SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
ที่พำนักของสังฆราชมหานครแห่งบูโควีนาและแดลเมเชีย
ที่พำนักของสังฆราชมหานครแห่งบูโควีนาและแดลเมเชีย ( ) ในเมืองแชร์นิวต์ซี ประเทศยูเครน เป็นอาคารที่สร้างขึ้นสำหรับสังฆราชมหานครในนิกายออร์ทอดอกซ์ตะวันออก ผลงานออกแบบของโยแซ็ฟ ฮลาฟกา สถาปนิกชาวเช็ก หมู่อาคารนี้ในปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยแชร์นิวต์ซี และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกในปี 2011

ยูเนสโกบรรยายว่าอาคารนี้มี "คุณค่ายิ่งใหญ่ระดับสากล" (outstanding universal value) และบรรยายถึงความโดดเด่นของสถาปัตยกรรมอาคารว่าแสดงถึง "อัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมในศตวรรษที่ 19 ของคริสตจักรออร์ทอดอกซ์ภายใต้จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี ในยุคสมัยที่มีการยอมรับความต่างทางศาสนา"
อาคารนี้นอกจากเป็นที่พำนักของสังฆราชมหานครแล้ว ยังเป็นที่ตั้งของสถาบันเทววิทยาซึ่งเปิดสอนเรื่อยมาจนหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ในเวลานั้นตั้งอยู่ในดินแดนของจักรวรรดิโรมาเนีย โถงซีโนด (Synodal Hall) นี้ยังเป็นสถานที่ที่บูโควีนาลงนามเข้าร่วมกับโรมาเนียเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน 1918 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองอาคารถูกปล้นและถูกไฟเผาทำลายอย่างหนัก หลังสงครามสิ้นสุด พื้นที่นี้อยู่ภายใต้ปกครองของสหภาพโซเวียต สถาบันเทววิทยาถูกปิดตัวลง ส่วนอาคารได้รับการบูรณะในปี 1955 จากนั้นจึงโอนไปเป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยประจำเมือง

อ้างอิง
บรรณานุกรม
*Chuchko, Mihaylo (2012) tr. Inna Rumiga and Tetyana Vintoniuk. Резиденція Православних Митрополитів Буковини і Далмації - The Residence of the Orthodox Metropolitans of Bukovina and Dalmatia (in Ukrainian and English). Chernivtsy: Nashi Knigi.
*Hlazoviy, Andriy (ed.) (2008). A tour of Chernivtsi and Bukovyna. Kyiv: Baltia-Druk. 
* Luceac, Ilie, "Două monumente de cult construite de arhitectul ceh Josef Hlavka la Cernăuți", in Monumentul, Vol. II, Ed. X/2008, p. 79-86
*UNESCO (2011). Evaluation Report by ICOMOS on Residence of Bukovinian and Dalmatian Metropolitans, accessed 19 May 2013.
วัดประทุมธรรมชาติ
วัดประทุมธรรมชาติ บ้างเขียน วัดปทุมธรรมชาติ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแกใหญ่ อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์

ประวัติ
วัดประทุมธรรมชาติ ชาวบ้านเรียกกันว่า วัดบ้านแกใหญ่ หรือ วัดแกใหญ่ ตั้งชื่อตามหมู่บ้าน แต่เดิมวัดตั้งอยู่บนที่เนินสูงในดินธรณีสงฆ์ หรือในปัจจุบันคือหอประชุมและสถานีอนามัยหลังเก่าของบ้านแกใหญ่ หมู่ที่ 10 ต่อมาพระครูธรรมธัชพิมล (หลวงปู่ทุน ธฺมมปญโญ) ท่านได้ย้ายมาสร้างในพื้นที่ปัจจุบัน เหตุที่ชื่อว่า วัดประทุมธรรมชาติ เพราะมีดอกบัวที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติในสระน้ำ (ปัจจุบันไม่มีแล้ว) ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2432 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2530
สิม
อุโบสถหรือสิมสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2460 แล้วเสร็จและมีการผูกพัทธสีมาเมื่อ 1 มีนาคม พ.ศ. 2462 กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 119 ตอนพิเศษ 117 ง หน้า 9 วันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545 พื้นที่โบราณสถานประมาณ 4 ไร่ 0 งาน 46 ตารางวา
สิมสร้างโดยการนำของพระครูธรรมธัชพิมล อดีตเจ้าอาวาส ช่างเป็นชาวเขมรที่มาอยู่ที่บ้านแกใหญ่ มีลักษณะสถาปัตยกรรมพื้นบ้าน สร้างด้วยไม้ที่ได้มาจากบริเวณป่าใกล้เคียง ขนาด 5 ช่วงเสา กว้าง 7.25 เมตร ยาว 10.60 เมตร หลังคาทรงจั่วสองชั้น ชั้นบนลดมุขด้านหน้าและด้านหลังหน้าบันมีชานจั่วแกะสลักลวดลาย ส่วนบนหลังคาประดับด้วยโหง่ ลำยอง นาคสะดุ้งและหางหงส์ไม้ หลังคาชั้นลดแบบปั้นหยาคลุมตลอดทั้งสี่ด้าน ตัวอาคารตั้งอยู่บนพื้นดิน มีเสาไม้สี่เหลี่ยม รวม 24 ต้น จุดเด่นของสิมคือมีหน้าบันมีชานจั่วเป็นไม้แกะสลักลวดลายด้านทิศตะวันออกแกะสลักลวดลายรูปเทพพนม ท่ามกลางลวดลายพันธุ์พฤกษา ด้านทิศตะวันตกแกะสลักลวดลายราหู ท่ามกลางลวดลายพันธุ์พฤกษา บริเวณเชิงชายมีการแกะสลัก

อ้างอิง
สะพานโกะเทะ
สะพานโกะเทะ ( , MLCTS: gu.hti.ta.aa.) เป็นสะพานรถไฟเหนือช่องเขาโกะเทะ บนแม่น้ำมยิแง ทางตะวันตกของรัฐฉาน ประเทศพม่า สะพานนี้อยู่ระหว่างเมืองหนองเขียวและโกะเทะ เป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางรถไฟระหว่างปยีนอู้ลวีน เมืองหลวงฤดูร้อนของบริติชอดีตผู้ปกครองอาณานิคมในพม่า และล่าเสี้ยวเมืองหลักทางตอนเหนือของรัฐฉาน เป็นสะพานที่สูงที่สุดในประเทศพม่า และเมื่อสร้างเสร็จถือเป็นสะพานรถไฟที่ใหญ่ที่สุดในโลก อยู่ห่างจากมัณฑะเลย์ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือราว 100 กม.
สะพานแห่งนี้สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2442 โดยบริษัทก่อสร้างสะพานเพนซิลเวเนียและแมริแลนด์ และเปิดในปี พ.ศ. 2443 ส่วนประกอบต่าง ๆ ผลิตโดยบริษัทเหล็กเพนซิลเวเนียและถูกส่งมาจากสหรัฐ เส้นทางรถไฟถูกสร้างขึ้นเพื่อช่วยขยายอิทธิพลของจักรวรรดิบริติชในภูมิภาคนี้ โครงการก่อสร้างได้รับการดูแลโดยเซอร์อาเธอร์ เรนเดล วิศวกรของบริษัทการรถไฟพม่า

ข้อมูลสะพาน
สะพานมีความยาวจากปลายด้านหนึ่งถึงอีกด้าน และประกอบด้วยหอคอย 15 แห่งซึ่งกว้าง พร้อมด้วยหอคอยคู่ที่กว้าง หอคอยทั้ง 15 แห่งรองรับโครงถัก 10 ชั้น มีช่วงห่าง แหล่งข่าวหลายแห่งระบุความสูงของสะพานไว้ที่ คาดว่าเป็นการวัดจากระดับแม่น้ำที่ไหลลงอุโมงค์ใต้ดิน ณ จุดที่ไหลผ่านใต้สะพาน ความสูงที่แท้จริงของสะพานโดยวัดจากรางรถไฟถึงบริเวณล่องน้ำของหอคอยที่สูงที่สุดคือ งบก่อสร้างอยู่ที่ 111,200 ปอนด์สเตอร์ลิง
ทางเบี่ยง
เนื่องจากเส้นทางจากมัณฑะเลย์ไปยังลาเสี้ยวถือเป็นเส้นทางยุทธศาสตร์ เส้นทางเบี่ยงไปยังพื้นหุบเขาซึ่งมีทางโค้งรูปเกือกม้าอันน่าประทับใจจึงถูกสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2519-2521 เพื่อให้รถไฟวิ่งต่อไปได้หากสะพานโกะเทะถูกก่อวินาศกรรม เส้นทางเหล่านี้ยังมองเห็นได้จากสะพานในปี พ.ศ. 2556 แต่เส้นทางเบี่ยงเหล่านี้ถูกปล่อยทิ้งร้างให้พืชปกคลุมตั้งแต่ปี พ.ศ. 2545

กล่าวถึง
สะพานแห่งนี้ได้รับการกล่าวถึงในหนังสือท่องเที่ยว The Great Railway Bazaar ของPaul Theroux เขาบรรยายสะพานแห่งนี้ว่า "สัตว์ประหลาดแห่งเรขาคณิตสีเงินในป่าและหินที่ขรุขระ การมีอยู่ของมันช่างแปลกประหลาด"

ดูเพิ่ม
* การขนส่งระบบรางในประเทศพม่า

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Wohlers, David. Potential structural deficiencies within the Gokteik Viaduct Railway Bridge in Upper Burma (

* Wohlers, David C., and Tony Waters. 2022. "The Gokteik Viaduct: A Tale of Gentlemanly Capitalists, Unseen People, and a Bridge to Nowhere" Social Sciences 11, no. 10: 440.
วัดประทุมบูชา
วัดประทุมบูชา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านทาม อำเภอศรีมหาโพธิ จังหวัดปราจีนบุรี ริมแม่น้ำปราจีนบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 17 ไร่ 10 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 3 แปลง เนื้อที่ 81 ไร่ 3 งาน 72 ตารางวา

วัดประทุมบูชาตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2324 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2478
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถกว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร ศาลาการเปรียญกว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร กุฏิสงฆ์จำนวน 10 หลัง เป็นอาคารไม้ หอระฆัง มีเจดีย์เก่า มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์คือ ท้าวเวสสุวรรณ ก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 เป็นองค์ท้าวเวสสุวรรณที่มีขนาดสูงใหญ่ที่สุดในภาคกลางและภาคตะวันออก สูง 12 เมตร สร้างเมื่อปีที่ฉลองสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ 200 ปี ขนาดความสูงท้าวเวสสุวรรณมีความกว้าง 3 เมตรสูง 12 เมตร 99 เซนติเมตร ซึ่งเป็นงานที่โดยช่างกรมศิลปากรซึ่งเป็นลูกศิษย์อดีตเจ้าอาวาสมาเป็นช่างก่อสร้างเป็นงานติดกระจกองค์แรกในประเทศไทยและมีความสูงที่สุดในประเทศไทย

อ้างอิง
ขอต้อนรับสู่ญี่ปุ่นนะ คุณเอลฟ์
เป็นไลต์โนเวลซีรีส์ญี่ปุ่นที่เขียนโดยมาคิชิมะ ซูซูกิ และวาดภาพประกอบโดยยัปเพน เริ่มตีพิมพ์เป็นตอนออนไลน์ใน พ.ศ. 2560 บนเว็บไซต์โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร ได้รับการนำมาตีพิมพ์โดยฮอบบี้ เจแปน โดยไลต์โนเวลเล่มแรกในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2561 ภายใต้สำนักพิมพ์เอชเจโนเวล มีการตีพิมพ์เป็นเล่มทั้งหมด 10 เล่มที่ได้รับการวางจำหน่ายในเดือนมกราคม พ.ศ. 2568 มังงะที่ได้รับการที่ดัดแปลงซึ่งวาดโดยชิโม อาโอโนะ ได้รับการตีพิมพ์เป็นตอนออนไลน์ผ่านเว็บไซต์ Comic Fire ของฮอบบี้ เจแปน ตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2561 ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่ผลิตโดยสตูดิโอซีโร-จี ออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมีนาคม พ.ศ. 2568
เรื่องย่อ
นับตั้งแต่คาสึฮิโระ คิตาเสะยังเป็นเด็ก เมื่อใดก็ตามที่เขาหลับ เขาจะฝันถึงโลกแฟนตาซี วันหนึ่ง ในฐานะมนุษย์เงินเดือนวัย 25 ปี เขาออกสำรวจโลกแฟนตาซีกับมารี เพื่อนเอลฟ์ของเขา แต่พวกเขาก็ถูกมังกรฆ่า พวกเขาตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหันในบ้านของเขาในญี่ปุ่น และในที่สุดพวกเขาก็พบว่าเมื่อใดก็ตามที่เขาเผลอหลับหรือเสียชีวิตในโลกแฟนตาซี เขาและใครก็ตามที่เขาสัมผัสอยู่จะถูกส่งกลับญี่ปุ่น พวกเขาสามารถกลับไปสู่โลกแฟนตาซีได้ด้วยการหลับไป พวกเขากลับไปกลับมาเป็นประจำ โดยเขาช่วยมารีปรับตัวให้เข้ากับชีวิตในญี่ปุ่นยุคใหม่ จากนั้นออกไปทำภารกิจในโลกแฟนตาซี และพาคนอื่นๆ กลับมาญี่ปุ่นในที่สุด
ตัวละคร
; / 
: 
; / 
: 
; 
: 
;คาโอรุโกะ อิจิโจ
;โทรุ อิจิโจ
;สเวน
;อาจา
;Brandish
;แคสซี่ พิลอว์
;ดาร์ชา
;ดูลา
;เอเวลิน
;แกสตัน
;ฮากัม
;ฮาคัม
;อิสุกะ
;การ์ติน่า
;เมวี
;มิเลียชา
;ไนกี้
;Nuzzle
;พาเมล่า
;ออซเบลล์
;Puseri Blackrose
;ชาร์ชา
;เชอร์ลีย์
;วอลเลซ
;วริดรา
;ซาริช เอนเกล
;Zera Thousand
สื่อ
ไลต์โนเวล
ขอต้อนรับสู่ญี่ปุ่นนะ คุณเอลฟ์เขียนโดยมากิชิมะ ซูซูกิ ได้เริ่มตีพิมพ์ในรูปแบบเว็บโนเวลบนเว็บไซต์โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร เมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 ต่อมาได้ถูกนำมาตีพิมพ์โดยฮอบบี้ เจแปนและวางจำหน่ายภายใต้สำนักพิมพ์ไลต์โนเวลเอชเจโนเวล ซึ่งวาดภาพประกอบโดยยัปเพนในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2561 มีการตีพิมพ์เป็นเล่มทั้งหมด 9 เล่ม (รวมถึง 4 เล่มที่ตีพิมพ์ในรูปแบบดิจิทัล) ณ เดือนตุลาคม พ.ศ. 2566
มังงะ
มังงะที่วาดภาพประกอบโดยชิโมะ อาโอโนะ เริ่มลงตีพิมพ์เป็นตอนในเว็บไซต์มังงะ Comic Fire ของฮอบบี้ เจแปนเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2561 ณ เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2567 มีการออกจำหน่ายทั้งหมด 10 เล่ม ในฉบับภาษาไทยได้รับการแปลในรูปแบบอีบุ๊คโดยสำนักพิมพ์กวีบุ๊ค และสำนักพิมพ์ดังโงะมังงะได้ประกาศเป็นผู้ถือลิขสิทธิ์ในการจัดพิมพ์เป็นเล่มในวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2567
อนิเมะโทรทัศน์
อนิเมะดัดแปลงได้ประกาศเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2566 มาได้รับการยืนยันว่าเป็นซีรีส์ทางโทรทัศน์ที่ผลิตโดยสตูดิโอซีโร-จีและกำกับโดยโทรุ คิตะฮาตะ โดยมี อายะ โยชินากะ เขียนและดูแลบทซีรีส์ และ มาโดกะ ฮิรายามะ ออกแบบตัวละครและ ดำรงตำแหน่งหัวหน้าผู้กำกับแอนิเมชั่น มีกำหนดออกอากาศในเดือนมกราคม พ.ศ. 2568 ทางช่อง Animeism บน MBS, ทีบีเอสทีวี และ CBC มีเพลงเปิดคือ "Palette Days" ขับร้องโดย Rico Sasaki ส่วนเพลงปิดคือ "Yummy Yummy" ขับร้องโดย Kaede Higuchi และ Kanae เวอร์ชวลยูทูบเบอร์ของนิจิซันจิ

ดูเพิ่ม
*ทำไงดีเกมนี้นางร้ายน่ารัก ซึ่งเป็นซีรีส์ไลต์โนเวลที่มีการดัดแปลงมังงะโดยมีผู้วาดภาพประกอบคนเดียวกัน

อ้างอิง
แฟ็งเดอซีแย็กล์
แฟ็งเดอซีแย็กล์ ( ) เป็นคำภาษาฝรั่งเศสหมายถึง "ปลายศตวรรษ" วลีนี้มีความหมายคล้ายสำนวนภาษาอังกฤษ "turn of the century" (เปลี่ยนศตวรรษ) และหมายความถึงการสิ้นสุดยุคสมัยหนึ่งและเริ่มต้นยุคสมัยใหม่ โดยทั่วไปวลีแฟ็งเดอซีแย็กล์ (หากไม่มีบริบทร่วม) หมายถึงช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ซึ่งช่วงเวลานี้ถูกมองอย่างกว้างขวางว่าเป็นความเสื่อมทางสังคม แต่ขณะเดียวกันก็เป็นความหวังในการเริ่มต้นใหม่ "จิตวิญญาณ" ของแฟ็งเดอซีแย็กล์มักหมายถึงพลวัตทางวัฒนธรรมช่วงคริสต์ทศวรรษ 1880 และ 1890 ซึ่งรวมถึงความเบื่อหน่าย ไม่วางใจ มองโลกในแง่ร้ายและ "ความเชื่อแพร่หลายว่าอารยธรรมนำไปสู่ความเสื่อมทราม"
เดิมแฟ็งเดอซีแย็กล์เป็นวลีที่ใช้ทั่วไปกับศิลปะและศิลปินฝรั่งเศส ซึ่งลักษณะทางวัฒนธรรมปรากฏครั้งแรกที่นั่น แต่ต่อมาลักษณะดังกล่าวแพร่ไปสู่ประเทศยุโรปอื่น ๆ วลีนี้จึงกลายเป็นทัศนะและคุณลักษณะทางวัฒนธรรมของปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 มากกว่าจะมุ่งเน้นเฉพาะขบวนการทางศิลปะในฝรั่งเศสที่เป็นต้นกำเนิด แนวคิดที่ศิลปินยุคนี้พัฒนาขึ้นยังผลักดันให้เกิดลัทธิสัญลักษณ์นิยมและนวยุคนิยม
แนวคิดสำคัญของวัฒนธรรมทางการเมืองช่วงแฟ็งเดอซีแย็กล์เป็นที่ถกเถียงอย่างมากและมักถูกกล่าวว่าส่งอิทธิพลสำคัญต่อลัทธิฟาสซิสต์ และเป็นจุดกำเนิดของวิชาภูมิรัฐศาสตร์ รวมถึงแนวคิด เลเบินส์เราม์ ของเยอรมนี ไมเคิล เฮฟเฟอร์แนน ศาสตราจารย์ด้านภูมิศาสตร์ประวัติที่มหาวิทยาลัยนอตทิงแฮม และแมคคูบิน ทอมัส โอเวนส์ นักวิชาการอาวุโสที่สถาบันวิจัยนโยบายต่างประเทศเขียนถึงที่มาของภูมิรัฐศาสตร์:

เฮฟเฟอร์แนนบรรยายว่า "จะเข้าใจโลกใหม่ของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ได้ทั้งหมดต้องบูรณาการเข้ากับทั้งโลก" เทคโนโลยีและการสื่อสารทั่วโลกส่งผลให้โลก "เล็กลง" และเกิดคติ "โลกเดียว" ในอุดมคติ ซึ่งพัฒนาไปไกลกว่า "อุดมการณ์รวม" ขณะที่โอเวนส์กล่าวว่า
ปฏิกิริยาทางการเมืองหลักในยุคสมัยนี้คือการลุกฮือต่อต้านวัตถุนิยม เหตุผลนิยม ปฏิฐานนิยม ชนชั้นกระฎุมพีและประชาธิปไตยเสรีนิยม ชั่วรุ่นแฟ็งเดอซีแย็กล์สนับสนุนอารมณ์นิยม ความไร้เหตุผล อัตนัยนิยมและชีวิตนิยม ขณะที่กรอบความคิดของยุคสมัยมองว่าอารยธรรมกำลังตกอยู่ในวิกฤตและต้องการการแก้ไขครั้งใหญ่และสมบูรณ์

อ้างอิง
สุสานหลวงหมิงยู่ว
สุสานหลวงหมิงยู่ว หรือ หมิงยู่วหลิ่ง ( ) เริ่มก่อสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 29 กุมภาพันธ์ รัชศกเทียนซุ่นปีที่ 8 (ค.ศ. 1464) เป็นสุสานหลวง สำหรับประดิษฐานฝังพระบรมศพจักรพรรดิหมิงอิงจง ฉื่ออี้ไทเฮา และโจวไทฮองไทเฮา ตั้งอยู่ที่ปักกิ่ง

เนื่องจากจักรพรรดิ จักรพรรดิหมิงอิงจงได้ออกพระบรมราชโองการก่อนที่สวรรคตว่าไม่ควรฝังนางสนมกำนัลตามพระองค์ไปในสุสานหลวง จึงถือเป็นสุสานแห่งแรกที่ไม่มีการสังเวยนางสนมกำนัลไปรับใช้จักรพรรดิในโลกหลังความตาย

เป็นการก่อสร้างโดยใช้ศิลปะขั้นสูง มีช่างฝีมือทหารและพลเรือนมากกว่า 80,000 คนเข้าร่วมในการก่อสร้างนี่ รวมระยะเวลาตั้งแต่ก่อสร้างจนแล้วเสร็จ สุสานแห่งนี้ใช้เวลาเพียงเกือบสี่เดือนเท่านั้น
ในช่วงสาธารณรัฐจีน พระที่นั่งหลินเอินถูกทำลายในช่วงสงคราม และประตูหลินเอิน ถูกเผาในปีที่ 6 ของสาธารณรัฐจีน (พ.ศ. 2460) ปัจจุบันประตูสุสานกลายเป็นซากปรักหักพัง แต่อาคารอื่น ๆ ยังคงได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดี

การอนุรักษ์และการฟื้นฟู

ตั้งแต่รัชศกเฉียนหลงปีที่ 50 - 52 (พ.ศ. 2328-2330) ราชวงศ์ชิงได้ดำเนินการซ่อมแซมสุสานหลวงเป็นการใหญ่ เพื่อปกป้องสุสานหลวง หลังจากเวลาผ่านไปกว่า 200 ปี อาคารหลักของสุสานหลวงหมิงยู่วเช่น ประตูหลินเอิน (祾恩门) และพระที่นั่งหลินเอิน (祾恩殿) ได้รับความเสียหายสาหัส จึงจำเป็นต้องซ่อมแซมอย่างเร่งด่วน
การปรับปรุงครั้งนี้จะเป็นไปตามหลักการ โดยใช้งานฝีมือดั้งเดิมและส่วนประกอบของอาคารดั้งเดิม เพื่อรักษากลิ่นอายดั้งเดิมของอาคารโบราณวัตถุทางวัฒนธรรมให้มากที่สุด

อ้างอิง
ปยะตะ
มีปยะตะเจ็ดชั้นอันโดดเด่น]]
ปยะตะ ( , ; จากภาษาสันสกฤต ; ) เป็นชื่อของอาคารหลังคาหลายชั้น โดยมีชั้นเป็นเลขคี่ (จากสามชั้นถึงเจ็ด) ปยะตะ มักอยู่ในสถาปัตยกรรมพุทธและสถาปัตยกรรมหลวงของพม่า (เช่น อาคารพระราชวัง, เจดีย์) และหอคอยเหนือพระพุทธรูปหรือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์อื่น ๆ (เช่น พระที่นั่งและประตูเมือง)
โครงสร้าง
ปยะตะสร้างจากหลังคาทรงสี่เหลี่ยมมีหน้าจั่วสูงต่อเนื่องเป็นทรงกรวยหลายชั้น โดยมีโครงสร้างคล้ายกล่องแทรกขั้นระหว่างหลังคาแต่ละชั้น เรียกว่า เลบอ ( ) ปยะตะสวมมงกุฎยอดไม้แหลมที่เรียกว่า ไตง์พู่ ( ) หรือ กู้นพู่ ( ) ขึ้นอยู่กับรูปร่าง คล้ายกับ ที่ หรือฉัตร ซึ่งเป็นเครื่องประดับที่สวมยอดบนสุดของเจดีย์พม่า ขอบของแต่ละชั้นมีการประดับแผ่นโลหะปิดทองตรงมุมที่เรียกว่า ตุยีน ( ; คล้ายกับช่อฟ้าของไทย) ปยะตะมีสามประเภทหลัก โดยแบ่งตามจำนวนชั้นที่เรียกว่า โบน ( , จากภาษาบาลี ภูมิ) สามชั้น, ห้าชั้น และเจ็ดชั้น
ประวัติ
 ]]
การใช้ปยะตะเริ่มแรกในสถาปัตยกรรมพม่ามีตัวอย่างมาตั้งแต่สมัยอาณาจักรพุกาม ตัวอย่างโดดเด่นที่มีลักษณะเป็นปยะตะในยุคนี้ เช่น อานานดาพะย่า วัดกอด่อปะลีน

ในพม่าก่อนยุคอาณานิคม ปยะตะเป็นส่วนสำคัญในอาคารของราชวงศ์ เป็นสัญลักษณ์ของดาวดึงส์สวรรค์ของชาวพุทธ เหนือบัลลังก์หลักในท้องพระโรงมีปยะตะเก้าชั้น โดยส่วนยอดสื่อถึงเขาพระสุเมรุ ( ) และชั้นล่างหกชั้นสื่อถึงที่อยู่ของเหล่าเทวดาและมนุษย์ นอกจากนี้ ประตูเมืองทั้งสิบสองแห่งของเมืองหลวงพม่ายังประดับด้วยปยะตะ โดยประตูหลักที่ใช้โดยราชวงศ์มีห้าชั้น
พม่าก่อนยุคอาณานิคมมีกฎหมายป้องกันความฟุ่มเฟือย จำกัดการใช้ปยะตะไว้เฉพาะอาคารของราชวงศ์และทางศาสนาเท่านั้น และมีการควบคุมจำนวนชั้นตามระดับชั้นยศ ปยะตะเก้าชั้นสงวนไว้สำหรับกษัตริย์แห่งอาณาจักร โดยที่เจ้าฟ้าประเทศราชสำคัญ มีสิทธิใช้ปยะตะเจ็ดชั้น

คลังภาพ
ไฟล์:King Thibaw's State Barge on the Mandalay Moat.jpg|ปยะตะบนเรือพระที่นั่งพระเจ้าสีป่อ
ไฟล์:Tomb of Alaungpaya, Shwebo.jpg|ปยะตะบนสุสานพระศพพระเจ้าอลองพญา
ไฟล์:Tomb of King Mindon.jpg|ปยะตะบนสุสานพระศพพระเจ้ามินดง
ไฟล์:Mandalay-Palast-26-gje.jpg|ปยะตะบนกำแพงพระราชวังมัณฑะเลย์
ไฟล์:2016 Rangun, Pagoda Szwedagon (002).jpg|ปยะตะทางขึ้นเจดีย์ชเวดากอง
ไฟล์:2016 Rangun, Pagoda Szwedagon (075).jpg|ปยะตะบริเวณเจดีย์ชเวดากอง

อ้างอิง
คางามิเนะ ริน/เลน
คางามิเนะ ริน & เลน ( ), ชื่อโค้ดรหัสทางการ CV02, เป็นตัวละครจากซอฟต์แวร์โวคาลอยด์ที่เป็นคู่ฝาแฝดพัฒนาโดยคริปตันฟิวเจอร์มีเดีย มีสำนักงานใหญ่ในเมืองซัปโปโระ ประเทศญี่ปุ่น มานุษยรูปนิยมแบบโมเอะอย่างเป็นทางการของพวกเขาประกอบด้วยเสียงร้องคู่หนึ่ง ทั้งผู้ชายและผู้หญิง เลนและรินตามลำดับชื่อ พวกเขาใช้โวคาลอยด์ 2 และ โวคาลอยด์ 4 เทคโนโลยีการสังเคราะห์เสียงร้องเพลงของยามาฮ่าคอร์ปอร์เรชั่น เสียงของพวกเขาเป็นตัวอย่างของนักพากย์คือ อาซามิ ชิโมดะ พวกเขาได้แสดงในคอนเสิร์ตสดด้วยกัน เนื่องจากพวกเขาเป็นภาพสะท้อนของกันและกัน
ชื่อโค้ดรหัสอย่างเป็นทางการของพวกเขา CV02 หมายถึงตำแหน่งของตนเป็นที่สองของโวคาลอยด์สร้างโดยคริปตันฟิวเจอร์มีเดียสำหรับคาแร็คเตอร์โวคอลซีรีส์ (ชื่อย่อ CV Series) ตามมาด้วย ฮัตสึเนะ มิกุ (ชื่อโค้ดรหัส CV01) และก่อนหน้า เมงุริเนะ ลูกา (ชื่อโค้ดรหัส CV03) สังเกตหมายเลข 02 บนไหล่ซ้ายของรินในงานศิลปะอย่างเป็นทางการของเธอ
ข้อมูลส่วนตัว
{|
| valign="top" |
ริน
{| class="wikitable"
|อายุ
|14 ปี
|-
|วันเกิด
|27 ธันวาคม
|-
|-
|ความสูง
|152 cm / 5'0"
|-
|น้ำหนัก
| 
|-
|}
{| class="wikitable"
|-
!ผนวก
!เทมโปที่แนะนำสำหรับเพลง
!ช่วงเสียงที่แนะนำ
|-
|ACT2
|85-175BPM
|F♯3-C♯5
|-
|Power
|65-170BPM
|F3-B4
|-
|Warm
|60-160BPM
|F3-B4
|-
|Sweet
|55-155BPM
|G3-C5
|}
{| class="wikitable"
|-
!V4X
!เทมโปที่แนะนำสำหรับเพลง
!ช่วงเสียงที่แนะนำ
|-
|Power
|50-170BPM
|F2-E4
|-
|Warm
|50-160BPM
|F2-C4
|-
|Sweet
|55-155BPM
|G2-D4
|-
|English
|55-155BPM
|G2-B3
|}
| valign="top" width="10px" |
| valign="top" |
เลน
{| class="wikitable"
|อายุ
|14 ปี
|-
|วันเกิด
|27 ธันวาคม
|-
|-
|ความสูง
|
|
เลน
{| class="wikitable"
|อายุ
|14 ปี
|-
|วันเกิด
|27 ธันวาคม
|-
|-
|ความสูง
|156 cm / 5'1"
|-
|น้ำหนัก
|47 kg / 103 lbs
|-
|}
{| class="wikitable"
!ผนวก
!เทมโปที่แนะนำสำหรับเพลง
!ช่วงเสียงที่แนะนำ
|-
|ACT2
|70-160BPM
|D3-C♯5
|-
|Power
|65-170BPM
|A2-D4
|-
|Cold
|60-160BPM
|B2-C4
|-
|Serious
|55-155BPM
|A2-C4
|}
{| class="wikitable"
!V4X
!เทมโปที่แนะนำสำหรับเพลง
!ช่วงเสียงที่แนะนำ
|-
|Power
|60-170BPM
|D2-D4
|-
|Cold
|60-160BPM
|E2-C4
|-
|Serious
|55-155BPM
|F2-C4
|-
|English
|55-155BPM
|E2-G#3
|}
|}
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดแม่ฮ่องสอน พ.ศ. 2563
การเลือกตั้งนายกองค์บริหารส่วนจังหวัดแม่ฮ่องสอน พ.ศ. 2563 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2563 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2563

ผู้สมัครนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด
หมายเลข 1 : อัครเดช วันไชยธนวงศ์
อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดแม่ฮ่องสอน บุตรชายนายสมบูรณ์ วันไชยธนวงศ์ สมาชิกพรรคเพื่อไทย ลงสมัครในนามกลุ่มก้าวหน้าต่อเนื่อง

หมายเลข 2 : นันทิยา วงศ์วานิชย์
ถูกตัดสิทธิ

หมายเลข 3 : อำนาจ แสงสกาย
อดีตผู้สมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดแม่ฮ่องสอน สังกัดพรรคทางเลือกใหม่

หมายเลข 4 : สิทธิชัย บุญระชัยสวรรค์
ผู้สมัครอิสระ
หมายเลข 5 : พยุงศักดิ์ วงศ์วานิชย์
น้องชายนางนันทิยา วงศ์วานิชย์ และผู้ช่วยสมาชิกวุฒิสภา (นายสุรสิทธิ์ ตรีทอง)

ผลการเลือกตั้ง
{| class="wikitable sortable"
|+ผลการเลือกตั้ง แบ่งตามเขตอำเภอ
! rowspan = "2" | อำเภอ
! colspan = |อัครเดช วันไชยธนวงศ์
! colspan = |อำนาจ แสงสกาย
! colspan = |สิทธิชัย บุญระชัยสวรรค์
! colspan = |พยุงศักดิ์ วงศ์วานิชย์
|-
! คะแนน
! คะแนน
! คะแนน
! คะแนน
|-
| ขุนยวม 
| | 7,033 
| 1,381 
| 658 
| 255 
|-
| ปางมะผ้า 
| | 4,630 
| 859 
| 52 
| 184 
|-
| ปาย 
| | 10,669 
| 696 
| 311 
| 484 
|-
| เมืองแม่ฮ่องสอน 
| | 14,835 
| 1,014 
| 332 
| 558 
|-
| แม่ลาน้อย 
| | 10,610 
| 939 
| 566 
| 680 
|-
| แม่สะเรียง 
| | 15,513 
| 1,467 
| 490 
| 641 
|-
| สบเมย 
| | 9,818 
| 2,645 
| 282 
| 509 
|-
! รวม
! 73,108
! 9,001
! 2,691
! 3,311
|}
ผลการเลือกตั้งซ่อม
อำเภอปาย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
 เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของการเลือกตั้ง ส.อบจ. และนายก อบจ. จังหวัดแม่ฮ่องสอน

ดูเพิ่ม
* การเลือกตั้งสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดแม่ฮ่องสอน พ.ศ. 2563
* การเลือกตั้งสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดแม่ฮ่องสอน พ.ศ. 2568
เขาเทียนเหมิน
เขาเทียนเหมิน หรือ เทียนเหมินชาน ( ) เป็นภูเขาที่ตั้งอยู่ในอุทยานแห่งชาติเขาเทียนเหมิน นครจางเจียเจี้ย ทางด้านตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลหูหนาน ประเทศจีน
ภูเขา
กระเช้าลอยฟ้าขึ้นเขาเทียนเหมินถูกสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2548 โดยบริษัทโปมา (Poma) ของฝรั่งเศส ให้บริการตั้งแต่สถานีกระเช้าลอยฟ้าจางเจียเจี้ยที่อยู่ใกล้เคียงจนถึงยอดเขา กระเช้าลอยฟ้าของเขาเทียนเหมินได้รับการกล่างอ้างในสื่อสิ่งพิมพ์ด้านการท่องเที่ยวว่าเป็น "ทางกระเช้าลอยฟ้าโดยสารของภูเขาสูงที่ยาวที่สุดในโลก" ด้วยกระเช้าลอยฟ้าจำนวน 98 คันและมีความยาวของทางกระเช้าทั้งหมด และขึ้นไปสูงถึง ความชันสูงสุดคือ 37 องศา นักท่องเที่ยวสามารถเดินบนเส้นทางหลายกิโลเมตรที่สร้างตามแนวหน้าผาบนยอดเขา รวมไปถึงส่วนที่มีพื้นทางเดินเป็นกระจกด้วย ถนนทงเทียน (通天) หรือถนนเชื่อมสวรรค์ระยะทาง และมี 99 โค้งก็สามารถนำขึ้นไปสู่ยอดเขา และพานักท่องเที่ยวไปยังซุ้มประตูธรรมชาติ
และมี 99 โค้งก็สามารถนำขึ้นไปสู่ยอดเขา และพานักท่องเที่ยวไปยังซุ้มประตูธรรมชาติถ้ำเทียนเหมินในภูเขาที่มีความสูง ชื่อของถ้ำเช่นเดียวกับชื่อของภูเขาคือ "เทียนเหมิน" (天门) มีความหมายว่า "ประตูสวรรค์" และมีบันไดทางเข้า 999 ขั้นที่รู้จักในชื่อ "บันไดสู่สวรรค์"
File:Tian Menshan Mountain 2.jpg|ทัศนียภาพของถนนทงเทียน (ถนนเชื่อมสวรรค์) เมื่อมองจากกระเช้าลอยฟ้า
File:Tian Menshan Mountain 5.jpg|ทัศนียภาพของซุ้มประตูธรรมชาติและบันไดที่นำขึ้นไป
File:Tian Menshan Mountain 7.jpg|แผ่นป้ายที่ระลึกการปีนขึ้นเขาของอาแล็ง รอแบร์ในปี ค.ศ. 2007
File:Tian Men Shan Temple 2.jpg|วัดเทียนเหมินชาน
File:Tianmen Mountain cliff footpath.jpg|ทางเดินเลียบหน้าผารอบยอดเขา
File:China IMG 2982 (28999061063).jpg|ศาลากวนอิมที่วัดเทียนเหมินชาน
File:Tian Menshan Mountain 21.jpg|ทางเข้าอุทยานแห่งชาติเขาเทียนเหมิน

อ้างอิง
สะพานกระจกจางเจียเจี้ย
สะพานกระจกจางเจียเจี้ย ( ) เป็นสะพานทางเดินลอยฟ้าในนครจางเจียเจี้ย มณฑลหูหนาน บนพื้นที่อู่หลิงยฺเหวียน สะพานถูกสร้างขึ้นเป็นสถานที่ท่องเที่ยว พื้นสะพานเป็นกระจกใส เมื่อสะพานเปิดให้บุคคลทั่วไปเยี่ยมชมเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2559 ได้กลายเป็นสะพานพื้นกระจกที่สูงและยาวที่สุดในโลก ด้วยความยาวทั้งหมด ความกว้าง และแขวนอยู่เหนือพื้นดินประมาณ สะพานนี้พาดผ่านหุบผาชันระหว่างหน้าผา 2 แห่งในอุทยานป่าไม้แห่งชาติจางเจียเจี้ย ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลหูหนาน ได้รับการออกแบบให้สามารถรองรับผู้เยี่ยมชมได้ 800 คนในเวลาเดียวกัน สะพานได้รับการออกแบบโดย Haim Dotan สถาปนิกชาวอิสราเอล
ในการสร้างสะพาน คณะวิศวกรได้ตั้งเสาค้ำ 4 ต้นบนขอบกำแพงของหุบผาชัน ตัวสะพานทำจากโครงโลหะพร้อมด้วยแผ่นกระจกมากกว่า 120 แผ่น แต่ละแผ่นมี 3 ชั้นและเป็นแผ่นกระจกนิรภัยหนา ด้านใต้ของสะพานมีชิงช้ายาว 3 อัน นอกจากนี้ยังมีจุดสำหรับกระโดดบันจีจัมป์ความสูง ซึ่งถือเป็นจุดกระโดดบันจีจัมป์ที่สูงที่สุดในโลก

คณะกรรมการจัดการของสะพานระบุว่าสะพานแห่งนี้ได้สร้างสถิติโลก 10 รายการซึ่งครอบคลุมถึงด้านการออกแบบและการก่อสร้าง ได้รับการบันทึกว่าเป็นสะพานกระจกที่ยาวที่สุดจนกระทั่งสะพานกระจกหุบเขาหงหยา (红崖谷玻璃桥) ในมณฑลเหอเป่ย์ได้ทำลายสถิติ

คลังภาพ
File:Zhangjiajie Glass Bridge 20190726 (2).jpg|มุมมองตรงกลาง
File:Zhangjiajie Glass Bridge 20190726.jpg|แผ่นกระจก
File:Glass Bridge in Zhangjiajie China.jpg|มุมมองด้านข้าง

อ้างอิง
วัดมหาโพธิเหนือ
วัดมหาโพธิเหนือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมหาโพธิ อำเภอเก้าเลี้ยว จังหวัดนครสวรรค์ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 31 ไร่ 3 งาน 15 ตารางวา พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบสูง มีลำแม่น้ำปิงไหลผ่านหน้าวัด
วัดมหาโพธิเหนือสร้างเมื่อ พ.ศ. 2370 มีนามตามชื่อบ้านและตำบล ซึ่งในตำบลนี้มี 2 วัด จึงเรียกนามวัดให้ต่างกันโดยใช้คำว่า "เหนือ" และ "ใต้" ต่อท้าย ผู้บริจาคที่ดินให้เป็นที่สร้างวัดคือ ขุนชาญนุชิต และได้ร่วมกับญาติพี่น้องดำเนินการจัดสร้างวัดนี้ขึ้นมา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2500 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว
80 เมตร ได้ผูกพัทธสีมา วันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2502 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 วัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม พ.ศ. 2475 เป็นต้นมา มีโรงเรียนประถมศึกษาของทางราชการตั้งอยู่ในที่วัดนี้ด้วย
อาคารเสนาสนะและสิ่งก่อสร้างที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 12 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2507 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญกว้าง 12 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2503 เป็นอาคารไม้ยกพื้น หอสวดมนต์กว้าง 7 เมตร ยาว 10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2496 เป็นอาคารไม้ยกพื้น กุฏิสงฆ์จำนวน 7 หลัง วิหาร ศาลาท่าน้ำและฌาปนสถาน ปูชนียวัตถุมีพระประธานอยู่กลางลานวัด ขนาดหน้าพระเพลากว้าง 1 เมตร

อ้างอิง
๒๔๗๕ รุ่งอรุณแห่งการปฏิวัติ
๒๔๗๕ รุ่งอรุณแห่งการปฏิวัติ ( ) เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันไทยอิงประวัติศาสตร์ในปี พ.ศ. 2567 สร้างโดยนคราสตูดิโอ กำกับโดยวิวัธน์ จิโรจน์กุล เขียนบทโดยปัณฑา สิริกุล วิวัธน์ จิโรจน์กุล และปราชญ์ สามสี

ภาพยนตร์มีเนื้อหาเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของประเทศสยามในช่วงการเปลี่ยนแปลงรูปแบบการปกครองจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์เป็นประชาธิปไตย ตั้งแต่เหตุการณ์การปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 ไปถึงการสละราชสมบัติของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวในปี พ.ศ. 2477
นักพากย์ผู้ให้เสียงตัวละครหลักได้แก่ ฉัตรชัย เปล่งพานิช, สินจัย เปล่งพานิช, จิราวัฒน์ วชิรศรัณย์ภัทร, สุเมธ องอาจ, กิตติ เชี่ยววงศ์กุล, วันชนะ สวัสดี และนิติพงษ์ ห่อนาค ภาพยนตร์ออกฉายรอบปฐมทัศน์ที่โรงภาพยนตร์เซ็นจูรี่ สุขุมวิทเมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2567 และฉายทางออนไลน์ให้ชมฟรีทางยูทูบ เฟซบุ๊ก และติ๊กต็อกในวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2567 ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวางและก่อให้เกิดข้อถกเถียงทั้งในแง่บวกและแง่ลบหลังจากภาพยนตร์ออกฉาย
ตัวละคร
{|class="wikitable" style = "text-align:center"
|-
! ตัวละคร
! ให้เสียงโดย
|-
| พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว
| ฉัตรชัย เปล่งพานิช
|-
| สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี
| สินจัย เปล่งพานิช
|-
| ลุงดอน (ตัวละครที่ได้รับแรงบันดาลใจจากประวัติของ พโยม โรจนวิภาต) 
|rowspan="3"| จิราวัฒน์ วชิรศรัณย์ภัทร
|-
| สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต
|-
| พระยาศรีวิสารวาจา (เทียนเลี้ยง ฮุนตระกูล)
|-
| ปรีดี พนมยงค์
| สุเมธ องอาจ
|-
| พระยาทรงสุรเดช (เทพ พันธุมเสน)
| กิตติ เชี่ยววงศ์กุล
|-
| พระยาศรีสิทธิสงคราม (ดิ่น ท่าราบ)
| วันชนะ สวัสดี
|-
| พระยามโนปกรณ์นิติธาดา (ก้อน หุตะสิงห์)
| นิติพงษ์ ห่อนาค
)
| วันชนะ สวัสดี
|-
| พระยามโนปกรณ์นิติธาดา (ก้อน หุตะสิงห์)
| นิติพงษ์ ห่อนาค
|-
| พระประศาสน์พิทยายุทธ (วัน ชูถิ่น)
|rowspan="2"| พีรศักดิ์ เกษร
|-
| แปลก พิบูลสงคราม
|-
| พระยาพหลพลพยุหเสนา (พจน์ พหลโยธิน)
|rowspan="2"| วรวุฒิ วรเนตร
|-
| ตี๋
|-
| ประยูร ภมรมนตรี
|rowspan="2"| อภิชาติ สมุทคีรี
|-
| เบิ้ม
|-
| พระยาฤทธิอัคเนย์ (สละ เอมะศิริ)
|rowspan="3"| สุริยา บุญเจริญ
|-
| พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบวรเดช
|-
| พระยาวิชิตชลธี (ทองดี สุวรรณพฤกษ์)
|-
| เมเจอร์
| เสาวลักษณ์ แซ่จิว
|-
|}
การออกฉาย
นคราสตูดิโอจัดฉายภาพยนตร์ "๒๔๗๕ รุ่งอรุณแห่งการปฏิวัติ" รอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2567 ณ โรงภาพยนตร์เซ็นจูรี่ เดอะ มูฟวี่ พลาซ่า สุขุมวิท และเผยแพร่ทางออนไลน์ในอีกสี่วันต่อมา หลังจากนั้นได้มีฉายรอบพิเศษในวันที่ 24 มิถุนายน ปีเดียวกัน ณ พารากอนซีนีเพล็กซ์ สยามพารากอน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* ภาพยนตร์ ๒๔๗๕ รุ่งอรุณแห่งการปฏิวัติที่ยูทูบ
* หน้าเฟซบุ๊กทางการของภาพยนตร์
*
วันกวีนิพนธ์สากล
วันกวีนิพนธ์สากล ( ) มีการเฉลิมฉลองในวันที่ 21 มีนาคม และได้รับการประกาศโดย ยูเนสโก (องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ) ในปี 1999 "โดยมีเป้าหมายเพื่อสนับสนุนความหลากหลายทางภาษา ผ่านการแสดงออกทางกวีนิพนธ์ และเพิ่มโอกาสให้ภาษาใกล้สูญได้รับการถ่ายทอด" จุดประสงค์คือเพื่อส่งเสริมการอ่าน การเขียน การตีพิมพ์ และการสอนกวีนิพนธ์ทั่วโลก และตามคำประกาศดั้งเดิมของยููเนสโกระบุว่า เพื่อ "ให้การยอมรับและแรงผลักดันครั้งใหม่แก่ขบวนการกวีนิพนธ์ระดับชาติ ภูมิภาค และระดับนานาชาติ"
โดยทั่วไปจะมีการเฉลิมฉลองในเดือนตุลาคม แต่ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ประชาคมโลกเฉลิมฉลองในวันที่ 15 ซึ่งเป็นวันเกิดของ เวอร์จิล กวีมหากาพย์ และกวีชาวโรมันที่ได้รับรางวัลภายใต้การนำของเอากุสตุส ประเพณีที่กำหนดให้วันที่ในเดือนตุลาคมเป็นการเฉลิมฉลองวันกวีนิพนธ์ระดับชาติหรือนานาชาติยังคงมีอยู่ในหลายประเทศ โดยทั่วไป สหราชอาณาจักรจะใช้วันพฤหัสบดีแรกของเดือนตุลาคม แต่ที่อื่น ๆ จะใช้วันอื่นของเดือนตุลาคม หรือแม้แต่บางครั้งก็เป็นวันที่ในเดือนพฤศจิกายน
ยูเนสโกบรรจุวันกวีนิพนธ์สากลไว้ในปฏิทิน หลังจาก เพน อินเตอร์เนชันแนล นำเสนออย่างเป็นทางการโดยทาริค กูเนอร์เซล ในการประชุมคองเกรสปี 1997 ในเมืองเอดินบะระ ประเทศสกอตแลนด์ ตามคำแนะนำของเพน ตุรกี และสนับสนุนโดย เมลเบิร์น เพน (ในปี 1996 ริเริ่มโดยทาริค กูเนอร์เซล และ Gülseli Inal และคณะ — Poetic Space Lab)

วันกวีนิพนธ์สากลในปี 2021 ที่สำนักงานใหญ่ยูเนสโก ในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส จัดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองครบรอบ 100 ปีวันเกิดของ แบลซ โคเนสกี กวี นักเขียน นักแปลวรรณกรรม และนักวิชาการด้านภาษาศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่ชาวมาซิโดเนีย ในเวลาเดียวกัน แครอล แอน ดัฟฟี กวีชาวอังกฤษ ได้รับรางวัลพวงหรีดทองคำจากงาน Struga Poetry Evenings ประจำปี

ดูเพิ่ม
* สหประชาชาติ
* วันกวีนิพนธ์แห่งชาติ จัดขึ้นในเดือนตุลาคมในสหราชอาณาจักร
* เดือนกวีนิพนธ์แห่งชาติ จัดขึ้นในเดือนเมษายนในสหรัฐอเมริกาและแคนาดา
* กวีกิตติมศักดิ์ เลือกในวันที่ 1 พฤศจิกายน ซึ่งเป็นวันกวีนิพนธ์ในประเทศเกาหลี

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* กวิชาลา - โรงเรียนนักกวี
* "วันกวีนิพนธ์สากล" ที่ un.org
* ปฏิทินการสังเกตการณ์ระหว่างประเทศของสหประชาชาติ
* "กวีรุ่นเยาว์จากชัยปุระเฉลิมฉลองวันกวีนิพนธ์โลกในวันที่ 21 มีนาคม 2017 ที่ O2 The Plant Cafe"
เถา-ฮฺวา-ยฺเหวียน
ประเทศจีน]]
เถา-ฮฺวา-ยฺเหวียน ( มีความหมายว่า "แหล่งกำเนิดดอกท้อ") เป็นแหล่งท่องเที่ยวในอำเภอเถา-ยฺเหวียน นครฉางเต๋อ มณฑลหูหนาน ประเทศจีน สร้างเพื่อเป็นที่ระลึกถึงบทกวี เถา-ฮฺวา-ยฺเหวียนจี้ (桃花源記 บันทึกแหล่งกำเนิดดอกท้อ) ของเถา เยฺวียนหมิง

เถา-ฮฺวา-ยฺเหวียนเป็นสถานที่สักการะในลัทธิเต๋าตั้งแต่ยุคราชวงศ์ถัง

เถา-ฮฺวา-ยฺเหวียนได้รับการกำหนดเป็นอุทยานป่าไม้แห่งชาติระดับ AAAAA ในปี พ.ศ. 2563

คลังภาพ

File:The peach garden 1.jpg|ประตูหลักของเถา-ฮฺวา-ยฺเหวียน
File:The peach garden 2.jpg|ภูเขาเทียมของเถา-ฮฺวา-ยฺเหวียน
File:The peach garden 3.jpg|ช่องโค้งของเถา-ฮฺวา-ยฺเหวียน

ดูเพิ่ม
*มณฑลหูหนาน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
วัดสวนหลวง (จังหวัดนครศรีธรรมราช)
วัดสวนหลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช ตั้งอยู่ในเขตเมืองโบราณพระเวียง
ประวัติ
วัดสวนหลวงเป็นวัดโบราณหลักฐานการสร้างไม่แน่ชัดว่าสร้างขึ้นสมัยใด ตั้งอยู่ในเมืองโบราณพระเวียง กล่าวกันว่าพื้นที่ตั้งวัดนั้นแต่เดิมเป็นอุทยานหลวงของพระเจ้าศรีธรรมาโศกราช ต่อมาสถาปนาขึ้นเป็นวัดให้ชื่อว่า "วัดสวนหลวง" แต่เดิมเคยมีเนื้อที่ 22 ไร่ 1 งาน 30 ตารางวา เนื่องจากเมื่อ พ.ศ. 2450 ทางราชการได้ตัดถนนนครศรีธรรมราชร่อนพิบูลย์ หรือถนนราชดำเนิน วัดสวนหลวงจึงถูกแบ่งออกเป็น 2 ส่วน คือ วัดสวนหลวงตะวันตกและวัดสวนหลวงตะวันออก จนกระทั่งหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 วัดสวนหลวงตะวันออกได้ร้างไป เหลือเพียงวัดสวนหลวงตะวันตกเท่านั้น

สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าวัดสวนหลวงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1861 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2183
วัดสวนหลวงได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถาน ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 140 ตอนพิเศษ 134 ง หน้า 8 วันที่ 8 มิถุนายน 2566 พื้นที่โบราณสถาน พื้นที่ ก. ประมาณ 1 ไร่ 62.91 ตารางวา พื้นที่ ข. ประมาณ 3 งาน 37.50 ตารางวา
หลักฐานทางโบราณคดีสำคัญ
หลักฐานทางโบราณคดีสำคัญ ได้แก่ อุโบสถไม่ปรากฏปีก่อสร้างที่ชัดเจน อุโบสถเป็นอาคารก่อิฐถือปูนชั้นเดียว ผนังระหว่างประตูทางเข้าอุโบสถ ตกแต่งประติมากรรมปูนปั้นรูปพระพุทธเจ้าตอนเสด็จลงจากดาวดึงส์ คู่กับรอยพระพุทธบาท ใบเสมาหินทรายสมัยอยุธยา ที่ปักทางด้านทิศตะวันออกและทิศตะวันตกเฉียงใตเหนือของอุโบสถ วัดยังมีบ่อน้ำโบราณ (ปล้องบ่อน้ำดินเผา) อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือใกล้กำแพงวัดสวนหลวงขุดพบเมื่อ พ.ศ. 2552 ซึ่งพบเศษเครื่องถ้วยจีนและเศษภาชนะดินเผาท้องถิ่นจำนวนมาก ปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูปทรงเครื่อง ปางอุ้มบาตร เป็นพระพุทธรูปสำริด ศิลปะอยุธยา สูงรวมฐาน 1.90 เมตร พระนามสมเด็จเจ้าลาวทอง และธรรมมาสน์ไม้พร้อมบันไดนาค ปัจจุบันจัดแสดงที
1.90 เมตร พระนามสมเด็จเจ้าลาวทอง และธรรมมาสน์ไม้พร้อมบันไดนาค ปัจจุบันจัดแสดงที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ นครศรีธรรมราช
วัดบ้านธาตุใต้
วัดบ้านธาตุใต้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านธาตุ อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี

วัดบ้านธาตุใต้ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2330 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2529
อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2336 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช และบูรณปฏิสังขรณ์ในปี พ.ศ. 2467 อุโบสถเป็นอาคารทรงโถงก่ออิฐถือปูน มีขนาดกว้าง 8 เมตร ยาว 10 เมตร ด้านหน้าของอุโบสถมีพาไลต่อออกมา ใช้ผนังรับน้ำหนัก หน้าบันด้านหน้าและด้านหลังมีภาพปูนปั้นรูปครุฑพ่าห์รายล้อมด้วยกลุ่มต้นไม้ประดับกระจกสี ภายในอุโบสถประดิษฐาน หลวงพ่อพระขาว เป็นพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ ฐานพระอุโบสถเป็นฐานบัวลูกแก้วอกไก่ ผนังสกัดด้านหน้าเจาะเป็นช่องประตู 1 ช่อง ส่วนผนังสกัดด้านข้างเจาะเป็นช่องหน้าต่าง ด้านละ 3 ช่อง ซุ้มประตูหน้าต่างเจาะเข้าไปในผนังเป็นซุ้มโค้งประกอบเสาหลอก

วัดมี พระธาตุมงคลธรรมเจดีย์ มีพิธีวางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2562

อ้างอิง
กรุงเทพฯ เมืองแฟชั่น
กรุงเทพฯ เมืองแฟชั่น ( ) เป็นโครงการภายใต้กระทรวงอุตสาหกรรม โครงการมีมูลค่าประมาณ 1.8 พันล้านบาท มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนากรุงเทพมหานครให้เป็นศูนย์กลางแฟชั่นในระดับภูมิภาค และต่อยอดสู่การเป็นผู้นำแฟชั่นระดับโลกในระดับเดียวกับนิวยอร์ก ปารีส และมิลาน โครงการนี้ริเริ่มในสมัยรัฐบาลทักษิณ ชินวัตร ในปี พ.ศ. 2546

โครงการดังกล่าวมีงานเปิดตัวเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 ณ อาคารราชนาวิกสภา และอีกสามวันต่อมาได้จัดขบวนพาเหรดในชื่อ "Bangkok Fashion City Extravaganza" โดยมีทักษิณเป็นประธานในพิธีเปิด มีนางแบบและนายแบบร่วมงานประมาณ 800 คน ทั้งนี้ ขบวนเริ่มตั้งแต่แยกปทุมวัน ผ่านย่านสยาม, แยกราชประสงค์ ไปตามถนนสุขุมวิท และสิ้นสุดที่เอ็มโพเรียม
พิพิธภัณฑสถานธรรมชาติวิทยา ๕๐ พรรษา สยามบรมราชกุมารี
พิพิธภัณฑสถานธรรมชาติวิทยา ๕๐ พรรษา สยามบรมราชกุมารี เป็นพิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาในมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ทางภาคใต้ของประเทศไทย เดิมชื่อ พิพิธภัณฑสถานธรรมชาติวิทยาแห่งมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ (พิพิธภัณฑ์ ม.อ.) ภายหลังจากการปรับปรุงใหม่ จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็นชื่อปัจจุบัน และสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี (พระนามในขณะนั้น) เสด็จพระราชดำเนินมาทรงประกอบพิธีเปิดอีกครั้งเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2551 อาคารหลักของพิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ทางตะวันตกสุดของคณะวิทยาศาสตร์ อาคารมีทั้งพื้นที่จัดแสดงนิทรรศการและคอลเลกชัน
พิพิธภัณฑ์ ม.อ. เป็นหน่วยงานที่ได้รับทุนสนับสนุนจากมหาวิทยาลัย และมีสถานะเทียบเท่าคณะ อย่างไรก็ตาม ยังอยู่ระหว่างการตรวจสอบและช่วยเหลือของคณะวิทยาศาสตร์ พิพิธภัณฑ์ทำงานอย่างใกล้ชิดกับภาควิชาชีววิทยาและ สถานวิจัยความเป็นเลิศความหลากหลายทางชีวภาพแห่งคาบสมุทรไทย (CBIPT) เนื่องจากทั้งสามสถาบันกำลังทำงานด้านการวิจัยและอนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพ
คอลเลกชันหลักของพิพิธภัณฑ์คือคอลเลกชันทางสัตววิทยา โดยมีเพียงคอลเลกชันทางธรณีวิทยาขนาดเล็กเท่านั้นที่จัดเก็บและจัดแสดง พิพิธภัณฑ์ไม่รวมคอลเลกชันทางพฤกษศาสตร์เนื่องจากจัดเก็บไว้ในพิพิธภัณฑ์พืช คอลเลกชันทางสัตววิทยาประกอบด้วยตัวอย่างสัตว์ 2,500 สายพันธุ์ 25,000 ตัวอย่าง คอลเลกชันที่สำคัญบางส่วน ได้แก่ ปะการัง สัตว์พวกกุ้งกั้งปู แพลงก์ตอน มอลลัสกา (โดยเฉพาะชั้นเซฟาโลพอด) เอไคโนเดอร์มาตา แมลง และสัตว์มีกระดูกสันหลัง มีตัวอย่างประเภทที่สำคัญอยู่หลายชนิด เช่น พญากระรอกบินลาว และ ค้างคาวแวมไพร์แปลงทองอารีย์ (ชนิดของสกุล Eudiscoderma)

แหล่งข้อมูลอื่น

*
บึงบัว
บึงบัว หรือ ทุ่งสามร้อยยอด ตั้งอยู่ในพื้นที่อุทยานแห่งชาติเขาสามร้อยยอด ในตำบลไร่เก่า อำเภอสามร้อยยอด จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เป็นพื้นที่ชุ่มน้ำจืด มีขนาดกว่า 84 ตารางกิโลเมตร ต่อมาได้รับการคัดเลือกให้เป็นพื้นที่ชุ่มน้ำที่มีความสำคัญระหว่างประเทศ (Ramsar Site) ในลำดับที่ 11 ของประเทศไทย (ประเทศไทยมีอยู่ 17 แห่ง) และลำดับที่ 2238 ในทะเบียนพื้นที่ชุ่มน้ำที่มีความสำคัญระหว่างประเทศ บริเวณบึงบัวมีทางเดินไม้ทอดยาวต่อเนื่องหลายร้อยเมตรและศาลาไม้สำหรับนั่ง
ที่มา
บึงบัวตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของเขาสามร้อยยอด สันนิษฐานว่าเกิดจากน้ำที่หลากลงมาจากเทือกเขาตะนาวศรีไหลลงมาทางทิศตะวันออกมาเจอเขาสามร้อยยอดที่ทอดตัวขนานแนวเหนือใต้ ขวางกั้นจึงขังมวลน้ำกักเก็บน้ำไว้ และน้ำท่วมขังหลายร้อยปีจนกลายเป็นพื้นที่ชุ่มน้ำขนาดใหญ่

สัตว์และพืชพันธุ์
บึงบัวเป็นแหล่งอาศัยของปลาจำนวนมาก รวมถึงเป็นถิ่นที่อยู่อาศัยและขยายพันธุ์ของนกนานาชนิด เช่น นกกาน้ำ นกยาง นกเป็ดผี นกอีโก้ง โดยในช่วงฤดูหนาวจะมีเหยี่ยวและนกเป็ดน้ำ เช่น เหยี่ยวผึ้ง นกอินทรีหัวไหล่ขาว นกอินทรีปีกลาย เป็ดปีกเขียว เป็ดหางแหลม เป็นต้น
พืชพันธุ์ที่พบประกอบด้วยพื้นน้ำเช่น อ้อ กก แขม ธูปฤาษี ต้นเฟื้อ (หรือปรือ หรือธูปจีน) สาหร่าย และบัว อย่าง บัวเผื่อน บัวสาย และบัวหลวง ซึ่งมีขึ้นอยู่เป็นจำนวนมากในทุ่งแห่งนี้

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
วัดลาดขาม
วัดลาดขาม แต่เดิมเป็นวัดร้าง จนเมื่อ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542 พระครูปลัดเพลิน เตชธัมโม ต่อมาคือเจ้าอาวาสวัดลาดขาม ได้ธุดงค์มาพบซากวัดปรักหักพังและลงมือบูรณปฏิสังขรณ์วัดแห่งนี้ขึ้นด้วยแรงสนับสนุนจากผู้มีจิตศรัทธาและชาวบ้าน จนตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 ภายในวัดยังมีการขุดค้นพบวัตถุโบราณสมัยทวารวดี รวมถึงซากปรักหักพังของเจดีย์เก่าแก่สมัยอยุธยา โบราณวัตถุที่พบได้แก่ หินรูปร่างแปลก ๆ อาวุธโบราณทั้งที่เป็นหิน และโลหะ หลายประเภท กำไลโลหะ ต่างหูและ กระดิ่งโลหะสันนิษฐานว่าจากสมัยทวารวดี เงินตราประเภทต่าง ๆ ทั้งเงินทอก เงินแถบ เงินพดด้วง และเหรียญสตางค์รู โบราณวัตถุเหล่านี้จัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์ของวัด
พระพุทธรูปที่สำคัญของวัดคือ พระพุทธเบญจนวมงคลกาญจน์ หรือ หลวงพ่อแสนเหรียญ เป็นพระพุทธรูปปางพิชิตมาร ขนาดความสูง 87 นิ้ว หน้าตักกว้าง 59 นิ้ว องค์ปฏิมากรสร้างด้วยเหรียญสตางค์แดง เหรียญรัชกาลที่ 5 เหรียญรัชกาลที่ 8 และเหรียญรัชกาลที่ 9 ซึ่งได้มาจากการที่ประชาชนมีความศรัทธาร่วมบริจาค

อ้างอิง
หอศิลป์ซาวิยะฮ์
หอศิลป์ซาวิยะฮ์ ( ) เป็นมูลนิธิอิสระด้านศิลปะที่ตั้งอยู่ในเมืองรอมัลลอฮ์ รัฐปาเลสไตน์ ก่อตั้งโดยซิยาด อะนานี ( ) ในปี พ.ศ. 2556 เพื่อสนับสนุนและส่งเสริมศิลปินหน้าใหม่และศิลปินที่มีชื่อเสียงในท้องถิ่นชาวปาเลสไตน์ในระดับสากล ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2563 ได้มีการเปิดหอศิลป์ซาวิยะฮ์แห่งที่สองในดูไบ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ นอกเหนือจากการจัดนิทรรศการในพื้นที่ทั้งสองแห่งแล้ว หอศิลป์แห่งนี้ยังได้เข้าร่วมงานนิทรรศการเบรุตอาร์ตแฟร์ (Beirut Art Fair), อาร์ตดูไบ (Art Dubai) และงานแสดงศิลปะอื่น ๆ ในตุรกีและยุโรป ศิลปินชาวปาเลสไตน์ที่มีผลงานจัดแสดงในหอศิลป์แห่งนี้เช่น ซุลัยมาน มันศุรูร ( ), มะลัก มัฏร์ ( ) และซามีร์ ซาลามะฮ์ ( )
นิทรรศการ
* พ.ศ. 2558 Narratives - นิทรรศการกลุ่ม 
* พ.ศ. 2557 Life Before 1948 - ปาเลสไตน์ก่อน ค.ศ. 1948 ในภาพวาดของนะบีล อะนานี ( ) 
* พ.ศ. 2557 In Memory - นิทรรศการกลุ่ม
* พ.ศ. 2557 Colors of Life - นิทรรศการกลุ่ม จัดแสดงโดยซุลัยมาน มะลีฮาต ( )
* พ.ศ. 2556 Spaces - นิทรรศการกลุ่ม

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
เจดีย์ไจตะลาน
เจดีย์สร้างขึ้นใน ค.ศ. 875 ในรัชสมัยของกษัตริย์มอญ มุตปิราชา โดยได้รับการเสริมขึ้นจากความสูงเดิม มาเป็น ในปัจจุบัน โดยกษัตริย์ต่อเนื่องกัน รวมถึงพระเจ้าฟ้ารั่ว ผู้ก่อตั้งอาณาจักรหงสาวดี ใน ค.ศ. 1764 มังมหานรธา แม่ทัพกองทัพพม่า ได้บูรณะเจดีย์แต่ยังไม่แล้วเสร็จ ใน ค.ศ. 1831 ซิตเก มองทอเล ซึ่งต่อมาดำรงตำแหน่งผู้ปกครองเมืองมอละมไยน์ ได้บูรณะเจดีย์ด้วยเงินระดมทุนจากสาธารณชนเพื่อป้องกันไม่ให้อัตลักษณ์ของเมืองมอละมไยน์จางหายไป เจดีย์ตั้งอยู่บนเนินเขามองเห็นทิวทัศน์ของเมือง เกาะใกล้เคียง อ่าวเมาะตะมะ แม่น้ำที่ล้อมรอบ และภูเขาหินปูนในรัฐกะเหรี่ยงทางทิศตะวันออก เชื่อกันว่ารัดยาร์ด คิปลิง ได้เขียนบท "Lookin' lazy at the sea" อันโด่งดังของเขาจากบทกวี "ถน
ัดยาร์ด คิปลิง ได้เขียนบท "Lookin' lazy at the sea" อันโด่งดังของเขาจากบทกวี "ถนนสู่มัณฑะเลย์" ที่เจดีย์แห่งนี้ และเป็นเจดีย์ที่ปรากฏในเรื่องเล่าของมะเมียะ
พระไจปูน
พระไจปูน หรือ เจดีย์ไจปูน ( , ; , จย้าจก์โป่น ) เป็นเจดีย์ในเมืองพะโค ภาคพะโค ประเทศพม่า สิ่งที่โดดเด่นของเจดีย์ไจปูนคือเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปสี่องค์ ซึ่งมีความสูง เป็นพระพุทธรูปของพระพุทธเจ้าสี่องค์ ได้แก่ พระกกุสันธพุทธเจ้า, พระโกนาคมนพุทธเจ้า, พระกัสสปพุทธเจ้า และพระโคตมพุทธเจ้า ประทับนั่งหันหลังชนกันสี่ทิศ ตามความเชื่อสร้างขึ้นโดยกษัตริย์มิกาทิปปะแห่งพะโค ในคริสต์ศตวรรษที่ 7 และได้รับการบูรณะโดยพระเจ้าธรรมเจดีย์ ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15

หมายเหตุ

อ้างอิง
ลีอา ไมเวีย
โอฟีเลีย ไมเวีย (Ofelia Maivia) ( Fuataga; 6 สิงหาคม พ.ศ. 2474 – 19 ตุลาคม พ.ศ. 2551) เป็นผู้ก่อการมวยปล้ำอาชีพชาวซามัว ไมเวียเป็นภรรยาของปีเตอร์ ไมเวีย นักมวยปล้ำอาชีพชาวซามัว และเป็นยายของนักแสดงและนักมวยปล้ำ ดเวย์น จอห์นสัน หรือที่รู้จักในชื่อเดอะร็อก ลีอามีบทบาทที่ไม่น่าเชื่อถือใน Magnum, P.I. ตอน "นายไวท์เดธ" เธอเล่นด้วยตัวเองในชีวิตจริงในฐานะโปรโมเตอร์มวยปล้ำ

วันที่ 1 เมษายน 2024 ลีอาได้รับการบรรจุชื่อเข้าสู่หอเกียรติยศ WWE Hall of Fame โดยเดอะร็อกหลานชายของเธอ

ผลงานความสำเร็จ
* World Wrestling Federation/World Wrestling Entertainment
** WWE Hall of Fame (Class of 2024)

อ้างอิง
วัดท่าซุงเก่า
วัดท่าซุงเก่า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลาดกระทิง อำเภอสนามชัยเขต จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ อาณาเขตทิศเหนือ ทิศใต้และ ทิศตะวันออกจดหมู่บ้าน ทิศตะวันตกจดโรงเรียนท่าซุง

วัดท่าซุงเก่าตั้งวัดเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2538 โดยนายโอด มีสวน เป็นผู้ขออนุญาตสร้างวัด ด้านการบริหารและการปกครอง ในอดีตมีพระชาลี กนฺตสีโล เป็นเจ้าอาวาสและในปัจจุบันมีพระบุรี วิสารโท เป็นผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาสวัดท่าซุงเก่า
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยศาลาการเปรียญ กว้าง 10 เมตร ยาว 10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สิ่งศักดิ์สิทธิ์ภายในวัดมี หลวงพ่อสมหวังศักดิ์สิทธิ์ ประดิษฐานอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ยังมีวิหารพระสีวลี บริเวณหน้าวิหารมีท้าวเวสสุวรรณกายเขียว

อ้างอิง
วัดบางคา
วัดบางคา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองท่าลาด ในตำบลเมืองใหม่ อำเภอราชสาส์น จังหวัดฉะเชิงเทรา

วัดบางคา หรือมือีกชื่อว่า วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม ที่มาของชื่อวัดมาจากแต่เดิมบริเวณที่ตั้งวัดเป็นป่าหญ้าคา ต่อมาชาวบ้านได้ช่วยกันถางและสร้างเป็นวัดขึ้นมาเมื่อ พ.ศ. 2407 โดยตั้งชื่อ "วัดบางคา" ซึ่งปลัดอ่อนตาได้บริจาคทรัพย์สร้างวัดเป็นเงิน 1,600 บาท จึงสำเร็จและได้ผูกพัทธสีมาในราว พ.ศ. 2417 มีพระอาจารย์ยอดเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ในสมัยพระครูพุทธิสารเป็นเจ้าอาวาส ได้จัดการสร้างกุฏิ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ ศาลาท่าน้ำ หอระฆัง และขยายเขตวัดไปกว้างกว่าเดิม
อุโบสถหลังใหม่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2470 ผูกพัทธสีมาใหม่เมื่อ พ.ศ. 2471 อุโบสถรูปทรงแบบทรงไทยโครงสร้างทำด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก เครื่องบนไม้สัก หลังคามุงกระเบื้องเคลือบสีแบบเก่าจากประเทศจีน สีเหลืองขอบเขียวกำแพงผนังโบสถ์ฉาบปูนขาว กำแพงแก้วคอนกรีตเสริมเหล็ก มีขนาดกว้าง 12 เมตร ยาว 22 เมตร ปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูปสำริดปางสมาธิ หน้าตักกว้าง 24 นิ้ว อายุมากกว่า 100 ปี มีเจดีย์เก่าชายคลอง 1 องค์ และยังมีศิลปกรรมสำคัญคือ ธรรมาสน์ไม้แกะสลักลายไทย

อ้างอิง
ขนมพระพาย
]]

ขนมพระพาย เป็นขนมไทยชาววังโบราณในกลุ่มขนมงานแต่ง เข้าใจว่าน่าจะมาจากบทพระราชนิพนธ์เรื่อง กาพย์เห่ชมเครื่องว่าง ของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 ซึ่งทรงถอดชื่อขนมมาจากบทพระราชนิพนธ์เรื่อง กาพย์เห่เรือชมเครื่องคาวหวาน ของพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยมาอีกทอดหนึ่ง มีลักษณะเป็นทรงกลมสอดไส้ถั่วกวน ตัวขนมด้านนอกทำจากแป้งข้าวเหนียวผสมแป้งข้าวเจ้าผสมสีธรรมชาติต่าง ๆ เช่น ใบเตย ดอกอัญชัญ ดอกกระเจี๊ยบ ฯลฯ นำไปนวดกับน้ำมะลิแล้วนำไปห่อถั่วกวนที่ปั้นเป็นก้อนกลม ๆ แล้วนำไปนึ่งบนลังถึงด้วยน้ำเดือดจัด จัดเสิร์ฟโดยรองด้วยใบตองทรงกลมขนาดใหญ่กว่าขนมพระพายเล็กน้อย หยอดด้วยกะทิราดหน้าก่อนรับประทาน
ขนมพระพายมีความเหนียวนุ่ม หอมกลิ่นกะทิ เป็นขนมชาววังโบราณที่หารับประทานได้ยากเนื่องจากใช้ในงานพิธีมงคลเท่านั้น เช่น พิธีแห่ขันหมาก

อ้างอิง
; เชิงอรรถ

แหล่งข้อมูลอื่น
วัดบ้านเก่า (จังหวัดชลบุรี)
วัดบ้านเก่า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพานทอง อำเภอพานทอง จังหวัดชลบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 27 ไร่ 1 งาน 28 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 11 แปลง เนื้อที่ 435 ไร่ 16 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูมงคลขันตยาลังการ (หงษ์) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดบ้านเก่า แต่เดิมชื่อ วัดบ้านมอญ เป็นวัดที่ชาวมอญสร้างขึ้น ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2395 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2516 ต่อมาในสมัยจอมพล ป. ประมาณ พ.ศ. 2484 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดบ้านเก่า" ตามชื่อของตำบล และใช้มาจนถึงปัจจุบันนี้
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2508 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญกว้าง 15 เมตร ยาว 26 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2501 เป็นอาคารไม้ทรงไทย หอสวดมนต์กว้าง 20 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 เป็นอาคารไม้ยกพื้น และกุฏิสงฆ์จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ 4 หลัง อาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 4 หลัง สำหรับปูชนียวัตถุมีพระพุทธโสธรจำลอง พระสีวลี และรูปหล่อหลวงพ่อเปิ้น อดีตเจ้าอาวาส

อ้างอิง
อิมอาเร็ต
]]
อิมอาเร็ต ( ) เป็นขนมมอลตาดั้งเดิมอย่างหนึ่ง ทำจากแป้งอบหรือทอดสอดไส้อินทผลัมบด ในภาษามอลตา คำว่า เป็นรูปพหูพจน์ของคำว่า ซึ่งแปลว่า "ที่มีรูปทรงเพชร" และสื่อถึงรูปทรงของขนม (แต่ก็มีการทำขนมชนิดนี้เป็นรูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าเช่นกัน) ขนมชนิดนี้เป็นที่นิยมมากในประเทศมอลตาโดยพบได้ทั่วไปในตลาดริมทางตลอดจนงานฉลองของหมู่บ้าน บางครั้งก็เสิร์ฟกับไอศกรีม

ในการทำอิมอาเร็ตจะนำเนื้ออินทผลัมไปบดและแต่งกลิ่นรสด้วยผิวส้ม ผิวเลมอน กานพลู และเทียนสัตตบุษย์ จากนั้นตักส่วนผสมที่ได้วางตรงกลางแผ่นแป้งแล้วห่อม้วน เนื่องจากม้วนแป้งมีความยาว จึงต้องตัดออกเป็นชิ้น ๆ ก่อนจะนำไปอบหรือทอดในน้ำมันท่วม
อิมอาเร็ตมีต้นกำเนิดมาจากชาวอาหรับซึ่งนำขนมชนิดนี้เข้ามาเผยแพร่ระหว่างการรุกรานมอลตาระหว่าง ค.ศ. 870 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 11 ขณะเดียวกันในตูนิเซียทางฝั่งแอฟริกาเหนือก็มีขนมที่มีลักษณะคล้ายกับอิมอาเร็ต คือ มักรูฎ ซึ่งยังเป็นที่นิยมในแอลจีเรียและโมร็อกโกในชื่อเรียกอื่น ๆ

อ้างอิง
จังหวัดนันการ์ฮาร์
นันกัรฮาร์ (ปาทาน: ; ดารี: ; Nangarhār) เป็นหนึ่งใน 34 จังหวัดของประเทศอัฟกานิสถาน ตั้งอยู่ทางตะวันออกของประเทศ มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดโลการ์, คาบูล, ลัฆมัน และ คูนาร์ และประเทศปากีสถาน จังหวัดแบ่งการปกครองเป็น 22 อำเภอ และมีประชากรประมาณ 1,735,531 คน มากเป็นอันดับสามในประเทศ เมืองหลวงของจังหวัดคือจะลาลาบาด จังหวัดนันการ์ฮาร์นี้เป็นที่รู้จักจากสถานที่ท่องเที่ยวเช่นดารุนตา

อ้างอิง
ชีนเต่
]]

ชีนเต่ ( , ; , ; , ) เป็นคำพม่าที่แปลว่า "สิงโต" สัญลักษณ์สิงห์ ของ ชีนเต่ เป็นสิงห์ที่มีการออกแบบขั้นสูง ปรากฏทั่วไปในรูปของสัญลักษณ์และในสถาปัตยกรรมพม่า โดยเฉพาะเป็นคู่ผู้พิทักษ์ ขนาบข้างทางเข้าเจดีย์หรือวัดพุทธ

สิงโตธรรมชาติ
ขัดกับความเชื่อที่นิยม ชีนเต่ ไม่ใช่สัตว์จากตำนาน แต่เป็นสิงโตตามธรรมชาติ แม้ว่ามักจะเกี่ยวข้องกับความเชื่อและตำนานก็ตาม
รูปแบบสิงห์พม่า มีความใกล้เคียงกับรูปแบบสิงห์อื่น ๆ ในภูมิภาคเอเชีย รวมทั้ง สิงห์ ของ ไทย, กัมพูชา, ลาว และ สิมหะ ( ) ของศรีลังกา ซึ่งเป็นสัญลักษณ์บนเงินรูปีศรีลังกา นอกจากนี้ยังใกล้เคียงกับรูปแบบสิงห์ของเอเชียตะวันออก เช่น สิงห์ผู้พิทักษ์ของจีน โคไมนุ ของญี่ปุ่น ชีซา ของโอกินาวะ และสิงห์หิมะของทิเบต
ต้นกำเนิด
ตำนานสิงห์เฝ้าทางเข้าเจดีย์และวัดมีกล่าวใน มหาวงศ์ ว่า: เจ้าหญิงสุปปะเทวีแห่งอาณาจักรวังคะ (ปัจจุบันคือแถบเบงกอล) มีพระโอรสองค์หนึ่งชื่อสีหพาหุจากการแต่งงานกับราชสีห์ แต่ต่อมาได้ละทิ้งราชสีห์ซึ่งโกรธแค้นและได้ออกตามหา สร้างความหวาดกลัวไปทั่วดินแดน พระโอรสจึงออกไปสังหารราชสีห์ที่น่ากลัวตัวนี้ เมื่อพระโอรสกลับมาหาพระมารดาโดยบอกว่าพระองค์ฆ่าราชสีห์ แล้วทราบว่าพระองค์ฆ่าบิดาของตัวเอง พระองค์จึงได้สร้างรูปปั้นราชสีห์ให้เป็นผู้พิทักษ์วัดเพื่อชดใช้บาปของพระองค์

ในวัฒนธรรมพม่า

รูปแบบสิงห์ ของ ชีนเต่ ปรากฏเป็นส่วนประกอบในวัตถุที่เคารพนับถือมากมาย รวมทั้ง ปะลีน (บัลลังก์พม่า) และระฆังพม่า
ก่อนการใช้เหรียญเป็นเงิน ตุ้มน้ำหนักทองเหลืองที่หล่อเป็นรูปสัตว์อันเป็นเอกลักษณ์ เช่น ชีนเต่ มักใช้เพื่อวัดปริมาณสิ่งของตามหลักมาตรฐาน

ในราศีพม่า สิงห์เป็นตัวแทนของบุคคลที่เกิดวันอังคาร

สัญลักษณ์สิงห์เป็นตราของรัฐหลังเอกราชมาอย่างยาวนาน รวมถึงตราแผ่นดินของพม่าในปัจจุบัน และในธนบัตรส่วนใหญ่ของเงินจัตพม่า เป็นรูปปั้นผู้พิทักษ์เจดีย์และวัดส่วนใหญ่
ชีนเต่กับสงครามโลกครั้งที่สอง
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง พลจัตวา ออร์ด วินเกต ของอังกฤษ ได้รับคำสั่งให้กองกำลังโจมตีระยะไกล ทะลวงหลังแนวรบญี่ปุ่นในพม่า ตามคำแนะนำของร้อยเอก อองที่น แห่งกองปืนเล็กยาวพม่า วินเกตจึงตัดสินใจเรียกกองกำลังนี้ว่า "ชีนเต่" ("เหล่าสิงโต") ซึ่งเพี้ยนมาเป็น "ชินดิต" ( ) และได้รับการบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์สงครามโลกครั้งที่สอง

ชีนเต่ยังเป็นชื่อเล่นของกองบิน 435 ของแคนาดา ซึ่งก่อตั้งครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1944 ที่ประเทศอินเดีย ตราของกองบิน 435 เป็นชีนเต่อยู่บนฐาน

ดูเพิ่ม

* ชีซา
* สิงโต
* สิงโตอินเดีย
* สิงห์ (นามสกุล)

อ้างอิง
วัดราชพลี
วัดราชพลี เป็นวัดโบราณประเภทวัดร้างที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกนอกเกาะเมืองอยุธยา อยู่ทางใต้ของวัดกษัตราธิราชวรวิหาร อาจจะสร้างในสมัยอยุธยาตอนต้นแต่ไม่มีการระบุว่าใครเป็นผู้สร้าง ซึ่งวัดราชพลีได้ปรากฏชื่อเป็นครั้งแรกในพระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) สรุปใจความได้ว่า ในช่วงเดือน 5 แรม 14 ค่ำ ระหว่างสงครามพระเจ้าอลองพญา กองทัพพม่าได้ใช้วัดราชพลีและวัดกษัตราธิราชเป็นค่ายและเป็นที่ตั้งปืนใหญ่ยิงถล่มเข้าไปในพระนคร ในครั้งนั้นพระเจ้าอยู่หัวซึ่งหมายถึงสมเด็จพระเจ้าอุทุมพร ได้ทรงช้างต้นชื่อ พลายแสนพลพ่าย เสด็จมาบัญชาการรบด้วยพระองค์เองที่วัดสวนหลวงสบสวรรค์ ซึ่งคาดว่าทางฝ่ายอยุธยาได้วางกำลังไว้อย่างหนาแน่นตรงบริเวณนี้
แต่ในพระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ฉบับตัวเขียน รวมถึงพระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา ที่ชำระในสมัยหลัง ได้ระบุชื่อวัดราชพลี และวัดกษัตราธิราช ผิดเป็น วัดราชพฤกษ์ และ วัดกระษัตราวาศ สำหรับทัพพม่าที่ตั้งอยู่ ณ วัดราชพลี และวัดกษัตราธิราช น่าจะเป็นทัพเดียวกันกับที่บุกลงไปตีท้ายคูด้านทิศใต้ของพระนคร หลังจากนั้นเพียง 1 เดือนคือในเดือน 6 กองกำลังพม่าที่ตั้งอยู่ที่วัดราชพลีและวัดกษัตราธิราชได้ถอนกำลังข้ามฟากไปตั้งค่ายอยู่ข้างวัดภูเขาทองที่อยู่ทางเหนือ ก่อนจะไปรวมตัวกันอยู่ที่ค่ายวัดหน้าพระเมรุ ทางเหนือของพระนครซึ่งเป็นค่ายใหญ่ที่พระเจ้าอลองพญาประทับอยู่และระดมยิงใส่พระนครต่อไป
หลังจากเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สองเมื่อปี 2310 วัดราชพลีก็ถูกทิ้งร้างขณะที่วัดกษัตราธิราชได้รับการบูรณะจนกลับมาสวยงาม ซึ่งโบราณวัตถุที่ยังหลงเหลืออยู่ของวัดราชพลีคือ เศียรพระพุทธรูปขนาดใหญ่ พระพุทธรูปหินทรายแดงที่เหลือเพียงลำตัว 2 องค์และท่อนแขนส่วนบนของพระพุทธรูปขนาดใหญ่ 1 ท่อน นอกจากนี้ยังพบชิ้นส่วนปูนปั้นลวดลายประดับปรางค์ อันเป็นหลักฐานชิ้นเดียวที่บ่งบอกถึงการมีอยู่ของพระปรางค์ และท่อนชิ้นส่วนพระพุทธรูปท่อนลำตัวถึงหน้าตักที่มีลักษณะเป็นพระพุทธรูปปางป่าเลไลย์อีกหนึ่งชิ้นอยู่ตรงเนินโบราณสถาน

อ้างอิง
ระเบียงธารน้ำขาว
ระเบียงธารน้ำขาว หรือ ไป๋สุ่ยไถ (จีน: 白水台; พินอิน: Báishuǐ tái ไป๋สุ่ยไถ; อังกฤษ: White Water Terraces)

"ระเบียงธารน้ำขาว" ตั้งอยู่ในตำบลซานป้า เมืองเซียงเก๋อหลี่ลาหรือแชงกรีลา มณฑลอวิ๋นหนาน (ยูนนาน) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจีน มีความสูงเหนือระดับน้ำทะเล 2,380 เมตร และมีพื้นที่ประมาณ 3 ตารางกิโลเมตร เนื่องจากแคลเซียมคาร์บอเนตละลายในน้ำ จึงสร้างความมหัศจรรย์ทางธรรมชาติให้ได้พบเห็น และเป็นที่รู้จักในสมญานามว่า "เมฆสีขาวบนโลกมนุษย์"

ภาพระเบียงธารน้ำขาว

อ้างอิง
*白水台位于云南省迪庆藏族自治州香格里拉市三坝乡，海拔2380米，面积约3平方公里。由于碳酸钙溶解于泉水，形成了白水台如今的自然奇观，被称为“白云遗落在人间的地方”。
ชุกฮวยฮึ้ง
ของญี่ปุ่น ในบางพื้นที่มีการใช้รองเท้าแตะ ]]
ชุกฮวยฮึ้ง หรือ ออกจากสวน ( , แต้จิ๋ว: cug 4 huê 1 hng 5 ) เป็นพิธีการก้าวผ่านวัยในวัฒนธรรมแต้จิ๋ว ซัวเถา และเจียหยาง ในสายตาของคนแต้จิ๋ว เด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะก็เหมือนอยู่ในสวน เมื่อถึงวัยผู้ใหญ่ (อายุ 15 ปี) พวกเขาจะต้อง "ดึงออกจากสวน" เพื่อระบุว่าพวกเขาเป็นผู้ใหญ่สามารถอยู่ได้อย่างอิสระ

พิธีกรรมหลัก
เลือกวันมงคลหรือเลือกจัดขึ้นที่เทศกาลเจ็ดนางฟ้า อาบน้ําแช่น้ําด้วยดอกไม้สิบสองดอก สวมรองเท้าไม้สีแดง กัดหัวไก่ และเลียนแบบการแต่งงานแบบไทยที่มีดอกทับทิมสอดบนหัว ในสถานที่อื่น ๆ มีแม้กระทั่งประเพณีเช่น ใส่ชุดชั้นในสีแดง หรือสีขาว (ต้องเป็นเสื้อกล้ามและ หมายถึง " ") และเจาะหู

ดูเพื่ม
* ปอยส่างลอง
วัดสุวรรณเสวริยาราม
วัดสุวรรณเสวริยาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งในตำบลตลาดกรวด อำเภอเมืองอ่างทอง จังหวัดอ่างทอง

วัดสุวรรณเสวริยาราม สร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่วันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2401 ชาวบ้านเรียกว่า วัดกุฏิ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2412 และมีการบูรณะปฏิสังขรณ์อุโบสถพร้อมทั้งได้มีการเขียนภาพจิตรกรรมฝาผนังขึ้น นอกจากนี้ภายในวัดยังมีโรงเรียนระดับชั้นประถมศึกษาอีก 1 หลัง
วัดมีพระพุทธไสยาสน์ยาวราว 10 วา ประดิษฐานอยู่ภายในวิหาร โดยบริเวณรอยพระบาทของพระพุทธไสยาสน์ ทำเป็นริ้วลายพระบาทแบบเป็นรอยโค้งเว้า วิหารสร้างโดยช่างท้องถิ่นผสมผสานเข้ากับศิลปะตะวันตก เช่น มีซุ้มโค้งแบบฝรั่ง อุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังในอุโบสถทั้งสี่ด้าน เป็นศิลปะสมัยรัตนโกสินทร์ราวรัชกาลที่ 4–5 ซึ่งได้รับอิทธิพลทางตะวันตก เช่น การแรเงาต้นไม้ เมฆ และการเขียนทัศนียภาพคล้ายกับภาพจิตรกรรมฝาผนังภายในพระอุโบสถวัดไชโยวรวิหาร นอกจากนี้มีเจดีย์และพระพุทธรูปปูนปั้นซึ่งส่วนเศียรเป็นศิลาทรายแบบอยุธยา นำมาจากวัดโพธิ์ถนน (ร้าง)

อ้างอิง
วัดสนามไชย (จังหวัดราชบุรี)
วัดสนามไชย หรือ วัดสนามไชยราษฎร์ศรัทธาธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนกรวย อำเภอดำเนินสะดวก จังหวัดราชบุรี มีเนื้อที่ 15 ไร่ 3 งาน 35 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูใบฎีกาสนธยา ธมฺมวโร เลขานุการเจ้าคณะอำเภอดำเนินสะดวก เป็นเจ้าอาวาส

วัดสนามไชย เดิมชื่อ วัดดอนใหญ่ราษฎร์ศรัทธาธรรม ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2443 โดยมีนายกลับ นายเนี้ยม นายคล่อม นายแพ นายหริ่ม นายชม นายกล้าม นายพุ่ม และนายคำ ได้ร่วมกันสร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2452 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2556
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถอาคารทรงไทย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2466 ศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้ทรงไทย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2506 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2541 อุโบสถหลังใหม่ เริ่มก่อสร้างตั้งแต่วันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2552 ยกช่อฟ้าอุโบสถ เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 โครงสร้างของอุโบสถเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก ยกสูงชั้นเดียว กว้าง 8.57 เมตร ยาว 17.80 เมตร และสูง 10.30 เมตร เป็นอาคารสีขาว

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ คือ หลวงพ่อพุทธชัยมงคล เนื้อปูน ศิลปะอู่ทอง เป็นพระประธานในอุโบสถหลังเดิม

อ้างอิง