SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดสี่เหลี่ยม (จังหวัดสิงห์บุรี)
วัดสี่เหลี่ยม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางระจัน อำเภอค่ายบางระจัน จังหวัดสิงห์บุรี ที่ดินที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 26 ไร่ 1 งาน 34 ตารางวา
เดิมคงเป็นวัดร้างไม่สามารถระบุปีที่ก่อสร้างได้ ชาวบ้านจะเรียกบริเวณนี้ตามลักษณะที่เห็นเป็นโคก แต่จากหลักฐานที่ปรากฎให้เห็นคาดว่าน่าจะเป็นวัดที่มีมาแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาโดยดูจากขนาดอิฐและรูปแบบใบเสมาหินทรายสีแดงลายกระจัง ภายหลังตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2400 วิหารเก่าแก่เป็นฐานเดิมและมีสระสี่เหลี่ยมภายในวัดและชาวบ้านได้ร่วมกันสร้างสำนักสงฆ์ เดิมจึงเรียกว่า วัดสระสี่เหลี่ยม จนได้บูรณะอุโบสถขึ้นมาใหม่ ต่อมาเรียกชื่อวัดสั้นลงเป็น "วัดสี่เหลี่ยม" ไม่มีการแต่งตั้งเจ้าอาวาสอย่างถาวรมาก่อนเลยกระทั่งเมื่อ พ.ศ. 2524 มีการแต่งตั้งเจ้าอาวาสมาปกครองได้แก่ พระอธิการพเยาว์ ปวิตฺโต มาปกครองวัด
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารสร้างเมื่อสมัยอยุธยา อุโบสถกว้าง 4.5 เมตร ยาว 13 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2400 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 18 เมตร ยาว 42 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 เป็นอาคารไม้ทรงไทย ชั้นเดียว กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 11.4 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ.2523 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 2 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักหว้าง 50 นิ้ว สูง 70 นิ้ว สร้างในสมัยอยุธยา และมีพระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมาวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 100 นิ้ว สูง 120 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540

อ้างอิง
วัดธรรมเสมา
วัดธรรมเสมา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกองทูล อำเภอหนองไผ่ จังหวัดเพชรบูรณ์ มีพระปลัด อลงกรณ์ วรธมฺโม ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดธรรมเสมาสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2250 เดิมเรียก วัดโคก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2280

ปูชนียวัตถุที่สำคัญของวัดคือ พระพุทธรูปโบราณศักดิ์สิทธิ์ องค์เจดีย์ศักดิ์สิทธิ์โบราณ ที่สร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ทางวัดยังมีประเพณีก่อพระเจดีย์ทรายกลบธาตุ เป็นประเพณีอันเก่าแก่ของชาวเมืองเพชรบูรณ์ที่ได้จัดให้มีขึ้นทุกปีในวันแรม 14 ค่ำ เดือน 4 ของทุกปี ซึ่งตรงกับวันตรุษไทยและเพื่อทำบุญอุทิศให้กับบรรพบุรุษผู้ล่วงลับ

อ้างอิง
วัดกลาง (อำเภอเมืองบุรีรัมย์)
วัดกลาง หรือ วัดกลางบุรีรัมย์ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์ มีพระธรรมวชิรสุตาภรณ์ เป็นเจ้าคณะจังหวัดบุรีรัมย์ และเจ้าอาวาสวัดกลาง
วัดกลางตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2320 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2325 มีประวัติเล่าว่าสมัยกรุงธนบุรี เจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก (พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช) นำทัพไปปราบเจ้าเมืองนางรองซึ่งเป็นกบฏและได้หยุดพักทัพที่บริเวณนี้ซึ่งมีสระน้ำขนาดใหญ่อยู่ จึงโปรดเกล้าให้ยกวัดร้างเป็นวัดมีพระสงฆ์ให้ชื่อว่า วัดแปะใหญ่ ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดกลาง" ยกฐานะเป็นพระอารามหลวงแห่งแรกของบุรีรัมย์เมื่อ พ.ศ. 2533 เป็นที่ตั้งโรงเรียนพระปริยัติธรรม เป็นที่ตั้งศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ เป็นศูนย์พุทธศาสตร์ หน่วยเผยแพร่ศีลธรรม
อาคารเสนาสะที่สำคัญ มีอุโบสถ 1 หลัง ศาลาหอพระไตรปิฎก ที่ใช้เป็นสถานที่จัดกิจกรรมของสำนักงานวัฒนธรรมจังหวัด ภายในบริเวณวัดยังมี สระสิงโต เป็นสระน้ำโบราณซึ่งได้นำน้ำทูลเกล้าฯ ถวายในพระราชพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยา เมื่อครั้งมีพระราชพิธีเฉลิมพระชนมพรรษาพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ครบ 5 รอบ วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2530

อ้างอิง
ซูซา
ซูซา ( , ; อักษรรูปลิ่ม: šušin ki ; Šuš ; Šūšān; ; Šuš; เปอร์เซียกลาง: Sūš, Šūs; Çūšā) เป็นนครโบราณในเทือกเขาซากรอสตอนล่าง ตั้งอยู่ห่างจากแม่น้ำไทกริสไปทางตะวันออกราว ระหว่างแม่น้ำแคร์เฆกับแม่น้ำเดซในประเทศอิหร่าน ซูซาเป็นหนึ่งในเมืองที่สำคัญที่สุดในตะวันออกใกล้โบราณ เป็นราชธานีของจักรวรรดิเอแลมและจักรวรรดิอะคีเมนิด และเป็นศูนย์กลางทางยุทธศาสตร์ที่สำคัญในสมัยพาร์เธียและสมัยซาเซเนีย

พื้นที่โบราณคดีในปัจจุบันของซูซาประกอบด้วยเนินฝังศพสามเนิน ครอบคลุมพื้นที่ราวหนึ่งตารางกิโลเมตร เมืองชูชเป็นนครยุคใหม่ที่ตั้งอยู่ในซูซา ซูซายังได้รับการกล่าวถึงในหนังสือเอสเธอร์และเอกสารไบเบิลฉบับอื่น ๆ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* ARAB II. Arab Conquest of Iran
* "Early Works on the Acropolis at Susa" Expedition Magazine 10.4 1968
* Royal City of Susa: Ancient Near Eastern Treasures in the Louvre - Metropolitan Museum - 1992
* Aerial views of Susa at the Oriental Institute
* Digital Images of Cuneiform Tablets from Susa – CDLI
*Hamid-Reza Hosseini, Shush at the foot of Louvre (Shush dar dāman-e Louvre), in Persian, Jadid Online, 10 March 2009.
* 
* Susa I. Excavations
* Susa II. History During The Elamite Period
* Susa III. The Achaemenid Period
* Susa IV. The Hellenistic and Parthian Periods
* Susa V. The Sasanian Period
อากัมเบ
อากัมเบ ( ) หรือ อักกัมเบ ( ) เป็นการแสดงออกทางใบหน้าเชิงเย้ยหยันและแสดงออกถึงการเสียดสีของประเทศญี่ปุ่น กระทำด้วยการดึงเปลือกตาล่างลงเพื่อเผยให้เห็นเยื่อตาที่มีสีแดงให้ใครบางคนเห็น บ้างก็กระทำพร้อมกับการแลบลิ้นยื่นออกมา

อากัมเบ ปรากฏครั้งแรกในงานเขียนคาไต ทายามะ เรื่อง อินากะเรียวชิ ( , "ครูบ้านนอก") เมื่อ ค.ศ. 1909

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
วัดราษฎร์รังสรรค์ (จังหวัดกระบี่)
วัดราษฎร์รังสรรค์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอ่าวลึกใต้ อำเภออ่าวลึก จังหวัดกระบี่ มีเนื้อที่ 33 ไร่ 2 งาน 67 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูโสภิตธรรมนิเทศ เป็นเจ้าอาวาส
วัดราษฎร์รังสรรค์ เดิมมีชื่อว่า วัดบ้านอ่าวลึกใต้ต้นประดู่ แต่ชาวบ้านเรียกว่า วัดหลาดใต้ (ตลาดใต้) สร้างเมื่อ พ.ศ. 2456 โดยรองอำมาตย์ตรีลาวัณวุฒิกร (เอียด บุรนันท์) ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2516 นายรังสรรค์ บรรณกิจพีรพล นายอำเภอในขณะนั้น ได้อาราธนาพระครูสุเมธีธรรมประสาท (คง ฐิตธมฺโม) จากวัดในอำเภอตะกั่วทุ่ง จังหวัดพังงา มาเป็นเจ้าอาวาส รวมถึงได้เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดราษฎร์รังสรรค์" จากนั้นเป็นต้นมา วัดได้รับเลือกเป็นวัดพัฒนาตัวอย่างระหว่าง พ.ศ. 2514–2518 ได้รับคัดเลือกให้เป็นวัดพัฒนาตัวอย่างเมื่อ พ.ศ. 2535 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2489
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถซึ่งภายในมีภาพวาดพุทธประวัติ ศาลาการเปรียญ ศาลา 100 ปี กุฏิสงฆ์ ศาลาบูรพาจารย์ เมรุ ศาลาบำเพ็ญกุศลศพ และอาคารศูนย์ I.C.T. ชุมชนประจำตำบลอ่าวลึกใต้

อ้างอิง
วัดปากน้ำแหลมสิงห์
วัดปากน้ำแหลมสิงห์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากน้ำแหลมสิงห์ อำเภอแหลมสิงห์ จังหวัดจันทบุรี อยู่ห่างจากตัวจังหวัดจันทบุรี ประมาณ 25 กิโลเมตร

สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าวัดปากน้ำแหลมสิงห์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 แต่ตามประวัติวัดระบุว่า ผู้เริ่มสร้างวัดปากน้ำแหลมสิงห์ พระปลัดกล่ำ กับหลวงวิเศษ ศักดาชุม สร้างประมาณ พ.ศ. 2408 ได้รับอนุญาตตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2442 มีการสร้างอุโบสถหลังแรกเมื่อ พ.ศ. 2449 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520
วัดมีเกจิอาจารย์ที่ประชาชนชาวอำเภอแหลมสิงห์นับถือมากคือ ท่านพ่อสุ่น ธมฺมสุวณฺโณ ท่านเป็นพระที่มีอาคมเข้มขลัง สามารถกำหราบฝรั่งเศสจนเกรงกลัวท่าน ในสมัยที่ท่านเป็นเจ้าอาวาสอยู่ นอกจากนี้ยังได้ชื่อว่าเป็นผู้เคร่งในพระธรรมวินัยยิ่งนัก ภายในวิหารบูรพาคณาจารย์มีการจัดแสดงรูปปั้นของเจ้าอาวาสวัดปากน้ำแหลมสิงห์ในอดีตทั้งห้าพระองค์ได้แก่ ท่านพ่อสุ่มธมมสุวณโณ เป็นเจ้าอาวาสที่ชาวบ้านนับถือมากที่สุด พระครูสังฆรักษ์สิทธิโชค อตตทณโต (พระอาจารย์ต้อย) พระครูประศาสน์สิทธิการ และหลวงพ่อปานและพระครูถาวรวิวัฒน์

อ้างอิง
วัดป่าวังน้ำเย็น (จังหวัดมหาสารคาม)
วัดป่าวังน้ำเย็น เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุตินิกาย ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 2 ในตำบลขามเฒ่าพัฒนา อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม

วัดป่าวังน้ำเย็นตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 ผู้ขออนุญาตสร้างวัดคือ นายสุข ฟองฤทธิ์ ภายในวัดมีรูปปั้นเหมือนหลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล

อ้างอิง
วัดพระขาว
วัดพระขาว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระขาว อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เนื้อที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 19 ไร่ 2 งาน ทิศตะวันตกมีแม่น้ำเจ้าพระยาไหลผ่าน

วัดพระขาวสันนิษฐานว่าสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2250 โดยเมื่อ พ.ศ.2540 ทางวัดได้ทำการก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่ทดแทนหลังเดิม ซึ่งชำรุดทรุดโทรมทำการก่อสร้างเสร็จ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2543 ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังแบบประเพณี เช่น พุทธประวัติ ไตรภูมิ มารผจญ ทศชาติชาดก และภาพทวารบาล
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อขาว เป็นพระประธานในอุโบสถปั้นด้วยปูนมาแต่โบราณสมัยกรุงศรีอยุธยา หน้าตักกว้างประมาณ 4 ศอก สูงประมาณ 5 ศอก เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยสีขาวทั้งองค์ นอกจากนั้นยังมีสังขารที่ยังคงไม่ได้เน่าเปื่อยของ หลวงปู่ทิม อัตตะสันโต หรือ พระคุณเจ้าหลวงพ่อ พระครูสังวรสมณกิจ ประดิษฐานที่ศาลาเรือนไม้ ท่านมรณภาพเมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2552 บริเวณศาลาเรือนไม้อีกหลังเป็นที่ประดิษฐานรูปหล่อพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูทัตม
* พระครูทรัพย์
* พระอาจารย์ปลั่ง
* พระอาจารย์กลึง
* พระอาจารย์ติ่ง
* พระครูสังวรสมณกิจ (หลวงปู่ทิม อตฺตสนฺโต)
* หลวงพ่อสมุห์สุนทร สุนฺทโร

อ้างอิง
อินเซล
อินเซล ( , ; เป็นคำย่อจากวลี "โสดโดยไม่สมัครใจ" ( ) คือสมาชิกของวัฒนธรรมย่อยออนไลน์วัฒนธรรมหนึ่งที่ประกอบด้วยผู้คนที่นิยามตัวเองว่าไม่สามารถหาคู่รักหรือคู่ร่วมหลับนอนได้แม้ว่าตนเองจะต้องการ การอภิปรายตามกระทู้ออนไลน์ของอินเซลมักมีลักษณะแสดงความคับข้องใจและความเกลียดชัง ความเกลียดผู้หญิง ความเกลียดมนุษย์ ความสมเพชและเกลียดตนเอง อคติทางเชื้อชาติ ความรู้สึกว่าตนเองสมควรได้รับสิทธิพิเศษทางเพศ และการสนับสนุนการใช้ความรุนแรงกับผู้หญิงและผู้ที่มีกิจกรรมทางเพศเป็นประจำ ศูนย์กฎหมายความยากจนภาคใต้ (เอสพีแอลซี) ของสหรัฐ อธิบายวัฒนธรรมย่อยนี้ว่าเป็น "ส่วนหนึ่งของระบบนิเวศชายสูงสุดในโลกออนไลน์" ที่มีชื่ออยู่ในรายชื่อกลุ่มก่อความเกลียดชังของศูนย์ฯ อินเซลส่
ูงสุดในโลกออนไลน์" ที่มีชื่ออยู่ในรายชื่อกลุ่มก่อความเกลียดชังของศูนย์ฯ อินเซลส่วนใหญ่เป็นเพศชายรักต่างเพศ และบ่อยครั้งเป็นคนขาว มีการประมาณการจำนวนอินเซลแตกต่างกันไปตามแหล่งข้อมูล ตั้งแต่หลักพันคนถึงหลายแสนคน
มีรายงานการสังหารหมู่อย่างน้อย 8 ครั้ง ยอดผู้เสียชีวิตรวม 61 ราย นับตั้งแต่ปี 2014 ที่มีผู้ก่อเหตุเป็นชายที่ระบุตนว่าเป็นอินเซล หรือเคยกล่าวถึงชื่อหรืองานเขียนที่เกี่ยวกับอินเซลในงานเขียนส่วนตัวหรือโพสต์ทางอินเทอร์เน็ตของตน ชุมชนอินเซลถูกนักวิจัยและสื่อวิจารณ์ว่ามีลักษณะเกลียดชังผู้หญิง สนับสนุนความรุนแรง เผยแพร่คตินิยมสุดขีด และบ่มเพาะความคิดหัวรุนแรงแก่สมาชิก นับตั้งแต่ปี 2018 เป็นต้นมา อุดมการณ์อินเซลถูกบรรยายบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ ว่าเป็นภัยคุกคามแบบการก่อการร้าย และเหตุโจมตีด้วยมีดมาเชตีเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2020 ในโทรอนโต ประเทศแคนาดา เป็นความรุนแรงจากอินเซลครั้งแรกที่ถูกฟ้องร้องดำเนินคดีในฐานะการก่อการร้าย

ดูเพิ่ม
* ชายกินพืช
* กลวิธีหาคู่ของมนุษย์
* รายการวัฒนธรรมย่อย
* คติถือรูปลักษณ์
* คุณค่าของคู่ครอง
* อาการดีเกินไป
* เซ็กชวลแคพิทัล
* ภาวะความเป็นชายเป็นพิษ

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม
* ตอนพอดคาสต์เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ยุคแรกของวัฒนธรรมย่อยอินเซล

แหล่งข้อมูลอื่น

* incel ตามนิยามของอรรถาภิธานที่วิกิพจนานุกรม
*
หมู่สุสานเจาขัณฑี
หมู่สุสานเจาขัณฑี ( ; ; Chaukhandi) เป็นสุสานอิสลามตั้งอยู่ ทางตะวันออกของการาจี ตั้งอยู่ในแคว้นสินธ์ ประเทศปากีสถาน เป็นที่รู้จักจากงานแกะสลักหินที่วิจิตรตระการตา ลักษณะคล้ายกับหมู่สุสานมากลีใกล้กับตัตตา ลักษณะของสุสานทั้งสองที่เป็นแบบที่พบได้ในสินธ์ตอนใต้
ปริศนาว่าอารยธรรมหรือวัฒนธรรมใดเป็นผู้สร้างสุสานเจาขัณฑีเป็นที่นักโบราณคดีศึกษามาอย่างยาวนาน ในยุคหลังปากีสถานได้รับเอกราช มุมตัซ ฮัสซาน (Mumtaz Hassan) ได้ทำการศึกษาแหล่งโบราณคดีนี้อย่างละเอียด และเรียกขานว่าเป็นสุสานของชาวบาโลจ ในปี 1968 บทความในเวลานั้นจำนวนมากจึงเรียกที่นี่ว่าเป็นสุสานบาโลจเช่นกัน ในปี 1999 มีร์ซา มหัท เบก (Mirza Mahad Baig) ได้เดินทางไปสำรวจสุสานเจาขัณฑีและเสนอว่ามีอิทธิพลจากงานศิลปะของราชปุตปรากฏในสุสานเจาขัณฑี

อ้างอิง
เซียนฉานถาน
เซียนฉานถาน ( ) เป็นแท่นบูชาสำหรับประกอบพระราชพิธีฉลองไหมและการดูแลตัวไหม การทอผ้าไหม การปลูกหม่อนเลี้ยงไหม รวมถึงใช้เป็นที่สักการะเทพธิดาไหม และเจ้าแม่เหลย์จู่ (พระอัครมเหสีของจักรพรรดิเหลืองและพระราชมารดาของจักรพรรดิเช่าเฮ่า) ในคติของความเชื่อของจีนและศาสนาเต๋า อันเป็นพระราชพิธีสำคัญประจำทุกปีของจักรพรรดินีจีนโบราณ

ดูเพิ่ม
* เทพธิดาไหม

อ้างอิง
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2551
การเลือกตั้งนายกองค์บริหารส่วนจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2551 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2551 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 ประกอบไปด้วยการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด 1 ที่นั่ง และการเลือกตั้งสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัด 42 ที่นั่ง โดยแบ่งออกเป็นจำนวน 42 เขตเลือกตั้ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดได้เขตละ 1 คน

ผู้สมัคร
ในการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2551 มีผู้สมัครรับเลือกตั้งจำนวน 4 คน ได้แก่

=== หมายเลข 1 บุญเลิศ บูรณุปกรณ์ === 
อดีตนายกเทศมนตรีนครเชียงใหม่ ให้การสนับสนุนโดยพรรคพลังประชาชน
=== หมายเลข 2 อุดรพันธ์ จันทรวิโรจน์ === 
อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงใหม่

=== หมายเลข 3 ธวัชวงศ์ ณ เชียงใหม่ === 
อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงใหม่ (2547) ลงสมัครในนามกลุ่มคนเจียงใหม่

หมายเลข 4 อารีย์ อุดมศิริธำรง
เป็นพี่สาวของบุญเลิศ บูรณุปกรณ์

ผลการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด

อ้างอิง
วัดบูรพาราม
วัดบูรพาราม อาจหมายถึง
* วัดบูรพาราม จังหวัดกาฬสินธุ์
* วัดบูรพาราม อำเภอกระนวน จังหวัดขอนแก่น
* วัดบูรพาราม อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น
* วัดบูรพาราม อำเภอน้ำพอง จังหวัดขอนแก่น
* วัดบูรพาราม อำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น
* วัดบูรพาราม อำเภอบ้านฝาง จังหวัดขอนแก่น
* วัดบูรพาราม อำเภอพล จังหวัดขอนแก่น
* วัดบูรพาราม จังหวัดชัยภูมิ
* วัดบูรพาราม จังหวัดนครพนม
* วัดบูรพาราม จังหวัดบุรีรัมย์
* วัดบูรพาราม จังหวัดปราจีนบุรี
* วัดบูรพาราม จังหวัดปัตตานี
* วัดบูรพาราม ตำบลตลาด อำเภอเมืองมหาสารคาม จังหวัดมหาสารคาม
* วัดบูรพาราม ตำบลเขวา อำเภอเมืองมหาสารคาม จังหวัดมหาสารคาม
* วัดบูรพาราม อำเภอคำเขื่อนแก้ว จังหวัดยโสธร
* วัดบูรพาราม อำเภอมหาชนะชัย จังหวัดยโส
ดบูรพาราม อำเภอคำเขื่อนแก้ว จังหวัดยโสธร
* วัดบูรพาราม อำเภอมหาชนะชัย จังหวัดยโสธร
* วัดบูรพาราม (สว่างบูรพา) อำเภอเกษตรวิสัย จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดบูรพาราม อำเภอโพนทอง จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดบูรพาราม อำเภอหนองพอก จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดบูรพาราม จังหวัดเลย
* วัดบูรพาราม อำเภอโคกศรีสุพรรณ จังหวัดสกลนคร
* วัดบูรพาราม อำเภอเจริญศิลป์ จังหวัดสกลนคร
* วัดบูรพาราม อำเภอพังโคน จังหวัดสกลนคร
* วัดบูรพาราม อำเภอโพนนาแก้ว จังหวัดสกลนคร
* วัดบูรพาราม อำเภอภูพาน จังหวัดสกลนคร
* วัดบูรพาราม อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร
* วัดบูรพาราม อำเภอเขวาสินรินทร์ จังหวัดสุรินทร์
* วัดบูรพาราม อำเภอท่าตูม จังหวัดสุรินทร์
* วัดบูรพาราม อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์
*
ม อำเภอท่าตูม จังหวัดสุรินทร์
* วัดบูรพาราม อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์
* วัดบูรพาราม อำเภอรัตนบุรี จังหวัดสุรินทร์
* วัดบูรพาราม จังหวัดหนองบัวลำภู
* วัดบูรพาราม อำเภอกุดจับ จังหวัดอุดรธานี
* วัดบูรพาราม อำเภอไชยวาน จังหวัดอุดรธานี
* วัดบูรพาราม อำเภอหนองหาน จังหวัดอุดรธานี
* วัดบูรพาราม อำเภอนาตาล จังหวัดอุบลราชธานี
* วัดบูรพาราม อำเภอบุณฑริก จังหวัดอุบลราชธานี
* วัดบูรพาราม อำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี
* วัดบูรพาราม ตำบลโนนโหนน อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี
* วัดบูรพาราม ตำบลคูเมือง อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี
วัดย่านอ่างทอง
วัดย่านอ่างทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน้อย ในตำบลบ้านใหญ่ อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดย่านอ่างทอง แต่เดิมชื่อ วัดจุฬาโลก ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2367 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2370 คงได้รับการบูรณะในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นวัดที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวตั้งแต่รัชกาลที่ 3–6 ได้เสด็จประพาสทางชลมารคมาที่วัดย่านอ่างทอง ที่มาของชื่อวัดเล่าว่า มอญทำหม้อใส่เรือมาขายได้เห็นอ่างทองคำใบใหญ่ลอยน้ำมา และจมลง เลยเรียกคุ้งน้ำนี้ว่า "ย่านอ่างทอง"
อุโบสถล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว ภายในประดิษฐานองค์พระประธานปางมารวิชัยหล่อด้วยทองผสมผสานสำริดศิลปะสุโขทัยหรือแบบเมืองเหนือ หน้าบันอุโบสถมีรูปแกะสลักพระนารายณ์และพระอินทร์ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ ได้ริ้อเอาตำหนักของเจ้านายวังหน้า ถวายไปปลูกไว้เป็นสังฆาวาส จิตรกรรมในวิหารผสมผสานรูปแบบไทยประเพณีด้วยเส้นสินเทา

อ้างอิง
วัดบูรพาราม (อำเภอเมืองสุรินทร์)
วัดบูรพาราม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ที่ตำบลในเมือง อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์
ประวัติ
วัดบูรพารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2480 สร้างโดยพระยาสุรินทร์ภักดีศรีณรงค์จางวาง (เชียงปุม) เจ้าเมืองสุรินทร์คนแรก ร่วมมือกันสร้างกับชาวบ้านเมื่อประมาณ พ.ศ. 2300–2330 ตั้งชื่อวัดว่า วัดบูรพ์ แรกเริ่มสังกัดมหานิกาย แต่ต่อมาเมื่อพ.ศ. 2476 สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (อ้วน ติสฺโส) ดำรงตำแหน่งเจ้าคณะมณฑลนครราชสีมา ได้อนุมัติให้วัดบูรพ์เป็นวัดในสังกัดคณะธรรมยุต แล้วนิมนต์พระราชวุฒาจารย์ (ดูลย์ อตุโล) ให้มาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส วัดบูรพารามได้รับสถาปนาเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ตั้งแต่วันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อพระชีว์ (หลวงพ่อประจี) พระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์คู่บ้านคู่เมืองของสุรินทร์ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 4 ศอก ปั้นด้วยเนื้อดินเผาอัดแน่น มีพุทธลักษณะศิลปะชาวกูย(ส่วย) หรือในวิชาการเรียกรวมๆว่าศิลปะแบบลาวล้านช้าง ไม่ปรากฏหลักฐานว่าสร้างขึ้นเมื่อใด แต่สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นมาพร้อมกับวัดบูรพาราม พระพุทธรูปประดิษฐานอยู่ในมณฑปจัตุรมุข
ทำเนียบเจ้าอาวาส
{| border="1" cellpadding="4" cellspacing="1" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; text-align:center; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
|- style="background:#cccccc"
| ลำดับ || รูป || รายนาม / สมณศักดิ์ || width=25%|ดำรงตำแหน่ง || width=15%| ถึง
|-
| bgcolor = "#E9E9E9"| 1 || || พระมหาพลอย || พ.ศ. 2475|| พ.ศ. 2476
|-
| bgcolor = "#E9E9E9"| 2 || || พระราชวุฒาจารย์ (ดุลย์ อตุโล) || พ.ศ. 2477|| พ.ศ. 2526
|-
| bgcolor = "#E9E9E9"| 3 || || พระรัตนากรวิสุทธิ์ (เสถียร สถิโร)|| พ.ศ. 2526 || พ.ศ. 2538
|-
| bgcolor = "#E9E9E9"| 4 || || พระราชวรคุณ (สมศักดิ์ ปณฺฑิโต)|| พ.ศ. 2538 || พ.ศ. 25
color = "#E9E9E9"| 4 || || พระราชวรคุณ (สมศักดิ์ ปณฺฑิโต)|| พ.ศ. 2538 || พ.ศ. 2566 
|-
| bgcolor = "#E9E9E9"| 5 || || พระธรรมวชิรญาณโกศล (เยื้อน ขนฺติพโล)|| พ.ศ. 2567 || 20 มิถุนายน พ.ศ. 2568
|-
| bgcolor = "#E9E9E9"| รักษาการ || ||พระครูสถิตปัญญาคุณ (พิรุณ สิริปญฺโญ)|| 21 มิถุนายน พ.ศ. 2568 ||ปัจจุบัน||
|}
วัดวังตะวันตก
วัดวังตะวันตก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลัง อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช
ประวัติ
สถานที่ตั้งวัดวังตะวันตกแต่เดิมเป็นป่าขี้แรดใช้เป็นที่ค้างศพของคนในเมืองซึ่งนำออกมาทางประตูผี ซึ่งอยู่ด้านตะวันตกของตัวเมืองแล้วนำล่องเรือมาตามคลองท้ายวังเขาคลองทา แล้วเอาศพไว้ในที่ที่เป็นป่าขี้แรด ต่อมากลายเป็นที่รกร้างว่างเปล่าเพราะประเพณีการค้างศพได้เลิกนิยมไป ที่บริเวณนี้จึงกลายเป็นบ้านตากแดดคือปล่อยทิ้งไว้ให้แดดเผาเพื่อล้างสถานที่ที่เคยค้างศพและไม่มีผู้คนกล้าเข้ามาอาศัยอยู่ ต่อมาเจ้าจอมปรางซึ่งชาวบ้านเรียกว่า แม่นางเมืองหรือแม่วัง เห็นเป็นที่ว่างและอยู่ใกล้กับวังของท่านเพียงคนละฟาก จึงเกิดความคิดที่จะดัดแปลงที่ว่างนั้นให้เป็นอุทยานเพื่อเป็นที่พักผ่อนของบุตรชาย เจ้าพระยานคร (น้อย) ประกอบกับเจ้าพระยานครศรีธรรมราช (พัฒน์) ได้เลื่อนต
องบุตรชาย เจ้าพระยานคร (น้อย) ประกอบกับเจ้าพระยานครศรีธรรมราช (พัฒน์) ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นเจ้าเมืองนครศรีธรรมราช จึงได้ดัดแปลงป่าขี้แรดให้เป็นอุทยาน
ต่อมาถึงสมัยเจ้าพระยานคร (น้อย) ได้ตำแหน่งเจ้าเมืองนครศรีธรรมราช ต้องรับภาระจัดการพระศพเจ้าจอมมารดาปราง ได้เลือกเอาอุทยานแห่งนี้เป็นที่ฌาปนกิจศพและได้ปรับปรุงวังตะวันออกให้เป็นวัดวังตะวันออก พร้อม ๆ กันนี้ได้ได้แปรสภาพอุทยานแห่งนี้ให้เป็นวัดอีกวัดหนึ่ง เรียกว่า "วัดวังตะวันตก" เมื่อประมาณ พ.ศ. 2380 เจ้าพระยานครศรีธรรมราช (น้อย) ได้สร้างพระพุทธรูปสูงใหญ่ขึ้นองค์หนึ่งไว้ทางทิศใต้ของบริเวณวัด โดยสร้างไว้บนเนินดินซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของอุทยาน ถวายชื่อว่า พระศรีธรรมโศกราช เพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติยศของผู้เป็นเจ้าเมืองนครศรีธรรมราช คนทั่วไปนิยมเรียกว่า พระสูง เมื่อ พ.ศ. 2515 ประชาชนได้ร่วมกันสร้างวิหารคลุมไว้
วัดวังตะวันตกตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2370 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2509

กุฏิทรงไทย
ภายในวัดวังตะวันตกมีกุฏิทรงไทยหลังหนึ่งมีจารึกสลักบนไม้เหนือบนประตูหลังกลางทางด้านตะวันออก กล่าวถึงการสร้างกุฏิหลังนี้ว่าเริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2431 ใช้เวลาสร้าง 13 ปี เพื่อให้พระสงฆ์ได้อาศัยเรียนพระธรรมบำรุงพุทธศาสนา ผู้สร้างคือ พระอาจารย์ย่อง (พระครูกาชาด) คงเป็นพระสงฆ์ผู้เป็นแม่งานร่วมกับบรรดาญาติโยม สานุศิษย์
กุฏิมีลักษณะเป็นอาคารเรือนไทยภาคใต้ เป็นหมู่เรือนไทยสร้างด้วยไม้ เป็นเรือนฝากระดานแบบเรือนสร้างสับ 3 หลังหลังคาหน้าจั่วหันไปทางทิศตะวันออกทั้งหมด เรือนหลังกลางเป็นห้องโถงโล่งและเรือนอีก 2 หลังเป็นปีกยกพื้นสูงทั้ง 2 ข้าง มีฐานที่มีหลังคาคลุมต่อเชื่อมกันหลังคามุงกระเบื้องไม่เคลือบ ด้านทิศตะวันตกเป็นเรือนครัวซึ่งได้ย้ายมาประชิดกุฏิภายหลัง ปัจจุบันมีชานเรือนทำด้วยปูนซิเมนต์เชื่อมหมู่กุฏิและเรือนครัวเข้าด้วยกัน ตัวเรือนกุฏิไม้เป็นแบบเรือฝาประกน มีลวดลายแกะสลักไม้ ตกแต่งตามส่วนต่าง ๆ เป็นรูปบุคคลมีปีกประกอบลายพรรณพฤกษา ลายหัวบุคคลมีลำตัวเป็นก้านต้นไม้ กรอบหน้าต่างด้านล่างสลักเป็นลายเครือเถาและลายเรขาคณิตใต้กุฏิยกพื้นสูง
กุฏิทรงไทยที่ได้รับรางวัลอาคารอนุรักษ์ดีเด่นประเภทปูชนียสถานและวัดวาอาราม จากสมาคมสถาปนิกสยามในพระบรมราชูปถัมภ์ เมื่อ พ.ศ. 2535

อ้างอิง
วัดท่าช้าง (จังหวัดนครนายก)
วัดท่าช้าง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าช้าง อำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก มีเนื้อที่ 113 ไร่ 17 ตารางวา

วัดท่าช้าง เดิมชื่อ วัดท่าคเชนทร์ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2310 คำว่า "คเชนทร์" มีความหมายตามบันทึกในพงศาวดารสมัยกรุงศรีอยุธยาว่าเมื่อ พ.ศ. 2264 จังหวัดนครนายกมีช้างชุกชุม จนถึงสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ ณ บริเวณย่านซื่อ เคยเป็นท่าช้างของโขลงช้างจากทุ่งดงละคร ชื่อของวัดมีความหมายเกี่ยวข้องกับช้างมาตั้งแต่ต้นจึงได้ใช้สัญลักษณ์ช้างไว้ที่หน้าอุโบสถหลังเดิมเป็นช้างสามเศียรและตราประทับเป็นรูปช้าง
เดิมเป็นสำนักสงฆ์สร้างโดยชาวจีน ต่อมาในแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานเงินจำนวน 80 ชั่ง เพื่อเป็นทุนในการก่อสร้างอุโบสถ อุโบสถหลังนี้มีลักษณะพิเศษคือเป็นอุโบสถที่มี 5 เสา

เมื่อ พ.ศ. 2462 อุโบสถวัดท่าช้างได้รับการบูรณะโดยพ่อรอกและแม่เฉยคหบดีแห่งเมืองนครนายกซึ่งเป็นอุบาสกอุบาสิกาผู้ศรัทธาในพระพุทธศาสนาอย่างแรงกล้า นายเมนู ฤทธิ์แดง อายุ 61 ปี ราษฎรบ้านท่าช้างเล่าว่าการบูรณะอุโบสถในครั้งนั้นใช้ช่างชาวจีนโดยใช้ดินจากหนองโสนที่อยู่ไม่ไกลจากวัดท่าช้างมาปั้นอิฐและสร้างเตาเผาในบริเวณใกล้เคียงกันแล้วจึงนำอิฐที่ได้มาบูรณะอุโบสถดังกล่าว วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2528
วัดหนองยาวสูง
วัดหนองยาวสูง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองยาว อำเภอเมืองสระบุรี จังหวัดสระบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 16 ไร่ 2 งาน

วัดหนองยาวสูงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2343 โดยมีพระอาจารย์เกษมเป็นผู้มาดำเนินการสร้างขึ้นได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2350 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 5 เมตร ยาว 14 เมตร
ที่ตั้งวัดเป็นเนินสูงเชิงภูเขา อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 4 เมตร ยาว 6 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2350 สร้างด้วยคอนกรีตที่ฝาผนังมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเขียนด้วยสีฝุ่น เกี่ยวกับพุทธประวัติรวมถึงมีภาพชีวิตความเป็นอยู่ของชาวไทยวน หน้าบันลงรักประดับกระจกเช่นกันแต่เป็นกระจกสี ๆ ทำลวดลายด้านหนึ่งเป็นลายพระอาทิตย์ ด้านหนึ่งเป็นลายพระจันทร์ หลังคาอุโบสถมุงกระเบื้อง เครื่องลำยองทำจากไม้ลงรัก ประดับกระจกสีทอง
ศาลาการเปรียญกว้าง 15 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างด้วยไม้เมื่อ พ.ศ. 2505 หอสวดมนต์กว้าง 4 เมตร ยาว 12 เมตรสร้างด้วยไม้เมื่อ พ.ศ. 2512 กุฏิสงฆ์จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ และเจดีย์รูปทรงที่นิยมสร้างในสมัยรัตนโกสินทร์ คาดว่าน่าจะสร้างขึ้นพร้อม ๆ กับวัด ว่ากันว่าภายในมีกรุวัตถุมงคลอยู่

อ้างอิง
ตาฮูเก็จรต
ตาฮูเก็จรต ( ) เป็นเต้าหู้ทอดราดน้ำจิ้มเผ็ดหวานของชาวอินโดนีเซียจากจีเรอบน เมืองท่าในจังหวัดชวาตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย ประกอบด้วยตาฮูปง (เต้าหู้ทอดแบบเป็นโพรงข้างใน) หั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ เสิร์ฟพร้อมกับน้ำจิ้มที่ผสมจากน้ำตาลปี๊บ น้ำส้มสายชู และซีอิ๊วหวานในชามดินเผาขนาดเล็ก โรยหน้าด้วยกระเทียมทอดป่น หอมแดงโขลก และพริกขี้หนูหั่นเพื่อเพิ่มความเผ็ด

ปัจจุบัน ตาฮูเก็จรตได้แพร่กระจายไปทั่วอินโดนีเซียเช่น จาการ์ตา ซูราบายา และอีกหลายแห่งในจังหวัดใหญ่อื่น ๆ ในอินโดนีเซีย

ดูเพิ่ม
* รายชื่ออาหารจากเต้าหู้
* ตาฮูโกเร็ง
* ตาฮูซูเมอดัง

อ้างอิง
วัดสมุหนิมิต
วัดสมุหนิมิต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพุมเรียง อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดสมุหนิมิต หรือชาวบ้านเรียกว่า วัดล่าง คล้ายกับเป็นวัดคู่แฝดกับวัดเหนือ (วัดโพธาราม) เพราะเป็นวัดใหญ่ซึ่งในอดีตมีความเจริญรุ่งเรืองและมีขุนนางอุปถัมภ์เหมือนกัน ในศิลาจารึกที่ฝังไว้กับผนังอุโบสถระบุว่า วัดสมุหนิมิตเดิมชื่อ วัดรอ เจ้าพระยาพระคลังเสนาบดีว่าที่กรมพระกลาโหมซึ่งเป็นต้นตระกูลของพระอภิรมย์สินนารักษ์ บุนนาค ออกมาสักเลกหัวเมืองปักษ์ใต้ เมื่อ พ.ศ. 2392 เห็นว่าเป็นวัดร้างจึงได้สร้างขึ้นใหม่และสร้างเสร็จภายในเวลาเพียง 4 เดือนขนานนามใหม่ว่า "วัดสมุหนิมิต" ตั้งเป็นวัดและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2392
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูนศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้น ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้วมีบันใดทางขึ้น 2 ทาง ฐานอุโบสถเป็นฐานประทักษิณหรือฐานไพทีสามารถเดินได้รอบ มีเสาสี่เหลี่ยมเรียงรายรอบอุโบสถรองรับปีกนกหลังคา หน้าบันตกแต่งด้วยลายปูนปั้นรูปดอกไม้ประดับกระจกสี หน้าต่างและบานประตูเขียนลายดอกไม้ร่วงและผีเสื้อลงรักปิดทอง และเจดีย์ใหญ่ที่น่าประตูนอกวัดหักพังลงมาเหลือแต่ฐาน สูงจากพื้นดินประมาณ 1 เมตร มีบันไดทางขึ้นทั้ง 4 ทิศ มีการประดับด้วยลูกกรงดินเผาเคลือบแบบจีน เจดีย์มีสภาพทรุดโทรมมีต้นโพธิ์ขึ้นปกคลุม ที่ฐานเจดีย์มีหลักศิลาจารึกภาษาจีนตั้งอยู่ 1 หลัก ยังคงตั้งอยู่ ณ ที่เดิม
โบราณวัตถุภายในวัด ได้แก่ ศิลาจารึกจำนวน 2 หลัก อักษรไทย ภาษาไทย สลักบนแผ่นหินชนวน และศิลาจารึก สฎ.6 รูปร่างเหมือนใบเสมา ทำด้วยหินทรายแดง จารึกด้วยอักษรขอม ภาษาไทย ตู้พระไตรปิฎกลายรดน้ำศิลปะรัตนโกสินทร์จำนวน 2 ตู้ คัมภีร์ใบลานต่าง ๆ และพระพุทธรูปประทับยืน 2 องค์ ศิลปะรัตนโกสินทร์

อ้างอิง
วัดบางมะเดื่อ
วัดบางมะเดื่อ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางมะเดื่อ อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี ปัจจุบันมีพระครูปลัด คำรณ กตปุญฺโญ เป็นเจ้าอาวาส

วัดบางมะเดื่อไม่ปรากฏหลักฐานการสร้างวัดที่แน่ชัด ตามที่เล่าต่อกันมาเชื่อว่าในสมัยสงครามเก้าทัพ พม่ายกทัพมาตีหัวเมืองฝ่ายใต้และได้เผาทำลายวัดวาอารามจำนวนมาก ในครั้งนั้นวัดบางมะเดื่อก็ถูกเผาทำลายไปด้วย แต่เมื่อสงครามจบลงวัดบางมะเดื่อก็ได้รับการบูรณะขึ้นใหม่ ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2420 โดยครั้งหลังสุดได้ทำการบูรณะเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2501 โดยพระครูพร้อม อินฺทสุวณฺโณ เจ้าอาวาสวัดบางมะเดื่อในขณะนั้น ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2503
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูน หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง มีประตูทางเข้าด้านทิศตะวันออกและทิศตะวันตกด้านละสองประตู ผนังอาคารก่อทึบไม่มีช่องหน้าต่าง แต่เจาะเป็นช่องแสงรูปลูกมะหวดตลอดแนวผนัง หน้าบันทิศตะวันออกเป็นไม้แกะสลักรูปครุฑ มีเทวดาเหาะอยู่ด้านบนล้อมรอบด้วยลายพันธุ์พฤกษา หน้าบันทิศตะวันตกลายพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณ ล้อมรอบด้วยลายพันธุ์พฤกษา ด้านหน้าและด้านหลังมีรูปยักษ์ปูนปั้นเป็นทวารบาลประจำอยู่ด้านละสองตน ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัยทาสีทองเป็นพระประธาน ล้อมรอบด้วยพระพุทธรูปขนาดย่อมและพระสาวก นอกจากนั้นยังมีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง 2 องค์

อ้างอิง
วัดโรง
วัดโรง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโรง อำเภอกระแสสินธุ์ จังหวัดสงขลา

วัดโรงมีชื่อปรากฏอยู่ในแผนที่ภาพกัลปนาวัดพะโคะซึ่งเป็นเอกสารเก่าแก่สมัยอยุธยา ในชื่อ "วัดโรงน้อยขึ้นพะโคะ" โดยปรากฏอยู่ทางทิศใต้ของวัดโรงใหญ่และอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองไชยา สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2370
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูน แผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า อุโบสถหันหน้าไปทางทิศตะวันตก มีประตูทางเข้าทางเดียว ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปตั้งอยู่บนฐานชุกชี เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นลงรักปิดทองมีขนาดหน้าตักกว้าง 1.1 เมตร สูง 1.74 เมตร ชายสังฆาฏิตัดสั้น พื้นอุโบสถปูด้วยกระเบื้องหินอ่อน นอกจากนั้นในวัดยังมีเจดีย์ 2 องค์ และศาลาการเปรียญ

อ้างอิง
วัดยาง (จังหวัดพิษณุโลก)
วัดยาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน่านในตำบลบ้านคลอง อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก

วัดยางตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2398 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2461 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ได้บันทึกไว้ขณะเสด็จมาเมืองพิษณุโลกได้บันทึกไว้ในจดหมายเหตุ ความว่า "… ที่ปากคลองมีวัดเรียกว่าวัดยาง แวะเข้าไปดูหน่อย ในหอไตรมีตู้ 4 ใบ ใบหนึ่งรดน้ำเป็นเทวดายืน ฝีมือเก่ามากหน่อย ใบหนึ่งรดน้ำเป็นเทวดาเดิน อีกใบรดน้ำเป็นเรื่องมือช่างทำที่กรุงเทพ อีกใบหนึ่งทองทึบ ตู้เหล่านี้ไม่มีฝีมือแปลกประหลาดอะไร แล้วไปดูโบสถ์และดูการเปรียญ ไม่มีอะไรแลการก่อสร้างก็ไม่สู้เก่า เป็นฝากระดานแปตะแคง….."
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระสัมฤทธิ์โกสีย์ นิยมเรียกกันว่า หลวงพ่อเขียว เป็นพระปางประทานอภัย สูง 190 เซนติเมตร เป็นศิลปะอยู่ในยุคอมราวดีเป็นสกุลช่างอินเดียผสมผสานกับสกุลช่างกรีก ช่วงระหว่าง พ.ศ. 663–863 จากเนื้อพระที่เป็นสัมฤทธิ์ที่ผ่านกาลเวลาจนเกิดเป็นสนิมสีเขียวขึ้นมา จึงเป็นที่มาของหลวงพ่อเขียว

อ้างอิง
วัดไก่เขี่ย
วัดไก่เขี่ย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านคลอง อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก

วัดไก่เขี่ยตั้งอยู่ทางด้านฝั่งตะวันตกนอกเมืองพิษณุโลก สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างขึ้นในสมัยสุโขทัยถึงสมัยอยุธยา กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ประกาศเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2544 มีพื้นที่โบราณสถานประมาณ 12 ไร่ 82 ตารางวา ซึ่งประกอบด้วยเนินโบราณสถานหมายเลข 3.1, 3.2 จำนวน 2 เนิน เนินอุโบสถ 1 เนิน และเนินวิหาร 1 เนิน โบราณสถานส่วนใหญ่มีดินปกคลุมและมีต้นไม้ขึ้นปกคลุมทำให้บางส่วนได้รับความเสียหายประกอบกับการลักลอบขุดหาโบราณวัตถุที่เป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้โบราณสถานพังทลาย

วัดไก่เขี่ยตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556
วัดพระธาตุดอยกิ่วขมิ้น
วัดพระธาตุดอยกิ่วขมิ้น เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปางหมู อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน
แต่เดิมเป็นวัดร้างที่เคยขึ้นทะเบียนเมื่อ พ.ศ. 2483 ในช่วง พ.ศ. 2527 พระอาจารย์มหาณรงค์ เป็นพระรูปแรกที่ขึ้นมาประจำอยู่ที่วัด ณ ขณะนั้นมีสภาพเป็นป่า และมีองค์เจดีย์ที่อยู่ในสภาพชำรุดทรุดโทรม และมีเศษอิฐแตกหัก มีโบราณวัตถุ เช่น ถ้วยชามเก่าแตกหัก ซึ่งในตอนนั้นท่านได้สร้างศาลาเพื่อเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมของท่านไว้หนึ่งหลัง ต่อมาพระกิตติชัย สุจิโต มาจำวัดเมื่อ พ.ศ. 2528 จึงบูรณะบำรุงวัดพระธาตุดอยกิ่วขมิ้นขึ้นใหม่ จนตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2547 แต่จากหลักฐานทางโบราณวัตถุสันนิษฐานว่าคงสร้างประมาณปลายพุทธศตวรรษที่ 24 ถึงกลางพุทธศตวรรษที่ 25
สิ่งก่อสร้างที่สำคัญ ได้แก่ กำแพงแก้ว และลานประทักษิณ องค์เจดีย์ตั้งอยู่บนฐานรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส มีสิงห์ประดับที่มุมทั้งสี่ องค์เจดีย์มีฐานย่อเกตสามชั้น และฐานแปดเหลี่ยมรองรับชั้นมาลัยเถาที่ทำเป็นลายกลีบบัวซ้อนกันสองชั้น บัวปากระฆังและองค์ระฆังกลม ตกแต่งด้วยลายหน้ามาร (หน้ากาล) ส่วนยอด ในส่วนปล้องไฉน และปลียอด หักหายไป พบแต่ชิ้นส่วนโลหะประดับยอดฉัตรตกอยูรอบฐาน

ภายในเป็นคูหาประดิษฐานพระพุทธรูปปั้นศิลปะพม่าแบบมัณฑะเลย์ ส่วนยอดซุ้มเป็นทรงปราสาทซ้อนลดหลั่นเป็นชั้น ๆ องค์เจดีย์มีลานประทักษิณ และกำแพงแก้วรูปห้าเหลี่ยมล้อมรอบ

อ้างอิง
วัดฉื่อฉาง
วัดฉื่อฉาง (ตัวเต็ม: 慈善寺, พินอิน: ฉื่อช่านซื่อ) เป็นวัดในสังกัดคณะสงฆ์จีนนิกายแห่งประเทศไทย ตั้งอยู่บนถนนศุภสารรังสรรค์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา เป็นที่เคารพนับถือของพุทธบริษัทชาวหาดใหญ่ ตลอดจนมีการเผยแผ่พระสัทธรรมคาสอนไปถึงประเทศมาเลเซีย สิงคโปร์และอินโดนีเซีย
ประวัติ
วัดฉื่อฉาง เดิมเป็นศาลเจ้าลื่อโจ๊ว โดยนายกิมย้ง แซ่ชื้อ คหบดีชาวหาดใหญ่ ผู้มีศรัทธาบำเพ็ญกุศลสาธารณประโยชน์ได้อุทิศที่ดินสร้างเป็นศาลเจ้าเพื่อให้ประชาชนได้สักการะบูชา ต่อมาพระอาจารย์ว่วยจง ชาวมณฑลหูหนานจาริกมาอำเภอหาดใหญ่ ได้พำนักจำพรรษาอยู่ที่ศาลเจ้านี้ และสั่งสอนเผยแผ่พระพุทธศาสนาฝ่ายมหายาน พร้อมกับได้ปฏิสังขรณ์ ก่อสร้างเสนาสนะและถาวรวัตถุให้เจริญเรื่อยมา และสถาปนาเป็นวัดในคณะสงฆ์จีนนิกายเมื่อ พ.ศ. 2479 ชื่อ “วัดฉื่อฉาง” แปลว่า “กุศลเมตตาราม”
ในปี พ.ศ. 2514 พระอาจารย์ว่วยจงถึงแก่มรณภาพลง พระมหาคณาจารย์จีนธรรมสมาธิวัตร (โพธิ์แจ้ง) จึงได้แต่งตั้งหลวงจีนธรรมนันท์จีนประพัทธ์ (อี่เม้ง) มาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส ท่านได้เผยแผ่สั่งสอนประชาชนให้อยู่ในสัมมาปฏิบัติจนเป็นที่เลื่อมใสศรัทธาของชาวบ้านอย่างกว้างขวาง

ต่อมานางละม้าย ฉายากุล ทายาทของนายกิมย้ง แซ่ชื้อ ได้อุทิศที่ดินเป็นศาสนสมบัติของคณะสงฆ์จีนนิกายแห่งประเทศไทย ในปี พ.ศ. 2517 หลวงจีนธรรมนันท์จีนประพัทธ์ (อี่เม้ง) ถึงแก่มรณภาพลง เจ้าคณะใหญ่จีนนิกายจึงได้แต่งตั้งหลวงจีนธรรมธรเย็นเฮ้า เป็นเจ้าอาวาสวัดสืบต่อมา
ลำดับเจ้าอาวาส
#พระอาจารย์ว่วยจง
#หลวงจีนธรรมนันท์จีนประพัทธ์ (อี่เม้ง)
#พระคณาจารย์จีนวชิรธรรมาภรณ์ (เย็นเฮ้า) พ.ศ. 2517 – ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดเมธังกราวาส
วัดเมธังกราวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเวียง อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 6 ไร่ 2 งาน 36 ตารางวา

วัดเมธังกราวาสเป็นวัดที่สร้างมานาน ไม่มีประวัติที่จะค้นหาหลักฐานได้ กล่าวกันว่าแต่เดิมชื่อว่า วัดนาเหลียว เข้าใจว่าคงเป็นนางเหลียวที่บริจาคที่ดินสร้างวัดในสมัยแรก ชาวบ้านยังเรียกอีกชื่อว่า วัดน้ำคือ เพราะเขตวัดที่ตั้งวัดติดกับคูเมือง (คือเมือง) ชาวบ้านเรียกว่าน้ำคือ ต่อมาเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดเมธังกราวาส" ตามสมณศักดิ์ของเจ้าอาวาสที่พระราชาคณะพระมหาเมธังกร ซึ่งเป็นผู้บริจาคที่ดิน และได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าคณะจังหวัดแพร่ พร้อมด้วยโรงเรียนวัดเมธังกราวาส
จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2421 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2468 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร ประกอบพิธีผูกพัทธสีมา เมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2469 จากคำบอกเล่าวิเคราะห์ว่าวัดอาจสร้างราว พ.ศ. 2325 ซึ่งในกาลครั้งนั้นลักษณะเป็นวัดขนาดเล็กที่ตั้งอยู่นอกกำแพงเมือง เข้าใจว่าผู้สร้างวัดคือตระกูลวังซ้าย

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธรูปน้ำออกเศียร ตามประวัติกล่าวว่า พ่อหลักฟอง อินทุดม เป็นผู้อาราธนามาจากวัดร้าง ในอำเภอปง จังหวัดเชียงราย นำมาประดิษฐาน ณ วัดเมธังกราวาส จนถึงปัจจุบันนี้ เชื่อกันว่าหากนำองค์พระพุทธรูปออกแห่เพื่อให้ประชาชนนมัสการคราวใด ฝนจะตกเสมอ
รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูบาอิ พ.ศ.2325–2375 จำพรรษา 50 ปี (วัดนาเหลียว)
* ครูบาอิ้ง พ.ศ. 2375–2430 จำพรรษา 55 ปี (วัดนาเหลียว)
* พระมหาเมธังกร พรหมเทโว (พรหม เกศทับทิม) พ.ศ. 2430–2493 จำพรรษา 63 ปี
* พระครูสังฆรักษ์ อภิปุญโญ (เถิง วงศ์ดาว) พ.ศ. 2493–2508 จำพรรษา 15 ปี
* พระครูเมธาภิรักษ์ นาถปุญโญ (ทรง เวียงทอง) พ.ศ. 2508–2531 จำพรรษา 23 ปี
* พระครูโอดภาสวรการ วิโรจโน (วิโรจน์ มังกิตะ) พ.ศ. 2531–

อ้างอิง
วัดทิพยวารีวิหาร
วัดทิพยวารีวิหาร (ตัวเต็ม:甘露寺) เป็นวัดในสังกัดคณะสงฆ์จีนนิกายแห่งประเทศไทย ตั้งอยู่บนซอยทิพย์วารี ถนนตรีเพชร เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
วัดทิพยวารีวิหาร สร้างในสมัยกรุงธนบุรีโดยชาวญวนอพยพที่ติดตาม องเชียงชุน ราชบุตรเจ้าเมืองเว้ ที่หนีภัยสงครามเข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารในปีพ.ศ.2319 ตรงกับแผ่นดินสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี พระองค์จึงทรงพระราชทานที่ดินฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยาให้เป็นที่อาศัยเรียกว่าบ้านญวนและมีวัดฝ่ายมหายานขึ้นเป็นครั้งแรก
ต่อมาในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ องเชียงสือ นัดดาเจ้าเมืองเว้ ได้เข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภาร ต่อมาได้ลักลอบหนีกลับเมืองเว้กรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาท ทรงแคลงพระทัยชาวญวน จึงได้มีพระราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้มีย้ายชุมชนญวนออกไปอยู่ที่อื่น เพื่อให้ห่างจากพระนคร ชุมชนบริเวณนี้จึงเป็นที่อาศัยของคนไทยและจีนแทน ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ วัดทิพยวารีวิหาร มีสภาพรกร้างไม่มีพระสงฆ์จำพรรษาอยู่หลายปี
ปี พ.ศ. 2439 พระอาจารย์ไหซัน พระภิกษุจีนชาวมณฑลหูหนาน ได้จาริกมาจำพรรษาที่วัดทิพยวารีวิหาร ท่านจึงได้ทำการบูรณปฏิสังขรณ์ขึ้นมาใหม่ โดยความร่วมมือของพุทธบริษัทไทย-จีน นำโดยนายเช็งเต็ก แซ่เจี่ยและนางซิ่วออม แซ่ตัน สองสามีภรรยาคหบดีชาวจีน ผู้ค้าขายในย่านตลาดมิ่งเมือง ครั้งนั้นได้บูรณปฏิสังขรณ์ใหม่จนเสร็จสมบูรณ
ด้วยพระมหากรุณาธิคุณในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงได้พระราชทานสมณศักดิ์หลวงจีนไหซัน ให้เป็นที่ หลวงจีนธรรมรสจีนศาสน์ ปลัดซ้ายจีนนิกาย
ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาส และต่อมาทรงพระราชทานนามวัดกัมโล่วยี่ ใหม่ว่า “วัดทิพยวารีวิหาร” เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ 2452 จึงได้รับการสถาปนาฟื้นฟูขึ้นใหม่ เป็นวัดในสังกัดคณะสงฆ์จีนนิกายจนถึงปัจจุบัน ต่อมาปีพ.ศ. 2489 ได้เกิดเพลิงไหม้ตลาดบ้านหม้อ ไฟลุกลามมาถึงวัด ทำให้พระประธานทั้งสามองค์ชำรุดเสียหายมาก ในปีพ.ศ. 2497 พระอาจารย์จีนธรรมสมาธิวัตร (โพธิ์แจ้ง) ได้มอบหมายให้หลวงจีนคณาณัติจีนพรต (เย็นบุญ) ปลัดขวาจีนนิกาย มาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส และได้ทำการบูรณะใหม่หมดทั้งวัด กาลเวลาได้ล่วงไป เสนาสนะต่าง ๆ ของ
แหน่งเจ้าอาวาส และได้ทำการบูรณะใหม่หมดทั้งวัด กาลเวลาได้ล่วงไป เสนาสนะต่าง ๆ ของวัดได้ทรุดโทรมลง หลวงจีนธรรมรัตจีนประจักษ์ (เย็นงี้) ซึ่งดำรงตนแหน่งรักษาการแทนเจ้าอาวาส จึงดำเนินโครงการสร้างอุโบสถหลังใหม่พร้อมบูรณปฏิสังขรณ์เสนาสนะด้วย ในการนี้ได้กราบทูลเชิญทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี เสด็จทรงวางศิลาฤกษ์อุโบสถหลังใหม่เมื่อวันอาทิตย์ที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2548
ลำดับเจ้าอาวาส
#พระอาจารย์จี้ตง
#พระอาจารย์องจี่
#หลวงจีนธรรมรสจีนศาสน์ (ไหซัน)
#หลวงจีนคณาณัติจีนพรต (โล่วเข่ง)
#หลวงจีนคณาณัติจีนพรต (ฟัดบุ๋น)
#หลวงจีนคณาณัติจีนพรต (เย็นบุญ) พ.ศ. 2497
#พระอาจารย์เย็นจุ่น พ.ศ. 2527 เป็นรักษาการ
#พระคณาจารย์จีนธรรมวชิรานุวัตร (เย็นงี้) พ.ศ. 2543 – ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดโพธิทัตตาราม
วัดโพธิทัตตาราม ( ) เป็นวัดในสังกัดคณะสงฆ์จีนนิกายแห่งประเทศไทย ตั้งอยู่ถนนสุรศักดิ์ 1 ตำบลศรีราชา อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี

ประวัติ
วัดโพธิทัตตาราม สถาปนาขึ้นโดยพระมหาคณาจารย์จีนธรรมสมาธิวัตร (โพธิ์แจ้ง) เดิมเป็นโรงเจชื่อ “กวง เฮียง ตึ๊ง” มีนายวิทย์ นางอารีย์ ประสานพานิช เป็นเจ้าของ ต่อมาได้ถวายโรงเจพร้อมทั้งที่ดินแก่คณะสงฆ์จีนนิกาย พระมหาคณาจารย์จีนธรรมสมาธิวัตร (โพธิ์แจ้ง) เจ้าคณะใหญ่จีนนิกาย จึงส่งพระภิกษุไปจำพรรษา และขนานนามใหม่ว่า “สำนักสงฆ์จริงอยู่” (真如精舍)
ในปี พ.ศ. 2516 เจ้าคณะใหญ่จีนนิกายได้ตั้งคณะกรรมการสร้างวัดขึ้น ภายใต้การอำนวยการของเจ้าคณะใหญ่จีนนิกาย เพื่อดำเนินการจัดซื้อที่ดินจากนายวิทย์ นางอารีย์ ประสานพานิช เพิ่มเติม และก่อสร้างอุโบสถ วิหารสำคัญต่าง ๆ และเสนาสนะสงฆ์ครบถ้วน กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ จึงประกาศตั้งเป็นวัดตามกฎหมายมีนามว่า “วัดโพธิทัตตาราม” ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2518 จากนั้นพระมหาคณาจารย์จีนธรรมสมาธิวัตร (โพธิ์แจ้ง) เจ้าคณะใหญ่จีนนิกาย จึงมีบัญชาให้ พระคณาจารย์จีนธรรมปัญญาจริยาภรณ์ (เย็นเชี้ยว) ซึ่งขณะดำรงตำแหน่งรักษาการเจ้าอาวาส ดำเนินการประกอบพิธีผูกพัทธสีมา โดยกราบทูลอาราธนาสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงชินวราลงกรณ เสด็จทรงเป็นประธา
ธสีมา โดยกราบทูลอาราธนาสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงชินวราลงกรณ เสด็จทรงเป็นประธานประกอบพิธีผูกพัทธสีมา และเชิญ พลเอก เสริม ณ นคร ผู้บัญชาการทหารบก เป็นประธานในพิธีตัดลูกนิมิตร เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520
โรงเรียนโพธิทัตราชวิทยาลัย
วัดโพธิทัตตารามได้เริ่มมีการบริหารจัดการศึกษาในรูปแบบโรงเรียนปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา โดยพระอาจารย์จีนธรรมรสจีนศาสน์ (เย็นเกา) มีปณิธานที่จะพัฒนาการศึกษาของ
คณะสงฆ์จีนนิกายเพื่อให้โอกาสเยาวชนในเขตภาคตะวันออก รวมถึงเยาวชนทั่วภูมิภาค โดยก่อตั้งโรงเรียนโพธิทัตราชวิทยาลัย โดยเริ่มแรกนั้นได้ใช้อาคารอเนกประสงค์ภายในวัดเป็นสถานที่จัดการเรียนการสอน ต่อมาเมื่อมีสามเณรนักเรียนมากขึ้นครบทุกระดับชั้น จึงได้ซื้อที่ดินเพื่อสร้างอาคารเรียนที่สมบูรณ์ และมีการจัดการเรียนการสอนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-6 นับแต่นั้นมา
ลำดับเจ้าอาวาส
#พระคณาจารย์จีนธรรมปัญญาจริยาภรณ์ (เย็นเชี้ยว) พ.ศ. 2520 เป็นรักษาการ
#พระคณาจารย์จีนวัชรธรรมาจารย์ (เย็นเกา) พ.ศ. 2539 – ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดโคมนาราม
วัดโคมนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางแก้ว อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 22 ไร่ 16 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือจดคลองเก่าบางแก้ว ทิศใต้ทิศตะวันออกและทิศตะวันตกจดที่ดินเอกชน ที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 19 ไร่
วัดโคมนาราม เดิมชื่อ วัดในบางแก้ว ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 เดิมวัดตั้งอยู่ใกล้ชายฝั่งทะเล ต่อมาต้องย้ายให้ตั้งอยู่ห่างชายฝั่งทะเลมากขึ้นเนื่องจากไม่สามารถประกอบศาสนกิจได้ ตลอดจนเป็นพื้นที่ฝังศพของผู้นับถือศาสนาอิสลามจากชุมชนบ้านปึก อำเภอจะนะ จังหวัดสงขลา พื้นที่บางส่วนถูกน้ำทะเลพัดหายไป จึงย้ายวัดมาตั้งทางทิศใต้ห่างจากวัดเดิมประมาณ 15 เส้น เป็นที่ดอนอยู่ระหว่างปากคลองบางทะลุกับปากคลองโพธิ์พระเป็นเส้นทางเดินเรือชายฝั่ง เข้าสู่ตัวเมืองเพชรบุรี บริเวณวัดจึงตั้งเสาสำหรับแขวนโคมไฟไว้หน้าโบสถ์ เพื่อบอกตำแหน่งทางเข้าปากคลอง ในเวลากลางคืน ชาวบ้านจึงเรียกชื่อวัดนี้ว่า "วัดโคมนาราม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8.15 เมตร ยาว 23.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาการเปรียญ กว้าง 9.5 เมตร ยาว 17.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 เป็นอาคารไม้ทรงไทย 2 ชั้น ครึ่งตึกครึ่งไม้ วิหาร กว้าง 6 เมตร ยาว 9 เมตร เป็นอาคารไม้ทรงไทย 2 ชั้น หอสวดมนต์ กว้าง 7.5 เมตร ยาว 9 เมตร สร้างเมื่อ 2517 เป็นอาคารไม้ทรงไทย ครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น และกุฏิสงฆ์ จำนวน 12 หลัง เป็นอาคารไม้ทรงไทย 2 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 10 หลัง

รายนามเจ้าอาวาส
* 1.หลวงพ่อทอง ไม่ทราบปีเริ่มต้น - พ.ศ.2430 
* 2.พระอธิการเพิ่ม อินทฺโชโต พ.ศ.2430 - พ.ศ.2485 
* 3.พระอธิการเหล็ง จันทวาโร พ.ศ.2485 - พ.ศ.2511 
* 4.พระครูโสภณพัชรกิจ (บุญลืม) พ.ศ.2511 - พ.ศ.2551
* 5.พระอธิการปรีชา สมฺปชาโน พ.ศ.2551-2558
* 6.พระอธิการสมหมาย กิตติญาโณ พ.ศ.2559-ปัจจุบัน

อ้างอิง
เจดีย์กลางน้ำ (จังหวัดระยอง)
เจดีย์กลางน้ำ ตั้งอยู่ที่ตำบลปากน้ำ อำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง ตั้งอยู่บนเกาะกลางแม่น้ำระยอง ล้อมรอบด้วยป่าชายเลนมีน้ำล้อมรอบ เนื้อที่ราว 52 ไร่ เทศบาลนครระยองได้สร้างสะพานคอนกรีตเข้าไปสู่เจดีย์ ปัจจุบันอยู่ในความดูแลของวัดปากน้ำ

เจดีย์กลางน้ำสร้างเมื่อ พ.ศ. 2416 ในสมัยพระยาศรีสมุทรโภคชัยชิตสงคราม (เกตุ ยมจินดา) เป็นเจ้าเมืองระยอง จุดประสงค์การสร้างเพื่อเป็นสัญลักษณ์ ให้ชาวเรือหรือผู้โดยสารที่เดินทางผ่านถึงบริเวณนั้นได้ทราบว่ามาถึงเมืองระยองแล้ว สันนิษฐานว่าคงนำแนวคิดจากพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ ที่บอกให้ทราบว่าใกล้จะถึงกรุงเทพมหานครแล้ว
ราวกลางเดือน 12 ของทุกปีซึ่งเป็นฤดูน้ำหลาก จะมีงานประเพณีทอดกฐินและงานห่มผ้าเจดีย์กลางน้ำ นอกจากนั้นมีประเพณี งานลอยกระทง แข่งเรือยาว ประเพณีห่มผ้าเจดีย์ ผ้าที่จะนำมาห่มต้องเป็นผ้าสีแดง มีความยาว 6 เมตร

ลักษณะเป็นเจดีย์ทรงระฆัง ก่ออิฐถือปูน สูงราว 10 เมตร ตั้งอยู่บนฐานประทักษิณโดยรอบมีกำแพงแก้วเตี้ย ๆ ล้อมรอบมีบันไดทางขึ้น 2 ทาง  ส่วนฐานก่อเป็นช่องโค้งแหลมพนักระเบียงกรุด้วยกระเบื้องปรุเคลือบสีเขียว

อ้างอิง
วัดราชบัลลังก์ประดิษฐาราม
วัดราชบัลลังก์ประดิษฐาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทางเกวียน อำเภอแกลง จังหวัดระยอง

ประวัติ
วัดราชบัลลังก์ประดิษฐาราม หรือเรียกกันว่า วัดทะเลน้อย ตามชื่อหมู่บ้านเพราะบริเวณนี้กล่าวกันว่าเดิมเป็นทะเล สันนิษฐานว่าเป็นวัดที่พระเจ้าตากสินให้ชาวบ้านสร้างขึ้นเพื่ออุทิศส่วนกุศลให้กับทหารที่เสียชีวิตจากวีรกรรมทุ่งเพลงบ้านทะเลน้อยเมื่อครั้งก่อนเข้าตีเมืองจันทบูรในช่วงกลาง พ.ศ. 2310 พระเจ้าตากทรงช้างพระที่นั่ง คีรีบัญชรพร้อมกำลังทหารยกทัพออกจากเมืองระยองมาตั้งค่ายพักที่วัดนี้จนสามารถตีเมืองจันทบูรได้
มีเรื่องเล่ากันว่ามีหลักฐานสำคัญคือ แท่นรองพระบาท ที่เชื่อกันว่าเป็นของที่อยู่คู่กับบัลลังก์ มีลวดลายแบบจีนผสมอยู่ทุกส่วน ลงรักปิดทองด้วยฝีมือช่างชั้นสูง

สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2323 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร

เมื่อพระเจ้าตากปราบดาภิเษกแล้วโปรดเกล้าฯ ให้นำบัลลังก์ที่ประทับของพระองค์ พร้อมด้วยตู้ลายรดน้ำ และพระพุทธรูปที่มีโครงสานด้วยหวายฉาบปูนมาถวายที่วัดเพื่อประดิษฐานเป็นพระประธานในอุโบสถ ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "วัดราชบัลลังก์ประดิษฐาราม" เพื่อเชิดชูเกียรติแด่สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช
ปัจจุบันบัลลังก์ หรือ พระแท่น จัดแสดงอยู่ที่ ห้องธนบุรี-รัตนโกสินทร์ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติพระนคร กรุงเทพมหานคร
เสนาสนะและโบราณวัตถุ
อุโบสถหลังเก่า มีลักษณะเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน หลังคาเครื่องไม้ลดชั้น มุงกระเบื้องว่าวซ้อนกัน ด้านหน้าและด้านข้างมีปีกนกคลุม เครื่องลำยองไม้แกะสลัก เชิงชายประดับด้วยไม้ฉลุลาย หน้าบันไม้กระดาน อุดเรียบตีแนวตั้ง ด้านหน้ามีประตูเข้าออก 2 ช่อง กรอบประตูตกแต่งด้วยลายเส้นนูน ซุ้มประตูทรงโค้งประดับด้วยลวดลายพันธุ์พฤกษาปูนปั้นทาสี แบบลายใบเทศ ศิลปะจีนผสมผสานกับศิลปะตะวันตก ผนังด้านหลังทึบตันมีเสาประดับผนังตรงกึ่งกลางด้าน ด้านข้างมีเสาประดับผนังแบ่งออกเป็น 5 ห้อง ด้านหน้า 4 ห้อง เป็นช่องหน้าต่าง ห้องสุดท้ายเป็นผนังทึบ หน้าต่างช่องแรกและช่องสุดท้ายมีกรอบและซุ้มรูปสามเหลี่ยมประดับลายพันธุ์พฤกษาแบบลายใบเทศกึ่งกลางซุ้มเป็นรูปดอกไม้และเห
ละซุ้มรูปสามเหลี่ยมประดับลายพันธุ์พฤกษาแบบลายใบเทศกึ่งกลางซุ้มเป็นรูปดอกไม้และเหรียญอีแปะจีน กรอบหน้าต่างและซุ้มโค้งคล้ายซุ้มหน้านางประดับลายพันธุ์พฤกษาแบบลายใบเทศ สันนิษฐานว่าอุโบสถหลังเก่านี้น่าจะสร้างขึ้นในราวสมัยรัชกาลที่ 4–5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์
เจดีย์ทรงระฆัง ตามประวัติกล่าวว่า เริ่มก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2430 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2445 ลักษณะเป็นเจดีย์ทรงระฆัง ก่ออิฐถือปูน ที่ฐานประทักษิณ มีบันไดทางขึ้น องค์ระฆังกลม ส่วนยอดเดิมชำรุดหักพัง และได้ซ่อมแซมขึ้นใหม่เป็นบัลลังก์สี่เหลี่ยมรองรับมาลัยเถาและปลียอด

นอกจากนี้ยังมีโบราณวัตถุอีกมากมาย เช่น ตู้ลายรดน้ำ บัลลังก์ มีดดาบ และของเก่า

อ้างอิง
วัดตะพงใน
วัดตะพงใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตะพง อำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระครูศรีสิทธิการโกศล (นิพนธ์ วีรพโล) เป็นเจ้าคณะตำบลเพด้วย
วัดตะพงใน เดิมชื่อว่า วัดสุวรรณอินทร์คชรินทร์ธาราม ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 ประวัติความเป็นมาของวัดตะพงในไม่มีผู้ใดบันทึกไว้เป็นหลักฐาน ทราบเพียงว่าวัดนี้ผู้เป็นเจ้าอาวาสรูปแรกคือ ท่านพ่อกลั่นไม่ทราบฉายาและนามสกุล เป็นเจ้าอาวาสเมือใดไม่มีใครทราบ ทั้งไม่ทราบว่าต่อจากท่านพ่อกลั่นแล้วใครบ้างเป็นเจ้าอาวาสสืบแทน จนกระทั่งถึงอาจารย์ป๊อก อุคมสุขเป็นเจ้าอาวาส ไม่มีหลักฐานว่าเมื่อใด แต่ปรากฏว่าวัดนี้ไม่เคยร้างจะมีพระภิกษุสามเณรจำพรรษาติดต่อกันเรื่อยมา ส่วนชื่อวัดตะพงในนั้นตั้งตามนามหมู่บ้าน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2524 กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 11 ตอนพิเศษ 124 ง ลงวันที่ 17 ธันวาคม 2544 พื
ียนโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 11 ตอนพิเศษ 124 ง ลงวันที่ 17 ธันวาคม 2544 พื้นที่ประมาณ 3 ไร่ 24 ตารางวา
อุโบสถหลังเก่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 8 เมตร ยาว 22 เมตร หลังคาเครื่องไม้ลดชั้น 2 ชั้น มุงกระเบื้องดินเผาซ้อนกันชั้นละ 2 ตับ มีช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ ไม้แกะสลัก หน้าบันด้านหน้าและด้านหลังมีร่องรอยการประดับด้วยเครื่องถ้วย ด้านหน้าเป็นเฉลียงมีหลังคาจั่นหับมุงสังกะสีคลุมระหว่างเสาไม้ที่ตั้งรับโครงหลังคา ตกแต่งด้วยเสาหัวเม็ด มีประตูบริเวณกึ่งกลางของผนัง 1 ประตู ผนังด้านข้างมีหน้าต่างด้านละ 3 ช่อง เหนือกรอบประตูและหน้าต่างมีร่องรอยการประดับด้วยเครื่องถ้วย บานประตูและหน้าต่างไม้อกเลาแกะสลัก ภายในอุโบสถมีเฉพาะฐานปัทม์สำหรับประดิษฐานพระพุทธรูป

อ้างอิง
วัดปากน้ำ (จังหวัดระยอง)
วัดปากน้ำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากน้ำ อำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง ที่ดินตั้งวัด มีเนื้อที่จำนวน 40 ไร่ 20 ตารางวา

วัดปากน้ำ ที่ป้ายวัดเขียนว่า วัดปากน้ำ (สมุทรคงคาราม) แต่เดิมสร้างอยู่ฝั่งปากน้ำริมทะเล ต่อมาเห็นว่าที่ดินมีเนื้อที่น้อยจึงย้ายข้ามแม่น้ำมาสร้างในที่ปัจจุบัน สำหรับที่ดินไม่ทราบว่าใครเป็นผู้ถวายให้วัด สันนิษฐานว่าคงเป็นที่ดินรกร้างว่างเปล่าไม่มีเจ้าของ ชาวบ้านจึงได้ร่วมกันจัดสร้างวัดในที่ดินเปล่าดังกล่าว ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2320 ในสมัยกรุงธนบุรี ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2360 และประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2437
วัดเป็นผู้ดูแลเจดีย์กลางน้ำซึ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2416 โดยพระยาศรีสมุทโภคชัยโชคชิตสงคราม (เกตุ ยมจินดา) เจดีย์อยู่ห่างจากตัววัดประมาณ 1.5 กิโลเมตร

วัดมีเกจิอาจารย์คือ หลวงพ่อสอด มีข่าวใหญ่เมื่อศาลาการเปรียญอายุนับร้อยปีของวัดได้เกิดเพลิงไหม้เสียหายไปทั้งหลัง แต่ได้เกิดสิ่งมหัศจรรย์คือ รูปเหมือนท่านที่ตั้งเอาไว้ในศาลาการเปรียญหลังดังกล่าว ไม่ได้รับความเสียหายกันแต่อย่างใด

อ้างอิง
กะราง
กะราง, กระราง, รางกระบก บ้างเรียก ข้าวราง เป็นอาหารพื้นบ้านทางภาคตะวันออกของประเทศไทย ได้แก่ จังหวัดจันทบุรี ระยอง และตราด ทำจากเมล็ดกระบกตำละเอียดปรุงรสด้วยน้ำตาลทรายและเกลือเล็กน้อย ก่อนหยอดใส่กรวยใบขนุน สามารถเก็บไว้ได้นานราวหนึ่งเดือน มีรสชาติหวานมันเค็มคล้ายเนยถั่ว ใช้คลุกรับประทานกับข้าวเจ้า บ้างใช้ทาหน้าขนมปัง หรือกินต่างน้ำจิ้มถั่วก็มี ในปัจจุบันแม้จะมีการออกจำหน่ายกะรางในราคาถูก แต่หาซื้อได้ค่อนข้างยาก โดยมากมักทำกินกันภายในครัวเรือน
คำว่า "ราง" แปลว่า "การคั่วให้สุก" ซึ่งบ่งถึงวิธีการทำของอาหารชนิดนี้อย่างชัดเจน เพราะเมล็ดกระบกไม่อาจกินดิบได้ ด้วยมียางหากรับประทานจะทำให้เมา แต่เมล็ดกระบกที่สุกแล้ว มีสรรพคุณทางยาคือช่วยบำรุงสมองหัวใจ รักษาริดสีดวงจมูก และบรรเทาอาการหอบหืด
การทำกะราง คือต้องนำมีดมากระเทาะผลและเมล็ดของกระบกเพื่อเอากระพี้ จากนั้นนำกระพี้ของไปต้มให้สุก ใช้เวลาราว 10 นาที จนเยื่อสีน้ำตาลที่หุ้มกระพี้หลุดร่อนออกได้ เผยให้เห็นเนื้อกระบกสีขาว หลังจากนั้นให้นำเนื้อกระบกไปคั่วให้สุกจนมีสีเหลืองกรอบ ก่อนลงตำในครกทันทีจนละเอียด และปรุงรสด้วยน้ำตาลและเกลือเล็กน้อยตามชอบ ตำจนเนื้อกระบกเหนียวหนืดจากยางกระบกให้เนียน จากนั้นก็นำกะรางหยอดใส่กรวยที่ทำจากใบขนุน ซึ่งมีเนื้อเหนียวไม่แตกง่าย กะรางจะเย็นตัวลงเป็นเนื้อแข็ง สามารถเก็บไว้รับประทานได้นานราวหนึ่งเดือน หากนำออกมากินก็จะอุ่นร้อนด้วยการนำกะรางใส่ในหม้อหุงข้าวร้อน ๆ ให้คลายความแข็งสามารถนำไปรับประทานกับข้าวได้ต่อไป

อ้างอิง
เอล ชาโว เดล โอโช
เอล ชาโว เดล โอโช ( ) เป็นซีรีส์โทรทัศน์แนวตลกของเม็กซิโก ที่สร้างโดย โรแบร์โต โกเมซ โบลัญโญส โดยออกอากาศทางช่องเอลนูเอเบและลัสเอสเตรยัส ในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 และจบลงในวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2523

นักแสดง
* โรแบร์โต โกเมซ โบลัญโญส รับบท เอล ชาโว เดล โอโช (El Chavo del Ocho)
* คาร์ลอส วิลลากราน รับบท กีโก้ (Quico)
* María Antonieta de las Nieves รับบท La Chilindrina และ Doña Nieves
* Ramón Valdés รับบท Don Ramón
* Florinda Meza รับบท Doña Florinda และ Popis
* Rubén Aguirre รับบท Profesor Jirafales
* Édgar Vivar รับบท Señor Barriga และ Ñoño
* Angelines Fernández รับบท Doña Clotilde "La bruja del 71"
* Horacio Gómez Bolaños รับบท Godínez
* Raúl Padilla รับบท Jaimito "El Cartero"

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
*
วัดสมานมิตร (จังหวัดนครราชสีมา)
วัดสมานมิตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองงูเหลือม อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดนครราชสีมา มีเนื้อที่ 23 ไร่ 2 งาน 30 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูโอภาสศีลคุณ (หลวงพ่อไสว) ดำรงตำแหน่งเจ้าคณะอำเภอเฉลิมพระเกียรติ เจ้าอาวาสวัดสมานมิตร และ พระครูโกศลวิทยาคม (พระอาจารย์ป๋อง) ดำรงตำแหน่งรองเจ้าคณะอำเภอเฉลิมพระเกียรติ ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดสมานมิตร
วัดสมานมิตรเดิมเรียกว่า วัดเสม็ด ตามชื่อของหมู่บ้านและมีต้นเสม็ดขึ้นอยู่ทางทิศตะวันตกของวัดจำนวนมาก ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดสมานมิตร" เนื่องจากวัดนี้เป็นศูนย์รวมแรงศรัทธาของชาวบ้านเสม็ดและชาวบ้านโพธิ์น้อยที่มักจะมาทำบุญร่วมกัน แสดงถึงความสมานฉันท์ของชาวบ้านทั้งสองหมู่บ้าน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2439 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2559
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังใหม่ ภายในประดิษฐานพระพุทธชินราช (จำลอง) นอกจากนี้ใต้ฐานของอุโบสถยังเป็นที่สำหรับการทำพิธีลอดโบสถ์ และเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปหลวงพ่อโสธรจำลอง พระแก้วมรกตจำลอง และพระประจำวันเกิด ส่วนอุโบสถเก่า ภายในมีรูปหล่อหลวงพ่ออ๊อด โอภาโส อดีตเจ้าอาวาสวัดสมานมิตร หลวงพ่อดีวัดหนองจอก และหลวงพ่อจำลอง สิริภทฺโธวัดหนองจอก หลวงปู่ใหญ่เฉลิมพระเกียรติ เป็นพระพุทธรูปสมเด็จองค์ปฐมองค์แรกที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอเฉลิมพระเกียรติสร้างเพื่อเทิดพระเกียรติในพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ขณะทรงครองราชย์ ครบ 70 พรรษา

อ้างอิง
วัดหัวสะพาน (จังหวัดนครราชสีมา)
วัดหัวสะพาน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา อาณาเขตทิศเหนือ จรดสถานีรถไฟชุมทางถนนจิระ ด้านทิศใต้ จรดหัวทะเล หัวหนองบัว และหัวหนองปรือ ด้านทิศตะวันออก ติดทุ่งทะเล ด้านทิศตะวันตก จรดวัดหลวงตาหินและวัดหลวงตาขาว ซึ่งอยู่ในพื้นที่ติดกัน

วัดหัวสะพานตั้งวัดเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2374 ซึ่งชาวบ้านหัวสะพานและสัตบุรุษผู้มีจิตศรัทธาได้ร่วมกันก่อขึ้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2502
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ หอกลอง หอระฆัง ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปนสถาน ภายในวัดมีสำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดนครราชสีมา เมื่อจากพื้นที่ตรงนี้เป็นที่ราบสูง หรือ ที่โนน จึงเรียกว่า โนนแสนสุขและที่ได้ชื่อว่า หัวสะพาน เพราะว่า ในสมัยก่อนโนนฝั่งด้านหน้าสถานีรถไฟจิระ คือฝั่งศาลากลางจังหวัดนครราชสีมา

รายนามเจ้าอาวาส
* พระพูน
* พระน้อย
* พระดำ
* พระโล่ห์ สีลวิสุทฺโธ
* พระครูสิริอรุโณภาส
* พระครูสิริอรุโณภาส อรุณ โอภาโส

อ้างอิง