SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
ลานแสดงช้างและฟาร์มจระเข้สามพราน
ลานแสดงช้างและฟาร์มจระเข้สามพราน ( ) หรือที่เรียกสั้น ๆ ว่า ฟาร์มจระเข้สามพราน เป็นสวนสัตว์ ขนาดพื้นที่ 130 ไร่ ตั้งอยู่ริมถนนเพชรเกษมกิโลเมตรที่ 30 ตำบลท่าข้าม อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม
ลานแสดงช้างและฟาร์มจระเข้สามพราน ก่อตั้งโดยคุณพิชัย ชัยมงคลตระกูล เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 24 มีนาคม 2528 ซึ่งนอกจากเป็นแหล่งท่องเที่ยวแล้ว ยังเป็นแหล่งให้ความรู้ แหล่งเพาะพันธุ์พืชและสัตว์ โดยเฉพาะจระเข้ซึ่งใกล้สูญพันธุ์จากแหล่งน้ำธรรมชาติ และยังเป็นแหล่งอนุรักษ์ช้าง โดยมีการนำช้างตกงานจากสุรินทร์มาฝึกหัดเพื่อแสดงให้นักท่องเที่ยวให้นักท่องเที่ยวชม ทำให้ช้างจำนวนหนึ่งได้อยู่เป็นหลักแหล่ง ไม่ต้องออกร่อนเร่หากินตามท้องถนน โดยสถิติมีผู้เข้าชมอย่างน้อยเดือนละ 3,000 คน
กิจกรรมภายใน
*การแสดงการจับจระเข้ด้วยมือเปล่า เริ่มเวลา 12.45 น., 14.20 น., 16.20 น. (วันจันทร์-เสาร์) วันอาทิตย์เพิ่มรอบ 10.30น., 12.05 น., 16.05 น., 16.20น.
*การแสดงมายากล เริ่มเวลา 13.15 น., 15.00 น. (วันจันทร์-เสาร์) วันอาทิตย์เพิ่มรอบ 11.00น.
*การแสดงช้างประกอบเสียง เริ่มเวลา 13.45 น., 15.30 น. (วันจันทร์-เสาร์) วันอาทิตย์เพิ่มรอบ 11.30 น.
*นั่งช้างท่องอุทยาน วันจันทร์-เสาร์ 09.00-13.00 น. วันอาทิตย์ 09.00 -11.00 น.
 ]]

ฟาร์มเพาะเลี้ยงจระเข้
การจัดการบ่อจระเข้ โดยในทุกบ่อจะมีการปูพื้นบ่อด้วยซีเมนต์ก่อนที่จะกลบดินทับ ทั้งนี้เพื่อป้องกันจระเข้ขุดดิน และหลุดออกนอกบ่อ สามารถแบ่งบ่อต่าง ๆ ออกเป็น
*บ่อเพาะเลี้ยงจระเข้น้ำจืด น้ำเค็ม และพันธุ์ผสม ซึ่งสามารถอยู่รวมกันได้โดยแบ่งตามช่วงอายุ
*บ่ออนุบาล ใช้เลี้ยงจระเข้แรกเกิด
*บ่อพ่อพันธุ์-แม่พันธุ์ ใช้เลี้ยงจระเข้ตั้งแต่อายุ 8-20 ปี
*บ่อจระข้ตัวใหญ่ โดยอายุสูงสุดอยู่ที่ประมาณ 70 ปี โดยบ่อนี้น้ำลึกประมาณ 6 เมตร
*บ่อจระเข้พิการ
*บ่อเพาะพันธุ์ตะโขง

ส่วนที่เป็นแหล่งเรียนรู้ และทัศนศึกษา
*ส่วนนิทรรศการ อยู่บริเวณหน้าเรือนกล้วยไม้ ประกอบไปด้วยบอร์ดวิชาการ เกี่ยวกับวงจรชีวิตของช้างและจระเข้ กล้วยไม้ ฯลฯ
*เรือนเพาะพันธุ์กล้วยไม้ เป็นสวนกล้วยไม้ขนาดประมาณ 5 ไร่ สำหรับเพาะพันธุ์กล้วยไม้สายพันธุ์ต่างฯ โดยเฉพาะแคทลียา
ส่วนที่เป็นแหล่งพักผ่อนหย่อนใจ และอื่น ๆ
*อุทยานปลาน้ำจืด 
*สนามเด็กเล่น มีเครื่องเล่นต่าง ๆ ให้เด็กได้เล่น
*ลานต้นไทร เหมาะสำหรับนั่งพักผ่อนใต้ร่มไม้ และเยี่ยมชมลูกช้างเกิดใหม่ และป้อนอาหารช้าง
*สวนสัตว์ขนาดเล็ก มี งู ลิง ชะนี กระต่าย นกยูง เสือ สิงโต นกกระจอกเทศ
*ศูนย์สัมมนา และจัดเลี้ยง 
*ร้านอาหารไทย ซุ้มอาหาร ซุ้มขนม และน้ำดืม สำหรับบริการขายอาหารให้แก่นักท่องเที่ยว
*ร้านขายของที่ระลึกกระจายอยู่ทั่วไปสำหรับให้นักท่องเที่ยวเลือกซื้อ

อ้างอิง
ถั่วลิสง
ถั่วลิสงมีการผลิตกันอย่างแพร่หลายในภูมิของโลกโดยเฉพาะภาคเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน ประเทศจีนสามารถผลิตถั่วลิสงได้มากถึง 37% แอฟริกา 25% อินเดีย 21%, อเมริกา 8% และโอเชียเนีย 6% (สำหรับประเทศผู้ผลิตที่สำคัญดูตาราง) การส่งออกที่สำคัญคือประเทศอินเดีย ซึ่งคิดเป็นสัดส่วน 37% ของการส่งออกทั่วโลก อาร์เจนตินา 13% สหรัฐอเมริกา 10% จีน 8% และมาลาวีสำหรับ 5% ผู้นำเข้าที่สำคัญ ได้แก่ เนเธอร์แลนด์ ซึ่งคิดเป็นสัดส่วน 17% ของการนำเข้าทั้งโลก (ส่วนใหญ่จะถูกส่งต่อไปยังประเทศอื่น ๆ ในสหภาพยุโรป) อินโดนีเซีย นำเข้าถั่วลิสง 10% ของการนำเข้าทั้งโลก และ เม็กซิโก 7%, เยอรมนี 6% และรัสเซีย 5% ของการนำเข้าทั้งโลกตามลำดับ 
ในสหรัฐอเมริกา รัฐจอร์เจียเป็นแหล่งปลูกถั่วลิสงมาก
ของการนำเข้าทั้งโลกตามลำดับ 
ในสหรัฐอเมริกา รัฐจอร์เจียเป็นแหล่งปลูกถั่วลิสงมากที่สุดตามมาด้วยรัฐเท็กซัสและรัฐอลาบามาตามลำดับ Dothan เป็นเมืองที่มีการจัดเทศกาลถั่วลิสงแห่งชาติที่จัดตั้งขึ้นในปี 1938 และจัดขึ้นในแต่ละฤดูใบไม้ร่วงเพื่อเป็นเกียรติแก่เกษตรกรผู้ปลูกถั่วลิสงและเฉลิมฉลองการเก็บเกี่ยว
{| style="float:right;" class="wikitable"
! colspan=3| ตารางแสดงประเทศที่ผลิตถั่วลิสงที่ใหญ่ที่สุดของโลก (ล้าน ตันs) 
|-
!ลำดับ||ประเทศ||ปริมาณ
|-
|align=center| 1|| จีน || style="text-align:center;"|17.0
|-
|align=center| 2|| อินเดีย || style="text-align:center;"|9.5
|-
|align=center| 3|| ไนจีเรีย || style="text-align:center;"|3.0
|-
| align=center| 4|| สหรัฐอเมริกา || style="text-align:center;" |1.9
|-
|align=center| 5|| พม่า || style="text-align:center;"|1.4
|-
|align=center| ทั้งหมด|| โลก || style="text-align:center;"| 46
|}
ระเบียงภาพ
File:Peanut oil bottle.jpg|
File:PeanutButter.jpg
File:Alegrías_(5557828502).jpg
File:Cacahuates_Japoneses.jpg|
File:Dragee_"Арахис_в_сахарной_глазури"_02.jpg|

อ้างอิง

* กองบรรณาธิการ, ถั่วลิสง, นิตยสารครัว, 2550, หน้า 90-93
* นิตยสารชีวจิต ฉบับวันที่ 1 มิถุนายน 2550

แหล่งข้อมูลอื่น
* Peanut-boss เวบไทย เวบถั่วลิสงล้วนๆ เวบบอร์ดการเกษตร
* ข้อมูลถั่วลิสงโดยกรมส่งเสริมการเกษตร 
* ฐานข้อมูลถั่วลิสงโดยกรมวิชาการเกษตร 
* ข้อมูลถั่วลิสง
จังหวัดขุขันธ์
จังหวัดขุขันธ์ เป็นชื่อเดิมของจังหวัดศรีสะเกษ ในอดีตมีอาณาเขตกว้างขวางครอบคลุมพื้นที่ที่เป็นอำเภอต่าง ๆ หลายอำเภอของจังหวัดศรีสะเกษในปัจจุบัน โดยก่อนปี พ.ศ 2481 ใช้นามว่า อำเภอห้วยเหนือ ขึ้นต่อการปกครองของเมืองขุขันธ์
ในปี พ.ศ. 2306 ปลายสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี ตรงกับรัชสมัยแผ่นดินของสมเด็จพระเจ้าเอกทัศหรือสมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์ พระองค์ได้โปรดเกล้าฯ ตั้งบ้านปราสาทสี่เหลี่ยมโคกลำดวนขึ้นเป็น เมืองขุขันธ์ ให้มีเจ้าเมืองปกครอง มาจนถึงปลายปี พ.ศ. 2449 ได้มีการย้ายที่ทำการศาลากลางเมืองขุขันธ์ไปตั้งอยู่ที่อำเภอกลางศรีสะเกษ และยังคงใช้นามว่า ศาลากลางเมืองขุขันธ์ พ.ศ. 2459 เมืองขุขันธ์ จึงมีนามว่า จังหวัดขุขันธ์ พ.ศ. 2481 ได้มีการออกพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนนาม จังหวัดขุขันธ์ เป็นนามจังหวัดศรีสะเกษ ประกาศในราชกิจานุเบกษาวันที่ 14 พฤศจิกายน 2481 เล่มที่ 55 หน้า 658
เขตการปกครอง
เขตการปกครองของจังหวัดขุขันธ์ในอดีตมี 7 อำเภอ 1 กิ่งอำเภอ ซึ่งรายชื่อดังต่อไปนี้สะกดชื่อตามราชกิจจานุเบกษา ฉบับวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2456 และ 29 เมษายน พ.ศ. 2460 ได้แก่
{| class="wikitable"
|-
! ลำดับ
! ชื่อเมือง
! พื้นที่โดยประมาณ (ตร.กม.)
|-
| 1
| อำเภอเมืองขุขันธ์ (อำเภอห้วยเหนือ)
| 2,888.684 
|-
| 2
| อำเภอเมืองศีร์ษะเกษ (อำเภอกลางศีร์ษะเกษ, อำเภอศีร์ษะเกษ) 
| 1,288.27 
|-
| 3
| อำเภอราษีไสล (อำเภอคง) 
| 636.7
|-
| 4
| อำเภอกันทรารักษ์ (อำเภอน้ำอ้อม)
| 2,027.684 
|-
| 5
|กิ่งอำเภอบัวบุณฑริก (กิ่งอำเภอโพนงาม)
| 1,402.0 
|-
| 6
| อำเภออุทุมพรพิไสย (อำเภอปจิมศีร์ษะเกษ)
| 859.012 
|-
| 7
| อำเภอกันทรารมย์ (อำเภออุไทยศีร์ษะเกษ)
| 1,178.853
|-
| 8
| อำเภอเดชอุดม
| 3,576.375

|}
รวมจังหวัดขุขันธ์มีพื้นที่ประมาณ 13,857.578 ตร.กม.

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*ขุขันธ์
จังหวัดกระบินทร์บุรี
จังหวัดกระบินทร์บุรี เป็นจังหวัดในอดีตของประเทศไทย แต่เดิมเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดปราจิณบุรี แต่ด้วยความที่การคมนาคมทางบกในอดีตยังไม่สะดวก ผู้ว่าราชการจังหวัดปราจิณบุรีไม่สามารถเดินทางไปดูแลได้อย่างทั่วถึง จึงได้จัดตั้งกระบินทร์บุรีเป็นจังหวัดใหม่ขึ้นแต่มณฑลปราจิณบุรี เพื่อความสะดวกในการปกครอง
จังหวัดกระบินทร์บุรีถูกยุบรวมกับจังหวัดปราจิณบุรี เมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2468 จากพระราชดำริในพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่ทรงมองว่าบัดนี้การเดินทางระหว่างเมืองปราจิณบุรีกับเมืองกระบินทร์บุรีสะดวกขึ้นกว่าในอดีตแล้ว สมควรแก่การยุบจังหวัดกระบินทร์บุรี เดิมมีพระราชดำริที่จะยุบศาลจังหวัดกระบินทร์บุรีรวมเข้ากับศาลจังหวัดปราจิณบุรีด้วย ภายหลังได้ทรงเปลี่ยนพระทัย เพื่ออำนวยความสะดวกแก่ผู้มีอรรถคดี ต่อมาได้ยุบศาลจังหวัดกระบินทร์บุรีรวมเข้ากับศาลปราจิณบุรีในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2475 ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร จึงได้ตั้งเป็นศาลแขวงกบินทร์บุรี เปิดทำการเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2480 ก่อนยกฐานะเป็นศา
งเป็นศาลแขวงกบินทร์บุรี เปิดทำการเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2480 ก่อนยกฐานะเป็นศาลจังหวัดกบินทร์บุรี เมื่อวันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2482
กระทั่งใน พ.ศ. 2536 ได้มีการจัดตั้งจังหวัดสระแก้ว แยกออกมาจากจังหวัดปราจีนบุรี ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนหนึ่งของอดีตจังหวัดกระบินทร์บุรีเดิม

การแบ่งเขตการปกครอง
จังหวัดกระบินทร์บุรี ประกอบไปด้วย 2 อำเภอ และ 2 กิ่งอำเภอ ได้แก่ 
# อำเภอเมืองกระบินทร์บุรี (อำเภอกระบินทร์บุรี) (ปัจจุบันคือ อำเภอกบินทร์บุรี และอำเภอนาดี จังหวัดปราจีนบุรี)
# อำเภออรัญประเทศ (ปัจจุบันคือ อำเภออรัญประเทศ, อำเภอตาพระยา และอำเภอโคกสูง จังหวัดสระแก้ว)
# กิ่งอำเภอวัฒนา (ปัจจุบันคือ อำเภอวัฒนานคร และอำเภอคลองหาด จังหวัดสระแก้ว)
# กิ่งอำเภอสระแก้ว (ปัจจุบันคือ อำเภอเมืองสระแก้ว, อำเภอเขาฉกรรจ์, อำเภอวังน้ำเย็น และอำเภอวังสมบูรณ์ จังหวัดสระแก้ว)

อ้างอิง
จังหวัดหลังสวน
จังหวัดหลังสวน เป็นจังหวัดในอดีตของประเทศไทย ถูกยุบเลิกตามประกาศเรื่อง ยุบรวมท้องที่บางมณฑลและบางจังหวัด จังหวัดหลังสวนถูกยุบรวมเข้ากับจังหวัดชุมพร ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษาวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2474 เล่มที่ 48 หน้าที่ 576

ประวัติศาสตร์

ลุ่มน้ำหลังสวน เป็นแหล่งที่มนุษย์เข้ามาอาศัยตั้งถิ่นฐานมาตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ ได้พบหลักฐานทางโบราณคดีที่สำคัญคือ เครื่องมือหินขัดประเภทขวาน แต่เนื่องจากแม่น้ำหลังสวนเป็นแม่น้ำสายสั้น ๆ และมีที่ราบลุ่มน้อย ชุมชนในบริเวณดังกล่าวจึงไม่อาจจะพัฒนาเป็นชุมชนเกษตรกรรมขนาดใหญ่ได้
หลังสวน เป็นหัวเมืองเก่าแก่เมืองหนึ่งในแหลมมลายู เคยได้รับการยกฐานะเป็นหัวเมืองจัตวาขึ้นต่อกรุงเทพมหานครโดยตรงในสมัยต้นรัชกาลที่ 5 ครั้นเมื่อจัดตั้งมณฑลชุมพรใน พ.ศ. 2439 หลังสวนจึงเป็นจังหวัดหนึ่งของมณฑลชุมพร และภายหลังได้ยุบจังหวัดหลังสวนรวมเข้ากับจังหวัดชุมพร ตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2475 ตราบเท่าทุกวันนี้
ที่มาของชื่อ
เนื่องจากหลังสวนเป็นเมืองเก่าแก่เมืองหนึ่งมาตั้งแต่สมัยโบราณ ชื่อที่เรียกจึงยากที่จะหาหลักฐานได้ว่ามีที่มาอย่างไร แต่เนื่องจากหลังสวนเป็นเมืองที่มีผลไม้มากจนกลายเป็นสินค้าสำคัญของเมืองนี้ ดังนั้น กระทรวงคมนาคมจึงได้สันนิษฐานใน พ.ศ. 2459 ว่า คำว่า “หลังสวน“ น่าจะเพี้ยนมากจากคำว่า “รังสวน” หรือ “คลังสวน” ซึ่งหมายถึงแหล่งหรือที่รวมของผลไม้ทุกชนิดนั่นเอง

เมื่อครั้งที่พระยาอุปกิตศิลปสารเดินทางไปตรวจราชการที่เมืองหลังสวน ก็ได้สันนิษฐานเกี่ยวกับที่มาของคำว่า “หลังสวน” ไว้ดังนี้
“…คำว่าหลังสวน จะผิดหรือถูกขอฝากไว้ในที่นี้ด้วยคือ ริมฝั่งทั้งสองของแม่น้ำ ไม่เห็นมีบ้านเรือนอย่างแม่น้ำเรา มีแต่สวนครึ้มทั้งสองฟาก มีแต่ทางขึ้นลงจากแม่น้ำเท่านั้น ถามผู้แจวเรือว่า แถวนี้ไม่มีบ้านดอกหรือ เขาตอบว่า มี แต่อยู่หลังสวนขึ้นไป ภายหลังข้าพเจ้าไปเที่ยวตามบ้านเหล่านั้น ก็ได้เห็นจริงตามที่เขาพูด จึงสันนิษฐานว่า “เมืองหลังสวน” คงมาจากเค้าที่บ้านเมืองอยู่ข้างหลังสวนลึกเข้าไป…”

เขตการปกครอง
เขตการปกครองของจังหวัดหลังสวนในอดีตมี 3 อำเภอ รวมเนื้อที่ 3,444.33 ตร.กม. ซึ่งรายชื่อดังต่อไปนี้สะกดชื่อตามราชกิจจานุเบกษา ฉบับวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2460 ได้แก่ 
#อำเภอเมือง (อำเภอขันเงิน) 
#อำเภอสวี
#อำเภอพะโต๊ะ

อ้างอิง
จังหวัดสายบุรี
จังหวัดสายบุรี ถูกยุบเลิกตามประกาศเรื่อง ยุบรวมท้องที่บางมณฑลและบางจังหวัด จังหวัดสายบุรีถูกยุบรวมเข้ากับจังหวัดปัตตานี ยกเว้น อำเภอบาเจาะถูกผนวกเข้ากับจังหวัดนราธิวาส ประกาศในราชกิจจานุเบกษาวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2474 เล่มที่ 48 หน้าที่ 576 กล่าวคือ ในอดีต 7 หัวเมืองถูกขีดเส้นแบ่งอีกครั้งเป็น 4 จังหวัดคือ จ.ยะลา จ.ปัตตานี จ.ระแงะ และ จ.สายบุรี และต่อมาก็มาก็ถูกเปลี่ยนแปลงจากส่วนกลางเพื่อง่ายต่อการปกครองประชาชนในพื้นที่ที่มีประชากรมุสลิมจำนวนมากโดยลดสถานะของ จ.สายบุรี เป็นอำเภอสายบุรี โดยมีการตัดแบ่งออกเป็น 2 ส่วน โดยใช้เขตของสะพานกอตอ เป็นเส้นแบ่ง ส่วนล่างที่เป็นต้นไทร บาเจาะและยี่งอ ให้อยู่ในเขตปกครองของจังหวัดนราธิวาส อีกส่วนที่อยู่ตอนบนคือ
นไทร บาเจาะและยี่งอ ให้อยู่ในเขตปกครองของจังหวัดนราธิวาส อีกส่วนที่อยู่ตอนบนคือ อ.สายบุรี กะพ้อ ไม้แก่น ให้ควบรวมเป็นของจังหวัดปัตตานีแทนอีกการเปลี่ยนแปลงหนึ่งคือปรับลดสถานนะจากจังหวัดระแงะเป็นอำเภอระแงะและย้ายที่ทำการจังหวัดระแงะไปตั้งเป็นจังหวัดใหม่แถวริมแม่น้ำบางนราและเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น จ.นราธิวาส ดังนั้นอำเภอระแงะจึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของ จ.นราธิวาส ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
เขตการปกครอง
เขตการปกครองของจังหวัดสายบุรีในอดีตมี 2 อำเภอ และ 1 กิ่งอำเภอ รวมเนื้อที่ 499.12 ตร.กม. ซึ่งรายชื่อดังต่อไปนี้สะกดชื่อตามราชกิจจานุเบกษา ฉบับวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2460 ได้แก่ 
#อำเภอเมืองสายบุรี (อำเภอตะลุบัน)
#อำเภอจำปากอ (อำเภอบาเระเหนือ)
# กิ่งอำเภอกะลาพอ (ปัจจุบันคือ ตำบลเตราะบอน อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี)

อ้างอิงตตา
จังหวัดตะกั่วป่า
จังหวัดตะกั่วป่า เป็นจังหวัดของไทยในอดีต ปัจจุบันอยู่ในพื้นที่อำเภอตะกั่วป่า อำเภอกะปง และอำเภอคุระบุรี
เมื่อ พ.ศ. 2352 พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ทรงยกเมืองตะกั่วป่า ตะกั่วทุ่งและถลาง ให้อยู่ในความปกครองของนครศรีธรรมราช จนกระทั่งพม่าตกเป็นเมืองขึ้นของอังกฤษ ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เมืองตะกั่วป่า ตะกั่วทุ่ง จึงกลับมาเป็นหัวเมืองขึ้นตรงต่อกรุงเทพฯ เมื่อ พ.ศ. 2383 จนกระทั่งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงรวบรวมกลุ่มเมืองชั้นนอกเข้าเป็นมณฑลใน พ.ศ. 2435 ซึ่งครั้งนี้ เมืองตะกั่วป่าได้ถูกรวมอยู่ในมณฑลภูเก็ต ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2459 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้เปลี่ยนจากเมืองเป็นจังหวัด เมืองตะกั่วป่าจึงได้เป็น จังหวัดตะกั่วป่า เดิมแบ่งการปกครองเป็น 3 อำเภอ คือ อำเภอเมืองตะกั่วป่า (อำเภอตลา
จังหวัดตะกั่วป่า เดิมแบ่งการปกครองเป็น 3 อำเภอ คือ อำเภอเมืองตะกั่วป่า (อำเภอตลาดใหญ่), อำเภอปากน้ำ (อำเภอเกาะคอเขา) และอำเภอกะปง และใน พ.ศ. 2474 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงยุบจังหวัดตะกั่วป่า ให้ขึ้นกับจังหวัดพังงา โดยตั้งที่ว่าการอำเภอที่ศาลากลางจังหวัดตะกั่วป่าเดิมที่บ้านย่านยาว
คิงกากูจิ
คิงกากูจิ ( ) มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า โรกูอนจิ ( ) ตั้งอยู่ในเมืองเกียวโต จังหวัดเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น มีศาลาทองเป็นจุดเด่นของวัด แรกเริ่มศาลาทองสร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1397 (พ.ศ. 1940) เพื่อเป็นที่พักของโชกุนอาชิกางะ โยชิมิตสึ ต่อมาผู้เป็นบุตรชายได้เปลี่ยนแปลงให้เป็นวัดเซนสำนักรินไซ วัดถูกเผาทำลายหลายครั้งในระหว่างสงครามโอนิน ศาลาทองแห่งนี้เป็นแรงบันดาลใจให้หลานของโยชิมิตสึสร้างวัดอีกแห่งหนึ่งชื่อว่ากิงกากูจิ

ปี ค.ศ. 1994 โรกูอนจิ รวมทั้งศาลาทอง ได้รับการขึ้นทะเบียนจากองค์การยูเนสโกให้เป็นมรดกโลกร่วมกับสถานที่สำคัญอื่น ๆ ในเมืองเกียวโต
ตัวศาลาทองทั้งหลัง ยกเว้นชั้นใต้ดิน ปิดคลุมด้วยแผ่นทองคำบริสุทธิ์ เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปและโบราณวัตถุมีค่าอื่น ๆ บนยอดหลังคาของศาลามีรูปหล่อทองคำรูปนกโฮโอ

ในปี ค.ศ. 1950 ศาลาทองถูกเผาทำลายโดยพระวิกลจริต ศาลาที่เห็นในปัจจุบันสร้างขึ้นใหม่เมื่อปี ค.ศ. 1955

ภาพ:Kinkaku-ji.jpg|คิงกากูจิ มองจากฝั่งตรงข้ามของสระน้ำ
ภาพ:Templeofthegoldenpavilion.jpg|ศาลาทอง
ภาพ:Japan Kyoto Kinkakuji DSC00117.jpg|ศาลาทอง
ภาพ:Japan Kyoto Kinkakuji DSC00122.jpg|สวนในบริเวณคิงกากูจิ
ภาพ:Kinkakuji (1).jpg|คิงกากูจิในฤดูหนาว
ภาพ:kinkakuji_closeup.jpg|ภาพถ่ายใกล้ของศาลาทอง
ภาพ:Kinkaku-ji-kyoto.jpg|คิงกากูจิในเดือนกรกฎาคม
ภาพ:Kinkaku-ji-top.jpg|ยอดหลังคาศาลาทอง
เลย์
เลย์ ( ) เป็นชื่อผลิตภัณฑ์มันฝรั่งแผ่นทอดกรอบ เช่นเดียวกันกับชื่อบริษัทที่ก่อตั้งแบรนด์ขนมทอดกรอบในสหรัฐ บางครั้งมีการเรียกชื่อแบรนด์เป็นฟริโต-เลย์ เนื่องจากทั้งเลย์และฟรีโตสเป็นแบรนด์ที่ขายให้กับบริษัทฟรีโต-เลย์ ซึ่งกลายเป็นบริษัทย่อยที่ถือหุ้นทั้งหมดของเป๊ปซี่โคตั้งแต่ ค.ศ. 1965

โดยหลักฟริโต-เลย์ใช้ชื่อแบรนด์ "Lay's" ในสหรัฐอเมริกา และใช้ชื่ออื่น ๆ ในบางประเทศ เช่น: Walkers ในสหราชอาณาจักรและไอร์แลนด์; Smith's ในออสเตรเลีย; Chipsy ในอียิปต์ กับคาบสมุทรบอลข่านตะวันตก; และ Tapuchips ในอิสราเอล

ประวัติ
นาย เฮอร์แมน เลย์ เริ่มทำธุรกิจมันฝรั่งแผ่นทอดกรอบที่เมืองแนชวิลล์ รัฐเทสเนสซี ในปี 1961 ดูลิน และ เลย์ ได้ตกลงที่จะร่วมกิจการระหว่างธุรกิจของพวกเขาเพื่อจัดตั้ง บริษัท Frito – Lay
ต่อมาหน่วย ธุรกิจ Frito-Lay North America ทำรายได้รวม 29% ของรายได้ทั้งหมดของ PepsiCo และเป็น 36% ของกำไรบริษัท มีส่วนแบ่งการตลาด 70% ของธุรกิจขนมขบเคี้ยวในอเมริกาแต่ในระยะหลังมียอดการจำหน่ายที่ลดลงธุรกิจ เครื่องดื่มอัดลมของเป๊ปซี่ เล็งเห็น แนวโน้มหลักของธุรกิจนี้คือ การหันมาให้ความสำคัญกับคุณค่าของขนมขบเคี้ยวที่เพิ่มมากขึ้น โดยเชื่อว่าเป็นการรางวัลกับตัวเองด้วยของกินที่มีคุณค่าและมีรสชาติดีผู้ ผลิตหลายรายมีการพัฒนารสชาติใหม่ ขึ้นมาโดยใช้น้ำมันที่ดีต่อสุขภาพ มากขึ้น
ติดีผู้ ผลิตหลายรายมีการพัฒนารสชาติใหม่ ขึ้นมาโดยใช้น้ำมันที่ดีต่อสุขภาพ มากขึ้น มีการปรับรสชาติให้ตรงกับความต้องการของผู้บริโภค มีการจัดทำ package ที่มีขนาดเล็กลงเพื่อให้คำนึงถึงปริมาณที่คนบริโภคมากขึ้นเพื่อหลีกเลี่ยง การกินในปริมาณที่มากเกินไปและยังสามารถพกพาได้สะดวกมากยิ่งขึ้น Frito-Lay เป็นขนมที่ครองตลาดได้มากที่สุดในอเมริกาที่วางจำหน่ายของอุปโภคสะดวกซื้อ โดยอาหารกึ่งสำเร็จรูปบรรจุห่อเพื่อให้รับประทานได้สะดวก และใช้เวลาเตรียมเพียงเล็กน้อย รวมไปถึง ขนมขบเคี้ยวที่มีรสเค็ม และหวาน เช่น มันฝรั่งทอด เพรซเซิ้ล ข้าวโพดคั่ว แครกเกอร์ ถั่ว ธัญพืช คุ้กกี้ เป็นต้น
ในปี 2008 มีการปรับปรุงประสิทธิภาพขนมขบเคี้ยวให้ดีต่อสุขภาพ เป็นการริเริ่มกลยุทธ์ใหม่ใ
008 มีการปรับปรุงประสิทธิภาพขนมขบเคี้ยวให้ดีต่อสุขภาพ เป็นการริเริ่มกลยุทธ์ใหม่ให้เป็นกลยุทธ์หลัก โดยพยายามลดส่วนประกอบที่เป็นไขมันออกจากขนมทั้งหมดของบริษัท เช่น Frito-Lay, Ruffles, Cheetos, Toritos, Doritos และมีความพยายามที่จะมองหานวัตกรรมใหม่ ๆ ที่จะทำให้ขนมขบเคี้ยวให้ดีต่อสุขภาพมากขึ้น โดยเปิดตัวมันฝรั่งทอด Lay’s รสคลาสสิกที่ทอดด้วยน้ำมันดอกทานตะวัน และยังคงรักษารสชาติเดิมไว้ได้แต่สามารถลดไขมันชนิดอิ่มตัวลงได้ถึง 50%
ข้อโต้แย้ง

ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2019 เป๊ปซี่โคสาขาอินเดียได้ฟ้องร้องชาวไร่สี่คนในรัฐคุชราตด้วยข้อหาละเมิดลิขสิทธิ์ ทางบริษัทอ้างว่าพวกเขาปลูกมันฝรั่งที่บริษัททำให้เครื่องหมายการค้าไว้สำหรับมันฝรั่งกรอบเลย์ของตนโดยเฉพาะ สองปีต่อมา การพิจารณาคดีเป็นไปเพื่อประโยชน์ของเกษตรกร ภายใต้พระราชบัญญัติคุ้มครองพันธุ์พืชและสิทธิของเกษตรกร ค.ศ. 2001

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
อุสมาน ศรแดง
อุสมาน ศรแดง เป็นชาวกรุงเทพฯ นับถือศาสนาอิสลาม เกิดเมื่อ พ.ศ. 2474 อาชีพเดิมเป็นเด็กเลี้ยงแพะอยู่ที่คลองสาทร ได้รับความอุปการะจาก เด๊ท มิโรซา หัวหน้าคณะศรแดงที่เป็นมุสลิมด้วยกันให้เข้ามาฝึกมวยไทย
ยอดมวยไทย
อุสมานขึ้นชกครั้งแรกเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489 ที่เวทีราชดำเนิน ชกชนะรวดจนได้แชมป์มวยรอบรุ่น "6 ดาวทอง" กลายเป็นนักมวยดังในสมัยนั้น เมื่อเริ่มมีชื่อเสียง อุสมานหลงระเริง ใช้เวลาไปกับการเที่ยวเตร่และตระเวนร้องเพลงประกอบภาพยนตร์ จนชกแพ้น็อค วีระศักดิ์ ลูกสุรินทร์ แบบหมดฟอร์ม ทำให้อุสมานเสียใจจนหนีออกจากค่าย
อุสมานออกเที่ยวเตร่จนเป็นข่าวว่าไปมีเรื่องกับนักเลงแถวบางลำภู ในที่สุด เมื่อเงินหมดจึงกลับมาเข้าค่ายซ้อมอีกครั้ง ชกแก้มือ ชนะวีระศักดิ์ ลูกสุรินทร์ได้สำเร็จ อย่างไรก็ตาม อุสมานยังหนีวงจรเดิมไม่พ้น คือชกชนะได้เงินมาก ก็จะออกไปเที่ยวเตร่ ไม่สนใจฝึกซ้อม พอเงินหมดจึงกลับมาซ้อมใหม่ ขึ้นชกจนโด่งดังแล้วก็กลับไปเป็นแบบเดิมอีก
ชกมวยสากล
ต่อมา อุสมานหันมาชกมวยสากล ชนะคะแนน ฮาชิโร ทัตสุมิ อดีตแชมป์ OPBF ชาวญี่ปุ่น ทวิช จาติกวณิชย์ จึงพาไปชกที่สิงคโปร์และญี่ปุ่น ชกดีแต่ช่วงแรกๆ พอนานไปก็เป็นแบบเดิมคือหนีค่ายซ้อมจนแพ้ อุสมานกลับมาชกมวยไทยอีกระยะก็ห่างหายจากสังเวียนไป
ร่วงโรย
พ.ศ. 2491 อุสมานไปก่อคดีวิวาทที่โรงฝิ่น จึงเป็นที่รู้กันว่าอุสมานติดฝิ่นอีกอย่างห
.ศ. 2491 อุสมานไปก่อคดีวิวาทที่โรงฝิ่น จึงเป็นที่รู้กันว่าอุสมานติดฝิ่นอีกอย่างหนึ่ง เขาฝืนสังขารกลับมาชกอีกเมื่อ พ.ศ. 2501 แต่ไม่สำเร็จ หลังจากนั้นไม่นาน ถูกจับด้วยคดีเฮโรอีน ติดคุก 4 ปี เมื่อพ้นโทษ พยายามกลับมาชกอีกแต่ไม่สำเร็จอีกเช่นเคย จนต้องเลิกชกมวยไปโดยปริยาย ต่อมา พ.ศ. 2506 อุสมานถูกจับด้วยคดีเสพเฮโรอีนอีกครั้ง ถูกศาลตัดสินจำคุก เขาเสียชีวิตด้วยอาการลงแดงเนื่องจากติดเฮโรอีนอย่างหนัก เมื่อ พ.ศ. 2507 ขณะยังอยูในคุก รวมอายุได้ 33 ปี
เกียรติประวัติ
* แชมป์ประเทศไทยรุ่นเวลเตอร์เวท
** ชิง, ก.ค. 2498 ชนะน็อค กิมเอี๋ยว ศิษย์ผล
อ้างอิง
* ชายพจน์. มวยดังไทยแลนด์ในอดีต: "โอรสเจ้าอาหรับ" อุสมาน ศรแดง นักชกกำปั้นมหากาฬทั้งแบบมวยไทยและมวยสากล. นิตย
ีต: "โอรสเจ้าอาหรับ" อุสมาน ศรแดง นักชกกำปั้นมหากาฬทั้งแบบมวยไทยและมวยสากล. นิตยสารมวยโลก. เล่มที่ 872. พฤษภาคม 2544. หน้า 41-45
* สถิติการชก
บล็อกเกอร์
บล็อกเกอร์ ( ) เป็นบริการบล็อกของกูเกิล ภายหลังจากทดลองให้บริการในช่วงระยะพัฒนา และลงทะเบียนได้โดยไม่ขึ้นอยู่กับกูเกิล หรือไม่จำเป็นต้องใช้จีเมลมาระยะหนึ่ง ปัจจุบันการใช้บริการบล็อกเกอร์จำเป็นต้องใช้จีเมล์ในการกรอกเป็นรหัสผ่าน และสิ้นสุดเบต้าเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2549

บล็อกเกอร์ คิดค้นขึ้นโดยไพรา แลบส์ (Pyra Labs) ในปี พ.ศ. 2542 ที่อยู่ของการลงทะเบียนจะอยู่ที่ blogger.com เมื่อลงทะเบียนแล้วจะบันทึกบล็อกในรูป blogname.blogspot.com

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์บล็อกเกอร์
ถ้ำลัสโก
ถ้ำลัสโก ( ) ตั้งอยู่บริเวณหุบเขาทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศส ภายในถ้ำมีภาพวาดยุคหิน มีอายุตั้งแต่ 15,000 ปี ก่อนคริสต์ศักราช มีภาพวาดรูปสัตว์ต่าง ๆ เช่นภาพฝูงกวาง ภาพกระทิงดำขนาดใหญ่ และภาพวาดต่าง ๆ อีกประมาณ 2,000 ภาพ
ภาษากรูวี
ภาษากรูวี (Groovy) เป็นภาษาโปรแกรมเชิงวัตถุสำหรับแพลตฟอร์มจาวาอันหนึ่ง นอกเหนือจากภาษาจาวา เราอาจมองกรูวีเป็นเหมือนภาษาสคริปต์สำหรับแพลตฟอร์มจาวาก็ได้ เนื่องจากมันมีคุณลักษณะหลายอย่างเหมือนกับภาษาสคริปต์อย่าง ไพทอน (Python) รูบี้ (Ruby) เพิร์ล (Perl) และ สมอลทอล์ค (Smalltalk). ในบางบริบท, เราจะใช้ชื่อ JSR 241 เพื่อเรียกภาษากรูวี

โปรแกรมที่เขียนด้วยภาษากรูวี จะถูกคอมไพล์ เป็นจาวาไบต์โค้ด ซึ่งสามารถใช้งานได้บนจาวาเวอร์ชวลแมชีน (JVM) ปกติ
กรูวี 1.0 ได้รับการเผยแพร่ในวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 2007 จากนั้นจึงเผยแพร่กรูวี 2.0 ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2012 โดยรุ่นอัปเดตครั้งใหญ่ครั้งล่าสุดคือรุ่น 2.4 ภายใต้การสนับสนุนของ Pivotal Software ที่สิ้นสุดลงในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2015

คุณลักษณะของภาษา
ภาษากรูวีมีคุณลักษณะหลายประการที่ไม่พบในภาษาจาวามาตรฐาน:
* static typing และ dynamic typing
* วากยสัมพันธ์สำหรับ list, map, array, และ regular expression
* closure
* operator overloading

เปรียบเทียบความสัมพันธ์
ตัวอย่างต่อไปนี้จะเปรียบเทียบภาษากรูวีกับภาษาจาวา:
จาวามาตรฐาน (Java 5 และสูงกว่า) 
 class Filter {
 public static void main (String[] args) {
 List list = Arrays.asList ("Rod", "Carlos", "Chris") ;
 List shorts = new ArrayList () ;
 for (String item : list) {
 if (item.length ()

ดูเพิ่ม
* Grails
* Boo - ภาษาโปรแกรมที่มีจุดประสงค์เหมือนกัน แต่ใช้งานบน Common Language Runtime (CLI)
* JRuby - ภาษารูบี้บนแพลตฟอร์มจาวา
* Jython - ภาษาไพทอนบนแพลตฟอร์มจาวา
* BeanShell - ตัวแปลภาษาขนาดเล็กสำหรับโค้ดจาวา

อ้างอิง

ข้อมูล

* 
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
ถ้ำกุฟร์ ฌ็อง-แบร์นาร์
ถ้ำกุฟร์ ฌ็อง-แบร์นาร์ ( ) ชื่อถ้ำตั้งตามผู้ค้นพบ ตั้งอยู่บริเวณเชิงเทือกเขาแอลป์ ทางใต้ของทะเลสาบเจนีวา ประเทศฝรั่งเศส ถูกค้นพบเมื่อปี ค.ศ. 1959 จัดได้ว่าเป็นถ้ำที่ลึกที่สุดในโลก คาดกันว่าลึก 2,264 เมตร วัดจากระดับน้ำทะเล
อุทยานแห่งชาติไซวาสวอมป์
อุทยานแห่งชาติไซวาสวอมป์ ( ) เป็นอุทยานขนาดเล็กที่สุดของเคนยา มีเนื้อที่ 1,199 ไร่ หรือ 1.91 ตร.กม. จัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1974 เพื่ออนุรักษ์ ละมั่งซิทาทุงกา และสัตว์ชนิดต่าง ๆ
ปราสาทเดอรัม
ปราสาทเดอรัม (Durham Castle) เป็นปราสาทแบบนอร์มันในเมืองเดอรัม เทศมณฑลเดอรัม สหราชอาณาจักร ตั้งอยู่ตรงข้ามกับโบสถ์เดอรัม บนยอดเนินเขาเหนือแม่น้ำแวร์บนคาบสมุทรเดอรัม

ประวัติ
ปราสาทนี้สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 11 เพื่อปกป้องบิชอปแห่งเดอรัมจากการถูกโจมตี เป็นตัวอย่างที่สมบูรณ์ของปราสาทแบบ mott and bailey ที่ได้รับอิทธิพลของนอร์มัน

ปราสาทนี้ห้องโถงขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นบิชอปแอนโทนี เบค เมื่อต้นศตวรรษที่ 14 เคยเป็นห้องโถงในปราสาทที่ใหญ่ที่สุดในเกาะบริเตน จนกระทั่งบิชอปริชาร์ด ฟอกซ์ ปรับขนาดห้องโถงให้เล็กลงเมื่อสิ้นศตวรรษที่ 15 ห้องโถงปัจจุบันมีความสูง 14 เมตร และยาวมากกว่า 30 เมตร
วิหารในปราสาท
ปราสาทเดอรัมมีวิหารอยู่ 2 แห่ง คือ วิหารนอร์มัน สร้างเมื่อประมาณปี 1078 และวิหารทันสตอล สร้างในปี 1540
วิหารนอร์มันเป็นส่วนที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่มีการสำรวจในปราสาท สร้างด้วยสถาปัตยกรรมแบบแซกซอน ซึ่งอาจเป็นไปได้ว่ามีการเกณฑ์แรงงานชาวแซกซอนมาสร้าง ในศตวรรษที่ 15 หน้าต่างของวิหารทั้ง 3 บานถูกปิดผนึกหลังมีการต่อเติมป้อมปราสาท และไม่ได้ถูกใช้งานอีกจนกระทั่งปี 1841 ซึ่งถูกใช้เป็นทางเดินภายในป้อมปราสาท ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ได้ถูกใช้เป็นฐานที่มั่นสะสมกำลังและสังเกตการณ์ของกองทัพอากาศ และต่อมาเมื่อมีการสำรวจจึงได้ทราบจุดประสงค์แต่เดิมของการสร้างวิหารนี้ หลังสงครามจึงมีการบูรณะวิหารขึ้นใหม่และใช้เป็นสถานที่ประกอบพิธีกรรมมาจนทุกวันนี้
วิหารทันสตอลมีขนาดใหญ่กว่าวิหารนอร์มัน และถูกใช้งานมามากกว่า ในศตวรรษที่ 17 บิชอปคอซินและบิชอปครูว์ได้ต่อเติมส่วนของวิหารให้กว้างขวางขึ้น ที่ด้านหลังวิหาร ม้านั่งบางตัวบริเวณนี้ทำขึ้นมาตั้งแต่เมื่อศตวรรษที่ 16

University College
ในปี 1837 บิชอปเอ็ดวาร์ด มอล์ทบี ได้มอบปราสาทให้แก่มหาวิทยาลัยเดอรัมเพื่อเป็นที่พักของนักศึกษา ได้รับการตั้งชื่อว่า University College สถาปนิกแอทโธนี ซาลวิน ได้บูรณะป้อมปราสาทที่พังทลายให้มีลักษณะเหมือนแรกเริ่ม เมื่อครั้งเปิดใช้ในปี 1840 ปราสาทรองรับนักศึกษาได้มากกว่า 100 คน ซึ่งส่วนใหญ่จะพักอาศัยอยู่ในป้อมปราสาท
ปัจจุบันนี้ ห้องโถงใหญ่ของบิชอปเบกถูกใช้เป็นโรงอาหารสำหรับนักศึกษา และห้องใต้ดินของห้องโถงถูกปรับเปลี่ยนเป็นบาร์ วิหารทั้งสองแห่งยังคงใช้งานทั้งในด้านพิธีกรรมทางศาสนาและการแสดงละคร ส่วนอื่นๆของปราสาทถูกใช้เป็นห้องสมุด ในช่วงวันหยุดของวิทยาลัย ปราสาทจะเปิดเป็นโรงแรมและห้องสัมมนา มีเพียงนักศึกษา บุคลากรของโรงแรม และแขกของโรงแรม ที่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปภายในปราสาทได้
มรดกโลก
ปราสาทเดอรัมและมหาวิหารเดอรัมได้รับการรับรองจากองค์การยูเนสโก้ให้เป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรม ข้อความจากรัฐบาลสหราชอาณาจักรถึงเหตุผลของการเสนอชื่อปราสาทเข้ารับเลือกมีดังนี้:
:ในอังกฤษมีอาคารเพียงไม่กี่หลังที่สามารถยืนหยัดฝ่ากระแสความเปลี่ยนแปลงในประวัติศาสตร์ได้ยาวนานกว่าปราสาทเดอรัม หลังจากการพิชิตนอร์มัน ปราสาทถูกบูรณะ ต่อเติม และปรับเปลี่ยนรูปแบบการใช้ตามสถานการณ์มาตลอดระยะเวลากว่า 900 ปี
บ๊ะจ่าง
บ๊ะจ่าง ตามสำเนียงฮกเกี้ยน หรือ โร่วจ้ง ตามสำเนียงกลาง ( ) บ้างเรียก ขนมจ้าง เป็นชื่ออาหารคาวประเภทข้าวต้มมัดชนิดหนึ่งของจีน ทำด้วยข้าวเหนียวนำมาผัดน้ำมัน มีไส้หมูเค็มหรือหมูพะโล้ กุนเชียง ไข่เค็มเฉพาะไข่แดง กุ้งแห้ง เห็ดหอม เป็นต้น ห่อด้วยใบไผ่แล้วนึ่งให้สุก

นอกจากนี้ยังมีบ๊ะจ่างที่ไม่มีไส้ เรียกว่า กี่จ่าง (栀粽) หรือขนมจ้างจืด ใช้จิ้มกินกับน้ำตาล

ดูเพิ่ม
* เทศกาลวันไหว้ขนมจ้าง
* โอนิงิริ

อ้างอิง
อุทยานแห่งชาติซามาเรียกอร์จ
อุทยานแห่งชาติซามาเรียกอร์จ ( ) ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะครีต ประเทศกรีซ ตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1953 มีเนื้อที่ 8 ตารางกิโลเมตร หรือ 5,000ไร่
ภายในอุทยานแห่งชาติมีโกรกธารขนาดใหญ่ กว้าง 3.5 เมตร ลึกกว่า 600 เมตร มีพรรณพืชท้องถิ่นกว่า 14 ชนิด และเป็นที่อยู่ของแพะป่าแห่งเกาะครีด
อุทยานแห่งชาติวีรูงกา
อุทยานแห่งชาติวีรูงกา ( ; ) ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก มีเนื้อที่กว่า 8,090 ตารางกิโลเมตร หรือ 5,056,250 ไร่
จัดตั้งขึ้นเป็นอุทยานแห่งชาติขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1925 ภายในอุทยานมีภูเขาไฟที่ดับแล้ว น้ำพุร้อนและธารน้ำแข็ง มีพืชพรรณต่าง ๆ ทุ่งหญ้าสะวันนาและป่าเขตร้อน เป็นที่อยู่ของลิงกอริลลา สุนัขป่า ลิงชิมแปนซี สิงโต ช้าง และสัตว์ต่าง ๆ อีกมากมาย

แหล่งข้อมูลอื่น
* Virunga National Park by Unesco
อุทยานแห่งชาติเมรู
อุทยานแห่งชาติเมรู ( ) ตั้งอยู่ทางตะวันออกของประเทศเคนยา มีเนื้อที่ 880 ตารางกิโลเมตร หรือ 550,000 ไร่ จัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติเมื่อปี ค.ศ. 1967 บริเวณอุทยานแห่งชาติเป็นที่ลุ่มชื้นแฉะ มีป่าไม้ ต้นปาล์ม ทุ่งหญ้า และมีแม่น้ำหลายสายไหลผ่าน มีสัตว์ต่างๆ เช่น ช้าง ควาย ยีราฟ และ ม้าลาย
อุทยานแห่งชาติปือเนดา-ฌือเรช
อุทยานแห่งชาติปือเนดา-ฌือเรช ( ) ตั้งอยู่บริเวณหุบเขาทางภาคเหนือของประเทศโปรตุเกส จัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1970 มีเนื้อที่ 500 ตารางกิโลเมตร หรือ 312,500 ไร่
มีพืชพรรณต่าง ๆ มากมาย และสัตว์ต่าง ๆ อาทิ กิ้งก่ามรกตไอบีเรีย (Lacerta schreiberi) ซึ่งเป็นสัตว์หายากอีกชนิดหนึ่งในอุทยานแห่งนี้
อุทยานแห่งชาติเยลโลว์สโตน
อุทยานแห่งชาติเยลโลว์สโตน ( ) เป็นอุทยานแห่งแรกของโลกและของสหรัฐ ตั้งอยู่ในเขตติดต่อ 3 รัฐได้แก่ ไวโอมิง มอนแทนา และไอดาโฮ แต่พื้นที่ส่วนใหญ่อยู่ในรัฐไวโอมิง เป็นอุทยานแห่งชาติที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐ มีเนื้อที่มากกว่า 2 ล้านเอเคอร์ คือประมาณ 3,472 ตารางไมล์ หรือ 8,992 ตารางกิโลเมตร หรือ 5,620,000 ไร่ เป็นสถานที่แห่งที่ 2 ในสหรัฐ และแห่งที่ 4 ในทวีปอเมริกาเหนือ ที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกใน ค.ศ. 1978
ภายในอุทยานประกอบไปด้วยที่ราบสูง ภูเขาสูงที่มีหน้าผาชัน และทะเลสาบ เยลโลว์สโตนเป็นอุทยานแห่งชาติที่มีบ่อน้ำร้อนและน้ำพุร้อนมากกว่า 10,000 แห่ง และ 250 แห่งเป็นบ่อน้ำพุร้อน (เป็นหินหนืดที่พุ่งออกมาจากใต้ดิน) และน้ำพุร้อนที่สำคัญคือน้ำพุร้อนโอลด์เฟทฟุล ซึ่งมีน้ำพุร้อนพุ่งออกมาทุก 33 และ 93 นาทีโดยไม่เปลี่ยนแปลงเลยตลอดระยะเวลา 100 ปีที่ผ่านมา ยังมีน้ำตกอีกกว่า 300 แห่ง ที่สามารถค้นพบและท่องเที่ยวได้อีกมากมาย

สัตว์ป่าที่น่าสนใจในอุทยานแห่งชาติเยลโลว์สโตน ได้แก่ หมีกริซลี หมีดำ ควายป่าไบซัน กวางมูส กวางเอลก์ แพะภูเขาบิกฮอร์น แมวป่า และหมาป่าเป็นต้น

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
อุทยานแห่งชาติแบมฟ์
อุทยานแห่งชาติแบมฟ์ (Banff National Park) ตั้งอยู่ในเทือกเขาร็อกกี้ในตอนใต้ของรัฐอัลเบอร์ตา ประเทศแคนาดา มีเนื้อที่ประมาณ 6,641 ตารางกิโลเมตร หรือ 4,150,625 ไร่ ภายในอุทยานแห่งชาติมีทุ่งน้ำแข็ง ซึ่งเป็นธารน้ำแข็งที่ใหญ่ที่สุดในทวีปอเมริกาเหนือ อุทยานมีทิวทัศน์ที่สวยงาม โดยเฉพาะทะเลสาบ ธารน้ำแข็ง และน้ำพุร้อน มีป่าไม้ที่อุดมสมบูรณ์ และสัตว์ต่างๆ เช่น อินทรีย์สีทอง หมีกริซลี หมีดำ กวางมูส กวางมูล กวางหางขาว แกะเขาใหญ่ คาริบู หมาป่า แพะภูเขา เป็นต้น
อุทยานแห่งชาติเบรคอนบีคอนส์
อุทยานแห่งชาติเบรกอนบีคอนส์ ( ) ตั้งอยู่ในเวลส์ จัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1957 ทางตอนใต้ของเวลส์ มีภูเขาเพ็นนะแวนเป็นภูเขาที่สูงที่สุดในอุทยาน สูง 886 เมตร ภายในอุทยานมีพืชและสัตว์ต่าง ๆ มากมาย
อุทยานแห่งชาติเซเรนเกตี
อุทยานแห่งชาติเซเรนเกตี ( , ) ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศแทนซาเนีย มีเนื้อที่ประมาณ 14,750 ตารางกิโลเมตร หรือ 9,218,750 ไร่ ภายในอุทยานแห่งชาติมีทุ่งหญ้าสะวันนากว้างใหญ่ และเป็นที่พักพิงของแรดดำ และสัตว์กินพืชอีกหลากหลายชนิดกว่าล้านตัวเช่น ม้าลาย ควาย ยีราฟ และช้างแอฟริกา และสัตว์กินเนื้อเช่น เสือดาว สิงโต และเสือชีตาห์
อุทยานแห่งชาติรอนดาเนอ
อุทยานแห่งชาติรอนดาเนอ ( ) เป็นอุทยานแห่งชาติแห่งแรกของประเทศนอร์เวย์ ตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1970 มีเนื้อที่ 572 ตารางกิโลเมตร หรือ 357,500 ไร่ ภายในอุทยานแห่งชาติมีภูเขาสูงและหน้าผาชัน มีธารน้ำแข็ง และยอดเขาสูงอีกหลายลูก พืชในอุทยานเป็นแบบแอลไพน์ มีไม้แคระ มอสส์ และไลเคน สัตว์ที่อาศัยได้แก่ กวางเรนเดียร์ กระต่ายป่า สุนัขจิ้งจอก
อุทยานแห่งชาตินาแฮนนี
อุทยานแห่งชาตินาแฮนนี ( ) ตั้งอยู่ทางตะวันออกของเทือกเขาแมกเคนซี อยู่ในดินแดนนอร์ทเวสต์เทร์ริทอรีส์ ประเทศแคนาดา มีเนื้อที่ 4,765 ตารางกิโลเมตร หรือ 2,978,125 ไร่ พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นหินปูนเป็นเนินสูงต่ำ มีถ้ำและน้ำพุร้อน อุทยานแห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อ ค.ศ. 1976
อุทยานไดโนเสาร์แห่งรัฐ
อุทยานไดโนเสาร์แห่งรัฐ ( ) ตั้งอยู่ทางใต้ของรัฐแอลเบอร์ตา ประเทศแคนาดา มีพื้นที่ 73 ตารางกิโลเมตร หรือ 45,625 ไร่ มีการค้นพบซากโครงกระดูกไดโนเสาร์และซากดึกดำบรรพ์ของสัตว์ที่มีกระดูกสันหลังต่าง ๆ มากมาย และเป็นแหล่งซากดึกดำบรรพ์ที่สำคัญแห่งหนึ่งของโลก สภาพทั่วไปเหมือนที่ทุรกันดาร แต่เป็นเขตอนุรักษ์ธรรมชาติที่สำคัญแห่งหนึ่ง
อุทยานแห่งชาติซาเรค
อุทยานแห่งชาติซาเรค (Sarek National Park) เป็นส่วนหนึ่งของแลปแลนด์ ในประเทศสวีเดนทางตอนเหนือ มีเนื้อที่ 1,940 ตารางกิโลเมตร หรือ 1,212,500 ไร่
ภายในอุทยานมีภูเขามากกว่า 90 ลูก ส่วนใหญ่สูงเกิน 1,800 เมตร มีธารน้ำแข็งกว่า 100 แห่ง เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ต่างๆ เช่น นกอินทรีทอง หมาจิ้งจอกอาร์กติก หมี หมาป่า
Sarek National Park ตั้งอยู่บริเวณทางเหนือของประเทศสวีเดนเป็นหนึ่งในอุทยานแห่งชาติที่มีอายุเก่าแก่ที่สุด ที่นี่เป็นแหล่งดึงดูดนักผจญภัยเป็นอย่างเนื่องจากเส้นทางการเดินทางที่ยากลำบากเหมาะสำหรับนักเดินเขาที่มีประสบการณ์เท่านั้น แต่รางวัลที่จะได้รับในการผจญภัยครั้งนี้คือ ได้รับชมทัศนียภาพของยอดเขาที่มีความสูงกว่า 2,000 เมตรและธารน้ำแข็งกว่า 100 แห่งที่ยังคงความอุดมสมบูรณ์ในเทือกเขาแห่งนี้

สิ่งที่น่าสนใจอีกแห่งของอุทยานแห่งชาติซาเรคคือ การชมยอดเขา Skierfe และชมน้ำใสของแม่น้ำ Rapa ที่ยังความบริสุทธิ์ไหลคดเคี้ยวไปตามแนวเทือกเขา และที่นี่ก็เป็นอีกจุดหนึ่งที่คุณจะได้ชมปรากฏการณ์แสงเหนือได้อีกที่ค่ะ
แต่ขอเตือนก่อนว่า ที่นี่ไม่เหมาะสำหรับนักผจญภัยหน้าใหม่หรือไม่มีประสบการณ์เพราะว่าการเดินทางค่อนข้างลำบากและไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกเลย
ยอดเขานันทาเทวี
ยอดเขานันทาเทวี (Nanda Devi) ตั้งอยู่ในรัฐอุตตราขัณฑ์ ใกล้กับพรมแดนระหว่างประเทศอินเดีย และประเทศเนปาล เป็นยอดเขาที่สูงเป็นอันดับสองของอินเดีย รองจากยอดเขากันเจนชุงคา มีความสูง 7,816 เมตร ตั้งอยู่บริเวณการ์วัล หิมาลัย เป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาหิมาลัย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Nanda Devi National Park
อุทยานแห่งชาติอารูชา
อุทยานแห่งชาติอารูชา ( ) ตั้งอยู่ในเขตประเทศแทนซาเนียใกล้พรมแดนประเทศเคนยา มีเนื้อที่ 137 ตารางกิโลเมตร หรือ 85,625 ไร่
พื้นที่อุทยานเป็นเขตป่าและไม้พุ่ม ใกล้กับยอดเขาเมรู ซึ่งเป็นภูเขาที่สูงเป็นอันดับสองของประเทศแทนซาเนีย และบริเวณอุทยานเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ เช่น ควาย ช้าง ยีราฟ แรด เป็นต้น
อุทยานสันติภาพระหว่างประเทศวอเตอร์ตัน-เกลเชอร์
อุทยานสันติภาพระหว่างประเทศวอเตอร์ตัน-เกลเชอร์ ( ) เป็นอุทยานที่รวมอุทยานสองแห่งรวมกัน คืออุทยานแห่งชาติวอเตอร์ตันเลกส์ในรัฐแอลเบอร์ตา ประเทศแคนาดา กับอุทยานแห่งชาติเกลเชอร์ในรัฐมอนแทนา สหรัฐ จัดตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1932 ภูมิประเทศเป็นภูเขาและธารน้ำแข็งกว่า 40 แห่ง รวมทั้งป่าสน

อ้างอิง
วัดมังกรกมลาวาส
วัดมังกรกมลาวาส หรือ วัดเล่งเน่ยยี่ (ตัวเต็ม: 龍蓮寺, ตัวย่อ: 龙莲寺, พินอิน: Lóng lián sì หลงเหลียนซื่อ, ฮกเกี้ยน: เล้งเหลียนซี่, สำเนียงแต้จิ๋ว: เล่งเน่ยยี่, สำเนียงกวางตุ้ง: หล่งลิ่นจี๋, สำเนียงฮากกา: หลุ่งเหลี่ยนซื้อ) เป็นวัดในสังกัดคณะสงฆ์จีนนิกายแห่งประเทศไทย ตั้งอยู่บนถนนเจริญกรุง ระหว่างซอยเจริญกรุง 19 และ 21 ในเขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร เป็นที่คุ้นเคยในหมู่ชาวไทยเชื้อสายจีน และชาวจีนจากต่างประเทศ นักแสวงบุญมักมาขอพรเพื่อสิริมงคล สะเดาะเคราะห์สำหรับผู้ที่เกิดปีชงในแต่ละปี
วัดนี้ มีชื่อเรียกกันโดยทั่วไปว่า "วัดเล่งเน่ยยี่" เพราะคำว่า "เล่ง" ในภาษาจีนแต้จิ๋ว แปลว่า มังกร คำว่า “เน่ย” แปลว่า ดอกบัว และคำว่า “ยี่” แปลว่า วัด ชื่อวัดอย่างเป็นทางการคือ "วัดมังกรกมลาวาส" พระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ ร.ศ. 130

ถาวรวัตถุ
วัดนี้ก่อตั้ง เมื่อปี พ.ศ. 2414 ใช้เวลาก่อสร้าง 8 ปีกว่าจะแล้วเสร็จ มีลักษณะสถาปัตยกรรมเป็นแบบทางจีนตอนใต้ของสกุลช่างแต้จิ๋ว โดยวางแปลนตามแบบวัดหลวง คือ มีวิหารท้าวจตุโลกบาลเป็นวิหารแรก ตรงกลางเป็นพระอุโบสถ ข้างหลังพระอุโบสถเป็นวิหารเทพเจ้า การสร้างใช้ไม้และอิฐเป็นวัสดุสำคัญ
จากประตูทางเข้า เข้าไปจะถึงวิหารท้าวโลกบาลทั้ง 4 มีเทวรูปเทพเจ้า 4 องค์ (ข้างละ 2 องค์) ในชุดนักรบจีนและถืออาวุธและสิ่งของต่าง ๆ กัน เช่น พิณ ดาบ ร่ม เจดีย์ ชาวจีนเรียกว่า "ซี้ไต๋เทียงอ้วง" หมายถึงเทพเจ้าที่ปกปักรักษา คุ้มครองทิศต่าง ๆ ทั้ง 4 ทิศ ถัดจากวิหารท้าวจตุโลกบาล คือ อุโบสถ เป็นที่ประดิษฐานของพระประธานของวัด คือ พระโคตมพุทธเจ้า พระอมิตาภพุทธะ พระไภษัชยคุรุพุทธะ ทั้งหมด 3 องค์ หรือ "ซำป้อหุกโจ้ว" พร้อมพระอรหันต์อีก 18 องค์ หรือที่เรียกว่า "จับโป๊ยหล่อหั่ง"
ทางด้านขวามีเทพเจ้าต่าง ๆ หลายองค์ เช่น เทพเจ้าผู้คุ้มครองโชคชะตา หรือ "ไท้ส่วยเอี๊ยะ" เทพเจ้าแห่งยาหรือหมอเทวดา "หั่วท้อเซียงซือกง" และที่นิยมไหว้ขอพรมากคือ เทพเจ้าแห่งโชคลาภ "ไฉ่ซิ้งเอี๊ยะ" เทพเจ้าเฮ่งเจีย หรือ "ไต่เสี่ยหุกโจ้ว" พระเมตไตรยโพธิสัตว์ หรือ "ปู๊กุ่ยหุกโจ้ว" ซึ่งคล้ายกับพระมหากัจจายนะ "กวนอิมผู่สัก" (หรือพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์) "แป๊ะกง" และ "แป๊ะม่า" รวมเทพเจ้าในวัด จะมีทั้งหมด 58 องค์
ลำดับเจ้าอาวาส
นับตั้งแต่ก่อตั้งมา วัดมังกรกมลาวาสมีเจ้าอาวาสตามลำดับ ดังนี้ 
{|class="wikitable" align="center" style="text-align:center"
|- style="background:#cccccc"
| ลำดับที่ || รายนาม || width=20%|เริ่มวาระ || width=20%|สิ้นสุดวาระ
|- 
| 1 || พระอาจารย์จีนวังสสมาธิวัตร (สกเห็ง) || พ.ศ. 2414 || ?
|-
| 2 || พระอาจารย์จีนวังสสมาธิวัตร (กวยหงอ) || ? || ?
|-
| 3 || พระอาจารย์จีนวังสสมาธิวัตร (โล่วเข่ง) || ? || ?
|-
| 4 || พระอาจารย์ฮวบจง (ฟุกยิ้น) || ? || ?
|-
| 5 || พระอาจารย์จีนวังสสมาธิวัตร (ย่งปิง) || ? || ?
|-
| 6 || พระอาจารย์จีนวังสสมาธิวัตร (เซี่ยงหงี) || ? || ?
|-
| 7 || พระมหาคณาจารย์จีนธรรมสมาธิวัตร (โพธิ์แจ้ง) || ? || ?
|-
| 8 ||
? || ?
|-
| 7 || พระมหาคณาจารย์จีนธรรมสมาธิวัตร (โพธิ์แจ้ง) || ? || ?
|-
| 8 || พระอาจารย์จีนธรรมคณาธิการ (เย็นเจี่ยว) || ? || ?
|-
| 9 || พระคณาจารย์จีนธรรมปัญญาจริยาภรณ์ (เย็นเชี้ยว) || พ.ศ. 2523 || พ.ศ. 2558
|-
| 10 || พระคณาจารย์จีนธรรมวชิรานุวัตร (เย็นงี้) || พ.ศ. 2559 || ปัจจุบัน
|}
อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* วัดบรมราชากาญจนาภิเษกอนุสรณ์ คณะสงฆ์จีนนิกายรังสรรค์

แหล่งข้อมูลอื่น
* วัดมังกรกมลาวาส

เล่งเน่ยยี่ออนไลน์ แก้ชงออนไลน์
ปราสาทสัจธรรม
ปราสาทสัจธรรม เป็นปราสาทที่ทำด้วยไม้ทั้งหลังที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศไทย ตั้งอยู่ ณ บริเวณแหลมราชเวช ตำบลนาเกลือ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี สร้างขึ้นโดยเล็ก วิริยะพันธุ์ นักธุรกิจผู้ชื่นชอบสถาปัตยกรรมไทยและศาสนาพุทธ เขาเป็นยังเจ้าของพิพิธภัณฑ์ช้างเอราวัณและเมืองโบราณอีกด้วย ชาวบ้านเรียกชื่อปราสาทแห่งนี้โดยทั่วไปว่า "วังโบราณ" หรือ "ปราสาทไม้" ภายในปราสาทได้แฝงเนื้อหาทางปรัชญา และศิลปวัฒนธรรมอันเป็นมรดกของมนุษย์ สะท้อนให้เห็นถึงความสำคัญของศาสนาในฐานะเป็นเครื่องค้ำจุนโลก โดยเน้นหลักสำคัญคือ "ก่อกำเนิดทั้ง 7 และคุณธรรมข้อประพฤติปฏิบัติทั้ง 4"
ปราสาทสัจธรรมได้รับรางวัลประเภทรายการแหล่งท่องเที่ยวดีเด่น จากรางวัลอุตสาหกรรมท่องเที่ยวไทย ประจำปี พ.ศ. 2551

สถาปัตยกรรม

รูปแบบสถาปัตยกรรมภายในปราสาทสัจธรรมเป็นแบบจัตุรมุข (มหาวิหาร) ใช้เสาถึง 170 ต้น โดยใช้ไม้เนื้อแข็ง ประเภทไม้สัก ไม้ตะเคียนทอง และไม้แดง หลังคาทรงท้องสำเภาเรือขนาดกว้าง 100 เมตร ยาว 100 เมตร สูง 100 เมตร ประดับด้วยประติมากรรมไม้แกะสลักที่มีเนื้อหาทางปรัชญา การจำลอง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* [www.sanctuaryoftruthmuseum.com เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ]
เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเบอร์ลิน
เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเบอร์ลิน ( ) หรือที่เรียกกันว่า แบร์ลีนาเลอ ( ; ล้อชื่อบีเยนนาเลที่เวนิส) เป็น 1 ใน 3 เทศกาลภาพยนตร์ชั้นนำ เคียงข้างเทศกาลที่เวนิสและกาน เทศกาลนี้จัดเป็นประจำในเดือนกุมภาพันธ์ของทุกปีที่กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ตั้งแต่ ค.ศ. 1951 คณะกรรมการของเทศกาลให้ความสำคัญเป็นพิเศษในการนำเสนอภาพยนตร์จากทุกภูมิภาคในโลก
รางวัลหลักของเทศกาลนี้ชื่อว่า "หมีทองคำ" (ก็อลเดอเนอร์แบร์) และ "หมีเงิน" (ซิลเบอร์เนอร์แบร์) (หมีเป็นสัญลักษณ์ของเบอร์ลิน) รางวัลหมีทองคำเป็นรางวัลสำหรับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม (Best Motion Picture) และรางวัลหมีทองคำเกียรติยศป็นรางวัลสำหรับผู้ที่อุทิศชีวิตให้แก่ภาพยนตร์ (Lifetime Achivement) ส่วนรางวัลหมีเงินมอบให้แก่สาขาย่อยอื่น ๆ เช่น ผู้กำกับยอดเยี่ยม นักแสดงยอดเยี่ยม ฯลฯ
ภาพยนตร์ไทยในแบร์ลีนาเลอ
* นางทาษ ของละโว้ภาพยนตร์ กำกับโดยพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอนุสรมงคลการ เป็นภาพยนตร์ไทยเรื่องแรกที่เข้าประกวดเมื่อ พ.ศ. 2504 
* แพรดำ ของหนุมานภาพยนตร์ กำกับโดยรัตน์ เปสตันยี เป็นภาพยนตร์ไทยเรื่องที่สองที่เข้าประกวด เมื่อ พ.ศ. 2505 
* เด็กหอ เข้าประกวดในสายหนังเด็ก ของ Berlinale ครั้งที่ 57 พ.ศ. 2550 ได้รับสองรางวัล 
*# ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม (ทรงยศ สุขมากอนันต์) - รางวัลหมีแก้ว (Crystal Bear) สาย Generation Kplus - ตัดสินโดยกรรมการเด็ก 11 คน
*# ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม รองอันดับ 1 (ทรงยศ สุขมากอนันต์) - รางวัล Special Mention of Deutsches Kinderhilfswerk (องค์การสนับสนุนเด็กเยอรมัน) สาย Generation Kplus ตัดสินโดยกรรมการผู้ใหญ
lfswerk (องค์การสนับสนุนเด็กเยอรมัน) สาย Generation Kplus ตัดสินโดยกรรมการผู้ใหญ่ 7 คน จากนานาชาติ
* คำพิพากษาของมหาสมุทร กำกับโดย เป็นเอก รัตนเรือง เข้าประกวด Berlinale ครั้งที่ 56 พ.ศ. 2549
พระบฏ
พระบฏ คือ ผืนผ้าที่มีรูปพระพุทธเจ้าเป็นต้นและแขวนไว้เพื่อบูชา คำว่า บฏ มาจากคำในภาษาบาลีว่า ปฏ (อ่านว่า ปะ-ตะ) แปลว่า ผ้าทอ หรือ ผืนผ้า ส่วนมากเป็นผ้าแถบยาว มีวาดภาพพระพุทธเจ้า นิยมแขวนไว้ในสถานที่จัดพิธีกรรมในพุทธศาสนา ใช้แทนที่พระพุทธรูป เพื่อเป็นที่เคารพบูชา
ประวัติ
ต้นกำเนิดของพระบฏยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ อาจมีที่มาจากตำนานพระพุทธฉาย กล่าวถึงพระเจ้าอชาตศัตรูทูลขอพระพุทธฉายจากพระพุทธเจ้า พระพุทธเจ้าจึงโปรดให้พระพุทธฉายประทับบนผืนผ้าผืนหนึ่ง ในประเทศอินเดีย มีการประดับอาคารศาสนสถานด้วยพระบฏซึ่งเป็นคตินิยมเนื่องในพุทธศาสนามหายานและได้ส่งอิทธิพลไปยังดินแดนต่าง ๆ ที่พุทธศาสนามหายานไปถึง เช่น จีน ญี่ปุ่นดังพบหลักฐานการเขียนภาพบนผืนผ้าและนำไปประดับตามศาสนสถานตั้งแต่ราชวงศ์สุยและราชวงศ์ถัง (ตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 12) ยังพบหลักฐานอ้างอิงถึงจิตรกรรมบนผืนผ้าปรากฏในพระสุตตันตปิฎกแปลจากภาษาบาลี ส่วนการทำผ้าพระบฏขนาดใหญ่มาก ๆ ในทิเบต เรียกกันว่า ผ้าทังกา ซึ่งเป็นพุทธศิลป์ชั้นสูงของพุทธศาสนิกชนสายวัชรยาน
ชาวสยามนิยมทำพระบฏถวายเป็นพุทธบูชามาตั้งแต่สมัยสุโขทัย ปรากฏในศิลาจารึกสมัยสุโขทัย หลักที่ 106 หรือ จารึกวัดช้างล้อม ระบุปีพุทธศักราช 1927 กล่าวถึง นักบวชรูปหนึ่งชื่อว่า พนมไสดำ ได้สร้างพระบฏขนาดใหญ่สูงถึง 7 เมตร เพื่อเป็นการอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลไปให้แก่พระมหาธรรมราชา จารึกนี้ยังกล่าวถึงพระบฏจีน ที่มีขนาดเล็กกว่าและใช้ในการประดับตกแต่งภายในอาคาร พระบฏที่เก่าแก่ที่สุดที่พบ คือพระบฏที่พบได้จากกรุพระเจดีย์วัดดอกเงิน อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่ ขนาดสูง 3.4 เมตร และกว้าง 1.8 เมตร เป็นฝีมือสกุลช่างล้านนา อายุอยู่ในราวพุทธศตวรรษที่ 21
ตำนานเมืองนครศรีธรรมราช มีตำนานเล่าว่า มีผู้พบผ้าแถบบาว วาดภาพเล่าเรื่องพุทธประวัติ ได้ลอยมาทางทะเลและขึ้นฝังที่ชายหาดปากพนัง สมัยที่ยังมีอาณาจักรตามพรลิงก์ ชาวบ้านที่เก็บได้ถวายพระเจ้าศรีธรรมาโศกราช พระองค์รับสั่งให้ซักผ้านั้นจนสะอาดเห็นภาพวาดพุทธประวัติ เรียกว่า "ผ้าพระบฏ"
ในสมัยรัตนโกสินทร์ วัตถุประสงค์การสร้างพระบฏมีความหลากหลาย เช่น เพื่อเป็นพุทธบูชา เพื่ออุทิศส่วนบุญกุศลให้แก่ผู้ที่ล่วงลับ และเพื่อเป็นอานิสงส์แก่ตนเองและครอบครัว ทำให้มีการเปลี่ยนแปลงรูปแบบของพระบฏไปด้วย ทั้งในด้านเรื่องราว วัสดุ และขนาด จนในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ตั้งแต่ พ.ศ. 2446 เป็นต้นมา มีการเปลี่ยนแปลงวิธีการำ คือ จากการเขียนภาพลงบนผืนผ้าทีละผืน มาเป็นการเขียนภาพเป็นแบบไว้ แล้วส่งไปถ่ายบล็อกมาพิมพ์ลงบนกระดาษ ทำให้ผลิตได้เร็วขึ้นและครั้งละมาก ๆ

อ้างอิง
โทจิ
โทจิ ( ) เป็นวัดพุทธในสายชินงง ตั้งอยู่ในเมืองเกียวโต ชื่อของวัดมีความหมายว่า "วัดตะวันออก" ในอดีตเคยมี ไซจิ หรือ "วัดตะวันตก" อยู่เป็นคู่กัน ทั้งสองวัดนี้ตั้งอยู่ข้างประตูราโช ซึ่งเป็นประตูเมืองของเมืองหลวงเฮอัง มีชื่อที่เป็นที่รู้จักอย่างเป็นทางการว่าวัดเคียวโอโงโกกุ ( ) ชื่อนี้บ่งชี้ว่าในอดีตเป็นวัดที่สร้างขึ้นเพื่อให้คอยปกป้องคุ้มครองประเทศชาติ โทจินี้ตั้งอยู่ในแขวงมินามิ ใกล้กับทางแยกที่ถนนโอมิยะตัดกับถนนคูโจ ทางตะวันตกเฉียงใต้ของสถานีรถไฟเกียวโต
โทจิสร้างขึ้นเมื่อปี 796 สองปีหลังจากที่ย้ายเมืองหลังมายังเฮอังหรือเกียวโตในปัจจุบัน ในปี 823 พระโคโบ ไดชิ หรือคูไก ได้เข้ามาดำเนินการต่อเติมและพัฒนาวัดตามพระบัญชาของจักรพรรดิซางะ พระประธานของวัดคือ พระไภษัชยคุรุไวฑูรยประภา (Yakushi Nyorai) หรือพระพุทธเจ้าหมอ

เจดีย์ของโทจิมีความสูง 57 เมตร จัดว่าเป็นอาคารไม้ที่สูงที่สุดในญี่ปุ่น ประวัติความเป็นมาย้อนหลังไปได้ตั้งแต่สมัยเอโดะ เมื่อครั้งที่เจดีย์ถูกสร้างขึ้นใหม่ตามคำสั่งของโทกูงาวะ อิเอมิตสึ โชกุนรุ่นที่ 3 แห่งตระกูลโทกูงาวะ ปัจจุบันเจดีย์นี้เป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งของเมืองเกียวโต ทางเข้าสู่ภายในเจดีย์จะเปิดให้เข้าชมเพียงไม่กี่วันในแต่ละปี
อาคารต่าง ๆ ของโทจิเป็นสถานที่เก็บรักษาพระพุทธรูปโบราณจำนวนมาก ในลานวัดมีสวนหย่อมและสระน้ำที่เลี้ยงเต่าและปลาคาร์ปไว้ และยังมีโรงเรียนรากูนัน ซึ่งดำเนินการโดยทางวัดเอง นักเรียนจากที่นี่สามารถเข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยชั้นนำเป็นจำนวนมาก

จากความสำคัญทางประวัติศาสตร์ และความเป็นศูนย์กลางแห่งจิตวิญญาณ องค์การยูเนสโกจึงขึ้นทะเบียนโทจิให้เป็นมรดกโลก พร้อมกับสถานที่อื่นๆในเมืองเกียวโต
ในวันที่ 21 ของทุกเดือน ในลานวัดจะมีการจัดเป็นตลาดนัด มีชื่อเรียกกันว่า โคโบซัน (Kōbō-san) เพื่อระลึกถึงพระโคโบ ไดชิ ซึ่งมรณภาพในวันที่ 21 มีนาคม ตลาดนัดนี้จำหน่ายสินค้าจำพวกของเก่า ผลงานศิลปะ เสื้อผ้า เครื่องปั้นดินเผา อาหาร และของใช้มือสองต่าง ๆ ตลาดนัดครั้งที่ใหญ่ที่สุดจะจัดขึ้นในวันที่ 21 ธันวาคม ซึ่งเป็นครั้งสุดท้ายของปี

ในลานโทจิจะมีจัดตลาดขายของเก่าที่มีขนาดเล็กกว่าโคโบซัน โดยจัดขึ้นในวันอาทิตย์แรกของแต่ละเดือน
ไฟล์:Toji0116.jpg|เจดีย์ห้าชั้นแห่งโทจิ
ไฟล์:Toji1.jpg|อาคารโบราณในโทจิ
ไฟล์:Toji - Golden Hall.JPG|
ไฟล์:Kyoto Toji Kodo C0929.jpg|
ไฟล์:Toji - Five-storied Pagoda.JPG|
ไฟล์:Yakushi-nyorai.jpg|พระไภษัชยคุรุ
ไฟล์:Lecture Hall Toji Five Great Bosatsu.JPG|พระไวโรจนพุทธะ พระอมิตาภพุทธะ
ไฟล์:Gozanze Myoo Toji Kodo.jpg|ไตรโลกยวิชยะ
ไฟล์:Kongokai.jpg|
ไฟล์:Taizokai.jpg|
ไฟล์:Dai Itoku Myoo Yamantaka Toji.JPG|ยมานตกะ
ไฟล์:Kyowogokokuji Monastery Tobatsu Bishamonten (280).jpg|ท้าวเวสวัณ
ไฟล์:Senju_Kannon,_Toji_a085.jpg|พระโพธิสัตว์

ดูเพิ่ม
* อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณ
ศาลเจ้าอิตสึกูชิมะ
ศาลเจ้าอิตสึกูชิมะ ( ) เป็นศาลเจ้าลัทธิชินโตบนเกาะอิตสึกูชิมะ เมืองฮัตสึกาอิจิ จังหวัดฮิโรชิมะ ประเทศญี่ปุ่น ได้รับการขึ้นทะเบียนจากองค์การยูเนสโกให้เป็นมรดกโลก และรัฐบาลญี่ปุ่นได้ยกฐานะอาคารต่าง ๆ ในศาลเจ้าให้เป็นสมบัติประจำชาติญี่ปุ่น

ประวัติความเป็นมาของศาลเจ้าย้อนหลังไปได้ตั้งแต่ศตวรรษที่ 6 การก่อสร้างสำเร็จจนมีลักษณะอย่างในปัจจุบันตั้งแต่ พ.ศ. 1711 โดยได้รับการสนับสนุนเงินทุนจากแม่ทัพคิโยโมริ ศาลเจ้าแห่งนี้เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งความศักดิ์สิทธิ์ของเกาะ ในอดีตชาวบ้านสามัญชนจะถูกห้ามไม่ให้ย่างเท้าขึ้นบนเกาะ และต้องเดินทางโดยเรือผ่านเสาประตูที่ลอยอยู่กลางทะเล
เสาโทริอิของศาลเจ้าอิตสึกูชิมะเป็นจุดท่องเที่ยวที่เป็นที่นิยมมากที่สุดแห่งหนึ่งในญี่ปุ่น และทิวทัศน์ของเสาประตูที่อยู่หน้าภูเขามิเซ็งบนเกาะ ยังได้รับการจัดให้เป็นหนึ่งในสามทิวทัศน์ที่งดงามที่สุดในญี่ปุ่น (Three Views of Japan) เสาโทริอิถูกสร้างขึ้นในบริเวณนี้ตั้งแต่ พ.ศ. 1711 แต่เสาที่เห็นในปัจจุบันถูกสร้างขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2418 ตัวเสาทำจากไม้การบูร มีความสูงประมาณ 16 เมตร มีเสาเล็ก ๆ เป็นฐานรองอีก 4 เสา
ในเวลาที่น้ำขึ้น เสาโทริอิจะดูเหมือนลอยอยู่กลางทะเล เมื่อน้ำลง จะปรากฏให้เห็นพื้นโคลนเลนที่เสาตั้งอยู่ และสามารถเดินเท้าไปจากเกาะได้ ผู้มาเยือนมักจะวางเหรียญเงินไว้ที่ขารองเสาแล้วอธิษฐานขอพร การเก็บหอยเป็นอีกกิจกรรมหนึ่งที่เป็นนิยมเวลาน้ำลง และเวลากลางคืนจะมีแสงไฟจากชายฝั่งส่องไปที่เสาให้ดูงดงามยิ่งขึ้น

การรักษาความสะอาดบริสุทธิ์ในศาลเจ้าถือว่าเป็นสิ่งสำคัญ ก่อน พ.ศ. 2421 ภายในศาลเจ้าจะไม่มีการอนุญาตให้มีการเกิดและการตาย แม้จนทุกวันนี้การฝังศพบนเกาะก็ยังเป็นสิ่งต้องห้าม
ในวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2547 ศาลเจ้าถูกพายุไต้ฝุ่นซงด่าพัดจนเสียหายหนัก ทางเดินและหลังคาอาคารถูกทำลาย ทำให้ต้องปิดศาลเจ้าชั่วคราว แล้วเปิดให้เข้าชมอีกครั้งใน พ.ศ. 2549 แต่ก็ยังคงต้องดำเนินการซ่อมแซมต่อไป
มรดกโลก
ศาลเจ้าอิตสึกูชิมะได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 20 เมื่อปี พ.ศ. 2539 ที่เมืองเมรีดา ประเทศเม็กซิโก ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
* (i) - เป็นตัวแทนในการแสดงผลงานชิ้นเอกที่จัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันชาญฉลาดของมนุษย์
* (ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของกา
ฒนธรรม
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
* (vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์
ภาพ:Itsukushima floating shrine.jpg|อาคารศาลเจ้าที่สร้างอยู่บนพื้นน้ำ
ภาพ:Itsukushima torii angle.jpg|ภาพระยะใกล้ของเสาโทริอิ
ภาพ:20100723 Miyajima 4857.jpg|เสาโทริอิยามน้ำลง มองจากภายในศาลเจ้า
ภาพ:20100723 Miyajima Itsukushima 5122.jpg

อ้างอิง
* Wikipedia
* UNESCO World Heritage description
พุทธสถานในพื้นที่โฮรีวจิ
พุทธสถานในพื้นที่โฮริว-จิ ตั้งอยู่ที่ เมืองอิโกมะ จังหวัดนาระ ประเทศญี่ปุ่น ประกอบไปด้วยสิ่งก่อสร้างทางพระพุทธศาสนา 2 แห่ง คือ
* วัดโฮรีว
* วัดฮกกิ

มรดกโลก
สถานที่แห่งนี้ขึ้นทะเบียนให้เป็นแหล่งมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 17 เมื่อ พ.ศ. 2536 (ค.ศ. 1994) ที่เมืองการ์ตาเฮนา ประเทศโคลอมเบีย โดยผ่านเกณฑ์การพิจารณาดังนี้
* (i) - เป็นตัวแทนของการแสดงผลงานชิ้นเอกที่จัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันชาญฉลาดของมนุษย์ 
* (ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม 
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ 
* (vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาส
ศาลเจ้านิกโกโทโช
ศาลเจ้านิกโกโทโช ( ) เป็นศาลเจ้าชินโตที่สร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้แด่โชกุนโทกูงาวะ อิเอยาซุ โชกุนคนแรกของตระกูลโทกูงาวะ เริ่มสร้างในปี พ.ศ. 2160 ในช่วงสมัยเอโดะ ระหว่างที่ฮิเดตาดะบุตรชายของโทกูงาวะดำรงตำแหน่งเป็นโชกุน และได้รับการต่อเติมขยายพื้นที่ในสมัยของอิเอมิตสึ โชกุนคนที่สามของตระกูล ศาลเจ้านี้ตั้งอยู่ในเมืองนิกโก จังหวัดโทจิงิ ทางตอนเหนือของภูมิภาคคันโตบนเกาะฮนชู เป็นส่วนหนึ่งของอุทยานวัฒนธรรม "ศาลเจ้าและวัดแห่งนิกโก" ซึ่งได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก ศาลเจ้าแห่งนี้เป็นที่ตั้งรูปเคารพและป้ายวิญญาณของอิเอยาซุ และมีสถานที่ฝังอัฐิอยู่ที่นี่
File:20100727 Nikko Tosho-gu Three wise monkeys 5965.jpg|ลิงสามตัว
File:Five-story pagoda@nikko.jpg
Nikko Toshogu Yomeimon M3247.jpg
File:NikkoRotatingLantern4994.jpg
File:NikkoBell4999.jpg|
Image:Sake barrels at Toshogu shrine, Nikko, Japan.JPG|
Image:NikkoKaramonCarvings5205.jpg|
Image:Kagura-dono.jpg|
File:Toshogu-Sleeping-Cat-Dsc33988.jpg|
File:Nikko Toshogu Suibansha-M8471.jpg|
File:Nikko Toshogu Kamijinko Shoro M3086.jpg|
File:Karamon of Nikko Tosho Shrine.JPG|
File:NikkoYomeimonLion5061.jpg|
File:AUnComposite.jpg|
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา ( ) เป็นหน่วยงานราชการส่วนกลางประเภทกระทรวงของไทย มีอำนาจหน้าที่เกี่ยวกับการส่งเสริมสนับสนุน และพัฒนาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว การกีฬา การศึกษาด้านกีฬา นันทนาการ และราชการอื่นตามที่กฎหมายกำหนด ให้อำนาจหน้าที่ของกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา

ประวัติ
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬาจัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2545 หมวด 5 ตามมาตรา 14 กำหนดให้กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา มีอำนาจหน้าที่เกี่ยวกับการส่งเสริมสนับสนุน และพัฒนาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว การกีฬา การศึกษา ด้านกีฬา นันทนาการ และราชการอื่นตามที่กฎหมายกำหนด ให้อำนาจหน้าที่ของกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา มีส่วนราชการตามมาตรา 15 ดังต่อไปนี้
ตามพระราชกฤษฎีกาโอนกิจการบริหารและอำนาจหน้าที่ของส่วนราชการ ให้เป็นไปตามพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2545 ส่วนที่ 4 มาตรา 22 ถึงมาตรา 26 ให้โอนทรัพย์สิน งบประมาณหนี้ สิทธิ ภาระผูกพัน ข้าราชการ ลูกจ้าง และอัตรากำลังของกระทรวงศึกษาธิการในส่วนกรมพลศึกษา (ยกเว้นกองยุวกาชาดและกองการลูกเสือ) มาเป็นหน่วยงานในสังกัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา มาตรา 27 ให้โอนงานส่งเสริมอุตสาหกรรมภาพยนตร์ ในสำนักงานพัฒนานโยบายและแผนการประชาสัมพันธ์ กรมประชาสัมพันธ์ มาเป็นสำนักงานพัฒนาการท่องเที่ยว กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา มาตรา 28 ให้โอนอำนาจหน้าที่ของรัฐมนตรีในการดำเนินงานเกี่ยวกับหน่วยงานของรัฐดังต่อไปนี้มาเป็นของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและ
เกี่ยวกับหน่วยงานของรัฐดังต่อไปนี้มาเป็นของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
# การกีฬาแห่งประเทศไทย
# การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย มาตรา 29
นอกจากโอนอำนาจหน้าที่ที่บัญญัติไว้แจ้งชัดแจ้งชัดที่อื่นให้โอนอำนาจหน้าที่ของรัฐมนตรี ในการดำเนินการเกี่ยวกับกฎหมายดังต่อไปนี้ มาเป็นของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
# พระราชบัญญัติกีฬามวย พ.ศ. 2542
# พระราชบัญญัติธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ พ.ศ. 2535
# พระราชบัญญัติสภาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2544

หน่วยงานในสังกัด
ส่วนราชการ
* สำนักงานรัฐมนตรี
* สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
* กรมพลศึกษา
* กรมการท่องเที่ยว
*มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ

ส่วนราชการประจำจังหวัด
* สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัด

รัฐวิสาหกิจ
* การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
* การกีฬาแห่งประเทศไทย
องค์การมหาชน
* องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน)

ดูเพิ่ม
* รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬาของไทย
* รายชื่อปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬาของไทย

หมายเหตุ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
สุราขาว
สุราขาว หรือ เหล้าขาว คือ สุรากลั่นที่ปราศจากเครื่องย้อมหรือสิ่งผสมปรุงแต่ง มีแรงแอลกอฮอล์ต่ำกว่า 80 ดีกรีเป็นสุราที่ได้จากการควบคุมการหมักและกลั่นอย่างพิถีพิถัน
มีการตรวจสอบวิเคราะห์คุณภาพทุกขั้นตอนในกระบวนการผลิตโดยห้องปฏิบัติการ วิทยาศาสตร์ที่ทันสมัยและได้รับการอนุญาตจากกรมโรงงานอุตสาหกรรมน้ำที่นำมาใช้ปรุงแต่ง ปรับดีกรีสุราเป็นน้ำที่สะอาดปราศจากแร่ธาตุ จึงทำให้ได้น้ำสุราที่ใสรสชาติชวนดื่ม

ประวัติ
“หยิงหยาเชิ่งหล่าน” ของจีน (1405–1433) ระบุว่า เซียนหลัว (暹羅, Xiānluó) มีสุราขาวสองแบบ ทั้งสองแบบเป็นสุรากลั่น ซีมง เดอ ลา ลูแบร์ ทูตชาวฝรั่งเศสผู้เดินทางมายังสยามในสมัยอยุธยาตอนกลาง เขียนเกี่ยวกับสุราสยามไว้ดังนี้:
สุราขาวปัจจุบันส่วนใหญ่กลั่นมาจากกากน้ำตาลแทนข้าวเพื่อลดต้นทุนการผลิต

ดูเพิ่ม

* ไวน์ไทย
* แม่โขง
* แสงโสม
* อาวาโมริ
* สาโท

หมายเหตุ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Thai Beverage Plc
* Thai Alcohol Beverage Business Association
* The study of physical and chemical properties of Thai distilled spirits.
* ‘เหล้าขาวไทย’ ดีกรีไกลระดับโลก กับ Moon Seeker ( )
* Thai Beverage Company
* แจกสูตรคอกเทลอโยธยาที่คุณพี่หมื่นสายเมาชอบไปดริงค ( )