SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
จังหวัดบูร์กาส
จังหวัดบูร์กาส ( , oblast Blagoevgrad) เป็นจังหวัด (oblast) ทางตะวันออกเฉียงใต้ของบัลแกเรีย มีเขตแดนติดต่อกับจังหวัดอีกสี่จังหวัดของบัลแกเรียทางเหนือและตะวันตก ทะเลดำทางตะวันออก และตุรกีทางใต้ โดยเมืองหลวงอยู่ที่บูร์กาส เมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่สี่ของประเทศ มีพื้นที่มากที่สุดคือ 7,748.1 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรรวม 409,018 ใน 2011 
อ้างอิง
อาคารอีสต์เอเชียติก
อาคารอีสต์เอเชียติก หรือ ตึกเก่า บริษัทอีสต์เอเชียติก เป็นอาคารอนุรักษ์ ตั้งอยู่ในซอยเจริญกรุง 40 (ซอยโรงเรียนอัสสัมชัญคอนแวนต์) ติดกับท่าเรือโอเรียนเต็ล ตรงข้ามกับโรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล แขวงบางรัก เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร

ในอดีตอาคารแห่งนี้ เคยเป็นที่ทำการของบริษัทค้าไม้ บริษัทอีสต์เอเชียติก (The East Asiatic Company: EAC) จากเดนมาร์ก ประจำกรุงเทพมหานคร อาคารได้รับการออกแบบโดยอันนีบาเล รีกอตตี (Annibale Rigotti) ในช่วงปี พ.ศ. 2434 โดยก่อสร้างตามรูปแบบนีโอคลาสสิกทรงปัลลาดีโอ ซึ่งเป็นที่นิยมในสมัยนั้น

ปัจจุบันอยู่ระหว่างการปรับปรุงเพื่อเปิดเป็นโรงแรมในกลุ่มพลาซาแอทธินี ของกลุ่มแอสเสท เวิรด์ คอร์ป
ประวัติ
อาคารหลังนี้คาดว่าสร้างขึ้นมาราวปี พ.ศ. 2434 เพื่อใช้เป็นสำนักงานของบริษัทอีสต์เอเชียติก บริษัทสัญชาติเดนมาร์กประจำประเทศไทย ซึ่งเปิดทำการมาตั้งแต่ราวปี พ.ศ. 2427 โดย มร.เอ็ช เอ็น แอนเดอร์เซ่น กัปตันเรือชาวเดนมาร์ก

เดิมพื้นที่นี้เคยเป็นโกดังเก็บสินค้าของบริษัท ต่อมาได้รื้อและสร้างอาคารนี้ขึ้นมาใหม่เพื่เป็นสำนักงานแห่งใหม่จากสำนักงานเดิมซึ่งเช่าพื้นที่อยู่ในโรงแรมแมนดารินโอเรียนเต็ล

ต่อมาในปี พ.ศ. 2538 บริษัทได้ย้ายไปยังสำนักงานแห่งใหม่ที่ลุมพินี ทาวเวอร์บนถนนสาทร
ต่อมาในปี พ.ศ. 2566 แอสเสท เวิรด์ คอร์ป ได้ลงนามร่วมกับกลุ่มโรงแรมโนบุในการพัฒนาอาคารดังกล่าวเป็นโรงแรม "เดอะ พลาซ่า แอทธินี โนบุ โฮเทล แอนด์ สปา แบงค็อก" โดยกำหนดเปิดให้บริการในปี พ.ศ. 2569

การจัดสรรพื้นที่
ภายหลังที่กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถาน และมีการซ่อมแซมครั้งล่าสุดเมื่อ พ.ศ. 2544 อาคารจึงอยู่ภายใต้การดูแลของ บริษัท เจริญกรุงสตูดิโอ จำกัด โดยให้บริการให้เช่าสถานที่สำหรับถ่ายทำภาพยนตร์, โทรทัศน์, ถ่ายภาพ และผลิตผลงานเชิงพาณิชย์ จึงไม่อนุญาตให้ประชาชนทั่วไปสามารถเข้าไปถ่ายภาพด้านในและด้านหน้าอาคาร จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2561 อาคารนี้จึงเปิดให้สาธารณะได้เข้าชมด้านใน ซึ่งจัดแสดงผลงานศิลปะในงาน บางกอก อาร์ต เบียนนาเล่ 2018
ลักษณะทางสถาปัตยกรรม
 อยู่ทางด้านหลัง]]
รูปแบบของอาคารได้รับอิทธิพลจากสถาปัตยกรรมฟื้นฟูเรอแนซ็องส์ของยุโรป

ตัวอาคารทางเข้าหันหน้าเข้าหาแม่น้ำเจ้าพระยา โดยมีบันไดจากภายนอกเข้าสู่อาคาร ชั้น 2 บริเวณกึ่งกลางอาคาร มีการก่ออิฐฉาบปูน 3 ชั้น ด้านบนเป็นดาดฟ้า การประดับตกแต่งอาคารค่อนข้างเรียบง่าย ไม่หรูหราฟุ่มเฟือย การทำบันไดทางขึ้นด้านหน้าลักษณะนี้เป็นรูปแบบหนึ่งที่นิยมสร้างในสมัยรัชกาลที่ 4
ผนังด้านหน้าอาคารแบ่งออกเป็น 3 ส่วน ส่วนกลางทำเป็นส่วนเน้น ของอาคาร โดยออกแบบให้ยื่นออกมาจากผนังด้านข้างเล็กน้อย และมีขนาดกว้างกว่าผนังอีก 2 ส่วนที่ขนาบข้าง ด้านบนเป็นผนังที่ก่ออิฐฉาบปูน ทำสัญลักษณ์เป็นอาคารทรงสี่เหลี่ยม ยอดโค้งครึ่งวงกลม ภายในปั้นปูนลายสมอเรืออยู่ภายในธง
อาคารชั้น 1 และชั้น 2 ผนังส่วนกลางอาคารแบ่งออกเป็น 3 ส่วน ทำเป็นซุ้มโค้งครึ่งวงกลมต่อเนื่องกัน 3 ซุ้ม (ส่วนละซุ้ม) และผนังที่ขนาบด้านข้างทั้ง 2 ข้างแบ่งออกเป็น 2 ส่วน ทำเป็นซุ้มโค้งครึ่งวงกลมต่อเนื่องกัน 2 ซุ้ม ผนังชั้น 2 ของอาคารตกแต่งด้วยลายปูนปั้น บริเวณระหว่างซุ้มโค้งของผนังชั้น 3 แบ่งเป็นส่วนๆ ตามชั้น 1 และ 2 แต่ละส่วนเจาะเป็นซุ้มหน้าต่างโค้งครึ่งวงกลมต่อเนื่องกันส่วนละ 2 ซุ้ม

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
อาคารไปรษณีย์กลาง
อาคารไปรษณีย์กลาง หรือ ไปรษณีย์กลาง บางรัก เป็นอาคารที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ในพื้นที่เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร เคยเป็นสถานกงสุลอังกฤษและที่ว่าการกรมไปรษณีย์โทรเลข ตัวอาคารมีลักษณะแบบสถาปัตยกรรมสากลและอลังการศิลป์ (art deco) จิตรเสน อภัยวงศ์ และพระสาโรชรัตนนิมมานก์ (สาโรช สุขยางค์) เป็นผู้ออกแบบ

ปัจจุบัน อาคารใช้เป็นพื้นที่จัดแสดงนิทรรศการของไปรษณีย์ไทย ไปรษณีย์เขตบางรัก และสำนักงานใหญ่ของศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ
บุคคลทั่วไปสามารถชมภายในอาคารส่วนโถงตรงกลางซึ่งใช้จัดแสดงนิทรรศการหมุนเวียนของไปรษณีย์ไทย และสามารถเข้าชมศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบในส่วนสาธารณะ ได้แก่ ห้องจัดนิทรรศการบริเวณด้านหลังของอาคาร และสวนดาดฟ้าสาธารณะ (public rooftop garden) ส่วนที่เหลือนั้นสงวนไว้สำหรับสมาชิกของศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบเท่านั้น

ลักษณะของอาคาร
ด้านบนของอาคารประดับด้วยรูปสลักครุฑสีชมพูอิฐห้อยพวงมาลาเท้างุ้ม ขนาด 2 เท่าคนจริง ซึ่งเป็นผลงานที่ศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2486 เชื่อกันว่า ในช่วงสงครามมหาเอเชียบูรพา อาคารแห่งนี้รอดพ้นจากการถูกการระเบิดทำลายได้อย่างปาฏิหาริย์ด้วยอิทธิฤทธิ์ของครุฑดังกล่าว
ด้านหน้าอาคารมีลานกว้างสาธารณะที่ผู้คนในพื้นที่นิยมมาออกกำลังกายและพักผ่อนช่วงเย็น ตรงกลางของลานประดิษฐานพระรูปสมเด็จพระราชปิตุลา บรมพงศาภิมุข เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช ผู้ก่อกำเนิดกิจการไปรษณีย์โทรเลขของไทย

การจัดสรรพื้นที่
ในปัจจุบันอาคารไปรษณีย์กลางมีการจัดสรรพื้นที่เพื่อใช้งานดังนี้ (ข้อมูล ณ เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2561)

ไปรษณีย์ไทย
* ส่วนตรงกลางของอาคารเป็นโถงจัดแสดงนิทรรศการหมุนเวียนของไปรษณีย์ไทย
* อาคารปีกทิศเหนือ ชั้น 1 เป็นที่ตั้งของที่ทำการไปรษณีย์ เขตบางรัก
ศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ
* อาคารปีกทิศใต้
** ชั้น 1: ทางเข้าหลักของศูนย์ และร้านค้าของศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ
** ชั้น 2: ห้องประชุม ห้องประชุมเชิงปฏิบัติการ ห้องจัดนิทรรศการ
** ชั้น 3-4: สำนักงานของศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ
** ชั้น 5: สวนดาดฟ้าสาธารณะ และส่วนเชื่อมต่อกับอาคารด้านหลัง
* อาคารด้านหลัง
** ชั้น 1: ทางเข้าด้านหลังของศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ และห้องจัดนิทรรศการ
** ชั้น 2: แมตทีเรียลคอนเน็กซ์ซันเซ็นเตอร์ (Material ConneXion® Centre) ห้องสมุดวัสดุเพื่อการออกแบบของศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ
** ชั้น 3: แฟ็บคาเฟ่ (Fab Cafe) และพื้นที่จัดการประชุมเชิงปฏิบัติการ
** ชั้น 4: ทีซีดีซีรีซอร์ซเซ็นเตอร์ (TCDC Resource Centre) ห้องสมุดด้านการออกแบ
** ชั้น 4: ทีซีดีซีรีซอร์ซเซ็นเตอร์ (TCDC Resource Centre) ห้องสมุดด้านการออกแบบ และ โค-เวิร์กกิงสเปซ (Co-Working space)
** ชั้น 5: ทีซีดีซีรีซอร์ซเซ็นเตอร์ (TCDC Resource Centre) ห้องสมุดด้านการออกแบบ, โค-เวิร์กกิงสเปซ (Co-Working space), และสวนดาดฟ้าสำหรับสมาชิก (private rooftop garden)
นอกจากนี้ ด้านหลังของอาคารยังมีท่าเรือสำหรับข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาไปไอคอนสยาม อีกด้วย

ระเบียงภาพ

ไฟล์:Postal Heritage Hall, The Grand Postal Building (North Half).jpg|ส่วนบริการไปรษณีย์ ภายในโถงกลาง (ห้องไปรษณีย์นฤมิต) ชั้น 1 ฝั่งติดกับปีกเหนือของอาคาร
ไฟล์:Thailand Creative and Design Centre tcdc front.jpg|ทางเข้าศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ
ไฟล์:ครุฑ ที่ ไปรษณีย์กลาง บางรัก.jpg|พญาครุฑบนดาดฟ้าอาคาร
ไฟล์:Bangkok General Post Office - 2017-05-05 (002).jpg|พระรูปสมเด็จพระราชปิตุลา บรมพงศาภิมุข เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช

อ้างอิง
บอนชอนชิกเกน
บอนชอนชิกเกน ( , ) เป็นภัตตาคารอาหารเกาหลีรูปแบบแฟรนไชส์ที่เน้นอาหารประเภทไก่ทอด โดยมีสาขารวม 282 แห่ง ใน 9 ประเทศ รวมถึงในประเทศไทย

อ้างอิง
วัดหัวลำโพง
วัดหัวลำโพง พระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ ตั้งอยู่ในเขตบางรัก กรุงเทพมหานคร เดิมเป็นวัดราษฎร์ชื่อ "วัดวัวลำพอง" สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์ เป็นที่ตั้งของโรงเรียนวัดหัวลำโพงและมูลนิธิร่วมกตัญญู

วัดหัวลำโพงตั้งอยู่ติดกับสถานีสามย่าน รถไฟฟ้ามหานคร ติดกับโค-เวิร์กกิงสเปซ Too Fast To Sleep ตรงกันข้ามฝั่งถนนกับ สามย่านมิตรทาวน์ จตุรัสจามจุรี และ คริสตจักรสามย่าน

ประวัติ
วัดหัวลำโพง เดิมชื่อ "วัดวัวลำพอง" เป็นวัดราษฎร์ ไม่ปรากฏหลักฐานการสร้างวัด แต่คาดว่าคงสร้างในสมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์จากการสันนิษฐานจากรูปทรงของอุโบสถหลังเก่าและเจดีย์ดั้งเดิมของวัด
เชื่อกันว่าหลังจากในปี พ.ศ. 2310 อาณาจักรกรุงศรีอยุธยาเสียกรุงและถูกทำลาย ชาวบ้านบางส่วนที่หนีตายออกมาได้อพยพครอบครัวลงมาทางใต้และตั้งถิ่นฐานที่บริเวณวัดหัวลำโพงในปัจจุบัน เนื่องด้วยเห็นว่าเป็นทำเลที่ยังไม่มีเจ้าของ มีลำคลองเชื่อมโยงสะดวกต่อการสัญจร
ต่อมาเมื่อชุมชนขยายตัวจึงได้ร่วมกันสร้างวัดขึ้นสำหรับชุมชนชื่อ วัดวัวลำพอง ตามความนิยมที่ชื่อของวัดจะพ้องกับชื่อหมู่บ้าน
ต่อมาในปี พ.ศ. 2433 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ทรงสร้างทางรถไฟขึ้นเป็นครั้งแรกในประเทศไทย และพระราชทานนามแด่สถานีกรุงเทพฯ ว่า สถานีหัวลำโพง ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากวัดวัวลำพอง ประมาณ 2 กิโลเมตร

ราวปีพ.ศ. 2447 จากหลักฐานและคำบอกเล่ากล่าวว่า พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จฯไปทอดพระกฐิน ณ วัดต่าง ๆ สามแห่ง ตามลำดับคือ วัดสามจีน (วัดไตรมิตรวิทยาราม) วัดตะเคียน (วัดมหาพฤฒาราม) และวัดวัวลำพอง (วัดหัวลำโพง)
ในการเสด็จพระราชดำเนินทอดผ้าพระกฐิน ที่วัดวัวลำพองนั้นได้โปรดเกล้าฯ ให้เปลี่ยนชื่อวัดเสียใหม่ พระราชทานนามว่า วัดหัวลำโพง และทรงโปรดเกล้าฯ พระราชทานแต่งตั้งสมณศักดิ์เจ้าอาวาสคือ พระอาจารย์สิงห์ ซึ่งเป็นพระวิปัสสนาธุระที่มีชื่อเสียงองค์หนึ่งในครั้งนั้น

วันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2545 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ยกฐานะวัดขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ

ตำนาน

เรื่องนี้เกิดขึ้นในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2510 เป็นเรื่องราวของคู่รักที่เป็นเพศเดียวกัน ก็คือ ประโนตย์ วิเศษแพทย์ และสมชาย แก้วจินดา โดยนำศพทั้งคู่ตั้งไว้เคียงกัน ณ วัดหัวลำโพง

อ้างอิง
พลาสติก พลาสติก
พลาสติก พลาสติก ( ) เป็นวงดนตรีสัญชาติไทย แนวป็อป และ อินดี ประกอบด้วยสมาชิก 2 คน ซึ่งเป็นพี่น้องกันคือ ปกป้อง จิตดี (ป้อง) และ ต้องตา จิตดี (เพลง) เคยสังกัด Believe Records และออกมาเป็นศิลปินอิสระในปี พ.ศ. 2559

ปัจจุบันพลาสติก พลาสติกอยู่กับสังกัด What The Duck ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2561 เป็นต้นมา

พลาสติก พลาสติก ได้จัดคอนเสิร์ตใหญ่ครบรอบ 12 ปี เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ในชื่อ "Dear Friends' Concert" ณ โรงละครเคแบงก์สยามพิฆเนศ โดยมีแขกรับเชิญเป็นวง Whal & Dolph มาร่วมร้องเพลงด้วย
ผลงาน
อัลบั้ม
{| class="wikitable"
!ชื่ออัลบั้ม
!รายละเอียด
!รายชื่อเพลง
|-
! scope="row" |Stay At Home 
|
* ออกจำหน่าย: พ.ศ. 2559
* สังกัด: What The Duck 
|
# We're Dancing Like Crazy
# เปิดประตู
# The Trip
# วันก่อน
# Still Awake
# With Me
# The Mountain is Calling
# Gardening
# หยิบแฮมเป็นแผ่นที่หก
# Last Weekend
# Lucky – Lucie, Too (Cover Bonus Track)
|-
!Anything Goes 
|
* ออกจำหน่าย: พ.ศ. 2561
* สังกัด: What The Duck 
|
# Anything Goes
# Merry Go Round
# The Cabin
# เมื่อวาน
# Summer Hibernation
# No No No
# Girl Don't Cry
# This Year
# Esper – Mitsume (Cover Bonus Track)
|}
EP
{| class="wikitable"
!ชื่ออัลบั้ม
!รายละเอียด
!รายชื่อเพลง
|-
! scope="row" |Mojito 
|
* ออกจำหน่าย: พ.ศ. 2563
* สังกัด: What The Duck 
|
# ฮัม (hum)
# ร้อน (boiling) Ft. SHE IS SUMMER
# childhood paradise
# hate you, love you
# กลิ่นดอกไม้ (scent of flowers)
|}

ซิงเกิล
ในฐานะศิลปินนำ

* Elastic (พ.ศ. 2554)

* วันศุกร์ (พ.ศ. 2555)
* อยากรู้ (พ.ศ. 2556)
* Summer Hibernation (พ.ศ. 2561)
*ฮัม Hum (พ.ศ. 2562)
*Butterfiles (พ.ศ. 2565)
*love is growing (พ.ศ. 2566)
*Dear Friends (พ.ศ. 2566)
ในฐานะศิลปินรับเชิญ
* "แล้วเขาจะกลับมาไหม" - Lemon Soup (พ.ศ. 2560)
* distance - ★STAR GUiTAR (พ.ศ. 2562)
* Magic Hour - T_047 (พ.ศ. 2563)
* 時をかける少女 - ToMoYo covers compilation (พ.ศ. 2565)
* บ้านหลังนี้ - What The Duck (พ.ศ. 2566)

เพลงประกอบภาพยนตร์
* หยิบแฮมเป็นแผ่นที่หก ประกอบภาพยนตร์เรื่อง Mary is happy, Mary is happy

รางวัล
{| class="wikitable sortable plainrowheaders" style="width: 99%;"
! scope="col" | ปี
! scope="col" | รางวัล
! scope="col" | สาขาที่เข้าชิง
! scope="col" | จากผลงาน
! scope="col" | ผลการตัดสิน
|-
| 2566
| โทตี้มิวสิกอวอร์ดส์ 2022 
| เพลงแห่งปี
| "Butterflies"
| 
|}

อ้างอิง
สุสานโปรเตสแตนต์
สุสานโปรเตสแตนต์ หรือ สุสานฝรั่ง กรุงเทพมหานคร ( ) ตั้งอยู่ถัดจากโรงงานยาสูบ 1 ซอยเจริญกรุง 72/5 ถนนเจริญกรุง เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร ริมแม่น้ำเจ้าพระยา มีพื้นที่ประมาณ 7 ไร่ สุสานได้ก่อตั้งขึ้นจากการพระราชทานที่ดินโดยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2396 เพื่อใช้เป็นที่ฝังศพของชาวคริสเตียนในสยามขณะนั้น นอกจากนี้ยังประกอบด้วยสุสานชาวยิว อีกประมาณ 2 ไร่ ภายในสุสานในปี พ.ศ. 2540 เพื่อฝังศพชาวยิวในกรุงเทพมหานคร

สุสานโปรเตสแตนต์ เป็นสถานที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ทั้งเชิงมรดกทางวัฒนธรรม ภายในสุสานประกอบด้วยที่ฝังศพบุคคลสำคัญหลายท่าน เช่น แดน บีช บรัดเลย์ กัปตันบุช ตระกูลเศวตศิลา เป็นต้น
ความสำคัญ
สถานที่แห่งนี้ฝังร่างของชาวต่างชาตินิกายโปรเตสแตนต์เป็นส่วนใหญ่ และเป็นสถานที่ที่ฝังร่างบุคคลสำคัญหลายคน เช่น
* หมอบรัดเลย์ ผู้ออกหนังสือพิมพ์บางกอกรีคอร์ดเดอร์ 
* เฮนรี่ อลาบาสเตอร์ ต้นสกุลเศวตศิลา ที่ปรึกษาส่วนพระองค์ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ผู้ตกแต่งสวนสราญรมย์ และวางแนวถนนเจริญกรุง 
* แซมวล จอห์น สมิธ เจ้าของโรงพิมพ์หมอสมิธ พิมพ์หนังสือและวรรณกรรมไทยต่าง ๆ เป็นครั้งแรก ๆ ในสยาม เช่น สนามไสมย มีข่าวสารความรู้ต่าง ๆ และวรรณคดีพระอภัยมณี ขุนช้างขุนแผน นิราศต่าง ๆ ของสุนทรภู่ฯลฯ 
* ตระกูลแมคฟาร์แลนด์ ผู้ประดิษฐ์เครื่องพิมพ์ดีดไทย และอาจารย์แพทย์รุ่นแรก ๆ ของไทย เป็นต้น
* เซอร์จอห์น บุช เคซีดับเบิ้ลยูอี หรือกัปตันบุช น
์แพทย์รุ่นแรก ๆ ของไทย เป็นต้น
* เซอร์จอห์น บุช เคซีดับเบิ้ลยูอี หรือกัปตันบุช นายท่าคนสำคัญในประวัติศาสตร์สยาม
*จอร์จ ดูปองท์ (ยอด) ชาวสยามคนเดียวที่ได้เข้ารวมรบในสงครามกลางเมืองอเมริกา
วัดอินทรวิหาร
วัดอินทรวิหาร พระอารามหลวง หรือที่เรียกทั่วไปว่า วัดหลวงพ่อโต กรุงเทพมหานคร เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ ในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร เป็นวัดที่สันนิษฐานว่าสร้างมาตั้งแต่ก่อนสมัยรัตนโกสินทร์ เดิมเรียกว่า วัดบางขุนพรหมนอก ต่อมา ชาวลาวที่อาศัยบริเวณใกล้เคียงกับวัด นามว่า เจ้าอินทร์ ผู้เป็นน้าชายของเจ้าน้อยเขียวค่อม พระสนมเอกในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ได้ทำการบูรณะวัดแห่งนี้ครั้งใหญ่ ชาวบ้านจึงเรียกวัดแห่งนี้ว่า วัดอินทร์ เพื่อให้เกียรติแด่ผู้บูรณะวัดนี้ ต่อมาพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานนามว่า วัดอินทรวิหาร ด้วยอาจเกิดสับสนกับ วัดอินทาราม ที่บางยี่เรือ
วัดอินทรวิหาร พระอารามหลวง เป็นที่รู้จักสำหรับ หลวงพ่อโต พระพุทธรูปปางอุ้มบาตรขนาดใหญ่ สร้างโดยสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี)

หลวงพ่อโต
หลวงพ่อโต วัดอินทรวิหาร (พระพุทธศรีอริยเมตไตรย) เป็นพระพุทธรูปยืนปางอุ้มบาตรขนาดใหญ่ มีความสูง สูง 32 เมตร สร้างขึ้นโดยสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) เมื่อ พ.ศ. 2410 รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว แต่ท่านก็ได้มรณภาพลงขณะที่สร้างไปได้ถึงบริเวณพระนาภี (สะดือ) การก่อสร้างจึงหยุดชะงักลง และได้มีการก่อสร้างต่อจนสำเร็จในปี พ.ศ. 2467 รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว และได้จัดให้มีงานสมโภชเป็นครั้งแรกเป็นเวลาสามวัน คือวันที่ 4-6 มีนาคม พ.ศ. 2471 ต่อมาได้ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุบนยอดเกศ (เส้นผม) ซึ่งเป็นพระบรมสารีริกธาตุ ที่รัฐบาลของประเทศศรีลังกามอบให้ ในปี พ.ศ. 2523
หลวงพ่อโตฯ เป็นอดีตรูปปั้นและพระพุทธรูปที่สูงที่สุดในกรุงเทพมหานคร (สูงที่สุดเป็นอันดับที่ 10 ของประเทศไทย) ทางวัดได้จัดงานประจำปี ระหว่างวันที่ 1 - 10 มีนาคม เป็นประจำทุกปี กระทั่งวัดปากน้ำภาษีเจริญได้ก่อสร้างพระพุทธธรรมกายเทพมงคลซึ่งมีความสูง 69 เมตร เสร็จสมบูรณ์เมื่อ พ.ศ. 2564 ทำให้หลวงพ่อโตฯ เป็นรูปปั้นที่สูงที่สุดในกรุงเทพมหานครอันดับที่ 2
วัดอินทรวิหาร เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร (45).jpg|พระประธานในพระอุโบสถ ฉากหลังเป็นภาพจิตรกรรมฝาผนังรูปพระพุทธไสยาสน์ที่วัดสะตือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดอินทรวิหาร เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร (26).jpg|พระอุโบสถ
(2022) วัดอินทรวิหาร เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร Wat Intharawiharn,Bangkok (1).jpg|หลวงพ่อโต มุมมองจากพระอุโบสถ

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* รายชื่อรูปปั้นที่สูงที่สุดในประเทศไทย
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติเบรุต
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติเบรุต ( , Matḥaf Bayrūt al-waṭanī) เป็นพิพิธภัณฑ์หลักในการศึกษาแหล่งโบราณคดีในประเทศเลบานอน ได้มีการเริ่มสะสมของประเภทหลายอย่างในช่วงหลังจากสงครามโลกครั้งที่ 1 และทำให้พิพิธภัณฑ์ได้สร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1942 พิพิธภัณฑ์มีโบราณวัตถุมากกว่า 10,000 ชิ้น ซึ่งส่วนใหญ่เป็นวัตถุจากสมัยโบราณ และจากยุคกลางจากการขุดเจาะที่ดำเนินการโดยคณะบัญชางานของวัตถุสมัยโบราณ มีของสำคัญถึง 1,300 ชิ้นที่มีความสำคัญเกี่ยวกับยุคก่อนประวัติศาสตร์จนถึงยุคกลางของแมมลุก
ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1975 ช่วงสงครามกลางเมืองเลบานอน พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ได้เป็นจุดศูนย์กลางในการก่อเหตุขึ้น อาคารฟื้นฟูศิลปะอียิปต์ของพิพิธภัณฑ์ ได้เสียหายอย่างหนักมากในช่วงระหว่างการเกิดสงคราม แต่บางโบราณวัตถุก็ถูกรักษาโดยมาตรการป้องกันในนาทีสุดท้าย

คลังภาพ

ไฟล์:Beirut museum.jpg|Some of the artifacts in the museum
ไฟล์:Beirut museum 1.jpg|Ancient tombs displayed in the museum
ไฟล์:Beirut museum 2.jpg|Side of the museum

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*The National Museum of Beirut 
*360 Panorama of the National Museum of Beirut 
*The National Museum of Beirut, AnnaharTV, 12 September 2009 
*The Lebanese British Friends of the National Museum 
*The National Museum, Discover Lebanon
อุทยานการเรียนรู้อ่าวไทย
อุทยานการเรียนรู้อ่าวไทย และหอชมเมืองสมุทรปราการ เป็นหอคอยแห่งหนึ่งในจังหวัดสมุทรปราการ ตั้งอยู่บนเนื้อที่ 13 ไร่ 2 งาน 8 ตารางวา ริมถนนสุขุมวิท เป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเทียวของจังหวัดสมุทรปราการ ภายในอาคารมีการจัดแสดงแบบพิพิธภัณฑ์ โดยรวบรวมเรื่องราวของสถานที่สำคัญ ข้อมูลบุคคลสำคัญ ความรู้ประจำจังหวัด แหล่งรวมหนังสือ, ภาพยนตร์, ดนตรี และเทคโนโลยีที่น่าสนใจ ยอดหอคอยเป็นจุดที่สามารถชมทัศนียภาพได้ 360 องศา

พื้นที่อุทยานการเรียนรู้อ่าวไทยแบ่งพื้นที่ออกเป็น 4 ส่วนคือ พิพิธภัณฑ์เด็ก พิพิธภัณฑ์สมุทรปราการ ห้องสมุด หอชมเมือง

อ้างอิง
จังหวัดซูลาเวซีตะวันออกเฉียงใต้
ซูลาเวซีตะวันออกเฉียงใต้ หรือ ซูลาเวซีเติงการา ( , ย่อว่า ) เป็นจังหวัดหนึ่งบนเกาะซูลาเวซี ที่มีรูปร่างเป็นคาบสมุทรทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะ ในประเทศอินโดนีเซีย ยังประกอบด้วยเกาะนอกชายฝั่งได้แก่เกาะบูตน เกาะมูนา เกาะกาบาเอนา และเกาะวาโวนีอี รวมถึงเกาะเล็ก ๆ อีกหลายเกาะ จังหวัดมีเมืองหลักคือเมืองเกินดารี ตั้งอยู่ชายฝั่งทิศตะวันออกของคาบสมุทร

จังหวัดนี้ไม่มีถนนหลวงสายใหญ่ที่เชื่อมโยงกับส่วนที่เหลือของเกาะ การเดินทางหลักใช้คือวิธีเรือข้ามฟากที่อ่าวโบนีระหว่างวาตัมโปเนในจังหวัดซูลาเวซีใต้กับท่าเรือโกลาโกในจังหวัดซูลาเวซีตะวันออกเฉียงใต้
มีเทือกเขาที่สำคัญสองแห่งในจังหวัดซูลาเวซีตะวันออกเฉียงใต้ คือ เทือกเขาตังเกอาซีนูวาและเทือกเขาเมกงกา แม่น้ำสายสำคัญคือ ลาลินดู ลาโซโล และซัมปารา

หน่วยการบริหาร
พื้นที่จังหวัดซูลาเวซีตะวันออกเฉียงใต้แบ่งออกเป็น 15 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 2 นครหรือโกตา และ 222 ตำบลหรือเกอจามาตัน

;อำเภอ

;นคร

อ้างอิง
จังหวัดซูลาเวซีตะวันตก
ซูลาเวซีตะวันตก หรือ ซูลาเวซีบารัต ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของเกาะซูลาเวซี เมืองหลักคือมามูจู จากข้อมูลประชากรใน ค.ศ. 2010 มีจำนวน 1,158,651 คน และข้อมูลประชากรล่าสุดในเดือนมกราคม 2014 มีจำนวน 1,284,620 คน จังหวัดก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 2004 โดยแยกตัวจากจังหวัดซูลาเวซีใต้

หน่วยการบริหาร
พื้นที่จังหวัดซูลาเวซีตะวันตกแบ่งออกเป็น 6 อำเภอหรือกาบูปาเต็น และ 69 ตำบลหรือเกอจามาตัน

;อำเภอ

เมืองหลักของจังหวัดซูลาเวซีตะวันตกได้แก่เมืองมามูจู ตั้งอยู่ที่อำเภอมามูจู

อ้างอิง
อาคารหอการค้าไทย-จีน
อาคารหอการค้าไทย-จีน ( ) หรือในปัจจุบันเรียกว่า บลู เอเลฟเฟ่นต์ กรุงเทพฯ ( ) เป็นอาคารประวัติศาสตร์ที่ตั้งอยู่ด้านหน้า อาคารไทยซีซี ทาวเวอร์ บนถนนสาทรใต้ เขตสาทร ติดกับสถานีสุรศักดิ์ รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม เป็นอดีตที่ทำการของหอการค้าไทย-จีน ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของโรงเรียนสอนทำอาหารไทยและภัตตาคารอาหารไทยบลู เอเลฟเฟ่นต์ กรุงเทพฯ
ในอดีตอาคารแห่งนี้เคยเป็นที่ตั้งของห้างบอมเบย์เบอร์มา ก่อนจะถูกซื้อต่อโดยกลุ่มนักธุรกิจไทย-จีน เพื่อเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ของ หอการค้าไทย-จีน ในช่วงรัชสมััยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2484 อาคารแห่งนี้ถูกใช้เป็นคอมเมิร์ชเซ็นเตอร์โดยทหารญี่ปุ่นที่เข้ามาอยู่ในกรุงเทพมหานคร ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
หลังสงครามสิ้นสุด องค์กรหอการค้าไทย-จีน ก็ตัดสินใจย้ายสำนักงานขึ้นไปบนตึกไทยซีซี ทาวเวอร์ (Thai-CC Tower) ตึกระฟ้าที่สร้างขึ้นใหม่ด้านหลัง ส่วนอาคารหอการค้าเดิมถูกทิ้งร้างในสภาพทรุดโทรมอย่างหนัก จนกระทั่งใน พ.ศ. 2545 เชฟนูรอ โซ๊ะมณี สเต็ปเป้ ได้ซื้อและบูรณะอาคารนี้ครั้งใหญ่เพื่อเป็นที่ตั้งของร้านอาหารและโรงเรียนสอนการประกอบอาหารไทย บลู เอเลฟเฟ่นต์

ระเบียงภาพ

ไฟล์:Thai CC Sathon.jpg|อาคารหอการค้าไทย-จีน และอาคารไทยซีซี (อาคารกระจกสูงด้านหลัง)
ไฟล์:ThaiCCminiature.png|แบบจำลองอาคาร

อ้างอิง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในอเมริกากลาง
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนสถานที่สำคัญใน 7 ประเทศในภูมิภาคอเมริกากลาง เป็นแหล่งมรดกโลกหลายแห่ง

* หมายเหตุ – ตัวเลขหน้าข้อความหมายถึง ปี พ.ศ./ค.ศ. ที่สถานที่นั้น ๆ ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
สถิติ
{| class="sortable" border="5" cellpadding="3" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #FFFFFF; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 90%;"
|- bgcolor="#787878" colspan=10 align="center"
|width="130"| ประเทศ 
|width="130"| จำนวนแหล่งมรดกโลก 
|width="280"| ประเภท 
|-
| 
| 6 แห่ง 
| วัฒนธรรม 3 แห่ง, ธรรมชาติ 3 แห่ง 
|-
| 
| rowspan="2"| 4 แห่ง 
| วัฒนธรรม 3 แห่ง, ผสม 1 แห่ง
|-
| 
| วัฒนธรรม 1 แห่ง, ธรรมชาติ 3 แห่ง
|-
| 
| rowspan="2"| 2 แห่ง 
| วัฒนธรรม 2 แห่ง
|-
| 
| วัฒนธรรม 1 แห่ง, ธรรมชาติ 1 แห่ง
|-
| 
| rowspan="2"| 1 แห่ง 
| ธรรมชาติ 1 แห่ง
|-
| 
| วัฒนธรรม 1 แห่ง
|}
* 2522/1979 – อันติกัวกัวเตมาลา
* 2522/1979 – อุทยานแห่งชาติตีกัล
* 2524/1981 – อุทยานโบราณคดีและซากเมืองกิริกัว
* 2566/2023 – อุทยานโบราณคดีแห่งชาติทากาลิคอะบัฆ

* 2526/1983 – เขตสงวนทิวเขาตาลามังกา-ลาอามิสตัด / อุทยานแห่งชาติลาอามิสตัด (ร่วมกับปานามา) 
* 2540/1997 – อุทยานแห่งชาติเกาะโกโกส
* 2542/1999 – พื้นที่อนุรักษ์กัวนากัสเต
* 2557/2014 – ที่ตั้งถิ่นฐานของแว่นแคว้นสมัยก่อนโคลัมบัสพร้อมด้วยหินทรงกลมแห่งดิกิส

* 2543/2000 – ซากโบราณสถานเลออนบิเอโฮ
* 2554/2011 – อาสนวิหารเลออน

* 2539/1996 – ระบบอนุรักษ์เทือกปะการังเบลีซ
* 2523/1980 – ป้อมปราการด้านทะเลแคริบเบียนของปานามา: ปอร์โตเบโล-ซานโลเรนโซ
* 2524/1981 – อุทยานแห่งชาติดาริเอน
* 2526/1983 – เขตสงวนทิวเขาตาลามังกา-ลาอามิสตัด / อุทยานแห่งชาติลาอามิสตัด (ร่วมกับคอสตาริกา) 
* 2540/1997 – แหล่งโบราณคดีปานามาบิเอโฮและเขตประวัติศาสตร์ปานามา
* 2548/2005 – อุทยานแห่งชาติกอยบาและเขตคุ้มครองพิเศษทางทะเล
* 2568/2025 – เส้นทางข้ามคอคอดสมัยอาณานิคมแห่งปานามา

* 2536/1993 – แหล่งโบราณคดีโฮยาเดเซเรน

* 2523/1980 – แหล่งอารยธรรมมายาที่โกปัน
* 2525/1982 – เขตสงวนชีวมณฑลริโอปลาตาโน

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* Belize - UNESCO World Heritage Centre
* Costa Rica - UNESCO World Heritage Centre
* El Salvador - UNESCO World Heritage Centre
* Guatemala - UNESCO World Heritage Centre
* Honduras - UNESCO World Heritage Centre
* Nicaragua - UNESCO World Heritage Centre
* Panama - UNESCO World Heritage Centre
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในภูมิภาคแคริบเบียน
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนสถานที่สำคัญใน 12 ดินแดนในภูมิภาคแคริบเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกหลายแห่ง ทั้งนี้ รวมแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในดินแดนโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร ฝรั่งเศส และเนเธอร์แลนด์ด้วย

* หมายเหตุ – ตัวเลขหน้าข้อความหมายถึง ปี พ.ศ./ค.ศ. ที่สถานที่นั้น ๆ ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
สถิติ
{| class="sortable" border="5" cellpadding="3" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #FFFFFF; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 90%;"
|- bgcolor="#787878" colspan=10 align="center"
|width="180"| ประเทศ 
|width="130"| จำนวนแหล่งมรดกโลก 
|width="280"| ประเภท 
|-
| 
| 9 แห่ง 
| วัฒนธรรม 7 แห่ง, ธรรมชาติ 2 แห่ง 
|-
| 
| 2 แห่ง 
| วัฒนธรรม 1 แห่ง, ผสม 1 แห่ง
|-
| 
| rowspan="10"| 1 แห่ง 
| rowspan="5" | วัฒนธรรม 1 แห่ง
|-
| 
|-
| 
|-
| 
|-
| 
|-
| 
| rowspan="2" | ธรรมชาติ 1 แห่ง
|-
| 
|-
| (กูราเซา) (ส่วนที่อยู่ในภูมิภาคแคริบเบียน) 
| rowspan="2" | วัฒนธรรม 1 แห่ง
|-
| (เบอร์มิวดา) (ส่วนที่อยู
ูมิภาคแคริบเบียน) 
| rowspan="2" | วัฒนธรรม 1 แห่ง
|-
| (เบอร์มิวดา) (ส่วนที่อยู่ในภูมิภาคแคริบเบียน) 
|-
| (มาร์ตีนิก) (ส่วนที่อยู่ในภูมิภาคแคริบเบียน) 
| ธรรมชาติ 1 แห่ง
|-
|}
* 2525/1982 – เมืองอาบานาเก่าและป้อมปราการ
* 2531/1988 – ตรินิดัดและหุบเขาโลสอิงเฮนิโอส
* 2540/1997 – ปราสาทซานเปโดรเดลาโรกา ซานเตียโกเดกูบา
* 2542/1999 – อุทยานแห่งชาติเดเซมบาร์โกเดลกรันมา
* 2542/1999 – หุบเขาบิญญาเลส
* 2543/2000 – ภูมิทัศน์โบราณคดีของไร่กาแฟแห่งแรกในคิวบาตะวันออกเฉียงใต้
* 2544/2001 – อุทยานแห่งชาติอาเลฮันโดร เด ฮุมโบลต์
* 2548/2005 – ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ชุมชนเมืองซิเอนฟูเอโกส
* 2551/2008 – ศูนย์กลางประวัติศาสตร์กามาเกวย์

* 2558/2015 – ทิวเขาบลูและทิวเขาจอห์นโครว์
* 2568/2025 – ภูมิทัศน์โบราณคดีของพอร์ตรอยัลสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 17

* 2542/1999 – อุทยานแห่งชาติป้อมบริมสโตนฮิลล์

* 2547/2004 – พื้นที่การบริหารจัดการปีตง
* 2540/1997 – อุทยานแห่งชาติมอร์นทรัวปีตง

(ส่วนที่อยู่ในทวีปอเมริกา)

* 2540/1997 – พื้นที่ประวัติศาสตร์วิลเลมสตัด นครตอนใน และอ่าวจอดเรือ กือราเซา

* 2554/2011 – เมืองประวัติศาสตร์บริดจ์ทาวน์และป้อมค่ายทหาร

(ส่วนที่อยู่ในทวีปอเมริกา)

* 2566/2023 – ภูเขาไฟและป่าไม้แห่งเขาเปอเลและปีตงแห่งมาร์ตีนิกตอนเหนือ

(ส่วนที่อยู่ในทวีปอเมริกา)

* 2543/2000 – เมืองประวัติศาสตร์เซนต์จอร์จและป้อมปราการที่เกี่ยวข้อง เบอร์มิวดา

* 2533/1990 – นครสมัยอาณานิคมแห่งซานโตโดมิงโก

* 2559/2016 – อู่เรือแอนทีกาและแหล่งโบราณคดีที่เกี่ยวข้อง

* 2525/1982 – อุทยานประวัติศาสตร์แห่งชาติ – ป้อม, ซ็องซูซี, รามีเย

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* Cuba - UNESCO World Heritage Centre
* Jamaica - UNESCO World Heritage Centre
* Saint Kitts and Nevis - UNESCO World Heritage Centre
* Saint Lucia - UNESCO World Heritage Centre
* Dominica - UNESCO World Heritage Centre
* Barbados - UNESCO World Heritage Centre
* Dominican Republic - UNESCO World Heritage Centre
* Antigua and Barbuda - UNESCO World Heritage Centre
* Haiti - UNESCO World Heritage Centre
ห้างทองตั้งโต๊ะกัง
ห้างทองตั้งโต๊ะกัง ( ) เป็นร้านขายทองที่เก่าแก่ที่สุดของย่านเยาวราช กรุงเทพมหานคร ตัวอาคารยังเป็นอาคารอนุรักษ์

ห้างทองตั้งโต๊ะกังก่อตั้งโดยโต๊ะกัง แซ่ตั้ง ชาวจีนโพ้นทะเลที่ริเริ่มอาชีพช่างทองในกรุงเทพฯ ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว แต่มาจดทะเบียนการค้า ในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ผู้ก่อตั้งคือ โต๊ะกัง แซ่ตั้ง โดยเปิดเป็นร้านทองเล็ก ๆ ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ได้จดทะเบียนชื่อเป็น ห้างหุ้นส่วนจำกัด ตั้งโต๊ะกัง และต่อมาได้ก่อสร้างอาคารของร้านขึ้นโดยเกษม แซ่ตั้ง ซึ่งเป็นทายาทรุ่นที่สองของร้านทอง และใช้เป็นอาคารหลักจนถึงปัจจุบัน
อาคาร
ตัวอาคารออกแบบในรูปแบบสถาปัตยกรรมอาณานิคม เป็นอาคารสูง 7 ชั้น พร้อมกับได้รับพระราชทานตราตั้งครุฑจากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ชั้นล่างคือบริเวณพื้นที่จำหน่ายทองคำทองรูปพรรณทั่วไป ในขณะที่ชั้นบนเป็นส่วนพิพิธภัณฑ์ทองคำห้างทองตั้งโต๊ะกัง จัดแสดงเครื่องมือทำทองและอุปกรณ์ต่าง ๆ ที่ใช้สำหรับทำทองในสมัยโบราณ

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
*พิพิธภัณฑ์ห้างทองตั้งโต๊ะกัง บน ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ไทย
วัดเจดีย์หลวง (อำเภอเชียงแสน)
วัดเจดีย์หลวง จังหวัดเชียงราย หรือ วัดพระธาตุเจดีย์หลวง, วัดพระเจ้าตนหลวง เป็นวัดโบราณในอำเภอเชียงแสน สร้างโดยพญาแสนพู เป็นวัดที่สำคัญของหิรัญนครเงินยาง อาณาจักรล้านนา เจดีย์หลวงในชื่อของวัดนั้นเชื่อว่าได้ชื่อมาจาก "พระธาตุเจดีย์หลวง" พระเจดีย์องค์ใหญ่ที่สูง 88 เมตร มีฐานกว้าง 24 เมตร เป็นพระเจดีย์ทรงระฆังแบบล้านนาที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเชียงแสน ภายในวัดนอกจากพระเจดีย์หลวงแล้วยังมีพระวิหารและองค์เจดีย์ อีก 4 องค์ ซึ่งล้วนปรักหักพังอย่างมาก กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติเมื่อ พ.ศ. 2478

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* หิรัญนครเงินยาง
* รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดเชียงราย
วัดป่าสัก (อำเภอเชียงแสน)
วัดป่าสัก จังหวัดเชียงราย เป็นวัดและกลุ่มโบราณสถานในอำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย ซึ่งก่อสร้างโดยพระเจ้าแสนภู ในปีพ.ศ. 1838 เพื่อประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ "โคปผกะธาตุ" (พระธาตุกระดูกตาตุ่มข้างขวาของพระพุทธเจ้า) และโปรดเกล้าฯ ให้ปลูกต้นสักจำนวน 300 ต้นทั่วบริเวณ จึงเป็นที่มาของชื่อวัดป่าสัก

กลุ่มโบราณสถานของวัดป่าสักครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 16 ไร่ ประกอบด้วยโบราณสถานต่าง ๆ จำนวน 22 แห่ง เจดีย์ประธานเป็นเจดีย์ทรงปราสาท ได้รับอิทธิพลจากศิลปะหริภุญชัย โดยรอบมีเจดีย์องค์เล็กประดับอยู่ที่มุมทั้งสี่ สถาปัตยกรรมและศิลปกรรมแสดงให้เห็นถึงการผสมผสานศิลปะสุโขทัย พุกาม และหริภุญไชยเข้าด้วยกันจนเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของเจดีย์ล้านนา
วัดกู้
วัดกู้ เป็นวัดในจังหวัดนนทบุรี เป็นที่รู้จักจากเหตุการณ์เรือพระประเทียบล่มในแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณใกล้กับวัด อันนำมาสู่การสวรรคตของสมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์ พระบรมราชเทวี พระอัครมเหสีในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ขณะตามเสด็จฯ แปรพระราชฐานไปยังพระราชวังบางปะอิน พระองค์สิ้นพระชนม์พร้อมด้วยสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรรณาภรณ์เพ็ชรรัตน์ โสภางคทัศนิยลักษณ์ อรรควรราชกุมารี พระราชธิดา และพระราชบุตรในพระครรภ์ซึ่งยังไม่ทราบว่าเป็นพระราชโอรสหรือพระราชธิดา
ประวัติ
วัดกู้ สันนิษฐานว่าสร้างมาแต่สมัยกรุงธนบุรี โดย "พระยาเจ่ง" หัวหน้าครอบครัวมอญที่อพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานในบริเวณเกาะเกร็ด จังหวัดนนทบุรี สันนิษฐานได้จากจิตรกรรมและศิลปะภายในวัดที่เป็นแบบมอญ เดิมเชื่อว่า วัดกู้ ตั้งชื่อตามเหตุการณ์กู้เรือและพระศพของสมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์ พระบรมราชเทวีขึ้นมา แต่วัดกู้ เดิมชื่อวัดท่าสอน หรือ วัดหลังสวน เมื่อชาวมอญอพยพมาอยู่ ณ บริเวณนี้ พวกเขาเรียกพื้นที่นี้ว่า กวานกู้ ซึ่งเป็นภาษามอญแปลว่าบ้านไร่ ดังนั้นชื่อวัดกู้นี้จึงเกิดขึ้นมาก่อนเหตุการณ์ของพระนางเรือล่ม
บริเวณวัดยังมี "ศาลสมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์" หรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่า "ศาลพระนางเรือล่ม" สร้างขึ้นในบริเวณที่เชื่อกันว่าเรือพระประเทียบของสมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์ พระบรมราชเทวีล่ม ตัวศาลนั้นจำลองแบบจากศาลาจตุรมุขของพระที่นั่งไอศวรรย์ทิพยอาสน์ในพระราชวังบางปะอิน ภายในประดิษฐานศาลและเรือที่กู้ขึ้นมา แต่แท้จริงแล้วสถานที่เกิดเหตุอยู่ที่หน้าวัดเกาะพญาเจ่ง หรือวัดเกาะบางพูด โดยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดให้สร้างพระเจดีย์เป็นพระราชอนุเสาวรีย์ขึ้นยังตำแหน่งที่เกิดเหตุ ณ ที่นั่น

ระเบียงภาพ
ไฟล์:Wat Ku วัดกู้ -- พระอุโบถสถหลังเดิม.jpg|พระอุโบสถหลังเดิม
ไฟล์:Wat Ku วัดกู้ -- new Ubosot.jpg|พระอุโบสถหลังใหม่
ไฟล์:วัดกู้ อ.ปากเกร็ด จ.นนทบุรี (24).jpg|ด้านในพระอุโบสถหลังเดิม
ไฟล์:วัดกู้ อ.ปากเกร็ด จ.นนทบุรี (23).jpg|จิตรกรรมฝาผนังภายในอุโบสถเดิมของวัดกู้ แสดงศิลปะอิทธิพลมอญ
ไฟล์:วัดกู้ อ.ปากเกร็ด จ.นนทบุรี (4).jpg|ด้านในพระอุโบสถหลังใหม่
ไฟล์:วัดกู้ อ.ปากเกร็ด จ.นนทบุรี (35).jpg|ด้านหน้าศาลพระนางเรือล่ม
ไฟล์:Wat Ku วัดกู้ -- ล้นเกล้าฯ รัชกาลที่ ๕ และพระองค์ฯ สุนันทา.jpg|thumb|พระบรมรูปของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว, สมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์ พระบรมราชเทวี และพระราชธิดา
ไฟล์:Wat Ku วัดกู้ -- "เรือ".jpg|เรือพระประเท
ีรัตน์ พระบรมราชเทวี และพระราชธิดา
ไฟล์:Wat Ku วัดกู้ -- "เรือ".jpg|เรือพระประเทียบลำที่ล่ม ประดิษฐานติดกับศาลพระนางเรือล่ม
ไฟล์:Wat Ku วัดกู้ -- Reclining Buddha.jpg|พระพุทธไสยาสน์
วัดวังชัย
วัดวังชัย เป็นโบราณสถานประเภทวัดร้าง ตั้งอยู่ที่ตำบลประตูชัย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ซึ่งพระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยาหลายฉบับระบุตรงกันว่า สถาปนาบนวังเดิมของพระเฑียรราชา ซึ่งต่อมาเสด็จขึ้นครองสิริราชสมบัติเป็นสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ โดยพระองค์โปรดเกล้าฯ ให้ซ่อมแซมกำแพงพระนครที่พังเสียหายให้มั่นคง พร้อมกับสถาปนาวังเดิมของพระองค์ขึ้นเป็นวัด
วัดวังชัยได้รับการบูรณะชุดแต่งและปรับปรุงภูมิทัศน์ให้กลับมาอยู่ในสภาพที่สวยงามโดยกรมศิลปากร สำหรับโบราณวัตถุที่สำคัญที่ยังหลงเหลืออยู่ภายในวัดได้แก่ พระเจดีย์ประธานทรง 8 เหลี่ยมที่ตั้งอยู่หลังพระอุโบสถ ซึ่งหันหน้าไปทางทิศตะวันออก ตามคตินิยมของการสร้างวัดในสมัยกรุงศรีอยุธยา นอกจากนี้จากการขุดค้นโดยกรมศิลปากรที่บริเวณพระอุโบสถ พบว่ามีการสร้างเพิ่มเติมถึง 3 ครั้ง รวมถึงมีการค้นพบใบเสมาที่ทำจากหินชนวนในสภาพสมบูรณ์ ลักษณะคล้ายกับใบเสมาที่มีการขุดพบที่วัดมหาธาตุ และวัดราชบูรณะ นอกจากนี้ยังมีการขุดค้นพบฐานวิหารทั้งทางทิศเหนือและทางตะวันตกของเจดีย์

อ้างอิง
วัดผ้าขาวป้าน
วัดผ้าขาวป้าน (วัดผ้าขาวพาน) หรือ วัดสุนทรธาราม เป็นวัดและโบราณสถานในอำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย ตามตำนานกล่าวว่า พระยาลาวเก้าแก้วเมืองมา เจ้าเมืองพระองค์ที่ 2 ของหิรัญนครเงินยางได้โปรดเกล้าฯ ให้สร้างวัดขึ้นเมื่อราว ปี พ.ศ. 1340 ที่มาของชื่อวัด "ผ้าขาวป้าน" มาจากตำนานเล่าว่าได้มีชายชราท่านหนึ่งกำลังโพกผ้าขาวเพื่ออาบน้ำในแม่น้ำโขง แต่ถูกกระแสน้ำที่เชี่ยวกรากพัดท่านมาติดริมฝั่งและเสียชีวิตที่ริมวัดแห่งนี้
พระธาตุเจดีย์วัดผ้าขาวป้าน มีลักษณะที่รวบรวมเอาลักษณะของพระธาตุเจดีย์แบบเดิมเข้าไว้ในองค์เดียวกัน คือ ส่วนฐานเป็นฐานสี่เหลี่ยมจัตุรัสสามชั้นลดหลั่นกันขึ้นไปเป็นทรงย่อมุมไม้ยี่สิบตลอดองค์เจดีย์ท่อนล่าง ส่วนบนเป็นทรงสิบหกเหลี่ยม มีทองจังโกหุ้ม เมื่อพิจารณาจากรูปทรงทางสถาปัตยกรรมของพระเจดีย์ประจำวัด สันนิษฐานว่าพระเจดีย์องค์นี้สร้างหลังพระธาตุจอมกิตติ ราวประมาณพุทธศตวรรษที่ 23

อ้างอิง
วัดพระธาตุดอยปูเข้า
วัดพระธาตุดอยปูเข้า (หรือ วัดพระธาตุดอยภูเข้า, วัดพระธาตุดอยภูข้าว) เป็นวัดและโบราณสถานที่สร้างในสมัยหิรัญนครเงินยาง ตั้งอยู่ในอำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย ไม่ไกลจากบริเวณพรมแดนสามเหลี่ยมทองคำ สามารถชมทิวทัศน์ได้จากบริเวณของวัด
ตามตำนานได้เล่าว่าพระยาลาวจังราช (บางตำนานสะกดว่า ลาวจง) ปฐมกษัตริย์แห่งหิรัญนครเงินยาง มีพระราชโอรสสามพระองค์ คือ ลาวก่อ (บางตำนานเขียนว่า ลาวครอบ) ลาวเกื้อ (บางตำนานเขียนว่า ลาวช้าง) และ ลาวเก้า (บางตำนานสะกดว่า ลาวเกล้า) มีครั้นหนึ่งพระราชโอรสทั้งสามพระองค์ได้เสด็จท่องเที่ยวและพบปูขนาดใหญ่ตัวหนึ่ง จึงพากันไล่จับ แต่ปูตัวนั้นได้หนีเข้ารูไป ลาวก่อและลาวเกื้อจึงรับสั่งให้ลาวเก้านั่งรออยู่ที่ห้วยระหว่างที่ทั้งสองพระองค์จะตามหาปูยักษ์ตัวนั้น เมื่อลาวเก้ารออยู่นานจึงเสด็จกลับไปทูลพระบิดา พระบิดาทรงเห็นว่าโอรสทั้งสามไม่รักใคร่สมานกัน หากอยู่ด้วยกันคงไม่เป็นสุข จึงได้มีรับสั่งให้ลาวก่อ (ลาวครอบ) ครองเมืองกวาง (บางตำนานระบุว่าคือ เชียงของ), ลาวเกื้
ีรับสั่งให้ลาวก่อ (ลาวครอบ) ครองเมืองกวาง (บางตำนานระบุว่าคือ เชียงของ), ลาวเกื้อ (ลาวช้าง) ครองเมืองผาลานผานอง (บางตำนานระบุว่าคือ เมืองยอง) และ ส่วนลาวเก้า (ลาวเกล้า) ให้ครองเมืองของพระองค์เองคือหิรัญนครเงินยาง หลังสถาปนาขึ้นครองราชย์ลาวเก้าได้สถาปนาพระนามขึ้นว่า พระยาลาวเก้าแก้วเมืองมา เสด็จขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์พระองค์ที่ 2 ของหิรัญนครเงินยาง เพื่อรำลึกถึงเหตุการณ์ดังกล่าว พระองค์ได้ทรงสร้างพระเจดีย์บนดอยที่ปูยักษ์ตัวดังกล่าวหนีไปในราวปี พ.ศ. 1302 จึงเป็นที่มาของวัดพระธาตุดอยปูเข้า
กำเนิดรามเกียรติ์
กำเนิดรามเกียรติ์ ( ) เป็นละครโทรทัศน์ที่สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 2002 กล่าวถึงสงครามครั้งสำคัญในวรรณกรรมเรื่องยิ่งใหญ่ รามายณะ ที่กล่าวการยกทัพของพระรามกับพญาทศกัณฐ์ เพื่อชิงเอานางสีดาคืนมา นำแสดงโดย นิทิช ภารทวาช, สมิตรี อิรานี, สุเรนทรา ปาล ออกอากาศทางช่องซีทีวี ในประเทศอินเดีย ปัจจุบันมีการพากย์ไทยออกเป็น VCD ภายใต้ลิขสิทธิ์ของ บริษัท แมงป่อง จำกัด
เนื้อเรื่อง
เหตุเกิดเมื่อพระราม พระลักษมณ์ และนางสีดาออกเดินป่า แล้วทศกัณฐ์ก็มาลักพานางสีดาไปตามคำยุยงของนางสำมนักขา หลังจากนั้น ทหารเอกทั้งห้า จึงเกิดตามกันไป ได้แก่ หนุมานเกิดจากเหล่าศาสตราวุธของพระอิศวรไปอยู่ในครรภ์นางสวาหะ สุครีพเกิดจากพระอาทิตย์แล้วโดนคำสาปฤๅษีที่เป็นพ่อของนางสวาหะ องคตเป็นลูกของพาลีที่เป็นหลานของสุครีพ ชมพูพาน เกิดจากการชุบเลี้ยงของพระอินทร์ นิลพัทเป็นลูกของพระกาฬ ฝ่ายพระรามและฝ่ายทศกัณฐ์ได้ทำศึกชิงนางสีดา จนไพร่พลฝ่ายยักษ์ล้มตายเป็นจำนวนมาก และสุดท้ายทศกัณฐ์เองก็ถูกพระรามฆ่าตายเช่นเดียวกัน
นักแสดงนำ
*นิทิช ภารทวาช รับบท พระราม
*สมิตรี อิรานี รับบท นางสีดา 
*สุเรนทรา ปาล รับบท พญาทศกัณฐ์
*ราหุล ซูด รับบท ประหัสต์
*ซามาร์ ชัย สิงห์ รับบท อินทรชิต 
*คเชนทรา เจาหาน รับบท ท้าวทศรถ 
*พีนา บาเนอร์จี รับบท นางเกาสุริยา 
*จโยติ โจชิ รับบท นางสุมิตรา
*ดอลลี มินหัส รับบท นางไกยเกษี
*ตินา กาย รับบท นางมันทาระ 
*ทีปัค เจธี รับบท หนุมาน
*สันทีป โมหาน รับบท พิเภก 
*ภักดี นิรุละ รับบท นางอะหัลยา
*รชิตะ คอกชาร์ รับบท ท้าวไกยเกษ 
*พิชัย อนันต์ รับบท พระลักษณ์
* อัศวิณี รับบท นางอูมิลา 
* อยุทธ ปันเดย์ รับบท พระพรต
* อมิตร ปันโชรี รับบท พระสัตรุด 
* ประทีป ชาร์มา รับบท ท้าวชนก
* ชาลินี คาปัวร์ ซาการ์ รับบท นางสุเนนา
* ทิปชิกา รับบท นางสุโลชานะ
*
ท ท้าวชนก
* ชาลินี คาปัวร์ ซาการ์ รับบท นางสุเนนา
* ทิปชิกา รับบท นางสุโลชานะ
* ชาชิ ชาร์มา รับบท นางมันโทธารี 
* ธาเมศร์ ทิวารี รับบท ฤาษีวสิษฐ์
*ยโสธัน รานา รับบท พระศิวะ
*ชีตัล เปติ รับบท พระแม่ปารวตี
*ราเมศ โกวัล รับบท มายาวี
*กินจัก เวทยา รับบท พระราม (วัยเด็ก)
จังหวัดบัยบูร์ท
จังหวัดบัยบูร์ท ( ) เป็นจังหวัดของตุรกีทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือของอานาโตเลีย มีเมืองหลักคือบัยบูร์ท มีประชากรเพียง 74,412 คนซึ่งถือเป็นจังหวัดที่มีประชากรน้อยที่สุดในตุรกี

อ้างอิง
จังหวัดบีเลจิค
จังหวัดบีเลจิค ( ) เป็นจังหวัดทางภาคตะวันตกกลางของตุรกี มีอาณาเขตทางทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดบูร์ซา ทิศเหนือติดต่อกับจังหวัดโกจาเอลีและจังหวัดซาการ์ยา ทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดโบลู ทิศตะวันออกเฉียงใต้ติดต่อกับจังหวัดเอสกีเชฮีร์ และทิศใต้ติดต่อกับจังหวัดกือตาห์ยา โดยมีพื้นที่ 4,307 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 225,381 คน

อ้างอิง
จังหวัดบิงเกิล
จังหวัดบิงเกิล ( ; ; ) เป็นจังหวัดของตุรกีทางตะวันออกของอานาโตเลีย ก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1946 โดยแยกออกจากการเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดเอลาซือและจังหวัดเอร์ซินจัน โดยในอดีตใช้ชื่อจังหวัดว่า จังหวัดชาปักชูร์ (Çapakçur Province; ) จนถึง ค.ศ. 1950 มีจังหวัดล้อมรอบคือจังหวัดตุนเจลี จังหวัดเอร์ซุรุม จังหวัดมุช จังหวัดดียาร์บาคือร์ จังหวัดเอร์ซินจัน และจังหวัดเอลาซือ โดยมีเมืองหลักคือบิงเกิล มีพื้นที่ 8,125 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 255,170 คน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวเคิร์ดพูดภาษาตุรกีและภาษาซาซากิเป็นหลัก

อ้างอิง
จังหวัดบิตลิส
จังหวัดบิตลิส ( ; ) เป็นจังหวัดทางภาคตะวันออกของตุรกี ตั้งอยู่บริเวณทางตะวันตกของทะเลสาบวาน ประชากรส่วนใหญ่ในจังหวัดนี้เป็นชาวเคิร์ด

อ้างอิง
จังหวัดโบลู
จังหวัดโบลู ( ) เป็นจังหวัดทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของตุรกี ซึ่งเป็นจุดกึ่งกลางระหว่างอังการาซึ่งเป็นเมืองหลัก และอิสตันบูลซึ่งเป็นเมืองใหญ่สุดของประเทศ โดยมีพื้นที่ 7,410 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 271,208 คน

อ้างอิง
จังหวัดบูร์ดูร์
จังหวัดบูร์ดูร์ ( ) เป็นจังหวัดทางภาคตะวันออกเฉียงใต้ของตุรกี มีอาณาเขตทางทิศใต้ติดต่อกับจังหวัดมูลาและจังหวัดอันทัลยา ทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดเดนิซลี ทิศเหนือติดต่อกับจังหวัดอัฟยอนคาราฮิซาร์ และทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดอิสปาร์ตา มีพื้นที่ 6,887 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 258,868 คน โดยมีเมืองหลักคือบูร์ดูร์

จังหวัดบูร์ดูร์ตั้งอยู่ในภูมิภาคทะเลสาบของตุรกีและมีทะเลสาบหลายแห่งซึ่งมีหลายขนาด โดยทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดได้แก่ ทะเลสาบบูร์ดูร์ ซึ่งตั้งชื่อตามจังหวัด และรองลงมาคือทะเลสาบซัลดาซึ่งถูกพิจารณาว่าเป็นทะเลสาบที่สะอาดที่สุดในโลก

อ้างอิง
จังหวัดชานักคาแล
จังหวัดชานักคาแล ( ) เป็นจังหวัดทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของตุรกี ชื่อจังหวัดตั้งจากชื่อเมืองชานักคาแลซึ่งเป็นเมืองหลักของจังหวัดนี้

อ้างอิง
จังหวัดชังคือรือ
จังหวัดชังคือรือ ( ) เป็นจังหวัดของตุรกีซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับอังการาซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศ โดยมีเมืองหลักคือชังคือรือ

อ้างอิง
จังหวัดโชรุม
จังหวัดโชรุม ( ) เป็นจังหวัดในภูมิภาคทะเลดำของตุรกี แต่ไม่ได้ตั้งอยู่ติดทะเลและมีลักษณะภูมิประเทศคล้ายกับภูมิภาคอานาโตเลียกลางมากกว่าภูมิภาคชายฝั่งทะเลดำ มีเมืองหลักคือโชรุม และมีทะเบียนพาหนะคือ 19

อ้างอิง
จังหวัดเดนิซลี
จังหวัดเดนิซลี ( ) เป็นจังหวัดของตุรกีทางภาคตะวันตกของอานาโตเลีย ตั้งอยู่บนที่สูงบริเวณชายฝั่งทะเลอีเจียน มีอาณาเขตทางทิศเหนือติดต่อกับจังหวัดอูชัก ทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดบูร์ดูร์ จังหวัดอิสปาร์ตา จังหวัดอัฟยอน ทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดไอดึน จังหวัดมานิซา และทิศใต้ติดต่อกับจังหวัดมูลา มีพื้นที่ 11,868 ตารางกิโลเมตร และมีเมืองหลักคือเดนิซลี

อ้างอิง
จังหวัดดึซแจ
จังหวัดดึซแจ ( ) เป็นจังหวัดทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของตุรกี ตั้งอยู่บริเวณชายฝั่งทะเลดำและเป็นทางผ่านของทางหลวงหลักที่เชื่อมระหว่างอิสตันบูลกับอังการา มีเมืองหลักคือดึซแจ

จังหวัดดึซแจเป็นจังหวัดที่แยกตัวออกจากจังหวัดโบลูหลังจากประสบภัยพิบัติแผ่นดินไหวร้ายแรงในเมืองเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1999

เมื่อปี ค.ศ. 2017 จังหวัดดึซแจมีประชากรทั้งหมดจำนวน 377,610 คน

อ้างอิง
จังหวัดเอลาซือ
จังหวัดเอลาซือ ( ) เป็นจังหวัดของตุรกี มีเมืองหลักคือเอลาซือ และเป็นจังหวัดซึ่งเป็นที่ตั้งของแหล่งกำเนิดแม่น้ำยูเฟรทีส

ในปี ค.ศ. 2014 จังหวัดเอลาซือมีประชากร 568,753 คน และมีพื้นที่ 8,455 ตารางกิโลเมตร ซึ่งครอบคลุมโดยทะเลสาบทั้งเทียมและธรรมชาติ

อ้างอิง
จังหวัดแอร์ซินจัน
จังหวัดแอร์ซินจัน ( ) เป็นจังหวัดของตุรกีทางภาคตะวันออกของอานาโตเลีย มีเมืองหลักคือแอร์ซินจัน ซึ่งเป็นเมืองที่สร้างใหม่หลังจากได้รับความเสียหายจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวเมื่อปี ค.ศ. 1939

อ้างอิง
จังหวัดบูร์ซา
จังหวัดบูร์ซา ( ) เป็นจังหวัดของตุรกีทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของอานาโตเลียที่อยู่บริเวณชายฝั่งทะเลมาร์มารา มีอาณาเขตทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดบาลึเกซีร์ ทิศใต้ติดต่อกับจังหวัดกือตาห์ยา ทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดบิเลชิกและจังหวัดซาการ์ยา ทิศตะวันออกเฉียงเหนือติดต่อกับจังหวัดโกจาเอลี และทิศเหนือติดต่อกับจังหวัดยาโลวา มีพื้นที่ 11,043 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 2,842,547 คน (ค.ศ. 2015)

อ้างอิง
จังหวัดเอดีร์แน
จังหวัดเอดีร์แน ( ) เป็นจังหวัดของตุรกี มีอาณาเขตทางทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดเตกีร์ดาและจังหวัดกึร์กลาเรลี ทิศตะวันออกเฉียงใต้ติดต่อกับคาบสมุทรกัลลิโพลีซึ่งอยู่ในจังหวัดชานักกาเล และมีพรมแดนทางทิศเหนือติดต่อกับประเทศบัลแกเรียและทิศตะวันตกติดต่อกับประเทศกรีซ

อ้างอิง
จังหวัดแอร์ซูรุม
จังหวัดแอร์ซูรุม ( ) เป็นจังหวัดทางภาคตะวันออกของอานาโตเลียของตุรกี มีอาณาเขตทางทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดการ์สและจังหวัดอารือ ทางทิศใต้ติดต่อกับจังหวัดมุชและจังหวัดบิงเกิล ทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดเอร์ซินจันและจังหวัดไบบูร์ต ทิศเหนือติดต่อกับจังหวัดริเซและจังหวัดอาร์ตวิน และทิศตะวันออกเฉียงเหนือติดต่อกับจังหวัดอาร์ดาฮาน

อ้างอิง
จังหวัดดียาร์บาคือร์
จังหวัดดียาร์บาคือร์ ( ; ; ) เป็นจังหวัดทางภาคตะวันออกเฉียงใต้ของตุรกีมีพื้นที่ 15,355 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 1,528,958 คน มีเมืองหลักคือดียาร์บาคือร์

อ้างอิง
จังหวัดเอสคีเชฮีร์
จังหวัดเอสคีเชฮีร์ ( ) เป็นจังหวัดทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของตุรกี มีอาณาเขตทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือติดต่อกับจังหวัดบิเลชิก ทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดกือตาห์ยา ทิศตะวันตกเฉียงใต้ติดต่อกับจังหวัดอัฟยอน ทิศใต้ติดต่อกับจังหวัดกอนยา ทิศตะวันออกติดกับจังหวัดอังการา และทิศเหนือติดต่อกับจังหวัดโบลู

อ้างอิง
จังหวัดกาซีอันเท็พ
จังหวัดกาซีอันเท็พ ( ) เป็นจังหวัดในภาคกลางตอนใต้ของตุรกี มีเมืองหลักคือกาซีอันเท็พ มีอาณาเขตทางทิศเหนือติดต่อกับจังหวัดอาดึยามัน ทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดชานลึอูร์ฟา ทิศใต้ติดต่อกับประเทศซีเรียและจังหวัดกิลิส ทิศตะวันตกเฉียงใต้ติดต่อกับจังหวัดฮาไต ทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดออสมานิเย และทิศตะวันตกเฉียงเหนือติดต่อกับจังหวัดกาห์รามันมารัช

อ้างอิง
จังหวัดกีเรซุน
จังหวัดกีเรซุน ( ) เป็นจังหวัดของตุรกีบริเวณชายฝั่งทะเลดำ มีอาณาเขตทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดแตรบซอน ทิศตะวันออกเฉียงใต้ติดต่อกับจังหวัดกือมืสฮาเน ทิศใต้ติดต่อกับจังหวัดซีวัส และทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดออร์ดู โดยมีเมืองหลักคือกีเรซุน

อ้างอิง
จังหวัดกือมึชฮาแน
จังหวัดกือมึชฮาแน ( ) เป็นจังหวัดทางตอนเหนือของตุรกี มีอาณาเขตทางทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดบัยบูร์ท ทิศเหนือติดต่อกับจังหวัดทรับซอน และทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดกีเรซุนและจังหวัดแอร์ซินจัน

อ้างอิง
จังหวัดฮักชารี
จังหวัดฮักชารี ( ; ) เป็นจังหวัดทางภาคตะวันออกเฉียงใต้ของตุรกี มีศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่เมืองฮักชารี ( ) ซึ่งเป็นเมืองหลักของจังหวัด โดยแยกออกจากจังหวัดวานเมื่อ ค.ศ. 1936 มีอาณาเขตทางทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดชือร์นัคและทิศเหนือติดต่อกับจังหวัดวาน โดยประชากรส่วนใหญ่ในจังหวัดเป็นชาวเคิร์ด

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม
* 
*
จังหวัดฮาทัย
จังหวัดฮาทัย ( , ) เป็นจังหวัดและเทศบาลนครที่ตั้งอยู่ใต้สุดของประเทศตุรกี มีพื้นที่ทั้งหมด และมีประชากร 1,686,043 คน (ค.ศ. 2022) พื้นที่ส่วนใหญ่ของจังหวัดตั้งอยู่นอกคาบสมุทรอานาโตเลีย โดยทอดยาวตามแนวชายฝั่งตะวันออกของทะเลลิแวนไทน์ จังหวัดนี้มีอาณาเขตติดต่อกับประเทศซีเรียทางทิศใต้และทิศตะวันออก ติดกับจังหวัดอาดานาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ติดกับจังหวัดออสมานีแยทางทิศเหนือ และติดกับจังหวัดกาซีอันเท็พทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ พื้นที่บางส่วนตั้งอยู่บนที่ราบชูคูโรวา (Çukurova) ซึ่งเป็นที่ราบอันอุดมสมบูรณ์ขนาดใหญ่ในภูมิภาคซิลิเซีย จังหวัดฮาทัยมีศูนย์กลางการบริหารอยู่ที่เมืองอันทักยา (แอนติออกในสมัยโบราณ) ทำให้ที่นี่เป็นหนึ่งในสามจังหวัดของตุรกีที่ไม่ไ
องอันทักยา (แอนติออกในสมัยโบราณ) ทำให้ที่นี่เป็นหนึ่งในสามจังหวัดของตุรกีที่ไม่ได้ตั้งชื่อจังหวัดตามชื่อเมืองศูนย์กลางการบริหารหรือชื่อเมืองตั้งถิ่นฐานใด ๆ ส่วนเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองของจังหวัดคืออิสเคนเดรุน (อดีตมีชื่อว่า อะเล็กซานเดรตตา) ทั้งนี้ อำนาจอธิปไตยเหนือพื้นที่ส่วนใหญ่ของจังหวัดเคยเป็นข้อพิพาททางดินแดนระหว่างตุรกีกับประเทศเพื่อนบ้านอย่างซีเรีย ซึ่งเคยอ้างสิทธิ์ว่าจังหวัดนี้มีประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวอาหรับ และได้แยกตัวออกจากดินแดนของซีเรียโดยละเมิดข้อตกลงในอาณัติฝรั่งเศสเหนือซีเรียและเลบานอนที่จัดตั้งขึ้นหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง อย่างไรก็ตาม ประเด็นความขัดแย้งดังกล่าวได้สงบลงและไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ นับตั้งแต่ความสัมพันธ์ซีเรีย–ต
มขัดแย้งดังกล่าวได้สงบลงและไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ นับตั้งแต่ความสัมพันธ์ซีเรีย–ตุรกีเริ่มฟื้นตัวขึ้นในช่วงทศวรรษ 2000
อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
* 
*

อ่านเพิ่ม
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* Hatay News
* pictures Photo Gallery 
* the provincial governor's website
* Pictures of Antakya
* Pictures of Antakya Museum
* Pictures of Hatay
* Flag and info of the Republic of Hatay
* Hatay Weather Forecast Information
* Hatay Radio Stations
* Tourist Information and pictures about Hatay/Antakya with Webcams and weather information
* Hatay Radio Station

;ภาษาตุรกี
* The local newspaper
* Mustafa Kemal University
* The local newspaper
จังหวัดอือดือร์
จังหวัดอือดือร์ ( ) เป็นจังหวัดทางตะวันออกของตุรกี มีพรมแดนติดต่อกับอาร์มีเนีย อาเซอร์ไบจาน (พื้นที่นาคีชีวัน) และอิหร่าน

อ้างอิง
จังหวัดอึสพาร์ทา
จังหวัดอึสพาร์ทา ( ) เป็นจังหวัดทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของตุรกี มีอาณาเขตทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือติดต่อกับจังหวัดอัฟยอน ทิศตะวันตกเฉียงใต้ติดต่อกับจังหวัดบูร์ดูร์ ทิศใต้ติดต่อกับจังหวัดอันทัลยา และทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดกอนยา มีเมืองหลักคืออึสพาร์ทา

อ้างอิง
จังหวัดอิสตันบูล
จังหวัดอิสตันบูล ( ), หรือเทศบาลนครอิสตันบูล ( ) เป็นจังหวัดของตุรกี มีพื้นที่ 5,343.02 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่ในภูมิภาคมาร์มาราซึ่งอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ มีอาณาเขตทางทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดเตกีร์ดาและทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดโกจาเอลี โดยมีช่องแคบบอสฟอรัสที่อยู่ระหว่างทะเลดำทางทิศเหนือและทะเลมาร์มาราทางทิศใต้คั่นจังหวัดเป็นฝั่งยุโรปและฝั่งเอเชีย จึงถือเป็นจังหวัดข้ามทวีปเช่นเดียวกับจังหวัดชานักกาเล

อ้างอิง
จังหวัดอิซมีร์
จังหวัดอิซมีร์ ( ) เป็นจังหวัดของตุรกีทางตะวันตกของอานาโตเลีย ซึ่งตั้งอยู่บริเวณชายฝั่งทะเลอีเจียน มีเมืองหลักคืออิซมีร์

อ้างอิง
จังหวัดคาราบึค
จังหวัดคาราบึค ( ) เป็นจังหวัดที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล ทางตอนเหนือของอานาโตเลียในตุรกี แยกจากจังหวัดซองกุลดัคเมื่อ ค.ศ. 1995

อ้างอิง
จังหวัดคารามัน
จังหวัดคารามัน ( ) เป็นจังหวัดทางตอนกลางของตุรกี มีเมืองหลักคือคารามัน

สมุดภาพ

Image:Kahve1.jpg|Görmeli, a village in Ermenek district
Image:Andıkara_neighbourhood_of_Akpınar_village,_Ayrancı,_Karaman.jpg|Akpınar village in Ayrancı district
File:Dod.jpg|View of Ala Bridge near Ermenek

อ้างอิง
จังหวัดคาร์ส
จังหวัดคาร์ส ( ) เป็นจังหวัดทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของตุรกี มีพรมแดนติดต่อกับประเทศอาร์มีเนีย มีเมืองหลักคือคาร์ส

อ้างอิง
จังหวัดคัสทาโมนู
จังหวัดคัสทาโมนู ( ) เป็นจังหวัดในภูมิภาคทะเลดำทางตอนเหนือของตุรกี มีอาณาเขตทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดซีนอพ ทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดบาร์ทึนและจังหวัดคาราบึค ทิศใต้ติดต่อกับจังหวัดชังคือรือ ทิศตะวันออกเฉียงใต้ติดต่อกับจังหวัดโชรุม และทิศเหนือติดต่อกับทะเลดำ

อ้างอิง
จังหวัดคีลิส
จังหวัดคีลิส ( ) เป็นจังหวัดตอนกลางใต้ของตุรกี มีพรมแดนติดต่อกับซีเรีย มีเมืองหลักคือคีลิส

ในอดีตจังหวัดคีลิสเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดกาเซียนเตปและแยกออกมาเมื่อ ค.ศ. 1994

อ้างอิง
จังหวัดคือรึกคาแล
จังหวัดคือรึกคาแล ( ) เป็นจังหวัดของตุรกีซึ่งเป็นศูนย์กลางทางด้านอุตสาหกรรม มีเมืองหลักคือคือรึกคาแล

อ้างอิง
วัดพระธาตุดอยกู่แก้ว
วัดพระธาตุดอยกู่แก้ว เป็นวัดและโบราณสถานในอำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย ชาวบ้านเชื่อว่าสร้างขึ้นมาในสมัยอาณาจักรโยนกเชียงแสน เพื่อประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ ได้แก่ พระบรมเกศาธาตุและพระบรมธาตุตาตุ่มขวา บริเวณถนนทางขึ้นด้านหน้าวัดสามารถมองเห็นบริเวณพื้นที่ชุ่มน้ำเวียงหนองหล่มทั้งหมด
วัดแห่งนี้ชื่อปรากฏในพงศาวดารของโยนก ชื่อวัด "กู่แก้ว" สันนิษฐานว่าเพี้ยนมาจากคำว่า คู่แก้ว ซึ่งตามตำนานเล่าว่ามีการบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ณ วัดแห่งนี้รวมสองครั้ง ซึ่งพระบรมสารีริกธาตุหรือพระธาตุของพระอรหันต์นั้น คนท้องถิ่นเรียกกันว่า แก้ว จึงเป็นที่มาของ คู่แก้ว อันแปลว่าพระธาตุสองพระองค์ นอกจากนี้อาจหมายถึง กู่ ซึ่งแปลว่าพระเจดีย์ในภาษาล้านนา กู่แก้ว จึงอาจหมายถึงพระเจดีย์ที่ประดิษฐานพระธาตุเช่นกัน

อ้างอิง
ถ้ำพระโพธิสัตว์
ถ้ำพระโพธิสัตว์ หรือ ถ้ำเขาน้ำพุ เป็นถ้ำในจังหวัดสระบุรี ที่มีความสำคัญเชิงประวัติศาสตร์ เนื่องจากเป็นที่พบหลักฐานทางโบราณคดีที่สำคัญภายในถ้ำคือภาพสลักนูนต่ำที่สร้างขึ้นในสมัยทวารวดี สภาพค่อนข้างสมบูรณ์ คาดว่าสร้างขึ้นในราวพุทธศตวรรศที่ 13-15 ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของวัดถ้ำพระโพธิสัตว์ (วัดพระโพธิสัตว์, วัดถ้ำเขาน้ำพุ) ตำบลทับกวาง อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี

พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มหาราช เคยเสด็จฯ ประพาสถ้ำแห่งนี้ในวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ.2439 สังเกตได้จากรอยแกะสลักอักษรพระปรมาภิธัย จ.ป.ร. บริเวณถ้ำธรรมทัศน์ ซึ่งเป็นถ้ำที่ตั้งอยู่ใกล้เคียงกัน
ในบริเวณเดียวกัน นอกจากถ้ำพระโพธิสัตว์แล้ว ยังประกอบด้วยถ้ำอื่น ๆ ได้แก่ ถ้ำพระธรรมทัศน์, ถ้ำลุมพินีสวนหิน, ถ้ำสงัดเจดีย์

ภาพแกะสลักพระโพธิสัตว์
ภาพแกะสลักพระโพธิสัตว์ปางประทับบาท ล้อมรอบด้วยเทวดา และเทพเจ้าฮินดู ได้แก่ พระอิศวร และ พระนารายณ์ ในลักษณะถวายความเคารพแด่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ลักษณะศิลปะได้รับอิทธิพลจากศิลปะราชวงศ์คุปตะ-หลังคุปตะ รศ.ดร.รุ่งโรจน์ ธรรมรุ่งเรือง คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร ได้ตั้งข้อสังเกตว่าภาพแกะสลักนูนต่ำนี้เป็นภาพที่แสดงถึงพระพุทธเจ้าและเทพเจ้าฮินดูในภาพเดียวกันที่เก่าแก่ที่สุดที่เคยขุดพบในประเทศไทย นอกจากนี้ยังแสดงถึงการแข่งขันระหว่างสองศาสนา หรืออาจแสดงถึงการอยู่ร่วมกันของทั้งสองศาสนา
กรณีการระเบิดทำลายภูเขาหินข้างเคียง
ในปี พ.ศ. 2559 สำนักข่าวหลายแหล่งได้ตีพิมพ์ข่าวการอนุมัติสัมปทานระเบิดภูเขาหินในบริเวณใกล้เคียงกับวัดถ้ำพระโพธิสัตว์ สร้างความกังวลให้บุคลากรผู้เชี่ยวชาญด้านทางประวัติศาสตร์, ประชาชน และพระสงฆ์ในบริเวณวัดเป็นอย่างมาก ว่าการระเบิดภูเขาหินดังกล่าวอาจส่งผลต่อภาพแกะสลักนูนต่ำภายในถ้ำ ซึ่งเป็นโบราณวัตถุสำคัญที่อยู่ในสภาพสมบูรณ์และหายากในประเทศไทย นอกจากนี้ยังกังวลว่าจะส่งผลเสียหายต่อถ้ำอื่น ๆ ในบนิเวณใกล้เคียง ซึ่งมีทั้งวัดที่ชาวบ้านเคารพสักการะ และถ้ำที่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวและอนุสรณ์ทางประวัติศาสตร์

อ้างอิง
เขาคลังนอก
เขาคลังนอก เป็นโบราณสถานที่ค้นพบมานานแล้วในหมู่โบราณสถานของอุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ จังหวัดเพชรบูรณ์ แต่เพิ่งบูรณะแล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2555 ลักษณะของเขาคลังนอกเป็นศาสนสถานขนาดใหญ่ สร้างขึ้นเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 13–14 ในสมัยทวารวดี สันนิษฐานว่าเดิมมีลักษณะเป็นสถูปขนาดใหญ่ที่สามารถขึ้นไปด้านบนได้ ปัจจุบันเหลือเพียงฐานขนาดใหญ่ ทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส ก่อด้วยศิลาแลง สภาพค่อนข้างสมบูรณ์ มีทางขึ้นทั้ง 4 ด้าน กว้างด้านละประมาณ 64 เมตร ความสูงจากฐานถึงยอด ประมาณ 20 เมตร แบ่งเป็น 2 ชั้นหลัก ๆ โดยแต่ละชั้นสูงประมาณ 5 เมตร แต่ละทิศมีเจดีย์รายรอบเล็ก ๆ ซึ่งแสดงถึงความเชื่อเกี่ยวกับมณฑลจักรวาล และอิทธิพลทางสถาปัตยกรรมของอินเดียตอนใต้และชวากลางคล้ายบรมพุทโธ
ศาสตราจารย์ ดร.สันติ เล็กสุขุม คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร สันนิษฐานว่าด้านบนประกอบด้วยลานประทักษิณ สำหรับประกอบพิธีกรรม และเป็นระเบียงที่สามารถเดินวนรอบได้ ลานประทักษิณมีเจดีย์ประธานตั้งอยู่บนสุดสร้างด้วยอิฐ โดยมีฐานอิฐรับยอดเจดีย์อีก 1 ชั้น รวมเป็น 3 ชั้น  มีบันไดทางขึ้นสู่ด้านบนทั้ง 4 ทิศ บันไดมีผนังข้างเป็นชั้นรองเครื่องไม้หลังคา ปากทางขึ้นราวบันไดมีฐานของรูปสลักที่น่าจะเป็นรูปสิงห์คู่ ฐานโค้งเป็นบัว ลานประทักษิณชั้นบนสุดของแต่ละทิศมีซุ้มประตูโค้ง ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว ระเบียงคตหรืออาคารไม้มุมหลังคาล้อมรอยเจดีย์ประธาน และมีเจดีย์ขนาดเล็กประดับตามมุม
นอกจากนี้ รอบฐานเจดีย์ยังมีเจดีย์บริวารกระจายตัวตามแนวทิศหลัก ทิศละสามหลังในระยะห่างเท่า ๆ กัน

ผลการวิเคราะห์ข้อมูลไลดาร์พื้นที่มหาสถูปเขาคลังนอกและโดยรอบ เผยให้เห็นการกระจายตัวของโบราณสถานและแหล่งที่เป็นไปได้ว่าเป็นส่วนประกอบของศาสนสถาน รวมถึงกิจกรรมของมนุษย์ในอดีตรอบ ๆ ซึ่งทำให้เห็นว่าพื้นที่นี้เป็นมากกว่าศาสนสถานในบริบทมหาสถูป แต่อาจเป็น “มหาวิหาร” หรือวิทยาลัยซึ่งเป็นศูนย์กลางการเรียนรู้ที่สำคัญแหล่งหนึ่ง เช่นเดียวกับวิทยาลัยนาลันทา ที่มีบทบาทส่งต่อพุทธศาสนาและงานศิลปะสู่รัฐในพื้นที่ใกล้เคียง

อ้างอิง
ปรางค์สองพี่น้อง
ปรางค์สองพี่น้อง เป็นโบราณสถานภายในอุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ จังหวัดเพชรบูรณ์ มีลักษณะเป็นพระปรางค์หรือปราสาทประธาน ก่อด้วยศิลาแลงเป็นฐานปัทม์ซ้อนกัน 3 ชั้น มีบันไดกึ่งกลางด้าน ยอดปราสาทอยู่ในสภาพชำรุดไม่สามารถระบุรูปทรงได้ ภายในมีแท่นศิลาแลงสันนิษฐานว่าเคยประดิษฐานรูปเคารพ จากการขุดแต่งทางโบราณคดีพบชิ้นส่วนประกอบทางสถาปัตยกรรม เช่น ทับหลังรูปอุมามเหศวร เสาประดับกรอบประตู ชิ้นส่วนศิวลึงค์ ฐานโยนิโทรณะ และประติมากรรมโคนนทิ

สันนิษฐานว่าแรกเริ่มสร้างเป็นเทวาลัยในศาสนาฮินดูลัทธิไศวนิกาย ในราวพุทธศตวรรษที่ 17 และต่อมาในรัชสมัยของพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 ได้ถูกเปลี่ยนให้เป็นวัดในพุทธศาสนานิกายมหายาน

ภาพถ่าย
File:Prang Song Phi Nong-2-HDR-pano.jpg | ภาพแสดงฐาน ศิลาแลง, ล้อมด้วยกำแพง และ ปรางค์สององค์ตั้งเคียงข้างกัน อันเป็นเอกลักษณ์ 
File:Prang Song Phi Nong-002.jpg | ทางเดินตรงไปสู่ปรางค์สองพี่น้อง 
File:Prang Song Phi Nong-007.jpg | ขื่อประตูแสดง พระศิวะ พระชายา พระอุมา และพาหนะ นนทิ 
File:Prang Song Phi Nong-008.jpg | ภาพขยาย: พระศิวะ พระชายา พระอุมา และพาหนะ นนทิ

อ้างอิง