รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศอินโดนีเซีย
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศอินโดนีเซียทั้งสิ้น 10 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 6 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 4 แหล่ง

ที่ตั้ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:15%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:11%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:9%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:9%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:31%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:4%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | กลุ่มวัดโบโรบูดูร์
| 
| จังหวัดชวากลาง 
| วัฒนธรรม: (i)
างอิง
|-
! scope="row" | กลุ่มวัดโบโรบูดูร์
| 
| จังหวัดชวากลาง 
| วัฒนธรรม: (i), (ii), (vi)
| 25.51; พื้นที่กันชน 64.31
| rowspan="2" align="center" | 2534/1991
| กลุ่มศาสนสถานของศาสนาพุทธนิกายมหายาน ประกอบด้วยจันดีโบโรบูดูร์ จันดีเมินดุต และจันดีปาวน สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์ไศเลนทร์หรือราวคริสต์ศตวรรษที่ 8 ถึง 9 ด้วยหินภูเขาไฟ และแกะสลักเป็นลวดลายต่าง ๆ
|592 
|-
! scope="row" | กลุ่มวัดปรัมบานัน
| 
| จังหวัดชวากลางและเขตพิเศษยกยาการ์ตา 
| วัฒนธรรม: (i), (iv)
| 
| กลุ่มเทวสถานในศาสนาฮินดู สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์สัญชัยหรือราวคริสต์ศตวรรษที่ 8 เพื่ออุทิศแด่พระตรีมูรติ ประกอบไปด้วยปรางค์จำนวนกว่า 150 องค์ แสดงถึงความยิ่งใหญ่ของศิลปะและสถาปัตยกรรมฮ
ประกอบไปด้วยปรางค์จำนวนกว่า 150 องค์ แสดงถึงความยิ่งใหญ่ของศิลปะและสถาปัตยกรรมฮินดูในชวาโบราณ
|642 
|-
! scope="row" | แหล่งมนุษย์ยุคเริ่มแรก ซางีรัน
| 
| จังหวัดชวากลาง 
| วัฒนธรรม: (iii), (vi)
| 5,600
| align="center" | 2539/1996
| แหล่งขุดค้นมนุษย์โบราณแห่งเกาะชวาซึ่งได้รับการค้นพบเมื่อ ค.ศ. 1891 จัดเป็นมนุษย์วานรที่เป็นบรรพบุรุษของมนุษย์ มีชีวิตอยู่ในยุคน้ำแข็งตอนต้น
|593 
|-
! scope="row" | ภูมิทัศน์วัฒนธรรมจังหวัดบาหลี: ระบบซูบัก หลักการตามปรัชญาไตรหิตกรณะ
| irrigation system, Tampaksiring, Bali.]]
| จังหวัดบาหลี 
| วัฒนธรรม: (ii), (iii), (v), (vi)
| 19,519.9; พื้นที่กันชน 1,454.8
| align="center" | 2555/2012
| ระบบชลประทานเพื่อจัดสรรน
.9; พื้นที่กันชน 1,454.8
| align="center" | 2555/2012
| ระบบชลประทานเพื่อจัดสรรน้ำในการปลูกข้าวแบบนาขั้นบันไดบนเกาะบาหลี เป็นระบบที่ยั่งยืนตามธรรมชาติซึ่งผูกสังคมเกษตรกรรมบาหลีเข้าด้วยกันภายในศูนย์ชุมชนของหมู่บ้านและวัดอันเป็นที่พึ่งจิตวิญญาณของชาวฮินดูบาหลีเป็นเวลานานกว่า 1,000 ปี
|1194 
|-
! scope="row" | มรดก การทำเหมืองถ่านหินอมบีลิน แห่งซาวะฮ์ลุนโต
| 
| จังหวัดสุมาตราตะวันตก 
| วัฒนธรรม: (ii), (iv)
| 268.18; พื้นที่กันชน 7,356.92
| align="center" | 2562/2019
| เหมืองถ่านหินที่เก่าแก่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จากการค้นพบถ่านหินในพื้นที่นี้เมื่อ ค.ศ. 1863 และเริ่มทำเหมืองใน ค.ศ. 1892 และกลายมาเป็นเหมืองถ่านหินที่สำคัญที่สุดของอินโดนีเ
และเริ่มทำเหมืองใน ค.ศ. 1892 และกลายมาเป็นเหมืองถ่านหินที่สำคัญที่สุดของอินโดนีเซียจากการผลิตถ่านหินส่งออก
|1610 
|-
! scope="row" | แกนจักรวาลวิทยา แห่งยกยาการ์ตา และภูมิสัญลักษณ์ ทางประวัติศาสตร์
| 
| เขตพิเศษยกยาการ์ตา 
| วัฒนธรรม: (ii), (iii)
| 42.22; พื้นที่กันชน 291.17
| align="center" | 2566/2023
| ศูนย์กลางวัฒนธรรมชวาโบราณทั้งด้านวัฒนธรรม ภาษา ศิลปะ และระบอบสุลต่านที่ยังหลงเหลืออยู่ที่เดียวในอินโดนีเซีย ซึ่งยังยึดถือธรรมเนียมดั้งเดิมที่ปฎิบัติสืบทอดมาเป็นเวลาช้านาน
| 1671 
|- 
|}
แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:15%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:11%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:9%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:9%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:31%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:4%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | อุทยานแห่งชาติโกโมโด
| 
| จังหวัดนูซาเติงการาตะวันออก 
| rowspan="2" | ธรรมชาติ: (vii), (x)
| 21
โมโด
| 
| จังหวัดนูซาเติงการาตะวันออก 
| rowspan="2" | ธรรมชาติ: (vii), (x)
| 219,322
| rowspan="2" align="center" | 2534/1991
| เขตหมู่เกาะที่มีการอนุรักษ์มังกรโกโมโดซึ่งถือเป็นสัตว์ประจำชาติของอินโดนีเซียและมีความเสี่ยงใกล้สูญพันธุ์ รวมไปถึงระบบนิเวศในท้องทะเลซึ่งอุดมไปด้วยปะการังและสัตว์น้ำหลากหลายสายพันธุ์
| 609 
|-
! scope="row" | อุทยานแห่งชาติอูจุงกูลน
| 
| จังหวัดบันเตินและจังหวัดลัมปุง 
| 78,525
| เขตอนุรักษ์ป่าใบกว้างชื้นที่มีพื้นที่มากที่สุดบนเกาะชวา ประกอบไปด้วยพืชและสัตว์หายากหลายชนิด เช่น กระจงชวา แรดชวา รวมไปถึงเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยสุดท้ายของสัตว์ที่สูญพันธุ์แล้ว เช่น เสือโคร่งชวา
| 608 
|-
! scope="row" | อุทยานแห่งชาติโลเรินต
่สูญพันธุ์แล้ว เช่น เสือโคร่งชวา
| 608 
|-
! scope="row" | อุทยานแห่งชาติโลเรินตส์
| 
| จังหวัดปาปัวกลาง, จังหวัดปาปัวใต้ และจังหวัดปาปัวที่สูง 
| ธรรมชาติ: (vii), (ix), (x)
| 2,350,000
| align="center" | 2542/1999
| พื้นที่อนุรักษ์ที่มีสภาพแวดล้อมหลากหลายมากที่สุดในโลกตั้งแต่แหล่งชุ่มน้ำริมทะเล ป่าฝนเขตร้อนจนถึงภูเขาหิมะซึ่งมียอดเขาที่สูงที่สุดในอินโดนีเซียชื่อว่าปุนจักจายา และยังเป็นที่อยู่ของนกกว่า 630 ชนิด ซึ่งนับเป็นร้อยละ 95 ของสายพันธุ์นกในปาปัว
| 955 
|-
|-style="background-color: #FFE6BD"
! scope="row" style="background-color: #FFE6BD"| มรดกป่าฝนเขตร้อน แห่งสุมาตรา
| 
| จังหวัดอาเจะฮ์, จังหวัดสุมาตราเหนือ, จังหวัดสุมาตราตะวันตก, จังห
ห่งสุมาตรา
| 
| จังหวัดอาเจะฮ์, จังหวัดสุมาตราเหนือ, จังหวัดสุมาตราตะวันตก, จังหวัดจัมบี, จังหวัดเบิงกูลู, จังหวัดสุมาตราใต้ และจังหวัดลัมปุง 
| ธรรมชาติ: (vii), (ix), (x)
| 2,595,124
| align="center" | 2547/2004
| ประกอบด้วยเขตอุทยานแห่งชาติ 3 แห่งได้แก่ อุทยานแห่งชาติกูนุงเลอเซอร์, อุทยานแห่งชาติเกอรินจีเซอบลัต และอุทยานแห่งชาติบูกิตบารีซันเซอลาตัน เป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าที่หายากหลายชนิด เช่น กระซู่ เสือโคร่งสุมาตรา นกกาเหว่าสุมาตรา ปัจจุบันเป็นแหล่งมรดกโลกที่กำลังตกอยู่ในภาวะอันตรายตั้งแต่ ค.ศ. 2011
| 1167 
|-
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศอินโดนีเซียมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 18 แห่ง ได้แก่ 
: ปี พ.ศ./ค.ศ. ในวงเล็บ หมายถึงปีที่สถานที่นั้น ๆ ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
* อุทยานแห่งชาติเบอตุงเกอรีฮุน (มรดกป่าฝนเขตร้อนข้ามพรมแดนแห่งบอร์เนียว) (2547/2004)
* อุทยานแห่งชาติบูนาเก็น (2548/2005)
* หมู่เกาะราจาอัมปัต (2548/2005)
* อุทยานแห่งชาติตากาโบเนอราเต (2548/2005)
* อุทยานแห่งชาติวากาโตบี (2548/2005)
* หมู่เกาะเดอราวัน (2548/2005)
* นิคมดั้งเดิมตานาโตราจา (2552/2009)
* แหล่งบาโวมาตาลูโว (2552/2009)
* แหล่งกลุ่มวัดมูวาราตากุซ (2552/2009)
* กลุ่มวัดมูวาราจัมบี (2
ลูโว (2552/2009)
* แหล่งกลุ่มวัดมูวาราตากุซ (2552/2009)
* กลุ่มวัดมูวาราจัมบี (2552/2009)
* โตรวูลัน - เมืองหลวงเก่าแห่งอาณาจักรมัชปาหิต (2552/2009)
* แหล่งถ้ำยุคก่อนประวัติศาสตร์ในมารซ-ปังเก็ป (2552/2009)
* คาสต์ซังกูลีรัง-มังกาลีฮัต: พื้นที่ศิลปะบนหินยุคก่อนประวัติศาสตร์ (2558/2015)
* เมืองเก่าจาการ์ตา (เมืองเก่าปัตตาเวียเดิม) และเกาะรอบนอก 4 เกาะ (อนรุสต์, เกโลร์, จีปีร์ และบีดาดารี) (2558/2015)
* เมืองเก่าเซอมารัง (2558/2015)
* นิคมดั้งเดิมที่นาการีซีจุนจุง (2558/2015)
* ภูมิทัศน์ทางประวัติศาสตร์และทางทะเลแห่งหมู่เกาะบันดา (2558/2015)
* เกอบุนรายาโบโกร์ (2561/2018)
ผลการดำเนินงานของประเทศอินโดนีเซียในยูเนสโก
{| class="wikitable sortable"
!โครงการยูเนสโก
!จำนวนรายการที่ขึ้นทะเบียน
!จำนวนรายการที่ขึ้นทะเบียนร่วมกับรัฐอื่น
|-
||เครือข่ายพื้นที่สงวนชีวมณฑลโลก (World Network of Biosphere Reserves)
|19
| rowspan="2" | 
|-
|แหล่งมรดกโลก (World Heritage Sites)
| rowspan="2" |10
|-
|ความทรงจำแห่งโลก (Memory of the World)
|5
|-
|เครือข่ายอุทยานธรณีโลก (Global Geoparks Network)
|12
| rowspan="2" | 
|-
|เครือข่ายเมืองสร้างสรรค์ (Creative Cities Network)
|5
|-
|มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม (Intangible Cultural Heritage Lists)
|16
|3
|}

อ้างอิง