SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
เหยียนอาน
เหยียนอาน เป็นนครระดับจังหวัดในภูมิภาคฉานเป่ย์ มณฑลฉ่านซี ประเทศจีน มีอาณาเขตติดกับมณฑลชานซีทางทิศตะวันออกและมณฑลกานซู่ทางทิศตะวันตก เมืองนี้บริหารหลายอำเภอ รวมถึงจื้อตาน (เดิมชื่อเป่าอาน) ซึ่งเคยเป็นกองบัญชาการของพรรคคอมมิวนิสต์จีนก่อนที่ตัวเมืองเหยียนอานเองจะเข้ามามีบทบาทนั้น

เหยียนอันอยู่ใกล้กับจุดสิ้นสุดของการเดินทัพทางไกลและกลายเป็นศูนย์กลางการปฏิวัติคอมมิวนิสต์จีนตั้งแต่ปลาย ค.ศ. 1935 ถึงต้น ค.ศ. 1947 คอมมิวนิสต์จีนเฉลิมฉลองให้เหยียนอานเป็นสถานที่กำเนิดแห่งการปฏิวัติ

ณ ค.ศ. 2019 เหยียนอานมีประชากรถาวรประมาณ 2,255,700 คน

ดูเพิ่ม
*ขบวนการสัตยาบันเหยียนอาน
*ปาฐกถาว่าด้วยวรรณกรรมและศิลปะเหยียนอาน
*2693 เหยียนอาน

หมายเหตุ

อ้างอิง
ศึกนักรบสยบหล้า
ศึกนักรบสยบหล้า (テンカイチ 日本最強武芸者決定戦) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นที่เขียนโดยโยซูเกะ นากามารุและวาดภาพประกอบโดยเคียวทาโร อาซูมะ ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารมังงะ Young Magazine the 3rd ของสำนักพิมพ์โคดันชะ เมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 2021 หลังจากนิตยสารฉบับเดิมปิดตัวลง ก็ได้ย้ายไปพิมพ์ต่อที่นิตยสาร Monthly Young Magazine ในเดือนพฤษภาคมปีเดียวกัน มีการประกาศสร้างซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์เรียบร้อยแล้ว

เนื้อเรื่อง
ในประวัติศาสตร์คู่ขนาน โอดะ โนบูนางะ ประสบความสำเร็จในการรวมประเทศญี่ปุ่นให้เป็นปึกแผ่น ในปี ค.ศ. 1600 หลังจากปกครองมาได้ 10 ปี เขาเปิดเผยว่ากำลังจะตายด้วยโรคร้ายแรง เขาต้องการเห็นการต่อสู้ที่น่าตื่นตาตื่นใจก่อนที่เขาจะตาย จึงจัดการแข่งขันเพื่อตัดสินหาผู้สืบทอดตำแหน่ง มีขุนศึก 16 คนเข้ามา แต่มีตัวแทนมาแข่งขันแทน 16 นักรบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่น เป็นการแข่งขันแบบแพ้คัดออก โดยสามารถทำอะไรก็ได้

สื่อ
มังงะ
ศึกนักรบสยบหล้า เขียนโดยโยซูเกะ นากามารุ และวาดภาพประกอบโดยเคียวทาโร อาซูมะ ได้รับการตีพิมพ์เป็นตอน ๆ ครั้งแรกในนิตยสาร Young Magazine the 3rd ของสำนักพิมพ์โคดันชะ ตั้งแต่วันที่ 6 มกราคมถึง 6 เมษายน ค.ศ. 2021 ซึ่งเป็นวันที่นิตยสารฉบับสุดท้ายวางจำหน่าย ต่อมาได้มีการย้ายไปตีพิมพ์ต่อในนิตยสาร Monthly Young Magazine ตั้งแต่วันที่ 20 พฤษภาคมของปีนั้น เนื้อหาในมังงะได้รวมเป็นฉบับรวมเล่ม (ทังโกบง) จำนวน 11 เล่ม ณ เดือนเมษายน ค.ศ. 2025

ซีรีส์มังงะเรื่องนี้ตีพิมพ์เป็นภาษาอังกฤษบนแอพ K Manga ของโคดันชะ

อนิเมะ
มีการประกาศสร้างเป็นซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์เมื่อวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 2025
กระแสตอบรับ
ซีรีส์มังงะเรื่องนี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลมังงะถัดไป ครั้งที่ 8 ในประเภทสิ่งพิมพ์ในปี ค.ศ. 2022

อ้างอิง
วัดพระพุทธบาทเขาสมอแคลง
วัดพระพุทธบาทเขาสมอแคลง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวังทอง อำเภอวังทอง จังหวัดพิษณุโลก

วัดพระพุทธบาทเขาสมอแคลงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2478 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2506 มีผู้เล่ากันว่าบนเขาสมอแคลงในอดีตมีวัดอยู่ 7 วัด แต่ปัจจุบันเหลืออยู่วัดเดียวคือวัดนี้
วัดพระพุทธบาทเขาสมอแคลงมีบันไดพญานาค 197 ขั้น ที่ทำขึ้นเพื่อไปกราบไหว้สักการะ รอยพระพุทธบาทตะแคง หนึ่งเดียวในโลก ซึ่งเป็นรอยพระพุทธบาทจำลอง ติดอยู่ที่ผนังเชิงเขาสมอแคลง ตั้งอยู่บนเชิงเขาทางทิศตะวันออกเขาสมอแคลง ระยะทางประมาณ 300 เมตร รอยพระพุทธบาทมีขนาดกว้าง 72 เซนติเมตร กว้าง 165 เซนติเมตร มีลักษณะเป็นงานแกะสลักติดแผ่นหินตะแคงและอยู่บนก้อนหินซ้อนเรียงกันหลายก้อน นอกจากนี้ยังมีพระพุทธบาทจำลอง ที่สร้างด้วยหินทรายแกะสลัก สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ เป็นพระมหากษัตริย์รัชกาลที่ 8 แห่งกรุงศรีอยุธยา ยอดเขาเป็นที่ตั้งของซากเจดีย์ทรงระฆังมีเพียงครึ่งองค์

อ้างอิง
วัดขัวแคร่
วัดขัวแคร่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านดู่ อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย มีเนื้อที่ 10 ไร่ 88 ตารางวา ตามโฉนดเลขที่ 89969 เลขที่ 900 หน้าที่ 69 ที่ธรณีสงฆ์ 1 แปลง มีเนื้อที่ 56 ตารางวา ตามโฉนดเลขที่ 101949 เลขที่ 102 หน้า 49 คำว่า "ขัวแคร่" หมายถึง สะพานที่สร้างขึ้นจากไม้ไผ่ซีกเล็ก ๆ ปูเป็นพื้นทางเดิน สันนิษฐานว่าเคยเป็นที่ตั้งของชุมชนขนาดใหญ่มาแต่ก่อน

วัดขัวแคร่ หรือ วัดมังคลถาวราราม สร้างสมัยใดไม่ปรากฏเด่นชัด สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2439 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2553
วิหารมีซุ้มประตูครอบด้วยสแตนเลส มีพระประธานองค์ใหญ่อย่าง พระศรีสัพัญญูสัมมาสัมพุทธเจ้า

รายนามเจ้าอาวาส
* พระจันทิมา ปูคา พ.ศ. 2462–2466
* พระศรีนวล คำบุญเรือง พ.ศ. 2467–2477
* พระผัด แสงดา พ.ศ. 2477–2482
* พระเทพสอน พ.ศ. 2483–2485
* พระคำปัน สุวรรณโณ พ.ศ. 2486–2490
* พระอินจันทร์ พ.ศ. 2491–2494
* พระทองใส พ.ศ. 2494–2506
* พระอินปั๋น พ.ศ. 2506–2518
* พระอธิการเล็ก ยโสธโร พ.ศ. 2518–2526
* พระอธิการผัด ปัญญาทีโป พ.ศ. 2526–2535
* พระมหาถาวร ยโสธโร (จันต๊ะคำ) พ.ศ. 2536–

อ้างอิง
วัดโสภาราม (จังหวัดสุโขทัย)
วัดโสภาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสามเรือน อำเภอศรีสำโรง จังหวัดสุโขทัย

วัดโสภาราม มีนามเดิม วัดโรงญวน หรือ วัดลำยวน เพราะเดิมเป็นที่ตั้งถิ่นฐานทำมาหากินของคนญวนที่อพยพมาอาศัยอยู่ และตั้งวัดขึ้นมา มีหลักฐานปรากฎอยู่ เช่น รากฐานอุโบสถ วิหาร เจดีย์ พระพทุธรูปเก่าแก่ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2360 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2370 ต่อมา พ.ศ. 2500 จึงมีการเปลี่ยนชื่อวัดเป็นชื่อ "วัดโสภาราม"
ใน พ.ศ. 2536 เจ้าอาวาส และพุทธศาสนิกชนร่วมบริจาคเงินและแรงงานสร้างพระพุทธรูปองค์ใหญ่ นามว่า พระพุทธบารมีศรีสุโขทัย ซึ่งเป็นนามพระราชทาน หรือชาวบ้านทั่วไปเรียกว่า พระพุทธรูปองค์ใหญ่ เป็นพระพุทธรูปนั่งปรางค์สุโขทัย (มารวิชัย) ตั้งอยู่กลางแจ้งบริเวณหน้าวัด องค์พระมีสีทอง วางศิลาฤกษ์ เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2536

อ้างอิง
วัดโพธาราม (จังหวัดสุโขทัย)
วัดโพธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองตาล อำเภอศรีสำโรง จังหวัดสุโขทัย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 24 ไร่ 76 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูสังฆรักษ์กรกิจปิยธมโม ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาส
วัดโพธาราม หรือชาวบ้านเรียกสั้น ๆ ว่า วัดโพ สร้างเป็นวัดตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2010 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาและเมื่อประมาณ พ.ศ. 2016 อุโบสถได้ชำรุดทรุดโทรม ชาวบ้านจึงช่วยใจกันสร้างอุโบสถหลังใหม่และอยู่ในสถานที่เดิม ภายในวัดมีพิพิธภัณฑ์วัดโพธาราม จัดตั้งขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ.2497 โดยจัดสร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์แด่พระครูสวัฒน์คณาภิบาล อดีตเจ้าอาวาสวัดโพธาราม อดีตเจ้าคณะอำเภอศรีสำโรง โดยนายบุญเอื้อ เมฆพัฒน์ อดีต หัวหน้าการประถมสึกษาอำเภอศรีสำโรง

อ้างอิง
ซะลแว
]]

ซะลแว ( , ) คือเครื่องอิสริยาภรณ์ประจำราชสำนักพม่า เป็นสังวาลไหล่ที่ทำด้วยโซ่โลหะ มักทำด้วยทองหรือเงิน โดยยึดติดกันไว้สี่จุดเป็นรูปโล่หรือลายดุน และคล้องไว้บนไหล่เหมือนสายสะพายของเหล่าเจ้าหน้าที่

ในระบอบกษัตริย์พม่า ซะลแว ใช้สำหรับฆราวาสเท่านั้น เดิมเคยถูกใช้เพื่อยกย่องคุณงามความดีและการรับใช้รัฐ

ศัพทมูลวิทยาและต้นกำเนิด
ในภาษาพม่า ซะลแว เป็นการแปลงภาษาจากพิธีฮินดู Janeu (जनेऊ) (หรือเรียกอีกอย่างว่า อุปนยนะ) หมายถึงการมอบอันศักดิ์สิทธิ์หรือเชือกด้ายพราหมณ์ที่พบในชนวรรณะสูงของสังคมฮินดู
ซะลแว มีต้นกำเนิดจากพม่าโบราณ มีการกล่าวถึงใน Salwedin Sadan (หนังสือแห่งเครื่องอิสริยาภรณ์) ในพม่ามีการระบุจำนวนสาย ซะลแว ซึ่งคนในแต่ละวรรณะทั้งสี่ของฮินดูสวมใส่:
# กษัตริย์ (Khattiya) - 9 สาย 
# พราหมณ์ (Brahmana) - 6 สาย 
# แพศย์ (Vessa) - 1-3 สาย 
# ศูทร (Sudda) - ไม่มี

การใช้งาน

จำนวนเส้นในสายบ่งบอกถึงลำดับเครื่องอิสริยาภรณ์ ซะลแว ถูกสวมใส่เป็นเครื่องหมายสัญลักษณ์อันสูงส่ง จนถึงยืนยันตัวตนการไร้มลทินของครอบครัวหรือวรรณะของตน

ในสมัยราชวงศ์โก้นบอง ขุนนางชั้นสูงที่ได้รับการคุ้มกันจากการประหารชีวิตในรูปแบบต่าง ๆ (thetdawshay) ยังสวม ซะลแว 18 เส้น ตารางต่อไปนี้คือรายชื่อบรรดาศักดิ์ที่สอดคล้องกันในยุคโก้นบองและจำนวน ซะลแว ที่พระราชทาน:
{|class=wikitable
|-
|+บรรดาศักดิ์ในสมัยราชวงศ์โก้นบอง 
! ลำดับ !! จำนวนเส้น
|-
| กษัตริย์ || 24
|-
| พระมหาอุปราช|| 21
|-
| เจ้าฟ้าไทใหญ่, เจ้าชายสืบสายพระโลหิต || 18
|-
| เจ้าเมืองไทใหญ่, และสมาชิกราชวงศ์อื่น ๆ || 15
|-
| ขุนนางระดับสูง (Mugyi, Matgyi) || 12
|-
| ขุนนางระดับล่าง (Mulat, Matlat, Mu-nge, Matnge) || 3-9
|-
|}

การใช้งานปัจจุบัน
การใช้ ซะลแว ต่อมาในปัจจุบันโดยการเมืองพม่า:
* ปยีดองซุ ซีตู ตีนกะฮะ
* ตีริ ตุดะมะ ตีนกะฮะ

อ้างอิง

* 
*
การประชุมจุนอี้
การประชุมจุนอี้ เป็นการประชุมของพรรคคอมมิวนิสต์จีนในเดือนมกราคม ค.ศ. 1935 ระหว่างการเดินทัพทางไกล การประชุมครั้งนี้เกี่ยวข้องกับการแย่งชิงอำนาจระหว่างผู้นำอย่างปั๋ว กู่และอ็อทโท เบราน์กับฝ่ายค้านนำโดยเหมา เจ๋อตง ผลก็คือเหมาก้าวขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งที่สามารถเข้าควบคุมอำนาจทางทหารและกลายเป็นผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์ การประชุมนี้ไม่ได้รับการกล่าวถึงอย่างสิ้นเชิงกระทั่งทศวรรษ 1950 และยังไม่มีรายละเอียดเป็นลายลักษณ์อักษรกระทั่งมีการฉลองครบรอบห้าสิบปีใน ค.ศ. 1985

ภูมิหลัง

การประชุม

วาระการประชุมและสุนทรพจน์

ดูเพิ่ม
* โบสถ์คาทอลิกหยางหลิ่วเจีย ที่ซึ่งกองทัพแดงเคยใช้เป็นที่ตั้งกรมการเมืองในช่วงการประชุมจุนอี้ 
*การประชุมหนิงตู (ค.ศ. 1932)

อ้างอิง
* Mao Zedong, Zhou Enlai and the Evolution of the Chinese Communist Leadership
* The Search for Modern China
* Mao

แหล่งข้อมูลอื่น
*F. S. Litten: The Myth of the 'Turning-Point' - Towards a New Understanding of the Long March (article in 'Bochumer Jahrbuch zur Ostasienforschung', 2001)
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเซียร์ราลีโอน
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเซียร์ราลีโอนทั้งสิ้น 1 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" |กลุ่มพื้นที่คุ้มครองโกลา-ตีไว
| 
| จังหวัดเซาเทิร์นและจังหวัดอีสเทิร์น 
| ธรร
" |กลุ่มพื้นที่คุ้มครองโกลา-ตีไว
| 
| จังหวัดเซาเทิร์นและจังหวัดอีสเทิร์น 
| ธรรมชาติ: (ix), (x)
| 71,202.7; พื้นที่กันชน 91,471
| align="center" | 2568/2025
|
| 1746 
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศเซียร์ราลีโอนมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 4 แห่ง

อ้างอิง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศกินี-บิสเซา
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศกินี-บิสเซาทั้งสิ้น 1 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | ระบบนิเวศชายฝั่งและทะเล ของกลุ่มเกาะบีฌากอช – อูมาตีมีโญ
| 
| แคว้นบูลามา 
|
" | ระบบนิเวศชายฝั่งและทะเล ของกลุ่มเกาะบีฌากอช – อูมาตีมีโญ
| 
| แคว้นบูลามา 
| ธรรมชาติ: (ix), (x)
| 394,067.28; พื้นที่กันชน 636,836.19
| align="center" | 2568/2025
|
| 1431 
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ปัจจุบันประเทศกินี-บิสเซายังไม่มีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคต

อ้างอิง
วัดขนอนใต้
วัดขนอนใต้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านกรด อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ปัจจุบันมีพระมหาประสิทธิ์ อภิปญฺโญ (ป.ธ.8) เป็นเจ้าอาวาส

วัดขนอนใต้เ สร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี เมื่อ พ.ศ. 2327 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2330 เดิมบริเวณที่ตั้งวัดเคยเป็นด่านตรวจคนและสินค้าเข้าเมือง ชื่อด้านด่านคลองห้วยกรด หลังจากเสียกรุงครั้งที่ 2 สถานที่เคยตั้งด่านได้กลายเป็นที่รกร้างว่างเปล่า จึงได้มีการสร้างวัดขึ้นชื่อ วัดแก้วราชธาราม เนื่องจากวัดมีพระแก้วประดิษฐานภายในอุโบสถ แต่พระได้สูญหายไประหว่างการรื้อถอนอุโบสถหลังเก่าเพื่อสร้างอุโบสถหลังใหม่
ภายในวัดขนอนใต้ มีโบราณวัตถุล้ำค่า ได้แก่ รอยพระพุทธบาทจำลองเป็นพระพุทธบาทจำลองมาจากนครโยนก พระพุทธรูปหลวงพ่อขาวและหลวงพ่อสาย ภายในบริเวณวัดยังมีค้างคาวแม่ไก่อาศัยอยู่ที่ต้นไทรบริเวณหลังอุโบสถ ใน พ.ศ. 2432 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เคยเสด็จพระราชดำเนินมาชมค้างคาวแม่ไก่ที่วัดขนอนใต้

อ้างอิง
สาวออฟฟิศซังกะตาย ขอดูแลรับใช้นางร้ายเป็นเจ้านายในต่างโลก
เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นที่เขียนและวาดภาพประกอบโดยเนโกะทาโร เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสารดิจิทัลมังงะแนวเซเน็ง โดโคเดโมะ ยัง แชมเปี้ยนของสำนักพิมพ์อากิตะ โชเต็ง ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2565

สื่อสิ่งพิมพ์
สาวออฟฟิศซังกะตาย ขอดูแลรับใช้นางร้ายเป็นเจ้านายในต่างโลกเขียนและวาดภาพประกอบโดยเนโกะทาโร เริ่มลงพิมพ์เป็นตอนในนิตยสารดิจิทัลมังงะแนวเซเน็ง โดโคเดโมะ ยัง แชมเปี้ยนของสำนักพิมพ์อากิตะ โชเต็ง เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2565 ตอนต่าง ๆ ได้ถูกรวบรวมตีพิมพ์เป็นเล่ม(ทังโกบง)จำนวน 5 เล่ม ณ เดือนตุลาคม พ.ศ. 2568 สำนักพิมพ์เฟิร์ส เพจ โปรได้ประกาศเป็นผู้ถือลิขสิทธิ์ในฉบับภาษาไทยเมื่อ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2566
ผลตอบรับ
ซีรีส์นี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลมังงะถัดไปครั้งที่ 9 ในประเภทเว็บมังงะ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* ที่อากิตะ โชเต็ง 
* 
*
เขาสามบาตร
เขาสามบาตร เป็นภูเขาหินปูนลูกโดดตั้งอยู่ในเขตธรณีสงฆ์ วัดไพรสณฑ์ หมู่ที่ 4 ตำบลนาตาล่วง อำเภอเมืองตรัง จังหวัดตรัง มีแม่น้ำตรังอยู่ทางทิศเหนือและทิศตะวันตกประมาณ 100 เมตร ภายในมีถ้ำอยู่ 2 แห่ง คือ ถ้ำสามบาตรและถ้ำลูกยองโดยปรากฏมีหลักฐานทางโบราณคดี ทั้งสมัยก่อนประวัติศาสตร์ และสมัยประวัติศาสตร์ อยู่ร่วมกันภายในถ้ำจำนวนมาก เหตุที่ชื่อ "เขาสามบาตร" เพราะชาวบ้านเล่าว่ามีผู้นำทรัพย์สมบัติมาซุกซ่อนไว้มากถึง 3 บาตรพระ
ประวัติการค้นพบ
พ.ศ. 2454 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์เคยเสด็จมาที่เขาสามบาตรและได้ทรงบันทึกเรื่องการพบรอยบันทึกบนผนังถ้ำแห่งนี้เอาไว้ โดยทรงวินิจฉัยว่าเป็นอักษรไทยสมัยอยุธยา และมีรูปลักษณ์แบบเดียวกับตัวหนังสือที่วัดป่าโมกข์ ร่วมสมัยพระเจ้าท้ายสระ (พ.ศ. 2252–2275)
พ.ศ. 2523 คณะสำรวจโครงการสำรวจแหล่งโบราณคดีและโบราณสถานภาคใต้ กองโบราณคดี กรมศิลปากร พบหลักฐานโบราณคดียุคก่อนประวัติศาสตร์ ทั้งเศษภาชนะดินเผาเนื้อดิน (Earthenware) แบบหม้อสามขา ภาชนะดินเผาปากผาย เครื่องมือสะเก็ดหิน ค้อนหิน ชิ้นส่วนกระดูกสัตว์ เปลือกหอยเจาะรู และหลักฐานทางโบราณคดีสมัยอยุธยา คือ ชิ้นส่วนภาชนะดินเผาเนื้อดิน ขาวเหนียว แบบชามมีเชิง คนโทและพวยกา และใน พ.ศ. 2533 ชมรมอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม โรงเรียนสภาราชินี จังหวัดตรัง สำรวจพบภาพเขียนสีแดง เขียนเป็นรูปคล้ายภูเขาสามลูกต่อกัน
แหล่งโบราณคดี
ถ้ำบริเวณเขาสามบาตร บริเวณปากถ้ำกว้าง 4 เมตร และอยู่สูงจากระดับพื้นดิน 3-4 เมตร เพดานถ้ำมีลักษณะโค้งรูปโดม ส่วนตามผนังมีหลืบเป็นซอกเล็กๆ หลายหลืบ โดยภายในถ้ำจะแบ่งออกเป็น 4 ส่วน ส่วนแรกคือ ถ้ำส่วนหน้า เริ่มตั้งแต่ปากถ้ำเข้าไปประมาณ 4 เมตร จากนั้นคือ ถ้ำเสาภูมิ ซึ่งเป็นจุดที่พื้นถ้ำเริ่มลาดชันลงไป จนถึงหินงอกเป็นรูปเสาค้ำยัน ซึ่งชาวบ้านเรียกว่า เสาภูมิ ต่อจากนั้นคือ ถ้ำพระ ซึ่งจะไปทะลุช่องหลังสุดของถ้ำด้านทิศใต้ ส่วนบนเพดานมีช่องแสงลอดลงมา ในอดีตเคยมีพระพุทธรูปปูนปั้นอยู่องค์หนึ่ง แต่ปัจจุบันได้พังทลายไปแล้ว ส่วนสุดท้ายคือ ถ้ำน้ำ ซึ่งแยกออกไปเป็นซอกแคบ ๆ ยาว 3 เมตร ภายในมีลักษณะกว้าง เพดานไม่สูงนัก และสูงจากระดับพื้นดิน 17 เมตร
แหล่งภาพเขียนสีเขาสามบาตร ปรากฏกลุ่มภาพเขียนสี 2 สมัย คือ ยุคก่อนประวัติศาสตร์ อยู่บริเวณผนังโพรงถ้ำไม่ห่างจากปากถ้ำมากนัก ร่องรอยภาพเขียนสี ที่ปรากฏสีแดงยังค่อนข้างเด่นชัด ภาพเขียนมีลักษณะเป็นภาพคล้ายภูเขาสามลูกเรียงต่อกันและบางภาพไม่สามารถระบุได้ เป็นภาพเขียนสีแดงที่ใช้เทคนิคเขียนเป็นเส้นทึบ บางภาพมีร่องรอยถูกคราบหินปูนเคลือบทับไว้บางส่วน ส่วนภาพในยุคประวัติศาสตร์ สมัยอยุธยา อยู่บริเวณผนังโพรงถ้ำไม่ห่างจากปากถ้ำมากนัก เป็นตัวอักษรไทยสมัยอยุธยา จารึกที่ผนังถ้ำเขาสามบาตร บอกศักราช 2150 ตรงกับสมัยสมเด็จพระเอกาทศรถ แต่สมเด็จเจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัตติวงศ์ ทรงวินิจฉัยรูปแบบตัวอักษรว่าเป็นตัวอักษรลักษณะเดียวกับสมัยพระเจ้าท้ายสระ (พ.ศ. 2252 – 227
หอจดหมายเหตุรัฐสหพันธรัฐรัสเซีย
หอจดหมายเหตุรัฐสหพันธรัฐรัสเซีย ( ) เป็นหอจดหมายเหตุแห่งชาติรัสเซียขนาดใหญ่ที่บริหารจัดการโดยรอสอาร์ฮีฟ (สำนักหอจดหมายเหตุสหพันธ์) ภายในเป็นที่เก็บเอกสารจากหน่วยงานระดับสูงของรัสเซีย ซึ่งรวมถึง:
* เอกสารราชการบางส่วนเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของจักรวรรดิรัสเซีย (ส่วนใหญ่เกี่ยวกับกิจกรรมของตำรวจ)
* บันทึกส่วนบุคคล (รวมถึงจดหมายเหตุของสมาชิกบางคนในจักรวรรดิโรมานอฟ ตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึง 1918)
* เอกสารราชการของสถาบันนิติบัญญัติและบริหารสูงสุดแห่งชาติของรัฐบาลชั่วคราวรัสเซีย (1917)
* บันทึกของสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย ในฐานะรัฐเอกราช (1917-1922) และในฐานะสาธารณรัฐองค์ประกอบของสหภาพโซเวียต (1923-1991)
* บันทึกของสหภาพโซเวียต (1
ะในฐานะสาธารณรัฐองค์ประกอบของสหภาพโซเวียต (1923-1991)
* บันทึกของสหภาพโซเวียต (1922-1991)
* บันทึกของสหพันธรัฐรัสเซีย (ตั้งแต่ปี 1992)
* เอกสารจากแหล่งอื่น ๆ อีกมากมาย
หอจดหมายเหตุรัฐก่อตั้งขึ้นในกรุงมอสโกในปี 1992 ได้รวบรวมคอลเล็กชันดังต่อไปนี้:
* หอจดหมายเหตุกลางรัฐการปฏิวัติเดือนตุลาคม ( ) (ก่อตั้งในปี 1920) 
* หอจดหมายเหตุกลางรัฐสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย ( ) (ก่อตั้งในปี 1957)

หมายเหตุ

อ้างอิง

* Мироненко С. В. (отв. ред.), История Государственного архива Российской Федерации (документы, статьи, воспоминания) , М.: РОССПЭН, 2010. (Mironenko S. V. (ed.), History of the State archive of Russian Federarion (documents, articles, reminiscences) , Moscow, ROSSPEN. 2010. )

แหล่งข้อมูลอื่น
* Official website 
* Page about GARF at the Dutch International Institute of Social History
จาง เหวินเทียน
จาง เหวินเทียน (30 สิงหาคม ค.ศ. 1900 – 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1976) เป็นนักการเมืองชาวจีนซึ่งเป็นผู้นำระดับสูงของพรรคคอมมิวนิสต์จีน
เขาเกิดที่หนานฮุ่ย เข้าเรียนที่โรงเรียนวิศวกรรมโยธาเหอไห่ในหนานจิงและใช้เวลาหนึ่งปีที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ภายหลังเขาเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์จีนใน ค.ศ. 1925 และถูกส่งไปศึกษาที่มหาวิทยาลัยซุน ยัตเซ็นในมอสโก ตั้งแต่ ค.ศ. 1926 ถึง 1930 เขาเป็นสมาชิกของกลุ่มที่รู้จักในนาม 28 บอลเชวิค แต่เปลี่ยนมาสนับสนุนเหมา เจ๋อตงในช่วงการเดินทัพทางไกล เขาเป็นเลขาธิการใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์จีนตั้งแต่ ค.ศ. 1935 ถึง 1943 ซึ่งเป็นช่วงที่ตำแหน่งดังกล่าวถูกยกเลิก เขายังคงเป็นสมาชิกของกรมการเมือง แต่ถูกจัดให้อยู่ในอันดับที่ 12 จาก 13 คนในกรมการเมืองชุดที่ 7 และลดสถานะเป็นสมาชิกสำรองในกรมการเมืองชุดที่ 8
เขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศคนที่หนึ่งของสาธารณรัฐประชาชนจีนตั้งแต่เดือนธันวาคม ค.ศ. 1954 ถึงพฤศจิกายน ค.ศ. 1960 เขาเป็นผู้เข้าร่วมการเดินทัพทางไกล และต่อมาได้ดำรงตำแหน่งเอกอัครราชทูตประจำสหภาพโซเวียตตั้งแต่เดือนเมษายน ค.ศ. 1951 ถึงมกราคม ค.ศ. 1955 ในการประชุมหลูชานใน ค.ศ. 1959 เขาให้การสนับสนุนเผิง เต๋อหวยและสูญเสียอำนาจไปพร้อมกับเผิง ในช่วงการปฏิวัติวัฒนธรรมเขาถูกโจมตีในฐานะพันธมิตรของเผิงและหลิว เช่าฉี เขาได้รับการกู้ชื่อเสียงโดยเติ้ง เสี่ยวผิงหลังอสัญกรรมของเหมา

ดูเพิ่ม

* อดีตที่พำนักของจาง เหวินเทียน

หมายเหตุ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
สมาคมการค้าผู้ประกอบธุรกิจบันเทิงไทย
สมาคมการค้าผู้ประกอบธุรกิจบันเทิงไทย ( ) หรือ TECA เป็นองค์กรที่เป็นตัวแทนอย่างเป็นทางการของอุตสาหกรรมการบันทึกเสียงของประเทศไทย นอกจากนี้ยังเกี่ยวข้องกับสมาพันธ์ผู้ผลิตสิ่งบันทึกเสียงระหว่างประเทศอีกด้วย

อ้างอิง
ผลไม้ต้องห้าม
โดยยัน เบรอเคิล (ผู้พ่อ) และเปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์]]
ในกลุ่มศาสนาอับราฮัม ผลไม้ต้องห้าม ( ) เป็นชื่อเรียกของผลไม้ที่เติบโตในสวนเอเดนซึ่งพระเจ้าทรงบัญชาไม่ให้มนุษย์กิน เรื่องราวของหนังสือปฐมกาลของคัมภีร์ไบเบิลเล่าว่าอาดัมกับเอวาฝ่าฝืนพระบัญชาของพระเจ้าและกระทำบาปกำเนิดโดยการกินผลไม้ต้องห้ามจากต้นไม้แห่งการรู้ถึงความดีและความชั่ว จึงถูกขับไล่ออกจากสวนเอเดน:

วลีว่า "ผลไม้ต้องห้าม" ใช้ในฐานะอุปลักษณ์นอกกลุ่มศาสนาอับราฮัม โดยทั่วไปมีความหมายถึงการหมกมุ่นหรือความเพลิดเพลินใด ๆ ที่ถือว่าผิดกฎหมายหรือผิดศีลธรรม

เรื่องราวในคัมภีร์ไบเบิล
เรื่องราวในหนังสือปฐมกาลเล่าถึงชายและหญิงคู่แรกคืออาดัมกับเอวาในสวนเอเดน ทั้งสองสามารถกินผลไม้จากต้นไม้หลายต้น แต่พระเจ้าทรงสั่งห้ามไม่ให้กินจากต้นไม้แห่งการรู้ถึงความดีและความชั่ว

ในปฐมกาล 3 งูมาล่อลวงเอวา:

เอวากินผลไม้ต้องด้วยความปรารถนาความรู้นี้และแบ่งให้อาดัมกิน ทั้งสองตระหนักถึงความเปลือยเปล่าของตนจึงนำใบมะเดื่อมาทำเป็นเครื่องนุ่งห่ม และหลบซ่อนตัวเมื่อพระเจ้าเสด็จมา เมื่อทั้งสองอยู่เบื้องหน้าพระเจ้า อาดัมทูลพระเจ้าว่าเอวานำผลไม้มาให้ตนกิน แล้วเอวาทูลพระเจ้าว่างูล่อลวงตนให้กิน พระเจ้าจึงทรงสาปทั้งงู เอวา และอาดัม แล้วขับไล่อาดัมและเอวาออกจากสวนเอเดนก่อนที่ทั้งคู่จะได้กินผลไม้จากต้นไม้แห่งชีวิตนิรันดร์

เรื่องเล่าในคัมภีร์อัลกุรอาน
ในคัมภีร์อัลกุรอาน ซูเราะห์ อัลอะอ์รอฟ 7:19 กล่าวถึงอาดัมและภรรยาในสวนสวรรค์ซึ่งสามารถกินอะไรก็ได้ตามต้องการ ยกเว้นต้นไม้ต้นหนึ่งที่ทั้งสองต้องไม่กิน มิเช่นนั้นทั้งสองจะถือเป็น "ผู้ที่อธรรม" ( )

ซูเราะห์ อัลอะอฺรอฟ 7:20–22 เล่าถึงชัยฏอน ( ; ซาตาน) ที่กระซิบล่อลวงอาดัมและภรรยา เมื่อทั้งสองกินต้นไม้นั้นแล้ว สิ่งอันพึงละอายก็เผยให้ประจักษ์แก่ทั้งสอง ทำให้ทั้งสองต้องใช้ใบไม้จากสวนสวรรค์มาปกปิดร่างกายของตน

ดูเพิ่ม
* เกรปฟรูต เดิมถูกเรียกว่าเป็น "ผลไม้ต้องห้าม" ของประเทศบาร์เบโดส

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* – English–Hebrew comparison at mechon-mamre.org
อาจีนาเทปพา
อาจีนาเทปพา ( ) เป็นแหล่งโบราณคดีที่ประกอบด้วยซากของหมู่พุทธาราม ตั้งอยู่ห่างไป 12 กิโลเมตรทางตะวันออกของบอฆทาร์ ประเทศทาจิกิสถาน

ในอดีตมีการนับถือศาสนาพุทธในดินแดนโตฮารีสถานและรุ่งเรืองในหมู่ชาวเติร์กตะวันตก มีการสร้างพุทธารามขึ้นมากมายในคริสต์ศตวรรษที่ 7-8 ซึ่งแสดงหลักฐานความรุ่มรวยทางศิลปกรรมพุทธ เช่นที่กาไล กาฟีร์นีกัน, อาจีนาเทปพา และกาฟือร์กาลา โดยเป็นหลักฐานบ่งบอกว่าชาวเติร์กในแถบนี้ในอดีตนับถือศาสนาพุทธนิกายหีนยาน

รูปภาพ
File:Dushanbe - National Museum of Antiquities - Buddhist Monastery at Ajinateppe.jpg|จิตรกรรมฝาผนังจากพุทธารามอาจีนาเทปพา ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑสถานโบราณวัตถุแห่งชาติทาจิกิสถาน
File:Ajina-Tepe Buddhist mural, Tajikistan, 7th-8th century CE.jpg|จิตรกรรมฝาผนัง
File:Dushanbe - National Museum of Antiquities - Buddhist Monastery at Ajinateppe - Sleeping Buddha (Buddha in Nirvana).jpg|พระพุทธเจ้าเสด็จดับขันธปรินิพพาน พระพุทธไสยาสน์ความยาว 13 เมตร จากพุทธารามอาจีนาเทปพา ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติโบราณวัตถุทาจิกิสถาน
File:Buddha between two stupas, Ajina Tepe, Tajikistan, end of 7th century, early 8th century CE, National Mu
s, Ajina Tepe, Tajikistan, end of 7th century, early 8th century CE, National Museum of Antiquities of Tajikistan.jpg|พระพุทธรูปจากพุทธารามอาจีนาเทปพา ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑสถานโบราณวัตถุแห่งชาติทาจิกิสถาน
File:Figure of a Prince, Devata or Bodhisattva, Ajina Tepe, Tajikistan, end of 7th century, early 8th century CE, National Museum of Tajikistan.jpg|ประติมากรรมที่อาจเป็นรูปเจ้าชาย, เทวดา หรือพระโพธิสัตว์ (คริสต์ศตวรรษที่ 8) จากพุทธารามอาจีนาเทปพา ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์แห่งชาติโบราณวัตถุทาจิกิสถาน 
File:Head of a female, Ajina Tepe, Tajikistan, end of 7th century, early 8th century CE, National Museum of Antiquities of Tajik
nd of 7th century, early 8th century CE, National Museum of Antiquities of Tajikistan.jpg|ศีรษะประติมากรรมรูปสตรี (คริสต์ศตวรรษที่ 7 ตอนปลาย ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 8 ตอนต้น) จากพุทธารามอาจีนาเทปพา ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑสถานโบราณวัตถุแห่งชาติทาจิกิสถาน
พิธีสืบชะตา
พิธีสืบชะตา หรือสืบชาตา อ่านเป็นภาษาล้านนาว่า พิธีสืบจ๊ะต๋า เป็นพิธีกรรมตามความเชื่อของชาวล้านนา มีเป้าหมายเพื่อต่ออายุ ปัดเป่าสิ่งที่ไม่ดีออกจากชีวิต ปลุกขวัญกําลังใจแก่ผู้เข้าร่วมพิธี สร้างความกตัญญูกตเวทีต่อบรรพชน และเป็นประเพณีของบ้านเมือง ประเพณีสืบชะตาไม่เพียงปรากฏแพร่หลายในภาคเหนือของไทยเท่านั้น แต่ยังพบได้ในสังคมของคนไทใหญ่ ยอง และเขิน บริเวณรัฐฉานของพม่า รวมถึงกลุ่มชาติพันธุ์ละว้าในตอนเหนือของไทยด้วย
พิธีสืบชะตาสามารถแบ่งออกเป็น 3 ประเภทคือ คือ สืบชะตาคน (และสัตว์) สืบชะตาบ้าน และสืบชะตาเมือง สืบชะตาคนนิยมทำเมื่อขึ้นบ้านใหม่ ย้ายที่อยู่ใหม่ ได้รับยศหรือตำแหน่งสูงขึ้น วันเกิดที่ครบรอบ เช่น 24 ปี 36 ปี 48 ปี 60 ปี 72 ปี เป็นต้น หรือฟื้นจากป่วยหนัก หรือมีผู้ทักทายว่าชะตาไม่ดี จำเป็นต้องสะเดาะเคราะห์และสืบชะตา เป็นต้น สำหรับสืบชะตาบ้าน นิยมทำเมื่อคนในหมู่บ้านประสบความเดือดร้อน หรือเจ็บไข้ได้ป่วยกันทั่วไปในหมู่บ้าน อาจทำกันในวันปากปี ปากเดือน หรือปากวัน คือวันที่หนึ่ง สอง หรือสามวันหลังวันเถลิงศก ส่วนสืบชะตาเมือง จัดขึ้นเมื่อบ้านเมืองเกิดความเดือดร้อนจากอิทธิพลของดาวพระเคราะห์ตามความเชื่อทางโหราศาสตร์

อ้างอิง
สมบัติทางประสาทสัมผัส
กำลังดมกลิ่นของปลาแมกเคอเรลกระป๋องเพื่อตรวจสอบการเน่าเสีย]]
สมบัติทางประสาทสัมผัส ( ) เป็นคุณสมบัติของอาหาร น้ำ หรีอสารอื่น ๆ ตามการรับรู้ผ่านประสาทสัมผัส ได้แก่ การรับรู้รส การมองเห็น การรับรู้กลิ่น และการสัมผัส

ในการตรวจสอบเนื้อสัตว์และสัตว์ปกของกระทรวงเกษตรสหรัฐแบบดั้งเดิม ผู้ตรวจสอบจะดำเนินการตามขั้นตอนของการตรวจสอบสมบัติทางประสาทสัมผัสเพื่อตรวจหาโรคหรือการปนเปื้อน วิธีการเช่นนี้มีส่วนช่วยในการตรวจหาจุลชีพก่อโรคในอาหารที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าซึ่งเป็นสาเหตุของภาวะอาหารเป็นพิษ

อ้างอิง
เฮลลูวา บอส บอสวายป่วง ทะลวงนรก
เฮลลูวา บอส บอสวายป่วง ทะลวงนรก ( ) เป็นเว็บซีรีส์แอนิเมชันสำหรับผู้ใหญ่แนวสุขนาฏกรรมมืดและละครเพลงของอเมริกา สร้างสรรค์โดยวิเวียน "วิฟเซียพ็อป" เมดราโน (Vivienne "VivziePop" Medrano) เรื่องราวอยู่ในจักรวาลสมมติเดียวกับเรื่องโรงแรมนรกหรรษา (Hazbin Hotel) เกี่ยวกับการผจญภัยแสนวุ่นวายของเหล่าพนักงานแห่งบริษัท อ.ม.ป. (I.M.P.) บริษัทแห่งหนึ่งในนรกที่รับจ้างเป็นนักฆ่าเพื่อลอบสังหารในโลกของคนเป็น ตอนนำร่องปล่อยฉายเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 ก่อนจะเริ่มฉายซีรีส์เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2563
ซีรีส์แอนิเมชันผลิตโดยสตูดิโอสพินเดิลฮอร์ส (SpindleHorse) ฤดูกาลแรกปล่อยฉายเฉพาะบนช่องยูทูบของเมดราโน ฤดูกาลที่ 2 ฉายเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 ซีรีส์สั้นภาคแยกชื่อเรื่องว่า เฮลลูวา ช็อตส์ (Helluva Shorts) ปล่อยฉายในเดือนเมษายน พ.ศ. 2567

ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2568 มีการประกาศว่าฤดูกาลที่ 3 และ 4 จะปล่อยฉายทางไพรม์วิดีโอก่อน แล้วจึงปล่อยฉายทางยูทูบหลังจากนั้นอีก 1 เดือน ตอนนำร่องที่ทำขึ้นใหม่ปล่อยฉายทางไพรม์วิดีโอในวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2568 พร้อมกับปล่อยสองฤดูกาลแรก ซึ่งทั้งหมดไม่เซ็นเซอร์
เนื้อเรื่อง
ซีรีส์เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับงานรับจ้างต่าง ๆ ของเหล่าพนักงานในบริษัท อ.ม.ป. (องค์การฆ่ามหาประลัย) บริษัทลอบสังหารในนรกที่บริหารโดยอิมป์ สมาชิกของ อ.ม.ป. ประกอบด้วย บลิตซ์ (Blitzo; ไม่ออกเสียงตัวโอ) หัวหน้าของกิจการ, ม็อกซี่ (Moxxie) ผู้เชี่ยวชาญอาวุธ, มิลลี่ (Millie) กำลังบุกหลัก และลูน่า (Loona) หมานรกผู้เป็นพนักงานต้อนรับและเป็นลูกสาวบุญธรรมของบลิตซ์ บริษัท อ.ม.ป. สามารถเข้าสู่โลกคนเป็นเพื่อปฏิบัติภารกิจจากการว่าจ้างของวิญญาณในนรก โดยการใช้คัมภีร์โบราณที่ได้รับมาจากสโตลาส (Stolas) เจ้าชายปีศาจโกอีเชีย (Goetia) แห่งนรก
ซีรีส์เรื่องนี้มีกลุ่มตัวละครและเส้นเรื่องที่แตกต่างจาก โรงแรมนรกหรรษา ที่เป็นอีกซีรีส์หนึ่งที่สร้างสรรค์โดยเมดราโน แม้ว่าจะเป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในจักรวาลของเนื้อเรื่องเดียวกัน เมดราโนระบุว่าซีรีส์ทั้ง 2 เรื่องเกิดขึ้นในนรกเช่นเดียวกัน โดย เฮลลูวา บอส บอสวายป่วง ทะลวงนรก นั้นเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ "ตัวละครและสังคมที่มีอยู่แล้วในนรก" โดยมีจุดเน้นหลักที่สัมพันธภาพระหว่างบุคคลในหมู่ตัวละคร ส่วน โรงแรมนรกหรรษา เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับการไถ่บาปและผลที่ตามมา

ตอน

หมายเหตุ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* ช่อง 
* เฮลลูวา บอส บอสวายป่วง ทะลวงนรก ที่แอมะซอนไพรม์วิดีโอ
*
การรณรงค์ต่อต้านฝ่ายขวา
การรณรงค์ต่อต้านฝ่ายขวา ( ) ในสาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งกินเวลาตั้งแต่ ค.ศ. 1957 ถึงประมาณ ค.ศ. ค.ศ. 1959 เป็นการรณรงค์ทางการเมืองเพื่อกวาดล้างผู้ถูกกล่าวหาว่าเป็น "ฝ่ายขวา" ทั้งในพรรคคอมมิวนิสต์จีนและในประเทศโดยรวม การรณรงค์นี้ริเริ่มโดยประธานเหมา เจ๋อตง เติ้ง เสี่ยวผิงและเผิง เจินก็มีบทบาทสำคัญเช่นกัน การรณรงค์ต่อต้านฝ่ายขวาทำลายประชาธิปไตยในจีนอย่างมีนัยสำคัญและเปลี่ยนให้ประเทศกลายเป็นรัฐพรรคเดียวโดยพฤตินัย
นิยามของฝ่ายขวาไม่ได้สอดคล้องกันเสมอไป โดยมักรวมถึงนักวิจารณ์ที่อยู่ซ้ายกว่ารัฐบาลด้วย แต่ในทางการแล้ว คำนี้หมายถึงปัญญาชนที่ดูเหมือนจะสนับสนุนทุนนิยม หรือต่อต้านการปกครองโดยพรรคเดียว รวมถึงการรวมกลุ่มทางเศรษฐกิจโดยรัฐที่ใช้กำลังบังคับ จากสถิติทางการของจีนที่เผยแพร่ในช่วง "ปัวล่วนฝ่านเจิ้ง" การรณรงค์ครั้งนี้ส่งผลให้มีผู้ถูกข่มเหงทางการเมืองอย่างน้อย 550,000 คน นักวิจัยบางส่วนเชื่อว่าจำนวนผู้ถูกข่มเหงจริงอยู่ระหว่าง 1 ถึง 2 ล้านคนหรืออาจมากกว่านั้น เติ้ง เสี่ยวผิงยอมรับว่ามีการทำผิดพลาดระหว่างการรณรงค์ต่อต้านฝ่ายขวา และเหยื่อส่วนใหญ่ได้รับการกู้ชื่อเสียงหลัง ค.ศ. 1959
ดูเพิ่ม
*การก้าวกระโดดไกลไปข้างหน้า
*การต่อสู้ต่อต้านพวกเอียงขวา
*การกวาดล้างครั้งใหญ่
*การปฏิวัติวัฒนธรรม
*การล้มล้างอิทธิพลของสตาลิน
*รายการการรณรงค์ของพรรคคอมมิวนิสต์จีน
*ขบวนการซูฝาน
*ขบวนการสัตยาบันเหยียนอาน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*ภาพรวมของการเคลื่อนไหวเพื่อประชาธิปไตยในประเทศจีน
*การยื่นคำร้องขอการเยียวยาจากการรณรงค์ต่อต้านฝ่ายขวา – Human Rights in China (HRIC), 2005
การโต้กลับแนวโน้มกลับคำตัดสินของพวกเอียงขวา
การโต้กลับแนวโน้มกลับคำตัดสินของพวกเอียงขวา ( ) ต่อมารู้จักในชื่อ วิพากษ์เติ้ง, โต้กลับแนวโน้มกลับคำตัดสินของพวกเอียงขวา ( ) เป็นการรณรงค์ทางการเมืองของจีนที่เริ่มต้นโดยแก๊งสี่คนในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1975 เพื่อต่อต้านโครงการต่อต้านการปฏิวัติวัฒนธรรมของเติ้ง เสี่ยวผิง ถือเป็นการเคลื่อนไหวครั้งสุดท้ายในช่วงการปฏิวัติวัฒนธรรม และดำเนินต่อไปในช่วงสั้น ๆ ภายใต้การนำของฮฺว่า กั๋วเฟิงหลังอสัญกรรมของเหมา เจ๋อตงใน ค.ศ. 1976 ก่อนจะสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการด้วยการกลับคืนสู่ตำแหน่งของเติ้งในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1977
การเคลื่อนไหวดังกล่าวถูกปฏิเสธอย่างเปิดเผยระหว่างการประชุมเต็มคณะครั้งที่ 3 ของคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนชุดที่ 11 ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1978

ดูเพิ่ม

*การต่อสู้ต่อต้านพวกเอียงขวา
*รายชื่อการรณรงค์ของพรรคคอมมิวนิสต์จีน

อ้างอิง
*
เญปี
เญปี ( ) หรือ วันแห่งความเงียบงัน เป็นวันหยุดบาหลี ที่ตรงกับวัน อีซากาวาร์ซา (Isakawarsa; ปีใหม่) ตามปฏิทินซากาของบาหลี ปรากฏหลักฐานการปฏิบัติสืบทอดกันมาย้อนไปได้ถึง ค.ศ. 78

ในวันเญปี ผู้คนชาวฮินดูแบบบาหลีจะอยู่กันอย่างเงียบสงบ, อดอาหาร และทำสมาธิ ส่วนวันต่อมาจะเฉลิมฉลองเป็นวันปีใหม่ ในหมู่บ้านเซเซตัน (Sesetan) ทางใต้ของบาหลีจะจัดพิธีโอเม็ด โอเมดันหรือพิธีจูบหลังสิ้นสุดเญปี
แม้ว่าเญปีจะเป็นเทศกาลและวันหยุดฮินดูแบบบาหลี แต่ชาวเกาะและนักท่องเที่ยวศาสนาอื่นก็ไม่ได้รับการยกเว้นจากข้อกำหนดในการอยู่อย่างเงียบงันในวันเญปี นักท่องเที่ยวสามารถทำอะไรก็ตามได้เฉพาะภายในห้องพักของตน แต่ตามท้องถนนและชายหาดจะห้ามผู้คนออกมา รวมถึงท่าอากาศยานงูระฮ์ ไร ซึ่งปิดทำการตลอดทั้งวัน นักท่องเที่ยวต่างชาติที่ไม่ปฏิบัติตามกฎเงียบงันของวันเญปีอาจถูกส่งกลับหรือขับออกจากเกาะบาหลี ข้อยกเว้นเดียวสำหรับการใช้รถใช้ถนนในช่วงเญปีคือรถพยาบาลและบริการการแพทย์ฉุกเฉินกับสำหรับสตรีเจ็บท้องคลอด การรักษาความปลอดภัยช่วงเญปีเป็นหน้าที่ของฮันซิปและเปอจาลัง โดยรายงานโดนตรงต่อหัวหน้าชุมชนหรือหมู่บ้านนั้น ๆ

อ้างอิง
รูอิเบะ
รูอิเบะ ( ) เป็นอาหารของชาวไอนุในญี่ปุ่นตอนเหนือ ทำมาจากอาหารทะเลที่แช่แข็งไว้ด้านนอก นำมาหั่นแล่เหมือนซาชิมิ เสิร์ฟกับโซยุและผักไผ่น้ำ

อ้างอิง
ส.วรพิน
ส.วรพิน เป็นค่ายมวยไทยและมวยสากลอาชีพที่ตั้งอยู่ในกรุงเทพมหานคร

ประวัติ
ค่ายแห่งนี้ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2522 โดยคู่สามีภรรยา สุรพลและวรพิน รังษีกุลพิพัฒน์ เพื่อส่งเสริมกีฬามวยไทย ต่อมา ราชศักดิ์ ส.วรพิน กลายเป็นนักชกคนแรกของค่าย เขาคว้าแชมป์ใน 3 รุ่นน้ำหนักทั้งที่สนามมวยราชดำเนินและสนามมวยลุมพินี (จูเนียร์แบนตัมเวท 115 ปอนด์ จูเนียร์เฟเธอร์เวท 122 ปอนด์ และเฟเธอร์เวท 126 ปอนด์) ซึ่งทำให้ค่ายได้รับการยอมรับ
รัตนพล ส.วรพิน คว้าแชมป์โลกของสหพันธ์มวยนานาชาติ รุ่นมินิฟลายเวท (105 ปอนด์) เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2535 ณ อาคารนิมิบุตร สนามกีฬาแห่งชาติ กรุงเทพมหานคร เขาได้เป็นแชมป์โลกถึง 2 สมัย และป้องกันแชมป์ได้ 20 ครั้ง ต่อมา รัตนชัย ส.วรพิน น้องชายของเขา คว้าแชมป์โลกของสมาคมมวยโลก รุ่นแบนตัมเวท (118 ปอนด์) เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 ด้วยการชนะคะแนนเอกฉันท์เหนือกรุซ การ์บาฆัล นักมวยชาวเม็กซิโก ที่จังหวัดนครราชสีมา ไก่ชน และ โกศล ส.วรพิน น้องชายอีกสองคนก็เป็นนักมวยในค่ายนี้เช่นกัน
เดิมค่ายมีสองแห่ง คือที่ย่านบางลำพู ใกล้ถนนข้าวสาร และวัดชนะสงครามราชวรมหาวิหาร ฝั่งพระนคร กับซอยสวนผัก 1 เขตตลิ่งชัน อย่างไรก็ตาม ค่ายที่บางลำพูได้ปิดตัวลง เหลือเพียงที่ตลิ่งชันเท่านั้น ปัจจุบันนี้ทางค่ายไม่ได้ผลิตนักมวยขึ้นชกอีกต่อไป โดยปรับเป็นเพียงยิมสำหรับผู้ที่ชื่นชอบการเล่นมวยไทยเท่านั้น

หมายเหตุ

อ้างอิง
มหาศึกวีรชนข้ามภพ
เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นที่เขียนและวาดภาพโดยมิกิฮิสะ โคนิชิ เริ่มตีพิมพ์เป็นตอนในนิตยสารคอมิก เบลด รายเดือนของแม็ก การ์เดนในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2557 หลังจากที่นิตยสารได้ตีพิมพ์ฉบับสุดท้ายในเดือนกรกฎาคม ซีรีส์ดังกล่าวก็ถูกย้ายไปที่เว็บไซต์คอมิก เบลดในเดือนกันยายนของปีเดียวกัน เคยมีการแปลและตีพิมพ์เป็นภาษาไทยโดยสำนักพิมพ์ดังโงะมังงะ ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่ผลิตโดยสตูดิโอเบ็นเท็น ฟิล์ม เริ่มออกอากาศในเดือนเมษายน พ.ศ. 2569

ตัวละคร
; 
: 
; / 
: 
; 
: 
; 
: 
; 
: 
; 
: 
; 
: 
; 
: 
; 
: 
; 
: 
; 
: 
; 
: 
; 
: 
; 
: 
; 
: 
; 
: 
; 
: 
; 
: 
; 
:
สื่อ
มังงะ
มหาศึกวีรชนข้ามภพเขียนและวาดภาพประกอบโดยมิกิฮิสะ โคนิชิ เริ่มลงพิมพ์เป็นตอนในนิตยสารคอมิก เบลด รายเดือนของแม็ก การ์เดนเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 หลังจากที่นิตยสารได้ตีพิมพ์ฉบับสุดท้ายในวันที่ 30 กรกฎาคมของปีเดียวกันนั้น ซีรีส์ดังกล่าวก็ถูกย้ายไปที่เว็บไซต์คอมิก เบลดในวันที่ 1 กันยายน ตอนต่างๆ เหล่านี้ได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นเล่ม(ทังโกบง)จำนวน 23 เล่ม ณ เดือนเมษายน พ.ศ. 2569 เคยมีการแปลและตีพิมพ์เป็นภาษาไทยโดยสำนักพิมพ์ดังโงะมังงะ
อนิเมะ
มีการประกาศดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2567 ซีรีส์เรื่องนี้จะผลิตโดยสตูดิโอเบ็นเท็น ฟิล์ม และกำกับโดยชุน คุโด โดยมีโคซุเกะ มุรายามะเป็นผู้ช่วยผู้กำกับ อัตสึโอะ อิชิโนะเป็นดูแลการเขียนบทของซีรีส์ ฮารุนะ คาโตเป็นผู้ออกแบบตัวละคร และโคตะ ยามาโมโตะเป็นผู้แต่งเพลงประกอบ เรื่มออกอากาศในวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2569 ทางช่องโตเกียวเอ็มเอ็กซ์และบีเอส เอ็นทีวี เพลงเปิดของเรื่อคือ "Glitch" ร้องโดย eill ส่วนเพลงปิดของเรื่องคือ "ZERO" ร้องโดย Sizuk เมเดียลิงก์เป็นผู้ถือลิขสิทธิ์ซีรีส์นี้ในเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และสตรีมผ่านช่องยูทูบ Ani-One Asia

รายชื่อตอน
ผลตอบรับ
ภายในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2567 ซีรีส์ดังกล่าวมียอดจำหน่ายมากกว่า 3 ล้านเล่ม

หมายเหตุ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
*
บรอดเอเคอร์ซิตี
]]
บรอดเอเคอร์ซิตี ( ) เป็นแนวคิดโครงการพัฒนานครและย่านชานเมืองที่เสนอโดยแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์ ตลอดช่วงชีวิตส่วนใหญ่ของเขา เขานำเสนอแนวคิดนี้ในหนังสือ The Disappearing City (นครที่หายไป) ในปี 1932 ไม่กี่ปีถัดมา เขาได้เปิดเผยแพบบจำลองนครขนาด 3.7 × 3.7 เมตร แทนชุมชนขนาดสิบตารางกิโลเมตรในแนวคิดที่เขาเสนอ ผลงานสร้างแบบจำลองโดยนักศึกษาฝึกงานของเขาที่ทาลีเยซิน สนับสนุนเงินทุนโดย
เอ็ดการ์ เคาฟ์มัน แบบจำลองนี้นำไปจัดแสดงตอนแรกที่มหกรรมศิลปะอุตสาหกรรม (Industrial Arts Exposition) ที่ฟอรัมของร็อกกะเฟลเลอร์เซ็นเตอร์ เริ่มต้นในวันที่ 15 เมษายน 1935 หลังจัดแสดงเสร็จ เคาฟ์มันได้นำแบบจำลองนี้ไปจัดแสดงในพิตส์เบิร์ก ที่มหกรรมบ้านใหม่แก่คนแก่ ("New Homes for Old")
บบจำลองนี้ไปจัดแสดงในพิตส์เบิร์ก ที่มหกรรมบ้านใหม่แก่คนแก่ ("New Homes for Old") ที่สนับสนุนโดยองค์การกลางที่อยู่อาศัย จัดแสดงตั้งแต่วันที่ 18 มิถุนายน บนชั้น 11 ของร้านค้าเคาฟ์มันส์ ปัจจุบันแบบจำลองนี้จัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่
บอร์ดเอเคอร์ซิตีจะกลายมาเป็นเป็นคู่ตรงข้าม (antithesis) ของนคร และเป็นอุดมคติของย่านชานเมืองที่กำลังเกิดใหม่ ผ่านคติทัศน์ที่เฉพาะของไรต์เอง แนวคิดโครงการพัฒนานี้เป็นทั้งคำชี้แจงการวางแผน (planning statement) และโครงการทางรัฐศาสตร์และสังคม (socio-political scheme) ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากเฮนรี จอร์จ ที่เสนอให้แต่ละครอบครัวในสหรัฐอเมริกาได้รับที่ดินครอบครัวละ 1 เอเคอร์ จากคลังที่ดินของรัฐบาลกลาง และชุมชนในอุดมคติของไรต์จะก่อสร้างขึ้นบนที่ดินที่ได้จัดสรรตามโครงการนี้

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
*Krohe, James Jr. Return to Broadacre City. Illinois Issues April 2000, 27. Also in digital form on the Web.
* Pimlott, Mark. "Frank Lloyd Wright & Broadacre City". In M. Pimlott's Without and within: Essays on territory and the interior, Rotterdam, Episode Publishers, 2007
* 
* 
* 
* Illustrations
*Photograph of Broadacre City model 
*Plan of Broadacre City model
เคเซอชเป็ทซ์เลอ
เคเซอชเป็ทซ์เลอ ( ; ) หรือ เคสคนึพฟ์เลอ (Käsknöpfle, ในฟอราร์ลแบร์ค กับ ลีชเทินชไทน์) หรือ คัสพัทซึลน์ (Kasspatzln, ในทีโรล) เป็นอาหารพื้นถิ่นของชวาเบินในประเทศเยอรมนี และเป็นอาหารในสำรับชวาเบิน, บาเดิน และ อัลเกว, ในฟอร์อาร์ลแบร์คและทีโรลของออสเตรีย ตลอดจนในลืชเทินชไทน์ กับ สวิตเซอร์แลนด์

การปรุง
ชเป็ทซ์เลอร์ร้อน ๆ จะนำมาโรยหน้าด้วยเนยแข็ง เช่น เอมเมินทาลหรือเนยแข็งมีเม็ดขูดเป็นชั้นวางซ้อนสลับก้น ก่อนปิดท้ายด้านบนด้วยหอมใหญ่ทอด จากนั้นจึงนำไปอบจนเนยแข็งละลาย

จานนี้นิยมเสิร์ฟเคียงสลัดหรือคาร์ทอฟเฟิลซาลัท ส่วนในฟอราร์ลแบร์คกับลีชเทินชไทน์นิยมเสิร์ฟเคียงอัพเฟิลโซเซอ
ตามภูมิภาค
ในทีโรบลมักใช้เนยแข็งแบร์คเคเซอ หรือ เอมเมนทาล ในโมนทาโฟนนิยมใช้เนยแข็งเปรี้ยวโมนทาโฟน (Montafon sour cheese) ส่วนในป่าเบรเกินซ์นิยมใช้แบร์คเคเซอกับเรสเคเซอ (Räßkäse)

ในฟอราร์ลแบร์คนิยมเสิร์ฟเคียงเนยกับหอมใหญ่ทอด

รูปแบบอื่น
คัซโนคเคิน ( ) หรือ คัซโนคน์ ( ) เป็นรูปแบบหนึ่งของเคเซอชเพ็ทซ์เลอร์จากซัลซ์บวร์ค และโอเบอร์สไทเออร์มาร์คในออสเตรีย

อ้างอิง
วัดปากคลองหลวงแพ่ง
วัดปากคลองหลวงแพ่ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศาลาแดง อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา อยู่ติดริมคลองหลวงแพ่ง ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ 1 งาน 30 ตารางวา

วัดปากคลองหลวงแพ่ง ประชาชนนิยมเรียก วัดหลวงแพ่ง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2440 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2460 โดยชื่อวัดตั้งตามชื่อคลองที่อยู่ติดกัน คือคลองหลวงแพ่ง ซึ่งมาจากชื่อ "หลวงแพ่ง" เป็นหัวหน้าขุดคลองเชื่อมระหว่างคลองประเวศบุรีรมย์กับคลองรังสิต
สิ่งสำคัญภายในวัด คือ อุโบสถ กว้าง 6 เมตร ยาว 19 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 เป็นอาคารคอนกรีต มีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ศาลาการเปรียญ กว้าง 1 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ กว้าง 20 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ ปูชนียวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถ

วัดมีวัตถุมงคลเลื่องชื่อ อย่างแหนบหลวงพ่อสัมบัน (ซุย) วัดปากคลองหลวงแพ่ง หรือ เหรียญหลวงพ่อสัมบัน

อ้างอิง
วัดญาณรังษาราม
วัดญาณรังษาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโพรงอากาศ อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา

วัดญาณรังษาราม​ หรือ วัดคุณแม่อินทร์ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ.​ 2440 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สร้างโดยขุนกรรไกร​และคุณแม่อินทร์ เป็นผู้บริจาคที่ดินเพื่อให้สร้างวัด​ เดิมมีชื่อว่า วัดคู้บ้านเก่า เนื่องจากโฉนดที่บริเวณในปัจจุบันเป็นชื่อ วัดคู้บ้านเก่า จึงสันนิษฐานว่าชื่อ วัดคุณแม่อินทร์ ได้มาเปลี่ยนในภายหลังเพื่อให้เกียรติแก่ผู้บริจาคที่ดินวัด ต่อมาหลวงปู่ญาณรังษีมุนีวงศ์ วัดเกาะจันทร์ ได้เข้ามาบูรณะวัดคุณแม่อินทร์ และด้วยเหตุนี้จึงทำให้เปลี่ยนชื่อวัดใหม่เป็น "วัดญาณรังษาราม​"
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถหลังเก่า สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2485 เป็นอุโบสถขนาด 5 ห้อง กว้าง 6 เมตร ยาว 38 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หลังคาเป็นพุ่มไม้มุงกระเบื้อง หน้าบันเป็นประติมากรรมปูนปั้นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ใบเสมาทำจากโลหะตั้งรายล้อมรอบโบสถ์ในทิศทั้ง 8 ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัยเป็นพระประธาน นามว่า หลวงพ่อดำ มีอายุมากกว่า 100 ปี อุโบสถหลังใหม่สร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2541 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2543

อ้างอิง
วัดวิเวกวนาราม
วัดวิเวกวนาราม อาจหมายถึง
* วัดวิเวกวนาราม จังหวัดขอนแก่น
* วัดวิเวกวนาราม จังหวัดฉะเชิงเทรา
* วัดวิเวกวนาราม จังหวัดเชียงใหม่
* วัดวิเวกวนาราม จังหวัดนครราชสีมา
* วัดวิเวกวนาราม จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดวิเวกวนาราม จังหวัดสุโขทัย
โรงแรมทรีท็อปส์
โรงแรมทรีท็อปส์ ( ) เป็นโรงแรมในอุทยานแห่งชาติอาเบอร์แดร์ ประเทศเคนยา ห่างจากเมืองเยริ 10 ไมล์ (16 กิโลเมตร) ตั้งอยู่บนเทือกเขาอาเบอร์แดร์ สูงจากระดับน้ำทะเล 1,966 เมตร (6,450 ฟุต) และมองเห็นเขาเคนยา โรงแรมเปิดให้บริการครั้งแรกในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1932 โดยเอริค เชอร์บรูค วอล์คเกอร์ สร้างขึ้นบนยอดไม้ของอุทยานแห่งชาติอาเบอร์แดร์ เพื่อเป็นบ้านต้นไม้ แขกผู้เข้าพักสามารถมองเห็นสัตว์ป่าในท้องถิ่นได้อย่างใกล้ชิด แนวคิดคือการมอบประสบการณ์มาจัน (ลานล่าสัตว์บนต้นไม้ในช่วงชิการ์ในอินเดีย) ที่ให้ความปลอดภัยและสะดวกสบายในระดับหนึ่ง จากบ้านต้นไม้สองห้องหลังเล็ก ๆ เดิมที่สร้างบนยอดไม้ กลายมาเป็นโรงแรมขนาด 35 ห้อง โครงสร้างเดิมถูกแทนที่ด้วยโครงสร้างขนาดใหญ่
นยอดไม้ กลายมาเป็นโรงแรมขนาด 35 ห้อง โครงสร้างเดิมถูกแทนที่ด้วยโครงสร้างขนาดใหญ่กว่าบนต้นไม้เช่นกัน แต่ได้รับการค้ำยันด้วยขาเพิ่มเติม ซึ่งถูกเผาทำลายโดยกองทัพบกและเสรีภาพแห่งเคนยา (KLFA) ระหว่างกบฏเมาเมาใน ค.ศ. 1954 โรงแรมได้รับการสร้างขึ้นใหม่ใกล้กับแหล่งน้ำเดียวกัน และกลายเป็นที่นิยมในหมู่ลูกค้าผู้มีฐานะ ภายในมีห้องรับรองสำหรับชมวิวและที่ซ่อนถ่ายภาพระดับพื้นดิน ซึ่งแขกสามารถสังเกตการณ์สัตว์ป่าท้องถิ่นที่แหล่งน้ำใกล้เคียงได้
โรงแรมทรีท็อปส์เป็นสถานที่ที่สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 (ซึ่งขณะนั้นดำรงพระอิสริยยศเจ้าหญิงเอลิซาเบธ) ทรงประทับใน ค.ศ. 1952 เมื่อพระองค์ขึ้นครองราชย์ในสหราชอาณาจักรและราชอาณาจักอื่น ๆ ในเครือจักรภพ หลังจากสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 พระราชบิดาของพระองค์เสด็จสวรรคตในอังกฤษ

อ้างอิง
มหาภิเนษกรมณ์
มหาภิเนษกรมณ์ (สันสกฤต: mahābhiniṣkramaṇa, มหาภินิษฺกฺรมณ; บาลี: mahābhinikkhamana, มหาภินิกฺขมน) เป็นคำที่ใช้เรียกการเสด็จของพระโคตมพุทธเจ้าออกจากพระราชวังในกรุงกบิลพัสดุ์เพื่อบรรพชาเป็นสมณะ คำว่า "มหาภิเนษกรมณ์" มีความหมายว่า "การเสด็จออกเพื่อคุณอันยิ่งใหญ่" บันทึกส่วนใหญ่เกี่ยวกับเหตุการณ์นี้ปรากฏในคัมภีร์ศาสนาพุทธยุคหลังจากหลายนิกายทั้งในภาษาบาลี ภาษาสันสกฤต และภาษาจีน อย่างไรก็ตาม คัมภีร์เหล่านี้มีลักษณะเป็นตำนานมากกว่าคัมภีร์ในยุคต้น
เรื่องราวในพุทธประวัติเล่าว่า เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะประสูติ เหล่าพราหมณ์ทำนายว่าพระองค์อาจทรงเป็นมหาจักรพรรดิหรืออาจทรงเป็นศาสดาของโลก พระเจ้าสุทโธทนะผู้เป็นกษัตริย์แห่งราชวงศ์ศากยะและเป็นพระบิดาของเจ้าชายสิทธัตถะทรงมีพระประสงค์จะป้องกันพระโอรสไม่ให้หันเข้าสู่ทางสมณะ จึงทรงไม่ให้พระโอรสได้ทอดพระเนตรเห็นความตายหรือความทรมาน ทรงปรนเปรอพระโอรสด้วยความหรูหรา ในช่วงที่เจ้าชายสิทธัตถะทรงพระเยาว์ พระองค์เคยทรงปฏิบัติสมาธิและทำให้พระองค์ทรงตระหนักถึงทุกข์ที่มีในสรรพสิ่ง พระองค์เจริญพระชันษาและทรงใช้ชีวิตที่สุขสบาย แต่พระองค์ยังดำริถึงประเด็นปัญหาทางศาสนา และเมื่อพระองค์มีพระชนมายุ 29 พรรษา พระองค์ทอดพระเนตรเห็นเทวทูตทั้งสี่อันประกอบด้วยคนแก่ คนเจ็บ คนต
ะชนมายุ 29 พรรษา พระองค์ทอดพระเนตรเห็นเทวทูตทั้งสี่อันประกอบด้วยคนแก่ คนเจ็บ คนตาย และนักบวชเป็นครั้งแรก ซึ่งทำให้พระองค์มีพระดำริจะออกบรรพชา ไม่นานหลังจากนั้น เจ้าชายสิทธัตถะทรงตื่นจากบรรทมในเวลากลางคืนและทอดพระเนตรเห็นเหล่านางกำนัลนอนในท่าทางที่ไม่น่าดูทำให้พระองค์ทรงมีพระทัยเบื่อหน่ายในชีวิตคฤหัสถ์ ด้วยความสะเทือนพระทัยต่อสิ่งต่าง ๆ ที่พระองค์ประสบ พระองค์จึงตัดสินพระทัยเสด็จออกจากพระราชวังในเวลากลางคืนเพื่อออกบรรพชาเป็นสมณะ จากราหุลพระโอรสที่เพิ่งประสูติและยโสธราพระมเหสีไป พระองค์ทรงเสด็จมาถึงแม่น้ำอโนมาพร้อมนายฉันนะที่เป็นสารถีและม้ากัณฐกะ พระองค์ปลงพระเกศาที่ริมแม่น้ำนั้นแล้วผลัดฉลองพระองค์เปลี่ยนเป็นทรงผ้ากาสาวพัสตร์ พระองค์เสด็จเข้าไป
่ริมแม่น้ำนั้นแล้วผลัดฉลองพระองค์เปลี่ยนเป็นทรงผ้ากาสาวพัสตร์ พระองค์เสด็จเข้าไปในป่าโดยตรัสให้นายฉันนะพาม้ากัณฐกะกลับไปกรุงกบิลพัสดุ์
ดูเพิ่ม
* ธัมมจักกัปปวัตนสูตร

อ้างอิง

บรรณานุกรม

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* Life of the Buddha as depicted in ancient reliefs โดยพิพิธภัณฑ์บริติช
วังวัฒนธรรมชาติพันธุ์
วังวัฒนธรรมชาติพันธุ์ ( ) ตั้งอยู่ในเขตซีเฉิงของปักกิ่ง บนถนนฉางอานตะวันตก สร้างขึ้นในเดือนกันยายน ค.ศ. 1959 เป็นหนึ่งในสิบมหาอาคารและได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นพิพิธภัณฑ์แห่งแรกจากทั้งหมด 55 แห่งในเมือง อาคารนี้เป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ หอศิลป์ หอสมุด สถาบันศิลปะ โรงละคร เรือนรับรอง และสิ่งอำนวยความสะดวกอื่น ๆ โดยอยู่ภายใต้การบริหารของคณะกรรมการกิจการชาติพันธุ์แห่งรัฐของกรมงานแนวร่วม
สถาปัตยกรรม
วังวัฒนธรรมชาติพัรธุ์สร้างขึ้นโดยจาง ปั๋ว ปรมาจารย์ด้านสถาปัตยกรรมร่วมสมัยของจีน ซึ่งมีผลงานที่โด่งดัง เช่น มหาศาลาประชาชน โรงแรมปักกิ่ง โรงแรมมิตรภาพและเรือนรับรองเตี้ยวยฺหวีไถ มีพื้นที่ 32,000 ตารางเมตร อาคารหลักมี 13 ชั้น สูง 67 เมตร ด้านทิศตะวันออกและตะวันตกแวดล้อมด้วยปีกอาคาร โดยมีโถงจัดแสดงกลางทอดยาวไปทางทิศเหนือ ภายนอกอาคารส่วนใหญ่เป็นสีขาว ประดับด้วยชายคากระเบื้องเคลือบสีน้ำเงินอมเขียวออมนกยูง ตัวอักษรเหนือทางเข้ามีความหมายว่า "ความเป็นปึกแผ่น" และ "ความก้าวหน้า"
หน้าที่
ภารกิจของวังวัฒนธรรมคือการให้บริการและให้ความรู้แก่ชนกลุ่มน้อยทางวัฒนธรรมต่าง ๆ ของประเทศ คอลเล็กชันของวังวัฒนธรรมแห่งชาติประกอบด้วยวรรณกรรมและตำราวิทยาศาสตร์กว่า 60 ล้านเล่ม การจัดแสดงพื้นฐานสำหรับนิทรรศการ "ชุดวัฒนธรรมดั้งเดิมของจีน" และการแสดงละครจะเป็นศิลปะประจำชาติที่หลากหลายเป็นครั้งคราว ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา อาคารแห่งนี้ยังได้จัดสรรพื้นที่นิทรรศการสำหรับนิทรรศการประเภทอื่น ๆ ที่จัดขึ้น
ใน ค.ศ. 1979 พิพิธภัณฑ์พระราชวังแห่งชาติได้เปลี่ยนชื่อเป็นหอวัฒนธรรมแห่งชาติ ภายในพิพิธภัณฑ์รวบรวมโบราณวัตถุทางวัฒนธรรมของชนกลุ่มน้อยในประเทศจีนเพื่อส่งเสริมวัฒนธรรมของชนกลุ่มน้อย งานสะสมขนาดใหญ่ทั้งศิลปะและหัตถกรรม เครื่องแต่งกาย เครื่องดนตรี และสิ่งของทางศาสนา แสดงให้เห็นถึงวัฒนธรรมของชาวจีนทุกกลุ่มชาติพันธุ์ และเป็นประจักษ์พยานในพัฒนาการทางประวัติศาสตร์ของทุกกลุ่มชาติพันธุ์
จงหฺวาหมินจู๋
จงหฺวาหมินจู๋ เป็นศัพท์การเมืองในลัทธิชาตินิยมจีนสมัยใหม่ที่เกี่ยวข้องกับแนวคิดเรื่องการสร้างชาติ ชาติพันธุ์ และเชื้อชาติในสัญชาติจีน โดยรวมแล้ว ศัพท์นี้หมายถึง 56 กลุ่มชาติพันธุ์ของจีน แต่การเป็นส่วนหนึ่งของ จงฺหวาหมินจู๋ ไม่ได้หมายความว่าบุคคลนั้นจะต้องมีสัญชาติจีน ( ) และดังนั้นจึงไม่มีภาระผูกพันที่จะต้องจงรักภักดีต่อสาธารณรัฐประชาชนจีน

สาธารณรัฐจีนในยุคเป่ย์หยาง (ค.ศ. 1912–1927) ได้พัฒนาคำนี้ขึ้นเพื่ออธิบายถึงชาวจีนฮั่น (ฮั่นจู๋) และกลุ่มชาติพันธุ์หลักอีกสี่กลุ่ม (แมนจู มองโกล หุย และทิเบต) โดยอิงตามหลักการห้าเชื้อชาติใต้หนึ่งสหภาพ ในทางกลับกัน ซุน ยัตเซ็นและก๊กมินตั๋งมองว่าศัพท์นี้เป็นการรวมกันของชาวฮั่นและชาวนอกฮั่นให้เป็นหนึ่งเดียว
สาธารณรัฐประชาชนจีนนำ จงฺหวาหมินจู๋ มาใช้หลังอสัญกรรมของเหมา เจ๋อตง ศัพท์นี้ถูกใช้เพื่ออธิบายถึงชาวจีนฮั่นและกลุ่มชาติพันธุ์อื่น ๆ ว่าเป็นเสมือนครอบครัวจีนเดียวกัน ตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1980 จงฺหวาหมินจู๋ (中华民族; 'ประชาชาติจีน') ได้เข้ามาแทนที่ศัพท์ จงกั๋วเหรินหมิน (中国人民; 'ประชาชนจีน') เป็นสัญญาณบ่งชี้ถึงการเปลี่ยนแปลงนโยบายด้านเชื้อชาติและชนกลุ่มน้อย จากเดิมที่เป็นรัฐคอมมิวนิสต์ประชาชนพหุชาติไปสู่การเป็นรัฐชาติจีนพหุชาติพันธุ์แต่มีเอกลักษณ์ประจำชาติจีนเพียงหนึ่งเดียว

หรือ กี่เพ้า ชุดที่เป็นการผสมผสานทางชาติพันธุ์จากชาวแมนจูที่ได้รับอิทธิพลจากชาวฮั่นและมองโกล]]

ดูเพิ่ม
* จีนแท้
* พิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์จีน
* ฝันจีน
* การรวมชาติจีน
* ความเป็นเอกภาพของจีน
* ลูกหลานมังกร
* ชนกลุ่มน้อยในประเทศจีน
* มาร์ชทหารอาสา
* หมินจู๋ (มานุษยวิทยา)
* การหลอมรวมจีน
* ลัทธิไตรราษฎร์
* ฟ็อลค์
* เหยียรหวงจื่อซุน

หมายเหตุ

อ้างอิง
อ้างอิง

ผลงานอ้างอิง

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น
* สงครามน้ำลายระหว่างเกาหลีใต้และจีนเรื่องอาณาจักรโบราณ: เหตุใดทั้งสองฝ่ายจึงเข้าใจผิด จงหฺวาหมินจู๋และข้อโต้แย้งระหว่างจีนและเกาหลีเกี่ยวกับ 'ความเป็นเจ้าของ' ของโคกูรยอโบราณ
* ความเป็นจีนกับความเป็นแมนจู: ความสำเร็จของการปกครองแบบแมนจู
ซาลง
, ศตวรรษที่ 17]]
ซาลง หรือ เสวนาสโมสร (salon) คือการรวมตัวของผู้คนซึ่งจัดโดยเจ้าภาพ การรวมตัวเหล่านี้มักเป็นไปตามนิยามของฮอริซ เกี่ยวกับเป้าหมายของบทกวีที่ว่า "เพื่อให้เกิดความเพลิดเพลินหรือเพื่อให้เกิดการศึกษา" (ภาษาละติน : aut delectare aut prodesse) ซาลงในขนบธรรมเนียมของขบวนการวรรณกรรมและปรัชญาฝรั่งเศสในศตวรรษที่ 17 และ 18 ยังคงมีการจัดขึ้นอยู่จนถึงปัจจุบัน

ซาลงปรากฏขึ้นครั้งแรกในอิตาลี ในศตวรรษที่ 16 จากนั้นก็เฟื่องฟูในฝรั่งเศส ตลอดศตวรรษที่ 17 และ 18 และยังคงเฟื่องฟูในอิตาลีตลอดศตวรรษที่ 19

อ้างอิง
จังหวัดปาวีอา
จังหวัดปาวีอา ตั้งอยู่ในแคว้นลอมบาร์เดีย ประเทศอิตาลี เมืองเอกคือปาวีอา

จังหวัดปาวีอามีพื้นที่ครอบคลุมภูมิประเทศหลากหลาย ทั้งที่ราบลุ่มแม่น้ำโปและแม่น้ำตีชีโน ไปจนถึงเนินเขาโอลเตรโป ปาเวเซใกล้เทือกเขาแอเพนไนน์ พื้นที่แบ่งออกเป็นสามส่วนหลัก ได้แก่ ลอมเมลลินา (Lomellina) ปาวีเอเซ (Pavese) และโอลเตรโปปาเวเซ (Oltrepò Pavese) โดยที่ราบครอบคลุมกว่า 74% ของพื้นที่ทั้งหมด ซึ่งเหมาะกับการเกษตร โดยเฉพาะนาข้าวในลอมเมลลินา ที่มีเครือข่ายคลองหนาแน่นและเป็นแหล่งผลิตข้าวสำคัญ
ประวัติศาสตร์ของจังหวัดมีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองปาวีอา เดิมเป็นเมืองโรมันชื่อ “ตีซีนุม” (Ticinum) ตั้งอยู่ใกล้จุดบรรจบของแม่น้ำตีชีโนกับแม่น้ำโป ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 6 เมืองถูกชาวลอมบาร์ดยึดครอง และได้รับสถานะเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรชาวลอมบาร์ดในปี 572 จนกระทั่งอาณาจักรถูกชาร์เลอมาญพิชิตในปี 774 ในยุคกลาง ปาวีอาเป็นศูนย์กลางการศึกษาและกฎหมาย โดยมหาวิทยาลัยปาวีอาก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการในปี 1361 แต่มีรากฐานจากสำนักกฎหมายตั้งแต่ปี 825
เศรษฐกิจของจังหวัดเน้นเกษตรกรรมคุณภาพสูง โดยโอลเตรโป ปาเวเซเป็นแหล่งผลิตไวน์สำคัญ และมีไวน์ “Oltrepò Pavese Metodo Classico” ได้รับการรับรอง DOCG อุตสาหกรรมรองเท้าในเมืองวีเจวาโนก็มีชื่อเสียงระดับประเทศและเป็นฐานการผลิตสำคัญตั้งแต่สมัยใหม่ตอนต้น ปัจจุบัน จังหวัดยังพัฒนาเศรษฐกิจฐานความรู้ผ่านกลุ่มวิจัยและเทคโนโลยีชีวการแพทย์ที่เชื่อมโยงกับมหาวิทยาลัยปาวีอา

อ้างอิง
รายชื่อตอนในที่พักและอาหารสำหรับภูตพราย ณ ดินแดนคาคุริโยะ
ที่พักและอาหารสำหรับภูตพราย ณ ดินแดนคาคุริโยะ เป็นซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่สร้างจากไลท์โนเวลที่เขียนโดยมิโดริ ยูมะ และวาดภาพประกอบโดย Laruha ซีรีส์นี้ได้รับการประกาศเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2560 และกำกับโดยโยชิโกะ โอคุดะจากสตูดิโอกอนโซะ โดยมีบทที่เขียนโดยโทโมโกะ คอนปารุ ออกแบบตัวละครโดยโยโกะ ซาโตะ และแต่งเพลงโดยทาคุโร อิงะ ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 2 เมษายน จนถึงวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2561 ทางช่องโตเกียวเอ็มเอ็กซ์และช่องบีเอส ฟูจิ โดยออกอากาศจำนวน 2 คอร์ส มีทั้งหมด 26 ตอนในรูปแบบ DVD/Blu-ray ในจำนวน 9 แผ่น เพลงเปิดเพลงแรกของเรื่องคือ ร้องโดยนาโอะ โทยามะ และเพลงปิดเพลงแรกของเรื่องคือ ร้องโดยมานามิ นูมากูระ เพลงเปิดเพลงที่สองของเรื่องคือ ร้องโดยนา
งแรกของเรื่องคือ ร้องโดยมานามิ นูมากูระ เพลงเปิดเพลงที่สองของเรื่องคือ ร้องโดยนาโนะ และเพลงปิดเพลงที่สองของเรื่องคือ ร้องโดยเมงุมิ นากาจิมะ
ฤดูกาลที่สองได้รับการประกาศในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2567 ซึ่งผลิตโดยสตูดิโอกอนโซะและ โดยโจ โยชิซากิได้เข้ามาแทนที่โอคุดะ ในฐานะผู้กำกับ โดยมีโทโมโกะ คอนปารุกลับมาเป็นผู้เขียนบท ฮิเดมิ คัตสึระเข้ามาแทนที่ซาโตในฐานะผู้ออกแบบตัวละคร และทาคุโร อิงะกลับมาเป็นผู้แต่งเพลงประกอบ ฤดูกาลนี้ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 2 ตุลาคม จนถึงวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2568 ทางช่องโตเกียวเอ็มเอ็กซ์และเอที-เอ็กซ์ เพลงเปิดของเรื่องคือ ในขณะที่เพลงปิดของเรื่องคือ ทั้งสองเพลงร้องโดย นาโอะ โทยามะ ครันชีโรลได้สตรีมซีรีส์นี้

ภาพรวมของซีรีส์

รายชื่อตอน
ฤดูกาลที่ 1 (พ.ศ. 2561)

ฤดูกาลที่ 2 (พ.ศ. 2568)
การวางจำหน่าย
ญี่ปุ่น
ในประเทศญี่ปุ่น แฮปปีเนสได้ทำการวางจำหน่ายซีรีส์นี้ทั้งหมด 9 แผ่น ตั้งแต่วันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 จนถึงวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2562
{| class="wikitable" style="text-align: center; width: 98%;"
|+ แฮปปีเน็ต (ญี่ปุ่น, ภูมิภาค 2 / A)
|-
! colspan="2"| แผ่นที่
! ตอนที่
! วันที่วางจำหน่าย 
! width="5%" | อ้างอิง
|-
| rowspan="9" width="1%" style="background: Blue;" |
| 1
| 1-3
| 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2561
| 
|-
| 2
| 4-6
| 2 สิงหาคม พ.ศ. 2561
| 
|-
| 3
| 7-9
| 4 กันยายน พ.ศ. 2561
| 
|-
| 4
| 10-12
| 2 ตุลาคม พ.ศ. 2561
| 
|-
| 5
| 13-15
|2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 
| 
|-
| 6
| 16-18
| 4 ธันวาคม พ.ศ. 2561
| 
|-
| 7
| 19-21
| 9 มกราคม พ.ศ. 2
561 
| 
|-
| 6
| 16-18
| 4 ธันวาคม พ.ศ. 2561
| 
|-
| 7
| 19-21
| 9 มกราคม พ.ศ. 2562
| 
|-
| 8
| 22-24
| 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562
| 
|-
| 9
| 25-26
| 2 มีนาคม พ.ศ. 2562
| 
|}
=== ภาษาอังกฤษ === 
{| class="wikitable" style="text-align:center;
|+ ฟูนิมาชัน (ภูมิภาค A, B)
|-
! colspan="2"| แผ่นที่
! ตอนที่
! วันที่วางจำหน่าย 
! width="5%" | อ้างอิง
|-
| rowspan="10" width="1%" style="background:Blue;" | 
| 1
| 1-13
| 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2562
| 
|-
| 2
| 14-26
| 3 กันยายน พ.ศ. 2562 
| 
|-
|}

หมายเหตุ

อ้างอิง