SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดป่าเขาล้อม
วัดป่าเขาล้อม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองตะเกรา อำเภอท่าตะเกียบ จังหวัดฉะเชิงเทรา

วัดป่าเขาล้อมจัดตั้งขึ้นโดยพระครูปลัดชาญธัมมชโย ซึ่งเป็นเจ้าอาวาส เป็นวัดสาขาวัดหินหมากเป้ง จังหวัดหนองคาย (หลวงปู่เทสก์ เทสรังสี) ตั้งเป็นวัดอย่างถูกต้องเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2553
วัดสร้างขึ้นอยู่กลางป่ามีภูเขาล้อมรอบ เป็นวัดที่มีบรรยากาศสงบเงียบ เป็นสถานที่สัปปายะแก่การปฏิบัติธรรม ภายในวัดมีพระพุทธรูปปางต่าง ๆ ที่แกะสลักจากไม้ตะเคียนทองที่ขุดพบจมอยู่ใต้ดินลึกกว่า 5 เมตร ขณะสร้างเขื่อนสียัด อำเภอท่าตะเกียบ จังหวัดฉะเชิงเทรา ได้แก่ หลวงพ่อพันปีศรีตะเคียนทอง เป็นพระพุทธรูปปางไสยาสน์ มีความสูง 3 เมตรยาว 10 เมตร หลวงพ่อพุทธบูรพามหาบารมี และได้พบว่าไม้จำนวนหนึ่งได้กลายเป็นหินไปแล้ว จึงสันนิษฐานว่าไม้ตะเคียนคงมีอายุนับเป็นพันปี ชาวบ้านและผู้ขุดพบจึงนำมาถวายพระครูปลัดชาญ ธัมมชโย เจ้าอาวาสวัดป่าเขาล้อม และพระพุทธรูปปางตรัสรู้ที่มีขนาดหน้าตักถึง 109 นิ้ว ปางปรินิพพานมีความยาว 10 เมตร สูง 3 เมตร

อ้างอิง
วัดหินหมากเป้ง
วัดหินหมากเป้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระพุทธบาท อำเภอศรีเชียงใหม่ จังหวัดหนองคาย พื้นที่ด้านหลังติดกับแม่น้ำโขงปัจจุบันเป็นหนึ่งในวัดสำคัญของพระสายวิปัสสนากรรมฐาน ได้รับการพัฒนาขึ้นอย่างมากในสมัยพระราชนิโรธรังสี (เทสก์ เทสรํสี)
วัดหินหมากเป้งก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2482 โดยพระอาจารย์หล้า ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2513 คำว่า "หินหมากเป้ง" เป็นชื่อหิน 3 ก้อน ที่ตั้งเรียงรายกันอยู่ริมฝั่งโขงด้านทิศเหนือของวัด ซึ่งมีลักษณะคล้ายลูกตุ้มเครื่องชั่งทองคำสมัยโบราณ คนพื้นถิ่นเรียก "เต็ง" หรือ "เป้งยอย" อนึ่งหมากเป้งเป็นผลของต้นไม้ตระกูลปาล์มหรือหมากชนิดหนึ่ง มีเรื่องเล่าว่า หินก้อนที่ 1 เป็นของหลวงพระบาง หินก้อนที่ 2 เป็นของบางกอก ส่วนหินก้อนที่ 3 เป็นของเวียงจันทน์
สิ่งก่อสร้างภายในวัดมีมณฑปอนุสรณ์พระราชนิโรธรังสี (เทสก์ เทสรํสี) สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 เจดีย์พิพิธภัณฑ์พระราชนิโรธรังสี สร้างเมื่อ พ.ศ. 2534 ก่อสร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ.2540 เมรุพระราชนิโรธรังสี (เทสก์ เทสรํสี) พิพิธภัณฑ์ และศาลาหุ่นขี้ผึ้งพระราชนิโรธรังสี (เทสก์ เทสรํสี) ภายในสถานที่ที่ระลึกถึงพระราชนิโรธรังสี (เทสก์ เทสรํสี) มีการจัดแสดงวัตถุและเรื่องราวเกี่ยวกับหลวงปู่เทสก์ เช่น อัฐิ รูปปั้น เครื่องอัฐบริขาร ของใช้ และชีวประวัติของหลวงปู่เทสก์ โดยทุกวันที่ 17-19 ธันวาคมของทุกปี ทางวัดจะจัดงานครบรอบวันมรณภาพของหลวงปู่เทสก์ เทสรังสี นอกจากนั้นทางวัดยังได้สร้างสกายวอล์ก ยกขึ้นเหนือแม่น้ำโขง มีทางเดินพื้นกระจก มองเห็นแม่น้ำโขง

อ้างอิง
ข้าวคลุกกะปิ
ข้าวคลุกกะปิ เป็นอาหารไทยภาคกลางที่นำข้าวมาคลุกกับกะปิ โดยใช้ข้าวก้นหม้อหรือข้าวค้างคืน นิยมใช้ข้าวเสาไห้หรือข้าวหอมมะลิเก่าโดยหุงใช้น้ำน้อย สมัยโบราณจะห่อกะปิด้วยใบตอง แล้วนำไปปิ้งไฟให้มีกลิ่นหอมก่อนนำมาคลุกกับข้าว การคลุกข้าวกับกะปิจะนำลงไปผัดในกระทะให้หอมแล้วจึงคลุกกับข้าว จากนั้นตกแต่งด้วยเครื่องเคียง คือ กุ้งแห้งทอดกรอบ หมูหวาน กุนเชียง ไข่เจียวหั่นฝอย หอมแดงซอย พริกขี้หนูซอย มะม่วงดิบ ผักชีและแตงกวา
ที่มาของข้าวคลุกกะปิ บ้างว่าได้รับอิทธิพลจากอาหารมอญ บ้างว่ามาจากข้าวคลุกปลาดุกย่างที่มีวิธีการทำและใช้เครื่องปรุงลักษณะเดียวกัน จากหลักฐานการบันทึก มีการกล่าวถึงข้าวคลุกกะปิ ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ตอนเสด็จประพาสยุโรปครั้งที่ 2 เมื่อ พ.ศ. 2450 ปรากฏอยู่ในหนังสือ บุรุษรัตนะ บันทึกของมหาเสวกเอก พระยาบุรุษรัตนราชพัลลภ (นพ ไกรฤกษ์) บันทึกว่าทรงฝันถึงกรมพระยาสุดารัตนราชประยูร "—ข้าฝันไปว่าเสด็จยายทรงปรุงข้าวคลุกกะปิให้กินอร่อยมาก ทำให้ข้าอยากกินข้าวคลุกกะปิ เจ้าเตรียมกะปิและเครื่องต่าง ๆ สำหรับปรุงไว้ให้ข้า พรุ่งนี้ข้าตื่นนอนข้าจะคลุกเอง—"
ด้านคุณค่าทางโภชนาการ ข้าวคลุกกะปิ 1 จาน ให้พลังงานประมาณ 549 กิโลแคลอรี ซึ่งเป็นปริมาณพลังงานประมาณ 1 ใน 3 ของที่แนะนำให้บริโภคใน 1 วัน สำหรับผู้ที่ต้องการพลังงาน 1,600 กิโลแคลอรี ต่อวัน หนึ่งจานมีปริมาณโปรตีนประมาณ 25 กรัม หรือคิดเป็นร้อยละ 48 ของปริมาณที่แนะนำให้บริโภคประจำวัน ซึ่งมาจากเนื้อหมู กุ้งแห้ง และไข่เจียว เป็นส่วนใหญ่ ส่วนปริมาณไขมันได้ร้อยละ 30 ของพลังงานทั้งหมด หรือคิดเป็น ร้อยละ 43 ของปริมาณที่แนะนำให้บริโภคทั้งวัน ซึ่งถือว่าสูงไปบ้าง

อ้างอิง
ตลาดน้ำคลองลัดมะยม
ตลาดน้ำคลองลัดมะยม เป็นตลาดน้ำตั้งอยู่ริมคลองลัดมะยม อยู่ในแขวงบางระมาด เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร เปิดวันเสาร์-อาทิตย์ และวันนักขัตฤกษ์ เวลา 08.00–17.00 น. ปัจจุบันตลาดน้ำคลองลัดมะยมมีอาณาบริเวณกว่า 20 ไร่
ประวัติ
ตลาดน้ำคลองลัดมะยมเป็นตลาดน้ำเอกชน ก่อตั้งโดยคุณชวน ชูจันทร์ เมื่อ พ.ศ. 2547 เริ่มแรกมีเพียงฝั่งเดียว ในช่วง 1–3 ปีแรก ตลาดน้ำยังไม่เป็นที่รู้จักจนกระทั่งโครงการชุมชนท่องเที่ยวยั่งยืน ย่านตลาดน้ำตลิ่งชันโดยคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากรได้จัดกิจกรรมประชาสัมพันธ์ตลาดน้ำขึ้นในปี พ.ศ. 2551 ทำให้ตลาดน้ำคลองลัดมะยมมีชื่อเสียง มีนักท่องเที่ยวมากขึ้น ส่งผลให้เจ้าของที่ดินรอบตลาดน้ำเข้ามาพัฒนาที่ดินของตน และสร้างตลาดน้ำขึ้นในปี พ.ศ. 2552–2553 จึงมีการขยับขยายพื้นที่ของตลาดให้มีทั้งสองฝั่งถนน
พื้นที่
ตลาดน้ำคลองลัดมะยมมีลักษณะเป็นตลาดน้ำผสมผสานกับตลาดบนบก ซึ่งจะมีทั้งร้านค้าที่ขายสินค้าอยู่บนเรือและภายในอาคารอเนกประสงค์ พื้นที่กว้างขวาง แบ่งออกเป็น 4 โซน มีร้านค้ามากกว่า 600 ร้านค้า สินค้าส่วนใหญ่จะเป็นอาคารคาวและหวานพื้นบ้าน เช่น ปลาเผา อาหารทะเล หมูสเต๊ะ ก๋วยเตี๋ยวเรือ ข้าวราดแกง ขนมจีน ผัดไทย หอยทอด ห่อหมก หมูย่าง ขนมเบื้องญวน ลูกชุบ ขนมถ้วย ขนมกล้วย ขนมใส่ไส้ ไอศกรีม และอีกมากมาย และสินค้าทางการเกษตรปลอดสารพิษจากชาวบ้านในชุมชนและพื้นที่ใกล้เคียง และยังมีแหล่งสันทนาการและแหล่งเรียนรู้โดยรอบ เช่น สวนเจียมตนอยู่ใกล้กับโซน 2 และโซน 3 ที่นี่มีวิถีชีวิตแบบเกษตรพอเพียง และพิพิธภัณฑ์เรือจำลอง
การเดินทาง
การเดินทางด้วยรถสาธารณะ มีรถประจำทางสาย 101 ป้ายสีแดง วิ่งเส้นถนนกาญจนาภิเษก ลงป้ายฝั่งตรงข้ามสมาคมชาวปักษ์ใต้ มีรถสองแถวแดงวิ่งบริการระหว่าง สมาคมชาวปักษ์ใต้–ตลาดน้ำลัดมะยม และมีสองแถวจากท่าเรือวังหลังศิริราช ป้ายเขียนว่าโรงเรียนโพธิสาร สมาคมชาวปักษ์ใต้

ทางรถยนต์จากถนนกาญจนาภิเษกเข้าถนนบางระมาดระยะประมาณ 1 กิโลเมตร จะถึงตลาดน้ำคลองลัดมะยม อีกเส้นทางจากถนนพุทธมณฑล สาย 1 เข้าถนนบางระมาด ตรงไปเรื่อย ๆ ประมาณ 1.5 กิโลเมตร

อ้างอิง
ตลาดน้ำบางน้ำผึ้ง
ตลาดน้ำบางน้ำผึ้ง เป็นตลาดน้ำตั้งอยู่ในบางกะเจ้า ตำบลบางน้ำผึ้ง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ เปิดวันเสาร์-อาทิตย์ และวันนักขัตฤกษ์ที่ติดกับวันเสาร์-อาทิตย์ เวลา 08.00–14.00 น.

ประวัติ
ตลาดน้ำบางน้ำผึ้งเกิดขึ้นจากแนวคิดขององค์การบริหารส่วนตำบลบางน้ำผึ้งและประชาชนในท้องที่มีความเห็นพ้องต้องกันว่า ต้องการทำตลาดน้ำเพื่อจัดจำหน่ายผลผลิตทางการเกษตร จากความพยายามในการพัฒนาและแก้ไขปัญหาของชุมชนที่พบกับภาวะผลผลิตการเกษตรล้นตลาด ราคาตกต่ำ รายได้ลดลง ส่งผลให้เศรษฐกิจในชุมชนตกต่ำ สำเนาว์ รัศมิทัต นายกองค์การบริหารส่วนตำบลบางน้ำผึ้ง จึงมีแนวคิดในการจัดทำศูนย์จำหน่ายสินค้าเกษตร
เมื่อมีการนำแนวคิดนี้เข้าสู่ที่ประชุมประชาตำบล จากชาวบ้าน 11 หมู่บ้าน ก็ได้รับการตอบรับและขยายกรอบการดำเนินงานให้กว้างขึ้นเป็นลักษณะศูนย์จำหน่ายสินค้าของชุมชน ตลาดน้ำบางน้ำผึ้งจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 เปิดเป็นทางการเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2547

พื้นที่
ตลาดน้ำบางน้ำผึ้งประกอบด้วย 2 ส่วน คือ ตลาดน้ำและการท่องเที่ยวแบบเรือนแรม ตลาดน้ำจัดเป็นซุ้มยาวกว่า 2 กิโลเมตร ขนานไปกับคลองสายเล็ก ๆ ที่แตกแขนงมาจากแม่น้ำเจ้าพระยา
พื้นที่จำหน่ายสินค้าในตลาดน้ำบางน้ำผึ้งแบ่งออกเป็น 5 ส่วน ได้แก่ ร้านจำหน่ายสินค้าท้องถิ่น ร้านจำหน่ายสินค้าหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์หรือโอท็อป เรือจำหน่ายสินค้า ร้านจำหน่ายผลไม้ที่มาจากนอกพื้นที่ และร้านจำหน่ายต้นไม้ นอกจากนี้ยังมีกิจกรรมที่หลากหลายทั้งเรือนแรมขี่จักรยานชมธรรมชาติของชุมชน ล่องเรือชมหิ่งห้อย ดนตรีและศิลปะในสวน พายเรือในคลอง การนวดแผนไทย การทำขนมไทย และแหล่งเรียนรู้วิสาหกิจชุมชน การจำหน่ายสินค้าและกิจกรรมที่จัดทำขึ้นล้วนสะท้อนให้เห็นภูมิปัญญา วิถีชีวิตของท้องถิ่นและธรรมชาติ รวมถึงงานเทศกาลประเพณีต่าง ๆ ก็มีจัดขึ้นที่บริเวณตลาดน้ำบางน้ำผึ้ง
ตลาดน้ำจำหน่ายผลิตภัณฑ์และอาหารที่มีชื่อเสียงของชุมชน เช่น แกงบอน ขนมครกหอยทอด ม้าฮ่อ ฝอยเงินทำจากไข่ขาว ผลผลิตของชาวบ้าน เช่น มะม่วง มะพร้าวอ่อน ชมพู่มะเหมี่ยว ไปจนถึงสินค้าโอท็อปจากทั่วสมุทรปราการทั้งอาหารทะเลแปรรูปจนถึงพืชสวนที่นำมาประดิษฐ์เป็นของแต่งบ้าน
การเดินทาง
การเดินทางไปตลาดน้ำบางน้ำผึ้ง ทางรถสาธารณะมีรถยนต์สี่ล้อเล็กรับจ้าง (รถกะป๊อ) จากที่ว่าการอำเภอพระประแดง มายังตลาดน้ำบางน้ำผึ้ง (ขากลับมีต้นสายอยู่ที่วัดบางน้ำผึ้งใน) หากเดินทางข้ามฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยามาจากท่าเรือวัดบางนานอก ข้ามฝากมายังวัดบางน้ำผึ้งนอก ต่อด้วยจักรยานยนต์รับจ้างมายังตลาดบางน้ำผึ้ง ส่วนเส้นทางรถส่วนตัวมายังตลาดบางน้ำผึ้งจากทางถนนเพชรหึงษ์ซึ่งเป็นถนนเส้นหลักในบางกะเจ้า ให้เลี้ยวตรงทางเข้าวัดบางน้ำผึ้งใน

อ้างอิง
หมี่กรอบ
หมี่กรอบ หรือ หมี่กรอบเสวยสวรรค์ เป็นอาหารไทยที่ทำจากเส้นหมี่และซอสที่มีรสหวานเป็นหลัก แต่สามารถปรับสมดุลด้วยรสเปรี้ยว ซึ่งโดยปกติจะใช้มะนาว รสเปรี้ยวที่เด่นชัดในจานนี้มักมาจากเปลือกของสกุลส้มของไทยที่เรียกว่าส้มซ่า

หมี่กรอบมีตำนานเล่าขานว่า เมื่อสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จเยี่ยมราษฎรโดยเรือบริเวณตลาดพลู และได้กลิ่นเส้นหมี่ที่ชาวจีนไหหลำผัดในครั้งนั้นชื่อ จีนหลี จึงทรงแวะที่ท่าน้ำตลาดพลูเพื่อเสวยหมี่กรอบ และทรงชมว่าอร่อย ทำให้จานนี้ได้รับชื่ออื่นว่า หมี่กรอบ ร.5
มีร้านหมี่กรอบที่มีชื่อเสียงอยู่สองร้านในกรุงเทพมหานคร ได้แก่ ตลาดพลูฝั่งธนบุรี และฝั่งพระนครบริเวณใกล้เสาชิงช้าและศาลาว่าการกรุงเทพมหานคร โดยทั้งสองร้านเป็นสูตรเก่าที่มีในสมัยรัชกาลที่ 5

อ้างอิง
วัดคันธาพฤกษา
วัดคันธาพฤกษา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยแก้ว อำเภอแม่ออน จังหวัดเชียงใหม่ บนเนื้อที่ 2 งาน 55 ตารางวา

วัดคันธาพฤกษา หรือชาวบ้านเรียกว่า วัดแม่กำปอง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2473 ไล่เลี่ยกับการถือกำเนิดขึ้นของชุมชน แต่เดิมเป็นอาศรมตั้งอยู่เชิงเขาห่างจากหมู่บ้านราว 300 เมตร จนเมื่อ พ.ศ. 2468 ได้ย้ายที่ตั้งมาอยู่กลางหมู่บ้าน แต่เดิมมีถนนผ่านด้านทิศเหนือเท่านั้น ปัจจุบันมีถนนตัดผ่านด้านทิศใต้ของวัด ชื่อของวัดคันธาพฤกษามาจากฉายาของครูบาอินสม คนฺธรโส ท่านเป็นผู้ริเริ่มสร้างขึ้นบนที่ดินของพี่สาวท่าน และอยู่ท่ามกลางพฤกษา คือป่าเขาลำเนาไพร
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกลางน้ำ (อุทกเสมา) ซึ่งปัจจุบันเหลือเพียงสองแห่งเท่านั้นในภาคเหนือ อีกแห่งคือ วัดพุทธเอ้น อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ วิหารไม้สักทองแกะสลักลวดลายล้านนา และพระธาตุเจดีย์สีขาว สร้างขึ้นจากงบประมาณในการจัดงานปอยหลวง งานบุญประจำปีที่ยิ่งใหญ่ของคนเหนือ มีการจัดงานสรงน้ำพระธาตุเป็นประจำทุกปีในช่วงเดือนแปดเป็งหรือเดือนมิถุนายน

อ้างอิง
วัดหมื่นสาร
วัดหมื่นสาร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหายยา อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
ประวัติ
วัดหมื่นสารสร้างเมื่อ พ.ศ. 1925 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2534 โดยปรากฏในหลักฐานต่าง ๆ ได้แก่ พงศาวดารโยนก ฉบับหอสมุดแห่งชาติ กล่าวว่า พระเจ้าอาทิตยวงศ์ ส่งราชทูตมาสืบสัมพันธไมตรีกับพระเมืองแก้ว กษัตริย์องค์ที่ 14 แห่งราชวงศ์มังราย พระเมืองแก้วทรงจัดการรับรองราชทูตและแปลพระราชสาส์น ณ วัดหมื่นสาร ตามบันทึกใบลานภาษาบาลีของวัดเจดีย์หลวงกล่าวไว้ว่าในสมัยพระเมืองเกษเกล้า กษัตริย์พระองค์ที่ 15 แห่งราชวงศ์มังราย มีเสนาอามาตย์นามว่า วิมลกิตติสร้างพระอารามแห่งนี้ขึ้น มีข้อความว่า "อาวาสนี้ อันหมื่นวิมลกิตติ ผู้เป็นมหาโยธา (ทหารผู้ใหญ่) ในนครนี้ตั้งไว้แล้ว" จากหลักฐานในศิลาจารึกวัดร่ำเปิง (ตโปทาราม) ก็ปรากฏชื่อวัดห
ในนครนี้ตั้งไว้แล้ว" จากหลักฐานในศิลาจารึกวัดร่ำเปิง (ตโปทาราม) ก็ปรากฏชื่อวัดหมื่นสารเช่นกัน ระบุว่าหมื่นหนังสือวิมลกิตติสิงหละราชมนตรี ได้อุปถัมภ์วัดแห่งนี้ตลอดมา พระอารามนี้จึงได้ชื่อว่า "วัดหมื่นสาร" ตามชื่อของราชมนตรีผู้นั้น
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง วัดหมื่นสารยังเคยใช้เป็นโรงพยาบาลที่ใช้รักษาทหารญี่ปุ่น ปัจจุบันมีการสร้างอนุสรณ์สถานทหารญี่ปุ่น โดยยในช่วงเดือนสิงหาคมของทุกปี ได้จัดให้มีพิธีบวงสรวงอนุสรณ์สถานทหารญี่ปุ่น นอกจากนั้นยังมีการทำความสะอาดอนุสรณ์สถานปีละ 3 ครั้ง คือ เดือนมีนาคม สิงหาคม และธันวาคม เป็นประจำอีกด้วย
อาคารเสนาสนะและโบราณวัตถุ
สิ่งก่อสร้างในวัด ได้แก่ อุโบสถมีลักษณะสถาปัตยกรรมล้านนาประยุกต์ยกพื้นสูง สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2534 หน้าบันประดับด้วยลายปูนปั้นพรรณพฤกษา สถูปบรรจุอัฐิธาตุครูบาศรีวิชัย อนุสาวรีย์ครูบาศรีวิชัย หอศิลป์สุทฺธจิตฺโต เป็นอาคารล้านนาประยุกต์ ช่างเงินบ้านวัวลายช่วยกันดุนลายโลหะประดับตกแต่งทั้งภายใน และภายนอกหอศิลป์ ซึ่งเป็นลวดลายพื้นเมืองล้านนาดั้งเดิม เนื้อเรื่องเกี่ยวกับพระเวสสันดร เป็นต้น ภายในมีหุ่นขึ้ผึ้งรูปเหมือน 3 ครูบา ได้แก่ ครูบาศรีวิชัย ครูบาอินตา อินทปัญโญ (ครูบาอินต๊ะ) และพระครูโอภาสคณาภิบาล (ครูบาบุญปั่น ปุญญาคโม) อดีตเจ้าอาวาสวัดหมื่นสาร
วัดยังมีคัมภีร์ใบลานจำนวนมากพบคัมภีร์ใบลานของวัดหมื่นสารจำนวน 163 รายการ 815 ผูก บางเอกสารมีอายุประมาณ 200 กว่าปี

อ้างอิง
วัดแสนสุข (จังหวัดอ่างทอง)
วัดแสนสุข เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางปลากด อำเภอป่าโมก จังหวัดอ่างทอง

วัดแสนสุขตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2255 เดิมชื่อ วัดขัดคอโค เหตุที่ชื่อนี้เนื่องจากเมื่อถึงฤดูน้ำหลาก ชาวบ้านอีสานจะนำวัวควายมาขายและใช้สถานที่วัดเป็นที่พักให้วัวควายดื่มน้ำและขัดทำความสะอาดร่างกาย เพื่อให้ขายได้ราคา ต่อมาเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น วัดบางเปิง จนถึงสมัยพระช่วยเป็นเจ้าอาวาส ได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น "วัดแสนสุข" เพื่อความเป็นสิริมงคล วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2514 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 31 เมตร ยาว 49 เมตร
อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 กว้าง 31 เมตร ยาว 49 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก พระประธาน ปางสมาธิ ขนาดหน้าตักกว้าง 98 นิ้ว สูง 138 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2548 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยประยุกต์ 2 ชั้น หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ และวิหาร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2532

อ้างอิง
วัดรัตนเนตตาราม
วัดรัตนเนตตาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสำพันตา อำเภอนาดี จังหวัดปราจีนบุรี ปัจจุบันมีพระอธิการสิริลักษณ์ ธีรวังโส ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดรัตนเนตตารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2454 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อว้นที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2531 หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า วัดล้านหอย เนื่องจากมีการนำเปลือกหอยที่ถูกทิ้งอย่างหอยกาบ หอยจาน และหอยแครง มาสร้างเป็นถาวรวัตถุ โดยฝีมือของเจ้าอาวาส พระ และเณร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ หอพระแก้วสามฤดูหรือมณฑป ภายนอกตกแต่งด้วยเปลือกหอยสารพัดชนิด โทนสีส้มทอง เปลือกหอยถูกทับซ้อนกันเป็นรูปดอกไม้ บริเวณทางขึ้นยังประดับด้วยพญานาคขนาดใหญ่สองฝั่ง ตกแต่งด้วยเปลือกหอยสีเขียวสลับทอง ภายในมีรูปปั้นนกแก้ว นกขุนทอง และรูปปั้นพระพุทธรูปต่าง ๆ หอระฆังและสวนพุทธประวัติแสดงพุทธสถานขององค์พระพุทธเจ้า มีทั้งปางประสูติ ตรัสรู้ แสดงธรรม ตกแต่งด้วยเปลือกหอยเช่นเดียวกัน

อ้างอิง
วัดป่ามะไฟ
วัดป่ามะไฟ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกไม้ลาย อำเภอเมืองปราจีนบุรี จังหวัดปราจีนบุรี และเป็นที่ตั้งของสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดปราจีนบุรี แห่งที่ 5

วัดป่ามะไฟตั้งวัด เมื่อ พ.ศ. 2368 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2518 เดิมชื่อ วัดอุดมผล ชาวบ้านเรียก วัดนอก เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดป่ามะไฟ" เมื่อ พ.ศ. 2487 เมื่อพิจารณาจากหลักฐานขุดพบชิ้นส่วนพระพุทธรูปแกะสลักด้วยหินทราย ซึ่งสันนิษฐานว่าสร้างในสมัยพระเจ้าอู่ทอง ยังพบวิหารเล็กทรงเครื่องแต่หากพังเหลือเพียงกำแพง
แต่เดิมมีสภาพทรุดโทรม จนกระทั่ง พ.ศ. 2489 ในสมัยหลวงพ่อเส็งเป็นเจ้าอาวาส ท่านได้พัฒนาถาวรวัตถุอย่างต่อเนื่อง เช่น อุโบสถ วิหาร ศาลาการเปรียญ ฌาปนสถาน จนได้รับเลือกจากกรมการศาสนาให้เป็นวัดพัฒนาตัวอย่าง ในปี พ.ศ. 2520 และเป็นวัดพัฒนาตัวอย่างดีเด่น” ในปี พ.ศ. 2523
อาคารเสนาสะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 14 เมตร ยาว 63 เมตร สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2531 ศาลาการเปรียญ กว้าง 15 เมตร ยาว 45 เมตร สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2525 ศาลาธรรมสังเวช กว้าง 14 เมตร ยาว 37 เมตร สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2510 วิหารสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) กว้าง 10 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2537 เจดีย์ธาตุ กว้าง 9 เมตร ยาว 9 เมตร สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2547 และกุฎิกัมมัฏฐานกว้าง 4 เมตร ยาว 4 เมตร จำนวน 70 หลัง

อ้างอิง
จังหวัดปกครองตนเองชนชาติอี๋ เหลียงชาน
เหลียงชาน ( ; Niep Sha) หรือชื่อทางการเรียกว่า จังหวัดปกครองตนเองชนชาติอี๋ เหลียงชาน เป็นจังหวัดปกครองตนเองครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ในทางตอนใต้ของมณฑลเสฉวน สาธารณรัฐประชาชนจีน มีเมืองหลวง คือ นครซีชาง เหลียงชานมีพื้นที่ และมีผู้อยู่อาศัย 4,858,359 คน (สำมะโน ค.ศ. 2020) อีกทั้งยังมีประชากรชาติพันธุ์อี๋มากที่สุดในประเทศ จากสถิติในปี ค.ศ. 2017 มีชาวอี๋ในพื้นที่กว่าหนึ่งล้านคน เหลียงชานมีหมู่บ้านห่างไกลที่ตั้งอยู่บนหน้าผาจำนวนมาก

ซีชางมีท่าอากาศยานซีชางชิงชาน และเป็นที่ตั้งของศูนย์ส่งดาวเทียมซีชาง จังหวัดนี้ยังมีโครงข่ายทางรถไฟจำนวนมากสำหรับขนส่งทั้งผู้โดยสารและสินค้า
เขตการปกครอง
เหลียงชานแบ่งออกเป็น 1 นครระดับอำเภอ, 15 อำเภอ, และ 1 อำเภอปกครองตนเอง

{| class="wikitable" style="font-size:100%;"
! colspan="7" align="center" | แผนที่
|-
| colspan="7" |
|-
! ชื่อ
! อักษรจีน
! พินอิน
! ภาษาอี๋
! ประชากร 
! พื้นที่ (ตร.กม.)
! ความหนาแน่น (คน/ตร.กม.)
|----------
|นครซีชาง
| 
| 
| 
|712,434
|2,655
|268.33
|----------
|อำเภอหยานหยวน
| 
| 
| 
|350,176
|8,388
|41.74
|----------
|อำเภอเต๋อชาง
| 
| 
| 
|214,405
|2,284
|93.87
|----------
|นครฮุ่ยหลี่
| 
| 
| 
|430,066
|4,527
|95.00
|----------
|อำเภอฮุ่ยตง
| 
| 
| 
|362,944
|3,227
|112.47
|----------
|อำเภอหนิงหนาน
| 
| 
| 
|170,673
|1,667
|102.38
|----------
|อำเภอผู่เก๋อ
| 
| 
| 
|155,740
|1,905
|81.75
|----------
|อำเภอปู้ทัว
| 
| 
| 
|160,151
|1,685
|95.04
|----------
|อำเภอจินหยาง
| 
| 
| 
|165,121
|1,587
|104.04
|----------
|อำเภอเจาเจว๋
| 
| 
|
|อำเภอจินหยาง
| 
| 
| 
|165,121
|1,587
|104.04
|----------
|อำเภอเจาเจว๋
| 
| 
| 
|251,836
|2,699
|93.30
|----------
|อำเภอสี่เต๋อ
| 
| 
| 
|165,906
|2,206
|75.20
|----------
|อำเภอเหมี่ยนหนิง
| 
| 
| 
|351,245
|4,423
|79.41
|----------
|อำเภอเยว่ซี
| 
| 
| 
|269,896
|2,257
|119.58
|----------
|อำเภอกานลั่ว
| 
| 
| 
|195,100
|2,156
|90.49
|----------
|อำเภอเหม่ย์กู
| 
| 
| 
|221,505
|2,573
|86.08
|----------
|อำเภอเหลย์ปัว
| 
| 
| 
|223,885
|2,932
|76.35
|----------
|อำเภอปกครองตนเองชนชาติทิเบต มู่หลี่
| 
| 
| 
|131,726
|13,252
|9.94
|}
วัดพระทอง
วัดพระทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเทพกระษัตรี อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 30 ไร่ 3 งาน 98 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 2 แปลง เนื้อที่ 18 ไร่
วัดพระทองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2328 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2523 มีพระพุทธรูปโบราณ มีลักษณะครึ่งองค์โผล่จากพื้น และมีอีกเรื่องเล่าว่า เมื่อคราวพระเจ้าปดุงมาตีเมืองถลางก็พยายามขุดพระไปด้วย แต่ไม่สามารถนำขึ้นได้เช่นกัน จึงสร้างพระครึ่งองค์ครอบไว้เรียกว่า พระผุด จนเมื่อพระธุดงค์มาปักกลดบริเวณนี้แล้วสร้างวัด โดยอัญเชิญพระผุดเป็นพระประธานในโบสถ์ กล่าวกันว่าพระผุดเป็นพระทองคำ จึงพอกปูนทับลงไปอีกครั้งดังที่เห็นในปัจจุบัน นามของวัดชาวบ้านเรียกแตกต่างกันไปว่า วัดนาใน บ้าง วัดพระผุด บ้าง หรือ วัดพระหล่อคอ ตามลักษณะพระพุทธรูป
วัดยังมีพิพิธภัณฑ์อยู่ข้างโบสถ์พระทอง เป็นที่รวมโบราณวัตถุและเครื่องใช้ของชาวภูเก็ตที่ชาวบ้านนำมาบริจาค ด้านการศึกษาได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2503

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 บานประตูหน้าต่างใช้ไม้สักแกะสลักภาพพุทธประวัติ ภายในอุโบสถมีภาพเขียนเรื่องพาหุง พระเจ้าสิบชาติ พระเวสสันดร พื้นปูด้วยหินอ่อน ศาลาการเปรียญกว้าง 16 เมตร ยาว 52 เมตร เป็นอาคารคอนกรีต 2 ชั้น กุฏิสงฆ์จำนวน 7 หลัง เป็นอาคารไม้และคอนกรีตชั้นเดียวและสองชั้น
(2024) วัดพระทอง อ.ถลาง จ.ภูเก็ต (2).jpg|วิหารหลวงพ่อพระผุด เคยเป็นอุโบสถหลังเก่า
(2024) วัดพระทอง อ.ถลาง จ.ภูเก็ต (5).jpg|หลวงพ่อพระผุด
(2024) วัดพระทอง อ.ถลาง จ.ภูเก็ต (36).jpg|อุโบสถหลังปัจจุบัน
(2024) วัดพระทอง อ.ถลาง จ.ภูเก็ต (11).jpg|มณฑปประดิษฐานพระธาตุของหนึ่งในปัญจวัคคีย์
(2024) วัดพระทอง อ.ถลาง จ.ภูเก็ต (29).jpg|พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จพระราชดำเนินมาทรงสักการะหลวงพ่อพระผุดในปี พ.ศ.2502
(2024) วัดพระทอง อ.ถลาง จ.ภูเก็ต (15).jpg|พระพุทธรูปปางพระเกศธาตุ
(2024) วัดพระทอง อ.ถลาง จ.ภูเก็ต (41).jpg|หุ่นจำลองเหตุการณ์เด็กเลี้ยงควายนำเชือกไปผูกกับพระเกตุมาลาของพระพุทธรูป
รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อสิงห์
* หลวงพ่อไชย
* หลวงพ่อคง
* หลวงพ่อมั่น
* หลวงพ่อพัด
* หลวงพ่อวร
* พลวงพ่อชุ่ม
* หลวงพ่อโต
* หลวงพ่อวอน
* หลวงพ่อเขม
* หลวงพ่อพุธ
* หลวงพ่อรอด
* หลวงพ่อช่วย
* หลวงพ่อไชยศรี
* พระครูวิตถารสมณวัตร (ฝรั่ง) พ.ศ. 2440–2501
* พระครูสุวรรณพุทธาภิบาล (สุขุม) พ.ศ. 2503

อ้างอิง
วัดแสนสุขสุทธิวราราม
วัดแสนสุขวิสุทธิวราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแสนสุข อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี มีพื้นที่กว้างกว่า 30 ไร่

วัดแสนสุขวิสุทธิวราราม หรือ วัดแสนสุข ตั้งวัดเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2513 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2563
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ มหาเจดีย์เกตุแก้วจุฬามณีอาสนสุขมหาวิหาร มีลักษณะคล้ายเจดีย์วัดอัษฎางคนิมิตรบนเกาะสีชัง รอบด้านทั้ง 4 ทิศของมหาเจดีย์ล้อมรอบด้วยพญานาค 7 เศียร ซึ่งผู้สร้างคือนางง้วย กาญจนวิสิษฐผล เจ้าของและผู้ก่อตั้งบริษัทจิ้วฮวด จำกัด ภายในมหาเจดีย์มีพระประธานสีทองอร่ามองค์ใหญ่ องค์พระประธานถูกล้อมรอบด้วยเสา 8 ต้น นอกจากนั้นวัดยังมีประติมากรรมปูนปั้นแดนสวรรค์ เมืองนรก มีศาลาจัตุรมุขที่ประดิษฐานพระบรมรูปพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว บริเวณแสดงภาพเทพเจ้าตามลัทธิศาสนาต่าง ๆ เช่น กำเนิดพระเยซู เจ้าแม่กวนอิม เทพแห่งศาสนาพราหมณ์หรือ 18 อรหันต์

อ้างอิง
วัดดับภัย (อำเภอเมืองเชียงใหม่)
วัดดับภัย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดดับภัยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2120 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2525 ชื่อเดิมคือ วัดอภัย หรือ วัดตุงกระด้าง ตามตำนานเล่าว่า เมื่อพญาอภัย ได้ล้มป่วยจึงมีการรักษาด้วยวิธีการต่าง ๆ อย่างไรก็ไม่ทุเลา จึงได้ตั้งจิตอธิษฐานต่อหน้าพระพักตร์ พระเจ้าดับภัย ขอให้อาการป่วยทุเลาลงซึ่งปรากฏว่าอาการเจ็บป่วยก็หายไปโดยฉับพลัน หลังจากนั้นพญาอภัย จึงได้ให้ลูกหลานและบริวารตั้งบ้านเรือนใกล้ ๆ บริเวณแห่งนี้และบูรณปฏิสังขรณ์พร้อมกับเรียกชื่อวัดว่า "วัดดับภัย" พร้อมกับอัญเชิญพระดับภัยมาประดิษฐานที่วัดแห่งนี้
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารศิลปะล้านนา หน้าบันประดับด้วยลายปูนปั้นพรรณพฤกษา ภายในพระวิหารประดิษฐานพระเจ้าดับภัย อุโบสถศิลปะล้านนาหน้าบันประดับด้วยปูนปั้นพรรณพฤกษาและดอกบัวบนกระจกสีฟ้า ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย และเจดีย์ศิลปะล้านนาตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมถัดขึ้นไปเป็นชั้นมาลัยเถาแปดเหลี่ยมซ้อนกันสามชั้น เหนือขึ้นไปจากนี้หุ้มด้วยทองจังโก ภายในวัดยังมีบ่อน้ำอยู่หน้าวิหาร เชื่อว่าเป็นบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ สมัยเจ้าอินทวโรรสสุริยวงษ์

อ้างอิง
วัดพันแหวน
วัดพันแหวน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระสิงห์ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ เจ้าอาวาสปัจจุบัน คือ พระครูสิริปริยัตยานุศาสก์,ดร. คุตฺตสีโล
วัดพันแหวนสร้างเมื่อ พ.ศ. 2040 ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2060 สร้างโดยขุนนางยศพันชื่อว่า แหวน จึงเรียกชื่อวัดว่า "วัดพันแหวน" ตามผู้สร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2327 พ.ศ. 2475 ถูกขึ้นบัญชีให้เป็นวัดร้าง ภายหลังเมื่อพระอธิการบุญมี โพธิสมฺปนฺโน มาจำพรรษาที่วัดราว พ.ศ. 2510–2519 ได้ทำการบูรณะวิหารเมื่อ พ.ศ. 2512 ฉลองวิหารเมื่อ พ.ศ. 2514 เดิมวิหารสร้างด้วยไม้สักทั้งหลังฝาก็ทำด้วยไม้สักเหมือนกับวิหารวัดพันเตา และได้รื้อหอไตรทิ้งเมื่อ พ.ศ. 2517 ท่านได้บูรณะอุโบสถ และสร้างโรงครัวอีก 1 หลัง ฉลองเมื่อ พ.ศ. 2519
โบราณวัตถุสถานของวัด ได้แก่ เจดีย์ทรงระฆังศิลปะล้านนาผสมอิทธิพลพม่า ฐานเขียงสี่เหลี่ยมรองรับฐานบัวลูกแก้วอกไก่ย่อเก็จ รองรับเรือนธาตุทรงแปดเหลี่ยมซ้อนกันสามชั้น เหนือขึ้นไปเป็นองค์ระฆัง แต่องค์ระฆังไม่เหลือรูปลักษณ์ให้เห็น เนื่องจากแกะสลักเป็นใบหน้า อาจเป็นพระอินทร์ (หรืออาจเป็นพระพรหม) ถัดไปเป็นปล้องไฉนประดับด้วยฉัตรสีทองบนปลายยอด ที่ฐานเป็นลายสัตว์ประจำปีนักษัตรทั้ง 12 ฐานทั้งสี่มุมมีปูนปั้นช้างสามเศียร และะวิหารศิลปะล้านนา ก่ออิฐถือปูน ทิศเหนือมีมุขยื่นออกไปคลุมบันไดนาคใช้เป็นทางเข้าออกของพระสงฆ์ ด้านหน้ามีบันไดนาค หน้าบันแบบม้าต่างไหม บานประตูลายรดน้ำสีทองรูป

อ้างอิง
วัดม่อนทรายนอน
วัดม่อนทรายนอน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหลวงใต้ อำเภองาว จังหวัดลำปาง ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 6 ไร่ 1 งาน 88 ตารางวา
วัดม่อนทรายนอน หรือ วัดดอย ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2386 ในสมัยพระยาน้อยอินท์ เจ้าผู้ปกครองนครลำปาง ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ชื่อของวัดมาจากชื่ดอยม่อนทรายนอน ซึ่งมีตำนานเล่าว่าอดีตของพระพุทธเจ้าที่เสวยพระชาติเป็นทรายคำหรือเนื้อทราย เมื่อนายพรานออกป่าล่าสัตว์และได้พบทรายคำจึงไล่ล่า ทรายคำได้วิ่งหนีโดยได้คาบมะม่วงลูกหนึ่งไว้ด้วยความเหน็ดเหนื่อยจึงได้หยุดนอนพักและได้คายมะม่วงลูกนั้นไว้บนม่อนดอยลูกหนึ่ง ซึ่งต่อมาม่อนดอยลูกนั้นจะได้ชื่อว่า ม่อนทรายนอน และมะม่วงลูกนั้นได้เจริญงอกงามกลายเป็นต้นใหญ่ วัดประดิษฐานองค์พระธาตุม่อนทรายนอน ในวันที่ 17 เมษายน ของทุกปีจะมีประเพณีตานตุงซาววา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย กุฏิ วิหารทรงล้านนาแบบเปิดข้าง ต่อมาได้สร้างวิหารหลังใหม่ขึ้นแทนวิหารหลังเก่าในปี พ.ศ. 2539 และศาลาอเนกประสงค์ ปูชนีย์วัตถุมีพระพุทธรูปทองเหลือง พระเจ้าทันใจ และเจดีย์บรรจุพระเกศาของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

รายนามเจ้าอาวาส
* พระน้อยสจจญาโณ
* พระส่วยละ
* พระสุนทร
* พระน้อย
* พระครูสถิตธรรมพิทักษ์ (มานะ ฐานรโต)

อ้างอิง
วัดรัตนตรัย
วัดรัตนตรัย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองกระแชง อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 4 ไร่ 2 งาน อาณาเขตทิศเหนือจดชุมชนพระนครคีรี ทิศใต้จดวัดสระบัว ทิศตะวันออกจดทางสาธารณะ ทิศตะวันตกจดเชิงเขาวัง (พระนครคีรี) เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระอธิการหวั่น จิรวฑฺโฒ (คุณนุ)

วัดรัตนตรัยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2330 ได้พระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2380
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7.50 เมตร ยาว 10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2380 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย หอสวดมนต์ กว้าง 6 เมตร ยาว 36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ 6 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง วิหาร กว้าง 7.50 เมตร ยาว 10 เมตร เป็นอาคารไม้ทรงไทย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2399 โดยหน้าบันทำเป็นรูปพานรัฐธรรมนูญที่มีแสงส่องออกมา โดยมีเครื่องหมายอุณาโลมอยู่ด้านบนและบนคัมภีร์มีการระบุปี พ.ศ. 2482 และศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 12 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้

อ้างอิง
วัดท่านางหอม
วัดท่านางหอม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลน้ำน้อย อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 20 ไร่ 93 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 3 แปลง เนื้อที่ 20 ไร่ 80 ตารางวา

วัดท่านางหอมตั้งวัดวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2210 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2323 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 60 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาประมาณ พ.ศ. 2325 ทางวัดได้ให้ราชการสร้างโรงเรียนในที่ดินวัด คือ โรงเรียนวัดท่านางหอม (อุดมสาธุกิจอุปถัมภ์) เปิดทำการสอนครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2474 แรกเริ่มใช้ศาลาการเปรียญในการเรียน
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 20 เมตร ยาว 60 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2492 โครงหลังคาทำด้วยไม้ มุงกระเบื้องดินเผา หน้าบันเป็นรูปพญาครุฑและช้างเอราวัณล้อมรอบด้วยลายไทย พื้นอุโบสถปูหินอ่อนมีลวดลาย ล้อมรอบด้วยกำแพงทำด้วยดินเผาเคลือบสีเขียว มีรูปยักษ์ยืนหน้าอุโบสถ ศาลาการเปรียญกว้าง 14 เมตร ยาว 23 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2504 โครงสร้างหลังคามุงกระเบื้องเคลือบสี หน้าบันเป็นลายเทพนม กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้และอาคารไม้ ศาลาวัดมีหน้าบันรูปเทวดาเทินพานรัฐธรรมนูญ เป็นงานปูนปั้นฝีมือช่างท้องถิ่น ล้อมรอบด้วยลายพันธุ์พฤกษา มีจารึกระบุปีว่า "2480 ปีฉลู"
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ พระเพลากว้าง 2 เมตร สูง 3 เมตร ปางมารวิชัย พระสารีบุตร และพระโมคคัลลาน์ ขนาดสูง 1 เมตร พระพุทธรูปในศาลาการเปรียญพระเพลากว้าง 1 เมตร ปางสมาธิ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 โดยคณะนางสมบูรณ์ ประธานราษฎร์นิกร นางสงวน รัตนประการ และนางพูนสุข ปรีชาพานิช เป็นพระพุทธรูปหล่อด้วยสัมฤทธิ์ และมีเจดีย์สูง 4 เมตร ก่ออิฐถือปูน บรรจุอัฐอดีตเจ้าอาวาส

อ้างอิง
วัดร่มโพธิ์ทอง (จังหวัดสุพรรณบุรี)
วัดร่มโพธิ์ทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีสำราญ อำเภอสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 24 ไร่ 2 งาน 28 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 10 ไร่ 2 งาน 33 ตารางวา

วัดร่มโพธิ์ทองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2484 เดิมชื่อ วัดหนองโพธิ์ ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดร่มโพธิ์ทอง" ตั้งแต่ พ.ศ. 2500 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2500 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8.59 เมตร ยาว 24.59 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2531 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในมีจิตรกรรมฝาผนัง กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ 1 หลัง และตึก 7 หลัง วิหาร กว้าง 12 เมตร ยาว 14.50 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กสร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แแก่ พระประธานประจำอุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2531 พระประธานประจำศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 และพระพุทธชินราชจำลอง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 ประดิษฐานอยู่ในวิหาร
รายนามเจ้าอาวาส
* พระผิว มนาโป 
* พระแคล้ว ชิตวํโส 
* พระครูพิพัฒน์สุวรรณสุนทร (สุนทร)
* พระปลัดกรรณเทพ เขมวีโร

อ้างอิง
โกนจุก
พิธีการไว้จุกและโกนจุก เป็นประเพณีโบราณที่ปรากฏในกัมพูชา ไทย ลาว และพม่า ที่เริ่มต้นจากการไว้จุกจนกระทั่งถึงพิธีโกนจุก มีทั้งพิธีหลวงซึ่งเรียกว่า พระราชพิธีโสกันต์ และพิธีราษฎร์ ซึ่งพิธีหลวงสิ้นสุดในสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวในพระราชพิธีโสกันต์พระองค์เจ้าอินทุรัตนาเมื่อ พ.ศ. 2474 นับเป็นองค์สุดท้ายของประเทศไทย ปัจจุบันมีประเพณีราษฎร์ในประเทศไทยที่เทวสถานโบสถ์พราหมณ์ กรุงเทพมหานคร อันเป็นพิธีหลังเสร็จพิธีตรียัมปวาย ยังมีพิธีโกนจุกเพื่อสิริมงคลเช่นที่วัดพิกุลทอง จังหวัดนนทบุรี พิธีกรรมโกนจุกเรียกเป็นภาษาเขมรว่า กอร์เซาะกำป็อด
โดยเมื่อเด็กอายุครบ 1 เดือนจะมี พิธีโกนผมไฟ ทำขึ้นเพื่อให้เกิดความมั่นใจว่าทารกนั้นได้รอดพ้นจากอันตรายแล้วจึงรับเข้าเป็นสมาชิกในตระกูล ด้วยเหตุนี้จึงมี การทำขวัญเดือนและโกนผมไฟ โดยจะโกนผมเด็กทั้งศีรษะ และต่อไปเด็กก็จะไว้จุก และต้องคอยโกนส่วนอื่นของศีรษะให้เกลี้ยง ส่วนที่เป็นจุกอยู่กลางศีรษะก็จะเกล้าและปักปิ่นและถอนไรจุกโดยรอบ พิธีโกนจุกจะทำในวัยเด็กก่อนวัยรุ่น สืบเนื่องจากพระอิศวรโกนพระเกศาพระพิฆเนศวร พระโอรส เมื่อชันษา 11 ปี บนยอดเขาพนมไกรลาส ดังนั้นในพิธีหลวงจะมีปะรำพิธีที่ทำพิธีประพรมน้ำพระพุทธมนต์ สำหรับเจ้านายในพิธีโสกันต์จึงสร้างบนยอดเขาจำลอง สมมติว่าเป็นพนมไกรลาส
พิธี
พิธีโกนจุกของเด็กไทยในสมัยโบราณส่วนใหญ่นิยมไว้จุกกัน สำหรับเด็กผู้หญิงจะโกนจุกเมื่ออายุประมาณ 11 ปี เด็กผู้ชายเมื่ออายุประมาณ 13–15 ปี พิธีมงคลโกนจุกมักจัดกัน 2 วัน แล้วนิมนต์พระสงฆ์เพื่อมาสวดมนต์เย็นในวันสุกดิบและฉันเช้าในวันงาน อุปกรณ์ที่ใช้ได้แก่ โต๊ะหมู่บูชาพร้อมเครื่องสักการะ โต๊ะสำหรับวางพานมงคล พานใส่ใบบัว มีดโกนและกรรไกร พานล้างหน้าและพานรองเกี้ยว สายสิญจน์ ด้ายผูกข้อมือ แป้งเจิม แหวนนพเก้า ใบมะตูม ชุดถวายของพระ ไทยธรรม ภัตตาหาร เครื่องดื่มถวายพระและเลี้ยงแขกในงาน
เวลาเย็นในวันสุกดิบ พระสงฆ์เจริญพระพุทธมนต์โดยเจ้าภาพนำเด็กไปไว้ที่บ้านญาติ โกนผมรอบจุกของเด็กแล้วแห่มาจนถึงบ้านของตนเอง เข้ามานั่งสวดมนต์โดยสวมมงคลลงยังผมจุกของเด็กแล้วเอาสายสิญจน์ มาคล้องศีรษะเด็ก จากนั้นหมอทำขวัญทำพิธีสู่ขวัญเด็ก หลังเสร็จพิธีพิณพาทย์ประโคม ลั่นฆ้องและโห่ร้องเอาชัย จากนั้นให้เด็กเปลี่ยนชุดแต่งกายเป็นธรรมดา เป็นอันเสร็จพิธีวันแรก ในช่วงกลางคืนอาจมีมหรสพสมโภช และกินเลี้ยงฉลองกัน
เช้าวันที่สองมีการเลี้ยงพระ เด็กนุ่งขาวห่มขาว แบ่งผมจุกเด็กออกเป็น 3 ปอย นำสายสิญจน์ผูกปลายผมกับแหวนนพเก้าและใบมะตูมทั้งสามปอย ปอยละ 1 วง เอาใบเงินใบทองแซมไว้ที่ผม และเอาหญ้าแพรกขมวดเป็นแหวนหัวพิรอดสวมครอบจุกไว้ จากนั้นนำเด็กออกจากพิธี ชาวบ้านที่มาร่วมงานร่วมกันทำบุญตักบาตร นำอาหารถวายพระ เมื่อพระฉันเสร็จและได้เวลาฤกษ์ก็ลั่นฆ้องชัย เจ้าภาพของเด็กเชิญประธานมาตัดจุก พราหมณ์ส่งสังข์ให้รดน้ำศีรษะเด็กและส่งกรรไกรตัดผมออกจุกหนึ่ง แล้วเอา มีดเงิน ทอง นาก โกนเล่มละ 3 ที พอเป็นพิธี แล้วเชิญแขกตัดอีก 2 ปอย จากนั้นมอบให้ช่างโกนผมจนเสร็จ นำเด็กไปยังที่นั่งเบญจารดน้ำ แขกจะทะยอยมาให้พรเด็ก เสร็จแล้วทัดใบมะตูมที่หูขวา จากนั้นนำเด็กไปเปลี่ยนชุดให้ทันก่อนพระฉ
ยมาให้พรเด็ก เสร็จแล้วทัดใบมะตูมที่หูขวา จากนั้นนำเด็กไปเปลี่ยนชุดให้ทันก่อนพระฉันเพลเสร็จ เด็กถวายเครื่องไทยธรรมแด่พระสงฆ์ เป็นอันจบพิธี ส่วนผมที่โกนจะนำไปใส่กระทงลอยน้ำอธิษฐานขอความก้าวหน้า
กาซูมาร์ตซู
กาซูมาร์ตซู ( ( ; แปลตรงตัวว่า 'ชีสเน่า') หรือชื่ออื่น กาซูมาร์ซู ( ), กาซูโมดเด ( ), กาซูกุนดีดู ( ) และ กาซูฟราซีกู ( ) เป็นชีสซาร์ดิญญาผลิตจากนมแกะ ซึ่งภายในมีส่วนประกอบของหนอนแมลงวัน ส่วน กัสจูเมร์ซู ( ) ซึ่งมีลักษณะคล้ายกัน มีผลิตเช่นกันในแถบกอร์ซีกาใต้ เช่น ที่ซาร์เตเน
กาซูมาร์ตซูเป็นการต่อยอดมาจากเปอกอรีโน โดยข้ามเกินการหมักไปเป็นการย่อยสลาย ซึ่งเกิดจากการย่อยอาหารของตัวอ่อนแมลงวันชีสในแฟมิลี Piophilidae ในการผลิตชีส ตัวอ่อนหนอนแมลงวันจะถูกผสมเข้าในชีส เพื่อให้เกิดการหมักและการสลายไขในระดับที่มากกว่าการทำชีสทั่วไป เนื้อสัมผัสของชีสมีความนุ่ม และมีของเหลว (เรียกว่า แปลว่า "น้ำตา") ไหลหยดออกมา ตัวอ่อนหนอนแมลงวันเหล่านี้มีลักษณะตัวขาวโปร่งแสง ขนาดความยาวประมาณ 8 มิลลิเมตร
การรับประทาน
ผู้เชี่ยวชาญด้านการกินของชาวซาร์ดิญญาเชื่อว่าชีสจะไม่ปลอดภัยต่อการบริโภคถ้าหนอนแมลงวันในชีสตาย ฉะนั้นจึงมีการบริโภคชีสในสถานะที่ยังคงมีหนอนแมลงวันตัวเป็น ๆ อยู่เท่านั้น ส่วนในกรณีที่นำไปแช่ตู้เย็นทำให้หนอนแมลงวันตายก็เป็นที่อนุโลมให้บริโภคได้ เมื่อการหมักชีสนานพอจะสามารถตัดเป็นแผ่น ๆ เพื่อทานบนขนมปังแบบซาร์ดิญญา ปาเนการาเซา และเสิร์ฟคู่ไวน์แดงที่มีฤทธิ์แรง เช่น กันโนเนา ชาวซาร์ดิญญาเชื่อกันว่ากาซูมาร์ตซูเป็นยากระตุ้นความกำหนัด ซึ่งมาจากการสังเกตพบว่าตัวอ่อนหนอนแมลงวันในชีสสามารถดีดตัวขึ้นไปได้สูงถึง 15 เซนติเมตรในอากาศหากถูกรบกวน ในการกินกาซูมาร์ซูในรูปแซนด์วิช (ประกบด้วยขนมปัง) จึงต้องใช้มือบีบกดกันไม่ให้หนอนเหล่านี้ดีดตัวออกมา
ูปแซนด์วิช (ประกบด้วยขนมปัง) จึงต้องใช้มือบีบกดกันไม่ให้หนอนเหล่านี้ดีดตัวออกมา ส่วนผู้ที่เลือกไม่ทานหนอนแมลงวันสามารถนำชีสไปใส่ในถุงกระดาษปิดสนิท หนอนแมลงวันในนั้นจะดิ้นขาดอากาศเป็นเสียง "แปะ แปะ" และเมื่อเสียงนี้เงียบลงก็หมายความว่าชีสสามารถกินได้เพราะหนอนแมลงวันตายหมดแล้ว
ข้อกังวลเรื่องสุขภาพ
นักวิทยาศาสตร์อาหารบางส่วนระบุว่าหนอนแมลงวันสามารถทนทานกรดในกระเพาะอาหารและอาศัยอยู่ในลำไส้ต่อไปได้ นำไปสู่สภาวะที่เรียกว่าซูโดมัยเอียซิส (pseudomyiasis) ซึ่งเคยมีรายงานกรณีผู้ป่วยด้วยภาวะดังกล่าวจากหนอน P. casei แล้ว

ชีสกาซูมาร์ตซูเป็นสิ่งผิดกฎหมายและหากฝ่าฝืนอาจถูกปรับอย่างหนักเนื่องมาจากข้อกำหนดเกี่ยวกับอาหารและความปลอดภัยของสหภาพยุโรป ชาวซาร์ดิญญาบางส่วนจึงทำการผลิตและจำหน่ายผ่านตลาดมืดแทน ซึ่งราคาขายอาจสูงถึงมากกว่าสองเท่าของชีสเปอกอรีโนที่น้ำหนักเท่ากัน ข้อมูลปี ค.ศ. 2019 ประมาณการณ์การลักลอบผลิตและจำหน่ายกาซูมาร์ตซูอยู่ที่ 100 ตัน มูลค่า 2–3 ล้านยูโร ต่อปี นอกจากนี้ชีสนี้ยังเป็นสิ่งผิดกฎหมายในสหรัฐเช่นกัน
วิธีการผลิตชีสกาซูมาร์ตซูแบบดั้งเดิมยังคงมีปรากฏในเอกสารทางการของรัฐบาลซาร์ดิญญา

ในปี ค.ศ. 2005 เคยมีความร่วมมือระหว่างผู้ผลิตชีสกับนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยซัสซารีเพื่อพัฒนาการผลิตชีสที่ได้มาตรฐานความปลอดภัยอาหาร โดยหวังว่าจะสามารถจำหน่ายชีสนี้โดยถูกต้องตามกฎหมายได้

อ้างอิง
วัดป่าอุดมสมพร
วัดป่าอุดมสมพร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพรรณา อำเภอพรรณานิคม จังหวัดสกลนคร

วัดป่าอุดมสมพรเป็นวัดที่หลวงปู่ฝั้น อาจาโรได้สร้างขึ้นคู่กับวัดถ้ำขาม ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2483
ภายในวัดมีพิพิธภัณฑ์อาจารย์ฝั้น อาจาโร ซึ่งพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง และสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินไปทรงเปิดเจดีย์พิพิธภัณฑ์ท่านพระอาจารย์ฝั้น อาจาโร ในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือนยี่ พ.ศ. 2525 พิพิธภัณฑ์มีลักษณะเป็นเจดีย์ฐานกลมกลีบบัวสามชั้น ความสูง 27.9 เมตร ภายในเก็บอัฐิและเครื่องอัฐบริขารของท่าน มีรูปปั้น พระอาจารย์ฝั้นมีขนาดเท่ารูปจริง ในท่านั่งห้อยเท้า และถือไม้เท้าไว้ในมือ มีตู้กระจกบรรจุอัฐิ ภายในวัดยังมีกุฏิหลวงปู่ฝั้น เป็นกุฏิไม้หลังเดิมที่หลวงปู่ฝั้น อาจาโร ด้านล่างของกุฏิหลวงปู่ฝั้น มีรูปหล่
ั้น เป็นกุฏิไม้หลังเดิมที่หลวงปู่ฝั้น อาจาโร ด้านล่างของกุฏิหลวงปู่ฝั้น มีรูปหล่อหลวงปู่ฝั้นประดิษฐานอยู่
วัดน้ำฮู
ชื่อของวัดน้ำฮู มาจากการที่มีน้ำไหลออกมาจากฮู (รู) ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2468 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2538 เชื่อกันว่าเป็นวัดที่สร้างโดยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เพื่อบรรจุพระอัฐิของพระสุพรรณกัลยา ซึ่งได้เสด็จไปเป็นตัวประกันที่พม่าแทนพระองค์ แต่ต่อมาได้ถูกปลงพระชนม์ที่พม่า โดยเมื่อ พ.ศ. 2474 ครูบาศรีวิชัยได้นำคณะศิษยานุศิษย์ธุดงค์มายังอำเภอปาย เมื่อได้เห็นวัดมีสภาพทรุดโทรมและได้พบพระพุทธรูป พร้อมสถูปเจดีย์ ซึ่งอยู่หลังวิหารรกร้าง จึงได้สร้างวิหารสำหรับประดิษฐานพระพุทธรูป พร้อมกับสร้างเจดีย์ขึ้นด้านหลังวิหาร 1 องค์ ภายหลังได้ตั้งชื่อพระพุทธรูปเมื่อ พ.ศ. 2517 ว่า หลวงพ่ออุ่นเมือง
หลวงพ่ออุ่นเมืองเป็นพระพุทธรูปศิลปะเชียงแสน สิงห์ 3 อายุเก่าแก่ร่วม 500 ปี หล่อด้วยโลหะทองสัมฤทธิ์ หน้าตักกว้าง 28 นิ้ว สูง 30 นิ้ว ส่วนพระเศียรกลวง มีพระเมาฬีครอบ เปิดปิดได้และมีน้ำซึมขังอยู่ในพระเศียรอยู่ตลอดเวลา ชาวบ้านเชื่อว่าเป็นน้ำทิพย์ศักดิ์สิทธิ์ รักษาโรคให้คนหายป่วย

วัดมีสถูปเจดีย์สีเหลืองทอง ภายในบรรจุเส้นพระเกศาของพระสุพรรณกัลยา ศาลากลางน้ำซึ่งภายในประดิษฐานรูปหล่อสมเด็จพระเอกาทศรถ รูปหล่อสมเด็จพระนเรศวรมหาราช และรูปหล่อพระสุพรรณกัลยา

อ้างอิง
วัดประชุมธาตุชนาราม
วัดประชุมธาตุชนาราม เป็นวัดไทยสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในอำเภอตุมปัต รัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย มีพระครูพิพัฒน์อรรถกิจ เป็นเจ้าอาวาส

วัดประชุมธาตุชนาราม หรือเดิมชื่อว่า วัดยุงเกา เป็นวัดโบราณอายุมากกว่า 400 ปี คำว่า "ยุงเกา" น่าจะแปลว่า เผาเรือใหญ่ที่บริเวณนี้ แสดงว่า สมัยก่อนมีเรือเข้ามาถึงบริเวณนี้ ในสมัยรัชกาลที่ 6 พ.ศ. 2458 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จพระราชดำเนินทางชลมารคถึงอำเภอตากใบและเสด็จมาประทับ ณ วัดชลธาราสิงเห เพื่อทอดพระเนตรการแข่งเรือ พระครูโอภาสพุทธคุณ (กิ๋ว) เจ้าอาวาสวัดประชุมธาตุชนารามในตอนนั้นได้นำพระสงฆ์จำนวนหนึ่งจากกลันตันเฝ้ารับเสด็จ
อุโบสถน่าจะสร้างโดย์พระสงฆ์หรือช่างพื้นบ้านในอำเภอตุมปัต มีจารึกที่ธรรมจักรหน้าอุโบสถระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2461 อุโบสถหันหน้าไปทางทิศตะวันตก เป็นอุโบสถไม้ยกพื้นสูงมีใต้ถุน มีหลักฐานว่าได้ผูกพัทธสีมาฝังลูกนิมิต แต่ยังไม่ทำใบเสมา ด้านหน้ามีระเบียงและทำบันไดขึ้นสองข้างมาบรรจบกันที่ระเบียงหน้าประตู ฝาอุโบสถคล้ายฝาปะกนแต่ช่องลูกฟักใหญ่กว่าและสลับช่องลูกฟักแนวตั้งกับแนวนอนแบบเรือนพื้นบ้านมลายู หลังคาอุโบสถทำเครื่องประดับหลังคาแบบมลายู ทีหางหงส์เศียรนาค ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมบนเพดาน วาดเป็นรูปพระจันทร์ พระอาทิตย์

อ้างอิง
วัดสโมสรราชานุประดิษฐ์
วัดสโมสรราชานุประดิษฐ์ เป็นวัดไทยสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในอาโลร์เซอตาร์ อำเภอโกตาเซอตาร์ รัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย
วัดสโมสรราชานุประดิษฐ์ หรือ วัดบาการ์บาตา (Bakar Bata) หรือ วัดบ้านใต้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2453 โดยเจตนาเมื่อแรกสร้างคือเพื่อเก็บอัฐิมารดาของคุณหญิงเนื่อง นนทนาคร มากกว่าการเป็นวัดให้พระสงฆ์อยู่ เนื่องจากคุณหญิงเนื่อง นนทนาคร เป็นหม่อมของสุลต่านอับดุล ฮามิด ฮาลิม ชะฮ์ ซึ่งนับถือศาสนาอิสลาม คุณหญิงจึงนับถือศาสนาอิสลามด้วยเช่นกัน และสุลต่านก็ยอมให้ที่ดินเพื่อเป็นที่เก็บอัฐิ ต่อมาได้พัฒนาเป็นสำนักสงฆ์อันเนื่องจากบริเวณนั้นมีคนไทยอาศัยอยู่ราว 50 ครัวเรือน หรือประมาณ 300 คน และภายในอาโลร์เซอตาร์ก็ไม่มีวัดอยู่เลย สันนิษฐานว่าในช่วงที่กองทัพญี่ปุ่นยึดมลายูได้จากอังกฤษ และคืนให้แก่ไทยเมื่อราว พ.ศ. 2486–2488 คงน่าจะได้รับสถานะเป็นวัดในช่วงนี้ เพื่อใช้สอนภ
ให้แก่ไทยเมื่อราว พ.ศ. 2486–2488 คงน่าจะได้รับสถานะเป็นวัดในช่วงนี้ เพื่อใช้สอนภาษาไทยและการสอนการสอบธรรมสนามหลวงในมาเลเซีย มีระบุข้อมูลว่ามีการใช้เป็นสนามสอบเมื่อ พ.ศ. 2505
อุโบสถของวัดน่าจะสร้างในตอนปลายพุทธศตวรรษที่ 25 มีหลังคาแบบเประ (Bumbung panjang Perak) คือ หลังคาจั่วมีปีกนกใหญ่อยู่สองข้าง ส่วนด้านหน้าทำเป็นหลังคากันสาด หน้าบันอุโบสถมีจิตรกรรมรูปธรรมจักร พร้อมชื่อวัดเป็นอักษรโรมันว่า Wat Samosorn racha nuk pradit และชื่อเก่าว่า Wat Siam Bakar Bata Kedah

อ้างอิง
วัดนาจลอง
วัดนาจลอง [นา-จะ-ลอง] เป็นวัดประจำหมู่บ้านนาจลอง ตำบลแม่นาเติง อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2467 มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 2 ไร่ 2 งาน 24 ตารางวา

ประวัติ
วัดนาจลองสร้างเมื่อ พ.ศ. 2467 โดยมีพ่อน้อย อ้าย ศรีวิเชียร เป็นผู้ใหญ่บ้านคนแรกโดยได้ไปอราธนา พระมล ศรีวิชัย มาจำพรรษาเป็นรูปแรก พ่อหนาน หลวงปิ้น เป็น มัคทายก คนแรก ต่อมาก็ได้เปลี่ยนตำแหน่งไปตามลำดับ จนมาถึงปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2538
พระธาตุ
พระธาตุสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2533 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2557 กว้างและความยาว 10.50 เมตร ความสูง 15 เมตร ได้ทำการวางศิลาฤกษ์ เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2553 ตรงกับ วันจันทร์ เดือน 10 เหนือ แรม 2 ค่ำ

อ้างอิง
วัดธรรมเจดีย์วนาราม
วัดธรรมเจดีย์วนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเมืองปอน อำเภอขุนยวม จังหวัดแม่ฮ่องสอน มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 9 ไร่ มีอาณาเขตทิศเหนือจดลำห้วย ทิศใต้จดป่าช้า ทิศตะวันออกจดที่ดินเอกชน และทิศตะวันตกจดป่าสงวน

วัดธรรมเจดีย์วนาราม ชาวบ้านเรียกว่า วัดเมืองปอนใต้ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2475 แต่ตามประวัติวัดแจ้งว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เดิมที่ตั้งวัดมีพระธาตุตั้งอยู่ สร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 2490 ต่อมามีความชำรุดทรุดโทรม จนเมื่อ พ.ศ. 2500 จึงได้ซ่อมแซมใหม่ ด้านการศึกษาได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2506
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญซึ่งภายในมีภาพจิตรกรรม แต่เมื่อ พ.ศ. 2559 เกิดเพลิงไหม้ทั้งหลัง ศาลาอเนกประสงค์ ศาลาบำเพ็ญกุศล และหอพระ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปปางต่าง ๆ และเจดีย์ทรงพม่า

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอูกันต๊ะ พ.ศ. 2499–2500
* พระกันถี่ พ.ศ. 2500–2501
* พระอินตา อินฺทปญฺโญ

อ้างอิง
สถาปัตยกรรมไทยประเพณี
เป็นสถาปัตยกรรมไทยประเพณีสมัยอยุธยาตอนต้นที่มีความสมบูรณ์แห่งหนึ่ง]]
 จังหวัดเพชรบุรี หลังคามี 2 ชั้น ซ้อนละ 3 ตับ|252x252px]]
สถาปัตยกรรมไทยประเพณี เป็นสถาปัตยกรรมไทยที่สืบต่อกันมาตั้งแต่อดีต จนได้ลักษณะประจำชาติ แต่เดิมเป็นสถาปัตยกรรมที่เกี่ยวข้องกับศาสนา และพระมหากษัตริย์เป็นหลัก การออกแบบอาคารทางสถาปัตยกรรมไทยประเพณีไทยจึงมีกระบวนการของการออกแบบเป็นมาตรฐานโดยการสืบทอดสืบต่อกันมา ไม่ว่าจะเป็นฝีมือช่างหลวงหรือช่างท้องถิ่น มีการวิวัฒนาการต่อเนื่องตลอดมาแต่ก็ยังยึดถือระเบียบบางอย่างอย่างเคร่งครัด ปัจจุบันการสร้างสรรค์สถาปัตยกรรมไทยประเพณีได้เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม มีการเปลี่ยนแปลงอย่างมากในช่วงเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 เป็นต้นมา การศึกษาสถาปัตยกรรมได้เปลี่ยนแปลงจากการถ่ายทอดความรู้ในหมู่ที่เป็นช่างในราชสำนักมาสู่การศึกษาในสถานศึกษาสู่บุคคลทั่วไป
คำว่า แบบประเพณี มิใช่คำเรียกที่ใช้มาแต่อยุธยาแต่เป็นการเรียกสมัยหลัง คำที่ใช้ใกล้เคียงในสมัยนั้นเรียกว่า แบบหลวง ซึ่งให้นัยยะการสร้างอาคารตามขนบประเพณีซึ่งถูกรักษาและพัฒนาจากช่างหลวง ในสมัยรัตนโกสินทร์ พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการเรียกแบบอาคารที่สร้างตามขนบประเพณีว่า "วัดแบบขนบนิยม" และวัดที่รัชกาลที่ 3 โปรดให้สร้างขึ้นแบบใหม่ว่า "วัดทรงประดิษฐ์ใหม่" ภายหลังเรียกว่า "แบบพระราชนิยม"
ลักษณะและวิวัฒนาการ
 ]]
เอกลักษณ์ของสถาปัตยกรรมไทยประเพณี คือ เป็นอาคารขนาดใหญ่ มีการแก้ปัญหาเรื่องรูปทรง รูปร่าง ขนาดและสัดส่วน ได้อย่างเหมาะสม ลักษณะรูปทรงชะลูด ทรงของอาคารที่มีผนังสอบลู่สู่ด้านบน มีการใช้หลังคาที่เรียกว่า ตับหลังคา การลดชั้นหลังคา เพื่อย่อยระนาบ ผืนหลังคาแอ่นโค้ง มีการย่อมุม ยื่นมุข ชายคายื่นออกล้ำผนังโดยรอบ มีการใช้ลวดลายทำให้สิ่งใหญ่โตมีรายละเอียด ดูเล็กลง มีการปิดทอง ร่องชาด แกะสลักและปั้นปูนประกอบ
การจัดวางอาคารต่าง ๆ แสดงให้เห็นถึงแนวคิดเกี่ยวกับโครงสร้างจักรวาล แผนผังของวัดในสมัยสุโขท้ยและอยุธยาจะใช้ระบบแนวแกนดิ่งเป็นหลักและมีแนวแกนราบเข้ามาสัมพันธ์ด้วย ณ ตำแหน่งของเจดีย์ประธานหรือพระมหาธาตุอันถือได้ว่าเป็นแนวแกนกลางของจักรวาลหรือเขาพระสุเมรุ วิหารหลวงอยู่ส่วนหน้าของแนวแกน ถัดไปเป็นเจดีย์ประธานที่ล้อมรอบด้วยระเบียงคดรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ที่เชื่อมกับวิหารส่วนหน้าหรืออุโบสถส่วนหลังในแนวแกนดิ่ง
คติการสร้างอุโบสถในสมัยสุโขทัย อุโบสถยังมีขนาดเล็กมาก ไม่ได้ให้ความสำคัญมากนัก การสร้างอุโบสถเริ่มแพร่หลายในสมัยอยุธยาไปแล้ว อาคารประเพณีที่สร้างในสมัยอยุธยาตอนปลายมีลักษณะเฉพาะของยุคสมัย แผนผังของเจดีย์ได้ยุติการใช้เจดีย์เป็นประธานในแผนผัง แต่ใช้อุโบสถหรือวิหารเป็นประธานแทน แล้วใช้กำแพงแก้วเป็นแนวล้อมเพื่อเน้นอาคารและเน้นเจดีย์ประธานแยกจากเจดีย์รายซึ่งมีขนาดใกล้เคียงกัน ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์ได้รับอิทธิพลจากตะวันตก ชายคาจะกุดป้อม หลังคามักจะเป็นผืนเดียวไม่ซ้อนชั้น
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวมีการเปลี่ยนแปลงรูปแบบสถาปัตยกรรมไทยประเพณีอย่างชัดเจน คือ เปลี่ยนจากอาคารแบบทรงไม้มาเป็นอาคารทรงตึกที่มีการตกแต่งทางสถาปัตยกรรมในลักษณะที่ได้รับอิทธิพลจีน ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเริ่มได้รับอิทธิพลจากตะวันตก เช่นมีการใช้รูปทรงโค้งรับน้ำหนักระหว่างเสาอาคารหรือการตกแต่ง เช่น ใช้หินอ่อนนำเข้าจากต่างประเทศ ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีการพัฒนารูปแบบไทยประเพณีไม่เฉพาะแต่ที่เกี่ยวข้องกับพุทธศาสนา เช่น พระที่นั่งจักรีมหาปราสาทซึ่งเป็นอาคารหลายชั้นที่ผสมผสานระหว่างรูปแบบตะวันตกและไทยประเพณี

อ้างอิง
วัดผาตากเสื้อ
วัดผาตากเสื้อ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ในตำบลผาตั้ง อำเภอสังคม จังหวัดหนองคาย ประเทศไทย วัดแห่งนี้ได้รับการสร้างขึ้นบนเนินเขาขนาดใหญ่ โดยมีทางเดินกระจกสูง 16 เมตร ซึ่งมองเห็นทิวทัศน์ของแม่น้ำโขงที่อยู่ใกล้เคียง

วัดผาตากเสื้อ เดิมชื่อ วัดถ้ำพระ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2477 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2552 มณฑปของวัดประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุซึ่งอัญเชิญมาตั้งแต่ พ.ศ. 2550

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
วัดอุทธยารมณ์
วัดอุทธยารมณ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่สะเรียง อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 5 ไร่ 2 งาน 56 ตารางวา

วัดอุทธยารมณ์ หรือ วัดจองสูง สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2381 โดยมีเจ้าอาวาสเป็นพระไทใหญ่ ปกครองโดยนิกายไทใหญ่ ต่อมา พ.ศ. 2431 เมืองยวม (แม่สะเรียง) ได้ผลกระทบอัคคีภัยครั้งใหญ่ ทำให้วัดได้รับความเสียหายไปด้วย ชาวบ้านได้ร่วมกันสร้างขึ้นใหม่แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2439 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2459
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์ทรงมอญ จำนวน 3 องค์ องค์แรกอยู่ทิศตะวันตกศิลปะพม่าผสมไทใหญ่สร้างเมื่อต้นรัชกาลที่ 6 พระบรมธาตุเจดีย์ ประดิษฐานอยู่ตรงกลาง ภายในมีผอบทองรูปเต่า บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ไม่มีหลักฐานระบุว่าสร้างสมัยใด เดิมทีเป็นพระเจดีย์เก่าทรุดโทรม เหลือรูปทรงเพียงครึ่งองค์ ได้รับการบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2499 และเจดีย์ที่ประดิษฐานอยู่ทางทิศตะวันออก เป็นพระเจดีย์ 7 ยอด เดิมเป็นที่ตั้งวิหารไทยใหญ่ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปก่ออิฐอยู่ 9 องค์ ต่อมาพ.ศ. 2431 เกิดไฟไหม้วิหารทั้งหลัง เหลือเพียงองค์พระพุทธรูป จึงได้ทำการสร้างพระเจดีย์ครอบพระพุทธรูปทั้ง 9 องค์ไว้ แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2439
วัดยังมีวิหารไม้เป็นวิหารที่สร้างใหม่บนยกพื้นสูง หลังคาหลายชั้นแบบจองของไทใหญ่ ภายในมีพระพุทธรูปปิดทองแบบมัณฑะเลย์ มีพระนอน ซึ่งเป็นพระพุทธรูปไม้องค์เล็กแบบพม่าและมีผอบบรรจุพระธาตุ

อ้างอิง
วัดยางกวง
วัดยางกวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหายยา อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

ประวัติ
วัดยางกวงน่าจะเป็นวัดขึ้นมาตั้งแต่ประมาณพุทธศตวรรษที่ 20 จัดเป็นวัดรุ่นแรก ๆ ของเมืองเชียงใหม่ สันนิษฐานได้จากการพบเศียรพระพุทธรูปหล่อสำริดที่จัดเป็นสกุลช่างของล้านนารุ่นแรกที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในศิลปกรรมแบบนี้ขึ้นที่วัดนี้ ซึ่งเรียกกันทั่วไปว่า แสนแส้ว วัดนี้จึงมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า วัดแสนแส้ว และยังมีอีกชื่อว่า วัดน่างรั้ว หรือ วัดหน่างรั้ว คำว่า หน่างรั้ว คือ รั้ว หรือแนวกัน ที่ทำให้คนหรือสัตว์เข้ามาติดแล้วออกไปไม่ได้
ตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่ ได้กล่าวไว้ว่า พญามังรายทรงออกแสวงหาชัยภูมิเพื่อสร้างเมืองใหม่ พระองค์เสด็จออกจากเวียงกุมกามและทรงแวะตั้งค่ายพักแรม ณ บริเวณแห่งนี้ โดยให้ทหารและเสนาอำมาตย์สร้างหน่างรั้วขึ้นมา วัดนี้มีหลักฐานปรากฏใน โคลงนิราศหริภุญชัย (พ.ศ. 2060) จนเมื่อเชียงใหม่ถูกพม่ายึดครอง ทำให้วัดอยู่ในสภาพวัดร้าง วัดได้รับการบูรณะอีกครั้งหลังจากที่พระเจ้ากาวิละกลับมาขับไล่พม่าครั้งสุดท้ายออกจากล้านนา ภายหลังมีการเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดยางกวง" เหมือนในเชียงตุง เพื่อเป็นอนุสรณ์ว่าผู้ที่บูรณะมาจากบ้านนายางกวงเชียงตุง ต่อมาภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 วัดยางกวงแห่งนี้กับกลายเป็นวัดร้างอีก
พ.ศ. 2549 เพื่อถวายเป็นพระราชกุศลในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรครองราชย์ครบ 60 ปี พระเทพวรสิทธาจารย์ เจ้าอาวาสวัดพระธาตุดอยสุเทพราชวรวิหาร รองเจ้าคณะภาค 7 เห็นว่าวัดยางกวงซึ่งร้างอยู่ ยังมีหลักฐานหลงเหลืออยู่อย่างสมบูรณ์ คือ เจดีย์ และพระพุทธรูป จึงเห็นสมควรทำการฟื้นฟูและบูรณะขึ้นใหม่

วัดยางกวงตั้งเป็นวัดอีกครั้งเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2554 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2557
อาคารและเสนาสนะ
เจดีย์ทรงปราสาทแปดเหลี่ยมประกอบด้วย ฐานหน้ากระดานแปดเหลี่ยมรองรับฐานบัวแปดเหลี่ยมสองชั้น ฐานบัวทั้งสองมีลวดบัวลูกแก้วอกไก่คาดประดับชั้นละสองเส้น ถัดขึ้นไปเป็นเรือนธาตุแปดเหลี่ยม ทุกด้านมีซุ้มจระนำประดิษฐานพระพุทธรูป เหนือเรือนธาตุเป็นบัวถลาแปดเหลี่ยมชั้นเดียวรองรับองค์ระฆัง บัลลังก์และปล้องไฉนทรงแปดเหลี่ยมและปลีทรงกลม เจดีย์วัดยางกวงมีลักษณะใกล้เคียงกับเจดีย์แปดเหลี่ยมวัดอินทขีลสะดือเมืองมาก ซึ่งเจดีย์กลุ่มนี้รับอิทธิพลทางศิลปะมาจากเจดีย์แปดเหลี่ยมในศิลปะหริภุญชัย กำหนดอายุราวพุทธศตวรรษที่ 20 นอกจากยังพบเศียรพระพุทธรูปหล่อสำริดที่เรียกว่า แสนแส้ว อีกด้วย
วิหารมีการพัฒนามา 4 ยุค โดยจากหลักฐานการขุดแต่ง หลักฐานยุคแรกครอบคลุมช่วงระยะเวลาตั้งแต่ พ.ศ. 2350–2450

อ้างอิง
วัดบ้านป่า (จังหวัดอ่างทอง)
วัดบ้านป่า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตรีณรงค์ อำเภอไชโย จังหวัดอ่างทอง มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 14 ไร่ 2 งาน 63 ตารางวา

วัดบ้านป่ามีมาแต่สมัยอยุธยาประมาณ พ.ศ. 2220 และร้างไป ต่อมามีพระธุดงค์ชื่อ หลวงพ่อนิ่ม มาก่อตั้งใหม่เหตุที่ร้างไปเพราะกรุงศรีอยุธยาแตก แต่วัดไม่ได้ถูกเผา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแล้วนับตั้งแต่ พ.ศ. 2334 มีโรงเรียนของทางราชการตั้งอยู่ที่วัดซึ่งมีอาคารเรียน 2 หลัง
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบ อาคารเสนาสนะต่าง ๆ มี อุโบสถกว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร โครงสร้างก่ออิฐถือปูน ศาลาการเปรียญกว้าง 10 เมตร ยาว 18.50 เมตร เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ วิหารก่ออิฐถือปูน กว้าง 8 เมตร ยาว 12 เมตร ตั้งอยู่บนเนินดินสูงประมาณ 2 เมตร อาคารมีลักษณะฐานโค้งแบบท้องสำเภา เป็นวิหารมหาอุดมีทางเข้าทางเดียว เหนือบานประตูมีลายปูนปั้นก้านขอช่อห่างโต มีรองรอยลงรักปิดทองประดับกระจก ภายในวิหารมีเสาไม้ 2 แถว ๆ ละ 3 ต้น รองรับเครื่องบนหลังคาเป็นเครื่องไม้ ทั้งหมดไม่มีฝ้า หลังคามุงด้วยกระเบื้องหางปลาดินเผาไม่เคลือบ
สำหรับปูชนียวัตถุมี พระประธานในอุโบสถ และพระพุทธรูปในวิหารเป็นพระพุทธรูปหินทรายและพระพุทธรูปปูนปั้นประดิษฐ์บนฐานชุกชี

สมุดภาพ
2024 Ang Thong - Chaiyo - Wat Ban Pa วัดบ้านป่า “วิหารหลวงพ่อคำ” - img 09.jpg | หลวงพ่อคำ
2024 Ang Thong - Chaiyo - Wat Ban Pa วัดบ้านป่า “วิหารหลวงพ่อคำ” - img 22.jpg | วิหารหลวงพ่อคำ
2024 Ang Thong - Chaiyo - Wat Ban Pa วัดบ้านป่า “วิหารหลวงพ่อคำ” - img 04.jpg | หลวงพ่อคำ
Ang Thong - Chaiyo (2024) - Wat Ban Pa วัดบ้านป่า ไชโย - img 12.jpg | อุโบสถหลังเก่า
Ang Thong - Chaiyo (2024) - Wat Ban Pa วัดบ้านป่า ไชโย - img 20.jpg | หลวงพ่อนิ่ม ประดิษฐานภายในมณฑปหลวงพ่อนิ่ม
Ang Thong - Chaiyo (2024) - Wat Ban Pa วัดบ้านป่า ไชโย - img 11.jpg | อุโบสถหลังใหม่
Ang Thong - Chaiyo (2024) - Wat Ban Pa วัดบ้านป่า ไชโย - img 24.jpg | มณฑปหลวงพ่อนิ่ม
Ang Tho
haiyo (2024) - Wat Ban Pa วัดบ้านป่า ไชโย - img 24.jpg | มณฑปหลวงพ่อนิ่ม
Ang Thong - Chaiyo (2024) - Wat Ban Pa วัดบ้านป่า ไชโย - img 04.jpg | ใบเสมาของโบราณ
วัดอ้อย (จังหวัดอ่างทอง)
วัดอ้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำน้อย ในตำบลศาลเจ้าโรงทอง อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง ในบริเวณพื้นที่ของวัดอ้อย มูลนิธิสร้างสรรค์เด็กได้เปิดบ้านสำหรับให้ที่พักพิงแก่เด็กมีปัญหา เด็กเร่ร่อนติดยา หรือเคยประพฤติผิดกฎหมาย ชื่อว่า บ้านเด็กใกล้วัด

วัดอ้อยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2070 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2080 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 21 เมตร ยาว 31 เมตร วัดอ้อยเป็นวัดถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยาในสมัยอยุธยา
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถเป็นอาคารขนาดใหญ่หกห้อง ก่ออิฐถือปูนแบบโบราณ หลังคาเป็นเครื่องไม้ มุงด้วยกระเบื้องดินเผา มีลักษณะสวยงามคล้ายกับอุโบสถวัดราชบูรณะ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา อุโบสถไม่มีหน้าต่าง เรียกว่ามหาอุด รอบโบสถ์มีใบเสมา 8 ทิศ หลังคาเป็นเครื่องไม้ มุงด้วกระเบื้องดินเผาชนิกาบกล้วย 2 แผ่นคู่ กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อ วันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532 พระประธานในอุโบสถเป็นพระหล่อสัมฤทธิ์ ชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อดำ ศาลาการเปรียญกว้าง 13 เมตร ยาว 18 เมตร เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ สร้าง พ.ศ. 2519 และหอระฆัง

อ้างอิง