SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดเจดีย์เหลี่ยม
วัดเจดีย์เหลี่ยม หรือ วัดกู่คำ ตั้งอยู่ติดกับถนนเกาะกลาง ตำบลท่าวังตาล อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่ ถูกสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 1831 โดยพญามังราย มีจุดเด่นคือเจดีย์ทรงปราสาทจำนวน 5 ชั้น 20 องค์ มีลักษณะคล้ายคลึงกับเจดีย์กู่กุดในวัดจามเทวี และ สุวรรณเจดีย์ในวัดพระธาตุหริภุญชัยวรมหาวิหาร จังหวัดลำพูน ซึ่งเป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมเจดีย์ในสมัยอาณาจักรหริภุญชัย

ประวัติ
วัดเจดีย์เหลี่ยม หรือ วัดกู่คำ สร้างเมื่อ พ.ศ. 1831 โดยพญามังราย ซึ่งโปรดให้นำดินที่ขุดได้จากหนองต่างใกล้กับคุ้มของพระองค์ในเวียงกุมกามมาทำอิฐเพื่อก่อกู่คำ ตามตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่กล่าวว่า
"เจ้ามังรายว่า คูมาสร้างเวียงกุมกามเปนที่เพิงใจนัก ควรคูจักก่อเจติยะไว้เปนที่ไหว้แลปูชาดีชะแล ในปีเปิกใจ้ สกราชได้ ๖๕๐ ตัว เจ้ามังรายจิ่งหื้อไพเอาดินหนองต่างมาก่อเจติยะกู่ฅำวันนั้นแล"

สันนิษฐานว่าการสร้างกู่คำในสมัยพญามังรายคงใช้อิฐประกอบกับศิลาแลง ซึ่งตำนานมูลศาสนากล่าวว่า

"ท่าน (พญามังราย) ยินดีในศาสนาพระพุทธเจ้า จักใคร่กระทำบุญอันใหญ่ เป็นต้นว่าสร้างเจดีย์นั้น จึงให้อำมาตย์ทั้งหลายหาหินมาแล้วก็ให้ก่อเป็น 4 เหลี่ยม แต่ละด้านให้มีพระพุทธรูปเจ้า 14 องค์ แล้วให้ใส่คำแต่ยอดลงมาดูงามนัก ใส่ชื่อว่ากู่คำ แล้วให้ฉลองและถวายมหาทาน กับทั้งเครื่องอัฐบริขารแก่สงฆ์เจ้ามากนักแล"
หินที่กล่าวในตำนานมูลศาสนา คงหมายถึงศิลาแลง ซึ่งสอดคล้องกับคำบอกเล่าของผู้สูงอายุเกี่ยวกับลักษณะของเจดีย์กู่คำก่อนการบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2451 ว่า มีสภาพเป็นเจดีย์กลวง ข้างในเจดีย์มีทางเข้าออกได้ ภายในก่อด้วยศิลาแลงทั้งนั้น แต่ข้างนอกก่อเป็นอิฐมี 5 ชั้น

โคลงนิราชหริภุญชัยสมัยพญาแก้วผู้แต่งได้กล่าวถึงวัดกู่คำว่า เป็นวัดที่พญามังรายสร้างเพื่อบรรจุอัฐิพระมเหสีของพระองค์พระองค์หนึ่ง ซึ่งกล่าวไว้ดังนี้

แต่หลักฐานจากจารึกสถานที่ประดิษฐานพระธาตุ พ.ศ. 2006 สมัยพญาแก้วเช่นเดียวกัน กล่าวว่ากู่คำเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ "กู่คำกูมกามไว้ธาตุดู(ก)คางขวา"
เจดีย์กู่คำมีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยมมีพระพุทธรูปยืนด้านละ 15 องค์ แต่ละด้านมีซุ้มพระชั้นละ 3 องค์ มี 5 ชั้น รวมทั้งหมด 60 องค์ เป็นการลอกเลียนแบบเจดีย์กู่กุด วัดจามเทวี เหตุที่ได้ชื่อว่ากู่คำ เพราะมีการประดับด้วยทองคำลงมาตั้งแต่ยอด แต่เนื่องจากได้รับการบูรณะครั้งใหญ่เมื่อ พ.ศ. 2451 โดยรองอำมาตย์เอก หลวงโยนะการพิจิตร (หม่องปันโหย่ อุปะโยคิน) คหบดีชาวพม่า ทำให้พระพุทธรูป ซุ้มพระ ลายพรรณพฤกษากลายเป็นรูปแบบศิลปะพม่าไป และมีการเพิ่มพระพุทธรูปนั่งอีก 4 องค์ รวมทั้งหมด 64 องค์ เพื่อให้เท่ากับอายุของรองอำมาตย์เอก หลวงโยนะการพิจิตร (หม่องปันโหย่ อุปะโยคิน) ในขณะนั้นด้วย
เนื่องจากกู่คำมีความสำคัญ จึงได้รับการทำนุบำรุงสืบต่อกันมา จากการขุดแต่งบูรณะและศึกษาของสายันต์ ไพรชาญจิตร์ ชี้ให้เห็นว่า การก่อสร้างลานประทักษิณและกำแพงแก้วของวัดกู่คำตั้งแต่ครั้งแรกจนปัจจุบัน มีการก่อสร้างมาแล้ว 7 ครั้ง

อนึ่ง วันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2539 มีการค้นพบเศษชิ้นส่วนจารึกอักษรไทยสุโขทัย อายุพุทธศตวรรษ 19–20 บริเวณนอกกำแพงแก้วด้านทิศตะวันตกของเจดีย์กู่คำ ซึ่งรูปอักษรและรูปสระในจารึกมีลักษณะใกล้เคียงกับจารึกพ่อขุนรามคำแหงมาก เป็นหลักฐานสำคัญที่บ่งบอกถึงอารยธรรมการใช้อักษรภาษาของกลุ่มชนคนไทยแถบลุ่มแม่น้ำปิงในช่วงสมัยปลายพุทธศตวรรษที่ 19 ปัจจุบันเก็บรักษาที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เชียงใหม่

อ้างอิง
วัดกู่คำ
วัดกู่คำ อาจหมายถึง
* วัดกู่คำ ตำบลวัดเกต อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
* วัดกู่คำ ตำบลยุหว่า อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่
* วัดเจดีย์เหลี่ยม หรือ วัดกู่คำ ตำบลท่าวังตาล อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่
* วัดกู่คำ (ร้าง) จังหวัดเชียงราย
* วัดกู่คำ จังหวัดน่าน
* วัดกู่คำ จังหวัดลำปาง
* วัดกู่คำ จังหวัดเลย
ไมเคิล ไรท์
ไมเคิล ไรท์ บางครั้งสะกดว่า ไมเคิล ไรท ( ; 12 เมษายน พ.ศ. 2483 — 7 มกราคม พ.ศ. 2552) หรือ เมฆ มณีวาจา เป็นนักเขียน นักคิด นักวิจารณ์ทางด้านประวัติศาสตร์ สังคม และไทยคดีศึกษา

ประวัติ
ไมเคิล ไรท์ มีชื่อไทยว่า เมฆ มณีวาจา เกิดเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2483 ที่เมืองเซาแทมป์ตัน (Southampton) ประเทศอังกฤษ ไรท์ เข้ามาในประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2504 ทำงานกับธนาคารกรุงเทพ แรกเริ่มในตำแหน่งพนักงานแปลเอกสาร ท้ายที่สุดเป็นตำแหน่งผู้เชี่ยวชาญด้านต่างประเทศ ศูนย์สังคีตศิลป์ ธนาคารกรุงเทพ สาขาผ่านฟ้า (ปัจจุบันคือ หอศิลป์สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ)
ไรท์เป็นผู้มีความสามารถในการใช้ภาษาไทยดีมาก ทั้งการพูด และการเขียน สารคดีของเขามีสำนวนการเขียนที่สนุกสนาน และมักนำเสนอแนวคิดการตีความต่าง ๆ ที่น่าสนใจ ทั้งทางประวัติศาสตร์ และสังคม โดยเริ่มเขียนบทความลงในนิตยสารศิลปวัฒนธรรม ตั้งแต่ฉบับปฐมฤกษ์ ซึ่งออกเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2522 และเขียนเป็นประจำในวารสารนั้นเกือบทุกฉบับ และยังเขียนในวารสารอื่น และหนังสือพิมพ์อีกหลายฉบับ

ไรท์ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2552 ด้วยโรคมะเร็งปอด ที่โรงพยาบาลกรุงเทพ สิริรวมอายุได้ 69 ปี
ผลงาน
มีการการรวบรวมบทความที่เขาเขียนขึ้นเป็นประจำลงนิตยสารต่างๆ ในเครือของมติชน ออกมาเป็นหนังสือหลายเล่ม อาทิ 
* กรีก-โรมันในอุษาคเนย์
* ฝรั่งคลั่งสยาม
* ฝรั่งอุษาคเนย์
* ตะวันตกวิกฤติ คริสต์ศาสนา
* โองการแช่งน้ำ
* ฝรั่งหลังตะวันตก
* พระพิฆเนศ
* แผนที่แผนทาง
* ไมเคิล ไรท์ มองโลก
* โลกนี้มีอนาคตหรือ? 
* ฝรั่งคลั่งผี
* ฝรั่งหายคลั่งหรือยัง

เกียรติประวัติ
มูลนิธิเสฐียรโกเศศ-นาคะประทีป ยกย่องให้เขาว่าเป็นผู้มีอุปการคุณต่อวงการไทยคดีศึกษา
อ้างอิง
* มะเร็งปอดคร่า"ไมเคิล ไรท์"ฝรั่ง หัวใจไทย นักคิด นักเขียน คอลัมนิสต์ชื่อดัง รดน้ำศพ4โมงครึ่ง 8 มกราฯ มติชนออนไลน์ วันที่ 07 มกราคม พ.ศ. 2552
* ปิดฉาก "ฝรั่งคลั่งสยาม" อาลัย "ไมเคิล ไรท" มติชนออนไลน์ วันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2552
น็อกเดอะน็อก
น็อกเดอะน็อก ( ) เป็นวงดนตรีแนวร็อกสัญชาติไทย ประกอบด้วยสมาชิก 2 พี่น้องคือ ปุ๊บปั๊บ – กานต์ มุสิกบุญเลิศ (ร้องนำ , กีตาร์) และ บีม – ภากร มุสิกบุญเลิศ (เบส, โปรดิวเซอร์) โดยชื่อวงตั้งโดย ตุล ไวฑูรเกียรติ

ประวัติ
ปุ๊บปั๊บ – กานต์ มุสิกบุญเลิศ น้องชายที่เคยก่อตั้งวงดนตรีกับเพื่อนตั้งแต่สมัยเรียนโดยใช้ชื่อวงว่า ลูซี่ ซูซาย (Lucy Suicide) มีหน้าที่เป็นนักร้องนำและแต่งเพลง จากนั้นวงก็ยุบไปเนื่องจากต่างคนแยกย้ายไปทำงานและเรียนต่อ จากนั้น 2 ปี จึงคิดว่าอยากจะทำดนตรีมา จึงเริ่มทำเดโม่อีกครั้งในห้องนอน ซึ่งเพลงแรกที่เขียนมีชื่อว่า“วันเวลาที่หายไป” จากนั้นได้ชักชวนพี่ชาย “บีม- ภากร มุสิกบุญเลิศ” มาร่วมวง ซึ่งเคยเป็นอดีตสมาชิกของวง Siam Secrete Service และ วงอะไรจ๊ะ และยังเป็นโปรดิวเซอร์ให้วงอย่าง อพาร์ตเมนต์คุณป้า จากอัลบั้ม Romantic Comedy และ อัลบั้ม สมรสและภาระ, Momoko Motion อัลบั้ม Punk in a coma, Krungthep Marathon อัลบั้ม The Winner (Co-Produce), (สิงห์
ลบั้ม Punk in a coma, Krungthep Marathon อัลบั้ม The Winner (Co-Produce), (สิงห์) - ประชาธิป มุสิกพงศ์ อัลบั้มเดี่ยว โปรเจกต์พิเศษในนาม “INVERSOUL” (Co-Produce)
หลังจากนั้นจึงได้นำเพลงไปเสนอกับค่าย สไปซีดิสก์ มีผลงานอัลบั้มชุด Knock The Knock

ผลงาน
{| class="wikitable sortable"
|-
!ชื่ออัลบั้ม !! ปีที่วางแผง !! สังกัด !! รายชื่อเพลง 
|-
!E.P. วันเวลาที่หายไป
|พ.ศ. 2550
|สไปซีดิสก์
| 
|-
!Knock The Knock
|พ.ศ. 2551
|สไปซีดิสก์
| 
|-
!E.P. Knock The Knock
|พ.ศ. 2552
|สไปซีดิสก์
| 
|}

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์พระ ประยูรภัณฑาคาร
พิพิธภัณฑ์พระ ประยูรภัณฑาคาร หรือ พรินทรปริยัติธรรมศาลา มีความเป็นมาจากการที่ เจ้าพระยาภาสกรวงศ์ (พร บุนนาค) ได้สร้างศาลาต่อมุขพระบรมธาตุมหาเจดีย์ขึ้น เมื่อ พ.ศ. 2428 จารึกนามศาลานั้นว่า พรินทรปริยัติธรรมศาลา ปัจจุบัน ยังมีจารึกอยู่ที่ประตูทางเข้าภายในศาลา เป็นโคลง 4 บท โคลงบทแรกว่าดังนี้
กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนอาคารหลังนี้เป็นศิลปโบราณสถานวัตถุของชาติ เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2492 ใน พ.ศ. 2550 วัดประยุรวงศาวาสวรวิหาร ได้ทำการบูรณปฏิสังขรณ์หอพรินทรปริยัติธรรมศาลา จนแล้วเสร็จใน พ.ศ. 2551 และจัดเป็น พิพิธภัณฑ์พระ มีชื่อว่า ประยูรภัณฑาคาร ที่แสดงพระกรุและของมีค่าที่ค้นพบบนองค์พระบรมธาตุมหาเจดีย์ สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้ากรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จฯ มาเป็นองค์ประธาน ได้ทรงประกอบพิธีเปิด ในวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2551

อ้างอิง

* 
* 
*
ประเพณีแห่ผ้าขึ้นธาตุ
ประเพณีแห่ผ้าขึ้นธาตุ หมายถึง การนำผ้าผืนยาวขึ้นไปห่มองค์พระบรมธาตุเจดีย์ในวันสำคัญทางศาสนา ชาวนครได้ร่วมมือร่วมใจกันบริจาคเงินตามกำลังศรัทธานำเงินที่ได้ไปซื้อผ้ามาเย็บต่อกันเป็นแถวยาวนับพันหลา แล้วจัดเป็นขบวนแห่ผ้าขึ้นห่มพระบรมธาตุเจดีย์ ผ้าที่ขึ้นไปห่มองค์พระบรมธาตุเจดีย์เรียกว่า “ผ้าพระบฏ” (หรือ พระบต) นิยมใช้สีขาว สีเหลือง สีแดง สำหรับผ้าสีขาวนิยมเขียนภาพเนื้อหาเกี่ยวกับพุทธประวัติตั้งแต่ประสูติ เสด็จออกบรรพชา ตรัสรู้ ปฐมเทศนา และปรินิพพาน ประเพณีแห่ผ้าขึ้นธาตุเป็นเอกลักษณ์ประจำเมืองนครศรีธรรมราช แก่นแท้อยู่ที่การบูชาพระพุทธเจ้าอย่างใกล้ชิด โดยใช้องค์พระบรมธาตุเจดีย์เป็นตัวแทน
ตามตำนานประเพณีแห่ผ้าขึ้นธาตุมีว่า ในสมัยที่พระเจ้าสามพี่น้อง คือ พระเจ้าศรีธรรมโศกราช พระเจ้าจันทรภาณุ และพระเจ้าพงษาสุระ กำลังดำเนินการสมโภชพระบรมธาตุอยู่นั้น คลื่นได้ซัดผ้าแถบยาวชิ้นหนึ่ง ซึ่งมีลายเขียนเรื่องราวพุทธประวัติ (เรียกว่า พระบฏ หรือ พระบต) ขึ้นที่ชายหาดปากพนัง จึงนำผ้าผืนนั้นไปถวายพระเจ้าศรีธรรมโศกราช พระองค์จึงรับสั่งให้ซักจนสะอาด แต่ลายเขียนพุทธประวัติก็ไม่ลบเลือนยังคงสมบูรณ์ดีทุกประการ จึงรับสั่งให้ประกาศหาเจ้าของ ได้ความว่าชาวพุทธกลุ่มหนึ่ง จะเดินทางไปลังกา เพื่อนำพระบฎไปถวายเป็นพุทธบูชาพระทันตธาตุ คือ พระเขี้ยวแก้ว แต่เรือถูกมรสุมซัดแตกที่ชายฝั่งเมืองนครมีรอดชีวิต 10 คน ส่วนพระบฏถูกคลื่นซัดขึ้นฝั่งปากพนัง พระเจ้าศรีธรรมโศกร
งเมืองนครมีรอดชีวิต 10 คน ส่วนพระบฏถูกคลื่นซัดขึ้นฝั่งปากพนัง พระเจ้าศรีธรรมโศกราชทรงพิจารณาเห็นว่าควรจะนำขึ้นไปห่มพระบรมธาตุเจดีย์เนื่องในโอกาสสมโภชพระบรมธาตุ เจ้าของพระบฎที่รอดชีวิตก็ยินดีด้วย จึงโปรดให้ชาวเมืองนครจัดเครื่องประโคมแห่แหนผ้าห่มโอบฐานพระบรมธาตุเจดีย์ จึงเป็นประเพณีประจำเมืองนครสืบมาจนทุกวันนี้
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ได้มีการแห่ผ้าขึ้นธาตุในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 6 คือ วันวิสาขบูชา เรียกว่า “แห่พระบฏขึ้นธาตุ” มีการเวียนเทียนรอบองค์พระบรมธาตุ ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้โปรดให้มีการแห่ผ้าขึ้นธาตุ ในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 3 คือ วันมาฆบูชา เพื่อให้พุทธศาสนิกชนที่อยู่ห่างไกลหรือไม่มีโอกาสกระทำพุทธบูชาในวันวิสาขบูชาได้มีโอกาสแห่ผ้าขึ้นธาตุในวันมาฆบูชาตามศรัทธาด้วย ประเพณีแห่ผ้าขึ้นธาตุของเมืองนครจึงมีปีละ 2 ครั้ง คือ ในวันเพ็ญเดือน 3 (วันมาฆบูชา) และในวันเพ็ญเดือน 6 (วันวิสาขบูชา) สืบมาจนทุกวันนี้
เดิมการแห่ผ้าขึ้นธาตุกระทำกันโดยพร้อมเพรียงเป็นขบวนที่เอิกเกริกเพียงขบวนเดียว ต่อมา ประชาชนมาจากหลายทิศหลายทาง แต่ละคนต่างเตรียมผ้ามาเองทำให้การแห่ผ้าขึ้นธาตุไม่พร้อมเพรียงเป็นขบวนเดียวกัน เพราะใครจะแห่ผ้าขึ้นธาตุในเวลาใดก็ได้ตามสะดวกตลอดทั้งวัน เมื่อขบวนแห่มาถึงวัดพระบรมธาตุวรมหาวิหาร ก็แห่ทักษิณาวัตรรอบองค์พระบรมธาตุเจดีย์ 3 รอบ แล้วนำผ้าเข้าสู่วิหารม้า ซึ่งมีบันไดขึ้นสู่ลานภายในกำแพงแก้วล้อมฐานพระบรมธาตุเจดีย์ เพื่อนำผ้าขึ้นห่มโอบฐานพระบรมธาตุเจดีย์ซึ่งบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ถือว่าเป็นการบูชาพระพุทธเจ้าอย่างใกล้ชิด
เงาพยาบาท ปีศาจอมตะ
นักแสดง
* John Malkovich – Murnau
* Willem Dafoe 
* Udo Kier 
* Cary Elwes 
* Catherine McCormack 
* Eddie Izzard 
* John Aden Gillet 
* Nicholas Elliott – Paul
* Ronan Vibert – Muller
* Sophie Langevin – Elke
* Myriam Muller – มาเรีย

ดูเพิ่มWatcharakon Yolipma
แ

* สยามโซน
*
พิพิธภัณฑ์ลูกหลานพันธุ์มังกร
พิพิธภัณฑ์ลูกหลานพันธุ์มังกร หรือ อุทยานมังกรสวรรค์ สร้างขึ้นตามความต้องการของ นายบรรหาร ศิลปอาชา ขณะดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี โดยได้เริ่มออกแบบและจัดสร้างพิพิธภัณฑ์ลูกหลานพันธุ์มังกรขึ้นภายในบริเวณศาลเจ้าพ่อหลักเมืองจังหวัดสุพรรณบุรี ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำสุพรรณบุรี ห่างจากฝั่งแม่น้ำไปตามถนนมาลัยแมน ตำบลรั้วใหญ่ อำเภอเมืองสุพรรณบุรี ก่อตั้งขึ้นเพื่อนำเสนอเรื่องราวความเป็นมาของชาวจีนในประเทศไทย ตลอดจนประวัติศาสตร์และอารยธรรมจีน เพื่อเป็นอนุสรณ์สัมพันธ์ทางการทูตไทย-จีน ครบ 20 ปีใน พ.ศ. 2539

พิพิธภัณฑ์ลูกหลานพันธุ์มังกรเป็นหนึ่งในสถานที่มหัศจรรย์เมืองไทย ในโครงการ 12 เดือน 7 ดาว 9 ตะวัน ของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
ลักษณะอาคาร
ลำตัวมังกรภายนอก ออกแบบอย่างถูกต้องตามลักษณะความเชื่อ หน้าต้องเป็นอูฐ ตาเหมือนกระต่าย มีเขาของกวาง หูของวัว ตัวของงู เกล็ดของปลา ขาของเสือ อุ้งเท้าของเหยี่ยว สีของลำตัวเลียนแบบเครื่องกังไสโบราณ พิพิธภัณฑ์แบ่งออกเป็น 29 ห้อง

การจัดแสดงนิทรรศการ
การจัดแสดงนิทรรศการใช้สื่อจัดแสดงที่ทันสมัย เช่น ภาพยนตร์ ระบบโสตทัศนูปกรณ์ที่ควบคุมด้วยคอมพิวเตอร์ แสง เสียง หุ่นจำลอง นอกจากนี้ยังมีสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ เช่น ห้องฉายภาพยนตร์ ห้องรับฝากของ ห้องจำหน่ายหนังสือ ของที่ระลึก และห้องเครื่องเล่นสำหรับเด็ก
ภายในห้องจัด แสดงเรื่องราวประวัติศาสตร์จีนตั้งแต่สมัยตำนานการสร้างโลกยุคแรกเริ่มทางประวัติศาสตร์ ลำดับราชวงศ์ตั้งแต่ยุคหวงตี้ เหยียนตี้ ยุคเซี่ย ซาง อันถือเป็นยุคปฐมกษัติย์ ราชวงศ์โจว ราชวงศ์ฉิน ราชวงศ์ฮั่น ยุคสามก๊ก ราชวงศ์สุย ราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง ราชวงศ์หมิง ถึงราชวงศ์ชิงซึ่งเป็นราชวงศ์สุดท้าย สมัยเปลี่ยนแปลงการปกครอง และแสดงประวัติความเป็นมาของพี่น้องชาวไทยเชื้อสายจีนในประเทศไทย

เวลาทำการ
เปิดให้เข้าชมทุกวันพุธถึงวันอาทิตย์ เวลา 10.00-16.00 น.
เส้นทางเข้าพิพิธภัณฑ์
รถยนต์ส่วนตัว สามารถใช้ถนนรัตนาธิเบศร์ สุดเส้นทางแล้ววนไปทางขวา เชื่อมกับวงแหวนรอบนอก (ถนนกาญจนาภิเษก) ไปทางอำเภอบางบัวทอง จากนั้นเลี้ยวซ้ายเข้าสู่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 340 ผ่านจังหวัดพระนครศรีอยุธยาเข้าสู่เขตจังหวัดสุพรรณบุรีที่อำเภอบางปลาม้า ถนนเข้าเมืองสุพรรณบุรี

รถโดยสารประจำทาง สามารถใช้บริการของรถซึ่งออกจากสถานีหมอชิต (ถนนกำแพงเพชร) และสถานีสายใต้ (ถนนบรมราชชนนี) ทุกวัน

รถสองแถว การเดินทางในตัวเมืองสุพรรณบุรีมีรถสองแถวให้บริการ โดยขึ้นบริเวณสี่แยกนางพิม หากต้องการเดินทางออกนอกตัวเมืองติดต่อสอบถามที่คิวรถบริเวณสี่แยกนางพิมได้เลย

อุบัติเหตุ
ในเวลาประมาณ 19.00 น. ของวันอังคารที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2555 ซึ่งตรงกับช่วงเทศกาลตรุษจีน ได้เกิดอุบัติเหตุอัคคีภัยจากการระเบิดของพลุและดอกไม้ไฟในงานเปิดงานฉลองเทศกาลตรุษจีน มีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บจำนวนมาก และบ้านเรือนใกล้เคียงมอดไหม้ไปกว่า 50 หลังคาเรือน ซึ่งในครั้งนั้นมีบุคคลสำคัญหลายคนได้อยู่ในที่เกิดเหตุ อาทิ นายบรรหาร, นายชุมพล ศิลปอาชา, นายจองชัย เที่ยงธรรม, อาจารย์วิโรจน์ ตั้งวาณิชย์ รวมทั้ง อุรัสยา เสปอร์บันด์ หรือ ญาญ่า และรินลณี ศรีเพ็ญ หรือ จอย ดารานักแสดงสาวสังกัดช่อง 3 รวมอยู่ด้วย แต่ทั้งหมดไม่ได้รับบาดเจ็บ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
﻿
มหาศิวราตรี
มหาศิวราตรี (อักษรละติน: Mahā Shivarātri; อักษรเทวนาครี: महाशिवरात्रि; ค่ำคืนอันยิ่งใหญ่ของพระศิวะ) เป็นเทศกาลในศาสนาฮินดูที่เฉลิมฉลองพระศิวะ ที่พระองค์ได้ทรงสมรสกับพระปารวตี ถือเป็นเทศกาลสำคัญหนึ่งในศาสนาฮินดู แสดงเป็นนับถึงความสว่างที่เอาชนะความมืดมิดและความไม่รู้ มีกิจกรรมเช่น การร้องบทสวด, การอดอาหาร, ทำสมาธิ ผู้ที่เคร่งจะตื่นทั้งคืน บ้างเดินทางไปยังสถานที่แสวงบุญของพระศิวะ โดยเฉพาะที่ชโยติรลึงค์ เทศกาลนี้ถือว่ามีความเก่าแก่มากและไม่ทราบประวัติว่าเริ่มต้นเมื่อใด ในลัทธิไศวะแบบกัศมีร์ เรียกว่า “หาร์-ราตรี”

ตำนานพิธีมหาศิวราตรี
ตำนานที่แต่งในศาสนาพราหมณ์กล่าวไว้ว่า เคยมีนายพรานป่าคนหนึ่งกลับมาจากล่าสัตว์ในป่า ได้ปีนขึ้นไปสร้างห้างค้างแรมอยู่บนต้นมะตูมใหญ่เพื่อพักผ่อนในคืนก่อนจะกลับบ้าน

ปรากฏว่าคืนนั้นนายพรานสั่นหนาวเพราะน้ำค้างลงและความหิวโหย จึงนอนดิ้นกระสับกระส่ายตลอดคืน จนน้ำค้างที่เกาะใบมะตูมร่วงลงสู่ศิวลึงค์ที่ประดิษฐานอยู่ใต้ต้นมะตูมนั้นตลอดทั้งคืน ทำให้พระศิวะเจ้าผู้ประทับบนเขาไกรลาศคิดไปเองว่ามีผู้ทำการบูชาเซ่นสรวงพระองค์อยู่ด้วยใบมะตูมและน้ำค้างบริสุทธิ์ตลอดคืน พระองค์จึงประทานพรให้นายพรานนั้นพ้นจากบาปที่เกิดจากการล่าสัตว์มาตลอดชีวิต
จากนั้นเป็นต้นมาพิธีกรรมบวงสรวงบูชาองค์พระศิวะมหาเทพ โดยมีการโปรยใบมะตูมพวงมาลัยดอกไม้และมีการอดหลับอดนอน อดข้าวอดน้ำ เพื่อสังเวยองค์พระศิวะ จึงได้มีการกำเนิดขึ้นมาเพราะเหตุนี้

ดูเพิ่ม
* มาฆบูชา (พิธีบูชาในเดือนวันเพ็ญเดือนมาฆะของพุทธศาสนิกชนเถรวาทในประเทศไทย)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
เกย์ดาร์
เกย์ดาร์ ( ) เป็นคำประสม ของคำว่า เกย์ (gay) ประสมกับ เรดาร์ (radar) และมีความหมายถึงความสามารถในการหยั่งรู้ ประเมินเรื่องรสนิยมทางเพศ (Sexual Orientation) แยกแยะ เกย์, ไบเซ็กชวล หรือรักต่างเพศ การทำงานของเกย์ดาร์ขึ้นอยู่กับข้อมูลความรู้สึกทางท่าทาง และการหยั่งรู้โดยอัชฌัตติกญาณ รวมถึงการตอบสนองในพฤติกรรมทางสังคมและกิริยาท่าทาง ตัวอย่างเช่น กิริยาตอบรับที่มีลีลาสีสัน, อาชีพ และความเจ้าสำอาง เป็นต้น
แนวคิดเรื่องเกย์ดาร์ มีความซับซ้อนโดยเกย์ที่ไม่แสดงทีท่าทั่วไปของเกย์ อย่างเช่น ผู้ชายเมโทรเซ็กชวล ที่มีลักษณะอารมณ์สุนทรีย์มาก มีนิสัยที่สนใจภาพลักษณ์ตัวเอง ซึ่งใกล้เคียงกับเกย์คนเมืองที่ชอบแต่งตัวตามแฟชั่น ข่าวเอบีซี รายการ 20/20 รายงานว่า เกย์ดาร์ อาจจะทำงานได้ดีกว่าในกลุ่มเกย์และคนที่มักสังเกตเกี่ยวกับรสนิยมทางเพศผู้อื่น เพราะพวกเขามักจะขวนขวาย อยากรู้ว่าคนคนนั้นเป็นเกย์หรือเปล่า

การศึกษาทางวิทยาศาสตร์
จากการศึกษาโดย Philadelphia's Monell Chemical Senses Center ตีพิมพ์ใน Journal of Psychological Science รายงานว่า เกย์ผู้ชายมีบางส่วนที่สามารถจับ ค้นหากลิ่นของเกย์อื่นได้อยู่แล้ว"
ในการศึกษาของ Nalini Ambady ที่ตีพิมพ์ในปี 1999 แสดงให้เห็นว่า โฮโมเซ็กชวลสามารถแยกแยะความถูกต้องในรสนิยมทางเพศแม้จากในวิดีโอเงียบและภาพถ่ายได้ดีกว่า คนรักต่างเพศ หลังจากนั้นวิลเลียม ลี อดัมส์ ลูกศิษย์ของ Ambady ศึกษาต่อ ในปี 2004 โดยมุ่งเน้นไปที่หน้าตา จุดสำคัญของการมีปฏิสัมพันธ์ด้านสังคม

อ้างอิง
ติ่งเนื้อเมือก
ติ่งเนื้อเมือก ( ) เป็นเนื้อเยื่อที่เจริญยื่นออกมาจากเยื่อเมือก (mucous membrane) อย่างผิดปกติ หากติ่งเนื้อนี้มีก้านที่ยึดติดกับพื้นผิวเดิมจะเรียกว่า ติ่งเนื้อเมือกมีก้าน (pedunculated polyp) แต่หากไม่มีก้านจะเรียกว่า ติ่งเนื้อเมือกติดฐาน หรือติ่งเนื้อเมือกไร้ก้าน (sessile polyp)

ติ่งเนื้อเมือกมักพบบ่อยที่ลำไส้ใหญ่ กระเพาะอาหาร จมูก โพรงอากาศข้างจมูก กระเพาะปัสสาวะ และมดลูก และยังอาจพบตามส่วนใดๆ ของร่างกายที่มีเยื่อเมือกเช่นปากมดลูก หรือลำไส้เล็ก

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* ASGE Website dedicated to colon cancer awareness and early detection.
* ASGE Website educating the public about endoscopy. 
* National Institutes of Health polyp website 
* Thorough review of polyposis syndromes by Dr. Ali Nawaz Khan with CME available
* Explanation of colon polyps and colon cancer in lay terms. 
* "How I Do It" — Removing large or sessile colonic polyps. Dr. Brian Saunders MD FRCP; St. Mark’s Academic Institute; Harrow, Middlesex, UK. Retrieved April 9, 2008.
วัดไผ่ล้อม (จังหวัดเพชรบุรี)
ประวัติ
วัดไผ่ล้อม สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลายในบริเวณที่เป็นเขตเมืองเก่า โบราณสถานสำคัญของวัดนี้ ได้แก่พระอุโบสถ กับซุ้มพระและเจดีย์รายทรงเครื่อง พระอุโบสถเป็นอาคามก่ออิฐถือปูน ที่มีลักษณะพิเศษ คือ แบ่งออกเป็น 2 ส่วน ส่วนหน้าประดิษฐานพระพุทธรูป ส่วนหลังเป็นห้องว่าง มีผนังกั้นกลาง และเจาะช่องประตูตรงกลาง 1 ช่อง หน้าบันของผนังกั้นกลาง มีการประดับลวดลายปูนปั้นรูปนารายณ์ทรงครุฑ ถัดลงมาเป็นลายปูนปั้นเต็มผนัง ประกอบด้วยพระพุทธบาทอยู่เหนือสุด สันนิษฐานว่าเป็นภาพรอยพระพุทธบาทเขาสุมนกูฎในลังกาทวีป
ส่วนอื่นๆ เป็นพระพุทธรูปและรูปบุคคล ที่เด่นคือ รูปจำลองอาคารทรงต่างๆ ยังเป็นภาพปั้นเรื่องราว ซึ่งมีองค์ประกอบต่อเนื่องแห่งเดียวในประเทศไทย นอกจากนี้ยังมีล
็นภาพปั้นเรื่องราว ซึ่งมีองค์ประกอบต่อเนื่องแห่งเดียวในประเทศไทย นอกจากนี้ยังมีลวดลายปูนปั้นประดับที่งดงามในส่วนอื่นๆ อีก เช่น หน้าบันทิศตะวันตก บัวหัวเสาของเสาอิง รวมทั้งซุ้มประตู และหน้าต่าง
วัดสุคันธศีลาราม
วัดเก่าแก่สมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์
สมัย ร.5 ได้มีการบูรณะโดยสมเด็จพระอนุชาธิราช เจ้าฟ้าอัษฎางค์เดชาวุธ กรมหลวงนครราชสีมา
วัดสุคันธศีลาราม ( วัดหอมศีล )เป็นวัดที่สำคัญวัดหนึ่งของฉะเชิงเทรา แต่หมู่บ้านหอมศีลเป็นหมู่บ้าน 2 จังหวัด คืออยู่สมุทรปราการด้วยเช่นกัน มีคลองหอมศิลกั้นกลางระหว่างฉะเชิงเทรา และ สมุทรปราการ จึงเป็นวัดสำคัญของชาวสมุทรปราการด้วยเช่นกัน และ เป็นวัดที่ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอัษฏางค์เดชาวุธ กรมหลวงนครราชสีมา 
พระโอรสรัชกาลที่ ๕ ทรงบูรณปฏิสังขรณ์พระอาราม และ ทรงสร้าง 
ศาสนสถานวัดหลายแห่ง ซึ่งล้วน แต่มีคุณค่าทางศิลปกรรม กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนพระอุโบสถเป็นโบราณสถานแห่งชาติเมื่อ พ.ศ. ๒๕๒๒ ต่อมาทางวัด และ บริษัท มรดกโลก จำกัด จึงได้ทำการบูรณปฏิสังขรณ์พระอารามให้อยู่ในสภาพดีดังเดิม เมื่อ พ.ศ. ๒๕๒๕ -๒๕๓๐ 
ตั้งแต่เริ่มสร้างวัดมาจนปัจจุบัน
มีเจ้าอาวาสปกครอง 6 รูป

1. พระอธิการ อิ่ม

2.อาจารย์ จ้อย

3.อาจาร์ย บุญ ( พระอุปัชฌาบุญญาโชติ ตำแหน่งเจ้าคณะอำเภอบางประกง ) 
ท่านอาจาร์ย บุญเป็นพระที่ชาวบ้านนับถือมาก รวมทั้ง สมเด็จ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอัษฏางค์เดชาวุธ กรมหลวงนครราชสีมา ด้วยทรงนับถือและเลื่อมใสท่านอาจาร์ย บุญมาก จึงทรงศรัทธาบูรณปฏิสังขรณ์ วัดหอมศิลซึ่งศาสนสถานต่างๆ ในช่วงนี้ส่วนใหญ่พระองค์ทรงสร้างถวายวัด เป็นจำนวนมาก ในช่วงระหว่าง พ.ศ. ๒๔๕๕ - ๒๔๖๕ ทรงสร้างศาสนสถาน ๑๑ แห่ง

4.อาจารย์ลี ( พระครูลี )

5.อาจารย์ น้อม ( พระอธิการน้อม สีลวัณโณ )

6.อาจารย์หนู ( พระครูสุคนธสีลากร )เจ้าอาวาส องค์ปัจจุบัน

ภาพประกอบของวัดสุคันธศีลาราม
ไฟล์:ภาพบริเวณวัดสุคันธศีลาราม.jpg| แสดงภาพภายในบริเวณวัดด้านที่ติดกับคลองหอมศีล
ไฟล์:บริเวณวัดสุคันธศีลาราม.jpg| แสดงภาพภายในบริเวณวัดด้านที่ติดกับเขตพุทธาวาส

อ้างอิง
วัดพระธาตุดอยเขาควายแก้ว
]]
วัดพระธาตุดอยเขาควายแก้ว เป็นวัดในจังหวัดเชียงราย ตั้งอยู่บนดอยแห่งหนึ่งบริเวณเส้นทางไปดงมะดะ บนยอดดอยเป็นจุดชมวิวทิวทัศน์รอบ ๆ ตัวเมืองของจังหวัดเชียงราย ซึ่งสวยงามและกลางวันและกลางคืน เป็นวัดที่เก่าแก่ ถูกสร้างขึ้นในสมัยพุทธกาลราว 1,000 กว่าปี มีตำนานเก่าแก่เรื่อง แมงสี่หูห้าตา และ ควายเผือกแก้วเขาแสง ในเจดีย์ได้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ อันเป็นข้อมือนิ้วก้อยข้างซ้ายของพระพุทธเจ้าและเขาของควายเผือกแก้วเขาแสงอีกด้วย

วัดพระธาตุดอยเขาควายยังเป็นที่รู้จักจากตำนานเกี่ยวกับแมงสี่หูห้าตา สัตว์ประหลาดในตำนาน

ดูเพิ่ม
* แมงสี่หูห้าตา
แหล่งข้อมูลอื่น
* วัดพระธาตุดอยเขาควายแก้ว จากเวปไซด์เชียงรายโฟกัส 
* ภาพวัดพระธาตุดอยเขาควายแก้ว จังหวัดเชียงราย ที่เก่าแก่ที่สุด
นักบุญลอว์เรนซ์รับของมีค่าจากพระสันตะปาปา
นักบุญลอว์เรนซ์รับของมีค่าจากพระสันตะปาปา (ภาษาอังกฤษ: St. Lawrence Receiving the Treasures of the Church) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยฟราอันเจลิโคผู้เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี “นักบุญลอว์เรนซ์รับของมีค่าจากพระสันตะปาปา” เป็นงานที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1447 ถึงปี ค.ศ. 1450 ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่ชาเปลนิคโคลิเนที่พิพิธภัณฑ์วาติกันในกรุงโรมในประเทศอิตาลี

ดูเพิ่ม
*ฟราอันเจลิโค
*จิตรกรรมฝาผนัง
*นักบุญลอว์เรนซ์
หอศิลป์แห่งชาติ (ลอนดอน)
หอศิลป์แห่งชาติ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในกรุงลอนดอนในอังกฤษ ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1824 เป็นที่แสดงและเก็บรักษาจิตรกรรมกว่า 2,300 ภาพจากตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 13 จนถึงปี ค.ศ. 1900
หอศิลป์แห่งชาติเริ่มก่อตั้งเมื่อรัฐบาลซี้อภาพเขียน 36 ภาพจากนายธนาคาร จอห์น จูเลียส แองเกอร์สไตน์ (John Julius Angerstein) ในปี ค.ศ. 1824 หลังจากนั้นลักษณะการสะสมก็ขึ้นอยู่กับผู้อำนวยการของหอศิลป์ โดยเฉพาะชาลส์ ล็อก อีสต์เลค (Charles Lock Eastlake) และโดยการอุทิศเงินส่วนบุคคลซึ่งเป็นจำนวนประมาณสองในสามของภาพในหอศิลป์ ฉะนั้นจำนวนภาพจึงไม่มากนักเมื่อเทียบกับพิพิธภัณฑ์แห่งชาติของประเทศอื่นๆ ในทวีปยุโรปแต่สมบูรณ์แบบในด้านเนื้อหา และเคยได้ชื่อว่าเป็นพิพิธภัณฑ์ในจำนวนไม่กี่พิพิธภัณฑ์ที่เป็นแสดงภาพเขียนอย่างถาวร แต่ในปัจจุบันข้ออ้างนี้ไม่เป็นความจริงแล้ว

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* งานสะสมของหอศิลป์แห่งชาติ, ลอนดอน

แหล่งข้อมูลอื่น
หอศิลป์แห่งชาติ (วอชิงตัน ดี.ซี.)
หอศิลป์แห่งชาติ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งชาติที่ตั้งอยู่ที่กรุงวอชิงตัน ดี.ซี.ในประเทศสหรัฐอเมริกา ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1938 โดยรัฐสภาคองเกรส พร้อมกับกองทุนสำหรับสิ่งก่อสร้างและงานศิลปะจำนวนพอสมควรที่อุทิศโดย แอนดรู ดับเบิลยู เมลลอน (Andrew W. Mellon) และงานศิลปะที่อุทิศโดย เลสซิง เจ โรเซ็นวอลด์ (Lessing J. Rosenwald), ศิลปะอิตาลีจากแซมูเอล เฮนรี เครสส์ (Samuel Henry Kress), ประติมากรรมและจิตรกรรมอีกมากกว่า 2,000 ชิ้น, และงานพอร์ซิเลนจากโจเซฟ อี ไวด์เนอร์ (Joseph E. Widener) การอุทิศงานศิลปะเช่นนี้ทำให้หอศิลป์แห่งชาติ (วอชิงตัน ดี.ซี.) เป็นหอศิลป์ที่เป็นเจ้าของงานศิลปะที่ดีที่สุดที่หนึ่งในโลก
ดูเพิ่ม
* งานสะสมของหอศิลป์แห่งชาติ, วอชิงตัน ดี.ซี.
* พิพิธภัณฑ์
* วอชิงตัน ดี.ซี.

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* งานแสดงศิลปะที่หอศิลป์แห่งชาติ (วอชิงตัน ดี.ซี.) 
* งานแสดงศิลปะออนไลน์ที่หอศิลป์แห่งชาติ (วอชิงตัน ดี.ซี.)
พิพิธภัณฑ์ปราโด
พิพิธภัณฑ์ปราโด ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์และหอศิลปะที่ตั้งอยู่ที่กรุงมาดริด ประเทศสเปน พิพิธภัณฑ์ปราโดสะสมงานศิลปะยุโรปจากคริสต์ศตวรรษที่ 12 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่มาจากพื้นฐานของงานสะสมของพระราชวงศ์สเปน เดิมก่อตั้งเป็นพิพิธภัณฑ์สำหรับจิตรกรรมและประติมากรรม แต่ก็มีงานสะสมประเภทอื่นเช่นภาพวาดเส้น 5,000 ภาพ, ภาพพิมพ์ 2,000 ภาพ, เหรียญ 1,000 เหรียญ, และงานตกแต่งอีกเกือบ 2,000 ชิ้น ประติมากรรมมีด้วยกันกว่า 700 ชิ้นรวมทั้งชิ้นส่วน

ดูเพิ่ม
* รายนามพิพิธภัณฑ์

แหล่งข้อมูลอื่น

* พิพิธภัณฑ์ปราโด ภาพเขียนเอก 15 ภาพ
* พิพิธภัณฑ์ปราโด - ประวัติและภาพ
หอศิลป์อุฟฟีซี
หอศิลป์อุฟฟิซิ (ภาษาอิตาลี: Galleria degli Uffizi) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี “หอศิลป์อุฟฟิซิ” เป็นพิพิธภัณฑ์ที่เก่าที่สุดและมีชื่อเสียงที่สุดในบรรดาพิพิธภัณฑ์ศิลปะในโลก ตัวพิพิธภัณฑ์เป็นส่วนหนึ่งของ “พาลัซโซ เดกลิ อุฟฟิซิ” ซึ่งเป็นพาลัซโซ (Palazzo) ในเมืองฟลอเรนซ์
ประวัติ
ตัวสิ่งก่อสร้างของวังเริ่มโดยจอร์โจ วาซารีในปี ค.ศ. 1560 สำหรับโคสิโมที่ 1 เดอเมดิชิ (Cosimo I de' Medici) เพื่อเป็นสำนักงานของผู้พิพากษาฟลอเรนซ์ — จึงได้ชื่อว่า “uffizi” หรือ “ออฟฟิส” การก่อสร้างทำตามแบบที่วางโดยวาซารีโดย อัลฟองโซ ปาริจิ (Alfonso Parigi) และ เบอร์นาร์โด บวนตาเล็นติ (Bernardo Buontalenti) และเสร็จเมื่อปี ค.ศ. 1581 “cortile” ยาวและแคบและเปิดไปทางแม่น้ำอาร์โนทางด้านหนึ่งเป็นแบบดอริคที่แสดงช่องว่างโดยไม่บังทิวทัศน์ที่นักประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม ใช้เป็นตัวอย่างในการวางแบบถนนทัศน์ในยุโรป วาซารีผู้เป็นทั้งจิตรกรและสถาปนิกเน้นทัศนมิติของความยาวโดยการใช้บัวที่ต่อเนื่องตลอดแนวบนหลังคาของฟาซาด เช่นเดียวกับบัวต่อเนื่องที่ใช้ระหว
ยการใช้บัวที่ต่อเนื่องตลอดแนวบนหลังคาของฟาซาด เช่นเดียวกับบัวต่อเนื่องที่ใช้ระหว่างชั้น และใช้บันไดสามชั้นที่ต่อเนื่องกันด้านหน้า
พาลัซโซ เดกลิ อุฟฟิซิใช้เป็นสำนักงานการบริหารทางการยุติธรรมและเป็นที่เก็บเอกสารสำคัญของรัฐ (Archivio di Stato) แผนที่โคสิโมที่ 1 เดอ เมดิชิวางไว้ในการจัดงานแสดงศิลปะที่เป็นของตระกูลเมดิชิมาถูกเปลี่ยนโดย ฟรานเชสโคที่ 1 เดอ เมดิชิ ที่รวมงานชิ้นเด่น ๆ ในหอศิลป์ที่กลายมาเป็นจุดดึงดูดของ “Grand Tour”
งานเขียนก็เพิ่มมากขึ้นตลอดมาจากการสะสมของตระกูลเมดิชิบ้าง หรืองานที่จ้างทำบ้าง หลังจากตระกูลเมดิชิสิ้นอำนาจ งานสะสมก็ยังเป็นของฟลอเรนซ์ภายใต้ข้อตกลง “Patto di famiglia” ที่ต่อรองกับแอนนา มาเรีย โลโดวิคาทายาทคนสุดท้ายของตระกูล ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของพิพิธภัณฑ์สมัยใหม่ หอศิลป์เปิดให้เข้าชมโดยการยื่นคำร้องตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 และในปี ค.ศ. 1765 ก็เริ่มเปิดให้สาธารณชนเข้าชม
หอศิลป์มีงานสะสมมากมายจนต้องนำไปแสดงในพิพิธภัณฑ์อื่น ๆ ในฟลอเรนซ์ ภายในปี ค.ศ. 2006 ทางหอศิลป์มีโครงการที่จะขยายบริเวณแสดงงานเขียนเพิ่มขึ้นจาก 6,000 ตารางเมตร (64,000 ตารางฟุต) เป็นเกือบจะ 13,000 ตารางเมตร (139,000 ตารางฟุต) ซึ่งทำให้สาธารณชนได้ชมงานเขียนที่แต่เดิมเก็บไว้ในที่เก็บของ

ในปัจจุบันหอศิลป์อุฟฟิซิเป็นสถานที่ที่นิยมที่สุดที่หนึ่งในฟลอเรนซ์ของนักท่องเที่ยว ระหว่างหน้าร้อนโดยเฉพาะในเดือนกรกฎาคมนักท่องเที่ยวอาจจะต้องคอยกว่าห้าชั่วโมงเพื่อที่จะเข้าชมหอศิลป์

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์
* งานสะสมของหอศิลป์อุฟฟิซิ

แหล่งข้อมูลอื่น

*หอศิลป์อุฟฟิซิ 
* การขยายหอศิลป์อุฟฟิซิ
ฉากประดับแท่นบูชาออดดี (ราฟาเอล)
ดูบทความหลักที่ การสวมมงกุฏของพระแม่มารี

ฉากแท่นบูชาโอดดิ (ภาษาอังกฤษ: Oddi altar) เป็นฉากแท่นบูชาที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์วาติกันที่วังวาติกันในกรุงโรมในประเทศอิตาลี

ราฟาเอลเขียนภาพ “ฉากแท่นบูชาโอดดิ” ระหว่างปี ค.ศ. 1502 ถึงปี ค.ศ. 1504 สำหรับเป็นแท่นบูชาของตระกูลโอดดิในวัดซานฟรานเชสโค อัล ปราโตในเปรูเจีย
การสวมมงกุฏของพระแม่มารี
“การสวมมงกุฏของพระแม่มารี” ภายในภาพนี้แบ่งเป็นสองส่วน:
* “การสวมมงกุฏ” (ส่วนบนของภาพ) เป็นภาพพระแม่มารีได้รับการสวมมงกุฏโดยพระเยซูขณะที่เทวดาเล่นดนตรี
* “ส่งเข็มขัดให้นักบุญทอมัส” (ส่วนล่างของภาพ) เป็นภาพของอัครสาวกสิบสององค์ทียืนรอบหลุมศพของพระแม่มารีที่ว่างเปล่าเพราะทรงขึ้นสวรรค์. นักบุญทอมัสถือเข็มขัดของพระแม่มารีที่ทรงประทาน เพื่อพิสูจน์ว่าได้ทรงขึ้นสวรรค์จริง

ฐานแท่นบูชา
ฐานแท่นบูชา (39 × 190 ซม) แบ่งเป็นสามภาพ: 
{| class="wikitable" width=60%
!width=25%|ภาพ
!width=22%|ชื่อภาพ
!width=13%|ขนาด
|-
| 
||การประกาศของเทพ
||27 x 50 ซม
|-
| 
||การชื่นชมของแมไจ
||27 x 50 ซม
|-
| 
||การนำพระเยซูเข้าวัด
||27 x 50 ซม
|}
ก้อย
ก้อย อาหารท้องถิ่นทางภาคอีสาน คล้ายกับลาบและส้มตำ นิยมปรุงจากเนื้อสัตว์ดิบรวมถึงไข่และตัวอ่อนของแมลงที่กินได้ เช่น เนื้อวัว เนื้อกวาง เนื้อเก้ง เนื้อหมูป่า เนื้อปลา (ตะเพียน หรือ ปลาขาว) กุ้งฝอย หอยเชอรี่ กิ้งก่า ไข่มดแดง ไข่แมงมัน ตัวอ่อนตัวต่อเป็นต้น ไม่นิยมปรุงจากเนื้อสัตว์ปีก เช่น นก เป็ด ไก่ เพราะจะมีกลิ่นคาวและเหม็นสาบรุนแรง

ในแง่วัฒนธรรมเพศสภาพ ในสังคมอีสานของประเทศไทยมีการให้ความหมายก้อยว่าเป็นอาหารของผู้ชาย มีคำกล่าวว่า “ชายต้องกินก้อยปลาถ้าไม่อยากนุ่งซิ่น” เนื่องจากเชื่อว่าของดิบเป็น “ของร้อน” ที่ทำให้ร่างกายแข็งแรง

คำว่า "ก้อย" มีรากศัพท์มาจากภาษาจีน คำว่า 膾 (kuài, ไคว่)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
วนอุทยานแห่งชาติเขาพระบาท
วนอุทยานเขาพระบาท เป็นพื้นที่อยู่ในเขตตำบลตากออก อำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก มีสภาพเป็นพื้นที่เนินกรวดครอบคลุมพื้นที่มากกว่า 30 ตารางกิโลเมตร เป็นสถานที่ที่มีการขุดค้นพบท่อนไม้กลายเป็นหิน จำนวนมากฝังตัวอยู่ใต้เนินกรวด กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช พร้อมด้วยจังหวัดตากได้พัฒนาพื้นที่เป็นแหล่งท่องเที่ยว โดยการขุดท่อนไม้กลายเป็นหินจำนวน 7 ท่อน และตัดถนนเข้าไปในพื้นที่ ไม้บางท่อนมีความยาวมากกว่า 70 เมตร ถือเป็นแหล่งซากดึกดำบรรพ์พืชที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย มีท่อนไม้กลายเป็นหินที่ถือว่าใหญ่ที่สุดในทวีปเอเชีย ท่อนไม้บางท่อนกรมทรัพยากรธรณีได้ตรวจพิสูจน์แล้วว่าเป็นไม้ยวนและไม้ตะคร้อ อย่างไรก็ตามยังมีท่อนไม้กลายเป็นหินอีกมากที่ยังไม่ได้รับการตรวจพ
สมิธแอนด์เชน
สมิธแอนด์เชน เป็นวงดนตรีดูโอที่ประกอบไปด้วย สมิทธิ์ บัณฑิตย์ และ เชน เมืองครุธ เปิดตัวครั้งแรกในปี พ.ศ. 2539 กับอีพีอัลบั้ม Music’s Chair ในสังกัด นีโอ มิวสิก เน็ตเวอร์ก มีบทเพลงเป็นที่รู้จักมากมาย เช่น เก็บไว้ในใจ เพราะผูกพัน ขอเพียงเท่านี้ และ เพราะรักเธอ

สมาชิก
* สมิทธิ์ บัณฑิตย์ - ร้องนำ, เปียโน
* เชน เมืองครุฑ - ร้องนำ

ผลงาน
*E.P. Music’s Chair (พ.ศ. 2539) สังกัด นีโอ มิวสิก เน็ตเวอร์ก
*Music Room (พ.ศ. 2540) สังกัด นีโอ มิวสิก เน็ตเวอร์ก
*Book of Love (พ.ศ. 2541) สังกัด นีโอ มิวสิก เน็ตเวอร์ก
*Colors of love (พ.ศ. 2549) สังกัด บัตเตอร์ฟลาย เรคคอร์ดส

แหล่งข้อมูลอื่น
เว็บไซต์แฟนคลับอย่างเป็นทางการ

www.facebook.com/smithandshane
คอร์นวอลล์
คอร์นวอลล์ ( ) หรือ แคร์นอว์ ( ) เป็นเทศมณฑลแห่งหนึ่งของประเทศอังกฤษภายในสหราชอาณาจักร ตั้งอยู่ทางปลายแหลมด้านตะวันตกเฉียงใต้ของสหราชอาณาจักร ทางด้านเหนือและด้านตะวันตกจรดทะเลเคลติก ทางด้านใต้จรดช่องแคบอังกฤษ ด้านตะวันออกติดกับเทศมณฑลเดวอนโดยมีแม่น้ำเทมาร์เป็นเส้นแบ่งเขต คอร์นวอลล์มีประชากรรวมทั้งสิ้นประมาณ 526,300 คน ในเนื้อที่ 3,563 ตารางกิโลเมตร ศูนย์กลางการปกครองตั้งอยู่ที่เมืองทรูโร
ดินแดนบริเวณคอร์นวอลล์เดิมเป็นที่ตั้งหลักแหล่งของชนยุคหินจากนั้นก็เป็นชนยุคสำริดและต่อมาในสมัยยุคเหล็กโดยชาวเคลต์ คอร์นวอลล์เป็นส่วนหนึ่งของบริเวณที่พูดภาษากลุ่มบริทอนิก (Brythonic languages) ที่ตัดขาดจากกลุ่มชนที่พูดภาษากลุ่มเดียวกันในเวลส์หลังจากยุทธการเดอรัม (Battle of Deorham) โดยมักขัดแย้งกับชาวแซกซันแห่งราชอาณาจักรเวสเซกซ์ที่พยายามขยายดินแดนเข้ามา ก่อนที่พระเจ้าแอเทลสตันจะกำหนดเขตแดนระหว่างชาวอังกฤษกับชาวคอร์นิชโดยใช้แม่น้ำทามาร์ คอร์นวอลล์รวมกับอังกฤษเมื่อใดไม่มีหลักฐานแน่นอน แต่การใช้ภาษาคอร์นิชยังคงใช้กันต่อมาจนคริสต์ศตวรรษที่ 18 การฟื้นฟูการใช้ภาษาคอร์นิชอีกครั้งมาเริ่มต้นขึ้นเมื่อคริสต์ศตวรรษ 20 และเพิ่มความนิยมมากขึ้นในคริสต์ทศวรร
ชอีกครั้งมาเริ่มต้นขึ้นเมื่อคริสต์ศตวรรษ 20 และเพิ่มความนิยมมากขึ้นในคริสต์ทศวรรษที่ผ่านมา ในปัจจุบันคอร์นวอลล์ประสบปัญหาทางเศรษฐกิจเนื่องจากอุตสาหกรรมเหมืองดีบุกและอุตสาหกรรมการประมงเสื่อมโทรมลงและต้องหันมาพึ่งพาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวเป็นหลัก ดินแดนคอร์นวอลล์มีชื่อในทางที่มีภูมิทัศน์เป็นดินแดนสูงที่เป็นทุ่งที่มีแต่พืชพรรณเตี้ย ๆ เติบโตอยู่ที่เรียกว่า "ทุ่งมัวร์" (Moorland) และชายฝั่งทะเลที่น่าดูและอากาศที่อุ่นกว่าบริเวณอื่นของอังกฤษ
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

สมุดภาพ

ไฟล์:Truro rooftops.jpg|มหาวิหารทรูโร
ไฟล์:Mevagissey 3.JPG|อ่าวและกำแพงทะเลที่เมืองเมวากิสซีย์ด้านใต้ของคอร์นวอลล์
ไฟล์:2008-06-23 GreatBritain StIves Harbour.jpg|อ่าวและเมืองเซนต์ไอฟส์
ไฟล์:Tintagel 04.jpg|อ่าวใกล้ทินแทเจล
ไฟล์:Tintagel-greenery.jpg|ซากปราสาที่ทินแทเจล
ไฟล์:Port Isaac 03.jpg|เมืองพอร์ตไอแซก
ไฟล์:Pendennis Castle keep.jpg|ปราสาทเพนเดนนิสใกล้แฟลมัท
ไฟล์:BocastlePICT0052 2004.jpg|บอสคาสเซิล
ไฟล์:RiverLooe.jpg|เมืองลู
ไฟล์:050715 023 uk-dev-hay.jpg|ลักษณะภูมิทัศน์ที่เรียกว่าทุ่งมัวร์
วัดสะแล่ง
วัดสะแล่ง หรือ วัดป่าสุคันธธรรมาราม ตั้งอยู่ที่ตำบลห้วยอ้อ อำเภอลอง จังหวัดแพร่ เป็นวัดเก่าแก่สมัยเดียวกับวัดพระธาตุศรีดอนคำ และเป็นที่บรรจุพระธาตุพระอุระพระพุทธเจ้า พระอุโบสถเป็นทรงล้านนาประยุกต์ ประวัติความเป็นมาของวัดมีว่า วัดนี้สร้างในสมัยพระนางจามเทวี เป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ มีโบราณวัตถุเป็นพระพุทธรูปสมัยต่าง ๆ ตั้งแต่สมัยอาณาจักรทวารวดี จนถึงอยุธยาตอนปลาย
ประวัติ
มีตำนานเล่าสืบกันมาว่า เมื่อพระพุทธเจ้าเสด็จมาที่ดอยสะแล่งแก้วดอนมูล หรือดอยสะแล่งหลวง เจ้าเมืองและชาวบ้าน ต่างพากันไปถวายบิณฑบาตแก่พระพุทธเจ้า และพระสงฆ์สาวก เมื่อพระพุทธเจ้าเสวยพระกระยาหารแล้ว ชายาเจ้าเมืองได้ถวายดอกสะแล่งดอกไม้ป่าชนิดหนึ่ง มีดอกสีขาวนวลเป็นพุทธบูชา พระพุทธเจ้าทรงรับและอนุโมทนา แล้วทรงมีพุทธฎีกาพยากรณ์ว่า ในอนาคตกาล สถานที่แห่งนี้จะเป็นที่ประดิษฐานพระธาตุของพระองค์ และสถานที่แห่งนี้จะมีความเจริญรุ่งเรืองสืบต่อไป จากการที่ชายาเจ้าเมืองถวายดอกสะแล่งเป็นพุทธบูชา และดอยแห่งนี้มีต้นสะแล่งอยู่ วัดนี้จึงมีชื่อว่า วัดสะแล่ง
ประวัติความเป็นมา
เมื่อครั้งพระนางจามเทวีได้เสด็จมาครองเมืองหริภุญชัย ขบวนเสด็จได้ผ่านเมืองกุกกุฏไก่เอิก(อำเภอลอง อำเภอวังชิ้น และบางส่วนของอำเภอเด่นชัยในปัจจุบัน) ได้ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุไว้ ต่อมาได้มีการบูรณะปรับปรุง เปลี่ยนแปลงวัดมาหลายยุคสมัย จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2506 พระครูวิจิตรนวการโกศล (ครูบาสมจิต จิตฺตคุตโต) พร้อมด้วยพระครูสีลสังวราภิรัต (ครูบามิ่ง จิตฺตสํวโร) ขณะยังนั้นเป็นสามเณรมิ่ง เต็มใจ ได้เข้ามาบูรณปฏิสังขรณ์ ในวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2527 ได้รับประกาศให้วัดสะแล่งพ้นจากวัดร้างให้เป็นวัดที่มีพระสงฆ์ วัดสะแล่งได้แบ่งเขตวัดเป็นเขตพุทธาวาสเก่าและเขตพุทธาวาสใหม่ ซึ่งมีโบราณสถาน โบราณวัตถุ ศิลปวัตถุ อยู่เป็นจำนวนมาก ปัจจุบันจึงได้จัดตั้งเป็นพิพิธภัณ
บราณสถาน โบราณวัตถุ ศิลปวัตถุ อยู่เป็นจำนวนมาก ปัจจุบันจึงได้จัดตั้งเป็นพิพิธภัณฑ์วัดสะแล่ง" ขึ้นมาทางด้านหลังของวัดมีเรือนรับรองอาคันตุกะ บ่อน้ำพุร้อน สถานที่อาบน้ำแร่ ลานกีฬา ไว้สำหรับบริการ ประชาชนทั่วไป นอกจากนี้ ทางเนินเขาด้านหลังวัด (ดอยโป่งมื่น) ยังมีพระพุทธรูปองค์ใหญ่ สวนสมุนไพร และเสนาสนะต่าง ๆ อยู่เป็นจำนวนมาก วัดสะแล่งจึงเป็นทั้งพุทธสถานและแหล่งเรียนรู้ที่สำคัญยิ่งของจังหวัดแพร่
รายนามเจ้าอาวาส
{|class="PrvPe0b" 
! width="50" style="background: Khaki;text-align: center;"| ลำดับ
! width="250" style="background: Khaki;text-align: center;"| รายนาม
! width="160" style="background: Khaki;text-align: center;"| ระยะเวลาดำรงตำแหน่ง
|-
| 1 || พระครูวิจิตรนวการโกศล (ครูบาสมจิต จิตฺตคุตโต) || พ.ศ. 2527 - พ.ศ. 2560
|-
| 2|| พระครูสีลสังวราภิรัต (ครูบามิ่ง จิตฺตสํวโร) || พ.ศ. 2560 - ปัจจุบัน
|-
|}
ภาพเหมือนของซิกิสมอนโด แพนดอลโฟ มาลาเทสตา
ภาพเหมือนของซิกิสมอนโด แพนดอลโฟ มาลาเทสตา ( ) เป็นภาพที่เขียนโดยเปียโร เดลลา ฟรานเชสกาจิตรกรสมัยสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์, ปารีสในประเทศฝรั่งเศส

“ภาพเหมือนของซิกิสมอนโด” เป็นงานที่เขียนราว ค.ศ. 1451 เป็นภาพเหมือนของผู้นำที่มาจากการเป็นทหารรับจ้างและขุนนางชาวอิตาลีซิกิสมอนโด แพนดอลโฟ มาลาเทสตาผู้ครองริมินี, ฟาโน และ เซเซนา
เป็นภาพด้านข้างของซิกิสมอนโดที่กล่าวกันว่าอาจจะเขียนตามแบบบนเหรียญที่เขียนในปี ค.ศ. 1445 โดยปิซาเนลโล หรือตามงานเขียนโดยมัตเตโอ เดปัสติในปี ค.ศ. 1450 เปียโรเขียนภาพนี้ระหว่างพำนักอยู่ที่ริมินิ ระหว่างนั้นก็เขียนจิตรกรรมฝาผนังโดยมีซิกิสมอนในภาพคุกเข่าต่อหน้านักบุญซิกิสมุนด์ ในภาพ “ซิกิสมอนโด แพนดอลโฟ มาลาเทสตาสวดมนต์ต่อหน้านักบุญซิกิสมุนด์”(Sigismondo Pandolfo Malatesta Praying in Front of St. Sigismund) สำหรับมหาวิหารริมินิ (Tempio Malatestiano)
แม้ว่าจะเป็นการวางภาพแบบภาพเหมือนของคนสำคัญทั่วๆ ไปในสมัยนั้น แต่เปียโรให้ความสนใจกับการเขียนรายละเอียดอย่างธรรมชาติในหารเขียนเท็กซ์เจอร์และผมของตัวแบบ ซึ่งทำให้เห็นถึงอิทธิพลจากศิลปินเฟล็มมิชเช่นโรเจียร์ ฟาน เดอ เวย์เด็น

ดูเพิ่ม
*ซิกิสมอนโด แพนดอลโฟ มาลาเทสตา
*เปียโร เดลลา ฟรานเชสกา
*ภาพเหมือน

แหล่งข้อมูลอื่น
* หน้าจากเว็บไซต์ของพิพิธภัณฑ์ลูฟร์
วังปิตตี
วังปิตตี ( ) เป็นวังแบบเรอแนซ็องส์ที่ตั้งอยู่ที่ด้านใต้ของแม่น้ำอาร์โน ไม่ไกลจากสะพานเวกกีโอ (Ponte Vecchio) ในเมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี

ตัววังเดิมสร้างเมื่อปี ค.ศ. 1458 และเดิมเป็นที่พำนักของลูกา ปิตตี (Luca Pitti) นายธนาคารชาวฟลอเรนซ์ ต่อมาวังก็ถูกตระกูลเมดีชีซื้อไปในปี ค.ศ. 1539 และกลายมาเป็นที่พำนักหลักของตระกูลแกรนด์ดุ๊กแห่งทัสกานี นอกจากนั้นก็ยังใช้เป็นที่สะสมงานศิลปะต่าง ๆ เป็นจำนวนมหาศาล
ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 วังปิตตีใช้เป็นที่บัญชาการของจักรพรรดินโปเลียนแห่งฝรั่งเศส และต่อมาก็ใช้เป็นวังหลวงของอาณาจักรอิตาลีแต่ก็เพียงระยะเวลาอันสั้น วังและข้าวของภายในวังได้รับการอุทิศให้เป็นสมบัติของประชาชนอิตาลีโดยพระเจ้าวิกเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 3 ในปี ค.ศ. 1919 ปัจจุบันเปิดให้ประชาชนเข้าชมได้ และเป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่ง มีงานสะสมต่าง ๆ นอกเหนือจากงานสะสมที่มาจากตระกูลเมดีชี

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

[[หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในฟลอเรนซ์}}
พิพิธภัณฑ์แอร์มิทาช
พิพิธภัณฑ์แอร์มิทาช ( ; ; ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ที่เมืองเซนต์ปีเตอส์เบิร์กในประเทศรัสเซีย พิพิธภัณฑ์แอร์มิทาชเป็นพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกแห่งหนึ่งที่มีงานศิลปะในความครอบครองเป็นจำนวนราวสามล้านชิ้น และพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่เก่าที่สุดในโลก งานศิลปะจำนวนมหาศาลตั้งแสดงอยู่ในอาคารหกหลัง อาคารเอกคือพระราชวังฤดูหนาวที่เคยเป็นที่ประทับของซาร์ แอร์มิทาชมีสาขาที่อัมสเตอร์ดัม, ลอนดอน, ลาสเวกัส และแฟร์ราราในอิตาลี พิพิธภัณฑ์แอร์มิทาชได้รับการบันทึกในหนังสือบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ว่าเป็นหอศิลป์ที่มีงานสะสมมากชิ้นที่สุดในโลก

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* งานสะสมของพิพิธภัณฑ์แอร์มิทาช

แหล่งข้อมูลอื่น
พระแม่มารีเบนัวส์
ดูบทความหลักที่ พระแม่มารีและพระบุตร

พระแม่มารีเบนัวส์ หรือ พระแม่มารีและพระบุตรกับดอกไม้ ( ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยเลโอนาร์โด ดา วินชี จิตรกรสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจที่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก, สหพันธรัฐรัสเซีย

“พระแม่มารีเบนัวส์” อาจจะเป็นหนึ่งในงานเขียนพระแม่มารีที่เลโอนาร์โดกล่าวถึงในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1478 อีกภาพหนึ่งอาจจะเป็นภาพ “พระแม่มารีกับดอกคาร์เนชั่น” ที่หอศิลป์เก่าที่มิวนิก
อาจจะเป็นไปได้ว่า “พระแม่มารีเบนัวส์” เป็นงานเขียนชิ้นแรกที่เขียนหลังจากที่เป็นอิสระจากอันดรีย เดล เวอร์โรชชิโอ งานร่างสองชิ้นของภาพนี้เป็นของพิพิธภัณฑ์บริติช รอยยิ้มที่ไม่เผยอริมฝีปากทำให้น่าสันนิษฐานกันได้ว่าเป็นงานเขียนที่ยังไม่เสร็จเช่นภาพเขียนอื่นๆ ของเลโอนาร์โด

องค์ประกอบของภาพ “พระแม่มารีเบนัวส์” เป็นองค์ประกอบที่เป็นที่นิยมที่สุดอันหนึ่งของเลโอนาร์โดที่จิตรกรคนอื่นเลียนแบบกันอย่างแพร่หลาย รวมทั้งราฟาเอลที่เขียนภาพที่คล้ายคลึงกันชื่อ “พระแม่มารีสีชมพู”
ภาพ “พระแม่มารีเบนัวส์” หายไปอยู่หลายร้อยปี จนในปีค.ศ. 1909 เมื่อสถาปนิกลิออง เบนัวส์ (Leon Benois) นำไปแสดงเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมของพ่อตาที่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ภาพเขียนถูกนำจากอิตาลีไปรัสเซียโดยอเล็กซานเดอร์ คอร์ซาคอฟ ในคริสต์ทศวรรษ 1790 เมื่อคอร์ซาคอฟเสียชีวิต ลูกชายก็ขายให้กับพ่อค้าอัสตราคาน (Astrakhan) เป็นจำนวน 1400 รูเบิลส์และในที่สุดก็ผ่านมาเป็นของครอบครัวเบนัวส์ในปี ค.ศ. 1880 หลังจากถกเถียงกันเรื่องใครเป็นผู้เขียนที่แท้จริงอยู่เป็นนานลิอองก็ขายภาพในกับพิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจในปี ค.ศ. 1914 ตั้งแต่นั้นมาภาพเขียนก็ตั้งแสดงอยู่ที่นั่น

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
*เลโอนาร์โด ดา วินชี
*ภาพเขียนสีน้ำมัน
*พระแม่มารีและพระบุตร
นักบุญเจอโรมในป่า
ดูบทความหลักที่ นักบุญเจอโรม

นักบุญเจอโรมในป่า ( ) เป็นจิตรกรรมที่เขียนโดยเลโอนาร์โด ดา วินชีจิตรกรสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่เขียนราวปี ค.ศ. 1480 ในปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์วาติกัน, โรมในประเทศอิตาลี
หัวเรื่องและวิธีเขียน
ภาพนี้เป็นภาพของนักบุญเจอโรมระหว่างที่ไปวิปัสสนาอยู่ในทะเลทรายที่ซีเรียโดยใช้ชีวิตอย่างฤๅษี ที่เท้ามีสิงห์โตที่หมอบเชื่องเป็นเพื่อนอยู่ หลังจากที่นักบุญเจอโรมช่วยถอนหนามออกจากอุ้งตีนให้ สิงห์โตจึงเป็นเครื่องหมายแทนตัวอย่างหนึ่งของนักบุญเจอโรม ทางด้านซ้ายของภาพในฉากหลังเป็นภูมิทัศน์ที่เป็นหินอยู่กลางหมอกซึ่งเลโอนาร์โดใช้เทคนิค “sfumato” ที่มีชื่อเสียงในการเขียน ปากช่องบนผาทางขวายังอยู่ในระหว่างการร่าง ที่เห็นชัดอยู่อย่างเดียวคือวัดบนร่างบาซิลิกา ซึ่งเป็นการแสดงความสำคัญของนักบุญเจอโรมในคริสต์ศาสนาตะวันตกว่าเป็นคนหนึ่งในคริสต์ศาสนปราชญ์
ประวัติการเป็นเจ้าของ
แผงถูกตัดเป็นสองชิ้นอยู่ระยะหนึ่งแต่กลับมารวมกันในคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยนักสะสมศิลปะคาร์ดินัล โจเซฟ เฟช (Joseph Fesch) ลุงของนโปเลียน โบนาปาร์ต ตำนานที่นิยมกันเล่าว่าคาร์ดินัลเฟชพบส่วนของภาพที่เป็นร่างส่วนบนของนักบุญขายเป็นส่วนบนของโต๊ะอยู่ที่โรม หลายปีต่อมาก็พบชิ้นที่สองที่เป็นส่วนหัวของนักบุญที่ช่างทำรองเท้าใช้เป็นม้านั่ง ไม่ว่าเรื่องการพบจะจริงแท้อย่างไรแผงที่ซ่อมก็ถูกขายให้แก่สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 9 ผู้นำไปตั้งในพิพิธภัณฑ์วาติกัน ความเห็นที่ว่าภาพ “นักบุญเจอโรมในป่า” เคยเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมของจิตรกรอันเจลิคา คอฟมันน์ แต่ทฤษฎีนี้ไม่เป็นที่ยอมรับกันในหมู่นักวิชาการเมื่อไม่นานมานี้

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์วาติกัน
พิพิธภัณฑ์วาติกัน ( ; ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ภายในนครรัฐวาติกันในกรุงโรมในประเทศอิตาลี “พิพิธภัณฑ์วาติกัน” เป็นพิพิธภัณฑ์ที่แสดงศิลปะที่สะสมโดยวัดโรมันคาทอริกมาเป็นเวลาหลายร้อยๆ ปี 
เมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1929 นครรัฐวาติกันและอิตาลีได้ลงนามสนธิสัญญายอมรับสถานะของนครรัฐวาติกันเป็นรัฐเอกราชมีอำนาจอธิปไตยของตนเอง

สมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 ทรงก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ชาเปลซิสตินและห้องราฟาเอล (Stanze della Segnatura) เป็นส่วนหนึ่งที่ผู้เข้าชมพิพิธภัณฑ์จะได้เห็น

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* งานสะสมของพิพิธภัณฑ์วาติกัน

แหล่งข้อมูลอื่น
แซนด์วิช
แซนด์วิช ( ) เป็นขนมปังหั่นแบบคู่หนึ่งประกบกัน ตรงกลางมักมีแฮม ชีส ไข่ดาว แตงกวาดอง ทามายองเนส มัสตาร์ด หรือแยม ถ้าเป็นแบบอเมริกันมักใช้ขนมปังทั้งแผ่น บางครั้งปิ้งด้วย ถ้าเป็นแบบอังกฤษมักเป็นชิ้นเล็ก ๆ
แซนด์วิช มีหลากหลายชนิด ที่กินกันโดยทั่วไป จะมี แซนด์วิชแฮมชีส แซนด์วิชหมูหยองน้ำพริกเผา แซนด์วิชปูอัดมายองเนส แซนด์วิชไก่ แซนด์วิชไข่ คลับแซนด์วิช แซนด์วิชทูน่าชีส

รูปร่างของตัวแซนด์วิชเองก็มีหลากหลาย แซนด์วิชแบบสามเหลี่ยม สี่เหลี่ยม แบบม้วนเรียกซูชิ แซนด์วิชแบบเย็น แซนด์วิชแบบตัองปิ้งกิน แซนด์วิชแบบอบกิน

แซนด์วิชถูกตั้งชื่อตาม จอห์น มอนทากิว เอิร์ลแห่งแซนด์วิช ซึ่งเป็นผู้คิดค้นมันขึ้นมา
แซนด์วิชแบบต่าง ๆ
แซนด์วิชแบบอเมริกันได้แก่ บีแอลที, ชีสแซนด์วิช, คลับแซนด์วิช, Dagwood, French dip, แฮมเบอร์เกอร์, แซนด์วิชมอนเตคริสโต, muffuletta, pastrami บนขนมปังไรย์, แซนด์วิชเยลลี่เนยถั่ว, ชีสสเต็ก, พิลกริม, po' boy, Reuben, sloppy joe, และ แซนด์วิชซับมารีน
ไฟล์:NCI Visuals Food Hamburger.jpg|แฮมเบอร์เกอร์
ไฟล์:Ruben sandwich.jpg|แซนด์วิชรูเบน
ไฟล์:Club-sandwich.jpg|คลับแซนด์วิช
ไฟล์:Croque monsieur.jpg|คร็อก-เมอซีเยอ แซนด์วิชแฮมฝรั่งเศสและชีสแบบร้อน
ไฟล์:Peanut-Butter-Jelly-Sandwich.jpg|แซนด์วิชเยลลี่เนยถั่ว
ไฟล์:Philly cheese steak.JPG|ซับมารีนแซนด์วิชชนิดหนึ่งสไตล์ฟิลาเดลเฟีย ชีสสเต็ก (cheesesteak)
ไฟล์:Smoked meat sandwich.jpg|แซนด์วิชเนื้อรมควัน
ไฟล์:Sandwich.jpg|แซนด์วิชขนมปังฝรั่งเศสและมันฝรั่งทอด
ไฟล์:Sandwich-making.JPG|การทำแซนด์วิช
ไฟล์:Shawarma Sandwich.jpg|แซนด์วิชชาวาร์มา(shawarma sandwich)
ไฟล์:Döner kebab.jpg|แซนด์วิชโดเนอร์ (โดเนอร์เคบับ)
ไฟล์:Chicken sandwich.jpg|แซนด์วิชอกไก่
ebab.jpg|แซนด์วิชโดเนอร์ (โดเนอร์เคบับ)
ไฟล์:Chicken sandwich.jpg|แซนด์วิชอกไก่ 
ไฟล์:Meat and cheese sandwich with dressings.jpg|แซนด์วิชเนื้อและชีสโรยด้วยของโรยหน้าหลายอย่าง
ไฟล์:Paardenrookvlees.JPG|แซนด์วิชแบบเปิดหน้าวางด้วยเนื้อม้ารมควันที่ประเทศเนเธอร์แลนด์
ข้าวผัด
]]
ข้าวผัด เป็นอาหารจานเดียวแบบพื้นฐานของเอเชีย เป็นการนำข้าวสวยลงไปผัดคลุกกับซอส หรือน้ำพริก หรือเครื่องปรุงรสต่างๆ เพื่อให้ได้รสชาติ เช่น ซอสมะเขือเทศ, ซอสพริก, ซีอิ๊วดำ และมีการใส่เนื้อสัตว์ชนิดต่างๆ ลงไป เช่น หมู, ไก่, ปลาหมึก, ปู และกุ้ง เป็นต้น โดยเรียกชื่อข้าวผัดชนิดนั้น ๆ ตามชื่อเนื้อสัตว์ที่ใส่ลงไป และอาจใส่ไข่ลงไปผสมด้วย หรืออาจโปะไข่ดาวแต่งหน้าเพิ่มเติม สำหรับผักที่ใช้นิยมใช้ผักคะน้าและโรยหน้าด้วยต้นหอมสับ แต่สำหรับข้าวผัดปูจะไม่ใส่คะน้า

นอกจากนี้ข้าวผัดที่ผัดกับน้ำพริกชนิดต่างๆ ก็อาจเรียกชื่อตามน้ำพริกนั้นๆ เช่น ข้าวผัดน้ำพริกนรก เป็นต้น

ข้าวผัดนิยมปรุงรสด้วยพริกน้ำปลา และน้ำมะนาวบีบ
ดูเพิ่ม
* ข้าวผัดอเมริกัน
* ข้าวผัด (ไทย) ข้าวผัดในประเทศไทย
* ชาฮัง ข้าวผัดแบบญี่ปุ่นอย่างหนึ่ง
* นาซีโกเร็งปัตตายา ข้าวผัดแบบหนึ่งในมาเลเซีย

อ้างอิง
* ข้าวผัดจานอร่อย
วัดทีปทุตตมาราม
วัดทีปทุตตมาราม เป็นวัดไทยในกรุงโคลัมโบ ประเทศศรีลังกา เป็นวัดที่เก่าแก่ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2318 โดยมีท่านคุณรัตนะมหาเถโร เป็นเจ้าอาวาสคนแรก ภายในมีวิหารพระนอนแบบศรีลังกาขนาดใหญ่

อ้างอิง
พระแม่มารีคอนเนสตาบิเล
ดูบทความหลักที่ พระแม่มารีและพระบุตร

พระแม่มารีคอนเนสตาบิเล ( ) เป็นจิตรกรรมที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจ, เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ในประเทศรัสเซีย

ราฟาเอลเขียนภาพ “พระแม่มารีคอนเนสตาบิเล” ระหว่างปี ค.ศ. 1502 ถึงปี ค.ศ. 1504 เป็นภาพเขียนขนาดเล็กที่อาจจะยังเขียนไม่เสร็จและอาจจะเป็นงานเขียนสุดท้ายที่เขียนระหว่างที่พำนักอยู่ที่อุมเบรียก่อนที่จะย้ายไปฟลอเรนซ์
ชื่อของภาพเขียนมาจากชื่อครอบครัวคอนเนสตาบิเลแห่งเปรูเจียที่ขายให้แก่สมเด็จพระเจ้าซาร์อเล็กซานเดอร์ที่ 2 แห่งรัสเซียในปีค.ศ. 1871. พระเจ้าซาร์อเล็กซานเดอร์ทรงมอบภาพเขียนให้แก่พระจักรพรรดินีมาเรีย อเล็กซานโดรวา (Maria Alexandrovna) ตั้งแต่นั้นมาภาพเขียนก็ตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก

ภาพเขียนเป็นภาพของพระแม่มารีอุ้มพระบุตรขณะที่กำลังทรงอ่านหนังสือ ในปี ค.ศ. 1881 เมื่อภาพเขียนถูกย้ายไปบนผ้าใบก็พบภาพดั้งเดิมที่เป็นภาพที่พระแม่มารีกำลังทรงพิจารณาผลทับทิมซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของทุกขกิริยาของพระเยซูแทนที่จะเป็นหนังสือเช่นที่เห็นกัน

ดูเพิ่ม
*ราฟาเอล
*พระแม่มารีและพระบุตร
การเสด็จเยี่ยม (ราฟาเอล)
ดูบทความหลักที่ การเสด็จเยี่ยม

การเสด็จเยี่ยม ( ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ปราโด มาดริดในประเทศสเปน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1837

ราฟาเอลเขียน “การเสด็จเยี่ยม” เสร็จราวปี ค.ศ. 1517 ที่เป็นภาพพระแม่มารีย์เสด็จไปเยี่ยมนักบุญเอลิซาเบธเพื่อจะบอกข่าวการทรงครรภ์ของนาง เป็นงานที่จ้างโดยโจวันบัตติสตา บรันโกนีโอ เดลลากวีลา (Giovanbattista Branconio dell'Aquila) ตามคำขอจากมารีโนบิดาสำหรับชาเปลประจำตระกูลที่โบสถ์ซันซิลเวสเตรเดโอกีลา (ภรรยาของมาริโนชื่อเอลิซาเบธ) ต่อมาพระเจ้าเฟลีเปที่ 4 แห่งสเปนทรงซื้อในปี ค.ศ. 1655 และทรงนำไปไว้ที่เอลเอสโกเรียล (El Escorial)
เทศกาลภาพยนตร์กาน
เทศกาลภาพยนตร์กาน หรือ เฟสตีวาลเดอกาน ( ; ) เป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่มีมาตั้งแต่ ค.ศ. 1946 ถือเป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่เก่าแก่ที่สุดในโลกเทศกาลหนึ่ง และมีอิทธิพลรวมทั้งชื่อเสียงมากที่สุดเทียบเคียงกับเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิสและเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเบอร์ลิน งานจัดขึ้นทุกปี ราวเดือนพฤษภาคม ที่ Palais des Festivals et des Congrès ในเมืองกาน ทางตอนใต้ของประเทศฝรั่งเศส

อ้างอิง
หนังสืออ่านเพิ่มเติม
* Cannes: Fifty Years of Sun, Sex & Celluloid : Behind the Scenes at the World's Most Famous Film Festival by Peter Bart (Miramax, 1997)
* Cannes - A Festival Virgin's Guide by Benjamin Craig (Cinemagine Media Publishing, 2004)
* Hollywood on the Riviera: The Inside Story of the Cannes Film Festival by Cari Beauchamp and Henri Behar (William Morrow & Co, 1992)

แหล่งข้อมูลอื่น
* Cannes Film Festival Official Website 
* The Cannes Film Festival Blog 
* Cannes - A Festival Virgin's Guide - detailed history and information for attendees.
* Tales of a festival : remembering Cannes in sound and picture 
* The IFC Cannes Cam - live webcam of the red carpet at Cannes on IFC.com 
* Immersive 360° movie at the Cannes Film Festival 08 
* Complete list of Cannes Film Festival award winners by year (1939-present) and merit
ซอสมะเขือเทศ
ซอสมะเขือเทศ ( ) คือซอสที่ทำจากมะเขือเทศเป็นส่วนประกอบหลัก ใช้สำหรับเติมรสเปรี้ยวอมหวานให้กับอาหาร

ซอสมะเขือเทศปลอม คือ ซอสไม่ได้ทำมาจากมะเขือเทศจริง หรือมีมะเขือเทศเป็นเพียงส่วนประกอบรองเท่านั้น อีกทั้งยังแต่งกลิ่นเพิ่มเติม ซอสมะเขือเทศปลอมมักทำมาจากมะละกอเป็นส่วนหลัก มะละกอเป็นผลไม้ที่กินได้ไม่เป็นอันตราย
ในประเทศไทยมีการใช้มะละกอในอุตสาหกรรมการทำซอสมะเขือเทศและซอสพริก ซอสมะเขือเทศโดยทั่วไปตามท้องตลาดในประเทศไทยไม่ระบุถึงมะละกอในส่วนประกอบสำคัญบนฉลาก แต่ยังไม่มีการตรวจสอบข้อเท็จจริงโดยหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง และยังไม่มีการกำหนดมาตรฐานของซอสมะเขือเทศเหมือนเช่นน้ำปลา ทำให้จำนวนมะเขือเทศที่ใช้มีจำนวนไม่เท่ากันในแต่ละยี่ห้อ ในสหรัฐอเมริกาได้บังคับใช้กฎหมายว่า ต้องมีส่วนประสมของมะเขือเทศอย่างน้อย 50 % และต้องเป็นส่วนประสมหลัก จึงจะใช้ชื่อว่าเป็นซอสมะเขือเทศได้ มิเช่นนั้นผู้ผลิตจะมีโทษที่กฎหมายระบุไว้ ถือว่าเป็นซอสปลอม เป็นต้น

อ้างอิง
สำนักแห่งเอเธนส์ (ราฟาเอล)
ดูบทความหลักที่ ห้องราฟาเอล

สำนักแห่งเอเธนส์ ( , ) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยราฟาเอลผู้เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1509 ถึงปี ค.ศ. 1510 เป็นภาพหนึ่งในชุดภาพที่ราฟาเอลได้รับสัญญาให้วาดสำหรับวังพระสันตะปาปาในกรุงวาติกัน ซึ่งเป็นงานจิตรกรรมสำหรับตกแต่งห้องชุดที่ปัจจุบันเรียกว่า “ห้องราฟาเอล” ภาพตั้งอยู่ภายใน “ห้องเซนยาทูรา” (Stanza della Segnatura) “สำนักแห่งเอเธนส์” ถือกันว่าเป็นงานชิ้นเอกของราฟาเอลและเป็นงานที่เป็นงานที่เพียบพร้อมไปด้วยลักษณะการเขียนภาพแบบเรอเนซองส์สูง

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* ห้องราฟาเอล
* วังพระสันตะปาปา
* จิตรกรรมฝาผนัง
* ราฟาเอล
วัดพระยืนพุทธบาทยุคล
วัดพระยืนพุทธบาทยุคล หรือ วัดพระยืน ตั้งอยู่ที่บนเนินเขา บ้านพระแท่น หมู่ที่ 6 ตำบลทุ่งยั้ง อำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์ ติดกับวัดพระแท่นศิลาอาสน์ ซึ่งตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันตก บนเนินเขาลูกเดียวกันแต่คนละยอด

วัดพระยืนพุทธบาทยุคลเป็นวัดโบราณร่วมสมัยกับวัดพระแท่นศิลาอาสน์ โดยมีปูชนียสถานที่มีตำนานเรื่องพระพุทธเจ้าเสด็จมาเมืองทุ่งยั้งร่วมกัน ภายในวัดมีศาสนสถานและโบราณวัตถุที่สำคัญคือ มณฑปศิลปะเชียงแสนครอบรอยพระพุทธบาทประทับยืนทำด้วยศิลาแลง (มณฑปกว้าง 4 เมตร ยาว 49 เมตร) และหลวงพ่อพระพุทธรังสีภายในอุโบสถ เป็นพระประธานปางมารวิชัยสมัยสุโขทัย
วัดพระยืนพุทธบาทยุคล มีที่ธรณีสงฆ์ 136 ไร่ 2 งาน 20 ตารางวา วัดแห่งนี้เคยได้รับยกย่องให้เป็นวัดพัฒนาตัวอย่างประจำปี พ.ศ. 2536 อีกด้วย

ประวัติ

อาณาเขตที่ตั้งวัด

ศาสนสถาน-ถาวรวัตถุ

ข้อมูลจำเพาะ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* พระราชนิพนธ์ในรัชกาลที่ 6 "เที่ยวเมืองพระร่วง ตอนที่ ๔ ระยะทางเสด็จกลับ อุตรดิตถ์ ลับแล ทุ่งยั้ง พิชัย พิษณุโลก สระหลวง"
สำนักวิจัยซากดึกดำบรรพ์และพิพิธภัณฑ์ธรณีวิทยา
สำนักวิจัยซากดึกดำบรรพ์และพิพิธภัณฑ์ธรณีวิทยา เป็นหน่วยงานในสังกัดกรมทรัพยากรธรณี มีภารกิจในการศึกษาวิจัยและเผยแพร่ความรู้ด้านซากดึกดำบรรพ์ มีหน่วยงานในสังกัดดังนี้
* ฝ่ายบริหารงานทั่วไป
* ส่วนคุ้มครองซากดึกดำบรรพ์
* พิพิธภัณฑ์ธรณีวิทยา ถนนพระรามหก กรุงเทพมหานคร
* พิพิธภัณฑสถานธรณีวิทยาเฉลิมพระเกียรติ ปทุมธานี 
* พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ภูเวียง ตำบลในเมือง อำเภอเวียงเก่า จังหวัดขอนแก่น
* พิพิธภัณฑ์สิรินธร อำเภอสหัสขันธ์ จังหวัดกาฬสินธุ์
* ศูนย์วิจัยแร่และหิน อำเภอแกลง จังหวัดระยอง