SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
ราวี เดชาชัย
ราวี เดชาชัย มีชื่อจริงคือ สมพงษ์ จันทร์แพทย์รักษ์ เกิดวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2485 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นนักมวยไทยชาวไทย ผู้ถนัดการใช้ศอก มีอาวุธเด็ดคือเตะขวา ค่าตัวสูงสุดสมัยนั้นอยู่ที่ 30,000 บาท และใน พ.ศ. 2555 เขาได้รับรางวัลฮอลออฟเฟม สยามกีฬาอวอร์ดส์ ครั้งที่ 6

ประวัติ
ราวี เป็นบุตรของนายสมาน และนางแสวง จันทร์แพทย์รักษ์ แต่เขาได้กำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่อายุ 5 ปี จึงอาศัยอยู่กับยาย สำเร็จการศึกษาชั้น ป.4 จากโรงเรียนไทยนิยมสงเคราะห์ เริ่มหัดมวยที่คณะเดชาชัยของ น.ต.แสวง โชติช่วง เริ่มขึ้นชกมวยที่เวทีราชดำเนินตั้งแต่อายุ 18 ปี โดยใช้ชื่อว่า ราวี เดชาชัย
ราวีขึ้นชกกับนักมวยชื่อดังในยุคเดียวกันหลายคน เช่น อดุลย์ ศรีโสธร, เดชฤทธิ์ อิทธิอนุชิต, แดนชัย ยนตรกิจ, สมพงษ์ เจริญเมือง, วิชาญ ศ.พินิจศักดิ์ รวมทั้ง นักมวยคิกบ็อกซิ่งชาวญี่ปุ่น ที่มีชื่อว่า เคนจิ คูโรซากิ ซึ่งเป็นทั้งผู้ฝึกสอนนักมวยคิกบ็อกซิ่ง และเป็นอดีตนักคาราเต้แถวหน้าที่มีฝีมือระดับสูงมาก โดยการแข่งขันครั้งดังกล่าว ราวีเป็นฝ่ายชนะน็อค

ราวีเคยครองแชมป์มวยไทยรุ่นไลท์เวทของเวทีราชดำเนิน เมื่อเลิกชกมวยแล้ว ทำงานเป็นช่างซ่อมบำรุงที่กรมสรรพาวุธ กองทัพอากาศจนเกษียณอายุ ปัจจุบันพักทีบ้านพักย่านอนุสาวรีย์บางเขน และมีกิจกรรมพิเศษคือการสอนมวยที่สนามมวยนานาชาติรังสิต

ด้านชีวิตส่วนตัว ราวีสมรสกับ สุนีย์ จันทร์แพทย์รักษ์ และมีบุตรธิดารวม 5 คน
เกียรติประวัติ
* แชมป์เปี้ยนมวยไทยรุ่น มิดเดิลเวท เวทีมวยราชดำเนิน
* แชมป์เปี้ยนทหารอากาศ, กองทัพอากาศ

รางวัล
* รางวัลฮอลออฟเฟม สยามกีฬาอวอร์ดส์ 2011

อ้างอิง

* ธราพงศ์ เกตุแก้ว. ที่มาของเสียงตะโกน ราวีๆๆๆ ราวี เดชาชัย. หนังสือพิมพ์สยามกีฬา. ปีที่ 23 ฉบับที่ 8351. วันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2551. หน้า 27
* เทปการชกกับ คงเดช ลูกบางปลาสร้อย
* เทปการชกกับ วิชาญ ศ.พินิจศักดิ์
ขุนพลน้อย เกียรติสุริยา
ขุนพลน้อย เกียรติสุริยาหรือ ธวัชชัย ประสาทศิลป์ เป็นอดีตนักมวยไทยอาชีพชาวไทย เขาเป็นอดีตแชมป์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทของสนามมวยเวทีลุมพินีที่ครองแชมป์ในช่วงทศวรรษที่ 1970

ประวัติ
ขุนพลน้อยเริ่มฝึกซ้อมมวยไทยตั้งแต่อายุ 12 ปีกับถนอมชัย สิงห์บัณฑิตน้าชาย โดยชกที่ปัตตานีและจังหวัดใกล้เคียง เมื่ออายุ 14 ปี เขาติดตามนพเดช เกียรติสุริยา ลูกพี่ลูกน้องของเขามาอยู่ที่ค่ายเกียรติสุริยาในกรุงเทพฯ
ขุนพลน้อยได้ขึ้นสู่สถานะนักชกระดับแนวหน้าภายในเวลาเพียง 3 ปีหลังจากย้ายมาอยู่ที่กรุงเทพฯ โดยได้ประกบคู่เจอกับคู่ต่อสู้ระดับชั้นนำในปี พ.ศ. 2517 เขาชนะคะแนนผุดผาดน้อย วรวุฒิ คว้าแชมป์รุ่น 130 ปอนด์ของสนามมวยเวทีลุมพินี เมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2517 แต่สามเดือนต่อมาเขาเสียเข็มขัดให้กับวิชิต ลูกบางปลาสร้อย เมื่อเลิกชกในปี พ.ศ. 2523 เขาได้รับค่าตัวสูงถึง 100,000 บาท และเอาชนะแชมป์ชื่อดังหลายคนในยุคนั้นได้ เช่น จ๊อกกี้ ศิษย์กันภัย, บรรดิษฐ์ สิงห์ปราการ, ณรงค์น้อย เกียรติบัณฑิต หรือแสงศักดา กิตติเกษม ระหว่างปี พ.ศ. 2522 ถึง พ.ศ. 2524 เขารับราชการในกองทัพบก
อ้างอิง
* ขุนพลน้อย เกียรติสุริยา อดีตแชมป์จูเนียร์ไลท์เวทราชดำเนิน. หนังสือพิมพ์สยามกีฬา. ปีที่ 23 ฉบับที่ 8347 วันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2551. หน้า 27
แสงศักดา กิตติเกษม
แสงศักดา กิตติเกษม เป็นอดีตนักมวยไทยอาชีพชาวไทย เขาเป็นอดีตแชมป์รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทของสนามมวยเวทีลุมพินี

ประวัติ
แสงศักดาเริ่มฝึกซ้อมตั้งแต่อายุ 14 ปี ที่ค่ายสิงห์สมัย จังหวัดปัตตานี ภายใต้การดูแลของเฮง สิงห์สมัย เขาขึ้นชกมากกว่า 50 ครั้งในหลายจังหวัดภายใต้ชื่อ โจหลุยส์ สิงห์สมัย ก่อนที่จะเข้ามาร่วมค่ายกิตติเกษมเพื่อเริ่มต้นอาชีพนักมวยในกรุงเทพฯ ภายใต้การดูแลของกิตติ อัครเศรณี เขาเปลี่ยนจากมวยเข่ามาเป็นมวยหมัดแทน
แสงศักดาขึ้นชกที่เวทีราชดำเนินได้ชกกับนักมวยชื่อดังหลายคน เช่น ขุนพลน้อย เกียรติสุริยา ชาญศักดิ์ พรทวี จนกระทั่งถูกไล่ลงในการชกกับสายลม ควีนชุมแพ ผู้จัดการของแสงศักดาไม่พอใจเพราะแสงศักดาไม่ได้ล้มมวย จึงเกิดเรื่องกับเจ้าหน้าที่ ผลสุดท้าย แสงศักดาและผู้จัดการถูกสั่งห้ามเข้าเวทีราชดำเนิน จึงย้ายไปชกที่เวทีลุมพินีแทน

แสงศักดาได้ชกกับนักมวยชื่อดังอีกหลายคนเช่นชนะบ้านดอน ศิษย์บางพระจันทร์ ชกกับสำราญศักดิ์ เมืองสุรินทร์ 3 ครั้ง ชนะ 1 แพ้ 2 จน พ.ศ. 2529 ชกแพ้มากกว่าชนะจึงตัดสินใจแขวนนวม หันมาเป็นคู่ซ้อมให้กับเมืองชัย กิตติเกษม

อ้างอิง
* อามิงหมัดเมา แสงศักดา กิตติเกษม. หนังสือพิมพ์สยามกีฬา. ปีที่ 23 ฉบับที่ 8345. วันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2551. หน้า 27
หลุยส์ ลีกคี
หลุยส์ ซีมอร์ บาเซตต์ ลีกคี (Louis Seymour Bazett Leakey; 7 สิงหาคม ค.ศ. 1903 - 1 ตุลาคม ค.ศ. 1972) นักบรรพชีวินวิทยาและธรรมชาติวิทยาชาวเคนยา ผู้มีส่วนสำคัญในการศึกษาวิวัฒนาการของมนุษย์จากการเฝ้าสังเกตพฤติกรรมของเอป เป็นกำลังสำคัญในการก่อตั้งองค์กรเพื่อวิจัย และพิทักษ์สัตว์ป่าในแอฟริกา

หลุยส์ ลีกคี เกิดในครอบครัวมิชชันนารีชาวอังกฤษที่อาศัยอยู่ในกรุงไนโรบี ประเทศเคนยา จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ แล้วเริ่มงานเป็นหมอสอนศาสนา ก่อนจะหันมาศึกษางานด้านโบราณคดี มานุษยวิทยา และบรรพชีวินวิทยา

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ของ สถาบันลีกคี
* ประวัติของ หลุยส์ ลีกคี 
* Louis Seymour Bazett Leakey (1903-1972)
วัดหน้าเมือง (จังหวัดสตูล)
วัดหน้าเมือง ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลตำบลคลองขุด ถนนยนตระการกำธร ตำบลคลองขุด อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล ใกล้กับสนามชนโคจังหวัดสตูล เป็นถนนที่จะเข้าสู่ตัวเมืองสตูล ภายในบริเวณวัดหน้าเมือง เป็นที่ตั้งของโรงเรียนวัดหน้าเมือง

กิจกรรมวันสำคัญทางศาสนา
สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดสตูล ได้ดำเนินกิจกรรมต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับศาสนา และศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่นสนับสนุนและธำรงไว้ซึ่งพุทธศาสนา ดังนี้
#กิจกรรมวันมาฆบูชา จัดในวันที่ 2 – 3 มี.ค. 2550 ณ วัดชนาธิปเฉลิม มีผู้เข้าร่วมกิจกรรมจำนวน 990 คน 
#การแข่งขันสวดมนต์หมู่ทำนองสรภัญญะ จัดในวันที่ 3 มี.ค. 2550 ณ วัดชนาธิปเฉลิม มีผู้เข้าร่วมกิจกรรมจำนวน 138 คน 
#โครงการอบรมเยาวชนภาคฤดูร้อน ประจำปี 2550 วันที่ 9 -11 เม.ย. 2550 ณ วัดชนาธิปเฉลิม มีผู้เข้าร่วมกิจกรรมจำนวน 150 คน 
#งานรวมพลังเทิดไท้องค์ราชัน วันที่ 21 เม.ย. 2550 ณ วัดชนาธิปเฉลิม, โรงเรียนอนุบาลสตูล, เทศบาลเมืองสตูล,คริสตจักรสตูล,สำนักงานคณะกรรมการอิสลามประจำจังหวัดสตูล มีผู้เข้าร่วมกิจกรรมจำนวน 969 คน 
#กิจกรรมวันวิสาขบูชา วันที่ 31 พ.ค. 2550 จัด 9 วัด มีผู้เข้าร่วมกิจกรรมจำนวน 2,750 คน 
#อุดหนุนศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ จัด
มีผู้เข้าร่วมกิจกรรมจำนวน 2,750 คน 
#อุดหนุนศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ จัดตลอดปี 1 แห่ง 
#โครงการอุปสมบทเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในโอกาสมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา วันที่ 26 ก.ค - 9 ส.ค.2550 ณ วัดชนาธิปเฉลิม มีพระอุปสมบท 89 รูป มีศาสนิกชนเข้าร่วมกิจกรรมประมาณ 1,000 คน 
#โครงการส่งเสริมพระพุทธศาสนา และเนื่องในวันอาสาฬหบูชาและเทศกาลเข้าพรรษา วันที่ 28 ก.ค. – 26 ต.ค. 2550 จัด 11 วัด มีผู้เข้าร่วมกิจกรรมจำนวน 2,500 คน 
#โครงการอบรมจริยธรรมนักเรียน วันที่ 1 ส.ค. 2550 ณ โรงเรียนอนุบาลมะนัง มีนักเรียนเข้าร่วมกิจกรรม 200 คน 
#อุดหนุนพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน (ตลอดปี) อุดหนุนค่าตอบแทนพระ 40 รูป ใ
รม 200 คน 
#อุดหนุนพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน (ตลอดปี) อุดหนุนค่าตอบแทนพระ 40 รูป ใน 33 โรงเรียน นักเรียน 3,820 คน 
#โครงการธรรมทัศนาจร วันที่ 31 ส.ค. 2550 ณ สำนักสงฆ์ถ้ำพุทธคีรี อำเภอทุ่งหว้า มีผู้เข้าร่วมกิจกรรมจำนวน 110 คน 
#อุดหนุนหน่วยเผยแพร่ศีลธรรม (ตลอดปี) 1 หน่วย เผยแพร่ในวัดหน้าเมือง โรงเรียนวัดหน้าเมือง เรือนจำกลางจังหวัดสตูล 
#อุดหนุนกลุ่มพุทธศาสนาในสถานศึกษา (ตลอดปี) 3 กลุ่ม มีโรงเรียนกำแพงวิทยา โรงเรียนบ้านเขาจีน และโรงเรียนพิมานพิทยาสรรค์ 
#โครงการอบรมถวายความรู้เพิ่มประสิทธิภาพพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน วันที่ 12 ก.ย. 2550 ณ วัดอุไดเจริญ มีพระสอนศีลธรรมเข้าอบรม 40 รูป 
#โครงการศาสนิกสัมพันธ์ วันที่ 11 – 12 ส.ค. 2550 ณ วัดชนาธิปเฉลิม
้าอบรม 40 รูป 
#โครงการศาสนิกสัมพันธ์ วันที่ 11 – 12 ส.ค. 2550 ณ วัดชนาธิปเฉลิม คริสตจักรสตูล และสำนักงานคณะกรรมการอิสลามประจำจังหวัดสตูล มีผู้เข้าร่วมกิจกรรมจำนวน 500 คน 
#โครงการชักพระ ประจำปี 2550 วันที่ 26 – 28 ต.ค. 2550 ณ บ้านผัง 1 ตำบลอุไดเจริญ อำเภอมะนัง มีผู้เข้าร่วมกิจกรรมประมาณ 10,000 คน 
#กฐินพระราชทาน จะจัดในวันที่ 6 พ.ย. 2550 ณ วัดชนาธิปเฉลิม พระอารามหลวง อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล
ไก่ย่าง
จังหวัดนครปฐม]]
ไก่ย่าง เป็นอาหารยอดนิยมของคนไทย ใช้รับประทานได้ตั้งแต่อาหารจานหลัก อาหารว่าง อาหารเรียกน้ำย่อย หรือกับแกล้ม ซึ่งในแต่ละพื้นที่จะมีสูตรเฉพาะแตกต่างกันออกไป แต่ส่วนใหญ่มักจะนิยมทำให้หนังกรอบ เนื้อนุ่ม และมีความหอมจากเครื่องเทศ โดยรับประทานกับข้าวเหนียว นอกจากนี้อาจมีการปรุงรสเพิ่มเติม เช่น ทาไก่ด้วยขมิ้น หรือทำเป็น ไก่ย่างนมสด ไก่ย่างน้ำผึ้ง เป็นต้น

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* เรื่องไก่ย่างทั่วไทย The Cloud
* SME Thailand
หลอดอาหาร
หลอดอาหาร ( ; ) เป็นอวัยวะของสัตว์มีกระดูกสันหลังที่เป็นท่อกลวงประกอบด้วยกล้ามเนื้อที่อาหารจะผ่านจากคอหอยไปยังกระเพาะอาหาร ในมนุษย์ หลอดอาหารต่อเนื่องกับส่วนกล่องเสียงของคอหอย (laryngeal part of the pharynx) ที่ระดับของกระดูกสันหลังส่วนคอชิ้นที่ 6 และมีความยาว23-25เซนติเมตร

ภาพอื่น ๆ
ภาพ:Illu esophageal layers.jpg|ชั้นต่าง ๆ ของหลอดอาหาร
 ภาพ:Mid_esophageal_mass.jpg|ก้อนเนื้อในหลอดอาหารระดับกลาง
 ภาพ:Illu stomach2.jpg|กระเพาะอาหาร
 ภาพ:Digestive system showing bile duct.svg|อวัยวะที่ช่วยเหลืออื่น ๆ ในระบบทางเดินอาหาร
 ภาพ:Illu dige tract.jpg|อวัยวะในทางเดินอาหาร
 ภาพ:Gray384.png|ภาพตัดขวางคอที่ระดับประมาณกระดูกสันหลังส่วนคอชิ้นที่ 6
 ภาพ:Gray503.png|ภาพตัดขวางของช่องอก แสดงความสัมพันธ์ของหลอดเลือดแดงพัลโมนารีกับอวัยวะใกล้เคียง
 ภาพ:Gray994.png|ภาพตัดกลางลำตัวของจมูก ปาก คอหอย (pharynx) และกล่องเสียง (larynx)
 ภาพ:Gray1032.png|ตำแหน่งและความสัมพันธ์กับอวัยวะใกล้เคียงของหลอดอาหารในบริเวณคอ และในประจันอกด้านหลัง (posterior m
พันธ์กับอวัยวะใกล้เคียงของหลอดอาหารในบริเวณคอ และในประจันอกด้านหลัง (posterior mediastinum) มองจากด้านหลัง
 ภาพ:Gray1033.png|ภาพตัดขวางของหลอดอาหาร กำลังขยายปานกลาง
 ภาพ:Gastro-esophageal jxn.JPG|ภาพตัดขวางของจุดเชื่อมระหว่างหลอดอาหารและกระเพาะอาหาร จากกล้องจุลทรรศน์
เมริดา (ประเทศสเปน)
เมริดา ( ) เป็นเมืองหลักของแคว้นเอซเตรมาดูรา ทางภาคตะวันตกของประเทศสเปน ในปี ค.ศ. 2007 มีประชากร 54,893 คน
เมืองเมริดาได้รับการก่อตั้งขึ้นเมื่อ 25 ปีก่อนคริสต์ศักราช ในชื่อภาษาละตินว่า เอเมรีตาเอากุสตา (Emerita Augusta) [ชื่อเมือง "เมริดา" กลายเสียงมาจากชื่อนี้] หลังจากที่จักรพรรดิออกุสตุสแห่งจักรวรรดิโรมันได้มีคำสั่งให้สร้างขึ้นเพื่อป้องกันช่องทางและสะพานข้ามแม่น้ำกวาเดียนา โดยมีกองทหารโรมัน 2 กลุ่มเป็นผู้ตั้งถิ่นฐานเดิม ได้แก่ กองทหารที่ 5 อาเลาได (Legio V Alaudae) และ กองทหารที่ 10 เกมีนา (Legio X Gemina) ต่อมาเมืองนี้ได้กลายเป็นเมืองหลวงของจังหวัดลูซีตาเนียของโรมันและเป็นหนึ่งในเมืองที่สำคัญที่สุดของจักรวรรดิ เมริดาได้อนุรักษ์สถานที่ต่าง ๆ ที่สร้างในสมัยโรมันไว้มากกว่าเมืองอื่น ๆ ของสเปน (รวมทั้งประตูชัยในสมัยจักรพรรดิทราจันด้วย) เนื่องจากเหตุ
กว่าเมืองอื่น ๆ ของสเปน (รวมทั้งประตูชัยในสมัยจักรพรรดิทราจันด้วย) เนื่องจากเหตุนี้ "กลุ่มโบราณคดีเมริดา" จึงได้รับการประกาศจากองค์การยูเนสโกให้เป็นแหล่งมรดกโลก
เมืองพี่น้อง
* โรม, ประเทศอิตาลี
* เมริดา, ประเทศเวเนซุเอลา
* เมริดา, ประเทศเม็กซิโก
* เมริดา, ประเทศฟิลิปปินส์

อ้างอิง
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ทางการเมืองเมริดา
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ศิลปะโรมัน
* รูปภาพของเมริดาสมัยโรมัน 
* ภาพถ่ายเมืองเมริดา: สถานที่สำคัญและทิวทัศน์อื่น ๆ
ซาลามังกา
ซาลามังกา ( ) เป็นเมืองหลักของจังหวัดซาลามังกาในแคว้นกัสติยาและเลออน ทางภาคตะวันตกของประเทศสเปน ตั้งอยู่บนที่ราบสูงริมแม่น้ำตอร์เมส ซึ่งมีสะพานข้ามแห่งหนึ่งสูง 150 เมตร สร้างบนส่วนโค้ง (arch) 26 ชิ้นส่วน โดย 15 ชิ้นส่วนนั้นสร้างขึ้นในสมัยโรมัน ส่วนที่เหลือสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ปัจจุบัน (ค.ศ. 2005) ซาลามังกามีประชากร 160,331 คน
ซาลามังกาตั้งขึ้นก่อนสมัยโรมโบราณโดยชาวเคลติเบเรียนเผ่าหนึ่งชื่อ วักไกอี (Vaccaei) โดยเป็นหนึ่งในสองป้อมปราการที่สร้างขึ้นเพื่อป้องกันดินแดนของพวกเขาใกล้แม่น้ำดูเอโร ต่อมาในศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์ศักราช ชาวคาร์เทจซึ่งนำโดยฮันนิบาลได้เข้าจู่โจมและยึดครองเมืองนี้ จนกระทั่งคาร์เทจสูญเสียอำนาจในคาบสมุทรไอบีเรียให้กับสาธารณรัฐโรมัน เมืองนี้จึงเริ่มมีความสำคัญมากขึ้นในฐานะศูนย์กลางการค้า ในสมัยโรมัน ซาลามังกามีชื่อเรียกว่า "ซัลมันตีกา" (Salmantica)
หนึ่งในช่วงที่สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์ของเมืองนี้คือ ค.ศ. 1218 เมื่อพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 9 แห่งเลออนทรงก่อตั้งมหาวิทยาลัยซาลามังกาขึ้นที่เมืองนี้ และหลังจากนั้นไม่นานนัก มหาวิทยาลัยแห่งนี้ก็กลายเป็นหนึ่งในศูนย์กลางทางวิชาการที่สำคัญและมีชื่อเสียงมากที่สุดในยุโรป

ในช่วงสงครามคาบสมุทร (ซึ่งนโปเลียนเข้ามาเกี่ยวข้อง) นั้น ยุทธการที่ซาลามังกาเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1812 เป็นความปราชัยครั้งสำคัญของกองทัพฝรั่งเศส และยังเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ของซาลามังกาด้วย เนื่องจากซีกตะวันตกของเมืองถูกโจมตีเสียหายอย่างหนัก

เมืองฝาแฝด
* กูอิงบรา ประเทศโปรตุเกส 
* เวือทซ์บวร์ค ประเทศเยอรมนี 
* เหอเฝย์ ประเทศจีน

ห้องภาพ
ไฟล์:Catedralsalamancacupula.jpg|โดมของมหาวิหารซาลามังกา
ไฟล์:University_of_Salamanca.jpg|ด้านหน้าของมหาวิทยาลัยซาลามังกา
ไฟล์:Plaza Mayor Salamanca.jpg|ปลาซามายอร์ (จัตุรัสหลัก) ของเมืองซาลามังกา

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* City Council of Salamanca
* สำนักงานข้อมูลการท่องเที่ยวของทางการ
* Wiki of the city of Salamanca
* General information on Salamanca
* General information about events in Salamanca
* ข้อมูลการเดินทางท่องเที่ยวเกี่ยวกับซาลามังกา
* Salamanca city guide at HitchHikers Handbook 
* Flag of Salamanca

พิพิธภัณฑ์
* Art Nouveau and Art Decó Museum Casa Lis
* Car History Museum
* Cathedral Museum
ซานเตียโกเดกอมโปสเตลา
ซานเตียโกเดกอมโปสเตลา ( ) หรือ ซานเตียโก เป็นเมืองหลักของแคว้นปกครองตนเองกาลิเซีย ตั้งอยู่ทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศสเปนในจังหวัดอาโกรุญญา ปัจจุบัน (ค.ศ. 2007) มีประชากร 92,919 คน เมืองนี้เคยได้รับการประกาศให้เป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรปประจำปี ค.ศ. 2000 อาสนวิหารซานเตียโกเดกอมโปสเตลาซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมแบบโรมาเนสก์ของเมืองนี้ยังเป็นจุดหมายปลายทางของเส้นทางจาริกแสวงบุญสำคัญที่มีมาตั้งแต่สมัยกลางอีกด้วย นั่นคือ เส้นทางนักบุญเจมส์ (Way of St. James; ภาษากาลิเซีย: Camiño de Santiago)
สันนิษฐานว่าอนารยชนเยอรมันพวกซูเอบีเป็นผู้ตั้งเมืองซานเตียโกเดกอมโปสเตลาขึ้นในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 4 หรือต้นคริสต์ศตวรรษที่ 5 ส่วนที่มาของชื่อเมืองนั้นยังไม่แน่ชัด แต่เชื่อกันว่า "Compostela" นี้มาจากคำในภาษาละตินว่า campus stellae (แปลว่า "ท้องทุ่งแห่งดวงดาว") ดังนั้น "Santiago de Compostela" จึงมีความหมายว่า "นักบุญเจมส์ในท้องทุ่งแห่งดวงดาว" มาจากความเชื่อที่ว่ากระดูกของนักบุญเจมส์นั้นถูกส่งมาจากตะวันออกกลางสู่สเปน ต่อมากระดูกเหล่านี้ก็ถูกฝังในที่ซึ่งกลายเป็นมหาวิหารซานเตียโกเดกอมโปสเตลาทุกวันนี้ นอกจากนี้ยังมีความเชื่อว่าชื่อเมืองนี้มาจากคำอื่น ๆ อีก เช่น Composita Tella แปลว่า "พื้นที่ฝังศพ" เป็นต้น
สถานที่สำคัญ
* มหาวิหารซานเตียโกเดกอมโปสเตลา
* มหาวิทยาลัยซานเตียโกเดกอมโปสเตลา

เมืองพี่น้อง
* บัวโนสไอเรส, ประเทศอาร์เจนตินา
* มัชฮัด, ประเทศอิหร่าน
* ซังตียากูดูกาไซ, ประเทศโปรตุเกส
* โกม, ประเทศอิหร่าน

แหล่งข้อมูลอื่น

* เทศบาลเมืองซานเตียโกเดกอมโปสเตลา
* แนะนำการเดินแสวงบุญสู่ซานเตียโกเดกอมโปสเตลา
* ภาพถ่ายมหาวิหารซานเตียโกเดกอมโปสเตลาและอารามอื่น ๆ ในแคว้นกาลิเซีย
* แนะนำซานเตียโกเดกอมโปสเตลา เกี่ยวกับสิ่งก่อสร้าง ประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม และการท่องเที่ยวในเมืองมรดกโลกแห่งนี้
* ภาพถ่ายเมืองซานเตียโกเดกอมโปสเตลา
เซโกเบีย
เซโกเบีย ( ) เป็นเมืองหลักของจังหวัดเซโกเบียในแคว้นปกครองตนเองกัสติยาและเลออน ประเทศสเปน ตั้งอยู่บริเวณจุดบรรจบระหว่างแม่น้ำเอเรสมา (Eresma) กับแม่น้ำกลาโมเรส (Clamores) ที่ตีนเขากวาดาร์รามา (Sierra de Guadarrama)

นครนี้มีชื่อเสียงจากอาคารทางประวัติศาสตร์ ซึ่งรวมถึงสถานที่สำคัญสามแห่ง: สะพานส่งน้ำโรมันกลางเมือง, อาสนวิหาร (หนึ่งในอาคารสุดท้ายในยุโรปที่สร้างขึ้นในแบบกอธิก) และปราสาทสมัยกลางที่เป็นหนึ่งในแม่แบบปราสาทซินเดอเรลลาของวอลต์ ดิสนีย์ ใจกลางนครนี้ได้รับการประกาศให้เป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกใน ค.ศ. 1985
ศัพทมูลวิทยา
ชื่อเซโกเบียมีที่มาจากเซลติเบเรียน แม้ว่านักประวัติศาสตร์เชื่อมโยงชื่อเก่าเข้ากับ การค้นพบนครโรมันดั้งเดิมในหมู่บ้านซาเอลีเซส (Saelices) ใกล้เคียงล่าสุดปัดตกความเป็นไปได้นั้น ลิวีกล่าวถึง "Segovia" ในเนื้อหาของสงครามเซร์โตเรียน

ในสมัยโรมันและมัวร์ นครนี้มีชื่อเรียกเป็น Sego([u])via ( , Ptolomeo ii. 6. § 56) และ ( ) ตามลำดับ

ภูมิศาสตร์

ภูมิอากาศ

ประวัติ
การตั้งถิ่นฐานในบริเวณที่ปัจจุบันคือเซโกเบียในบันทึกแรกสุดเป็นดินแดนของชาวเคลต์ ภายหลังตกเป็นของโรมัน นครนี้อาจเป็นสถานที่ตั้งของการสู้รบใน 75 ปีก่อน ค.ศ. ที่กวินตุส ไกซิลิอุส เมเตลลุส ปิอุสเอาชนะกวินตุส เซร์โตริอุสและ Hirtuleius โดยที่ Hirtuleius เสียชีวิตขณะสู้รบ
สถานที่สำคัญ
เมืองเซโกเบียเป็นที่ตั้งของสถานที่สำคัญมากมาย ได้แก่ มหาวิหาร สะพานส่งน้ำโรมันที่มีชื่อเสียง ปราสาท และโบสถ์หลายแห่งที่เป็นสถาปัตยกรรมแบบโรมาเนสก์ เช่น ซานเอสเตบัน ซานมาร์ติน และซานมียาน เขตเมืองเก่าล้อมรอบด้วยกำแพงที่สร้างขึ้นตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 8 (บนฐานที่มั่นของโรมัน) และได้รับการบูรณะในระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 15 ปัจจุบันเป็นแหล่งมรดกโลกตามการประกาศจากองค์การยูเนสโก
* สะพานส่งน้ำ เป็นสัญลักษณ์ที่มีชื่อเสียงของเมืองนี้มากที่สุด สร้างขึ้นในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 1 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 2 โดยชาวโรมันขณะที่กำลังขยายอำนาจในคาบสมุทรไอบีเรียเพื่อนำน้ำจากแม่น้ำฟรีโอ (Río Frío) ซึ่งห่างออกไปประมาณ 18 กิโลเมตรเข้าสู่ตัวเมือง ซึ่งต้องยกระดับตัวสะพานขึ้นในช่วง 1 กิโลเมตรสุดท้ายจากภูเขากวาดาร์รามาถึงกำแพงเมืองเก่า
* มหาวิหารเซโกเบีย ตั้งอยู่ในจัตุรัสกลางเมือง ออกแบบโดยสถาปนิกควน คิล เด ออนตาญอง (Juan Gil de Hontañón) สร้างในแบบกอทิกตอนปลายระหว่างปี ค.ศ. 1552-1577 (พ.ศ. 2095 - 2120) (เป็นสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาการ)
เนื่องจากสถานที่ที่สำคัญและมีชื่อเสียงเหล่านี้เอง เซโกเบียจึงเป็นจุดหมายปลายทางของการท่องเที่ยวที่เป็นที่นิยมมากแห่งหนึ่งในประเทศสเปน โดยเฉพาะการท่องเที่ยวแบบไป-กลับจากมาดริดภายในวันเดียว

เมืองพี่น้อง
เซโกเบียเป็นเมืองพี่น้องกับเมือง ดังนี้: 
* Gangdong-gu โซล ประเทศเกาหลีใต้ (2001)
* นาบัลการ์เนโร แคว้นมาดริด ประเทศสเปน (1999)
* ซันบาร์โตโลเมเดตีราฆานา กรันกานาเรีย ประเทศสเปน (1996)
* ตูร์ แคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์ ประเทศฝรั่งเศส (1972)
* แปลแวน จังหวัดแปลแวน ประเทศบัลแกเรีย
* ลัล-โล จังหวัดคากายัน ประเทศฟิลิปปินส์

อ้างอิง
;หมายเหตุ

;อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* Official tourism office of Segovia
* Official Language Schools of Segovia 
* Segovia photo and video essay Part I and Part II
* Segovia city guide at HitchHikers Handbook
* More than a Roman aqueduct – 10 reasons to visit Segovia city
กาเซเรส
กาเซเรส ( ) เป็นเมืองหลักของจังหวัดกาเซเรสในแคว้นเอซเตรมาดูรา ทางภาคตะวันตกของประเทศสเปน เขตเทศบาลของเมืองมีเนื้อที่ 1,750.33 ตารางกิโลเมตร (675.806 ตารางไมล์) ซึ่งเป็นขอบเขตทางภูมิศาสตร์ (เมือง) ที่ใหญ่ที่สุดในสเปน

เขตเมืองเก่าหรือ "ซิวดัดโมนูเมนตัล" (Ciudad Monumental) ยังคงมีกำแพงโบราณล้อมรอบอยู่โดยยังคงลักษณะที่ได้สร้างไว้ในยุคกลางอย่างสมบูรณ์ ไม่มีร่องรอยของความเป็นปัจจุบันให้เห็น มหาวิทยาลัยเอซเตรมาดูราและหอสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์ 2 แห่งก็ตั้งอยู่ในเมืองนี้ นอกจากนี้กาเซเรสยังเป็นที่ตั้งของสังฆมณฑลคาทอลิกโกเรีย-กาเซเรส (Coria-Cáceres)
กาเซเรสได้รับการประกาศให้เป็นเมืองมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกเมื่อ ค.ศ. 1986 เนื่องจากความโดดเด่นของงานสถาปัตยกรรมในเมืองที่มีการผสมผสานระหว่างรูปแบบต่าง ๆ ได้แก่ โรมัน อิสลาม นอร์เทิร์นกอทิก และศิลปะสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาแบบอิตาลี ซึ่งเป็นผลมาจากการสงครามหลายครั้งที่รบกันที่เมืองนี้ตลอดเวลาในประวัติศาสตร์ หอคอยประมาณ 30 แห่งที่สร้างขึ้นในสมัยอัลอันดะลุส (สมัยที่ชาวมุสลิมมีอำนาจในสเปน) ยังคงอยู่ในเมืองนี้ โดยหอคอยบูฆาโก (Torre del Bujaco) มีชื่อเสียงมากที่สุด
ประวัติศาสตร์
ปรากฏการตั้งถิ่นฐานใกล้เมืองกาเซเรสมาตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ โดยมีหลักฐานคือภาพเขียนต่าง ๆ ในถ้ำมัลตราบิเอโซ (Maltravieso) และถ้ำเอลโกเนฆาร์ (El Conejar) ซึ่งเขียนขึ้นในยุคหินเก่าตอนปลาย (ประมาณ 25,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช) กาเซเรสเริ่มมีความสำคัญขึ้นมาในฐานะเมืองยุทธศาสตร์ภายใต้การครอบครองของโรมัน ซากปรักอยู่ในเมืองนั้นเป็นตัวบ่งชี้ว่ากาเซเรสได้รับการก่อตั้งและมีความเจริญมาตั้งแต่ 25 ปีก่อนคริสต์ศักราช ซากกำแพงเมืองบางส่วนซึ่งสร้างขึ้นโดยชาวโรมันตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 3 และคริสต์ศตวรรษที่ 4 ยังคงปรากฏอยู่ รวมทั้งทางเข้า-ออกเมืองทางหนึ่งคือ Arco del Cristo
หลังจากจักรวรรดิโรมันล่มสลายลง ชาววิซิกอทซึ่งเป็นชนเผ่าเยอรมันกลุ่มหนึ่งได้ปกครองกาเซเรสสืบต่อมา ถือเป็นยุคเสื่อมถอยยุคหนึ่งของเมือง จนกระทั่งชาวมัวร์ (ชาวอาหรับจากแอฟริกาเหนือ) สามารถยึดเมืองนี้ได้ในตอนต้นคริสต์ศตวรรษที่ 8 กาเซเรสใช้เวลาส่วนใหญ่ของอีก 2-3 ศตวรรษถัดมาอยู่ภายใต้การปกครองของชาวมัวร์ แม้จะมีหลายครั้งที่ตกไปอยู่ในการยึดครองของชาวคริสต์ก็ตาม ในช่วงนี้ชาวมัวร์ได้สร้างเมืองกาเซเรสขึ้นใหม่ รวมทั้งกำแพง พระราชวัง และหอคอยหลายแห่ง
ต่อมาชาวคริสต์ซึ่งนำโดยพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 9 จากราชอาณาจักรเลออนทางตอนเหนือของคาบสมุทรไอบีเรียสามารถยึดกาเซเรสคืนได้ในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ระหว่างนี้กาเซเรสมีย่านชาวยิวที่สำคัญอยู่หนึ่งแห่ง เมื่อถึงคริสต์ศตวรรษที่ 15 ทั้งเมืองมีประชากร 2,000 คน และมีครอบครัวชาวยิวถึงเกือบ 140 ครอบครัวอาศัยอยู่ แต่ในที่สุดประชากรชาวยิวก็ถูกขับไล่ออกไปจากสเปนเมื่อปี ค.ศ. 1492 ร่องรอยอิทธิพลของชาวยิวในช่วงก่อนหน้านี้ยังคงหลงเหลือให้เห็นถึงปัจจุบันในเมืองนี้ โดยเฉพาะในย่านซานอันโตนิโอ
กาเซเรสมีความเจริญรุ่งเรืองในช่วงการพิชิตดินแดนคืน (ตามที่ได้กล่าวแล้ว) และในช่วงการค้นพบทวีปอเมริกา เนื่องจากชนชั้นสูงที่ทรงอิทธิพลของสเปนจำนวนมากได้มาสร้างบ้านเรือนและวังเล็ก ๆ ที่นี่ และสมาชิกในตระกูลต่าง ๆ จากเมืองนี้ (รวมทั้งจากแคว้นเอซเตรมาดูรา) หลายคนได้ร่วมเดินทางไปยังทวีปอเมริกาเพื่อแสวงหาความมั่งคั่ง จนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 19 กาเซเรสได้กลายเป็นเมืองหลักของจังหวัด ทำให้เกิดความเจริญเติบโตในด้านต่าง ๆ ขึ้นอีกครั้งหนึ่งหลังจากชะงักงันไปในช่วงสงครามกลางเมืองสเปน สำนักงานใหญ่ของมหาวิทยาลัยและหน่วยงานของรัฐหลายแห่งสามารถพบได้ที่เมืองนี้ ซึ่งในปี ค.ศ. 2007 มีประชากรจำนวน 91,606 คน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
สำเนียงโคราช
ภาษาไทยสำเนียงโคราช เป็นภาษาไทยกลุ่มหนึ่งที่ใช้พูดกันในจังหวัดนครราชสีมา และจังหวัดใกล้เคียง เป็นภาษาที่ใกล้เคียงกับภาษาไทยกลาง ที่ออกสำเนียงเหน่อ และมีคำศัพท์ร่วมกับภาษาไทยกลาง และรับคำมาใช้จากภาษาไทยถิ่นอีสาน ภาษาลาว และภาษาเขมร
ลักษณะทางสัทศาสตร์
ภาษาไทยสำเนียงโคราช เป็นภาษาไทยถิ่นกลาง คำศัพท์ทั่วไปตรงกับภาษาไทยถิ่นกลาง มีสำเนียงค่อนข้างเหน่อและห้วนสั้นแบบภาคกลาง แต่มีการผันคำต่ำ-สูงที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเองที่แตกต่างจากภาษาไทยถิ่นกลางบ้าง โดยมักใช้เสียงวรรณยุกต์เอก (เสียงต่ำ) แทนเสียงวรรณยุกต์โท (เสียงสูง) เช่น "โม่" แทน "โม้" หรือ "เสื่อ" แทน "เสื้อ" เป็นต้น นอกจากนี้ยังยืมคำในภาษาไทยถิ่นอีสานมาใช้ปะปนกันด้วยเล็กน้อย และเมื่อพูดจบประโยคจะลงท้ายด้วยคำว่า "เบิ้ง, เหว๋ย, ด๊อก"

ต้นกำเนิด
เชื่อกันว่าบรรพบุรุษของชาวไทโคราชอพยพมาจากอยุธยา และแถบจังหวัดชายทะเลตะวันออก ได้แก่ จันทบุรี ระยอง นครนายก เป็นต้น เข้ามาในบริเวณจังหวัดนครราชสีมาและพื้นที่ใกล้เคียง และได้ผสมกลมกลืนกับกลุ่มคนพื้นเมืองเดิม ซึ่งสันนิษฐานว่าน่าจะเป็น ไท-เสียม หรือไทสยามลุ่มน้ำมูล เกิดเป็นวัฒนธรรมไทโคราช เรียกตนเองว่า ไทโคราช ไทเบิ้ง หรือ ไทเดิ้ง 
ต่อมาได้มีการติดต่อค้าขายกับชาวลาว ชาวไทยอีสานและชาวเขมร และมีการอพยพย้ายถิ่นฐานของชาวลาว ชาวไทยอีสานและชาวเขมรเข้ามาทีหลัง ทำให้เกิดการวิวัฒนาการของภาษา โดยมีการยืมคำไทยอีสาน และคำเขมรปะปนเข้ามาใช้ เกิดเป็นคำไทโคราช ซึ่งแตกต่างจากภาษาไทยถิ่นอิสานโดยทั่วไป เพราะยังคงรักษารากศัพท์เดิมไว้คือภาษาไทยถิ่นกลางนั่นเอง
ไทโคราชนั้นเป็นชื่อเผ่าชนพื้นเมืองที่เรียกกันโดยรวม ซึ่งเกิดจากการจำแนกภาษา การแต่งกาย วัฒนธรรมและอื่นๆ โดยหากกล่าวถึงเรื่องภาษานั้น ภาษาไทโคราชจะคล้ายไปทางภาษากลาง มีปนอิสานบ้าง เขมรบ้าง แต่หากฟังจากสำเนียง และคำแต่ละคำนั้นจะเห็นได้ว่า สำเนียงภาษาไทโคราชนั้นจะเบนไปทางสำเนียงอิสาน และภาษานั้นส่วนใหญ่จะเป็นภาษาเขมร ปนภาษาอิสาน ซึ่งภาษาเขมร และภาษาอิสานล้วนแล้วแต่เป็นสำเนียงภาษาแม่ของแถบประเทศไทย หากลองสังเกตคำง่ายๆเช่น "ทองคำ" แยกได้เป็น "ทอง" เป็น เป็นภาษาแถบทางมอญ "คำ"เป็นภาษาอิสาน รวมกันเป็นภาษาไทยคือ "ทองคำ" ซึ่งก็เป็นทำนองเดียวกันกับภาษาไทโคราช เช่นคำว่า "จิ" (แปลว่า จะ) "จะ" เป็นภาษากลาง "สิ" เป็นภาษาอิสาน ภาษาไทโคราชคือ "จิ" เกิดจากการก
(แปลว่า จะ) "จะ" เป็นภาษากลาง "สิ" เป็นภาษาอิสาน ภาษาไทโคราชคือ "จิ" เกิดจากการกร่อนเสียงของคำสองคำที่นำมารวมกัน "เดิ๋น" (แปลว่า เดิน) "ดำเนิน" เป็นภาษาเขมร ส่วนในภาษาไทโคราชคือ "เดิน" หรือ "เดิ๋น" ตามสำเนียงท้องที่ "ซะ" (แปลว่า สระน้ำ) "สระ" มาจากภาษาเขมร ส่วนภาษาไทโคราชคือ "สระ" หรือ "ซะ" ออกเสียงตรงตัวตามภาษาต้นแบบ คำลงท้ายเพื่อเน้นย้ำในภาษานั้นคือ "เด้อ" ซึ่งเป็นภาษาทางไทลาว "ทอง" เป็นภาษาตระกูลมอญ ดังนั้นจะเป็นได้ว่าภาษาไทโคราชนั้นเกิดจากหลายสำเนียงภาษามารวมกัน ซึ่งเกิดจากการกร่อนคำบ้าง ผสมคำบ้าง ตัดทองลดคำบ้าง ทำให้เกิดเป็นภาษาไทโคราช
การกระจายตัว
เป็นภาษาที่ใช้มากในจังหวัดนครราชสีมาเกือบทุกอำเภอ ยกเว้นบางอำเภอที่มีชาวไทยอีสานอยู่เป็นจำนวนมากกว่า เช่น อำเภอปักธงชัย อำเภอสูงเนิน อำเภอบัวใหญ่ เป็นต้น นอกจากนี้พบว่ามีการใช้ภาษาไทยสำเนียงโคราชในประชากรบางส่วนของจังหวัดสระบุรี จังหวัดลพบุรี จังหวัดเพชรบูรณ์ จังหวัดชัยภูมิ จังหวัดบุรีรัมย์ จังหวัดสระแก้ว จังหวัดปทุมธานี อีกด้วยเนื่องจากมีประชากรไปอาศัยอยู่มาก

อ้างอิง
อวตาร (คอมพิวเตอร์)
อวตาร ( ) หมายถึง กราฟิกที่ใช้แทนตน เช่น ภาพสองมิติหรือสามมิติที่บุคคลคนหนึ่งใช้แทนตนเองในการเล่นเกมวีดิทัศน์ ในบัญชีสื่อสังคม หรือในลานประชาคมอินเทอร์เน็ต

คำว่า "อวตาร" มาจากคำในภาษาสันสกฤตว่า "อวตาร" ที่หมายถึง แนวคิดของศาสนาฮินดูว่าด้วยการที่เทวดาแบ่งภาคลงมาเกิดในโลกมนุษย์ เช่น พระนารายณ์อวตารลงมาเป็นปลา เรียกว่า "มัตสยา" เพื่อช่วยพระมนูไววัสวัตจากน้ำท่วมใหญ่ และเพื่อปราบอสูรหอยสังข์ชื่อ "สังขอสูร" มีการนำคำว่า "อวตาร" มาใช้ในเกมคอมพิวเตอร์เป็นครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1979 นอกจากนี้ อวตารประเภทที่เป็นรูปสองมิตินั้น เดิมเรียกกันว่า "พิกคอน" (picon, มาจาก "picture" + "icon") แต่ปัจจุบันไม่นิยมใช้คำนี้กันแล้ว

อ้างอิง
วัดห้วยบง
วัดห้วยบง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยบง อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดสระบุรี ที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 9 ไร่ 60 ตารางวา

วัดห้วยบง สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2400 โดยชาวบ้านร่วมใจกันสร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา วันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2513 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 60 เมตร ผูกพัทธสีมา เมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2496 ได้เปิดโรงเรียนผู้ใหญ่แผนกสามัญแก่พระภิกษุสามเณร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 2.90 เมตร ยาว 22 เมตร สร้าง พ.ศ. 2516 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 14 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างด้วยคอนกรีตและไม้ พ.ศ. 2426 หอสวดมนต์กว้าง 6 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างขึ้นเป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ พ.ศ. 2594 กุฏิสงฆ์ จำนวน 3 หลัง เป็นอาคารไม้

อ้างอิง
วัดทุ่งเศรษฐี
วัดทุ่งเศรษฐี สามารถหมายถึง
* วัดทุ่งเศรษฐี แขวงดอกไม้ เขตประเวศ กรุงเทพมหานคร
* วัดทุ่งเศรษฐี ตำบลป่าเซ่า 
* วัดทุ่งเศรษฐี ตำบลเหมืองใหม่ อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม
* วัดทุ่งเศรษฐี 
* วัดทุ่งเศรษฐี อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย
เนื้อวัว
เนื้อโค หรือ เนื้อวัว หมายถึง อวัยวะกล้ามเนื้อของสัตว์ประเภทเคี้ยวเอื้องที่เรียกว่าโคหรือวัว ซึ่งไม่รวมความถึงหนัง เขา กีบ และเครื่องในของสัตว์ชนิดนั้น ๆ ด้วย เนื้อโคเป็นประเภทกล้ามเนื้อลาย (Striated muscle) มีลักษณะเป็นเส้นยาวเรียกว่าใยกล้ามเนื้อ (Muscle fiber) ซึ่งจะโตกว่าเซลล์ของเนื้อหมู

เนื้อโคที่ดีและสะอาดจะต้องมาจากกระบวนการฆ่าและชำแหละจากโรงฆ่าสัตว์ที่ได้มาตรฐาน ผ่านการตรวจรับรองจากพนักงานตรวจเนื้อสัตว์ ของกระทรวงเกษตรฯ ในประเทศนั้น ๆ
เนื้อโคที่สด สะอาด จะมีลักษณะสีแดง ไม่ดำหรือคล้ำ และต้องไม่มีสารเคมี ยา หรือจุลินทรีย์ตกค้างและทำให้เกิดโรคต่อผู้บริโภคได้
ในความเชื่อบางศาสนาเช่นศาสนาฮินดูหรือศาสนาพุทธนิกายมหายาน การรับประทานเนื้อวัวถือว่าผิดหลักศาสนา

อ้างอิง
ฝากล่องเสียง
ฝาปิดกล่องเสียง หรือ ลิ้นปิดกล่องเสียง ( ) เป็นแผ่นกระดูกอ่อนชนิดอิลาสติกคาร์ทิเลจ (elastic cartilage) ที่คลุมด้วยเยื่อเมือก (mucus membrane) ติดอยู่กับโคนของลิ้น มีลักษณะเป็นแผ่นฝาปิดที่ขยับขึ้นลงได้ ฝานี้จะยื่นเอียงขึ้นด้านบนหลังลิ้นและกระดูกไฮออยด์ (hyoid bone)

กายวิภาคศาสตร์และหน้าที่
ฝาปิดกล่องเสียงทำหน้าที่ปิดทางเข้าของช่องเส้นเสียงหรือชุดสายเสียง (glottis) ซึ่งเป็นทางเปิดระหว่างสายเสียงแท้ (vocal folds)
ในตำแหน่งปกติ ฝาปิดกล่องเสียงจะเปิดขึ้นด้านบน แต่ขณะที่กลืนอาหาร กระดูกไฮออยด์จะยกตัวขึ้น ดันให้กล่องเสียง (larynx) เลื่อนขึ้น ทำให้ฝาปิดกล่องเสียงพับลงไปตำแหน่งแนวราบมากขึ้น ซึ่งจะป้องกันไม่ให้อาหารตกลงไปในท่อลม (trachea) แต่ให้อาหารลงไปในหลอดอาหาร (esophagus) ซึ่งอยู่ด้านหลังกว่าแทน

ฝาปิดกล่องเสียงเป็นหนึ่งในสามโครงสร้างกระดูกอ่อนขนาดใหญ่ที่ประกอบขึ้นเป็นกล่องเสียง
ความสำคัญทางคลินิก
รีเฟล็กซ์ของฝาปิดกล่องเสียง
เส้นประสาทลิ้นคอหอย (glossopharyngeal nerve, CN IX) ส่งใยประสาทไปยังฝาปิดกล่องเสียงด้านบน ซึ่งให้เส้นประสาทนำเข้าของรีเฟล็กซ์ขย้อน (gag reflex) แขนงซุพีเรียร์ลาริงเจียลของเส้นประสาทเวกัส (superior laryngeal branch of the vagus nerve) ให้ใยประสาทไปยังฝาปิดกล่องเสียงด้านล่าง ซึ่งให้เส้นประสาทนำเข้าของรีเฟล็กซ์การไอ (cough reflex)
การติดเชื้อของฝาปิดกล่องเสียง
ในเด็ก ฝาปิดกล่องเสียงมักจะติดเชื้อจากแบคทีเรีย Haemophilus influenzae หรือ Streptococcus pneumoniae แม้ว่าภาวะนี้จะรักษาได้ง่าย แต่ก็นับเป็นภาวะฉุกเฉินทางการแพทย์เพราะหากไม่ได้รับการรักษา ฝาปิดกล่องเสียงจะบวมและปิดกั้นท่อลม (trachea) ทำให้เกิดการอักเสบทั่วร่างกาย (massive inflammation) ภาวะนี้เกิดขึ้นได้น้อยในประเทศที่มีการให้วัคซีนต่อเชื้อ Haemophilus influenzae (HIB)

ภาพอื่นๆ
ภาพ:Illu larynx.jpg|กล่องเสียง
 ภาพ:Kehlkopf Pferd.jpg|กล่องเสียงของม้า
 ภาพ:Gray950.png|กระดูกอ่อนของกล่องเสียง มองจากด้านหลัง
 ภาพ:Gray952.png|เอ็นของกล่องเสียง มองจากด้านหลัง
 ภาพ:Gray954.png|ภาพตัดแนวแยกหน้าหลังของกล่องเสียงและส่วนบนของท่อลม
 ภาพ:Gray955.png|ทางเปิดของกล่องเสียง มองจากด้านหลัง
 ภาพ:Gray958.png|กล้ามเนื้อของกล่องเสียง มองจากด้านหลัง
 ภาพ:Gray959.png|กล้ามเนื้อของกล่องเสียง มองจากด้านข้าง (ในภาพแผ่นด้านขวาของกระดูกอ่อนไทรอยด์ถูกตัดออก)
 ภาพ:Gray994.png|ภาพตัดกลางลำตัวของจมูก ปาก คอหอย (pharynx) และกล่องเสียง (larynx)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* ( )
วังจั่นน้อย ส.พลังชัย
วังจั่นน้อย ส.พลังชัย มีชื่อจริงว่า อาภรณ์ โสภาพ (ชื่อเล่น: ภรณ์) เกิดวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2510 ที่อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี เป็นนักมวยไทยชื่อดังระดับเงินแสนคนหนึ่งในประเทศไทย โด่งดังมีชื่อเสียงอยู่ในช่วง พ.ศ. 2530–2538 มีสถิติการชกที่แท้จริงไม่มีการบันทึกไว้ แต่คาดว่าอยู่ที่ 300 ครั้ง แพ้ไม่น่าจะเกิน 50 ครั้ง

ประวัติ
วังจั่นน้อยเป็นบุตรของนายหยาด และนางบุญ โสภาพ เรียนจบชั้นอนุปริญญาจากโรงเรียนรัตนพณิชยการ เริ่มชกมวยตั้งแต่อายุ 10 ขวบ ตระเวนชกมวยแถวบ้านเกิดจนมีชื่อเสียง จากนั้นจึงเดินทางเข้ามาชกมวยในกรุงเทพมหานคร อยู่ในสังกัดของทรงชัย รัตนสุบรรณ มีโอกาสขึ้นชกมวยหลายครั้ง จนมาเป็นที่รู้จักเมื่อ ชนะคะแนน นำพล หนองกี่พาหุยุทธ ได้ครองแชมป์มวยไทยรุ่นไลท์ฟลายเวท ของสนามมวยเวทีลุมพินี และฟลายเวท ถึง 4 สมัย ของเวทีเดียวกัน
ต่อมา วังจั่นน้อยสละแชมป์ และขยับมาชกในรุ่นที่สูงขึ้น ได้ครองแชมป์รุ่นจูเนียร์เฟเธอร์เวทของสนามมวยเวทีลุมพินี 5 สมัย ได้ชกกับนักมวยชื่อดังมากมาย เช่น สามารถ พยัคฆ์อรุณ, เจริญทอง เกียรติบ้านช่อง, ฉมวกเพชร ช่อชะมวง, สำราญศักดิ์ เมืองสุรินทร์, ก้องธรณี พยัคฆ์อรุณ, โอเล่ห์ เกียรติวันเวย์ เป็นต้น เงินค่าตัวสูงสุดที่ได้รับคือ 350,000 แสนบาท เมื่อชกกับสามารถ พยัคฆ์อรุณ โดยในครั้งนั้นวังจั่นน้อยเป็นฝ่ายเอาชนะคะแนนสามารถได้เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2532 ที่เวทีมวยลุมพินี ซึ่งทั้งคู่ชกเป็นคู่มวยประกอบรายการชิงแชมป์โลกมวยสากลของเมืองชัย กิตติเกษม กับเทรซี่ มาคาลอส เจ้าของตำแหน่งชาวฟิลิปปินส์ เมื่อกรรมการประกาศผลคะแนนออกมา สามารถได้ประกาศแขวนนวมไปทันทีบ
แหน่งชาวฟิลิปปินส์ เมื่อกรรมการประกาศผลคะแนนออกมา สามารถได้ประกาศแขวนนวมไปทันทีบนเวที นอกจากนั้นยังได้รับรางวัลนักมวยไทยยอดเยี่ยมของสมาคมผู้สื่อข่าวกีฬาแห่งประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2536
วังจั่นน้อย ได้รับฉายาว่า "ไอ้หมัด 33 วิ" จากการเอาชนะน็อก นำขบวน หนองกี่พาหุยุทธ น้องชายของนำพล หนองกี่พาหุยุทธ ด้วยหมัดไปด้วยเวลาเพียง 33 วินาที ของยกแรกเท่านั้น ซึ่งนับเป็นสถิติการชกที่รวดเร็วมาก และยังมีอีกฉายาหนึ่งว่า "ไอ้หนุ่มชีวาส" เนื่องจากชอบสังสรรค์เฮฮา กินเลี้ยงกับเพื่อนฝูงด้วยวิสกี้ยี่ห้อชีวาสรีเกิล โดยเฉพาะหลังชกเสร็จ และยังมีฉายาอื่นอีก เช่น "เมธีหมัดตรง" และ"พระกาฬละโว้"
วังจั่นน้อยเลิกชกมวยเมื่อ พ.ศ. 2540 เพราะสภาพร่างกายไม่ไหว โดยชกครั้งสุดท้ายแพ้คะแนน แรมโบ้น้อย ช.ทับทิม จึงหันมาช่วยพี่ชายดูแลค่ายมวยเพชรอาภรณ์อยู่ระยะหนึ่งจึงไปเป็นครูมวยไทยที่ประเทศฝรั่งเศส พร้อมกับสลับชกไปด้วย เป็นระยะเวลาประมาณ 2 ปีจึงกลับมาประเทศไทย ประกอบอาชีพส่วนตัวและช่วยพี่ชายทำค่ายมวย ประสบความสำเร็จอยู่ระดับหนึ่ง โดยสร้างนักมวยชื่อดังขึ้นมาได้ส่วนหนึ่ง และได้เลิกในเวลาต่อมา

ปัจจุบัน วังจั่นน้อยเป็นเทรนเนอร์อยู่ที่ค่าย ช.ห้าพยัคฆ์ ที่คลอง 8 อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี

ชื่ออื่น
*วั่งจั่นน้อย ส.สิระดา (ชื่อในการชกมวยระยะหลัง)

อ้างอิง
อย่าหน่วงเหนี่ยวเราไว้
]]

อย่าหน่วงเหนี่ยวเราไว้ หรือเดิมใช้ว่า อย่าแตะต้องเรา ( ; ) เป็นถ้อยคำที่พระเยซูกล่าวกับมารีย์ชาวมักดาลา เมื่อทรงพบนางหลังจากที่ทรงฟื้นขึ้นจากความตายตามที่บันทึกใน 
ประโยคนี้เป็นที่นิยมในเพลงสวดเกรกอเรียน (Gregorian chant) ในยุคกลาง และเป็นหัวข้อที่นิยมกันในงานจิตรกรรมที่เกี่ยวกับการคืนพระชนม์ของพระเยซู (Resurrection)

ประโยคเดิม “Μή μου ἅπτου” ในพระวรสารนักบุญยอห์นซึ่งเป็นภาษากรีกแปลว่า “จะหยุดยั้งเรานั้นหาได้ไม่” หรือ “จงอย่าหยุดยั้งเรา” มากกว่าที่จะแปลว่า “อย่าแตะต้องเรา” (Don't touch me) เช่นที่เคยแปลกันในบางฉบับ

การใช้อย่างอื่น
* noli-me-tangere หรือ touch me not ต้นไม้ชนิดหนึ่ง
* อันล่วงละเมิดมิได้ (Noli me tangere) เป็นนวนิยายเรื่องหนึ่งของฟิลิปปินส์ ประพันธ์โดยโฆเซ่ ริซัล นักเขียนและนักปฏิวัติในยุคเรียกร้องเอกราชจากสเปน 
* กวีทอมัส ไวแอ็ทใช้ในโคลง (sonnet) 'hoso list to hunt “Whoso list to hunt” ซึ่งสันนิษฐานว่าเกี่ยวกับแอนน์ โบลีน

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* พระเยซู
* มารีย์ชาวมักดาลา

สมุดภาพ
ไฟล์:Riemenschneider Erscheinung des auferstandenen Christus.jpg|“อย่าหน่วงเหนี่ยวเราไว้” ราว ค.ศ. 1490–1492 โดยทิลมัน รีเมนชไนเดอร์ (Tilman Riemenschneider)
ไฟล์:Duccio di Buoninsegna 001.jpg|“อย่าหน่วงเหนี่ยวเราไว้” ราว ค.ศ. 1308-1311 โดยดุชโช
ไฟล์:Tizian 050.jpg|“อย่าหน่วงเหนี่ยวเราไว้” ราว ค.ศ. 1512 โดยทิเชียน
ไฟล์:Correggio Noli Me Tangere.jpg|“อย่าหน่วงเหนี่ยวเราไว้” ราว ค.ศ. 1518 โดยอันโตนีโอ ดา กอร์เรจโจ 
ไฟล์:Tintoretto; Noli me tangere.jpg|“อย่าหน่วงเหนี่ยวเราไว้” ราว ค.ศ. 1524 โดยตินโตเรตโต
มารีศ
มารีศ หรือ ม้ารีด เป็นยักษ์กายสีขาว เป็นบุตรของนางกากนาสูร เมื่อทศกัณฐ์ได้ฟังคำยอโฉมนางสีดาจากนางสำมนักขา ก็ให้หลงใหลอยากได้นางเป็นชายา จึงบังคับมารีศให้แปลงเป็นกวางทองเดินไปให้นางสีดาเห็น นางสีดาอยากได้กวางทองจึงอ้อนวอนให้พระรามออกไปจับมาให้ พระรามรู้ว่าเป็นยักษ์จึงใช้ศรยิงมารีศล้มลง มารีศแกล้งดัดเสียงเป็นพระรามร้องขึ้นดัง ๆ เหมือนได้รับบาดเจ็บ นางสีดาได้ยินคิดว่าพระรามมีอันตรายขอให้พระลักษมณ์ตามไปช่วย แล้วมารีศก็ขาดใจตาย

มารีศมีภรรยาชื่อแก้วเจษฎา มีบุตรสามคนคือ ชิวหา นนยวิก และวายุเวก

อนึ่งในจิตรกรรมฝาผนังที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม สะกดชื่อมารีศว่า "ม้ารีด" โดยภาพของมารีศมีลักษณะคือตัวเป็นม้า หน้าเป็นยักษ์
สดายุ
ศิลปินชาวอินเดียช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19]]
นกสดายุ หรือ พญาสดายุ เป็นพญาปักษาชาติ (นก) หนึ่งในตัวละครในเรื่องรามเกียรติ์ เป็นสหายกับท้าวทศรถ เมื่อทศกัณฐ์ไปลักนางสีดาจากบรรณศาลา พาอุ้มเหาะจะนำไปไว้ ณ สวนขวัญ กรุงลงกา ขณะที่พระรามไม่อยู่ในอาศรม แต่นกสดายุบินผ่านมาเห็นเหตุการณ์จึงเข้ามาสกัดไว้ ผลสุดท้าย พระยาสดายุหรือ นกสดายุถูกขว้างด้วยแหวนของนางสีดาปีกหักตกลงมายังพื้นดินแต่ยังไม่ตาย ทศกัณฐ์พานางสีดาหนีไปได้ สดายุรอคอยแจ้งเหตุกับ พระรามที่ออกติดตามหานางสีดา เมื่อพระรามมาเจอสดายุก็ได้มอบแหวนของนางสีดาให้แล้วจึงสิ้นชีพไป
ข้อมูลเพิ่มเติม
* สัตว์หิมพานต์ประเภทนก-นกสดายุ
* รามเกียรติ์-หอมรดกไทย-เดริ่มศึกทศกกรรฐ์ 
* ตัวละครรามเกียรติ์-นางสำมนักขา, สุพรรณมัจฉา, นางเบญกาย, นางมณโฑ, สดายุ 
* เล่าเรื่องรามเกียรติ์ผ่านบานหน้าต่างอุโบสถวัดคลองแห 
* บ้านจอมยุทธ - รามเกียรติ์ฉบับร้อยแก้ว-ทศกรรฐ์ลักนางสีดา
* อนุรักษ์ไทย-พญานกสดายุ
ท้าวอัศกรรมมาลา
ท้าวอัศกรรณมารา เจ้าเมืองดุรัม เป็นเพื่อนอีกตนหนึ่งของทศกัณฐ์ ได้ขอทศคีรีวัน ทศคีรีธร โอรสฝาแฝดของทศกัณฐ์ที่เกิดกับนางช้าง ไปเป็นลูกบุญธรรม เมื่อลูกบุญธรรมทั้งสองและทศกัณฐ์ตาย ท้าวอัศกรรณมาราก็ยกทัพไปช่วยแก้แค้น จึงถูกพระรามแผลงศรตัดตัวขาด แต่แทนที่จะตายกลับมีร่างกายทวีคูณขึ้นเรื่อย ๆ พิเภกจึงบอกความลับว่าท้าวอัศกรรณมาราได้พรจากพระอิศวร ถึงร่างกายจะถูกตัดเป็นกี่ท่อนก็จะทวีคูณขึ้นมา ไม่มีวันตาย วิธีฆ่าคือ ต้องนำร่างทั้งหมดไปทิ้งน้ำ พระรามจึงแผลงศรพรหมาสตร์ไปตัดหัวขาด และนำร่างไปทิ้งน้ำ

ท้าวอัศกรรณมารา เป็นหนึ่งในทวารบาลในพระบรมมหาราชวัง
ลักษณะ
หน้าสีม่วงแก่ 7 หน้า 2 กร แบ่งเป็น 2 ชั้นด้วยกัน ชั้นแรกเป็นหน้าปกติ 1 หน้า และหน้าเล็ก ๆ 3 หน้า เรียงอยู่ตรงท้ายทอย ส่วนชั้นที่ 2 เป็นหน้าเล็ก 3 หน้า แสดงอาการปากขบตาโพลงหรือปากแสยะตาโพลงสวมชฎามนุษย์หรือมงกุฎชัย
สำราญทอง เกียรติบ้านช่อง
สำราญทอง เกียรติบ้านช่อง (16 กรกฎาคม พ.ศ. 2514–16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551) เป็นอดีตนักมวยไทยอาชีพชาวไทย เขาเป็นนักชกชื่อดังของสนามมวยเวทีลุมพินีช่วงทศวรรษที่ 1980 และ 1990 เขาเป็นน้องชายของเจริญทอง เกียรติบ้านช่อง นักมวยไทยที่ประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียงเช่นเดียวกัน

ประวัติ
สำราญ ชูมณี เกิดเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 ในหมู่บ้านในอำเภอทุ่งใหญ่ จังหวัดนครศรีธรรมราช เขาเกิดในครอบครัวที่มีพี่น้องทั้งหมดเก้าคน โดยเป็นบุตรคนที่แปด และเติบโตภายใต้การเลี้ยงดูของแม่ซึ่งทำงานในสวนยางพารา

เขาใช้เวลาฝึกซ้อมที่ค่ายมวยเกียรติบ้านช่อง ร่วมกับนักมวยอย่างเจริญทอง เกียรติบ้านช่อง พี่ชายของเขา รวมถึงโอเล่ห์ เกียรติวันเวย์ และเจริญทรัพย์ เกียรติบ้านช่อง
ในยุคทองของมวยไทยเขาได้ชกกับนักมวยชื่อดังหลายคนเช่นก้องธรณี พยัคฆ์อรุณ, ไอ้หมัดสากเหล็ก สำราญศักดิ์ เมืองสุรินทร์, ไอ้หนุ่มชีวาส วังจั่นน้อย ส.พลังชัย, ขุนเข่าไร้น้ำใจ หลังสวน พันธ์ยุทธภูมิ

จบการศึกษาระดับปริญญาตรีวิชาเอกพลศึกษาจากสถาบันราชภัฏจันทรเกษม สำราญทอง เกียรติบ้านช่อง เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ ขับรถส่วนตัวชนกับรถบรรทุก บนถนนรามอินทรา เมื่อเวลา 04.00 น. ของวันเสาร์ที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 รวมอายุได้ 37 ปี

อ้างอิง
วังสะพานขาว
วังสะพานขาว ตั้งอยู่ริมถนนหลานหลวงตัดกับถนนกรุงเกษม เคยเป็นที่ทำการกรมประชาสงเคราะห์ ปัจจุบันเป็นกรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการ กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์

วังสะพานขาวเคยเป็นวังที่ประทับของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสิงหวิกรมเกรียงไกร พระราชโอรสองค์ที่ 42 ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) โดยทรงสร้างพระราชทานให้แก่พระองค์เจ้าวุฒิไชยเฉลิมลาภ เมื่อทรงสำเร็จการศึกษาวิชาการทหารเรือจากประเทศอังกฤษแล้ว ซึ่งสร้างเสร็จทำพิธีขึ้นตำหนักเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2450 ทรงใช้เป็นที่ประทับและที่ทรงงานราชการ
ภายหลังที่พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสิงหวิกรมเกรียงไกรสิ้นพระชนม์ ในปี พ.ศ. 2490 แล้ว ต่อมาในปี พ.ศ. 2493 กระทรวงมหาดไทยได้ขอซื้อที่ดินพร้อมอาคารจากทายาท เพื่อเป็นที่ตั้งของกรมประชาสงเคราะห์ ซึ่งเดิมอาศัยพื้นที่พระราชวังสราญรมย์อยู่

ปัจจุบัน ตำหนักกรมหลวงสิงหวิกรมเกรียงไกร วังสะพานขาว ได้รับการอนุรักษ์เป็นโบราณสถาน
สถาปัตยกรรม
ตำหนักที่ประทับ (ซึ่งปัจจุบันใช้เป็นอาคารที่ทำการของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์) มีลักษณะเป็นสถาปัตยกรรมตะวันตกเป็นอาคารสองชั้น ด้านหลังมีหอคอยเพิ่มขึ้นเป็นสามชั้น มีการใช้ศิลปะลายปูนปั้นประดับตามซุ้มหน้าต่าง ตามรอยต่อนอกอาคารระหว่างชั้นบน ชั้นล่าง มุมอาคาร เหนือคูหาโค้งที่มุขหน้า และคูหาโค้งตามช่องเฉลียงชั้นล่าง ชั้นบนด้านหลังมีระเบียงแล่นไปจดกับส่วนหอคอย
ภายในตัวตำหนักมีห้องต่าง ๆ 10 ห้อง ชั้นล่าง 4 ห้อง ชั้นบน 6 ห้อง (ไม่นับโถงบันได โถงกลางชั้นบน และห้องน้ำ ซึ่งอยู่ด้านหลัง) ห้องทุกห้องในแต่ละชั้น มีประตูเปิดทะลุถึงกันหมด ประตูและหน้าต่างแต่ละบานมีขนาดสูงใหญ่ ล้อมด้วยกรอบไม้สีเข้ม เหนือประตูและหน้าต่างมีทับหลังเป็นแผ่นไม้ฉลุลายละเอียด บนผนังห้องประดับด้วยศิลปะปูนปั้น แบบเดียวกับภายนอกตำหนัก สอดรับกับลายฉลุบนเพดานห้อง

ระเบียงภาพ

ไฟล์:วังสะพานขาว Saphan Khao Palace -- 05.jpg
ไฟล์:วังสะพานขาว Saphan Khao Palace -- 06.jpg
ไฟล์:วังสะพานขาว Saphan Khao Palace -- 07.jpg
ไฟล์:วังสะพานขาว Saphan Khao Palace -- 08.jpg
ไฟล์:วังสะพานขาว Saphan Khao Palace -- 10.jpg

อ้างอิง

* วังสะพานขาว
วังมหานาค
วังมหานาค ตั้งอยู่ริมคลองมหานาค บริเวณสะพานกษัตริย์ศึก วังมหานาค รัชกาลที่ 5 โปรดฯ ให้สร้างพระราชทานแก่ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงนครไชยศรีสุรเดช (ต้นตระกูล จิรประวัติ) พระโอรสองค์ที่ 17 ในเจ้าจอมมารดาทับทิม เพื่อใช้เป็นที่ประทับ หลังจากที่เสด็จกลับจากการศึกษาวิชาการทหารที่ประเทศเดนมาร์ก ในปี พ.ศ. 2440 โดยทรงเรียกวังที่ประทับนี้อย่างง่าย ๆ ว่า วังมหานาค ตามชื่อคลองที่ไหลผ่านหน้าวังแห่งนี้ เมื่อพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงนครไชยศรีสุรเดช สิ้นพระชนม์ เมื่อมีพระชนมายุเพียง 38 พรรษา วังมหานาคนี้จึงตกแก่ทายาท และเมื่อถึงช่วงสงครามมหาเอเชียบูรพา วังนี้ก็ถูกตัดแบ่งขายจนเหลือเพียงตำหนักของ พระธิดาทางปีกซ้ายเท่านั้น
วังมหานาค ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของตลาดมหานาค และ โรมแรมปริ๊นซ์พาเลช ริม คลองมหานาค โดยตัวโรงแรมในปัจจุบัน และอาคารโบ๊เบ้ทาวเวอร์คือ อดีตของตำหนักใหญ่ ในอดีตบริเวณวังประกอบไปด้วย ตำหนักใหญ่ ตำหนักพระโอรส ตำหนักพระธิดา โรงม้า ปัจจุบัน คงเหลือเพียงตำหนักพระธิดา ซึ่งอยู่ทางปีกซ้ายของวังซ่อนตัวอยู่ในบริเวณ ตลาดมหานาค โดยเป็นที่พำนักของทายาทในราชสกุลจิรประวัติ เช่น หม่อมหลวงจิราธร จิรประวัติ เป็นต้น
วัดช้างล้อม (อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย)
วัดช้างล้อม เป็นโบราณสถานภายในกำแพงเมือง อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย วัดแห่งนี้ตั้งอยู่บริเวณที่ราบด้านเชิงเขาพนมเพลิงด้านทิศใต้ ในแนวแกนเดียวกับวัดเจดีย์เจ็ดแถว

วัดช้างล้อม มีจุดเด่นที่สำคัญคือเจดีย์ทรงลังกาบนฐานประทักษิณรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 2 ชั้น ชั้นแรกประกอบด้วยงานปูนปั้นช้างยืนเต็มตัวล้อมรอบฐานทั้ง 4 ด้าน รวม 39 เชือก โดยช้างที่อยู่หัวมุมฐานทั้ง 4 มุมจะมีขนาดใหญ่กว่าตัวโดยรอบ ส่วนชั้นที่ 2 ประกอบด้วยซุ้มพระพุทธรูปประทับนั่งปางมารวิชัยโดยมีประติมากรรมรูปต้นโพธิ์อยู่เบื้องหลังจำนวน 17 องค์
ประวัติ
นักวิชาการสันนิษฐานว่า วัดช้างล้อมนี้น่าจะเป็นวัดเดียวกันกับที่ปรากฏในศิลาจารึกหลักที่ 1 ที่ถอดความว่า "1208 ศกปีกุล ให้ขุดเอาพระธาตุออกทั้งหลายเห็นกระทำบูชาบำเรอแก่พระธาตุได้หกวัน จึงเอาฝังในกลางเมืองศรีสัชนาลัย ก่อพระเจดีย์เหนือหกเช้าจึงแล้ว ตั้งเวียงผาล้อมพระมหาธาตุสามเช้าาจึงแล้ว" จากข้อความดังกล่าวจึงถูกยึดถือและยอมรับโดยทั่วกันว่าน่าจะถูกสร้างขึ้นราวปี พ.ศ. 1828 - 1831
สถาปัตยกรรม
โบราณสถานที่สำคัญ คือ เจดีย์ประธานทรงลังกาตั้งอยู่ภายในกำแพงแก้วสี่เหลี่ยมจัตุรัส โดยมีซุ้มประตูทั้ง 56 ทิศ ประตูด้านหน้าและประตูด้านหลังเป็นทางเข้าออกก่อเป็นกำแพงศิลาแลงหนามีการเล่นระดับที่ซุ้มประตูอย่างสวยงาม สำหรับประตูด้านข้างก่อเรียงอิฐศิลาแลงปิดไว้เป็นประตูตัน
เจดีย์ประธานทรงลังกาขนาดใหญ่ ตั้งอยู่บนฐานประทักษิณรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสซ้อนกันหลายชั้น มีทางเดินเป็นบันไดขึ้นไปยังชั้นบน โดยรอบเจดีย์มีช้างปูนปั้นเต็มตัวประดับโดยรอบฐานทั้ง 4 ด้าน ด้านละ 9 เชือก (ยกเว้นด้านหนึ่งซึ่งเป็นบันไดทางขึ้นมีเพียง 8 เชือก) และที่มุมมีช้างขนาดใหญ่ประดับอีก 4 เชือก รวมเป็น 39 เชือก ช้างเชือกใหญ่ที่อยู่มุมเจดีย์เป็นช้างทรงเครื่องมีลวดลายปูนปั้นประดับที่คอ และข้อเท้าสวยงามกว่าช้างที่ฐานสี่เหลี่ยม ระหว่างช้างปูนปั้นที่ฐานนั้นจะมีเสาประทีปศิลาแลงสลับเป็นระยะ ด้านหน้าช้างแต่ละเชือกจะมีพุ่มดอกบัวตูมปูนปั้นวางตั้งอยู่
ปัจจุบันช้างปูนปั้นได้ผุผังไปเป็นส่วนใหญ่ เหลือที่เห็นเป็นรูปหัวช้างอยู่จำนวนไม่กี่เชือก แต่ยังคงแสดงออกถึงความงดงามของประติมากรรมสมัยสุโขทัยอย่างเต็มที่ ช้างปูนปั้นที่วัดช้างล้อมในอุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัยมีลักษณะเด่นกว่าช้างปูนปั้นที่วัดอื่นๆ คือ ยืนเต็มตัวแยกออกจากผนัง มีขนาดสูงใหญ่เทียบเท่าหรือใหญ่กว่าช้างจริง

เบื้องเจดีย์ประธานมีบันได2 ชั้นขึ้นสู่ลานหน้าเจดีย์ เหนือฐานประทักษิณมีซุ้มพระพุทธรูปประทับนั่งปางมารวิชัย 20 ซุ้ม โดยส่วนใหญ่ได้ผุผังไปเกือบหมด ยังเหลือที่สมบูรณ์เพียงไม่กี่องค์ เหนือบริเวณองค์ระฆังขึ้นไปเป็นบัลลังก์ก้านฉัตรประดับด้วยพระรูปพระสาวกปางลีลาปูนปั้นแบบนูนต่ำจำนวน 17 องค์
นอกจากนั้นวัดช้างล้อมยังมีวิหารที่อยู่ด้านหน้าเจดีย์ประธาน นอกนั้นเป็นวิหารขนาดเล็ก 2 หลัง และเจดีย์รายอีก 2 องค์

ระเบียงภาพ

ไฟล์:Wat Chang Lom, Si Satchanalai 20231226 (III).jpg
ไฟล์:Wat Cang Lom-Si Satchanalai historical park 7.jpg|ซุ้มพระพุทธรูปประทับนั่งปางมารวิชัยในปี พ.ศ. 2552
ไฟล์:13th Century Thai City of Si Satchanalai- Wat Chang Lom Buddhas.jpg|ซุ้มพระพุทธรูปประทับนั่งปางมารวิชัยในปี พ.ศ. 2562
ไฟล์:13th Century Thai City of Si Satchanalai- Wat Chang Lom Elephant Insides.jpg|งานปูนปั้นช้างยืนเต็มตัวล้อมรอบฐานทั้ง 4 ด้านในปี พ.ศ. 2562
ไฟล์:Wat Chang Lom Si Satchanalai.jpg|วัดช้างล้อมในปี พ.ศ. 2549

อ้างอิง
แช็สกีกรุมโลฟ
แช็สกีกรุมโลฟ ( ) เป็นเมืองขนาดเล็กในแคว้นเซาท์โบฮีเมียของประเทศเช็กเกีย มีชื่อเสียงจากสถาปัตยกรรมและศิลปะของเขตเมืองเก่าและปราสาทกรุมโลฟ ซึ่งเขตเมืองเก่านี้ได้รับการขึ้นทะเบียนจากยูเนสโกให้เป็นแหล่งมรดกโลก

ชื่อเมืองแช็สกีกรุมโลฟ ("กรุมโลฟโบฮีเมีย") นี้ตั้งขึ้นเพื่อแยกความแตกต่างจากเมืองโมรัฟสกีกรุมโลฟ ( , "กรุมโลฟมอเรเวีย") ซึ่งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ

สถานที่สำคัญ
ปราสาทกรุมโลฟเป็นปราสาทที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสองในเช็กเกีย โดยเป็นรองจากปราสาทฮรัดชานี ( ) ที่กรุงปราก ซึ่งปราสาทจัดว่ามีขนาดใหญ่มากเมื่อเทียบกับตัวเมืองที่มีพื้นที่น้อย
โบสถ์เซนต์วิตัสเป็นโบสถ์แบบกอทิกที่สร้างขึ้นตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 ภายในประดับด้วยภาพปูนเปียกที่วาดขึ้นในช่วงเวลาเดียวกับที่สร้างโบสถ์

แช็สกีกรุมโลฟตั้งอยู่ใกล้กับอุทยานแห่งชาติชูมาวา ( ) ซึ่งเป็นอุทยานแห่งชาติที่ใหญ่ที่สุดในเช็กเกีย มีทิวเขาชุมมาว่าทอดตัวตามแนวเขตแดนที่ติดกับออสเตรียและเยอรมนี
วัฒนธรรม
แช็สกีกรุมโลฟเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมที่สำคัญ โดยเป็นสถานที่จัดเทศกาลและงานรื่นเริงต่าง ๆ มากมายในแต่ละปี ที่รู้จักกันมากที่สุดคือ เทศกาลกุหลาบห้ากลีบ (Five-petalled Rose Festival) ซึ่งจะเฉลิมฉลองในวันสุดสัปดาห์ในเดือนมิถุนายน ในเขตใจกลางเมืองจะปิดการจราจรและประดับตกแต่งเหมือนเมืองในยุคกลาง พร้อมทั้งช่างฝีมือ ศิลปิน นักดนตรี และชาวเมืองที่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าแบบยุคกลาง ในเทศกาลมีกิจกรรมมากมาย เช่น การประลองบนหลังม้า ฟันดาบ เต้นรำพื้นเมือง และแสดงละคร กิจกรรมเหล่านี้จัดขึ้นที่ปราสาท สวนสาธารณะ ริมฝั่งแม่น้ำ และสถานที่อื่น ๆ นอกจากนี้ยังมีการแสดงดอกไม้ไฟที่จัดขึ้นเหนือปราสาท

อ้างอิง
วัดราษฎร์บูรณะ (แก้ความกำกวม)
วัดราษฎร์บูรณะ อาจหมายถึง
* วัดราษฎร์บูรณะ เขตราษฎร์บูรณะ กรุงเทพมหานคร
* วัดราษฎร์บูรณะ อำเภอพรานกระต่าย จังหวัดกำแพงเพชร
* วัดราษฎร์บูรณะ อำเภอสรรพยา จังหวัดชัยนาท
* วัดราษฎร์บูรณะ อำเภอเกษตรสมบูรณ์ จังหวัดชัยภูมิ
* วัดราษฎร์บูรณะ อำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย
* วัดราษฎร์บูรณะ อำเภอบึงโขงหลง จังหวัดบึงกาฬ
* วัดราษฎร์บูรณะ อำเภอโคกโพธิ์ จังหวัดปัตตานี
* วัดราษฎร์บูรณะ อำเภอโพธิ์ประทับช้าง จังหวัดพิจิตร
* วัดราษฎร์บูรณะ อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบูรณ์
* วัดราษฎร์บูรณะ อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย จังหวัดมหาสารคาม
* วัดราษฎร์บูรณะ อำเภอปทุมรัตต์ จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดราษฎร์บูรณะ (วัดบางปลา) อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ
* วัดราษฎร์บูรณะ อำเภออัมพวา จังหวัดสม
วัดบางปลา) อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ
* วัดราษฎร์บูรณะ อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม
* วัดราษฎร์บูรณะ อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี
การเก็บศพ
การเก็บศพ หรือ สุสาน หรืออื่น ๆ อาจจะหมายถึง

* ที่เก็บศพ (Tomb) เป็นคำที่มีความหมายกว้าง ๆ ใช้ได้หลายอย่าง เช่นที่เก็บศพของผู้ตาย, หรือที่เก็บศพคล้ายมอโซเลียมแต่มักจะขนาดเล็กกว่า หรือที่เก็บศพภายในวัดซึ่งอาจจะมีอนุสรณ์ผู้ตายประกอบ ที่แตกต่างคือจะมีร่างของผู้ตายซึ่งต่างจาก อนุสรณ์ผู้ตาย ข้างล่าง

* สุสาน (Cemetery หรือ Graveyard) หมายถึงพื้นที่ตั้งหรือกันไว้โดยเฉพาะสำหรับการฝังผู้ตาย อาจจะเป็นบริเวณที่มีกำแพงล้อมรอบ

* ที่เก็บศพมอโซเลียม (Mausoleum) หมายถึงที่เก็บศพเหนือดินภายในสิ่งก่อสร้างซึ่งอาจจะใหญ่หรือเล็กก็ได้ตามกำลังทรัพย์หรืออำนาจของผู้สร้าง
* สุสานทหาร (Military Cemetery) หมายถึงสุสานของทหารผู้เสียชีวิตในสงคราม บางครั้งอาจจะสร้างในบริเวณสนามรบโดยตรงหลังสงครามเลิกแล้ว เพื่อเป็นการให้เกียรติแก่ผู้ตาย โดยเฉพาะทหารนิรนาม เช่นสุสานทหารของประเทศต่าง ๆ ที่เข้าร่วมในสงครามโลกครั้งที่สองประไปทางทางตะวันออกของประเทศฝรั่งเศส หรืออาจจะกลับมาสร้างในประเทศบ้านเกิดของผู้เสียชีวิตเช่น สุสานทหารอาร์ลิงตันในสหรัฐอเมริกา
* สุสานทหารนิรนาม (Tomb of the Unknown Soldier) หรือ อนุสาวรีย์ทหารนิรนาม หมายถึงสุสานของทหารผู้เสียชีวิตในสงครามสำหรับทหารผู้เสียชีวิตผู้ไม่ทราบชื่อ ซึ่งอาจจะทำเป็นเพียงอนุสาวรีย์ หรือแผ่นป้ายชื่อตั้งอยู่ตามจตุรัสในเมืองหรือหมู่บ้าน หรือภายในวัด เช่นที่ทำกันในประเทศในยุโรป หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และ สงครามโลกครั้งที่สอง
* สุสานหมู่ (Mass grave) อาจจะหมายถึงหลุมศพของผู้ยากจนเกินกว่าที่จะมีที่ฝังเป็นของตนเอง เมื่อตายร่างก็จะนำไปฝังรวม ๆ กันในหลุมใหญ่ซึ่งเป็นวิธี่ที่ใช้ในยุโรปในสมัยโบราณ หรืออาจจะหมายถึงการฆ่าคนเป็นหมู่โดยเฉพาะพลเรือนในระหว่างในสงครามเช่นระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองแล้วฝังไว้ด้วยกันในหลุมใหญ่ และหรือการสังหารที่เกิดจากความขัดแย้งทางการเมืองหรือศาสนาที่ฆาตกรจะไม่อยากให้ผู้อื่นหรือสื่อมวลชนทราบ เช่นสุสานหมู่ในประเทศกัมพูชา

* ที่เก็บศพรังผึ้ง หรือ สุสานรังผึ้ง (Catacombs) หมายถึงที่เก็บศพที่อยู่ใต้ดินจัดเป็นช่อง ๆ สำหรับวางศพ นิยมกันมากในสมัยจักรวรรดิโรมัน ซึ่งอาจจะอยู่ภายในถ้ำ หรือ สถานที่ใต้ดินที่สร้างขึ้น
* เนินเก็บศพ (Necropolis) หมายถึงที่เก็บศพเหนือดินซึ่งมักจะอยู่บนเนินสูงและอาจจะเป็นสิ่งก็สร้างที่ขุดลงไปในดินบางส่าน ภายในเป็นแท่นที่ตั้งศพคล้ายการเก็บศพในมอโซเลียม ศพเก็บไว้ภายในตัวสิ่งก่อสร้างเช่น เนินเก็บศพเซอร์เวเทริ (Cerveteri) ของ อิทรัสคัน ที่ ประเทศอิตาลี

* คริพท์ (Crypt) หมายถึงห้องใต้ดินภายในมหาวิหารหรือวัดใหญ่ หรือ ปราสาทที่อาจจะสร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นชาเปลหรือที่เก็บโลงหิน หรือวัตถุมงคลในคริสต์ศาสนาหรือร่างของบุคคลสำคัญทางศาสนาเช่น นักบุญ

* อนุสรณ์ผู้ตาย (Effigy) มักจะเป็นอนุสาวรีย์ขนาดย่อมหรือพอประมาณที่สร้างเป็นอนุสรณ์สำหรับผู้ตายตั้งภายในวัดคริสต์ศาสนาโดยไม่มีร่างของผู้ตายอยู่ด้วย (ถ้ามีร่างก็เรียกว่า ที่เก็บศพ (Tomb))
ดูเพิ่ม
* ที่เก็บศพ
* พระเมรุมาศ
* สำนักสุสานโบราณ
* สุสานจิ๋นซีฮ่องเต้
* พีระมิดอียิปต์
* สุสานหิ่งห้อย

อ้างอิง
เครกส์ลิสต์
เครกส์ลิสต์ ( ) เป็นเครือข่ายชุมชนออนไลน์ โดยให้บริการในการประกาศขายของออนไลน์ หางาน สมัครงาน หาคู่ และเป็นเว็บบอร์ดพูดคุยในหลายด้าน

เครกส์ลิสต์ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2538 โดยเครก นิวมาร์ก ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ "เครกส์ลิสต์" โดยเปิดให้ใช้งานในแถบซานฟรานซิสโก ซึ่งภายหลังได้ขยายตัวเปิดบริการทั่วไปในอีก 9 เมืองทั่วสหรัฐอเมริกาในปี พ.ศ. 2542 โดยในปัจจุบันเปิดให้บริการสำหรับ 450 เมืองใน 50 ประเทศ

อ้างอิง
* craigslist fact sheet

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์เครกส์ลิสต์
บาร์แคมป์
บาร์แคมป์ (BarCamp) เป็นชื่อเรียกการรวมประชุมของกลุ่มผู้ใช้งานในวงการคอมพิวเตอร์ โดยจะเป็นการเสนอผลงานจัดขึ้นด้วยผู้ร่วมประชุมเองซึ่งมักจะเน้นในด้าน เว็บแอปพลิเคชัน โอเพนซอร์ซ โพรโทคอล และรูปแบบข้อมูล แต่ก็ไม่ได้จำกัดแต่เพียงหัวข้อเหล่านั้นเท่านั้น
คำว่า "บาร์แคมป์" เป็นการเล่นคำกับคำว่า ฟูบาร์ (foo-bar) ที่ล้อเลียนการประชุม ฟูแคมป์ (Foo Camp - Friends of O'reilly Camp) ที่เป็นการประชุมในวงการคอมพิวเตอร์จัดขึ้นเฉพาะคนดังในวงการต่าง ที่ได้รับเชิญจาก ทิม โอ'ไรลลี ผู้จัดงานเท่านั้น บาร์แคมป์เริ่มมีครั้งแรกที่ แพโลอัลโท ในรัฐแคลิฟอร์เนีย ระหว่างวันที่ 19-21 สิงหาคม 2548 โดยมีผู้ร่วมงาน 200 คน ซึ่งหลังจากนั้นการร่วมจัดงานในลักษณะนี้จะใช้ชื่อกันว่าบาร์แคมป์
รูปแบบงาน
ลักษณะสำคัญของงานแบบบาร์แคมป์คือ การที่มันไม่มีกำหนดวาระพูดคุยล่วงหน้า ผู้เข้าร่วมงานแต่ละคนสามารถเสนอหัวข้อต่าง ๆ ที่ตนเองอยากนำเสนอได้โดยอิสระ โดยผู้เข้าร่วมงานทุกคนสามารถลงคะแนนได้ว่า ตนเองอยากฟังหัวข้อไหนบ้าง หัวข้อที่ได้คะแนนอันดับต้น ๆ ก็จะได้รับการเลือกให้นำเสนอ ด้วยวิธีผู้เข้าร่วมทุกคนจึงเป็นผู้ร่วมกันกำหนดวาระการพูดคุยในเวลางานเลย

อ้างอิง
* บาร์แคมป์คืออะไร ที่เว็บไซต์ บาร์แคมป์ บางกอก
* จับตาบาร์แคมป์ไทย ค่ายคนไอทีติดอันดับเอเชีย, ไทยรัฐออนไลน์, 25 พ.ค. 2552
* เปิดฉากบาร์แคมป์ 3 ดึงคนไอทีแน่นเกินคาด, ไทยรัฐออนไลน์, 27 พ.ค. 2552
เซเว่นธ์ซีน
เซเว่นธ์ซีน ( ) เป็นวงดนตรีประกอบด้วยสมาชิก 3 คนจากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย คือ อภิวัชร์ เอื้อถาวรสุข (แสตมป์ นักร้องนำ ได้เคยร่วมงานเพลง "สมมุติ" และ "เธอไม่เคยเปลี่ยน" ในอัลบั้ม Rhythm & Boyd E1EVEN1H มาแล้ว), กฤช วิรยศิริ (อาร์ต) มือกีตาร์ และชัชวาล วิศวบำรุงชัย (ชัช) มือคีย์บอร์ด

มีผลงานอัลบั้มชุดแรก 7thSCENE เช่นเดียวกับชื่อวง งานเพลงในแนวซินธ์ร็อก และยังมีศิลปินมาร่วมงาน อย่างเช่น บอย โกสิยพงษ์, ตรัย ภูมิรัตน, โกมล บุญเพียรผล (โปรดิวเซอร์เจ้าของรางวัลสีสันอวอร์ดส ที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของสครับบ์มาแล้ว), นภ พรชำนิ, คัตโตะ วงลิปตา, เบน ชลาทิศ และคิว วงฟลัวร์
ผลงานเพลง
อัลบั้มแรก: 7thSCENE (28 กรกฏาคม พ.ศ. 2551)
# "คว้า"
# "เธอที่มาพร้อมความรัก" (ปรากฏในอัลบั้ม The Strangers Vol. 1; พ.ศ. 2550 อีกด้วย)
# "ถามจริง ๆ"
# "รอฟังคำนั้น"
# "ลืม"
# "สิ้นสุด"
# "เป็นฉันหรือใคร"
# "ผลลัพธ์"
# "คลั่ง"
# "โลกที่มีเธอ"
# "ไม่จริงใช่ไหม"
# "บวก"
เพลงอื่น ๆ
# "สมบูรณ์แบบ" (อัลบั้ม The Strangers Vol. 2; พ.ศ. 2550)
# "ขีดเส้นใต้" (อัลบั้ม Sanamluang connects by Nokia 5700 XpressMusic Part 04; 26 ตุลาคม พ.ศ. 2550)
# "ขีดเส้นใต้" (อัลบั้ม Sanamluang Connects Selected; 26 กันยายน พ.ศ. 2551)
# "ขีดเส้นใต้" (อัลบั้ม HIS STORY; 10 ตุลาคม พ.ศ. 2556)
# "ขีดเส้นใต้" (อัลบั้ม ร็อกฮิตที่คิดถึง 2; 1 ธันวาคม พ.ศ. 2563)
คอนเสิร์ต
* KTC LOVEiS Acoustic Winter Festival (9 ธันวาคม พ.ศ. 2549)
* KTC LOVEiS Winter Festival 2007 (8 ธันวาคม พ.ศ. 2550)
* LOVEiS FAMILY,THE MUSIC FESTIVAL (12-13 ธันวาคม พ.ศ. 2551)
* Canon Present One Night Concert 2 : Love Story (6 กันยายน พ.ศ. 2552)
* LOVEiS 12th SHARING (26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560)

ข้อมูลเพิ่มเติม
* แสตมป์ เป็นดีเจรายการ 2Talk คู่กับคัทโตะ

รางวัล

* สีสันอะวอร์ดส์ ครั้งที่ 21 ประจำปี 2551 สาขาศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม จากอัลบั้ม 7thScene

อ้างอิง
* 7th SCENE - 7th SCENE 
* คลิปบทสัมภาษณ์ 7thSCENE 
* บทสัมภาษณ์ 7thSCENE