หลังคามุงด้วยฟาง
พระอาจารย์มหารังสรรค์ สญฺญโม ได้ตั้งชื่อวัดว่า "วัดปัญจบูรพาจารย์" และได้พัฒนาจนตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2562 วัดมีรูปปั้นหลวงปู่มั่นขนาดใหญ่

อ้างอิง
วัดสว่างภพ
วัดสว่างภพ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองสี่ อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี ปัจจุบันมีพระครูวิจิตรอาภากร (นิวัตร อาภากโร ป.ธ.4) เป็นเจ้าอาวาส

วัดสว่างภพสร้างเมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2457 โดยมีนายไปล่ สว่างนพ เป็นผู้สร้างถวายที่ดิน 19 ไร่ 2 งาน 72 ตารางวา และดำเนินการสร้างวัดพร้อมกับขนานนามว่า วัดสว่างนพดาราม วัดนี้มีแต่ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาสเรื่อยมาจนถึง พ.ศ. 2482 พระปทุมวรนายก เจ้าคณะจังหวัด ได้แต่งตั้งเจ้าอาวาสและเปลี่ยนชื่อวัดเป็น "วัดสว่างภพ" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2482 ด้านการศึกษา วัดได้มีการสอนพระปริยัติธรรม แผนกธรรม เฉพาะภายในพรรษา
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ หอฉัน หอระฆัง ฌาปนสถาน กุฏิ อาคารปฏิบัติธรรม กำแพงหน้าวัด ศาลาอเนกประสงค์ วิหารคดรอบอุโบสถ วิหารประดิษฐานพระพุทธรูป วัดนี้มีปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระประธานภายในอุโบสถ หลวงพ่ออู่ทอง สร้างด้วยโลหะสำริด หน้าตัก 2 ศอก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 พระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธชินราชจำลอง เนื้อโลหะทองเหลือง หน้าตัก 4 ศอก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 วัดยังมีสรีระสังขารของหลวงพ่อแสวงประดิษฐานอยู่ในโลงแก้ว

อ้างอิง
วัดขนอนเหนือ
วัดขนอนเหนือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านกรด อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
บริเวณที่ตั้งวัดมีคลองห้วยกรดหรือคลองบ้านกรดมาสบกับคลองโพ ในอดีตจึงเป็นที่ตั้งของด่านเก็บภาษีริมคลองบ้านกรด ซึ่งมีคลองควายขุดมาสบผ่านหน้าวัดอีกสายหนึ่งด้วย ตามประวัติใน ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 4 ระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2206 โดยมีนายด่านใหญ่ชื่อพระยาสีหราชเดโช เป็นผู้สร้างวัดนี้ขึ้น และมีอีกวัดหนึ่งอยู่ทางตอนใต้มีนามว่า วัดขนอนใต้ จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดปทุมสิงขรขนอนเหนือ หรือเรียกสั้น ๆ ว่า "วัดขนอนเหนือ" เมื่อ พ.ศ. 2327 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2225 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 9 เมตร ยาว 22 เมตร เมื่อเสียกรุงศรีอยุธยาใน พ.ศ. 2310 วัดนี้ทรุดโทรมลง พระภิกษุชื่อ คง ได้มาบูรณะใหม่ และคงมีการซ่อมแซมปฏิสังขรณ์อีกหลายครั้ง ด้วยมีจาร
พระภิกษุชื่อ คง ได้มาบูรณะใหม่ และคงมีการซ่อมแซมปฏิสังขรณ์อีกหลายครั้ง ด้วยมีจารึกหินอ่อนฝังที่ผนังหน้าอุโบสถว่า "พระถุงเงินกับคณะสังฆนายก และกรรมการสัปบุรุษ ซ่อมเมื่อ พ.ศ. 2493 สำเร็จ พ.ศ. 2497"
จิตรกรรมฝาผนังภายในอุโบสถเห็นร่องรอยการเขียนอยู่หลายสมัย มีการเขียนภาพอายุราวสมัยรัชกาลที่ 4–5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ เขียนด้วยสีฝุ่นรองพื้น และน่าจะเขียนหลังจากสร้างโบสถ์นานมาก ฝีมือภาพด้านสกัดหน้าและหลัง เป็นภาพที่เขียนในสมัยหลังกว่าภาพฝาผนังด้านข้างทั้งสองด้าน โดยผนังสกัดด้านหลังพระประธาน ด้านบนเขียนภาพพระธาตุเจดีย์จุฬามณีและปราสาทต่าง ๆ บนสวรรค์ ส่วนด้านล่างเขียนเรื่อง พระมาลัยโปรดสัตว์นรก สำหรับผนังด้านหน้าพระประธานเขียนภาพมารผจญ ส่วนผนังทั้งสองข้างพระประธาน ด้านบนเขียนภาพเทพชุมนุม เหนือขึ้นไปเขียนภาพวิทยาธรโดยมีเส้นสินเทาคั่นระหว่างภาพทั้งสอง ส่วนผนังระหว่างหน้าต่างเขียนเรื่องพุทธประวัติ บนบานประตูหน้าต่างเขียนภาพทวารบาล บนเพดาวเขียนลายดา
้าต่างเขียนเรื่องพุทธประวัติ บนบานประตูหน้าต่างเขียนภาพทวารบาล บนเพดาวเขียนลายดาวล้อมเดือนปิดทองบนพื้นแดง ที่มุมทั้งสี่ ของแต่ละห้องเขียนวิทยาธรถือดอกไม้
วัดวรนายกรังสรรค์เจติยบรรพตาราม
วัดวรนายกรังสรรค์เจติยบรรพตาราม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางปะหัน อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ 52 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์ 1 แปลง เนื้อที่ 21 ไร่ 40 ตารางวา
วัดวรนายกรังสรรค์เจติยบรรพตาราม เดิมชื่อว่า วัดเขาดิน โดยเหตุที่บริเวณนี้เป็นที่เนินดินสูงผิดกว่าที่อื่น มีชื่ออื่นว่า วัดปากน้ำแม่โพสพ หรือ วัดปากน้ำประสบ เพราะตั้งอยู่ตรงปากแม่น้ำที่ไหลแยกออกจากแม่น้ำลพบุรี สร้างในสมัยพระเจ้าทรงธรรม พระพรหมมุนี พระอาจารย์ของสมเด็จพระนารายณ์ได้เคยอยู่ที่วัดนี้เป็นวัดที่มีความสำคัญและเจริญรุ่งเรืองมาก ต่อมาเป็นวัดร้าง จนในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เจ้าพระยาบดินทร์เดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ได้มาปฏิสังขรณ์ครั้งหนึ่ง ต่อมาเจ้าพระยาภูธราภัย (นุช บุณยรัตพันธุ์) ที่สมุหนายกในสมัยรัชกาลที่ 4–5 ได้มาปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่และเมื่อ พ.ศ. 2417 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินมาบรรจุพระบรมสารี
.ศ. 2417 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินมาบรรจุพระบรมสารีริกธาตุที่พระเจดีย์ และได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เปลี่ยนชื่อ เป็น "วัดวรนายกรังสรรค์เจติยบรรพตาราม" และยกฐานะเป็นพระอารามหลวง
เสนาสนะและปูชนียวัตถุต่าง ๆ เช่น พระอุโบสถไม่มีช่อฟ้า ตั้งอยู่บนเนินดินสูง เชื่อกันว่าฐานพระอุโบสถนี้เป็นซุงไม้สักจำนวนมากมีกำแพงแก้วสองชั้น พระเจดีย์สูง 20 วา ฐานโดยรอบ 20 วา ทรงลอมฟาง ภายในบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ มีกำแพงล้อมพระเจดีย์ หอระฆังอยู่บนฐานปูนสี่เหลี่ยม

รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูนายกวิบูลกิจ (นิ่ม)
* พระครูเฮง
* พระครูนายกวิบูลกิจ (แก้วโฆสโก)
* พระครูนายกวิบูลกิจ (ขจรฐานโสภี)
* พระครูโสภณธรรมภาณ (ฟอง)
* พระครูอุทุมพราสัย (ชม กสฺสโป)
* พระพิพัฒน์กิจจาภรณ์ (เล็ก ฐิตปุญโญ)

อ้างอิง
รานี กี วาว
รานี กี วาว ( , เทวนาครี: रानी की वाव, Rani ki Vav) หรือ รานกีวาว ( , Ranki vav) หรือเรียกตามความหมายว่า บ่อน้ำขั้นบันไดของพระราชินี ( ) เป็นบ่อน้ำขั้นบันไดในเมืองปาฏัณ รัฐคุชราต ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นในสมัยจักรวรรดิจลุกยะ และตั้งอยู่บนริมฝั่งแม่น้ำสรัสวตี ใน ประพันธ-จินตมณี วรรณกรรมโดยภิกษุไชนะ เมรุตุงคะในปี 1304 ระบุว่า "อุทยมตี (Udayamati) ธิดาแห่งนรวรหะ เขนคาร (Khengara) สร้างบ่อน้ำขั้นบันไดใหม่ขึ้นมาที่ศรีปาฏฏณา (ปาฏัณ) ยิ่งใหญ่อลังการยิ่งกว่าเขื่อนสหัสตรลึงค์" ในวรรณกรรมนี้ระบุว่าบ่อน้ำขั้นบันไดสร้างขึ้นในปี 1063 และก่อสร้างเสร็จใช้เวลา 20 ปี เป็นที่เข้าใจกันโดยทั่วไปว่าสร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงราชาภีมะที่หนึ่ง ( ) โดยพระราชินีอุทยมตี ในข
ันโดยทั่วไปว่าสร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงราชาภีมะที่หนึ่ง ( ) โดยพระราชินีอุทยมตี ในขณะที่คณะผู้เชี่ยวชาญระบุปีก่อสร้างของบ่อน้ำขั้นบันไดอยู่ที่ปี 1032 โดยเปรียบเทียบความคล้ายคลึงทางสถาปัตยกรรมกับวิมลวสาหีมนเทียร
ในปี 1986 กรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย (ASI) เริ่มการขุดค้นและสำรวจรานีกีวาวครั้งใหญ่ ที่ซึ่งมีการขุดพบรูปของพระนางอุทยมตี และมีการทำนุบำรุงซ่อมแซมใหญ่ระหว่างปี 1981 ถึงปี 1987 รานีกีวาวได้รับสถานะแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน 2014

รานีกีวาวได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในบ่อน้ำขั้นบันไดที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งและเป็นตัวอย่างชิ้นเอกของสถาปัตยกรรมบ่อย้ำขั้นบันไดในคุชราต โดยสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมแบบมรู-คุรชร คล้ายคลึงกับวิมลสาหีมนเทียรแห่งเขาอาบู และ สุรยมนเทียรแห่งโมเธรา

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 3D Model
ปัฏฏทกัลลุ
ปัฏทกัล หรือ ปัฏฏทกัลลุ หรือ รักตปุระ เป็นหมู่เทวสถานในศาสนาฮินดูและไชนะสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 7 และ 8 ในตอนเหนือของรัฐกรณาฏกะ บนฝั่งตะวันตกของแม่น้ำมาลประภา ในอำเภอพคลโกฏ หมู่เทวสถานนี้ได้รับสถานะแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก ตั้งอยู่ราว จากพทามี และราว จากไอโหเล ซึ่งล้วนเป็นศูนย์กลางสำคัญของจลุกยะ ปัจจุบันอยู่ภายใต้การดูแลของกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย (ASI)
ยูเนสโกระบุว่าหมู่โบราณสถานนี้เป็น "การผสมผสานอย่างลงตัวของรูปแบบสถาปัตยกรรมอินเดียเหนือและใต้" และเป็นผลงานชิ้นเอกของ "ศิลปะสรรหา" (eclectic art) ที่จุดสูงสุด หมู่มนเทียรฮินดูที่นี่สร้างขึ้นเพื่อบูชาพระศิวะ รวมถึงปรากฏลักษณะเทววิทยาและตำนานแบบลัทธิไวษณพ และ ลัทธิศักติ เช่นเดียวกัน งานแกะสลักปรากฏเรื่องราวจากพระเวทและปุราณะ รวมถึง รามายณะ, มหาภารตะ, ภควตาปุราณะ, ปัญจตันตระ และ กิราตารชุนียะ เทวสถานที่ประณีตที่สุดในบรรดาทั้งหมดปรากฏงานแกะสลักที่ผสมผสานแบบอินเดียเหนือและอินเดียใต้อย่างลงตัว เช่นในปาปนาถมนเทียร (Papanatha) และวิรูปักษมนเทียร (Virupaksha) วิรูปักษมนเทียรในปัจจุบันยังคงเป็นเทวสถานที่มีการบูชาและประกอบพิธีเป็นปกติอยู่

อ้างอิง
บรรณานุกรม
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* Pattadakal World Heritage Site
* Pattadakal Photo gallery
* Pattadakal Karnataka Government of Tourism
ปารีสตะวันออก
สมญานาม ปารีสตะวันออก ( , ) ได้รับการนำไปใช้อย่างแพร่หลายกับสถานที่หลายแห่ง ได้แก่:

* บากู ประเทศอาเซอร์ไบจาน 
* เบรุต ประเทศเลบานอน 
* บูคาเรสต์ ประเทศโรมาเนีย 
* บูดาเปสต์ ประเทศฮังการี 
* เอสแฟฮอน ประเทศอิหร่าน 
* ฮานอย ประเทศเวียดนาม 
* อีร์คุตสค์ ประเทศรัสเซีย 
* อิสตันบูล ประเทศตุรกี 
* ชัยปุระ ประเทศอินเดีย 
* คาบูล ประเทศอัฟกานิสถาน 
* ลาฮอร์ ประเทศปากีสถาน 
* ไลพ์ซิช ประเทศเยอรมนี 
* มะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์ 
* ปราก ประเทศเช็กเกีย 
* รีกา ประเทศลัตเวีย 
* เกาะรอสส์ ประเทศอินเดีย 
* ไซ่ง่อน ประเทศเวียดนาม 
* เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ประเทศรัสเซีย 
* เซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน 
* วอร์ซอ ประเทศโปแลนด์
ไฟล์:Nicolae Ionescu - Academy Boulevard in 1928.jpg|บูคาเรสต์ ประเทศโรมาเนีย
ไฟล์:Hanoï - Théâtre rue Paul Bert.jpg|ฮานอย ประเทศเวียดนาม
ไฟล์:Plaza Moraga old Manila.jpg|มะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์
ไฟล์:Ulica Marszałkowska w Warszawie przed 1939a.jpg|วอร์ซอ ประเทศโปแลนด์

ดูเพิ่ม
* ปารีสตะวันตก
* ปารีสเหนือ
* ปารีสใต้
* ปารีสแห่งที่ราบ
* ปารีสแห่งทุ่งหญ้าแพรรี
* ปารีสน้อย (แก้ความกำกวม)

อ้างอิง
วัดพระปรางค์ (จังหวัดสิงห์บุรี)
วัดพระปรางค์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชิงกลัด อำเภอบางระจัน จังหวัดสิงห์บุรี

ภายในบริเวณวัดมีพระปรางค์ศิลปะอยุธยาตอนต้น พุทธศตวรรษที่ 21 สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช องค์ปรางค์สูง 15 เมตร ก่อด้วยอิฐแบบปรางค์ไทยสูงชะลูดคล้ายฝักข้าวโพด ฐานเตี้ย ภายในกลวง มีคูหาสี่เหลี่ยมจตุรัสบนผนังคูหา และปัจจุบันร่องรอยภาพจิตรกรรมฝาผนังได้ลบเลือนไปแล้ว ด้านหลังมีวิหารเก่าแก่แบบอยุธยา หน้าบันเป็นลายแกะสลักไม้รูปตัวสิงห์และคันทวยต่าง ๆ มีภูเขาและรอยพระพุทธบาทจำลองบนยอดเขา อุโบสถมีลักษณะสถาปัตยกรรมแบบอยุธยาตอนปลาย วัดพระปรางค์ถูกขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478
นอกจากนั้นยังปรากฏร่องรอยของเตาเผาแม่น้ำน้อยประมาณ 3–4 เตา ซึ่งเป็นแหล่งผลิตเครื่องปั้นดินเผาขนาดใหญ่ที่สุดในสมัยกรุงศรีอยุธยา ตัวเตาเป็นแบบระบายความร้อนเฉียงขึ้นตั้งอยู่บนเนินขนาดใหญ่ตัวเตาบางตัวคล้ายเรือประทุนเรียกว่า เตาประทุน ผลิตภัณฑ์ที่พบมากคือไหไหสี่หู อ่าง ครก กระปุก ขวด ช่อฟ้า กาน้ำ ช่อฟ้า ประติมากรรมลอยตัวรูปสัตว์ต่าง ๆ และกระสุนปืนใหญ่ เป็นต้น

อ้างอิง
วัดเกาะแก้วสุทธาราม
วัดเกาะแก้วสุทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านลาด อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี มีที่ดินตั้งวัดประมาณ 17 ไร่ ทิศตะวันตกจรดแม่น้ำเพชรบุรี
วัดเกาะแก้วสุทธารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2200 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2295 ชาวบ้านทั่วไปเรียกกันว่า วัดเกาะ ในอดีตมีสายน้ำไหลผ่านรอบด้าน คือ ด้านทิศตะวันตกจรดแม่น้ำเพชรบุรี และมีสายน้ำแยกจากแม่น้ำเพชรบุรีย่านวัดเกาะ 2 สาย คือทางทิศเหนือของวัด สายน้ำแยกจากแม่น้ำสายใหญ่ไหลไปทางทิศตะวันออก สายน้ำอีกสายหนึ่งอยู่ทางทิศใต้ของวัดเป็นคลองคั่นระหว่างวัดเกาะกับวัดจันทราวาส เรียกว่า คลองวัดเกาะ ไหลไปทางทิศตะวันออกไปบรรจบกับสายน้ำทางทิศเหนือรวมตัวไปทางทิศตะวันออกทำให้อาณาเขตของวัดมีสภาพเป็นเกาะ
วัดมีโบราณสถานและโบราณวัตถุมากมายหลายอย่างเช่น เจดีย์รายด้านหน้าอุโบสถจำนวน 2 องค์ เป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง ฐานสิงห์ องค์ระฆังเหลี่ยมประดับลวดลายปูนปั้น มีบัวกลุ่มรองรับแว่นฟ้าที่รับองค์ระฆัง อีกชั้นหนึ่ง ส่วนยอดของเจดีย์ทั้งสององค์ ชำรุดหักหายไป ฐานบางส่วนอยู่ใต้พื้นซีเมนต์ที่ทางวัดทำขึ้นเมื่อปรับปรุงอุโบสถ ศาลาลักษณะเป็นศาลาโถง เครื่องไม้ เครื่องบนเป็นไม้ มุงกระเบื้องว่าวซีเมนต์ ใบเสมาหินแกรนิตสลักลวดลายส่วนยอดทำเป็นยอดพระเกี้ยวครอบ เอวเสมาคอดเล็ก ที่เอวมีลายนาคสามเศียรเป็นตัวเหงา ตัวเสมาตรงกลางสลักเป็นแถบยาว กลางแถบมีลายประจำยาม จากแถบตรงกลางมีแนวเส้นโค้งออกไปตามขอบจนถึงท้องเสมา ค่อนไปทางด้านบนมีลายดอกไม้รูปกลมประดับทั้ง 2 ซีก ทำให้ดูเหมื
ตามขอบจนถึงท้องเสมา ค่อนไปทางด้านบนมีลายดอกไม้รูปกลมประดับทั้ง 2 ซีก ทำให้ดูเหมือนตาจึงมักเรียกว่าเสมาแบบมีตา ตรงแนวรูปสามเหลี่ยมที่ท้องเสมาเป็นลายดอกไม้ ใบเทศครึ่งซีก ส่วนขอบสี่เหลี่ยมที่นิยมเรียกว่าแท่นเสมาสลักลายกลีบบัว
รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อบุญ
* พระอธิการใหม่ กิตฺติโก
* หลวงพ่อเวกวฺฑฒปญฺโญ 
* หลวงพ่อยิ้ม 
* พระอธิการอุ่น
* พระใบกีฎาสืบ ปญฺญาธโร

อ้างอิง
วัดสมานรัตนาราม
วัดสมานรัตนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำบางปะกง ในตำบลบางแก้ว อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ ตามหน้าโฉนดที่ตั้งวัด 26 ไร่ 3 งาน 50 ตารางวา (ที่ดินนอกวัดไม่มี) วัดตั้งอยู่ในตำแหน่งฮวงจุ้ยมงคล (ถุงเงินถุงทอง)
ครอบครัวท่านขุนสมานจีนประชา (เดิมชื่อจ๋าย) เมื่อท่านขุนสมานจีนประชาถึงแก่กรรมแล้ว ภรรยาทั้ง 2 ของท่านขุนสมานจีนประชา นางทิม สืบสมาน และ นางผ่อง สืบสมาน (เพิ่มนคร) พร้อมด้วย นางยี่สุ่น มีความศรัทธาคิดจะสร้างวัดเพื่ออุทิศส่วนกุศลให้สามีผู้ล่วงลับ จึงได้ดำเนินการสร้างวัด ปรากฏตามหลักฐาน เมื่อ พ.ศ. 2422 เมื่อสร้างวัดเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงได้ตั้งชื่อวัดว่า วัดใหม่ขุนสมานเพิ่มนคร แต่เดิมเป็นฝ่ายมหานิกาย แต่ปกครองไม่นานนัก ผู้สร้างวัดได้ถวายพระในคณะธรรมยุตมีพระครูศิริปัญญามุนี (อ่อน เทวนิโพ) เป็นประธานสงฆ์ในการรับถวาย ต่อมาสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสเสด็จออกตรวจสังฆมณฑลทางเรือตามลำแม่น้ำบางปะกง พระองค์ทรงเห็นป้ายชื่อวัดว่าไม่สอดคล้องกับ
ตรวจสังฆมณฑลทางเรือตามลำแม่น้ำบางปะกง พระองค์ทรงเห็นป้ายชื่อวัดว่าไม่สอดคล้องกับตำบลไผ่แสวก จึงทรงตั้งชื่อเสียใหม่ว่า วัดไผ่แสวก เพื่อให้สอดคล้องกับตำบล แต่เมื่อทางราชการได้ยุบตำบลไผ่แสวกไปรวมกับตำบลบางแก้ว พระเถระผู้ใหญ่พร้อมด้วยภิกษุสามเณรชาวบ้านอุบาสกอุบาสิกาต่างก็มีความเห็นพ้องกันว่าสมควรที่จะเปลี่ยนชื่อวัดเสียใหม่ เป็น "วัดสมานรัตนาราม" ให้มีชื่อคำว่า สมาน เพราะเป็นตระกูลที่สร้างวัดและคำว่าแก้ว เพื่อให้สอดคล้องกับตำบล
ภายในเป็นที่ประดิษฐานของพระพิฆเนศปางนอนเสวยสุข องค์ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย เจ้าแม่กวนอิมปางประทานบุตรที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย มีเทวรูปพระพรหม 4 หน้าขนาดใหญ่ พระราหู และยังมีศาลาปฏิบัติธรรม

Wat Saman Rattanaram,Chachoengsao,Thailand (70).jpg|พระพิฆเนศองค์ใหญ่
Wat Saman Rattanaram,Chachoengsao,Thailand (3).jpg|รูปเหมือน ขุนสมานจีนประชา
Wat Saman Rattanaram,Chachoengsao,Thailand (96).jpg|พระธาตุอินทร์แขวนจำลอง
Wat Saman Rattanaram,Chachoengsao,Thailand (78).jpg|พระพรหม
รายนามเจ้าอาวาส
* พระสมุห์ทัด สุวัณโณ
* พระสุชิต สุชิโต
* พระครูอนันตธรรมรัต (อนันต์ อติลาโภ)
* พระสมุห์เอี่ยม (เอี่ยมบุญเลอ)
* พระครูสุทธาภิมุข (ผิน สุทธาภิมุโข สิทธิโกศล)
* พระราชวชิรประชานาถ (ไพรัตน์ ปญญาธโร) เจ้าคณะจังหวัดฉะเชิงเทรา (ธ)

อ้างอิง
วัดจุฬามณี (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดจุฬามณี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านกุ่ม อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดจุฬามณีสร้างขึ้้นตั้งแต่สมัยอยุธยาประมาณ พ.ศ. 2293 ชาวบ้านเรียกว่า วัดจุฬา กล่าวกันว่า พระยารัตนบดินทร์เดชานุชิต เป็นผู้อุปถัมภ์บูรณะปฏิสังขรณ์ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2304 ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2470
เสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถมีขนาดกว้างประมาณ 13 เมตร ยาวประมาณ 2.5 เมตร หลังคาลดชั้นต่อปีก ด้านนอกรองรับด้วยเสาเหลี่ยมด้านละ 6 ต้น บนฐานเดียวกันและด้านสกัดด้านละ 6 ต้น เช่นกัน หน้าบันแต่เดิมแกะสลักด้วยไม้ ปัจจุบันทำเป็นลายปูนปั้นติดกระจกรูปพระพุทธเจ้าปางประทานพร ล้อมรอบด้วยลายกระหนกเปลว ประดับด้วยช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ซึ่งเดิมเป็นไม้ ปัจจุบันเปลี่ยนเป็นปูนซีเมนต์ มีประตูหน้าต่างประดับด้วยปูนปั้นเป็นซุ้มเรือนยอด ทาสีติดกระจก บานประตูและบานหน้าต่างทำเป็นลายรดน้ำ มณฑปที่ประดิษฐานพระพุทธบาทจำลอง และมีเจดีย์ทรงกลมแบบระฆังคว่ำ 2 องค์ ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารไม้ทรงไทย 2 หลัง ยกพื้นใต้ถุนสูง แต่เดิมตั้งอยู่ริมแม่น้ำ ต่อมาย้ายมาสร้างเคียงข้างอุโบสถ หล
หลัง ยกพื้นใต้ถุนสูง แต่เดิมตั้งอยู่ริมแม่น้ำ ต่อมาย้ายมาสร้างเคียงข้างอุโบสถ หลังคาเรือนประธานทรงจั่วต่อปีกทั้ง 4 ด้าน หน้าบันตกแต่งด้วยลายแกะสลักไม้ทาสี รูปเจดีย์จุฬามณีในซุ้มเรือนแก้ว ขนาบข้างด้วยเทวดาถือฉัตร 5 ชั้น ส่วนเรือนโถงหลังเล็กด้านทิศใต้ หน้าบันแกะสลักไม้ทาสีในกรอบรูปสามเหลี่ยม ด้านนอกเป็นลายกนกเปลวสีเหลืองเป็นรูปพุทธประวัติตอนเจ้าชายสิทธัตถะทรงผนวชบนพื้นสีฟ้า
นอกจากนี้ภายในวัดได้พบโบราณวัตถุประเภทเรือโบราณ 2 ลำ ซึ่งปัจจุบันเหลือเพียงลำเดียวที่อยู่ที่วัดจุฬามณี

อ้างอิง
วัดม่วง (จังหวัดอ่างทอง)
วัดม่วง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวตะพาน อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง
เดิมวัดม่วงเป็นวัดร้างเก่าแก่ สันนิษฐานว่าร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ในสมัยที่แขวงเมืองวิเศษชัยชาญเป็นเมืองหน้าด่าน มีความเจริญรุ่งเรืองมาก ต่อมาเมื่อครั้งกรุงศรีอยุทธยาต้องเสียกรุงให้แก่พม่า ทำให้กลายเป็นวัดร้าง เหลือแต่เนินดินและพระพุทธรูปศักดิสิทธิ์หินศิลาแลงสีขาวปรกหักพังมีนามว่า ขาว โผล่อยู่เหนือเดินดินครึ่งองค์ ซึ่งต่อมาหลวงพ่อเกษม อาจารสุโภ ได้หล่อปั้นด้วยเนื้อปูนหุ้มให้เต็มองค์ ภายหลังท่านพระคูวิบูลอาจารคุณ (หลวงพ่อเกษม อาจารสุโภ) ได้มาปักกลดธุงดงค์ เห็นว่าบริเวณนี้เคยเป็นวัดร้าง น่าปฏิบัติธรรม แต่ขณะปฏิบัติธรรม ได้ปรากฏนิมิต เห็นองค์หลวงปู่ขาวและหลวงปู่แดง มาบอกว่าให้ท่านได้ช่วยก่อสร้างวัดม่วงขึ้นมาใหม่ จน พ.ศ. 2526 ท่านพระครูวิบ
ู่แดง มาบอกว่าให้ท่านได้ช่วยก่อสร้างวัดม่วงขึ้นมาใหม่ จน พ.ศ. 2526 ท่านพระครูวิบูลอาจารคุณ ได้มีการเริ่มบูรณะและได้สร้างเสนาสนะต่าง ๆ ขึ้น โดยได้รับการบริจาค ทั้งเงินทำบุญ และทำบุญด้วยแรงงาน ร่วมกันดำเนินงานในการก่อสร้าง จนกระทั่งวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2527 กระทรวงศึกษาธิการ จึงได้มีการประกาศยกฐานะให้วัดม่วง ซึ่งเคยเป็นวัดร้างให้เป็นวัดที่มีพระสงฆ์ เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2527 ได้มีการแต่งตั้งท่านพระครูวิบูลอาจารคุณเป็นเจ้าอาวาสวัดม่วง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2529
จุดเด่นของวัด คือ พระพุทธมหานวมินทรศากยมุนีศรีวิเศษชัยชาญ หรือ หลวงพ่อใหญ่ พระพุทธรูปองค์ใหญ่ที่สุดในโลก ซึ่งเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 63 เมตร สูง 95 เมตร ประดิษฐานอยุ่กลางแจ้ง อุโบสถล้อมรอบด้วยกลีบบัวสีชมพูขนาดใหญ่ที่สุดในโลก วิหารแก้วชั้นล่าง เป็นพิพิธภัณฑ์วัตถุมงคลและ วัตถุโบราณ ภายในมีรูปปั้นเกจิอาจารย์ชื่อดังทั่วประเทศ ชั้นบน ประดิษฐานพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ปางมารวิชัยแบบสุโขทัย เทหล่อด้วยเนื้อเงินแท้บริสุทธิ์ บริเวณวัด มีรูปปั้นแสดงแดนนรก แดนสวรรค์ แดนเทพเจ้าไทย และแดนเทพเจ้าจีน มีรูปปั้นแสดงเหตุการณ์ในประวัติาสตร์เกี่ยวกับส่งคราม ไทย-พม่า ด้านหลังมีวังมัจฉา

อ้างอิง
วัดศิลามูล
วัดศิลามูล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ปากคลองท่อฝั่งขวาริมแม่น้ำท่าจีน ในตำบลหินมูล อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่วัด 45 ไร่ และยังเป็นสำนักปฏิบัติธรรมแห่งที่ 21 ของจังหวัดนครปฐม
วัดศิลามูลตั้งเป็นสำนักสงฆ์หินมูล โดยมีหลวงพ่อพรหมเป็นผู้ก่อตั้งและผู้ดูแล ต่อมาในในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประมาณ พ.ศ. 2401 มีชาวจีนสามพี่น้องนามว่า เจ๊กกู เจ๊กมัน เจ๊กเล็ก มีศรัทธาคิดสร้างวัดจึงปรึกษาหลวงพ่อพรหม และชักชวนชาวบ้านสร้างวัด พระอาจารย์ฟักได้ดูแลและได้ย้ายวัดมาอยู่ในที่ปัจจุบัน ตั้งชื่อว่า วัดหินมูล จนถึงหลวงปู่ช้าง เป็นพระเกจิผู้เรืองวิทยาคม ต่อมาหลวงปู่คล้ายเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดศิลามูล" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2469
วัดมีปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ นามว่า หลวงพ่อมงคลชัยสิทธิ์ พระพุทธมงคลไสยาสน์ พระพุทธสุโขทัย พระพุทธศิลามหามงคล (ริมเขื่อนวัด) พระพุทธโสธร พระพุทธเจ้าเปิดโลก พระขอฝน พระพุทธมงคลธรรมจักร และรูปหล่อหลวงปู่คล้าย หลวงปู่ช้าง อดีตเจ้าอาวาส

รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อพรหม 
* หลวงพ่อฟัก 
* หลวงพ่อแดง 
* หลวงพ่อช้าง 
* หลวงพ่อคล้าย 
* พระครูปรีชาปริยัติกิจ (เฉลียว กลฺยาโณ) 
* พระมหาสมโภช สุเมโธ ป.ธ.3

อ้างอิง
วัดบอนใหญ่
วัดบอนใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบัวปากท่า อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม
วัดบอนใหญ่ได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2466 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2475 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 1 เส้น ยาว 2 เส้น (กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร) ในการสร้างวัดบอนใหญ่นั้น ปู่ทวด นายดี สมัครรัฐกิจ มีจิตศรัทธาในพระพุทธศาสนา เคยเป็นหัวหน้านำสร้างวัดพันธุวงษ์ จังหวัดสมุทรสาคร ไว้วัดหนึ่ง พอขึ้นปักหลักถิ่นฐานที่ยังไม่มีวัดประจำหมู่บ้าน โดยเฉพาะวัดรามัญนิกาย จึงดำริชักชวนคณะสร้างวัดขึ้นที่หมู่บ้านคลองบอนใหญ่ คลองญี่ปุ่น และคลองบ้านหวั่น กำหนดจุดที่ตั้งใช้ที่ดินระหว่างปลายนาคลองบอนใหญ่กับคลองญี่ปุ่นเป็นศูนย์กลาง โดยปู่วิได้ยกที่ดินส่วนหนึ่งสร้างวัด วัดมีที่ธรณีสงฆ์แปลงที่ 1 เนื้อที่ 67 ไร่ 2 งาน 92 ตารางว
ี่ดินส่วนหนึ่งสร้างวัด วัดมีที่ธรณีสงฆ์แปลงที่ 1 เนื้อที่ 67 ไร่ 2 งาน 92 ตารางวา แปลงที่ 2 เนื้อที่ 34 ไร่ 2 งาน เป็นที่สร้างโรงเรียนมัธยมประจำตำบล ชื่อ โรงเรียนบัวปากท่าวิทยา
วัดบอนใหญ่เป็นหนึ่งใน 7 ของวัดมอญในชุมชนมอญกระทุ่มมืด มีประเพณีที่มีบริเวณนี้แห่งเดียวคือ ประเพณีพระทิ้งบาตร

อ้างอิง
วัดเจริญบุญ
วัดเจริญบุญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงกาสาม อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 14 ไร่ 2 งาน 75 ตารางวา

วัดเจริญบุญสร้างเมื่อ วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2479 โดยมี นายกอง อ๊อด ตรีพยัคฆา เป็นผู้ริเริ่มดำเนินการสร้างวัด และขนานนามว่า วัดกองอ๊อด เพื่อเป็นเกียรติอนุสรณ์แก่ผู้สร้าง ต่อมาได้เปลี่ยนนามเป็น "วัดเจริญบุญ" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 13 เมตร ยาว 16 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2495 ด้านการศึกษา ทางวัดได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนวัดเจริญบุญ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 11 เมตร กุฏิสงฆ์จำนวน 3 หลัง เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2485 ศาลาท่าน้ำ ศาลาบำเพ็ญกุศล หอปริยัติธรรม หอฉัน สำหรับปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ หน้าตักกว้าง 40 นิ้ว พร้อมพระอัครสาวก

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการเชย ปุบฺผธมฺโม พ.ศ. 2479–2523 
* พระอธิการชม มหาลาโภ พ.ศ. 2525–2527 
* พระอธิการรมภ์ อภิรโต พ.ศ. 2528–2534 
* พระครูวิสาลปัญญาธร (ประนอม เตชปญฺโญ) พ.ศ. 2536–2566
* พระสมุห์สุวิน ฐานธมฺโม พ.ศ.2567-
*

อ้างอิง
วัดโปรยฝน
วัดโปรยฝน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองสามวัง อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัด 12 ไร่ 3 งาน 41 ตารางวา
วัดโปรยฝนสร้างเมื่อ พ.ศ. 2441 โดยมีคุณหญิงสนาน อมาตยกุลและคุณภัทร อมาตยกุล เป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการก่อสร้างวัด เดิมมีนามว่า วัดทรามสงวน ต่อมาประชาชนทั่วไป เรียกว่า "วัดโปรยฝน" และใช้เป็นนามวัดสืบต่อมาจนถึงทุกวันนี้ ชื่อของวัดมาจากเหตุการณ์ที่ปรากฏขึ้นในแต่ละปีนั้นไม่ว่าจะเป็นเทศกาลต่าง ๆ เช่นเทศกาลเข้าพรรษาหรือออกพรรษา ตรุษไทย บวชนาคและงานประจำปีจะมีฝนโปรยลงมาและตกมาทุกครั้งถือว่าอัศจรรย์ยิ่งนัก วัดโปรยฝนได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2478 ได้ดำเนินการผูกพัทธสีมา เมื่อประมาณ พ.ศ. 2478
อาคารเสนาสนะโดยมีอุโบสถกว้าง 6 เมตรยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 กุฎิสงฆ์จำนวน 5 หลังส่วนมากเป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญสร้างโดยหลวงพ่อเกตุได้นำญาติโยมโดยมีนายละออง เพ็ชสมร อุปถัมภ์ ปูชนียวัตถุนอกจากนี้ยังมีพระปางประธานพรหน้าตักกว้าง 5 เมตร สูง 7 เมตร อยู่ข้างโบสถ์พร้อมทั้งประธานในอุโบสถที่ศักดิ์สิทธิ์แบบสุโขทัยหน้าตักกว้าง 43 นิ้ว ปางมารวิชัย

อ้างอิง
เค้กคลีเมนไทน์
เค้กคลีเมนไทน์ เป็นเค้กที่ปรุงแต่งด้วยคลีเมนไทน์เป็นหลัก อาจราดด้วยซอสหวานเคลือบ หรือซอส ผงน้ำตาล น้ำผึ้ง และคลีเมนไทน์ หรือผลไม้แช่อิ่ม หรือคลีเมนไทน์หวาน อาจมีที่มาจากเค้กส้มของอาหารชาวยิวเซฟาร์ดี ในวัฒนธรรมสมัยนิยมเค้กนี้มียังเป็นสาวนหนึ่งในเนื้อเรื่องของภาพยนตร์ เดอะซิเคร็ตไลฟ์ออฟวอลเตอร์มิตตี ในปี ค.ศ. 2013
การเตรียมการและรูปแบบต่าง ๆ
เค้กคลีเมนไทน์ เตรียมการโดยใช้คลีเมนไทน์ รองพื้นโดยใช้อัลมอนด์ หรืออัลมอนด์ป่น ส่วนผสมเสริม ได้แก่ น้ำส้ม มัสกัตส้ม นม ไวน์หวานขาว หรือไวน์รีสลิ่ง น้ำมันส้ม หรือน้ำมันส้มเขียวหวาน (หรือทั้งสองอย่าง) สารสกัดจากอัลมอนด์ และสารสกัดจากวานิลลา มีรูปแบบบางอย่างเช่นเตรียมโดยไม่ต้องใช้แป้ง นอกจากนี้ยังสามารถทำเป็นเค้กกลับหัวได้
เค้กสามารถเตรียมด้วยคลีเมนไทน์และ/หรือเซสท์เคลเมนไทน์ผสมในแป้ง บนด้านบนของเค้ก หรือชิ้นเค้ก หรือทั้งสองอย่าง เมล็ดและเยื่อหุ้มของเคลเมนไทน์สามารถแกะออกได้ในขั้นตอนการเตรียม หรือ จะใช้คลีเมนไทน์ไร้เมล็ดก็ได้ โดยเคลเมนไทน์ที่ใช้จะหั่นเป็นชิ้นทั้งหมดรวมทั้งเปลือก หรือปอกเปลือกก็ได้ และสามารถปรุงคลีเมนไทน์ก่อนนำไปใช้ในแป้งเค้กได้ ผลไม้สามารถสับหรือปั่นโดยใช้เครื่องเตรียมอาหาร คลีเมนไทน์หวานสามารถใช้บนเค้กหรือใช้เป็นเครื่องปรุงได้ โดยอัลมอนด์ที่ใช้สามารถปิ้ง หรือลวก
เค้กคลีเมนไทน์สามารถปิดท้ายด้วยหน้าหวาน เช่น น้ำตาลหรือช็อกโกแลตเคลือบ, ฟัดจ์หรือซอสช็อคโกแลต น้ำตาลผงหรือน้ำผึ้ง เค้กคลีเมนไทน์อาจจะแน่นและชื้น และรสชาติอาจดีขึ้นในหนึ่งวันหรือนานกว่านั้นหลังการเตรียม เพราะส่วนผสมจะผสมผสานและรวมตัวกันเพื่อเพิ่มรสชาติตามอายุ หลังจากปรุงแล้ว เค้กอาจจะบอบบางและสามารถตกได้หากบิดมากเกินไป หลังปรุงเสร็จจึงควรแช่แข็งเพื่อรักษาไว้

ไฟล์:Vanilla clementine cake.jpg|alt=A slice of vanilla clementine cake|เค้กวานิลลาคลีเมนไทน์ชิ้นหนึ่ง
ไฟล์:Vanilla clementine cakes.jpg|alt=Vanilla clementine cake and cupcakes|เค้กวานิลลาคลีเมนไทน์และคัพเค้ก
ประวัติ
 ที่ปอกเปลือก ผ่าครึ่งและผ่า]]
เค้กคลีเมนไทน์ อาจเกี่ยวข้องกับเค้กส้มเซฟาร์ดี ชาวยิวเซฟาร์ตีนิยมปลูกส้มในภูมิภาคเมดิเตอร์เรเนียน ในศตวรรษที่ 15 และนิยมใช้ส้มในขนมอบ นอกจากรสชาติไอบีเรียแล้ว เค้กยังมีรากของแอฟริกาเหนือและสเปนอีกด้วย

ในวัฒนธรรมสมัยนิยม
เค้กคลีเมนไทน์ มีส่วนเล็กน้อยในเนื้อเรื่องของภาพยนตร์เรื่อง เดอะซิเคร็ตไลฟ์ออฟวอลเตอร์มิตตี ในปี ค.ศ. 2013 และรวมอยู่ในฉากเปิดของภาพยนตร์และในฉากเพิ่มเติมอีกสองถึงสามฉาก

นิเกลลา ลอว์สัน เชฟชื่อดังชาวอังกฤษ ได้คิดค้นสูตรเค้กคลีเมนไทน์

ดูเพิ่ม
* เค้กผลไม้
* รายชื่อเค้ก
* รายชื่อขนม
* รายชื่ออาหารผลไม้

อ้างอิง

ดูเพิ่ม

*
วัดเขาพระอานนท์
วัดเขาพระอานนท์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนภูเขาขนาดย่อมริมฝั่งแม่น้ำตาปี ในตำบลศรีวิชัย อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดเขาพระอานนท์ จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1890 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1901
ชาวบ้านเรียกว่า วัดหัวเขาล่าง เพื่อจะได้พ้องกับวัดหัวเขาบน หรือ วัดเขาศรีวิชัย ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ห่างกันประมาณ 750 เมตร ตามประวัติเล่าว่าวัดเขาพระอานนท์สร้างพร้อมกับวัดน้ำรอบและวัดถ้ำสิงขร มีตำนานเล่าสืบต่อกันมาว่าครั้งสมัยอยุธยา พระเจ้าแผ่นดินองค์หนึ่ง ได้สาวชาวบ้านแถบนี้ไปเป็นชายา ต่อมาน้องชายของสาวผู้นั้นบวชเป็นพระภิกษุเดินทางไปเมืองหลวง แล้วได้เข้าไปเทศน์ในวังที่พี่สาวอยู่และจำกันได้เป็นที่ปลื้มปิติกันทั้งสองฝ่าย พระเจ้าแผ่นดินได้จัดขบวนมาส่งพระภิกษุที่เป็นน้องชายพระชายาซึ่งต่อมาเรียกว่า ท่านเจ้าฟ้า และโปรดฯ ให้สร้างวัดขึ้นสามวัดคือ วัดถ้ำสิงขร วัดน้ำรอบและวัดเขาพระอานนท์ ท่านเจ้าฟ้าจำพรรษาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกอยุ่ที่วัดเขาพร
วัดน้ำรอบและวัดเขาพระอานนท์ ท่านเจ้าฟ้าจำพรรษาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกอยุ่ที่วัดเขาพระอานนท์ ชื่อวัดเขาพระอานนท์คงมาจากชื่อพระอานนท์ พระสาวกผู้อุปัฎฐากพระพุทธเจ้า การสร้างวัดดัดแปลงภูเขาให้เป็นศาสนสถาน ก่อกำแพงศิลาลดหลั่นกันขึ้นไป 3 ชั้น โดยรอบภูเขาเทียบได้กับพระรัตนตรัยชั้นสูงสุดคือ ยอดเขาได้ปรับพื้นที่เรียบเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าสร้างเจดีย์และอุโบสถไว้คุ่กัน
มีการกำหนดอายุราวสมัยอยุธยาถึงรัตนโกสินทร์ วัดเขาพระอานนท์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2544 อุโบสถก่ออิฐถือปูนใช้ฝาผนังรับน้ำหนักแทนเสา ขนาดกว้าง 6.6 เมตร ความยาว 12.70 เมตร เครื่องบนเป็นเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ของเดิมคงเป็นกระเบื้องกาบกล้วย มีกระเบื้องเชิงชายรูปเทพนม ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัยลงรักปิดทอง 11 องค์ ใบเสมารอบอุโบสถทำด้วยหินทรายสีแดง เจดีย์ทรงปราสาทน่าจะสร้างสมัยอยุธยาตอนปลาย ใบเสมานั่งแท่นไม่มีซุ้ม ทำด้วยหินทรายแดงไม่มีลายสลัก และบัวบรรจุอัฐิสภาพชำรุด สันนิษฐานว่าอาจเป็นบัวของท่านเจ้าฟ้าเจ้าอาวาสรูปแรก

อ้างอิง
วัดชัยสิทธิ์ (จังหวัดแพร่)
วัดชัยสิทธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่ป้าก อำเภอวังชิ้น จังหวัดแพร่ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 5 ไร่ 1 งาน 20 ตารางวา
วัดชัยสิทธิ์ หรือ วัดพระธาตุขวยปู สร้างเมื่อ พ.ศ. 2446 โดยมีพระครูนันตาเป็นผู้ริเริ่มก่อตั้งวัดขึ้น วัดประดิษฐานของพระธาตุขวยปู (คำว่า ขวยปู หรือขุยปู หมายถึง รูปู) เป็นพระธาตุมีอายุร่วมสมัยกับวัดพระสิงห์ และพระธาตุดอยสุเทพ จังหวัดเชียงใหม่ เล่ากันว่า จันทร์วงศ์ เป็นผู้ก่อสร้างและปฏิสังขรณ์พระธาตุขวยปู ตามตำนานเสลธาตุ ซึ่งเชื่อกันว่าสร้างตั้งแต่สมัยพระเจ้าอโศกมหาราช ที่ทรงสร้างพระเจดีย์ 84000 องค์ทั่วโลก ซึ่งพระธาตุขวยปูหรือพระมหาชินธาตุขวยปูก็เป็นหนึ่งในนั้น พระเจดีย์องค์แรกที่ถูกสร้างขึ้นในเมืองเววาทะภาษิต (เมืองลอง) จากนั้นพังลงมา องค์ที่สองได้สร้างครอบทับที่เดิมโดยพระมหาเถระวัดซางและนาตุ้ม แต่ก็พังลงมาเพราะฟ้าผ่า องค์ที่สามก็ถูกสร้างขึ้นท
ิมโดยพระมหาเถระวัดซางและนาตุ้ม แต่ก็พังลงมาเพราะฟ้าผ่า องค์ที่สามก็ถูกสร้างขึ้นทับองค์เดิมอีก โดยพระมหาเถระอินต๊ะแห่งวัดพระยืน ได้สร้างไว้ ก็ต้องพังลงมาจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวและองค์ปัจจุบัน สร้างโดยพระครูญาณวิลาศ (ครูบานันตาติยา) โดยมีเจ้าบุญวาท์ยวงศ์มานิต เจ้านครลำปางเป็นผู้อุปถัมภ์ เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2443 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2446 โดยศิลปะขององค์พระมหาชินธาตุขวยปูเป็นแบบล้านนาผสมพม่า
ในตำนานกล่าวว่า ในสมัยเมื่อพระพุทธเจ้าทรงเสวยพระชาติเป็นพระโพธิสัตว์ ทรงกำเนิดเป็นปูนาใหญ่ สีเหลือง เรียกว่า ปูคำ ปูคำเลี้ยงดูแม่ที่แก่ชราอาศัยอยู่ในถ้ำกก บ้านแม่ป้าก ปูคำเป็นปูที่มีความกตัญญู คอยดูแลแม่ผู้แก่ชรา ปูคำได้บำเพ็ญ รักษาศีลภาวนา สั่งสมบารมีทาน อยู่ที่ถ้ำ จวบจนแม่เสียชีวิต ปูคำพระโพธิสัตว์ จึงได้ตัดสินใจที่จะเจาะรูเพื่อเดินทางออกจากถ้ำไปสั่งสมบารมีทาน ก่อนที่ปูคำจะเจาะรูออกจากถ้ำก็เกิดคิดถึงแม่ ถ้ำที่อยู่อาศัย จึงเจาะรูโพล่ขึ้นเป็นเนินพิเศษทางทิศตะวันออก ห่างจากถ้ำประมาณ 300 เมตร พร้อมตั้งจิตอธิฐานว่า ให้ที่แห่งนี้เป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เมื่อพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงปรินิพพาน พระอโศกมหาราชแห่งอินเดีย ไ
สัมมาสัมพุทธเจ้า เมื่อพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงปรินิพพาน พระอโศกมหาราชแห่งอินเดีย ได้ส่งพระธรรมทูตมาเผยแพร่ศาสนาและได้นำพระบรมสารีริกธาตุ ไหล่ด้านซ้ายของพระพุทธเจ้ามาประดิษฐ์ไว้ในรูปู แล้วก่อเจดีย์ทับไว้ คือ พระธาตุขวยปู ในปัจจุบัน
วัดเขาแก้ววรวิหาร
วัดเขาแก้ววรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดวรวิหาร สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลต้นตาล อำเภอเสาไห้ จังหวัดสระบุรี
ประวัติ
วัดเขาแก้ววรวิหารเดิมเป็นวัดราษฎร์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2171 ในรัชสมัยพระเจ้าทรงธรรม ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จไปนมัสการพระพุทธบาทสระบุรีและจะเสด็จนมัสการพระพุทธฉายด้วย จึงทรงแวะพักไพร่พลขบวนราบที่พลับพลาที่หินลาดวัดเขาแก้ว ทรงเห็นว่าบริเวณนี้มีชัยภูมิที่เหมาะสม เพราะตั้งอยู่ภูเขาเล็ก ๆ แวดล้อมด้วยธรรมชาติที่งดงามเป็นที่สงบ เหมาะสำหรับการบำเพ็ญสมณธรรม พระองค์จึงทรงรับสั่งให้เจ้าพระยานิกรบดินทร์ (โต กัลยาณมิตร) เป็นแม่กองควบคุมการก่อสร้าง โดยได้จัดการให้พนักงานนำเครื่องบนและสิ่งก่อสร้างจากกรุงเทพมาบูรณปฏิสังขรณ์พระอุโบสถ ปรับปรุงขยายให้ใหญ่กว่าของเดิม ก่อกำแพงรอบพระอุโบสถขึ้นใหม่ สร้างกุฏิไว้ด้านทิศเหนือของพระเจดีย์ รวมถ
่าของเดิม ก่อกำแพงรอบพระอุโบสถขึ้นใหม่ สร้างกุฏิไว้ด้านทิศเหนือของพระเจดีย์ รวมถึงรบูรณะองค์พระเจดีย์ และทรงสถาปนาวัดเขาแก้วขึ้นเป็นพระอารามหลวงพระราชทานนามว่า วัดคีรีรัตนาราม ต่อมาสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสทรงเห็นว่าชื่อวัดคีรีรัตนรามเป็นคำมคธ จึงเปลี่ยนเป็นคำไทยว่า "วัดเขาแก้ว"
เสนาสนะ
องค์เจดีย์สีขาวโดดเด่นอยู่บนเขา มีรูปลักษณะทรงไทย 5 ยอด ในอดีตบริเวณหน้าวัดเคยเป็นพลับพลาที่ประทับของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในคราวเสด็จประพาสหัวเมือง บันไดทางขึ้นเป็นบันไดนาคหันเศียรกลับ ราวบันไดคือลำตัวนาคประดับกระจกสีสวยงาม มีสิงห์ยืนอยู่เหนือซุ้มประตู และทวารบาลเป็นรูปทหารแต่งเครื่องแบบอย่างตะวันตก เจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุและพระธาตุของพระสาวก ลักษณะเป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง สูงราว 34 เมตร เหนือขึ้นไปที่บัลลังก์เป็นบัวกลุ่ม รอบองค์เจดีย์ทำเป็นซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปหินปางต่าง ๆ ในอดีตจะมีทั้งสีดำ สีขาว และสีเขียว หากปัจจุบันทำเป็นสีเหลืองทอง มีเพียง 1 องค์ที่ยังคงเป็นสีดำ ต่ำลงมามีเจดีย์บริวารล้อมรอบทั้งสี่ทิศ อีกทั้
ทอง มีเพียง 1 องค์ที่ยังคงเป็นสีดำ ต่ำลงมามีเจดีย์บริวารล้อมรอบทั้งสี่ทิศ อีกทั้งระหว่างเจดีย์องค์ใหญ่และหอระฆังมี เจดีย์ปรางค์ห้ายอดองค์เล็ก ประดิษฐานพระพุทธบาทจำลองและพระพุทธรูปทรงเครื่อง ด้านทิศตะวันออกประดิษฐาน พระพุทธรูปปางป่าเลไลย์และด้านทิศตะวันตกประดิษฐานพระพุทธรูปปางห้ามญาติ
พระอุโบสถ ตามทะเบียนวัดของทางราชการแจ้งว่าอุโบสถวัดนี้ ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2312 เป็นทรงไทยก่ออิฐ ถือปูน หลังคาซ้อน 2 ชั้น มุขลด 1 ขั้น ทั้งด้านหน้าและด้านหลังเป็นมุขโถงพื้นปูอิฐหน้าวัว พื้นในพระอุโบสถปูด้วยหินอ่อน เครื่องบนเป็นเครื่องไม้มุงกระเบื้องติดช่อฟ้า ดินเผา บริเวณพัทธสีมา กว้าง 14 เมตร ยาว 23 เมตร มีกำแพงแก้วล้อมรอบ กว้าง 18.50 เมตร ยาว 28 เมตร

อ้างอิง
วัดลำเหย (จังหวัดนครปฐม)
วัดลำเหย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลำเหย อำเภอดอนตูม จังหวัดนครปฐม มีพื้นที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 11 ไร่ 80 ตารางวา
วัดลำเหยเริ่มสร้างวัดวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2347 เดิมมีชื่อว่า วัดโพธิ์ชายนา สร้างอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของหมู่บ้านหนองบอนเดี๋ยวนี้ ตามคำบอกเล่าของคนเฒ่าคนแก่บอกว่าเหตุที่วัดเดิม มีชื่อว่าวัดโพธิ์ชายนานั้น เพราะบริเวณรอบ ๆ ที่สร้างวัดมีแต่ที่นาล้อมรอบและที่เป็นนานั้นมีแต่ต้นโพธิ์ ขึ้นอยู่ตามชายนามาก จึงได้ชื่อนี้มา ต่อมาได้มีการย้ายที่ตั้งวัดมายังที่ตั้งปัจจุบัน ไม่ทราบว่าย้ายมาสถานที่ใหม่ในสมัยเจ้าอาวาสรูปใด สาเหตุที่ย้ายวัด เนื่องจากที่ตั้งเดิมเป็นทุ่งนาเป็นที่ราบต่ำเมื่อถึงหน้าน้ำป่าหรือน้ำปีก็จะไหลหลากท่วมทุกปีจึงย้ายวัดมาสร้างในสถานที่ใหม่ มายังที่ดอน แล้วเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดลำเหย" เหตุที่เปลี่ยนชื่อ เพราะ ในสมัยก่อนนั้นเมื่อถึงห
ล้วเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดลำเหย" เหตุที่เปลี่ยนชื่อ เพราะ ในสมัยก่อนนั้นเมื่อถึงหน้าน้ำปีมา น้ำจะไหลหลากเจิ่งนองท่วมท้องนา ไหลไปตามลำคลองใหญ่ชื่อว่า คลองวังไทรแล้วไหลเข้าสู่คลองตำลึง ไหลผ่านไปตามทุ่งนา และตามลำรางเรื่อยมาจนถึงข้างหลังโรงเรียนวัดลำเหย พอมีน้ำปีก็จะไหลเอ่อขึ้นไปยังทุ่งหนองบอนเป็นที่สุดไม่ได้ไหลไปที่ไหนได้อีกแล้วน้ำจะขังอยู่ทุ่งหนองบอน ไม่นานเพราะทุ่งหนองบอน เป็นเขตสุดของไหลน้ำนี้ ก็จะย้อนกลับมาอยู่ที่ลำรางข้างโรงเรียน เพราะลำรางนี้เป็นที่ต่ำมาก น้ำก็ขังอยู่ที่ลำรางนี้น้ำจะไม่ไหลไปไหนได้อีกแล้วน้ำที่ลำรางนี้ก็จะถูกธรรมชาติจากแดดบ้าง ลมบ้าง แผดเผาพัดพาให้น้ำในลำรางให้ค่อย ๆ แห้งระเหยหมดไปในที่สุด จึงเป็นเหตุให้ชื่อว่า "วัดลำเหย" โ
ให้น้ำในลำรางให้ค่อย ๆ แห้งระเหยหมดไปในที่สุด จึงเป็นเหตุให้ชื่อว่า "วัดลำเหย" โดยคำว่า "เหย" มาจากคำว่า น้ำระเหย
วัดลำเหยสร้างอุโบสถหลังแรกจนได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2449 ไม่ปรากฏหลักฐานว่าเจ้าอาวาสรูปใดเป็นผู้สร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2536 ในสมัยพระครูนันทสิริคุณ (สุด นนฺทโก) เป็นเจ้าอาวาส มีการสร้างวัตถุมงคล ที่โด่งดัง ด้านแคล้วคลาด ปลอดภัย เมตตา

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์พูด ทาบ้านฆ้อง
* พระอาจารย์คุด (ไม่ทราบนามสกุล)
* พระอาจารย์อินทร์ นาคมี
* เจ้าอธิการจอน นุ่มกัลยา
* เจ้าอธิการปาน เพ็ชรรัตน์
* พระอธิการผิน สุคนฺโท
* พระครูนันทสิริคุณ (สุด นนฺทโก)

อ้างอิง