SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดสราภิมุข
วัดสราภิมุข เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลถ้ำน้ำผุด อำเภอเมืองพังงา จังหวัดพังงา
วัดสราภิมุขสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2330 เดิมนั้นวัดตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกหน้าวัดสราภิมุขปัจจุบัน มีนามว่า วัดน้ำลอย เนื่องจากวัดตั้งอยู่ริมคลองพังงา จึงถูกน้ำเซาะตลิ่งพังจนอาคารเสนาสนะต่าง ๆ เสียหายหมด พระสงฆ์จึงได้ย้ายเสนาสนะมาสร้างวัดขึ้น ณ ที่ตั้งปัจจุบัน ขนานนามว่า วัดสระ ต่อมา พ.ศ. 2414 ปีมะแม วันอังคาร เดือน 4 แรม 11 ค่ำ ตามหลักศิลาจารึกที่ฐานชุกชี พระประธานในอุโบสถปรากฏว่า พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสใต้มาถึงวัดสระ ทอดพระเนตรเห็นอุโบสถชำรุดทรุดโทรมมาก พระองค์จึงพระราชทานพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์ และโปรดเกล้าฯ ให้พระยาบริรักษ์ภูธร (ขำ ณ นคร) ผู้ว่าราชการเมืองพังงา เป็นผู้ดำเนินการบูรณะวัดสระขึ้นใหม่ พร้อมทั้งสถาปนาเป
คร) ผู้ว่าราชการเมืองพังงา เป็นผู้ดำเนินการบูรณะวัดสระขึ้นใหม่ พร้อมทั้งสถาปนาเป็นพระอารามหลวง พระราชทานนามว่า วัดประพาสประจิมเขต อันเป็นที่ประชุมถือน้ำพิพัฒน์สัตยาของข้าราชการตลอดมาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 ถึงรัชกาลที่ 7
ในกาลต่อมา วัดขาดการทำนุบำรุง เป็นเหตุให้ทรุดโทรมลงมาก สุดที่จะบูรณะให้มั่นคงดังเดิมได้ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพจึงมีรับสั่งให้สร้างวัดถ้ำพุงช้างขึ้นมา และประทานนามว่า วัดประพาสประจิมเขตแทน สำหรับวัดนี้จึงได้มีนามว่า วัดสระตามเดิม จน พ.ศ. 2486 ได้เปลี่ยนนามเป็น "วัดสราภิมุข" และใช้มาจนถึงปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2415 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 30 เมตร ยาว 39 เมตร

อ้างอิง
วัดวรเชษฐ์ (ตำบลบ้านป้อม)
วัดวรเชษฐ์ (วัดวรเชต) เป็นวัดร้าง ตั้งอยู่ในตำบลบ้านป้อม อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดวรเชษฐารามได้รับการกล่าวถึงในคำให้การชาวกรุงเก่า ระบุว่า เคยเป็นที่ตั้งค่ายรอบกรุงค่ายหนึ่งของพม่าทางด้านทิศตะวันตกของตัวเมือง เรียกว่า "ค่ายวัดวรเชษฐ์ ค่ายบ้านป้อม" ซึ่งสอดคล้องกับร่องรอยของป้อมริมกำแพงวัด
วัดมีรูปแบบสถาปัตยกรรม ราวสมัยอยุธยาตอนกลาง และได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ในสมัยอยุธยาตอนปลายอีกครั้งหนึ่ง โดยมีการสร้างปรางค์เป็นประธานของวัดทางด้านทิศตะวันตกหลังปรางค์ประธานเป็นที่ตั้งของพระอุโบสถ ปรางค์ประธานมีขนาดใหญ่มีบันไดทางขึ้น 4 ทาง โดย 3 ด้านเป็นมุขประดิษฐานพระพุทธรูปยกเว้นด้านทิศตะวันออกที่เป็นทางเข้าไปในเรือนธาตุ ด้านหลังของปรางค์ประธานมีอุโบสถ ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูป 4 องค์หันหลังชนกันซึ่งแทนพระพุทธเจ้า 4 พระองค์ในภัททกัปนี้ ได้แก่ พระกกุสันโธ พระโกนาคมนะ พระกัสสปะ และพระสมณโคดม ซึ่งการสร้างพระพุทธรูป 4 องค์หันหลังชนกันนี้ไม่เจอในศิลปะอยุธยา แต่เจอในศิลปะพม่าและศิลปะล้านนา
ส่วนพระวิหารตั้งอยู่เยื้องออกไปทางด้านทิศใต้ของเจดีย์ประธาน ทางด้านทิศเหนือขององค์ปรางค์ประธานมีเจดีย์รายทรงปราสาท ซึ่งมีลวดลายปูนปั้นประดับองค์ปรางค์ มีศิลปะเกี่ยวเนื่องกับลายพันธุ์พฤกษาในศิลปะล้านนาซึ่งแพร่หลายมากในศิลปะสมัยอยุธยาตอนกลาง

อ้างอิง
วัดปทุมนายก
วัดปทุมนายก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศาลาครุ อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 11 ไร่ 3 งาน 47 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 23 ไร่ 3 งาน 60 ตารางวา ด้านทิศตะวันตกของวัดติดต่อกับคลองบางปลากด
วัดปทุมนายกสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2480 โดยชาวบ้านได้ร่วมใจกันสร้างขึ้นด้วยความเห็นชอบของพระปทุมวรนายก อดีตเจ้าคณะจังหวัดปทุมธานี ที่มาของชื่อ "วัดปทุมนายก" เพราะวัดนี้ตั้งอยู่ในเขตติดต่อระหว่างจังหวัดปทุมธานีกับนครนายก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2487 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2490 ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2481

พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม มักมีน้ำท่วมในฤดูฝน ภายในมีอาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 5.50 เมตร ยาว 12 เมตร กุฏิสงฆ์จำนวน 4 หลัง หอสวดมนต์กว้าง 11 เมตร ยาว 18 เมตร และศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2501
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการจ้อย พ.ศ. 2481–2482 
* พระอธิการชิน พ.ศ. 2483–2488 
* พระครูถาวรบุญวัฒน์ (จวน ปุญฺญกาโม) พ.ศ. 2490 
* พระครูสถิตธรรมโกศล (สถาพร สุวฑฺฒโน) พ.ศ. 2550

อ้างอิง
วัดพิชิตปิตยาราม
วัดพิชิตปิตยาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงน้ำรักษ์ อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 10 ไร่ ทางทิศเหนือติดต่อกับโรงเรียนวัดพิชิตปิตยาราม ทางทิศตะวันออกติดต่อกับคลองระพีพัฒน์
วัดพิชิตปิตยารามสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2429 โดยที่มีขุนอมรภักดี (โก๋) ภรรยามีนามว่า นุท เป็นผู้ดำเนินการสร้างวัดขึ้นในที่ดินของกรมหมื่นพิชิตปรีชากร ชาวบ้านขนานนามว่า วัดโกกนุท ครั้นต่อมา พ.ศ. 2464 ทางคณะสงฆ์ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดพิชิตปิตยาราม" เพื่อเป็นเกียรติอนุสรณ์แก่กรมหมื่นพิชิตปรีชากร แต่ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดคลองสิบสาม เพราะอยู่ใกล้กับคลองสิบสาม วัดพิชิตปิตยารามได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2490 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 10 เมตร ยาว 40 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2515 ด้านการศึกษา ได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2512
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 9 เมตร ยาว 14.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้และครึ่งตึกครึ่งไม้ หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ วิหาร ศาลาท่าน้ำ ศาลาบำเพ็ญกุศล ฌาปนสถาน หอระฆัง ปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถนามว่า หลวงพ่อเล็ก หน้าตักกว้าง 1 ศอก 9 นิ้ว เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้น

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการเหล็ก 
* พระอธิการเหล็ง 
* พระอธิการพ่วง 
* พระอธิการวัน 
* พระอธิการแม้น พ.ศ. 2473–247 
* พระอธิการอ่อน พ.ศ. 2479–2484 
* พระครูพิพัฒน์ธัญเขต พ.ศ. 2485–2544 
* พระครูโสภณคุณานุกูล (วิชิต ธมฺมปิติโก ป.ธ.๓) พ.ศ. 2545

อ้างอิง
วัดกลางบางพระ
วัดกลางบางพระ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางพระ อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม มีพื้นที่กว่า 24 ไร่
วัดกลางบางพระสันนิษฐานว่าสร้างประมาณ พ.ศ. 2326 สร้างขึ้นบริเวณพระพุทธปฏิมากรจมน้ำ อยู่ตรงกลางระหว่างวัดบางพระกับวัดศรีมหาโพธิ์ จึงมีชื่อว่า "วัดกลางบางพระ" มีเรื่องเล่าว่า เมื่อ พ.ศ. 2300 พม่าได้เข้าตีกรุงศรีอยุธยา ทั้งข้าราชบริพารและชาวบ้าน พระพุทธปฏิมากร และต้นศรีมหาโพธิ์ ได้ถูกอพยพไปทางเรือจากแม่น้ำเจ้าพระยาจนถึงคลองบางพระ ระหว่างทางเกิดพายุทำให้เรือล่ม พระพุทธปฏิมากรนั้น จมน้ำ แต่ต้นศรีมหาโพธิ์ลอยไปตามน้ำจากคลองบางพระไปจนถึงตำบลศรีมหาโพธิ์ที่เป็นบริเวณพื้นที่ดอน ต้นศรีมหาโพธิ์ได้เติบโตที่บริเวณนั้น วัดกลางบางพระได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2338
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อสมหวัง เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยหรือสะดุ้งมาร ก่ออิฐถือปูนด้วยกระเบื้องโมเสก จัดสร้างโดย พระครูสุนทรวุฒิคุณ (หลวงพ่อพุฒ สุนทโร) เมื่อ พ.ศ. 2524 เมื่อสร้างเสร็จได้บรรจุมวลสาร แผ่นชนวนต่าง ๆ และประกอบพิธีพุทธาภิเษก พร้อมกับอัญเชิญ พระพุทธรูป 9 นิ้ว จำนวน 99 องค์ บรรจุไวัใน องค์หลวงพ่อสมหวัง ประชาชนมักมากราบไหว้ขอพรแก้บนมาก ซึ่งส่วนใหญ่จะประสบผลในเรื่องของการซื้อขายที่ดิน ประสบผลในการการค้า ตำแหน่งหน้าที่การงาน

อ้างอิง
วัดใหม่สุคนธาราม
วัดใหม่สุคนธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัดละมุด อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม

วัดใหม่สุคนธารามตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2364 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2422 อุโบสถมีศิลปะรัตนโกสินทร์ ทาด้วยสีขาวทั้งหลัง หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผา หน้าบันประดับด้วยพระอินทร์ขี่ครุฑ เป็นงานปูนปั้นทั้งหมด
ทางวัดมีประเพณีงานบุญอัฏมีบูชา เป็นประเพณีที่จัดสืบทอดกันมานับร้อยปีแล้ว ภายในงานจะมีการจัดขบวนแห่ของชาวบ้าน ประกอบด้วย ผ้าป่า ดอกไม้ไฟ พลุ ตะไล ไฟพะเนียง และมีการแสดง คติธรรมต่าง ๆ มีการจำลองในเมืองนรกภูมิ จัดขบวนอัญเชิญสังขารขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าขึ้นประดิษฐานเหนือจิตกาธาน เพื่อประกอบพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพ งานบุญประเพณีอัฏฐมีบูชาที่จัดขึ้นประจำทุกปี มีเฉพาะที่จังหวัดนครปฐม และจังหวัดอุตรดิตถ์
รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อคง พ.ศ. 2364 
* หลวงพ่อหอม 
* หลวงพ่อแสง อินฺทโชติ 
* หลวงพ่อเบี้ยว ปทุมรตฺน 
* หลวงพ่อสังวาลย์ พ.ศ. 2496–2497 
* หลวงพ่อย้อย อินฺทโร พ.ศ. 2508–2530 
* หลวงพ่อเชื้อ สิริปญฺโญ พ.ศ. 2531–2545 
* พระครูวนกิจโสภณ พ.ศ. 2545

อ้างอิง
วัดเพลินเพชร
วัดเพลินเพชร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกระทุ่มล้ม อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม
แต่เดิมชาวบ้านบริเวณนี้ เวลาไปทำบุญจะต้องเดินทางไปทำบุญที่วัดนครชื่นชุ่มซึ่งอยู่ห่างไกล และที่ดินในบริเวณนั้น รวมถึงคลองยายปุยเป็นของแม่แก่ปุย และก๋งเพลิน สุยพงษ์พันธ์ สองสามีภรรยาผู้เป็น ต้นตระกูลสุยพงษ์พันธ์ ต่อมาที่ดินผืนนี้รวมถึงคลองแห่งนี้ได้ตกเป็นมรดกของบุตรชายทั้งสองคน คือ นายเพชรและนายบุตร สุยพงษ์พันธ์ ทั้งสองพี่น้องมีความประสงค์ตกลงใจร่วมกันว่าจะได้ถวายที่ดินแปลงนี้เป็นเนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน แด่หลวงพ่อพิณ ลิปตสีโล เจ้าอาวาสรูปแรกของวัดเพลินเพชร ปัจจุบันมรณะภาพไปแล้ว ให้มาร่วมกันก่อสร้างวัดขึ้น ตั้งแต่เริ่มต้นด้วยที่ดินที่เป็นผืนนาแปลงนี้ที่ยังไม่มีสิ่งปลูกสร้างใด ด้วยแรงกำลังของนายบุตร นายเพชร และชาวบ้านดั้งเดิม รวมกับแรงกำลังศรัทธาขอ
สร้างใด ด้วยแรงกำลังของนายบุตร นายเพชร และชาวบ้านดั้งเดิม รวมกับแรงกำลังศรัทธาของเจ้าอาวาสรูปแรก คือหลวงพ่อพิณ จนวัดเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา จนได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2517 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522 ปัจจุบันมีพระครูปฐมวชิราภรณ์ (อนงค์ คมฺภีโร) เป็นเจ้าอาวาส
รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูสีลวัตวิบูล (ตปสีโล) พ.ศ. 2517–2553 
* พระครูปลัด เพอ พลญาโณ พ.ศ. 2554–2557
* พระครูปฐมวชิราภรณ์ (อนงค์ คมฺภีโร)

อ้างอิง
วัดคงคาพิมุข
วัดคงคาพิมุข เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตะกั่วป่า อำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงา เป็นสถานปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด จัดกิจกรรมบวชชีพราหมณ์ในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ของทุกเดือน ปัจจุบันมีพระครูนันทปัญญากร (สมศักดิ์ นนฺทปญฺโญ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดคงคาพิมุขสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2305 เดิมมีชื่อว่า วัดคงคา เนื่องจากสภาพพื้นที่เป็นที่ราบลุ่มน้ำท่วมถึง ต่อมา พ.ศ. 2483 เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดคงคาพิมุข" มีโบราณสถานที่ได้รับการขึ้นทะเบียนจากกรมศิลปากรเมื่อ พ.ศ. 2539 คือ อุโบสถรูปทรงปักษ์ใต้ อุโบสถก่ออิฐถือปูน ฐานบัวเตี้ย ภายในระดิษฐานองค์ พ่อท่านเจ้าฟ้า มีตำนานเล่าขานสืบต่อกันว่า เมื่อ พ.ศ. 2275 กรุงศรีอยุธยาเกิดสงครามกลางเมือง เชื้อพระวงศ์ชั้นเจ้าฟ้าพระองค์หนึ่งได้หลบหนีมาทางเมืองตะกั่วป่า ทำการผนวชที่วัดคงคาพิมุขและได้สร้างอุโบสถพร้อมทั้งพระประธาน ชาวเมืองตะกั่วป่าขนานนามตามผู้สร้างซึ่งเป็นเชื้อพระวงศ์ชั้นเจ้าฟ้าว่า สมเด็จท่านเจ้าฟ้า และเพิ่มเติมเป็น พ่อท่าน และมีเจดีย์องค์ปร
แอเน็ว
แอเน็ว ( บางครั้งสะกดเป็น Annau; ) เป็นเมืองในประเทศเติร์กเมนิสถาน ซึ่งเป็นเมืองหลักของจังหวัดอาฮัลและอยู่ห่างจากอาชกาบัตทางตะวันออกเฉียงใต้ 8 กิโลเมตร โดยเชื่อมกันด้วยทางหลวงสายเอ็ม37

ศัพทมูลวิทยา
ชื่อเมืองมาจากภาษาเปอร์เซียว่า ออเบเนา (آب نو) หมายถึง "น้ำจืด"

โบราณคดี

บริเวณนี้มีวัฒนธรรมแอเน็วในสมัยยุคทองแดงที่สืบถึง 4500 ปีก่อนคริสตกาล ตามมาด้วยวัฒนธรรมเจตุนในยุคหินใหม่ตามลำดับวัฒนธรรมในเติร์กเมนิสถานใต้

มีการขุดค้นที่แอเน็วด้วยความร่วมมือระหว่างเติร์กเมน-สหรัฐ ในการสำรวจทางโบราณคดีในคริสต์ทศวรรษ 1990 ถึง 2000 แอเน็วยังเป็นที่พักในเส้นทางสายไหมสมัยก่อนด้วย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*ANAW (Anau) iranicaonline.org
วัดประพาสประจิมเขต
วัดประพาสประจิมเขต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท้ายช้าง อำเภอเมืองพังงา จังหวัดพังงา
วัดประพาสประจิมเขต เดิมชื่อ วัดถ้ำพุงช้าง ที่ได้ชื่อว่าวัดถ้ำพุงช้างเพราะที่ตั้งวัดอยู่ติดกับเขาช้างซึ่งมีถ้ำที่พุงของเขาช้างและมีน้ำไหลตลอดปี พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จทางเรือถึงวัดนี้ถึงสองครั้งใน จ.ศ. 1233 ตรงกับ พ.ศ. 2414 สถาปนาวัดนี้ในศิลาจารึกและมีพระรูปของพระองค์ท่านไว้ที่วัด ขนานนามว่า "วัดประพาสประจิมเขต" ดังปรากฏในพระราชหัตถเลขาฉบับที่ 4 เรื่องเสด็จประพาสพังงา ดังนี้ "...ออกไปพ้นตลาดหน่อยหนึ่งก็ถึงวัดประพาสประจิมเขตอยู่ตรงเขาพิงงา วัดนี้เป็นวัดของฉันให้ปฏิสังขรณ์ขึ้นเป็นที่ระลึกในการที่มาเมืองพังงาครั้งก่อนเมื่อจุลศักราช 1233 ปีมะแมตรีศก ที่ตั้งพระอุโบสถเป็นโคกสูง มีอัฒจันทร์ใหญ่ขึ้นสัก 6–7 ขั้น มีกำแพงแก้วล้อมรอบตั
ที่ตั้งพระอุโบสถเป็นโคกสูง มีอัฒจันทร์ใหญ่ขึ้นสัก 6–7 ขั้น มีกำแพงแก้วล้อมรอบตัวพระอุโบสถเป็นขนาดโรงอุโบสถ ในแถบเมืองเหล่านี้ อย่างกว้างกว้างเตี้ย ๆ ช่อฟ้าไม้ดุ้นใหญ่โป้งโล้ง มีพระพุทธรูป 5 องค์ หน้าตาจะเป็นต่อพระประธานวัดวรนายก..."
ต่อมามีการสร้างวัดประพาสประจิมเขตบริเวณถ้ำพุงช้าง วัดประพาสประจิมเขตเดิมจึงเปลี่ยนชื่อมาเป็นวัดสราภิมุข ส่วนถ้ำพุงช้างที่อยู่ภายในบริเวณวัดประพาสประจิมเขต มีความโดดเด่นที่ภายในตัวถ้ำมีลักษณะของหินงอกหินย้อย โดยเฉพาะหินงอกหินย้อยมีลักษณะคล้ายรูปช้างเดี่ยว ๆ ช้างหลายร้อยเชือกเดินตามกันเป็นวงรอบ ช้างนั่งอยู่ใต้ฉัตร เป็นต้น มีศาลพ่อตาเขาช้างที่ประดิษฐานอยู่ใต้หินชะง่อนเขาใกล้กับปากทางเข้า

จากข้อมูลรายงานทะเบียนวัด จังหวัดพังงา ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2475

อ้างอิง
วัดสะตือ (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดสะตือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำป่าสัก ในตำบลท่าหลวง อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ตามหลักฐานเดิมวัดมีพื้นที่ประมาณ 37 ไร่ แต่แม่น้ำกัดเซาะจนเว้าแหว่งเหลือเพียง 15 ไร่เศษ
วัดสะตือสร้างเมื่อ พ.ศ. 2400 พระอุปัชฌาย์บัตร จันทโชติ อดีตเจ้าอาวาสวัดสะตือชี้แจงไว้ในหนังสือสมุดสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ว่า วัดสะตือเดิมอยู่ทางเหนือขึ้นไปไม่ไกลนัก ที่เรียกว่าวัดสะตือเพราะถือเอาต้นสะตือใหญ่ที่มีอยู่ในวัดเป็นนิมิต ต่อมาเมื่อสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) สร้างพระพุทธไสยาสน์ขึ้นแล้ว วัดสะตือจึงย้ายไปตั้งที่บริเวณพระพุทธไสยาสน์ และเรียกนามใหม่ตามตำบลว่า วัดท่างาม ต่อมาเมื่อพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้เสด็จพระราชดำเนินไปทรงนมัสการพระพุทธบาท ได้เสด็จฯ ขึ้นท่าน้ำตำบลนี้ 2 ครั้ง แต่นั้นมาจึงเรียกตำบลใหม่ว่าตำบลท่าหลวง และเรียกนามวัดใหม่ว่า วัดท่าหลวง ต่อมากลับไปเรียก "วัดสะตือ" ตามเดิม
ภายในมีพระพุทธรูปปางไสยาสน์ประดิษฐานทางทิศใต้ของวัด มีขนาดยาว 52 เมตร กว้าง 9 เมตรและสูง 16 เมตร มีศาลาดินหรือวิหารสมเด็จ ซึ่งแต่เดิมเป็นอาคารไม้โปร่งมุงสังกะสีใช้สลักเดือยแทนการตอกตะปูสร้างในสมัยอยุธยาตอนปลายมีรูปทรงเป็นเรือสำเภา ซึ่งสมเด็จพุฒาจารย์โตได้พักอาศัยเมื่อคราวมาคุมการก่อสร้างองค์พระพุทธไสยาสน์ ต่อมาได้สร้างวิหารคู่เชื่อมต่อกันเป็นศาลาน้ำหรือศาลาริมแม่น้ำป่าสัก และยังมีฌาปนสถานซึ่งใช้เป็นเตาน้ำมันแห่งแรกในอำเภอท่าเรือ ภายในอุโบสถมีพระประธาน ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 64 นิ้ว สูง 126 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 และพระปรางค์นาคปรกศิลปะทวารวดีเนื้อหินทรายซึ่งกรมศิลปากรขึ้นทะเบียนโบราณวัตถุไว้ รวมทั้งรอยพระพุทธบาทจำลองอายุนับร้อยปี
วัดไม้รวก (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดไม้รวก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าเรือ อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 9 ไร่ 1 งาน 60 ตารางวา โฉนดเลขที่ 817 อาณาเขตทิศเหนือติดต่อกับถนนสายท่าเรือ-วังแดง ทิศใต้ติดต่อกับแม่น่าสัก ทิศตะวันออกและทิศตะวันตกติดต่อกับคลองควายเดิม มีที่ธรณีสงฆ์ 6 แปลง เนื้อที่ 96 ไร่ 3 งาน 96 ตารางวา โฉนดเลขที่ 7724, 1854, 177, 1870,1851 พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มอยู่ริมแม่น้ำป่าสัก
วัดไม้รวก ชาวบ้านเรียกสั้น ๆ ว่า วัดรวก สร้างขึ้นราว พ.ศ. 2370 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมบริเวณที่ตั้งวัดมีไม้รวกอยู่มาก จึงได้เรียกตามลักษณะภูมิประเทศที่ตั้งวัด เป็นวัดสำคัญทางการศึกษาของอยุธยาในสมัยโบราณในอยุธยา มีโรงเรียนหลวงที่จัดตั้งขึ้นในวัดหลวงเมื่อ พ.ศ. 2429 สำรวจได้ 9 ห้อง ลักษณะเป็นแบบยกพื้นสูงประมาณ 1 เมตร หลังคาและเพดานชำรุดทางวัดมุงสังกะสีไว้เป็นหลังคาลาดลง 3 ชั้น มีขั้นลดซ้อนด้านหน้า และหลังลงชั้นหนังมีจิตรภาพเต็มผนังเป็นเรื่อง พุทธประวัติ เทพชุมนาม ทศชาติชาดก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2522 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 40 เมตรได้ผูกพัทธสีมาวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2524
อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 23 เมตร สร้าง พ.ศ. 2524 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 31 เมตร สร้าง พ.ศ. 2501 หอสวดมนต์กว้าง 9 เมตร ยาว 11 เมตร สร้าง พ.ศ. 2479 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 7 หลัง เป็นอาคารไม้ และมีวิหารเก่าแก่ฐานบัวอ่อนทรงเรือสำเภา ภายในมีภาพจิตรกรรมฝีมือช่างสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ปูชนียวัตถุมี พระประธานในอุโบสถ ปางมารวิชัยสมัยสุโขทัย ที่วิหารพระพุทธไสยาสน์ปูนปั้น ขนาดยาว 3 วา 3 ศอก ที่วิหารอีกหลังหนึ่งมีพระพุทธรูปปางป่าเลไลยก์ปูนปั้น
รายนามเจ้าอาวาส
* พระปลัด
* พระอธิการลอย
* พระครูเนกขัมมวิสุทธิคุณ (ฮวด เกสโร)
* พระครูสังฆรักษ์ทองม้วน ธมฺมโชติโกอนันต์ กนฺตวาโร
* พระครูกันตสีลาภรณ์

อ้างอิง
วัดหัวขัว (จังหวัดลำพูน)
วัดหัวขัว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียงยอง อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน มีเนื้อที่ 2 ไร่ 3 งาน 20 ตารางวา
วัดหัวขัวสร้างเมื่อ พ.ศ. 2350 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494 ประมาณปี พ.ศ. 2348 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก พระเจ้ากาวิละ นำชนเผ่าไทยซึ่งประกอบด้วย ลัวะ ลื้อ ยาง ยอง เข้ามาตั้งรกรากอยู่ในเมืองเชียงใหม่และลำพูน หลังจากที่ชาวยองส่วนหนึ่งได้มาตั้งถิ่นฐานอยู่ใกล้เมืองลำพูน โดยเฉพาะที่บ้านเวียงยอง แต่เมื่ออพยพมาตั้งถิ่นฐานในลำพูนจึงได้พร้อมใจกันสร้างวัดขึ้น ใช้ชื่อว่า วัดหัวข่วงนางเหลียว ปัจจุบันเป็นวัดร้างอยู่เหนือวัดหัวขัวขึ้นไปทางเหนือประมาณ 200 เมตร ต่อมาวัดหัวข่วงนางเหลียวถูกแม่น้ำกวงเซาะตลิ่งพัง ชาวยองสมัยนั้นจึงได้ย้ายวัดมาตั้งในปัจจุบันเมื่อ พ.ศ. 2357 ใช้ชื่อว่า "วัดหัวขัว"

อ้างอิง
วัดพืชนิมิต
วัดพืชนิมิต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองหนึ่ง อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี

วัดพืชนิมิตสร้างเมื่อ พ.ศ. 2468 โดยพระฤทธิ์รณไชย เป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด ชาวบ้านจึงเรียกว่า วัดพระฤทธิ์ แต่ท่านถึงแก่กรรมก่อนที่วัดสร้างแล้วเสร็จ น้องชายของท่านสร้างต่อยังไม่เรียบร้อย ชาวบ้านอันมีนายต่อ นายหอม นายกล่อม นายเชย นายสุน และร้อยตำรวจตรีพิณ ได้ร่วมกันสร้างวัดต่อ วัดพืชนิมิตได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2485 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 24 เมตร ยาว 30 เมตร ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2493
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 9 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 กุฏิสงฆ์ 3 หลัง วิหาร 1 หลัง หอสวดมนต์ 1 หลัง ศาลาการเปรียญประยุกต์ 2 ชั้น 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล 1 หลัง ศาลาท่าน้ำ 1 หลัง ปูชนียวัตถุภายในวัดที่สำคัญคือ พระบรมสารีริกธาตุ พระประธานในอุโบสถจำลองมาจากวิหารพระมงคลบพิตร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และพระพุทธรูปนั่งขัดสมาธิปางอุ้มบาตรศิลปะอยุธยาและเก้าอี้ลายคราม

อ้างอิง
วัดป่าจิตตภาวนา
วัดป่าจิตตภาวนา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 5 ในตำบลคูคต อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี
วัดป่าจิตตภาวนา เดิมมีชื่อว่า วัดฟ้าคราม ตั้งวัดเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2540 สาขาที่ 44 ของวัดหนองป่าพง ของพระโพธิญาณเถร (ชา สุภทฺโท) (หลวงพ่อชา) ต่อมามีผู้ถวายที่ดินแก่หลวงพ่อชา ณ อำเภอลำลูกกา ซึ่งได้จัดตั้งเป็นสำนักสงฆ์จิตตภาวนาราม และมอบหมายให้พระอาจารย์ประสพไชย กันตสีโล มาจำพรรษา โดยได้ปฏิบัติเนสัชชิกธุดงค์เจริญสมาธิวิปัสสนา จนเป็นพระผู้ปฏิบัติดี ปฏิบัติชอบ ต่อมาได้สร้างเป็นวัดป่าจิตตภาวนา สาขาที่ 44 ของวัดหนองป่าพง มีพระอาจารย์ประสพไชย กนฺตสีโล เจ้าอาวาส เป็นวัดปฏิบัติสายหลวงพ่อชา ภายในวัดเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมที่สงบร่มรื่น ต่อมาเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้ขออนุญาตมหาเถรสมาคม สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "ว
2550 ได้ขออนุญาตมหาเถรสมาคม สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดป่าจิตตภาวนา" ด้วยเหตุผลที่ว่า เป็นวัดสายปฏิบัติเจริญภาวนา เหมาะแก่การปฏิบัติธรรม วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553
วัดลานนา
วัดลานนา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลำลูกกา อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 13 ไร่ 3 งาน อาณาเขตทิศเหนือยาว 4 เส้น 10 วา ติดกับที่ดินเอกชน ทิศใต้ยาว 4 เส้น 10 วา ติดกับที่ดินเอกชน ทิศตะวันออกยาว 3 เส้น ติดกับคลองระบายน้ำที่ 9 ทิศตะวันตกยาว 3 เส้น ติดกับที่ดินเอกชน
วัดลานนาสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2453 ไม่ทราบนามผู้สร้าง และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2505 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 120 เมตร ยาว 180 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2513 ด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญ โดยเปิดสอนตั้งแต่ พ.ศ. 2503 และให้ทางราชการสร้างโรงเรียนสอนระดับประถมศึกษา ในที่ดินวัดจำนวนเนื้อที่ 3 ไร่ 2 งาน

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 5.50 เมตร ยาว 11.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 กุฏิสงฆ์ 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์กว้าง 10.50 เมตร ยาว 23.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 และศาลาการเปรียญกว้าง 24 เมตร ยาว 44 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516

อ้างอิง
วัดไทยาวาส
วัดไทยาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไทยาวาส อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม
วัดไทยาวาส เดิมชื่อว่า วัดท่ามอญ เพราะที่ตั้งวัดครั้งนั้นมีพวกมอญจำนวนหนึ่งได้มาอาศัยอยู่ ชาวมอญเหล่านี้ได้ช่วยกันสร้างวัดขึ้นมา กรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1725 เมื่อ พ.ศ. 2484 มีหลักฐานปรากฏอยู่ เช่น อุโบสถหลังเก่า ฃึ่งชำรุดทรุดโทรมมาก ฃึ่งชาวบ้านแถบนั้นได้เล่าสืบต่อกันมาว่า โบสถ์หลังนี้ได้สร้างค่อมหลังเก่าอีกทีหนึ่ง ปัจจุบันยังมีของเก่าเหลืออยู่ คือ ศาลาการเปรียญ 1 หลัง กับศาลาพักร้อนหลังเล็กๆอีกหนึ่งหลัง วัดไทยาวาสได้เจริญขึ้นตามลำดับ เพราะชาวบ้านแถบนี้มีจิตศรัทธาเสื่อมใสเป็นอย่างมาก และได้เปลี่ยนชื่อจาก "วัดท่ามอญ" มาเป็น "วัดไทยาวาส" เมื่อ พ.ศ. 2486 เป็นต้นมา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2531
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ หลวงพ่อโต อายุกว่า 800 ปี และรูปปั้นหลวงพ่อย้อย อดีตเจ้าอาวาสวัดไทยาวาส

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการจันทร์ 
* พระอธิการเสน 
* พระอธิการเถื่อน 
* พระอธิการปิ่น เกตุสมภาร 
* พระอธิการเอี๊ยะ พลายงาม 
* พระอธิการเชย จนฺทโชติ 
* พระอาจารย์ถาด น้องต้นวงษ์ 
* พระครูวิจักษ์ธรรมประจิต พ.ศ. 2480–2536 
* พระครูใบฎีกา วินัย กตคุโณ พ.ศ. 2537–2541 
* พระอาจารย์ไพศาล เตชปญฺโญ พ.ศ. 2542–2546 
* พระครูสังวรสาธุวัตร พ.ศ. 2546

อ้างอิง
วัดบางแก้ว
วัดบางแก้ว อาจหมายถึง

* วัดบางแก้ว จังหวัดฉะเชิงเทรา
* วัดพระบรมธาตุเจดีย์เขียนบางแก้ว หรือ วัดบางแก้ว จังหวัดพัทลุง
* วัดบางแก้ว จังหวัดพิษณุโลก
* วัดบางแก้ว จังหวัดนครปฐม
* วัดบางแก้ว จังหวัดนครสวรรค์
* วัดบางแก้ว จังหวัดสมุทรปราการ
* วัดบางแก้ว จังหวัดสมุทรสงคราม
อายัมมาซักเมระฮ์
อายัมมาซักเมระฮ์ ( ) เป็นอาหารท้องถิ่นมาเลเซีย ซึ่งแปลตรงตัวว่า "ไก่สุกแดง" โดยเป็นไก่ตุ๋นในพริกแกงซัมบัล เนื่องจากเป็นอาหารที่มักปรุงกินเองในบ้านจึงมีสูตรต่างกันหลายสูตร มักเสิร์ฟกับนาซีโตมาโต (nasi tomato) ซึ่งเป็นข้าวที่หุงกับซอสมะเขือเทศหรือมะเขือเทศบด นม เครื่องเทศแห้ง กระเทียม หัวหอม และขิง

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม
* 
*Ayam Masak Merah – Tomato Chicken Curry
วัดบางแก้ว (จังหวัดนครปฐม)
วัดบางแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางแก้ว อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม ปัจจุบันพระครูปฐมสรคุณ (พร ปภากโร) ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาส

วัดบางแก้วตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2340 ซึ่งตรงกับสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น แต่ยังไม่มีหลักฐานที่ปรากฏแน่ชัด โดยวัดบางแก้วอยู่ในบริเวณเดียวกันกับวัดไทร โดยอยู่กันคนละฝั่งคลองบางแก้วมีสะพานเชื่อมถึงกัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2513 ด้านการศึกษา ทางวัดสร้างโรงเรียนพระปริยัติธรรมโดยพระครูศีลกันตาภรณ์และศิษยานุศิษย์ ได้สร้างถวายเมื่อ พ.ศ. 2538 ใช้เป็นสถานที่ศึกษา การจัดการเรียนการสอน แต่ในปัจจุบันได้ย้ายไปสอนที่วัดไทร เพราะมีจำนวนผู้เรียนน้อยลง
อุโบสถวัดบางแก้ว ยังไม่มีการจารึกว่าสร้างขึ้นเมื่อใด แต่อุโบสถสร้างด้วยศิลปะรัตนโกสินทร์ หน้าบันมีการตกแต่งลงลวดลายอย่างเรียบง่าย หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผา หน้าบันมีการประดับด้วยลายไทย

อ้างอิง
กูเวลาปิซ
กูเวลาปิซ ( ) เป็นของหวานอินโดนีเซีย ทำจากแป้งข้าวเจ้านึ่งและประกอบด้วยชั้นสีต่าง ๆ คำ ในภาษาอินโดนีเซียแปลว่า "ชั้น" ขนมชั้นนี้ค่อนข้างเป็นที่นิยมในประเทศอินโดนีเซีย และสามารถพบในประเทศเนเธอร์แลนด์ผ่านความเชื่อมโยงทางอาณานิคม กูเวลาปิซยังเป็นที่นิยมอย่างมากในประเทศมาเลเซีย สิงคโปร์ และบรูไน โดยมีชื่อเรียกว่า นอกจากนี้ ชาวพม่าเชื้อสายจีนนำกูเวลาปิซไปยังพม่าตอนล่าง ที่ซึ่งขนมนี้มีชื่อเรียกว่า กเวลาเบ้ ( ) หรือ กเวลาเบ้ซะ ( )

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Kue Lapis, steamed layered cake recipe
* Kue Lapis Recipe 
* Rainbow Kue Lapis Recipe
วัดบ้านทึง
วัดบ้านทึง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสามชุก อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี

ประวัติ
วัดบ้านทึง เดิมทีวัดบ้านทึงมีอยู่ 2 วัดมีเขตติดต่อกัน คือวัดโพธิเงินและวัดโพธิ์ทอง วัดโพธิ์เงินเป็นที่ตั้งของวัดบ้านทึงในปัจจุบัน ส่วนวัดโพธิ์ทองปัจจุบันเป็นที่ตั้งของโรงเรียนประชาบาล
มีตำนานเล่าว่า วัดแห่งนี้สร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าอู่ทอง พระองค์ได้สร้างวัดให้แก่มเหสีฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวาของพระองค์ คือ วัดโพธิ์เงินและวัดโพธิ์ทอง อีกตำนานหนึ่งเล่าว่า สมัยนั้นเกิดโรคห่าระบาดหนัก มีผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก พระองค์จึงอพยพผู้คนหนีออกจากเมืองทางเกวียน จนมาถึงบ้านทึงแอกเกวียนได้หักลงจึงได้หยุดซ่อมและรอเป็นเวลาหลายวัน จากนั้นได้สั่งให้สร้างวัดขึ้นบริเวณนั้น 3 แห่ง คือ วัดบางแอก วัดรอ และวัดบ้านทึง กล่าวกันว่ามีผู้ติดตามพระองค์ได้ไปขอฟางจากชาวบ้านมาให้วัวกินแต่ชาวบ้านไม่ให้ ต่อมาก็ให้ไปขอหนังสำหรับผูกแอกเกวียน ชาวบ้านก็ไม่ให้ พระเจ้าอู่ทองจึงเรียกชาวบ้านแห่งนี้ว่า พวกบ้านขี้ทึ้ง (บ้านคนขี้เหนียว) ต่อมาได้เพี้ยนมาเป็นบ้านทึง วัดบ้านทึงยั
นี้ว่า พวกบ้านขี้ทึ้ง (บ้านคนขี้เหนียว) ต่อมาได้เพี้ยนมาเป็นบ้านทึง วัดบ้านทึงยังปรากฏอยู่ในนิราศสุพรรณโดยสุนทรภู่
เสนาสนะ
ภายในบริเวณวัดบ้านทึงมีโบราณวัตถุและโบราณสถานที่สำคัญหลายอย่าง เช่น วิหารเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ากว้าง 8.5 เมตร ยาว 13 เมตร ผนังด้านหน้าเจาะช่องประตู 3 ช่อง เป็นแบบซุ้มประตูวงโค้ง ส่วนผนังด้านหลังทั้งสองเจาะช่องหน้าต่างวงโค้งด้านละ 3 ช่อง อาคารหลังนี้ส่วนของหลังคาได้พังทลายลงมาหมดแล้ว จากรูปแบบของอาคารสันนิษฐานว่าเป็นศิลปะอยุธยา
หอไตรอยู่ทางด้านทิศตะวันตกของวิหาร เป็นอาคาร 2 ชั้น มีผังเป็นทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 4.5 เมตร ยาว 7 เมตร อาคารชั้นล่างมีช่องประตูอยู่ทางด้านทิศตะวันตกและทิศใต้โดยทำเป็นช่องประตูจริง 1 ช่อง และมีช่องหน้าต่างรูปวงโค้งขนาบอยู่ด้านข้างส่วนผนังด้านทิศเหนือและทิศตะวันออกเจาะช่องหน้าต่างวงโค้ง 3 ช่องเรียงกัน อาคารชั้นบน มีพื้นเป็นไม้กระดาน ผนังด้านทิศตะวันตกทิศใต้และทิศตะวันตกทิศใต้และทิศตะวันออก เจาะเป็นช่องประตูวงโค้งอยู่ตรงกลางโดยมีซุ้มประตูหลอกขนาบอยู่ทั้งสองข้าง ส่วนผนังด้านทิศเหนือทำเป็นช่องหน้าต่างรูปวงโค้ง 3 บานเรียงกัน กุฏิไม้อายุกว่า 100 ปี ประมาณ 10 หลัง และพระพุทธรูปปางไสยาสน์หรือพระนอนสมัยอยุธยา

อ้างอิง
วัดประตูป่า
วัดประตูป่า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลประตูป่า อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน ที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 4 ไร่ และที่ดินของวัดจำนวน 8 แปลงอยู่รอบบริเวณวัด จำนวน 16.1 ไร่ เป็นที่ตั้งของโรงเรียนวัดประตูป่ารวมอยู่ด้วยในปัจจุบัน

ประวัติ
วัดประตูป่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2301 เป็นชุมชนชาวยองประตูป่าที่อพยพจากการที่พม่ายกทัพมาตีเมืองเหนือ นครหริภุญไชย เมื่อประมาณ พ.ศ.2300 โดยกลุ่มเจ้านายเมืองลำพูนที่อพยพหนีภัยสงครามไปหลบซ่อนตัวอยู่ที่บ้านประตูป่าต่อมาจึงมีการสร้างวัดและหอไตร

ชื่อของวัดตั้งตามที่หมู่บ้าน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2464 สมัยครูบาธรรมชัย เป็นเจ้าอาวาส
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ คือ หอพระไตรปิฏกซึ่งกรมศิลปากรขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน เป็นอาคารไม้สักทั้งหลัง จำนวนเสาทั้งหมด 24 ต้น ยกพื้นเป็น 2 ชั้น ชั้นบนบริเวณที่เก็บ คัมภีร์ มีการยกขึ้นสูงอีกชั้น ด้านหน้าบันแกะสลักลวดลายดอกไม้ ฝังกระจกแก้วตะกั่ว อ่อนช้อยงดงาม ตามแบบฝีมือช่างชาวยอง ฝาผนังไม้ด้านใน และลูกฟักด้านนอกเขียนลายทองเป็นรูป นกยูง และเทวดา รอบทั้งหมด ด้านในห้องเก็บหีบธรรม มีหีบธรรม 9 หีบ
วิหารมีขนาดใหญ่ เป็นรูปทรงล้านนา หน้าบันแกะสลักไม้ปิดทองประดับกระจก เสาวิหารเป็นไม้ ลงลายรดน้ำปิดทอง มีจิตรกรรมฝาผนัง วิหารเดิมหลังเล็ก ไม่ทราบปีก่อสร้างแน่ชัด เคยบูรณะสมัยครูบาธรรมชัยเมื่อ พ.ศ. 2494 โดยก่อเสริมมุขด้านหน้าเพิ่มเติม บูรณะครั้งที่ 2 สมัยพระครูสถิตธรรมากร เมื่อ พ.ศ. 2537
เจดีย์เป็นศิลปะช่างชาวยอง ลักษณะคล้ายองค์พระธาตุหริภุญชัย มีฐานกว้าง 10 เมตร สูง 20 เมตร หุ้มทองจังโก๋ ภายในองค์เจดีย์บรรจุของมีค่า ยอดเจดีย์รูปหม้อคว่ำบรรจุพระตระกูลลำพูน ทั้ง 4 มุมมีเจดีย์เล็ก 4 องค์เสริมรับองค์เจดีย์ให้สูงเด่นเป็นสง่า ภายในรั้วมีกู่บรรจุอัฏฐิครูบาธรรมชัย และกู่พระครูสถิตธรรมากรปิดทองคำเปลว ไม่ทราบปีที่สร้างแน่ชัด บูรณะครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2437 สมัยครูบาอริยะ บูรณะครั้งที่ 2 เมื่อ พ.ศ. 2487 สมัยครูบาธรรมชัย ล่าสุดเมื่อ พ.ศ. 2542 สมัยพระครูสถิตธรรรมากรเป็นเจ้าอาวาส

อ้างอิง
วัดคงคาราม
วัดคงคาราม อาจหมายถึง
;วัดในประเทศไทย
* วัดคงคารามวรวิหาร จังหวัดเพชรบุรี
* วัดคงคาราม อำเภอคลองขลุง จังหวัดกำแพงเพชร
* วัดคงคาราม อำเภอไทรงาม จังหวัดกำแพงเพชร
* วัดคงคาราม จังหวัดขอนแก่น
* วัดคงคาราม จังหวัดฉะเชิงเทรา
* วัดคงคาราม จังหวัดชัยนาท
* วัดคงคาราม จังหวัดชุมพร
* วัดคงคาราม จังหวัดเชียงราย
* วัดคงคาราม จังหวัดเชียงใหม่
* วัดคงคาราม จังหวัดพิจิตร
* วัดคงคาราม จังหวัดพิษณุโลก
* วัดคงคาราม จังหวัดราชบุรี
* วัดคงคาราม อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี
* วัดคงคาราม อำเภอท่าวุ้ง จังหวัดลพบุรี
* วัดคงคาราม จังหวัดสุราษฎร์ธานี
* วัดคงคาราม จังหวัดสุรินทร์
;วัดนอกประเทศไทย
* วัดคงคาราม ประเทศศรีลังกา
วัดนาป่าพง
วัดนาป่าพง (พุทธวจนสถาบัน) เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงทองหลาง อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี ปัจจุบัน พระคึกฤทธิ์ โสตฺถิผโล เป็นเจ้าอาวาสวัดนาป่าพง 
ประวัติ
วัดนาป่าพงตั้งวัดเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 เดิมทีเป็นเป็นผืนนาที่มารดาของ พระคึกฤทธิ์ โสตฺถิผโล ยกถวายหลังจากพระอาจารย์กลับจากการออกธุดงค์ได้มาใช้สถานที่แห่งนี้เป็นที่บำเพ็ญภาวนาและพำนักแต่เพียงผู้เดียว ในระหว่างนั้นสถานที่ดังกล่าวค่อยๆ พัฒนามาตามลำดับ จนเมื่อ พ.ศ. 2545 ได้ขึ้นทะเบียนตั้งเป็น วัดนาป่าพง
วัดนาป่าพง เป็นวัดที่มีชื่อเสียงโด่งดังจาก พระคึกฤทธิ์ โสตฺถิผโล ได้นำคำสอนตามพระธรรมและพระวินัยจากพระโอษฐ์ของพระพุทธเจ้ามาทำให้เข้าถึง เข้าใจได้โดยง่าย ผลิตสื่อธรรมะในรูปแบบต่างๆ ทั้งหนังสือ และสื่ออิเล็กทรอนิกส์ อย่างเช่น ซีดี คลิปวิดีโอ คลิปเสียง เป็นต้น

โดยใช้คำว่า "พุทธวจน" ซึ่งทางพระอาจารย์คึกฤทธิ์กล่าวว่า พุทธวจนเป็นหลักธรรมคำสอนจากพระโอษฐ์ของพระพุทธเจ้า พุทธวจนไม่ใช่คำที่แต่งขึ้นใหม่ หรือคิดขึ้นมาในภายหลังแต่อย่างใด แต่เป็นธรรมะที่เกิดจากการทรงจำหลักคำสอนของพระพุทธเจ้าที่ถูกบันทึกอยู่ในพระไตรปิฎก ซึ่งถ่ายทอดด้วยการใช้พุทธวจนอธิบายพุทธวจนเอง ไม่ใช้ความเห็นของตน และเชื่อมโยงพุทธวจนบทต่างๆ เข้าด้วยกัน เพื่อให้เกิดความเข้าใจ
กรณีอื้อฉาว
การร้องเรียนประเด็นตัดสิกขาบทปาฏิโมกข์
ในปี พ.ศ. 2553 สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ (พศ.) ได้หยิบเรื่องที่มีการร้องเรียน พระคึกฤทธิ์ โสตฺถิผโล เจ้าอาวาสวัดนาป่าพง ที่ประกาศว่าในสิกขาบทพระปาติโมกข์นั้นมี 150 ข้อถ้วน ไม่ใช่ 227 ข้อ ทางวัดนาป่าพงจึงจะสวดพระปาติโมกข์เพียง 150 ข้อ เป็นเหตุให้วัดนาป่าพงถูกตัดออกจากการเป็นวัดสาขาของวัดหนองป่าพง จ.อุบลราชธานี ไปเมื่อปี 2553 เนื่องการพระคึกฤทธิ์ที่ต้องการจะยึดความถูกต้องตามหลักการในพระไตรปิฏกที่เผยแพร่แต่พุทธวจน คำสอนที่ออกจากพระโอษฐ์พระพุทธเจ้า แต่ขัดต่อประเพณีการสวดพระปาติโมกข์ของคณะสงฆ์ไทยทีสืบทอดกันต่อมา
กระทั่งมื่อวันที่ 20 สิงหาคม 2557 มหาเถรสมาคม ได้มีมติออกมาถึง กรณีการตัดศีลในพระปาติโมกข์เหลือ 150 ข้อนั้น มหาเถรสมาคมไม่เอาผิด แต่การสวดปาติโมกข์ตามหลักแท้จริงโดยยึดถือตามพระวินัยปิฏกมติมหาเถรฯยืนยันว่าสงฆ์ควรสวดศีลปาติโมกข์จำนวน 227 ข้อ อนึ่ง สิกขาบทในพระปาติโมกข์มี 150 ถ้วน เป็นปาราชิก 4 สังฆาทิเสส 13 นิสสัคคิยปาจิตตีย์ 30 สุทธิกปาจิตตีย์ 92 ปาฏิเทสนียะ 4 อธิกรณสมถะ 7 แต่ในพระปาติโมกข์ที่สวดกันอยู่ และในคัมภีร์วิภังค์ แห่งสิกขาบท แสดงว่าสิกขาบท 227 ข้อ มีสิกขาบทคือ อนิยต 2 เสขิยวัตร 75 เพิ่มเติมเข้าไปด้วย
คดีความ
เมื่อเดือนเมษายน 2560 จักร์กริช ทรัพย์ไพศาล อดีตศิษย์วัดนาป่าพง เป็นโจทก์ที่ 1 กับพวกรวม 2 คน ได้ยื่นฟ้อง พระคึกฤทธิ์ โสตฺถิผโล
ตศิษย์วัดนาป่าพง เป็นโจทก์ที่ 1 กับพวกรวม 2 คน ได้ยื่นฟ้อง พระคึกฤทธิ์ โสตฺถิผโล เจ้าอาวาสวัดนาป่าพง เป็นจำเลยที่ 1 กับพวกรวม 3 คน ต่อศาลจังหวัดธัญบุรี ในข้อหาฉ้อโกงเงินบริจาคค่าจัดพิมพ์หนังสือพุทธวจน และเงินบริจาคผ่อนซื้อที่ดินข้างวัดนาป่าพง รวมเงินกว่า 515 ล้านบาท ซึ่งพระคึกฤทธิ์ให้การปฏิเสธ ต่อมาจักร์กริชกับพวกได้มาขอเจรจาให้ศาลไกล่เกลี่ย
ต่อมาจักร์กริชได้แถลงต่อหน้าศาลว่า พระคึกฤทธิ์ โสตฺถิผโล มิได้กระทำความผิดฐานฉ้อโกงตามฟ้อง ความผิดดังกล่าวมิได้เกิดขึ้นจริง ตกลงยินยอมขอถอนฟ้องคดีทั้งหมด และขอถอนเรื่องที่ได้ยื่นร้องเรียนต่อหน่วยงานต่างๆ และเขาได้ทำพิธีขอขมาต่อพระคึกฤทธิ์ที่ศาลจังหวัดธัญบุรี เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน 2562 โดยมีสื่อมวลชนมารับฟังและเป็นสักขีพยานในพิธีขอขมาดังกล่าวด้วย 
อ้างอิง
วัดสระบัว (จังหวัดปทุมธานี)
วัดสระบัว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงสนั่น อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัด 10 ไร่ 3 งาน 54 ตารางวา ทางทิศเหนือติดต่อกับคลองรังสิต

วัดสระบัวสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2425 โดยพระอธิการนก นายสมหวัง และนางจู ได้ขนานนามวัดว่า วัดหลุมบัว เพราะมีสระบัวขนาดใหญ่ ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดสระบัว" เมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐาน แต่ชาวบ้านเรียกว่า วัดคลองสิบเอ็ด ตามนามท้องที่ตั้งวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2460 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 6 เมตร ยาว 20 เมตร ด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2512 และให้ทางราชการตั้งโรงเรียนในที่ดินของวัด
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กุฏิสงฆ์จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้และครึ่งตึกครึ่งไม้ หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ ปูชนียวัตถุมี พระประธานในอุโบสถซึ่งกำนันบุญธรรมสร้างถวายและมีพระพุทธโสธรจำลองขนาดหน้าตักกว้าง 60 เซนติเมตร สูง 85 เซนติเมตร

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการนก
* พระอธิการเฟื้อ
* พระอธิการเทียม
* พระปิ่น รักษาการแทนเจ้าอาวาส
* พระอธิการสวิง
* พระอธิการสำรวย
* พระสมุห์เลื่อม จตฺตาวิโล
* พระครูโสภณธัญกิจ (สุชิน)

อ้างอิง
วัดเวฬุวัน (จังหวัดปทุมธานี)
วัดเวฬุวัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางพูน อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินที่ตั้งวัดจำนวน 15 ไร่ ด้านทิศตะวันออกติดต่อกับทางรถไฟสายเหนือ ทิศตะวันตกติดต่อกับคลองเปรมประชากร

วัดเวฬุวันสร้างเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2465 โดยมีพระภิกษุ 2 รูป คือ พระผึ่งและพระจอกเป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด และได้ขนานนามว่า วัดเวฬุวันราษฎร์บำรุงอาราม ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดเวฬุวัน" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2481 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2492 ทางวัดได้ให้ทางราชการตั้งโรงเรียนที่ดินของวัด คือ โรงเรียนวัดเวฬุวัน
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7.30 เมตร ยาว 19.70 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 กุฏิสงฆ์จำนวน 9 หลัง หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ ปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถ หน้าตักกว้าง 1.30 เมตร นอกจากนี้ยังมีพระพุทธรูปปางสมาธิอีกจำนวน 2 องค์ อยู่ที่ศาลาการเปรียญและหอสวดมนต์

อ้างอิง
วัดท่ากระชับ
วัดท่ากระชับ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่เลขที่ 121/3 หมู่ที่ 1 ในตำบลท่ากระชับ อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม
วัดท่ากระชับ หรือ วัดป่า ตั้งวัดเมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2541 โดยมีนายเผดิมชัย สะสมทรัพย์ เป็นผู้ขออนุญาตตั้งวัด เริ่มแรกเป็นสำนักสงฆ์ ชื่อ สำนักสงฆ์วิมุติธรรมสถาน สมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณสังวรเสด็จมาเปิดป้ายเมื่อ พ.ศ. 2528 พื้นที่เดิมเป็นที่รกร้างว่างเปล่า มีเพียงเสนาสนะคือ กุฏิมุงจาก มีพระครูวิมลธรรมธัชเป็นเจ้าอาวาส ต่อมาวัดได้บูรณะมาตามลำดับ จนมีเนื้อที่ราว 29 ไร่เศษ และได้ก่อสร้างอุโบสถกว้าง 20 เมตร ยาว 37 เมตร อุโบสถมีความเรียบง่าย มีความสูงจากพื้นถึงหลังคา 14 เมตร พื้นปูหินแกรนิต ภายในประดิษฐานพระประธาน คือ พระพุทธชินราชจำลอง ขนาดหน้าตัก 149 นิ้ว

อ้างอิง
วัดธาตุ
วัดธาตุ อาจหมายถึง
* วัดธาตุ 
* วัดธาตุ อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น
* วัดสิริมหากัจจายน์ (วัดธาตุ) จังหวัดหนองคาย
* วัดธาตุ จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดธาตุ อำเภอเกษตรสมบูรณ์ จังหวัดชัยภูมิ
* วัดธาตุ (ธาตุเจดีย์) อำเภอบ้านแท่น จังหวัดชัยภูมิ
* วัดธาตุ อำเภอภูเขียว จังหวัดชัยภูมิ
* วัดธาตุ อำเภอท่าอุเทน จังหวัดนครพนม
* วัดธาตุ อำเภอเมือง จังหวัดนครพนม
* วัดธาตุ จังหวัดบุรีรัมย์
* วัดธาตุ จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดธาตุ จังหวัดสุรินทร์
วัดใหม่ห้วยลึก
วัดใหม่ห้วยลึก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวนป่าน อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ 30 ไร่
วัดใหม่ห้วยลึก เดิมมีเนื้อที่ 2 ไร่ 4 งาน ตั้งอยู่บริเวณหมู่ที่ 1 สร้างมาตั้งแต่ พ.ศ. 2443 (โดยประมาณ) แต่ข้อมูลกรมการศาสนาระบุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ในขณะนั้นมีชาวบ้านเริ่มมาอาศัยอยู่รอบวัด จึงเห็นว่าไม่สงบ ไม่เหมาะแก่การปฏิบัติธรรม ทางวัดจึงได้ย้ายออกมาตั้งอยู่ที่อยู่ปัจจุบัน เจ้าอาวาสที่ปกครองวัดอยู่คือ พระอาจารย์โสฬส ในตอนนั้นมีกุฏิอยู่หลังหนึ่งซึ่งเป็นแบบรวม คือ หอสวดมนต์ หอฉันและเป็นกุฏิด้วยมีโบสถ์หนึ่งหลังแต่ยังไม่มีเมรุ เมื่อพระอาจารย์โสฬสมรณภาพแล้ว จึงได้อาราธนาพระอธิการปลีก ขนฺติพโล จากวัดหนองดินแดงมาเป็นเจ้าอาวาส ครั้งพระอธิการปลีก ขนฺติพโล มรณภาพจึงได้กราบนิมนต์พระอธิการเสม สุธมฺโม ซึ่งขณะนั้นอยู่วัดพระงามมาเป็นเจ้าอาวาสในช่วงที่ท
กราบนิมนต์พระอธิการเสม สุธมฺโม ซึ่งขณะนั้นอยู่วัดพระงามมาเป็นเจ้าอาวาสในช่วงที่ท่านพระอธิการเสมได้มาอยู่ ได้มีความพัฒนาอย่างมากอย่างเห็นได้ชัด
ในสมัยที่อาจารย์โสฬสปกครองอยู่ ได้สร้างอุโบสถขึ้นเป็นครั้งแรก เมื่อมรณะภาพแล้ว ต่อมาพระอธิการปลีก ขนฺติพโล ได้สร้างศาลาการเปรียญขึ้น 1 หลังและเมรุอีก 1 หลัง เมื่อพระอธิการปลีก ขนฺติพโล ได้มรณะภาพลงต่อมาพระอธิการเสม สุธมฺโม ได้ซื้อที่ดินเพิ่ม 10 งาน เพื่อสร้างกุฏิหลังใหม่เป็นกุฏิตึกปูนสองชั้นสร้างเสร็จ พ.ศ. 2533 ต่อมาได้สร้างหอระฆังขึ้นเป็นแบบสองชั้นพร้อมกับหอปริยัติธรรม ต่อมาได้ซื้อที่ดินเพิ่มขึ้นอีก 14 ไร่ 2 งาน ต่อมาได้ย้ายศาลาการเปรียญเข้ามาอยู่ข้างกุฏิหลังใหม่ ต่อมาได้สร้างเมรุหลังใหม่ขึ้นแทนหลังเก่าเป็นแบบเมรุลอย
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อแดงเป็นพระประธานประจำอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปั้น ขนาดสูง 2.80 หน้าตักกว้าง 1.80 เมตร มีเรื่องเล่าว่า เป็นหนึ่งในพระพุทธรูป 3 องค์ ที่ปรากฏขึ้นที่บริเวณแม่น้ำริมวัดมโนธรรมาราม จังหวัดกาญจนบุรี พระอาจารย์โสฬสได้นิมนต์หลวงพ่อแดงมาประดิษฐานยังวัดใหม่ห้วยลึก หลวงพ่อแดงเป็นพระพุทธรูปแบบสมัยอยุธยาตอนต้น แต่เดิมองค์หลวงพ่อเป็นเนื้อศิลาแลง และครั้งแรกที่ชาวบ้านพบหลวงพ่อที่ลอยน้ำอยู่เห็นเป็นองค์สีแดง จึงขนานนามว่า หลวงพ่อแดง

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์โสฬร 
* พระอธิการปลีก ขนฺติพโล 
* พระครูสุโชติธรรมจารี (เสม สุธมฺโม) 
* พระประยงค์ เปมสีโล 
* พระปลัด มณี วฑฺฒโน

อ้างอิง
วัดสระบัว (จังหวัดเพชรบุรี)
วัดสระบัว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองกระแชง อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี
กรมการศาสนาระบุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2484 เมื่อพิจารณาจากหลักฐานที่เหลืออยู่สันนิษฐานว่าเป็นวัดที่มีมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา อุโบสถทรงสำเภา สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ช่วงที่พระเจ้าปราสาททองครองราชย์ มีขนาดกะทัดรัด ฐานแอ่นโค้ง ผนังมีเสาอิงประดับ หน้าบันด้านทิศตะวันออกประดับลายปูนปั้นรูปพระนารายณ์ทรงอสูร ประกอบด้วยลายลายกระหนกช่อพุ่มหางโต บานหน้าต่างเป็นพุ่มข้าวบิณฑ์ บานประตูเป็นลายเซี่ยวกลาง และทวารบาลบนเพดานตีเป็นกรอบเขียนลายดวงดารา ภายในมีภาพจิตรกรรมและพระประธานสมัยอยุธยา พัทธสีมารอบอุโบสถ ทำจากศิลาทรายแดงจำหลักลาย ตั้งช้อนกัน 2 ใบ บริเวณฐานเสมามีปูนปั้นรูปยักษ์และคน 12 ชาติ แยกใบพัทธสีมาทั้ง 4 ทิศ ฝีมือสกุลช่างสมัยอยุธยาที่ย
ปูนปั้นรูปยักษ์และคน 12 ชาติ แยกใบพัทธสีมาทั้ง 4 ทิศ ฝีมือสกุลช่างสมัยอยุธยาที่ยังสมบูรณ์ ถัดขึ้นไปปั้นเป็นครุฑ ชั้นที่ 3 ปั้นเป็นรูปลายกระจังแบบดั้งเดิมอ่อนช้อยงดงาม ชั้นที่ 4 ปั้นเป็นรูปดอกบัวจัดว่าเป็นศิลปะปูนปั้นสมัยอยุธยาตอนปลาย
วัดแม่นางปลื้ม
วัดแม่นางปลื้ม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

ประวัติและตำนาน

ประวัติของทางวัดแม่นางปลื้มกล่าวว่าวัดสร้างมาตั้งแต่ พ.ศ. 1920 สมัยขุนหลวงพะงั่ว กษัตริย์พระองค์ที่ 3 ของกรุงศรีอยุธยา แต่อย่างไรก็ตาม ยังไม่มีหลักฐานยืนยัน

กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของชาติ มาตั้งแต่วันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2538
วัดมีตำนานที่เกี่ยวข้องกับสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ซึ่งทางวัดเขียนว่า แม่ปลื้มเป็นชาวบ้านอยู่ริมน้ำชานพระนครคนเดียว ไม่มีลูกหลาน วันหนึ่งสมเด็จพระนเรศวรทรงพายเรือมาแต่พระองค์เดียว ท่ามกลางสายฝน เมื่อเสด็จมาถึงเห็นกระท่อมยังมีแสงตะเกียงจึงทรงแวะขึ้นมาในกระท่อม แม่นางปลื้มเห็นว่าเสื้อผ้าพระองค์เปียกจึงได้กล่าวเชื้อเชิญด้วยความมีน้ำใจ แต่พระองค์ท่านทรงตรัสเสียงดัง แม่ปลื้มจึงกล่าวเตือนว่าอย่าเสียงดังนัก กล่าวว่าเวลาค่ำ ถ้าพระเจ้าแผ่นดินได้ยินจะทรงโกรธ พระองค์กลับตรัสด้วยเสียงอันดังว่าอยากดื่มน้ำจันทน์เพื่อให้ร่างกายอบอุ่น แต่แม่ปลื้มบอกว่าเป็นวันพระ หากจะดื่มได้ต้องไม่ให้เรื่องถึงพระเจ้าแผ่นดิน พระองค์ทรงรับปาก และได้ประทับค้างคืนที่บ้านของแม่ปลื้ม
ห้เรื่องถึงพระเจ้าแผ่นดิน พระองค์ทรงรับปาก และได้ประทับค้างคืนที่บ้านของแม่ปลื้ม เช้าจึงเสด็จกลับวัง ต่อมาทรงให้จัดขบวนมารับแม่ปลื้มไปเลี้ยงในวัง ด้วยความที่แม่ปลื้มเป็นคนมีเมตตา จงรักภักดีต่อพระมหากษัตริย์ ครั้งแม่ปลื้มเสียชีวิต สมเด็จพระนเรศวรจึงจัดงานศพให้สมเกียรติ และสร้างวัดแห่งนี้ไว้ที่เป็นระลึก
อย่างไรก็ตาม ในพระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา (Cort Verhael van't naturel eijnde der volbrachte tijt ende successie der Coningen van Siam) ฉบับเยเรเมียส ฟาน ฟลีต (Jeremias Van Vliet) หัวหน้าสถานีการค้าของบริษัทอินเดียตะวันออกของดัตช์ประจำกรุงศรีอยุทธยา ซึ่งเป็นหลักฐานเดียวที่กล่าวถึงเรื่องนี้ ไม่มีการพูดถึงชื่อของหญิงชราที่ให้ที่พักกับพระนเรศวร และไม่มีเรื่องพระนเรศวรให้สร้างวัดเพื่อระลึกถึงแต่อย่างใด ดังว่า
วัดแม่นางปลื้มปรากฏชื่อครั้งแรกในพระราชพงศาวดาร รัชกาลขุนวรวงศาธิราช ว่า พ.ศ. 2091 โขลงช้างจากลพบุรีเข้ามาทางวัดแม่นางปลื้ม เข้าเพนียดวัดซอง สมุหนายกนำความกราบทูล ขุนวรวงศาธิราชมีรับสั่งว่าจะไปจับช้าง จึงเป็นหลักฐานว่าชื่อวัดแม่นางปลื้มมีมาก่อนรัชกาลสมเด็จพระนเรศวรมหาราชแล้ว ตำนานเรื่องแม่นางปลื้มจึงอาจไม่ใช่เรื่องจริง

ในช่วงการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง วัดแม่นางปลื้มได้ถูกใช้เป็นค่ายของกองทัพพม่า ดังความในพระราชพงศาวดารว่า

โบราณสถาน
ภายในเขตโบราณสถานประกอบด้วยอาคารที่สำคัญได้แก่ เจดีย์ประธานทรงระฆัง พบร่องรอยการบูรณะ 3 ครั้ง บริเวณฐานเจดีย์ปรากฏประติมากรรมปูนปั้นรูปสิงห์ล้อม ซึ่งอาจเป็นการดัดแปลงมากจากคติเจดีย์ช้างล้อมที่นิยมในศิลปะสุโขทัย วิหารตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเจดีย์ประธาน ลักษณะเป็นอาคารก่ออิฐ ภายในประดิษฐาน หลวงพ่อขาว พระพุทธรูปประธานสมัยอยุธยาที่มีร่องรอยการบูรณะในสมัยปัจจุบัน อุโบสถมีการตกแต่งหน้าบันด้วยเครื่องถ้วยประเภทต่าง ๆ รวมทั้งใบเสมาที่เป็นของสมัยรัตนโกสินทร์

อ้างอิง
สามเหลี่ยมทองคำ (ประเทศอินเดีย)
สามเหลี่ยมทองคำของประเทศอินเดียเป็นวงจรการท่องเที่ยวซึ่งเชื่อมต่อเมืองหลวงเดลี, อาครา และชัยปุระ การเดินทางโดยทั่วไปมักเริ่มเริ่มต้นที่เดลี และมุ่งหน้าไปทิศใต้สู่ทัชมาฮาลในอาครา จากนั้นไปทางทิศตะวันตกสู่ชัยปุระ ภูมิประเทศทะเลทรายในรัฐราชสถาน โดยทั่วไปมักเดินทางโดยรถโดยสารสองชั้น ในปัจจจุบันสามเหลี่ยมทองคำเป็นเส้นทางท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยม และได้รับการแนะนำสูงมากในหมู่นักท่องเที่ยวซึ่งประกอบด้วยสเปกตรัมของความหลากหลายของอินเดีย เส้นทางเดินมีความยาวประมาณ 720 กิโลเมตรทางถนน แต่ละจุดห่างกันประมาณ 4 ถึง 6 ชั่วโมงโดยทางรถ

สถิติ
ในปี 2018 ไซนุล อาบีดีนวิ่งตามเส้นทางสามเหลี่ยมทองคำเพื่อเรียกเงินบริจาคสำหรับกิจการช่วยผู้ถูกโจมตีทางเพศและด้วยกรด
วัดบ่อตะกั่วพุทธาราม
วัดบ่อตะกั่วพุทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางระกำ อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม

วัดบ่อตะกั่วพุทธารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2335 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2515 เดิมทีบริเวณนี้เป็นที่รกร้าง ต่อมามีพระธุดงค์มาปักกลด เริ่มพัฒนาเป็นสำนักสงฆ์ ต่อมาชาวบ้านได้ช่วยเหลือพระโดยการขุดบ่อน้ำใช้สอยอุปโภคบริโภคและได้พบแร่ตะกั่วจำนวนมากในบริเวณบ่อที่ขุด จึงได้ใช้ชื่อ สำนักสงฆ์บ่อตะกั่ว วัดได้รับการพัฒนาเรื่อยมา จนได้ตั้งเป็นวัด พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จมาตัดหวายลูกนิมิตอุโบสถและได้ปลูกต้นโพธิ์ไว้หน้าอุโบสถแห่งนี้เมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2517
อาคารเสนาสนะในวัด ได้แก่ อุโบสถหลังเก่า บริเวณหน้าบันซุ้มประตูหน้าต่างตกแต่งด้วยเครื่องลายคราม ภายในประดิษฐานพระประธาน หลวงพ่อโต ศิลปะเชียงแสน วิหารพระพุทธรูปปางป่าเลไลย์ เจดีย์

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์กร อินฺทสโร พ.ศ. 2450–2476 
* พระอาจารย์พร ธมฺมสาลี พ.ศ. 2478–2480 
* พระครูบัญฑิตานุกุล (พ่วง) พ.ศ. 2480–2517 
* พระครูสิริชยาภิวัฒน์ (ปริปุณฺโณ) พ.ศ. 2518–2548 
* พระมหากมล สุจิตฺโต ป.ธ.7 พ.ศ. 2548

อ้างอิง
วัดเกษตราราม (จังหวัดนครปฐม)
วัดเกษตราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไทรงาม อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ 11 ไร่ 3 งาน 20 ตรารางวา

วัดเกษตรารามประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2457 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2494 เดิมชื่อ วัดคลองญี่ปุ่น ต่อมาเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "วัดเกษตราราม" ตามสภาพความเป็นอยู่ของประชาชนในท้องถิ่น ที่มีอาชีพการเกษตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถมีลักษณะเป็นแบบทรงไทย กว้าง 5 เมตร ยาว 12 เมตร มีมุข 2 ชั้น ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง โครงสร้างส่วนใหญ่เป็นไม้ ทั้งหน้าบัน มีช่อฟ้า ใบระกา เป็นไม้สักลงรักปิดกระจก ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2508 มณฑปหลวงปู่หวัง สร้างสมัยพระครูวิบูลสีลากร สร้างแบบทรงไทยประยุกต์ความสูง 1 ชั้น ยกพื้นสูงแบบคอนกรีตเสริมเหล็ก เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2548 แล้วแสร็จเมื่อ พ.ศ. 2552 เป็นสถานที่ประดิษฐานของหลวงปู่หวัง เขมิโน เจ้าอาวาสรูปแรก วัดมีหอระฆัง 2 ชั้นและหอระฆัง 3 ชั้น

วัดเกษตรารามมีการจัดงานประเพณีทำขวัญข้าวพระแม่โพสพ ถือเป็นแห่งเดียวในจังหวัดนครปฐม
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการหวัง เขมิโน พ.ศ. 2474–2520 
* พระครูโอภาสธรรมรัต (ทอง โอภาโส) พ.ศ. 2520–2537 
* พระครูวิบูลสีลากร (ไพทูรย์ เตชปญฺโญ) พ.ศ. 2538

อ้างอิง
วัดสอนดีศรีเจริญ
วัดสอนดีศรีเจริญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงชำอ้อ อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 11 ไร่ 1 งาน 86 ตารางวา โฉนดเลขที่ 1215 ทิศเหนือยาว 83 วา 1 ศอก ทิศใต้ยาว 78 วา 3 ศอก ทิศตะวันออกยาว 50 วา ทิศตะวันตกยาว 48 วา 3 ศอก
วัดสอนดีศรีเจริญได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2468 ไม่ทราบนามผู้สร้าง แรกเดิมชื่อว่า "วัดสอนศรีเจริญ" ต่อมาเปลี่ยนนามมาเป็น วัดศรีเจริญ เมื่อ พ.ศ. 2483 ปัจจุบันวัดได้เปลี่ยนกลับไปใช้นามเดิมอีกครั้ง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2482 ทางวัดได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนในที่ดินของวัดด้วย คือ โรงเรียนวัดสอนดีศรีเจริญ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2550

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 5 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2487 กุฏิสงฆ์จำนวน 2 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2471 หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2506 และศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2493
ปูชนียสถานที่สำคัญ คือ พระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้น หน้าตักกว้าง 29 นิ้ว 1 องค์ (จีวรดอกพิกุล) พระพุทธรูปปางพระศรีอริยเมตไตรย์ ศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้น หน้าตักกว้าง 29 นิ้ว 1 องค์ (จีวรดอกพิกุล)

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการโท้ 
* พระอธิการยี้ 
* พระอธิการจิ๋ว 
* พระอธิการเชย พ.ศ. 2474–2478 
* พระครูโสภณธัญญคุณ (รส) พ.ศ. 2478–2539 
* พระอธิการปิยะ อาภาธโร พ.ศ. 2541

อ้างอิง
วัดหนองหอย
วัดหนองหอย อาจหมายถึง
* วัดหนองหอย จังหวัดเชียงใหม่
* วัดหนองหอย อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดนครราชสีมา
* วัดหนองหอย อำเภอพระทองคำ จังหวัดนครราชสีมา
* วัดหนองหอย อำเภอกบินทร์บุรี จังหวัดปราจีนบุรี
* วัดหนองหอย อำเภอศรีมหาโพธิ จังหวัดปราจีนบุรี
* วัดหนองหอย จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดหนองหอย จังหวัดราชบุรี
* วัดหนองหอย จังหวัดลพบุรี
* วัดหนองหอย อำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน
* วัดหนองหอย อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน
* วัดหนองหอย จังหวัดศรีสะเกษ
* วัดหนองหอย จังหวัดสกลนคร
* วัดหนองหอย จังหวัดสงขลา
* วัดหนองหอย จังหวัดสระแก้ว
* วัดหนองหอย จังหวัดสระบุรี
* วัดหนองหอย จังหวัดอุบลราชธานี
วัดสังลาน
วัดสังลาน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกะดี อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 11 ไร่ 3 งาน

วัดสังลาน เป็นวัดเก่าแก่ที่ก่อตั้งโดยคนเชื้อสายมอญที่อพยพมาถิ่นฐานตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2369 เดิมบริเวณวัดเป็นลานนวดข้าวของชาวบ้าน เมื่อหมดความจำเป็นจึงสร้างเป็นวัดขึ้นโดยใช้คำภาษาบาลีและไทยรวมกัน คำว่า "สัง" มีความหมายว่า ดีหรือพร้อม คำว่า "ลาน" คือลานข้าว วัดสังลานได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2399 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 10 เมตร ยาว 16 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 13 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง หอสวดมนต์ และศาลาการเปรียญ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธเขมพรรณรังษี เป็นพระประธานในอุโบสถ หน้าตักกว้าง 1.5 เมตร ศิลปะสุโขทัย และมีเจดีย์ทรงมอญ
ภายในวัดยังเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์วัดสังลาน ก่อตั้งขึ้นใน ปี พ.ศ. 2553 เป็นอาคารจัดแสดงเป็นอาคารสองชั้นได้รับการสนับสนุนการก่อสร้างจากเทศบาลตำบล ส่วนข้าวของจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์เป็นวัตถุดั้งเดิมของวัดและได้รับบริจาควัตถุต่าง ๆ ชั้นล่างอาคารนำเสนอนิทรรศการประเพณีสำคัญของชาวมอญ จำลองครัวไฟ เครื่องปั้นดินเผา และเครื่องมือเครื่องใช้ทางการเกษตร ส่วนชั้นที่สองวัตถุจัดแสดงเป็นวัตถุที่เกี่ยวเนื่องทางศาสนาของวัดแต่เดิม อาทิ กล่องไม้เก็บคัมภีร์ใบลาน สมุดข่อย ภาษามอญและไทย เครื่องลายคราม เครื่องทองเหลือง เป็นต้น

อ้างอิง
วัดบางกะจะ
วัดบางกะจะ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสำเภาล่ม อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา อาณาเขตพื้นที่เป็นที่ราบลุ่มริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาและแม่น้ำป่าสัก ตรงข้ามฝั่งแม่น้ำมองเห็นวัดพนัญเชิงแและป้อมเพชร บริเวณริมน้ำหน้าวัดเป็นหาดทรายมูลยาวตลอดแนว วัดนี้เป็นที่ตั้งค่ายของพม่าในสมัยอยุยา เพื่อต่อสู่กับทหารของสยามบริเวณป้อมเพชร

วัดบางกะจะ หรือ วัดใหม่บางกระจะ เดิมเรียก วัดท้ายแหลมบางกระจะ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2200 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2210
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญกว้าง 11 เมตร ยาว 20 เมตร หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 เป็นอาคารเสริมเหล็ก ปูพื้นปาเก้ กุฏิสงฆ์จำนวน 9 หลัง เป็นอาคารไม้ 7 หลัง คอนกรีตเสริมเหล็ก 2 หลัง อุโบสถ วิหาร และเจดีย์ ตั้งอยู่บนเนินถมสูง มีกำแพงสี่เหลี่ยมล้อมรอบ ฐานกำแพงปั้นปูนเป็นรูปบัวคว่ำ หลังกำแพงปั้นปูนเป็นลอนซ้อนกัน 3 ลอน มุมกำแพงเป็นเสาหัวเม็ดทรงมัณฑ์ นวิหารที่เหลือเพียงผนังสกัดหลัง เจาะช่องแนวตั้งเรียงกันเป็นจังหวะ ภายในช่องเรียงอิฐเป็นรูปมะหวดเหลี่ยม ข้างหน้ามีแท่นตั้งเศียรพระพุทธรูปแบบทวารวดีทำด้วยหินทราย 3 เศียร พื้นที่ระหว่างวิหารกับอุโบสถมีเจดีย์ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมเข้าใจว่าเป็นลักษณะของเจดีย์แบบล้านนา อุโบสถสร้างใหม่ขนาดเล็กภ
ยู่บนฐานสี่เหลี่ยมเข้าใจว่าเป็นลักษณะของเจดีย์แบบล้านนา อุโบสถสร้างใหม่ขนาดเล็กภายในมีพระประธานเป็นพระพุทธรูปหล่อขึ้นใหม่ปางมารวิชัย อยู่ในซุ้มเรือนแก้วแบบพระพุทธชินราช พระอัครสาวกทำด้วยปูนปั้นยืนประนมมือ อยู่ด้านซ้ายและขวา หลังพระประธานมีพระพุทธรูปปูนปั้นที่ชำรุดตั้งอยู่บนฐาน รอบอุโบสถมีใบเสมาทำด้วยหินชนวนตั้งอยู่เป็นระยะส่วนใบเสมาเก่าที่เหลืออยู่ทำด้วยหินทราย ตั้งพิงฐานใบเสมาใหม่
วัดท่าหลวง
วัดท่าหลวง อาจหมายถึง
* วัดท่าหลวง จังหวัดพิจิตร
* วัดท่าหลวง จังหวัดลพบุรี
* วัดท่าหลวง จังหวัดนครราชสีมา
วัดคลองโพธิ์
วัดคลองโพธิ์ อาจหมายถึง
* วัดคลองโพธิ์ พระอารามหลวง จังหวัดอุตรดิตถ์
* วัดคลองโพธิ์ จังหวัดพิจิตร
* วัดคลองโพธิ์ จังหวัดนครนายก
วัดมหาชัย
วัดมหาชัย อาจหมายถึง
* วัดมหาชัย จังหวัดขอนแก่น
* วัดมหาชัย จังหวัดมหาสารคาม
* วัดมหาชัย จังหวัดสกลนคร
* วัดมหาชัย จังหวัดหนองบัวลำภู
* วัดมหาชัยคล้ายนิมิตร จังหวัดสมุทรสาคร
วัดศรีธรรมาราม
วัดศรีธรรมาราม อาจหมายถึง
* วัดศรีธรรมาราม พระอารามหลวง จังหวัดยโสธร
* วัดศรีธรรมาราม (ทุ่งกราด) จังหวัดชลบุรี
* วัดศรีธรรมาราม จังหวัดพัทลุง
* วัดศรีธรรมาราม จังหวัดสุรินทร์
สุสานหลวงหมิงติ้ง
ติงหลิง ( ; ) เป็นสุสานในประเทศจีนที่ฝังพระศพของจักรพรรดิว่านลี่ พร้อมกับจักรพรรดินี 2 พระองค์คือ หวัง สีเจี่ย และ จักรพรรดินีเซี่ยวจิง พระพันปีหลวง เป็นหนึ่งในสุสานของจักรพรรดิสิบสามแห่งในสุสานหลวงราชวงศ์หมิงในเขตฉางผิง 45 กิโลเมตรทางเหนือของใจกลางกรุงปักกิ่ง ติงหลิงเป็นสุสานแห่งเดียวของจักรพรรดิราชวงศ์หมิงที่ถูกเปิดออก
จักรพรรดิว่านหลี่เป็นจักรพรรดิองค์ที่สิบสามของราชวงศ์หมิงและปกครองตั้งแต่ปี ค.ศ. 1572 ถึง 1620 สุสานของพระองค์ชื่อว่า ติงหลิง สร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1584 ถึง 1590 และมีพื้นที่ 180,000 ตารางเมตร (1,937,503.9 ตารางฟุต) คนแรกที่แนะนำว่าควรขุดหลุมฝังพระศพคือนักประวัติศาสตร์และรองนายกเทศมนตรีปักกิ่ง หวู่ ฮั่น การขุดเริ่มขึ้นในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1959 และแล้วเสร็จภายในหนึ่งปี พบสิ่งประดิษฐ์มากกว่า 3,000 ชิ้นในวังใต้ดินขนาด 1,195 ตารางเมตร (12,862.9 ตารางฟุต) วังประกอบด้วยห้องโถงห้าห้องพร้อมกำแพงบางส่วน และตั้งอยู่ใต้พื้นดินลึก 27 เมตร (89 ฟุต) ในปี ค.ศ. 1959 พิพิธภัณฑ์ติงหลิงได้เปิดให้ประชาชนทั่วไปได้เข้าชม

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
วัดบุญบางสิงห์
วัดบุญบางสิงห์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวนพริกไทย อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี

วัดบุญบางสิงห์ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2535 ผู้ขออนุญาตให้สร้างวัดคือ นางสมบุญ นิลกร มีเจ้าอาวาสรูปแรกคือ พระครูบุญมังคลาจาร (สมศักดิ์ มงฺคโล) ท่านยังเป็นผู้ออกแบบและดำเนินการก่อสร้างอุโบสถด้วยตัวท่านเอง นอกจากนั้นท่านยังได้สร้างวัตถุมงคล เช่น ตะกรุดมหารูด ตำรา อาจารย์เที่ยง น่วมมานา เบี้ยแก้ ตำราอาจารย์เที่ยง น่วมมานา ตุ๊กแก 2 หาง และนางกวักพลังสอง เป็นต้น จากนั้นเมื่อท่านอาพาธเจ้าคณะจังหวัดปทุมธานี มีการแต่งตั้งเจ้าอาวาสรูปใหม่ คือ พระครูมหาสุริยัน ธมฺมทสฺสี ป.ธ.6 จากวัดเขียนเขต

อ้างอิง