SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
ปรอฮก
ปรอฮก ( , ปรหุก) ภาษาเขมรถิ่นไทยเรียก ปร็อละ หรือ ประเฮาะ ในประเทศไทยจะเรียกว่า ปลาร้าเหนียว หรือ ปลาร้าเขมร คือ เนื้อปลาหมัก (โดยเฉพาะปลาช่อน) ใช้เป็นวัตถุดิบหรือเครื่องปรุงรสในอาหารกัมพูชา มีต้นกำเนิดมาจากการถนอมอาหารในช่วงที่ปลาขาดตลาด ด้วยรสชาติที่เค็มและมีกลิ่นรสแรง ปรอฮกจึงถูกใช้เป็นส่วนประกอบเพื่อเสริมรสอาหารต่าง ๆ เช่น น้ำแกง หรือน้ำซอส ชาวเขมรมีคำพูดว่า "ไม่ใส่ปรอฮก ไม่ใส่เกลือ" แปลว่าอาหารชนิดนั้นมีรสชาติแย่หรือจืดชืด อันแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของปรอฮกในสำรับอาหารกัมพูชา แต่ด้วยกลิ่นและรสชาติที่แรง ปรอฮกจึงมีสมญาว่า ชีสกัมพูชา บ้างก็ว่ามีกลิ่นฉุนแรงกว่าปลาร้าของไทย มีลักษณะแห้งและค่อนข้างแข็ง สามารถเก็บไว้ได้นานกว่า ต่างกับปลาร้าที่
ลาร้าของไทย มีลักษณะแห้งและค่อนข้างแข็ง สามารถเก็บไว้ได้นานกว่า ต่างกับปลาร้าที่มีลักษณะเหลวและต้องเก็บไว้ในไห ปรอฮกเป็นกับข้าวที่ใช้รับประทานเคียงกับข้าวสวย แนมด้วยผักสดต่าง ๆ เป็นต้นว่า ถั่วฝักยาว แตงกวา ถั่วพลู และมะเขือต่าง ๆ หรือเป็นวัตถุดิบหลักในการประกอบอาหาร เช่น ปรอฮกคะติฮ์ ( , ปรหุกขะทิ) หรือน้ำพริกปลาร้ากะทิเขมร บรรจบ พันธุเมธา กล่าวถึงปรอฮกไว้ว่า "...อาหารเขมรแท้ ๆ นั้นใส่ปลาร้าแทบทุกอย่าง แม้แต่ต้มยำ หรือตึกเกรือง ที่เป็นน้ำจิ้มของเขา ก็หาใช่กะปิไม่ กลับใส่ปลาร้าหรือปลาย่างแทน เพราะฉะนั้นคนกินปลาร้าไม่เป็นจึงต้องระวัง..."
ปรอฮกมีกรรมวิธีถนอมอาหารเช่นเดียวกับปลาเจ่าของประเทศไทย คือจะต้องนำปลาไปทำความสะอาด คัดขนาด ก่อนนำปลาไปหมักเกลือไว้สักระยะหนึ่ง ต่อมานำปลาที่หมักมาผึ่งแดด ก่อนนำไปหมักต่อ แต่รสชาติของปรอฮกจะออกรสคล้ายปลาส้ม ปัจจุบันชาวเขมรลัดขั้นตอนการทำ เพราะไม่นำปลาที่หมักเกลือขึ้นมาตากแดด จนมีลักษณะใกล้เคียงกับปลาร้าของไทย ปรอฮกได้รับความนิยมสืบเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน จนต้องมีการนำเข้าปลาจากประเทศไทยเพื่อไปแปรรูปเป็นปรอฮกต่อไป ขณะที่ปรอฮกของสกุลอภัยวงศ์ ซึ่งสืบสันดานมาจากสกุลขุนนางเขมรในเมืองพระตะบอง ทำมาจากปลาช่อนตัวใหญ่ แล่เอาแต่เนื้อ ไปหมักกับเกลือและข้าวคั่ว ก่อนนำมาประกอบอาหาร จะต้องห่อใส่ใบตอง และปิ้งด้วยไฟอ่อน ๆ จนสุก จึงจะหอมน่ารับประทาน ไม่มีกลิ่นคา
ส่วนชาวไทยเชื้อสายเขมรในแถบอีสานใต้ มีกรรมวิธีต่างออกไป คือจะนำเนื้อปลา (โดยเฉพาะปลาไหลและปลาช่อน) ไปใส่ในหลุมดิน แล้วเอาเปลือกไม้ของต้นหมากติ้วไปรองไว้ก้นหลุม นำเกลือและรำอ่อนใส่ตามลงไป ตำให้ส่วนผสมเข้ากันแล้วปั้นเป็นก้อน จากนั้นนำไปตากในตาข่ายให้แห้งแล้วใส่กระชุ ก็จะได้ปลาร้าเหนียว แต่ปลาร้าเหนียวสิ้นความนิยมไปจากอีสานใต้ หลังเกิดข้อพิพาทเขาพระวิหารระหว่างประเทศไทยกับกัมพูชาเมื่อ พ.ศ. 2505 ชาวเขมรจากฝั่งกัมพูชาเกรงกลัวว่าทหารไทยจะจับกุมจึงเลิกขายไป
ความหลากหลาย
ปรอฮกมีหลายรูปแบบ ดังนี้
* ปรอฮกเจียน ( , ปรหุกเจียน) คือปรอฮกไปเจี้ยนหรือผัดกับเนื้อสัตว์ (หมูหรือวัว) และพริกไทย รับประทานเป็นเครื่องจิ้มเคียงกับข้าวและผักสด
* ปรอฮกก็อบ ( , ปรหุกกบ) หรือ ปรอฮกอัง ( , ปรหุกอำง) คือปรอฮกห่อใบตองแล้วไปอังไฟหรือปิ้งให้สุกในเตาไฟ
* ปรอฮกเชา ( , ปรหุกเฉา) คือปรอฮกดิบนำไปทำนำพริก ตำกับตะไคร้ พริกสด มะเขือ และปรุงรสด้วยน้ำมะนาว รับประทานเคียงกับเนื้อสัตว์ย่าง หรือใช้จิ้มผักสด

อ้างอิง
เคอเคินฮอฟ
เคอเคินฮอฟ ( ; ) มีอีกชื่อว่า สวนแห่งยุโรป เป็นหนึ่งในสวนดอกไม้ที่ใหญ่ที่สุดในโลก ตั้งอยู่ที่เทศบาลลิสเซอ ประเทศเนเธอร์แลนด์ รายงานจากเว็บไซต์ทางการ สวนเคอเคินฮอฟมีพื้นที่ และมีการปลูกหน่อดอกไม้ประมาณ 7 ล้านดอกทุกปี เคอคเินฮอฟเป็นที่รู้จักจากดอกทิวลิป และมีดอกไม้ชนิดอื่น ๆ เช่น ไฮอะซินท์, แดฟโฟดิล, ลิลลี, กุหลาบ, คาร์เนชัน และไอริส
เคอเคินฮอฟตั้งอยู่ในจังหวัดเซาท์ฮอลแลนด์ โดยอยู่ทางใต้ของฮาร์เลมและทางตะวันตกเฉียงใต้ของอัมสเตอร์ดัม แม้ว่าพื้นที่นี้จะเปิดสำหรับกิจกรรมส่วนตัวและเทศกาลตลอดทั้งปี แต่เคอเคินฮอฟเปิดให้บุคคลทั่วไปเข้าชมเฉพาะในช่วงจัดแสดงทิวลิปเพียง 8 สัปดาห์ ตั้งแต่กลางเดือนมีนาคมถึงกลางเดือนพฤษภาคมเท่านั้น โดยช่วงที่มีผู้เข้าชมมากที่สุดอยู่ใกล้ช่วงกลางเดือนเมษายน ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสภาพอากาศในฤดูปลูกที่แตกต่างกันไปทุกปี ใน ค.ศ. 2019 มีผู้เข้าชมเคอเคินฮอฟถึง 1.5 ล้านคน เทียบเท่ากับผู้เข้าชม 26,000 คนต่อวัน โดยเทียบกับจำนวนผู้เช้าชมในริกส์มิวเซียมเฉลี่ยที่ 8,000 คนต่อวัน และ Efteling มีผู้เข้าชม 14,000 คนต่อวัน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
กุยเตียว
กุยเตียว ( , คุยทาว) หรือประเทศเวียดนามเรียก หูเตี๊ยวนามวาง ( ; ) คือก๋วยเตี๋ยวน้ำชนิดหนึ่งของประเทศกัมพูชา ซึ่งได้รับอิทธิพลจากอาหารจีน ประกอบด้วยเส้นก๋วยเตี๋ยว น้ำซุปกระดูกหมูมีลักษณะคล้ายก๋วยเตี๋ยวน้ำใสของประเทศไทย และมีเครื่องโรยหน้าใกล้เคียงกัน ถือเป็นอาหารยอดนิยม สามารถพบได้ทั่วไปตามตลาด ร้านค้าริมถนน และตามห้องแถวทั่วประเทศ ถือเป็นอาหารที่ชาวเขมรนิยมรับประทานในยามเช้า หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช อดีตนายกรัฐมนตรีของประเทศไทย ได้กล่าวถึงความนิยมของกุยเตียวในหนังสือ ถกเขมร ไว้ว่า "...ที่เมืองเขมรนั้นเขากินก๋วยเตี๋ยวกันเป็นกอบเป็นกำเป็นล่ำเป็นสันจริง ๆ อาหารเช้าของชาวเขมรทั้งประเทศ ก็คือก๋วยเตี๋ยว ขาดเสียมิได้เป็นอันขาด [...] ก๋วยเตี๋ยวนั้
าของชาวเขมรทั้งประเทศ ก็คือก๋วยเตี๋ยว ขาดเสียมิได้เป็นอันขาด [...] ก๋วยเตี๋ยวนั้นได้กลายเป็นอาหารประจำชาติของเขมรไปแล้วแน่แท้..." แต่อย่างไรก็ตามในเว็บไซต์ ศูนย์อาชีพและธุรกิจมติชน (มมป.) ให้ข้อมูลว่า ชาวกัมพูชารับประทานอาหารประเภทเส้นหรือกุยเตียวน้อยที่สุดเมื่อเทียบกับชาติอื่น ๆ
พจนานุกรมเขมร ฉบับชวน ณาต ระบุว่า กุยเตียว เป็นคำยืมจากภาษาแต้จิ๋วว่า ก๋วยเตี๊ยว ( ) มีความหมายว่า เส้นก๋วยเตี๋ยวที่ทำจากแป้งข้าวเจ้า หรือแปลว่า ก๋วยเตี๋ยวน้ำที่ประกอบไปด้วยเนื้อสัตว์สับ เครื่องโรยหน้า และเครื่องปรุงรสอื่น ๆ
กุยเตียวมีลักษณะคล้ายกับก๋วยเตี๋ยวน้ำใสของไทย ประกอบด้วยน้ำซุปกระดูกหมู ส่วนเครื่องโรยหน้าได้แก่ เนื้อวัว ลูกชิ้น หมูยอ หรืออาหารทะเล อย่างกุ้ง และปลาหมึก ปรุงรสด้วยพริกไทยดำ ซอสกระเทียมรสเผ็ดหวาน และมะนาวสดฝาน กินแนมกับผักกาดหอม ถั่วงอก ต้นหอม บนโต๊ะอาหารจะมีผงชูรส และพริกดองน้ำส้มสายชูทั้งเม็ด ตั้งไว้แก่ลูกค้าที่อยากปรุงรส หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช กล่าวถึงรสชาติและเครื่องเคราของกุยเตียวในยุคก่อนไว้ว่า "...ว่ากันว่าโดยทั่วไปเขาใส่เครื่องน้อยกว่าเรามาก และรสนั้นก็มีแต่เค็ม เติมเผ็ดเอาตามใจชอบ ไม่มีเปรี้ยวมีหวาน และไม่ใส่ถั่วงอก ถั่วลิสง ใบหอม ฯลฯ อย่างของไทย..." ส่วนบรรจบ พันธุเมธา ก็ได้อธิบายถึงก๋วยเตี๋ยวพนมเปญไว้ว่า "...เส้นก๋วยเตี๋ยวที่
" ส่วนบรรจบ พันธุเมธา ก็ได้อธิบายถึงก๋วยเตี๋ยวพนมเปญไว้ว่า "...เส้นก๋วยเตี๋ยวที่โดยมากใช้เส้นเล็กนั้น มีลักษณะคล้ายเส้นก๋วยเตี๋ยวจันทบุรี คือเส้นนิ่มแต่ไม่เปื่อย ก๋วยเตี๋ยวในพนมเป็ญเท่าที่ข้าพเจ้าเคยได้ลองมาออกจะมีรสชวนอร่อยอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว ส่วนเนื้อสัตว์ที่ใส่ประกอบนั้น บางวันเป็นกุ้ง บางวันเป็นปลาหมึก บางวันเป็นเครื่องในหมู ที่ข้าพเจ้ารู้ได้ดังนี้ก็เพราะกินแทบทุกวัน แต่ต้องไม่เกิน ๑๐.๓๐ น. จึงจะได้กิน ทั้งนี้เพราะเข้าขายกันเป็นอาหารเช้าดังกล่าวแล้ว คนจีนที่นี่คงไม่สันทัดในการทำหมี่ เพราะฉะนั้นเส้นบะหมี่จึงมีรสชาติแปลก รูปร่างก็ประหลาด..."
วัดเขาตะเครา
วัดเขาตะเครา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางครก อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี

วัดเขาตะเคราเป็นวัดเก่า ยังไม่ปรากฏแน่ชัดว่าสมัยใด แต่มีหลักฐานชัดเจนปรากฏในเพลงยาวหม่อมพิมเสนในสมัยอยุธยา ในนามว่า วัดเขาดิน ความว่า

อย่างไรก็ดีสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2307 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2498 นอกจากนี้ยังปรากฏในนิราศเมืองเพชร (พ.ศ. 2375) ที่กล่าวถึงหลวงพ่อวัดเขาตะเคราหรือหลวงพ่อทอง ความว่า
สันนิษฐานว่าคำว่า "เขาตะเครา" น่าจะมาจากเจ้าสัวชาวจีนผู้หนึ่งได้สละทรัพย์สร้างเป็นวัดขึ้นโดยให้ลูกน้องคนหนึ่งไม่ปรากฏชื่อคอยควบคุม ซึ่งเป็นชาวจีนเหมือนกัน จีนผู้ควบคุมนี้เขาไว้หนวดเครายาว และวัดตั้งอยู่บริเวณเขา จึงเรียกรวมกันว่า "วัดเขาจีนเครา" ภายหลังเพี้ยนจาก "จีน" มาเป็น "ตา" เพราะง่ายต่อการจำ ภายหลังกร่อนจาก "ตา" เป็น "ตะ" เมื่อสรุปแล้วได้ความตามปัจจุบันว่าเขาตะเครา
สำหรับ หลวงพ่อทอง เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยสูง 29 นิ้ว หน้าตักกว้าง 21 นิ้ว ที่เชื่อกันว่าเป็นพระพี่พระน้องกับหลวงพ่อโสธร จังหวัดฉะเชิงเทรา หลวงพ่อบ้านแหลม จังหวัดสมุทรสงคราม และบางเรื่องเล่ายังบอกว่าเป็นพระพี่พระน้องกับหลวงพ่อบางพลีใหญ่และหลวงพ่อวัดไร่ขิงหลวงพ่อวัดไร่ขิงที่นครปฐมอีกด้วย

รายนามเจ้าอาวาส

* พระอธิการทรัพย์ พ.ศ.2430-2460
* พระอธิการห้อย พ.ศ.2460-2470
* พระอธิการอินทร์ พรหมโชติ พ.ศ.2470-2495
* พระมงคลวชิราจารย์(ประสพ สังฆโสภโณ) พ.ศ.2495-2553
* พระครูพุทธรัตนาภิบาล(ชะโอน รตนโชโต) พ.ศ.2553-ปัจจุบัน

อ้างอิง
รัศมีโลก
{{กล่องข้อมูล หน่วยวัด
| name = รัศมีโลก
| image = EarthPieSlice.png
| caption = ภาพตัดภายในโลก
| standard = ดาราศาสตร์, ธรณีฟิสิกส์
| quantity = ความยาว
| symbol = R 🜨 
| symbol2 = R_E , \mathcal{R}^\mathrm N_\mathrm{eE} 
| units1 = หน่วยเอสไอ
| inunits1 = 
}}รัศมีโลก ( ) ที่ใช้ในภูมิมาตรศาสตร์และดาราศาสตร์นั้นปกติจะหมายถึงค่ารัศมีที่เส้นศูนย์สูตรของโลก ค่านี้มีนิยามต่างกันไป เช่น ค่าตามการวัดจริง และค่าที่กำหนดเป็นมาตรฐานเพื่อใช้เป็นหน่วยวัดความยาว

รัศมีที่ใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงสำหรับการสำรวจทางภูมิศาสตร์
ค่าของรัศมีที่เส้นศูนย์สูตรของโลกที่ใช้ในทรงรีโลกมาตรฐาน GRS80 และทรงรีโลกมาตรฐาน WGS84 ซึ่งเป็นมาตรฐานของการสำรวจทางธรณีวิทยาคือ
*
ค่ารัศมีที่กำหนดเป็นทางการ
ในสมัชชาใหญ่ครั้งที่ 24 ในปี 2015 สหพันธ์ดาราศาสตร์สากล (IAU) ได้นิยามค่ารัศมีเส้นศูนย์สูตรและตามแนวขั้วโลก รัศมีเส้นศูนย์สูตรที่ระบุนี้ใช้เป็นหน่วยวัดความยาวในทางดาราศาสตร์
* รัศมีเส้นศูนย์สูตรของโลกที่กำหนดใช้ ( \mathcal{R}^\mathrm N_\mathrm{eE} ) = 6378.1 กม.
* รัศมีขั้วโลกที่กำหนดใช้ ( \mathcal{R}^\mathrm N_\mathrm{pE} ) = 6356.8 กม.

รัศมีเส้นศูนย์สูตรที่กำหนดใช้นี้ใช้สำหรับการเปรียบเทียบขนาดของดาวเคราะห์นอกระบบ โดยเฉพาะที่มีขนาดเล็กใกล้เคียงโลกเป็นหลัก ค่ารัศมีนี้อาจถูกแปลงเป็นหน่วยอื่นได้ดังต่อไปนี้
* 0.08921 รัศมีดาวพฤหัสบดี (R J )
* 0.009164 รัศมีดวงอาทิตย์ (R ☉ , R o )
รัศมีตามการวัดจริง
ในเดือนสิงหาคม 1999 คณะกรรมการเฉพาะกิจครั้งที่ 3 ของสมาคมภูมิศาสตร์สากล (IAG) ได้ระบุค่าล่าสุดที่ใช้งานไว้เป็นดังนี้ 
* (tide-free system: ไม่พิจารณาความเปลี่ยนแปลงจากน้ำขึ้นน้ำลง)
* (zero-frequency tide system: ไม่พิจารณาความเปลี่ยนแปลงจากน้ำขึ้นน้ำลงโดยตรง แต่ยังพิจารณารวมผลโดยอ้อม)

USNO และ HMNAO ใช้ค่าต่อไปนี้เป็นส่วนหนึ่งของค่าคงที่ทางดาราศาสตร์ (K6) 
*

อ้างอิง
เดือนไพรด์
เดือนไพรด์ของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ ( ) มักเป็นเดือนมิถุนายน เป็นเดือนแห่งการเฉลิมฉลองและรำลึกถึงไพรด์ (ความภาคภูมิใจ) ของเลสเบียน เกย์ ไบเซ็กชวล และทรานเจนเดอร์ (แอลจีบีที) เดือนไพรด์เริ่มขึ้นหลังจากเหตุจลาจลที่สโตนวอลล์ ซึ่งเป็นเหตุการณ์การประท้วงเพื่อปลดปล่อยชาวเกย์ในปี พ.ศ. 2512 และได้แพร่หลายออกไปนอกสหรัฐอเมริกา เดือนไพรด์ในยุคปัจจุบันทั้งเชิดชูการเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ และเฉลิมฉลองวัฒนธรรมของกลุ่มบุคลลที่มีความหลากหลายทางเพศ

อ้างอิง
รัศมีดาวพฤหัสบดี
รัศมีดาวพฤหัสบดี ( ) คือหน่วยวัดความยาวที่ยืนพื้นจากรัศมีในแนวเส้นศูนย์สูตรของดาวพฤหัสบดี

ภาพรวม
สัญลักษณ์คือ R J และ R J = 71,492km = 71,492,000m ซึ่งเท่ากับประมาณ 11.2 เท่าของรัศมีโลก

รัศมีดาวพฤหัสแปลงเป็นหน่วยอื่นได้ดังต่อไปนี้
* 11.209 รัศมีโลก (R E , R ⊕ )
* 0.103 รัศมีดวงอาทิตย์ (R ☉ , R o )
ตัวอย่างการใช้งาน
รัศมีดาวพฤหัสบดีใช้เพื่อเปรียบเทียบขนาดของดาวเคราะห์นอกระบบขนาดใหญ่ ดาวแคระน้ำตาล และดาวแคระน้ำตาลเล็ก และ หรือบางครั้งก็อาจใช้กับดาวฤกษ์ขนาดเล็ก (โดยเฉพาะดาวแคระแดง) หน่วยนี้มีประโยชน์มากสำหรับการเปรียบเทียบขนาดของวัตถุท้องฟ้าขนาดพอประมาณ เพราะค่าของรัศมีโลกมีขนาดเล็กเกินไป และรัศมีดวงอาทิตย์มีขนาดใหญ่เกินไป
{| class="wikitable"
|+ตัวอย่างขนาดของวัตถุท้องฟ้าเปรียบเทียบในแต่ละหน่วย
! ชื่อทางดาราศาสตร์
! ประเภทวัตถุ
! รัศมีดวงอาทิตย์
! รัศมีดาวพฤหัสบดี
! รัศมีโลก
|-
| Kepler-16b
| ดาวเคราะห์
| 0.0776 +0.0003 -0.0002 
| 0.7538 +0.0026 -0.0023 
| 8.449 +0.029 -0.026 
|-
| S Ori 70
| ดาวแคระน้ำตาล
| 0.17
| 1.6 
| 18
|-
| Kepler-
449 +0.029 -0.026 
|-
| S Ori 70
| ดาวแคระน้ำตาล
| 0.17
| 1.6 
| 18
|-
| Kepler-42
| ดาวฤกษ์
| 0.17 ± 0.05 
| 1.65 ± 0.49
| 18.5±5.4
|-
| WASP-12b
| ดาวเคราะห์
| 0.184 ± 0.009
| 1.79 ± 0.09 
| 20.1±1.0
|-
| Cha 110913-773444
| ดาวแคระน้ำตาล
| 0.19
| 1.8 
| 20
|}
ความไม่แน่นอนของรัศมี
ดาวพฤหัสบดีหมุนด้วยความเร็วที่เร็วที่สุดในบรรดาดาวเคราะห์ในระบบสุริยะ และมีความแตกต่างอย่างมากระหว่างรัศมีที่วัดที่เส้นศูนย์สูตรกับรัศมีที่วัดบนแกนหมุน ดังนั้นโดยทั่วไปจึงมักจะใช้รัศมีแนวเส้นศูนย์สูตร

ดาวพฤหัสบดีกำลังหดตัวในขณะที่ปล่อยความร้อน โดยเคร่งครัดด้วยกระบวนการที่ขับเคลื่อนโดยกลไกเคลวิน–เฮ็ล์มฮ็อลทซ์ อย่างไรก็ตาม การเปลี่ยนแปลงในรัศมีเนื่องจากกระบวนการนี้เล็กน้อยมากเพียงแค่ 1 ซม./ปี ดังนั้นจึงมักไม่นำมาพิจารณา

อ้างอิง
การเคลื่อนไหวของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ
ในชุมชนเกย์ของหมู่บ้านเกรนิชวิลเลจ, แมนฮัตตัน ซึ่งเป็นสถานที่เกิดเหตุจลาจลสโตนวอลล์ เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2512 เป็นเหตุการณ์สำคัญของการเรียกร้องสิทธิแอลจีบีทีในสหรัฐ และเป็นประตูของการเรียกร้องสิทธิแอลจีบีทีทั่วโลก ]]
การเคลื่อนไหวของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ (แอลจีบีที) เป็นขบวนการเคลื่อนไหวทางสังคมเพื่อสนับสนุนกลุ่มแอลจีบีที แม้ว่าจะไม่มีองค์กรหลักหรือองค์กรกลางซึ่งเป็นตัวแทนของกลุ่มแอลจีบีทีในเรื่องของประโยชน์ที่พึงได้รับของขบวนการ แต่องค์กรด้านสิทธิกลุ่มแอลจีบีทีจำนวนมากคงรณรงค์อยู่ทั่วโลก องค์กรแรกที่ส่งเสริมสิทธิของกลุ่มแอลจีบีที คือ คณะกรรมการวิทยาศาสตร์และมนุษยธรรม (Scientific-Humanitarian Committee) ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2440 ในกรุงเบอร์ลิน
เป้าหมายที่กล่าวไว้โดยทั่วไปในบรรดากลุ่มเคลื่อนไหวนี้ ประกอบด้วยอย่างสิทธิเท่าเทียมทางเพศของกลุ่มแอลจีบีที ซึ่งมักเน้นที่ปัญหาเฉพาะ อาทิ การยุติความเชื่อว่าพฤติกรรมรักร่วมเพศเป็นอาชญากรรม หรือการบังคับใช้กฎหมายว่าด้วยสมรสเท่าเทียม บางแหล่งจำพวกมุ่งประเด็นการสร้างชุมชมของกลุ่มแอลจีบีทีหรือทำงานร่วมกันเพื่อปราศจากสังคมอคติจากกลุ่มคนอคติทางเพศอย่างไบโฟเบีย, โฮโมโฟเบีย, และทรานโฟเบีย ในปัจจุบัน การเคลื่อนไหวของกลุ่มแอลจีบีทีประกอบไปด้วยกิจกรรมทางการเมืองและกิจกรรมทางวัฒนธรรมหลากหลาย อย่างการวิ่งเต้น, การเดินขบวนเรียกร้องทางถนน, กลุ่มสังคม, สื่อ, ศิลปะ, และการวิจัย
การเคลื่อนไหวของกลุ่มแอลจีบีทีมักถูกต่อต้านโดยบุคคลและองค์กร ไม่ว่าจะเป็นเป็นอคติส่วนตัว, การเมือง, หรือความเชื่อทางศาสนาต่อกลุ่มคนหลากหลายทางเพศ ฝ่ายตรงข้ามมองว่าการสมรสเพศเดียวกันไม่นับว่าเป็นการสมรส หากกฎหมายอนุญาตให้มีการสมรสเพศเดียวกันเป็นการเปิดประตูสู่การเกิดคู่ครองหลายคน ซึ่งเป็นเรื่องผิดธรรมชาติ และส่งเสริมพฤติกรรมเสียต่อสุขภาพ นักอนุรักษนิยมทางสังคมมองว่าความสัมพันธ์ทางเพศที่มาจากเพศเดียวกันที่ไม่ใช่เพศตรงข้ามเป็นการทำลายความสัมพันธ์แบบดั้งเดิม และเด็กควรได้รับการดูแลจากทั้งคู่โดยบิดาและมารดา เนื่องด้วยสังคมในหลายประเทศ (โดยรวมแถบยุโรปตะวันตก, อเมริกาเหนือ, ออสเตรเลีย, นิวซีแลนด์, ญี่ปุ่น และไต้หวัน) ยอมรับรักร่วมเพศเพิ่มมากขึ้น จึง
ือ, ออสเตรเลีย, นิวซีแลนด์, ญี่ปุ่น และไต้หวัน) ยอมรับรักร่วมเพศเพิ่มมากขึ้น จึงเกิดขบวนการต่อต้านรักร่วมเพศอย่างมาก ในช่วงทศวรรษ 1990 กลุ่มที่เป็นที่รู้จักอย่างมากโดยมีเป้าหมาย คือ กลุ่มเคลื่อนไหวอดีตชายรักชาย
อ้างอิง

หนังสืออ่านเพิ่มเติม

*Robert Aldrich, (ed.) Gay Life and Culture: A World History. London: Thames & Hudson, 2006. 
* 
*Neil Miller. Out of the Past: Gay and Lesbian history from 1869 to the present. New York: Alyson Books; 2006.
บก-ลฮง
บก-ลฮง ( , บุกลฺหุง; ) ภาษาเขมรถิ่นไทยเรียก โบะลฮ็อง หรือ เบาะลฮ็อง บ้างเรียก ส้มตำเขมร เป็นอาหารเป็นยำหรือสลัดรูปแบบหนึ่งของประเทศกัมพูชา มีลักษณะคล้ายกับส้มตำของประเทศไทย และตำหมากหุ่งของประเทศลาว แต่บก-ลฮงมีรสชาติอ่อนเผ็ด ออกรสหวานกว่าส้มตำ แต่หวานน้อยกว่าส้มตำแบบเวียดนาม ชาวเขมรโดยมากใช้ตะเกียบในการรับประทานบก-ลฮง
ดินแดนกัมพูชาเป็นชาติที่ได้รับมะละกอ หรือ ลฮง จากชาวสเปนบนหมู่เกาะฟิลิปปินส์ ก่อนเข้าสู่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทยเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 21 ผ่านอาณาจักรล้านช้างจัมปาศักดิ์ซึ่งมีความเกี่ยวดองกับราชวงศ์เขมรผ่านการเสกสมรส และเป็นที่มาของคำว่า บักหุ่ง หรือ หมากหุ่ง ในภาษาลาวและภาษาอีสาน แต่กระนั้น บก-ลฮง กลับเป็นอาหารเขมรได้รับอิทธิพลมาจากส้มตำของประเทศไทย บ้างก็ว่าได้รับอิทธิพลจากตำหมากหุ่งของประเทศลาว
ส่วนประกอบของบก-ลฮง ประกอบด้วย มะละกอดิบสับ กระเทียม พริกขี้หนู กุ้งแห้ง ปูเค็ม ถั่วเขียว มะเขือเทศ โขลกลงในครกด้วยไม้ตีพริก แล้วใส่ด้วยใบโหระพา ผักชีใบยาว ใบมะกรูด ปรุงรสด้วยน้ำมะนาว น้ำปลา โรยหน้าด้วยถั่วลิสง ใส่ปลากรอบเพื่อเพิ่มความหอม บ้างนิยมใส่ใบแมงลักแทนโหระพา บางสูตรอาจใส่กะปิต่างน้ำปลา หรือนำเข้าปลาร้าแบบไทยไปใช้ ปัจจุบันบก-ลฮง ได้รับอิทธิพลด้านรสชาติจากส้มตำในประเทศไทยมากขึ้น โดยเฉพาะการใช้พริกที่มากขึ้น ซึ่งต่างออกไปจากขนบการทำอาหารเขมรดั้งเดิม มีชาวเขมรเปิดร้านบก-ลฮง และยำแบบไทย ซึ่งมีรสชาติจัดจ้านและเป็นที่นิยมกว่าแบบเขมรแต่เดิม ส่วนชาวไทยเชื้อสายเขมร ในแถบอีสานใต้ จะเรียกว่า โบ๊ะลฮอง ซึ่งมีรสชาติเผ็ดจัดจ้าน
ในประเทศไทย มีส้มตำเขมรอยู่ในสำรับอาหารของสกุลอภัยวงศ์ ซึ่งเป็นผู้สืบสันดานของขุนนางเขมรในเมืองพระตะบอง เรียกว่า ส้มตำมะระขี้นก ใส่ปลากรอบ มะระขี้นกฝานบาง มะเขือขื่น มะสัง ใบกะออม โดยจะใส่ปลาร้าเขมรที่ย่างไฟอ่อน ๆ จนหอม และต้องตำมะระขี้นกให้นุ่ม เพื่อทอนความขมของมะระลง รวมทั้งใส่มะสังเพื่อให้รสเปรี้ยวแทนมะนาว

อ้างอิง
วัดศรีโพธิ์ (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดศรีโพธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองสระบัว อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดศรีโพธิ์ มีอาณาเขตติดต่อกับวัดพรหมกัลยาราม (วัดใหม่) ซึ่งวัดใหม่นี้มีหลักฐานแผ่นศิลาจารึกหน้าอุโบสถว่า ท้าวพรหมกันดาน เป็นผู้สร้างขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 2292 ในแผ่นดินสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ สันนิษฐานว่าวัดศรีโพธิ์คงสร้างในสมัยเดียวกัน โดยสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติก็ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2292 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2300 ต่อมาทั้งวัดพรหมกัลยารามและวัดศรีโพธิ์เป็นวัดร้าง ต่อมาได้รับการปฏิสังขรณ์ ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น ต่อมาราว พ.ศ. 2475 ทางการและคณะสงฆ์ได้ประกาศให้วัดทั้งสองรวมเข้าไว้ด้วยกันแล้วขนานนามว่า "วัดศรีโพธิ์" ชาวบ้านเรียก วัดใหม่ศรีโพธิ์ และได้ทำการบูรณปฏิสังขรณ์อุโบสถขึ้นใหม่ โดยการสร้างครอบอุโบสถเก่าทั้งหล
ศิลปวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธรูปสมัยสุโขทัย ลพบุรี อยุธยา เจดีย์พระธาตุประทานพร รอยพระพุทธบาทจำลอง ใบเสมา แผ่นศิลาจารึก (สมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ)

อ้างอิง
เมื่อวานเจ๊ทานอะไร?
เมื่อวานเจ๊ทานอะไร? ( ) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยฟูมิ โยชินางะ เป็นซีรีส์เสี้ยวชีวิตเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างคาเคย์ ชิโร่และยาบูกิ เคนจิ คู่เกย์วัยกลางคนที่อาศัยในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น มังงะตีพิมพ์ในนิตยสารมังงะมอร์นิงตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ มังงะได้รับการดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์คนแสดงโดยโชจิกุ ออกอากาศทางช่องทีวีโตเกียวในปี พ.ศ. 2562 ภาพยนตร์ภาคต่อของละครโทรทัศน์ออกฉายในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2564 มังงะและสื่อคนแสดงดัดแปลงได้รับเสียงชื่นชมในวงกว้าง ชนะเลิศรางวัลมังงะโคดันชะ รางวัลกาแล็กซี และรางวัลสถาบันละครโทรทัศน์หลายรายการ

อ้างอิง
อ่านเพิ่มเติม
* A. Cavcic, From Dashing to Delicious: The Gastrorgasmic Aesthetics of Contemporary BL Manga. The Asian Conference on Cultural Studies, 2013.
* S. Suganuma, Queer Cooking and Dining: Expanding Queerness in Fumi Yoshinaga's What Did You Eat Yesterday? . Culture, Society and Masculinities, 2015.
* X. B. Tran, Reading Food in Boys Love Manga: A Gastronomic Study of Food and Male Homosexuality in the Manga Work of Yoshinaga Fumi. Auckland University of Technology, 2018.

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการของมังงะ 
* บล็อกทางการของมังงะ 
* เว็บไซต์ทางการของละครโทรทัศน์ 
* 
*
บอบอสะแด๊ก
บอบอร์ซัณแดกเคียว ( , บบรฺสณฺแดกฺเขียว; ) ในประเทศไทยเรียก บอบอสะแด๊ก หรือ บอบอซาแด๊ก เป็นของหวานอย่างหนึ่งของประเทศกัมพูชา ทำจากมันสำปะหลัง ถั่วเขียว น้ำตาล และกะทิ นิยมบริโภคหลังอาหารกลางวันหรือหลังเลิกงานยามเย็น มีลักษณะคล้ายถั่วเขียวต้มน้ำตาล ในประเทศไทยมีอาหารชนิดนี้อยู่ในสำรับแขกจามบ้านครัว กรุงเทพมหานคร มีส่วนประกอบแตกต่างออกจากฝั่งกัมพูชาไปบ้าง ได้แก่ ถั่วเขียวผ่าซีก ข้าวเหนียว สาคูเม็ดเล็ก น้ำตาลปี๊บ และกะทิ มีลักษณะคล้ายกับข้าวเหนียวเปียก
มีวิธีการทำคือต้องนำถั่วเขียวผ่าซีกไปคั่วด้วยไฟอ่อน ๆ ในกระทะให้สุกจนเกือบไหม้ ก่อนนำไปต้มจนเปื่อย เติมข้าวเหนียว สาคูเม็ดเล็ก น้ำตาลปี๊บ เคี่ยวให้เข้ากัน เมื่อจะตักไปรับประทานก็จะราดด้วยน้ำกะทิ ให้มีรสชาติหวานมัน และมีกลิ่นจากการคั่วถั่วเขียวเป็นเอกลักษณ์

อ้างอิง
วัดเววน
วัดเววน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลป่าเว อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี

ตามประวัติวัดระบุว่าวัดเววนสร้างเมื่อ พ.ศ. 2025 ชื่อ วัดพระแจ้ง ต่อมาเป็นวัดร้างและมีการบูรณะในสมัยอยุธยาโดยตั้งชื่อใหม่ว่า "วัดเววน" และเปลี่ยนชื่อมาเป็น วัดมณฑล ตามชื่อหมู่บ้าน ในช่วงสมัยสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสเสด็จตรวจเยี่ยมคณะสงฆ์ทางใต้ ได้โปรดให้เปลี่ยนชื่อกลับมาเป็น "วัดเววน" ดังเดิม วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2493
บริเวณวัดเววนรวมถึงบ้านมณฑลเป็นแหล่งที่พบโบราณวัตถุสมัยทวารวดี ศรีวิชัย อย่างหนาแน่น พบพระพุทธรูปประทับนั่งปางสมาธิกำหนดอายุราวพุทธศตวรรษที่ 12–16 ปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานพระปฐมเจดีย์ พระพุทธรูปหินทรายแดงสมัยอยุธยาจำนวน 3 องค์ ปัจจุบันอยู่ภายในวิหาร เครื่องมือ เครื่องใช้โลหะและภาชนะเขียนสี อุโบสถของวัดสร้างใหม่เมื่อ พ.ศ. 2484

อ้างอิง
วัดเดิมเจ้า
วัดเดิมเจ้า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลป่าเว อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดเดิมเจ้าไม่มีประวัติการสร้างวัดที่ชัดเจนว่าสร้างสมัยใด แต่จากตำนานพระประธานวัดพระประสพ ได้กล่าวถึงวัดเดิมเจ้าในฐานะทางผ่านการชักลากพระจากเขาเพลาไปยังพุมเรียง โดยคำว่า "เดิมเจ้า" เพี้ยนมาจากเชือกลากพระมาขาด (ภาษาถิ่นใต้เรียก ขาดเข้าเหย้า) จึงเรียกพื้นที่นี้ว่าดอนเหยา อย่างไรก็ดีสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2025 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2529
ใน สารานุกรมภาคใต้ พิมพ์ พ.ศ. 2529 ระบุว่าแหล่งโบราณคดีวัดเดิมเจ้าเป็นแหล่งโบราณคดีก่อนพุทธศตวรรษที่ 19 พบโบราณวัตถุที่สำคัญได้แก่ พระพิมพ์อายุราวครึ่งแรกพุทธศตวรรษที่ 17 และเครื่องถ้วยต่าง ๆ สมัยราชวงศ์ซ่ง ราวปลายพุทธศตวรรษที่ 18 ถึงต้นพุทธศตวรรษที่ 19 ส่วนอุโบสถของวัดและใบเสมา ศิลปะรัตนโกสินทร์

อ้างอิง
บันทึกว่าด้วยขนบธรรมเนียมประเพณีของเจนละ
บันทึกว่าด้วยขนบธรรมเนียมประเพณีของเจนละ หรือ เจินล่าเฟิงถูจี้ ( ) เป็นหนังสือที่เขียนโดยโจว ต๋ากวาน ขุนนางจีนสมัยราชวงศ์ยฺเหวียนซึ่งพำนักอยู่ในเมืองพระนครระหว่าง ค.ศ. 1296 ถึง ค.ศ. 1297 บันทึกของโจวมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์มากเพราะได้บันทึกเรื่องราวชีวิตประจำวันในอาณาจักรพระนครไว้ ข้อมูลที่เป็นลายลักษณ์อักษรอื่น ๆ หาได้จากจารึกบนกำแพงวัด
งานต้นฉบับภาษาจีน
หนังสือเล่มนี้บันทึกเรื่องราวเกี่ยวกับกัมพูชาโดย โจว ต๋ากวาน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของคณะผู้แทนทางการทูตอย่างเป็นทางการที่โทโมร์ ข่าน (จักรพรรดิยฺเหวียนเฉิงจง) ส่งเข้ามาใน ค.ศ. 1296 เพื่อส่งมอบพระราชกฤษฎีกาจากจักรพรรดิเฉิงจงให้กับพระเจ้าศรีนทรวรมันที่ 1 กษัตริย์เขมรในเวลานั้น ไม่แน่ชัดว่าเขียนเสร็จเมื่อใด แต่เขียนขึ้นภายใน 15 ปีที่โจวกลับสู่จีนใน ค.ศ. 1297 อย่างไรก็ตาม งานที่หลงเหลืออยู่ในปัจจุบันเชื่อว่าเป็นฉบับตัดทอน ซึ่งอาจจะเป็นเพียงประมาณหนึ่งในสามของงานต้นฉบับเท่านั้น

อ้างอิง
วัดเกาะเปริด
วัดเกาะเปริด [—เปฺริด] เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะเปริด อำเภอแหลมสิงห์ จังหวัดจันทบุรี มีเนื้อที่ทั้งหมด 11 ไร่ 2 งาน
วัดเกาะเปริดก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2449 ในที่ดินผืนนี้ โดยมีพระเวียง ไม่ทราบฉายา มาจากบ้านธรรมชาติ บางกระดาน เขตท้องที่จังหวัดตราด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2499 ชื่อ "เกาะเปริด" มีหลายข้อสันนิษฐาน บ้างเล่าว่ามีชาวจีนแผ่นดินใหญ่ล่องเรือสำเภามาค้าขาย อาศัยพักค้างเกาะที่เป็นทะเลเปิด และได้ลงหลักปักฐานสร้างบ้านเรือนในเกาะแล้วเกิดโรคภัยไข้เจ็บ มีผู้คนล้มตายจำนวนมากจึงหนีออกจากเกาะไปหมดจึงเรียกว่า "เกาะเปิด" ภายหลังเรียก "เกาะเปริด" เพื่อแก้เคล็ดและเพื่อเป็นสิริมงคล อีกข้อสันนิษฐานมาจาก "เก๊าะเปิด" เป็นภาษาเขมร แปลว่า กวาง ในอดีตเกาะเปริดมีสภาพเป็นเกาะ จนกระทั่งปี พ.ศ. 2488 หลวงพ่ออวน ฉันโน เป็นเจ้าอาวาส ได้เริ่มมีการสร้าง
เป็นเกาะ จนกระทั่งปี พ.ศ. 2488 หลวงพ่ออวน ฉันโน เป็นเจ้าอาวาส ได้เริ่มมีการสร้างสะพานไม้ จนกระทั่ง พ.ศ. 2518 สมัยคึกฤทธิ์ ปราโมช เป็นนายกรัฐมนตรี ได้อนุมัติเห็นชอบให้ถมดินสร้างถนนเชื่อมจากแผ่นดินมายังเกาะ
ในสมัยพระอธิการคีมมีการขยายพื้นที่วัดอารามให้กว้างขวางและเจริญขึ้นเป็นลำดับมา รวมถึงได้ร่วมกับชาวบ้านภายในเกาะจัดสร้างโรงเรียนประชาบาลขึ้น 1 หลัง ในสมัยพระอธิการโถได้ย้ายที่ตั้งวัดมายังกลางหมู่บ้านปัจจุบันอยู่ที่หมู่ที่ 2 ของตำบลเกาะเปริด เป็นที่ธรณีสงฆ์ มีเนื้อที่ทั้งหมด 1 ไร่ 1 งาน 86 วา แต่ภายหลังในสมัยพระอธิการอวน ฉนฺโน ได้ย้ายวัดและโรงเรียนไปอยู่ที่เดิมเพราะพื้นที่กว้างขวางดี ได้เริ่มสร้างวัดใหม่วันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2500

วัดเกาะเปริดมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ชาวบ้านมักมากราบไหว้บูชา คือ ท้าวเวสสุวรรณ รวมถึงองค์เจ้าแม่กวนอิม ท้าววิรูปักโข และพญาครุฑ ซึ่งสร้างจุดดึงดูดให้คนรู้จักวัดเกาะเปริดมากขึ้น
รายนามเจ้าอาวาส
* พระฟู พ.ศ. 2455 
* พระแหยม พ.ศ. 2457
* พระเล็ก พ.ศ. 2461–2462
* พระอธิการคีม พ.ศ. 2463–2474 
* พระอธิการวุ่น พ.ศ. 2475–2478
* พระอธิการโถ พ.ศ. 2479–2487
* พระอธิการอวน ฉนฺโน พ.ศ. 2488–2530
* ท่านพระครูวิบูลธรรมคุณ พ.ศ. 2531–2558

อ้างอิง
เฮฟเวนส์วาลต์
เฮฟเวนส์วาลต์ ( ) เป็นเกมผจญภัยแนวนิยายวิทยาศาสตร์เชิงโบราณคดีที่เผยแพร่โดยInkle เกมนี้เผยแพร่ผ่านไมโครซอฟท์ วินโดวส์และเพลย์สเตชัน 4 เมื่อวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 2019 และในนินเท็นโด สวิตช์เมื่อวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 2021

วิธีเล่น
ในเฮฟเวนส์วาลต์ ผู้เล่นรับบทเป็นนักโบราณคดีชื่ออาลิยา เอลาสรา (Aliya Elasra) ผู้มีคู่หูหุ่นยนต์ชื่อซิกซ์ (Six) เกมดังกล่าวเป็นไปตามเส้นทางการผจญภัยของทั้งสอง เนื่องจากทั้งคู่ 'ล่องไป' ระหว่างดวงจันทร์ในเนบิวลา เพื่อค้นหานักวิทยาการหุ่นยนต์ที่หายสาบสูญชื่อจันนิกิ เรนบา (Janniqi Renba)
ผู้เล่นต้องถอดความและเรียนรู้ภาษาในอักษรเฮียโรกลิฟส์ของชาวเอนเชียนต์ อารยธรรมที่หายสาบสูญ สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับการค้นหาและรวบรวมจารึกจากวัตถุโบราณ แหล่งโบราณคดี และซากปรักหักพัง และการแปลและสนทนากับตัวละครอื่น ๆ

ผู้พัฒนาระบุว่ามีศัพท์ที่เขียนในภาษาเอนเชียนต์ (Ancient) ภาษาสมมติของเกม ที่สามารถพบได้มากกว่าพันคำ และยังระบุด้วยว่าสัญลักษณ์ภาพเหล่านี้ได้แรงบันดาลใจจากระบบการเขียนของอียิปต์โบราณและจีน

ผู้เล่นสามารถเลือกเส้นทางของตัวเองผ่านเรื่องราวและรอบ ๆ เนบิวลาได้ เนื่องจากเกมนี้ใช้วิธีการเล่าเรื่องแบบไม่เป็นเส้นตรง ทำให้ผู้เล่นสามารถเลือกสิ่งที่ส่งผลต่อเนื้อเรื่องได้

คำตอบรับ
ในช่วงที่เผยแพร่ เฮฟเวนส์วาลต์ เมทาคริติกมีเสียงวิจารณ์ไปในทาง "เป็นที่ชื่นชอบโดยทั่วไป" สำหรับไมโครซอฟท์ วินโดวส์ ด้วยคะแนนรวม 76/100 คะแนน และ "เสียงวิจารณ์ผสมหรือปานกลาง" สำหรับเพลย์สเตชัน 4 ด้วยคะแนน 71/100 คะแนน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
วันดนตรีโลก
Fête de la Musique หรือรู้จักกันในภาษาอังกฤษว่า Music Day (วันดนตรี) , Make Music Day (วันเล่นดนตรี) หรือ World Music Day (วันดนตรีโลก) เป็นงานเฉลิมฉลองดนตรีที่มีขึ้นในวันที่ 21 มิถุนายนของทุกปีซึ่งตรงกับวันครีษมายัน ในวันดังกล่าวมีการเชิญชวนให้ประชาชนและผู้อยู่อาศัยเล่นดนตรีในชุมชนของตัวเองหรือในที่สาธารณะและสวนสาธารณะ มีการจัดคอนเสิร์ตที่ไม่เสียค่าเข้า นักดนตรีเล่นดนตรีเพื่อความบันเทิงไม่ใช่เพื่อการพาณิชย์
การเฉลิมฉลองดนตรีที่จัดขึ้นตลอดทั้งวันนี้ถูกจัดขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1982 (พ.ศ. 2525) ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส มีการริเริ่มโดย Jack Lang รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมของฝรั่งเศสในขณะนั้น พร้อมกับ Maurice Fleuret ผู้อำนวยการหน่วยงานด้านดนตรีการเต้นรำและการละครของกระทรวง โดยใช้ชื่อเป็นภาษาฝรั่งเศสว่า Fête de la Musique

นับตั้งแต่ปีนั้นเป็นต้นมา เทศกาลนี้ได้กลายเป็นปรากฏการณ์ระดับนานาชาติ มีการเฉลิมฉลองในเมืองกว่า 1,000 แห่ง ใน 120 ประเทศทั่วโลก เช่น อินเดีย เยอรมนี อิตาลี กรีซ รัสเซีย ออสเตรเลีย เปรู บราซิล เอกวาดอร์ เม็กซิโก แคนาดา สหรัฐ สหราชอาณาจักร และญี่ปุ่น ในสหรัฐมีเมืองที่เข้าร่วม 82 เมือง
วัตถุประสงค์ของการจัดงานคือเพื่อการส่งเสริมดนตรีในสองประการ ประการแรก นักดนตรีสมัครเล่นและมืออาชีพได้รับการสนับสนุนให้แสดงตามท้องถนนภายใต้สโลแกน "Faites de la musique" ("เล่นดนตรี") ซึ่งพ้องเสียงกับ Fête de la musique ประการที่สอง คอนเสิร์ตในปารีสทั้งหมดต้องเปิดให้สาธารณชนเข้าชมฟรีและนักดนตรีทุกคนได้สละเวลาของตนเพื่อสร้างความบันเทิง ทำให้ประชาชนเข้าถึงดนตรีทุกประเภทได้ เมืองที่เข้าร่วมส่วนใหญ่ก็ใช้หลักการนี้เช่นกัน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Fête de la Musique ในเว็บไซต์กระทรวงวัฒนธรรมฝรั่งเศส (ภาษาฝรั่งเศส, สามารถดูเวอร์ชันภาษาอังกฤษได้ที่ ภาษาอังกฤษ)
วัดมะขาม (จังหวัดราชบุรี)
วัดมะขาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคุ้งพยอม อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี อาณาเขต ทิศเหนือจดคลองสาธารณะ ทิศใต้จดที่ดินเอกชน ทิศตะวันออกจดแม่น้ำแม่กลอง ทิศตะวันตกจดที่ดินเอกชน

วัดมะขามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2311 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2501
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังใหม่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 ขนาด 5 ห้อง กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร มีระเบียงรอบ หลังคาลด 2 ชั้น ลด 3 ตับ รองรับด้วยเสานางเรียง มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ รอบอุโบสถมีใบเสมาล้อม 8 ทิศ อุโบสถบูรณะใหม่เมื่อ พ.ศ. 2551 ศาลาการเปรียญทรงโรงแบบโถง มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ เจดีย์ทรงมอญซึ่งถือกันว่าองค์นี้มีความสวยงามที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศไทย ไม่ปรากฏว่าสร้างเมื่อใด แต่สันนิษฐานว่ามีความเก่าแก่ราว 200 ปี ผ่านการบูรณะหลายครั้ง ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว

รายนามเจ้าอาวาส
* พระพล
* พระปลอด
* พระเฉอะ
* พระจู
* พระครูเมธาธิการ
* พระอธิการสังคม ฐิติญาโณ

อ้างอิง
อินเดียน่า โจนส์ กับกงล้อแห่งโชคชะตา
อินเดียนา โจนส์ กับกงล้อแห่งโชคชะตา ( ) เป็นภาพยนตร์แนวแอคชั่นผจญภัยสัญชาติอเมริกันปี 2023 กำกับโดย เจมส์ แมนโกลด์ และร่วมเขียนบทโดย แมนโกลด์, เจซ บัตเตอร์เวิร์ธ, จอห์น-เฮนรี บัตเตอร์เวิร์ธ และ เดวิด เคป ผลิตโดยวอลต์ดิสนีย์พิกเชอส์ และลูคัสฟิล์ม และจัดจำหน่ายโดยวอลต์ดิสนีย์สตูดิโอส์โมชันพิกเชอส์ ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาคต่อของ ขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า 4: อาณาจักรกะโหลกแก้ว (2008) เป็นภาคที่ 5 และภาคสุดท้ายในภาพยนตร์ชุด อินเดียนา โจนส์ ภาพยนตร์เรื่องนี้นำแสดงโดยแฮร์ริสัน ฟอร์ดในบทของนักโบราณคดีอินเดียนา โจนส์ซึ่งเป็นการแสดงครั้งสุดท้ายของเขา จอห์น รีส-เดวีส์และคาเรน อัลเลนจากภาคที่แล้วกลับมารับบทเป็นซัลลาห์และแมเรียน เรเวนวูด สมาชิกใหม่ ได้แก่ ฟีบี ว
นจากภาคที่แล้วกลับมารับบทเป็นซัลลาห์และแมเรียน เรเวนวูด สมาชิกใหม่ ได้แก่ ฟีบี วอลเลอร์-บริดจ์, อันโตนิโอ บันเดรัส, โทบี โจนส์, บอยด์ โฮลบรูค, อีธาน อิซิดอร์ และแมดส์ มิคเคลเซน
อินเดียนา โจนส์ กับกงล้อแห่งโชคชะตา เป็นภาพยนตร์ภาคเดียวในซีรีส์ที่ไม่ได้กำกับโดยสตีเวน สปีลเบิร์กหรือเขียนบทโดยจอร์จ ลูคัส โดยทั้งคู่รับหน้าที่ผู้อำนวยการสร้างแทน นอกจากนี้ยังเป็นภาคเดียวในซีรีส์ที่ไม่ได้จัดจำหน่ายโดยพาราเมาต์พิกเจอส์ หลังจากที่ดิสนีย์เข้าซื้อกิจการของลูคัสฟิล์มซึ่งได้โอนลิขสิทธิ์ภาพยนตร์ภาคต่อในอนาคตให้กับวอลต์ดิสนีย์พิกเชอส์ พาราเมาต์สงวนสิทธิ์ในการจัดจำหน่ายภาพยนตร์ 4 ภาคแรก
แผนสำหรับภาพยนตร์เรื่อง อินเดียนา โจนส์ ภาคที่ 5 ย้อนกลับไปในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 เมื่อลูคัสและสปีลเบิร์กเจรจากับพาราเมาต์ สำหรับภาคต่อ 4 ภาคของ ขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า (1981) ลูคัสเริ่มค้นคว้าเพื่อหาโครงเรื่องที่เป็นไปได้สำหรับภาคที่ 5 ของภาพยนตร์เรื่องนี้ในปี 2008 แม้ว่าโปรเจ็กต์จะหยุดชะงักไปหลายปี

อินเดียนา โจนส์ กับกงล้อแห่งโชคชะตา ออกฉายในสหรัฐเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน 2023 ภาพยนตร์ได้รับการตอบรับอย่างกลาง ๆ โดยนักวิจารณ์ชื่นชมการแสดงของฟอร์ดและงานภาพ ภาพยนตร์ทำเงิน 384 ล้านดอลลาร์สหรัฐทั่วโลก
เนื้อเรื่อง
ในปี 1944 นักโบราณคดีและนักผจญภัยชาวอเมริกัน อินเดียนา โจนส์ ช่วยเพื่อนร่วมงาน เบซิล ชอว์ ต่อสู้กับเยือร์เกิน โฟลเลอร์ นาซี จากการได้รับกงล้อลึกลับที่เรียกว่ากลไกแอนติคิเธียรา 25 ปีต่อมา โจนส์รู้สึกไม่สบายใจที่รัฐบาลสหรัฐฯ ได้ว่าจ้างโวลเลอร์ให้ช่วยเอาชนะสหภาพโซเวียตในการแข่งขันอวกาศ ที่น่าประหลาดใจคือ เฮเลนา ชอว์ ลูกสาวของเบซิล (ลูกทูนหัวของโจนส์) ร่วมเดินทางไปกับเขาเพื่อกลไกแอนติคิเธียรา
การผลิต
พัฒนา
ในปี 1979 จอร์จ ลูคัสและสตีเวน สปีลเบิร์ก ทำข้อตกลงกับพาราเมาต์พิกเจอส์ สำหรับภาพยนตร์ชุด อินเดียนา โจนส์ 5 เรื่อง ในเดือนเมษายน 2008 แฮร์ริสัน ฟอร์ดกล่าวว่าเขาจะกลับมารับบทอินเดียนา โจนส์ในภาพยนตร์เรื่องที่ 5 หากไม่ต้องใช้เวลาในการพัฒนาอีก 20 ปี ซึ่งหมายถึงการพัฒนาที่ยาวนานของ ขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า 4: อาณาจักรกะโหลกแก้ว (2008) ซึ่งออกฉายในอีกหนึ่งเดือนต่อมา ภาพยนตร์เรื่องนี้แนะนำตัวละคร มัตต์ วิลเลียมส์ ซึ่งแสดงโดยไชอา เลอบัฟ ลูคัสเสนอความคิดที่จะให้วิลเลียมส์เป็นตัวละครนำในภาคที่ 5 แต่ต่อมาก็ตัดสินใจไม่เห็นด้วย ลูคัสกล่าวว่าอายุของฟอร์ดจะไม่เป็นปัญหาในการสร้างภาพยนตร์เรื่องอื่น โดยกล่าวว่า "มันไม่ใช่ว่าเขาแก่แล้ว เขาว่องไวอย่างไม
นการสร้างภาพยนตร์เรื่องอื่น โดยกล่าวว่า "มันไม่ใช่ว่าเขาแก่แล้ว เขาว่องไวอย่างไม่น่าเชื่อ เขาดูดีกว่าเมื่อ 20 ปีที่แล้วด้วยซ้ำ"
วันดาราคติ
วันดาราคติ (sidereal day) เป็นการแบ่งช่วงระยะเวลาแบบหนึ่งตามการเคลื่อนที่ในรอบวันเทียบกับตำแหน่งดาวฤกษ์ที่ปรากฏ

วันดาราคติปรากฏ
วันดาราคติปรากฏ (apparent sidereal day) คือเวลาที่โลกหมุนรอบตัวเองไปครบรอบ 360 องศา หรือพูดให้เจาะจงกว่านั้นคือ ช่วงเวลาระหว่างที่ดาวฤกษ์ที่ใช้อ้างอิงเคลื่อนผ่านเส้นเมริเดียน 2 ครั้ง วันดาราคติปรากฏนั้นสั้นกว่าวันสุริยคติประมาณ 3 นาที 56 วินาที (86,400 วินาที) ซึ่งหมายความว่าโลกหมุนไปในทิศทางเดียวกับที่โคจรรอบดวงอาทิตย์ แม้ว่าโลกจะหมุนรอบ 360 องศาเมื่อเทียบกับดาวฤกษ์ แต่ในระหว่างนั้นโลกก็หมุนรอบดวงอาทิตย์ไปด้วย เมื่อมองเทียบกับดวงอาทิตย์แล้วจะต้องใช้เวลามากขึ้นอีกประมาณ 4 นาทีจึงจะเหมือนว่าหมุนครบรอบ
คาบการโคจรของโลกอยู่ที่ประมาณ 365.2422 วัน ดังนั้นความแตกต่างระหว่างวันดาราคติปรากฏกับวันสุริยคติคือ (360 องศา/ประมาณ 365.2422 วัน) x (86400 วินาที/360 องศา) = ประมาณ 236 วินาที = ประมาณ 3 นาที 56 วินาที

เหตุผลที่การนับวันดาราคติ 1 ปีมากกว่าการนับวันโดยปกติไป 1 วัน ก็คือเพราะโลกโคจรรอบดวงอาทิตย์ไปทีละน้อยทุก ๆ วัน ดังนั้นสำหรับผูสังเกตการณ์ที่อยู่บนโลกเมื่อผ่านไป 365 + 1/ 4 วัน โลกก็จะหมุนรอบตัวเองไป 366 + 1/4 รอบ (โลกโคจรไปในทิศทางเดียวกับการหมุนรอบตัวเอง ทั้งคู่จะทวนเข็มนาฬิกาเมื่อมองจากทิศเหนือ)

วันดาราคติเฉลี่ย
เวลาเที่ยงคืน 0 นาฬิกาของเวลาดาราคติคือเวลาที่จุดวสันตวิษุวัตเคลื่อนผ่านเหนือเส้นเมริเดียน
วันดาราคติเฉลี่ย (mean sidereal day) คือวันดาราคติที่คำนวณจากการข้ามเส้นเมริเดียนของจุดวสันตวิษุวัตเฉลี่ย ไม่ใช่การข้ามเส้นเมริเดียนจริง
ปีศาจสาวมีแต่หัวร่วมไขปริศนา
ปีศาจสาวมีแต่หัวร่วมไขปริศนา หรือ อันเดดเมอร์เดอร์ฟาร์ซ หรือ อันเดดเกิร์ลเมอร์เดอร์ฟาร์ซ ( ) เป็นซีรีส์นวนิยายญี่ปุ่น เขียนโดยยูโงะ อาโอซากิ เริ่มตีพิมพ์ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2558 วางจำหน่ายถึงเล่มที่ 3 เมื่อปี พ.ศ. 2564 มังงะดัดแปลงวาดภาพโดยฮารูกะ โทโมยามะ เริ่มเผยแพร่ในนิตยสารโชเน็งซิริอุสรายเดือนของสำนักพิมพ์โคดันชะในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2559 ก่อนจะย้ายไปตีพิมพ์ในนิตยสารเนเมซิสในปี พ.ศ. 2560 และย้ายไปเผยแพร่ในเว็บไซต์คอมิกเดส์ในปี พ.ศ. 2561 มังงะได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะ (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 3 ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอลาแปงแทร็กออกอากาศทางผังรายการ+อัลตราของช่องฟูจิทีวีตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2566
ตัวละคร

ผู้ใช้กรงนก
; 
: 
:ปีศาจหญิงสาวในยุคเฮอัน ผู้ถูกตัดศีรษะโดยครึ่งคนครึ่งยักษ์ที่ไม่ทราบตัวตนจากอังกฤษและนำร่างที่ไร้ศีรษะไป ตั้งแต่ที่เธอเป็นปีศาจก็ไม่สามารถตายได้ (และการถูกตัดศีรษะโดยครึ่งคนครึ่งยักษ์ก็ทำให้เธอไม่สามารถฟื้นฟูตัวเองได้) ดังนั้นศีรษะของเธอจึงยังมีชีวิตอยู่ ในที่สุดจึงขอความช่วยหรือจากสึการุในการตามหาร่างกายกลับคืนมาและแก้แค้นคนร้าย

; 
: 
:ครึ่งคนครึ่งยักษ์ผู้ถูกฉีดเลือดของยักษ์เข้าร่างกายโดยคนร้ายคนเดียวกันกับที่ตัดศีรษะอายะ ด้วยเหตุนี้จึงมีพลังของยักษ์ โดยส่วนที่เป็นยักษ์มีพลังเหนือกว่าส่วนที่เป็นมนุษย์

; 
: 
:เมดผู้เข้มงวดผู้รับใช้อายะ พกปืนเล็กยาวมีดาบปลายปืนใช้สำหรับยิงกระสุนเงิน
สื่อ
นวนิยาย
ซีรีส์นวนิยาย ปีศาจสาวมีแต่หัวร่วมไขปริศนา เขียนโดยยูโงะ อาโอซากิ เริ่มตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์โคดันชะเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2558 โดยเป็นหนังสือในเครือโคดันชะไทงะ วางจำหน่ายถึงเล่มที่ 3 เมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2566

หนังสือนวนิยาย

มังงะ
ซีรีส์มังงะดัดแปลงวาดภาพโดยฮารูกะ โทโมยามะ เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งซิริอุสรายเดือนของสำนักพิมพ์โคดันชะในวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2559 ภายหลังย้ายไปตีพิมพ์ในนิตยสาร ของสำนักพิมพ์โคดันชะตั้งแต่วันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2560 หลังจากเนเมซิสยุติการตีพิมพ์ ซีรีส์ย้ายไปเผยแพร่ในเว็บไซต์คอมิกเดส์ หนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) วางจำหน่ายถึงเล่มที่ 3 เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2561

หนังสือมังงะ
อนิเมะ
ซีรีส์อนิเมะดัดแปลงมีการประกาศสร้างระหว่าง "Fuji TV Anime Lineup Presentation 2023" ในวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2566 ซีรีส์อนิเมะผลิตสตูดิโอลาแปงแทร็ก กำกับโดย[ชินอิจิ โอมาตะ|มาโมรุ ฮาตาเกยามะ]] เขียนบทโดยโนโบรุ ทากางิ ออกแบบตัวละครโดยโนริโกะ อิโตโดยอิงจากแนวคิดของเซโรโงะ อิวาโมโตะ และยังทำหน้าที่เป็นเป็นหัวหน้าผู้กำกับแอนิเมชันร่วมกับนาโฮะ คาโซโนะ แต่งดนตรีประกอบโดยยูมะ ยามางูจิ ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ทางผังรายการ +อัลตราของช่องฟูจิทีวี เพลงเปิดชื่อเพลงว่า "Crack-Crack-Crackle" ร้องโดยวงคลาสซี ส่วนเพลงปิดชื่อเพลงว่า "Reversal" ร้องโดยอันนา เมเดียลิงก์ได้ลิขสิทธิ์เผยแพร่ภูมิภาคในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ครันชีโรลได้ลิขสิทธ
รายชื่อตอน

หมายเหตุ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* อนิเมะ ปีศาจสาวมีแต่หัวร่วมไขปริศนา ที่อนิ-วัน ไทยแลนด์
* อนิเมะ ปีศาจสาวมีแต่หัวร่วมไขปริศนา ที่อนิ-วัน เอเชีย
* อนิเมะ ปีศาจสาวมีแต่หัวร่วมไขปริศนา ที่อ้ายฉีอี้
* อนิเมะ ปีศาจสาวมีแต่หัวร่วมไขปริศนา ที่ปีลีปีลี
*
บาชาบูช
บาชาบูช ( ; , , หรือในวรรณกรรมภาษาอังกฤษนิยมสะกดอักษรโรมัน: Bacha posh) เป็นการปฏิบัติในประเทศอัฟกานิสถานและบางส่วนของปากีสถานที่บางครอบครัวที่ไม่มีบุตรชายจะให้ลูกสาวใช้ชีวิตและปฏิบัติตนเป็นผู้ชาย ทำไปเพื่อให้ลูกสาวนั้นสามารถปฏิบัติตนได้อย่างอิสระขึ้นในสังคม เช่น เข้าเรียนในโรงเรียน หรือดูแลลูกสาวคนอื่นของครอบครัวในสาธารณะ

ที่มา
ธรรมเนียมปฏิบัตินี้มีปรากฏบันทึกไว้อย่างน้อยหนึ่งร้อยปีมาแล้ว เป็นไปได้ว่าธรรมเนียมนี้อาจมีปฏิบัติมาอย่างยาวนานกว่านั้น บาชาบูชอาจเริ่มต้นจากการที่สตรีปลอมตัวเป็นชายเพื่อสู้รบในช่วงเวลาแห่งสงคราม
นักประวัติศาสตร์ Nancy Dupree ระบุกับ เดอะนิวยอร์กไทมส์ ว่าเธอเคยเห็นภาพถ่ายที่อายุย้อนไปได้ถึงทศวรรษ 1900 ตอนต้น ในสมัยของฮะบีบุลละฮ์ ข่าน ที่แสดงภาพของสตรีแต่งตัวเป็นชาย พิทักษ์ฮาเร็มของกษัตริย์ เนื่องจากโดยทางการแล้ว ฮาเร็มจะสามารถมีผู้พิทักษ์ได้ ต้องไม่เป็นหญิงและไม่เป็นชาย

ภาพรวม
ในประเทศอัฟกานิสถาน ความกดดันทางสังคมส่งผลให้ครอบครัวต้องการมีลูกชายเพื่อสืบวงศ์ตระกูลและสืบทอดสมบัติของบิดา หากไม่มีลูกชาย ครอบครัวจะให้ลูกสาวแต่งตัวเป็นชาย บ้างยังมีความเชื่อว่าหากลูกสาวคนหนึ่งแต่งชายเป็นบาชาบูชแล้วจะทำให้โอกาสที่มารดามีลูกคนต่อไปเป็นลูกชายมีมากขึ้น
เด็กหญิงที่ปฏิบัติตามธรรมเนียมบาชาบูชจะแต่งกายด้วยเครื่องแต่งกายลักษณะแบบเพศชาย ตัดผมสั้นเหมือนผู้ชาย และใช้ชื่อที่เป็นผู้ชาย ในครอบครัวจะปฏิบัติต่อบาชาบูชในสถานะก้ำกึ่ง ไม่ใช่ทั้งหญิงและชายเต็มตัว ไม่ต้องเรียนที่จะทำอาหารหรือทำความสะอาดบ้านแบบผู้หญิง เมื่อเด็กหญิงเป็นบาชาบูชแล้ว มักจะมีโอกาสมากกว่าในการเข้าเรียน เดินทางไปมาในสาธารณะโดยอิสระ คุ้มครองพี่สาวน้องสาวของตนในที่สาธารณะในฐานะผู้ชาย เล่นกีฬา และหางาน

สถานะบาชาบูชของเด็กหญิงมักสิ้นสุดลงเมื่อเด็กหญิงเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ ผู้หญิงที่ถูกเลี้ยงดูในวัยเด็กมาให้เป็นบาชาบูชมักจะประสบปัญหาในการเปลี่ยนผ่านชีวิตจากเด็กผู้ชายมาเป็นสตรีซึ่งเต็มไปด้วยข้อจำกัดของสังคมอัฟกัน
อาซีตา ราฟาต (Azita Rafaat) สมาชิกสภานิติบัญญัติของอัฟกานิสถาน ผู้แทนแคว้นบัดกีส ไม่มีลูกชาย และเลี้ยงดูลูกสาวคนหนึ่งของตนให้เป็นบาชาบูช พร้อมระบุว่า "นี่เป็นสิ่งที่ชาวตะวันตกแทบจะจินตนาการไม่ออกด้วยซ้ำ"
การยอมรับในสังคม
เดิมที บาชาบูชไม่เป็นที่ทราบในสาธารณชนนอกตะวันออกกลาง กระทั่งเรื่องราวเริ่มถูกเผยแพร่ออกมาโดยสื่อต่าง ๆ ไม่มีสถิติแน่ชัดว่ามีที่ครอบครัวที่ปฏิบัติให้ลูกสาวแต่งชายเช่นนี้ เนื่องจากลักษณะโดยธรรมชาติของบาชาบูชเป็นธรรมเนียมลับอยู่แล้ว มีเพียงแค่สมาชิกหลักของครอบครัว มิตรสหายของครอบครัว และเจ้าหน้าที่การศึกษากับการแพทย์ที่จำเป็นเท่านั้นที่จะทราบถึงเพศทางชีววิทยาของบาชาบูชคนหนึ่ง ๆ โดยทั่วไปในสังคม ผู้คนรับรู้และมีความอดกลั้นต่อบาชาบูช แต่กระนั้น บาชาบูชก็ยังถูกล้อเลียนและกลั่นแกล้งหากถูกพบว่าเป็นบาชาบูชจริงเพราะถือเป็นการทำขัดต่อหลักศาสนาอิสลาม เมื่อถูกเปิดเผยแล้ว บาชาบูชอาจถูกสังคมตีตราบาปในลักษณะแอลจีบีทีในสังคมมุสลิม แม้จะไม่ได
กเปิดเผยแล้ว บาชาบูชอาจถูกสังคมตีตราบาปในลักษณะแอลจีบีทีในสังคมมุสลิม แม้จะไม่ได้ระบุตัวตนเป็นแอลจีบีทีก็ตาม
ในขบวนการสิทธิสตรีอัฟกันนั้นเป็นที่ถกเถียงว่าบาชาบูชเป็นธรรมเนียมซึ่งสร้างพลังแก่ผู้หญิงและช่วยให้พวกเธอสามารถประสบความสำเร็จได้ หรือว่าธรรมเนียมถือว่าทำร้ายผู้หญิง โดยเฉพาะในทางจิตวิทยา ผู้หญิงหลายคนที่ผ่านการเป็นบาชาบูชมาก่อนระบุว่าพวกเธอรู้สึกว่าบาชาบูชเป็นการสร้างพลัง แต่ก็น่าอึดอัด นักเคลื่อนไหวส่วนใหญ่มองว่าปัญหาแท้จริงเบื้องหลังธรรมเนียมบาชาบูชอยู่ที่สิทธิสตรีในสังคมมากกว่าที่ตัวธรรมเนียมบาชาบูชเอง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Women's View on News
ลักษมณา
ลักษมณา ( ) เป็นตำแหน่งที่คล้ายกับตำแหน่งพลเรือเอกในกองทัพของรัฐสุลต่านมลายูและในประเทศปัจจุบันอย่างอินโดนีเซียและมาเลเซีย เนื่องจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เคยเป็นส่วนหนึ่งของIndosphereของเกรตเตอร์อินเดียทั้งในช่วงต้นจนกระทั่งหลังจักรวรรดิศรีวิชัย ทำให้มีการใช้งานตำแหน่งฮินดูที่ใช้ภาษาสันสกฤต คำว่าลักษมณามาจากคำว่า พระลักษมณ์ บุคคลในรามายณะ มหากาพย์ฮินดู

รัฐสุลต่านมะละกา
ลัักษมณาในรัฐสุลต่านมะละกาทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยทางทะเลของรัฐสุลต่าน และที่สำคัญที่สุดคือเส้นทางการค้าระหว่างจีน-อินเดียในช่องแคบมะละกา เนื่องจากเส้นทางการค้านั้นเป็นเส้นชีวิตของจักรวรรดิ เขาเป็นผู้บังคับบัญชากองเรือมะละกาอย่างเต็มที่ เป็นรองเพียงเบินดาฮารากับสุลต่าน
วัดอินทาราม (อำเภอพระนครศรีอยุธยา)
วัดอินทาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 42 ไร่ 188 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 2 แปลง เนื้อที่ 2 ไร่ 1 งาน 40 ตารางวา
วัดอินทาราม หรือชาวบ้านเรียกว่า วัดอินท์ ตามประวัติวัดระบุว่าสันนิษฐานว่า สมเด็จพระอินทราชาเจ้า หรือ สมเด็จพระนครินทราธิราช เป็นผู้สร้าง แต่โดยมีหลักฐานแน่ชัด จึงประมาณปีสร้างวัดไว้เพื่อเป็นหลักในการศึกษาค้นคว้า คือประมาณ พ.ศ. 2310 อย่างไรก็ดีข้อมูลจากสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1920 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1930 เป็นวัดร้างเมื่อคราวกรุงศรีอยุธยาถูกข้าศึกตีแตก ต่อมาในปลายสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้รับการบูรณะขึ้นเป็นวัดมีพระสงฆ์ขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง เกี่ยวกับการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริย์ติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2516 เป็นต้นมา
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 10 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 หอสวดมนต์กว้าง 10 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 หอสวดมนต์กว้าง 10 เมตร ยาว 22 สร้าง พ.ศ. 2524 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กและไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 7 หลัง และหอระฆัง 1 หลัง สำหรับปูชนียวัตถุมี พระประธานภายในอุโบสถ มีชื่อเรียกว่า "หลวงพ่อโต" เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย เป็นพระพุทธรูปอยู่ในพระอิริยาบถนั่งขัดสมาธิ
รายนามเจ้าอาวาส
* เจ้าอธิการบุญ ประมาณ พ.ศ. 2475
* พระอธิการทรง
* พระอธิการปิ่น
* พระอธิการจันทร์
* พระอธิการชั้ว
* พระอธิการลาภ
* พระอธิการบุญมา ปภสฺสโร
* พระอธิการฉิงสวโร พ.ศ. 2511–2512
* พรมหาจิตร จนฺทูปโม พ.ศ. 2514–2517
* พระครูสิริวรวัฒน์ (ประจวบ สกฺกวโร ป.ธ. 4) ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ พ.ศ. 2518
* พระครูพิสิฐปริยัติธรรม (ยุทธนา ธนปญฺโญ) เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดโพธาราม (อำเภอปะนาเระ)
วัดโพธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าข้าม อำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 17 ไร่ 1 งาน 6 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 21 แปลง เนื้อที่ 12 ไร่ 2 งาน 52 ตารางวา พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมด้านไม่เท่ากัน สภาพแวดล้อมเป็นทุ่งนาของชาวบ้าน ปัจจุบันเจ้าอาวาส คือ พระครูวิชาญโพธิวัฒน์

วัดโพธาราม หรือชาวบ้านเรียกว่า วัดโพธิ์ สร้างขึ้นเป็นวัดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2394 โดยมีนายหมวดแดงเป็นประธานดำเนินการสร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2438 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 12 เมตร ยาว 17 เมตร มีช่วงหนึ่งวัดตกอยู่ในสภาพวัดร้างเนื่องจากภาวะความไม่สงบ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6.50 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 ศาลาการเปรียญกว้าง 12 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2494 กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารไม้ยกพื้นสูง และหอฉัน 1 หลัง

อ้างอิง
วัดสุทธิกาวาส (จังหวัดปัตตานี)
วัดสุทธิกาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลละหาร อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี มีที่ดินตั้งวัด 50 ไร่ 3 งาน 53 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์เนื้อที่ 16 ไร่ 76 ตารางวา

วัดสุทธิกาวาส เดิมชาวบ้านเรียก วัดสักขี หรือ วัดกวักขี หรือ วัดขี แต่ชาวมุสลิมเรียก กรากกี สร้างเมื่อ พ.ศ. 2300 โดยยายทอง (โต๊ะทอง) จอมเจ้าหอมและนางพญาชี ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2486 ในอดีตเจ้าเมืองสายบุรีจะประกอบพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยาแก่ข้าราชการประจำเมืองที่วัดนี้ สาเหตุที่ชื่อวัดสักขี เนื่องมาจากวัดนี้มีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ตั้งอยู่ริมทางขึ้นสู่พระวิหารกว้าง 1 ศอก ลึก 1 ศอก น้ำใสปริ่มอยู่ตลอดปี ซึ่งน้ำในบ่อใช้ประกอบพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยา
โบราณสถานและโบราณวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ วิหารขนาดเล็กอยู่หลังหนึ่ง ตั้งอยู่บนเนินเขาเตี้ย ๆ ภายในมีวิหารพระพุทธรูปปางมารวิชัย 3 องค์ เล่ากันว่ามีผู้ไปพบพระพุทธรูปฝังอยู่ใกล้กับต้นไทรในหมู่บ้านชเม (ช่องแมว) หลังค่ายลูกเสือสุริยะสุนทรครั้นความทราบไปถึงหมู่พุทธศาสนิกชนในละแวกนั้น ก็พากันอัญเชิญมาประดิษฐานไว้ในวิหารและสร้างพรพุทธรูปขึ้นอีก 2 องค์ ประดิษฐานทแยงมุมเป็นรูปสามเหลี่ยม กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนพระพุทธรูปทั้ง 3 องค์ เมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478 มีซากเจดีย์เหลือแต่ฐานสร้างประมาณ พ.ศ. 2300 เป็นศิลปะอยุธยา สันนิษฐานว่าบรรจุอัฐิผู้สร้างวัดคือ ยายทอง (โต๊ะทอง) จอมเจ้าหอมและนางพญาชี

อ้างอิง
วัดแหลมตะลุมพุก
วัดแหลมตะลุมพุก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแหลมตะลุมพุก อำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช
วัดแหลมตะลุมพุกตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2469 ปรากฏหลักฐานว่าวัดแหลมตะลุมพุกเคยมีที่ดินประมาณ 84 ไร่ จนเมื่อ พ.ศ. 2505 เกิดวาตภัยครั้งใหญ่ในประวัติศาสตร์ มีผู้เสียชีวิตกว่า 1,300 คน ทำให้เนื้อที่ของวัดขณะนี้เหลือประมาณ 36–37 ไร่เท่านั้น อุโบสถหลังเดิมที่อยู่ติดกับทะเลจะถูกคลื่นซัดจมหายไป จนเมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2550 อุโบสถหลังดังกล่าวโผล่พ้นน้ำให้เห็นในช่วงที่น้ำลด เป็นรูป 4 เหลี่ยมปริมน้ำ กว้าง 8 เมตร ยาว 16 เมตร แบบมหาอุด ปรากฏว่าพบลูกนิมิต 4 ลูก จากคำบอกเล่าภายในอุโบสถมีพระพุทธรูปปูนปั้นขนาดใหญ่ เมื่อ พ.ศ. 2550 ขณะเตรียมสร้างอุโบสถใหม่ ได้พบลูกนิมิตในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวด้วย
พี-ราเมส
พี-ราเมส ( , ; อียิปต์โบราณ: แปลว่า "บ้านของราเมสเซส") เป็นเมืองหลวงใหม่ที่สถาปนาขึ้นในช่วงสมัยราชวงศ์ที่สิบเก้าโดยฟาโรห์ราเมสเซสที่ 2 (1279–1213 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ที่หมู่บ้านกันติร์ ซึ่งอยู่ใกล้กับโบราณสถานเมืองอะวาริส เมืองพี-ราเมสเป็นสถานที่ของพระราชวังฤดูร้อนในช่วงรัชสมัยฟาโรห์เซติที่ 1 (ประมาณ 1290–1279 ปีก่อนคริสต์ศักราช) และอาจจะถูกสร้างขึ้นโดยฟาโรห์ราเมสเซสที่ 1 (ประมาณ 1292–1290 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ในช่วงที่พระองค์ทรงเป็นขุนนางในช่วงการปกครองของฟาโรห์ฮอร์เอมเฮบ
การค้นพบ
 ที่ปรากฏตำแหน่งของเมืองทานิสและอะวาริส ซึ่งอยู่ใกล้กับเมืองพี-ราเมส]]
ในปี ค.ศ. 1884 ฟลินเดอรส์ เพตรีได้เดินทางมาถึงอียิปต์เพื่อเริ่มการขุดค้น โดยการขุดค้นครั้งแรกของเพตรีอยู่ที่เมืองทานิส ซึ่งเดินทางมาพร้อมกับคนงานจำนวน 170 คน ซึ่งต่อมาในคริสต์ทศวรรษ 1930 ซากปรักหักพังที่เมืองทานิสถูกสำรวจโดยปีแยร์ ม็องแต กองเศษหินจากสมัยรามเสสที่แตกหักจำนวนมากที่เมืองทานิส เป็นหลักฐานให้นักโบราณคดีระบุว่าเป็นเศษหินมาจากเมืองพี-ราเมส แต่ในที่สุดแล้วก็ได้รับการพิสูจน์ว่าไม่ปรากฏอนุสาวรีย์และจารึกเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นบริเวณดังกล่าว
ในปี ค.ศ. 1960 มันเฟรด เบียตัคทราบได้ว่า เมืองพี-ราเมส ซึ่งเป็นที่รู้กันดีว่าตั้งอยู่ที่แม่น้ำสาขาตะวันออกสุดของแม่น้ำไนล์ เบียตัคจึงพยายามทำแผนที่แม่น้ำสาขาทั้งหมดของบริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์โบราณอย่างระมัดระวังและพบว่าแม่น้ำสาขาเปลูเซีย ซึ่งอยู่ทางตะวันออกสุดในรัชสมัยของฟาโรห์ราเมสเซส ในขณะที่แม่น้ำสาขาทานิส (เช่น แม่น้ำสาขาที่เมืองทานิสตั้งอยู่) นั้นไม่มีอยู่จริง ดังนั้น การขุดค้นจึงเริ่มขึ้นที่บริเวณที่ค้นพบเครื่องปั้นดินเผาจากสมัยราเมสเซสมากที่สุด ซึ่งก็คือบริเวณเตลล์ อัลดับอะฮ์ และกันติร์ ถึงแม้ว่าจะไม่ปรากฏร่องรอยของที่อยู่อาศัยก่อนหน้านี้ที่ปรากฏให้เห็นบนพื้นผิว แต่ในไม่ช้าการค้นพบก็ระบุว่า เตลล์ อัลดับอะฮ์ เป็นเมืองหลวงอะวา
ให้เห็นบนพื้นผิว แต่ในไม่ช้าการค้นพบก็ระบุว่า เตลล์ อัลดับอะฮ์ เป็นเมืองหลวงอะวาริสของผู้ปกครองฮิกซอส ส่วนหมู่บ้านกันติร์ได้รับการยอมรับว่าเป็นที่ตั้งของเมืองหลวงพี-ราเมสจากช่วงสมัยราเมสเซส หมู่บ้านกันติร์หรือเมืองพี-ราเมส ตั้งอยู่ห่างออกไปประมาณ 30 กิโลเมตร (19 ไมล์) ไปทางใต้ของเมืองทานิส ส่วนเตลล์ อัลดับอะฮ์ ซึ่งเป็นที่ตั้งของเมืองอะวาริส ซึ่งตั้งอยู่ทางใต้ของหมู่บ้านกันติร์ ประมาณ 2 กิโลเมตร (1.2 ไมล์)
ในปี ค.ศ. 2017 นักโบราณคดีจากพิพิธภัณฑ์รอยเมอร์และเพลิไซอุสได้ขุดพบรอยเท้าเด็กที่ก้นครก และชิ้นส่วนของผนังทาสี ซึ่งอาจจะเป็นปูนเปียกเฟรสโกที่รอการศึกษาเพิ่มเติม โดยเชื่อกันว่าใช้เป็นของตกแต่งที่สถานที่อย่างพระราชวังหรือวิหาร

อ้างอิง
กุหลาบดำ ส.จ.เปี๊ยกอุทัย
กุหลาบดำ ส.จ.เปี๊ยกอุทัย มีชื่อจริงว่า สมบูรณ์ มีสิทธิ์ดี (ชื่อเล่น เขียว) เกิดเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2541 เป็นนักมวยไทยชาวไทย

ประวัติ
กุหลาบดำเป็นลูกชาวนา บิดาชื่อจำเริญ มารดาชื่อนางเหียด บ้านเกิดอยู่ที่อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์ เป็นบุตรคนโตในบรรดาพี่น้อง 5 คน มีน้องชายเป็นนักมวยไทยเช่นกันชื่อ ไท ส.จ.เปี๊ยกอุทัย และน้องสาวอีก 3 คน ชื่อ หิรัญญา, หิรัญ และเบญจพร
กุหลาบดำชื่นชอบมวยมาตั้งแต่เด็ก ได้ชกมวยครั้งแรกเมื่ออายุ 8 ปี ที่งานฝังลูกนิมิตที่วัดบ้านจาน บิดาเห็นว่ามีแววจึงทำค่ายมวยเล็ก ๆ ชื่อว่า "ส.กัลยาณี" และด้วยมีชื่อเล่นว่า "เขียว" จึงใช้ชื่อขึ้นชกว่า เขียวมรกต ส.กัลยาณี ชกมวยในแถบภาคอีสาน จนมีรายได้จากการชกมวยเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
กุหลาบดำเมื่ออายุราว 15-16 ปี ตัดสินใจเดินทางเข้ากรุงเทพตามคำชักชวนของเพื่อนพ่อที่เป็นเทรนเนอร์อยู่ในค่ายสมรักษ์ คำสิงห์ แต่เมื่ออยู่ได้สักพักประมาณ 6 เดือน เห็นว่าปรับตัวได้ยาก จึงกลับไปสุรินทร์บ้านเกิดเช่นเดิม ภายหลังสมรักษ์ได้ฝากกุหลาบดำให้ไปอยู่กับค่าย สจ.เปี๊ยกอุทัย ในราว พ.ศ. 2557 ได้ชื่อว่ากุหลาบดำที่นี่ และได้ อาจารย์สมพร แก้วกัณหา อดีตนักมวยฝีมือดีจากจังหวัดนครสวรรค์ มาเป็นเทรนเนอร์ซ้อมเรื่อยมา
ระหว่าง พ.ศ. 2559-2560 กุหลาบดำประสบความสำเร็จอย่างมาก ไม่แพ้ใคร 7 ไฟต์ติดต่อกันที่สนามมวยเวทีช่อง 7 สี จนได้เสื้อสามารถ หลังจากนั้นได้ครองแชมป์สนามมวยเวทีลุมพินีและแชมป์ประเทศไทย ได้เซ็นสัญญากับวันแชมเปียนชิพเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2562 และได้ประเดิมสนามแข่งขันเมื่อ 6 กันยายน พ.ศ. 2562 ที่นครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม

ชีวิตส่วนตัว
กุหลาบดำได้ศึกษา กศน.ชั้นมัธยมปลาย มีภรรยาชื่อ วนิดา เข็มเพชร (ใหม่) เป็นชาวสุรินทร์เช่นกัน มีบุตรชายชื่อ จักรภัทร มีสิทธิ์ดี (แชมป์)

อ้างอิง
วัดนิกรชนาราม
วัดนิกรชนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอาเนาะรู อำเภอเมืองปัตตานี จังหวัดปัตตานี มีเนื้อที่ 6 ไร่ 1 งาน 34.2 ตารางวา
วัดนิกรชนาราม ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดหัวตลาด ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2477 สืบเนื่องจากพระธรรมวโรดม (เซ่ง อุตฺตโม) วัดราชาธิวาส เจ้าคณะมณฑลนครศรีธรรมราชมาตรวจการคณะสงฆ์ ได้มาพำนักที่วัดตานีนรสโมสร พระธรรมวโรดมมีความประสงค์จะสร้างวัดในเมืองปัตตานีเพิ่มอีกหนึ่งวัด เนื่องจากในเมืองปัตตานีมีวัดอยู่เพียงสองวัด คือ วัดตานีนรสโมสรกับวัดนพวงศาราม ท่านได้เดินทางเพื่อหาที่สร้างวัดหลายแห่ง จนพบที่ดินที่เป็นป่าช้าแห่งหนึ่ง จึงได้ขอที่ดินแปลงนี้ต่อพระบริรักษ์ภูธร ข้าหลวงประจำจังหวัด และขุนชูปรีชาวุฒิ นายอำเภอสะบารัง ข้าหลวงประจำจังหวัดและนายอำเภอไม่ขัดข้อง เพราะเห็นว่าในบริเวณดังกล่าวมีชุมชนชาวจีนอาศัยอยู่หนาแน่น สามารถที่จะดูแลอุปฐากพระสงฆ์ได้ไม่อัตคัด เริ่มแรก
วมีชุมชนชาวจีนอาศัยอยู่หนาแน่น สามารถที่จะดูแลอุปฐากพระสงฆ์ได้ไม่อัตคัด เริ่มแรกสร้างเป็นสำนักสงฆ์หัวตลาด มีการสร้างกุฏิที่พักสงฆ์ จำนวน 9 หลัง ได้สร้างเสนาสนะต่าง ๆ ฉลองสมโภชในปี พ.ศ. 2481 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2517 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 15 เมตร ยาว 45 เมตร
สมัยพระครูวิโรจน์ธรรมาภรณ์ (เมือง ชุตินฺธโร) ท่านได้ดำเนินการสร้างอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2519 สร้างศาลาการเปรียญคอนกรีตเสริมเหล็กเมื่อ พ.ศ. 2534 สร้างหอฉันและหอระฆังเมื่อ พ.ศ. 2538 ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในศาลาการเปรียญ เป็นพระพุทธรูปหล่อปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 1 เมตร 35 เซนติเมตร มีฐานสิงห์สูง 50 เซนติเมตร หล่อติดกับองค์พระ และพระพุทธรูปสร้างด้วยเกสรดอกไม้ ปางมารวิชัย หนักตักกว้าง 1 ศอก นางยกเฮี้ยว เลขะกุล สร้างถวาย

รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูสโมสรสิทธิการ (แก้ว) พ.ศ. 2478–
* พระครูโสภณธรรมจารี
* พระชื่น ฐิตกุโล
* พระครูวิโรจน์ธรรมาภรณ์ (เมือง ชุตินฺธโร) พ.ศ. 2516–2542
* พระครูถาวรธรรมารักษ์ (เคี้ยง ถาวโร) พ.ศ. 2543–

อ้างอิง
วัดมัชฌิมาวาส (จังหวัดปัตตานี)
วัดมัชฌิมาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลยามู อำเภอยะหริ่ง จังหวัดปัตตานี มีที่ดินเนื้อที่ 18 ไร่ 2 งาน 75 ตารางวา
วัดมัชฌิมาวาส หรือชาวบ้านเรียกว่า วัดกลาง ตามประวัติวัดระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2360 อย่างไรก็ตามสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2330 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2335 ในสมัยพระยายะหริ่ง (พ่าย) (ขณะนั้นเป็นพระยาพิพิธเสนามาตย์ฯ) เจ้าเมืองยะหริ่งคนแรกได้ย้ายเมือง จากตำบลบานา มาสร้างเมืองยะหริ่งที่ริมคลองยามู สร้างวัดกลางขึ้นมาเพราะอยู่กลางเมือง มีจุดประสงค์เพื่อประกอบพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยาของข้าราชการเมืองยะหริ่ง เมื่อ พ.ศ. 2360 พระยายะหริ่ง (พ่าย) ได้อัญเชิญหลวงพ่อทุ่งคา วัดทุ่งคา (ปัจจุบันเป็นวัดร้าง) พร้อมทั้งได้นิมนต์เจ้าอาวาสวัดทุ่งคา (ซึ่งขณะนั้นเหลือเจ้าอาวาสอยู่เพียงองค์เดียวเสนาสนะก็กำลังทรุดโทรม) มาเป็นเจ้า
วัดกลางค่อย ๆ เสื่อมลง จนเมื่อ พ.ศ. 2411 วัดกลางก็ร้างลงหลวงพ่อทุ่งคาจึงถูกอัญเชิญมาไว้ที่วัดบูรพาราม ต่อมาหลวงวิฑูรธุรการ นายอำเภอยามู สถาปนาวัดกลางขึ้นใหม่และได้นิมนต์พระอาจารย์ไชยเส้งมาเป็นเจ้าอาวาส วัดกลางเป็นวัดร้างครั้งที่ 2 เมื่อ พ.ศ. 2539 หลวงพ่อแก้ว เจ้าอาวาสรูปสุดท้ายมรณภาพ ปัจจุบันวัดมัชฌิมาวาสมีเจ้าอาวาสคือ พระครูไพศาลขันตยาทร (สมยศ ขนฺติโก)

อาคารเสนาสนะภายในวัดได้แก่ อุโบสถ มีหลักฐานว่าบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2528 และศาลาการเปรียญกว้าง 8 เมตร ยาว 10 เมตร

อ้างอิง