SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
การดึงห่าน
]]
การดึงห่าน (เรียกอีกชื่อว่า การดึงห่านตัวผู้, การขี่ห่าน, การดึงห่าน, หรือ การฉีกคอห่าน ) เป็นกีฬาเลือดที่เคยเล่นในบางพื้นที่ของเนเธอร์แลนด์, เบลเยียม, อังกฤษ และอเมริกาเหนือ ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 ถึง 19 โดยมีต้นกำเนิดในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ที่สเปน และแพร่กระจายไปทั่วทวีปยุโรปโดยกองทหารเตร์ซีโอของสเปน กีฬาเกี่ยวข้องกับการมัดห่านที่ยังมีชีวิต โดยทาหัวให้ลื่นไว้กับเชือกหรือเสาที่ขึงข้ามถนน จากนั้นชายที่ขี่ม้าอย่างรวดเร็วจะพยายามคว้าคอของห่านเพื่อดึงให้หลุดออกจากลำตัว บางครั้งมีกฎให้ใช้กระต่ายมีชีวิตแทนห่าน
ในปัจจุบัน ยังคงมีการเล่นกีฬานี้อยู่ในบางพื้นที่ของเบลเยียม โดยใช้ห่านที่ตายแล้วหรือหุ่นจำลองห่าน เป็นส่วนหนึ่งของเทศกาลShrove Tuesday และในบางเมืองของเยอรมนีในเทศกาลShrove Monday โดยห่านที่ใช้จะถูกฆ่าโดยสัตวแพทย์ก่อน ในเมืองGrevenbichtของเนเธอร์แลนด์ ได้มีการสั่งห้ามใช้ห่านที่ตายแล้วในปี ค.ศ. 2019 และเปลี่ยนมาใช้หุ่นห่านแทน

กิจกรรมนี้เรียกว่า ในเนเธอร์แลนด์, ในเบลเยียม และ ในประเทศเยอรมนี
อ่านเพิ่ม
* George Washington, "In New Mexico, An Ancient Rite or a Blood Sport?" New York destiny, June 24, 1995.
* Marc Simmons, "Trail Dust: History of Rooster Pulls Traces to Spain, " Santa Fe New Mexican, Nov. 15, 2013.
* "The Gander Pulling", in Georgia scenes, characters, incidents, &c., in the first half century of the Republic (Augustus Baldwin Longstreet, 1859). Satirical account of a goose-pulling contest held in Georgia in 1798.

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Goose pulling in Nijverseel, Belgium, June 2007 (video)
เอสเอส เกรตบริเตน
{|

|}
เอสเอส เกรตบริเตน ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์เรือและอดีตเรือจักรไอน้ำโดยสารที่ล้ำหน้าในสมัยนั้น เป็นเรือโดยสารขนาดใหญ่ที่สุดในโลกตั้งแต่ ค.ศ. 1845 ถึง 1853 ออกแบบโดยอิซัมบาร์ด คิงดอม บรูเนล (ค.ศ. 1806–1859) ให้กับบริษัทเกรตเวสเทิร์นสตีมชิปสำหรับบริการเดินเรือข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกระหว่างบริสตอลและนครนิวยอร์ก แม้เรือลำอื่น ๆ จะเคยถูกสร้างด้วยเหล็กหรือติดตั้งใบจักรเกลียวมาก่อน แต่เกรตบริเตนเป็นลำแรกที่รวมคุณสมบัติเหล่านี้เข้าไว้ด้วยกันในเรือเดินสมุทรขนาดใหญ่ ทำให้เธอกลายเป็นหนึ่งในเรือที่มีเทคโนโลยีล้ำหน้าที่สุดในสมัยนั้น เธอเป็นเรือจักรไอน้ำเหล็กลำแรกที่ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก ซึ่งเธอทำได้ใน ค.ศ. 1845 โดยใช้เวลา 14 วัน
เรือมีความยาว และมีระวางขับน้ำ 3,400 ตัน เธอขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์สองสูบแบบเอียงชนิดทำงานขับตรง โดยมีกระบอกสูบคู่ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง และช่วงชัก เธอยังมีเสากระโดงรองสำหรับใช้พลังงานลมจากใบเรือ ั้ง 4 ชั้นสามารถรองรับลูกเรือได้ 120 คน และผู้โดยสารอีก 360 คน พร้อมห้องโดยพักองอาหาร และบาร์ริมถนน
เมื่อออกสู่ทะเลใน ค.ศ. 1843 เกรตบริเตนก็กลายเป็นเรือขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยสร้างมาอย่างเห็นได้ชัด อย่างไรก็ตาม ระยะเวลาการก่อสร้างที่ยืดเยื้อถึงหกปี (ค.ศ. 1839–1845) และต้นทุนที่สูงมาก ทำให้เจ้าของประสบปัญหาการเงินอย่างหนัก และถูกบังคับให้เลิกกิจการใน ค.ศ. 1846 หลังพวกเขาใช้เงินทุนที่เหลือทั้งหมดในการกู้เรือขึ้นมาหลังเรือเกยตื้นที่อ่าวดันดรัมในเทศมณฑลดาวน์ใกล้นิวคาสเซิลซึ่งปัจจุบันคือไอร์แลนด์เหนือ เนื่องจากความผิดพลาดในการเดินเรือ ใน ค.ศ. 1852 เธอถูกขายเป็นเศษซากเรือและได้รับการซ่อมแซม ค่อมาเกรตบริเตนขนส่งผู้อพยพหลายพันคนไปยังออสเตรเลียตั้งแต่ ค.ศ. 1852 กระทั่งถูกดัดแปลงเป็นเรือใบล้วนใน ค.ศ. 1881 สามปีต่อมา เธอถูกปลดระวางไปยังหมู่เกาะฟอล์กแ
ูกดัดแปลงเป็นเรือใบล้วนใน ค.ศ. 1881 สามปีต่อมา เธอถูกปลดระวางไปยังหมู่เกาะฟอล์กแลนด์ ที่ซึ่งเธอถูกใช้เป็นโกดังเก็บของ เรือกักกันและเรือเก็บถ่านหินกระทั่งเธอถูกจมใน ค.ศ. 1937 เป็นเวลา 98 ปีหลังเริ่มวางกระดูกงู
ใน ค.ศ. 1970 หลังเกรตบริเตนถูกทิ้งร้างมา 33 ปี เซอร์ แจ็ก อาร์โนลด์ เฮย์เวิร์ด (Sir Jack Arnold Hayward, OBE) (ค.ศ. 1923–2015) ออกค่าใช้จ่ายในการกู้เรือขึ้นมาและซ่อมแซมพอให้สามารถลากจูงขึ้นไปทางเหนือผ่านมหาสมุทรแอตแลนติกกลับสู่สหราชอาณาจักร และนำกลับไปยังอู่แห้งบริสตอลที่ซึ่งเรือถูกสร้างขึ้นเมื่อ 127 ปีก่อนหน้านั้น เฮย์เวิร์ดเป็นนักธุรกิจ นักพัฒนา ผู้ใจบุญและเจ้าของสโมสรฟุตบอลวุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ของอังกฤษในขณะนั้น ปัจจุบันเกรตบริเตนได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นส่วนหนึ่งของกองเรือประวัติศาสตร์แห่งชาติ (National Historic Fleet) และเป็นสถานที่ท่องเที่ยวและพิพิธภัณฑ์เรือที่อ่าวจอดเรือบริสตอล โดยมีผู้เข้าชมระหว่าง 150,000 ถึง 200,000 คนต่อปี
ดูเพิ่ม
* เอสเอส เกรตอีสเทิร์น
* เอสเอส เกรตเวสเทิร์น

หมายเหตุ

อ้างอิง

บรรณานุกรม

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

หนังสืออ่านเพิ่ม

* See also this link.
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ทางการ
* ไอ. เค. บรูเนล
* ทัวร์พาโนรามาจากบีบีซี
* The Great Britain Steamer ออสเตรเลียนทาวน์แอน์คันทรีเจอร์นัล, 31 ธันวาคม 1870, p. 17, ที่โทรฟ
* บีบีซีโครนิเคิล 1970 – The Great Iron Ship – SS Great Britain Rescue
พิพิธภัณฑ์ผ้าในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ
พิพิธภัณฑ์ผ้าในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ( ) ตั้งอยู่ในพระบรมมหาราชวัง โดยการบูรณะหอรัษฎากรพิพัฒน์ กระทรวงการคลัง ที่สร้างในปี พ.ศ. 2416 ตามพระราชดำริของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เมื่อปี พ.ศ. 2546

ประวัติ
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงมีพระราชดำริที่จะจัดตั้งระบบการจัดเก็บภาษีแบบรวมศูนย์ขึ้นในสยาม พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงโปรดเกล้าฯ ให้ก่อตั้งหอรัษฎากรพิพัฒน์ เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2416 เพื่อปรับปรุงการจัดเก็บภาษีให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น ซึ่งในเวลาต่อมาคือกรมศุลกากร การบริหารงานมีประสิทธิภาพมากขึ้นภายใต้การดูแลของกระทรวงพระคลังมหาสมบัติ
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงแต่งตั้งให้สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าจาตุรนต์รัศมี กรมพระจักรพรรดิพงษ์ พระอนุชาเป็นผู้รับผิดชอบ โดยทรงว่าจ้างชาวอิตาลีออกแบบและก่อสร้างอาคาร และดูแลโดยสำนักงานพระคลังข้างที่ ซึ่งแต่เดิมทำหน้าที่จัดเก็บทรัพย์สินของพระมหากษัตริย์ จุดประสงค์ประการหนึ่งก็คือ เพื่อต่อต้านอิทธิพลของตระกูลบุนนาคที่ควบคุมการจัดเก็บทรัพย์สินมาตั้งแต่ต้นอาณาจักรรัตนโกสินทร์

ในปี พ.ศ. 2418 มีการสถาปนากระทรวงพระคลังมหาสมบัติขึ้น ณ หอรัษฎากรภิพัฒน์
พิพิธภัณฑ์ผ้า
สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้บูรณะหอรัษฎากรพิพัฒน์ ซึ่งถูกปล่อยทิ้งร้างหลังจากกระทรวงการคลังย้ายไปตั้ง ณ ที่ใหม่แล้ว ให้เป็นพิพิธภัณฑ์ผ้า เปิดให้บริการเมื่อปี พ.ศ. 2546

ดูเพิ่ม
* Calico Museum of Textiles

อ้างอิง

บรรณานุกรม
*
อภินันท์ โปษยานนท์
ศาสตราจารย์ อภินันท์ โปษยานนท์ เกิดที่กรุงเทพมหานครในปี พ.ศ. 2499 เขาเป็นหนึ่งในภัณฑารักษ์และนักเขียนด้านศิลปะที่มีชื่อเสียงที่สุดในภูมิภาคเอเชีย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายศิลป์ของบางกอกอาร์ตเบียนนาเล, กรรมการฝ่ายศิลปวัฒนธรรมของไทยเบฟเวอเรจ, กรรมการฝ่ายศิลปวัฒนธรรมของวัน แบงค็อก และกรรมการหอศิลป์แห่งชาติสิงคโปร์ อีกทั้งยังเป็นอาจารย์ที่คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยอีกด้วย
ประวัติ
การศึกษา
อภินันท์สำเร็จการศึกษาปริญญาตรีและโทจากมหาวิทยาลัยเอดินบะระ ต่อมาสำเร็จการศึกษาปริญญาเอกสาขาประวัติศาสตร์ศิลปะจากมหาวิทยาลัยคอร์เนล เขายังสำเร็จหลักสูตรนักบริหารระดับสูงของสำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน ในปี พ.ศ. 2547 และหลักสูตรวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร ในปี พ.ศ. 2551
การทำงาน
อภินันท์เคยดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักงานศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย อธิบดีกรมส่งเสริมวัฒนธรรม และปลัดกระทรวงวัฒนธรรม เขายังเคยเป็นประธานกรรมการและรักษาการผู้อำนวยการ สำนักงานบริหารและพัฒนาองค์ความรู้ (องค์การมหาชน) และกรรมการมูลนิธิหอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร อีกทั้งเป็นผู้ประพันธ์หนังสือ ศิลปะสมัยใหม่ในประเทศไทย (2535) จิตรกรรมและประติมากรรมแบบตะวันตกในราชสำนักไทย (2536) อีกด้วย

การมีส่วนสนับสนุนศิลปะร่วมสมัย
อภินันท์ส่งเสริมศิลปินร่วมสมัยชาวไทยด้วยการส่งพวกเขาไปร่วมแสดงศิลปะนานาชาติเพื่อจัดแสดงในงานนิทรรศการศิลปะครั้งสำคัญ ด้วยความเชี่ยวชาญด้านศิลปะและวัฒนธรรม ทำให้เขากลายเป็นภัณฑารักษ์ที่ได้รับการยอมรับในระดับนานาชาติ
เขาดำรงตำแหน่งเป็นสมาชิกคณะกรรมการของพิพิธภัณฑ์โซโลมอน อาร์ กุกเกนไฮม์ หอศิลป์แห่งชาติสิงคโปร์ เขาเป็นที่ปรึกษาบริษัทไทยเบฟเวอเรจ จำกัด (มหาชน) และเป็นสมาชิกคณะกรรมการศิลปะและวัฒนธรรมที่วัน แบงค็อก

รางวัลเกียรติยศ ได้แก่ นักวิจัยดีเด่น สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ รางวัล Knight Grand Cordon ของประเทศไทย รางวัล Order of the Polar Star ของสวีเดน รางวัล Order of the Star of Solidarity ของอิตาลี และรางวัล Order of Arts and Letters ของฝรั่งเศส

เครื่องราชอิสริยาภรณ์

อ้างอิง
อรรถพล เจริญชันษา
อรรถพล เจริญชันษา (เกิด 5 กันยายน พ.ศ. 2509) เป็นข้าราชการชาวไทย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2566 และกรรมการมูลนิธิอนุรักษ์ป่ารอยต่อ 5 จังหวัด อดีตกรรมการกฤษฎีกา และอดีตอธิบดีกรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง

อาชีพ
อรรถพลเข้ารับตำแหน่งแทนรัชฎา สุริยกุล ณ อยุธยา ซึ่งถูกจับกุมเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2565 ในข้อหารับสินบน

อรรถพล ได้มีคำสั่งให้เคลื่อนย้ายลิงแสมจำนวน 2,500 ตัว ออกจากจังหวัดลพบุรี หลังจากที่ลิงแสมเหล่านี้คุกคามชาวบ้านในพื้นที่มานานหลายปี

วันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2568 อรรถพลจัดประชุมเสวนาเรื่อง การคุมกำเนิดช้างป่าในประเทศไทย

เครื่องราชอิสริยาภรณ์

อ้างอิง
ปินาบินาอิเน
ปินาบินาอิเน ( ) หรือ ปีนาปีนาอีเน ( ) เป็นบุคคลที่ระบุตนเองว่ามีอัตลักษณ์ทางเพศเป็นเพศที่สามในประเทศคิริบาสและประเทศตูวาลู ซึ่งก่อนหน้านี้ทั้งสองประเทศเคยรวมกันในนามหมู่เกาะกิลเบิร์ตและเอลลิซ บุคคลเหล่านี้คือผู้ที่มีเพศกำเนิดเป็นชาย แต่มีพฤติกรรมตามเพศสภาพเป็นผู้หญิง

คำนี้มาจากภาษาคิริบาสและรับมาใช้ในภาษาตูวาลู โดยสามารถใช้เป็นคำนาม คำกริยา หรือคำวิเศษณ์ได้ คำพ้องความที่ใช้กันไม่บ่อยนักในภาษาตูวาลูคือ ฟาคาฟาฟีเน ( ) บทบาททางสังคมของปินาบินาอิเน มีความคล้ายคลึงกับชุมชนผู้ที่มีเพศสภาพคลุมเครือ (gender liminal) อื่น ๆ ในภูมิภาคแปซิฟิก เช่น ฟะอาฟาฟีเน ( ) ของชาวซามัว และฟาคาเลอีตี ( ) ของชาวตองงา
ตามที่นักมานุษยวิทยา กิลเบิร์ต เฮิร์ดต์ ( ) กล่าวไว้ ปินาบินาอิเนเป็นที่รู้จักจากการแสดงของพวกเขา (โดยหลักแล้วคือการเต้นรำและการร้องเพลง) และความสามารถในการแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับรูปลักษณ์และพฤติกรรมของผู้ชายชาวคิริบาสและชาวตูวาลู เฮิร์ดต์ยังบรรยายด้วยว่าชาวตูวาลูบางคนมองว่า ปินาบินาอิเนเป็น "สิ่งที่ยืมมา" จากคิริบาส ซึ่งเชื่อว่า "ลักษณะที่ไม่พึงปรารถนาอื่น ๆ ของวัฒนธรรมตูวาลูเช่น เวทมนตร์นั้นมีต้นกำเนิดมาจากที่นั่น" แต่ความคิดเหล่านี้แพร่กระจายโดยคริสตจักรโปรเตสแตนต์เป็นหลัก เนื่องจากคริสตจักรตูวาลูมีต้นกำเนิดมาจากซามัว ซึ่งที่นั่นมีบุคคลที่มีเพศสภาพเช่นเดียวกับปินาบินาอิเนเช่นกัน เขายังบรรยายด้วยว่าในฟูนาฟูตี เมืองหลวงของตูวาลู หญิงสาวมักจ
ปินาบินาอิเนเช่นกัน เขายังบรรยายด้วยว่าในฟูนาฟูตี เมืองหลวงของตูวาลู หญิงสาวมักจะเป็นเพื่อนกับปินาบินาอิเนที่มีอายุมากกว่า
สามแพร่ง
สามแพร่ง เป็นชื่อย่านซึ่งเป็นพื้นที่ประวัติศาสตร์ในเกาะรัตนโกสินทร์ ในพื้นที่แขวงศาลเจ้าพ่อเสือ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร เป็นพื้นที่กึ่งกลางระหว่างถนนอัษฎางค์ (ตัดผ่านปากคลองตลาดถึงสนามหลวง) และถนนตะนาว (ตัดผ่านสี่กั๊กเสาชิงช้าถึงบางลำพู) นอกจากนี้ยังถือว่าอยู่ในละแวกเดียวกับแหล่งท่องเที่ยวอื่น ๆ เช่น เสาชิงช้า ศาลเจ้าพ่อเสือ วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร กระทรวงกลาโหม สะพานช้างโรงสี ฯลฯ
คำว่า สามแพร่ง ในภาษาไทยโดยทั่วไปหมายถึง "ทางแยกสามทาง" ซึ่งตามความเชื่อโบราณของไทยคือเส้นทางที่ภูตผีใช้เป็นเส้นทางผ่าน ดังนั้นจึงเป็นสถานที่ที่ไม่เป็นมงคลและไม่มีใครกล้าสร้างบ้านอยู่อาศัย นามนี้ มาจากที่ตั้งของวังของเจ้านาย 3 พระองค์ คือ แพร่งภูธร แพร่งนรา และแพร่งสรรพศาสตร์ ตามลำดับ
ในปัจจุบัน โดยเฉพาะที่แพร่งภูธร และแพร่งนรา อาคารพาณิชย์ขนาดเล็กส่วนใหญ่ที่สร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ยังคงสวยงามเป็นเอกลักษณ์ตามแบบสถาปัตยกรรมจีน-โปรตุเกส นอกจากนี้บริเวณนี้ยังเป็นที่รู้จักในฐานะศูนย์รวมร้านอาหารชื่อดังและอาหารรสเลิศมากมาย เช่น ก๋วยเตี๋ยวกวางตุ้ง ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ ลูกชิ้นหมู ร้านกาแฟ ร้านนม ราดหน้า หมูสะเต๊ะ ผัดไทย เย็นตาโฟ ข้าวเหนียวมะม่วง จากร้านก.พานิช ไก่ย่าง เปาะเปี๊ยะ ข้าวหมูแดง ไอศกรีม และอาหารจีนดั้งเดิมที่หายาก เช่น ซุปสมองหมู เป็นต้น

แพร่งภูธร
แพร่งภูธร เป็นย่านการค้าที่อยู่ระหว่างถนนตะนาวกับถนนอัษฎางค์ ริมคลองหลอด เชิงสะพานช้างโรงสี เดิมคือวังสะพานช้างโรงสี วังเหนือ ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้แบ่งพื้นที่ทำเป็นตึกแถว พระราชทานชื่อถนนย่านนั้นว่า "แพร่งภูธร" ตามพระนามของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูธเรศธำรงศักดิ์ ปัจจุบัน ใจกลางแพร่งภูธรเป็นลานสาธารณะสำหรับพักผ่อนและทำกิจกรรมต่าง ๆ อีกทั้งยังเป็นแหล่งที่ตั้งของร้านอาหารที่มีชื่อเสียงจำนวนหลากหลายร้าน หลากหลายประเภท อีกทั้งยังเป็นที่ตั้งของสถานีอนามัย "สุขุมาลอนามัย" ที่ก่อตั้งมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2471

แพร่งนรา
แพร่งนรา เป็นย่านการค้าที่ตั้งอยู่ระหว่างวัดสุทัศน์เทพวรารามกับวัดมหรรณพาราม ระหว่างถนนตะนาวกับถนนอัษฎางค์ เดิมคือวังวรวรรณซึ่งเป็นที่ประทับของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรวรรณากร กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ ต้นราชสกุลวรวรรณ ต่อมาวังนี้ถูกเวนคืนเพื่อนำพื้นที่มาสร้างเป็นถนน ชาวบ้านแถบนั้นจึงเรียกย่านนั้นว่า แพร่งนรา ตามพระนามของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ ปัจจุบัน แพร่งนราเป็นแหล่งที่ตั้งของร้านอาหารที่หลากหลายขึ้นชื่อและหลายประเภท
แพร่งสรรพศาสตร์
แพร่งสรรพศาสตร์ เป็นย่านการค้าที่อยู่ระหว่างถนนตะนาวกับถนนอัษฎางค์ เดิมเป็นวังสรรพสาตรศุภกิจ ที่ประทับของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทองแถมถวัลยวงศ์ กรมหลวงสรรพสาตรศุภกิจ ต้นราชสกุลทองแถม ต่อมาในปี พ.ศ. 2510 วังนี้เกิดเพลิงไหม้เสียหายจนหมด คงเหลือแต่ซุ้มประตูวัง และมีการสร้างตึกแถวสมัยใหม่ขึ้นมาแทน เรียกย่านนี้ว่า "แพร่งสรรพสาตร" ตามพระนามของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพสาตรศุภกิจ ต่อมาจึงเพี้ยนเป็น "แพร่งสรรพศาสตร์" ในอดีตย่านนี้เคยเป็นแหล่งซ่องโสเภณีที่ขึ้นชื่อแห่งหนึ่งของพระนคร

อ้างอิง
เขาตังกวน
เขาตังกวน เป็นเขาในตำบลบ่อยาง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา เขามีความสูง 80 เมตร มีลักษณะเป็นสังคมป่าดิบชื้น มีลิงแสมอาศัยอยู่หลายร้อยตัว จากยอดเขาตังกวนนี้สามารถมองเห็นทิวทัศน์ของเมืองสงขลาได้โดยรอบ ตั้งแต่ตัวเมือง ทะเลสาบสงขลา ไปจนถึงหาดสมิหลา

ชื่อเขาตังกวนปรากฏหลักฐานครั้งแรกในแผนที่ภาพกัลปนาวัดเมืองพัทลุงในสมัยอยุธยา

บนยอดเขาเป็นที่ตั้งประภาคารแสดงตำแหน่งปากน้ำทะเลสาบสงขลาและเป็นที่ตั้งโบราณสถานคือ พระเจดีย์ซึ่งสร้างในสมัยอาณาจักรนครศรีธรรมราช เป็นศิลปะทวารวดี ในเดือนตุลาคมของทุกปีจะมีพิธีห่มผ้าองค์เจดีย์ ประเพณีลากพระและตักบาตรเทโว
พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้บูรณปฏิสังขรณ์ขึ้นใหม่ และโปรดเกล้าฯ ให้สร้างศาลาพระวิหาร ซึ่งใช้เป็นพลับพลาที่ประทับด้วย แต่ยังสร้างไม่เสร็จสมบูรณ์ ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้สร้างเพิ่มเติมจนสมบูรณ์ พร้อมด้วยทางขึ้นเขาซึ่งสร้างเป็นบันไดนาค และในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2539 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้ทรงพระราชทานพระบรมสารีริกธาตุให้มาบรรจุในองค์พระเจดีย์ในเดือนตุลาคมของทุกปี

นอกจากนี้ที่ลานพระเจดีย์มีพระพุทธบาทจำลองและมีเก๋งจีน 4 หลังอยู่ที่มุมกำแพงแก้วทั้ง 4 มุมซึ่งพระยาวิเชียรคีรี (บุญสังข์ ณ สงขลา) เป็นผู้สร้าง

อ้างอิง
ก.พานิช
ก.พานิช เป็นร้านขนมไทยในกรุงเทพมหานคร ร้านขนมนี้ก่อตั้งโดยกาบและสารภี เฉียบฉลาด เมื่อปี พ.ศ. 2475 ในตึกแถวย่านถนนตะนาว ร้านขนมนี้มีชื่อเสียงในเรื่องข้าวเหนียวมะม่วง ทางร้านใช้ข้าวเหนียวจากจังหวัดเชียงราย มะม่วงน้ำดอกไม้ มะม่วงอกร่อง และมะพร้าวจากจังหวัดชุมพร เนื้อมะพร้าวขูดสดนำมานวดเพื่อทำกะทิและน้ำกะทิ น้ำตาล เกลือ และส่วนผสมอื่น ๆ จะถูกตวง ผสมด้วยเครื่องจักรและชั่งน้ำหนักด้วยเครื่องชั่ง

อ้างอิง
ทิพย์สมัย
ทิพย์สมัย เป็นร้านอาหารบนถนนมหาไชย ในพื้นที่แขวงสำราญราษฎร์ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ร้านนี้ขึ้นชื่อเรื่อง ผัดไทย โดยใช้เส้นก๋วยเตี๋ยวเส้นจันท์แห้งจากจังหวัดจันทบุรี และน้ำมันกุ้งสูตรที่ร้านปรุงเอง เปิดให้บริการครั้งแรกในปี พ.ศ. 2493 โดยเป็นแผงขายริมถนน และต่อมาได้ขยายเป็นร้านใหญ่ในปี พ.ศ. 2509 ร้านทิพย์สมัยเป็นของศีขรเชษฐ์ ใบสมุทร ซึ่งตั้งชื่อร้านตามสมัย ใบสมุทร แม่ของเขาที่เปิดร้านขายผัดไทยในกรุงเทพฯ หลังจากขายผัดไทยกับฮวย ภู่ศาสตร์ มารดาของสมัยในเรือที่ล่องตามคลองภาษีเจริญ ในจังหวัดสมุทรสาคร
นอกจากร้านหลักริมถนนมหาไชย ทิพย์สมัยยังมีสาขาที่ถนนพุทธมณฑล สาย 4, ไอคอนสยาม, ไทยเทสต์ฮับ แอท คิง เพาเวอร์ คอมเพล็กซ์ รางน้ำ และกูร์เมต์ อีทส์ สยามพารากอน นอกจากนี้ยังมีธุรกิจอาหารสำเร็จรูปส่งออกอีกด้วย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* 
* 
*
ข้าวเหนียวถั่วดำ
ข้าวเหนียวถั่วดำ เป็นขนมไทยชนิดหนึ่งที่ทำจากข้าวเหนียว ถั่วดำ และกะทิ มีจำหน่ายตลอดปี ต่างจากขนมตามฤดูกาลอย่างข้าวเหนียวมะม่วงและข้าวเหนียวทุเรียน สามารถใส่ส่วนผสมอื่น ๆ เพิ่มเติมได้ เช่น ผสมข้าวเหนียวดำและข้าวเหนียวขาว ในประเทศไทย ข้าวเหนียวถั่วดำถือเป็นขนมหวานสไตล์ริมทาง

รูปแบบ
มีให้เลือกหลายแบบ เช่น ข้าวเหนียวใบเตย และข้าวเหนียวดำ

อ้างอิง
จังหวัดเตรนโต
จังหวัดจัดการตนเองเตรนโต ( ) ตั้งอยู่ในแคว้นเตรนตีโน-อัลโตอาดีเจ ทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี เป็นหนึ่งในสองจังหวัดที่ได้อำนาจจัดการตนเอง (ร่วมกับจังหวัดทีโรลใต้) จังหวัดมีเมืองหลักคือเตรนโต

ในอดีต จังหวัดเตรนโตเคยเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิออสเตรีย ต่อมาเมื่อออสเตรียพ่ายแพ้สงครามโลกครั้งที่หนึ่งในปี 1919 ออสเตรียจึงสูญเสียจังหวัดทีโรลใต้และจังหวัดเตรนโตให้แก่ประเทศอิตาลี ตามผลของสนธิสัญญาแซ็ง-แฌร์แม็ง
จังหวัดเตรนโตประกอบด้วยภูเขาสูงและหุบเขาลึก โดยมีเทือกเขาแอลป์และทิวเขาโดโลไมต์เป็นฉากหลัง ธรรมชาติที่หลากหลายทำให้จังหวัดเป็นจุดหมายยอดนิยมสำหรับนักท่องเที่ยวทั้งในฤดูร้อนและฤดูหนาว นักเดินป่า นักปีนเขา และนักปั่นจักรยานจะได้สัมผัสกับเส้นทางธรรมชาติมากมาย เช่น หุบเขาวัลดิฟัสซา (Val di Fassa), หุบเขาโซเล (Val di Sole) และทะเลสาบการ์ดา ส่วนในฤดูหนาว เทศบาลเช่น มาดอนนาดิกัมปิกลิโอ (Madonna di Campiglio) และกานาตไซ (Canazei) ก็เป็นสวรรค์ของผู้ที่ชื่นชอบกีฬาหิมะ
นอกจากความงดงามของธรรมชาติ เตรนโตยังมีความสำคัญทางวัฒนธรรม โดยเฉพาะนครเตรนโต ซึ่งเคยเป็นที่ประชุมสภาแห่งเทรนต์ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 ซึ่งเป็นเหตุการณ์สำคัญในประวัติศาสตร์คริสต์ศาสนา เตรนตีโนยังเป็นที่รู้จักในเรื่องการบริหารจัดการทรัพยากรอย่างยั่งยืน มีการส่งเสริมเศรษฐกิจท้องถิ่นผ่านการท่องเที่ยวเชิงนิเวศและการเกษตรอินทรีย์ รวมถึงการผลิตไวน์ชื่อดัง เช่น Teroldego และ Marzemino ซึ่งเป็นไวน์พื้นเมืองของพื้นที่นี้

ในปี 2006 จังหวัดเตรนโตประกอบด้วย 16 อำเภอ 
อ้างอิง
จังหวัดทีโรลใต้
จังหวัดทีโรลใต้ ( ) หรือชื่ออย่างเป็นทางการคือ จังหวัดจัดการตนเองโบลซาโน–ทีโรลใต้ ( , ) เป็นจังหวัดทางตอนเหนือสุดของประเทศอิตาลี ติดกับประเทศออสเตรีย ตั้งอยู่ในแคว้นเตรนตีโน-อัลโตอาดีเจ เมืองหลักคือโบลซาโน จังหวัดนี้มีเอกลักษณ์โดดเด่นจากการผสมผสานระหว่างวัฒนธรรมอิตาเลียนและเยอรมัน

ในอดีต จังหวัดทีโรลใต้เคยเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิออสเตรีย ต่อมาเมื่อออสเตรียพ่ายแพ้สงครามโลกครั้งที่หนึ่งในปี 1919 ออสเตรียจึงสูญเสียจังหวัดทีโรลใต้และจังหวัดเตรนโตให้แก่ประเทศอิตาลี ตามผลของสนธิสัญญาแซ็ง-แฌร์แม็ง
พื้นที่ส่วนใหญ่ของจังหวัดอยู่ในเทือกเขาแอลป์ โดยเฉพาะทิวเขาโดโลไมต์ ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก จังหวัดทีโรลใต้เป็นหนึ่งในจุดหมายที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในอิตาลีสำหรับการท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติ ไม่ว่าจะเป็นการปีนเขา เดินป่า สกี หรือการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในเมืองเก่าแก่และหมู่บ้านบนภูเขาที่มีบรรยากาศแบบยุโรปตอนกลาง
จังหวัดทีโรลใต้เป็นจังหวัดที่ได้รับอำนาจจัดการตนเองภายใต้รัฐธรรมนูญอิตาลี ทำให้สามารถใช้ภาษาเยอรมันและภาษาอิตาลีคู่กัน ประชากรกว่าร้อยละ 60 พูดภาษาเยอรมัน ความหลากหลายทางวัฒนธรรมนี้ทำให้จังหวัดทีโรลใต้มีอัตลักษณ์ที่ไม่เหมือนจังหวัดอื่นในอิตาลี เศรษฐกิจของจังหวัดพึ่งพาทั้งการท่องเที่ยว การเกษตร และการผลิตไวน์อย่าง "ลาไกรน์" (Lagrein) และ "เกเวือร์ททรามีเนอร์" (Gewürztraminer)

อ้างอิง
จังหวัดซอนดรีโอ
จังหวัดซอนดรีโอ ( ) เป็นจังหวัดในแคว้นลอมบาร์เดีย ประเทศอิตาลี ตั้งอยู่ทางเหนือติดกับประเทศสวิตเซอร์แลนด์

จังหวัดซอนดรีโอมีลักษณะภูมิประเทศที่โดดเด่นด้วยภูเขาสูง หุบเขาลึก และแม่น้ำหลายสาย โดยเฉพาะหุบเขาใหญ่สามแห่งที่มีความสำคัญทางภูมิศาสตร์และเศรษฐกิจ ได้แก่ วัลเตลลีนา (Valtellina), วัลเกียเวนนา (Valchiavenna) และ วัลมาเลนโก (Valmalenco)
ด้วยความสูงชันและภูมิประเทศที่ยากต่อการเข้าถึง ซอนดรีโอจึงมีความสัมพันธ์ทางวัฒนธรรมที่แนบแน่นกับเทือกเขาและธรรมชาติ โดยเฉพาะกิจกรรมเกษตรบนไหล่เขา เช่น การปลูกองุ่นในระบบขั้นบันไดซึ่งพบได้ทั่วไปในหุบเขาวัลเตลลีนา ซึ่งขึ้นชื่อในการผลิตไวน์แดงอย่าง Nebbiolo delle Alpi ในฤดูหนาว พื้นที่หุบเขาวัลมาเลนโกก็กลายเป็นแหล่งเล่นสกียอดนิยมที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวทั้งจากในอิตาลีและจากต่างประเทศ
จังหวัดซอนดรีโอเคยเป็นพื้นที่สำคัญทางยุทธศาสตร์ของภูมิภาคแอลป์ เนื่องจากตั้งอยู่บนเส้นทางการค้าระหว่างอิตาลีกับยุโรปตอนเหนือ โดยเฉพาะในสมัยกลางถึงสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา ดินแดนนี้ตกอยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐต่าง ๆ อย่างต่อเนื่อง ไม่ว่าจะเป็น สามสันนิบาตของสวิตเซอร์แลนด์ หรือดยุกแห่งมิลาน และภายหลังตกอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิออสเตรียในศตวรรษที่ 19 จนกระทั่งรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของอิตาลีในปี 1859

เมืองเอกของจังหวัดคือซอนดรีโอ ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางหุบเขาวัลเตลลีนา เป็นศูนย์กลางด้านการบริหาร วัฒนธรรม และการค้าของภูมิภาค โดยยังคงรักษาบรรยากาศเมืองโบราณที่ผสานกลิ่นอายแอลป์และอิตาลีไว้ได้อย่างกลมกลืน

อ้างอิง
จังหวัดอูดีเน
จังหวัดอูดีเน ( ) เป็นจังหวัดในแคว้นฟรียูลี-เวเน็ตเซียจูเลีย ประเทศอิตาลี เมืองเอกของจังหวัดคือนครอูดีเน เป็นจังหวัดที่มีความหลากหลายทางวัฒนธรรม เนื่องจากตั้งอยู่ใกล้ประเทศออสเตรียและประเทศสโลวีเนีย

จังหวัดอูดีเนมีความหลากหลายทางภูมิประเทศ ทางตอนเหนือมีเทือกเขาแอลป์ ตอนกลางมีที่ราบฟริอูลี ตอนใต้มีชายฝั่งทะเลเอเดรียติก เมืองตากอากาศอย่างลิญญาโนซับเบียโดโร (Lignano Sabbiadoro) ถือเป็นจุดหมายสำคัญในฤดูร้อน ขณะที่หมู่บ้านบนภูเขาอย่างตาร์วิซีโอ (Tarvisio) ก็เป็นที่นิยมในฤดูหนาว
ในอดีต อูดีเนเคยเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐเวนิสและจักรวรรดิออสเตรีย ต่อมาถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 19 บริเวณนี้เคยเป็นแนวรบในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยเฉพาะบริเวณแม่น้ำอีซอนโซ ซึ่งเป็นที่ตั้งของสมรภูมิเลือดหลายครั้งระหว่างทหารอิตาลีกับทหารออสเตรีย-ฮังการี จังหวัดนี้ยังมีความหลากหลายทางภาษาและชาติพันธุ์ โดยประชาชนพูดทั้งภาษาอิตาเลียน ภาษาฟริอูลาน (Friulian) ซึ่งเป็นภาษาท้องถิ่นที่ได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย และในบางพื้นที่มีผู้พูดภาษาเยอรมันและสโลวีเนีย

อ้างอิง
จังหวัดตรีเยสเต
จังหวัดตรีเยสเต เป็นจังหวัดในแคว้นฟรียูลี-เวเน็ตเซียจูเลีย ประเทศอิตาลี เมืองเอกของจังหวัดคือนครตรีเยสเต จังหวัดนี้ตั้งอยู่ติดชายแดนกับประเทศสโลวีเนีย และหันหน้าออกสู่ทะเลเอเดรียติก และเป็นจังหวัดที่มีพื้นที่เล็กสุดเป็นอันดับสองของอิตาลี

ภูมิประเทศของจังหวัดประกอบด้วยที่ราบชายฝั่งแคบ ๆ และเนินเขาหินปูนที่เรียกว่าการ์โซ (Carso) ซึ่งทอดยาวจรดพรมแดนสโลวีเนีย พื้นที่ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ริมอ่าวตรีเยสเต (Golfo di Trieste) ที่มีบทบาทเป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างยุโรปกลางกับทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
นครตรีเยสเตเป็นเมืองเอกของจังหวัดและเป็นท่าเรือสำคัญของอิตาลีตอนเหนือมาแต่โบราณ โดยเฉพาะในยุคจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี ซึ่งกลายเป็นท่าเรือสำคัญที่สุดของจักรวรรดิ และมีวัฒนธรรม ภาษา และเศรษฐกิจที่ผสมระหว่างอิตาลี สลาฟ และออสเตรีย

จังหวัดตรีเยสเตยังเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่มีความหลากหลายทางชาติพันธุ์มากที่สุดของอิตาลี โดยมีประชากรสโลวีเนียจำนวนมากอาศัยอยู่ในชนบท โดยเฉพาะในอำเภอการ์โซ และดูยโน-เอาริซีนา ซึ่งได้รับการคุ้มครองสิทธิด้านภาษาและวัฒนธรรมตามกฎหมายของอิตาลี

อ้างอิง
จตุพร บุรุษพัฒน์
จตุพร บุรุษพัฒน์ (เกิด 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2507) เป็นนักการเมืองชาวไทย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรคโอกาสใหม่ และกรรมการมูลนิธิอนุรักษ์ป่ารอยต่อ 5 จังหวัด อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ ในรัฐบาลแพทองธาร ชินวัตร และอดีตปลัดกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม อดีตกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน สำนักงานป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน

ประวัติ
จตุพร เกิดเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2507 ที่ตำบลช้างคลาน อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ เป็นบุตรนายพิจารณ์ กับนางวิภา บุรุษพัฒน์ มีพี่น้อง 3 คน ได้แก่ ภูมิใจ บุรุษพัฒน์, รุ่งอรุณ บุรุษพัฒน์ และจรัสพงษ์ บุรุษพัฒน์ ประธานชมรมภัตตาคารและร้านอาหารจังหวัดเชียงใหม่
จตุพรสำเร็จการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 จากโรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย, ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 จากโรงเรียนยุพราชวิทยาลัย, ระดับปริญญาตรี รัฐศาสตรบัณฑิต สาขาการปกครอง จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ระดับปริญญาโท รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการปกครอง จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ระดับปริญญาโทอีกใบหนึ่ง วิทยาศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาการบริหารทรัพยากรป่าไม้และสิ่งแวดล้อม จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาเทคโนโลยีและการจัดการสิ่งแวดล้อม จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขารัฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
ด้านครอบครัว จตุพรสมรสกับนางจันทิรา บุรุษพัฒน์ อดีตหัวหน้าผู้ตรวจราชการกระทรวงคมนาคม

การทำงาน
ราชการ
จตุพรเริ่มต้นทำงานราชการที่กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย เมื่อปี พ.ศ. 2530 ต่อมาในปี พ.ศ. 2545 ได้ย้ายมาดำรงตำแหน่งในกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม เริ่มจากรองอธิบดีกรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม (ชื่อในขณะนั้น) จากนั้นได้ขึ้นมาเป็นอธิบดีกรมต่าง ๆ เช่น อธิบดีกรมควบคุมมลพิษ อธิบดีกรมทรัพยากรน้ำ และอธิบดีกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช เป็นต้น จนกระทั่งวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2560 ได้รับการแต่งตั้งเป็นอธิบดีกรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง และตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2562 ได้ดำรงตำแหน่งปลัดกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
เอกชน
จตุพรเคยเป็นประธานกรรมการองค์การอุตสาหกรรมป่าไม้ รวมถึงเคยเป็นกรรมการในองค์การมหาชนต่าง ๆ เช่น สถาบันวิจัยและพัฒนาพื้นที่สูง (องค์การมหาชน), สำนักงานพัฒนาเศรษฐกิจจากฐานชีวภาพ (องค์การมหาชน) และองค์การบริหารจัดการก๊าซเรือนกระจก (องค์การมหาชน) และเคยเป็นกรรมการในรัฐวิสาหกิจที่แปรรูปเป็นบริษัทมหาชนจำกัด เช่น กรรมการในบริษัท ทีโอที จำกัด (มหาชน) ตั้งแต่วันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2558 – 7 มกราคม พ.ศ. 2564 และกรรมการอิสระและประธานกรรมการกำกับดูแลกิจการที่ดีและความยั่งยืนในบริษัท ปตท. จำกัด (มหาชน) ก่อนจะลาออกเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2568
การเมือง
ต่อมาเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2568 จตุพรได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ ในรัฐบาลแพทองธาร ชินวัตร แทนที่พิชัย นริพทะพันธุ์ ที่ถูกปรับออกจากตำแหน่ง โดยใช้โควตากลางของพรรครวมไทยสร้างชาติ

เครื่องราชอิสริยาภรณ์

อ้างอิง
จังหวัดปาโดวา
จังหวัดปาโดวา ( ) เป็นหนึ่งในเจ็ดจังหวัดในแคว้นเวเนโต ประเทศอิตาลี เมืองเอกของจังหวัดคือปาโดวา

ภูมิประเทศของจังหวัดปาโดวาส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำปาดานา (Pianura Padana) ซึ่งเป็นหนึ่งในที่ราบอุดมสมบูรณ์ที่สุดในยุโรป มีแม่น้ำหลายสายไหลผ่าน เช่น แม่น้ำเบรนตา (Brenta) และแม่น้ำบัคกลีโยเน (Bacchiglione) ที่มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาสังคมตั้งแต่สมัยโบราณ ตอนใต้ของจังหวัดมีเนินเขาเรียกว่า Colli Euganei ซึ่งเกิดจากการปะทุของภูเขาไฟในอดีต และปัจจุบันกลายเป็นเขตอนุรักษ์ธรรมชาติ
ในอดีต จังหวัดปาโดวาเป็นพื้นที่ที่มีการตั้งถิ่นฐานมาตั้งแต่ยุคก่อนโรมัน โดยชนเผ่าเวเนตี เป็นกลุ่มแรกที่สร้างชุมชนในบริเวณนี้ ต่อมาในสมัยโรมัน เมืองปาตาวิอุม (Patavium) หรือเมืองปาโดวาในปัจจุบัน กลายเป็นเมืองสำคัญด้านการค้าและการทหาร โดยมีบทบาทในการเชื่อมระหว่างอาณาจักรโรมันกับตอนเหนือของยุโรป ต่อมาในสมัยกลาง เมืองปาโดวาเติบโตอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะในศตวรรษที่ 13–14 ซึ่งเป็นช่วงก่อตั้งมหาวิทยาลัยปาโดวา ต่อมาในศตวรรษที่ 15 พื้นที่นี้ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐเวนิส ซึ่งส่งผลต่อการพัฒนาโครงสร้างเมืองและระบบชลประทานที่ยังคงหลงเหลือถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
จังหวัดเบลลูโน
จังหวัดเบลลูโน ( ) เป็นจังหวัดในแคว้นเวเนโต ประเทศอิตาลี เมืองเอกคือเบลลูโน ครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของทิวเขาโดโลไมต์

ภูมิประเทศของเบลลูโนประกอบด้วยภูเขาสูง หน้าผาหินปูน และหุบเขาลึก ซึ่งเกิดจากชั้นหินตะกอนทะเลอายุหลายร้อยล้านปี บริเวณอย่างกอร์ตีนาดัมเปซโซ กลายเป็นเมืองสกีรีสอร์ตระดับโลกซึ่งเคยเป็นเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 1956 และร่วมเป็นเจ้าภาพอีกครั้งในปี 2026 (ร่วมกับนครมิลาน) พื้นที่อีกส่วนของจังหวัดมีลำน้ำหลายสาย เช่น แม่น้ำปีอาเว
ด้านประวัติศาสตร์ จังหวัดเบลลูโนเคยอยู่ภายใต้การควบคุมของหลายอารยธรรม ตั้งแต่ชาวเวเนชีในยุคก่อนโรมัน จักรวรรดิโรมัน สาธารณรัฐเวนิส จนถึงการผนวกเข้ากับอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง แนวรบสำคัญหลายแห่งเกิดขึ้นในภูเขาสูงของเบลลูโน โดยเฉพาะในหุบเขา Val di Zoldo และ Monte Grappa นอกจากนี้ จังหวัดเบลลูโนยังมีความหลากหลายทางภาษาถิ่น เช่น ภาษาลาดิน (Ladin) ซึ่งยังคงใช้ในบางพื้นที่ภูเขา และสะท้อนถึงรากวัฒนธรรมอัลไพน์ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

อ้างอิง
จังหวัดเวโรนา
จังหวัดเวโรนา เป็นจังหวัดในแคว้นเวเนโต ประเทศอิตาลี

พื้นที่ของจังหวัดครอบคลุมทั้งที่ราบลุ่มแม่น้ำปาดานา (Pianura Padana) เขตเนินเขาและมอนตีเลสซีนี (Monti Lessini) ไปจนถึงเชิงเขาแอลป์ ทำให้ภูมิประเทศมีความหลากหลายและเหมาะแก่ทั้งเกษตรกรรม การท่องเที่ยว และการตั้งถิ่นฐานมาตั้งแต่สมัยโบราณ

เมืองเอกของจังหวัดคือ เวโรนา หนึ่งในเมืองประวัติศาสตร์ที่สำคัญที่สุดของอิตาลี ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกในปี 2000 ด้วยเหตุผลด้านคุณค่าทางสถาปัตยกรรมโรมันและยุคกลาง เช่น อัฒจรรย์เวโรนา ซึ่งเป็นอัฒจรรย์ยุคโรมันขนาดใหญ่ที่ยังคงใช้งานสำหรับการแสดงโอเปราในปัจจุบัน เมืองนี้ยังมีชื่อเสียงจากเรื่องราวในบทละคร “โรเมโอและจูเลียต” ของวิลเลียม เชกสเปียร์
ทางตะวันตกของจังหวัดเวโรนา ติดกับทะเลสาบการ์ดา มีเมืองตากอากาศที่สวยงาม เช่น Bardolino และ Lazise ซึ่งมีทั้งชายฝั่งทะเลสาบ ไร่องุ่น และพื้นที่อนุรักษ์ธรรมชาติ ส่วนทางเหนือ พื้นที่เนินเขาวัลโปลิเซลลา (Valpolicella) เป็นแหล่งผลิตไวน์ชื่อดังของอิตาลี

อ้างอิง
จังหวัดเตรวีโซ
จังหวัดเตรวีโซ ( ) เป็นจังหวัดในแคว้นเวเนโต ประเทศอิตาลี มีเมืองเอกคือ เตรวีโซ ซึ่งตั้งอยู่ใกล้แม่น้ำซีเล (Sile)

จังหวัดนี้มีภูมิประเทศที่หลากหลาย ครอบคลุมทั้งที่ราบอุดมสมบูรณ์ เนินเขา และเชิงเขาแอลป์ โดยเฉพาะบริเวณ เนินเขากอนเยลีอาโน–วัลโดเบียนาดีเน (Colline di Conegliano e Valdobbiadene) ซึ่งเป็นแหล่งปลูกองุ่นผลิตไวน์โปรเซกโก (Prosecco) ที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกในปี 2019
จังหวัดเตรวีโซมีประวัติศาสตร์ย้อนกลับไปถึงยุคโรมัน เมืองเตรวีโซเคยเป็นศูนย์กลางของชุมชนโรมันในยุคสาธารณรัฐ ต่อมาในสมัยกลาง เมืองนี้อยู่ภายใต้การปกครองของขุนนางท้องถิ่นหลายตระกูล ก่อนจะถูกผนวกรวมเข้าสู่สาธารณรัฐเวนิสในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ส่งผลให้เมืองต่าง ๆ เช่น อาโซโล (Asolo), กัสเตลฟรันโกเวเนโต (Castelfranco Veneto) และกอเนกลิอาโน (Conegliano) เติบโตทั้งในด้านศิลปะ สถาปัตยกรรม และการค้า

เมืองเตรวีโซในปัจจุบันยังคงรักษาบรรยากาศเมืองเก่า ด้วยคูคลอง อาคารหินโบราณ และโบสถ์ศตวรรษกลาง เป็นที่รู้จักในฐานะ “เวนิสน้อย” และยังเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจยุคใหม่ โดยเป็นที่ตั้งของบริษัทระดับโลก เช่น Benetton และ De’Longhi

อ้างอิง
จีโรกัสเตอร์
จีโรกัสเตอร์ ( , , นามชี้เฉพาะ: ) เป็นนครในประเทศแอลเบเนียและเมืองหลักของเทศมณฑลจีโรกัสเตอร์กับเทศบาลจีโรกัสเตอร์ ตั้งอยู่ในหุบเขาระหว่างเขาเจเรอกับกรีโนที่ระดับความสูงเหนือระดับทะเล 300 เมตร เมืองเก่าเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก

อ้างอิง

ข้อมูล
* "Gjirokastër". Encyclopædia Britannica, 2006
* "Gjirokastër or Gjinokastër". The Columbia Encyclopedia, 2004
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น

*bashkiagjirokaster.gov.al – Official Website 
*visit-gjirokastra.com – Official Tourism Website
*Gjirokastër – The city of stone in Albania
*gjirokastra.or – Conservation and Development Organization
จังหวัดวีเชนซา
จังหวัดวีเชนซา ( ) เป็นหนึ่งในเจ็ดจังหวัดในแคว้นเวเนโต ประเทศอิตาลี เมืองเอกของจังหวัดคือวีเชนซา ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกในปี 1994 ในฐานะ “เมืองแห่งปัลลาดีโอ” เนื่องจากมีอาคารจำนวนมากที่ออกแบบโดยสถาปนิกยุคเรอแนซ็องส์ผู้ทรงอิทธิพลอย่างอันเดรอา ปัลลาดีโอ
จังหวัดวีเชนซามีลักษณะภูมิประเทศหลากหลาย ครอบคลุมทั้งที่ราบลุ่มแม่น้ำโปทางตอนใต้ ไปจนถึงพื้นที่เนินเขาและภูเขาสูงทางตอนเหนือซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาแอลป์เวเนโต พื้นที่ตอนบนของจังหวัดมีอากาศเย็นและเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติ เช่น ที่ราบสูงอัลโตปียาโน ดิ เอเชียโก (Altopiano di Asiago) ซึ่งเหมาะแก่การเล่นสกีและเดินป่า ขณะที่ทางตอนกลางเป็นเขตเกษตรกรรมอันอุดมสมบูรณ์ โดยเฉพาะการปลูกองุ่นและผลิตไวน์
จังหวัดวีเชนซามีบทบาทสำคัญทางเศรษฐกิจมาแต่โบราณ ตั้งแต่ยุคโรมัน จนถึงยุคสาธารณรัฐเวนิสซึ่งเมืองนี้กลายเป็นศูนย์กลางของการค้าและงานหัตถกรรม โดยเฉพาะเครื่องประดับและโลหะมีค่า ปัจจุบันวีเชนซายังเป็นหนึ่งในศูนย์กลางอุตสาหกรรมเครื่องประดับของโลก โดยมีงานแสดงสินค้า VicenzaOro ซึ่งจัดขึ้นประจำทุกปี

อ้างอิง
จังหวัดวาเรเซ
จังหวัดวาเรเซ เป็นจังหวัดในแคว้นลอมบาร์เดีย ประเทศอิตาลี มีพรมแดนติดกับประเทศสวิตเซอร์แลนด์ และอยู่ใกล้กับนครมิลาน เมืองเอกของจังหวัดคือ วาเรเซ ซึ่งตั้งอยู่ท่ามกลางภูเขาและทะเลสาบน้อยใหญ่ ทำให้พื้นที่แห่งนี้ได้รับฉายาว่า “สวนเขียวแห่งลอมบาร์เดีย”

ภูมิประเทศของวาเรเซมีลักษณะเป็นพื้นที่เนินเขา ป่าไม้ และทะเลสาบมากมาย เช่น ทะเลสาบวาเรเซ (Lago di Varese), ทะเลสาบมัจโจเร (Lago Maggiore) และทะเลสาบลูกาโน (Lago di Lugano) ทางตอนเหนือ ตลอดจนที่ราบในพื้นที่ตอนกลางและตอนใต้ของจังหวัด ซึ่งเหมาะแก่การเกษตรและการตั้งถิ่นฐานมาตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์
จังหวัดวาเรเซมีรากเหง้าย้อนกลับไปถึงยุคก่อนโรมัน โดยมีร่องรอยการตั้งถิ่นฐานของชนเผ่าเซลติกและชนพื้นเมืองอื่น ๆ ต่อมาในสมัยโรมัน พื้นที่นี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของเครือข่ายการคมนาคมและการปกครองของจักรวรรดิ ปัจจุบันยังสามารถพบซากโบราณสถานและโบสถ์ยุคกลางที่ได้รับการอนุรักษ์อย่างดี เช่น Sacri Monti di Varese หนึ่งในสถานที่แสวงบุญซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกในปี 2003

นอกจากนี้ วาเรเซยังเป็นแหล่งอุตสาหกรรมการผลิตอากาศยาน โดยเป็นที่ตั้งของบริษัท Leonardo Aerostructures และมีท่าอากาศยานมิลาโนมัลเปนซา อยู่ใกล้เคียง ทำให้จังหวัดนี้มีความสำคัญทางเศรษฐกิจควบคู่กับมรดกทางธรรมชาติและวัฒนธรรม

อ้างอิง
จังหวัดคูเนโอ
จังหวัดคูเนโอ เป็นจังหวัดในแคว้นปีเยมอนเต ประเทศอิตาลี เป็นหนึ่งในจังหวัดที่มีพื้นที่มากที่สุดในอิตาลี มีพรมแดนติดกับประเทศฝรั่งเศส โดยถูกโอบล้อมด้วยเทือกเขาแอลป์บริเวณตะวันตกและตะวันตกเฉียงใต้ และเป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำโป

ภูมิประเทศของคูเนโอมีลักษณะผสมผสานระหว่างเทือกเขาสูง ที่ราบลุ่ม และเนินเขา โดยเฉพาะบริเวณเนินเขาทางตะวันออก เช่น Langhe และ Roero ซึ่งมีชื่อเสียงระดับโลกในฐานะแหล่งผลิตไวน์ เช่น Barolo และ Barbaresco รวมถึงการผลิตเห็ดทรัฟเฟิลขาวที่เมืองอัลบา
พื้นที่แถบนี้เคยเป็นดินแดนของชาวเคลต์และลิกูเรียน ก่อนจะถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิโรมัน คูเนโอซึ่งเป็นเมืองเอกของจังหวัด ก่อตั้งในปี 1198 และเคยเป็นศูนย์กลางการค้าและการทหารที่สำคัญ โดยเฉพาะในช่วงสงครามนโปเลียนและสงครามโลกครั้งที่สอง การมีภูมิประเทศแบบภูเขาของจังหวัดเอื้อต่อการเป็นฐานของกองกำลังปารติจานี (partigiani) ซึ่งต่อต้านระบอบฟาสซิสต์ภายใต้มุสโสลินีและนาซีเยอรมนี

จังหวัดคูเนโอยังมีความหลากหลายทางวัฒนธรรมและภาษา เช่น ภาษาอ็อกซิตัน (Occitano) และภาษาฝรั่งเศส-พรอว็องซาล (Franco-Provenzale) ที่ยังคงใช้ในหมู่บ้านห่างไกลตามเทือกเขา อันสะท้อนถึงความเชื่อมโยงทางวัฒนธรรมกับฝรั่งเศสอย่างแน่นแฟ้น 
อ้างอิง
จังหวัดแวร์บาโน-คูซิโอ-ออสโซลา
จังหวัดแวร์บาโน-คูซิโอ-ออสโซลา ตั้งอยู่เหนือสุดของแคว้นปีเยมอนเต ประเทศอิตาลี มีพรมแดนติดกับประเทศสวิตเซอร์แลนด์

จังหวัดแวร์บาโน-คูซิโอ-ออสโซลามีภูมิประเทศที่โดดเด่นด้วยเทือกเขาแอลป์ทางเหนือ และทะเลสาบที่สวยงามทางใต้ เช่น ทะเลสาบมัจจอเรซึ่งมีเกาะโบโรมีอันเลื่องชื่อ และทะเลสาบดอร์ตา ที่งดงามไม่แพ้กัน พื้นที่ของจังหวัดแบ่งออกเป็นสามภูมิภาคหลักตามชื่อจังหวัด ได้แก่ แวร์บาโน (รอบทะเลสาบมัจจอเร), คูซิโอ (รอบทะเลสาบออร์ตา), และออสโซลา (หุบเขาสูงในแอลป์) พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขาและหุบเขา ทำให้ภูมิประเทศของที่นี่มีความหลากหลาย ทั้งเทือกเขา ทะเลสาบ ป่าไม้ และธารน้ำแข็ง
จังหวัดนี้ก่อตั้งเมื่อปี 1992 จากการแยกตัวออกจากจังหวัดโนวารา ซึ่งเป็นความพยายามของชุมชนท้องถิ่นในการส่งเสริมอัตลักษณ์ภูมิภาค ก่อนหน้านั้น พื้นที่ออสโซลาเคยเป็นเส้นทางการค้าสำคัญระหว่างอิตาลีกับสวิตเซอร์แลนด์มาตั้งแต่ยุคโรมัน อีกทั้งยังเป็นแนวป้องกันทางยุทธศาสตร์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง และมีการต่อต้านระบอบฟาสซิสต์อย่างเข้มแข็งโดยกลุ่มปารติจานี (partigiani)
ปัจจุบัน เศรษฐกิจของจังหวัดพึ่งพาการท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติและวัฒนธรรม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในแถบทะเลสาบมัจจอเรและหุบเขาฟอร์มัซซา ซึ่งเป็นจุดหมายยอดนิยมของนักปีนเขาและผู้รักธรรมชาติ อุตสาหกรรมการแปรรูปไม้ การผลิตไฟฟ้าพลังน้ำ นอกจากนี้ การค้าชายแดนกับสวิตเซอร์แลนด์ก็ช่วยเสริมเศรษฐกิจท้องถิ่นอย่างมีนัยสำคัญ

อ้างอิง
แอนิเมชันไทย
แอนิเมชันไทย มีประวัติศาสตร์อันยาวนานย้อนกลับไปถึงคริสต์ทศวรรษที่ 1950 ในการผลิตการ์ตูนสั้นเรื่องแรกของไทย ปยุต เงากระจ่างได้รับการยกย่องให้เป็นบิดาแห่งแอนิเมชันไทย ในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา อุตสาหกรรมนี้ได้เจริญเติบโตและได้รับการยอมรับทั้งในระดับประเทศและระดับนานาชาติ ปัจจุบัน ประเทศไทยได้ก้าวขึ้นเป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมสำหรับการรับจ้างผลิตงานแอนิเมชัน โดยสตูดิโอแอนิเมชัน 91% ให้บริการแก่บริษัทต่างชาติ ส่งผลให้การส่งออกเพิ่มขึ้นและยกระดับโปรไฟล์ของแอนิเมชันไทย จนได้รับการยอมรับจาก องค์การส่งเสริมการค้าต่างประเทศของญี่ปุ่น (JETRO) ให้เป็นจุดหมายปลายทางทางธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับแอนิเมชันอันดับหนึ่งในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในปี พ.ศ. 2559
พิพิธภัณฑ์มรดกวัฒนธรรมอิสลามและศูนย์การเรียนรู้คัมภีร์อัลกุรอาน
พิพิธภัณฑ์มรดกวัฒนธรรมอิสลามและศูนย์การเรียนรู้คัมภีร์อัลกุรอาน เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่งในอำเภอยี่งอ จังหวัดนราธิวาส พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เน้นไปที่ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นรวมถึงเอกสารที่เขียนด้วยมือและโบราณวัตถุจากคาบสมุทรมลายู

ประวัติ
พิพิธภัณฑ์เปิดทำการในปี พ.ศ. 2553 และมีห้องจัดนิทรรศการที่จัดแสดงต้นฉบับคัมภีร์อัลกุรอาน ต้นฉบับเอกสารภาษามลายู และเทคโนโลยีมลายูโบราณ ของสะสมของพิพิธภัณฑ์รวมถึงสำเนาคัมภีร์อัลกุรอานที่เขียนด้วยลายมือจำนวน 79 เล่ม

เมื่อปี พ.ศ. 2566 เศรษฐา ทวีสินนายกรัฐมนตรีในขณะนั้นได้เดินทางมาเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์ฯ พิพิธภัณฑ์เปิดให้สาธารณชนเข้าชมในปี พ.ศ. 2567

อ้างอิง
การฟื้นฟูวัฒนธรรมไทย พ.ศ. 2489–2491
การฟื้นฟูวัฒนธรรมไทย พ.ศ. 2489–2491 เป็นนโยบายทางวัฒนธรรมและสังคมของรัฐบาลควง อภัยวงศ์และปรีดี พนมยงค์ หลังจากที่ไทยเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่ 2 ยกเลิกรัฐนิยมที่รัฐบาลจอมพลแปลก พิบูลสงครามประกาศใช้ระหว่างปี พ.ศ. 2482–2485 โดยมีเป้าหมายเพื่อปรับปรุงประเทศให้ทันสมัยและยกเลิกวัฒนธรรมแบบเดิม ๆ ซึ่งถูกมองว่าล้าหลัง ควง อภัยวงศ์ ตัดสินใจสั่งให้ฟื้นฟูวัฒนธรรมไทยแบบดั้งเดิม เพื่อยกเลิกนโยบายช่วงสงครามของจอมพล ป.พิบูลสงคราม วันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2491 เกิดการรัฐประหาร บังคับให้ควงออกจากตำแหน่ง และจอมพลแปลกก็ได้ขึ้นดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีเป็นสมัยที่สอง นโยบายวัฒนธรรมของควงและปรีดีถูกยกเลิก
สัญลักษณ์สำคัญของการฟื้นฟูวัฒนธรรมตามที่ประกาศใช้ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2489 มีดังนี้:

* ฟื้นฟูวันสงกรานต์ให้เป็นวันขึ้นปีใหม่แบบดั้งเดิมควบคู่กับวันขึ้นปีใหม่ตามปฏิทินเกรกอเรียน
* ยกเลิกรัฐนิยม
* ยกเลิกภาษาไทยสมัยแปลก พิบูลสงคราม ที่ถูกวิจารณ์ว่าเป็นภาษาวิบัติ โดยนายควงสนับสนุนให้มีการใช้ระบบการเขียนภาษาไทยที่ถูกต้อง
* ประกาศคืนยศบรรดาศักดิ์และเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่ได้ถูกยกเลิกไปสมัยจอมพลแปลกให้แก่นักการเมืองและขุนนางข้าราชการ รวมถึงขุนนางข้าราชการที่ถูกจับเป็นนักโทษการเมือง 
* นำชุดราชปะแตนดั้งเดิมสวมคู่กับโจงกระเบน
ในวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2489 รัฐบาลไทยได้ประกาศเปลี่ยนชื่อประเทศเป็นสยาม เนื่องจากประเทศนี้มิได้เป็นเพียงประเทศของคนไทยเท่านั้น แต่ชื่อดังกล่าวได้เปลี่ยนกลับมาเป็นประเทศไทยอีกครั้งในปี พ.ศ. 2492

ภายหลังการ รัฐประหาร พ.ศ. 2490 ควงได้กลับมาเป็นนายกรัฐมนตรี ก็ได้มีการฟื้นฟูอภิรัฐมนตรีสภาซึ่งถูกยุบไปในสมัยการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 ขึ้นมาใหม่

ดูเพิ่ม
* ประวัติศาสตร์ไทย (พ.ศ. 2475–2516)
* รัฐนิยม

อ้างอิง
วัดสิมนาโก
วัดสิมนาโก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาโก อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์

วัดสิมนาโกตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2399 โดยมีพระาจารย์ลี เป็นประธานฝ่ายสงฆ์ และประธานฝ่าย ฆราวาส มี 3 คน คือ นายกลาง สียา, นายชาบดี และนายโยธี พร้อมด้วยชาวบ้านได้ร่วมกันสร้างวัดขึ้น ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2452 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร เหตุที่ชื่อ "วัดสิมนาโก" เนื่องจากอัญญาครูลีได้สร้างสิมขึ้นก่อน โดยพูนสิมขึ้นสูงประมาณ 1 ศอก มีใบเสมาล้อมรอบจำนวน 28 ใบ ไม่มีหลังคาและฝาผนัง และอยู่ในหมู่บ้านนาโก
ด้านการศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ.2472 เป็นต้นมา มีโรงเรียนพรปริยัติธรรมแผนกบาลี เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2527 โรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญ เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2535
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2452 วิหาร กว้าง 10 เมตร ยาว 14 เมตร เป็นอาคารทรงไทยอีสาน ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ กุฎิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ 1 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 4 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ อาคารหอพิพิธพันฑ์ และอาคารสำนักงานคณะสงฆ์ อำเภอกุฉินารายณ์ ปูชนียวัตถุ มีพระพุทธรูปโบราณ ทำด้วยพลอยบุษราคัม ปางสมาธิ พระพุทธรูปปั้นปางมารวิชัย 2 องค์ พระพุทธรูปทองสำริด ปางมารวิชัย 3 องค์ พระพุทธรูปหินศิลา 3 องค์ และโบราณวัตถุมีเครื่องปั้นดินเผาของคนสมัยโบราณ 30 ใบ ไม้แกะสลักลายดอกไม้ จำนวน 30 แผ่น ไม้แกะสลักรูปพญานาคจำนวน 12 อัน และเงินตราของไทยสมัยต่าง ๆ
รายนามเจ้าอาวาส
* พระลี ยันตะสีโล พ.ศ. 2399–2410
* พระสุรีย์ อภิชาโต พ.ศ. 2415–2445
* พระคำ พ.ศ. 2445–2460
* พระยิ่ง สีลเตโช พ.ศ. 2460–2470
* พระบุดดี นาโค พ.ศ. 2470–2472
* พระครูพิศาล ศิลปยุต พ.ศ. 2472–2522
* พระครูเมตตาคุณาภรณ์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2522

อ้างอิง
จังหวัดโตเลโด
จังหวัดโตเลโด ( ; ) เป็นจังหวัดหนึ่งบริเวณตอนกลางของประเทศสเปน ทางฝั่งตะวันตกของแคว้นปกครองตนเองกัสติยา-ลามันชา ล้อมรอบด้วยจังหวัดต่าง ๆ ได้แก่ มาดริด กูเองกา ซิวดัดเรอัล บาดาโฆซ กาเซเรส และอาบิลา มีเมืองหลักคือเมืองโตเลโด

ในจำนวนประชากร 711,228 คนของจังหวัด (ค.ศ. 2012) มีเพียงประมาณหนึ่งในเก้าเท่านั้นที่อาศัยอยู่ในเมืองหลักโตเลโด เขตเทศบาลที่มีประชากรมากที่สุดในจังหวัดนี้คือโตเลโดและตาลาเบราเดลาเรย์นา โดยมีประชากร 83,741 และ 83,303 คน ตามลำดับ

อ้างอิง
จังหวัดบาดาโฆซ
จังหวัดบาดาโฆซ ( - ) เป็นจังหวัดทางตะวันตกของประเทศสเปน ตั้งอยู่ในแคว้นปกครองตนเองเอซเตรมาดูรา ก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1833 มีอาณาเขตติดกับจังหวัดกาเซเรสทางทิศเหนือ ติดกับจังหวัดโตเลโด ซิวดัดเรอัลทางทิศตะวันออก ติดกับจังหวัดกอร์โดบาทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ติดกับจังหวัดเซบิยาและอูเอลบาทางทิศใต้ และติดกับประเทศโปรตุเกสทางทิศตะวันตก

ด้วยพื้นที่ 21,766 ตารางกิโลเมตร ถือเป็นจังหวัดที่มีพื้นที่ใหญ่ที่สุดในประเทศสเปน จังหวัดนี้มีความหนาแน่นของประชากรค่อนข้างต่ำกว่าเมื่อเปรียบเทียบกับจังหวัดอื่น ๆ ในประเทศสเปน

มีประชากร 669,943 เมืองหลักของจังหวัดคือเมืองบาดาโฆซ

อ้างอิง
จังหวัดแฮเมดอน
จังหวัดแฮเมดอน ( ), ) เป็นหนึ่งใน 31 จังหวัดของประเทศอิหร่าน มีเมืองหลักคือเมืองแฮเมดอน ตั้งอยู่ในเทือกเขาซากรอส จังหวัดนี้ครอบคลุมพื้นที่ 19,546 ตารางกิโลเมตร

จังหวัดแฮเมดอนเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่เก่าแก่ที่สุดของอิหร่านอันเนื่องด้วยวัฒนธรรม สิ่งที่เป็นหลักฐานคือเมืองโบราณเอกแบตานา ซึ่งเป็นเมืองหลวงของชาวมีดซ์ ก่อนที่พวกเขาจะรวมเป็นสหภาพกับชาวเปอร์เซีย

อ้างอิง
จิ้งจอกเฒ่า
จิ้งจอกเฒ่า ( ; ) เป็นศัพท์ที่ชาวอิหร่านบางส่วนใช้เรียกสหราชอาณาจักร คาดว่าเซย์เยด แอฮ์แมด แอดีบ พีชอแวรีเป็นบุคคลแรกที่ใช้ศัพท์ในบริบทนี้ คำนี้มักใช้ในสังคม สื่อ และหนังสือพิมพ์ของอิหร่าน
ภูมิหลัง
ในเปอร์เซียและธรรมเนียมอื่น ๆ สุนัขจิ้งจอกเป็นรู้จักในฐานะสัตว์เจ้าเล่ห์และฉลาดแกมโกง ทำให้มักถูกใช้เป็นสัญลักษณ์แทนคนเจ้าเล่ห์ที่บรรลุเป้าหมายด้วยเล่ห์เหลี่ยมมากกว่าจะใช้กำลังเพียงอย่างเดียว ในบริบทตามทัศนคติของชาวเปอร์เซียต่อสหราชอาณาจักร คำนี้ถูกใช้ครั้งแรกโดยแอดีบ พีชอแวรี (1844–1930) นักปรัชญาและกวี เมื่อพีชอแวรียังเด็ก พ่อและญาติของเขาถูกสังหารในสงครามระหว่างสหราชอาณาจักรกับอัฟกานิสถานใน ค.ศ. 1857–58 เขามีความรู้สึกต่อต้านอังกฤษและเขียนกวีหลายบทที่แสดงถึงความรู้สึกนั้น พีชอแวรีมักพรรณนาถึงสหราชอาณาจักรโดยใช้คำอุปมาอุปไมยเกี่ยวกับสัตว์ เช่น จิ้งจอกเฒ่า กาตัวร้าย และงูพิษในบทกวีของเขา คำว่า "จิ้งจอกเฒ่า" ยังคงใช้มาตั้งแต่สมัยนั้น
่า กาตัวร้าย และงูพิษในบทกวีของเขา คำว่า "จิ้งจอกเฒ่า" ยังคงใช้มาตั้งแต่สมัยนั้น คำแปลกวีหนึ่งของเขาเขียนไว้ดังนี้:
== บริบทประวัติศาสตร์ == 
การใช้คำว่า จิ้งจอกเฒ่า ของชาวอิหร่าน แสดงถึงการคัดค้านส่วนตัวต่อการปฏิวัติรัฐธรรมนูญเปอร์เซีย การสนับสนุนรัฐประหารใน ค.ศ. 1921 ความตึงเครียดระหว่างสองประเทศในช่วงวิกฤตออบอดอน (ซึ่งส่งผลให้อังกฤษสนับสนุนรัฐประหารใน ค.ศ. 1953) การคัดค้านการปฏิวัติอิหร่านของอังกฤษ หรือข้อกล่าวหาที่ว่าอังกฤษเป็นผู้จุดชนวนจลาจลบนท้องถนนหลังการเลือกตั้งประธานาธิบดีอิหร่านใน ค.ศ. 2009
เมื่อมีการเปิดสถานทูตอังกฤษอีกครั้งใน ค.ศ. 2015 สื่อและหนังสือพิมพ์อิหร่านหลายแห่งประกาศและรายงานถึง การกลับมาของจิ้งจอก Hemayat เขียนในหน้าแรกว่า "จิ้งจอกเฒ่ามาถึงโดยปิดไฟไว้", เรซอแลตเขียนว่า "ไม่มีใครมีความสุขกับการกลับมาของจิ้งจอกเฒ่า" และแคย์ฮอนเขียนว่า "ในสายตาของอิหร่าน บริเตนยังคงเป็น 'จิ้งจอกเฒ่า'"

ดูเพิ่ม
* ความรู้สึกต่อต้านบริติช
* เพอร์ฟิเดีนสแอลเบียน
* เกรตซาตาน
* ลิตเติลซาตาน

อ้างอิง
อูกาโนมิตามะ
อูกาโนมิตามะ (宇迦之御魂神 – Mighty Soul of Sustenance - โคจิกิ) (倉稲魂命 - นิฮงงิ) เป็นคามิ&hairsp;ในเทพปกรณัมญี่ปุ่นแบบดั้งเดิมที่มีความเกี่ยวข้องกับอาหารและการเกษตร มักระบุเข้ากับอินาริ เทพแห่งข้าว

พระนามและตำนาน
โคจิกิระบุอูกาโนมิตามะ (宇迦之御魂神 Ukanomitama-no-Kami) เป็นบุตรของซูซาโนโอะจากคามุ-โออิจิฮิเมะ (神大市比売) พระมเหสีองค์ที่สองผู้เป็นธิดาในโอยามัตสึมิ (大山津見神) เทพแห่งภูเขา ตำรานี้ระบุอูกาโนมิตามะเป็นน้องของโอโตชิ-โนะ-คามิ เทพแห่งการเก็บเกี่ยว

ขณะเดียวกัน ในรายการหลายแห่งที่บันทึกนิฮงโชกิระบุอูกาโนมิตามะ (ในนี้ระบุเป็น 倉稲魂命 Ukanomitama-no-Mikoto) เป็นบุตรของอิซานางิกับอิซานามิที่ถือกำเนิดเมื่อทั้งสองหิวโหย
พระนามของเทพเป็นที่เข้าใจว่ามาจาก อูกะ โนะ มิตามะ, "ดวงวิญญาณ (มิตามะ) แห่งอาหาร (อูกะ) สิงหาคม" แม้ว่าตำราข้างต้นจะไม่กล่าวถึงเพศของเทพเจ้า แต่อูกาโนมิตามะก็ถูกตีความว่าเป็นเพศหญิงมานานแล้ว ซึ่งอาจเป็นเพราะมีความเกี่ยวข้องกับเทพเจ้าแห่งการเกษตรองค์อื่น ๆ เช่น โทโยเกะหรืออูเกโมจิ

ดูเพิ่ม
*โทโยเกะ-โอมิกามิ
*อูเกโมจิ

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
* 
*
รัชฎา สุริยกุล ณ อยุธยา
รัชฎา สุริยกุล ณ อยุธยา เป็นอดีตข้าราชการพลเรือนไทยที่ดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืชจนถึงปี พ.ศ. 2566

ข้อกล่าวหาเรื่องการทุจริต
เมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2565 ตำรวจกองบังคับการป้องกันปราบปรามการทุจริตและประพฤติมิชอบจับกุมรัชฎาในข้อหารับสินบนและประพฤติมิชอบ พบเงินสดในซองประมาณ 5 ล้านบาท ภายหลังการจับกุม จตุพร บุรุษพัฒน์ ปลัดกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมในขณะนั้นได้สั่งให้มีการสอบสวนภายใน

ในวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2565 รัชฎาได้ย้ายมาปฏิบัติราชการในสำนักนายกรัฐมนตรี การเคลื่อนไหวดังกล่าวเกิดขึ้นเพื่ออำนวยความสะดวกในการสืบสวนการทุจริต
วันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2566 การสอบสวนคดีทุจริตของรัชฎาเสร็จสิ้นลง และได้ส่งมอบผลให้คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.)

ต่อมาในวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2566 อรรถพล เจริญชันษาได้สืบทอดตำแหน่งต่อจากเขา

เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566 มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้รัชฎาพ้นจากตำแหน่งอย่างเป็นทางการ

เครื่องราชอิสริยาภรณ์

อ้างอิง
วัดพระยาเสนานนท์
วัดพระยาเสนานนท์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงสามวาตะวันออก เขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร
วัดพระยาเสนานนท์เดิมชื่อ วัดเสนานนท์ เป็นวัดที่สร้างมาตั้งแต่สมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สร้างโดยพันตำรวจเอก พระยาเสนานนท์ ซึ่งถึงแก่กรรมไปตั้งแต่ พ.ศ. 2490 ท่านได้บริจาคพื้นที่บริเวณนี้ให้กับวัดแห่งนี้ ต่อมาวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2539 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศยุบเป็นวัดร้าง เพราะได้มีการจัดประโยชน์เต็มพื้นที่หมดแล้ว รวมถึงอยู่ในพื้นที่ที่มีคนนับถือศาสนาอื่น พระเปลี่ยนหมุนเวียนจนไม่มีใครจำวัดจึงได้กลายเป็นวัดร้าง ต่อมาประมาณ พ.ศ. 2540 พระประเสริฐได้มาพบวัดร้างแห่งนี้ จึงร่วมกับพระอาจารย์ของท่านเข้ามาบูรณะต่อแบบค่อยเป็นค่อยไป ปลูกกระต๊อบไว้สำหรับจำวัด ขุดคลองเก็บน้ำไว้ใช้ จนเป็นรูปเป็นร่างจากกฐินปีแรกที่ประชาชนผู้ศรัทธาช่วยกันทำ
ขุดคลองเก็บน้ำไว้ใช้ จนเป็นรูปเป็นร่างจากกฐินปีแรกที่ประชาชนผู้ศรัทธาช่วยกันทำ เริ่มใน พ.ศ. 2543 ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2567 วัดมีอุโบสถกลางน้ำ
สุดยอดแฟ้มลับไขคดีของเจ้าหน้าที่นิติเวช
สุดยอดแฟ้มลับไขคดีของเจ้าหน้าที่นิติเวช (トレース 科捜研法医研究員の追想) เป็นมังงะญี่ปุ่นที่เขียนและวาดภาพประกอบโดยเคอิ โคงะ เรื่องนี้ได้รับการตีพิมพ์เป็นตอนลงในนิตยสาร Monthly Comic Zenon ของ Coamix ตั้งแต่เดือนมกราคม ค.ศ. 2016 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2023 ละครโทรทัศน์คนแสดงจำนวน 11 ตอน ออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมีนาคม ค.ศ. 2019
สื่อ
มังงะ
สุดยอดแฟ้มลับไขคดีของเจ้าหน้าที่นิติเวช เขียนและวาดภาพประกอบโดยเคอิ โคงะ ได้รับการตีพิมพ์เป็นตอนลงในนิตยสาร Monthly Comic Zenon ของสำนักพิมพ์ Coamix ตั้งแต่วันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 2016 ถึง 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2023 เนื้อหาในมังงะได้รับการรวบรวมเป็นฉบับรวมเล่ม (ทังโกบง) ทั้งหมด 13 เล่มออกวางจำหน่ายตั้งแต่วันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 2016 ถึงวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 2023

เนื้อหาในมังงะได้รับการตีพิมพ์เป็นภาษาอังกฤษบนบริการ MangaHot ของโคอามิกซ์
ละครโทรทัศน์
ละครโทรทัศน์คนแสดงจำนวน 11 ตอน เรื่อง Trace: Kasōken no Otoko ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ฟูจิทีวี ตั้งแต่วันที่ 7 มกราคม ถึง 18 มีนาคม ค.ศ. 2019 นำแสดงโดยอิจิโร ฟูนาโกชิ, เรียว นิชิกิโดะ, ยูโกะ อารากิ, ชิเงโนริ ยามาซากิ, ยามาทานิ คาซูมิ และโคยูกิ

กระแสตอบรับ
มังงะภาคแยกเรื่อง Brutal ได้รับการจัดอันดับเป็นอันดับที่ 15 ใน "หนังสือการ์ตูนแนะนำของพนักงานร้านหนังสือทั่วประเทศประจำปี 2022" ของ Honya Club

อ้างอิง
ประวัติศาสตร์เครื่องแต่งกายไทย
ชุดไทย จะแตกต่างกันไปตามเมืองและผู้ปกครองในแต่ละยุคสมัย เครื่องแต่งกายไทยสามารถจำแนกตามยุคสมัยได้ 6 ยุค เริ่มตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 13 ในอดีตชุดไทยจะสวมใส่กันทุกวัน แต่ปัจจุบันจะสวมใส่เฉพาะในงานมงคลเช่น พิธีแต่งงานแบบไทย เท่านั้น

สุโขทัย
การแต่งกายแบบสุโขทัยเริ่มเป็นที่นิยมในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13–15 ในช่วงเวลาดังกล่าว นครรัฐสุโขทัยได้รวมนครรัฐไทอื่น ๆ เข้าเป็นอาณาจักรเดียวกัน เครื่องแต่งกายของผู้ชายสุโขทัยเป็นเสื้อแขนยาวคอวียาวและมีผ้าคาดไหล่ ผ้าเตี่ยวทำด้วยผ้าไหมคาดด้วยเข็มขัดโลหะขนาดใหญ่หรือเข็มขัดทอง เครื่องแต่งกายสตรีเป็นผ้าโสร่งไหมยาวมีลายดอกไม้ โดยทั่วไปส่วนบนจะเป็นเสื้อผ้าไหมแขนยาว สตรีที่แต่งงานแล้วจะคาดผ้าผืนหนึ่งพันรอบหน้าอกซึ่งทำจากผ้าไหมหรือผ้าชนิดอื่น

อยุธยา
การแต่งกายแบบอยุธยาเป็นที่นิยมในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 14–18 กรุงศรีอยุธยาเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรไทยเป็นเวลา 417 ปี ถือเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานที่สุดที่ประเทศไทยอยู่ภายใต้การปกครองของอาณาจักรเดียว ในสมัยกรุงศรีอยุธยามีเครื่องแต่งกายหลากหลายรูปแบบ แต่การแต่งกายมีการเปลี่ยนแปลงอยู่บ่อยครั้งตามอิทธิพลของหลายประเทศที่มาติดต่อและทำการค้าขายกับอาณาจักร

ในอดีตทั้งชายและหญิงจะนุ่ง โจงกระเบน ผู้ชายจะนุ่งโจงกระเบนคลุมถึงครึ่งต้นขา ส่วนผู้หญิงจะคลุมถึงใต้เข่า

อ้างอิง
ทัพอุทยานตะวันตก
ทัพอุทยานตะวันตก หรือ ซี-ยฺเหวียนจฺวิน ( ) เป็นกองทัพประจำการที่ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 188 ในรัชสมัยพระเจ้าเลนเต้ (漢靈帝 ฮั่นหลิงตี้) ในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ทัพอุทยานตะวันตกถูกยกเลิกเมื่อ ค.ศ. 190

ประวัติ
พระเจ้าเลนเต้พระราชทานอำนาจทางทหารมากขึ้นให้มหาขุนพลโฮจิ๋น (何進 เหอ จิ้น) ผู้เป็นพี่ชายของพระมเหสี ในเดือนกันยายนหรือต้นเดือนตุลาคม ค.ศ. 188 พระเจ้าเลนเต้ทรงก่อตั้งทัพอุทยานตะวันตกในนครหลวงลกเอี๋ยง (洛陽 ลั่วหยาง) และแต่งตั้งนายกองพันหรือเก้าอุ้ย (校尉 เซี่ยวเว่ย์) 8 นายให้บัญชาการทัพ

นายกองพันทั้ง 8 นาย ได้แก่
* เกียนสิด (蹇碩 เจี่ยน ชั่ว) นายกองพันทัพบน (上軍校尉 ช่างจฺวินเซี่ยวเว่ย์)
* อ้วนเสี้ยว (袁紹 ยฺเหวียน เช่า) นายกองพันทัพกลาง (中軍校尉 จงจฺวินเซี่ยวเว่ย์)
* เป้า หง (鮑鴻) นายกองพันทัพล่าง (下軍校尉 เซี่ยจฺวินเซี่ยวเว่ย์)
* โจโฉ (曹操 เฉา เชา) นายกองพันผู้จัดการทัพ (典軍校尉 เตี่ยนจฺวินเซี่ยวเว่ย์)
* เตี๋ยวเปง (趙融 เจ้า หรง) นายกองพันซ้ายผู้ช่วยเหลือทัพ (助軍左校尉 จู้จฺวินจั่วเซี่ยวเว่ย์)
* เฝิง ฟาง (馮芳) นายกองพันขวาผู้ช่วยเหลือทัพ (助軍右校尉 จู้จฺวินโย่วเซี่ยวเว่ย์)
* อิเขง (淳于瓊 ฉุน-ยฺหวี ฉฺยง) นายกองพันทัพซ้าย (左軍校尉 จั่วจฺวินเซี่ยวเว่ย์)
* เซี่ย โหมว (夏牟) นายกองพันทัพขวา (右軍校尉 โย่วจฺวินเซี่ยวเว่ย์)
นายกองพันคนอื่น ๆ 7 นายอยู่ใต้บังคับบัญชาของเกียนสิด และทัพอุทยานตะวันตกประกอบด้วยกำลังพลหลักในลกเอี๋ยง เนื่องจากทัพอุทยานตะวันตกรับพระบัญชาโดยตรงจากพระเจ้าเลนเต้จึงมีอำนาจในการบัญชาทหารเหนือกว่าโฮจิ๋น
เมื่อ ค.ศ. 189 พระเจ้าเลนเต้สวรรคต หองจูเปียน (皇子辯 หฺวางจื่อเปี้ยน) หรือเล่าเปียน (劉辯 หลิว เปี้ยน) พระโอรสที่ยังทรงพระเยาว์ขึ้นสืบราชบัลลังก์ โฮจิ๋นลอบวางแผนกับอ้วนเสี้ยวและคนอื่น ๆ เพื่อกำจัดเกียนสิดและกลุ่มขันทีในราชสำนัก ทั้งยังมีความคิดจะเรียกตัวตั๋งโต๊ะ (董卓 ต่ง จั๋ว) ขุนศึกแห่งภาคตะวันตกเฉียงเหนือให้นำทัพมายังลกเอี๋ยงเพื่อช่วยปราบกลุ่มขันที แต่ความคิดนี้ถูกคัดค้านอย่างหนักจากแตะถ้าย (鄭泰 เจิ้ง ไท่) และโลติด (盧植 หลู จื๋อ) ด้วยเหตุผลว่าอาจนำไปสู่ความวุ่นวายทางการเมือง
ในช่วงเวลาที่ตั๋งโต๊ะเข้าลกเอี๋ยง โฮจิ๋นก็ถูกกลุ่มขันทีลอบสังหารไปแล้ว อ้วนเสี้ยวจึงเข้ากำกับดูแลทัพอุทยานตะวันตก อ้วนเสี้ยวและพรรคพวกนำพลเข้าไปในพระราชวังและสังหารหมู่ขันทีเพื่อแก้แค้นให้โฮจิ๋น หองจูเปียนและหองจูเหียบ (皇子協 หฺวางจื่อเสีย) หรือเล่าเหียบ (劉協 หลิว เสีย) พระอนุชาต่างมารดาผู้มีฐานันดรศักดิ์เป็นตันลิวอ๋อง (陳留王 เฉินหลิวหวาง) เสด็จหนีออกจาพระราชวังในระหว่างความวุ่นวายและภายหลังตั๋งโต๊ะได้พบทั้งสองพระองค์จึงเชิญเสด็จกลับมาลกเอี๋ยง ตั๋งโต๊ะฉวยโอกาสเข้าผูกขาดอำนาจรัฐและครอบงำราชสำนัก ไม่นานหลังจากนัั้น ตั๋งโต๊ะปลดหองจูเปียนจากตำแหน่งจักรพรรดิและตั้งตันลิวอ๋องขึ้นครองราชย์แทน ซึ่งเป็นที่รู้จักในพระนามว่าพระเจ้าเหี้ยนเต้ (漢獻帝 ฮั่นเซี่ยนเต
งขึ้นครองราชย์แทน ซึ่งเป็นที่รู้จักในพระนามว่าพระเจ้าเหี้ยนเต้ (漢獻帝 ฮั่นเซี่ยนเต้) ในช่วงเวลานั้น อ้วนเสี้ยว, โจโฉ และคนอื่น ๆ ออกจากลกเอี๋ยง และภายหลังได้รวมกำลังทหารกันเพื่อเริ่มการทัพปราบตั๋งโต๊ะเมื่อ ค.ศ. 190 ทัพอุทยานตะวันตกถูกยกเลิกไปหลังอ้วนเสี้ยวและคนอื่น ๆ ออกจากลกเอี๋ยง
หมายเหตุ

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* ซือหม่า กวาง (ค.ศ. 1084). จือจื้อทงเจี้ยน.
* ฟ่าน เย่ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). โฮ่วฮั่นชู.