SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
นาซีจัมปูร์
นาซีจัมปูร์ (อินโดนีเซียและ ) หรือ นาซีเบอร์เลาก์ ( ) เป็นอาหารประเภทข้าวที่วางเนื้อสัตว์ ผัก ถั่วลิสง ไข่ และข้าวเกรียบกุ้งไว้ด้านบน นาซีจัมปูร์กินกับเครื่องเคียงหลายอย่าง ทั้งผัก ปลา และเนื้อสัตว์ เป็นอาหารจานหลักในหลายพื้นที่ทั้งในอินโดนีเซีย มาเลเซีย สิงคโปร์ และเนเธอร์แลนด์ ในจังหวัดโอกินาวะของญี่ปุ่นมีอาหารที่คล้ายกัน เรียกจัมปูรู
จุดกำเนิดและความหลากหลาย
สูตรของนาซีจัมปูร์มีความหลากหลายในแต่ละพื้นที่ซึ่งมีความแตกต่างกัน ดังนี้
* ในชวาเรียกนาซีจัมปูร์ว่านาซีราเมิซ และมีรูปแบบที่หลากหลายทั่วทั้งเกาะ เครื่องปรุงที่พบบ่อยคือหมี่ทอด พบครั้งแรกในชวาตะวันตก
* ในบาหลีเรียกอาหารจานนี้ว่านาซีจัมปูร์บาหลีหรือนาซีบาหลี ลักษณะพิเศษคือใช้เครื่องเทศผสมแบบบาหลีที่เรียกบาซาเกเน็ป นอกจากนั้น ยังใส่ทูนาย่าง เต้าหู้ทอด แตงกวา ผักโขม เต็มเป เนื้อวัว แกงผัก ข้าวโพด ซอสพริก นิยมห่อใบตองขาย
* ชาวอินโดนีเซียเชื้อสายจีน พบในจาการ์ตาในพื้นที่ที่มีชาวจีนอยู่หนาแน่น นิยมเรียกว่านาซีจัมปูร์ตียงโฮอา หรือนาซีจัมปูร์แบบจีน นิยมใส่เนื้อย่าง หมูอบกรอบ หมูหวาน และสะเต๊ะ กินกับซุปไก่แบบจีนหรือซายูร์อาซิน
น นิยมใส่เนื้อย่าง หมูอบกรอบ หมูหวาน และสะเต๊ะ กินกับซุปไก่แบบจีนหรือซายูร์อาซินซึ่งเป็นซุปกระดูกหมูแบบอินโดนีเซีย อาหารแบบนี้ไม่พบในที่อื่นนอกจาการ์ตา
รวมภาพ

ไฟล์:Nasi Campur Tionghoa Kenanga 2.jpg| นาซีจัมปูร์แบบของชาวจีน 
ไฟล์:Nasi campur as art, Ubud, Indonesia.jpg| นาซีจัมปูร์แบบบาหลี 
ไฟล์:Nasi Campur Bali Ayam Betutu.jpg| นาซีจัมปูร์แบบบาหลีกับอายัมเบตูตูและผัก 
ไฟล์:Nasi campur rawon.JPG| นาซีจัมปูร์กับราวนจากซูราบายา 
ไฟล์:Nasi campur sop saudara warung Pangkep.JPG| นาซีจัมปูร์กับซุปเนื้อควายในซูลาเวซีใต้ 
ไฟล์:Nasi campur sop saudara Jeneponto.JPG| นาซีจัมปูร์ในซูลาเวซีใต้ 
ไฟล์:Javanese nasi campur.JPG| นาซีจัมปูร์แบบชวากับไก่น้ำผึ้งและเต็มเป
สนุกเกอร์ 6 แดง ชิงแชมป์โลก
สนุกเกอร์ 6 แดง ชิงแชมป์โลก ( ) หรือ แสงโสม 6 แดง ชิงแชมป์โลก (SangSom Six-red World Championship) เป็นรายการแข่งขันสนุกเกอร์ที่เล่นแดงหกลูกและหกลูกสี โดย ติง จวิ้นฮุย เป็นแชมป์คนล่าสุด

ในการแข่งขันครั้งแรก ๆ จัดขึ้นที่โรงแรมมณเฑียรริเวอร์ไซด์
ประวัติ
การแข่งขันได้จัดขึ้นในฤดูกาลที่ 2008/2009 เป็นที่รู้จักในชื่อ ซิกส์เรดสนุกเกอร์อินเตอร์เนชันแนล (Six-red Snooker International) ซึ่งจัดตั้งโดยสมาพันธ์กีฬาบิลเลียดแห่งเอเชีย (Asian Confederation of Billiards Sports) ผู้เล่นสี่สิบแปดคนถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มต่างๆถึงแปดกลุ่ม แต่ละกลุ่มก็จะผ่านเข้าถึงรอบน็อกเอาต์ (คัดออก) ในปี 2009 การแข่งขันได้เปลี่ยนชื่อเป็น ซิกส์เรดเวิลด์กรังด์ปรีซ์ (Six-red World Grand Prix) และปี 2010 ได้เปลี่ยนอย่างเป็นทางการเป็น สนุกเกอร์ 6 แดง ชิงแชมป์โลก (six red snooker world championship) หลังการแข่งขันก่อนหน้าได้จัดขึ้นครั้งหนึ่งในปี 2009 ตอนนี้ได้ยกเลิกแล้ว ไม่ได้จัดขึ้นในฤดูกาลที่ 2011/2012 แต่กลับมาอีกครั้งในใน
009 ตอนนี้ได้ยกเลิกแล้ว ไม่ได้จัดขึ้นในฤดูกาลที่ 2011/2012 แต่กลับมาอีกครั้งในในฤดูกาลที่ 2012/2013 พร้อมกับการสนับสนุนของสมาคมบิลเลียดอาชีพและสนุกเกอร์โลก การแข่งขันได้จัดขึ้นในโรงแรมมณเฑียรริเวอร์ไซด์ในกรุงเทพมหานคร ประเทศไทย ตั้งแต่ปี 2008
ผู้ชนะ
{| class="wikitable" style="margin: auto"
|-
! style="text-align: center; background-color: #00af00" | ปี
! style="text-align: left; background-color: #00af00" | ผู้ชนะ
! style="text-align: left; background-color: #00af00" | อันดับที่ 2
! style="text-align: left; background-color: #00af00" | คะแนน
! style="text-align: left; background-color: #00af00" | ฤดูกาล
|-
! colspan=5 style="text-align: center; background-color: #c0ffc0" | Six-red Snooker International
|-
| 2008 
| ริกกี วอลเดน
| สจวต บิงแฮม
| style="text-align: center" | 8–3
| 2008/09
|-
! colspan=5 style="text-align: center; background-color: #c0ffc0" | Six-red World Grand Prix
style="text-align: center; background-color: #c0ffc0" | Six-red World Grand Prix
|-
| 2009 
| จิมมี ไวต์
| แบร์รี ฮอว์กินส์
| style="text-align: center" | 8–6
| 2009/10
|-
! colspan=5 style="text-align: center; background-color: #c0ffc0" | Six-red World Championship
|-
| 2010 
| มาร์ก เซลบี
| ริกกี วอลเดน
| style="text-align: center" | 8–6
| 2010/11
|-
| 2012 
| มาร์ก เดวิส
| ฌอน เมอร์ฟี
| style="text-align: center" | 8–4
| 2012/13
|-
| 2013 
| มาร์ก เดวิส
| นีล โรเบิร์ตสัน
| style="text-align: center" | 8–4
| 2013/14
|-
| 2014 
| สตีเฟน แม็กไกวร์
| ริกกี วอลเดน
| style="text-align: center" | 8–7
| 2014/15
|-
| 2015 
| เทพไชยา อุ่นหนู
| เหลีย
style="text-align: center" | 8–7
| 2014/15
|-
| 2015 
| เทพไชยา อุ่นหนู
| เหลียง เหวินปั๋ว
| style="text-align: center" | 8–2
| 2015/16
|-
| 2016 
| ติง จวิ้นฮุย
| สจวร์ต บิงแฮม
| style="text-align: center" | 8–7
| 2016/17
|-
| 2017
| มาร์ก วิลเลียมส์
| เทพไชยา อุ่นหนู
| style="text-align: center" | 8–2
| 2017/18
|-
| 2018
| ไคเรน วิลสัน
| ติง จวิ้นฮุย
| style="text-align: center" | 8–4
| 2018/19
|-
| 2019
| สตีเฟน แม็กไกวร์
| จอห์น ฮิกกินส์
| style="text-align: center" | 8–6
| 2019/20
|-
| 2023
| ติง จวิ้นฮุย
| เทพไชยา อุ่นหนู
| style="text-align: center" | 8–6
| 2022/23
|}
จังหวัดก่าเมา
ก่าเมา ( ) เป็นจังหวัดของประเทศเวียดนาม เมืองหลักของจังหวัดคือก่าเมา ตั้งอยู่ในดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงทางภาคใต้ของประเทศเวียดนาม เป็นจังหวัดใต้สุด ตอนใต้เป็นแหลมชื่อว่าแหลมก่าเมา กั้นระหว่างอ่าวไทยกับทะเลจีนใต้ อดีตนายกรัฐมนตรีเหงียน เติ๊น สุง เกิดและเติบโตที่จังหวัดนี้ สามารถเดินทางโดยรถยนต์จากนครโฮจิมินห์โดยถนนระยะทาง 360 กิโลเมตร ผ่านทางหลวงแห่งชาติ 1 เอ หรือทางอากาศ (สนามบินก่าเมา)

พื้นที่ของจังหวัดก่าเมาในปัจจุบันเคยเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรฟูนันซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมประเทศลาว ประเทศกัมพูชา รวมไปถึงภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทยและภาคใต้ของประเทศเวียดนามด้วย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
บาสมตี
บาสมตี (Basmati; ออกเสียงว่า ในอนุทวีปอินเดีย) หรือบางทีสะกดเป็น บาสมาตี เป็นรูปแบบหนึ่งของข้าวที่มีลักษณะยาว เรียว และมีกลิ่น มีพื้นเพอยู่ในอนุทวีปอินเดีย ข้อมูลจากปี 2018-19 ระบุว่าประเทศอินเดียส่งออกมากถึง 65% ของตลาดข้าวบาสมตีทั่วโลก ในขณะที่ประเทศปากีสถานเป็นผู้ผลิตส่งออกมากรองลงมา ประเทศส่วนใหญ่ใช้ข้าวบาสมตีที่ปลูกในท้องถิ่น อย่างไรก็ตามบาสมตีเริ่มมีความพิเศษเฉพาะทางภูมิศาสตร์ต่อบางพื้นที่และอำเภอของอินเดียและปากีสถาน

ข้อมูลจากหน่วยงานรัฐบาลอินเดีย APEDA ระบุว่าการที่ข้าวชนิดหนึ่งจะสามารถเรียกว่าเป็นบาสมตีได้นั้นจะต้องมีความยาวข้าวสีแล้วก่อนหุงเฉลี่ยขั้นต่ำ 6.61 มิลลิเมตร และความกว้างสูงถึง 2 มิลลิเมตร ในบรรดาพารามิเตอร์ต่าง ๆ
ประวัติและศัพทมูล
ศัพทมูลของคำว่า บาสมตี มาจากคำในภาษาสันสกฤต คือ วาส (vas; กลิ่น) และ มยุป (mayup; เส้นใยหรือเมล็ด) ในการสมาสคำนั้น มยุป เปลี่ยนรูปเป็น มตี จึงเรียกชื่อว่า วาสมตี (vasmati) ส่วนพจนานุกรมภาษาอังกฤษของออกซเฟิร์ดระบุว่า "บาสมตี" (Basmati) มาจากภาษาฮินดี ( , ) แปลตรงตัวว่า "กลิ่นหอม" (fragrant) ข้าวบาสมตีเชื่อกันว่ามีการปลูกในอนุทสีปอินเดียมานานหลายศตวรรษแล้ว งานเขียนที่มีการระบุถึงข้าวบาสมตีที่เก่าแก่สุดปรากฏใน หีร์รันฌาร์ (ปี 1766)
บาสมตีเข้าสู่พื้นที่ตะวันออกกลางและเอเชียกลางโดยพ่อค้าชาวมุสลิมและอาหรับ ในปัจจุบันข้าวบาสมตียังคงเป็นอาหารหลักในอนุทวีปอินเดีย เอเชียกลาง, เปอร์เซีย, อาหรับและอาหารตะวันออกกลางอื่น ๆ อีกมากมาย ข้าวบาสมตีผลิตและส่งออกจากอนุทวีปอินเดียเป็นหลัก

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
แซตเทอร์เดย์เซย์โกะ
แซทเทอร์เดย์ เซย์โกะ เป็นกลุ่มศิลปินแนวอินดี้ป็อปของค่ายจีนี่เรคคอร์ดส ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ที่มีชื่อเสียงระหว่างปี 2545 - 2551

สมาชิก
ประกอบด้วย 
* ก้อย วลัยลักษณ์ มุสิกโปฎก (ร้องนำ) 
* ทัศ สุทัศน์ เพชรมี (เบส) 
* ตุ๊กแก จักรพันธ์ บุญหล่อ (กีต้าร์) 
* ต่อ ต่อศักดิ์ ปัญจศุภรักษ์ (กีตาร์)
ผลงานอัลบั้ม
แซทเทอร์เดย์ เซย์โกะ (พ.ศ. 2545) 
# อะไรที่ฉันเป็น
# ถามหน่อย
# ฉันรักท้องฟ้าเวลาค่ำคืน
# ไปๆมาๆ (มาๆไปๆ)
# ราตรีแห่งนี้
# เปลืองใจ
# ดั่งดาว
# เบื่อ
# อย่าเผลอก็แล้วกัน
# ชอบทุกอย่าง
กู้ดไนท์ ฟรายเดย์ (พ.ศ. 2548) 
# ลังเล
# รักตัวเองดีที่สุด
# ฟ้าเป็นใจ
# ใจทศกัณฑ์
# ไม่มี
# ไม่เคยพอ
# ดี
# หลับคืนนี้
# ถ้าเธอต้องการ
# ส่ายเอว
ซูเปอร์ ซันเดย์ (พ.ศ. 2551) (ค่ายเพลง เฮียร์) 
# หนึ่งห้าเจ็ด บีพีเอ็ม
# ภารตะ ฮีโร่
# นาฬิกาที่หมุนกลับ
# มนุษย์ต่างดาว
# รอมั้ย
# อีกด้านของดวงจันทร์
# แต่งตัว
# ห้าม
# ตัดใจและยอมรับ
# แสงวันใหม่
อื่น ๆ
; ชื่อวง 
ชื่อวงได้มาจากสมาชิกชายสองคนในวง ที่มีชื่อขึ้นต้นด้วยภาษาอังกฤษ ตัวเอส (ทรงฤทธิ์-สุทัศน์) จ
จากสมาชิกชายสองคนในวง ที่มีชื่อขึ้นต้นด้วยภาษาอังกฤษ ตัวเอส (ทรงฤทธิ์-สุทัศน์) จึงตั้งชื่อวงว่า "แซทเทอร์เดย์" ส่วนคำว่า "เซย์โกะ" ภาษาญี่ปุ่น = ผู้หญิง บริสุทธิ์ สดใส หรือ ผู้หญิงงาม ซึ่งหมายถึงก้อย
จังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันออก
จังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันออก ( , , ) เป็นหนึ่งใน 31 จังหวัดของประเทศอิหร่าน ซึ่งตั้งอยู่ในอิหร่านอาเซอร์ไบจาน มีพรมแดนติดกับประเทศอาร์มีเนีย ประเทศอาเซอร์ไบจาน จังหวัดแอร์แดบีล จังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันตก และ จังหวัดแซนจอน เมืองหลักของอาเซอร์ไบจานตะวันออกคือแทบรีซ จังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันออกอยู่ในภูมิภาค 3 ของประเทศอิหร่าน และกองเลขาธิการตั้งอยู่ในเมืองหลักของแทบรีซ

ภูมิศาสตร์
ภูมิอากาศ

ประวัติ

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 
* Cultural Heritage Organization of East Azerbaijan 
* The Union for Handwoven Carpets of East Azerbaijan 
* Recent Photos from Azerbaijan
* Arasbaran UNESCO Biosphere Reserve 
* Lake Urmia UNESCO Biosphere Reserve 
* East Azerbaijan Research Park net portal 
* Azerbaijan entries in the Encyclopædia Iranica 
* Bahram Moshiri's brief talk on Azerbaijan.
จังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันตก
จังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันตก ( , , ) เป็นหนึ่งใน 31 จังหวัดของประเทศอิหร่าน อยู่ในทิศตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ ที่มีพรมแดนติดกับประเทศตุรกี, ประเทศอิรัก, สาธารณรัฐปกครองตนเองนาคีชีวัน, จังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันออก, จังหวัดซานจาน และจังหวัดคูเซสถาน จังหวัดเป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาค 3 จังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันตกครอบคลุมพื้นที่ 39,487 ตารางกิโลเมตรหรือ 43,660 กิโลเมตร รวมทั้งทะเลสาบอูร์เมีย ในปี ค.ศ. 2012 จังหวัดมีประชากรประมาณ 3,000,000 (จากการประมาณ) เมืองหลักและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดคืออูร์เมีย

ประวัติ

ภูมิศาสตร์และภูมิอากาศ

ประชากร

ศาสนา

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*Piranshahr-ag.ir 
*Official website of West Azerbaijan Governor’s Office 
*West Azerbaijan’s Government Portal 
*Urmia sport news agency 
*West Azerbaijan Provincial Management Organization 
*West Azerbaijan Cultural Heritage Organization 
*Recent photos from Azerbaijan
*Lake Urmia UNESCO Biosphere Reserve 
*About Urmia
จังหวัดโฆรอซอนเหนือ
จังหวัดโฆรอซอนเหนือ ( ) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศอิหร่าน บอจนอร์ดเป็นศูนย์กลางของจังหวัด ในปี 2014 ถูกตั้งอยู่ใน ภูมิภาค 5

โฆรอซอนเหนือ เป็นหนึ่งในสามจังหวัดที่ถูกสร้างแบ่งออกจาก โฆรอซอน ในปี 2004

ประวัติ

เขตการปกครอง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* The text of the law for division of Khorasan into three provinces (in Persian) 
* Cultural Heritage Foundation of Khorasan
จังหวัดโฆรอซอเนแรแซวี
จังหวัดโฆรอซอเนแรแซวี ( ) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศอิหร่าน มัชฮัดเป็นศูนย์กลางและเป็นเมืองหลักของจังหวัด

ประวัติ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*The text of the law for division of Khorasan into three provinces (in Persian) 
*Cultural Heritage Foundation of Khorasan 
*/Razavi Khorasan Province cooprative office 
*/Razavi Khorasan Province cooprative office (in Persian)
*Razavi Khorasan Province Department of Education (in Persian)
*Imam Reza Shrine Official website 
*Mashad Mayor's Office 
*Central Library of Astan Quds Razavi Official website
จังหวัดโฆรอซอนใต้
จังหวัดโฆรอซอนใต้ ( ) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในภาคตะวันออกของประเทศอิหร่าน บีร์จันด์เป็นศูนย์กลางของจังหวัด ในปี 2014 ถูกตั้งอยู่ใน ภูมิภาค 5

ประวัติ

ดูเพิ่ม
* โฆรอซอน
* โฆรอซอนชีมาลี
* จังหวัดโฆรอซอนแรแซวี

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* The text of the law for division of Khorasan into three provinces (in Persian) 
* Cultural Heritage Foundation of Khorasan
จังหวัดโฆรอซอน
โฆรอซอน ( ) เป็นจังหวัดในภาคเหนือของประเทศอิหร่าน แต่ในอดีตที่เรียกว่าพื้นที่ทางตะวันออกที่มีขนาดใหญ่และภาคตะวันออก-ภาคเหนือของจักรวรรดิเปอร์เซีย

เป็นจังหวัดที่ใหญ่ที่สุดของประเทศอิหร่านจนถูกแบ่งออกเป็นสามจังหวัดในเดือนกันยายนปี 2004: 
* โฆรอซอนเหนือ
* โฆรอซอนใต้
* โฆรอซอนแรแซวี

บางส่วนของจังหวัดที่ถูกเพิ่มเข้าไป
* บางส่วนทางใต้ ซีสถานและบาโลชิสถาน
* บางส่วนทางตะวันตก ยาซด์

อ้างอิง
พูแดจีแก
พูแดจีแก ( , แปลว่า "สตูกองทัพ") เป็นอาหารประเภท จีแก (ซุปเกาหลีมีลักษณะเหมือนกับสตูของตะวันตก) ไม่นานนักหลังจากสงครามเกาหลี อาหารเป็นที่ขาดแคลนไปทั่วทั้งโซล ผู้คนจำนวนหนึ่งจึงใช้วัตถุดิบที่เหลือจากกองทัพสหรัฐอเมริกาที่ประจำการในเกาหลีใต้ ในพื้นที่รอบ ๆ อึยจ็องบูและพย็องแท็ก (หรือซงทันในขณะนั้น) หรือมุนซัน วัตถุดิบประกอบไปด้วยฮอตดอก, เนื้อกระป๋อง (สแปม) หรือแฮม ผสมกันลงไปในน้ำซุปรสเผ็ดดั้งเดิมของเกาหลีปรุงรสด้วย โคชูจัง (พริกแดงที่มีลักษณะเหนียว) และกิมจิ
พูแดจีแกยังคงได้รับความนิยมอยู่ในเกาหลีใต้ โดยในปัจจุบันมักผสมเครื่องปรุงสมัยใหม่เข้าไปด้วย เช่น บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป, อเมริกันชีสที่หั่นเป็นแผ่นบาง ๆ ส่วนเครื่องปรุงอื่น ๆ ก็ประกอบไปด้วยเนื้อบด, ไส้กรอกหั่นเป็นชิ้นบาง ๆ, ถั่วกระป๋อง, มีนารี, หอมใหญ่, หอมต้นเดี่ยว, ต็อก, เต้าหู้, พริก, มะกะโรนี, กระเทียม, เห็ด และผักอื่น ๆ ตามฤดูกาล
ต้นกำเนิด
พูแดจีแกเริ่มทำขึ้นในช่วงระหว่างสงครามเกาหลี และได้รับความนิยมอย่างมากภายหลังจากนั้น ในขณะที่ชาวเกาหลีประสบภาวะอาหารขาดแคลนในช่วงสงครามเกาหลี ชาวเกาหลีนำส่วนผสมที่เหลือทิ้งจากกองทัพอเมริกันเช่นเนื้อกระป๋องและฮอตดอกหรืออย่างอื่นที่หาได้มาผสมรวมกันแล้วรับประทาน โดยส่วนผสมทั้งหมดผสมในหม้อใบใหญ่แล้วต้ม ในช่วงแรกอาหารประเภทนี้ถูกเรียกว่า ชนซึนทัง ( ) ซึ่งได้ชื่อมาจากนามสกุลจอห์นสันของอดีตประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาลินดอน บี. จอห์นสัน กับคำว่า ทัง (탕, ) ซึ่งมีความหมายว่าซุป
เมืองอึยจ็องบู (ซึ่งเป็นเมืองที่ติดกับโซลทางทิศเหนือและมีฐานทัพอเมริกันหลายแห่ง) มีชื่อเสียงจากอาหารพูแดจีแก ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 ทางเมืองได้ออกข้อกำหนดให้เรียกชื่ออาหารนี้ว่า อึยจ็องบูจีแก เพื่อถอนคำว่า พูแด ซึ่งแปลว่ากองทัพหรืออะไรที่เกี่ยวกับการทหารออกไป มีเพียงร้านอาหารไม่กี่แห่งที่ปฏิบัติตามข้อกำหนดนี้ มิหนำซ้ำร้านอาหารบางแห่งยังเพียงแค่เติมชื่อเมืองโดยไม่ถอนคำว่า พูแด ออกไปเป็นชื่อ อึยจ็องบูบูแดจีแก และที่อึยจ็องบูยังมีถนนซึ่งมีชื่อเรียกว่า "ถนนอึยจ็องบูบูแดจีแก" เป็นถนนที่สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านอาหารที่ขายพูแดจีแก

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* คำแนะนำเกี่ยวกับอาหารพูแดจีแก เว็บไซต์เมืองอึยจ็องบู
คลองสาทร
เหนือและใต้]]
คลองสาทร ( ; ) เป็นคลองสายหนึ่งในกรุงเทพมหานคร อยู่ในเขตพื้นที่เขตสาทร ใจกลางกรุงเทพมหานคร มีประวัติเกิดขึ้นมาพร้อม ๆ กับถนนสาทร ในปี พ.ศ. 2438 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อกิจการค้าข้าวของประเทศไทยเจริญรุ่งเรืองมาก มีพ่อค้าชาวจีนและชาวตะวันตกเข้ามาค้าขายมากขึ้น แต่การคมนาคมการขนส่งมีความยากลำบาก ทางรัฐบาลต้องการพัฒนาที่ดินและขุดคลองเป็นจำนวนมาก จึงเชิญชวนเอกชนทำการขุดคลอง โดยจะยกสิทธิ์ในที่ดินสองฟากคลองเป็นการตอบแทน ต่อมาเจ้าสัวยม หรือเจ๊สัวยม คหบดีชาวจีน ได้ร่วมกันจัดตั้ง บริษัทขุดคลองแลคูนาสยาม จ้างกรรมกรจีนทำการขุดคลองขนาดใหญ่จากแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตะวันออก ไปบรรจบกับคลองถนนตรง (คลองวัดหัวลำโพง) ซึ่งคลอ
หญ่จากแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตะวันออก ไปบรรจบกับคลองถนนตรง (คลองวัดหัวลำโพง) ซึ่งคลองที่ขุดขึ้นใหม่นั้น นิยมเรียกกันตามชื่อผู้ที่ขุดว่า "คลองเจ้าสัวยม" ขณะที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงเรียก "คลองนายยม" และได้นำดินที่ขุดคลองทำถนน ทั้ง 2 ฝั่งคลองด้วย จึงกลายเป็นถนนสาทรในที่สุด ภายหลังเจ้าสัวยมได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น หลวงสาทรราชายุตก์ ผู้คนจึงนิยมเรียกคลองขุดใหม่นี้ว่า "คลองสาทรราชายุตก์" รวมถึง "ถนนสาทรราชายุตก์" แต่ต่อมาได้เรียกเหลือเพียงสั้น ๆ ว่า "สาทร"
โดยคำว่าสาทร ในระยะแรกทั้งชื่อเขต รวมถึงคลองและถนน สะกดด้วย ธ ต่อมาในปี พ.ศ. 2542 จากการสืบค้นประวัติความเป็นมาของกรุงเทพมหานคร พบว่าสะกดผิด เนื่องจาก "สาธร" นั้นไม่มีความหมาย แต่หากสะกดด้วย ท จะมีความหมายถึง "เอื้อเฟื้อ เอาใจใส่" กอปรกับชื่อที่ถูกต้องของหลวงสาทรราชายุตก์สะกดด้วย ท จึงได้เสนอต่อกระทรวงมหาดไทย และได้มีประกาศในราชกิจจานุเบกษา เปลี่ยนมาดังเช่นปัจจุบัน
คลองสาทรเดิมเป็นคลองที่มีขนาดใหญ่ จนเมื่อช่วง พ.ศ. 2522–2525 ได้มีการก่อสร้างสะพานสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช เพื่อเชื่อมต่อการจราจรจากถนนสาทรไปยังฝั่งธนบุรี จึงทำให้ต้องขยายถนนเพื่อรองรับจำนวนรถที่มาจากฝั่งธนบุรี และรองรับจำนวนรถที่จะข้ามไปยังฝั่งธนบุรีเช่นกัน ทำให้ต้องถมคลองสาทรในส่วนริมคลองทิ้งไป ส่งผลให้คลองสาทรแคบลงอย่างที่เห็นในปัจจุบันนี้

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
อุทยานโอลิมปิกโซล
อุทยานโอลิมปิกโซล ( ) เป็น อุทยานโอลิมปิก สร้างขึ้นเพื่อรองรับการเป็นเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1988 ตั้งอยู่ที่แขวงพังกี, เขตซงพา โซล ประเทศเกาหลีใต้

สนามกีฬา
* โอลิมปิกเฟนซิ่งยิมเนเซียม
* โอลิมปิกยิมนาสติกอารีนา
* สระว่ายน้ำโอลิมปิก (Olympic Swimming Pool)
* สนามโอลิมปิกเทนนิส
* โอลิมปิกเวโลโดม
* โอลิมปิกเวทไลติงยิมเนเซียม - เปลี่ยนชื่อเป็น Woori Financial Art Hall

สถานที่อื่นๆ
* มหาวิทยาลัยกีฬาแห่งชาติเกาหลี
* ป้อมม็องชน
* สวนปติมากรรมโอลิมปิก
* โรงแรมโอลิมปิกปาร์คเทล
* โอลิมปิกฮอลล์
* พิพิธภัณฑ์โอลิมปิกโซล
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะ SOMA
* ประตูสันติภาพโลก
* สวนกุหลาบ
โอลิมปิกฮอลล์
ในปี พ.ศ 2554 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม กีฬาและการท่องเที่ยวได้ร่วมกับกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมกีฬาแห่งเกาหลีใต้ได้ทำการปรับปรุงให้โอลิมปอกฮอลล์กลายเป็นคอนเสิร์ตฮอลล์ โครงการปรับปรุงเป็นระยะเวลา 1 ปี ประกอบไปด้วยการขยายเวทีเป็น 2,452 ที่นั่งในหอประชุมหลัก, ห้องแสดงประวัติศาสตร์ความเป็นมาของเคป๊อป ตั้งแต่ปี 1920 จนถึงยุคปัจจุบัน, มีโรงละครขนาด 240 ที่นั่งสำหรับนักดนตรีแนวอินดี้และศิลปินหน้าใหม่ ในวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2554 โอลิมปิกฮอลล์ได้เปิดให้บริการอีกครั้งพร้อมด้วยการแสดงของนักร้องที่มีชื่อเสียงอาทิเช่น ซูเปอร์จูเนียร์, ทูพีเอ็ม, โฟร์มินิตและอาฟเตอร์สกูล
งานที่จัดในฮอลล์
* คิงส์ออฟคอนวีเนียนซ์: Kings of Convenience Live in Seoul - มีนาคม พ.ศ. 2553 
* The Swell Season: The Swell Season Live in Seoul - 7 เมษายน พ.ศ. 2553 
* ทูเอนีวัน: NOLZA 2011 - 26,27 และ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2554
* บีเอพี: B.A.P - Live on earth - 23 และ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 
* เอพิงก์: Apink 1st concert PINK PARADISE" 30 และ 31 มกราคม พ.ศ. 2558

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์อุทยานโอลิมปิกโซล
ชื่อบุคคลเวียดนาม
ชื่อบุคคลเวียดนาม ชื่อของคนเวียดนามส่วนใหญ่ประกอบไปด้วยชื่อสกุล ชื่อกลาง และชื่อตัว ซึ่งไม่เหมือนหลายประเทศที่เขียนชื่อก่อนแล้วตามด้วยนามสกุล ตัวอย่างเช่น บุคคลชื่อ เหงียน เติ๊น สุง ( ) ประกอบด้วยชื่อสกุลคือ "เหงียน", ชื่อกลางคือ "เติ๊น" และชื่อตัวคือ "สุง" นอกจากนี้อาจมีกรณีพิเศษที่ชื่อมีเพียง 2 คำหรือมากกว่า 3 คำ

รายชื่อนามสกุลที่ใช้กันมาก

#เหงียน ( ) ร้อยละ 38
#เจิ่น ( ) ร้อยละ 11
#เล ( ) ร้อยละ 9.5
#ฝั่ม ( ) ร้อยละ 7.1
#ฮหว่าง ( ) ร้อยละ 5.1
#ฟาน ( ) ร้อยละ 4.5
#หวอ ( ) ร้อยละ 3.9
#ดั่ง ( ) ร้อยละ 2.1
#บู่ย ( ) ร้อยละ 2
#โด๋ ( ) ร้อยละ 1.4
#โห่ ( ) ร้อยละ 1.3
#โง ( ) ร้อยละ 1.3
#เซือง ( ) ร้อยละ 1
#ลี้ ( ) ร้อยละ 0.5
ดูเพิ่ม
* ชื่อบุคคลจีน
* ชื่อบุคคลญี่ปุ่น
* ชื่อบุคคลเกาหลี
* นามสกุล

แหล่งข้อมูลอื่น
*Vietnamese Name in Olden Day
*Vietnamese names 
*Vietnamese names for girls and boys
*Introduction to Vietnamese Language
สำนักงานพิพิธภัณฑ์เกษตรเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว (องค์การมหาชน)
สำนักงานพิพิธภัณฑ์เกษตรเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว (องค์การมหาชน) เป็นหน่วยงานของรัฐ ประเภทองค์การมหาชน ภายใต้การกำกับดูแลของกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ก่อตั้งขึ้นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2539 เป็นพิพิธภัณฑ์การเกษตรเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว สังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2552 ได้รับการยกฐานะเป็นองค์การมหาชน
ประวัติ
ในปี พ.ศ. 2539 สำนักงานปลัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ได้จัดตั้งพิพิธภัณฑ์การเกษตรเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว มีวัตถุประสงค์เพื่อเฉลิมพระเกียรติเนื่องในโอกาสมหามงคลสมัยที่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร รัชกาลที่ 9 ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินมาประกอบพิธีวางศิลาฤกษ์อาคารพิพิธภัณฑ์เมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 และพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จพระราชดำเนินเป็นองค์ประธานในพิธีเปิดอาคารเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2545
ต่อมาในปี พ.ศ. 2552 กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ได้จัดตั้งสำนักงานพิพิธภัณฑ์เกษตรเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว (องค์การมหาชน) โดยการตราพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสำนักงานพิพิธภัณฑ์เกษตรเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว (องค์การมหาชน) พ.ศ. 2552 มีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2552

สำนักงานพิพิธภัณฑ์เกษตรเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว (องค์การมหาชน) จัดตั้งขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์หลักในการเผยแพร่พระเกียรติคุณและพระอัจฉริยภาพของพระมหากษัตริย์ไทยกับความสัมพันธ์ในด้านการเกษตรตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน ตลอดจนเป็นศูนย์กลางในการขับเคลื่อนปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงที่เกี่ยวกับการเกษตร
พิพิธภัณฑ์เกษตรเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เปิดให้บริการวันอังคารถึงวันอาทิตย์ 
คณะกรรมการ
# นาย สำราญ สาราบรรณ์ เป็นประธานกรรมการ
# นางสาว เบญจพร ชาครานนท์ เป็นกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ
# นางสาว ศิริพร บุญชู เป็นกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ
# ดร. สถาพร ใจอารีย์ เป็นกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ
#ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. ทวี วัชระเกียรติศักดิ์ เป็นกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ
#รองศาสตราจารย์ ดร. ร่วมจิตร นกเขา เป็นกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
สมพร แสงชัย
รองศาสตราจารย์ ดร.สมพร แสงชัย เป็นปรมาจารย์มวยไทยสายพระยาพิชัยดาบหัก และเป็นผู้ทรงคุณวุฒิแห่งสำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ

ประวัติ
สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีสาขารัฐศาสตร์ เกียรตินิยม Magna Cum Laude จากมหาวิทยาลัยแอริโซนาสเตตเมื่อปี พ.ศ. 2506 จากนั้น เขาได้สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทและปริญญาเอกสาขาการปกครอง จากมหาวิทยาลัยอินเดียนาในปี พ.ศ. 2508 และ 2510 ตามลำดับ

รศ.ดร.สมพร แสงชัย เป็นผู้ฝึกสอนมวยไทยโบราณ สายมวยท่าเสา และมวยพระยาพิชัยดาบหัก โดยในวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 เขาได้รับเกียรติเป็นตัวแทนในการสาธิตมวยไทยโบราณ สายมวยท่าเสา และมวยพระยาพิชัยดาบหัก ณ ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย
และในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 ได้มีการจัดงานวันมวยไทย ขึ้นที่เวทีกลางแจ้ง ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย รศ.ดร.สมพร แสงชัย ได้รับเกียรติเป็นหนึ่งในตัวแทนครูมวยไทย 5 สาย ที่ได้ทำการรำไหว้ครูมวยไทย ร่วมกับยอดธง ศรีวราลักษณ์ (มวยไทยภาคกลาง), ประเสริฐ ยาและ (มวยไทยไชยา), จ.ส.อ.สมนึก ไตรสุทธิ (มวยไทยลพบุรี), พ.อ.(พิเศษ) อำนาจ พุกศรีสุข (มวยไทยโคราช) และจรัสเดช อุลิต (มวยไทยพลศึกษา)
นอกจากนี้ เขายังมีผลงานด้านวิชาการ อาทิ ผลงานเขียน สิ่งแวดล้อม: อุดมการณ์ การเมือง และการพัฒนาอย่างยั่งยืน การวางแผนเชิงกลยุทธ์ภาครัฐ ฯลฯ โดยเป็นผู้ทรงคุณวุฒิจากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ และเป็นอาจารย์พิเศษโครงการปรัชญาดุษฎีบัณฑิตสาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง

มรดกสืบทอด
รศ.ดร.สมพร แสงชัย ได้รับการยกย่องเป็นผู้สืบสานมวยไทยสายพระยาพิชัยดาบหัก ที่มีประวัติความเป็นมาอันยาวนาน โดยเป็นตัวแทนสืบทอดวิชาจากรุ่นสู่รุ่น ให้คงอยู่สืบไป รวมถึงมีผลงานหนังสือชื่อ ยุทธศิลป์มวยโบราณ ที่ได้ถ่ายทอดลักษณะการต่อสู้ของมวยไทยสายพระยาพิชัยดาบหัก ทั้งในรูปแบบของการรุกและการรับ
หนังสือมวยไทย
# ดร.สมพร แสงชัย, มวยไทย : ศิลปะมวยไทยสายพระยาพิชัยดาบหัก อุตรดิตถ์ : สำนักศิลปวัฒนธรรมจังหวัดอุตรดิตถ์, 2545.
# ดร.สมพร แสงชัย และคณะ, มวยอุตรดิตถ์ : มวยสำนักท่าเสาของพระยาพิชัยดาบหัก , อุตรดิตถ์ : สำนักงานจังหวัดอุตรดิตถ์, 2549.
# ดร.สมพร แสงชัย และคณะ, มวยไทยในไทยุทธ์ : ความสัมพันธ์ของไทยุทธ์กับมวยพระยาพิชัยดาบหัก , กรุงเทพ : ทิพเนตร์, 2550.
# ดร.สมพร แสงชัย, มวยไทยโบราณ : องค์ความรู้และไม้มวยไทยโบราณ , กรุงเทพ : ทิพเนตร์, 2552. 
# ดร.สมพร แสงชัย และคณะ, ยุทธศิลป์มวยโบราณ : มวยพระยาพิชัยดาบหัก , กรุงเทพ : ทิพเนตร์, 2553.
# ดร.สมพร แสงชัย และคณะ, ยุทธศิลป์มวยไทยต้องห้าม ลิงและยักษ์ในมวยพระยาพิชัยดาบหัก, กรุงเทพ : ทิพเนตร์, 255
ุทธศิลป์มวยไทยต้องห้าม ลิงและยักษ์ในมวยพระยาพิชัยดาบหัก, กรุงเทพ : ทิพเนตร์, 2554.
# ดร.สมพร แสงชัย และคณะ, มวยพระนเรศวร : ลีลาคชยุทธและคัมภีร์มวยปลัดเต็ง , กรุงเทพ : ทิพเนตร์, 2555.
# ดร.สมพร แสงชัย และคณะ, มวยพระยาพิชัยดาบหัก : ทายาทยุทธศิลป์สำนักมวยท่าเสา, อุตรดิตถ์ : กองศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์, 2555.
# ดร.สมพร แสงชัย และคณะ, มวยไทยเดิม , กรุงเทพ : ทิพเนตร์, 2557.
# ดร.สมพร แสงชัย และคณะ, ศาสตร์ลับในมวยไทยเดิม, กรุงเทพ : ทิพเนตร์, 2557.
# ดร.สมพร แสงชัย และคณะ, การซ้อนไม้ในมวยพระยาพิชัยดาบหัก, กรุงเทพ : ทิพเนตร์, 25ุ60.
# ดร.สมพร แสงชัย และคณะ, การแก้ไม้ในมวยพระยาพิชัยดาบหัก, อยู่ระหว่างจัดทำ (ตีพิมพ์), 2561.
เกียรติประวัติ
* ปรมาจารย์อาวุโส (มงคล ๙ - มงคลทอง) แห่งสมาคมครูมวยไทย 
* พ.ศ. 2559 : รางวัลผู้อนุรักษ์มวยไทยโบราณดีเด่น งานเชิดชูเกียรติ วันมวยไทยแห่งชาติ ครั้งที่ 5 
* พ.ศ. 2561 : เป็นศาสตราภิชาน สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์

เครื่องราชอิสริยาภรณ์

อ้างอิง
จังหวัดฟู้เถาะ
ฟู้เถาะ ( ) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนาม เมืองหลักของจังหวัดคือเหวียตจี่ ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากฮานอยเป็นระยะทาง 80 กิโลเมตร (50 ไมล์) และห่างจากท่าอากาศยานนานาชาติโหน่ยบ่าย 50 กิโลเมตร (31 ไมล์) จังหวัดครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 3,528.1 ตารางกิโลเมตร ใน ค.ศ. 2019 มีประชากร 1,463,726 คน

ประวัติ

ภูมิศาสตร์

เขตการปกครอง
จังหวัดฟู้เถาะแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 นคร 1 เมือง และ 11 อำเภอ ได้แก่
{| class="wikitable sortable"
|-
! width="150" | ชื่อภาษาไทย !! width="150" | ชื่อภาษาเวียดนาม !! width="60" | ประชากร (ค.ศ. 2019)
|-
| นครเหวียตจี่ || || 214,777
|-
| เมืองฟู้เถาะ || || 70,653
|-
| อำเภอเกิ๋มเค || || 139,424
|-
| อำเภอดวานหุ่ง || || 115,131
|-
| อำเภอตามนง || || 87,931
|-
| อำเภอเตินเซิน || || 85,731
|-
| อำเภอทัญเซิน || || 133,132
|-
| อำเภอทัญถวี || || 84,622
|-
| อำเภอทัญบา || || 115,470
|-
| อำเภอฝู่นิญ || || 111,011
|-
| อำเภอเลิมทาว || || 107,989
|-
| อำเภอหะฮหว่า || || 104,997
|-
| อำเภอเอียนเหลิป || || 92,858
|}

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*เว็บไซต์ทางการจังหวัดฟู้เถาะ
จังหวัดเอียนบ๊าย
เอียนบ๊าย ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งที่ตั้งอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนามในอดีต มีพรมแดนร่วมกับ 6 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดห่าซาง, จังหวัดหล่าวกาย, จังหวัดลายเจิว, จังหวัดเซินลา, จังหวัดฟู้เถาะ และจังหวัดเตวียนกวาง จังหวัดครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 6,899.5 ตารางกิโลเมตร ใน ค.ศ. 2019 มีประชากร 821,030 คน

เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2025 จังหวัดเอียนบ๊ายได้ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดหล่าวกาย

ศัพทมูลวิทยา
ชื่อของจังหวัดมาจากวงศัพท์จีน-เวียดนาม โดยเขียนเป็นอักขระว่า 安沛

เขตการปกครอง
จังหวัดเอียนบ๊ายแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 นคร 1 เมือง และ 12 อำเภอ ได้แก่
{| class="wikitable sortable"
|-
! width="150" | ชื่อภาษาไทย !! width="150" | ชื่อภาษาเวียดนาม !! width="60" | ประชากร (ค.ศ. 2019)
|-
| นครเอียนบ๊าย || || 100,631
|-
| เมืองเหงียโหละ || || 31,786
|-
| อำเภอจั่มเติ๊ว || || 33,962
|-
| อำเภอเจิ๊นเอียน || || 84,675
|-
| อำเภอวันเจิ๊น || || 155,473
|-
| อำเภอวันเอียน || || 129,679
|-
| อำเภอหมู่กังจ๋าย || || 63,961
|-
| อำเภอหลุกเอียน || || 108,817
|-
| อำเภอเอียนบิ่ญ || || 112,046
|}

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* สภาพอากาศในเวียดนาม - เอียนบ๊าย
จังหวัดบักเลียว
บักเลียว ( ) เป็นจังหวัดในอดีตของประเทศเวียดนาม เป็นจังหวัดชายฝั่งทะเล ตั้งอยู่ในภูมิภาคดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงทางตอนใต้ของประเทศ เมืองศูนย์กลางการปกครองคือ นครบักเลียว

เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2025 จังหวัดบักเลียวได้ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดก่าเมา

เขตการปกครอง
จังหวัดบักเลียวแบ่งออกเป็น 7 เขตการปกครองระดับอำเภอ ประกอบด้วย 5 อำเภอ, 1 เมือง และ 1 นคร ดังนี้

* 5 อำเภอ
** ดงหาย ( )
** ฮหว่าบิ่ญ ( )
** ห่งเซิน ( )
** เฟื้อกล็อง ( )
** หวิญเหล่ย ( )
* 1 เมืองระดับอำเภอ
** ซ้าซาย ( )
* 1 นครภายใต้จังหวัด
** บักเลียว ( ) - เมืองศูนย์กลางการปกครอง
เขตการปกครองระดับอำเภอเหล่านี้ยังแบ่งย่อยออกเป็นเขตการปกครองระดับตำบล ประกอบด้วย 7 เมืองระดับตำบล, 50 ตำบล และ 7 แขวง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
จังหวัดฮหว่าบิ่ญ
ฮหว่าบิ่ญ ( ) เป็นจังหวัดบนภูเขาของประเทศเวียดนามในอดีต ตั้งอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ มีพรมแดนติดกับจังหวัดฟู้เถาะและจังหวัดเซินลาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ติดกับฮานอยทางทิศเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือ ติดกับจังหวัดห่านามทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ติดกับจังหวัดนิญบิ่ญและจังหวัดทัญฮว้าทางทิศใต้ ในปี ค.ศ. 2004 ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศต่อหัวของจังหวัดอยู่ที่ประมาณ 228 ดอลลาร์สหรัฐ (หรือเท่ากับ 3,600,000 ด่ง)

ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดฮหว่าบิ่ญมีประชากร 854,131 คน

เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2025 จังหวัดฮหว่าบิ่ญได้ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดฟู้เถาะ

เขตการปกครอง
จังหวัดฮหว่าบิ่ญแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 นครและ 10 อำเภอ ได้แก่
{| class="wikitable sortable"
|-
! width="150" | ชื่อภาษาไทย !! width="150" | ชื่อภาษาเวียดนาม !! width="60" | ประชากร (ค.ศ. 2019)
|-
| นครฮหว่าบิ่ญ || || 101,674
|-
| อำเภอกาวฟ็อง || || 45,470
|-
| อำเภอกี่เซิน || || 34,044
|-
| อำเภอกีมโบย || || 118,767
|-
| อำเภอด่าบั๊ก || || 55,002
|-
| อำเภอเตินหลัก || || 86,889
|-
| อำเภอมายเจิว || || 55,640
|-
| อำเภอเลืองเซิน || || 99,457
|-
| อำเภอหลักเซิน || || 136,652
|-
| อำเภอหลักถวี || || 60,393
|-
| อำเภอเอียนถวี || || 60,143
|}

ประชากร
ชาวเหมื่อง (ร้อยละ 63.4) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่สำคัญของจังหวัดฮหว่าบิ่ญ ตามมาด้วยชาวเวียดนาม (ร้อยละ 27.7)

อ้างอิง
จังหวัดซ้อกจัง
ซ้อกจัง ( ) เป็นจังหวัดในภูมิภาคดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงทางตอนใต้ของประเทศเวียดนามในอดีต เมืองหลักของจังหวัดคือซ้อกจัง จังหวัดมีพื้นที่ทั้งหมด 3,223 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรประมาณ 1,213,400 คน

เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2025 จังหวัดซ้อกจังได้ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของนครเกิ่นเทอ

ศัพทมูลวิทยา
ชื่อของจังหวัดมาจากวงศัพท์จีน-เวียดนาม โดยเขียนเป็นอักขระว่า 月江

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
กงไฉ่
กงไฉ่ หรือ ก๊งฉ่าย ( ; เพ็งอิม: gong 3 cai 3 ) เป็นผักดองแบบจีนที่เป็นที่นิยมตั้งแต่สมัยราชวงศ์ซ้อง นำใจผักของผักโสภณมาหั่นเป็นชิ้น ตากแดดให้สลด นำไปเคล้าเกลือ ทับด้วยของหนักจนแห้ง จากนั้นนำมานวดกับน้ำตาล เกลือ เหล้าจีน ข่าป่น เต้าซี่ อัดใส่ขวดไว้ 1 เดือน จึงรับประทานได้
อ้างอิง
* สุทัศน์ ศุกลรัตนเมธี. สืบสานตำนานอาหารแต้จิ๋ว. กทม. ตู้กับข้าว. 2556
เจมี ออลิเวอร์
เจมส์ เทรเวอร์ "เจมี" ออลิเวอร์ ( ) เกิดเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2518 เป็นเชฟมีชื่อเสียง เจ้าของภัตตาคาร พิธีกร และชาวยูทูบชาวอังกฤษ เป็นที่รู้จักกันดีในอาหารที่มุ่งเน้นในรายการโทรทัศน์และตำราปรุงอาหารต่าง ๆ เมื่อเร็ว ๆ นี้ เขาได้รณรงค์ทั่วโลกเพื่อการศึกษาอาหารที่ดีกว่า
หนังสือ
* Something for the Weekend, ISBN 0-14-102258-2
* The Naked Chef, ISBN 0-7868-6617-9
* The Return of the Naked Chef, ISBN 0-7181-4439-2
** ตีพิมพ์ในสหรัฐอเมริกาโดยใช้ชื่อ The Naked Chef Takes Off, ISBN 0-7868-6755-8
* Happy Days with the Naked Chef, ISBN 0-7868-6852-X
* Jamie's Kitchen, ISBN 1-4013-0022-7
* Jamie's Dinners, ISBN 1-4013-0194-0
* Jamie's Italy, ISBN 0-7181-4770-7
* Cook With Jamie: My Guide to Making You a Better Cook , ISBN 0-7181-4771-5
* Jamie's Little Book of Big Treats, ISBN 0-14-103146-8
* Jamie at Home: Cook Your Way to the Good Life, ISBN 978-0-7181-5243-7
* Jamie's Ministry of Food: Anyone Can Learn to Cook in
ISBN 978-0-7181-5243-7
* Jamie's Ministry of Food: Anyone Can Learn to Cook in 24 Hours, ISBN 978-0-7181-4862-1
** ตีพิมพ์ในสหรัฐอเมริกาโดยใช้ชื่อ Jamie's Food Revolution: Rediscover How to Cook Simple, Delicious, Affordable Meals, ISBN 978-1-4013-2359-2
* Jamie's Red Nose Recipes, ISBN 978-0-14-104178-0
* Jamie's America, ISBN 978-0-7181-5476-9
* Jamie does... Spain, Italy, Sweden, Morocco, Greece, France, ISBN 978-0-7181-5614-5
* Jamie's 30-Minute Meals, ISBN 978-0-7181-5477-6
* Jamie's Great Britain, ISBN 978-0-7181-5681-7
* Jamie's 15 Minute Meals, ISBN 978-0718157807
* Save With Jamie, ISBN 978-0718158149
* Jamie's Comfort Food, ISBN 97
718157807
* Save With Jamie, ISBN 978-0718158149
* Jamie's Comfort Food, ISBN 978-0-7181-5953-5
* Everyday Super Food, ISBN 978-0718181239
* Super Food Family Classics, ISBN 978-0718178444
พายแอปเปิล
พายแอปเปิล ( ) เป็นพายผลไม้ซึ่งมีส่วนผสมหลักเป็นแอปเปิล รับประทานเป็นของหวาน บางครั้งอาจโรยหน้าด้วยวิปครีมหรือไอศกรีม หรืออาจรับประทานกับคัสตาร์ดหรือเชดดาร์ชีส มีเพสตรีปิดทั้งข้างล่างและข้างบน ซึ่งเพสตรีตรงข้างบนมีลักษณะเป็นเส้นแบนยาว ซึ่งวางไขว้กัน​เหมือนเป็นลายถักตะกร้า

พายแอปเปิลเป็นของหวานที่นิยมรับประทานในประเทศตะวันตกหลายประเทศ เช่น สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร เยอรมนี เนเธอร์แลนด์ สวีเดน เป็นต้น พายแอปเปิลถือว่าเป็นสัญลักษณ์ของสหรัฐอย่างไม่เป็นทางการ และถือเป็นหนึ่งในอาหารทานเล่นซิกเนเจอร์
ส่วนผสม
แอปเปิลในพายแอปเปิลต้องนำหั่นเป็นชิ้น ๆ และส่วนมากมักปอกเปลือกออกก่อน ชนิดของแอปเปิลที่นิยมใช้ในพายแอปเปิลมักมีลักษณะกรอบและค่อนข้างเปรี้ยว ได้แก่ แอปเปิลพันธุ์แบรมลีย์ เอ็มไพร์ นอร์เดิร์นสปาย หรือแกรนนีสมิธ ซึ่งเป็นพันธุ์ที่รับประทานอย่างสด ๆ หรือรับประทานเป็นส่วนผสมของอาหารจานอื่นก็ได้ แอปเปิลที่ใช้อาจเป็นแอปเปิลสด แอปเปิลกระป๋อง หรือแอปเปิลตากแห้งที่นำมาแช่น้ำไว้ก็ได้ โดยแอปเปิลตากแห้งมักจะนิยมใช้แทนแอปเปิลสดในฤดูกาลที่แอปเปิลมีน้อย

พายแอปเปิลอาลาโมด (a la Mode) ในสหรัฐอเมริกา คือพายแอปเปิลที่รับประทานกับไอศกรีม บางครั้งอาจมีชีสเชดดาร์หนึ่งชิ้นเล็ก ๆ วางอยู่ข้าง ๆ หรือข้างบนพายแอปเปิลที่ตัดออกมาเป็นชิ้นแล้วก็ได้เช่นกัน

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลลอื่น

*Food Timeline history Notes: Apple Pie
*A Apple Pie, by Kate Greenaway, 1886. Woodblock printed children's book, based on a much earlier rhyme; from Project Gutenberg
*The Dutch Table: Dutch Apple Pie
*Dutch Apple Pie Recipe by Liesbeth de Vos
ฮอตดอก
ฮอตดอก ( ) เป็นไส้กรอกนึ่งหรือย่างซึ่งวางในขนมปังที่ผ่ากลางแนวยาว โดยรับประทานในรูปแบบคล้ายแซนด์วิช ชื่อของฮอตดอกอาจทำให้บางบุคคลคิดว่ามีเนื้อสุนัขเป็นส่วนประกอบหลัก แต่เนื้อสัตว์ที่นิยมใช้ทำฮอตดอกคือเนื้อวัว, หมู หรือ ไก่ หรืออาจเป็นเนื้อสัตว์สามหรือสองชนิดนี้ผสมรวมกันก็ได้ เครื่องปรุงที่นิยมรับประทานข้างเคียงได้แก่ มัสตาร์ด, ซอสมะเขือเทศ, หอมใหญ่, มายองเนส, แตงกวาดอง, เนยแข็ง, ชิลิกอนการ์เน และเซาเออร์เคราท์
โดยทั่วไปมักเชื่อว่าฮอตดอกมีแหล่งกำเนิดจากชาวเยอรมันที่อพยพไปอาศัยอยู่ในสหรัฐอเมริกา จนทำให้เป็นอาหารข้างถนนที่มีความนิยมสูงในสหรัฐอเมริกา โดยถือว่าเป็นอาหารอเมริกันได้เลยทีเดียว ในสหรัฐอเมริกา ฮอตดอกส่วนใหญ่มักมีจำหน่ายตามรถขายอาหารเคลื่อนที่ซึ่งมักอยู่ใกล้บริเวณสนามเบสบอล จนทำให้เป็นอาหารที่ชาวอเมริกันทุกคนนึกถึงเมื่อไปชมเบสบอล
แต่ความจริงแล้ว ฮอตดอกถือกำเนิดมานานกว่า 3,500 ปีแล้วในยุคบาบิโลเนีย มีลักษณะเป็นเนื้อหมักเครื่องเทศ ยัดไว้ในไส้สัตว์ ชาวโรมันเรียกอาหารประเภทนี้ว่า "Salsus" และเป็นที่ของคำว่า "Sausage" หรือไส้กรอกในภาษาอังกฤษ ในยุคกลาง เมืองต่าง ๆ ของทวีปยุโรปได้พัฒนาสูตร รสชาติ และรูปร่างของไส้กรอกของตนเอง และตั้งชื่อไส้กรอกตามชื่อเมืองที่เป็นถิ่นกำเนิด เช่น ไส้กรอกเวียนนา เป็นต้น
ที่มาของคำว่า "ฮอตดอก" ที่แปลว่า "หมาร้อน" มาจาก ในปี ค.ศ. 1906 นักวาดการ์ตูนชื่อ โทมัส ดอร์แกน ได้แรงบันดาลใจจากรูปร่างที่โค้งงอคล้ายสุนัขดัชชุนของไส้กรอก และจากเสียงพ่อค้า "เห่า" ตะโกนเรียกคนซื้อ กอร์ดอนจึงได้วาดรูปสุนัขดัชชุนราดด้วยมัสตาร์ดประกบด้วยขนมปัง และเขียนบรรยายใต้รูปว่า "ซื้อหมาร้อน ๆ" (Get your hot dogs!) เล่ากันว่าดอร์แกนไม่สามารถสะกดคำว่า ดัชชุนได้ถูกต้อง จึงใช้คำว่า "หมา" แทน ปรากฏว่าคำว่าฮอตดอกกลายเป็นคำที่ติดปากชาวอเมริกันทั่วไป จนเลิกเรียกไส้กรอกด้วยคำอื่น ๆ และยังทำให้ชาวโลกคิดว่าฮอตดอกเป็นอาหารที่ชาวอเมริกันคิดขึ้นมาอีกด้วย

อ้างอิง
คอร์นดอก
คอร์นดอก ( ) เป็นฮอตดอกที่เสียบไม้และเคลือบด้วยแป้งข้าวโพดคอร์นมีลแล้วนำไปทอด มีแหล่งกำเนิดจากสหรัฐอเมริกา โดยนิยมรับประทานเป็นอาหารจานด่วนหรืออาหารข้างถนน มักรับประทานเปล่า ๆ แต่บางครั้งอาจรับประทานกับมัสตาร์ดก็ได้

ชื่อ
คอร์นดอกในภาษาไทยเป็นคำทับศัพท์จากภาษาอังกฤษ "corn dog" ซึ่งแปลว่า "สุนัขข้าวโพด" โดยคำว่า "ดอก" (dog) นั้นย่อมาจาก "ฮอตดอก" อีกที ส่วน "คอร์น" (แปลว่า "ข้าวโพด") นั้น มาจากแป้งข้าวโพดคอร์นมีล ซึ่งเป็นส่วนผสมหลักของคอร์นดอก
การนำบริโภค
คอร์นดอกมักนำบริโภคในรูปแบบอาหารข้างถนนหรืออาหารจานด่วน ผู้จำหน่ายมักจุ่มคอร์นดอกแล้วเสิร์ฟให้ผู้บริโภคทันทีเพื่อที่จะให้มีอุณหภูมิที่ยังร้อนอยู่ ในสหรัฐอเมริกาและประเทศแคนาดา มักมีคอร์นดอกสำเร็จรูปจำหน่ายตามซูเปอร์มาร์เก็ตในรูปแบบแช่แข็ง ซึ่งผู้ซื้อสามารถนำไปอุ่นแล้วรับประทานได้ คอร์นดอกแบบแช่แข็งบางชนิดสามารถนำไปทอด หรือ อบในเตาอบหรือในเตาอบไมโครเวฟก็ได้ มักรับประทานเปล่า ๆ แต่รับประทานกับเครื่องปรุงก็ได้ โดยมากมัสตาร์ดเป็นเครื่องปรุงที่มีความนิยมสูงสุด

อ้างอิง
อาหารอเมริกัน
ถือว่าเป็นหนึ่งในอาหารประจำชาติของชาวอเมริกัน]]
อาหารอเมริกัน ( ) โดยรวมแล้วกล่าวถึงอาหารหลากหลายชนิดที่บริโภคในสหรัฐอเมริกาหรืออาหารที่มีแหล่งกำเนิดมาจากสหรัฐอเมริกา เป็นอาหารที่ได้รับอิทธิพลจากทั่วโลก แต่โดยมากได้รับอิทธิพลสูงสุดจากอาหารของชาวยุโรปตั้งแต่ที่ชาวยุโรปได้อพยพเข้ามาตั้งรากฐานในทวีปอเมริกาในศตวรรษที่ 17 มีการผสมผสานกับอาหารของชาวพื้นเมืองอเมริกันซึ่งเป็นอาหารของผู้ที่อยู่อาศัยมาก่อน และมีส่วนประกอบด้วยเนื้อสัตว์หรือพืชผักที่หาได้ในเฉพาะในทวีปอเมริกาเหนือ นอกเหนือจากนั้น ยังมีอิทธิพลจากอาหารแอฟริกาเข้ามาอีกด้วย ซึ่งนำเข้ามาในสหรัฐอเมริกาโดยทาสชาวแอฟริกา ในสมัยปัจจุบัน อาหารอเมริกันได้รับอิทธิพลจากประเทศเพื่อนบ้านเช่นอาหารจากประเท
กา ในสมัยปัจจุบัน อาหารอเมริกันได้รับอิทธิพลจากประเทศเพื่อนบ้านเช่นอาหารจากประเทศเม็กซิโก และจากประเทศอื่น ๆ ทั่วโลก เนื่องจากการอพยพเข้าไปอยู่ของผู้คนจากหลากหลายประเทศเป็นจำนวนมาก
ตัวอย่างอาหารอเมริกันที่มีชื่อเสียงมากที่สุด เช่น ไก่ทอด พิซซาหน้าเปปเปอโรนี ชีสเบอร์เกอร์ เทเทอร์ทอตส์ กริลล์ชีส มีตโลฟ สมอร์ (s'more) คอร์นดอก พายแอปเปิล มักกะโรนีอบชีส ชีลีกอนการ์เน บัฟฟาโลวิงส์ ชีสเค้กแบบนิวยอร์ก บิสกิตกับเกรวี

อ้างอิง

* Haff, H. (2011). The founders of American cuisine: Seven cookbook authors, with historical recipes. Jefferson, N.C.: McFarland.
* Smith, A. F. (2009). Eating history: 30 turning points in the making of American cuisine. Columbia University Press.
บัฟฟาโลวิงส์
บัฟฟาโลวิงส์ ( ) เป็นปีกไก่ทอดที่ไม่ชุบแป้งแล้วคลุกกับน้ำซอสที่มีรสชาติเปรี้ยวจากน้ำส้มสายชู เผ็ดจากพริกเคเยน และมีกลิ่นหอมจากเนย มักนำเสิร์ฟขณะร้อน โดยมากจะบริโภคกับก้านขึ้นฉ่ายหรือแคร์รอตหั่นเป็นแท่ง ๆ เล็ก ๆ เคียงข้างกับน้ำสลัดบลูชีสซึ่งเอาไว้จิ้ม

บัฟฟาโลวิงส์เป็นหนึ่งในอาหารอเมริกันที่มีชื่อเสียงไปทั่วโลก มีแหล่งกำเนิดมาจากเมืองบัฟฟาโล รัฐนิวยอร์ก

ชื่อ
คำว่า "บัฟฟาโลวิงส์" ในภาษาไทยเป็นคำทับศัพท์มาจากภาษาอังกฤษ (buffalo wings) โดย "บัฟฟาโล" (Buffalo) เป็นชื่อของเมืองบัฟฟาโลในรัฐนิวยอร์กของสหรัฐอเมริกา ส่วน "วิงส์" (wings) หมายถึงปีกไก่
วิธีการทำ
ซอสบัฟฟาโลทำจากพริกเคเยนผสมกับเนยที่ละลายแล้ว โดยระดับความเผ็ดจะขึ้นอยู่กับความเผ็ดของพริก ปีกไก่โดยมากจะนำไปทอดในน้ำมันปริมาณมาก (หรือบางครั้งอาจนำไปย่างหรืออบแทนก็ได้) จนกว่าจะมีสีเหลืองออกสีน้ำตาล พอทอดเสร็จก็สะเด็ดน้ำมันออก แล้วจึงนำไปคลุกกับน้ำซอส ในสหรัฐอเมริกามักมีซอสบัฟฟาโลสำเร็จรูปวางจำหน่ายตามซูเปอร์มาร์เก็ต ซึ่งทำให้การทำบัฟฟาโลวิงส์สะดวกมากขึ้นต่อผู้บริโภค

อ้างอิง
เงือกน้อย มุโรมิซัง
เงือกน้อย มุโรมิซัง ( ) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนโดยเคจิ นาจิมะ ตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งแม็กกาซีนรายสัปดาห์ ของสำนักพิมพ์โคดันชะ ระหว่างปี พ.ศ. 2552 ถึง พ.ศ. 2557 ได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ทั้งหมด 11 เล่ม มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ซีรีส์อนิเมะดัดแปลงผลิตโดยทัตซึโนโกะโปรดักชัน ออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนถึงมิถุนายน พ.ศ. 2556 ซีรีส์เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับนางเงือกชื่อมุโรมิ และผองเพื่อนที่เป็นเงือก สัตว์น้ำ และสัตว์ประหลาดในตำนานต่างๆ

เนื้อเรื่อง
ตัวละคร
* มุโรมิซัง ( ) นางเงือกผู้พูดด้วยสำเนียงฮาคาตะ ผู้นิยมวัฒนธรรมมนุษย์บนบกและชอบขึ้นบกมาพูดคุยกับมนุษย์อยู่เสมอโดยเฉพาะทาคุโร่
* มุโคจิมะ ทาคุโร่ ( ) นักเรียนมัธยมปลายผู้ชอบการตกปลา เวลาว่างๆมักชอบมานั่งตกปลาที่คันกั้นน้ำและมักจะพบมุโรมิซังที่นั่นเสมอ ถูกมุโรมิซังเรียกด้วยชื่อเล่นว่า "ทัคคุง"
* ลีไวอาซัง ( ) นางเงือกรุ่นพี่ของมุโรมิซังผู้พูดด้วยสำเนียงโคะคุระ ปกติอยู่ในร่างนางเงือก แต่มีร่างต่อสู้ปิศาจขนาดยักษ์ ซึ่งก็คือเลวีอาธาน สัตว์ร้ายที่ปรากฏในคัมภีร์ไบเบิล
* สุมิดะซัง ( ) นางเงือกเพื่อนของมุโรมิซังที่มักจะไปดื่มด้วยกัน
* ฮีจัง ( ) นางเงือกที่โตมาด้วยกันกับมุโรมิซัง เรียกมุโรมิซังว่า "พี่" สนิทกับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในทะเลโดยเฉพาะ
ันกับมุโรมิซัง เรียกมุโรมิซังว่า "พี่" สนิทกับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในทะเลโดยเฉพาะโลมา
* ฟุจิซัง ( ) นางเงือกที่มีหน้าอกใหญ่ เมื่อก่อนชื่นชอบครีบหางที่งดงามของมุโรมิซังมาก จึงพยายามหาทางทำให้ครีบหางของมุโรมิซังที่ตอนนี้เยินเพราะชอบขึ้นบกให้กลับมางดงามดังเดิม ส่วนมุโรมิซังนั้นไม่ชอบฟุจิซังที่มีหน้าอกใหญ่เกินหน้าเกินตา
* เยติ ) สัตว์ประหลาดที่เทือกเขาหิมาลัย มีลักษณะตัวเล็กและน่ารักต่างจากภาพลักษณ์ของเยติในความเชื่อจริงๆ เคยช่วยเหลือมุโรมิซังที่เทือกหิมาลัยจึงได้เป็นเพื่อนกัน
* ฮาร์พี ( ) สัตว์ประหลาดครี่งคนครึ่งนกวัยเด็กที่อาศัยอยู่กับเยติ มักมองมุโรมิซังเป็นอาหาร มีความจำสั้นมาก ลืมได้ง่ายๆหลังจากเดินเพียง 3 ก้าว
* โอโตฮิเมะ ) เจ้าของริวกูวโจ (
ความจำสั้นมาก ลืมได้ง่ายๆหลังจากเดินเพียง 3 ก้าว
* โอโตฮิเมะ ) เจ้าของริวกูวโจ (วังมังกร) เมื่อริวกูวโจล่มสลายเมื่อแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ที่คันโต โอโตฮิเมะได้ขึ้นมาทำงานหาเงินบนบกที่ร้านขายเครื่องมือตกปลาที่ทาคุโร่มักจะไปซื้อ
* คาวาบาตะ ( ) กัปปะเพื่อนของมุโรมิซัง ไม่ค่อยชอบมนุษย์ เพราะพี่ชายถูกมนุษย์จับตัวไปแล้วกลายเป็นมัมมี่กัปปะที่วัดซุยริวจิในโอซาก้า
รูปแบบต่าง ๆ
หนังสือการ์ตูน

ภาพยนตร์การ์ตูนโทรทัศน์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการของมังงะ 
* เว็ปไซต์ทางการของอนิเมะ 
*
อูเบฮาลายา
ขนมอูเบฮาลายา ( ) หรือ ขนมฮาลายังอูเบ ( ) หรือ ขนมมันกวนฟิลิปปินส์ เป็นขนมฟิลิปปินส์ ที่ทำจากมันเสากวน โดยกวนด้วยเนย (หรือมาร์การีน) นมข้นหวานและหัวกะทิ แล้วแช่เย็น บางครั้งอาจโรยหน้าด้วยนมข้นหวาน หรือ มะพร้าวคั่ว ขนมอูเบฮาลายาสามารถนำบริโภคเปล่า ๆ หรือนำบริโภคกับของหวานอื่น ๆ ก็ได้ เช่น ขนมฮาโลฮาโล หรือ ไอศกรีม

อ้างอิง

* Alejandro, R., & Tettoni, L. (2012). Authentic Recipes from the Philippines. New York: Tuttle Pub.
* Garcia, M. (2013). Filipino Cookbook: 85 Homestyle Recipes to Delight Your Family and Friends. Tuttle Publishing.
* Trost, A., & Kravetsky, V. (2014). 100 of the Most Delicious Filipino Dishes (Vol. 1). A&V.
มักกะโรนีอบชีส
มักกะโรนีอบชีส ( ) เป็นอาหารที่ประกอบด้วยมักกะโรนีกับเนยแข็งซึ่งส่วนมากนิยมใช้เชดดาร์ชีส บางครั้งอาจมีส่วนประกอบอื่นด้วย เช่น เกล็ดขนมปัง เนื้อสัตว์ ผัก มักกะโรนีอบชีสเป็นอาหารที่นิยมรับประทานอย่างแพร่หลายในหลายประเทศที่มีประชากรที่พูดภาษาอังกฤษเป็นภาษาแม่เป็นส่วนใหญ่ เช่น สหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกา แคนาดา ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ เป็นต้น

อ้างอิง
อาหารสหราชอาณาจักร
(Sunday roast) ประกอบด้วยเนื้อวัวอบ, มันฝรั่งอบ, ผัก และยอร์กเชอร์พุดดิง (Yorkshire pudding)]]
 (Fish and chips) อาหารเป็นที่นิยมในสหราชอาณาจักร]]
 และสกอนซึ่งมีต้นกำเนิดในจักรวรรดิอังกฤษ]]
อาหารสหราชอาณาจักร หรือ อาหารบริติช ( ) หมายถึงอาหารที่ประกอบขึ้นตามวัฒนธรรมของสหราชอาณาจักร อาหารสหราชอาณาจักรได้รับการอธิบายว่าเป็น "อาหารที่ไม่จุกจิก ทำจากส่วนผสมที่มีคุณภาพในท้องถิ่น จับคู่กับซอสง่าย ๆ เพื่อเน้นรสชาติมากกว่าจะปิดบังมัน" อย่างไรก็ตาม อาหารสหราชอาณาจักรยังได้รับอิทธิพลทางวัฒนธรรมของผู้ที่อพยพเข้ามาในสหราชอาณาจักร จึงเกิดเป็นอาหารลูกผสมจำนวนมาก เช่น ชิกเกนทีกกามาซาลา (chicken tikka masala) ซึ่งได้รับอิทธิพลจากอินเดีย
อาหารอังกฤษ
อาหารอังกฤษ ( ) หมายถึงอาหารที่ประกอบขึ้นตามวัฒนธรรมของชาวอังกฤษ มีลักษณะเฉพาะเป็นของตัวเอง แต่ก็มีลักษณะร่วมกับอาหารสหราชอาณาจักรอยู่มาก ส่วนใหญ่เป็นเพราะการนำเข้าวัตถุดิบและความคิดจากที่อื่น ๆ เช่น อเมริกาเหนือ จีน และอินเดียในสมัยจักรวรรดิอังกฤษ รวมทั้งเป็นผลมาจากการอพยพย้ายถิ่นเข้ามาหลังสงครามโลกครั้งที่ 2
ผับร็อก (สหราชอาณาจักร)
ผับร็อก ( ) เป็นแนวเพลงประเภทหนึ่งของดนตรีร็อก ที่ถูกพัฒนาขึ้นในช่วงต้นถึงกลางคริสต์ทศวรรษ 1970 ในสหราชอาณาจักร เมื่อมองย้อนไปก่อนหน้านี้ ผับร็อกมีการต่อต้านกับดนตรีโพรเกรสซิฟร็อก และแกลมร็อก ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาที่ไม่นาน ที่ผับร็อกได้หลีกเลี่ยงการจัดแสดงที่สถานบันเทิง และหันมาแสดงเพลงร็อกในผับเล็ก ๆ และคลับต่าง ๆ ในช่วงแรก และเป็นตัวเร่งสำคัญให้แนวเพลงพังก์ร็อกมีความโดดเด่น

, ที่พบปะสังสรรค์ของดนตรีผับร็อกที่มีชื่อเสียง]]

ดูเพิ่ม
* การาจร็อก
* ม็อดรีไววอล
* นิวเวฟ
* พาวเวอร์ป็อป
* รูตส์ร็อก

อ้างอิง
หนังสืออ่านเพิ่ม
* Blaney, John (2011) - A Howlin' Wind: Pub Rock And The Birth of New Wave (London: Soundcheck Books). ISBN 0-9566420-4-7
* Savage, Jon (1991). England's Dreaming: The Sex Pistols and Punk Rock (London: Faber and Faber). ISBN 0-312-28822-0
* Lydon, John (1995). Rotten: No Irish, No Blacks, No Dogs (New York: Picador). ISBN 0-312-11883-X
* Birch, Will (2003). No Sleep Till Canvey Island: The Great Pub Rock Revolution (1st ed. London: Virgin Books) ISBN 0-7535-0740-4.

แหล่งข้อมูลอื่น
* Southend Music Venues by Southend Sites
*Pub Rock at Nostalgia Central
เซาเทิร์นร็อก
เซาเทิร์นร็อก ( ) เป็นแนวเพลงย่อยของดนตรีร็อก และเป็นแนวเพลงประเภทหนึ่งของดนตรีอเมริกานา แนวเพลงนี้ถูกพัฒนาขึ้นในภาคใต้ของสหรัฐอเมริกา มาจากร็อกแอนด์โรล, คันทรี, และบลูส์ และทั่วไปจะเน้นที่กีตาร์ไฟฟ้าและเสียงร้อง แม้ว่ายังไม่มีใครทราบว่าเดิมของเซาเทิร์นร็อกเป็นอย่างไร "หลายคนรู้สึกว่าสิ่งสนับสนุนสำคัญเหล่านี้ในการพัฒนาของแนวเพลงร็อกแอนด์โรลได้ลดน้อยลงในประวัติศาสตร์แห่งเพลงร็อก"

อ้างอิง
หนังสืออ่านเพิ่ม
* The Rolling Stone Illustrated History of Rock & Roll, Random House, 1980. "Southern Rock" entry by Joe Nick Patoski; ISBN 0-394-73938-8.
* Kemp, Mark. Dixie Lullaby: A Story of Music, Race and New Beginnings in a New South, New York, New York: Free Press/Simon & Schuster, 2004, p. 17; ISBN 0-7432-3794-3.

แหล่งข้อมูลอื่น
*Pure Southern Rock website ; เข้าถึงเมื่อ 6 สิงหาคม 2014.
ความกระหาย
ความกระหาย ( ) คือ ความอยากของไหล ส่งผลให้เกิดสัญชาตญาณพื้นฐานของสัตว์ให้ดื่ม เป็นกลไกสำคัญเกี่ยวข้องกับดุลของไหล ความกระหายเกิดขึ้นจากการขาดของไหลหรือมีความเข้มข้นของออสโมไลต์ (osmolite) บางชนิดเพิ่มขึ้น เช่น เกลือ หากปริมาตรน้ำของร่างกายลดต่ำกว่าขีดกั้นจำเพาะหรือความเข้มข้นของออสโมไลต์สูงเกินไป สมองจะส่งสัญญาณความกระหาย

ภาวะขาดน้ำต่อเนื่องสามารถก่อปัญหาได้หลายอย่าง แต่มักสัมพันธ์กับปัญหาไตและปัญหาทางประสาทวิทยา เช่น ชัก มากที่สุด

อาการกระหายน้ำมากเรื้อรัง ร่วมกับภาวะปัสสาวะมาก อาจเป็นสิ่งบ่งชี้เบาหวานหรือเบาจืด
มีตัวรับและระบบอื่นในร่างกายซึ่งตรวจหาปริมาตรที่ลดลงหรือความเข้มข้นของออสโมไลต์ที่เพิ่มขึ้น พวกมันส่งสัญญาณไประบบประสาทส่วนกลางแล้วจะมีการประมวลผลกลางตามมา ฉะนั้น บางแหล่งจึงแยก "ความกระหายนอกเซลล์" จาก "ความกระหายในเซลล์" โดยความกระหายนอกเซลล์ คือ ความกระหายอันเกิดจากปริมาตรที่ลดลง และความกระหายในเซลล์เกิดจากความเข้มข้นของออสโมไลต์ที่เพิ่มขึ้น กระนั้น ความอยากนั้นเป็นสิ่งที่ผลิตจากการประมวลผลกลางในสมอง ไม่ว่าตรวจหาอย่างไร

อ้างอิง
ฟิชแอนด์ชิปส์
ฟิชแอนด์ชิปส์ ( ) เป็นอาหารจานร้อนที่มีต้นกำเนิดในอังกฤษ ประกอบด้วยเนื้อปลาที่ชุบแป้ง โดยมักจะเป็นปลาค็อดแอตแลนติก (Atlantic cod) หรือปลาค็อดชนิดอื่น รวมทั้งมันฝรั่งทอด เป็นอาหารที่เตรียมไว้ขายและเครื่องเคียงที่กินร่วมกัน Fish & Chips จึงมีที่มาที่ต่างกัน ก่อนที่มันจะมารวมเป็นเมนูเดียวกันในช่วงศตวรรษที่ 19ทั้งสองเมนูไม่ได้ถูกคิดค้นโดยคนอังกฤษเลยแม้แต่น้อย แต่เป็นเหล่าผู้อพยพที่มาอาศัยในอังกฤษต่างหากเริ่มมีการนำปลาทอดมาขายเป็นร้านแผงลอยให้ชาวอังกฤษได้ซื้อกิน โดยเฉพาะเมื่ออังกฤษเข้าสู่ยุคปฏิวัติอุตสาหกรรม (1760 – 1850) มันยิ่งได้รับความนิยมในหมู่ชนชั้นแรงงาน เพราะมันกินง่าย และ ราคาถูก ร้านขายปลาทอดในลักษณะนี้ เคยถูกกล่าวถึงในนิยาย Oliver Twist
นกินง่าย และ ราคาถูก ร้านขายปลาทอดในลักษณะนี้ เคยถูกกล่าวถึงในนิยาย Oliver Twist (1839) ของ Charles Dickens ด้วย เป็นหลักฐานว่ามีอิทธิพลต่อวัฒนธรรมอาหารอังกฤษ
จังหวัดมณฑลคีรี
มณฑลคีรี หรือ ม็วนด็วลกิรี ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งทางตะวันออกของประเทศกัมพูชา มีพรมแดนติดต่อกับจังหวัดกระแจะทางทิศตะวันตก จังหวัดสตึงแตรงทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ จังหวัดรัตนคีรีทางทิศเหนือ และติดต่อกับประเทศเวียดนามทางทิศตะวันออกและทิศใต้ เป็นจังหวัดที่ใหญ่ที่สุดและมีประชากรเบาบางที่สุดในประเทศ จังหวัดนี้ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2504 โดยแยกออกมาจากจังหวัดกระแจะ เมืองหลักของจังหวัดคือเมืองแสนมโนรมย์

ภูมิศาสตร์และสภาพแวดล้อม
จังหวัดมณฑลคีรีเป็นจังหวัดที่ใหญ่ที่สุดของกัมพูชา และยังเป็นจังหวัดที่มีประชากรเบาบาง มีพื้นที่ 14,288 ตารางกิโลเมตร (5,517 ตารางไมล์) ตั้งอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ และมีพรมแดนติดกับสามจังหวัดในประเทศเวียดนาม ได้แก่ จังหวัดดั๊กลัก, จังหวัดดั๊กนง และจังหวัดบิ่ญเฟื้อก มีแม่น้ำไหลผ่านจังหวัด 3 สาย ได้แก่ แม่น้ำสเรปก, Preaek Chhbaar River และ Preaek te River

เมืองหลักของจังหวัดคือเมืองแสนมโนรมย์ซึ่งตั้งอยู่ในตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด ห่างจากเมืองหลวงของกัมพูชา พนมเปญ ประมาณ 390 กิโลเมตร (240 ไมล์)
การแบ่งเขตการปกครอง
จังหวัดมณฑลคีรีแบ่งเป็น 11 อำเภอ 21 ตำบล 98 หมู่บ้าน 
{| class="wikitable sortable"
!#
!ชื่อ
!อังกฤษ
!เขมร
!หน่วยการปกครอง
!Geocode
|-
|1
|แก้วสีมา
|Kaev Seima
|កែវសីមា
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|1101
|-
|2
|เกาะเญียก
|Kaoh Nheaek
|កោះញែក
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|1102
|-
|3
|โอนรัง
|Ou Reang
|អូររាំង
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|1103
|-
|4
|เพชรเจนดา
|Pech Chreada
|ពេជ្រាដា
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|1104
|-
|5
|แสนมโนรมย์
|Saen Monourom
|សែនមនោរម្យ
|เทศบาล (กฺรุง, ក្រុង)
|1105
|}

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
มัสยิดสุลต่านอาเหม็ด
มัสยิดสุลต่านอาเหม็ด หรือ มัสยิดสีฟ้า ( ; ) เป็นมัสยิดสมัยออตโตมันที่ตั้งอยู่ในอิสตันบูล, ประเทศตุรกี ซึ่งสามารถรับนักท่องเที่ยวได้จำนวนมาก ตัวมัสยิดถูกสร้างระหว่าง ค.ศ. 1609 ถึง 1616 ในรัชสมัยของสุลต่านอาเหม็ดที่ 1 ในตัวกืลลีเย (Külliye) มีพระศพของสุชต่านอาเหม็ดที่ 1, มัดดารอซะฮ์ และบ้านพักรับรอง มีกระเบื้องสีน้ำเงินอยู่ด้านในกำแพงมัสยิด และตอนกลางคืนตัวมัสยิดกลายเป็นสีน้ำเงินจากแสงบนโดมหลัก 5 อัน, เสามินาเร็ต 6 อันและโดมรอง 8 อัน ตัวมัสยิดอยู่ถัดจากฮายาโซฟีอา

อ้างอิง
วัดเขาช่องลม (จังหวัดชลบุรี)
วัดเขาช่องลม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขาคันทรง อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 45 ไร่

วัดเขาช่องลมสร้างเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2526 โดยนายเชาวน์ จิตต์อารีย์ ได้ถวายที่ดินแก่พระอธิการเหลือ ปัญญฺวโร (เจ้าอาวาสรูปแรก) ซึ่งขณะนั้นได้เดินธุดงค์มาปฏิบัติธรรมบริเวณนี้ ต่อมาได้สร้างเสนาสนะขึ้น และได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2522 และได้รับอนุญาตให้ตั้งวัดเมื่อ 2526 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2532 ปัจจุบันมีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเปิดสอน
ลำดับเจ้าอาวาส
* พระครูพิพิธศาสนการ (เหลือ ปญฺญาวโร) เจ้าอาวาสรูปที่ 1 (พ.ศ.---- ถึง พ.ศ. 2561)
* พระครูปลัดวัณณวัฒน์ (เลขนาวิน) เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน (พ.ศ. 2561 ถึง ปัจจุบัน)

อ้างอิง