SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
การสมรสของพระนางพรหมจารี (ราฟาเอล)
การสมรสของพระนางพรหมจารี ( ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยราฟาเอล จิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เบรราในเมืองมิลานในประเทศอิตาลี

ราฟาเอลลงชื่อและวันที่บนภาพเขียน “การสมรสของพระนางพรหมจารี” RAPHAEL URBINAS MDIIII (ค.ศ. 1504) เป็นภาพที่ได้รับจ้างจากตระกูลอัลบิซซินีสำหรับชาเปลเซนต์โจเซฟภายในวัดซานฟรานเชสโคที่เมืองชิตตาดิคาลเตลโลในอุมเบรีย ในปี ค.ศ. 1798 ถูกบังคับให้อุทิศภาพเขียนให้แก่จุยเซ็ปปี เลคิ (Giuseppe Lechi) นายพลของกองทัพนโปเลียนผู้ขายต่อให้นักค้าขายศิลปะชาวมิลานซานนาซซาริๆ ยกภาพให้กับโรงพยาบาลในมิลานในปี ค.ศ. 1804 สองปีต่อมาสถาบันวิจิตรศิลป์ก็ซื้อต่อ
นักวิพากษ์ศิลปะเชื่อกันว่าเป็นภาพที่ได้รับแรงบันดาลใจจากการวางองค์ประกอบของภาพสองภาพของเปียโตร เปรูจิโน: “พระเยซูมอบกุญแจให้นักบุญปีเตอร์” (ภาพ) ที่เขียนภายในชาเปลซิสติน และจิตรกรรมแผงชื่อเดียวกัน “การสมรสของพระนางพรหมจารี” (ภาพ) ที่ปัจจุบันอยู่ในพิพิธภัณฑ์ที่เมืองแคนในประเทศฝรั่งเศส

และไมเคิล แอนเจโล ตัวแบบที่มีศีรษะรูปไข่และร่างที่เล็กดูเหมือนจะเป็นลักษณะโดยตรงจากผู้ที่ราฟาเอลได้รับอิทธิพลมา]]
การลงชื่อและวันที่บนบัวเหนือซุ้มโค้งที่ตกแต่งด้านหน้าของวัดที่ไกลออกไปก็เท่ากับว่าได้ทิ้งความเป็นจิตรกรนิรนามและมีความเชื่อมั่นในตนเองพอที่จะลงชื่อว่าเป็นผู้สร้างภาพเขียน ตัวบุคคลหลักในภาพยืนอยู่ด้านหน้าของภาพก็มีโจเซฟผู้กำลังสวมแหวนให้กับพระนางพรหมจารี โจเซฟถือคทาในมือซ้ายที่เป็นไม้ที่มีใบงอกออกมาที่แสดงว่าเป็นผู้ที่ได้รับเลือก คทาของชายอีกสองคนที่ไม่ได้รับเลือกยังคงเป็นคทาไม้ที่แห้งอยู่ จนคนหนึ่งต้องหักคทาด้วยความผิดหวัง
วัดหลายเหลี่ยมลักษณะของบรามันเตเป็นส่วนหนึ่งขององค์ประกอบของภาพที่เด่นและเป็นส่วนที่มีอิทธิพลต่อการวางภาพของกลุ่มคนที่ด้านหน้าของภาพ ลายพื้นที่ดึงเข้าไปยังตัวสิ่งก่อสร้างเป็นการเน้นให้เห็นถึงการใช้การเขียนแบบทัศนมิติที่แสดงความลึกของภาพ ตัวแบบต่างที่ไกลออกไปก็ค่อยเล็กลงตามลำดับ ตัววัดเป็นศูนย์กลางของเส้นรัศมีที่กระจายออกมาจากซุ้มระเบียง เสา และบันได ไปจนถึงพื้น จากประตูวัดที่สามารถมางทะลุได้เป็นนัยยะว่าเส้นรัศมีจากวัดยังคงยืดต่อออกไปจากผู้ดูยิ่งขึ้นไปอีก
แม้แต่ในภาพกลุ่มคนด้านหน้าก็เป็นภาพที่แสดงทัศนมิติ ตัวแบบสามตัวหลักอยู่หน้าภาพ ล้อมรอบไปด้วยผู้เข้าร่วมพิธีที่ค่อยไกลออกไปจากศูนย์กลางจากแหวนที่โจเซฟกำลังจะสวมให้แมรี ที่แบ่งภาพออกเป็นสองข้างเท่ากัน โทนสีของภาพเป็นสีทองโดยมีสีอื่นประกอบที่รวมทั้งสีงาช้าง เหลือง เขียวน้ำเงิน น้ำตาลไหม้ และแดงจัด
ภาพเขียนนี้เปรียบได้กับภาพเขียนของเปรูจิโนแต่เป็นภาพที่วิวัฒนาการเพิ่มขึ้นโดยใช้องค์ประกอบที่กลมเมื่อเทียบกับองค์ประกอบแนวนอนของเปรูจิโนซึ่งยังคงเป็นลักษณะของการเขียนแบบควัตโตรเชนโต การวางภาพกลุ่มคนและการเขียนสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ในฉากหลังเป็นสิ่งที่ทำให้งานของราฟาเอลแตกต่างจากงานของเปรูจิโน ช่องภายในภาพดูโปร่งกว่าของเปรูจิโนที่แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการเขียนทัศนมิติที่เหนือกว่าเปรูจิโน

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* ราฟาเอล
* จิตรกรรมยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลี
* ศิลปะของคริสต์ศตวรรษที่ 15 ในอิตาลี
ขนมแก้อาม
ขนมแก้อาม เป็นขนมพื้นบ้านภาคใต้ชนิดหนึ่ง ทำจากแป้งข้าวเจ้า โดยปั้นแป้งข้าวเจ้าที่นวดแล้วเป็นก้อนกลม นำไปต้มในน้ำพอสุก แล้วนำมาตัดเป็นชิ้น จากนั้นนำไปต้มในน้ำกะทิที่ใส่เกลือและกุ้งสดลงไปต้มให้สุก เมื่อเดือดดีแล้วจึงยกลง เมื่อจะรับประทาน ตักใส่ถ้วย โรยต้นหอมและพริกไทย

อ้างอิง
* สารานุกรมวัฒนธรรมภาคใต้. กทม. สถาบันทักษิณคดีศึกษา. 2527.
ขนมหัวล้าน
ขนมหัวล้าน เป็นขนมพื้นบ้านภาคใต้ ใช้วิธีการทำแบบขนมต้ม
ลักษณะ
ทำจากแป้งข้าวเหนียวห่อไส้ที่ทำมาจากถั่วเขียวนึ่งบด กวนกับมะพร้าวขูดและน้ำตาล ปั้นเป็นรูปกลม นำไปนึ่งให้สุก ราดด้วยกะทิ ถ้าไม่นึ่งแต่นำไปทอดเรียก ขนมหัวล้านทอด

ขนมพื้นบ้านภาคใต้อีกชนิดหนึ่งที่คล้ายขนมหัวล้านคือ ขนมหนวยหนุน ซึ่งใช้กะทิมากกว่าขนมหัวล้าน และปั้นเป็นเม็ดคล้ายเม็ดขนุน ไส้ต่างไปจากไส้ของขนมหัวล้าน

ในภาคกลางเรียนขนมโคกะทิ

ส่วนประกอบ

ส่วนไส้
*ถั่วเขียวเราะเปลือก
*น้ำตาล
*น้ำกะทิ
*เกลือ

ส่วนแป้ง

*แป้งข้าวเหนียว
*กะทิสำหรับราดขนม
*หัวกะทิ
*น้ำตาลทราย
*เกลือ

อ้างอิง

* สารานุกรมวัฒนธรรมภาคใต้. กทม. สถาบันทักษิณคดีศึกษา. 2527
บทเพลงแห่งพระเจ้า
บทเพลงแห่งพระเจ้า หรือ ดีวีนากอมเมเดีย ( ) เป็นวรรณกรรมอุปมานิทัศน์ที่ดันเต อาลีกีเอรี เขียนขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1308 จนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1321 ถือเป็นกวีนิพนธ์สำคัญของวรรณกรรมอิตาลีและเป็นหนึ่งในงานชิ้นสำคัญที่สุดชิ้นหนึ่งของวรรณกรรมของโลก กวีนิพนธ์นี้เป็นเป็นจินตนิยายและอุปมานิทัศน์ของคริสเตียนสะท้อนให้เห็นถึงการวิวัฒนาการของปรัชญาสมัยกลางในเรื่องที่เกี่ยวกับโรมันคาทอลิกของตะวันตก นอกจากนั้นก็ยังเป็นหนังสือที่มีบทบาทต่อสำเนียงทัสคัน (Tuscan dialect) ตามที่เขียนเป็นภาษาอิตาลีมาตรฐาน
“บทเพลงแห่งพระเจ้า” แบ่งออกเป็นสามตอน “สู่นรกภูมิ” (Inferno) “แดนชำระ” (Purgatorio) และ “สวรรค์” (Paradiso) กวีนิพนธ์เขียนในรูปของบุคคลที่หนึ่งและเป็นเรื่องที่บรรยายการเดินทางของดานเตไปยังภูมิสามภูมิของผู้ที่เสียชีวิตไปแล้ว ที่เริ่มการเดินทางตั้งแต่วันศุกร์ศักดิ์สิทธิ์ไปจนถึงวันพุธหลังจากวันอีสเตอร์ของปี ค.ศ. 1300 โดยมีเวอร์จิล กวีโรมัน เป็นผู้นำใน “นรก” และ “แดนชำระ” และเบียทริเช พอร์ตินาริ เป็นผู้นำใน “สวรรค์” เบียทริเชเป็นสตรีในอุดมคติที่ดันเตพบเมื่อยังเป็นเด็กและชื่นชมต่อมาแบบรักเทิดทูน ที่พบในงานสมัยแรกของดันเตใน “ชีวิตใหม่” (La Vita Nuova) ที่เขียนในปี ค.ศ. 1295
ชื่อเดิมของหนังสือก็เป็นเพียงชื่อสั้น ๆ ว่า “Commedia” แต่ต่อมา โจวันนี บอกกัชโชก็มาเพิ่ม “Divina” ข้างหน้าชื่อ ฉบับแรกที่พิมพ์ที่มีคำว่า “Divine” อยู่หน้าชื่อ เป็นฉบับที่โลโดวีโก ดอลเช (Lodovico Dolce) นักมานุษยวิทยาฟื้นฟูศิลปวิทยาของเวนิส พิมพ์ในปี ค.ศ. 1555

อ้างอิง
ซัคเซส
ซัคเซส เป็นวงดนตรีวัยรุ่นแนวสตริงช่วงยุค 80 จากค่าย Original Sound นิธิทัศน์ โปรโมชั่น ในเวลาต่อมา) โดยสมาชิกของทางวงนั้น เป็นเด็กนักเรียนมัธยมปลายจากโรงเรียนบดินทร์เดชาเดิมทางวงมีชื่อเดิมว่า "ที กรุ๊ป" ต่อมาเมื่อทางวงได้รับ "สิทธิศักดิ์ กิจเต่ง" อดีตสมาชิกของวง ดิ อินโนเซ้นท์ เข้ามาร่วมวงจึงเปลี่ยนชื่อเป็น "ซัคเซส" ในที่สุดโดยทางวงได้ออกอัลบั้มเพียงอัลบั้มเดียว ชื่อ ชุดแรงรัก มีเพลงดัง ได้แก่ "รักมั่นคง" ซึ่งต่อมาวง เพื่อน นำกลับมาเรียบเรียงใหม่อีกครั้งหนึ่ง อยู่ในชุด แด่ที่รัก (พ.ศ. 2530)

ผลงานเพลง
ชุด แรงรัก (พ.ศ. 2526)
# แรงรัก
# ฤทธิ์รัก
# ลม
# รถไฟสายใต้
# รักระทม
# ใครหนอใคร
# รักมั่นคง
# ฉันกับเธอ
# ชีวิตฉันมีแต่เธอ
# สอนน้อง
วัดหน้าเมือง
วัดหน้าเมือง สามารถหมายถึง
*วัดหน้าเมือง จังหวัดสตูล
*วัดหน้าเมือง จังหวัดพังงา
*วัดหน้าเมือง จังหวัดสงขลา
*วัดหน้าเมือง จังหวัดสุราษฎร์ธานี
ภูมิภาคบูร์กอญ
ในปี ค.ศ. 1477]]
บูร์กอญ ( ; ; ) เป็นอาณาบริเวณในประวัติศาสตร์ที่ตั้งอยูในประเทศฝรั่งเศสและประเทศสวิสเซอร์แลนด์ปัจจุบัน ภูมิภาคบูร์กอญเป็นบริเวณที่มีบทบาทสำคัญของยุโรปมาตั้งแต่ยุคกลาง

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* อาณาจักรเคานต์แห่งบูร์กอญ
* อาณาจักรดยุคแห่งบูร์กอญ
* ดยุคแห่งบูร์กอญ
* ราชอาณาจักรบูร์กอญ

nl:Bourgondië
กัสกอญ
กัสกอญ ( ) หรือ กัสกุญญอ (กัสกอญ: ) คืออาณาบริเวณทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศสปัจจุบันที่เป็นส่วนหนึ่งของ "จังหวัดกุยแยนและกัสกอญ" ก่อนการปฏิวัติฝรั่งเศส ความแตกต่างระหว่างกุยแยนและกัสกอญไม่ชัดแจ้งและบางครั้งก็เหลื่อมล้ำกันและบางครั้งกัสกอญก็เป็นส่วนหนึ่งของกุยแยน แต่โดยความหมายทั่วไปแล้ว กัสกอญตั้งอยู่ทางตะวันออกและทางใต้ของบอร์โด

ประวัติศาสตร์
ในช่วงที่ชาวโรมันโบราณปกครองกอล พื้นที่ซึ่งมีความเป็นไอบีเรียนมากกว่าเคลติกถูกแยกออกมาจากอากีตาเนียเพื่อสร้างเป็นมณฑลโนเวมโปปูลานา ชาวแฟรงก์ได้ยึดพื้นที่ดังกล่าวมาจากชาววิซิกอธหลังการทำสมรภูมิวูล์เยในปี ค.ศ. 502 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 561 แคว้นถูกรุกรานโดนชาวบาสก์หรือชาวบัสกอเน ในปี ค.ศ. 602 กษัตริย์แฟรงก์ยอมรับบัสกอเนียหรือกัสกอญเป็นดัชชีภายใต้การปกครองของผู้นำของชาติ เจเนียลิส ในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 7 ลูป์หรือลูปุส ดยุคกัสกอญขยายอำนาจเข้าสู่พื้นที่ที่อยู่ติดกัน และในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 10 ผู้สืบทอดตำแหน่งหลายคนของลูป์ปกครองทั้งกัสกอญ, บอร์โด, บาซาเดส์ และอาเจอเนส์ (ปัจจุบันคืออาแฌ็ง)
ในปี ค.ศ. 1032 เกิดสงครามการสืบทอดตำแหน่ง และสุดท้ายในปี ค.ศ. 1052 กัสกอญก็ตกเป็นของกี-จูฟฟรัว (ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1058 เป็นดยุคแห่งอากีแตนในชื่อกีโยมที่ 8) ในเวลาเดียวกันนั้นเคานต์และไวส์เคานต์ในดัชชีได้มีอำนาจที่ทรงประสิทธิภาพมากขึ้น (เช่น เคานต์แห่งอาร์มัญญัคและโลมาญ) และครองอำนาจเหนือกัสกอญเป็นเวลาหลายศตวรรษ ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ตำแหน่งดยุคและมรดกในอากีแตนตกเป็นของกษัตริย์แห่งอังกฤษ ตลอดหลายปีของการทำสงครามเป็นช่วงๆ ระหว่างอังกฤษกับฝรั่งเศส จนกระทั่งฝรั่งเศสพิชิตดินแดนคืนได้อย่างเด็ดขาดในตอนจบของสงครามร้อยปี กัสกอญยังคงเป็นศูนย์กลางพระราชอำนาจของกษัตริย์อังกฤษในฝรั่งเศสตะวันตกเฉียงใต้ กัสกอญถูกรวมรัฐบาลกับกุยแยนเป็นรัฐบาลกุยแยนและกัสกอญในช่วง
พรอว็องส์
พรอว็องส์ ( ) โดยทั่วไปแล้วหมายถึงบริเวณที่ประกอบไปด้วยจังหวัดวาร์, โวกลูซ และบุช-ดูว์-โรน รวมทั้งบางส่วนของอาลป์-เดอ-โอต-พรอว็องส์และอาลป์-มารีตีม ซึ่งเป็นบริเวณทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศสบนฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนติดกับประเทศอิตาลี เดิมพรอว็องส์เป็นจังหวัดโรมันนอกคาบสมุทรอิตาลี

อ้างอิง
ลี้ (หน่วยวัด)
ลี้ ( หลี่) เป็นหน่วยวัดของจีนมีความยาวเท่ากับ 500 เมตร ตัวอักษรจีนของคำว่า ลี้ (里) ประกอบขึ้นตัวอักษรสองคำคือ คำว่า เถียน (田, tián) ที่แปลว่าทุ่งนา กับคำว่า ถู่ (土, tǔ) ที่แปลว่าดิน ซึ่งกล่าวถึงว่าหนึ่งลี้เป็นระยะทางระหว่างหมู่บ้านในสมัยก่อน

อ้างอิง

* Hulsewé, A. F. P. 1961. "Han measures." T'oung pao Archives, Vol. XLIX, Livre 3, pp. 206-207.
โลกใหม่
ระวังสับสนกับ โลกยุคใหม่ (สีเทา)]]

โลกใหม่ ( ) เป็นคำที่ใช้สำหรับดินแดนที่นอกไปจากทวีปแอฟริกา ทวีปยุโรป และ ทวีปเอเชีย ที่ก็คือทวีปอเมริกา และอาจจะรวมไปถึงออสตราเลเชีย ด้วย เป็นคำที่เริ่มใช้กันในคริสต์ศตวรรษที่ 15 เมื่อทวีปอเมริกายังใหม่ต่อชาวยุโรปผู้ที่เดิมเชื่อว่าโลกประกอบด้วยทวีปเพียงสามทวีปที่เรียกรวมกันว่าโลกเก่า คำว่า “โลกใหม่” ไม่ควรจะสับสนกับคำว่า “โลกยุคใหม่” (Modern era) คำหลังหมายถึงช่วงเวลาในประวัติศาสตร์มิใช่แผ่นดิน
ที่มา
ในปี ค.ศ. 1493 คริสโตเฟอร์ โคลัมบัสเดินทางกลับสเปนหลังจากการเดินทางไปสำรวจอเมริกาเป็นครั้งแรก และเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายนของปีนั้นปีเตอร์ มาร์เตอร์ ดังกิเอรา (Peter Martyr d'Anghiera) กล่าวถึงโคลัมบัสในจดหมายว่าเป็นผู้พบ “โลกใหม่” (novi orbis) ในจดหมายอีกฉบับหนึ่งมาร์เตอร์ก็ยังใช้คำว่า “โลกใหม่” (orbo novo) ในปี ค.ศ. 1516 มาร์เตอร์ก็พิมพ์งานชื่อ “เกี่ยวกับโลกใหม่” (De orbe novo)

ในปี ค.ศ. 1524 คำนี้ก็นำไปใช้โดยจิโอวานนิ ดา แวร์รัซซาโน (Giovanni da Verrazzano) ในบันทึกการเดินทางในปีนั้นเลียบฝั่งทะเลที่ต่อมาคือสหรัฐอเมริกาและแคนาดา.
ในปัจจุบันการใช้คำว่า “โลกใหม่” ในบริบทของประวัติศาสตร์จะใช้เมื่อกล่าวถึงการเดินทางของคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส, การพิชิตยูคาทานโดยสเปน และเหตุการณ์อื่นๆ ที่เกิดขึ้นในสมัยเดียวกัน นอกจากนั้นแล้วคำว่า “โลกใหม่” บางครั้งก็ยังใช้ในบริบทของชีววิทยาเมื่อกล่าวถึงโลกเก่า (Palearctic, Afrotropic) และ สปีชีส์ของโลกใหม่ (Nearctic, Neotropic)

ขณะที่คำว่า “โลกใหม่” มักจะหมายถึงทวีปอเมริกา ออสเตรเลียก็อาจจะได้รับการบรรยายว่า “ใหม่” ในบางบริบท ในบริบทของชีววิทยาออสเตรเลียไม่เก่าและไม่ใหม่เพราะพืชพันธุ์ที่พบในออสเตรเลียแตกต่างเป็นอย่างมากจากที่พบในทวีปแอฟริกา ทวีปยุโรป ทวีปเอเชีย และ ทวีปอเมริกา

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* โลกเก่า
* โลก
วัดมะม่วงทอง
วัดมะม่วงทอง ตั้งอยู่ใน ตั้งอยู่เลขที่ 20 บ้านบ่อโพธิ์ หมู่ที่ 7 ตำบลปากพูน อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 10 ไร่ 87 ตารางวา โฉนดที่ดิน เลขที่ 84555

อาณาเขต
ทิศเหนือจดที่ดินโรงเรียนวัดมะม่วงทอง
ทิศใต้และทิศตะวันออกจดที่ดินของเอกชน
ทิศตะวันตกจดถนนสายบ่อโพธิ์ - ปากพูน
สมบัติของวัด
มีที่ธรณีสงฆ์ 1 แปลง เนื้อที่ 2 ไร่ 2 งาน 50 ตารางวา โฉนดที่ดิน เลขที่ 55120 อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ กว้าง 11 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2538 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กชั้นเดียว ศาลาการเปรียญ กว้าง 9 เมตร ยาว 20 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กชั้นเดียว กุฏิสงฆ์ จำนวน 3 หลัง เป็นอาคารไม้ 1 หลัง และตึก 2 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กชั้นเดียว นอกจากนี้ มีฌาปนสถาน โรงครัวและกุฏิเจ้าอาวาส ปูชนียวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถ ปางสมาธิ ขนาดหน้าตักกว้าง 59 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537
ประวัติ
วัดมะม่วงทอง ไม่ปรากฏปีที่สร้าง ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2470 พระรัตนธัชมุนี (แบน คณฺฐาภรโณ) เจ้าคณะมณฑลนครศรีธรรมราช ได้มาบูรณะปฏิสงขรณ์และจัดส่งพระมาจำพรรษาได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2511 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 25 เมตร ยาว 50 เมตร การบริหารและการปกครอง มีเจ้าอาวาสเท่าที่สืบค้นนามได้ คือ
# พระหนูเอียด พ.ศ. 2470 - พ.ศ. 2475
# พระสน พ.ศ. 2476 - พ.ศ. 2481
# พระตุด พ.ศ. 2486 - พ.ศ. 2496
# พระดวน พ.ศ. 2496 - พ.ศ. 2504
# พระมหาสมพร พ.ศ. 2504 - พ.ศ. 2507
# พระใบฎีกาประดับ พ.ศ. 2507 - พ.ศ. 2522
# พระใบฎีกาพา พ.ศ. 2522 - พ.ศ. 2532
หลังจากที่พระใบฎีกาพา ได้อาพาธจนขอลาสิกขาออกไป ก็ว่างเว้นเจ้าอาวาสนาน 2 ปี ต่อมาคุณครูวุฒิ ถาวรพราหมณ์ ครูใหญ่โรงเรียนวัดโบสถ์ ตำบลปากพูน จังหวัดนครศรีธรรมราช ได้ปรึกษาคณะกรรมการวัดมะม่วงทอง เพื่อกราบเรียนพระธรรมรัตนดิลก (อาคม อุตฺตโร) เจ้าอาวาสวัดบุปผาราม กรุงเทพมหานคร และพระธรรมดิลก (สมภพ ภูริปญฺโญ) ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดราชผาติการามวรวิหาร กรุงเทพมหานคร ขอนิมนต์พระจักรี ขนฺติพโล มาจำพรรษาเพื่อดูแลเสนาสนะในตำแหน่งรักษาการเจ้าอาวาส ในปี พ.ศ. 2535 ในการดำเนินการนี้เหตุเพราะว่าคณะกรรมการเห็นว่าพระเดชพระคุณท่านทั้งสองเป็นพระอุปัชฌาย์และญาติของพระจักรี ขนฺติพโล และทั้งสามท่านก็เป็นลูกหลานของพระรัตนธัชมุนี (แบน คณฺฐาภรโณ) ผู้ซึ่งเป็นองค์ปฐมบูรณปฏิสั
ามท่านก็เป็นลูกหลานของพระรัตนธัชมุนี (แบน คณฺฐาภรโณ) ผู้ซึ่งเป็นองค์ปฐมบูรณปฏิสังขรณ์วัดมะม่วงทองให้เจริญสืบมา
จีจ้า ดื้อสวยดุ
จีจ้า ดื้อสวยดุ ( ) เป็นภาพยนตร์ไทยที่กำหนดฉายในวันที่ 12 สิงหาคม ค.ศ. 2009 นำแสดงโดยจีจ้า ญาณิน นักแสดงหญิงชาวไทย นอกจากนี้ ภาพยนตร์ยังมีฉากการต่อสู้ระหว่าง หมัดเมา จากประเทศจีน และ มวยเมา จากประเทศไทยเป็นครั้งแรกของโลกอีกด้วยเช่นกัน ถูกจัดระดับเรต น15+ (ภาพยนตร์ที่เหมาะสมกับผู้มีอายุตั้งแต่ 15 ปีขึ้นไป) เยาวชนอายุต่ำกว่า 15 ปีควรได้รับคำแนะนำแก่เด็กและเยาวชน ทั้งนี้ ภาพยนตร์สามารถทำรายได้รวมกว่า 24.5 ล้านบาท 
การจัดจำหน่าย
ได้ผลิตมีการจัดจำหน่ายวีซีดี ราคา 199 บาท มีจำหน่ายเฉพาะที่เซเว่นอีเลฟเว่น และ ดีวีดี ราคา 229 บาท จัดจำหน่ายโดย บริษัท แฮปปี้ โฮม เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด วางตลาดเมื่อ 30 ตุลาคม พ.ศ 2552
นักแสดง
* จีจ้า ญาณิน รับบทเป็น ดื้อ
* คาซู แพททริค แทงค์ - แชมป์ศิลปะการต่อสู้Trickzจากฝรั่งเศส รับบทเป็น สนิม
* รุ้งตะวัน จินดาซิงห์ - นักกีฬาเพาะกายหญิง แชมป์เอเชีย รับบทเป็น ลอนดอน
* หนุ่ย แสนแดง - สมาชิกกลุ่มนักเต้น B-Boy Thai รับบทเป็น ขี้หมู
* สมพงษ์ เลิศวิมลเกษม - สมาชิกกลุ่มนักเต้น B-Boy Thai รับบทเป็น ขี้หมา
* บุญประเสริฐ ศาลางาม - สมาชิกกลุ่มนักเต้น B-Boy Thai รับบทเป็น ขี้ควาย
* มร.ฮองนี รับบทเป็น หมัดเมา

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ทางการของ"จีจ้า ดื้อสวยดุ" 
* เว็บไซต์จีจ้าแฟนคลับ 
*
ขนมเบื้อง
ขนมเบื้อง เป็นขนมไทยที่มีมาตั้งแต่สมัยโบราณ เชื่อว่ามีมาตั้งแต่สมัยสุโขทัย มีลักษณะเป็นแผ่นแป้ง ส่วนผสมหลัก คือ แป้งข้าวเจ้า ไข่แดง น้ำปูนใส และน้ำตาลปี๊บ มีไส้รสต่าง ๆ มีหลักฐานกล่าวถึงในคำให้การขุนหลวงหาวัดว่า "บ้านหม้อปั้นหม้อข้าวหม้อแกงใหญ่เล็ก และกระทะเตาขนมครกขนมเบื้อง" 
ขนมเบื้องมีหลายแบบ 
* ขนมเบื้องแบบไทยดั้งเดิม มีส่วนผสมหลัก ๆ คือ แป้งข้าวเจ้าและกะทิ ปรุงรสด้วยเกลือเท่านั้น ปัจจุบันไม่ค่อยมีใครทำแล้ว
* ขนมเบื้องไทยแบบชาววัง โดยทั่วไปมี 2 หน้าคือหน้ากุ้งและหน้าหวาน หน้ากุ้งใช้กุ้งแม่น้ำตัวโตสับละเอียดผสมกับพริกไทยและผักชีตำพร้อมมันกุ้ง นำไปผัดใส่น้ำตาล น้ำปลาหรือเกลือให้หอม ปัจจุบันมักเป็นหน้ามะพร้าวใส่สีแดง ส่วนหน้าหวานมีส่วนผสมของ
้ำปลาหรือเกลือให้หอม ปัจจุบันมักเป็นหน้ามะพร้าวใส่สีแดง ส่วนหน้าหวานมีส่วนผสมของฟักเชื่อม ฝอยทองและพลับแห้งที่หั่นบาง ๆ ปัจจุบันมีแต่ฝอยทองกับครีม อย่างไรก็ตามในวังสวนสุนันทา มีหน้าหมูอีกอย่างหนึ่ง ใช้หมูสับคลุกคล้ากับกระเทียม พริกไทย รากผักชีโขลก ใส่พริกขี้หนู นำไปรวนพอสุก
* ขนมเบื้องญวน เป็นขนมที่เข้ามาพร้อมกับเชลยชาวญวนในสมัยรัชกาลที่ 3 ซึ่งถูกกวาดต้อนมาระหว่างสงครามสยาม-เวียดนาม ขนมนี้ทำจากแป้งละลายกับไข่ให้ข้น ตักแป้งเทลงในกระทะที่ทาน้ำมันไว้ แผ่เป็นแผ่นกลม ใส่ไส้แล้วพับกลาง
ประวัติ
ในสมัยพุทธกาลน่าจะมีการทำขนมเบื้องแล้ว เพราะในหนังสือ "ธรรมบทเผด็จ" กล่าวถึงเศรษฐีโกสิยะซึ่งเป็นคนตระหนี่อยากกินขนมเบื้อง จึงให้ภรรยาขึ้นไปทำขนมเบื้องบนปราสาทชั้นเจ็ดเพื่อจะได้ไม่ต้องแบ่งให้ใคร พระพุทธเจ้า จึงให้พระโมคคัลลานะไปขอรับบิณฑบาตรขนมเบื้อง เศรษฐีให้ทอดขนมชื้นเล็ก ๆ ถวาย แต่ทุกครั้งที่ละเลงแป้ง แป้งจะฟูขึ้นเต็มกระทะ เมื่อเสียดายให้ทำใหม่ก็เป็นแบบเดิมทุกครั้ง สุดท้ายเศรษฐีจึงละความพยายาม ยอมถวายขนมเบื้องไป พระโมคคัลลานะจึงเทศน์เรื่องโทษของความตระหนี่ เศรษฐีและภรรยาได้บรรลุธรรมทั้งคู่ และเปลี่ยนมาเป็นคนใจบุญ

ในพระราชพิธีสิบสองเดือนของรัชกาลที่ 5 กล่าวถึงพิธีในเดือนอ้ายว่า
การละเลงขนมเบื้องให้สวยงามในสมัยโบราณถือเป็นคุณสมบัติอย่างหนึ่งของกุลสตรี ดังที่ปรากฏในเรื่องขุนช้างขุนแผน ที่นางศรีมาลาและนางสร้อยฟ้าละเลงขนมเบื้องเปรียบเทียบฝีมือกัน และยังมีคำพังเพยกล่าวถึงคนช่างติ คนดีแต่พูดว่า "อย่าละเลงขนมเบื้องด้วยปาก"

อ้างอิง
* สุรีย์ ดารา. วัฒนธรรมอาหารการกิน:บทพิสูจน์ฝีมือสตรีไทยสมัยก่อน. ครัว. 3(28), 92-93 ตุลาคม 2539.
*วิธีทำขนมเบื้องโบราณแบบไทยดั้งเดิม
ขนมเบื้องญวน
ขนมเบื้องญวน เป็นขนมไทยประเภทหนึ่ง มีที่มาจากอาหารเวียดนาม บั๊ญแส่ว โดยได้รับการดัดแปลงให้ถูกปากคนไทย

ภาพรวม
ขนมเบื้องญวนเป็นขนมไทยที่มีมาแต่ก่อน คล้ายกับขนมเบื้อง แต่จะมีรสเค็มกว่า คำว่า "ญวน" ในชื่อขนมเบื้องญวนหมายถึง ประเทศเวียดนาม ซึ่งบ่งบอกถึงต้นกำเนิดของอาหารว่ามาจาบั๊ญแส่ว ซึ่งเป็นอาหารเวียดนาม

ขนมเบื้องญวนมีขายตามแผงขายริมถนนและสามารถพบได้ในร้านอาหารในกรุงเทพฯ หลายแห่งที่ให้บริการอาหารไทยและอาหารไทยชาววัง

อ้างอิง

* 
* 
* 
*
กรีก-โรมัน
โลกกรีก-โรมัน ( ) ถ้าใช้เป็นคำคุณศัพท์จะเป็นที่เข้าใจโดยนักวิชาการและนักเขียนสมัยปัจจุบันว่าหมายถึงอาณาบริเวณหรือประเทศที่ได้รับอิทธิพลทางวัฒนธรรมโดยตรงหรือมีความเกี่ยวข้องทางภาษา วัฒนธรรม การปกครอง และศาสนาของกรีก และ โรมัน ความหมายโดยตรงคือ “โลกเมดิเตอเรเนียน” ที่มีศูนย์กลางในบริเวณทะเลเมดิเตอเรเนียนและทะเลดำ

อ้างอิง
ดาวิดกับศีรษะของโกลิอัท (การาวัจโจ เวียนนา)
ดาวิดกับศีรษะของโกลิอัท ( ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยการาวัจโจ จิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะในกรุงเวียนนาในประเทศออสเตรีย

ภาพ “ดาวิดกับศีรษะของโกลิอัท” เขียนราวปี ค.ศ. 1607 ปีเตอร์ รอบบ์ (Peter Robb) ผู้เขียนชีวประวัติของการาวัจโจเชื่อว่าภาพนี้ซื้อโดยเคานท์แห่งวิลลาเมดิอานาในเนเปิลส์ระหว่างปี ค.ศ. 1611 ถึงปี ค.ศ. 1617 ที่จิโอวานนิ เปียโตร เบลโลริบันทึกไว้ว่าวิลลาเมดิอานากลับไปสเปนพร้อมกับภาพเขียนครึ่งตัวของดาวิดโดยการาวัจโจ
ภาพของการาวัจโจแสดงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในชั่วขณะที่บรรยายใน 1 ซามูเอล 17:57: “เมื่อดาวิดกลับมาจากการฆ่าคนฟิลลิสตีน, แอ็บเนอร์ดึงตัวดาวิดเข้าไปหาซอลขณะที่หัวของโกลิอัทยังอยู่ในมือของดาวิด” การวางท่าในภาพเป็นการวางท่าโดยทั่วไปของการเขียนภาพนี้ ที่แสดงดาวิดถือหัวของโกลิอัทด้วยความภูมิใจ ในฉบับบอร์เกเซการาวัจโจเปลี่ยนเป็นดาวิดยื่นหัวโกลิอัทมาทางผู้ชมภาพ ที่ทำให้ผู้ชมภาพอยู่ในฐานะซอล
ภาพเขียนอาจจะเปรียบได้กับภาพเดียวกัน “ดาวิดกับศีรษะของโกลิอัท” ที่หอศิลป์บอร์เกเซ ที่เขียนไม่ในปี ค.ศ. 1607 ก็ในปี ค.ศ. 1609/1610 ภาพเขียนสองภาพนี้มีความคล้ายคลึงกัน เช่นเดียวกับการเขียนภาพนักบุญจอห์แบ็พทิสต์การาวัจโจศึกษาและเขียนภาพนี้จากมุมต่างๆ แต่ภาพที่อยู่ที่เวียนนามีบรรยากาศที่ไม่หนักเท่ากับฉบับบอร์เกเซ ดาวิดของเวียนนามีความรู้สึกถึงชัยชนะมากกว่าความดาวิดฉบับบอร์เกเซที่ดูมีความรู้สึกใคร่ครวญและซึมเศร้า และใบหน้าของโกลิอัทที่เป็นที่ยอมรับกันว่าเป็นภาพเหมือนตนเองของการาวัจโจ แต่โกลิอัทบอร์เกเซก็เป็นใบหน้าทั่วไป
นายแบบสำหรับดาวิดทั้งของบอร์เกเซและเวียนนาน่าจะเป็นคนเดียวกับผู้ที่เป็นแบบสำหรับคิวปิดใน “ชัยชนะของความรัก” และ “ยอห์นผู้ให้บัพติศมา” ที่โตขึ้น ภาพทั้งหมดเขียนเมื่อปี ค.ศ. 1602 ผู้ที่เป็นแบบของภาพเหล่านี้สันนิษฐานกันโดยผู้เชี่ยวชาญหลายคนรวมทั้งปีเตอร์ รอบบ์ ว่าเป็นเช็คโค เด็กที่เป็นผู้รับใช้ของการาวัจโจในกรุงโรมเมื่อต้นคริสต์ทศวรรษ 1600 และเป็นคนคนเดียวกับเช็คโค เดล การาวัจโจ จิตรกรที่ทำงานที่โรมระหว่างปี ค.ศ. 1610 ถึงปี ค.ศ. 1625 และมีงานเขียนที่มีลักษณะที่เป็นแบบการเขียนของการาวัจโจ แต่ไม่มีหลักฐานว่าเช็คโคอยู่กับการาวัจโจหลังจากที่หลบหนีจากโรมในปี ค.ศ. 1606 หรือไม่

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
*การาวัจโจ
*ดาวิด
*โกลิอัท
ตอร์ติยา
ตอร์ติยา ( ) คือแป้งแผ่นรูปวงกลมที่ทำมาจากแป้งข้าวโพดหรือแป้งสาลี ปรากฏอยู่ในตำรับอาหารพื้นเมืองมีโซอเมริกาตั้งแต่ก่อนยุคล่าอาณานิคม ชาวแอซเทกและกลุ่มชนอื่น ๆ ที่พูดภาษานาวัตล์เรียกอาหารชนิดนี้ว่า ตลัชกัลลี ( ) ส่วนชาวสเปนเรียกว่า ตอร์ตา หรือ ตอร์ติยา ซึ่งแปลว่า "เค้กรูปวงกลม" ในปัจจุบันตอร์ติยาเป็นที่แพร่หลายกันในสหรัฐ เม็กซิโก และประเทศอื่น ๆ ในอเมริกากลาง โดยมักจะนำไปห่อกินกับเนื้อและผัก เช่น ตาโก บูร์ริโต เอนชิลาดา เป็นต้น

ดูเพิ่ม
* ตอร์ติยาข้าวโพด
อ้างอิง
* Hernam Cortes: From Second Letter to Charles V, 1520, From: Oliver J. Thatcher, ed., The Library of Original Sources (Milwaukee: University Research Extension Co., 1907), Vol. V: 9th to 16th Centuries, pp. 317-326.
ข้าวแช่
ข้าวแช่ เป็นชื่ออาหารชนิดหนึ่ง มีข้าวสุกขัดแช่น้ำเย็น ซึ่งมักเป็นน้ำดอกไม้ แล้วกินกับเครื่องกับข้าวต่าง ๆ เช่น ลูกกะปิ พริกหยวกสอดไส้ เนื้อเค็มฝอยผัดหวาน หัวหอมสอดไส้ ผักกาดเค็มผัดหวาน ปลาแห้ง และเครื่องผัดหวานต่าง ๆ นิยมรับประทานในหน้าร้อน ปัจจุบันอาจใส่น้ำแข็งในข้าวแช่ด้วย
ข้าวแช่เดิมเป็นอาหารพื้นบ้านของชาวมอญ เรียกว่า เปิงด้าจก์ ( ) แปลว่า ข้าวน้ำ หรือ เปิงซังกราน ( ) แปลว่า ข้าวสงกรานต์ นิยมทำสังเวยเทวดาและถวายพระสงฆ์ในตรุษสงกรานต์ ข้าวแช่เป็นที่รู้จักมากขึ้นจากครั้นเจ้าจอมมารดาซ่อนกลิ่น เจ้าจอมเชื้อสายมอญทางเจ้าพระยามหาโยธา (เจ่ง คชเสนี) ได้ติดตามพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวไปถวายราชการที่พระนครคีรี จังหวัดเพชรบุรี และได้ถ่ายทอดการทำข้าวแช่แก่บ่าวไพร่จนแพร่หลายในจังหวัดเพชรบุรีและในราชสำนัก เมื่อสิ้นรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวในปี พ.ศ. 2453 แล้ว ข้าวแช่จึงได้เผยแพร่ไปนอกวังและถูกปรับปรุงเพิ่มจนกลายที่นิยม
เครื่องเคียงข้าวแช่
# ลูกกะปิ ประกอบด้วยปลาช่อนย่าง, ตะไคร้, กระชาย, หัวหอม, กะปิ, หัวกะทิ นำมาปั้นเป็นลูกกลม ๆ ขนาดพอดีคำ ชุบไข่และแป้งสาลีทอดในกะทะจนสีเหลืองทอง 
# หอมแดงยัดไส้ ส่วนผสมของไส้คล้าย ๆ กับส่วนผสมของลูกกะปิ นำหัวหอมแดงมาคว้านเนื้อออก แล้วยัดไส้เข้าไป จากนั้นชุบไข่และแป้งแล้วนำไปทอด
# พริกหยวกสอดไส้ 
# หมูฝอย หรือ เนื้อฝอย
# ไชโป๊ผัดไข่
# ผักสด

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
อารยธรรมเฮลเลนิสต์
บริเวณสีส้มเป็นบริเวณที่ขัดแย้งกันหลังจากปี 281 ก่อนคริสต์ศตวรรษ; ราชอาณาจักรเพอร์กามอนยึดครองบางส่วน; ไม่ได้แสอง: อินโด-กรีก
]]
อารยธรรมเฮลเลนิสต์ ( ) เป็นจุดสูงสุดของความมีอิทธิพลของอารยธรรมกรีกในโลกยุคโบราณตั้งแต่ราวปี 323 จนถึงราวปี 146 ก่อนคริสต์ศตวรรษ (หรืออาจจะดำเนินต่อมาถึงปี 30 ก่อนคริสต์ศตวรรษก็เป็นได้) เป็นสมัยที่ตามมาจากสมัยกรีกคลาสสิก (Classical Greece) และตามมาทันทีด้วยการปกครองของโรมในบริเวณที่เคยปกครองโดยหรือมีอิทธิพลจากกรีซ – แม้ว่าวัฒนธรรม ศิลปะ และวรรณคดีของกรีซจะยังคงมีอิทธิพลต่อสังคมของโรมัน ที่ชนชั้นสูงจะพูดและอ่านภาษากรีกได้ดีพอ ๆ กับภาษาละติน หลังจากชัยชนะต่อจักรวรรดิเปอร์เชียโดยอเล็กซานเดอร์มหาราชแห่งมาซิดอนกรีกแล้ว ร
ิน หลังจากชัยชนะต่อจักรวรรดิเปอร์เชียโดยอเล็กซานเดอร์มหาราชแห่งมาซิดอนกรีกแล้ว ราชอาณาจักรมาซิโดเนียต่าง ๆ ก็ได้รับการก่อตั้งขึ้นทั่วบริเวณเอเชียตะวันตกเฉียงใต้ (ตะวันออกใกล้ และ ตะวันออกกลาง) และทางตะวันออกเฉียงเหนือของแอฟริกา (ส่วนใหญ่ในอียิปต์โบราณ) ซึ่งเป็นผลให้วัฒนธรรมและภาษากรีกเผยแพร่ไปยังดินแดนต่าง ๆ ที่ก่อตั้งขึ้น และในทางกลับกันอาณาจักรใหม่ที่ก่อตั้งขึ้นต่างก็รับวัฒนธรรมท้องถิ่นเข้ามาใช้ตามแต่จะสะดวกและมีประโยชน์
ฉะนั้นอารยธรรมเฮลเลนิสต์จึงเป็นอารยธรรมที่ผสานระหว่างอารยธรรมกรีกกับอารธรรมของตะวันออกใกล้ ตะวันออกกลาง และเอเชียตะวันตกเฉียงใต้ และแยกตัวจากทัศนคติเดิมของกรีกต่ออารธรรมอื่นที่เคยถือว่าอารยธรรมที่ไม่ใช่วัฒนธรรมกรีกเป็นอารธรรมของ "อนารยชน" แต่การผสานระหว่างอารยธรรมกรีกและอารยธรรมที่ไม่ใช่กรีกจะมากน้อยเท่าใดนั้นก็ยังเป็นเรื่องที่โต้แย้งกันอยู่ แต่แนวโน้มของความเห็นที่ตรงกันชี้ให้เห็นว่าเป็นการปรับรับวัฒนธรรมใหม่เป็นพฤติกรรมที่อยู่ในหมู่ชนชั้นสูงเท่านั้นส่วนประชากรโดยทั่วไปก็คงอาจจะดำรงชีวิตเช่นที่เคยทำกันมา

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* Green, Peter. Alexander The Great and the Hellenistic Age. Orion Publishing Group, Limited, 2008, ISBN 0753824132.
เพลงเดี่ยว
เพลงเดี่ยว ในทางดนตรีไทยหมายถึงเพลงที่ใช้เพื่อการอวดฝีมือของนักดนตรีโดยเฉพาะ โดยในแต่เพลงนั้นจะมีเครื่องมือสำหรับการเดี่ยวเพลง ๆ นั้น

เพลงที่ใช้ในการเดี่ยว
เพลงเดี่ยวมีหลายที่มาดังนี้
* เพลงที่นำมาจากเพลงสามชั้น ได้แก่ แขกมอญ สุดสงวน สารถี สุรินทราหู นกขมิ้น พญาโศก พญาครวญ ฯลฯ
* เพลงที่นำมาจากเพลงสองชั้น ได้แก่ ลาวแพน จีนขิมใหญ่
* เพลงที่นำมาจากเพลงหน้าพาทย์ ได้แก่ กราวใน เชิดนอก
* เพลงที่นำมาจากโหมโรงเสภา ได้แก่ เชิดใน
* เพลงเบ็ดเตล็ด เช่นเดี่ยวเพลงแขกบรเทศชั้นเดียว เชิดจีน เพลงหางเครื่อง
ลักษณะทั่วไปของเพลงเดี่ยว
ในเพลงเดี่ยวนั้นผู้ประดิษฐ์มักจะประดิษฐ์ทางมา 2 ทางคือ "ทางหวาน" หรือ "ทางโอด" กับ "ทางเก็บ" โดยทางหวานหรือทางโอดจะยึดตามเสียงร้องเป็นหลัก ทำให้เพลงเดี่ยวทางนี้มีทำนองที่เยือกเย็น ส่วนทางเก็บนั้นเป็นการแสดงความสามารถอีกอย่างหนึ่ง

การบรรเลง
การบรรเลงเพลงเดี่ยวนั้นก็ต้องดูความเหมาะสมของเครื่องดนตรีว่าเล่นแล้วไพเราะหรือไม่ เช่น พญาโศก หากนำมาบรรเลงกับซอ ขลุ่ยหรือปี่ก็จะให้ความรู้สึกเศร้าโศกได้ แต่หากนำมาบรรเลงในทางระนาดเอกก็จะได้อารมณ์อีกแบบหนึ่ง
วัดสันปูเลยสะหลีเวียงแก้ว
วัดสันปูเลยสะหลีเวียงแก้ว เดิมชื่อ วัดสะหลีเวียงแก้ว สันนิฐานว่าสร้างขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2280 และได้รกร้างไป โดยได้มีเริ่มการบูรณะและสร้างเสนาสนะขึ้นมาใหม่โดยปรากฏในทะเบียนรายชื่อวัดของจังหวัดเชียงใหม่ และสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2344 และมีชื่อวัดใหม่ว่า “วัดสันปูเลยสะหลีเวียงแก้ว” ตั้งอยู่บ้านสันปูเลย เลขที่ 66 หมู่ที่ 1 บ้านสันปูเลย ตำบลสันปูเลย อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ในบริเวณวัดสันปูเลยสะหลีเวียงแก้ว มีเนื้อที่ 12 ไร่เศษฯ เป็นที่ตั้งมูลนิธิพระครูบาน้อย เขมปัญโญ “เพื่อสงเคราะห์เลี้ยงเด็กกำพร้าผู้ยากไร้และการสาธารณสงเคราะห์” และสมาคมศิษย์วัดสันปูเลยสะหลีเวียงแก้ว จังหวัดเชียงใหม
วัดสันปูเลยสะหลีเวียงแก้ว ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 10 เดือน สิงหาคม พ.ศ. 2491 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 70 เมตร

เมื่อวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2556 วัดสันปูเลยสะหลีเวียงแก้ว ได้รับประกาศจากสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ และโดยผ่านความเห็นชอบมติของมหาเถรสมาคม ประกาศให้เปลี่ยนแปลงชื่อวัดใหม่ เป็น วัดสันปูเลยสะหลีเวียงแก้ว อย่างถูกต้องโดยปรากฏในประกาศราชกิจจานุเบกษาหน้าที่ 20 เล่ม 130 ตอนที่ 83 ง ลงวันที่ 8 สิงหาคม 2556

วัดสันปูเลยสะหลีเวียงแก้ว เป็นวัดที่เข้าร่วมโครงการส่งเสริมการท่องเที่ยวเส้นทางแสวงบุญในมิติทางศาสนา ปี พ.ศ. 2558 ของกรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม
สำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดเชียงใหม่ แห่งที่ 19 (โดยมติมหาเถรสมาคม)
มติมหาเถรสมาคม ครั้งที่ 14/2560 มติที่ 344/2560 เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 ได้พิจารณาอนุมัติให้วัดสันปูเลยสะหลีเวียงแก้ว ตำบลสันปูเลย อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่ ได้จัดตั้งสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดเชียงใหม่ แห่งที่ 19 (โดยมติมหาเถรสมาคม) ตามความในข้อ 9 แห่งระเบียบมหาเถรสมาคม ว่าด้วยสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด พ.ศ. 2558
วัดสันปูเลยสะหลีเวียงแก้ว อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่ ได้ให้การอบรมสั่งสอนการปฏิบัติวิปัสสนากัมมัฏฐาน และส่งเสริมให้พุทธศาสนิกชนได้ปฏิบัติธรรมตามแนวสติปัฏฐาน 4 เพื่อถึงธรรมกายของพระพุทธเจ้า ซึ่งเป็นที่รู้จักในผู้ปฏิบัติธรรมนี้ว่า “วิชชาธรรมกาย” และโดยได้ยึดหลักคำสอนของพระเดชพระคุณ หลวงพ่อวัดปากน้ำ พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) และพระเดชพระคุณหลวงพ่อ พระราชพรหมเถร วิ. อดีตรองเจ้าอาวาสและอาจารย์ใหญ่ฝ่ายวิปัสสนาธุระ วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ตลอดถึงพระเดชพระคุณหลวงพ่อพระเทพญาณมงคล วิ. (เสริมชัย ชยมงฺคโล) เจ้าอาวาสวัดหลวงพ่อสดธรรมกายาราม เจ้าสำนักและอาจารย์ใหญ่ฝ่ายวิปัสสนา สำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดราชบุรี ประธานศูนย์ประสานงานสำนักปฏิบัติธรรมประจำจ
า สำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดราชบุรี ประธานศูนย์ประสานงานสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดแห่งประเทศไทย (ศปท.)
เจ้าอาวาส
การบริหารการปกครองมีเจ้าอาวาสเท่าที่ทราบนาม 12 รูป ดังนี้
# พระครูบาแก้ว รตนปญฺโญ
# พระครูบาคำแสน เขมวณฺโณ
# พระครูบาทวน สุมงฺคโล
# เจ้าอธิการอินถา อาภาโส (อดีตเจ้าคณะตำบลสันปูเลย)
# เจ้าอธิการดวงตา รุจิตธมฺโม (อดีตเจ้าคณะตำบลสันปูเลย)
# พระครูสังฆรักษ์บุญรัตน์ ปุญฺญรโต
# พระเถาวัลย์ ธมฺมรโต (รักษาการแทนเจ้าอาวาส)
# พระจรัญ ยสวฑฺฒโน (รักษาการแทนเจ้าอาวาส)
# พระศรีบุตร อภิวฑฺฒโน (รักษาการแทนเจ้าอาวาส)
# พระอธิการชัยเดช กิตฺติภทฺโท 
# พระครูพิชัย โชติปญฺโญ
# พระครูวิสุทธิญาณวรคุณ วิ. (วรกร เขมปญฺโญ)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์วัดสันปูเลยสะหลีเวียงแก้ว 
*เพจวัดสันปูเลยสะหลีเวียงแก้ว
วัดบ่อพลอย
วัดบ่อพลอย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกายตั้งอยู่ที่ อำเภอบ่อไร่ จังหวัดตราด สร้างสำนักปฏิบัติธรรม มีพระครูพิพัฒน์รัตนากร (สวงค์ ปัญญาทีโป) เป็นเจ้าอาวาส และดำรงตำแหน่งเจ้าคณะตำบลนนทรีย์ และได้มีการสร้างสำนักปฏิบัติธรรม มีศูนย์เด็กก่อนเกณฑ์ในวัด เป็นศูนย์ป้องกันและแก้ไขปัญหาโรคเอดส์ด้วยมิติทางศาสนา และบำบัดบริบาลด้วยสมุนไพร

วัดบ่อพลอยก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2528 ตั้งวัดเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2529 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2545 เป็นวัดในสังฆราชาชูปถัมภ์ ของสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก

อ้างอิง
สถานีเพาะเลี้ยงสัตว์ป่าช่องกล่ำบน
สถานีเพาะเลี้ยงสัตว์ป่าช่องกล่ำบน เป็นสถานีเพาะเลี้ยงสัตว์ของจังหวัดสระแก้ว อยู่ที่ตำบลหนองหมากฝ้าย อำเภอวัฒนานคร ได้เริ่มจัดตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2526 เป็นแหล่งเพาะเลี้ยงขยายพันธุ์สัตว์ป่าหายากที่ใกล้สูญพันธุ์ของประเทศไทย ภายในมีสัตว์หลากหลายชนิด เช่น กวาง ละมั่ง หมีหมา นกเงือกปากย่น นกแก๊ก นกเงือกกรามช้าง นกขุนทอง ไก่ฟ้าหลังเทา

ดูเพิ่ม
* ข้อมูล สถานีเพาะเลี้ยงสัตว์ป่าช่องกล่ำบน ของเว็บไซต์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย 
* ข้อมูลสถานีเพาะเลี้ยงสัตว์ป่าช่องกล่ำบนในสเว็บไซต์ สระแก้ว.go.th
จังหวัดอาวาชาปัน
อาวาชาปัน ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศเอลซัลวาดอร์ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของประเทศ มีพื้นที่ประมาณ 1,240 ตารางกิโลเมตร มีเมืองหลักชื่ออาวาชาปัน ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด จำนวนประชากรที่อาศัยอยู่ในจังหวัดมีประมาณ 380,000 คน
จังหวัดกาบัญญัส
กาบัญญัส ( ) เป็นจังหวัดในประเทศเอลซัลวาดอร์ ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของประเทศ มีเมืองหลักคือเซนซุนเตเปเก ซึ่งมีความหมายในภาษาปีปิลว่า "เนินเขาสี่ร้อยเนิน" เพราะบริเวณรอบ ๆ เมืองมีเขาเป็นจำนวนมาก จังหวัดกาบัญญัสมีพื้นที่ประมาณ 1,104 ตารางกิโลเมตร มีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 215,000 คน
จังหวัดชาลาเตนังโก
ชาลาเตนังโก ( ) เป็นจังหวัดของประเทศเอลซัลวาดอร์ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ มีเมืองหลักชื่อชาลาเตนังโก จังหวัดชาลาเตนังโกมีพื้นที่ประมาณ 2,017 ตารางกิโลเมตร โดยมีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 220,000 คน
จังหวัดกุสกาตลัน
กุสกาตลัน ( ) เป็นจังหวัดของประเทศเอลซัลวาดอร์ ตั้งอยู่ตอนกลางของประเทศ มีพื้นที่ 756 ตารางกิโลเมตร นับเป็นจังหวัดที่เล็กที่สุดในประเทศ มีประชากรอยู่อาศัยประมาณ 200,000 คน

อ้างอิง
จังหวัดลาลิเบร์ตัด
ลาลิเบร์ตัด ( ) เป็นจังหวัดในประเทศเอลซัลวาดอร์ ตั้งอยู่ในทิศตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ มีเมืองหลักชื่อว่าซานตาเตกลา พื้นที่จังหวัดมีประมาณ 1,653 ตารางกิโลเมตร มีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 840,000 คน
จังหวัดลาปัซ (ประเทศเอลซัลวาดอร์)
ลาปัซ ( ) เป็นจังหวัดในประเทศเอลซัลวาดอร์ ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของประเทศ มีเมืองหลักชื่อว่าซากาเตโกลูกา จังหวัดลาปัซมีพื้นที่ประมาณ 1,224 ตารางกิโลเมตร มีประชากรอยู่อาศัยประมาณ 320,000 คน
จังหวัดลาอูนิออน
ลาอูนิออน ( ) เป็นจังหวัดในประเทศเอลซัลวาดอร์ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกสุดของประเทศติดกับประเทศฮอนดูรัส มีพื้นที่ประมาณ 2,074 ตารางกิโลเมตร มีประชากรอยู่อาศัยประมาณ 373,000 คน
หอนาฬิกาซัปโปโระ
หอนาฬิกาซัปโปโระ เป็นสถานที่ท่องเที่ยวซึ่งเป็นอาคารที่สร้างขึ้นจากไม้ ตั้งอยู่ในเขตชูโอ เมืองซัปโปโระ เมืองใหญ่ที่สุดของจังหวัดฮกไกโด ทางตอนเหนือของประเทศญี่ปุ่น ออกแบบด้วยศิลปะแบบอเมริกัน เป็นอาคารทรงตะวันตกแห่งหนึ่งในจำนวนน้อยที่หลงเหลืออยู่ในเมืองนี้ เป็นที่รู้จักในฐานะสัญลักษณ์ของเมือง และเป็นที่สนใจของนักท่องเที่ยวทั้งในและต่างประเทศแทบทุกคน ซึ่งนาฬิกาบนหอยังคงเดินอย่างเที่ยงตรง และมีเสียงระฆังในทุกชั่วโมง
ประวัติ
หอนาฬิกาแห่งนี้ สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2421 เป็นส่วนหนึ่งของอาคารเรียนภายในวิทยาลัยการเกษตรซัปโปโระ (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยฮกไกโด) ซึ่งยังคงหลงเหลืออยู่ เป็นอาคารกลุ่มแรกที่สร้างขึ้นในเมืองนี้ และเป็นหลังเดียวที่ยังคงตั้งอยู่จนถึงปัจจุบัน ส่วนนาฬิกาเป็นของบริษัท อี.โฮเวิร์ด แอนด์ โค นครบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา ได้รับการติดตั้งเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2424
ต่อมา เมื่อปี พ.ศ. 2511 หอนาฬิกาแห่งนี้ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสมบัติทางวัฒนธรรมที่สำคัญของญี่ปุ่น และในปี พ.ศ. 2552 ได้รับการประกาศให้เป็นมรดกทางวิศวกรรมเครื่องกลของญี่ปุ่นด้วย ในปัจจุบัน หอนาฬิกาแห่งนี้ เป็นที่ตั้งพิพิธภัณฑ์แสดงประวัติของเมือง และความเป็นมาของวิทยาลัยเกษตรซัปโปโระ โดยเปิดให้เข้าชมตลอดทั้งปี ยกเว้นวันอาทิตย์ และเทศกาลปีใหม่ สำหรับบัตรผ่านประตูของผู้ใหญ่ มีราคา 200 เยน ส่วนผู้เข้าชมเป็นหมู่คณะ สามารถรับส่วนลดค่าเข้าชมได้

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
*
สกาแล็กซี่
สกาแล็กซี่ (Skalaxy) วงดนตรีแนวสกา ร็อก สัญชาติไทย ที่มีผลงานที่เป็นที่รู้จักอย่างเพลง "ดื่ม" "Jigsaw" และเพลง "What ska is?" ปัจจุบันสังกัดค่ายแมดแคทซ์

ประวัติ
สกาแล็กซี่ ประกอบไปด้วยสมาชิก 4 คน คือ ตั้ม - เอกจิต สรรเสริญ (ร้องนำ) เล็ก - ยศพล สิงห์สุวงศ์ (กีตาร์) อาร์ต - นราธิป งามสมพล (เบส) และมอส - สมชาย ป้อมคำ (กลอง) ในปี พ.ศ. 2543 เริ่มออกอัลบั้มเพลงแรกกับค่ายเพลงหัวลำโพงริดดิม ในชื่ออัลบั้ม "Look" ก่อนที่จะย้ายค่ายมาสังกัดกับค่ายจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ พร้อมกับผลงานเพลงอัลบั้มที่สองในชื่อ "Ready to Drink" หลังจากนั้น 2 ปี ก็มีผลงานอัลบั้มที่สามตามมาในชื่อ "จิกซอว์" (Jigsaw) และอัลบั้มที่สี่ "Original" ในปี พ.ศ. 2549
สมาชิก
*ตั้ม - เอกจิต สรรเสริญ (ร้องนำ)
*อรรถวุธ แก้วดิอัษฎาวุธ (แซ็กโซโฟน)
*ชินธันย์ อุณห์ไวทยะ (เบส)
*สุวิธย์ ขุนพิรมณ์ (กลอง)
อดีตสมาชิก
*เล็ก - ยศพล สิงห์สุวงศ์ (กีตาร์) (เสียชีวิตแล้ว)
*ปอนด์ - ณัฐชัย จองกฤษ (ร้องนำ) (เสียชีวิตแล้ว)
*อาร์ต - นราธิป งามสมพล (เบส)
*มอส - สมชาย ป้อมคำ (กลอง)

ผลงานเพลง
*อัลบั้ม Look (พ.ศ. 2543)
*อัลบั้ม Ready To Drink (16 กันยายน พ.ศ. 2546)
*อัลบั้ม Jigsaw (3 มิถุนายน พ.ศ. 2548)
*อัลบั้ม Original (1 กรกฎาคม พ.ศ. 2549)

อ้างอิง
พาราเบน
สารกลุ่มพาราเบน ( ) เป็นสารกันเสียที่มีราคาถูกจึงเป็นที่นิยมใช้อย่างแพร่หลาย แม้จะได้รับการรับรองจากกระทรวงสาธารณสุขให้ใส่ได้แต่ในปริมาณที่กำหนด นิยมใช้กับเครื่องสำอางประเภท แชมพู ครีมนวดผม ครีมบำรุงผิวหน้า ครีมทำความสะอาด ครีมสำหรับเล็บ น้ำยาดัดผมถาวร และ ยาสีฟัน Paraben ชนิดที่นิยมใช้ ยกตัวอย่าง ได้แก่ Methylparaben, Ethylparaben ตามหัวข้อวิจัยต่างๆ แสดงให้เห็นว่า สารตัวนี้มีส่วนเพิ่มอัตราเสี่ยงต่อการเป็นมะเร็งของผู้หญิง โดยเฉพาะ มะเร็งเต้านม เพราะร่างกายของเราสามาตรดูดซึมเข้ากระแสเลือดได้อย่างรวดเร็ว เมื่อสารตัวนี้เข้าสู่ร่างกายจะทำงานเหมือนฮอร์โมนเอสโตรเจนที่ร่างกายผลิต ทำให้ร่างกายทำงานไม่สมดุล
พ่อครัวรุ่นจิ๋ว
พ่อครัวรุ่นจิ๋ว เป็นมังงะสัญชาติญี่ปุ่นที่เขียนเรื่องและวาดภาพประกอบโดยไดสุเกะ เทราซาวะ ได้รับการตีพิมพ์เป็นตอนในนิตยสาร โชเน็นแม็กกาซีน นิตยสารแนว โชเน็ง ของสำนักพิมพ์โคดันชะ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1986 ถึง 1990 โดยต่อมารวบรวมตีพิมพ์เป็นฉบับรวมเล่ม (ทังโกบง) จำนวน 19 เล่ม

ต่อมาได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์จำนวน 99 ตอน โดยสตูดิโอซันไรส์ ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ทีวีโตเกียว ตั้งแต่เดือนตุลาคม ค.ศ. 1987 ถึงเดือนกันยายน ค.ศ. 1989
มังงะภาคสองมีชื่อว่า พ่อครัวรุ่นจิ๋ว ภาค 2 ได้รับการตีพิมพ์เป็นตอนใน อีฟนิ่ง นิตยสารมังงะแนวเซเน็งของสำนักพิมพ์โคดันชะ ตั้งแต่เดือนสิงหาคม ค.ศ. 2003 ถึงเดือนมกราคม ค.ศ. 2012 โดยต่อมารวบรวมตีพิมพ์เป็นฉบับรวมเล่ม (ทังโกบง) จำนวน 13 เล่ม
โครงเรื่อง
โยอิจิ อาจิโยชิ เป็นอัจฉริยะด้านการทำอาหาร ซึ่งบริหารร้านอาหารร่วมกับมารดาของเขา เมื่อ เก็นจิโร่ มูราตะ นักวิจารณ์อาหารชื่อดังมาเยือนร้านของพวกเขา เขารู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่งกับรสชาติอันยอดเยี่ยมและความประณีตในการปรุงคัตสึดงของโยอิจิ ด้วยความประทับใจ มูราตะจึงเชิญโยอิจิไปยังอาคารอาจิโอ ซึ่งเขาได้เข้าร่วมการแข่งขันทำสปาเกตตีกับ มารุอิ เชฟอาหารอิตาเลียนประจำสถานที่นั้น ด้วยการผสานเทคนิคสร้างสรรค์เข้ากับความมุ่งมั่นในความเป็นเลิศด้านการทำอาหาร โยอิจิจึงเป็นผู้ชนะในที่สุด ชัยชนะครั้งนี้นับเป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางของเขาในการก้าวข้ามเหล่าเชฟคู่แข่ง เพื่อแสวงหาความเป็นเลิศขั้นสูงสุดทางด้านศาสตร์การทำอาหาร

อ้างอิง
จังหวัดโมราซัน
โมราซัน ( ) เป็นจังหวัดของประเทศเอลซัลวาดอร์ ตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ มีพื้นที่ประมาณ 1,447 ตารางกิโลเมตร มีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 250,000 คน
จังหวัดซานมิเกล (ประเทศเอลซัลวาดอร์)
ซานมิเกล ( ) เป็นจังหวัดของประเทศเอลซัลวาดอร์ ตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกของประเทศ มีพื้นที่ประมาณ 2,077 ตารางกิโลเมตร มีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 450,000 คน
จังหวัดซานซัลวาดอร์
ซานซัลวาดอร์ ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศเอลซัลวาดอร์และเป็นที่ตั้งของเมืองหลวงซานซัลวาดอร์ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตก มีประชากรอาศัยอยู่กว่า 2 ล้านคน จึงเป็นจังหวัดที่มีประชากรมากที่สุดของประเทศ
จังหวัดซานบิเซนเต
ซานบิเซนเต ( ) เป็นจังหวัดของประเทศเอลซัลวาดอร์ มีพื้นที่ประมาณ 1,184 ตารางกิโลเมตร มีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 230,000 คน
จังหวัดซานตาอานา
ซานตาอานา ( ) เป็นจังหวัดของประเทศเอลซัลวาดอร์ ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ มีพื้นที่ 2,023 ตารางกิโลเมตร มีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 630,000 คน
จังหวัดซอนโซนาเต
ซอนโซนาเต ( ) เป็นจังหวัดของประเทศเอลซัลวาดอร์ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของประเทศ มีพื้นที่ประมาณ 1226 ตารางกิโลเมตร มีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 520,000 คน
จังหวัดอูซูลูตัน
อูซูลูตัน ( ) เป็นจังหวัดของประเทศเอลซัลวาดอร์ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ มีพื้นที่ประมาณ 2,130 ตารางกิโลเมตร มีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 465,000 คน
เวก้า (สตรีทไฟเตอร์)
เวก้า ( ; ) หรือที่รู้จักในเวอร์ชันยุโรปและอเมริกาในชื่อ เอ็ม.ไบสัน (M.Bison) เป็นตัวละครจากเกมสตรีทไฟท์เตอร์ มีท่าไม้ตายคือ ไซโคครัชเชอร์, ดับเบิลนีเพรส มีท่าไม้ตายซูเปอร์คอมโบคือ นีเพลสไนท์แมร์ และมีท่าไม้ตายอุลตราคอมโบคือ ไนท์แมร์บูสเตอร์ และไซโคพันนิชเชอร์ โดยชื่อของ "เวก้า" ได้มาจากชื่อดาว Vega ซึ่งเป็นดาวฤกษ์ดวงที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่มดาววัว ซึ่งเป็นกลุ่มดาวประจำราศีพฤษภ
แต่หากมองถึงกรณีตัวละครชื่อ M.Bison ที่ออกแบบคาแรคเตอร์ใกล้เคียงกับ Mike Tyson (ภายหลังเปลี่ยนชื่อ เพราะอาจถูกฟ้องร้องเมื่อนำเกมส์ไปจำหน่ายในประเทศสหรัฐ) จึงเกิดสมมุติฐานอีกอย่างว่า ที่มาของชื่อ เวก้า อาจมาจากชื่อ "เสวก" (ญี่ปุ่น: サベガ; ราชบัณฑิตยสภา: se-wok, se-wa-ka-) ในภาษาไทย

ในซีรีส์สตรีทไฟท์เตอร์ เขาคือผู้มาจากประเทศไทย และให้เสียงพากย์ในเวอร์ชันภาษาญี่ปุ่น โดยอดีตนายตำรวจชื่อโนริโอะ วากาโมโตะ
ประวัติตามท้องเรื่อง
เวก้าเป็นผู้ก่อตั้งและเป็นผู้นำขององค์กรชาโดลู โดยมีสมาชิกสำคัญในองค์กร ได้แก่ เอ็ม.ไบสัน, บัลร็อก และสกัด ทั้งนี้ เวก้าเป็นนักสู้ผู้มีพลังไซโคคิเนติกแฝง และมีศัตรูคู่อาฆาตได้แก่ ชุนลี ที่ต้องการล้างแค้นให้พ่อ, ไกล์ ที่ต้องการล้างแค้นให้กับแนชผู้เป็นเพื่อนรัก และโรส ผู้มีพลังโซลพาวเวอร์เป็นคู่ปรับคนสำคัญ

แนวคิดและการออกแบบ
ในสหรัฐอเมริกาและยุโรป "เวก้า" ได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "เอ็ม.ไบสัน" แทน เนื่องจากทางแคปคอมซึ่งเป็นบริษัทผลิตเกมสาขาตะวันตกไม่ต้องการให้ชื่อของ เอ็ม.ไบสัน (หนึ่งในวายร้ายของเกมที่เป็นนักมวยสากล) ไปพ้องกับชื่อของ "ไมค์ ไทสัน" เนื่องด้วยเหตุผลด้านลิขสิทธิ์
ทั้งนี้ หน้าหมวกของเวก้าเดิมเป็นรูปดาว ก่อนที่จะเปลี่ยนมาเป็นรูปหัวกะโหลกมีปีก

ทางผู้ออกแบบเกมสตรีทไฟท์เตอร์ ได้เผยถึงการสร้างตัวละคร และฉากวัดพระแก้ว กรุงเทพมหานคร เนื่องด้วยทีมงานพัฒนาเกมสมัยนั้น มีความชื่นชอบและหลงใหลในประเทศไทย

การตอบรับ
นับตั้งแต่ตัวละครดังกล่าวปรากฏในเกมสตรีทไฟท์เตอร์ II เวก้าก็ได้รับการตอบรับในเชิงบวกโดยส่วนใหญ่ เว็บไซต์ไอจีเอ็นได้จัดอันดับให้อยู่ใน "25 สุดยอดตัวละครสตรีทไฟท์เตอร์" โดยยกย่องในบทดาวร้ายที่ไม่ได้พึ่งฝีมือสมุนของเขาเพียงอย่างเดียว

อ้างอิง

*

แหล่งข้อมูลอื่น
* ข้อมูลเกี่ยวกับ"เวก้า" 
* เว็บไซต์บริษัทแคปคอมผู้ผลิตเกมสตรีทไฟท์เตอร์
ลูเปอร์คาเลีย
ลูเปอร์คาเลีย ( ) มีอีกชื่อว่า ลูเปอร์คาล ( ) เป็นเทศกาลท้องทุ่งของโรมโบราณที่จัดขึ้นทุกวันที่ 15 กุมภาพันธ์ เพื่อชำระล้างเมือง ส่งเสริมสุขภาพและความอุดมสมบูรณ์ ลูเปอร์คาเลียยังเป็นที่รู้จักในชื่อ dies Februatus ตามเครื่องมือการทำให้บริสุทธิ์ชื่อ februa ซึ่งเป็นรากฐานของเดือน Februarius
ชื่อ
เดิมเทศกาลนี้มีชื่อว่า Februa ("การชำระล้าง" หรือ "การกำจัดสิ่งสกปรก") ตาม ที่ใช้เรียกวันนั้น โดยยังมีอีกชื่อว่า และตั้งชื่อให้แตกต่างกันไป เช่น ใช้เป็นฉายาแด่เทพี Juno Februalis, Februlis หรือ Februata ด้วยบทบาทของพระนางในฐานะเทพีอุปถัมภ์ของเดือนนั้น จนถึงเทพเจ้าแห่งการชำระล้างที่ถูกกล่าวอ้างว่ามีพระนาม Februus; และเดือนกุมภาพันธ์ ( ) ซึ่งเป็นเดือนที่เกดเทศกาล Ovid เชื่อมโยง กับศัพท์ภาษาอิทรัสคันที่แปลว่า "การชำระล้าง"

ประวัติศาสตร์
เดือนกุมภาพันธ์เป็นเดือนที่มีมาแต่โบราณและอาจมีต้นกำเนิดมาจากชาวซาบีนหลังจากที่เดือนกุมภาพันธ์ถูกเพิ่มเข้าไปในปฏิทินโรมัน จากพิธีกรรมต่างๆ พิธีกรรมที่สำคัญที่สุดคือพิธีผกรรมลูเปอร์คาเลีย

หมายเหตุ

อ้างอิง
อ่านเพิ่ม
*Beard, Mary; North, John; Price, Simon. Religions of Rome: A History. Cambridge University Press, 1998, vol. 1, limited preview online; search "Lupercalia".
*Lincoln, Bruce. Authority: Construction and Corrosion. University of Chicago Press, 1994, pp. 43–44 online on Julius Caesar and the politicizing of the Lupercalia; valuable list of sources pp. 182–183.
*North, John. Roman Religion. The Classical Association, 2000, pp. 47 online and 50 on the problems of interpreting evidence for the Lupercalia.
*Markus, R.A. The End of Ancient Christianity. Cambridge University Press, 1990, pp. 131–134 online, on the continued celebration of t
ge University Press, 1990, pp. 131–134 online, on the continued celebration of the Lupercalia among "uninhibited Christians" into the 5th century, and the reasons for the "brutal intervention" by Pope Gelasius.
*Vuković, K. Wolves of Rome: The Lupercalia from Roman and Comparative Perspectives. Berlin, De Gruyter, 2023.
*Wiseman, T.P. "The Lupercalia". In Remus: A Roman Myth. Cambridge, Cambridge University Press, 1995, pp. 77–88, limited preview online, discussion of the Lupercalia in the context of myth and ritual.
หอเอนปิซา
หอเอนเมืองปิซา (อิตาลี: Torre pendente di Pisa หรือ La Torre di Pisa; อังกฤษ: Leaning Tower of Pisa) ตั้งอยู่ที่เมืองปิซา ประเทศอิตาลี ในจัตุรัสเปียซซา เดล ดูโอโม (Piazza Del Duomo) เป็นหอระฆังของศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก มีลักษณะเป็นหอทรงกระบอก 8 ชั้น สร้างด้วยหินอ่อนสีขาว สูง 183.3 ฟุต (55.86 เมตร) น้ำหนักรวมประมาณ 14,500 ตัน มีบันไดรวมทั้งสิ้น 293 ขั้น เอียง 3.97 องศา ยอดของหอห่างจากแนวตั้งฉาก 3.9 เมตร
ประวัติ
เริ่มสร้างเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1173 และสร้างเสร็จเมื่อปี ค.ศ. 1350 ใช้เวลาสร้างประมาณ 175 ปี แต่การก่อสร้างนั้นมีการหยุดชะงักถึง 2 ครั้ง ครั้งแรกหยุดสร้าง เมื่อสร้างไปได้ถึงชั้น 3 เนื่องจากพื้นใต้ดินเป็นพื้นดินที่นิ่ม ทำให้หอมีการยุบตัว โดยตอนแรกหอเอนปิซาได้เอนไปทางทิศเหนือ และต่อมาในปี ค.ศ. 1272 จีโอแวนนี่ ดี สิโมน สร้างให้เอนกลับไปอีกด้านหนึ่งเพื่อให้เกิดความสมดุล โดยการสร้างถ่วงไปทางทิศใต้ แต่การก่อสร้างในครั้งนี้ ก็ต้องหยุดชะงักลงอีกครั้งเนื่องจากเกิดสงคราม ภายหลังได้มีการสร้างหอต่อขึ้นอีก ทำให้หอมีความสูงทั้งหมด 7 ชั้น ในปี ค.ศ. 1319 แต่หอเอนนี้ถูกสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1372 หลังจากนั้น ในปี ค.ศ. 1990-2001 หอเอนปีซาได้รับการปร
ถูกสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1372 หลังจากนั้น ในปี ค.ศ. 1990-2001 หอเอนปีซาได้รับการปรับปรุงฐานให้แข็งแรงยิ่งขึ้น เพื่อป้องกันไม่ให้หอล้มลงมา และปัจจุบัน ในทุก ๆ 20 ปี หอจะเอนลง 1 นิ้ว(ไปทางทิศใต้) โดยมีการคาดเดาว่า หอจะล้มลงมาในปี ค.ศ. 2220 ถ้าหากไม่มีการป้องกันใด ๆ ปัจจุบันได้มีการคิดค้นสปริงลูกตุ้มไปถ่วงอีกฝั่ง เพื่อชะลอการถ่วงลงมานั่นเอง
สมุดภาพ

ไฟล์:Leaning tower door.JPG|ประตูทางเข้าของหอ
ไฟล์:Plaque galileo.jpg|ความทรงจำในการทดลองของ กาลิเลโอ กาลิเลอี
ไฟล์:Leaning tower loggiati.jpg|เสาหินภายนอก
ไฟล์:Leaning tower staircase 6th floor.jpg|ขั้นบันไดด้านในจากชั้นที่หกไปชั้นที่เจ็ด
ไฟล์:Leaning tower staircase 7th floor.JPG|ขั้นบันไดด้านในจากชั้นที่เจ็ดไปชั้นที่แปด(ชั้นบนสุด)
ไฟล์:Leaning tower staircase 8th floor.JPG|มุมมองจากชั้นบนสุด
ไฟล์:Leaning tower bell assunta.JPG|กระดิ่งแอสซุนตา
ไฟล์:Pisa Leaning Tower bell San Ranieri.jpg|กระดิ่งพัสควอเรคเคีย
File:Italy - Pisa - Leaning Tower.jpg|หอเอนเมืองปิซ่า ในปี 2022

ดูเพิ่ม
* จัตุรัสดูโอโมแห่งปิซา

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Official Website 
* The Leaning Tower of Pisa Virtual reality movies
* How the process of inclination was stopped 
* Pictures of Leaning structures 
* Piazza dei Miracoli digital media archive (creative commons-licensed photos, laser scans, panoramas), data from a University of Ferrara/CyArk research partnership, includes 3D scan data from Leaning Tower.
*
จังหวัดวาน
จังหวัดวาน ( ; ; ) เป็นจังหวัดในภูมิภาคอานาโตเลียตะวันออกของประเทศตุรกี ตั้งอยู่ระหว่างทะเลสาบวานกับชายแดนประเทศอิหร่าน มีพื้นที่ 19,069 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรช่วงปลาย ค.ศ. 2010 ที่ 1,035,418 คน ทางตะวันตกติดกับจังหวัดบิตลิส ทางตะวันตกเฉียงใต้ติดกับจังหวัดซีอีร์ท ทางใต้ติดกับจังหวัดชือร์นัคกับฮักชารี และทางเหนือติดกับจังหวัดอารือ เมืองหลวงของจังหวัดนี้คือวาน ชาวอาร์มีเนียถือว่าจังหวัดนี้เป็นส่วนหนึ่งของอาร์มีเนียตะวันตก และเคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดโบราณวัสปูรากัน (Vaspurakan) ภูมิภาคนี้ถือเป็นแหล่งกำเนิดอารยธรรมอาร์มีเนีย จังหวัดวานเคยเป็นส่วนหนึ่งของวิลาเยตอาร์มีเนียทั้งหกก่อนการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวอาร์มีเนีย ปัจจุบันประชากรส่วนใหญ่ในจั
าร์มีเนียทั้งหกก่อนการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวอาร์มีเนีย ปัจจุบันประชากรส่วนใหญ่ในจังหวัดเป็นชาวเคิร์ด ผู้ว่าการคนปัจจุบันคือ Mehmet Emin Bilmez
ประชากร
ประชากรส่วนใหญ่ในจังหวัดนี้เป็นชาวเคิร์ดและถือเป็นส่วนหนึ่งในเคอร์ดิสถานของตุรกี จังหวัดนี้เคยมีประชากรชาวอาร์มีเนียจำนวนมากก่อนการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ใน ค.ศ. 1915

ประวัติ
พื้นที่นี้เป็นดินแดนหัวใจ (heartland) ของชาวอาร์มีเนียที่อาศัยอยู่ในบริเวณนี้ตั้งแต่สมัยฮัยก์ (Hayk) ในสหัสวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์ศักราช จนกระทั่งจักรวรรดิออตโตมันยึดดินแดนทั้งหมดจากชนพื้นเมืองในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในศตวรรษที่ 9 ก่อนคริสต์ศักราช บริเวณวานเป็นศูนย์กลางของราชอาณาจักรอัวร์อาร์ทู (Urartu) พื้นที่นี้กลายเป็นจุดศูนย์กลางที่สำคัญในรัชสมัยไทกราเนสที่ 2 แห่งอาร์มีเนีย ผู้ก่อตั้งเมืองTigranakertในศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสต์ศักราช
เซลจุคกับออตโตมัน
เมื่อเซลจุคได้รับชัยชนะในยุทธการมาลาซเกิร์ท (Battle of Malazgirt) ในปี ค.ศ. 1071 ที่อยู่ทางตอนเหนือของทะเลสาบวาน พื้นที่นี้จึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิเซลจุค ต่อมาหลังสงครามกับอิหร่านสมัยซาฟาวิดเป็นเวลานานก็กลายเป็นของจักรวรรดิออตโตมัน

อ้างอิง

บรรณานุกรม

แหล่งข้อมูลอื่น
วัดพระประทานพร
วัดพระประทานพร เดิมชื่อ วัดมาบเสม็ดแดง ตั้งอยู่ที่ ตำบลสุรศักดิ์ อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี ขออนุญาตสร้างวัดเมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2509 โดยคณะของผู้ริเริ่มสร้างวัดได้ทำการขออนุญาตสร้างวัด โดยผู้ยื่นขออนุญาตคือ "นายเผื่อน ซื่อสัตย์" ได้รับอนุญาตให้สร้างวัด ตามหนังสืออนุญาตให้สร้างวัด เลขที่ 4/ 2509 เมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2509 รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2512
พื้นที่วัด
พื้นที่วัดทั้งหมดมีเนื้อที่ 17 ไร่ 2 งาน โดยได้รับการบริจาคที่ดินจาก
# นายเผื่อน - นางเพิ่ม ซื่อสัตย์
# นายสำเภา - นางแสวง เขียนดี
# นายซัว - นางตุ๊ จำเนียรทรัพย์
#นายบุญธรรม โสภะสิงห์
เอกสารการครอบครองที่ดินเป็นหนังสือ สค. ๑ ทั้งหมด( ปัจจุบันยังไม่มีเอกสารสิทธิ์ที่ดิน)

อาณาเขตของวัด
* ทิศเหนือ ติดกับถนนสาธารณะ
* ทิศตะวันออก 
* ทิศใต้
* ทิศตะวันตก ติดกับถนนสาธารณะ

== เจ้าอาวาส == 
# พระครูวิธานสาธุกิจ (พ.ศ. 2512 - พ.ศ. 2542)

อ้างอิง
มัสยิดเซลีมีเย
มัสยิดเซลีมีเย ( ; ) เป็นมัสยิดออตโตมันตั้งอยู่ที่เอดีร์แนในตุรกี เป็นมัสยิดที่สร้างโดยสุลต่านเซลิมที่ 2 ที่สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1574 เป็นสถาปัตยกรรมแบบอิสลามโดยมีมีมาร์ ซินัน เป็นสถาปนิก มัสยิดเซลิมถือว่าเป็นงานชิ้นเอกของซินันและของสถาปัตยกรรมอิสลาม

มัสยิดเซลีมีเยตั้งอยู่ท่ามกลางกลุ่มสิ่งก่อสร้างที่รวมทั้งสถานพยาบาล โรงเรียน และหอสมุดที่รวมกันเป็นสถานศึกษาที่เรียกว่า มัดเราะซะฮ์ ซึ่งเป็นสถานศึกษาของอิสลามที่สอนทั้งศาสนาและวิทยาศาสตร์ และพิพิธภัณฑ์สาธารณสุขเบเยซิดที่ 2

อ้างอิง

*

แหล่งข้อมูลอื่น
วงปี่พาทย์ไม้นวม
วงปี่พาทย์ไม้นวม กำเนิดของวงนี้มาจากการปรับเปลี่ยนรูปแบบของวงปี่พาทย์ไม้แข็ง กล่าวคือ เปลี่ยนหัวไม้ที่ใช้สำหรับการบรรเลงระนาดเอก, ฆ้องวงใหญ่และฆ้องวงเล็ก จากที่เป็นหัวไม้แข็งก็มาใช้ไม้นวม (ใช้พันผ้าแล้วถักด้วยเส้นด้ายสลักจนนุ่ม) แทนทำให้ลดความดังและความเกรี้ยวกราดของเสียงลง เครื่องเป่าแต่เดิมที่ใช้ปี่ใน ซึ่งมีเสียงดังมากจึงเปลี่ยนมาใช้ขลุ่ยเพียงออ ซึ่งมีเสียงเบากว่าแทน และยังเพิ่มซออู้เข้าไปอีก 1 คัน ทำให้วงมีเสียงนุ่มนวลและกลมกล่อมมากขึ้นกว่าเดิม
วงปี่พาทย์ไม้นวมในปัจจุบัน นิยมใช้บรรเลงและขับร้องในรูปแบบในการขับกล่อม และประกอบการแสดงโดยเฉพาะการแสดงที่มีลักษณะเป็นโรงละครหรือแสดงภายในอาคาร แบ่งออกเป็น 3 วง เช่นเดียวกับวงปี่พาทย์ไม้แข็ง ได้แก่
# วงปี่พาทย์ไม้นวมเครื่องห้า เครื่องดนตรีในวงบรรเลงประกอบด้วย ขลุ่ย, ระนาดเอก, ฆ้องวงใหญ่, ซออู้, ตะโพน, กลองแขก, ฉิ่ง
# วงปี่พาทย์ไม้นวมเครื่องคู่ เครื่องดนตรีในวงบรรเลงประกอบด้วย ขลุ่ย, ระนาดเอก, ระนาดทุ้มไม้, ฆ้องวงใหญ่, ฆ้องวงเล็ก, ซออู้, ตะโพน, กลองแขก, ฉิ่ง, ฉาบ, โหม่ง
# วงปี่พาทย์ไม้นวมเครื่องใหญ่ เครื่องดนตรีในวงบรรเลงประกอบด้วย ขลุ่ย, ระนาดเอก, ระนาดทุ้มไม้, ฆ้องวงใหญ่, ฆ้องวงเล็ก, ระนาดเอกเหล็ก, ระนาดทุ้มเหล็ก, ซออู้, ตะโพน, กลองแขก, ฉิ่ง
วงมโหรี
วงมโหรี เกิดจากการประสมกันระหว่าง
#วงบรรเลงพิณ (โบราณเรียก การขับร้องเป็นลำนำพร้อมกับการดีดพิณน้ำเต้า ในคนคนเดียว แต่มีสองลำนำขึ้นไปประสานเสียงกันว่า "วง")
#วงขับไม้ (ผู้สีซอสามสายเป็นลำนำ ร่วมกับผู้ไกวบัณเฑาะว์)
เกิดขึ้นครั้งแรกไม่น้อยกว่าสมัยกรุงสุโขทัย ภายหลังจึงประสมเครื่องดนตรีเพิ่มมากขึ้นโดยลำดับ เป็นวงมโหรีเครื่องสี่, หก และประสมเครื่องดนตรีวงปี่พาทย์ตามวิวัฒนาของวงปี่พาทย์เครื่องคู่ และเครื่องใหญ่แต่มีระเบียบวิธีที่เป็นข้อยึดถือเสมอมา คือ กำหนดให้ซอสามสาย และการขับร้องเป็นประธาน และยึดบันไดเสียงกลุ่มเสียงระดับเพียงออ ร่วมกับเน้นลักษณะการขับกล่อมเป็นสำคัญ
แม้เมื่อประสมด้วยเครื่องปี่พาทย์ตามยุคต่าง ๆ ก็ดี ดุริยางคศิลปิน มักจะสร้างสรรค์ให้เครื่องปี่พาทย์ปรับเข้าหาเครื่องสาย และใช้โทน รำมะนา ในการกำกับจังหวะ เนื่องจากเป็นวงประเภทการขับกล่อมเพื่อสุนทรีย์ ด้วยการปรับขนาดเครื่องดนตรีให้เล็กลงเพื่อให้เสียงกลมกลืนกันกับเครื่องสาย และกำหนดให้เสียงลูกยอดของระนาดเอกจะพอดีกับเสียงนิ้วก้อยสายเอกของซอด้วง ตลอดจนเมื่อขนาดของเครื่องดนตรีปี่พาทย์เล็กลงจะใช้ไม้นวมบรรเลง

วงมโหรีเครื่องสี่
เกิดจากการการประสมกันระหว่างการบรรเลงพิณและการขับไม้ ปรากฏครั้งแรกในสมัยอยุธยา มีเครื่องดนตรี 4 ชนิดดังนี้
* โทน
* ซอสามสาย
* กระจับปี่
* กรับพวง (ผู้ขับร้องเป็นผู้ตี)
วงมโหรีเครื่องหก
ลักษณะคล้ายวงมโหรีเครื่องสี่ แต่ได้เพิ่มเครื่องดนตรีอีกสองอย่างคือ รำมะนา ขลุ่ยเพียงออ และใช้ ฉิ่ง แทน กรับพวง

วงมโหรีเครื่องคู่
เหมือนกับวงมโหรีเครื่องเล็ก แต่ได้เพิ่มระนาดทุ้ม ฆ้องวงเล็ก ขลุ่ยหลิบ ซอด้วง ซออู้ จะเข้ และซอสามสายหลิบ ขลุ่ยเพียงออ อย่างละหนึ่ง

เครื่องดนตรีที่ใช้ในวงมโหรีเครื่องคู่ ได้แก่
*ซอสามสาย 1
*ซอสามสายหลิบ 1
*ซอด้วง 2
*ซออู้ 2
*จะเข้ 2
*ขลุ่ยเพียงออ 1
*ขลุ่ยหลิบ 1
*ระนาดเอก (มโหรี) 1
*ระนาดทุ้ม (มโหรี) 1
*ฆ้องกลาง 1
*ฆ้องเล็ก 1
*ฉิ่ง
*ฉาบ 
*กรับพวง 
*โหม่ง 
*โทน-รำมะนา
โอกาสที่ใช้
ใช้บรรเลงขับกล่อมเพื่อความรื่นรมณ์ และงานมงคลเป็นหลัก เนื่องจากการเตรียมวงมโหรีนั้นยากกว่าการเตรียมวงปี่พาทย์และวงเครื่องสาย จึงจะสามารถพบได้ในงานมงคลหรืองานแสดงมหรสพที่มีขนาดใหญ่เท่านั้น ในงานทั่ว ๆ ไปจึงสามารถพบเห็นวงเครื่องสายและวงปี่พาทย์มากกว่า
วงดนตรีไทย
วงดนตรีไทยในประเทศไทยมีดังนี้

วงเครื่องสาย
* วงเครื่องสายเครื่องเดี่ยว
* วงเครื่องสายเครื่องคู่
* วงเครื่องสายผสม
*วงเครื่องสายปี่ชวา

วงปี่พาทย์
* วงปี่พาทย์ไม้แข็ง
* วงปี่พาทย์ไม้นวม
* วงปี่พาทย์มอญ
* วงปี่พาทย์นางหงส์
* วงปี่พาทย์ชาตรี
* วงปี่พาทย์ดึกดำบรรพ์
* วงปี่พาทย์เสภา
*วงปี่พาทย์เครื่องห้า
*วงปี่พาทย์เครื่องคู่
*วงปี่พาทย์เครื่องใหญ่

วงมโหรี
* วงมโหรีเครื่องสี่
* วงมโหรีเครื่องหก
* วงมโหรีเครื่องเล็ก
* วงมโหรีเครื่องคู่
* วงมโหรีเครื่องใหญ่

อื่นๆ
* วงบัวลอย
วงเครื่องสายปี่ชวา
วงเครื่องสายผสมปี่ชวาเกิดจากวงเครื่องสายประสมกับวงกลองแขก เกิดขึ้นในปลายรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

ลักษณะของวงเครื่องสายผสมปี่ชวามีดังนี้
* เครื่องดนตรีทุกชิ้นจะตั้งเสียงให้เท่ากับเสียงปี่ชวา
* ใช้กลองแขกแทนโทนและรำมะนา
* ใช้ขลุ่ยหลิบแทนขลุ่ยเพียงออ

การบรรเลงเครื่องสายปี่ชวานั้น นักดนตรีต้องมีไหวพริบปฏิภาณดี โดยเฉพาะคนตีฉิ่งต้องมีสมาธิดีที่สุด จึงจะบรรเลงได้อย่างไพเราะ ในปัจจุบันหาดูได้ยากมาก.

แหล่งข้อมูลอื่น
* สุรศักดิ์ จำนงค์สาร. “การลดทอนดนตรีชวาในกระบวนการยอมรับของดนตรีไทย” ใน ถนอม ชาภักดี และคนอื่น ๆ (บก.), เอกสารประกอบการประชุมวิชาการระดับชาติ เวทีวิจัยมนุษยศาสตร์ไทย ครั้งที่ 11 เปิดโลกสุนทรีย์ในวิถีมนุษยศาสตร์. น. 57-70. กรุงเทพฯ: มีดี กราฟิก, 2560.

.