SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
พิพิธภัณฑ์รถไฟไทย
พิพิธภัณฑ์รถไฟไทย ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ด้านหน้าของสถานีกรุงเทพ (หัวลำโพง) ถนนรองเมือง แขวงรองเมือง เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร ดำเนินการโดยมูลนิธิรถไฟไทย ภายในพิพิธภัณฑ์จัดแสดงวัตถุต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการรถไฟในประเทศไทย
ประวัติ
เมื่อ พ.ศ. 2506 ช่วงที่พลเอกไสว ไสวแสนยากรดำรงตำแหน่งผู้ว่าการรถไฟแห่งประเทศไทย ได้มีแนวคิดก่อตั้งพิพิธภัณฑ์รถไฟไทยบริเวณสวนจตุจักร ภายหลังการรถไฟแห่งประเทศไทยน้อมเกล้าฯ ถวายที่ดินที่ตั้งอาคารของพิพิธภัณฑ์เพื่อพระราชทานให้กรุงเทพมหานครจัดทำเป็นสวนสาธารณะ (สวนจัตุจักรในปัจจุบัน) แต่ตัวอาคารพิพิธภัณฑ์ที่ติดไปกับที่ดินนั้นยังคงเป็นกรรมสิทธิ์ของการรถไฟแห่งประเทศไทย ทำให้กรุงเทพมหานครไม่สามารถดำเนินการใด ๆ กับอาคารหลังนี้ได้ อาคารจึงถูกทิ้งร้าง ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2532 ชมรมเรารักรถไฟที่ก่อตั้งโดยสรรพสิริ วิรยศิริได้ขอใช้พื้นที่อาคารพิพิธภัณฑ์จากการรถไฟแห่งประเทศไทย โดยใช้ชื่อว่า "หอเกียรติภูมิรถไฟ" จนกระทั่งปิดตัวเมื่อ พ.ศ. 2555
เมื่อ พ.ศ. 2547 ปริญญา จินดาประเสริฐ ประธานกรรมการการรถไฟแห่งประเทศไทยในขณะนั้นริเริ่มการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์รถไฟไทยอีกครั้ง แต่ก็ต้องล้มเลิกไปอีก เนื่องจากพื้นที่ที่จะใช้จัดตั้งเป็นพิพิธภัณฑืได้ถูกใช้เป็นที่ตั้งของมูลนิธิมิราเคิล ออฟไลฟ์ในทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี หลังจากนั้นก็มีความพยายามจะจัดตั้งพิพิธภัณฑ์รถไฟไทยอีกหลายครั้ง แต่ก็ล้มเลิกไปด้วยเหตุผลหลายประการ
เมื่อต้น พ.ศ. 2558 ประภัสร์ จงสงวน ผู้ว่าการรถไฟแห่งประเทศไทยในขณะนั้นมีคำสั่งแต่งตั้ง ผศ. ดร. ศิริพงศ์ พฤทธิพันธุ์เป็นประธานกรรมการจัดหารายได้เพื่อก่อตั้งพิพิธภัณฑ์รถไฟไทย โดยปรับปรุงอาคารมุขหน้าของสถานีกรุงเทพ (หัวลำโพง) ด้านตะวันตกให้เป็นสำนักงานของมูลนิธิรถไฟไทยและจัดให้เป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์รถไฟไทย มีการจดทะเบียนจัดตั้งมูลนิธิรถไฟไทยเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 มูลนิธิและพิพิธภัณฑ์เริ่มดำเนินการอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2558 โดย ผศ. ดร. ศิริพงศ์เป็นประธานมูลนิธิ
ส่วนจัดแสดง
พิพิธภัณฑ์รถไฟไทยมีส่วนจัดแสดง 3 ชั้น :
* ชั้น 1: จัดแสดงเครื่องมือเครื่องใข้ที่เกี่ยวข้องกับการรถไฟไทย ได้แก่ จานและโถกระเบื้องที่เคยใช้ในกิจการโรงแรมรถไฟ, อุปกรณ์ที่ใช้ในสำนักงานรถไฟ เช่น ตั๋วรถไฟแข็ง อุปกรณ์ประทับวันที่บนตั๋ว โคมตะเกียงให้สัญญาณ เครื่องส่งโทรเลข เครื่องพิมพ์ดีด นาฬิกาไขลาน โทรศัพท์แบบหมุน, อุปกรณ์และอะไหล่ที่ใช้ในระบบราง เช่น เครื่องตราทางสะดวก ลูกตราและห่วงตราทางสะดวก, ม้านั่งที่ทำจากไม้หมอนปลดระวาง บริเวณทางเข้าพิพิธภัณฑ์มีจุดจำหน่ายของที่ระลึกและของสะสมต่าง ๆ เช่น ตั๋วรถไฟ หนังสือเดินทางรถไฟไทย ไปรษณียบัตร แม่เหล็กติดตู้เย็น พวงกุญแจ เสื้อยืด เป็นต้น 
* ชั้น 2: จัดแสดงพระเก้าอี้ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้
ุญแจ เสื้อยืด เป็นต้น 
* ชั้น 2: จัดแสดงพระเก้าอี้ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 7), โปสเตอร์เตือนภัยในการเดินรถไฟ และมุมจำลองบรรยากาศเหมือนอยู่บนรถไฟ 
* ชั้น 3: จัดแสดงรถไฟจำลองที่สามารถวิ่งได้จริง
ดูเพิ่ม
* หอเกียรติภูมิรถไฟ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* พิพิธภัณฑ์รถไฟไทย ที่เว็บไซต์มิวเซียมไทยแลนด์
* พิพิธภัณฑ์รถไฟไทย ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร
โครงการวิกิ
โครงการวิกิ ( ) เป็นกลุ่มผู้ร่วมให้ข้อมูลที่มีเป้าหมายร่วมกันภายในขบวนการวิกิมีเดีย โครงการวิกิพบได้ทั่วไปในวิกิที่ใหญ่ที่สุดอย่าง วิกิพีเดีย และมีอยู่บ้างในระดับที่แตกต่างกันในโครงการที่เกี่ยวข้อง เช่น วิกิพจนานุกรม, วิกิคำคม, วิกิสนเทศ และวิกิซอร์ซ นอกจากนี้ยังมีอยู่หลายภาษา และการแปลบทความก็เป็นรูปแบบหนึ่งของการทำงานร่วมกันของพวกเขา
ในช่วงการระบาดทั่วของโควิด-19 สถานีข่าว CBS ได้กล่าวถึงบทบาทของโครงการวิกิการแพทย์ของวิกิพีเดียในการรักษาความถูกต้องของบทความที่เกี่ยวข้องกับโรคนี้ อีกโครงการวิกิหนึ่งที่ได้รับความสนใจคือ โครงการวิกินักวิทยาศาสตร์หญิง ซึ่งได้รับการนำเสนอโดยสมิธโซเนียนสำหรับความพยายามในการปรับปรุงการครอบคลุมของนักวิทยาศาสตร์หญิง ซึ่งในบทความระบุว่า "ช่วยเพิ่มจำนวนนักวิทยาศาสตร์หญิงในวิกิพีเดียจากประมาณ 1,600 คน เป็นมากกว่า 5,000 คน"

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม
* วิกิพีเดีย:โครงการวิกิ (ข้อมูลทั่วไปสำหรับบรรณาธิการ ดัชนีของโครงการวิกิที่มีอยู่ ฯลฯ)

แหล่งข้อมูลอื่น
*
คูริลสค์
คูริลสค์ ( ; ชานะ-มูระ) เป็นเมืองและเป็นศูนย์กลางการบริหารของเขตคูริลสกีในแคว้นซาฮาลิน ประเทศรัสเซีย ตั้งอยู่บนเกาะอีตูรุป มีประชากร:

ประวัติ
ชาวไอนุอาศัยอยู่ในพื้นที่ซึ่งเป็นที่ตั้งของคูริลสค์ในปัจจุบันมาตั้งแต่สหัสวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล โดยชุมชนของพวกเขามีชื่อว่า ชานะ และภายใต้การปกครองของรัสเซียใช้ชื่อว่า ไซอานา ( ) ชื่อในภาษาไอนุมาจากคำว่า San-nai (サン・ナイ) ซึ่งหมายถึง "ชุมชนที่ตั้งอยู่ปลายน้ำของหนองน้ำ"
ผู้ตั้งถิ่นฐานชาวรัสเซียเริ่มปรากฏตัวบนเกาะอิตูรูปในช่วงปลายศตวรรษที่ 18 ขณะที่ญี่ปุ่นได้ตั้งฐานทหารในปี ค.ศ. 1800 ความตึงเครียดระหว่างชาวรัสเซียและชาวญี่ปุ่นนำไปสู่สนธิสัญญาชิโมดะ ซึ่งทำให้หมู่เกาะคูริลตอนใต้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของญี่ปุ่นอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1855 และยังคงเป็นเช่นนั้นจนถึงสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง

ภายใต้การปกครองของญี่ปุ่นซึ่งสิ้นสุดในปี ค.ศ. 1945 หมู่บ้านชานะเป็นชุมชนศูนย์กลางของเกาะ ณ วันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1945 หมู่บ้านแห่งนี้มีประชากรจำนวน 1,001 คน
ในปี ค.ศ. 1947 หมู่บ้านแห่งนี้ได้รับชื่อปัจจุบันและได้รับการยกฐานะเป็นเมืองโดยสหภาพโซเวียต ชาวญี่ปุ่นทั้งหมดถูกเนรเทศ อย่างไรก็ตาม ญี่ปุ่นไม่ยอมรับว่าการยุบเมืองดังกล่าวถูกต้องตามกฎหมาย และสำนักงานเมืองเนมูโระในฮกไกโดยังคงดูแลทะเบียนครอบครัว

อ้างอิง
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อินทร์บุรี
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อินทร์บุรี เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่บริเวณวัดโบสถ์ บนถนนเทพสุธิโมลี ตำบลอินทร์บุรี อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี

ประวัติ
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อินทร์บุรีเดิมเป็นพิพิธภัณฑ์ของวัดโบสถ์ จัดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2481 โดยพระเทพสุทธิโมลี (ผึ่ง โรจโน) อดีตเจ้าอาวาสวัดโบสถ์และเจ้าคณะจังหวัดสิงห์บุรีและอุทัยธานี (ฝ่ายธรรมยุต) ขณะเป็นพระครูวิสุทธิธรรม ซึ่งได้รวบรวมโบราณวัตถุและศิลปะวัตถุจากการบริจาคของประชาชนมาจัดแสดงเพื่อเผยแพร่ความรู้แก่ประชาชนทั่วไปโดยใช้ชื่อว่า "พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ วัดโบสถ์" ดำเนินงานในรูปของคณะกรรมการ โดยพระเทพสุทธิโมลีเป็นประธานบริหารงาน
เมื่อ พ.ศ. 2496 พิพิธภัณฑ์ได้รับการจัดตั้งเป็นสาขาพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ประจำอำเภออินทร์บุรี ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2504 คณะกรรมการของพิพิธภัณฑ์พิจารณาเห็นว่าอาคารไม้หลังเก่าของพิพิธภัณฑ์ไม่เพียงต่อการจัดเก็บวัตถุจัดแสดงที่มีจำนวนมากขึ้น จึงรับเงินบริจาคจากนางเพิ่ม ดุริยางกูรนำมาใช้ในการก่อสร้างอาคารหลังใหม่ ตั้งชื่ออาคารว่าตึกเพิ่ม ดุริยางกูร และปรับปรุงศาลาศักดิ์บุรินทร์ที่เป็นศาลาการเปรียญของวัดหลังเดิมให้เป็นอาคารจัดแสดงอีกหลังหนึ่ง
เมื่อ พ.ศ. 2514 พระเทพสุทธิโมลีเมื่อครั้งดำรงสมณศักดิ์เป็นพระราชเมธาภรณ์ เจ้าคณะจังหวัดสิงห์บุรี ให้ความอนุเคราะห์สนับสนุนกรมศิลปากรในการดำเนินงานปรับปรุงการจัดแสดงภายในพิพิธภัณฑ์ให้ถูกต้องตามหลักวิชาการ ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2516 สาขาพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ประจำอำเภออินทร์บุรีเปลี่ยนชื่อเป็นพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อินทร์บุรี

ส่วนจัดแสดง
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อินทร์บุรีแบ่งส่วนจัดแสดงดังนี้ :
* อาคารศักดิ์บุรินทร์
** ทรัพย์ในดินสิงห์บุรี: จัดแสดงเกี่ยวกับสภาพทางภูมิศาสตร์และธรณีวิทยาของจังหวัดสิงห์บุรี
** แหล่งโบราณคดีบ้านคูเมือง: จัดแสดงเกี่ยวกับหลักฐานทางโบราณคดีสมัยทวารวดีที่ขุดค้นพบที่บ้านคูเมือง ตำบลห้วยชัน อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี เช่น ธรรมจักรศิลา พระพุทธรูปศิลา ภาชนะดินเผา แท่นหินบดยา ชิ้นส่วนศาสนสถาน (เช่น ยอดสถูปดินเผา)
** แหล่งเตาเผาแม่น้ำน้อย: จัดแสดงเกี่ยวกับเตาเผาผลิตเครื่องปั้นดินเผาสมัยอยุธยาระหว่างพุทธศตวรรษที่ 20 ถึง 24 ที่ตั้งอยู่ในวัดพระปรางค์ ตำบลเชิงกลัด อำเภอบางระจัน จังหวัดสิงห์บุรี
* อาคารดุริยางกูร
** อัฐบริขาร และเครื่องใช้ในพระศาสนา: จัดแสดงศิลปวัตถุที่เกี่ยวข้องกับศาสนาพุทธ ได้แก่ อัฐบริขาร ตาลปัตร พัดยศ พัดรอง ตั้งแต่รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) และเครื่องประกอบสมณศักดิ์ของพระราชาคณะ
** ภูมิปัญญาไทยภาคกลาง: จัดแสดงภูมิปัญญาท้องถิ่น ได้แก่ เครื่องใช้ในครัวเรือน เช่น เตาเชิงกราน หม้อดินเผา กระจ่า กระบวย, เครื่องใช้ในการทำนา เช่น ไถ คราด, เครื่องประกอบอาชีพเสริม เช่น อุปกรณ์ปั้นหม้อดินเผา เครื่องทอผ้า เครื่องหีบอ้อย, เครื่องมือในการประมง เช่น ชะนาง สุ่ม ตุ้ม ข้อง กระชัง, พาหนะในการเดินทาง เช่น เกวียน ระแทะ
** การละเล่นพื้นบ้าน: จัดแสดงเครื่องการละเล่นพื้นบ้านต่าง ๆ ในอดีต เช่น เดินกะลา หม
การละเล่นพื้นบ้าน: จัดแสดงเครื่องการละเล่นพื้นบ้านต่าง ๆ ในอดีต เช่น เดินกะลา หมากเก็บ ลูกหิน กระโดดเชือก ลูกข่าง ไม้หึ่ง ว่าว
ดูเพิ่ม
* วัดโบสถ์ (อำเภออินทร์บุรี)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อินทร์บุรี ที่เว็บไซต์พิพิธภัณฑ์เสมือนจริง กรมศิลปากร
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อินทร์บุรี ที่เว็บไซต์มิวเซียมไทยแลนด์
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อินทร์บุรี ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร 
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติอินทร์บุรี ที่เว็บไซต์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย 
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อินทร์บุรี ที่เว็บไซต์จังหวัดสิงห์บุรี
สุสานสองแคมอล
สุสานสองแคมอล ( ) เป็นอนุสรณ์สถานสุสานในแทบรีซ ประเทศอิหร่าน สองแคลอมทั้งสองคน คือ แคมอล ฆูแจนดี กวีในคริสต์ศตวรรษที่ 14 กับแคมอลุดดีน เบฮ์ซอด นักจุลจิตรกรรมในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ร่างของพวกเขาถูกฝังไว้ในห้องใต้ดินใต้โดมหินเรียบง่าย สุสานแห่งนี้ยังเป็นที่เก็บรักษาอัฐิของศิลปินและกวีท่านอื่น ๆ อีกด้วย สุสานนี้สร้างขึ้นในสมัยซาฟาวิด เดิมเป็นส่วนหนึ่งของสุสานขนาดใหญ่ แต่เสื่อมโทรมลงในช่วงหลายศตวรรษต่อมา และได้รับการบูรณะใหม่ใน ค.ศ. 1959 ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 2010 มีการสร้างโรงเรียนขึ้นรอบ ๆ สุสาน ซึ่งประกอบไปด้วยห้องเรียน พิพิธภัณฑ์ ห้องสมุด และสถานที่อื่น ๆ ที่ระลึกถึงมรดกของศิลปินที่ถูกฝังอยู่ที่นั่น

อ้างอิง
เซอร์โนโกร์สกาเอ็นต์ซีโกลเปดียา
เซอร์โนโกร์สกาเอ็นต์ซีโกลเปดียา ( ; ; เดิมชื่อ Montenegrowiki) เป็นโครงการสารานุกรมอินเทอร์เน็ตที่เขียนในภาษามอนเตเนโกร ซึ่งเปิดใช้งานใน ค.ศ. 2006 ถึง 2008 เว็บไซต์นี้เริ่มต้นโดยสมาคมไอทีแห่งมอนเตเนโกรในฐานะโครงการทดลองเมื่อ ค.ศ. 2006 โดยมีเป้าหมายเป็นฐานสำหรับวิกิพีเดียภาษามอนเตเนโกรในอนาคต ณ ปลาย ค.ศ. 2008 เว็บไซต์นี้ใช้งานไม่ได้แล้ว โดยใช้ซอฟต์แวร์มีเดียวิกิเวอร์ชัน 1.6.8 และไม่มีโฆษณา
ณ วันที่ 9 มกราคม ค.ศ. 2009 เซอร์โนโกร์สกาเอ็นต์ซีโกลเปดียามีบทความมากกว่า 1,000 บทความ บทความเหล่านี้เผยแพร่ภายใต้ใบอนุญาต GNU Free Documentation License เช่นเดียวกับวิกิพีเดีย ผู้เขียนและผู้ดูแลเว็บไซต์คือดาร์โก บูลาโตวิช ("ผู้ใช้:WikiSysop") และดามีร์ มุสตาฟิช ("ผู้ใช้:OutLook")

บูลาโตวิชเล่าในการสัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์รายวัน Vijesti ของมอนเตเนโกรว่า โครงการนี้ตกเป็นเหยื่อของการแฮ็กวิกิ โดยถูกโจมตีโดยผู้ใช้จากเซอร์เบีย

ณ ปลาย ค.ศ. 2008 โครงการนี้ถูกปิดตัวลง เนื้อหาส่วนใหญ่ถูกนำไปใช้ในเวอร์ชันอินคูเบเตอร์ทดสอบของวิกิพีเดียภาษามอนเตเนโกรในภายหลัง

ดูเพิ่ม
* เอนซิโกลเปเดียลิเบร
* รายการสารานุกรมออนไลน์

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* หน้าหลักเซอร์โนโกร์สกาเอ็นต์ซีโกลเปดียา 
* Crnogorska Enciklopedija about itself
* Meta-Wiki: Requests for new languages (Montenegrin: 1, 2, 3, 4 and 5)
วัดมเหยงคณ์ (อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช)
วัดมเหยงคณ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลัง อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช
วัดมเหยงคณ์ เดิมชื่อ วัดเสมาทอง สร้างขึ้นราวพุทธศตวรรษที่ 15 ตามที่มีระบุในตำนานเมืองนครศรีธรรมราช สร้างขึ้นโดยเจ้าชายโพธิกุมาร พระนัดดาของพระเจ้าศรีธรรมโศกราชสุวรรณคูตา ได้รับการสนับสนุนจากท้าวโคทคีรี เศรษฐีชาวมอญผู้สร้างวัดพระเงิน โดยมีการยกวัดเสมาทองขึ้นเป็นวัดหลวง ทั้งอุทิศที่ดิน ตลอดจนข้าทาสบริวาร และ กองคล้องช้าง ให้ช่วยในการบำรุงศาสนสถาน วัดเสมาทองเป็นวัดร้าง ในช่วงอยุธยาตอนปลาย และได้รับการฟื้นฟูอีกครั้ง ใน พ.ศ. 2364–2366 สมัยของเจ้าพระยานครศรีธรรมราช (น้อย ณ นคร) วัดเสมาทองได้รับการบูรณะครั้งใหญ่ เพื่ออุทิศบุญกุศลให้แก่ผู้ที่เสียชีวิตในสงครามปราบกบฎเมืองไทรบุรี เมื่อวัดสร้างเสร็จจึงตั้งชื่อวัดเสียใหม่ว่า "วัดมเหยงคณ์" แปลว่า "วัดแห่ง
บริเวณวัดมเหยงคณ์ เคยมีการขุดพบศิลาจารึก อายุราวพุทธศตวรรษที่ 12–13 พบเมื่อประมาณ พ.ศ. 2466

อุโบสถสร้างโดยช่างจากเพชรบุรีมาปั้นลวดลายปูนปั้นที่งดงามที่หน้าบัน เป็นศิลปะสกุลช่างหลวง อีกทั้งยังเป็นที่ทำการของสำนักพุทธสมาคมนครศรีธรรมราช

อ้างอิง
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สุรินทร์
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สุรินทร์ เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งบนถนนสุรินทร์-ช่องจอม ตำบลเฉนียง อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์ จัดแสดงเกี่ยวกับจังหวัดสุรินทร์ในด้านธรรมชาติวิทยา โบราณคดี ประวัติศาสตร์ มานุษยวิทยา และศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่น

ประวัติ
เมื่อ พ.ศ. 2517 ประชาชนและข้าราชการของจังหวัดสุรินทร์นำโบราณวัตถุและศิลปวัตถุมาบริจาคและจัดแสดงไว้ที่ศาลากลางจังหวัดสุรินทร์ ภายหลังย้ายไปเก็บรักษาและจัดแสดงที่อาคารสำนักงานศึกษาธิการจังหวัดสุรินทร์
เมื่อ พ.ศ. 2535 กรมศิลปากรมีนโยบายที่จะปรับปรุงและจัดตั้งพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติประจำเมืองให้ครอบคลุมทั่วประเทศ ประกอบกับเวลานั้นนิทรรศการที่อาคารสำนักงานศึกษาธิการจังหวัดสุรินทร์ได้รับมอบโบราณวัตถุและศิลปวัตถุเพิ่มมากขึ้นทั้งจากการบริจาคของประชาชนและจากการดำเนินการทางโบราณคดี ทำให้สถานที่จัดแสดงคับแคบ จึงมีการพิจารณาจะจัดตั้งพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติประจำจังหวัดสุรินทร์เป็นอันดับต้น ๆ ภายใต้นโยบายของกรมศิลปากร
กรมศิลปากรดำเนินการขอใช้ที่ดินราชพัสดุพื้นที่ประมาณ 15 ไร่จากกรมธนารักษ์ บริเวณกิโลเมตรที่ 4 ริมถนนสุรินทร์-ช่องจอมเพื่อใช้เป็นสถานที่ก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ แล้วเริ่มดำเนินการก่อสร้างอาคารจัดแสดง ออกแบบอาคารให้มีรูปทรงทันสมัยโดยประยุกต์จากปราสาทที่มีสถาปัตยกรรมแบบศิลปะขอมโบราณ มีลักษณะเป็นกลุ่มอาคารเชื่อมต่อกัน 4 ส่วน ได้แก่ 
#โถงทางเข้าและทางเดิน
#ส่วนบริการการศึกษาและสำนักงาน
#อาคารจัดแสดงนิทรรศการถาวร
#คลังพิพิธภัณฑ์

เมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2552 พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สุรินทร์ได้เปิดอย่างเป็นทางการ สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินเป็นองค์ประธานในพิธีเปิดพิพิธภัณฑ์
* ธรรมชาติวิทยา: จัดแสดงเกี่ยวกับสภาพภูมิประเทศ ภูมิอากาศ ลักษณะทางธรณีวิทยา และทรัพยากรธรรมชาติต่าง ๆ ของจังหวัดสุรินทร์
* ประวัติศาสตร์โบราณคดี: จัดแสดงเกี่ยวกับพัฒนาการของผู้คนตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ที่พบหลักฐานในจังหวัดสุรินทร์
* ประวัติศาสตร์เมือง: จัดแสดงเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของจังหวัดสุรินทร์ตั้งแต่ยุคอาณาจักรอยุธยาถึงอาณาจักรรัตนโกสินทร์
* ชาติพันธุ์วิทยา: จัดแสดงเกี่ยวกับกลุ่มชาติพันธุ์ในจังหวัดสุรินทร์ที่ประกอบด้วย 3 กลุ่มชนใหญ่ ได้แก่ ชาวกูย ชาวเขมร และชาวลาว
* มรดกดีเด่น: จัดแสดงเกี่ยวกับมรดกทางวัฒนธรรมของจังหวัดสุรินทร์ที่โดดเด่น ได้แก่ งานศิลปกรรม เช่น การทำเครื่องประดับเงิน การทอผ้าไหม, ศิลปะการแสดงพื้นบ้าน เช่น การแสดงเร
รรม เช่น การทำเครื่องประดับเงิน การทอผ้าไหม, ศิลปะการแสดงพื้นบ้าน เช่น การแสดงเรือม (การรำ) การละเล่นเจรียง, ดนตรีพื้นบ้าน เช่น วงกันตรึม วงมโหรี, การเลี้ยงช้าง
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สุรินทร์ ที่เว็บไซต์พิพิธภัณฑ์เสมือนจริง กรมศิลปากร
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สุรินทร์ ที่เว็บไซต์มิวเซียมไทยแลนด์
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สุรินทร์ ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร 
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สุรินทร์ ที่เว็บไซต์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
วัดสังฆาราม (จังหวัดสุโขทัย)
วัดสังฆาราม อาจหมายถึง
* วัดสังฆาราม อำเภอบ้านด่านลานหอย จังหวัดสุโขทัย
* วัดสังฆาราม อำเภอกงไกรลาศ จังหวัดสุโขทัย
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ กำแพงเพชร
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ กำแพงเพชร เป็นพิพิธภัณฑ์ภายในอุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชร ตั้งอยู่บนถนนปิ่นดำริห์ ระหว่างโรงเรียนกำแพงเพชรพิทยาคมกับพิพิธภัณฑสถานจังหวัดกำแพงเพชรเฉลิมพระเกียรติ (พิพิธภัณฑ์เรือนไทย) ฝั่งตรงข้ามกับวัดพระธาตุ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร จัดแสดงเกี่ยวกับจังหวัดกำแพงเพชรในด้านโบราณคดี ประวัติศาสตร์ และมานุษยวิทยา
ประวัติ
กรมศิลปากรจัดตั้งพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ กำแพงเพชรเพื่อเก็บรักษาและจัดแสดงโบราณวัตถุและศิลปวัตถุที่ได้จากการดำเนินงานทางโบราณคดีภายในจังหวัดกำแพงเพชร เริ่มก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 และมีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2514 โดยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร (รัชกาลที่ 9) โปรดเกล้าฯ ให้สุกิจ นิมมานเหมินทร์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในขณะนั้น เป็นผู้แทนพระองค์มาเป็นประธานในพิธีเปิด เมื่อแรกก่อตั้งพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ กำแพงเพชรมีอาคารจัดแสดงหลังเดียวเป็นอาคารทรงไทยประยุกต์ 2 ชั้นก่ออิฐถือปูน ภายหลังได้รับงบประมาณก่อสร้างอาคารเพิ่มเติมอีก 3 หลังโดยมีทางเชื่อมระหว่างอาคารแต่ละหลังโดยรอบ
เมื่อ พ.ศ. 2552 พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ กำแพงเพชรได้รับการจัดสรรงบประมาณในการปรับปรุงนิทรรศการถาวรในส่วนครึ่งแรก และได้รับจัดสรรงบประมาณเพิ่มเติมเพื่อนิทรรศการถาวรในส่วนครึ่งหลังเมื่อ พ.ศ. 2556 โดยเน้นสื่อจัดแสดงให้มีรูปแบบที่หลากหลายมากขึ้นนอกเหนือจากการจัดแสดงโบราณวัตถุและศิลปวัตถุ ได้แก่ วีดิทัศน์ คอมพิวเตอร์สัมผัสหน้าจอ หุ่นจำลอง เป็นต้น นิทรรศการถาวรในปัจจุบันมีพิธีเปิดเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2557

ส่วนจัดแสดง
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ กำแพงเพชรประกอบด้วย 4 อาคาร โดยเป็นอาคารนิทรรศการ 3 หลังกับอาคารหอประชุม แบ่งส่วนจัดแสดงตามอาคารนิทรรศการ 3 หลังดังนี้ :
* อาคารนิทรรศการ 1: จัดแสดงเกี่ยวกับเมืองกำแพงเพชรตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์จนถึงยุคประวัติศาสตร์ แบ่งส่วนจัดแสดงตามยุคสมัยดังนี้
** สมัยก่อนประวัติศาสตร์
** สมัยทวารวดี
** สมัยลพบุรี
** สมัยสุโขทัย

* อาคารนิทรรศการ 2: จัดแสดงเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของเมืองกำแพงเพชรที่ต่อเนื่องมาจากอาคารนิทรรศการ 1 แบ่งส่วนจัดแสดงตามยุคสมัยดังนี้
** สมัยอยุธยา
** สมัยรัตนโกสินทร์

* อาคารนิทรรศการ 3: จัดแสดงเกี่ยวกับจังหวัดกำแพงเพชรในปัจจุบัน และกลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ ในจังหวัดกำแพงเพชร ส่วนจัดแสดงสุดท้ายนี้เชื่อมกับส่วนโถงประชาสัมพันธ์ที่เป็นทางเข้าของพิพิธภัณฑ์และเป็นส่วนแนะนำจังหวัดกำแพงเพชร

ดูเพิ่ม
* อุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชร

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ กำแพงเพชร ที่เว็บไซต์พิพิธภัณฑ์เสมือนจริง กรมศิลปากร
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ กำแพงเพชร ที่เว็บไซต์มิวเซียมไทยแลนด์
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกำแพงเพชร ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร 
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกำแพงเพชร ที่เว็บไซต์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
พระไตรสรณธัช (เย็น พุทฺธวํโส)
พระไตรสรณธัช (เย็น พุทฺธวํโส) มีนามเดิมว่า เย็น เกิดเมื่อ พ.ศ. 2383 อดีตเจ้าอาวาสวัดบวรมงคลนับเป็นเจ้าอาวาสรูปที่ 7 และเป็นรูปสุดท้ายสำหรับวัดบวรมงคลยุครามัญนิกาย ท่านเป็นผู้สถาปนาธรรมยุติกนิกายและเป็นพระสังฆราชองค์แรกของธรรมยุติกนิกายหรือคณะสงฆ์นิกายมหาเย็นในรามัญประเทศ คณะสงฆ์นิกายมหาเย็นหรือธรรมยุติกนิกายในประเทศเมียนมาปัจจุบัน เป็นหนึ่งใน 9 นิกาย ที่รัฐบาลพม่ารับรอง

ประวัติ
วัยเด็กและอุปสมบท
เย็นเป็นชาวมอญเกิดที่หมู่บ้านคลองครุ ตำบลท่าทราย อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร บิดามารดาของท่านไม่ทราบนาม ทราบเพียงว่าท่านเป็นบุตรชายคนที่ 2 ในจำนวนพี่น้องทั้งหมด 10 คน
ในวัยเด็ก ท่านได้เข้ารับการศึกษาภาษามอญและไทยขั้นต้นที่วัดคลองครุ สาครบุรี (สมุทรสาคร) ต่อมาท่านได้ติดตามพระอาจารย์มาอยู่ที่วัดบวรนิเวศ และได้เล่าเรียนภาษาบาลีขั้นต้นในสำนักวัดบวรนิเวศ กระทั่งเมื่ออายุครบเกณฑ์บวช จึงได้เข้าพิธีอุปสมบท ณ พระอุโบสถวัดบวรนิเวศ โดยมีสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์เป็นพระอุปปัชฌาย์ โดยได้รับฉายาทางธรรมว่า "พุทฺธวํโส" ท่านศึกษาพระปริยัติธรรมจนเชี่ยวชาญในภาษาบาลี สอบได้เปรียญธรรม 5 ประโยค ได้รับแต่งตั้งเป็นครูสอนพระปริยัติธรรม
รามัญประเทศ
พ.ศ. 2415 ได้ทำการสึกและเข้ารับราชการในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนเรศรวรฤทธิ์เป็นเวลา 1 ปี จากนั้นเมื่อ พ.ศ. 2417 เดินทางไปยังหงสาวดี รามัญประเทศ และได้บวชใหม่ในรามัญประเทศ ได้รับการสนับสนุนปัจจัยในการฟื้นฟูกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับพระพุทธศาสนาแบบมอญ เช่นการสมทบทุนสร้างเครื่องพิมพ์ภาษามอญเครื่องแรกในพม่าประเทศโดยชาวมอญในสยามประเทศ รวมถึงกรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ และกรมพระนเรศวรฤทธิ์ได้มอบเงินจำนวน 160 บาท เมื่อ พ.ศ. 2442
มหาเย็นบวชใหม่ตามคำชวนของเจ้าอาวาสวัดสังคะปาง หมู่บ้านกะเต่อ-เกาะนัด รามัญประเทศ เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2417 เพราะเห็นว่ามหาเย็นมีความสามารถสมควรที่จะเข้ามาช่วยสอนพระปริยัติธรรมมอญ และสืบทอดพุทธศาสนาแบบมอญ จากนั้นมหาเย็นเดินทางกลับสยามและบวชซ้ำในธรรมยุติกนิกายเมื่อ พ.ศ. 2418 แล้วเดินทางกลับรามัญประเทศ ชาวบ้านได้ร่วมกันสร้าง วัดสุสาน (วัดกะเต่อ/วัดมหาเย็น) ถวายให้อยู่จำพรรษา ก่อนที่มหาเย็นจะได้สถาปนาธรรมยุติกนิกายขึ้นเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2419 มหาเย็นจึงเป็นพระสังฆราชองค์แรกของธรรมยุติกนิกายในรามัญประเทศ
ท่านได้สร้างวัดและโรงเรียนสอนพระปริยัติธรรมขึ้นในเมืองมอญไว้เป็นจำนวนมาก จนมีชื่อเสียงโด่งดังเป็นที่รู้จักไปทั่วประเทศพม่าในนาม นิกายมหาเย็น

กลับสยาม
ท่านได้อยู่จำพรรษาที่เมืองหงสาวดีมาได้ระยะหนึ่ง จากนั้นได้เดินทางกลับมายังสยาม ท่านได้จาริกไปที่ต่าง ๆ มิได้อยู่เป็นหลักแหล่ง ในระยะแรกท่านได้ไปจำพรรษาอยู่ที่วัดคลองห้า เมืองธัญญบุรี และวัดต่าง ๆ ในเขตเมืองปทุมธานีบ้าง เคยจำพรรษาอยู่ที่วัดยานนาวา และครั้งสุดท้ายท่านได้ไปจำพรรษาอยู่ที่วัดบางละมุด เป็นเวลา 2 พรรษา
พ.ศ. 2450 พระเจ้าน้องยาเธอสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสทรงเห็นชอบในการแต่งตั้งพระมหาเย็น พุทฺธวํโส เปรียญธรรม 5 ประโยค เป็นพระราชาคณะที่พระไตรสรณธัช และโปรดฯ ให้มาเป็นเจ้าอาวาสวัดบวรมงคลนับเป็นเจ้าอาวาสรูปที่ 7 และเป็นรูปสุดท้ายสำหรับวัดบวรมงคล ยุครามัญนิกาย

พ.ศ. 2459 พระไตรสรณธัช (เย็น พุทฺธวํโส) ท่านได้อาพาธอย่างหนัก และได้ละสังขารลงอย่างสงบ ด้วยโรคชรา สิริรวมอายุท่านได้ 76 ปี ท่านได้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดบวรมงคล นาน 8 ปีเศษ

อ้างอิง
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อุบลราชธานี
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อุบลราชธานี เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่บนถนนเขื่อนธานี ตำบลในเมือง อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี จัดแสดงเกี่ยวกับจังหวัดกำแพงเพชรในด้านโบราณคดี ประวัติศาสตร์ ชาติพันธุ์วิทยา ภูมิศาสตร์ ธรณีวิทยา และวัฒนธรรมพื้นบ้าน
ประวัติ
อาคารที่ตั้งของพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อุบลราชธานีเดิมเป็นศาลากลางจังหวัดอุบลราชธานี สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2461 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 6) บนที่ดินซึ่งพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพสิทธิประสงค์ ข้าหลวงต่างพระองค์ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) สำเร็จราชการมณฑลลาวกาว (ภายหลังคือมณฑลอีสาน) ทรงขอมาจากหม่อมเจียงคำ ชุมพล ณ อยุธยา เพื่อใช้ก่อสร้างเป็นสถานที่ราชการ
เมื่อ พ.ศ. 2511 จังหวัดอุบลราชธานีจัดสร้างศาลากลางหลังใหม่ทางทิศตะวันออกของทุ่งศรีเมือง แล้วย้ายหน่วยงานราชการต่าง ๆ ไปตั้งที่ศาลากลางหลังใหม่ ส่วนอาคารศาลากลางหลังเดิมถูกใข้เป็นที่ว่าการอำเภอเมืองอุบลราชธานีและหน่วยงานราชการขนาดเล็ก
เมื่อ พ.ศ. 2526 จังหวัดอุบลราชธานีมอบอาคารศาลากลางหลังเดิมให้กรมศิลปากรทำการบูรณะเพื่อจัดตั้งเป็นพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติประจำจังหวัด กระทรวงศึกษาธิการ (เวลานั้นกรมศิลปากรสังกัดกระทรวงศึกษาธิการ) ออกประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง กำหนดสถานที่เป็นพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ใน ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 103 ตอนที่ 204 เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2529 ลงประกาศ ณ วันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2529 กำหนดให้พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อุบลราชธานีเป็นพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ในคราวเดียวกันกับพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ราชบุรี
หลังการบูรณะและการจัดนิทรรศการแล้วเสร็จ กรมศิลปากรกราบบังคมทูลเชิญสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินเป็นองค์ประธานในพิธีเปิดพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อุบลราชธานี เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2532

ส่วนจัดแสดง
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อุบลราชธานีแบ่งส่วนจัดแสดงเป็น 10 ห้องดังนี้ :
# ข้อมูลทั่วไปของจังหวัดอุบลราชธานี
# ธรณีวิทยาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
# สมัยก่อนประวัติศาสตร์
# สมัยประวัติศาสตร์เริ่มแรก วัฒนธรรมทวารวดีและวัฒนธรรมเจนละ
# วัฒนธรรมขอมหรือเขมรสมัยเมืองพระนคร
# วัฒนธรรมไทย - ลาว
# ผ้าโบราณและผ้าพื้นเมืองอุบลราชธานี
# ดนตรีพื้นเมือง
# ศิลปหัตถกรรมพื้นบ้านและเครื่องใช้ในครัวเรือน
# การปกครองและงานประณีตศิลป์เนื่องในพุทธศาสนา

นอกจากนี้ยังมีส่วนจัดแสดงภายนอกอาคารจัดแสดง จัดแสดงโบราณวัตถุและศิลปวัตถุขนาดใหญ่ที่เคยจัดแสดงกลางแจ้ง ได้แก่ เรือมาด รถไถเกษตร และใบเสมาหินทรายขนาดใหญ่

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อุบลราชธานี ที่เว็บไซต์พิพิธภัณฑ์เสมือนจริง กรมศิลปากร
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อุบลราชธานี ที่เว็บไซต์มิวเซียมไทยแลนด์ 
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อุบลราชธานี ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร 
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติอุบลราชธานี ที่เว็บไซต์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ มัชฌิมาวาส
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ มัชฌิมาวาส หรือ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ภัทรศีลสังวร เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่บริเวณวัดมัชฌิมาวาส ตำบลบ่อยาง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา
ประวัติ
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ มัชฌิมาวาสเดิมเป็นพิพิธภัณฑ์ของวัดมัชฌิมาวาส ริเริ่มขึ้นโดยพระราชศีลสังวร (ช่วง อตฺถเวที) เมื่อครั้งดำรงตำแหน่งผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดมัชฌิมาวาส ซึ่งมีความสนใจด้านประวัติศาสตร์และโบราณคดีในพื้นที่ภาคใต้ตอนล่าง ได้รวบรวมโบราณวัตถุและศิลปวัตถุในเขตอำเภอสทิงพระและอำเภอใกล้เคียง รวมถึงวัตถุที่มีผู้นำมาถวายตั้งแต่ก่อนช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 นำมาจัดแสดงที่อาคารไม้หลังอาคารฤๅษีดัดตน จัดตั้งเป็นห้องสมุดและพิพิธภัณฑ์ของวัด แบะเปิดให้ประชาชนทั่วไปเข้าชมเป็นครั้งแรกในงานวันวิสาขบูชาเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2483 ถือเป็นพิพิธภัณฑ์แห่งแรกในจังหวัดสงขลา
เมื่อ พ.ศ.2496 พระราชศีลสังวรดำเนินการบูรณะอาคารศาลาการเปรียญเพื่อใช้จัดตั้งอาคารพิพิธภัณฑ์หลังใหม่แทนที่อาคารหลังเดิมที่ชำรุด ตั้งชื่อว่า "ภัทรศีลพิพิธภัณฑ์"
เมื่อ พ.ศ.2504 ภัทรศีลพิพิธภัณฑ์ได้รับการยกฐานะให้เป็นพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ตามพระราชบัญญัติโบราณสถาน โบราณวัตถุ ศิลปวัตถุ และพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พ.ศ. 2504 มีชื่อเรียกในทางราชการ ว่า "พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ภัทรศีลสังวร" หรือ "พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ มัชฌิมาวาส" ปรากฏในรายชื่อสถานที่ได้รับการประกาศเป็นพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติตามความในประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง กำหนดสถานที่เป็นพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ใน ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 78 ตอนที่ 94 เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2504 ลงประกาศ ณ วันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2504

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ มัชฌิมาวาส ที่เว็บไซต์พิพิธภัณฑ์เสมือนจริง กรมศิลปากร
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ มัชฌิมาวาส ที่เว็บไซต์มิวเซียมไทยแลนด์ 
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ มัชฌิมาวาส ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร
พิพิธภัณฑ์ปราสาท
พิพิธภัณฑ์ปราสาท เป็นพิพิธภัณฑ์เอกชนที่ตั้งอยู่ในซอยกรุงเทพกรีฑา 4 เอ ถนนกรุงเทพกรีฑา แขวงหัวหมาก เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร จัดแสดงโบราณวัตถุและศิลปวัตถุในประเทศไทย และยังมีการจำลองสถาปัตยกรรมไทยที่โดดเด่นด้วย

ประวัติ
พิพิธภัณฑ์ปราสาทก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2524 โดยปราสาท วงสกุล นักสะสมงานศิลปะและโบราณวัตถุ เนื่องจากปราสาทเห็นว่ามีผู้นำงานศิลปะและโบราณวัตถุในประเทศไทยออกนอกประเทศเป็นจำนวนซึ่งทำให้คนไทยไม่มีโอกาสได้เห็นอีก จึงเป็นแรงบันดาลใจให้ปราสาทสะสมงานศิลปะและโบราณวัตถุเป็นเวลาหลายสิบปี แล้วจึงเปิดเป็นพิพิธภัณฑ์ปราสาท

ส่วนจัดแสดง
พิพิธภัณฑ์ปราสาทประกอบด้วยอาคารจัดแสดงต่าง ๆ ดังนี้ :
* ตำหนักแดง: เป็นเรือนไม้สักทรงไทย จำลองจากพระตำหนักแดงในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร ภายในจัดแสดงโบราณวัตถุสมัยอาณาจักรอยุธยาและช่วงต้นสมัยอาณาจักรรัตนโกสินทร์ เช่น เครื่องเรือนสมัยอยุธยา ชุดถ้วยชาจีน บุษบก
* ศาลาล้านนา: เป็นศาลาไม้ศิลปะล้านนา ตั้งอยู่ใกล้อาคารทรงยุโรป ภายในศาลาเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปศิลปะล้านนา
* อาคารทรงยุโรป: จัดแสดงสิ่งของเครื่องใช้ของบ้านชนชั้นสูงในอดีต เช่น เครื่องเบญจรงต์ และงานศิลปะตะวันตก
* เจดีย์
* โบสถ์
* หอแก้ว
* ศาลเจ้าแม่กวนอิม
* เทวาลัยสมัยลพบุรี

นอกจากนี้ยังมีภาชนะดินเผาสมัยอาณาจักรสุโขทัยที่จัดวางรอบบริเวณสวน ในสวนยังเพาะปลูกพันธุ้ไม้หายากทั้งของไทยและของต่างประเทศ

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* พิพิธภัณฑ์ปราสาท ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร
* พิพิธภัณฑ์ปราสาท ที่เว็บไซต์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย 
* พิพิธภัณฑ์ปราสาท ที่เว็บไซต์ อพท.
วนอุทยานปราณบุรี
วนอุทยานปราณบุรี เป็นพื้นที่คุ้มครองในประเทศไทย ตั้งอยู่บริเวณปากแม่น้ำปราณบุรีที่ไหลออกสู่อ่าวไทย ในเขตอำเภอปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์

วนอุทยานปราณบุรีจัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2517 หรือวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2525 โดยกรมป่าไม้ หลังจากที่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ได้เสด็จพระราชดำเนินไปยังหมู่บ้านปากน้ำปราณบุรี และทรงมีพระราชดำริที่จะสนับสนุนการปลูกต้นไม้ตามแนวชายฝั่ง โครงการนี้ได้พัฒนาพื้นที่ป่าคลองเก่าและป่าคลองคอยจำนวน 1,984 ไร่ ซึ่งประกอบด้วยป่าชายเลน, ป่าเบญจพรรณ และที่ราบชายฝั่ง

วนอุทยานแห่งนี้ทำหน้าที่คุ้มครองดูแลป่าชายเลนของป่าสงวนแห่งชาติป่าคลองเก่า-คลองคอย ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 3.17 ตารางกิโลเมตร (ประมาณ 1,981 ไร่)
ไฮโรกลิฟเฮลิคอปเตอร์
ไฮโรกลิฟเฮลิคอปเตอร์ ( ) เป็นชื่อที่ใช้เรียกไฮโรกลิฟอียิปต์ส่วนหนึ่งจากวิหารเซติที่ 1 ที่เมืองอไบดอส เป็นภาพนูนต่ำแบบ palimpsest ที่มีจารึกซ้อนทับกันสองชุด คือ ตำแหน่งของฟาโรห์แรเมซีสที่ 2 ซ้อนทับกับตำแหน่งของฟาโรห์เซติที่ 1 ผู้เป็นพระราชบิดาและผู้ครองราชย์องค์ก่อน มีการตีความผิด ๆ ว่าเป็นโบราณวัตถุที่อยู่ผิดที่ (out-of-place artifact) ซึ่งแสดงถึงเฮลิคอปเตอร์และตัวอย่างเทคโนโลยีขั้นสูงอื่น ๆ ในกลุ่มนักวิทยาศาสตร์เทียมที่เชื่อเรื่องนักบินอวกาศสมัยโบราณ

"เฮลิคอปเตอร์" ซึ่งเป็นผลมาจากปรากฏการณ์แพริโดเลีย ประกอบด้วยอักษรไฮโรกลิฟรูปคันธนูของเซติที่ 1 และอักษรไฮโรกลิฟรูปแขนสองรูปของแรเมซีสที่ 2
คำแปล
การแกะสลักครั้งแรกเกิดขึ้นในรัชสมัยฟาโรห์เซติที่ 1 ( ) และแปลได้ดังนี้:

ฟาโรห์แรเมซีสที่ 2 ( ) ผู้สืบทอดราชบัลลังก์ของฟาโรห์เซติ ทรงสั่งให้ถมปูนปลาสเตอร์ทับอักษรไฮโรกลิฟ และแกะสลักจารึกใหม่เป็น:

เมื่อเวลาผ่านไป ปูนปลาสเตอร์ได้สึกกร่อนไป ทำให้จารึกทั้งสองปรากฏให้เห็นเพียงบางส่วน ทำให้เกิดลักษณะคล้ายแผ่นจารึกไฮโรกลิฟซ้อนทับกัน

ในวิหารเซติที่ 1 ที่อไบดอส (อ่านจากขวาไปซ้าย) พระนามของเซติที่ 1 และแรเมซีสที่ 2 ซ้อนทับบนคาร์ทูชเดียวกัน]]

ดูเพิ่ม
*แสงเดนเดรา

ข้อมูล
*

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม
* Baumann, Stefan (2018). "Ägypten, das Land der Mysterien und pseudowissenschaftlicher Mystifizierungen". In: Stefan Baumann (ed.), Fakten und Fiktionen. Archäologie vs. Pseudowissenschaft, Zaberns Bildbände zur Archäologie, Darmstadt, 89.
*

แหล่งข้อมูลอื่น
* Temples of Abydos 360-degree view
*Page showing how two different sets of hieroglyphs could have merged into the controversial images.
ผู้เห็นต่างโซเวียต
วารสารใต้ดินหรือ "ซามีซดัต" (Samizdat) ที่มีความสำคัญที่สุดเล่มหนึ่งในยุคสหภาพโซเวียต]]
ผู้เห็นต่างชาวโซเวียต คือกลุ่มคนที่แสดงความไม่เห็นด้วยกับลักษณะบางประการของอุดมการณ์โซเวียตหรืออุดมการณ์ทั้งหมด และมีความเต็มใจที่จะออกมาพูดต่อต้านสิ่งเหล่านั้น คำว่า ผู้เห็นต่าง ถูกใช้ในสหภาพโซเวียต ในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1960 จนถึงช่วงการล่มสลายของลัทธิคอมมิวนิสต์ คำนี้ใช้เพื่ออ้างถึงกลุ่มปัญญาชนชายขอบกลุ่มเล็ก ๆ ที่ทำการท้าทายระบอบโซเวียตตั้งแต่ระดับเบาบางไปจนถึงรุนแรง ซึ่งมักจะได้รับการปกป้องและสนับสนุนจากผู้สื่อข่าว แต่โดยปกติแล้วพวกเขามักจะต้องเผชิญกับการถูกดำเนินคดีอาญาหรือการปิดปากในรูปแบบอื่น ๆ โดยทางการ ตามรากศัพท์ของคำนี้ ผู้เห็นต่างถือว่าเป็นผู
รือการปิดปากในรูปแบบอื่น ๆ โดยทางการ ตามรากศัพท์ของคำนี้ ผู้เห็นต่างถือว่าเป็นผู้ที่ "นั่งแยกออกมา" จากระบอบการปกครอง และเมื่อผู้คัดค้านเริ่มเรียกตนเองว่า "ผู้เห็นต่าง" คำคำนี้จึงกลายมาเป็นคำที่ใช้อ้างถึงบุคคลที่มีการกระทำอันไม่โอนอ่อนผ่อนตาม ซึ่งถูกมองว่าเป็นไปเพื่อประโยชน์ของสังคม กลุ่มย่อยที่มีอิทธิพลมากที่สุดในหมู่ผู้เห็นต่าง เป็นที่รู้จักในชื่อ ขบวนการสิทธิมนุษยชนโซเวียต
ฝ่ายค้านทางการเมืองในสหภาพโซเวียตนั้นแทบจะไม่ปรากฏให้เห็น และนอกเหนือจากข้อยกเว้นที่หาได้ยากแล้ว การคัดค้านแทบไม่มีผลสืบเนื่องใด ๆ สาเหตุหลักมาจากมักถูกบดขยี้ในทันทีด้วยกำลังที่รุนแรง แต่ทว่า องค์ประกอบสำคัญของกิจกรรมผู้เห็นต่างในสหภาพโซเวียตกลับเป็นการแจ้งข่าวสารให้สังคมรับรู้ (ทั้งภายในสหภาพโซเวียตและในต่างประเทศ) เกี่ยวกับการละเมิดกฎหมายและสิทธิมนุษยชน รวมถึงการรวมตัวกันเพื่อปกป้องสิทธิเหล่านั้น เมื่อเวลาผ่านไป ขบวนการผู้เห็นต่างได้สร้างความตระหนักรู้ที่ชัดเจนเกี่ยวกับการล่วงละเมิดของคอมมิวนิสต์โซเวียต
ผู้เห็นต่างชาวโซเวียตที่วิพากษ์วิจารณ์รัฐ ส่วนใหญ่ต้องเผชิญกับบทลงโทษทางกฎหมายภายใต้ประมวลกฎหมายอาญาโซเวียต และต้องเลือกระหว่าง การลี้ภัยไปต่างประเทศ (พร้อมกับการถูกเพิกถอนสัญชาติโซเวียต) การถูกส่งเข้าโรงพยาบาลจิตเวช หรือการถูกส่งไปค่ายแรงงาน พฤติกรรมทางการเมืองที่ต่อต้านโซเวียต โดยเฉพาะอย่างยิ่งการแสดงความคิดเห็นต่อต้านทางการอย่างเปิดเผย การเดินขบวนเรียกร้องการปฏิรูป และการเขียนหนังสือวิพากษ์วิจารณ์สหภาพโซเวียต ถูกนิยามในบางบุคคลว่าเป็นสิ่งที่เป็นทั้งการกระทำความผิดทางอาญา (เช่น การละเมิดมาตรา 70 หรือ 190-1) เป็นอาการป่วย (เช่น "ความหลงผิดในการปฏิรูป") และเป็นคำวินิจฉัยโรค (เช่น "โรคจิตเภทแบบเชื่องช้า" หรือ sluggish schizophrenia) ไปพร้อม ๆ
ฮิโนะออโตพลาซา
ฮิโนะออโตพลาซา ( ) เป็น พิพิธภัณฑ์ของบริษัทฮีโน่ ตั้งอยู่ในย่านมินามิโนะ เมืองฮาจิโอจิ โตเกียว ตั้งอยู่ติดกับสถานีฝึกอบรมของฮีโน่ แต่ก็เปิดให้บุคคลทั่วไปเข้าชมได้เช่นกัน

ภายในพิพิธภัณฑ์จัดแสดงรถยนต์และ เครื่องยนต์ ของฮีโน่จำนวนมาก รวมถึงสื่อต่าง ๆ ที่เล่าถึงประวัติศาสตร์ของฮีโน่ตั้งแต่สมัยเริ่มก่อตั้งโดยใช้ชื่อว่าการไฟฟ้าและอุตสาหกรรมก๊าซโตเกียว (東京瓦斯電気工業) มาจนถึงปัจจุบัน นอกจากนี้ยังมีร้านกาแฟชื่อ "Chainon" และ ร้านขายของที่ระลึกของพิพิธภัณฑ์ ซึ่งจำหน่ายรถยนต์จำลองขนาดเล็ก ของฮีโน่ และหนังสือที่เกี่ยวข้อง

การเข้าชมสามารถเข้าได้ฟรี แต่สำหรับการเข้าชมเป็นกลุ่มต้องแจ้งล่วงหน้า

อ้างอิง
น้ำตกวิภาวดี
น้ำตกวิภาวดี เป็นน้ำตกในพื้นที่อำเภอวิภาวดี จังหวัดสุราษฎร์ธานี ประเทศไทย ตั้งอยู่บริเวณหมู่ที่ 8 ตำบลตะกุกใต้ ภายในพื้นที่อนุรักษ์ของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าคลองยัน โดยมีชื่อเดิมว่า น้ำตกคลองพาย และชาวบ้านในพื้นที่บางส่วนเรียกว่า น้ำตกหม่อมเจ้า น้ำตกมีลักษณะไหลลดหลั่นลงมาเป็นชั้น ๆ รวม 9 ชั้น และเป็นแหล่งท่องเที่ยวธรรมชาติของพื้นที่

ที่ตั้ง
น้ำตกวิภาวดีตั้งอยู่หมู่ที่ 8 ตำบลตะกุกใต้ อำเภอวิภาวดี จังหวัดสุราษฎร์ธานี ในเขตพื้นที่อนุรักษ์ของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าคลองยัน และอยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอวิภาวดีประมาณ 25 กิโลเมตร
ลักษณะทางกายภาพ
แหล่งน้ำของน้ำตกมีต้นกำเนิดจากเทือกเขาแดนและไหลลงมาตามลำน้ำคลองพาย ทำให้น้ำตกมีชั้นลดหลั่นรวม 9 ชั้น โดยชั้นที่ 2 มีลักษณะเป็นชั้นที่เด่นชัดที่สุดของน้ำตก เนื่องจากมีลักษณะเป็นหน้าผาและมีแอ่งน้ำสำหรับเล่นน้ำได้ ความสูงของน้ำตกในชั้นที่ 2 มีความสูงราว 15–20 เมตรจากฐานของน้ำตก 
รายชื่อแต่ละชั้น
* ชั้นที่ 1 โตนเบียน
* ชั้นที่ 2
* ชั้นที่ 3
* ชั้นที่ 4 โตนพง
* ชั้นที่ 5
* ชั้นที่ 6
* ชั้นที่ 7
* ชั้นที่ 8 โตนลม
* ชั้นที่ 9 โตนซอง

ดูเพิ่ม
* เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าคลองยัน
* อำเภอวิภาวดี
* รายชื่อน้ำตกในประเทศไทย

อ้างอิง
ลำน้ำมูลเล็ก ทีเด็ด99
ลำน้ำมูลเล็ก ทีเด็ด99 หรือเดิมรู้จักในชื่อ ลำน้ำมูลเล็ก อ.อัจฉริยะ มีชื่อจริงว่า ณัฐพล แสนกล้า (ชื่อเล่น ถัง) เกิดเมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2541 เป็นนักมวยไทยและคิกบ็อกซิงชาวไทย จากอำเภอสตึก จังหวัดบุรีรัมย์ เขาเป็นยอดมวยถ้วยพระราชทานของ กกท. เป็นแชมป์รุ่นไลท์เวทของ RWS สองสมัย

ประวัติ
ลำน้ำมูลเล็กเริ่มต้นเส้นทางสู่การเป็นนักมวยตั้งแต่อายุ 6 ขวบ จากการฝึกซ้อมตามรอย 2 พี่ชายฝาแฝด ลำน้ำมูลและลำน้ำโขง ศักดิ์ชัยโชติ ในวัยเด็กเขาใช้ชื่อในการชกครั้งแรกว่า รถถัง ศักดิ์ชัยโชติ ได้รับค่าตัวประเดิมการขึ้นเวทีครั้งแรกที่ 200 บาท ได้ตระเวนชกมวยตามเวทีภูธร ได้รับโอกาสให้เข้ามาชกทำผลงานในเวทีเมืองกรุงและสังกัดอยู่ค่ายทีเด็ด99 เมื่ออายุราว 12–13 ปี
ก่อนจะประสบความสำเร็จได้เข็มขัดเส้นแรกมาครองตั้งแต่อายุ 20 ปี จากการคว้าแชมป์วันทรงชัย รุ่น 130 ปอนด์ ในปี 2562 ด้วยการเอาชนะ ช่อฟ้า ท.แสงเทียนน้อย หลังจากนั้น 2 ปี ลำน้ำมูลเล็กได้รับรางวัลนักมวยไทยอาชีพดีเด่นชายปี 2564 ของการกีฬาแห่งประเทศไทย (กกท.) หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า "ยอดมวย กกท." หลังจากนั้นคว้าเข็มขัดแชมป์โลก WMC มวยไทย รุ่น 135 ปอนด์เมื่อ พ.ศ. 2565
ในปี พ.ศ. 2568 ลำน้ำมูลเล็กย้ายมาต่อรายการวันลุมพินี นัดแรกเจอก้องศึกแต่แพ้คะแนนหลังแบบไม่เอกฉันท์จากนั้นได้จับมาเจอก้องศึกอีกหน ครั้งนี้ชนะคะแนน ลำน้ำมูลเล็กชกในกติกาคิกบอกซิงครั้งแรกกับฆาเบียร์ กัลเบซ จากสเปน โดยชนะคะแนนโดยเอกฉันท์หลังจากนั้นในกติกาคิกบอกซิงครั้งที่สอง เจอกับดาเนียล ปุเอร์ตัส จากสเปน โดยชนะคะแนนโดยเอกฉันท์

อ้างอิง
ต้นแบบดั้งเดิม
ต้นแบบดั้งเดิม ( ) เป็นแนวคิดอย่างหนึ่งที่ปรากฏอยู่ในสาขาที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรม จิตวิทยาเชิงประวัติศาสตร์ ปรัชญา และการวิเคราะห์วรรณกรรม โดยอาจเป็นอย่างใดอย่างหนึ่งต่อไปนี้
* ตัวอย่างต้นแบบ รูปแบบพฤติกรรม โพรโตไทป์ รูปแบบแรก หรือแบบจำลองหลักที่ตัวอย่างต้นแบบ รูปแบบพฤติกรรม และวัตถุอื่น ๆ คัดลอก เลียนแบบ หรือผสานรวมเข้าด้วยกัน คำพ้องความหมายที่ไม่เป็นทางการที่ใช้บ่อยสำหรับคำจำกัดความนี้ ได้แก่ "ตัวอย่างมาตรฐาน" (standard example) "ตัวอย่างพื้นฐาน" (basic example) และคำที่ยาวกว่าคือ "ตัวอย่างต้นแบบดั้งเดิม" (archetypal example) ตัวอย่างต้นแบบดั้งเดิมทางคณิตศาสตร์มักปรากฏในรูป "ตัวอย่างแบบบัญญัติ" (canonical examples)
* แนวคิดทางจิตวิทยาของคาร์ล ยุงซึ่งอธิบายว่าเป็นความโน้มเอียงทางจิตใต้สำนึกที่มนุษย์สืบทอดร่วมกันมา เป็นลักษณะพฤติกรรมหรือแนวโน้มเชิงสัญชาตญาณที่พบได้ในสมาชิกของเผ่าพันธุ์เดียวกัน เช่นเดียวกับลักษณะพฤ
ือแนวโน้มเชิงสัญชาตญาณที่พบได้ในสมาชิกของเผ่าพันธุ์เดียวกัน เช่นเดียวกับลักษณะพฤติกรรมอื่น ๆ แนวโน้มนี้เกิดขึ้นจากรูปแบบความคิด ภาพ อารมณ์ หรือแรงกระตุ้นที่มีโครงสร้างคล้ายกับรูปแบบการเล่าเรื่องที่มนุษย์คุ้นเคย แต่แตกต่างจากลักษณะบุคลิกภาพทั่วไปตรงที่ ต้นแบบดั้งเดิมเป็นโครงสร้างพื้นฐานที่มนุษย์จำนวนมากมีร่วมกัน ไม่ได้ถูกกำหนดจากประสบการณ์ส่วนบุคคลของใครคนหนึ่งเป็นหลัก การที่มนุษย์มีแนวโน้มจะแสดงออกตามต้นแบบเหล่านี้เชื่อว่าเกิดขึ้นจากแรงขับทางวิวัฒนาการ ซึ่งช่วยให้รับรู้และตอบสนองต่อสภาพแวดล้อมได้เหมาะสมขึ้น โดยอ้างอิงจากประสบการณ์ของมนุษย์ในอดีตอันยาวนาน แรงขับเหล่านี้ครอบคลุมทั้งการเอาชีวิตรอดในสภาพแวดล้อมทางกายภาพ การสร้างความสัมพันธ์กับผู้
่านี้ครอบคลุมทั้งการเอาชีวิตรอดในสภาพแวดล้อมทางกายภาพ การสร้างความสัมพันธ์กับผู้อื่น และการแสวงหาความรู้ แนวคิดเรื่องต้นแบบดั้งเดิมจึงมักถูกถ่ายทอดออกมาในรูปของ “ภาพสัญลักษณ์” หรือรูปร่างเชิงแบบแผน ที่สะท้อนโครงสร้างทางจิตใจร่วมของมนุษยชาติ
* สัญลักษณ์หรือลวดลายที่ปรากฏซ้ำ ๆ ในวรรณกรรม ภาพวาด หรือตำนาน ความหมายนี้หมายถึงการปรากฏซ้ำของตัวละครหรือแนวคิดที่มีลักษณะคล้ายคลึงกันในกรณีต่าง ๆ ที่ดูเหมือนไม่เกี่ยวข้องกันในเรื่องเล่าคลาสสิก สื่อ ฯลฯ การใช้คำในลักษณะนี้มาจากทั้งมานุษยวิทยาวัฒนธรรมและแนวคิดต้นแบบดั้งเดิมของยุง
ต้นแบบดั้งเดิมยังมีความคล้ายคลึงอย่างมากกับสัญชาตญาณ กล่าวคือ ก่อนที่สติสัมปชัญญะจะพัฒนาขึ้น ลักษณะนิสัยที่ไม่ขึ้นกับบุคคลและสืบทอดมาทางพันธุกรรมของมนุษย์เป็นสิ่งที่แสดงออกและกระตุ้นพฤติกรรมของมนุษย์ และยังคงมีอิทธิพลต่อความรู้สึกและพฤติกรรมแม้หลังจากที่สติสัมปชัญญะพัฒนาขึ้นในระดับหนึ่งแล้วก็ตาม

อ้างอิง
วัดคลองกระจง
วัดคลองกระจง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองกระจง อำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 18 ไร่ 1 งาน 13 ตารางวา ติดต่อกับลำแม่น้ำยม
วัดคลองกระจงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 มีนามตามชื่อบ้าน เคยเป็นวัดที่รุ่งเรืองและทรุดโทรมมาแล้ว ประมาณ พ.ศ. 2482 ได้มีการบูรณะพัฒนา ก่อสร้างหลายหลังให้ดีขึ้น ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมานับตั้งแต่วันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2421 ภายหลังมีการสร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้นแทนหลังเดิมแล้ว ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม พ.ศ. 2485 มีโรงเรียนประถมศึกษาของทางราชการตั้งอยู่ในที่วัดนี้ด้วย และวัดนี้ได้รับการยกย่องให้เป็นวัดพัฒนาตัวอย่างในปี พ.ศ. 2512 และได้รับการยกย่องให้เป็นวัดพัฒนาดีเด่นในปี พ.ศ. 2516
อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ประกอบด้วยอุโบสถกว้าง 10 เมตร ยาว 28 เมตร สร้าง พ.ศ. 2525 ศาลาการเปรียญกว้าง 25 เมตร ยาว 32 เมตร สร้าง พ.ศ. 2402 หอสวดมนต์กว้าง 12 เมตร ยาว 24 เมตร สร้าง พ.ศ. 2510 กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ สำหรับปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูปสมัยสุโขทัย 3 องค์ เรียก หลวงพ่อสัมฤทธิ์ หลวงพ่อเพชร หลวงพ่อผ่อง และมีเจดีย์ทรงมอญอีกองค์หนึ่ง สำหรับหลวงพ่อสัมฤทธิ์มีประวัติว่า นายนวล ยิ่งสกุล เข้าไปล่าสัตว์แถววัดกรงทอง กระทั่งตกเย็นแว่วเสียงพระสวดมนต์จึงได้ตามเสียงไปและพบเจดีย์เก่าที่มีเศียรพระโผล่ออกมา เลยกลับมาตามชาวบ้านไปช่วยกันขุดเอามาเก็บรักษาไว้ที่วัดคลองกระจง บริเวณฐานของพระพุทธรูปมีจารึกเขียนว่า "แต่แม่ชีเสน โกนเก้า เข้าบวช บ่เคยถูกต้องมื
ริเวณฐานของพระพุทธรูปมีจารึกเขียนว่า "แต่แม่ชีเสน โกนเก้า เข้าบวช บ่เคยถูกต้องมือชาย มาเถิงนึกอันมาดบูชา จึงสร้างพระผู้เป็นเจ้า โสงองค์ ถวายไว้ในพระศาสนาสิ้นปัจจัยหกล้านแล"
ดีแลน อิทธะรงค์
ดีแลน อิทธะรงค์ ( ) เป็นเชฟชาวอเมริกันเชื้อสายไทยและเจ้าของร้าน "หอม" ( ) คลับอาหารค่ำไทยส่วนบุคคลในกรุงเทพมหานคร ประเทศไทย เขาเกิดในรัฐฟลอริดา โดยดำเนินกิจการ Bangrak Thai Street Kitchen ร้านผุดชั่วคราวในออร์แลนโด ร้านผุดชั่วคราวแห่งนี้ตั้งชื่อตามเขตบางรักในกรุงเทพ โดยเสิร์ฟอาหารริมทาง เช่น ส้มตำและก๋วยเตี๋ยวเรือ

หอม
อิทธะรงค์ย้ายมาอยู่ที่กรุงเทพใน พ.ศ. 2562 และเปิดร้าน "หอม" ซึ่งได้รับการอธิบายว่าเป็น “บาร์เถื่อนที่ต้องจองล่วงหน้า” ในบ้านป้าของเขาที่ซอยอ่อนนุช 25 โดยเสิร์ฟอาหารเจ็ดคอร์ส อิทธะรงค์ได้เรียนรู้จากหนุมาน อัสเปลอร์ โดยเมนูของเขาได้รับแรงบันดาลใจจากอาหารไทยดั้งเดิมและใช้วัตถุดิบท้องถิ่น ชื่อ "หอม" เป็นการเล่นคำ ซึ่งในภาษาอังกฤษเป็นคำพ้องเสียงกับคำว่า "โฮม" (home)

อ้างอิง
วัดศรีนิโครธาราม
วัดศรีนิโครธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองตาล อำเภอศรีสำโรง จังหวัดสุโขทัย ที่ดินตั้งวัด 18 ไร่ 1 งาน 50 ตารางวา ตั้งอยู่ติดกับแม่น้ำยม ปัจจุบันมีพระครูนิโครธธรรมคุณ (สอง กตสาโร) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดศรีนิโครธารามสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2459 แต่เดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดกุฏีจีน ได้เมื่อ พ.ศ.2485 ได้เปลี่ยนชื่อจากวัดกุฎีจีน เป็น "วัดศรีนิโครธาราม" เพราะมีต้นไทรใหญ่ขึ้นอยู่ในวัดและสวยงามมากจึงใช้ต้นไทรเป็นสัญลักษณ์ของทางวัด แต่ปัจจุบันต้นไทรใหญ่ได้โค่นล้มไปแล้ว มีการก่อสร้างอุโบสถขึ้นใหม่แทนหลังเดิมซึ่งชำรุด เมื่อ พ.ศ. 2524 โครงสร้างเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทั้งหลัง
วัดบ้านซ่าน
วัดบ้านซ่าน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่หมู่ที่ 2 ตำบลบ้านซ่าน อำเภอศรีสำโรง จังหวัดสุโขทัย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 23 ไร่ 2 งาน 46 ตารางวา

วัดนี้ได้สร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2110 มีนามตามชื่อหมู่บ้าน ประชาชนชาวบ้านซ่านได้พร้อมใจกันจัดสร้างวัดนี้ นับเป็นวัดที่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแล้ว ตามทะเบียนวัดระบุ พ.ศ. 2120 ไม่มีหลักฐานเกี่ยวกับการสร้างวัดนี้
วัดมีพระพุทธรูปเก่าแก่ที่ชาวบ้านนับถือคือ หลวงพ่อสามพี่น้อง เป็นพระพุทธรูปสำริด ปางมารวิชัยสมัยสุโขทัยตอนต้น แต่ละองค์มีขนาดหน้าตักกว้าง 77 เซนติเมตร 87 เซนติเมตร และ 110 เซนติเมตร เดิมประดิษฐานอยู่ที่วัดโบสถ์ เมืองบางขลัง อำเภอสวรรคโลก กระทั่งประมาณ พ.ศ. 2447 พระอธิการพลอย เจ้าอาวาสวัดบ้านซ่าน ทราบว่าหลวงพ่อทั้ง 3 องค์นี้ยังคงอยู่ในวัดที่ถูกทิ้งร้าง จึงอัญเชิญมาที่วัดบ้านซ่าน

อ้างอิง
วัดท่าเกษม (จังหวัดสุโขทัย)
วัดท่าเกษม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเมืองบางยม อำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย ตั้งอยู่บริเวณที่ราบสูงริมแม่น้ำยมฝั่งตะวันออก มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 15 ไร่ 26 ตารางวา

วัดท่าเกษมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2399 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2518 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 13 เมตร 10 เซนติเมตร ยาว 31 เมตร 40 เซนติเมตร ได้ผูกพัทธสีมา วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2518 แต่เดิมชื่อ วัดตาโกร้ง เพราะมีหลวงตาโกร้ง หงษาเป็นพระธุดงค์ มาพำนักอยู่ในระยะแรกเริ่มสร้างวัด ต่อมาเมื่อชาวบ้านได้เรียกชื่อหมู่บ้านของตนว่าบ้านท่าเกษม จึงเรียกนามวัดนี้ว่า "วัดท่าเกษม" ตามชื่อหมู่บ้านด้วย
เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2525 สมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงชินวราลงกรณ สมเด็จพระสังฆราช ได้เสด็จมาที่วันท่าเกษม พระองค์ได้ประกอบพิธียกช่อฟ้าอุโบสถ และปลูกต้นสาละซึ่งเป็นต้นไม้ที่เกี่ยวกับพุทธประวัติไว้ที่ด้านหน้าอุโบสถ

อาคารเสนาสนะมีอุโบสถสร้าง พ.ศ. 2506 ศาลาการเปรียญสร้าง พ.ศ. 2519 หอสวดมนต์สร้าง พ.ศ. 2500 และกุฏิสงฆ์ 2 หลัง

อ้างอิง
การ์ลิกน็อต
การ์ลิกน็อต ( ; เงื่อนกระเทียม) เป็นขนมปังกระเทียมประเภทหนึ่งที่พบได้หลัก ๆ ในร้านพิซซาในแถบนครนิวยอร์กและพื้นที่โดยรอบ พัฒนาชึ้นในทศวรรษที่ 1940 ในแถบบรุกลิน โดยมีร้านพิซซาหลายแห่งที่กล่าวอ้างตนว่าเป็นผู้ริเริ่ม

การ์ลิกน็อตทำมาจากแป้งขนมปัง กลึงและยืดเป็นชิ้นเล็ก ๆ มัดกันเป็นเงื่อน และนำไปอบก่อนใน เตาพิซซา ที่อุณหภูมิ 700 °F หรือสูงกว่านั้น จากนั้นนำออกมาและจุ่มในหรือทาด้วยน้ำมันผสมกับพาร์มิแซนและกระเทียมบด บ้างอาจผสมพาร์สลีสับ, ออริกาโนแห้ง หรือพริกไทยดำ จากนั้นนำไปอบเป็นครั้งที่สอง บ้างเสิร์ฟเคียซอสมารีนารา

อ้างอิง
อาการกลัวนักท่องเที่ยว
]]
 ]]
 )]]
 )]]
 ที่ล้นไปด้วยผู้คน ในซันเชนชู]]

ความรู้สึกต่อต้านนักท่องเที่ยว ( ) เป็นทัศนคติเชิงลบต่อการท่องเที่ยว และอาจรวมถึงการเลือกปฏิบัติด้วย อาการกลัวนักท่องเที่ยวสามารถใช้ในกรณีการปฏิเสธการท่องเที่ยวเกินขนาด รูปแบบการท่องเที่ยวที่มีลักษณะเฉพาะคือ การขยายตัวอย่างรวดเร็วและส่งผลเสียต่อประชากรและแรงงานท้องถิ่น
ลักษณะเฉพาะ
นับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 2010 เป็นต้นมา การวิพากษ์วิจารณ์เรื่องการท่องเที่ยวที่มากเกินไป ซึ่งในหลายกรณีนำโดยกลุ่มนักเคลื่อนไหวและพรรคการเมือง ได้เริ่มแพร่หลายในแหล่งท่องเที่ยวหลายแห่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเขตเมือง ตั้งแต่ช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 20 การแพร่กระจายของการท่องเที่ยวในย่านต่าง ๆ และศูนย์กลางเมืองได้ก่อให้เกิดข้อเรียกร้องทางสังคมบนพื้นฐานของแนวคิดที่ว่า การท่องเที่ยวที่มากเกินไปเป็นสาเหตุโดยตรงของผลกระทบเชิงลบ เช่น เงินเดือนที่ไม่มั่นคง ผันผวนตามฤดูกาล และต่ำ การเสื่อมโทรมของพื้นที่ธรรมชาติ ความยากลำบากในการเข้าถึงที่พักให้เช่าที่มีราคาสูงขึ้น มลภาวะทางสิ่งแวดล้อม ปัญหาการจราจร และเสียงรบกวน
คำสร้างใหม่นี้ยังถูกนำมาใช้ในสื่อเพื่อระบุการกระทำที่เป็นการก่อกวน การประท้วง และเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับนักท่องเที่ยวระหว่างการประท้วงในยุโรปใต้ต่อต้านการท่องเที่ยวเกินขนาด
เส้นเวลาของคำสร้างใหม่
ความขัดแย้งที่แสดงโดยคำสร้างใหม่นี้ได้รับการศึกษาในแวดวงวิชาการมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 เช่นในงานของ George Doxey ซึ่งครอบคลุมตั้งแต่รากเหง้าของจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว ปัญหาดังกล่าวยังคงได้รับการศึกษาอย่างต่อเนื่องนับตั้งแต่นั้นมา และคำว่า การท่องเที่ยวเกินขนาด (overtourism) ก็ได้รับความนิยมในแวดวงวิชาการหลังการเปิดตัววารสารฉบับพิเศษบางฉบับใน ค.ศ. 2017 ในขณะเดียวกัน การประท้วงในหลายเมืองของยุโรปตอนใต้ได้นำคำสร้างใหม่ว่า อาการกลัวนักท่องเที่ยว (tourismphobia) มาใช้ในแวดวงวิชาการและการโต้แย้งทางการเมืองของหลายฝ่ายในยุโรปด้วย
ดูเพิ่ม
*การแปลงพื้นที่เพื่อเปลี่ยนชนชั้น
*การท่องเที่ยวอินสตาแกรม
*การท่องเที่ยวเกินขนาด
*การเช่าระยะสั้น

อ้างอิง
หาดซิลการ์
หาดซิลการ์ ( ; ) เป็นหาดกาลิเซียชายฝั่งเมืองที่ตั้งอยู่ในเทศบาลซันเชนชู จังหวัดโปนเตแบดรา ประเทศสเปน มีความยาว 750 เมตร และมีทางเดินริมทะเลชื่อเดียวกันทอดยาวตลอดแนว

รายละเอียด
หาดซิลการ์เป็นหาดในเขตเมือง ตั้งอยู่ในเรียแห่งโปนเตแบดรา แยกจากหาดบัลตาร็ในโปร์โตโนโบตรงแหลมที่รู้จักกันในชื่อ ปุนตาโดบิกาโญ (Punta do Vicaño) ปลายด้านขวาสุดเป็นท่าจอดเรือขนาดใหญ่ของซันเชนชู

ซิลการ์เป็นหาดที่มีนักท่องเที่ยวพลุกพล่านมากที่สุดในแคว้นกาลิเซีย ในชายหาดแห่งนี้ บนโขดหินห่างจากชายฝั่งเพียงไม่กี่เมตร มีรูปปั้น มาดามา อันเป็นผลงานของศิลปิน อัลฟอนโซ บิลาร์ ลาเมลาส ตั้งอยู่

ภาพ
File:Sanxenxo - Praia de Silgar.jpg
File:Madama de Silgar statue and waterfront in Sanxenxo, Spain.jpg
File:Praia de Silgar, Sanxenxo, Galiza.jpg
File:Praia de Silgar, Sanxenxo.jpg
File:Playa de Sangenjo, Pontevedra, España, 2015-09-23, DD 40.JPG
File:Praia de Silgar. Sanxenxo. Galiza SX-5.jpg
File:Praia de Silgar. Sanxenxo. Galiza. 2015.jpg
File:Praia de Silgar. Sanxenxo. Galiza SX-7.jpg
File:Praia de Silgar. Sanxenxo. Galiza SX-18.jpg

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Photo: Night view of La Madame on Silgar beach, Sanxenxo
* Photo: Promenade, night view, Silgar Beach
กาลณียราชมหาวิหาร
กาลณียราชมหาวิหาร หรือ วัดกาลณีย ( ) เป็นวัดพุทธ ในเมืองกาลณีย ประเทศศรีลังกา ตั้งอยู่ห่างจากโคลัมโบไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ 11 กิโลเมตร (6.8 ไมล์) เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือพระอาจารย์ โกลลูปิติเย มหินทา สังฆรักขิตะ เถระ (Kollupitiye Mahinda Sangharakkhitha Thera)

วัดแห่งนี้มักถูกเชื่อมโยงกับความรุ่งเรืองและความเสื่อมถอยของศรีลังกาโดยมีคำกล่าวที่ว่า เมื่อวัดกาลณียเจริญรุ่งเรือง ศรีลังกาก็เจริญรุ่งเรือง และเมื่อวัดเสื่อมถอย ประเทศและระบบการปกครองก็เสื่อมถอย ดังนั้น วัดแห่งนี้จึงมีความเกี่ยวข้องอย่างลึกซึ้งกับอำนาจทางการเมืองของประเทศ ด้วยเหตุนี้ นักการเมืองทั้งจากฝ่ายรัฐบาลและฝ่ายค้านจึงมักมาเยี่ยมเยือนวัดแห่งนี้อยู่บ่อยครั้ง
ดูเพิ่ม
*อุโบสถกัลยาณี

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*Official website (click here for archived version)
*Listing on a site devoted to Buddhist temples of Sri Lanka
จังหวัดเมียวโด
จังหวัดเมียวโด ( ) เป็นจังหวัดที่ครอบคลุมพื้นที่ของพื้นที่ซึ่งเดิมทีเป็นแคว้นอาวะ แคว้นซานุกิ และ แคว้นอาวาจิ ครอบคลุมพื้นที่ที่ปัจจุบันเป็นจังหวัดโทกุชิมะ และส่วนของเกาะอาวาจิของจังหวัดเฮียวโงะ และในบางช่วงเวลายังรวมถึงพื้นที่จังหวัดคางาวะด้วย ศาลากลางจังหวัดตั้งอยู่ในเมืองโทกุชิมะ จังหวัดนี้ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม 1871 และถูกยกเลิกเมื่อ วันที่ 21 สิงหาคม 1876 มีอายุเพียงประมาณ 4 ปี 9 เดือนเท่านั้น

ภาพรวม
 ชื่อของจังหวัดนี้มาจากชื่อของอำเภอเมียวโดในจังหวัดโทกุชิมะ (ปัจจุบันคือเมืองโทกุชิมะ) ซึ่งเป็นที่ตั้ง ของศาลากลางจังหวัดนี้
อาณาเขตของจังหวัดมีการเปลี่ยนแปลงอยู่หลายครั้ง แต่ในช่วงเวลาส่วนใหญ่ที่ดำรงอยู่ (ประมาณ 2 ปี 7 เดือน) ประกอบด้วยพื้นที่ของ 3 แคว้นเดิม ได้แก่ อาวะ อาวาจิ และ ซานุกิ แต่ในช่วงแรก (ประมาณ 1 ปี 3 เดือน) และช่วงท้าย (ประมาณ 11 เดือน) ประกอบด้วยเพียงพื้นที่ของ 2 แคว้น ได้แก่ อาวะ และอาวาจิ
วันกาเลนไทน์
วันกาเลนไทน์ ( ) เป็นวันสำคัญสากล ที่เฉลิมฉลองมิตรภาพระหว่างผู้หญิง โดยทั่วไปกำหนดให้วันกาเลนไทน์ตรงกับวันที่ 13 กุมภาพันธ์ซึ่งเป็นวันก่อนวันวาเลนไทน์ (Valentine's Day) แต่ก็สามารถจัดในวันใด ๆ ก็ได้ กิจกรรมในวันกาเลนไทน์มักเป็นกิจกรรมสำหรับผู้หญิงโดยเฉพาะเพื่อ "เสริมพลังให้กันและกัน...เป็นการเตือนใจให้ผู้หญิงสนับสนุนและส่งเสริมกัน" คำว่า "กาเลนไทน์" (Galentine) มีที่มาจากการผสมคำว่า "gal" (รูปแบบหนึ่งของคำว่า "girl") กับคำว่า "valentine"

ดูเพิ่ม
* วันพาเลนไทน์

อ้างอิง
โฮลฟูดส์มาร์เก็ต
โฮลฟูดส์มาร์เก็ต ( ) หรือที่นิยมเรียกสั้น ๆ ว่า โฮลฟูดส์ ( ) เป็นเครือข่ายซูเปอร์มาร์เก็ตข้ามชาติสัญชาติอเมริกัน มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองออสติน รัฐเท็กซัส เป็นบริษัทในเครือของแอมะซอนโดยสมบูรณ์ และโดยทั่วไปจำหน่ายผลิตภัณฑ์อาหารทั้งหมด (whole food) ที่ปราศจากไขมันเติมไฮโดรเจนและสี กลิ่น และสารกันเสียสังเคราะห์ โดยได้รับการรับรองเป็นร้านขายของชำออร์แกนิกจากกระทรวงเกษตรสหรัฐในสหรัฐอเมริกา และมีชื่อเสียงในเรื่องสินค้าออร์แกนิกที่มีให้เลือกมากมาย
จอห์น แมกกีย์ ผู้ร่วมก่อตั้งคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ของโฮลฟูดส์มาร์เก็ต ได้ขายบริษัทให้กับแอมะซอนในราคา 13.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 2017 และข้อมูลเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 2019 โฮลฟูดส์มีร้านค้ามากกว่า 500 แห่งในอเมริกาเหนือและ 6 แห่งในสหราชอาณาจักร

อ้างอิง
จังหวัดกอร์โดบา (ประเทศสเปน)
จังหวัดกอร์โดบา ( ) เป็นหนึ่งใน 50 จังหวัดของประเทศสเปน ตั้งอยู่ทางตอนกลางของแคว้นปกครองตนเองอันดาลูซิอา มีพรมแดนติดกับจังหวัดมาลากา เซบิยา ฆาเอน และกรานาดา ของแคว้นเอซเตรมาดูรา ติดกับจังหวัดบาดาโฆซ ของแคว้นเอซเตรมาดูรา และติดกับจังหวัดซิวดัดเรอัล ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นปกครองตนเองกัสติยา-ลามันชา จังหวัดมีพื้นที่ 13,769 2 กม.
ประวัติศาสตร์
พระราชกฤษฎีกาลงวันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1833 ได้จัดตั้งจังหวัดกอร์โดบา (พร้อมกับจังหวัดอื่น ๆ อีก 48 จังหวัด) โดยจังหวัดดังกล่าวก่อตั้งขึ้นจากการรวมเมืองต่าง ๆ ในราชอาณาจักรกอร์โดบาเข้ากับเมืองต่อไปนี้ ซึ่งก่อนหน้านั้นขึ้นกับจังหวัดบาดาโฮซ ได้แก่ เบลัลกาซาร์ (Belalcázar), ฟูเอนเตลาลันชา (Fuente la Lancha), อิโนโฆซาเดลดูเก (Hinojosa del Duque) และ บียานูเอบาเดลดูเก (Villanueva del Duque)

อ้างอิง
ฮันโซ (โอเวอร์วอตช์)
ฮันโซ ชิมาดะ ( ) เป็นตัวละครที่ปรากฏตัวครั้งแรกในวิดีโอเกมโอเวอร์วอตช์ ค.ศ. 2016 ซึ่งเป็นวิดีโอเกมฮีโรชูตเตอร์มุมมองบุคคลที่หนึ่งที่พัฒนาโดยบริษัทบลิซซาร์ดเอ็นเตอร์เทนเมนต์ และเป็นต้นกำเนิดของแฟรนไชส์เกมดังกล่าว นอกเหนือจากเกมโอเวอร์วอตช์แล้ว ฮันโซยังปรากฏตัวในสื่ออื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง เช่น ภาพยนตร์แอนิเมชันสั้นและเว็บคอมิกส์ รวมถึงเป็นตัวละครที่เล่นได้ในเกมออนไลน์แบบหลายผู้เล่นอย่างฮีโรส์ออฟเดอะสตอร์ม และเขาได้ปรากฏตัวอีกครั้งในโอเวอร์วอตช์ 2 ซึ่งเป็นภาคต่อของเกมต้นฉบับที่วางจำหน่ายใน ค.ศ. 2022
ตัวละครนี้มีเชื้อสายญี่ปุ่นและเป็นพี่ชายของเก็นจิ ซึ่งเป็นตัวละครที่ผู้เล่นสามารถควบคุมได้อีกตัวหนึ่ง พี่น้องทั้งสองเป็นสมาชิกของตระกูลชิมาดะ ซึ่งเป็นตระกูลอาชญากรสมมุติของญี่ปุ่น โดยในเรื่องราวเบื้องหลัง ฮันโซถูกผู้อาวุโสของตระกูลบังคับให้ฆ่าเก็นจิ ฮันโซได้ทำตามหน้าที่อย่างซื่อสัตย์แต่หัวใจสลาย จึงประณามครอบครัวของตนและหนีออกจากญี่ปุ่นเพื่อเดินทางไปทั่วโลก เพื่อแสวงหาการไถ่บาปจากสิ่งที่ตนเคยทำในอดีต ส่วนในเกม เขาได้รับการจัดอยู่ในประเภทตัวละครโจมตีที่มีระดับความยากสูง เขาเป็นนักธนูที่มีความสามารถในการยิงธนูเป็นชุดอย่างรวดเร็วเพื่อโจมตีเป้าหมายสำคัญ รวมถึงการกระโดดไปข้างหน้า ตลอดจนการเปิดเผยตำแหน่งของผู้เล่นฝ่ายตรงข้าม
ฮันโซได้รับการตอบรับอย่างดีจากทั้งเหล่านักวิจารณ์และแฟน ๆ โดยได้รับคำชมในด้านการพัฒนาตัวละครที่เกี่ยวข้องกับน้องชาย, การออกแบบตัวละคร และความสามารถของเขา อย่างไรก็ตาม บรรดานักวิจารณ์ได้ตั้งข้อสังเกตว่า ตัวละครนี้จำเป็นต้องได้รับการฝึกเพื่อให้สามารถใช้งานได้อย่างมีประสิทธิภาพในเกม

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* Official design reference guide by Blizzard Entertainment.
รถม้าสำริดราชวงศ์ฉิน
รถม้าสำริดราชวงศ์ฉิน (銅車馬 หรือ 秦銅車馬) เป็นชุดแบบจำลองรถม้าสำริดจำนวนสองคันจากสมัยราชวงศ์ฉิน ซึ่งถูกขุดค้นพบเมื่อปี ค.ศ. 1980 ที่สุสานจิ๋นซีฮ่องเต้ จักรพรรดิองค์แรกแห่งราชวงศ์ฉิน ผู้ครองราชย์ระหว่างปี 247 ถึง 220 ปีก่อนคริสตกาล แม้ในระยะแรกจะถูกค้นพบในสภาพแตกเป็นชิ้นส่วนจำนวนมาก แต่ภายหลังได้รับการบูรณะอย่างสมบูรณ์ภายในเวลา 5 ปี โดยมีขนาดประมาณครึ่งหนึ่งของขนาดจริง

ชิ้นแรก รถม้าสำริดหมายเลขหนึ่ง (一號銅車馬) เป็นรถม้าแบบเปิด ลากโดยม้าสำริดสี่ตัว มีสารถียืนหนึ่งคน และมีแท่นพร้อมร่มสำริดอยู่ด้านข้าง

ชิ้นที่สอง รถม้าสำริดหมายเลขสอง (二號銅車馬) เป็นรถม้าแบบปิด ลากโดยม้าสำริดสี่ตัว มีที่นั่งสองที่และหลังคาคล้ายร่ม
ปัจจุบันรถม้าทั้งสองจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ทหารดินเผาและม้าของจิ๋นซีฮ่องเต้ (秦始皇兵馬俑博物館) ในมณฑลส่านซี ในปี ค.ศ. 2010 รถม้าสำริดชุดนี้ถูกนำไปจัดแสดงในงานเอ็กซ์โป 2010 เซี่ยงไฮ้ ภายในอาคารศาลาจีนในงานเอ็กซ์โป 2010

รถม้าสำริดชุดนี้อยู่ในรายชื่อรายชื่อโบราณวัตถุจีนที่ห้ามจัดแสดงในต่างประเทศ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น