SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลพบุรี มีนาคม พ.ศ. 2535 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2535 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 5 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2531 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2)

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2

|}
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองลพบุรี, อำเภอพัฒนานิคม, อำเภอท่าวุ้ง และอำเภอบ้านหมี่

เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอโคกสำโรง, อำเภอชัยบาดาล, อำเภอสระโบสถ์, อำเภอท่าหลวง, กิ่งอำเภอโคกเจริญ, กิ่งอำเภอหนองม่วง และกิ่งอำเภอลำสนธิ

ดูเพิ่ม
* จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531
* จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535

อ้างอิง
วัดพระธาตุ (จังหวัดกำแพงเพชร)
วัดพระธาตุ เป็นโบราณสถานร้างตั้งอยู่กลางเมืองโบราณกำแพงเพชร อุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชร ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร ระหว่างถนนราชดำเนิน 2 กับซอยปิ่นดำริห์ ทางตะวันออกของวัดพระแก้วในเขตเทศบาลเมืองกำแพงเพชร แผนผังบริเวณวัดเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีลักษณะคล้ายแผนผังของวัดสระศรีที่เมืองสุโขทัยเก่า กำแพงวัดก่อด้วยศิลาแลงปนอิฐ

วัดพระธาตุเป็นวัดหลวงโบราณประจำเมืองกำแพงเพชร รูปแบบสถาปัตยกรรมสกุลช่างเมืองกำแพงเพชร สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นภายหลังวัดพระแก้ว
สิ่งก่อสร้างประกอบด้วยวิหารเหลือเฉพาะส่วนฐานที่ก่อด้วยศิลาแลง ข้างบนฐานปรากฏโคนเสาสีเหลี่ยมอยู่หลายต้น ด้านหลังวิหารเป็นเจดีย์ประธานลักษณะแบบทรงระฆังก่ออิฐสภาพค่อนข้างสมบูรณ์ มีระเบียงคดรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าล้อมรอบเจดีย์ประธาน ระเบียงคดจะเชื่อมต่อกับฐานวิหาร ส่วนท้ายของวิหารล้ำเข้ามาอยู่ในระเบียงคด ด้านหน้าฐานวิหารมีเจดีย์รายทรงระฆังก่อด้วยอิฐ 2 องค์ และประตูซุ้มยอด เป็นประตูทางเข้าออกวัด ตั้งอยู่ด้านหน้าวิหาร ก่อด้วยศิลาแลง

อ้างอิง
วิหารตะเลจู
วิหารตะเลจู เป็นโบสถ์พราหมณ์ที่อุทิศแด่ตะเลจูภวานี เทพนารีของราชวงศ์มัลลาแห่งเนปาล สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1564 โดย Mahendra Malla และตั้งอยู่ในหนุมานโฒกา จัตุรัสกาฐมาณฑุดูร์บาร์ แหล่งมรดกโลกของยูเนสโก ข้างในวิหารมีเทวรูปที่อุทิศแด่ตะเลจูภวานีและกุมารีเทวี วิหารตะเลจูเปิดเพียงครั้งเดียวต่อปีในวันทะไสม

ภาพ

File:Durbarsquare after earthquake 13.JPG|วิหารตะเลจูหลังแผ่นดินไหวใน ค.ศ. 2015
File:Taleju Temple 02.jpg|วิหารตะเลจูมองจากทางเข้า

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
ความงามของศิลปไทย
ความงามของศิลปไทย เป็นหนังสือเกี่ยวกับศิลปะไทย แต่งโดย น. ณ ปากน้ำ พิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2510 สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์ ได้รับเลือกใน พ.ศ. 2541 ให้เป็น 1 ในหนังสือดี 100 เล่มที่คนไทยควรอ่าน

น. ณ ปากน้ำ ได้รับแรงบันดาลใจ จากการอ่านบันทึกของบาทหลวงเดอ ชัวชี ที่เดินทางเข้ามาในอยุธยา เมื่อ พ.ศ. 2228 บาทหลวงท่านนี้ได้พบเห็นตั้งแต่ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรมและศิลปะของไทยสมัยสมเด็จพระนารายณ์

น. ณ ปากน้ำ เขียนในลักษณะบทความผ่านมุมมองและสายตาแบบศิลปิน โดยมีเป้าหมายเพื่ออธิบายเอกลักษณ์และคุณค่าความงามของศิลปินไทยว่าเก่าแก่ ยิ่งใหญ่ และงดงามในระดับเทียบได้กับงานศิลปะในโลกตะวันตก อาจกล่าวได้ว่าเป็นงานเขียนที่เสมือนการสืบทอดและต่อยอดแนวทางของศิลป์ พีระศรี
หนังสือเล่าเรื่องศิลปะตั้งแต่สมัยสุโขทัยเรื่อยมา จนถึงสมัยรัตนโกสินทร์โดยเป็นไปในลักษณะของการอธิบายภาพ พร้อมกับการยกตัวอย่างภาพ จากการสำรวจตามวัดต่าง ๆ ของเมืองไทย เช่น ภาพเขียนในผนังโบสถ์วัดสุวรรณารามราชวรวิหาร เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร ภาพเขียนของขรัวอินโข่งที่วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร ด้านงานประติมากรรมกล่าวถึงผลงานตั้งแต่สมัยแรกจนมาถึงยุคของศิลปะสมัยในยุคที่เขียนหนังสือเล่มนี้ด้วย โดยมากเน้นถึงการสร้างพระพุทธรูป ศิลปะล้านนา ตลอดจนการพรรณนาถึงประวัติโดยสังเขปของศิลปินไทยบางคนที่ควรยกย่อง ผู้เขียนใช้วิธีการเล่าเรื่องแทรกไปกับการพรรณนาความงาม สภาพของสิ่งที่พบเห็นและการเสนอแนวความคิดของผู้เขียนในด้านต่าง ๆ ตลอดจนในแง่ของการอนุรักษ์

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์อังกอร์พาโนรามา
พิพิธภัณฑ์อังกอร์พาโนรามา ( ) หรือ พิพิธภัณฑ์สัพวะทัสสะนะอังคะระ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ในเสียมเรียบ ประเทศกัมพูชา
ประวัติศาสตร์
พิพิธภัณฑ์นี้สร้างโดยบริษัทสัญชาติเกาหลีเหนือ มันซูแดอาร์ตสตูดิโอ ร่วมกับ องค์การอัปซารา พิพิธภัณฑ์เริ่มก่อสร้างในปี 2011 โดยบริษัทมันซูแดจากเกาหลีเหนือเป็นผู้ออกแบบโครงสร้างร่วมกับคณะกรรมการจากรัฐบาลกัมพูชา รัฐบาลของประเทศเกาหลีเหนือลงทุนในโครงการนี้ถึง 24 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ พิพิธภัณฑ์เปิดในเดือนธันวาคม 2015 หนึ่งในศิลปินที่ทำงานออกแบบสร้างพิพิธภัณฑ์คือชาวเกาหลีเหนือ คิม เช ชึง (Kim Je Jung) ผู้สร้างประติมากรรมให้กับศูนย์วัฒนธรรม António Agostinho Neto Cultural Center ในประเทศแองโกลา ในปี 2020 รัฐบาลกัมพูชาปิดธุรกิจจำนวนมากที่เป็นของเกาหลีเหนือในกัมพูชาหลังสหประชาชาติประกาศคว่ำบาตร ซึ่งรวมถึงการปิดพิพิธภัณฑ์นี้ด้วย
ของสะสม
ภายในพิพิธภัณฑ์มีภาพเขียนฝาผนังทุกทิศทางที่แสดงภาพสมัยอาณาจักรพระนครในศตวรรษที่ 12 ขนาดยาว 123 เมตร สูง 13 เมตร สร้างสรรค์โดยศิลปิน 63 คน ในเวลาหนึ่งปีครึ่ง ภาพเขียนอื่น ๆ ของพิพิธภัณฑ์เช่น ภาพเขียนกษัตริย์ชัยวรมันที่เจ็ดบนช้างนำทัพ รายละเอียดทางประวัติศาสตร์ของภาพเขียนต่าง ๆ ในพิพิธภัณฑ์อยู่ภายใต้การดูแลและตรวจสอบโดยกระทรวงวัฒนธรรมของกัมพูชา นอกจากนี้แล้วยังมีแบบจำลองต่าง ๆ แสดงโบราณสถานในกัมพูชา ภาพเขียนพระพุทธเจ้าแย้มสรวลแบบบายน นิทรรศการเกี่ยวกับสงครามจาม-เวียดนามในปี 1471 และการก่อสร้างของปราสาทบายน ภาพถ่ายแสดงศิลปินชาวเกาหลีเหนือสร้างสรรค์ภาพเขียนของพิพิธภัณฑ์ และชุดภาพยนตร์สามมิติเกี่ยวกับวิวัฒนาการของอาณาจักรพระนคร

อ้างอิง
วัดบู๊ตท้าป
วัดบู๊ตท้าป ( , จื่อหาน: 寧福寺, Ninh Phúc tự) เป็นวัดพุทธใกล้กับพะนังแม่น้ำโดว๊ก ในอำเภอถ่วนท้าญ จังหวัดบั๊กนิญ ประเทศเวียดนาม สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 13 และเป็นหนึ่งในวัดพุทธที่สำคัญและมีชื่อเสียงของประเทศเวียดนาม ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปและรูปเคารพพุทธศาสนบุคคล เช่น เจ้าแม่กวนอิม ซึ่งถือเป็นผลงานชิ้นเอกศิลปะเวียดนามในศตวรรษที่ 17 และเป็นที่รู้จักจากปรมาจารย์เซ็น ทิก เชวี้ยน เชวี้ยน (Chuyết Chuyết; 1590 - 1644) ผู้เคยเป็นเจ้าอาวาสวัด
วัดประกอบไปด้วยอาคาร 10 หลัง มีขนาดมากกว่า 100 เมตรจากตามกวานไปจนถึงหอระฆังและกุฏิสงฆ์ ภายในประดิษฐานรูปเคารพมากกว่า 50 องค์ ทั้งพระพุทธเจ้าสามพระองค์, พระมัญชุศรี (วันทู้; Văn Thù) ประทับบนสิงโตสีน้ำเงิน และพระสมันตภัทร (โฝเหี่ยน; Phổ Hiền) ประทับบนช้างเผือก รูปเคารพที่สำคัญที่สุดคือกวนอิมพันมือพันตา ซึ่งได้รับการยอมรับให้เป็นหนึ่งในประติมากรรมชั้นครูของช่างศิลป์เวียดนาม

ลักษณะสถาปัตยกรรม ประติมากรรม และการประดับภายในของวัด มีลักษณะแบบที่สามารถพบได้จำเพาะต่อศตวรรษที่ 17 วัดนี้จึงถือเป็นตัวอย่างสำคัญและคงสภาพดีที่สุดแห่งหนึ่งของศิลปกรรมเวียดนามจากยุคสมัยดังกล่าว

ระเบียงภาพ
File:Chùa Bút Tháp.jpg|วัดบู๊ตท้าป
File:But Thap Temple - 06.jpg|ประติมากรรมไม้สมัยศตวรรษที่ 17
File:But Thap Temple - 12.jpg|เจ้าแม่กวนอิมพันมือพันตา
File:Quan âm chùa Bút Tháp 01.jpg|เจ้าแม่กวนอิมพันมือพันตา
File:Quan âm chùa Bút Tháp 02.jpg

อ้างอิง
วีเชนซา
วีเชนซา ( ) เป็นนครทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศอิตาลี ในแคว้นเวเนโต วีเชนซาอยู่ห่างจากเวนิสไปทางตะวันตกประมาณ และห่างจากมิลานไปทางตะวันออก

วีเชนซาเป็นเมืองที่เจริญรุ่งเรืองและมีความหลากหลายทางวัฒนธรรม มีประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมอันยาวนาน มีพิพิธภัณฑ์ หอศิลป์ จัตุรัส คฤหาสน์ โบสถ์ และวังสมัยเรเนซองส์อันสง่างามมากมาย ด้วยคฤหาสน์แบบปัลลาดีโอแห่งแคว้นเวเนโตในบริเวณโดยรอบ และโรงละครโอลิมปีโก ("โรงละครโอลิมปิก") ที่มีชื่อเสียง "เมืองแห่งปัลลาดีโอ" แห่งนี้จึงได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกตั้งแต่ ค.ศ. 1994
วีเชนซามีประชากรราว 115,927 คน และเขตมหานครมีประชากรราว 270,000 คน ณ ปี 2008 วีเชนซาเป็นเมืองศูนย์กลางอุตสาหกรรมที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ของอิตาลี เมื่อวัดจากปริมาณการส่งออก และเป็นหนึ่งในเมืองที่ร่ำรวยที่สุดของประเทศ โดยมากเป็นอุตสาหกรรมสิ่งทอและเหล็กซึ่งจ้างงานคนนับหมื่นคน นอกจากนี้ ทองคำและเครื่องประดับประมาณหนึ่งในห้าของประเทศผลิตขึ้นที่วีเชนซา ซึ่งมีส่วนสนับสนุนเศรษฐกิจของเมืองเป็นอย่างมาก

อ้างอิง
อิดลิ
อิดลิ หรือ อิดลี (อักษรโรมัน: Idli หรือ idly) เป็นขนมข้าวประเภทอาหารคาวประเภทหนึ่งที่มีที่มาจากอินเดียใต้ นิยมทานเป็นมื้อเช้า ทำมาจากก้อนแป้งที่ทำมาจากถั่วดำที่กระเทาะเปลือกแล้วกับข้าวที่นำมาหมัก ก่อนนำไปนึ่งไอน้ำ

ชื่ออื่น ๆ ตามการปริวรรตอักษร ได้แก่ อิฏลิ ( ), อิฑลี ( ), อิฑลิ ( ), อิฑฑลิ ( ) และ อิฏิลิ ( )
ประวัติศาสตร์
อิดลิในรูปแบบในอดีตปรากฏกล่าวถึงในเอกสารโบราณของอินเดียมากมาย เช่นในวรรณกรรมภาษากันนาดาจากปี ค.ศ. 920 วัททรธเน โดย ศิวโกฏิจรรย์ กล่าวถึง "อิฑฑาลิเก" (iddalige) ซึ่งทำมาจากแป้งแกรมดำ จวุนทารยะที่สอง (Chavundaraya II) ผู้ประพันธ์สารานุกรมกันนาดาที่เก่าแก่ที่สุด โลโกปกร (Lokopakara; ค.ศ. 1025) บรรยายถึงการเตรียมอาหารนี้ด้วยการจุ่มแป้งแกรมดำในน้ำนมเนย แล้วนำไปบดผสมน้ำใสจากเคิร์ดกับเครื่องเทศ กษัตริย์แห่งจาลุกยะตะวันตกและนักวิชาการ โสเมศวรที่สาม (ครองราชย์ดินแดนที่ปัจจุบันอยู่ในรัฐกรณาฏกะ) กล่าวถึงสูตรการทำอิดลิในสารานุกรมภาษาสันสกฤต มันโสลลสะ โดยเรียกชื่ออาหารนี้ว่า อิฑฑาริกา (iḍḍarikā)
นักประวัติศาสตร์อาหาร เค ที อจยะ ตั้งข้อสังเกตว่าอิดลิแบบที่ทำในปัจจุบันอาจมีที่มาจากบริเวณที่ปัจจุบันคือประเทศอินโดนีเซียซึ่งเป็นดินแดนที่มีการหมักดองอาหารมายาวนาน เขาตั้งคนครัวหลวงคนหนึ่งที่ถวายให้กษัตริย์ฮินดูในดินแดนอินโดนีเซียน่าจะประดิษฐ์อิดลิแบบนึ่งไอน้ำขึ้นมา ก่อนที่จะนำกลับมาเผยแพร่ในอินเดียระหว่าง ค.ศ. 800-1200 เขายังกล่าวถึงอาหารอินโดนีเซียชื่อ "เกอดลี" (kedli) ที่เขากล่าวอ้างว่าคล้ายกันกับอิดลิ อย่างไรก็ตาม นักเขียน ชานกี เลนิน (Janaki Lenin) ปฏิเสธว่าไม่ปรากฏหลักฐานสูตรอาหารของอาหารอินโดนีเซียจานใด ๆ ที่ใช้ชื่อนี้ นักประวัติศาสตร์อาหาร คอลลีน เทย์เลอร์ เสน เสนอว่าขบวนการหมักดองแป้งที่ใช้ทำอิดลินั้นเป็นกระบวนการโดยธรรมชาติที่ค้นพบ
์ เสน เสนอว่าขบวนการหมักดองแป้งที่ใช้ทำอิดลินั้นเป็นกระบวนการโดยธรรมชาติที่ค้นพบในอินเดียเอง เนื่องจากแทบทุกวัฒนธรรมล้วนมีการหมักดองอาหารในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง
ในปี 2015 ผู้ผลิตอิดลิจากเจนไน เอนิยวัน (Eniyavan) ประกาศให้วันที่ 30 มีนาคมของทุกปีเป็น "วันอิดลิโลก" (World Idli Day)

การเตรียม
อิดลิทำมาจากข้าวดิบสี่ส่วนต่อถั่วดำ (Vigna mungo) หนึ่งส่วน ซึ่งนำไปแช่น้ำแยกกันนานอย่างน้อยสี่ชั่วโมง และหากเป็นไปได้ควรข้ามคืน ในกระบวนการนี้อาจเติมเครื่องเทศลงไปด้วย หลังแช่น้ำเสร็จแล้วจะนำไปบดแยกกันและนำมารวมกันเพื่อนำไปทิ้งไว้ข้ามคืนให้เกิดการหมักดองขึ้น ซึ่งจะทำให้ปริมาตรเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า หลังจากการหมักเสร็จ บางส่วนอาจเก็บไว้เป็นหัวเชื้อสำหรับทำอิดลิชุดต่อไป ส่วนที่จะนำไปประกอบต่อจะนำมาปั้นเป็นก้อนกลมโดยใช้แม่พิมพ์ จากนั้นจึงนำไปนึ่งไอน้ำบนตระแกรง นาน 10–25 นาในบางสูตรอาหารแบบดั้งเดิมอาจใช้ใบไม้มารองแป้งในกระบวนการนึ่งไอน้ำแทนที่การใช้ตระแกรง

อ้างอิง
บรรณานุกรม
* 
* Devi, Yamuna (1987). Lord Krishna's Cuisine: The Art of Indian Vegetarian Cooking, Dutton. .
* 
* Jaffrey, Madhur (1988). A Taste of India, Atheneum. 
* Rau, Santha Rama (1969). The Cooking of India, Time-Life Books.
ชาตมาซาลา
ชาตมาซาลา (อักษรโรมัน: Chaat masala หรือ chat masala) หรือ จาฏมสาลา เป็นผงเครื่องเทศผสมหรือมาซาลา ที่มีที่มาจากอนุทวีปอินเดีย นิยมใช้ปรุงรสชาต โดยทั่วไป ชาตมาซาลาประกอบด้วยผงอัมชูร์ (มะม่วงแห้ง), ยี่หร่า, ผักชี, ขิงแห้ง, เกลือ (โดยเฉพาะเกลือดำ), พริกไทยดำ, มหาหิงค์ และ พริกป่น บ้างอาจผสมการัมมาซาลาลงไปด้วย

การใช้งาน
นอกจากใช้งานในชาต แล้ว ยังนิยมนำมาปรุงสลัดผลไม้แบบอินเดีย ซึ่งใช้มะละกอ, ซาโปดิลลา, แอปเปิล แลพ กล้วย และยังนิยมนำมาโรยหน้ามันฝรั่ง ผลไม้ ไข่ ขนมปัง หรือสลัดอื่น ๆ ในอินเดีย
บริษัทผู้ผลิตเครื่องเทศบางเจ้าผลิตเครื่องเทศผสมอีกรูปแบบที่เรียกว่า ฟรุตชาตมาซาลา (fruit chaat masala) ซึ่งมีปริมาณยี่หร่า ผักชี และขิง ที่ลดลงกว่าสูตรปกติ และเพิ่มพริกป่น พริกไทย เกลือดำ อัมชูร์ และมหาหิงค์ แทน ในขณะที่ผู้ค้าริมทางนิยมผสมชาตมาซาลาด้วยตนเอง ก่อนนำมาโรยบนผลไม้หรือผัก บางครั้งอาจใช้เพียงแค่เกลือดำกับพริกป่นก็มี

อ้างอิง
อุทยานแห่งชาติพระมุนีวงศ์
อุทยานแห่งชาติพระมุนีวงศ์ ปูกโค ( , ) เป็นอุทยานแห่งชาติในจังหวัดกำปอดทางตอนใต้ของประเทศกัมพูชาที่ได้รับการจัดตั้งใน ค.ศ. 1993 และครอบคลุมพื้นที่ ใน ค.ศ. 2003 อุทยานนี้ได้รับการรวมอยู่ในอุทยานมรดกอาเซียน อุทยานแห่งนี้ตั้งอยู่ที่เทือกเขาด็อมเร็ยตรงบริเวณตะวันออกเฉียงใต้ของทิวเขาบรรทัด พื้นที่ส่วนใหญ่ตั้งอยู่เหนือน้ำทะเลประมาณ 1,000 เมตร และยอดเขาที่สูงสุดที่สุดคือพนมโบโกร์ที่มีความสูง 1,081 เมตร

ประวัติ

ภาพ
Bokor view.jpg|ทิวทัศน์กัมปอดและอ่าวไทยจากพนมโบโกร์
Cổng Bàn Ngự.jpg|รูปหินที่มีสถานที่ถวายบูชา
Di mau.jpg|รูปปั้น Lok Yeay Mao
Chùa Năm Thuyền.jpg|Wat Sampov Pram (วัดพุทธ)
Bokor Church.jpg|โบสถ์คาทอลิก (1928) ในสถานีเขาปูกโค
Crinum asiaticum 1.jpg|Crinum asiaticum ในอุทยานฯ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
เจ็ดปราชญ์แห่งป่าไผ่
]]

เจ็ดปราชญ์แห่งป่าไผ่ ( ) เป็นกลุ่มบัณฑิต นักเขียน และนักดนตรีชาวจีนในคริสต์ศตวรรษที่ 3 แม้ว่าบุคคลต่าง ๆ เหล่านี้มีตัวตนอยู่จริง แต่ไม่แน่ชัดว่ามีความเชื่อมโยงกันอย่างไร ใน 7 คนนี้มีหลายคนที่มีความเชื่อมโยงกับสำนักชิงถานแห่งลัทธิเต๋าที่อยู่ในรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน
ปราชญ์ทั้งเจ็ดเห็นว่าชีวิตของพวกตนอยู่ในอันตรายเพื่อราชวงศ์จิ้นของตระกูลสุมาซึ่งรับรองลัทธิขงจื๊อขึ้นสู่อำนาจ ในปราชญ์ 7 คนนี้มีบางคนที่เขียนกวีนิพนธ์วิพากย์วิจารณ์ราชสำนักและการบริหารราชการ และเขียนวรรณกรรมที่ได้รับอิทธิพลจากลัทธิเต๋า ปราชญ์ทั้งเจ็ดไม่มีมีมุมมองที่เหมือนกันทั้งหมด บางคนพยายามหาทางเพื่อผ่านพ้นสถานการณ์ทางการเมืองที่ยากลำบากโดยการสวมบทบาทอย่างระมัดระวังเป็นนักเลงสุราและคนบ้าเพื่อหลีกเลี่ยงการควบคุมของราชสำนัก (เช่น หลิว หลิง) แต่บางคนก็เข้าร่วมกับราชวงศ์จิ้น (เช่น อ๋องหยง) แม้ว่าปราชญ์ทั้งเจ็ดอาจจะเคยหรือไม่เคยเข้าร่วมใน "การสนทนาหรือโต้วาทีอันเฉียบแหลม" (ชิงถาน) แต่ทั้งเจ็ดก็กลายเป็นหัวข้อของตนเองในชื่อชัวซิน-ยฺหวี่ ( , "งานเ
บแหลม" (ชิงถาน) แต่ทั้งเจ็ดก็กลายเป็นหัวข้อของตนเองในชื่อชัวซิน-ยฺหวี่ ( , "งานเขียนใหม่ว่าด้วยเรื่องเล่าในโลก")
เจ็ดปราชญ์
เจ็ดปราชญ์ได้แก่ จี คาง หรือซี คาง (嵇康), หลิว หลิง (劉伶), รฺเหวี่ยน จี๋ (阮籍), รฺเหวี่ยน เสียน (阮咸), เซี่ยง ซิ่ว (向秀), อ๋องหยง (王戎 หวาง หรง) และชาน เทา (山涛) จี คางมีความสนิทสนมกับรฺเหวี่ยน จี๋เป็นพิเศษ ความสัมพันธ์ของทั้งสองได้รับการระบุว่า "แข็งแกร่งยิงกว่าโลหะและหอมเหมือนกล้วยไม้"

อ้างอิง

อ่านเพิ่มเติม
* 
* 
*A New Chinese Tomb Discovery: The Earliest Representation of a Famous Literary Theme in Artibus Asiae, 1961 - Alexander Coburn Soper
* 
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น
*
จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลพบุรี พ.ศ. 2531 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 5 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2529 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2)

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองลพบุรี, อำเภอพัฒนานิคม, อำเภอท่าวุ้ง และอำเภอบ้านหมี่
เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอโคกสำโรง, อำเภอชัยบาดาล, อำเภอสระโบสถ์, กิ่งอำเภอท่าหลวง และกิ่งอำเภอโคกเจริญ

ดูเพิ่ม
* จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529
* จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535

อ้างอิง
จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลพบุรี พ.ศ. 2529 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 5 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2526 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2)

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2

|}
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองลพบุรี, อำเภอพัฒนานิคม, อำเภอท่าวุ้ง และอำเภอบ้านหมี่

เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอโคกสำโรง, อำเภอชัยบาดาล, กิ่งอำเภอท่าหลวง และกิ่งอำเภอสระโบสถ์

ดูเพิ่ม
* จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526
* จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531

อ้างอิง
จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลพบุรี พ.ศ. 2526 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2526 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 4 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2522 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองลพบุรี, อำเภอพัฒนานิคม และอำเภอท่าวุ้ง
เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอโคกสำโรง, อำเภอชัยบาดาล, อำเภอบ้านหมี่, กิ่งอำเภอท่าหลวง และกิ่งอำเภอสระโบสถ์

ดูเพิ่ม
* จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522
* จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529

อ้างอิง
ชุมชนมีผัง
ในประเทศไนจีเรีย ซึ่งสร้างขึ้นส่วนใหญ่ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 เป็นเมืองที่มีการเติบโตเร็วที่สุดในโลกในช่วงระหว่างปี 2000 ถึง 2010 โดยเติบโต 139.7% และยังคงขยายตัวอย่างรวดเร็ว ]]
ชุมชนมีผัง ( ), นครมีผัง (planned city), เมืองมีผัง (planned town) หรือ นิคมมีผัง (planned settlement) คือชุมชนใด ๆ ที่ได้รับการวางแผนอย่างรอบคอบตั้งแต่เริ่มต้น และโดยทั่วไปจะสร้างขึ้นบนที่ดินที่ยังไม่ได้รับการพัฒนา ซึ่งแตกต่างจากการตั้งถิ่นฐานที่พัฒนาไปอย่างเป็นธรรมชาติ
คำว่า เมืองใหม่ หมายถึงชุมชนมีผังจากการย้ายมายังเมืองใหม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสหราชอาณาจักร การที่ยุโรปเข้ามาตั้งอาณานิคมในทวีปอเมริกา ก็มักจะสร้างสิ่งก่อสร้างตามแบบแผนบนพื้นดินที่ยังใหม่หรือบนซากปรักหักพังของหมู่บ้านชนพื้นเมืองอเมริกันในยุคก่อนหน้านี้เช่นกัน

เมืองต้นแบบ (model city) คือเมืองประเภทหนึ่งที่มีการวางแผนไว้โดยได้รับการออกแบบตามมาตรฐานสูง และมีจุดประสงค์เพื่อเป็นต้นแบบ ให้ผู้อื่นเลียนแบบ คำนี้ใช้ครั้งแรกในเมื่อ ค.ศ. 1854

อ้างอิง
สารสกัดเปปเปอร์มินต์
เปปเปอร์มินต์]]
สารสกัดเปปเปอร์มินต์ (อังกฤษ: Peppermint extract) คือสารสกัดสมุนไพรจากเปปเปอร์มินต์ (Mentha × piperita) ที่มาจากน้ำมันหอมระเหยของใบเปปเปอร์มินต์ ซึ่งเปปเปอร์มินต์เป็นลูกผสมระหว่าง วอเตอร์มินต์และสเปียร์มินต์ น้ำมันของมันถูกนำมาใช้เพื่อจุดประสงค์ต่าง ๆ มานานหลายศตวรรษ
สารสกัดจากเปปเปอร์มินต์มักใช้ในการปรุงอาหาร ซึ่งใช้เป็นอาหารเสริม, เป็นสมุนไพร หรือเป็นการแพทย์ทางเลือก, เป็นสารไล่แมลง และเป็นสารปรุงแต่งกลิ่นหรือรสสำหรับผลิตภัณฑ์ทำความสะอาด เครื่องสำอาง น้ำยาบ้วนปาก หมากฝรั่ง และลูกอม สารออกฤทธิ์เมนทอล ทำให้เกิดความรู้สึกเย็นเมื่อรับประทานหรือใช้สารสกัดจากเปปเปอร์มินต์ทาภายนอก ไม่มีหลักฐานเพียงพอที่จะสรุปได้ว่ามีประสิทธิผลในการรักษาอาการป่วยใด ๆ

การสกัดสาร
สารสกัดเปปเปอร์มินต์ได้มาจากการกลั่นด้วยไอน้ำ การสกัดด้วยตัวทำละลาย และการสกัดด้วยซอกห์เลต
การใช้งาน
สารสกัดเปปเปอร์มินต์มักใช้เป็นสารปรุงแต่งกลิ่น นอกจากนี้ยังใช้ในการรักษาทางการแพทย์ทางเลือก แม้ว่าจะไม่มีหลักฐานเพียงพอว่าสารสกัดเปปเปอร์มินต์มีประสิทธิผลในการรักษาอาการป่วยใด ๆ ก็ตาม ในระดับปานกลางสามารถผสมลงในอาหารได้อย่างปลอดภัย หรือทาเฉพาะที่ ฉีดพ่นบนพื้นผิวเป็นน้ำยาทำความสะอาดในครัวเรือน หรือสูดดมโดยสุคนธบำบัด อย่างไรก็ตาม เมนทอลในน้ำมันเปปเปอร์มินต์อาจทำให้เกิดผลข้างเคียงร้ายแรงในเด็กและทารกหากสูดดมเข้าไป น้ำมันเปปเปอร์มินต์อาจเกิดปฏิกิริยาต่อกันระหว่างยากับยาที่ต้องสั่งโดยแพทย์ได้
การนำมาใช้ในการปรุงอาหาร
สารสกัดเปปเปอร์มินต์สามารถใช้เพื่อเพิ่มรสชาติเปปเปอร์มินต์ให้กับเบเกอรี่ ขนมหวาน และลูกอม โดยเฉพาะลูกกวาดไม้เท้า ลูกอมมินต์ และเปปเปอร์มินต์แพตตี้ สารสกัดสำหรับการปรุงอาหารอาจติดฉลากว่าบริสุทธิ์, เป็นธรรมชาติ, เลียนแบบ หรือสังเคราะห์ ในขณะที่สารสกัดบริสุทธิ์และเป็นธรรมชาติจะมีน้ำมันเปปเปอร์มินต์โดยเฉพาะ สารสกัดเลียนแบบและสารสกัดสังเคราะห์โดยทั่วไปจะใช้ส่วนผสมหลายอย่างรวมกันเพื่อให้ได้รสชาติคล้ายเปปเปอร์มินต์
สามารถทดแทนสารสกัดเปปเปอร์มินต์ในสูตรอาหารต่าง ๆ ด้วยน้ำมันเปเปอร์มินต์ (ส่วนผสมที่เข้มข้นกว่าซึ่งใช้ในการทำขนม), เหล้าหวานกลิ่นมินต์ หรือชนัพส์เปปเปอร์มินต์ หากอาหารไม่ได้รับการอุ่น คุณสมบัติของแอลกอฮอล์ในลิเคียวร์ก็อาจยังคงอยู่ในผลิตภัณฑ์สำเร็จรูป

อาจเติมสารสกัดเปปเปอร์มินต์ลงในน้ำร้อนเพื่อทำชาสมุนไพรเปปเปอร์มินต์ได้

การใช้เป็นยาไล่แมลง
น้ำมันเปปเปอร์มินต์มักใช้ในการขับไล่มด แมลง หนู และแมงมุม

เชิงอรรถและรายการอ้างอิง
ชุมชนเมืองนิยม
ชุมชนเมืองนิยม หรือ วิถีชีวิตแบบเมือง ( ) คือการศึกษาว่าผู้อยู่อาศัยในเขตเมือง เช่น เมืองและนคร มีปฏิสัมพันธ์กับสภาพแวดล้อมที่มนุษย์สร้างขึ้นอย่างไร เป็นสาขาวิชาตรงของสาขาวิชาต่าง ๆ เช่น การผังเมืองซึ่งเป็นวิชาชีพที่เน้นการออกแบบและการจัดการพื้นที่ในเมืองและสังคมวิทยาเมือง ซึ่งเป็นสาขาวิชาการที่ศึกษาเกี่ยวกับชีวิตในเมือง

สถาปนิก นักวางแผน นักภูมิศาสตร์ และนักสังคมวิทยาจำนวนมาก ศึกษาเกี่ยวกับวิถีการใช้ชีวิตของผู้คนในเขตเมืองที่มีประชากรหนาแน่น มีทฤษฎีและแนวทางที่แตกต่างกันมากมายในการศึกษาด้านการวางผังเมือง

อ้างอิง
คตินิยมวัฒนธรรมหลากหลาย
คตินิยมวัฒนธรรมหลากหลาย บ้างเรียก พหุวัฒนธรรมนิยม ( ) คือการอยู่ร่วมกันของวัฒนธรรมหลาย ๆ วัฒนธรรม คำนี้ใช้ในสังคมวิทยา ปรัชญาการเมือง และในภาษาพูด ในสังคมวิทยาและการใช้ในชีวิตประจำวัน มักพ้องความหมายกับความหลากหลายทางชาติพันธุ์ หรือ พหุนิยมทางวัฒนธรรม (cultural pluralism) ซึ่งกลุ่มชาติพันธุ์และวัฒนธรรมต่าง ๆ อยู่ร่วมกันในสังคมเดียวกัน สามารถใช้บรรยายพื้นที่ชุมชนที่มีการผสมผสานทางชาติพันธุ์ซึ่งมีประเพณีทางวัฒนธรรมหลายอย่างเช่น นครนิวยอร์ก ลอนดอน มุมไบ ฮ่องกง หรือปารีส หรือประเทศอย่างเช่น สวิตเซอร์แลนด์ เบลเยียม สิงคโปร์ หรือรัสเซีย กลุ่มที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มคนพื้นเมือง หรือกลุ่มชาติพันธุ์พื้นเพดั้งเดิม และกลุ่มชาติพันธุ์ที่สืบเชื้อสายมาจากผู้ต
มือง หรือกลุ่มชาติพันธุ์พื้นเพดั้งเดิม และกลุ่มชาติพันธุ์ที่สืบเชื้อสายมาจากผู้ตั้งถิ่นฐาน ก็มักเข้าข่ายในกลุ่มนี้
ยาร์เดนิต
]]
ยาร์เดนิต ( ) มีอีกชื่อว่า พื้นที่พิธีบัพติศมายาร์เดนิต ( ) เป็นพื้นที่ทำพิธีบัพติศมาริมแม่น้ำจอร์แดนในภูมิภาคกาลิลีของอิสราเอลตอนเหนือ ซึ่งผู้แสวงบุญชาวคริสต์เดินทางมาบ่อยครั้ง สถานที่นี้ตั้งอยู่ทางใต้ของปากแม่น้ำจากทะเลกาลิลี ใกล้ Kibbutz Kvutzat Kinneret ซึ่งเป็นเจ้าของและบริหารจัดการพื้นที่นี้
ประวัติ
ตามธรรมเนียมศาสนาคริสต์ เหตุการณ์พระเยซูทรงรับบัพติศมา (มัทธิว 3:13-17) เกิดขึ้นที่เบธานีฝั่งเหนือแม่น้ำจอร์แดน (อัลมัฆฏ็อส) เหนือทะเลเดดซีและทางตะวันออกของเจริโค อัลมัฆฏ็อสเป็นพื้นที่ทำพิธีบัพติศมาที่สำคัญที่สุดสำหรับผู้แสวงบุญมาหลายตวรรษ และมีการสร้างอารามและบ้านรับรองใกล้บริเวณนี้ ปัจจุบันอัลมัฆฏ็อสในประเทศจอร์แดนแสดงโครงสร้างทางศาสนายุคแรกที่เกี่ยวข้องกับพิธีบัพติศมาหรือการอาบน้ำทางศาสนา
นับตั้งแต่สงครามหกวัน ประเทศอิสราเอลเข้ายึดครองแม่น้ำจอร์แดนส่วนตะวันตก รวมถึงพื้นที่ตรงข้ามฝั่งจอร์แดนที่มีชื่อว่าก็อศรุลยะฮูด อย่างไรก็ตาม เนื่องจากกิจกรรมทางทหารและการขุดค้นในพื้นที่เวสต์แบงก์ กระทรวงการท่องเที่ยวอิสราเอลสถาปนายาร์เดนิตใน ค.ศ. 1981 เป็นพื้นที่แสวงบุญทางเลือก ยาร์เดนิตจึงกลายเป็นสถานที่รับบัพติศมาแห่งแรกที่ได้รับการควบคุมในอิสราเอล

ดังนั้น ยาร์เดนิตจึงดึงดูดผู้แสวงบุญและมีการสร้างศูนย์บริการนักท่องเที่ยว

ภาพ

File:Yardenit12.JPG|ป้ายทางเข้า
File:Yardenit5.JPG|โองการพันธสัญญาใหม่เกี่ยวกับพระเยซูทรงรับบัพติศมา
File:20110223 Israel 0189 Yardenit (5540440028).jpg|พิธีบัพติศมาที่ยาร์เดนิต
ดูเพิ่ม
*ยอห์นผู้ให้บัพติศมา
*ก็อศรุลยะฮูด
*การท่องเที่ยวในประเทศอิสราเอล
*ศาสนาคริสต์ในประเทศอิสราเอล

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลพบุรี พ.ศ. 2522 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2522 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 4 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2519 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองลพบุรี, อำเภอพัฒนานิคม และอำเภอท่าวุ้ง
เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอโคกสำโรง, อำเภอชัยบาดาล, อำเภอบ้านหมี่ และกิ่งอำเภอท่าหลวง

ดูเพิ่ม
* จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519
* จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526

อ้างอิง
ดิลมัน
ดิลมัน หรือ เทลมัน (ซูเมอร์: , ต่อมา 𒉌𒌇(𒆠), NI.TUK ki = dilmun ki ; ; ) เป็นอารยธรรมโบราณที่พูดภาษาเซมิติกตะวันออกในคาบสมุทรอาหรับตะวันออก ซึ่งได้รับการกล่าวถึงตั้งแต่ 3,000 ปีก่อนคริสตกาล เป็นต้นมา จากหลักฐาน พบว่าตั้งอยู่บริเวณอ่าวเปอร์เซีย บนเส้นทางการค้าระหว่างเมโสโปเตเมียและอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ ใกล้ทะเลและบ่อน้ำบาดาล ดิลมันมีอาณาเขตครอบคลุมตั้งแต่บาห์เรน คูเวต และซาอุดีอาระเบียตะวันออก

ความสัมพันธ์ทางการค้าอันยิ่งใหญ่ระหว่างเมโสโปเตเมียและดิลมันนนั้นแข็งแกร่งและลึกซึ้งถึงขนาดที่ดิลมันเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในตำนานการสร้างโลกของชาวซูเมอร์
ดิลมันเป็นศูนย์กลางการค้าที่สำคัญ ในช่วงที่มีอำนาจสูงสุด จักรวรรดิได้ควบคุมเส้นทางการค้าในอ่าวเปอร์เซีย ตามทฤษฎีสมัยใหม่บางประการ ชาวซูเมอร์ ถือว่าเมืองดิลมันเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ แต่ไม่ปรากฏหลักฐานโบราณ ชาวเมโสโปเตเมียกล่าวถึงเมืองดิลมันในฐานะพันธมิตรทางการค้า แหล่งทองแดง และแหล่ง การค้า

นิทานซูเมอร์เรื่องสวนสวรรค์แห่งดิลมันอาจเป็นแรงบันดาลใจให้เกิดนิทานเรื่อง สวนเอเดน

อ้างอิง
ไมลีทัส
ไมลีทัส ( ; ; Mīllawānda or 𒈪𒆷𒉿𒋫 Milawata (exonyms); ; ) เป็นเมืองกรีซโบราณบนชายฝั่งตะวันตกของอานาโตเลีย ใกล้ปากแม่น้ำเมแอนเดอร์ ในไอโอเนียโบราณ ซากปรักหักพังของเมืองตั้งอยู่ใกล้หมู่บ้านบาลัต ในจังหวัดอัยดึน ประเทศตุรกี ก่อนการปกครองของชาวเปอร์เซีย ที่เริ่มขึ้นในศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล เมืองไมลีทัสถือเป็นเมืองกรีกที่ใหญ่โตและร่ำรวยที่สุดแห่งหนึ่ง
หลักฐานการตั้งถิ่นฐานครั้งแรกในสถานที่นี้ไม่สามารถเข้าถึงได้เนื่องจากระดับน้ำทะเลที่สูงขึ้นและการทับถมของตะกอนจากแม่น้ำเมแอนเดอร์ หลักฐานแรกที่มีอยู่คือ ยุคหินใหม่ในยุคสำริดตอนต้นและตอนกลาง การตั้งถิ่นฐานอยู่ภายใต้อิทธิพลของชาวมิโนอัน ประวัติศาสตร์ที่บันทึกไว้ในเมืองไมลีทัสเริ่มต้นด้วยบันทึกของจักรวรรดิฮิตไทต์และบันทึกไมซีเนียน เกี่ยวกับปีโลสและคนอสซอส ในช่วงปลายยุคสำริด เมืองไมลีทัสเป็นป้อมปราการของชาวไมซีเนียนที่ตั้งอยู่บนชายฝั่งเอเชียไมเนอร์ราว 1450 ถึง 1100 ปีก่อนคริสตกาล

อ้างอิง
รถยาตรา
รถยาตรา (อักษรโรมัน: Ratha Yatra) เป็นคำเรียกการใช้ราชรถ ("รถ"; ratha) ในขบวน ปรากฏในเทศกาลประจำปีต่าง ๆ ในพื้นที่ประเทศอินเดีย, เนปาล และศรีลังกา หรืออาจหมายถึงรถยาตราแห่งนครปุรีโดยเฉพาะ ซึ่งเป็นขบวนราชรถที่ประดิษฐานพระชคันนาถ อวตารของพระวิษณุ, พระพลราม, พระสุภัทร และ สุทรรศนจักร บน "รถ" ซึ่งหมายถึงราชรถทรงเทวุฬะ
รถยาตราเป็นที่พบปฏิบัติเป็นพิเศษในธรรมเนียมของศาสนาฮินดูที่เกี่ยวข้องกับพระวิษณุ (รวมถึงอวตารของพระวิษณุ เช่น พระชคันนาถ, พระราม, พระกฤษณะ), พระศิวะ, ในธรรมเนียมของศาสนาฮินดูในเนปาล, ตีรถังกรในศาสนาไชนะ ไปจนถึงในศาสนาพื้นบ้านของบรรดารัฐภาคตะวันออกของอินเดีย รถยาตราที่สำคัญ เช่น รถยาตราที่ปุรี, ธมราอีรถยาตราที่บังกลาเทศ และ รถยาตราแห่งมเหศ ในชุมชนฮินดูนอกอินเดียยังมีการเฉลิมฉลองรถยาตรากับเทพเจ้าฮินดูองค์อื่น ๆ เพิ่มเติมมาจากที่กล่าวมาข้างต้น เช่น พระมริอัมมันในประเทศสิงคโปร์ และในประเทศไทย นักวิชาการ นุต ยาเคิบเซน (Knut Jacobsen) ระบุว่า รถยาตรา มีที่มาและความหมายเชิงศาสนา แต่ในขณะเดียวกันก็มีสถานะเป็นมรดกสำคัญของชุมชน มีความสำคัญในแง่สังคมและ
ชิงศาสนา แต่ในขณะเดียวกันก็มีสถานะเป็นมรดกสำคัญของชุมชน มีความสำคัญในแง่สังคมและวัฒนธรรมต่อทั้งผู้จัดและผู้เข้าร่วมขบวนยาตรา
ชาวตะวันตกในอดีตประทับใจในความยิ่งใหญ่ของรถยาตราในปุรีซึ้งแห่พระชคันนาถ จนกลายมาเป็นที่มาของคำภาษาอังกฤษ จักเกอร์นอต (juggernaut) แทนความหมายของสิ่งที่ทรงพลังและยิ่งใหญ่

อ้างอิง
เพอร์กามอน
เพอร์กามอน ( ; ) หรือ เปร์กาโมน หรือเรียกอีกอย่างว่า เพอร์กามอส (Pergamos) ในรูปแบบกรีกสมัยใหม่ ( ) เป็นเมืองกรีซโบราณที่ร่ำรวยและทรงอำนาจในเอโอลิส ตั้งอยู่ห่างออกไป จากแนวชายฝั่ง ทะเลอีเจียน บนแหลม ชายฝั่งตอนเหนือของแม่น้ำไคคัส (ปัจจุบันคือ แม่น้ำบาคีร์ไช) และทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองเบอร์กามาในปัจจุบันของประเทศตุรกี
ในช่วงสมัยเฮลเลนิสต์ เมืองนี้เป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรเพอร์กามอน ในช่วงปี ค.ศ. 281–133 ก่อนคริสตกาล ภายใต้ราชวงศ์อัตตาลิด ซึ่งเป็นหนึ่งในเมืองศูนย์กลางวัฒนธรรมที่สำคัญของโลกกรีก ซากโบราณสถานหลายแห่งยังคงปรากฏให้เห็น โดยเฉพาะผลงานชิ้นเอกของแท่นบูชาเพอร์กามอน เพอร์กามอนเป็นคริสตจักรที่ตั้งอยู่เหนือสุดในบรรดาคริสตจักรทั้งเจ็ดในแคว้นเอเชียที่กล่าวถึงในหนังสือวิวรณ์ พันธสัญญาใหม่

อ้างอิง
จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลพบุรี พ.ศ. 2519 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2519 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 4 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2518 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอโคกสำโรง, อำเภอชัยบาดาล และอำเภอบ้านหมี่
เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอเมืองลพบุรี, อำเภอพัฒนานิคม และอำเภอท่าวุ้ง

ดูเพิ่ม
* จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518
* จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522

อ้างอิง
จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลพบุรี พ.ศ. 2518 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2518 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 4 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2512 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอโคกสำโรง, อำเภอชัยบาดาล และอำเภอบ้านหมี่
เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอเมืองลพบุรี, อำเภอพัฒนานิคม และอำเภอท่าวุ้ง

ดูเพิ่ม
* จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512
* จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519

อ้างอิง
จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลพบุรี พ.ศ. 2512 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 3 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2500 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้ง

ดูเพิ่ม
* จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500
* จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518

อ้างอิง
วัดไพรสณฑ์ (จังหวัดตรัง)
วัดไพรสณฑ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาตาล่วง อำเภอเมืองตรัง จังหวัดตรัง พื่้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม มีลำคลอง แม่น้ำตรัง มีสวนยางพารา และบ้านเรือนประชาชนโดยรอบ พื้นที่ตั้งวัด 63 ไร่ 56 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูสถิตมโนธรรม (หลี้) เป็นเจ้าอาวาส

วัดไพรสณฑ์ เดิมชื่อ วัดป่าหมาก ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2425 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2532

อาคารเสนาสนะประกอบด้วยศาลาการเปรียญ กว้าง 13 เมตร ยาว 26 เมตร อาคาร 2 ชั้น 1 หลัง มีหอสวดมนต์กว้าง 12 เมตร ยาว 20 เมตร มีกุฏิ 4 หลัง เรือนไม้ชั้นเดียว วัดมีเกจิชื่อดัง คือ พ่อแก่ช่วย ปัจจุบันนี้ชาวบ้านได้จัดสร้างศาลาอนุสรณ์สถานพ่อแก่ช่วย

อ้างอิง
วัดพรหมเทพาวาส
วัดพรหมเทพาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวป่า อำเภอพรหมบุรี จังหวัดสิงห์บุรี

ประวัติ
วัดพรหมเทพาวาส ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2446 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2449 แต่สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นสมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์ จากประวัติพระพิมลธรรม (อ้น) ท่านได้บรรพชาเป็นสามเณรที่วัดพรหมเทพาวาสเมื่ออายุได้ 14 ปี พ.ศ. 2378 ในสมัยรัชกาลที่ 3 แสดงให้เห็นว่าวัดมีความเจริญรุ่งเรืองมาตั้งแต่สมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น และได้รับการอุปถัมภ์เรื่อยมาจนถึงสมัยรัชกาลที่ 4,5,6 และ 7
แต่เดิมวัดเรียกว่า วัดชลวน [ชน-วน] เนื่องจากตรงวัดน้ำเชี่ยวมากและวนด้วย ต่อมาออกเสียงเป็น วัดชลอน [ชะ-ลอน] วัดพรหมเทพาวาสเป็นสถานที่สำหรับข้าราชการเมืองพรหมบุรีจัดพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยาในอุโบสถ
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ครั้งเสด็จพระราชดำเนินเมืองลพบุรีและอื่น ๆ ในพ.ศ. 2421 ระหว่างเสด็จกลับพระนครทางชลมารคตามลำน้ำเจ้าพระยา ผ่านหน้าวัดพรหมเทพาวาส เมื่อวันจันทร์ขึ้น 10 ค่ำ เดือน 12 ปีขาล ร.ศ.97 (4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2421) ทรงบันทึกว่าเห็นวัดชลอนซึ่งพระธรรมไตรโลกสร้าง ช่อฟ้าใบระกาปิดทองใหม่ หอระฆังข้างหน้าทำเป็นยอดเกี้ยวดูงามดีอยู่ พระองค์ยังได้เสด็จประพาสต้นเยี่ยมเยียนราษฎรที่วัดพรหมเทพาวาสอีกครั้งเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2499 และยังทรงถ่ายภาพศาสนสถานและประชาชนที่มารับเสด็จ
เสนาสนะ
เสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถกว้าง 22 เมตร ยาว 45 เมตร สร้าง พ.ศ. 2466 โครงสร้างก่ออิฐถือปูน ปูด้วยหินอ่อน มีกำแพงล้อมรอบ ศาลาการเปรียญกว้าง 15 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2466 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ กว้าง 7 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ นอกจากนี้มีวิหาร ศาลาพักร้อน และฌาปนสถาน สำหรับปูชนียวัตถุ มีพระประธานในอุโบสถ ปางสมาธิ มีพระพุทธรูปไสยาสน์ ประดิษฐานในวิหาร

อ้างอิง
จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลพบุรี ธันวาคม พ.ศ. 2500 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2500 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 2 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้ง

ดูเพิ่ม
* จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500
* จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512

อ้างอิง
จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลพบุรี กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 2 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2495 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้ง

ดูเพิ่ม
* จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500

อ้างอิง
จังหวัดนครสวรรค์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครสวรรค์ พ.ศ. 2538 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 7 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2535 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2 และ 3)

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2 • เขต 3

|}
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองนครสวรรค์, อำเภอพยุหะคีรี, อำเภอลาดยาว, อำเภอโกรกพระ และกิ่งอำเภอแม่วงก์

เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอบรรพตพิสัย, อำเภอเก้าเลี้ยว, อำเภอชุมแสง และอำเภอท่าตะโก

เขตเลือกตั้งที่ 3
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอหนองบัว, อำเภอไพศาลี, อำเภอตากฟ้า และอำเภอตาคลี

ดูเพิ่ม
* จังหวัดนครสวรรค์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535
* จังหวัดนครสวรรค์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539

อ้างอิง
จังหวัดนครสวรรค์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครสวรรค์ กันยายน พ.ศ. 2535 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2535 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 7 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2535 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2 และ 3)

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2 • เขต 3

|}
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองนครสวรรค์, อำเภอพยุหะคีรี, อำเภอลาดยาว, อำเภอโกรกพระ และกิ่งอำเภอแม่วงก์

เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอบรรพตพิสัย, อำเภอเก้าเลี้ยว, อำเภอชุมแสง และอำเภอท่าตะโก

เขตเลือกตั้งที่ 3
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอหนองบัว, อำเภอไพศาลี, อำเภอตากฟ้า และอำเภอตาคลี

ดูเพิ่ม
* จังหวัดนครสวรรค์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535
* จังหวัดนครสวรรค์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538

อ้างอิง
หมู่บ้านวัฒนธรรมชนเผ่าพื้นเมืองฟอร์โมซา
หมูบ้านวัฒนธรรมชนเผ่าพื้นเมืองฟอร์โมซา ( ; Formosan Aboriginal Culture Village) เป็นสวนสนุกในเมืองยวี๋ฉือ เทศมณฑลหนานโถว ประเทศไต้หวัน เปิดให้บริการครั้งแรกในปี 1986 มีความโดดเด่นที่ธีมวัมนธรรมชนเผ่าพื้นเมืองฟอร์โมซา และเป็นที่ตั้งของเครื่องเล่นดร็อปทาวเวอร์ที่สูงที่สุดในไต้หวัน และสวนยุโรปที่ใหญ่ที่สุดในไต้หวัน สวนสนุกนี้มีพื้นที่รวมทั้งหมก แบ่งออกเป็นสามส่วนหลัก คือ สวนหมู่บ้านชนเผ่าพื้นเมือง (Aboriginal Village Park), เกาะสวนสนุก (Amusement Isle) และสวนยุโรป (European Garden) ภายในมีจัดแสดงหมู่บ้านและวิถีชีวิตของชนเผ่าพื้นเมืองเก้าดผ่าหลักของไต้หวัน
ส่วนพื้นที่สวนหมู่บ้านชนเผ่าพื้นเมือง (Aboriginal Village Park) ซึ่งถือเป็นพิพิธภัณฑ์ในที่แจ้งที่ใหญ่ที่สุดของไต้หวัน ประกอบด้วยเก้าหมู่บ้านตั้งอยู่บนเนินเขาเหนือเกาะสวนสนุกแต่ละหมู่บ้านแทนชนเผ่าพื้นเมืองต่าง ๆ เก้าเผ่า โดยอาคารต่าง ๆ นั้นสร้างขึ้นจำลองจากข้อมูลที่นักมานุษยวิทยาร่างขึ้นจากการสำรวจพื้นที่ในทศวรรษ 1930-40

อ้างอิง
กปาลสพาน
กปาลสพาน ( , ; ) เป็นแหล่งโบราณคดีสมัยจักรวรรดิเขมรตั้งอยู่บนเนินทางใต้ของเทือกเขาพนมกุเลน ทางตะวันออกเฉียงเหนือของนครวัด ในอำเภอบันทายศรี จังหวัดเสียมราฐ ประเทศกัมพูชา

แหล่งปลาสพานประกอบไปด้วยประติมากรรมสลักหินนูนต่พบนธรณีสัณฐานหินทรายบนพื้นแม่น้ำและบนฝั่งแม่น้ำ ชื่ออื่น ๆ ของแหล่งนี้คือ "หุบเขาพันลึงค์" หรือ "แม่น้ำพันลึงค์" ซึ่งหมายถึงประติมากรรมหินส่วนใหญ่สลักเป็นรูปศิวลึงค์หรือรูปประสมของลึงค์กับโยนี บริเวณที่มีหินสลักเป็นรูปลึงค์พันรูปนั้นเรียกว่า สหัสรลึงค์ (พันลึงค์) นอกจากนี้ยังมีรูปเทพเจ้าฮินดู ทั้งพระศิวะ, พระวิษณุ, พระพรหม, พระลักษมี, พระราม และพระหนุมาน ไปจนถึงสัตว์เช่นโคและกบ
ประติมากรรมเหล่านี้สร้างขึ้นเริ่มต้นในรัชสมัยของสูรยวรมันที่หนึ่ง และสิ้นสุดในรัชสมัยของอุทยทิตยวรมันที่สอง ระหว่างศตวรรษที่ 11-12 เฉพาะส่วนประติมากรรมสหัสรลึงค์นั้นเข้าใจว่าสร้างขึ้นในสมัยของสูรยวรมันที่หนึ่งในศตวรรษที่ 11 โดยสลักโดยฤาษีในพื้นที่ จารึกที่พบระบุว่าประติมากรรมส่วนใหญ่สร้างขึ้นในรัชสมัยของอุทยทิตยวรมันที่สอง ซึ่งยังดำริให้สร้างลึงค์ทองคำขึ้นที่นี่ในปี 1059 เช่นกัน เป็นที่เชื่อว่าแม่น้ำเสียมเรียบซึ่งไหลผ่านตรงนี้ไปยังพระนครได้รับพรจากบรรดาลึงค์และเทพเจ้าที่แกะสลักไว้ในแม่น้ำสายนี้

อ้างอิง
มีเลเต็ก
มีเลเต็ก ( ; ) เป็นบะหมี่ที่มีที่มาจากเมืองสรันดากัน อำเภอบันตุล เขตการปกครองพิเศษยกยาการ์ตา บะหมี่ทำมาจากมันสำปะหลังและมะพร้าวขูด โดยดั้งเดิมแล้วใช้กระทิงในการมาปั่นแป้งทำบะหมี่ คำว่า "lethek" ได้มาจากลักษณะสีน้ำตาลของหมี่ที่เหมือนกับเปลือกไม้ หมี่เลเท็กเป็นที่นิยมลดลงในยกยาการ์ตาเนื่องจากการแข่งขันจากอาหารจานอื่น เช่น เปอติซ, กูนิง และ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป กระนั้นในอำเภอบันตุล ยังคงรับประทานบะหมี่นี้กันโดยทั่วไป
ประวัติศาสตร์
ในทศวรรษ 1920s อูมาร์ ยัสซีร์ (Umar Yassir) เดินทางจากประเทศเยเมนมายังยกยาการ์ตาเพื่อเผยแผ่ศาสนาอิสลาม กระนั้นคำสอนของเขาไม่สามารถแพร่หลายได้เท่าที่ควรเนื่องจากเขาเลือกใช้อักษรยาวี ท้ายที่สุด ชาวบ้านได้เสนอตัว กไย บากีร์ (Kyai Bakir) ซึ่งสามารถพูดภาษาอาหรับได้และสามารถส่งผ่านคำสอนได้ดีกว่า แก่ยัสซีร์ บากีร์ส่งตัวยัสซีร์ไปยังสรันดากันในบันตุลเพื่อสอนศาสนา เขาพบว่ากิจกรรมทางเศรษฐกิจไม่เพียงแต่ช่วยดำรงชีพแต่ยังช่วยพัฒนาความเป็นอยู่ของชาวบ้านได้ ในปี 1940 เขาจึงก่อตั้งโรงงานผลิตบะหมี่ขึ้นในสรันดากัน โรงงานบะหมี่ของอูมาร์มีชื่อว่า โรงงานบะหมี่ครุฑ (การูดา; Garuda Noodle Factory) ซึ่งมีการปิดตัวชั่วคราวไปสักพักก่อนกลับมาเปิดใหม่
การผลิต

วัตถุดิบหลักของหมี่เลเต็กคือมันสำปะหลังและแป้งมันสำปะหลัง มันสำปะหลังจะนำไปแช่น้ำหลายวันโดยเปลี่ยนน้ำทุกวัน หลังจากนั้นจึงนำไปบดผสมกับแป้วมันสำปะหลัง แป้งที่ได้จะนำมานวดโดยใช้กระทิงนานสองชั่วโมง จากนั้นนำมาขึ้นรูปเป็นบล็อกสี่เหลี่ยมขนาด 20 x 30 x 20 เซนติเมตร และนำไปนึ่งไอน้ำนาน 90 นาทีก่อนจะทิ้งให้เย็นข้ามคืน นำมาขูดเป็นผงผสมกับแป้งมันสำปะหลัง ขึ้นรูปเป็นบะหมี่ และนำไปต้ม

การประกอบอาหาร
มีเลเต็กสามารถนำไปผัดหรือต้ม นิยมปรุงรสด้วยเครื่องเทศเช่นกระเทียม หอมแดง พริก เม็ดแคนเดิลนัต (candlenuts), ขมิ้น และ ข่า ร่วมกับเนื้อสัตว์หรือผัก

อ้างอิง
อุทยานวัฒนธรรมการูดาวิซนูเกินจานา
อุทยานวัฒนธรรมการูดาวิซนูเกินจานา ( ; Garuda Wisnu Kencana Cultural Park; ย่อว่า GWK; ตรงกับรากภาษาสันสกฤตว่า ครุฑวิษณุกาญจนา) เป็นสถานที่ท่องเที่ยวในเมืองบาดุง เกาะบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ใกล้กับท่าอากาศยานนานาชาติบาหลีงูระฮ์ ไร เป็นของบริษัทเครืออาลัมซูเตอรา (Alam Sutera) มีขนาดประมาณ 60 เฮกตาร์ ตั้งอยู่ที่ความสูง จากระดับน้ำทะเล
ที่ใจกลางของอุทยานเป็นที่ตั้งของรูปปั้นการูดาวิซนูเกินจานา (ครุฑ-วิษณุ-กาญจน) ซึ่งแสดงรูปพระวิษณุทรงครุฑขณะเสด็จออกตามหาน้ำอมฤต โครงการก่อสร้างรูปปั้นนี้เป็นประเด็นถกเถียงในชาวบาหลี โดยเฉพาะในชาวมุสลิมของบาหลีที่มองว่าการสร้างรูปปั้นทางศาสนาของศาสนาหนึ่ง ๆ ที่มีขนาดใหญ่โตอาจทำให้สมดุลทางจิตวิญญาณของเกาะเสียไป รวมถึงข้อคัดค้านว่าการก่อสร้างวัตถุเชิงศาสนาเช่นนี้เพื่อผลประโยชน์ทางการค้าเป็นสิ่งไม่สมควร กระนั้นโครงการนี้ก็ได้รับเสียงตอบรับเชิงบวกจากกลุ่มที่เชื่อว่าจะช่วยสร้างแหล่งท่องเที่ยวแห่งใหม่ขึ้นได้ รูปปั้นความสูง เป็นผลงานออกแบบโดย โญมัน นูอาร์ตา ประกอบเปิดในปี 2018 โดยมีประธานาธิบดีอินโดนีเซีย โจโก วีโดโด เดินทางมาร่วมพิธี
พื้นที่ของอุทยานใช้งานจัดกิจกรรมต่าง ๆ มากมาย ตั้งแต่งานแสดงดนตรีจนถึงงานประชุม โดยมีงานสำคัญที่จัดที่อุทยานนี้ การแสดงดนตรีโดยวงดนตรีร็อก ไอเรินเมเดนที่มีคนเข้าร่วมมากกว่า 7,000 คนในปี 2011 และวงพารามอร์ ในปีเดียวกัน และในปี 2022 ยังเป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงมื้อค่ำต้อนรับผู้นำนานาชาติในงานประชุมสุดยอด G20

อ้างอิง
กราตนงายกยาการ์ตาฮาดีนิงรัต
พระราชวังหลวงยกยาการ์ตา หรือ กราตนงายกยาการ์ตาฮาดีนิงรัต ( , ) เป็นพระราชวังในนครยกยาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย ที่ประทับของสุลต่านแห่งยกยาการ์ตาและพระบรมวงศานุวงศ์ ศูนย์กลางอขงวัฒนธรรมชวาและภายในมีพิพิธภัณฑ์ที่จัดแสดงวัตถุของราชวงศ์ พระราชวังมีราชองครักษ์กราตนยกยาการ์ตา

ประวัติศาสตร์
พระราชวังสร้างขึ้นในระหว่างปี 1755–1756 (AJ 1682) ให้แก่ฮาเมิงกูบูโวโนที่หนึ่ง ปฐมสุลต่านแห่งยกยาการ์ตา เป็นสิ่งแรก ๆ ที่กษัตริย์ทำหลังการลงนามสนธิสัญญากียันตีซึ่งยอมรับการสถาปนารัฐสุลต่านยกยาการ์ตาภายใต้บริษัทอินเดียตะวันออกของดัตช์ โดยเลือกเอาพื้นที่ที่เป็นป่าต้นบันยัน ขนาบข้างด้วยแม่น้ำสองสาย
ในวันที่ 20 มิถุนายน 1812 เซอร์สแตมฟอร์ด รัฟเฟิลส์ นำกองทัพ 1,200 นายจากสหราชอาณาจักรเข้าตีนครหลวงยกยาการ์ตา ซึ่งยกยาการ์ตาปราชัยแก่อังกฤษ พระราชวังถูกบุกทำลายและเผาทำลาย รัฐสุลต่านถูกเปลี่ยนมือมาอยู่ใต้ปกครองของอังกฤษเป็นช่วงสั้น ๆ ก่อนจะส่งคืนแก่ดัตช์ ส่วนใหญ่ของพระราชวังดังที่เห็นในปัจจุบันนี้สร้างขึ้นในสมัยของฮาเมิงกูบูโวโนที่แปด (ครองราชย์ 1921 ถึง 1939) และมีการสร้างขึ้นใหม่อีกหลังแผ่นดินไหวในปี 1876 และ 2006

อ้างอิง
บูกิตเซอกุนตัง
]]

บูกิตเซอกุนตัง ( ; เขาเซอกุนตัง) หรือ บูกิตซีกุนตัง ( ) เป็นเนินเขาความสูง 30 เมตร ตั้งอยู่บนฝั่งตอนเหนือของแม่น้ำมูซี ในพื้นที่ของปาเล็มบัง เมืองหลวงของจังหวัดสุมาตราใต้ ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ห่างไป 3 กิโลเมตรทางเหนือของแม่น้ำมูซี และประมาณสี่กิโลเมตรจากตัวเมืองปาเล็มบัง คนท้องถิ่นถือว่าสถานที่นี้ศักดิ์สิทธิ์และมีการขุดค้นโลราณวัตถุมากมายจากสมัยศรีวิชัยซึ่งเรืองอำนาจในบ่องแคบมะละการะหว่างศตวรรษที่ 6-13 ปัจจุบันแปรสภาพเนินเขานี้เป็นอุทยานโบราณคดี
ในทศวรรษ 1920 มีการขุดค้นพบพระพุทธรูปประทับยืนหลายชิ้นส่วนในระยะเวลาหลายเดือนยกเว้นส่วนขายังคงไม่พบ พระพุทธรูปความสูง 277 เซนติเมตรสร้างมาจากหินแกรนิต เช้าใจว่ามาจากเกาะบังกาซึ่งอยู่ไม่ไกล นอกจากนี้ยังมีการค้นพบพระพุทธรูปปางประทับนั่งที่ยังแกะสลักไม่เสร็จ (ปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ปาเล็มบัง) ทำให้เกิดข้อเสนอว่าจริง ๆ รูปสลักเหล่านี้น่าจะสร้างขึ้นในท้องที่ ประติมากรรมเหล่านี้เข้าใจว่ามาจากสมัยปาละ (ปลายศตวรรษที่ 7 - ต้นศตวรรษที่ 8) โบราณวัตถุอื่น ๆ ที่ขุดพบยังมีรูปพระโพธิสัตว์, ซากของสถูป, จารึก และรูปพระไวโรจนพุทธเจ้าประทับนั่งซึ่งมีประภา (รังสี) และฉัตร
ทางฝั่งใต้ของเขาเป็นที่ตั้งของแหล่งโบราณคดีการาญันยาร์ (Karanganyar site) ซึ่งมีการค้นพบโบราณวัตถุของราชวงศ์ถังและราชวงศ์ซ่ง และจารึกจากสมัยศตวรรษที่ 7 เรียกวาาจารึกตาลังตูโว

อ้างอิง
จันดีมูวาโรจัมบี
จันดีมาวูโรจัมบี ( ) เป็นหมู่วัดพุทธในอำเภอมาวูโรจัมบี จังหวัดจัมบี เกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย ห่างไป 26 กิโลเมตรทางตะวันออกจากนครจัมบี วัดเหล่านี้สร้างขึ้นในสมัยอาณาจักรเมอลายู ซากที่พบในปัจจุบันอายุประมาณศตวรรษที่ 7-13 แหล่งโราณคดีมาวูโรจัมบีประกอบด้วยวัดที่ขุดค้นแล้วแปดแห่ง พื้นที่ประมาณ 12 ตารางกิโลเมตร ตามแนว 7.5 กิโลเมตรริมแม่น้ำบาตังฮารี และเนินดินหรือซากวัดอีก 80 แห่งที่ยังไม่ได้ขุดค้นและฟื้นฟู

มีการเสนอว่ามาวูโรจัมบีน่าจะเป็นจุดเริ่มต้นของอาณาจักรศรีวิชัย ด้วยความหนาแน่นของจำนวนวัดเมื่อเทียบกับแหล่งอื่น ๆ ในสุมาตราใต้
นครมาวูโรจัมบีล่มสลายลงในปี 1278 เมื่ออาณาจักรสิงหะส่าหรีเข้าโจมตีและจับกุมตัวราชวงศ์เดิมไป หลังจากนั้นแหล่งถูกทิ้งร้าง กระทั่งนายทหารชาวอังกฤษ เอส ซี บรูก (S.C. Crooke) ค้นพบในปี 1824 ปัจจุบันรัฐบาลขึ้นทะเบียนแหล่งนี้เป็นโบราณสถานภายใต้การพิทักษ์

อ้างอิง
จังหวัดนครสวรรค์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครสวรรค์ มีนาคม พ.ศ. 2535 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2535 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 7 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2531 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2 และ 3)

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2 • เขต 3

|}
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองนครสวรรค์, อำเภอพยุหะคีรี, อำเภอลาดยาว และ อำเภอโกรกพระ

เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอบรรพตพิสัย, อำเภอเก้าเลี้ยว, อำเภอชุมแสง และอำเภอท่าตะโก

เขตเลือกตั้งที่ 3
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอหนองบัว, อำเภอไพศาลี, อำเภอตากฟ้า และอำเภอตาคลี

ดูเพิ่ม
* จังหวัดนครสวรรค์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531
* จังหวัดนครสวรรค์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535

อ้างอิง
จังหวัดนครสวรรค์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครสวรรค์ พ.ศ. 2531 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 7 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2529 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2 และ 3)

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2 • เขต 3

|}
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองนครสวรรค์, อำเภอพยุหะคีรี, อำเภอลาดยาว และ อำเภอโกรกพระ

เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอบรรพตพิสัย, อำเภอเก้าเลี้ยว, อำเภอชุมแสง และอำเภอท่าตะโก

เขตเลือกตั้งที่ 3
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอหนองบัว, อำเภอไพศาลี, อำเภอตากฟ้า และอำเภอตาคลี

ดูเพิ่ม
* จังหวัดนครสวรรค์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529
* จังหวัดนครสวรรค์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535

อ้างอิง
ตูกุนบูลัก
ตูกุนบูลัก ( ) เป็นเมืองสมัยกลางในทิวเขาเตอร์เกสถาน ตั้งอยู่ในบริเวณที่ปัจจุบันคือประเทศอุซเบกิสถานตะวันออกเฉียงใต้ใกล้อุทยานแห่งชาติซามิน ตัวเมืองและตัชบูลัก ( ) สถานที่ในยุคเดียวกัน มีผู้เข้าอาศัยอยู่ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 6 ถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 10 เมืองนี้ตั้งอยู่ในระดับความสูง เป็นศูนย์กลางการทำเหมืองและการผลิตเหล็กซึ่งเชื่อมต่อกับเครือข่ายการค้าเส้นทางสายไหม ส่วนหลงเหลือของตูกุนบูลักกินพื้นที่ประมาณ ซึ่งประกอบด้วยกำแพงอันกว้างขวาง นาขั้นบันได และป้อมปราการ
ตัชบูลักในบริเวณใกล้เคียงค้นพบโดยทีมที่มีไมเคิล ฟราเชตตี นักโบราณคดีชาวอเมริกัน และฟาร์โฮด มักซูดอฟ นักโบราณคดีชาวอุซเบกใน ค.ศ. 2011 ขณะที่ฟราเชตตีกำลังสืบหาชิ้นส่วนเครื่องปั้นดินเผาในพื้นที่นั้นเมื่อ ค.ศ. 2015 เขาได้พบกับเจ้าหน้าที่ป่าไม้ที่อาศัยอยู่ในพื้นที่โดยรอบ ซึ่งแจ้งแก่เขาว่าเห็นเครื่องปั้นดินเผาลักษณะเดียวกันในสวนหลังบ้าน เมื่อตรวจสอบที่ทำฟาร์มของเขาแล้ว ฟราเชตตีก็พบว่าบ้านของเจ้าหน้าที่นั้นสร้างอยู่บนซากส่วนหลงเหลือของป้อมปราการ มีการขุดค้นและสแกนพื้นที่ด้วยไลดาร์ใน ค.ศ. 2022 เผยให้เห็นศูนย์กลางเมืองขนาดใหญ่ หลังจากลงพื้นที่เพิ่มเติมในปีถัดมา จึงมีการตีพิมพ์การค้นพบในวารสาร Nature เมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 2024

อ้างอิง

บรรณานุกรม
จังหวัดนครสวรรค์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครสวรรค์ พ.ศ. 2529 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 7 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2526 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2 และ 3)

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2 • เขต 3

|}
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองนครสวรรค์, อำเภอพยุหะคีรี, อำเภอลาดยาว และ อำเภอโกรกพระ

เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอบรรพตพิสัย, อำเภอเก้าเลี้ยว, อำเภอชุมแสง และอำเภอท่าตะโก

เขตเลือกตั้งที่ 3
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอหนองบัว, อำเภอไพศาลี, อำเภอตากฟ้า และอำเภอตาคลี

ดูเพิ่ม
* จังหวัดนครสวรรค์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526
* จังหวัดนครสวรรค์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531

อ้างอิง
จังหวัดนครสวรรค์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครสวรรค์ พ.ศ. 2526 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2526 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 7 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2522 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2 และ 3)

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2 • เขต 3

|}
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองนครสวรรค์, อำเภอพยุหะคีรี, อำเภอลาดยาว และ อำเภอโกรกพระ

เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอบรรพตพิสัย, อำเภอเก้าเลี้ยว, อำเภอชุมแสง และอำเภอท่าตะโก

เขตเลือกตั้งที่ 3
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอหนองบัว, อำเภอไพศาลี, อำเภอตากฟ้า และอำเภอตาคลี

ดูเพิ่ม
* จังหวัดนครสวรรค์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522
* จังหวัดนครสวรรค์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529

หมายเหตุ

อ้างอิง