SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดต้นสน (จังหวัดชลบุรี)
วัดต้นสน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางปลาสร้อย อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี มีเนื้อที่วัดทั้งหมด 15 ไร่ 1 งาน 24 วา มีที่ธรณีสงฆ์ 206 ไร่ อยู่ห่างจากวัดใหญ่อินทารามราว 300 เมตร

วัดต้นสนตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2402 จากคำโคลงที่ปรากฏหลักฐานอยู่ว่า พระยาชลฯ เป็นผู้สร้างและอุปถัมภ์วัดนี้ ไม่ปรากฎปีที่แน่นอนว่าท่านเป็นผู้ใด สมัยหนึ่งวัดนี้เคยใช้เป็นที่สอบธรรมสนามหลวง และใช้เป็นสถานที่คัดเลือกทหาร วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2410 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 8.70 เมตร ยาว 15.55 เมตร ชื่อของวัดมีที่มาจากเดิมภายในบริเวณวัดมีต้นสน ขนาดใหญ่เป็นจำนวนมาก และมีอยู่ต้นหนึ่งขนาดใหญ่มาก
วัดต้นสนเป็นศิลปะผสมผสานระหว่างไทย-จีน เป็นวัดเก่าแก่คู่เมืองชลอีกแห่งหนึ่งตั้งอยู่ท่ามกลางชุมชนชาวจีนโบราณ ศิลปกรรมตกแต่งภายในวัดจึงเป็นแบบไทย-จีน อุโบสถมีเสานางเรียงรอบรับปีกชายคาของระเบียงที่สามารถเดินได้รอบอุโบสถ มุมอุโบสถ ด้านนอกประดิษฐานใบเสมาที่ระดับฐานบัวของอาคาร หลังคาอุโบสถมีช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ประดับกลางหน้าบันปั้นปูนเป็นลายเทพนมบนพื้นลายดอกไม้ โดยนำกระเบื้องเคลือบอย่างจีนมาประดับตกแต่ง เช่นเดียวกับกรอบประตูหน้าต่างด้านนอก ซึ่งเป็นที่นิยมของชาวจีน

อ้างอิง
วัดอาฮงศิลาวาส
วัดอาฮงศิลาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไคสี อำเภอเมืองบึงกาฬ จังหวัดบึงกาฬ

วัดอาฮงศิลาวาส แต่เดิมเรียกว่า วัดป่าเลไลย สร้างโดยหลวงพ่อลุน เมื่อหลวงพ่อมรณภาพ วัดจึงถูกทิ้งร้าง จนกระทั่งเมื่อ พ.ศ. 2517 ท่านเจ้าคุณนิเทศศาสนคุณ (หลวงพ่อมหาสมานสิริปัญโญ) ผ่านมาพบวัดที่มีสภาพสงบร่มรื่น อยู่ติดริมโขงนี้ จึงได้ทำการปฏิสังขรณ์วัด และตั้งชื่อวัดใหม่ว่า "วัดอาฮงศิลาวาส" ตามชื่อแก่งอาฮง ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2480 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2548
วิหารประดิษฐาน พระพุทธคุวานันท์ศาสดา หล่อด้วยทองเหลือง ลักษณะคล้ายกับพระพุทธชินราช เป็นพระพุทธรูปขนาดหน้าตักกว้าง 4 เมตร สูง 7 เมตร น้ำหนัก 20 ตัน มีความเชื่อกันว่าลำน้ำโขงในบริเวณหน้าอุโบสถของวัดเป็นจุดที่ลึกที่สุดในแม่น้ำโขง เรียกว่า "สะดือแม่น้ำโขง" เคยมีการวัดความลึกโดยใช้เชือกผูกกับก้อนหินหย่อนลงไปได้ลึกถึง 200 เมตร นอกจากนี้ยังมีสวนหินที่บ่งบอกลักษณะกายภาพของพื้นที่ริมโขงเมื่อล้านปีก่อน

อ้างอิง
หอยเสียบจิ้มมะละกอ
หอยเสียบจิ้มมะละกอ หรือเรียกโดยย่อว่า หอยเสียบมะละกอ เป็นอาหารว่างของไทยอย่างหนึ่ง พบได้ที่ย่านตลาดหัวหิน อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ มีวัตถุดิบหลักคืออาหารทะเลชนิดต่าง ๆ ตากแห้ง ได้แก่ หอยแมลงภู่ หอยหลอด หอยแครง ปลาหมึก ปลาริวกิว ไข่ปลา ปลาแผ่น และปลาวงตากแห้งเสียบไม้เอาไว้ นอกจากของทะเลแล้ว บางร้านยังมีไส้กรอก กุนเชียง ลูกชิ้น ปูอัด มาเสียบไม้ขายด้วยกัน โดยนำของเสียบไม้เหล่านี้ไปปิ้งบนเตาถ่านให้สุกกรอบกำลังดีและมีกลิ่นหอมขึ้น รับประทานเคียงกันกับน้ำจิ้มรสเผ็ดหวาน ใสุ่ถั่วลิสงคั่วบดหยาบ บางร้านใส่พริกตำไปด้วย ลักษณะคล้ายกับอาจาดแบบหวาน และมีมะละกอดิบสับหยาบ แตงกวาหั่นเล็ก แยกมาต่างหาก เมื่อจะรับประทานให้นำเส้นมะละกอสับหยาบและแตงกวาซึ่
บ แตงกวาหั่นเล็ก แยกมาต่างหาก เมื่อจะรับประทานให้นำเส้นมะละกอสับหยาบและแตงกวาซึ่งมีความกรุบกรอบมาใส่ในน้ำจิ้ม จากนั้นนำหอยเสียบมาคลุกเคล้ากับน้ำจิ้มและรับประทานร่วมกันกับเส้นมะละกอ
ส่วนที่มาของหอยเสียบมะละกอนั้นไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด บ้างก็ว่าเป็นอาหารที่มีมาช้านาน บ้างก็ว่าเป็นเสบียงของชาวประมง ที่มีการนำอาหารทะเลมาถนอมอาหารด้วยการตากแห้ง ส่วนมะละกอเป็นเสบียงที่หาได้ง่ายและเก็บตุนไว้ได้นานพอ ๆ กับฟักแฟง ปัจจุบันในย่านตลาดหัวหิน มีร้านหอยเสียบจิ้มมะละกออยู่ราว 7-8 ร้าน โดยหน้าร้านจะเรียงรายด้วยของทะเลแห้งเสียบไม้บนโต๊ะเป็นจุดสังเกต

อ้างอิง
วัดสุวรรณราชดาราม
วัดสุวรรณราชดาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหอคำ อำเภอเมืองบึงกาฬ จังหวัดบึงกาฬ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 5 ไร่ 29 ตารางวา น.ส. 3 เลขที่ 210 อาราเขตทิศเหนือประมาณ 2 เส้น ทิศใต้ประมาณ 2 เส้น ทิศตะวันออกประมาณ 2 เส้น 10 วา ทิศตะวันตกประมาณ 2 เส้น 10 วา เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระอธิการสมควร บญฺกาโม
วัดสุวรรณราชดาราม หรือที่รู้จักกันในชื่อ วัดหอคำ เนื่องมาจากการค้นพบก้อนหินขนาดใหญ่ในวัดซึ่งพบในภายหลังว่าเป็นทองคำ วัดหอคำจึงเป็นศูนย์กลางระหว่าง 2 หมู่บ้าน ระหว่างบ้านหอคำและบ้านหอคำเหนือ ประวัติการสร้างหอคำ คือเริ่มแรกได้สร้างอุโบสถขึ้นมาแต่ไม่มีใบเสมาอยู่ในวัด ต่อมาได้มีการปรับหน้าดินในวัดและไปพบก้อนหินขนาดใหญ่ ซึ่งจากการตรวจสอบพบว่าไม่ใช่ก้อนหิน แต่คือก้อนคำสัมฤทธิ์หนัก 24 กิโลกรัม ชาวบ้านจึงกลัวว่าจะมีโจรมาขโมยจึงได้ร่วมกันหางบประมาณเพื่อมาสร้างหอคำขึ้นมา
เดิมวัดชื่อ วัดยอดแก้ว ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2486 ได้ขอเปลี่ยนชื่อวัดเป็น "วัดสุวรรณราชดาราม" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2430 อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ หอระฆังและอาคารเอนกประสงค์ ภายในวัดมีศูนย์พัฒนาเด็กเล็กและการศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2524

อ้างอิง
วัดศิริมงคล (อำเภอท่าลี่)
วัดศิริมงคล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอาฮี อำเภอท่าลี่ จังหวัดเลย

วัดศิริมงคล หรือ วัดศพเงิน แต่คนส่วนใหญ่ปัจจุบันจะเรียกว่า วัดพระธาตุมะนาวเดี่ยว เอกสารประวัติวัดของกรมศาสนาระบุว่า สร้างเมื่อ พ.ศ. 2284 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2297 ชื่อวัดตั้งตามขื่ออดีตเจ้าอาวาส พระครูศิริมงคลพิทักษ์
วัดมีพระธาตุมะนาวเดี่ยว เป็นพระธาตุเก่าแก่ทรงสี่เหลี่ยมสร้างขึ้นด้วยอิฐหรือปูนเชื่อว่าสร้างขึ้นในช่วงสมัยที่บ้านอาฮีมีฐานะเป็นเมือง มีชื่อว่าเมืองตูม มีผู้ครองเมืองนามว่า ท้าวสุนทรจักร มีภรรยานามว่า นางพรมจารี เมื่อนางพรมจารีถึงแก่กรรมจึงได้สร้างเจดีย์เพื่อเป็นอนุสรณ์แห่งความรัก ภายในพระธาตุบรรจุอัฐิของนางมีของมีค่ามากมาย ต่อมาท้าวสุนทรจักรมีภรรยาคนใหม่ ทำให้ไม่มีทายาทสืบสกุล เมืองตูมก็ล่มสลาย เชื่อกันว่าพระธาตุองค์นี้มีชื่อจริงว่า '"พระธาตุแม่นางเดียว" แต่เรียกเพี้ยนมาเป็น "พระธาตุมะนาวเดี่ยว"
นอกจากนั้นวัดยังมีพระพุทธรูปนาคปรก นามว่า พระพุทธรูปนาคปรกศิริมงคลรัตนะราชพิทักษ์โคดม ชาวบ้านเรียกว่า หลวงปู่นาคมุจลินท์ เป็นพระพุทธรูปนาคปรก แกะสลักด้วยหินแกรนิต ศิลปะลพบุรี หน้าตักกว้าง 22 นิ้ว สูงจากฐานถึงยอดเศียร 48 นิ้ว ชาวบ้านเล่าขานสืบต่อกันว่า พระพุทธรูปลอยทวนน้ำมาตามลำน้ำเหือง แล้วไหลมาวนอยู่ที่ท่าน้ำบ้านอาฮี ชาวบ้านจึงได้อัญเชิญมาประดิษฐานไว้

อ้างอิง
โลซาร์
โลซาร์ ( ; "ปีใหม่" ) หรือ ปีใหม่ทิเบต เป็นเทศกาลในศาสนาพุทธแบบทิเบต มีการเฉลิมฉลองในวันที่ที่แตกต่างกันไปตามธรรมเนียม ในทิเบต, ภูฏาน, เนปาล, อินเดีย เทศกาลนี้เป็นเทศกาลปีใหม่เฉลิมฉลองในวันแรกของปฏิทินทิเบตซึ่งเป็นสุริยจันทรคติ โดยทั่วไปตรวกับเดือนกุมภาพันธ์ถึงมีนาคมตามปฏิทินเกรกอเรียน เทศกาลเดียวกันนี้ในเนปาลเรียกว่า โลฉาร์ (Lhochhar) และมีขึ้นราวแปดสัปดาห์ก่อนโลซาร์แบบทิเบต

โลซาร์มีการเฉลิมฉลองอยู่เดิมก่อนการมาถึงของพระพุทธศาสนาในดินแดนทิเบต และมีรากมาจากธรรมเนียมการจุดธูปฤดูหนาวของศาสนาบอน ในรัชสมัยของกษัตริย์ทิบเตองค์ที่เก้า ปูเด คุงยัล (317-398) ว่ากันว่าธรรมเนียมนี้ถูกรวมเข้ากับเทศกาลฉลองการเก็บเกี่ยว กลายมาเป็นเทศกาลโลซาร์ประจำปี
โลซาร์มีการเฉลิมฉลองยาวนาน 15 วัน โดยสามวันแรกมีการเฉลิมฉลองหลัก ๆ อยู่ ในวันแรกของเทศกาลโลซาร์ จะฉลองด้วยเครื่องดื่ม ชังกอล (changkol) ซึ่งทำมาจาก ฉัง (เครื่องดื่มของภูมิภาคหิมาลัย คล้ายเบียร์) ส่วนวันที่สองเรียกว่าวันโลซาร์ของกษัตริย์ (กยัลโปโลซาร์) โดยธรรมเนียมแล้ว เทศกาลโลซาร์จะถูกนำหน้าด้วยการปฏิบัติวัชรกิลายะนานห้าวัน

อ้างอิง
วัดราชบุรณะ (จังหวัดชุมพร)
วัดราชบุรณะ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่ามะพลา อำเภอหลังสวน จังหวัดชุมพร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 87 ไร่ 1 งาน 30 ตารางวา
วัดราชบุรณะ หรือ วัดนอก เดิมชื่อ วัดเขาห่อ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2296 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2365 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ทั้งยังพระราชทานพระประธาน สำหรับประดิษฐานในโรงอุโบสถ พระพุทธสิหิงห์ฯ และทรงพระราชทานนามวัดเสียใหม่ว่า "วัดราชบุรณะ" โดยมรหลวงพ่อทองคำ (ไม่ปรากฎฉายา) ดำรงตำแหน่ง เจ้าอาวาส ท่านได้ดำเนินการบูรณะพัฒนาวัด เจริญมั่นคงมาตามลำดับ ต่อมาในสมัยเจ้าคุณภัทรธรรมธาดา เจ้าคณะจังหวัดชุมพร (ธ) วัดสามแก้ว ได้ดำเนินการเปลี่ยนชื่อวัดราชบูรณะโดยอ้างเหตุผลว่า นามนี้เป็นราชทินนาม เป้นการไม่เหมาะสมกับสภาพวัดที่อยู่ในชนบทห่างไกล จึงเปลี่ยนชื่อเป็น วัดราษฎรบูรณาราม
วัดได้ยกฐานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ เมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 โดยประกาศสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ และเมื่อวันที่ 20 มกราคม 2553 มหาเถรสมาคมมีมติให้เปลี่ยนกลับไปใช้ชื่อเดิม โดยประกาศสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2553
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ คือ พระอุโบสถหลังเก่ามีสภาพทรุดโทรมต่อมาจึงได้สร้างพระอุโบสถขึ้นใหม่ ตามแนวพระอุโบสถวัดพระราม 9 ขนาดกว่้าง 14 เมตร ยาว 22 เมตร พระประธานในอุโบสถหลังใหม่ เป็นพระพุทธรูปหล่อด้วยทองเหลือง นามว่า พระพุทธสิงห์ ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 62 นิ้ว สูง 88 นิ้ว เจดีย์รัตนตรัย ลักษณะก่ออิฐถือปูน ทรงระฆังคว่ำ ย่อมุมไม้สิบสอง ภายในประดิษฐานพระพุทธสิหิงห์จำลอง

รายนามเจ้าอาวาส
{|class="wikitable"
|-
!|ลำดับ !!|นามเจ้าอาวาส !!|ดำรงตำแหน่ง (พ.ศ.)
|-
| 1. || หลวงพ่อทองคำ || ไม่ปรากฏ
|-
| 2. || หลวงพ่อนิล ||
|-
| 3. || หลวงพ่อธร || 2460 – 2465
|-
| 4. || พระอธิการฝึก (ทับเคลียว) || 2466 – 2472
|-
| 5. || พระวินัยธรหีต ธมฺมนนฺโท || 2473 – 2504
|-
| 6. || พระครูสมุห์ป้วน ถาวโร || 2505 – 2509
|-
| 7. || พระมหาบุญสร้าง สุทฺธจาโร || 2512 – 2514
|-
| 8. || พระอธิการเจริญ กิตฺติปาโล || 2517 – 2523
|-
| 9. || พระเทพวชิรปฎิภาณ (ดำเนิน อตฺถจารี) || 2524 – 1 สิงหาคม 2568
|-
| รักษาการ ||พระครูศรีปริยัตยาภิมณฑ์ || 1 สิงหาคม 2568 – ปัจจุบัน
|}

อ้างอิง
วัดท้าวบุญเรือง
วัดท้าวบุญเรือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านแหวน อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 6 ไร่

วัดท้าวบุญเรืองสร้างเมื่อ พ.ศ. 2235 ตามแบบประวัติวัดแจ้งว่าสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2357 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2550 โดยมีท้าวบุญเรืองเป็นผู้ริเริ่มสร้างวัด สันนิษฐานว่าท้าวบุญเรืองอาจเป็นพระโอรสพระเจ้าติโลกราช หากสันนิษฐานตามนี้วัดอาจสร้างในช่วง พ.ศ. 2000 หรืออาจเป็นวัดที่ตั้งชื่อตามผู้ปกครองแขวงแม่ท่าช้าง ที่มียศและชื่อว่า ท้าวบุญเรือง เพราะในบริเวณใกล้เคียงปรากฏชื่อวัดที่มีคำนำหน้าว่าท้าวจำนวน 3 วัด อีกสองวัดคือ วัดท้าวคำวังและวัดท้าวผายู (วัดผาสุการาม)
วัดท้าวบุญเรืองเป็นสำนักเรียนพระปริยัติธรรม (ภาษาบาลี) ในยุคที่ครูบาอินถา อริยะ เป็นเจ้าอาวาสวัด (พ.ศ. 2430–2493) วัดท้าวบุญเรืองได้จัดเก็บคัมภีร์ใบลานอักษรธรรมล้านนาจำนวน 10 หีบ ไว้ที่หอไตรหลังใหม่ซึ่งย้ายมาจากหอไตรกลางน้ำที่อยู่หน้าวัด วัดมีโบราณวัตถุบางส่วนได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณวัตถุและศิลปวัตถุอย่างสัตตภัณฑ์ ธรรมาสน์ และพระพุทธรูปปางมารวิชัย ชนิดสำริด 3 องค์
วิหารก่ออิฐฉาบปูน โครงสร้างไม้ หลังคาเป็นทรงจั่วมีการซ้อนชั้นของหลังคาด้านหน้าสองชั้น หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผาหรือแป้นเกล็ด (หลังคาแผ่นไม้) บริเวณหน้าวิหารมีท้าวเวสสุวรรณ ภายในวิหารมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ส่วนบริเวณด้านหลังวิหารเป็นเจดีย์รูปแบบล้านนาที่รับเอาอิทธิพลจากสุโขทัยและพุกาม ป็นเจดีย์ทรงกลมเป็นฐานสูงสี่เหลี่ยมย่อเก็จ เน้นชั้นมาลัยเถาที่ขยายใหญ่ขึ้น ยกสูงขึ้น องค์ระฆังถูกลดความสำคัญลงจนเหลือขนาดเล็ก มีบัวรัดรอบองค์ระฆังตามแบบพุกาม บัลลังก์ย่อเหลี่ยม
รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูบาคันธา พ.ศ. 2347–2405
* พระครูบาสุวรรณ พ.ศ. 2405–2430
* เจ้าอธิการอินถา อริยะ พ.ศ. 2430–2493
* พระครูประโชติบุญรักษ์ (จันทร์ จิรฏฐิโก) พ.ศ.2483–2527
* พระครูกิตติพัฒนโสภณ (บุญรัตน์ นิภาธโร) พ.ศ. 2527–

อ้างอิง
โรตีจอห์น
โรตีจอห์น ( , ) เป็นแซนด์วิชไข่เจียว เชื่อว่าถือกำเนิดครั้งแรกที่ประเทศสิงคโปร์เมื่อราวคริสต์ทศวรรษ 1960 ถึง 1970 ต่อมาได้กลายเป็นอาหารข้างถนนที่แพร่หลายไปทั่วบริเวณคาบสมุทรมลายู ปัจจุบันคือประเทศมาเลเซีย และประเทศอินโดนีเซีย
ประวัติ
โรตี มาจากคำสันสกฤตว่า โรติกา (rotikā) แปลว่า ขนมปัง โดยทั่วไปจะหมายถึงอาหารที่ทำจากขนมปังหรือคล้ายขนมปัง ซึ่งรวมไปถึงแซนด์วิช และแพนเค้ก ส่วนชื่อ จอห์น นั้นไม่ทราบที่มาว่าอยู่ในชื่ออาหารนี้ได้อย่างไร แต่อาจจะมาจากการที่ชาวสหราชอาณาจักรจะเรียกชื่อบุคคลชายใด ๆ ว่าจอห์นไว้ก่อน ในกรณีที่ไม่รู้จักกัน จำชื่อไม่ได้ หรือชื่อออกเสียงยากเกินไป จนอาจกลายเป็นชื่อที่กองทัพสหราชอาณาจักรใช้เรียกพ่อค้าแม่ขายซึ่งเป็นชนพื้นเมืองในบริติชมาลายา
มีมุขปาฐะอ้างว่าอาหารดังกล่าวมีต้นกำเนิดมาจากพ่อครัวชาวมลายูในสิงคโปร์เมื่อช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 ถึง 1970 และมีเรื่องเล่าทำนองนี้อีกหลายเรื่อง แต่มุขปาฐะเรื่องสุดท้าย กล่าวถึงการขายโรตีจอห์นที่ศูนย์การค้าหาบเร่ตามันเซอราซี ที่เริ่มขายอาหารจานนี้ใน ค.ศ. 1976 หลังได้สูตรจากพ่อค้าหาบเร่คนหนึ่ง ที่ต่อมาร้านค้าแผงดังกล่าวได้ย้ายไปขายที่ตลาดสวนเซอรังกูนใน ค.ศ. 2001

อย่างไรก็ตามโรตีจอห์นได้แพร่หลายไปทั่วคาบสมุทรมลายูเป็นที่เรียบร้อย และในยุคปัจจุบันผู้คนนิยมรับประทานโรตีจอห์นหน้าปลาซาร์ดีน มากกว่าเนื้อสัตว์อื่น
ส่วนประกอบ
วัตถุดิบในการทำโรตีจอห์น ประกอบด้วย ขนมปังบาแก็ต ไข่ เนื้อสับ (อาจเป็นเนื้อไก่ ปลาซาร์ดีน หรือเนื้อแกะ) หัวหอม และเสิร์ฟพร้อมซอสพริกผสมมะเขือเทศ

อ้างอิง
การท่องเที่ยวในปารีส
แห่งอาสนวิหารน็อทร์-ดาม]]

การท่องเที่ยวในปารีสเป็นแหล่งรายได้หลัก ปารีสต้อนรับนักท่องเที่ยว 12.6 ล้านคนใน ค.ศ. 2020 โดยวัดจากการเข้าพักในโรงแรม ซึ่งลดลง 73 เปอร์เซ็นต์จาก ค.ศ. 2019 เนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19 และจำนวนนักท่องเที่ยวต่างชาติลดลงร้อยละ 80.7 กระนั้น บรรดาพิพิธภัณฑ์ได้เปิดอีกครั้งใน ค.ศ. 2021 โดยมีข้อจำกัดด้านจำนวนผู้เข้าชมต่อครั้งและข้อกำหนดให้ผู้เข้าชมสวมหน้ากากอนามัย
ใน ค.ศ. 2018 มีนักท่องเที่ยวต่างชาติจำนวน 17.95 ล้านคนที่ค้างคืนมาเยือนเมืองนี้ โดยส่วนใหญ่มาเพื่อท่องเที่ยวและชอปปิง (และคาดว่าจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าหากรวมนักท่องเที่ยวที่ค้างคืนในประเทศ) ส่วนสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยม ได้แก่ อาสนวิหารน็อทร์-ดาม (12 ล้านคนใน ค.ศ. 2017), ดิสนีย์แลนด์ปารีส (11 ล้านคน), มหาวิหารซาเคร-เกอร์ (10 ล้านคน), พระราชวังแวร์ซาย (7.7 ล้านคน), พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ (6.9 ล้านคน), หอไอเฟล (5.9 ล้านคน), ศูนย์ศิลปะและวัฒนธรรมแห่งชาติฌอร์ฌ ปงปีดู (3.33 ล้านคน) ตลอดจนพิพิธภัณฑ์ออร์แซ (3 ล้านคน) ซึ่งนักท่องเที่ยวต่างชาติจำนวนมากที่มายังอาณาบริเวณปารีส ได้แก่ ชาวอังกฤษ, อเมริกัน, เยอรมัน, อิตาลี, จีน และแคนาดา
ใน ค.ศ. 2012 พนักงานกินเงินเดือน 263,212 คนในปารีส หรือร้อยละ 18.4 ของจำนวนคนงานทั้งหมด ได้มีส่วนร่วมในภาคส่วนที่เกี่ยวข้องกับการท่องเที่ยว, โรงแรม, การจัดเลี้ยง, การเดินทาง และการพักผ่อน ส่วนใน ค.ศ. 2014 ผู้มาเยือนปารีสใช้จ่ายไป 1.7 หมื่นล้านดอลลาร์ (13.58 พันล้านยูโร) ซึ่งสูงเป็นอันดับสามของโลกรองจากลอนดอน และนครนิวยอร์ก

ดูเพิ่ม

* การท่องเที่ยวในประเทศฝรั่งเศส

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* Official tourism site
วัดหนองขุนชาติ
วัดหนองขุนชาติ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองสรวง อำเภอหนองฉาง จังหวัดอุทัยธานี

วัดหนองขุนชาติตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2364 โดยมีขุนสนิท เป็นผู้นำชาวบ้านหนองสรวงจัดสร้าง ระยะแรกเรียก วัดสนิทธรรมธาราม ต่อมาได้เปลี่ยนนามเป็น วัดหนองสรวง ตามชื่อบ้าน จนเมื่อ พ.ศ. 2449 ทางราชการได้ย้ายที่ว่าการอำเภออุทัยเก่า จากบ้านหนองขุนชาติมาตั้งอยู่ที่บ้านเนินตาเนียม และเมื่อ พ.ศ. 2465 ได้เปลี่ยนอำเภออุทัยเก่าเป็นอำเภอหนองฉาง พร้อมนี้ก็ได้เปลี่ยนนามวัดหนองสรวงเป็น "วัดหนองขุนชาติ" เนื่องจากวัดนี้ตั้งอยู่ใกล้กับบ้านหนองขุนชาติ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในราว พ.ศ. 2443 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538
วิหารเป็นที่ประดิษฐานของหลวงพ่อศักดิ์สิทธิ์ 3 องค์ คือ หลวงพ่อสุข หลวงพ่อสือ หลวงพ่อตุ้ม และยังมีมณฑป ซึ่งภายในประดิษฐานพระพุทธบาทจำลอง นอกจากนี้ยังมีลวดลายแกะสลักไม้บนบานหน้าต่าง ประตูของอุโบสถ ภายในวัดมีพิพิธภัณฑ์วัดหนองขุนชาติ จัดเก็บโบราณวัตถุ เครื่องมือเครื่องใช้ตามวิถีชีวิตชาวบ้าน เครื่องมือการเกษตร อาวุธโบราณ ธนู ดาบ ตู้จัดแสดงเงินตรายุคต่าง ๆ เป็นต้น

อ้างอิง
วัดบ้านไร่ (จังหวัดอุทัยธานี)
วัดบ้านไร่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านบึง อำเภอบ้านไร่ จังหวัดอุทัยธานี

ตามประวัติวัดระบุว่าวัดบ้านไร่ ตั้งขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2470 โดยนายทา ชาวป่า บริจาคที่ดินเนื้อที่ 15 ไร่ 3 งาน 75 ตารางวา ให้สร้างวัดและชาวบ้านพากันเรียกชื่อวัดว่า "วัดบ้านไร่”" ตามชื่อหมู่บ้าน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2472
ศาลาการเปรียญ (หลังเก่า) ระบุว่าสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2475 ลักษณะเป็นอาคารโถง โครงสร้างไม้ ผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดความกว้าง 12.40 เมตร ความยาว 26.50 เมตร ยกพื้นใต้ถุนสูง หลังคาทรงจั่วมีพาไลโดยรอบมุงกระเบื้องดินเผาแบบหางแหลม หน้าจั่วเป็นแผงไม้กระดานตีแนวตั้งไม่มีลวดลาย เครื่องลำยอง ช่อฟ้าทำเป็นรูปคล้ายแว่นแก้วหรือแว่นเทียน ใบระกา และหางหงส์หล่อซีเมนต์เป็นลายกนกและลายกระจังแบบพื้นถิ่น ด้านหน้าศาลาอยู่ทางด้านทิศใต้ ปัจจุบันชำรุดผุพังเหลือเฉพาะเสาด้านใน 2 ต้น พื้นศาลาการเปรียญส่วนโถงประธานปูด้วยแผ่นไม้กระดาน ด้านทิศเหนือตลอดแนวเสาพาไลมีการยกพื้นขึ้นเป็นอาสนะสำหรับพระสงฆ์นั่งประกอบพิธีกรรม สูงจากพื้นศาลาซึ่งเป็นส่วนที่นั่งของฆราวาสประมาณ 40 เซนต
ะสงฆ์นั่งประกอบพิธีกรรม สูงจากพื้นศาลาซึ่งเป็นส่วนที่นั่งของฆราวาสประมาณ 40 เซนติเมตร เสาศาลาการเปรียญมีจำนวนทั้งหมด 34 ต้น เป็นเสาไม้ โดยเมื่อ พ.ศ. 2564 สำนักศิลปากรที่ 4 ลพบุรี กรมศิลปากร ได้ดำเนินโครงการบูรณะศาลาการเปรียญ
วัดเกาะ (จังหวัดนครราชสีมา)
วัดเกาะ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสีคิ้ว อำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา

วัดเกาะก่อสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2442 โดยพระมหาหล้า เป็นเจ้าอาวาสวัดเกาะรูปแรก สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2470 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2518 วัดมีรอยพระพุทธบาทจำลองประดิษฐานอยู่ภายในมณฑปทรงจัตุรมุข ก่อสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2508
จากบันทึกตามคำบอกเล่าของพระมหาหล้า (เจ้าอาวาสวัดเกาะรูปแรก) เมื่อ พ.ศ. 2443 กล่าวว่า นายฉิม (ไม่ทราบนามสกุล) มีนิมิตขึ้นว่าตนได้มาพบพระพุทธเจ้ามาประทับแสดงธรรมโปรดญาติโยมที่ต้นพลูนี้ และนายฉิมเองก็ได้ฟังพระธรรมเทศนานั้นด้วย เมื่อมาวัดนี้จึงไปกราบต้นไม้ต้นนี้ก่อนทุกครั้ง พระมหาหล้าเกิดความสงสัยจึงให้พระและญาติโยมทำการขุด เมื่อขุดไปได้สักครู่จึงพบรูปปั้นพระนเรศวรทรงช้างสามเศียร เมื่อขุดต่อพบรอยพระพุทธบาทจำลองซึ่งทำด้วยศิลาแลงและที่มุมข้างหนึ่งหักไปเนื่องจากการขุดนั้นเอง ปัจจุบันรูปปั้นพระนเรศวรทรงช้างสามเศียรได้ถูกขโมยไปในปี พ.ศ. 2519 ส่วนรอยพระพุทธบาทจำลองประดิษฐานอยู่ภายในมณฑปทรงจัตุรมุข นอกจากนั้นวัดยังมีต้นตะเคียนทองขนาดใหญ่ จมอยู่ในน้ำหน้า
อยู่ภายในมณฑปทรงจัตุรมุข นอกจากนั้นวัดยังมีต้นตะเคียนทองขนาดใหญ่ จมอยู่ในน้ำหน้าวัดเกาะสีคิ้วมานานกว่า 200 ปีแล้ว
จังหวัดแชฮอร์แมฮอลและแบฆทียอรี
แชฮอร์แมฮอลและแบฆทียอรี ( ) เป็นจังหวัดทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศอิหร่าน มีพื้นที่ 16,332 ตารางกิโลเมตร โดยมีแชฮ์เรโคร์ดเป็นเมืองหลัก จากสำมะโน ค.ศ. 2006 จังหวัดนี้มีประชากร 843,784 คนใน 194,171 ครัวเรือน จากนั้นในสำมะโน ค.ศ. 2011 มีประชากรในจังหวัดที่ 895,263 คนใน 234,416 ครัวเรือน และในสำมะโน ค.ศ. 2016 จังหวัดนี้มีประชากร 947,763 คนใน 270,434 ครัวเรือน

เขตบริหาร
{| class="wikitable"
|-
! เขตบริหาร !! ค.ศ. 2006 !! ค.ศ. 2011 !! ค.ศ. 2016 
|-
| เทศมณฑลแอร์แดล || style="text-align: right;" | 68,740 || style="text-align: right;" | 53,514 || style="text-align: right;" | 48,880
|-
| เทศมณฑลเบน 1 || style="text-align: right;" | — || style="text-align: right;" | — || style="text-align: right;" | 28,326
|-
| เทศมณฑลโบรูเจน || style="text-align: right;" | 113,795 || style="text-align: right;" | 118,681 || style="text-align: right;" | 122,483
|-
| เทศมณฑลแฟลอร์ด 2 || style="text-align: right;" | — || style="text-align: right;" | — || style="text-align: right;" | —
|-
| เทศมณฑลฟอร์ซอน || style="text-align: right;
style="text-align: right;" | —
|-
| เทศมณฑลฟอร์ซอน || style="text-align: right;" | 90,111 || style="text-align: right;" | 93,941 || style="text-align: right;" | 95,286
|-
| เทศมณฑลคอนมีร์ซอ 2 || style="text-align: right;" | — || style="text-align: right;" | — || style="text-align: right;" | —
|-
| เทศมณฑลคียอร์ 3 || style="text-align: right;" | — || style="text-align: right;" | 58,047 || style="text-align: right;" | 50,976
|-
| เทศมณฑลคูฮ์แรนก์ || style="text-align: right;" | 33,468 || style="text-align: right;" | 35,915 || style="text-align: right;" | 41,535
|-
| เทศมณฑลโลร์เดกอน || style="text-align: right;" | 175,289 || style="text-align:
| เทศมณฑลโลร์เดกอน || style="text-align: right;" | 175,289 || style="text-align: right;" | 194,783 || style="text-align: right;" | 209,681
|-
| เทศมณฑลซอมอน 1 || style="text-align: right;" | — || style="text-align: right;" | — || style="text-align: right;" | 34,616
|-
| เทศมณฑลแชฮ์เรโคร์ด || style="text-align: right;" | 362,381 || style="text-align: right;" | 340,382 || style="text-align: right;" | 315,980
|-
| รวม || style="text-align: right;" | 843,784 || style="text-align: right;" | 895,263 || style="text-align: right;" | 947,763
|-
| colspan=4 | 
|}
ซูซอนี (สิ่งทอ)
อุซเบกิสถาน อายุราวต้นศตวรรษที่ 19 ขนาด 1.5x2.3 เมตร]]

ซูซอนี (อักษรโรมัน: Suzani) เป็นรูปแบบหนึ่งของสิ่งทอชนเผ่าที่เป็นงานเย็บปักถักร้อยและตกแต่ง พบได้ในทาจิกิสถาน, อุซเบกิสถาน, คาซักสถาน และประเทศอื่นในเอเชียกลาง ซูซอนีมาจากภาษาเปอร์เซีย سوزن (ซูซอน; Suzan) แปลว่าเส้นด้าย งานสิ่งทอแบบนี้ในอิหร่านเรียกว่า ซูซอนโดซี (Suzandozi; سوزن‌دوزی) ซึ่งแปลตรงตัวว่างานจากเข็มเย็บผ้า ซูซอนีมีลักษณะวิจิตรและทำขึ้นอย่างละเอียด มีตัวอย่างหลงเหลือเพียงไม่กี่ชิ้นจากก่อนศตวรรษที่ 18 ถึง 19 ในต้นศตวรรษที่ 15 รูย กอนซาเลซ เด กลาวีโฌ ทูตแห่งกัสตีญาไปยังราชสำนักของจักรพรรดิตีมูร์ (ทาเมอร์เลน) ได้บรรยายอย่าละเอียดถึบงานเย็บปักถักร้อยที่ต่อมาน่าจะพัฒนามาเป็นซูซอนี
ตามธรรมเนียม เจ้าสาวในเชียกลางจะทำซูซอนีขึ้นเพื่อใช้เป็นสินสอดมอบแก่เจ้าบ่าวในวันแต่งงาน ลวดลายบนซูซอนีแต่ละชิ้นมักบอกเรื่องราวต่าง ๆ

ซูซอนีชนิดที่เป็นที่รู้จัก เช่น แบบบูฆอรอ, โฆดเจนด์, ลากาอี, นูราตา, ปิสเกนต์, ซามาร์กันด์, ชาฆรีซับซ์, ตอชกานต์ และ อูราตูเบ จาก อีสตารัฟชาน

อ้างอิง
จังหวัดบูเชฮร์
จังหวัดบูเชฮร์ ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งทางตอนใต้ของประเทศอิหร่าน ที่มีชายฝั่งยาวในอ่าวเปอร์เซีย โดยมีบูเชฮร์เป็นเมืองหลักของจังหวัด จากสำมะโน ค.ศ. 2006 จังหวัดนี้มีประชากร 886,490 คนใน 188,762 ครัวเรือน จากนั้นในสำมะโน ค.ศ. 2011 จังหวัดนี้มีประชากร 1,032,949 คนใน 246,742 ครัวเรือน และในสำมะโน ค.ศ. 2016 จังหวัดนี้มีประชากร 1,163,400 คนใน 321,826 ครัวเรือน

เขตบริหาร
{| class="wikitable"
|+ ประวัติประชากรในจังหวัดบูเชฮร์
|-
! เขตบริหาร !! ค.ศ. 2006 !! ค.ศ. 2011 !! ค.ศ. 2016 
|-
| เทศมณฑลแอแซลูเย 1 || style="text-align: right;" | — || style="text-align: right;" | — || style="text-align: right;" | 73,958
|-
| เทศมณฑลบูเชฮร์ || style="text-align: right;" | 216,087 || style="text-align: right;" | 258,906 || style="text-align: right;" | 298,594
|-
| เทศมณฑลแดชเทสถาน || style="text-align: right;" | 222,226 || style="text-align: right;" | 229,425 || style="text-align: right;" | 252,047
|-
| เทศมณฑลแดชที || style="text-align: right;" | 71,285 || style="text-align: right;" | 77,530 || style="text-align: right;" |
| 71,285 || style="text-align: right;" | 77,530 || style="text-align: right;" | 86,319
|-
| เทศมณฑลเดย์แลม || style="text-align: right;" | 29,079 || style="text-align: right;" | 31,570 || style="text-align: right;" | 34,828
|-
| เทศมณฑลเดยร์ || style="text-align: right;" | 48,488 || style="text-align: right;" | 52,523 || style="text-align: right;" | 60,612
|-
| เทศมณฑลแกนอเว || style="text-align: right;" | 82,937 || style="text-align: right;" | 90,493 || style="text-align: right;" | 102,484
|-
| เทศมณฑลแจม || style="text-align: right;" | 37,999 || style="text-align: right;" | 51,446 || style="text-align: right;" | 70,051
|-
| เทศมณฑลแคนกอน ||
n: right;" | 51,446 || style="text-align: right;" | 70,051
|-
| เทศมณฑลแคนกอน || style="text-align: right;" | 95,113 || style="text-align: right;" | 170,774 || style="text-align: right;" | 107,801
|-
| เทศมณฑลแทนเกสถาน || style="text-align: right;" | 63,276 || style="text-align: right;" | 70,282 || style="text-align: right;" | 76,706
|-
| รวม || style="text-align: right;" | 866,490 || style="text-align: right;" | 1,032,949 || style="text-align: right;" | 1,163,400
|-
| colspan=4 | 
|}
วัดอาน
วัดอาน เป็นวัดร้างตั้งอยู่ที่ตำบลบางใหญ่ อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี

ประวัติความเป็นมา ไม่ทราบแน่ชัด แต่สันนิษฐานจากรูปแบบสถาปัตยกรรมที่พบภายในวัด น่าจะสร้างประมาณปลายสมัยอู่ทองหรือต้นสมัยอยุธยา จากภาพเมื่อ พ.ศ. 2510 ก็มีสภาพเป็นวัดร้าง ในสมัยพม่าทำศึกกับกรุงศรีอยุธยา พม่ายกทัพผ่านมา คงจะพักทัพช้างทัพม้าที่นี่ และเอาช้างเอาม้าไปอาบน้ำที่โคกวัดช้าง ซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับแม่น้ำท่าจีน และที่ชื่อว่า "วัดอาน" คงมาจากอานช้าง อานม้า ที่ชำรุดทิ้งไว้
แม้วัดอานจะเป็นวัดร้าง ไม่มีพระสงฆ์อยู่จำพรรษา แต่ก็ได้รับการดูแลอย่างดีจากชาวบ้าน มีทั้งป้ายบอกทางเข้าวัด ซุ้มประตู ศาลา วิหาร ลานจอดรถ ห้องน้ำ รวมทั้งร้านจำหน่ายสินค้าพื้นเมือง วัดมี หลวงพ่อจันทรังษี หรือ หลวงพ่ออาน พระพุทธรูปปางสะดุ้งมารเนื้อศิลาแลงขนาดหน้าตักกว้าง 47 นิ้ว สูง 57 นิ้ว ซึ่งคาดว่าพระพุทธรูปองค์นี้น่าจะสร้างขึ้นในสมัยอู่ทองหรือต้นกรุงศรีอยุธยา ประดิษฐานอยู่ในวิหาร มีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองก่ออิฐถือปูน ศิลปะสมัยอยุธยา–รัตนโกสินทร์ จำนวน 2 องค์

อ้างอิง
วัดป่าพฤกษ์
วัดป่าพฤกษ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของแม่น้ำท่าจีน ในตำบลบ้านแหลม อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี

วัดป่าพฤกษ์สร้างในสมัยใดไม่ปรากฎหลักฐานชัดเจน เดิมชื่อว่า วัดวิหารลายทอง ครั้นต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2459 จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น
"วัดป่าพฤกษ์" เพื่อให้สอดคล้องกับชื่อหมู่บ้าน อีกแหล่งข้อมูลระบุว่าชื่อวัดป่าพฤกษ์นั้นเมื่อท่านขุนพฤกษ์ได้มาบูรณะวัดนี้ จากข้อมูลสันนิษฐานว่าสร้างในสมัยอยุธยา เพราะสิ่งก่อสร้างอุโบสถจากอดีตถึงปัจจุบันสร้างมาเป็นหลังที่ 3 อย่างไรก็ดีจากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2351 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2510
ภายในวิหารมีพระพุทธรูปเก่าแก่สมัยอยุธยา คือ องค์หลวงพ่อสีแสง ปางมารวิชัย และมีรูปหล่อหลวงพ่อเนียม ธัมมโชติ อดีตเจ้าอาวาสวัดน้อย อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี วัดยังมีระฆังสำริดสมัยอยุธยาศิลปะอยุธยา จารึก พุทธศักราช 2240 ระฆังทรงกลม ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 40 เซนติเมตร สูง 72 เซนติเมตร มีห่วงกลมสำหรับแขวน ตกแต่งเป็น รูปเศียรนาค 4 เศียร

อ้างอิง
อุทยานธรณีโลกในประเทศไทย
อุทยานธรณีโลกในประเทศไทย ที่มีการขึ้นทะเบียนจาก องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) มีทั้งหมด 2 แห่ง คือ อุทยานธรณีสตูล และอุทยานธรณีโคราช โดยคัดเลือกและขึ้นทะเบียนเพื่อส่งเสริมและอนุรักษ์มรดกทางธรณีวิทยาของโลก ตลอดจนสนับสนุนการวิจัยและพัฒนาอย่างยั่งยืนของชุมชนที่เกี่ยวข้อง

นอกจากนี้ยังมี อุทยานธรณีขอนแก่น ซึ่งมีแผนเสนอชื่อขอเป็นสมาชิกเครือข่ายอุทยานธรณีโลก ในปี พ.ศ. 2566 รวมถึง อุทยานธรณีผาชัน สามพันโบก ซึ่งมีแผนจะขึ้นทะเบียนในปี พ.ศ. 2567

ที่ตั้ง
รายชื่ออุทยานธรณีโลกในประเทศไทย
{| class="wikitable sortable plainrowheaders"
! scope="col" |สถานที่
! scope="col" class="unsortable" style="width:120px;" |รูป
! scope="col" |ที่ตั้ง
! scope="col" |พื้นที่ (km 2 ) 
! scope="col" |ปี พ.ศ./ ค.ศ.
! scope="col" |หมายเหตุ
! scope="col" |อ้างอิง
|-
! scope="row" | สตูล 
| 
| align="center" |จังหวัดสตูล 
| align="center" |2597
| align="center" |2561/2018
| align="center" | ครอบคลุม 4 อำเภอในจังหวัดสตูล ได้แก่ อำเภอเมือง ทุ่งหว้า มะนัง และละงู มีพื้นที่ 2,597 ตร.กม.
| 
|-
! scope="row" | โคราช 
| 
| align="center" |จังหวัดนครราชสีมา 
| align="center" |3167
| align="center" |2566/2023
| align="center"
ดนครราชสีมา 
| align="center" |3167
| align="center" |2566/2023
| align="center" | ประกอบด้วย พื้นที่ในบริเวณลุ่มน้ำลำตะคองตอนกลางถึงตอนล่าง ครอบคลุม 5 อำเภอต่อเนื่องกันในจังหวัดนครราชสีมา ได้แก่ อำเภอสีคิ้ว สูงเนิน ขามทะเลสอ เมืองนครราชสีมา และเฉลิมพระเกียรติ มีพื้นที่ 3,167 ตร.กม. หรือร้อยละ 15.22 ของพื้นที่จังหวัด
| 
|-
|}
ดูเพิ่ม
* อุทยานธรณีโลก
* รายชื่ออุทยานธรณีโลกในทวีปเอเชีย
* มรดกโลกในประเทศไทย
* พื้นที่สงวนชีวมณฑลโลกในประเทศไทย

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* บรรพชีวินวิทยาในประเทศไทย

แหล่งข้อมูลอื่น
* SATUN UNESCO GLOBAL GEOPARK (Thailand)
* Khorat UNESCO Global Geopark
การท่องเที่ยวในประเทศอุรุกวัย
การท่องเที่ยวในประเทศอุรุกวัยเป็นส่วนสำคัญของเศรษฐกิจของประเทศ

สถานที่ท่องเที่ยวของประเทศอุรุกวัย ได้แก่ ปุนตาเดลเอสเต, ปิเรียโปลิส, มอนเตวิเดโอ, โกโลเนียเดลซากราเมนโต, ซัลโต, ลาบาเยฆา, โรชา, อาร์ติกัส, ริเบรา และอื่น ๆ

ใน ค.ศ. 2007 ได้มีนักท่องเที่ยวมาเยือน 1.8 ล้านคน และใช้จ่ายไปประมาณ 800 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยค่าใช้จ่ายในการท่องเที่ยวในประเทศคิดเป็นประมาณ 60 เปอร์เซ็นต์ของกิจกรรมการท่องเที่ยวของประเทศ
อุรุกวัยเป็นประเทศในลาตินอเมริกาที่ได้รับนักท่องเที่ยวมากที่สุดเมื่อเทียบกับจำนวนประชากร สำหรับประเทศอุรุกวัย การท่องเที่ยวของชาวอาร์เจนตินาคิดเป็น 56 เปอร์เซ็นต์ของการท่องเที่ยวขาเข้าระหว่างประเทศ และ 70 เปอร์เซ็นต์ในช่วงฤดูร้อน ซึ่งแม้ว่านักท่องเที่ยวชาวอาร์เจนตินาจะเป็นตลาดเป้าหมายที่สำคัญสำหรับการท่องเที่ยวในประเทศอุรุกวัย แต่ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ประเทศดังกล่าวสามารถจัดตำแหน่งตัวเองให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญในตลาดอื่น ๆ ได้ โดยได้รับนักท่องเที่ยวจำนวนมากจากประเทศต่าง ๆ เช่น บราซิล, ปารากวัย และสหรัฐ ท่ามกลางบุคคลอื่น

ปุนตาเดลเอสเต
ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้สุดของประเทศ บนคาบสมุทรเล็ก ๆ ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ และถือเป็นขอบเขตทั่วไปบนชายฝั่งอุรุกวัยระหว่างมหาสมุทรแอตแลนติกและแม่น้ำเพลต ซึ่งชายหาดนั้นแบ่งออกเป็นมันซา ที่หมายถึงอ่อนโยน (ฝั่งแม่น้ำ) และบราบา ที่หมา่ยถึงกล้าหาญ (ฝั่งมหาสมุทร) โดยชื่อที่ตั้งให้แก่หาดเหล่านี้เป็นเพราะชื่อแรกมอบให้แก่แม่น้ำเพลต และได้รับการปกป้องจากลมรวมถึงกระแสน้ำจากมหาสมุทรแอตแลนติก ที่มักจะแสดงให้เห็นผืนน้ำที่ค่อนข้างสงบเสมอ ในขณะที่หาด "บราบา" ซึ่งเป็นมหาสมุทรที่ยาวกว่านั้น มีคลื่นที่แรงกวา ทั้งนี้ ปุนตาเดลเอสเตแทบจะเชื่อมต่อกับเมืองมัลโดนาโด และแผ่ขยายออกไปทางทิศตะวันออก โดยครอบคลุมลาบาร์รากับโฆเซอิกนาซิโอ ซึ่งประกอบด้วยโรงแรม 122 แห่ง, ร้า
ศตะวันออก โดยครอบคลุมลาบาร์รากับโฆเซอิกนาซิโอ ซึ่งประกอบด้วยโรงแรม 122 แห่ง, ร้านอาหาร 80 แห่ง, สนามบินนานาชาติ และท่าเรือยอชต์ที่สามารถรองรับเรือได้ 500 ลำ นอกจากนี้ ห่างจากปุนตาเดลเอสเตไปทางตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 8 กิโลเมตรคือเกาะโลบอสที่เต็มไปด้วยแมวน้ำขนปุยอเมริกาใต้
ขนมน้ำดอกไม้
ขนมน้ำดอกไม้ หรือ ขนมชักหน้า เป็นขนมไทยชนิดหนึ่ง ส่วนผสมหลักคือแป้งข้าวเจ้า แป้งมันสำปะหลัง และนํ้าเชื่อมที่มีกลิ่นหอมของดอกมะลิ ขนมน้ำดอกไม้โดดเด่นจากการใส่สีโดยใช้วัสดุจากธรรมชาติ เช่น ใบเตยใช้ให้สีเขียว ดอกอัญชันใช้ให้สีฟ้า เป็นต้น

อ้างอิง
ขนมควยลิง
ขนมควยลิง เป็นขนมชนิดหนึ่งของไทยที่มีถิ่นกำเนิดในจังหวัดจันทบุรี ชื่อขนมควยลิงมาจากการที่มีรูปร่างคล้ายองคชาตของลิงแสมในป่าชายเลนในท้องถิ่น มีประวัติยาวนานกว่า 100 ปีแล้ว

ขนมควยลิงทำจากแป้งข้าวเหนียวเป็นส่วนประกอบหลัก โดยปั้นเป็นทรงยาวให้เป็นรูปร่างตามที่กล่าวข้างต้น โรยด้วยน้ำตาล งาดำ และมะพร้าวขูดฝอย

ขนมควยลิงส่วนใหญ่ผลิตและจำหน่ายในอำเภอเมืองจันทบุรี โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ชุมชนขนมแปลก ตั้งอยู่ใกล้แม่น้ำจันทบุรี ซึ่งมีอาหารและขนมไทยพื้นบ้านขายมากมาย

อ้างอิง
โสมปุระมหาวิหาร
โสมปุระมหาวิหาร ( ) หรือ ปาหาฑปุระพุทธวิหาร ( ) เป็นซากปรักหักพังของวิหารในศาสนาพุทธ ตั้งอยู่ที่ปาหาฑปุระ (Paharpur) ในพทัลคาฉี อำเภอนาโอคาว ประเทศบังกลาเทศ แหล่งโบราณคดีโสมปุระมหาวิหารได้รับการขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกในปี 1985 และถือเป็นหนึ่งในงานสถาปัตยกรรมชิ้นสำคัญที่สุดของบังกลาเทศสมัยก่อนอิสลาม คาดการณ์ว่าสร้างขึ้นในยุคไล่เลี่ยกันกับหาลูฑวิหารที่ตั้งอยู่ใกล้กัน และกับสีตาโกฏวิหารในนาวับกันจ์ อำเภอทีนัชปุระ

ประวัติศาสตร์
ในสมัยปาละ มีการสร้างอารามพุทธขึ้นมากมายในแถบตะวันออกของอนุทวีปอินเดีย ซึ่งได้แก่แคว้นบังกลา และ มคธ แหล่งข้อมูลทิเบตระบุว่าในจำนวนอารามเหล่านี้ มี "มหาวิหาร" (มหาวิทยาลัย) อยู่ห้าแห่งที่สำคัญ ได้แก่ วิกรมศีล, นาลันทา, โสมปุระ โอทันตปุระ และ ชัคคทัล มหาวิหารเหล่านี้รวมกันเป็นเครือข่าย "ทุกแห่งอยู่ภายใต้การดูแลของรัฐ" และยังมี "ระบบความร่วมมือระหว่างแต่ละมหาวิหาร" และมีนักปราชญ์วิชาการสามารถขยับตำแหน่งไปมาระหว่างแต่ละที่ได้
การขุดค้นโบราณคดีในปาหาฑปุระกับหลักฐานจากตราประทับที่เขียนจารึก "ศรีโสมปุเร ศรีธรรมปาลเทวะ มหาวิหาริยรรยะ ภิกษุ สังฆัสยะ" ทำให้ระบุได้ว่าโสมปุระมหาวิหารสร้างขึ้นโดยกษัตริย์ปาละ พระเจ้าธรรมปาละ (ค.ศ. 781–821) ในแหล่งข้อมูลภาษาทิเบต รวมถึงฉบับแปลทิเบตของ ธรรมกายวิธี และ มัธยมกรัตนประทีป ประวัติศาสตร์โดยตารานาถใน Pag-Sam-Jon-Zang กล่าวถึงกษัตริย์ผู้สืบทอดราชบัลลังก์จากธรรมปาละ ซึ่งคือพระเจ้าเทวปาละ (810–850) สร้างมหาวิหารนี้ขึ้นหลังการยึดครองวเรนทรได้สำเร็จ จารึกบนเสาปาหาฑปุระ (Paharpur pillar) มีกล่าวถึงปีที่ห้าในรัชสมัยของหษัตริย์ที่สืบราขสมบัติต่อจากเทวปาละ ซึ่งคือมเหนทรปาละ (850–854) และชื่อของภิกษุ อาชยครรภ (Ajayagarbha) ( ใน Pag Sam Jon Za
อมเหนทรปาละ (850–854) และชื่อของภิกษุ อาชยครรภ (Ajayagarbha) ( ใน Pag Sam Jon Zang ยังบันทึกว่ามีการบูรณะมหาวิหารในรัชสมัยของพระเจ้ามหิปาละ (995–1043)
ชาตวรรม (Jatvarma) แห่งจักรวรรดิวรรมัน เข้าโจมตีเวรนทรในศตวรรษที่ 11 และไม่มีความสัมพันธ์ที่ดีนักกับกษัตริย์ทิพยะแห่งไกวรรตกับพระพุทธศาสนา แม้ราชวงศ์ไกวรรตจะไม่ถูกกระทบใด ๆ จากวรรมัน แต่บางส่วนของมหาวิหารที่โสมปุระถูกทำลายจากเพลิงที่กองทัพของชาตวรรมจุด
ในสมัยจักรวรรดิเสน ในครึ่งหลังของศตวรรษที่ 12 วิหารเริ่มเสื่อมถอยลงเป็นคราสุดท้าย นักวิชาการคนหนึ่งเคยเขียนถึงซากของโสมปุระมหาวิหารไว้ว่า "ไม่มีร่องรอยของการทุบทำลายขนานใหญ่[บนมหาวิหาร] การเสื่อถอยของมหาวิหาร จะด้วยการถูกทิ้งร้างก็ดี ด้วยการทำลายก็ดี จะต้องเกิดขึ้นในสมัยท่ามกลางความไม่สงบไปทั่ว และการอพยพย้ายถิ่นของประชากร อันเป็นผลสืบเนื่องจากการรุกรานของมุสลิมที่นำโดยมุฮัมมัด บาฆตียาร์ ขาลจี"

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* UNESCO Link
* Pharapur Buddhist Vihara from Department of Archeology, Government of Bangladesh
* World Heritage Site
* More info,images, videos, 360degree panoramic views and more
สลิด
สลิด หรือ ขจร ( ) เป็นพืชดอกชนิดหนึ่งในวงศ์ตีนเป็ด มีถิ่นกำเนิดในอินโดจีนและจีนตอนใต้ แต่มีการนำไปเพาะปลูกที่อื่นและอาจเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติในฐานะชนิดพันธุ์ต่างถิ่น สลิดจะออกดอกสีเขียวอมเหลืองเป็นช่อในฤดูร้อนและฤดูฝน ดอกแต่ละดอกจะทยอยบานอย่างต่อเนื่องในช่วงเวลาหลายสัปดาห์ ส่งกลิ่นหอมแรงทั้งกลางวันและกลางคืน
ลักษณะ
สลิดมีลักษณะไม้เถาที่สามารถเลื้อยพันไปได้ไกล 2–5 เมตร เถาและกิ่งมีขนาดเล็ก กลม และเหนียวมาก ถือว่าเป็นพิษสำหรับหมู เมื่อแก่ขึ้นเถาจะเปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีน้ำตาลอมเทา ตามยอดแตกเป็นพุ่มแน่นทึบจนบางครั้งอาจแผ่ปกคลุมพืชอื่น ๆ ได้มิด สลิดสามารถขยายพันธุ์ได้โดยการเพาะเมล็ด การตอนกิ่ง หรือการปักชำกิ่ง โดยเติบโตในดินที่มีอากาศถ่ายเทและมีแสงแดดจ้า พบขึ้นตามป่าดิบ ป่าเบญจพรรณ ป่าละเมาะ และป่าแล้งทั่วอินโดจีน

ใบ
ใบสลิดมีลักษณะเป็นใบเดี่ยว รูปหัวใจ ออกตรงข้ามกันเป็นคู่ ๆ ใบกว้างประมาณ 4–7.5 เซนติเมตร และยาวประมาณ 6–11 เซนติเมตร แผ่นใบมีขนอ่อนปกคลุมและมีความบางมากจนเห็นเส้นใบได้ชัดเจน ก้านใบยาวประมาณ 1.2–2 เซนติเมตร
ดอก
ดอกสลิดออกเป็นช่อแบบกระจุกตามซอกใบหรือโคนก้านใบ ช่อละประมาณ 10–20 ดอก ดอกมีสีเหลืองแกมเขียวและมีกลิ่นหอมแรงโดยเฉพาะในตอนเย็นถึงค่ำ ดอกมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1.5 เซนติเมตร มีกลีบดอก 5 กลีบ มีเกสรเพศผู้ 5 อัน เชื่อมติดกันเองและเชื่อมติดกับยอดเกสรเพศเมีย โดยปกติจะผลิดอกในช่วงเดือนมีนาคมถึงเดือนพฤษภาคม บ้างว่าจะผลิดอกในช่วงเดือนกรกฎาคมถึงเดือนตุลาคม

ผล
ผลสลิดมีลักษณะเป็นฝักเรียวยาว ปลายแหลม ผิวเรียบ สีเขียว ภายในประกอบด้วยเมล็ดลักษณะแบนจำนวนมาก โดยมีปุยสีขาวติดอยู่ที่ปลายเมล็ด ออกผลในช่วงเดือนมิถุนายนถึงเดือนสิงหาคม

การใช้ประโยชน์
ยอด ผล และดอกสลิดสามารถนำมาบริโภคเป็นผักได้ เชื่อกันว่ายอดอ่อนเป็นส่วนที่มีคุณค่าทางโภชนาการมากที่สุด ดอกใช้เป็นส่วนผสมในอาหารทั้งคาวและหวาน รวมทั้งใช้ในงานดอกไม้สด เถาของพืชมีความเหนียวและสามารถนำใช้ต่างเชือกได้ กล่าวกันว่าเนื้อไม้ใช้ก่อสร้างได้ในบางกรณี นอกจากนี้ยังมีการใช้สลิดเป็นยาแผนโบราณ เช่น เป็นยาลดไข้ ยาแก้พิษ ยาสงบประสาท หรือใช้บรรเทาอาการปวดกระดูกสันหลัง
{| class="wikitable"
!สารอาหาร
!คุณค่าทางโภชนาการต่อ 100 กรัม
|-
|คาร์โบไฮเดรต
|10.6 กรัม
|-
|โปรตีน
|5.0 กรัม
|-
|ไขมัน
|1.1 กรัม
|-
|ใยอาหาร
|0.8 กรัม
|-
|น้ำ
|80.5 กรัม
|-
|วิตามินเอ
|3.0 กรัม
|-
|วิตามินบี1
|0.0004 กรัม
|-
|วิตามินบี2
|0.0015 กรัม
|-
|วิตามินบี3
|0.0017 กรัม
|-
|วิตามินซี
|0.68 กรัม
|-
|แคลเซียม
|0.7 กรัม
|-
|เหล็ก
|0.01 กรัม
|-
|ฟอสฟอรัส
|0.9 กรัม
|}

อ้างอิง
วัดยอดลำธาร (จังหวัดสกลนคร)
วัดยอดลำธาร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาแก้ว อำเภอโพนนาแก้ว จังหวัดสกลนคร ปัจจุบัน พระครูอัครธรรมสาร เป็นเจ้าอาวาส

วัดยอดลำธารตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2450 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2463 เชื่อกันว่าวัดเป็นที่เก็บรักษาลูกแก้วที่เทวดาประทานมาให้ซึ่งชาวบ้านพบเห็นในที่นาและเป็นที่มาของชื่อตำบลนาแก้ว
อุโบสถสร้างเมื่อ ร.ศ. 129 (พ.ศ. 2454) และต่อมารื้อสร้างอุโบสถปัจจุบันครอบทับหลังเดิมไว้ อุโบสถหลังปัจจุบันกว้าง 12 เมตร ยาว 19 เมตร เป็นสถาปัตยกรรมท้องถิ่น ศิลปะอีสานประยุกต์กับศิลปะเวียดนาม ซึ่งมีนายช่างใหญ่เป็นชาวเวียดนามชื่อองค์เด่ ชาวบ้านท่าแร่ เป็นผู้ออกแบบในการก่อสร้าง ดำเนินการก่อสร้างโดยพระอุปัชฌาย์พา พุทธสโร เจ้าอาวาสวัดยอดลำธารรูปที่ 1 ถวายการอุปถัมภ์การก่อสร้างโดยพระอนุบาลสกลเขตร์ (เมฆ พรหมสาขา ณ สกลนคร) เจ้าเมืองสกลนคร มีรูปปั้นองค์ท้าวเวสสุวรรณ และรูปปั้นนางยักษ์ ซึ่งเป็นบริวาร ยืนเฝ้าหน้าอุโบสถซ้ายขวา สันนิษฐานว่ารูปปั้นสร้างขึ้นพร้อมกับอุโบสถ เมื่อ พ.ศ. 2454

อ้างอิง
วัดเจ้าปราบ
วัดเจ้าปราบ เป็นวัดร้างตั้งอยู่ในเขตสวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ ตั้งอยู่ริมถนนอู่ทอง ในตำบลประตูชัย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

ไม่ปรากฏหลักฐานเอกสารเกี่ยวกับประวัติการสร้าง สันนิษฐานว่าน่าจะเป็นวัดที่มีความสำคัญวัดหนึ่ง เนื่องจากปรากฏข้อความในหนังสือลัทธิธรรมเนียมต่าง ๆ ภาคที่ 19 ซึ่งอธิบายถึงตำราแบบธรรมเนียมในราชสำนักครั้งกรุงศรีอยุธยา ตอนตำราหน้าที่ตำรวจ ซึ่งมีหน้าที่เตรียมการเสด็จไปในสถานที่ต่าง ๆ ตามพระประสงค์ โดยกล่าวถึงวัดเจ้าปราบว่า "ถ้าเสด็จไปทอดพระเนตรการวัดวาอารามในกรุงนอกกรุง ถ้าในกรุง ดุจหนึ่งไปวัดเจ้าปราบนั้น (ทรง) พระเสลี่ยงไป"
คำว่า "เจ้าปราบ" สุจิตต์ วงษ์เทศสันนิษฐานว่า น่าจะหมายถึงเจ้านายที่เกี่ยวข้องการปราบปรามทั้งภายในและภายนอกพระนคร วัดเจ้าปราบยังปรากฏรายละเอียดของการขึ้นทะเบียนในการกำหนดจำนวนโบราณสถานระดับชาติ ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 60 ตอนที่ 39 ลงวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2486 หน้า 2350

โบราณสถานภายในวัดประกอบด้วยเจดีย์ประธานทรงกลมบนชุดฐาน 8 เหลี่ยม ซึ่งเป็นแบบที่นิยมสร้างกันในสมัยอยุธยาตอนต้น มีอุโบสถ เจดีย์ราย และมณฑปจัตุรมุข ซึ่งปรากฏร่องรอยว่าได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่ในสมัยอยุธยาตอนปลาย นอกจากนั้นยังมีคลังดีบุก ตั้งอยู่นอกกำแพงวัดด้านตะวันออก

อ้างอิง
วัดวงษ์ฆ้อง
วัดวงษ์ฆ้อง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดวงษ์ฆ้อง เดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดโรงฆ้อง สร้างเป็นวัดมาตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนต้น พ.ศ. 1920 ชาวบ้านแถบบริเวณวัดนี้ แต่เดิมมีอาชีพปั้นหม้อดิน อิฐ และกระเบื้องดินเผา มีคลองสระบัวเป็นทางสัญจรและตลาดการค้าทางน้ำ ต่อมาวัดทรุดโทรมลงและได้รับการบูรณะพัฒนาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยมีสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) เป็นผู้ริเริ่มดำเนินการ วัดวงษ์ฆ้องได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 1930
อุโบสถหันหน้าไปทางแม่น้ำตามคตินิยมการสร้างวัดก่อนสมัยอยุธยา มีเจดีย์ทรงลังกาตั้งอยู่คู่กันทางด้านขวาของอุโบสถ สันนิษฐานได้ว่าวัดนี้อาจสร้างก่อนหน้านั้นและคงได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่เมื่อ พ.ศ. 1920 แต่เดิมวัดวงษ์ฆ้องมีบริเวณกว้าง แต่ปัจจุบันถูกถนนตัดผ่านกลางแยกเขตสังฆาวาสให้อยู่ค่อนไปทางริมแม่น้ำลพบุรีหรือคลองคูเมืองเดิม ส่วนเขตพุทธาวาสจะอยู่ลึกเข้าไปอีกฟากหนึ่งของถนน โดยมีเจดีย์ขนาดย่อม 2 องค์

อ้างอิง
วัดทางกลาง
วัดทางกลาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทางกลาง อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา อยู่ริมฝั่งขวาของแม่น้ำลพบุรี มีที่ดินเป็นพื้นที่ตั้งวัดเนื้อที่ 40 ไร่ ปัจจุบันมีพระครูไพบูลปัญญารักษ์ (สายัณห์ ติกฺขปญฺโญ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดทางกลาง หรือบ้างเรียก วัดทองกลาง สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2310 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2315 ได้เริมเปิดสอนพระปริยัติธรรม เมื่อ พ.ศ. 2499 ด้านการศึกษาทางวัดได้ให้ทางราชการตั้งโรงเรียนประถมศึกษาในที่ดินวัด คือ โรงเรียนวัดทางกลาง (ประชาสามัคคีอุปถัมภ์) เปิดทำการสอนตั้งแต่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2477 เริ่มแรกใช้ศาลาการเปรียญของวัดทางกลางเป็นที่เรียน ต่อมาได้สร้างอาคารใหม่ และวัดยังเป็นที่ตั้งของสถานีอนามัยอีกด้วย
อาคารเสนาสนะภายในวัดได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ ฌาปนสถาน กุฏิ ฯลฯ มีปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ หลวงพ่อขาว พระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ ขนาด 2 เท่าของคนจริง เป็นที่เคารพ เชื่อถือศรัทธาของชาวบ้าน ของแก้บนที่นิยมกันมากที่สุดคือ หัวหมู และละคร ภายในวัดยังมีต้นไม้ใหญ่คือต้นสาละปลูกไว้ในบริเวณวัด

อ้างอิง
โบเน็งไก
โบเน็งไก ( ) เป็นงานเลี้ยงดื่มสุราของญี่ปุ่นที่จัดขึ้นในช่วงปลายปี และโดยทั่วไปจะจัดขึ้นในหมู่เพื่อนร่วมงานหรือเพื่อนฝูง จุดประสงค์ของงานเลี้ยงตรงตามชื่อคือเพื่อลืมความทุกข์ยากและปัญหาในปีที่ผ่านมา และมองไปยังปีใหม่อย่างมีความหวัง ซึ่งโดยปกติแล้วจะเกิดจากการดื่มแอลกอฮอล์ในปริมาณมาก โบเน็งไกไม่ได้จัดขึ้นในวันใดวันหนึ่งโดยเฉพาะ แต่โดยปกติแล้วจะจัดขึ้นภายในเดือนธันวาคม
โบเน็งไกจัดขึ้นโดยกลุ่มของเพื่อนหรือเพื่อนร่วมงาน หรือได้รับการสนับสนุนจากบริษัทหรือสำนักงานธุรกิจสำหรับพนักงาน โบเน็งไกไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของการเฉลิมฉลองตรุษญี่ปุ่นซึ่งกินเวลาถึงวันที่ 3 มกราคม แต่เป็นวิธีส่งท้ายปีด้วยการเฉลิมฉลองเป็นกลุ่ม ประเพณีนี้เริ่มขึ้นในศตวรรษที่ 15 ในช่วงสมัยมูโรมาจิเพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณ ในเวลานั้นงานเลี้ยงนี้เรียกว่าโนไก ( , "ชุมนุมความสำเร็จอันยิ่งใหญ่") ในศตวรรษที่ 18 งานเลี้ยงกลายเป็นที่รู้จักในชื่อโบเน็งไกหรืองานเลี้ยงสิ้นปี

โบเน็งไก ถือกันว่าว่าเป็นเวลาสำหรับบูเรโก ( ) หรือการปล่อยผมสยายและไม่ถือกันเกี่ยวกับความสัมพันธ์อย่างเป็นทางการระหว่างเจ้านาย/ลูกจ้างหรือการแบ่งชั้นยศและอายุ
เมื่อองค์กรธุรกิจตัดสินใจที่จะมีโบเน็งไก จะคำนึงถึงหลายสิ่งหลายอย่างก่อนที่จะวางแผนจัดงานเลี้ยง ข้อกังวลบางประการคือพนักงานและผู้บริหารที่เข้าร่วมงานเลี้ยงต้องมีจำนวนพอสมควรและต้องพยายามจำกัดค่าใช้จ่ายทั่วไปไม่เกิน 5,000 เยนต่อคน ทั้งนี้เพื่อให้ครอบคลุมค่าใช้จ่ายของงานเลี้ยงและเพื่อที่พนักงานจะได้เข้าร่วมงานเลี้ยงที่ไม่แพงจนเกินไป บริษัทบางแห่งออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดของงานเลี้ยงและในบางครั้งอาจเลือกที่จะไม่จัดงานเลี้ยงที่ร้านอิซากายะ (ร้านอาหารและเครื่องดื่มที่มักใช้เป็นที่จัดงานโบเน็งไก) และจัดงานเลี้ยงในสถานที่ธุรกิจแทนเพื่อให้ประหยัดค่าใช้จ่ายได้มาก
ประวัติ
ตั้งแต่ช่วงปลายศตวรรษที่ 16 งานเลี้ยงสังสรรค์ถูกจัดขึ้นโดยมีจุดประสงค์คล้ายกับงานโบเน็งไกในยุคปัจจุบัน ในวันที่ 30 ธันวาคม กลุ่มขุนนางซามูไรจะรวมตัวกันเพื่อทำสิ่งที่เรียกว่า "การลืมประจำปี" ประกอบด้วยกิจกรรมของชนชั้นสูงทั่วไป เช่น การเขียนและท่องบทกวี และตามด้วยงานเลี้ยงขนาดใหญ่ งานเลี้ยงเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องสามัญในหมู่ประชาชนทั่วไปของญี่ปุ่น จนกระทั่งมีการยกเลิกระบอบการปกครองแบบศักดินาในปลายศตวรรษที่ 19 ในช่วงเวลาเดียวกัน เรื่องราวที่เขียนโดยนักเขียนชาวญี่ปุ่น สึโบอูจิ โชโย ชื่อ โบเน็งไก (忘年会) ได้รับการตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ บรรยายถึงงานเลี้ยงรูปแบบนี้ ซึ่งประกอบด้วยการพูดคุยอย่างอึกทึกครึกโครม การดื่มอย่างมากมาย และเกอิชาผู้ให้ความบันเ
ระกอบด้วยการพูดคุยอย่างอึกทึกครึกโครม การดื่มอย่างมากมาย และเกอิชาผู้ให้ความบันเทิง ในญี่ปุ่นยุคหลังสงคราม "ระบบการจ้างงานตลอดชีพ" ที่จัดตั้งขึ้นโดยบริษัทบางแห่งได้รวมเอากิจกรรมที่บริษัทจัดขึ้นจำนวนมาก โดยงานหนึ่งมักจะเป็นงานโบเน็งไกสิ้นปีในเดือนธันวาคม
ฟล็องเบ
ย่างที่ฟล็องเบด้วยคอนญัก]]
ฟล็องเบ ( , ) เป็นขั้นตอนการทำอาหารที่เติมแอลกอฮอล์ลงในกระทะร้อนเพื่อสร้างเปลวไฟ คำว่า ฟล็องเบ ( ) มีความหมายว่า "ถูกจุดให้ลุกเป็นไฟ" ในภาษาฝรั่งเศส

การฟล็องเบมักจะเกี่ยวข้องกับการนำเสนออาหารข้างโต๊ะของอาหารที่มีสุราเป็นส่วนผสมให้ติดไฟ (เช่น บานานัสฟอสเตอร์หรือเชอร์รีสจูบิลี) เมื่อแอลกอฮอล์ถูกจุดไฟและส่งผลให้เกิดเปลวไฟสีน้ำเงินจาง ๆ การฟล็องเบยังเป็นขั้นตอนหนึ่งในการทำกอโกแว็งและอาหารหรือซอสอื่น ๆ โดยใช้สุราก่อนที่จะนำมาเสิร์ฟที่โต๊ะ การฟล็องเบเป็นการเผาให้แอลกอฮอล์ระเหยออกไปบางส่วน จึงลดปริมาณแอลกอฮอล์ของอาหารลงในขณะที่ยังคงรสชาติของสุราไว้
กระบวนการ
คอนญัก รัม หรือสุราที่มีกลิ่นรสอื่น ๆ ที่มีแอลกอฮอล์ประมาณร้อยละ 40 (80 พรูฟสหรัฐ) ถือว่าเหมาะสมที่จะใช้ในการฟล็องเบ ไวน์และเบียร์มีแอลกอฮอล์น้อยเกินไปและจะไม่ลุกเป็นไฟ สุราที่มีแอลกอฮอล์สูง เช่น บาคาร์ดี้ 151 หรือเอเวอร์เคลียร์ เป็นสารไวไฟสูงและถือว่าอันตรายเกินไปสำหรับคนครัวมืออาชีพ บางครั้งยังใช้ผงอบเชยไม่เพียงเพื่อกลิ่นรสเท่านั้นแต่เพื่อการแสดงด้วย เนื่องจากผงเครื่องเทศชนิดนี้จะติดไฟเมื่อเติมเข้าไป
ต้องอุ่นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ก่อนจุดไฟ เนื่องจากอุณหภูมิเครื่องดื่มยังคงอยู่ต่ำกว่าจุดวาบไฟที่อุณหภูมิห้อง และยังไม่มีไอระเหยของแอลกอฮอล์เพียงพอที่จะจุดไฟติด ความดันไอจะเพิ่มขึ้นจากการทำให้ของเหลวร้อนขึ้น ปล่อยไอออกมามากพอที่จะติดไฟจากไม้ขีดไฟ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
มินต์จูเลป
มินต์จูเลป ( ) เป็นเครื่องดื่มผสมแอลกอฮอล์หรือค็อกเทลที่มีส่วนประกอบหลัก ได้แก่ วิสกีเบอร์เบิน น้ำตาล น้ำ น้ำแข็งบดและมินต์สด มินต์จูเลปมีที่มาจากตอนใต้ของสหรัฐและเป็นเครื่องดื่มตามธรรมเนียมของการแข่งม้าเคนทักกีเดอร์บี
มินต์จูเลปดั้งเดิมมีส่วนประกอบ 4 อย่าง ได้แก่ ใบมินต์ วิสกีเบอร์เบิน น้ำเชื่อมธรรมดาและน้ำแข็งบด โดยทางใต้ของสหรัฐและเคนทักกีนิยมใช้สเปียร์มินต์ การเตรียมมินต์จูเลปที่ถูกต้องยังคงเป็นที่ถกเถียงเนื่องจากบาร์เทนเดอร์แต่ละคนเตรียมต่างกัน มินต์จูเลปจัดอยู่ในกลุ่มเครื่องดื่มที่เรียกว่า "สแมช" เช่นเดียวกับโมฮิโต ซึ่งมินต์หรือส่วนประกอบอื่นจะถูกบดหรือตำเพื่อให้น้ำและน้ำมันหอมระเหยออกมาเสริมรสชาติให้เครื่องดื่ม มินต์จูเลปดั้งเดิมเสิร์ฟในแก้วพิวเตอร์หรือแก้วเงินและจับถือที่ก้นหรือขอบแก้วเพื่อรักษาความเย็น ปัจจุบันมินต์จูเลปส่วนใหญ่เสิร์ฟในแก้วโอลด์แฟชัน แก้วคอลลินส์หรือแก้วไฮบอลพร้อมหลอด
คำว่า "จูเลป" หมายความทั่วไปถึงเครื่องดื่มรสหวานโดยเฉพาะยาน้ำเชื่อม คำนี้มาจากคำว่า "julepe" ในภาษาสเปนซึ่งรับมาจากคำว่า golâb (گلاب) ในภาษาเปอร์เซียที่หมายถึงน้ำดอกไม้เทศ มินต์จูเลปมีต้นกำเนิดในตอนใต้ของสหรัฐประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 18 มีการกล่าวถึงมินต์จูเลปแรกสุดในปี ค.ศ. 1770 และในบทละครเสียดสี The Candidates และ A Short Poem on Hunting ของรอเบิร์ต มันฟอร์ดที่ 3 นอกจากนี้ยังมีหลักฐานของมินต์จูเลปในใบสั่งยาที่ปรากฏใน เมดิคัลคอมมูนิเคชันส์ (Medical communications) ค.ศ. 1784 ว่า "อาการเจ็บป่วยที่กระเพาะอาหาร มีอาการขย้อนบ่อยและกลืนลำบาก แพทย์จึงจ่ายยาก่ออาเจียน ยาระบายและมินต์จูเลป"
ทาเวิร์นในรัฐเวอร์จิเนียหลายแห่งเริ่มมีโรงน้ำแข็งสำหรับทำค็อกเทลเย็นในคริสต์ทศวรรษ 1780 มีการกล่าวถึง "จูเลปเย็น" ครั้งแรกในโฆษณาวิกวัมการ์เดนส์ในเมืองนอร์ฟอล์กเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 1807 ขณะที่ในรัฐนิวยอร์กช่วงคริสต์ทศวรรษ 1830 มีจูเลปที่เสิร์ฟพร้อมน้ำแข็งบดขนาดเล็กเรียกว่า hailstone julep หรือ hailstorm julep บางครั้งจูเลปใช้ยินแทนเบอร์เบิน นอกจากนี้ในหนังสือ Bar-Tenders Guide: How to Mix Drinks or The Bon-Vivant's Companion ฉบับค.ศ. 1862 ของเจอร์รี ทอมัสระบุสูตรจูเลปที่ใช้แอลกอฮอล์ต่างกัน 5 สูตร ได้แก่ กอญัก บรั่นดี ยิน วิสกี้และไวน์โมแซล
มินต์จูเลปเป็นเครื่องดื่มตามธรรมเนียมของการแข่งม้าเคนทักกีเดอร์บีที่เมืองลุยส์วิลล์ รัฐเคนทักกี ธรรมเนียมนี้เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1938 โดยได้รับการส่งเสริมจากสนามแข่งม้าเชอร์ชิลดาวส์ที่จัดการแข่งขัน เดิมสูตรมินต์จูเลปที่นี่ใช้เอิร์ลีไทมส์ซึ่งเป็นวิสกี จนกระทั่งในปี ค.ศ. 2015 มีการเปลี่ยนมาใช้โอลด์ฟอเรสเตอร์ที่เป็นเบอร์เบินแทน

อ้างอิง
วัดป่าหนองชาด (จังหวัดมหาสารคาม)
วัดป่าหนองชาด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนเงิน อำเภอเชียงยืน จังหวัดมหาสารคาม

วัดป่าหนองชาด แต่เดิมพื้นที่ดังกล่าวเป็นเพียงป่าช้ารกร้างเป็นที่เผาศพ และฝังศพของชาวบ้านในสมัยก่อน ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2543 ได้มีพระธุดงค์เดินทางผ่านมา และได้จำพรรษาอยู่ระยะหนึ่ง และมีญาติโยมบริเวณใกล้เคียงเดินทางมาทำบุญ และปฏิบัติธรรมอยู่เรื่อย ๆ พร้อมกับถวายปัจจัยในการสร้างกุฏิ ห้องน้ำ เพื่อให้พระ และญาติโยมที่มาทำบุญและปฏิบัติธรรมได้อาศัยกันแดดกันฝน จนได้รับอนุญาตก่อตั้งวัดในวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2548 ชื่อ "วัดป่าหนองชาด" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2559
สิ่งก่อสร้างที่สำคัญ คือ วิหารคตหมื่นสมเด็จ รูปแบบศิลปะผสมผสานกันทั้งไทย ลาว และพม่า ภายนอกวิหารมีใบเสมาทั้งสี่ทิศ รอบวงนอกสร้างเป็นวิหารคตสีแดงชาดผนังทั้งนอกและในประดับด้วยรูปปั้นพระสมเด็จราวสองหมื่นองค์ บริเวณส่วนกลางเป็นที่ตั้งของอุโบสถไม้ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปองค์พระประธาน

อ้างอิง
ข้าวผัดสับปะรด
ข้าวผัดสับปะรด เป็นอาหารไทยประเภทข้าวผัด เป็นอาหารจานเดียวของไทยที่ได้รับความนิยมในกลุ่มนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ

สันนิษฐานว่าข้าวผัดสับปะรดคงเป็นอาหารที่เพิ่งเกิดขึ้น เป็นอาหารที่ผสมผสานวัฒนธรรมอาหารหลายชาติ อย่างการผัดที่ได้มาจากประเทศจีน มีการใส่แฮมหรือไส้กรอก ลูกเกด เม็ดมะม่วงหิมพานต์ ที่รับมาจากวัฒนธรรมประเทศตะวันตก รวมทั้งมีส่วนผสมของผงกะหรี่จากเครื่องปรุงหลักของประเทศอินเดีย นำมาผัดกับข้าว สับปะรดและเนื้อสัตว์ ปรุงรสด้วยน้ำตาล ซอสปรุงรส และเกลือป่น แล้วตักข้าวผัดใส่ในเปลือกสับปะรดหั่นครึ่ง
ในวัฒนธรรมประชานิยม ทางช่องยูทูบของวอลต์ดิสนีย์ได้เผยแพร่การ์ตูนมิกกี้เมาส์และมินนีเมาส์ มีฉากหลังเป็นตลาดน้ำของไทย นำเสนอเรื่องราวที่มาของข้าวผัดสับปะรดที่แต่งขึ้นมา

อ้างอิง
ผัดผงกะหรี่
ผัดผงกะหรี่ เป็นอาหารไทยประเภทผัดซึ่งได้รับอิทธิพลจากอินเดียเนื่องจากมีความหอมเครื่องเทศอันเป็นเอกลักษณ์ของผงกะหรี่

เนื้อสัตว์ที่นิยมมาใช้ในผัดผงกะหรี่คือปู จึงเรียกว่า ปูผัดผงกะหรี่ แบ่งออกเป็นสองสูตรที่ชัดเจนคือ สูตรที่ใส่ไข่ใส่นมออกข้น ๆ และสูตรที่ไม่ใส่ไข่ สูตรที่ใส่ไข่มีส่วนผสมของผงกะหรี่ นมสดจืด น้ำมันพริกเผา ไข่ไก่ และปรุงรสตามชอบ ส่วนสูตรที่ไม่ใส่ไข่ก็มีเฉพาะผงกะหรี่ แต่ส่วนผสมอื่น ๆ ที่ใช้ปรุงรสก็ยังเหมือนกัน คือ น้ำตาลทราย น้ำมันหอย ซีอิ้วขาว บางสูตรอาจใส่เหล้าจีนลงไปเพิ่มความหอม บ้างก็ใส่น้ำพริกเผา ส่วนผักต่าง ๆ ที่ใส่ลงไปด้วยก็มีทั้งหอมใหญ่ ขึ้นฉ่าย ต้นหอม และพริกชี้ฟ้าเพื่อความสวยงาม
ร้านที่มีปูผัดผงกะหรี่เป็นเมนูขึ้นชื่อคือร้านสมบูรณ์โภชนา โดยสาขาที่ 2 ที่สุรวงศ์ (เปิด พ.ศ. 2533) เป็นสาขาที่เป็นจุดเริ่มต้นเมนูปูผัดผงกะหรี่เป็นที่รู้จักของชาวญี่ปุ่นและชาวต่างประเทศ ซึ่งซีเอ็นเอ็นระบุว่าปูผัดผงกะหรี่ร้านนี้เป็นต้นตำรับปูผัดผงกะหรี่อันดับหนึ่งของเอเชีย

อ้างอิง
วัดยานิการาม
วัดยานิการาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลยาบี อำเภอหนองจิก จังหวัดปัตตานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 13 ไร่ 2 งาน 64 ตารางวา

วัดยานิการาม เดิมมีนามว่า วัดยาบี ตามชื่อตำบล ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2482 เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดยานิการาม" ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2452 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ.2462 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 80 เมตร ยาว 120 เมตร ด้านการศึกษาแต่เดิมมีพระสงฆ์ช่วยสอนหนังสือไทยให้ ต่อมาเมื่อ พ.ศ.2464 ทางราชการได้เปิดโรงเรียนประถมศึกษาขึ้นโดยอาศัยศาลาการเปรียญของวัด ครั้นถึง พ.ศ. 2506 ทางราชการได้จัดสร้างอาคารเรียนขึ้นเป็นเอกเทศในที่วัดสืบมา

อ้างอิง
วัดดอนตะวันออก
วัดดอนตะวันออก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอน อำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 12 ไร่ 3 งาน 4 ตารางวา มีที่ธรณีสงห์ 12 แปลง เนื้อที่ 14 ไร่ 1 งาน 30 ตารางวา พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบ ปัจจุบันมีพระครูสุภัทรปัญญาภรณ์ (สิน มหาปญฺโญ) เป็นเจ้าอาวาส

วัดดอนตะวันออกสร้างขึ้นเป็นวัดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2343 ชาวบ้านเรียกสั้น ๆ ว่า วัดดอนออก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2358
อาคารเสนาสนะต่าง ๆ มีกุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง อุโบสถสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น วัดมีรูปปั้นหลวงพ่อหนอนประดิษฐานอยู่ หลวงพ่อองค์นี้ เป็นพระเถระผู้ขมังเวทย์ยุคเดียวกับหลวงพ่อทวดวัดช้างให้ อาศัยอยู่ในกรุงศรีอยุธยาเช่นเดียวกัน เล่ากันว่าเมื่อหลวงพ่อได้ธุดงค์มาถึงปัตตานี ระหว่างที่อาศัยเรือสำเภาพ่อค้าล่องใต้ มีปลาว่ายน้ำตามมา หลวงพ่อจึงเชือดเนื้อตัวเองโยนให้ทานแก่ปลา และเมื่อเรือจอดเทียบท่าที่ปัตตานี หลวงพ่อจึงธุดงค์ไปถึงเขามะรวดเพื่อบำเพ็ญเพียร ช่วงนี้เองบาดแผลที่เกิดจากการเชือดเนื้อปลาของหลวงพ่อ เกิดเป็นแผลเน่าเปื่อย มีหนอนชอนไช จึงเป็นที่มาของนาม "หลวงพ่อหนอน"

อ้างอิง
แฮปพีพิซซา
แฮปพีพิซซา หรือ พิซซาหน้ากัญชา เป็นพิซซารูปแบบหนึ่งของประเทศกัมพูชา ซึ่งมีส่วนผสมของกัญชา ที่มีสารเตตร้าไฮโดรแคนนาบินอล (Tetrahydrocannabinol) ที่เพียงพอสำหรับการออกฤทธิ์ต่อจิตประสาท ซึ่งแฮปพีพิซซามีลักษณะเฉกเช่นพิซซาทั่วไป ที่มีเห็ด ซอสมะเขือเทศ และชีส หากแต่โรยหน้าด้วยกัญชา แม้กัญชาจะเป็นสิ่งผิดกฎหมายในประเทศกัมพูชา แต่การบังคับใช้กฎหมายดังกล่าวไม่เข้มงวดนัก ด้วยเหตุนี้แฮปพีพิซซาจึงแพร่หลายตามเมืองท่องเที่ยวสำคัญในประเทศ เช่น พนมเปญ เสียมราฐ และเมืองพระสีหนุ ซึ่งค้าขายกันอย่างโจ่งแจ้ง และชาวกัมพูชาเองใช้กัญชาเพื่อประกอบอาหารอยู่เป็นนิจ
กล่าวกันว่า พิซซาหน้ากัญชาเกิดขึ้นเพราะเจ้าของที่พักขนาดเล็กริมแม่น้ำแห่งหนึ่ง มีความคิดที่จะประกอบอาหารที่ทำให้นักท่องเที่ยวรู้สึกพักผ่อนอย่างแท้จริงโดยไม่ต้องออกไปเที่ยวที่ไหน จึงทำพิซซาหน้ากัญชาขึ้น ซึ่งพิซซาหน้ากัญชาของเขามีชื่อเสียงขึ้นแบบปากต่อปาก จนมีนักท่องเที่ยวมายังที่พักของเขาไม่ขาดสาย ที่พักแห่งอื่นเห็นเช่นนั้นก็พากันทำตามโดยสมัครใจ จนกลายเป็นอาหารยอดนิยมของนักท่องเที่ยวในกัมพูชา

หลังกัญชาเป็นสิ่งถูกกฎหมายในประเทศไทย เดอะ พิซซ่า คอมปะนี ได้จัดทำ พิซซาต้มยำกัญชา เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 โดยมีกัญชาทอดกรอบโรยหน้าพิซซา ซึ่งไม่มีสารเตตร้าไฮโดรแคนนาบินอลมากนัก แต่อาจมีสารแคนนาบินอยด์อื่น ๆ

อ้างอิง