SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
มังกรหมู
]]
มังกรหมู ( zhūlóng, ) เป็นศิลปกรรม หยก ประเภทหนึ่งจาก วัฒนธรรมหงซาน ใน ยุคหินใหม่ของจีน มังกรหมูเป็นรูปทรงสัญฐานของสัตว์ (zoomorphic) มีหัวคล้ายหมูและลำตัวยาวขดเป็นวง ซึ่งมีความหมายถึง นัยยะของทารก(ตัวอ่อน)ในครรภ์ มังกรหมูในยุคแรกมีความหนาและสั้นป้อม และศิลปกรรมในช่วงหลังจะมีสัดส่วนร่างกายที่สมส่วนและยาวเหมือนงูมากขึ้น

มังกรหมู ประดิษฐ์ขึ้นใน วัฒนธรรมหงซาน พร้อม ๆ กับรูปอินทรีหยกในวัฒนธรรมเดียวกัน ( ) ศิลปกรรมทั้งคู่มักจะเป็นส่วนประกอบสำคัญของ สิ่งประดับหลุมศพ มีการพบกระดูกหมูฝังอยู่เคียงคู่กับมนุษย์ที่สถานที่ฝังศพหงซานซึ่งบ่งบอกว่า หมู มีความสำคัญในทางพิธีกรรมศาสนา
มีการคาดเดาว่า มังกรหมู เป็นสัญลักษณ์แรกของ มังกรจีน ทั้งนี้อักขระสำหรับคำว่า "มังกร" ใน การเขียนอักษรจีน ที่เก่าแก่ที่สุดมีรูปแบบขดเป็นวงคล้ายกัน และยังคล้ายกับเครื่องรางหยกรูปมังกรในช่วงหลัง คือ สมัยราชวงศ์ชาง

ดูเพิ่มเติม

* หยกจีน 
* ปี้ (หยก) 
* มางาตามะ 
* หลิงหลิง -o 
* โกกอก 
* Cong (หยก)

อ้างอิง
วัดสามโคก
วัดสามโคก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านธาตุ ตำบลสามโคก อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี

ประวัติ
วัดสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2100 โดยชายชราชาวมอญสองพี่น้องที่ได้อพยพลงมาจากเมืองหงสาวดี มีหลักฐานปรากฏเดิมมีชื่อว่า วัดเก๊าะปิ้น เป็นคำรามัญ เก๊าะ แปลว่า คอ ปิ้น แปลว่า ใหญ่ รวมแล้วแปลว่า "วัดคอใหญ่" ผู้พี่สร้างวัดเก๊าะปิ้น คนน้องได้สร้างวัดป่าฝ้าย ปัจจุบันได้รวมเป็นวัดเดียวกันชื่อว่า วัดสามโคก

ในช่วงเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 1 วัดนี้ได้จัดงานฉลองอุโบสถ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2117 ทางวัดได้เปิดการสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2500
อาคารเสนาสนะ
วัดมีอุโบสถ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ กุฏิสงฆ์ ศาลาบำเพ็ญกุศล ฌาปนสถาน สิ่งพิเศษคือมีหมู่กุฏิเป็นอาคารเรือนไทย ฝีมือช่าง น่าจะเป็นเรือนหลวงตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาที่ย้ายนำมาถวายวัด แต่ปัจจุบันมีสภาพทรุดโทรม ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระประธานในอุโบสถ นามว่า หลวงพ่อโต

รายนามเจ้าอาวาส

* พระอธิการผิว สงฺกจฺโจ (พ.ศ. 2461–2522)
* พระผิน ฐิติโก (พ.ศ. 2522–2537)
* พระมหาวันชัย สนฺตจิตฺโต (พ.ศ. 2538–2540)
* พระอธิการสมพงษ์ กตปุญฺโญ (พ.ศ. 2510–ปัจจุบัน)

อ้างอิง
วัดเจดีย์ทอง (จังหวัดปทุมธานี)
วัดเจดีย์ทอง เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่บนฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 1 บ้านเจดีย์ทอง ตำบลคลองควาย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี ภายในวัดมีโบราณสถานและโบราณวัตถุมากมาย เช่น เจดีย์ทองแบบรามัญ หลวงพ่อขาวปางมารวิชัย กุฏิเรือนไทยทรงปันหยา ใบเสมาศิลาพายแดงขนาดใหญ่ เจดีย์พระปรางค์ เป็นต้น
ประวัติ
สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นตอนต้นกรุงรัตนโกสินทร์ ชาวรามัญที่ได้อพยพจากพม่าจากเมืองเมาะตะมะตั้งแต่สมัยพระเจ้ากรุงธนบุรี แล้วได้สร้างวัดแห่งนี้ โดยมีพระยารามราชบุตรเขยพระยาเจ่ง เป็นพระเจ้ามหาโยธาเป็นผู้นำเข้ามาและเป็นผู้ริเริ่มบูรณะและสร้างถาวรวัตถุ กุฏิศาลาขึ้นใหม่ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2508 เหตุที่ชื่อว่าวัดเจดีย์ทอง เข้าใจคงนำเอาชื่อนี้มาจากเมืองมอญซึ่งเคยเป็นสถานที่อยู่ของตนแต่เดิม
อาคารเสนาสนะ
วัดมีเจดีย์ทองแบบรามัญทรงระฆัง รูปแบบคล้ายอานานดาพะย่าในพม่า ตั้งอยู่หน้าบริเวณวัดได้สร้างขึ้นพร้อม ๆ กับการสร้างวัดนี้ ยอดเจดีย์เป็นปล้องไฉน ก่อด้วยอิฐฐานรูปสี่เหลี่ยม ภายในประดิษฐานพระพุทธรูป 4 ด้าน ลงรักปิดทอง ประดับกระจกสี และยอดประดับด้วยฉัตร 9 ชั้น วัดมีเสมาขนาดใหญ่หินทรายแดง พระยารามราชบุตรเขยพระยาเจ่งเป็นผู้ริเริ่มบูรณะและสร้างถาวรวัตถุและกุฏิศาลาขึ้นใหม่ มีกุฏิเรือนไทย กุฏิทรงปั้นหยา หอสวดมนต์ตกแต่งด้วยลวดลายและแกะสลักและลายฉลุเชิงชายช่องลม เจดีย์พระปรางค์ประดับกระเบื้องเคลือบแบบจีน

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ มีพระพุทธรูปปางมารวิชัยสร้างขึ้นด้วยหยกขาว หน้าตักกว้าง 1 ศอก สูง 2 ศอก ประดิษฐานอยู่ที่หอสวดมนต์

อ้างอิง
วัดไชยทิศ
วัดไชยทิศ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย อยู่ในแขวงบางขุนศรี เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ประมาณ 8 ไร่เศษ ด้านทิศตะวันออก ด้านหน้าวัดมีเขตติดต่อกับคลอง เรียกกันว่าคลองวัดไชยทิศ
ประวัติ
คาดว่าวัดนี้สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลาย โดยดูจากสถาปัตยกรรมของพระอุโบสถซึ่งยังหลงเหลืออยู่ จากคำบอกเล่า คาดว่าสร้างวัดนี้พร้อมวัดไชยชิตคือวัดบางขุนนนท์ บางท่านเล่าว่า เจ้ากรมฝ่ายพระราชวังหลัง สมัยกรุงรัตนโกสินทร์ ได้ร่วมกันสร้างขึ้นหลังจากมีชัยชนะต่อข้าศึก หากวัดนี้สร้างขึ้นพร้อมวัดไชยชิต (บางขุนนนท์) จริงตามคำบอกเล่า ก็สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยอยุธยาตอนปลาย แต่อีกแหล่งข้อมูลหนึ่งสันนิษฐานว่า สร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 3 ประมาณ พ.ศ. 2370 พร้อมประกาศสร้างวัด

อาคารเสนาสนะและจิตรกรรมฝาผนัง
อาคารเสนาสนะ
พระอุโบสถขนาดกลางประมาณ 3 ห้อง คาดว่าสร้างตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลาย เดิมไม่มีช่อฟ้าใบระกา แต่การบูรณะในระยะหลังได้ต่อเติมเพิ่มขึ้นมา มีพาไลคลุมทั้งด้านหน้าและด้านหลังทำให้บริเวณมุกด้านหน้าและด้านหลังของพระอุโบสถมีหลังคาคลุมกันฝน ใบเสมาของพระอุโบสถแกะสลักจากหินทรายขนาดเล็ก มีการก่อแท่นฐานตกแต่งด้วยลายปูนปั้นประดับ เรียกว่า เสมานั่งแท่น เมื่อพิจารณาจากพาไลและเสมานั่งถือ เป็นเอกลักษณ์โบสถ์สมัยตั้งแต่รัชกาลสมเด็จพระนารายณ์มหาราชเป็นต้นมา
วิหารฝีมือช่างในสมัยรัชกาลที่ 4 เป็นอาคารทรงไทย หลังคาสองชั้น มีช่อฟ้า ใบระกา หัวนาค หลังคามุงด้วยกระเบื้องมอญ หน้าบันแกะสลักลายนกเปลวกอปรด้วยภาพราหูอมจันทร์ ลงรักปิดทองประดับกระจก มีรวงผึ้ง และนาคห้อย ซุ้มประตู และซุ้มหน้าต่างเป็นปูนปั้นลายดอกไม้และใบไม้ ประดิษฐาน หลวงพ่อเพชร เป็นพระประธาน หลวงพ่อสุโขทัย พระพุทธรูปสำริด ปางมารวิชัย วิหารมีกำแพงแก้วและซุ้มประตูกำแพงทั้งสี่ทิศ พระปรางค์ ฐาน 2 ชั้น ฐานชั้นล่างกลมประดับด้วยลูกมะหวด ฐานชั้นที่ 2 แบบ 8 เหลี่ยม
หอระฆังก่ออิฐถือปูนสองชั้น ศิลปะแบบซุ้มกอทิก หลังคาก่อเป็นพระเจดีย์ทรงกลม ประดับด้วยชามสี ศาลาการเปรียญมีธรรมาสน์เทศน์ ลักษณะเป็นรูปทรงบุษบก ไม้แกะสลักลงรักปิดทอง ประดับกระจกสี ซึ่งได้รับพระราชทานในรัชสมัยรัชกาลที่ 4

จิตรกรรมฝาผนัง
จิตรกรรมฝาผนังภายในอุโบสถ บ้างสันนิษฐานว่าน่าจะเขียนขึ้นสมัยอยุธยาตอนปลายและมีการซ่อมแซมงานในสมัยรัชกาลที่ 1 ถึง 3 งานซ่อมแซมที่สามารถระบุได้ว่าซ่อมแซมในสมัยรัชกาลที่ 3 เช่นภาพทหารชาวเปอร์เซีย ภาพฝรั่งรุ่นเก่า
ภาพจิตรกรรมฝาผนังในอุโบสถ เขียนไว้เต็มฝาผนังทั้ง 4 ด้าน แต่ภาพบางส่วนเสียหายจากเหตุน้ำท่วมใหญ่ในปี พ.ศ. 2485 โดยเฉพาะบริเวณระหว่างช่องประตูหน้าต่างที่น้ำท่วมถึง กรมศิลปากรเข้ามาดำเนินการอนุรักษ์เมื่อต้นทศวรรษ 2550 ภาพฝาผนังส่วนเหนือช่องประตูหน้าต่างที่อยู่ด้านข้างพระประธานเขียนลายดอกมณฑารพ ซึ่งเป็นดอกไม้สวรรค์ที่ล่วงลงมาตอนพระพุทธเจ้าปรินิพพาน ผนังด้านหลังพระประธานเหนือช่องประตูเขียนเป็นภาพไตรภูมิตามขนบสมัยอยุธยา มีภาพพุทธประวัติแบ่งเป็น 3 เรื่อง ได้แก่ การแสดงธรรมเทศนาโปรดพระพุทธมารดาบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ การถวายพระเพลิงพระพุทธสรีระ และการแบ่งพระบรมสารีริกธาตุ ระหว่างช่องประตูหน้าต่างเขียนเรื่องพุทธประวัติจากคัมภีร์ปฐมสมโภช เช่น ภาพตอนพระอินท
ว่างช่องประตูหน้าต่างเขียนเรื่องพุทธประวัติจากคัมภีร์ปฐมสมโภช เช่น ภาพตอนพระอินทร์อาราธนาพระโพธิสัตว์อุบัติเป็นเจ้าชายสิทธัตถะ ภาพพระพุทธมารดาประสูติเจ้าชายสิทธัตถะ ภาพพระพุทธบิดาประกอบพิธีแรกนาขวัญและเจ้าชายสิทธัตถะได้ปฐมฌาน ภาพอสิตดาบสทำนายเจ้าชายสิทธัตถะ ภาพเสด็จออกมหาภิเนษกรม
วัดปริวาสราชสงคราม
วัดปริวาสราชสงคราม เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในแขวงบางโพงพาง เขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันวัดปริวาสมีแหล่งท่องเที่ยวภายในวัดมากมายที่ขึ้นชื่อระดับประเทศ เช่น โบสถ์ประติมากรรมปูนปั้นเบญจรงค์ โดยเป็นงานศิลปะนานาชาติร่วมสมัยประกอบด้วยภาพเทพเจ้า เทวดานางฟ้า ฤาษี ยักษ์มารสรรพสัตว์ต่าง ๆ จนถึงตัวละครสำคัญ เช่น รามเกียรติ์ สามก๊ก มังกรหยก คาวบอย ไวกิง กษัตริย์อาเธอร์ ฟาโรห์ ซามูไร อินเดียนแดง

ประวัติ
วัดปริวาสราชสงคราม เดิมชื่อ วัดปริวาส สันนิษฐานว่าสร้างราวปลายกรุงศรีอยุธยาถึงต้นกรุงรัตนโกสินทร์ เดิมเป็นเพียงสำนักสงฆ์หรือวัดเล็ก ๆ อยู่กลางสวน ไม่ทราบนามผู้สร้าง ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 2–3 มีหลักฐานว่า พระยาเพชรพิชัย (เกษ) และพระยาราชสงคราม (ทัต) ร่วมกันเป็นแม่กองงานได้รับมอบหมายในการสร้างพระนครเขื่อนขันธ์ (พระประแดง) รวมถึงวัดต่าง ๆ หลายวัด เช่น วัดไพชยนต์พลเสพย์ราชวรวิหารและวัดโปรดเกศเชษฐาราม แล้วจึงเห็นว่ามีวัดปริวาสที่อยู่ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำมีสภาพทรุดโทรม จึงได้นำวัสดุที่เหลือมาทำการบูรณะใหม่จนสวยงามแล้วตั้งชื่อว่า วัดปริวาสราชสงคราม ตามบรรดาศักดิ์ของท่านลงท้ายชื่อวัดนี้ด้วย
ในปี พ.ศ. 2551 เนื่องจากวัดแห่งนี้ตั้งติดริมน้ำ อุโบสถและวิหารหลังเดิมมีความทรุดโทรมจากดินทรุด เจ้าอาวาสจึงสร้างอุโบสถหลังใหม่พร้อมทั้งวิหารและวิหารคด บริเวณพื้นที่ด้านในไม่ติดริมน้ำ โดยวิหารและอุโบสถหลังใหม่มีความแปลกตาในเชิงสถาปัตยกรรมที่ฉีกจากแนวดั้งเดิมเป็นอย่างมาก
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถ วิหาร และวิหารคดหลังใหม่ มีความแปลกตาในเชิงสถาปัตยกรรมที่ฉีกจากแนวดั้งเดิมเป็นอย่างมาก เช่น ภายนอกวิหาร วิหารบริเวณคันทวยมีรูปปั้นนักรบโบราณหลายเชื้อชาติ และเทวดาชาติต่าง ๆ รูปปั้นเดวิด เบคแคม เป็นดินปั้นขนาด 24 นิ้ว ปิดทองตั้งอยู่บนฐานพระ คู่กับ รูปปั้นเทวดา ส่วนภายในผนังด้านในประดับประดาเครื่องเบญจรงค์ หินสีและอัญมณีต่าง ๆ ทำเป็นจิตรกรรมฝาผนังซึ่งไม่มีลายซ้ำกันเลย ส่วนยอดช่อฟ้าของอุโบสถหลังนี้เป็นรูปดอกบัวบาน สร้างด้วยทองคำหนักกว่าหนึ่งกิโลกรัม ทั้งวิหารและอุโบสถหลังใหม่ คาดว่าใช้งบประมาณในการก่อสร้างรวมกว่า 250 ล้านบาท
ด้านนอกและภายในอุโบสถ นำศิลปะร่วมสมัยมาใช้ประดับตกแต่ง อย่างตัวการ์ตูน บุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ ทั้งสไปเดอร์แมน ซูเปอร์แมน มิกกี้เม้าส์ ผู้เฒ่าเต่า และหมีพูห์ เป็นต้นโดยไม่ได้ทิ้งแนวคิดหลักเกี่ยวกับความเชื่อเรื่องเขาพระสุเมรุ พุทธปรัชญาที่มีในไตรภูมิ รวมถึงอดีตชาติของพระพุทธเจ้าที่ยังคงอยู่ผสมผสานกัน ภายในอุโบสถประดิษฐาน พระพุทธสุโขทัย พระประธานในอุโบสถ โดยมีอายุเก่าแก่กว่า 700 ปี

วัดมีมณฑปหลวงพ่อวงษ์ ลานบุญ-แสวงธรรม โบสถ์น้อยซึ่มีรอยพระบาทจำลองที่สร้างขึ้นเมื่อปี 2465 และลูกนิมิตที่ทำขึ้นสมัยหลวงพ่อวงษ์ (พระครูขันตยาภิราม หรือ หลวงพ่อวงษ์ วังสปาโล) มีภายในศาลาเฉลิมพระเกียรติ 50 พรรษา และวังปลาเฉลิมพระเกียรติ

อ้างอิง
วัดท่าพูด
วัดท่าพูด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำท่าจีน ในหมู่ที่ 9 บ้านคลองท่าพูด ตำบลไร่ขิง อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม ทุกวันขึ้น 7, 8, 9 ค่ำ เดือน 3 ของทุกปี จะมีงานนมัสการปิดทองพระจุฬามณีเจดีย์และหลวงพ่อวัดท่าพูด ภายในวัดยังมีพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านวัดท่าพูด
ประวัติ
วัดท่าพูดเดิมชื่อว่า วัดเจตภูต มีเรื่องเล่าว่า มีพี่น้องสองคนนั่งอยู่ใกล้จอมปลวกใหญ่ พอพี่ชายนอนหลับไป น้องชายมองเห็นตัวแมงคาเรืองคลานออกมาจากจมูกของพี่ชายแล้วคลานหายเข้าไปในจอมปลวก ต่อมาตัวเองก็นอนหลับไปเช่นกันและฝันว่ามีภูตมาบอกว่ามีทรัพย์สมบัติอยู่ในภูเขา ขอให้ขุดสมบัติมาสร้างวัด พอสะดุ้งตื่นขึ้นจึงได้ช่วยกันขุดสมบัติแต่ไม่พบ จึงได้หวนนึกถึงเรื่องที่ภูตมาบอกและแมงคาเรืองเดินเข้าไปในจอมปลวก เมื่อขุดก็พบสมบัติ จึงนำเงินมาสร้างวัด แล้วเรียกชื่อวัดว่า "วัดเจตภูต" ต่อมาคำกร่อนเป็น วัดตะพูด และ "วัดท่าพูด" ตามลำดับ แต่อีกข้อมูลหนึ่ง ที่มาของชื่อมาจากต้นมะพูดที่ขึ้นบริเวณวัด
จากหลักฐานจารึกบนแผ่นอิฐมอญบนผนังพระอุโบสถ สันนิษฐานว่าสร้างสมัยอยุธยาตอนปลายประมาณสมัยพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ โดยกลุ่มคนที่อพยพโยกย้ายมาจากกรุงศรีอยุธยาเพื่อหลบภัยสงครามหลังเสียกรุงศรีอยุธยาแก่พม่า พ.ศ. 2310 แล้วมาตั้งถิ่นฐานริมแม่น้ำท่าจีน และในขณะนั้นวัดท่าพูดกำลังจะกลายเป็นวัดร้าง เนื่องจากไม่มีพระภิกษุจำพรรษา ชาวบ้านท่าพูดทราบข่าวว่า มีพระภิกษุรูปหนึ่งหนีพม่ามาพร้อมกับชาวกรุงศรีอยุธยามาตั้งสำนักสงฆ์ที่กลางทุ่งนา จึงพร้อมใจกันอาราธนาให้ท่านมาจำพรรษา ณ วัดท่าพูด มีหลวงพ่อรดซึ่งเป็นอดีตพระราชาคณะกรุงศรีอยุธยา เป็นเจ้าอาวาสคนแรก ครั้นสงครามสงบ สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชทรงกอบกู้เอกราชชาติไทยได้ พระองค์ตัดสินพระทัยจะรวบรวมพระราชาคณะก่อนกรุงแตกกลั
ราชทรงกอบกู้เอกราชชาติไทยได้ พระองค์ตัดสินพระทัยจะรวบรวมพระราชาคณะก่อนกรุงแตกกลับมาอยู่พระอารามหลวงในกรุงธนบุรี ได้ทรงให้ทหารติดตามจนพบพระอาจารย์รดที่วัดท่าพูด แต่ท่านขอจำพรรษาอยู่ ณ วัดท่าพูดนี้ เพราะท่านรับอาราธนาจากชาวบ้านท่าพูดแล้ว เมื่อสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชทรงทราบจึงได้พระราชทานเรือกัญญา 2 ลำ คานหาม 1 อัน กระโถน และกานํ้าลายเทพนม อย่างละ 1 ชิ้น มาถวายเป็นเครื่องประดับเกียรติยศแก่พระอาจารย์รด
ในสมัยรัชกาลที่ 3 วัดได้สร้างพระจุฬามณีเจดีย์ และมีการบูรณะพระเจดีย์เมื่อปี พ.ศ. 2527 ได้พบพระเขี้ยวแก้วภายในพระจุฬามณีเจดีย์ ลักษณะเป็นแก้วใสเจือสีเหลืองเล็กน้อย คล้ายลูกโป่งในท้องปลาตะเพียน ชาวบ้านเรียกว่า โป่งปลาตะเพียน ภายหลังบูรณะ ได้ทำพิธีและอัญเชิญไปบรรจุไว้ที่เดิม ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว วัดมีหลวงพ่อมากเป็นเจ้าอาวาส เล่าขานกันว่าท่านนั้นสามารถฟังภาษาสัตว์ได้
รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อรด มาจากกรุงเก่า (กรุงศรีอยุธยา)
* หลวงพ่อเทศ เป็นเจ้าอาวาสประมาณปลายรัชกาลที่ 3 หรือต้นรัชกาลที่ 4
* หลวงพ่อมาก 
* หลวงพ่อจ้อย เป็นเจ้าอาวาสประมาณสมัยรัชกาลที่ 4
* หลวงพ่อแก้ว
* หลวงพ่อชื่น
* พระอธิการแช่ม 
* พระปลัดผล
* พระอาจารย์โรย ในสมัยรัชกาลที่ 9 
* พระครูพิศษลสาธุวัฒน์ (พระประสิทธิ์ เลียบทวี)
* พระสังเวย คเวสโก (สุจิตจูล)

อ้างอิง
วัดหนองแขม (กรุงเทพมหานคร)
วัดหนองแขม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงหนองแขม เขตหนองแขม กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
วัดหนองแขมสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2413 มูลเหตุการสร้างวัด คือ พระวินัยธร เจ้าอาวาสวัดเชิงเลน จังหวัดนครปฐม ได้ปรารภถึงเหตุที่พวกญาติของท่านได้อพยพจากหมู่บ้านหัวย่านมาอยู่แถบถิ่นหนองแขมหลายครัวเรือน ท่านจึงได้สร้างวัดขึ้นเพื่อเป็นอนุสาวรีย์ สำหรับบรรจุอัฐิธาตุของบุพการี เมื่อสร้างวัดเสร็จ ขนานนามวัดว่า "วัดหนองแขม" เนื่องจากมีหนองน้ำปกคลุมด้วยต้นแขมอยู่ใกล้วัด และต่อมากลายเป็นชื่อตำบลหนองแขม
อาคารเสนาสนะ
วัดหนองแขมมีสถาปัตยกรรมที่สวยงามเป็นศาลาจตุรมุข ตั้งอยู่กลางน้ำ ส่วนพระวิหารหลวงพ่อโตซึ่งเป็นพระอุโบสถหลังเก่า หน้าบันระบุศักราช พ.ศ. 2413 เป็นพระอุโบสถขนาดเล็กฝีมือแบบช่างพื้นบ้าน ภายในพระอุโบสถปรากฏภาพจิตรกรรมฝาผนัง สิ่งศักดิ์สิทธิ์ในวัด มีรอยพระพุทธบาทจําลองประดิษฐานในมณฑป โดยมีการจัดงานปิดทองรอยพระพุทธบาทจำลองนี้ในช่วงเดือนสามของทุกปี พระสังกัจจายน์หรือหลวงพ่อโต ยังมีรูปหล่อพระครูวิทยาวรคุณ (หลวงพ่อพร) ขนาดเท่าองค์จริง ซึ่งคณะศิษยานุศิษย์ได้ร่วมกันสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2468
กิจกรรม
กิจกรรมสำคัญที่ทางวัดจัดขึ้นทุกปี ได้แก่ ประเพณีวันอาสาฬหบูชาและวันเข้าพรรษา ในวันอาสาฬหบูชา มีกิจกรรมในวันนี้มีการทำบุญตักบาตรในช่วงเช้า ต่อด้วยการแสดงเทศนาธรรมที่เกี่ยวข้องกับความสำคัญของวันอาสาฬหบูชา มีการแสดงธรรมและให้โอวาทแก่พุทธศาสนิกชน และเวียนเทียนรอบบริเวณอุโบสถจำนวน 3 รอบ วันเข้าพรรษาของทางวัด มีการตักบาตร ในเวลา 05.00 น. หลังจากนั้นมีการสวดมนต์และแสดงธรรมเทศนาที่เกี่ยวข้องกับวันเข้าพรรษา ด้วยการถวายหลอดไฟหรือเทียนเข้าพรรษา กระบุง กระจาด ต้นผ้าป่า และผ้าอาบน้ำฝน ทางวัดมีการจัดกิจกรรมประเพณีทำบุญตักบาตรเทโวในวันออกพรรษา

อ้างอิง
วัดดอนเมือง
ประวัติ
พื้นที่เดิมของวัดดอนเมือง เป็นที่ราบสูง เดิมเรียกกันว่า ดอนอีเหยี่ยว เพราะมีฝูงเหยี่ยวบินมารวมตัวกัน ต่อมาเมื่อมีกองบินทหารบกมาตั้ง (กองทัพอากาศในปัจจุบัน) จึงเรียกพื้นที่นี้ว่า ดอนเมือง วัดเริ่มสร้างราว พ.ศ. 2438 สมัยนั้นยังไม่มีชื่อ ชาวบ้านเรียกว่า วัดดอนอีเหยี่ยว เป็นที่ดินของเศรษฐีซึ่งมีบรรดาศักดิ์เป็น หมื่นอาจหาญ ประชาชนเรียก เสมียนภู่ ท่านได้ยกที่ดินแปลงนี้ให้เป็นที่สร้างวัด โดยมีพระอาจารย์จ๊ะ ท่านเป็นชาวรามัญ และเป็นพระที่เดินทางมาด้วยเรือมาจอดพักอาศัยในคลองเปรมประชากร ชาวบ้านได้นำอาหารมาถวาย ต่อมาเมื่อมีจิตศรัทธาเลื่อมใส ได้ปลูกสร้างกุฏิให้เป็นที่อยู่ ได้สร้างเป็นวัดในเวลาต่อมา
หลังจากที่รัฐบาลได้สร้างทางรถไฟสายเหนือผ่านที่ดินซึ่งเป็นการแบ่งที่ดินออกเป็น 2 ส่วน ทำให้ลำบากแก่การที่จะข้ามทางรถไฟไปทำมาหากินจึงได้ยกที่ดินให้เป็นที่สร้างวัด เดิมที่ดินของวัดนี้มีมากกว่านี้ ปัจจุบันที่ดินของวัดมีจำนวน 33 ไร่ 3 งาน 52 ตารางวา
อาคารเสนาสนะ
พระอุโบสถ มีพระประธานเป็นพระพุทธสิหิงค์หน้าตักกว้าง 69 นิ้ว พระเจดีย์ ลักษณะระฆังคว่ำแปดเหลี่ยม สูง 29 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2541 เพื่อเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุที่สมเด็จพระสังฆราชได้ประทานให้เมื่อปี พ.ศ. 2542 และพระวิหารหลวงปู่พร มีลักษณะแบบทรงไทย ขนาดกว้าง 7 เมตร ยาว 10 เมตร หลังคามุงกระเบื้องเคลือบกาบกล้วย ก่อสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2527 ภายในประดิษฐานพระพุทธชินราชและพระพุทธรูปอีกหลายองค์ ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่องราวพุทธประวัติ
วัตถุมงคล
วัตถุมงคลที่ขึ้นชื่อของวัดดอนเมือง คือ เหรียญหลวงพ่อพร พุทธสโร และที่นิยมแพร่หลายมากที่สุดก็คือ เหรียญปั๊มรูปเหมือนรุ่นแรก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2460–2465 มีพุทธคุณด้านแคล้วคลาดและเมตตามหานิยม ค้าขายร่ำรวย โชคลาภเป็นเยี่ยม ส่วนการจัดสร้างวัตถุมงคลในยุคปัจจุบันนั้น พระราชวิสุทธิมงคลหรือหลวงพ่อแคล้ว สุธัมโม เจ้าอาวาสวัดดอนเมือง ได้จัดสร้างวัตถุมงคลมาตั้งแต่ พ.ศ. 2515 จนถึงปัจจุบัน
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์จ๊ะ (ไม่มีหลักฐานตราตั้งเจ้าอาวาส) พ.ศ. 2438 – 2445
* พระอาจารย์โปร่ง (ไม่มีหลักฐานตราตั้งเจ้าอาวาส) พ.ศ. 2445 – 2447
* พระอาจารย์อยู่ (ไม่มีหลักฐานตราตั้งเจ้าอาวาส) พ.ศ. 2447 – 2451
* พระอาจารย์ยวง (ไม่มีหลักฐานตราตั้งเจ้าอาวาส) พ.ศ. 2451 – 2456
* พระอาจารย์พร พุทฺธสาโร (เจริญดี) พ.ศ. 2456 – 2484 ได้รับตราตั้งเป็นเจ้าอาวาสเมื่อ 2460 และเป็นเจ้าอาวาสองค์แรกของวัดดอนเมือง
* พระครูปลัดจรูญ โสวณฺณิโก (ดำ พิชิต) พ.ศ. 2484 – 2486
* พระครูสมุห์เชื้อ สาสนมนฺโท (มอญกระโทก) พ.ศ. 2486 –2494
* พระราชวิสุทธิมงคล (แคล้ว สุธมฺโม) พ.ศ. 2510 – 2560
* พระปริยัติโศภณ (อิทธิยาวุธ ธีรวโร ป.ธ.๙) 2560 – ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดบางพึ่ง (จังหวัดสมุทรปราการ)
วัดบางพึ่ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 1 ตำบลบางพึ่ง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 10 ไร่ 1 งาน 40 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 9 ไร่ 1 งาน วัดอยู่ติดแม่น้ำเจ้าพระยา

ประวัติ
วัดบางพึ่งสร้างโดยชาวบ้านบางพึ่งเมื่อ พ.ศ. 2347 ประชาชนส่วนใหญ่ของบางพึ่งเป็นชาวไทยเชื้อสายจีน มีเรื่องเล่ากันว่า วัดบางพึ่งเป็นวัดที่สมเด็จพระเจ้าตากสินได้เคยนำทัพเรือเดินทางมาจากจันทบุรี มาพักที่บริเวณวัดเพื่อเข้าโจมตีพม่าที่ค่ายโพธิ์สามต้น ช่วงนั้นกรุงธนบุรีถูกพม่ายึดครองอยู่ นามของวัดจึงได้ชื่อว่า "วัดบางพึ่ง" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2378
วัดบางพึ่งเดิมไม่มีทางออกถนน แต่ปัจจุบันทางวัดได้ทำถนนเข้าวัดเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่เดิมมีบริเวณกว้างขวางมาก แต่เนื่องจากดินริมฝังแม่น้ำถูกน้ำกัดเซาะพังทลายจึงมีพื้นที่ลดลง โบราณวัตถุที่พอจะมีเหลืออยู่บ้างคือเศียรพระพุทธรูปที่พบในฐานเจดีย์เก่าซึ่งเป็นพักตร์แบบสุโขทัยและอยุธยา แกะสลักด้วยหินทรายแดง จึงสันนิษฐานว่าอาจสร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยาหรือก่อนหน้านั้น
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน กว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2347 รูปแบบแบบพระราชนิยมสมัยรัชกาลที่ 3 กล่าวคือ ไม่มีช่อฟ้าใบระกาหางหงส์ ตกแต่งหน้าบันด้วยลวดลายปูนปั้นประดับเครื่องถ้วยชามจีน เครื่องเบญจรงค์แบบสมัยรัชกาลที่ 3 มีพระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย สมัยทวารวดี ขนาดหน้าตักกว้าง 59 นิ้ว สูง 180 นิ้ว
หอระฆัง (หลังเก่า) เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน สองชั้น สภาพชำรุดมาก ชั้นบนโปร่ง เนื่องจากเจาะช่องวงโค้งทั้งสี่ด้าน กรมศิลปากรทำการบูรณะไปเมื่อปี พ.ศ. 2544 ศาลาการเปรียญ กว้าง 24 เมตร ยาว 35 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย สองชั้น หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 17 หลัง เป็นอาคารไม้ 4 หลัง ครั้งตึกครั้งไม้ 3 หลัง และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 10 หลัง
อาคารอเนกประสงค์ กว้าง 12 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และยังมีฌาปนสถาน หอกลอง โรงครัว เรือนเก็บพัสดุ เรือนรับรอง

อ้างอิง
เฟรนช์ฟรายส์
เฟรนช์ฟรายส์ ( ) หรือ ฟรายส์ (fries, ภาษาอังกฤษแบบอเมริกาเหนือ), ชิปส์ (chips, ภาษาอังกฤษแบบบริติชและแบบไอริช) , ฟิงเกอร์ชิปส์ (finger chips, ภาษาอังกฤษแบบอินเดีย) เป็นมันฝรั่งหั่นแท่งทอดในน้ำมันท่วมแบบกรอบหรือนุ่มด้านใน โรยเกลือแล้วเสิร์ฟขณะร้อน เฟรนช์ฟรายส์เป็นขนมขบเคี้ยวหรืออาหารจานด่วนที่ทานกับซอสมะเขือเทศ มายองเนส น้ำส้มสายชู หรือซอสบาร์บีคิว นอกจากนี้ยังทานกับเนยแข็ง ซอสทาร์ทาร์ หรือน้ำสลัดเทาซันด์ไอแลนด์ รูปแบบเฟรนช์ฟรายส์มีหลากหลาย เช่น แบบวง แบบหยัก หรือใช้มันเทศแทนมันฝรั่ง
เฟรนช์ฟรายส์เตรียมได้จากการหั่นมันฝรั่งเป็นแท่ง นำไปล้างน้ำเย็นแล้วทิ้งไว้ให้แห้ง เฟรนช์ฟรายส์อาจทอดเพียงครั้งเดียวหรือสองครั้ง โดยการทอดสองครั้งจะทอดครั้งแรกที่อุณหภูมิ 160 °ซ (320 °ฟ) และครั้งที่สองที่อุณหภูมิ 190 °ซ (375 °ฟ) แค่ชั่วครู่เพื่อให้ผิวด้านนอกกรอบ ก่อนจะนำไปพักสะเด็ดน้ำมัน โรยเกลือและเสิร์ฟ ระยะเวลาในการทอดขึ้นอยู่กับขนาดของมันฝรั่ง โดยมันฝรั่งขนาดราว 2–3 มิลลิเมตร จะใช้เวลาทอดครั้งแรกประมาณสามนาที และครั้งที่สองแค่ไม่กี่วินาที การทอดเฟรนช์ฟรายส์ทำได้หลายวิธี เช่น การทอดในน้ำมันท่วม การทอดสุญญากาศ หรือการทอดในกระทะก้นลึก ภัตตาคารส่วนใหญ่ใช้มันฝรั่งแช่แข็งแล้วนำมาลวกก่อนนำไปทอด โดยปัจจุบันใช้น้ำมันพืชแทนน้ำมันจากไขมันวัว
ประวัติ
ที่มาของเฟรนช์ฟรายส์ยังคงเป็นที่ถกเถียงว่ามาจากประเทศเบลเยียมหรือประเทศฝรั่งเศส โดยโจ เฌราร์ นักหนังสือพิมพ์ชาวเบลเยียมอ้างถึงต้นฉบับปี ค.ศ. 1781 ที่ระบุถึงมันฝรั่งทอดในหุบเขาแถบแม่น้ำเมิซก่อนปี ค.ศ. 1680 มีเนื้อหาว่า "ชาวเมืองนามูร์ อ็องแดน และดีน็อง โดยเฉพาะในหมู่คนยากจนมีวิธีตกปลาและทอดปลาเล็ก เมื่อแม่น้ำกลายเป็นน้ำแข็งและการตกปลาเป็นไปอย่างยากลำบาก พวกเขาจะหั่นมันฝรั่งเป็นรูปปลาเล็ก ๆ และนำไปทอดกินแทน" ขณะทางฝรั่งเศสกล่าวว่าเฟรนช์ฟรายส์ถูกคิดค้นโดยพ่อค้าอาหารริมทางบนสะพานปงเนิฟ ก่อนเกิดการปฏิวัติฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1789 และพบหลักฐานอ้างอิงถึง "มันฝรั่งทอด" ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1775
เนื่องจากเฟรนช์ฟรายส์ประกอบไปด้วยคาร์โบไฮเดรตในรูปแป้งและโปรตีนจากมันฝรั่ง ไขมันจากน้ำมันทอด และโซเดียมจากเกลือ จึงมักถูกกล่าวว่าเป็นอาหารที่ไม่ดีต่อสุขภาพ โจนาทาน บอนเน็ตกล่าวในนิตยสาร ไทม์ ว่า "เฟรนช์ฟรายส์ไม่มีสารอาหารมาตั้งแต่ต้น เพราะมันผ่านทั้งการทอด เติมเกลือ และขาดส่วนที่มีคุณค่าทางอาหารมากที่สุดอย่างเปลือก" ขณะที่เดวิด แคตซ์กล่าวว่าเฟรนช์ฟรายส์ไม่ดีต่อสุขภาพเพราะ "มันมักมาคู่กับเบอร์เกอร์ซึ่งมีไขมัน และกินกับซอสมะเขือเทศที่มีน้ำตาล และมายองเนสที่มีไขมัน" นอกจากนี้เฟรนช์ฟรายส์ยังมีสารอะคริลาไมด์จากการทอด ซึ่งองค์การวิจัยโรคมะเร็งนานาชาติ (International Agency for Research on Cancer หรือ IARC) ระบุว่าสารนี้ "อาจเป็นสารก่อมะเร็งในมนุษย์
ncy for Research on Cancer หรือ IARC) ระบุว่าสารนี้ "อาจเป็นสารก่อมะเร็งในมนุษย์" ขณะที่สถาบันพิษวิทยาแห่งชาติของสหรัฐ (National Toxicology Program หรือ NTP) จัดให้อะคริลาไมด์เป็นสารที่ "คาดการณ์อย่างมีเหตุผลว่าอาจเป็นสารก่อมะเร็งในมนุษย์"
วัดสีหไกรสร
วัดสีหไกรสร หรือ วัดช่องลม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบ้านช่างหล่อ เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 3 ไร่ บริเวณที่ตั้งปัจจุบันอยู่ใกล้กับแยกพรานนกและมีชุมชนรายล้อม

คาดว่าวัดสีหไกสรสร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 2310 มีนามเดิมว่า "วัดช่องลม" สาเหตุที่เรียกว่าวัดช่องลม เพราะลักษณะที่ตั้งของวัดตั้งอยู่ในเขตช่องลม จึงเรียกว่าวัดช่องลมมาตั้งแต่สมัยพระครูประสิทธิวิมลเป็นเจ้าอาวาส ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดสีหไกสร" เมื่อ พ.ศ. 2512 และวัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา ประมาณ พ.ศ. 2310 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 16 เมตร ยาว 22 เมตร
ภายในวัดในวัดมีอาคารเสนาสนะดังนี้ อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 16.50 เมตร มีกำแพงล้อมล้อม ลักษณะของอุโบสถผนังอุดแบบนิยมในสมัยอยุธยา พระประธานแบบอยุธยา ยังพบพระพุทธรูปศิลาองค์เล็กตกอยู่ข้างนอกอุโบสถ ปัจจุบันอุโบสถมี 5 ห้อง มีการปฏิสังขรณ์ใหม่ กุฎีสงฆ์ จำนวน 10 หลัง สร้างด้วยไม้ศาลาการเปรียญกว้าง 9 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างด้วยคอนกรีต หอระฆังสูง 8 เมตร

File:วัดสีหไกรสร เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร (11).jpg|พระประธานในอุโบสถ
File:วัดสีหไกรสร เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร (15).jpg|อุโบสถ
File:วัดสีหไกรสร เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร (22).jpg|ท้าวเวสสุวรรณ

อ้างอิง
วัดปฐมบุตรอิศราราม
วัดปฐมบุตรอิศราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงอรุณอมรินทร์ เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ทั้งหมด ประมาณ 9 ไร่

จากคำบอกเล่าของเจ้าอาวาส พระครูปลัดปริยัติวัฒ วัดนี้สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2314 เดิมวัดนี้ชื่อ วัดยี่ส่าย ผู้สร้างคือ คนจีนที่ร่ำรวยมาจาการโล้เรือสําเภามาค้าขาย คำว่า ยี่ แปลว่า สอง จึงสันนิษฐานว่าหมายถึง ผัวเมีย แต่อีกนัยหนึ่ง คําว่า ยี่ส่าย หมายถึง เขยคนรอง หรือ ลูกเขยคนที่สอง (ลูกเขยคนรอง)
ในช่วงสมัย รัชกาลที่ 4–5 เจ้าชอุ่ม อิศรางกูร ณ อยุธยา ได้ขอพระราชทานนามจาก "วัดยี่ส่าย" เป็น "วัดปฐมบุตรอิศราราม" แล้วได้บูรณปฏิสังขรณ์ปูชนียวัตถุและปูชนียสถาน มีพระประธานในพระอุโบสถ คือ หลวงพ่อแดง ทําด้วยศิลาแลงสีแดง พระอุโบสถมีทรวดทรงแบบโบราณ พระเจดีย์ย่อมุมไม้สิบหกตั้งอยู่ด้านข้างพระอุโบสถสององค์ มีกำแพงแก้วล้อมรอบ

อ้างอิง
วัดบางบำหรุ
วัดบางบำหรุ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงอรุณอมรินทร์ เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร

วัดนี้เป็นวัดที่มีมาตั้งแต่สมัยอยุธยา บ้างสันนิษฐานว่าตอนต้น บ้างสันนิษฐานว่าตอนปลาย เดิมเรียกว่า วัดใน คู่กับวัดนอกคือวัดนายโรงที่ตั้งอยู่บริเวณใกล้เคียงกัน พระอุโบสถมีลักษณะรูปแบบอยุธยา แต่ได้รับการปฏิสังขรณ์ ใบเสมาหินแบบอยุธยาตอนต้น พระพุทธรูปสมัยอยุธยาตั้งเรียงรายกันหน้าศาลาหลังอุโบสถ ใบเสมาหินทรายแดงแบบอยุธยาตอนต้น ปัจจุบันมีการทาสีใหม่ พระเจดีย์รายแบบเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง เคยมีการขุดพบพระเครื่องสมัยอยุธยาจากเจดีย์ใกล้วิหารเก่า เป็นพระเครื่องเนื้อดินเผา ศิลปะสมัยอยุธยาตอนปลาย
วัดบางบำหรุมีชื่อเสียงโด่งดังด้วยเคยมี หลวงปู่แขก วัดบางบำหรุ พระเกจิอาจารย์ชื่อดังด้านเครื่องรางเบี้ยแก้ ที่เป็นสหธรรมิกกับหลวงปู่บุญ วัดกลางบางแก้ว จังหวัดนครปฐม

อ้างอิง
วัดท่าพระ (กรุงเทพมหานคร)
วัดท่าพระ เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในซอยจรัญสนิทวงศ์ 4 แขวงวัดท่าพระ เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร (เดิมคือกิ่งอำเภอบางกอกใหญ่ จังหวัดธนบุรี)

วัดท่าพระ ไม่ปรากฏหลักฐานการก่อสร้างวัดอย่างชัดเจน แต่มีการสันนิษฐานว่าอาจสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลายจากแรงศรัทธาของชาวบ้านและชาวสวนในละแวกคลองมอญ ฝั่งธนบุรี ตลอดทั้งชาวบ้านที่จอดเรือพักแรมในบริเวณดังกล่าว ภายหลังได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาตามราชกิจจานุเบกษา ตอนที่ 41 เล่ม 64 ประกาศ ณ วันที่ 13 สิงหาคม พุทธศักราช 2490 โดยมีเขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถสร้างใหม่นี้ สร้างขึ้น พ.ศ. 2540 ประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หลังคาลด 3 ชั้น หน้าบันมีพระปรมาภิไธย สก และปั้นเป็นรูปครุฑ กว้าง 12 เมตร ยาว 28 เมตร ผนังด้านนอกประดับกระเบื้องเบญจรงค์ลายเทพพนม ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย ลงรักปิดทอง ด้านซ้ายและขวาเป็นพระมหาโมคคัลลานะและพระสารีบุตร มีภาพจิตรกรรมฝาผนังอยู่ภายใน หลังพระประธานเขียนภาพเทพชุมนุม ระหว่างช่องหน้าต่างเขียน เรื่องมหาเวสสันดรชาดก เหนือหน้าต่างเขียนเรื่องพุทธประวัติ ช่างเขียนใช้กรรมวิธีสมัยใหม่ที่เขียนลงบนผ้าก่อนที่จะผนึกติดผนังซึ่งเป็นที่นิยม บานประตูหน้าต่างของพระอุโบสถแกะสลักเรื่องทศชาติชาดก รวม 14 บาน
วิหารหลวงพ่อเกษรเป็นอาคารจตุรมุข ทางวัดสร้างครอบวิหาร กรมศิลปากรขึ้นทะเบียนเป็นโบราณวัตถุและโบราณสถานตั้งแต่ พ.ศ. 2520 ภายในวิหารประดิษฐาน หลวงพ่อเกษร พระพุทธรูปปูนปั้นศิลา แบบศิลปะอยุธยาตอนต้น เชื่อว่าเป็นพระพี่พระน้องกับหลวงพ่อวัดบ้านแหลมและหลวงพ่อโสธร เพราะลอยน้ำมาขึ้นที่วัดเหมือนกัน บานประตูไม้สักแกะสลักรูปทวารบาลทั้ง 2 บาน คาดว่าเป็นศิลปะสมัยอยุธยาตอนปลาย แต่ทำตามเดิมเหมือนอยุธยาตอนต้น เป็นรูปทวารบาลเต็มบาน ยืนบนแท่น มียักษ์แบกองค์เทวดาสวมเทริด ทรงสูง
ลำดับเจ้าอาวาส
รายนามเจ้าอาวาสวัดท่าพระ (ที่สามารถสืบค้นข้อมูลได้) นับตั้งแต่ก่อสร้างวัด มีรายละเอียดดังนี้
{| class="wikitable"
|+
!ลำดับ
!รายนาม
!เริ่มวาระ
!สิ้นสุดวาระ
!หมายเหตุ
|-
|1
|พระอธิการทอง
|พ.ศ. 2340
|พ.ศ. 2400
|
|-
|2
|พระอธิการเงิน
|พ.ศ. 2430
|พ.ศ. 2455
|
|-
|3
|พระอธิการมัด
|พ.ศ. 2446
|พ.ศ. 2457
|
|-
|4
|พระอธิการแช่ม
|พ.ศ. 2461
|พ.ศ. 2488
|
|-
|5
|พระอธิการฟุ้ง
|พ.ศ. 2489
|พ.ศ. 2495
|
|-
|6
|พระครูวรดิตถ์วุฒาจารย์
|พ.ศ. 2500
|พ.ศ. 2522
|
|-
|7
|พระครูวรดิตถ์วิมล
|พ.ศ. 2522
|พ.ศ. 2539
|
|-
|8
|พระครูมงคลกิจจานุกูล 
(ธงชัย โชติโย)
|พ.ศ. 2540
|12 มีนาคม 2563
|
|-
|9
|พระครูวิบูลกิจจานุยุต 
(นิคม อธิปญฺโญ)
|6 เมษายน 2563
|6 มิถุนายน 2567
|14 มีนาคม - 5 เมษายน 2563 
ในตำแหน่งผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
|-
|10
|พระครูอาทรสังวรกิจ 
(วันชัย พนฺ
น 2563 
ในตำแหน่งผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
|-
|10
|พระครูอาทรสังวรกิจ 
(วันชัย พนฺธชโย)
|4 ตุลาคม 2567
|ปัจจุบัน
|8 มิถุนายน - 3 ตุลาคม 2567
ในตำแหน่งผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
|}
วัดบางน้ำชน
วัดบางน้ำชน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงสำเหร่ เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร วัดมีพื้นที่ 7 ไร่ 2 งาน แบ่งออกเป็น 2 ส่วน คือ เขตสังฆาวาส มีเนื้อที่ 5 ไร่ (พระอุโบสถ หอระฆัง ศาลา กุฏิสงฆ์และโรงเรียน) และส่วนธรณีสงฆ์ มีเนื้อที่ 2 ไร่ กับ 2 งาน (ซึ่งชาวชุมชนได้พักอาศัยอยู่ในปัจจุบัน) เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระครูสุนทรธรรมาภิรักษ์ (พัชร์นพ อภิชาโต ป.ธ.๔)

วัดบางน้ำชนสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย บ้างระบุว่าสร้างปี พ.ศ. 2346 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2357 เดิมเรียกว่า วัดปากคลอง เนื่องจากตั้งอยู่ปากคลองบางน้ำชน
อุโบสถของวัดมีขนาด 5 ห้อง ได้รับการปฏิสังขรณ์ใหม่ รูปทรงโบสถ์ชั้นเดียวมีพะไลยื่นหน้ายื่นหลัง หันหน้าสู่คลองบางน้ำชน ภายในประดิษฐานพระประธานหินทรายแดงขนาดใหญ่ มีเค้าว่าสร้างขึ้นสมัยอยุธยาตอนต้นเช่นเดียวกับใบเสมา พระพุทธรูปมีไม้สักเป็นแกนลำตัวและที่แขน แต่องค์พระพักตร์เป็นลักษณะพระสุโขทัย เคยพบเศียรพระพุทธรูปหินทรายขนาดเท่าคนจริง วางอยู่บนฐานชุกชี คาดว่าแต่เดิมคงเป็นวัดใหญ่และมีความสำคัญมากจากวัตถุสถานที่พบ

อ้างอิง
เพรตเซล
เพรตเซล ( ; ) เป็นแป้งพายชนิดหนึ่งที่ทำจากแป้ง มักมีลักษณะเป็นปม รูปทรงเพรตเซลแบบดั้งเดิมเป็นรูปทรงที่สมมาตรและโดดเด่น โดยปลายแถบแป้งยาวพันกันแล้วบิดกลับเข้าหาตัวเองในรูปร่างลักษณะเฉพาะ ในยุคปัจจุบันเพรตเซลมีหลากหลายรูปทรง

เกลือเป็นเครื่องปรุงรสที่พบมากที่สุดสำหรับเพรตเซล เครื่องปรุงรสอื่น ๆ ได้แก่ ชีส น้ำตาล ช็อกโกแลต อบเชย การเคลือบหวาน เมล็ดพืช และถั่ว เพรตเซลมีหลายรูปแบบ ซึ่งได้แก่ เพรตเซลแบบนิ่มที่ควรรับประทานหลังจากเตรียมไม่นาน และเพรตเซลอบแข็งที่มีอายุการเก็บรักษาที่ยาวนาน

อ้างอิง
ลูกชิ้น (ประเภทอาหาร)
ลูกชิ้น หรือ มีตบอล ( ) คือเนื้อบดรีดเป็นลูกเล็ก ๆ บางครั้งก็มีส่วนผสมอื่น ๆ เช่น เกล็ดขนมปัง หัวหอม ไข่ เนย และเครื่องปรุงรส ลูกชิ้นปรุงโดยการทอด อบ นึ่ง หรือตุ๋นในซอส ลูกชิ้นมีหลายประเภทโดยแต่ละประเภทใช้เนื้อสัตว์และเครื่องเทศต่างกัน บางครั้งคำนี้จะขยายไปถึงรูปแบบที่ไม่มีเนื้อสัตว์โดยใช้ผักหรือปลา หรือที่เรียกว่าลูกชิ้นปลา

ประวัติ
สูตรอาหารจีน "ลูกชิ้นสี่สุข" (四喜丸子 —Sì xǐwánzi) มาจากอาหารชานตง ซึ่งมีต้นกำเนิดจากรูปแบบการปรุงอาหารพื้นเมืองของชานตง สามารถย้อนประวัติศาสตร์ไปได้ถึงในช่วงราชวงศ์ฉิน (221-207 ก่อนคริสตกาล)

ตำราอาหารของชาวโรมันโบราณ Apicius มีสูตรลูกชิ้นมากมาย
สูตรอาหารในช่วงแรก ๆ ที่รวมอยู่ในตำราอาหารเปอร์เซียโดยทั่วไปมีเนื้อแกะปรุงรสที่ม้วนเป็นลูกขนาดส้มและเคลือบด้วยไข่แดงและบางครั้งด้วยหญ้าฝรั่น วิธีนี้ถูกนำไปใช้ทางตะวันตกและเรียกว่าการร่อน (gilding) มีรูปแบบที่แตกต่างกันในระดับภูมิภาคจำนวนมาก ที่มีลักษณะเด่นคือ kufteh Tabrizi ที่มีขนาดใหญ่ผิดปกติจากภูมิภาคตะวันตกเฉียงเหนือของอิหร่าน โดยมีเส้นผ่านศูนย์กลางเฉลี่ย 20 เซนติเมตร

อ้างอิง
ข้าวกั๊นจิ๊น
ข้าวกั๊นจิ๊น ข้าวเงี้ยว หรือ จิ๊นส้มเงี้ยว เป็นอาหารไทยภาคเหนือ มีลักษณะเป็นข้าวสวยคลุกเลือดหมูสดห่อในใบตองในลักษณะเดียวกับแหนม บางสูตรไม่ใส่เนื้อสับ แต่ใส่เลือดคลุกเคล้ากับข้าวอย่างเดียว นำมารับประทานกับน้ำมันกระเทียม หอมแดง แตงกวา และพริกทอด อาหารประเภทนี้นิยมรับประทานเป็นอาหารกลางวัน หรือ ข้าวตอน ในสูตรดั้งเดิมมักใช้วัวทำ แต่ปัจจุบันผู้คนไม่ค่อยกินเนื้อวัวกันแล้ว จึงดัดแปลงมาใช้เนื้อหมูแทน
ที่มา
ข้าวกั๊นจิ๊นเป็นอาหารที่ได้รับอิทธิพลมาจากชาวไทใหญ่ซึ่งนิยมรับประทานข้าวเจ้า (ข้าวสวย) ต่างจากกลุ่มชาติพันธุ์ไทกลุ่มอื่นที่มักรับประทานข้าวนึ่ง (ข้าวเหนียว) ในบางครั้งเรียกข้าวกั๊นจิ๊นว่า "ข้าวเงี้ยว" เพราะเป็นอาหารของชาวไทใหญ่ ในอดีตชาวล้านนามักจะเรียกชาวไทใหญ่ว่า "เงี้ยว" ซึ่งมีนัยของการดูถูกชาติพันธุ์ว่า เป็นชนชาติที่เจ้าเล่ห์ คบไม่ได้ ส่วนคำว่า กั๊น ในคำเมืองหมายถึง นวด บีบ หรือคั้น เพราะขั้นตอนการทำนั้นต้องนวดข้าวให้เข้ากับเลือดด้วย ส่วน จิ๊น ก็คือเนื้อสัตว์
ส่วนผสม
ข้าวกั๊นจิ๊นมีส่วนผสมคือ ข้าวสวย หมูสับ เลือดหมู นำมาคลุกเคล้าให้เข้ากัน จากนั้นใส่หนังหมูต้ม มะเขือส้ม เกลือป่น น้ำปลา น้ำมันหอมเจียว ทำให้อาหารมีรสชาติเค็มและหวานเล็กน้อย เมื่อคลุกเคล้าเข้ากันดีแล้วจึงนำไปห่อใบตอง โดยใช้ใบตองแผ่นใหญ่ ๆ ซ้อนกัน 2 ชั้น ห่อข้าวที่คลุกเป็นทรงเตี้ย ๆ คล้ายห่อหมกแล้วกลัดด้วยไม้กลัด นำมานึ่งจนเสร็จ แล้วนำกระเทียมเจียว พริกแห้ง หัวหอมแดงซอย และแตงกวาหั่น แต่งเป็นเครื่องเคียง

อ้างอิง
วัดคลองโคน
วัดคลองโคน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านคลองโคน ตำบลคลองโคน อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม มีเนื้อที่ประมาณ 28 ไร่ 67.8 ตารางวา โดยมีพระมหาธนวัฒน์ อาทิจฺจวํโส เป็นเจ้าอาวาส

วัดคลองโคนไม่ทราบว่าผู้ใดเป็นผู้สร้าง แต่เดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดเสาวคนธ์ สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2374 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2509 ที่ตั้งเดิมอยู่ตรงปากแพรกเสาวคนธ์ ทำให้ชื่อวัดว่า "วัดเสาวคนธ์" ต่อมาได้ย้ายวัดออกไปทางปากอ่าวอีก 2 ครั้ง เพราะสถานที่แวดล้อมยังเป็นป่าและค่อนข้างกันดาร ได้เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดคลองโคน" ตามชื่อตำบล
ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะและสิ่งก่อสร้าง ได้แก่ กุฏิพระสงฆ์ จำนวน 10 หลัง ศาลาการเปรียญ 2 ชั้น จำนวน 1 หลัง หอกลอง-หอระฆัง จำนวน 1 หลัง โรงครัว จำนวน 1 หลัง ร้านค้าชุมชนจำนวน 1 แห่ง และศาลาบำเพ็ญกุศล (ฌาปนสถาน) จำนวน 1 หลัง อุโบสถหลังเก่ามีสภาพทรุดโทรมจากภัยทางธรรมชาติ (น้ำท่วม) จึงได้ดำเนินการก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่แทนหลังเดิม วัดมีพระพุทธรูปสาวกหล่อด้วยสัมฤทธิ์ ชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อปู่

อ้างอิง
วัดฉิมทายกาวาส
วัดฉิมทายกาวาส [ฉิม-ทา-ยะ-กา-วาด] เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงศิริราช เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร
วัดฉิมทายกาวาสสร้างมาตั้งแต่สมัยใดไม่ปรากฏหลักฐาน แต่หลักฐานจากจารึกพระประธานในอุโบสถระบุว่าพระประธานสร้างเมื่อ พ.ศ. 2380 จึงสันนิษฐานว่าวัดนี้คงสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2370 ในสมัยรัชกาลที่ 3 และคงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2380 ผู้สร้างวัดคือ เจ๊สัวฉิม จึงตั้งชื่อวัดว่า วัดเจ๊สัวฉิม เป็นวัดที่สร้างคู่กันกับวัดวิเศษการ โดยผู้ที่สร้างวัดทั้งสองแห่งมีศักดิ์เป็นเขยพี่เขยน้อง เขยผู้พี่ชื่อ หมื่นรักษ์สันนิเวศน์ (พิมพ์) สร้างวัดวิเศษการ เขยผู้น้องชื่อ เจ๊สัวฉิม สร้างวัดนี้ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดฉิมทายกาวาส" เมื่อปี พ.ศ. 2482
จากหลักฐานทางศิลปกรรมไม่พบว่าเก่าแก่กว่าสมัยรัชกาลที่ 3 แต่รูปทรงพระอุโบสถมีลักษณะคล้ายอุโบสถสมัยอยุธยาอยู่ พระอุโบสถสร้างเลียนแบบศิลปะจีน อาจเป็นพระอุโบสถที่มีแต่เดิมแล้วปฏิสังขรณ์ใหม่ก็อาจเป็นไปได้ ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะต่าง ๆ ดังนี้ อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 14 เมตร ศาลาการเปรียญกว้าง 12 เมตร ยาว 15 เมตร เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 4 หลัง เป็นอาคารไม้ 2 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง และมีหอระฆังกว้าง 3.50 เมตร สูง 8 เมตร

อ้างอิง
วัดวิเศษการ
วัดวิเศษการ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงศิริราช เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบัน คือ พระศรีวิสุทธิดิลก

วัดวิเศษการสร้างประมาณ พ.ศ. 2393 เดิมชื่อ วัดวิเศษอาวาส สร้างโดยข้าราชการในสมัยรัชกาลที่ 3 นามว่า รักษ์ ได้รับพระราชทานเป็นหมื่นวิเศษ แต่ประชาชนทั่วไปเรียกว่า หมื่นรักษ์ จึงได้เรียกชื่อวัดนี้ว่า วัดหมื่นรักษ์ ตามชื่อผู้สร้าง ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดวิเศษการ"
อาคารเสนาสนะ
พระอุโบสถสร้างตามแบบศิลปะจีน ไม่มีช่อฟ้า ใบระกา หน้าบันประดับชามสังคโลก ผนังใช้อิฐหนา ประตูหน้าต่างใช้ไม้แผ่นใหญ่หนา เปิดปิดด้วยลูกดาล มีลายตกแต่งดอกไม้ด้านหลังอุโบสถ ภายในประดิษฐานพระประธาน หน้าตักกว้าง 3 ศอก เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยแบบเชียงแสน อัญเชิญมาจากวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร มีพระพุทธรูปแบบสุโขทัยลงรักปิดทอง หน้าตักกว้าง 2 ศอก 2 องค์ นอกจากนั้นยังมีพระพุทธรูปปางเสด็จจากดาวดึงส์ ปางประทานพร ปางสมาธิ และปางทุกรกิริยา

อาคารเสนาสนะอื่น ได้แก่ ศาลาการเปรียญทรงปั้นหยาสร้างด้วยไม้ กุฏิ วิหารเป็นแบบทรงไทยประเพณี

อ้างอิง
วัดบางสะแกนอก
ประวัติ
วัดบางสะแกนอกสร้างขึ้นในสมัยอยุธยาประมาณปี พ.ศ. 2077–2090 ในสมัยสมเด็จพระไชยราชาธิราช จากนั้นได้กลายเป็นวัดร้าง จนกระทั่งมีพระธุดงค์เดินทางมาพัก ชาวบ้านจึงนิมนต์ให้อยู่จำพรรษาและมีการบูรณะพัฒนาวัด ผู้อุปถัมภ์มีอุบาสิกาจิน อุบาสิกาปาน อุบาสิกาเมื่อ อุบาสกศุข และอุบาสกมี โดยมีมหาทองดีซึ่งเป็นพระฝ่ายวิปัสสนาธุระได้รับการแต่งตั้งเป็นพระวรญาณมุนี ได้เข้ามาขุดซากวัดและปฏิสังขรณ์วัดนี้ จนก่อสร้างสำเร็จเมื่อ พ.ศ. 2377 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ขานนามวัดตามชื่อคลองที่วัดตั้งอยู่ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2377 อนึ่ง ยังมีวัดบางสะแกอีกแห่งในบริเวณใกล้เคียง คือวัดบางสะแกใน
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถ กว้าง 18 เมตร ยาว 27 เมตร เป็นรูปแบบมหาอุด คือมีประตูหน้าเข้าเพียงทางเดียว มีรูปแบบอยุธยาตอนต้น ยังพบใบเสมาสมัยอยุธยาแบบสมเด็จพระไชยราชาธิราช มีทรวดทรงเตี้ยค่อม ภายในอุโบสถผนังหลังองค์พระประธาน มีรูปพระฉาย (ปางเปิดโลก) ด้านนอกมีกำแพงแก้วล้อมรอบ

วัดมีกุฏิสงฆ์จำนวน 9 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น หอสวดมนต์มีสภาพทรุดโทรม กว้าง 6 เมตร ยาว 11 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2484 ศาลาการเปรียญเดิมเป็นศาลาไม้โบราณมีใต้ถุนยกสูง กว้าง 9.50 เมตร ยาว 22.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2484 และศาลาการเปรียญได้รับการบูรณะขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2552 แล้วเสร็จ พ.ศ. 2556
รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูจันทไพโรจนคุณ (หลวงพ่อผาด) พ.ศ. 2483–2525
* พระอธิการประสาธน์ จันทาโภ (หลวงพ่อลักษณ์) พ.ศ. 2525–2538
* พระครูสิริภิญโญภาส พ.ศ. 2539–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดครุใน
วัดครุใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 11 ตำบลบางครุ อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ มีเนื้อที่ตั้งวัด 22 ไร่ 2 งาน 4 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ประมาณ 18 ไร่ 2 งาน 60 ตารางวา
วัดครุในได้รับอนุญาตประกาศตั้งวัดเมื่อปี พ.ศ. 2436 ไม่ปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา 3 ครั้ง แต่ครั้งหลังสุดเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2501 วัดตั้งชื่อตามชื่อตำบลที่ตั้งวัด คือตำบลบางครุ รวมถึงมีคลองบางครุผ่านหน้าวัด และวัดนี้สร้างอยู่ด้านในของบางครุ ซึ่งถือเป็นเส้นทางคมนาคมที่สำคัญในสมัยนั้น ส่วนด้านนอกหรือด้านติดกับแม่น้ำเจ้าพระยานั้นเรียกว่าวัดครุนอก เพราะตั้งอยู่ด้านนอกคือปากคลองบางครุ แต่เดิมวัดตั้งอยู่ลึกเข้าไปในสวน ห่างจากที่ตั้งวัดปัจจุบันประมาณ 500 เมตร ติดกับคลองบางครุ

วัดครุในมีพระพุทธรูป 2 องค์ คือ พระพุทธโสธรจำลองสร้างเมื่อ พ.ศ. 2486 และพระพุทธเมตตาสร้างเมื่อ พ.ศ. 2503 และมีพระพุทธบาทจำลอง

อ้างอิง
วัดบุณยประดิษฐ์
วัดบุณยประดิษฐ์ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางไผ่ เขตบางแค กรุงเทพมหานคร
ประวัติ
วัดบุณยประดิษฐ์ เดิมชื่อ วัดใหม่บุญน่วม บ้างเรียกว่า วัดใหม่ตาน่วม เมื่อปี พ.ศ. 2478 คุณโยมบุญ คุณโยมน่วม โพธินิมิตร ได้ถวายที่ดินสร้างวัดจำนวน 10 ไร่ 3 งาน 78 ตารางวา และได้กราบอาราธนาพระอาจารย์สวาทจากวัดศาลาแดงมาอยู่จำพรรษาและเป็นผู้ดูแลวัด จนกระทั่งท่านได้ถึงแก่มรณภาพ จากนั้นปี พ.ศ. 2489 ญาติโยมทายกทายิกาได้กราบอาราธนาหลวงพ่อสิน ติสฺโส มาจำพรรษาและดูแลปกครองวัดและได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ท่านได้สร้างอาคารเสนาสนะต่าง ๆ มีอุโบสถ ศาลาการเปรียญ และกุฏิสงฆ์เป็นอาทิ ท่านยังได้เปิด
ให้มีการเรียนการสอนแผนกธรรมตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
พ.ศ. 2503 เจ้าอาวาสองค์ที่สาม พระอาจารย์สนิท อมโร ได้สร้างกุฏิสงฆ์จำนวน 40 ห้อง ปี พ.ศ. 2510 ท่านได้ซื้อที่ดินเพิ่มขยายอาณาบริเวณวัดอีกจำนวน 5 ไร่เศษ ร่วมกับกรรมการและชาวบ้านตัดถนนมูลดินเพื่อทำทางเข้าวัด ถนนนี้ชื่อว่า ถนนพัฒนกิจ ต่อมาสมัยเจ้าอาวาสองค์ที่สี่ พระวิสุทธาธิบดี มีการก่อสร้างอาคารใหม่ คือสร้างศาลาอเนกประสงค์ สร้างโรงเรียนพระปริยัติธรรม ซื้อที่ดินขยายอาณาบริเวณวัดเพิ่มขึ้น

วัดบุณยประดิษฐ์ ได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สถาปนาวัดขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ เมื่อปี พ.ศ. 2547
อาคารเสนาสนะ
พระอุโบสถสร้างปี พ.ศ. 2531 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก พื้นปูด้วยกระเบื้องหินอ่อน หลังคามุงด้วยกระเบื้องเคลือบสุโขทัย หน้าบันและซุ้มลงรักปิดทอง ผนังด้านนอกหินล้าง ผนังด้านในเขียนภาพพุทธประวัติและพระเวสสันดรและพระเจ้าสิบชาติ ภายในประดิษฐาน พระพุทธชินราชจำลอง
พระวิหารเป็นอุโบสถหลังเดิม สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2497 มีขนาดความกว้าง 6 เมตร ความยาว 25 เมตร มีการบูรณะจากอุโบสถเดิมโดยได้เปลี่ยนกระเบื้องมุงหลังคาใหม่เป็นกระเบื้องเคลือบสุโขทัย ช่อฟ้า ใบระกา คันทวย บัวปลายเสาประดับกระจกสีทอง หน้าบันไม้สักดังเดิม ซุ้มประตู ซุ้มหน้าต่างเป็นลวดลายปูนปั้นแบบโบราณ พื้นและผนังด้านในปูด้วยหินอ่อน ด้านนอกฉาบด้วยหินล้าน ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 59 นิ้ว

อ้างอิง
วัดหลักสี่
วัดหลักสี่ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงตลาดบางเขน เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร ถือเป็นวัดแห่งเดียวในเขตหลักสี่ อาคารเสนาสนะในวัด ได้แก่ องค์พระเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ วิหารหลวงปู่ขาว

เหรียญหลวงปู่ขาว วัดหลักสี่ เป็นหนึ่งในพระเครื่องที่ได้รับความนิยมระดับต้น ๆ ของวงการพระเครื่องเมืองไทย ในบรรดาทำเนียบเหรียญเบญจภาคี
ประวัติ
วัดหลักสี่สร้างขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 2421 สร้างโดยชาวรามัญที่อพยพมาจากเมืองหงสาวดี มีนามว่า อาจารย์ดำ ต่อมาชาวรามัญได้อาราธนาอาจารย์ดำไปเป็นเจ้าอาวาสวัดหน้าโบสถ์ จังหวัดนนทบุรี พระอาจารย์เริ่มมาเป็นเจ้าอาวาสแทน ท่านได้ดำเนินก่อสร้างพระธรรม เจดีย์ และอุโบสถจนเสร็จเรียบร้อย ได้ตั้งชื่อวัดว่า วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม แต่ต่อมาพระอาจารย์เริ่มก็ย้ายไปเป็นเจ้าอาวาสวัดหน้าโบสถ์ หลวงปู่ขาว เขมาราโม มารับหน้าที่แทน ยุคของท่าน ได้มีการสร้างศาลาการเปรียญ สร้างมณฑป สถูปเจดีย์ประดิษฐานพระพุทธบาทจำลอง
ต่อมามีการตัดคลองเปรมประชากรตัดเนื้อที่วัด หลวงปู่ขาว เขมาราโม ได้ยกพื้นที่ของวัดให้ในการตัดคลอง มีการสร้างศาลาท่าน้ำ สร้างเสาหงส์รอบวัด ต่อมามีการสร้างทางรถไฟผ่านหน้าวัด วัดได้ยกที่ดินให้ทางรถไฟตัดผ่าน คงเหลือที่ดินดังในปัจจุบัน

วัดหลักสี่ได้รับคัดเลือกจากกรมการศาสนาให้เป็นวัดพัฒนาตัวอย่างดีเด่นในเขตกรุงเทพมหานครในปี พ.ศ. 2534

อ้างอิง
วัดกระจับพินิจ
วัดกระจับพินิจ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบุคคโล เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร

วัดกระจับพินิจสร้างขึ้นประมาณปี พ.ศ. 2367 ในสมัยรัชกาลที่ 3 ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง เดิมชื่อ วัดใหม่กลางคลอง เนื่องจากวัดสร้างใหม่ระยะระหว่างกลางคลอง จนปี พ.ศ. 2467 คุณหลวงพินิจวิเทศภัณฑ์กับคุณนายกระจับได้ขอบูรณะซ่อมแซมอาคารเสนาสนะต่าง ๆ ของวัด และได้ขนานนามวัดใหม่ว่า "วัดกระจับพินิจ" ตามนามของผู้บูรณปฏิสังขรณ์วัด

วัดกระจับพินิจได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2370 ได้ผูกพัทธสีมาราวปี พ.ศ. 2375 วัดได้มีการเปิดสอนพระปริยัติธรรม ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2489 นอกจากนี้ยังได้ให้ราชการเปิดโรงเรียนระดับประถมศึกษา สังกัดกรุงเทพมหานครภายในวัดด้วย
ปูชนียวัตถุที่สำคัญได้แก่ พระประธานสมัยสุโขทัย และพระพุทธรูปองค์อื่นได้แก่ พระพุทธรูปปูนปั้น หน้าตัก 2 ศอก 1 องค์ และพระอานนท์เถระหล่อด้วยทองเหลือง หน้าตัก 2 ศอก

อ้างอิง
วัดใหญ่ศรีสุพรรณ
วัดใหญ่ศรีสุพรรณ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงหิรัญรูจี เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระศรีสุธรรมเมธี (อุ้น ปณฺฑิโต ป.ธ.9)

วัดใหญ่ศรีสุพรรณสร้างขึ้นในราว พ.ศ. 2290 สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ชาวบ้านเรียก วัดใหญ่ ที่เรียกว่าวัดใหญ่เพราะผู้พี่ได้สร้างขึ้นมีนามว่า เจ้าขรัวทอง ขณะที่ผู้น้องหรือเจ้าขรัวเงิน สร้างวัดน้อยหรือวัดหิรัญรูจีวรวิหาร คำว่า สุพรรณ ในชื่อวัดแปลว่า "ทอง" ซึ่งหมายถึงผู้สร้างวัด วัดได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์เริ่มในปี พ.ศ. 2498 ในสมัยพระครูประสาทธรรมกิจเป็นเจ้าอาวาส ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2298 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2310
อาคารเสนาสนะในวัด ได้แก่ พระอุโบสถทรงไทยโบราณ เดิมไม่มีช่อฟ้า ต่อมาซ่อมแซมจึงได้มีช่อฟ้า หน้าบันลายดอกไม้ พระประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ และพระพุทธศิลาแดงปางสมาธิฉาบปูนและปิดทอง มีศาลาการเปรียญ 2 ชั้น มุงกระเบื้องเคลือบ มีช่อฟ้าหน้าบันเป็นรูปเทพนม 
อ้างอิง
การท่องเที่ยวในประเทศกรีซ
การท่องเที่ยวในประเทศกรีซเป็นองค์ประกอบสำคัญของกิจกรรมทางเศรษฐกิจในประเทศ และเป็นหนึ่งในภาคส่วนที่สำคัญที่สุดของประเทศ ประเทศกรีซเป็นจุดหมายปลายทางสถานที่ท่องเที่ยวและแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญในทวีปยุโรปตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 เนื่องจากมีวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์อันยาวนาน ซึ่งสะท้อนให้เห็นเป็นส่วนใหญ่จากแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก 18 แห่ง ซึ่งมากที่สุดในยุโรปและทั่วโลก รวมทั้งชายฝั่งทะเลที่ยาว, เกาะ และชายหาดจำนวนมาก

เอเกรมนอย ในเกาะเลฟคาดาของประเทศกรีซ ขึ้นชื่อเรื่องน้ำทะเลสีฟ้าใส เป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยม]]
ประเทศกรีซดึงดูดนักท่องเที่ยวมากถึง 33 ล้านคนในปี ค.ศ. 2018 โดยเพิ่มขึ้นจาก 24 ล้านคนในปี ค.ศ. 2015 ทำให้กรีซเป็นหนึ่งในประเทศที่มีผู้เยี่ยมชมมากที่สุดในทวีปยุโรปและของโลก ตลอดจนมีส่วนสนับสนุนประมาณ 25 เปอร์เซ็นต์ต่อผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ เมื่องหลวงของประเทศอย่างเอเธนส์ เช่นเดียวกับซันโดรีนี, ไมโคนอส, โรดส์, คอร์ฟู, ครีต และชาลกิดิกี ต่างก็เป็นจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวที่สำคัญของประเทศ

ประเทศกรีซยังส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงศาสนาและการแสวงบุญไปยังภูมิภาคที่มีประวัติศาสตร์ทางศาสนาที่สำคัญ เช่น อารามของชาวคริสต์ในเมเทโอราและเขาแอทอส โดยร่วมมือกับประเทศอื่น ๆ

ดูเพิ่ม
* ประวัติศาสตร์กรีซ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
วัดพระยายังวรวิหาร
วัดพระยายังวรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดวรวิหาร สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงถนนเพชรบุรี เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 5 ไร่ 3 งาน 89 ตารางวา

ประวัติ
คาดว่าสร้างวัดพระยายังขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 3 ผู้สร้างคือ พระยามหานิเวศนานุรักษ์ (ยัง รักตะประกิจ) ท่านเป็นแม่ทัพได้ยกทัพไปตีหัวเมืองเขมร และกวาดต้อนเขมรมาพึ่งพระบรมโพธิสมภาร ตั้งบ้านเรือนอยู่ริมคลองแสนแสบ ที่รู้จักในชื่อ บ้านครัวแขก แล้วตั้งชื่อว่า "วัดพระยายัง" ตามชื่อผู้สร้างวัด
ในสมัยพระครูใบฎีกาเพ็งเป็นเจ้าอาวาส ท่านได้สร้างกุฏิก่ออิฐถือปูนด้วยทุนของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรลักษณาวดี เป็นจำนวน 4 หลัง ส่วนพระเจดีย์ด้านใต้ของพระอุโบสถ เดิมเป็นอุโบสถเก่า ที่ได้สร้างเจดีย์ครอบไว้ ในสมัยพระครูวิจารณ์ธุรกิจเป็นเจ้าอาวาส ได้สร้างกุฏิตึก 2 ชั้น 1 หลัง เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน สร้างด้วยทุนทรัพย์ของคุณยายขำ นุตกุล สมัยเจ้าอาวาสองค์ที่ 6 ก่อสร้างศาลา 1 หลัง มีชื่อว่า สุตาทิศนศาลา กับสร้างหอระฆัง ในปี พ.ศ. 2560 สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก เสด็จทรงเปิดศาลาวรลักษณาวดี
การยกฐานะขึ้นเป็นพระอารามหลวง
ต่อมาในวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2568 พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ยกฐานะวัดพระยายังขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดวรวิหาร เพื่อเฉลิมพระเกียรติและเป็นพระราชกุศลเนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 28 กรกฎาคม 2567

อ้างอิง
วัดบางประทุนนอก
วัดบางประทุนนอก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองสนามชัย ในแขวงบางขุนเทียน เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
วัดบางประทุนนอกเป็นวัดที่สร้างประมาณ พ.ศ. 2394 ชื่อของวัดตั้งตามที่ตั้งของวัดที่ตั้งอยู่ในตำบลบางประทุน (ชื่อตำบลเดิม) และอยู่ปากคลองบางประทุน คำว่า ประทุน แปลว่า "หลังคา" ส่วนคำว่า นอก หมายความว่ายังมีวัดอีกวัดหนึ่งคือ "วัดบางประทุนใน" (แต่ปัจจุบันคือวัดแก้วไพฑูรย์) คาดว่าชาวบ้านละแวกนั้นร่วมกันสร้างวัด เดิมที่ดินของวัดมีพื้นที่ 7 ไร่ 3 งาน 90 ตารางวา ต่อมาได้รับถวายจากนางน้อย ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา เนื้อที่ 3 งาน 74 ตารางวา และนายบัญชา อยู่ถาวร ซื้อถวาย 2 งาน 24 ตารางวา
วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2521 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 35 เมตร
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถวัดมีมุขหน้าเพียงด้านเดียว มีพื้นที่เพียง 1 ห้องหรือ 1 ช่วงเสา ส่วนพื้นที่ทำสังฆกรรมมี 5 ห้อง มีบันไดทางขึ้นเป็นมุข 2 บันได อุโบสถมีหลังคาซ้อน 2 ชั้น แต่ละซ้อนมีผืนหลังคาด้านละ 3 ตับ ด้านหน้ามีเสาหานจำนวน 4 ต้น เป็นเสาสี่เหลี่ยมย่อมุมไม้แปด มีบัวหัวเสาแบบบัวจงกล เสาเก็จหรือเสาติดผนังก็ย่อมุมและมีบัวหัวเสาแบบบัวจงกล หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผาหางมนเครื่องปิดเครื่องมุงเป็นเครื่องลำยอง ซุ้มประตูมี 2 ซุ้ม เป็นแบบบันแถลงซ้อน 2 ชั้น ตัวซุ้มเป็นแบบรวยระกามีเสาบัวรองรับ เสาบัวตั้งอยู่บนฐานสิงห์ ทั้งเสาบัวและฐานสิงห์จะมีลายปั้นปูนประดับ ซุ้มหน้าต่างมีด้านละ 5 ซุ้ม มีลักษณะเป็นบันแถลงซ้อน 2 ชั้น ตัวซุ้มเป็นรวยระกามีเสาบัวรองรับ และเ
านละ 5 ซุ้ม มีลักษณะเป็นบันแถลงซ้อน 2 ชั้น ตัวซุ้มเป็นรวยระกามีเสาบัวรองรับ และเสาบัวตั้งอยู่บนฐานสิงห์
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการมงคล
* พระอธิการฉุย
* พระครูสาครธรรมกิจ
* พระมงคลวราภรณ์ ดำรงตำเหน่งตั้งแต่ พ.ศ. 2521 จนถึง 19 พฤษจิกายน 2558 (มารณภาพ)
* พระครูวิจิตรกิจจาทร (วิษณุ อธิจิตฺโต) วันที่ 20 มีนาคม 2559-ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดบวรมงคลราชวรวิหาร
วัดบวรมงคล ราชวรวิหาร หรือ วัดลิงขบ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดราชวรวิหาร คณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย แต่เดิมเป็นรามัญนิกาย ตั้งอยู่ที่แขวงบางยี่ขัน เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร
ประวัติ
วัดบวรมงคล ราชวรวิหารตั้งวัดเมื่อปี พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในปีเดียวกัน เดิมชื่อ วัดลิงขบ เนื่องจากบริเวณรอบวัดเป็นป่า มีฝูงลิงอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก สร้างโดยชาวรามัญที่อพยพมาจากเมืองหงสาวดี ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ได้โปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์เป็นผู้บูรณปฏิสังขรณ์วัดนี้ขึ้นใหม่เพื่ออนุเคราะห์แก่ชาวรามัญ มีพระสงฆ์รามัญอยู่มาก และมีพระผู้ใหญ่เป็นประธานสงฆ์อยู่ด้วย จึงบูรณะให้เป็นวัดส่วนกลางสำหรับพระสงฆ์รามัญนิกาย ได้พระราชทานนามใหม่ว่า วัดบวรมงคล ต่อมาสถาปนาเป็นพระอารามหลวง เมื่อ พ.ศ. 2352
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้สร้างตำหนักขึ้นหลังหนึ่ง เรียกกันว่า ตำหนักพระจอม หรือ เก๋งพระจอม สำหรับประทับแรมชั่วคราวสำหรับพระองค์ในยามที่มาประทับเป็นเวลานาน ๆ เพื่อทรงเสวนาและศึกษาธรรมกับพระสุเมธมุนี (ซาย พุทฺธวํโส) ซึ่งเป็นพระเถรานุเถระชาวรามัญที่น่าเลื่อมใส เป็นผู้ทรงภูมิรู้และภูมิธรรม ด้วยเหตุที่พระองค์ทรงมีพระราชศรัทธาในข้อวัตรปฏิบัติของพระสงฆ์รามัญนิกายดังกล่าวนี้ จึงทำให้พระองค์โปรดสถาปนาให้มีพระสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกายในกาลต่อมา
ปี พ.ศ. 2410 ได้มีการบูรณปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่ และได้มีการสร้างพระเจดีย์หงสาขึ้น เป็นพระเจดีย์หมู่ 9 องค์ ประกอบด้วยเจดีย์ใหญ่ 1 องค์ และเจดีย์บริวาร 8 องค์ เป็นศิลปกรรมแบบมอญ ล่วงเลยถึงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว วัดบวรมงคลจึงได้รับพระราชทานให้โอนสังกัดเป็นวัดธรรมยุติกนิกาย

วันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2498 ก่อตั้งโรงเรียนวัดบวรมงคล หรือโรงเรียนวัดลิงขบ ในเขตธรณีสงฆ์ของวัดบวรมงคล ด้านทิศตะวันตก ผู้ก่อตั้งโรงเรียน คือ ท่านเจ้าคุณพระศรีวิสุทธิวงศ์ อดีตรองเจ้าอาวาสวัดบวรมงคล

ปี พ.ศ. 2560 ดำเนินการบูรณปฏิสังขรณ์ระเบียงคด จากนั้นปี พ.ศ. 2561 บูรณปฏิสังขรณ์พระเจดีย์
อาคารเสนาสนะ
พระอุโบสถ กว้าง 12.30 เมตร ยาว 35.20 เมตร หลังคาซ้อนชั้นแบบลดมุข 3 ชั้น ประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หน้าต่างระหว่างเสาเป็นซุ้มทรงบันแถลงนาคสามเศียร 2 ชั้น หน้าบันจำหลักเป็นรูปตาลปัตรพัดยศ ล้อมรอบด้วยลายเครือเถา ด้านหน้าและด้านหลังพระอุโบสถมีมุขบนชานชาลา มีเสาสี่เหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสองรับชายคามุข ภายในประดิษฐาน พระพุทธมงคลวรนิมิตร หน้าตักกว้าง 3.40 เมตร สูงจากฐานถึงพระรัศมี 7.45 เมตร สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นพร้อมกับการสถาปนาวัด วัดมีวิหารคด จากผนังแนวกำแพงด้านในของพระอุโบสถตลอดทั้งสี่ด้าน มีพระพุทธรูปปั้นปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 95 ซม. สูง 1.39 เมตร จำนวน 108 องค์ ประดิษฐานอยู่บริเวณวิหารคด อุโบสถมีพระเจดีย์ประจำมุมทั้ง 4 ด้าน
พระเจดีย์มีลักษณะศิลปะมอญ เป็นพระเจดีย์หมู่ 9 องค์ มีนามว่า พระเจดีย์หงสา ประกอบด้วยเจดีย์ใหญ่ 1 องค์ และเจดีย์บริวาร 8 องค์ เจดีย์ประธานมีลักษณะย่อมุมไม้ยี่สิบ องค์เจดีย์ไม่มีเรือนธาตุ แต่ทำเป็นฐานลดระดับขึ้นไปรับองค์ระฆัง ปล้องไฉน ปลี และลูกแก้ว ตั้งซ้อนเป็นลำดับขึ้นไป

อาคารเสนาสนะอื่น เช่น หอระฆังเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนสองชั้น รูปแบบผสมผสานระหว่างไทยกับตะวันตก
อาคารอนุสรณ์สถาน รัชกาลที่ 4 เดิมเป็นอาคารไม้ ชาวบ้านเรียก ตำหนักพระจอม หรือ เก๋งพระจอม ชำรุดตามกาลเวลา คณะสงฆ์วัดบวรมงคลได้เสนอคณะธรรมยุตในโอกาสครบ ๒๐๐ ปี วันพระราชสมภพ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 พ.ศ.2548 ได้สร้างอาคารอนุสรณ์สถาน ร.4 เป็นอาคารคอนกรีตสองชั้นเพื่อเป็นอนุสรณ์สถาน และเก็บโบราณวัตถุของวัด

อ้างอิง
วัดจวนดำรงค์ราชพลขันธ์
วัดจวนดำรงค์ราชพลขันธ์ หรือภาษามอญเรียกว่า เพี่ยอะม้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ในตำบลตลาด อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ วัดมีเนื้อที่ 3 ไร่ 2 งาน 36 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์เนื้อที่ 2 งาน 36 ตารางวา

วัดจวนดำรงค์ราชพลขันธ์สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2430 พระยาดำรงราชพลขันธ์ (จุ้ย คชเสนี) เจ้าเมืองนครเขื่อนขันธ์คนที่ 2 ได้อุทิศถวายจวนและดำเนินการสร้างเป็นวัดขึ้น จึงได้มีนามอย่างนั้น ชาวบ้านเรียกสั้น ๆ ว่า วัดจวน ต่อมาก็ได้รับการทำนุบำรุงจากตระกูลคชเสนี วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2445
ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะต่าง ๆ ดังนี้ พระอุโบสถ กว้าง 6 เมตร ยาว 11.6 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารทรงไทยโบราณ หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ สำหรับปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถและรูปเหมือนหลวงปูสุดใจอดีตเจ้าอาวาสรูปที่ 2 มีเสาหงส์ธงตะขาบอยู่หน้าวัด ยังมีเสาหงส์อนุสรณ์ตระกูลคชเสนี ศาลาอเนกประสงค์ และหอระฆังมีคันทวยรูปหงส์

อ้างอิง
วัดพิชัยสงคราม (จังหวัดสมุทรปราการ)
วัดพิชัยสงคราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากน้ำ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาคือวัดพระสมุทรเจดีย์

วัดพิชัยสงครามสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2253 เดิมเรียกว่า วัดโพธิ์ หรือ วัดนอก คาดว่าได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแต่เดิมประมาณ พ.ศ. 2253 ได้รับการบูรณะในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น เมื่อพระยาพิชัยสงครามนำกำลังพลมาสร้างป้อมปราการ 4 ป้อมภายในเขตวัด ได้แก่ ป้อมประโคนชัย ป้อมกายสิทธิ์ ป้อมนารายณ์ปราบศึก และป้อมปราการ ต่อมาเมื่อรัชกาลที่ 2 เสด็จพระราขดำเนินทอดผ้าพระกฐินที่วัดแห่งนี้ ทรงพระราชทานนามวัดใหม่ว่า "วัดพิชัยสงคราม" ขณะที่ป้อมปราการในวัดถูกรื้อถอนออก คงเหลือแต่ชื่อถนนสายต่าง ๆ
พระเจดีย์ของวัดเป็นพระเจดีย์ทรงเครื่องก่อสร้างเป็นรูปทรงระฆังประดับถ้วยชามเบญจรงค์ มีสร้อยสังวาลย์คล้องเป็นลายปูนปั้น และบัวกลุ่มปูนปั้นประดับรอบเจดีย์ 3 ชั้น อุโบสถหลังเก่าเป็นศิลปะสมัยกรุงศรีอยุธยาซึ่งได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติ อุโบสถใหม่เป็นทรงปราสาทจัตุรมุข ศิลปะและสถาปัตยกรรมแห่งยุครัตนโกสินทร์ มีศาลาการเปรียญทรงไทย จุได้หลายร้อยคน หอประชุมเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถ สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2547 สำหรับใช้ประชุมพระสังฆาธิการและจัดกิจกรรมต่าง ๆ

อ้างอิง