SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดใหม่เทพนิมิตร (กรุงเทพมหานคร)
วัดใหม่เทพนิมิตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางจาก ในแขวงบางยี่ขัน เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร

วัดใหม่เทพนิมิตรสร้างราว พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2301 เดิมชื่อ วัดใหม่ แต่ชาวบ้านเรียก วัดใน เนื่องจากอยู่ถัดจากวัดนอกหรือวัดภคินีนาถวรวิหารที่อยู่ด้านปากคลองบางจาก

อุโบสถรูปทรงแบบอยุธยาแอ่นโค้งสำเภา ใบเสมาหินทรายแดงแบบอยุธยาตอนกลาง อุโบสถล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว ที่มุมกำแพงแก้วทั้งสี่มีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองที่ยอดพังทลายหมดแล้ว บานประตูภายในพระอุโบสถทั้ง 4 ด้าน เขียนภาพทวารบาลอย่างคติทวารบาลไทย เป็นรูปเทพยืนถือพระขรรค์บนฐานสิงห์ มีลายกนกเปลวปิดทอง
ภาพจิตรกรรมฝาผนังในอุโบสถมีร่องรอยการซ่อมแซมในสมัยรัตนโกสินทร์บางตอน แต่ท่วงทีของศิลปะสมัยอยุธยายังคงมีปรากฏอยู่ เสนอเรื่องราวทศชาติชาดกเขียนแบบเวียนอุตราวัฏ การวางภาพ ผนังระหว่างช่องประตูกับหน้าต่างเขียนภาพเวสสันดรชาดก ผนังช่วงเหนือขอบประตูหน้าต่างเขียนภาพเทพชุมนุม 3 ชั้น ผนังด้านตรงข้ามพระประธานเขียนภาพมารผจญ ผนังด้านหลังพระประธานเขียนภาพไตรภูมิ

อ้างอิง
วัดบางพลัด
วัดบางพลัด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางพลัด ในแขวงบางพลัด เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระมหาหาญ รตนปญฺโญ

วัดบางพลัดสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2240 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2244 เดิมชื่อ วัดบางพลัดใน คู่กับวัดบางพลัดนอกหรือวัดอาวุธวิกสิตาราม ไม่ทราบประวัติการสร้าง ทราบเพียงว่าเป็นวัดโบราณสมัยอยุธยา

อุโบสถมีฐานแอ่นท้องสำเภาเรือ อุโบสถและวิหารตั้งขนานกัน ผนังตัน ใบเสมาเป็นแบบอยุธยาตอนปลายหรือแบบสมัยพระเจ้าทรงธรรมก็เป็นไปได้ ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปแบบอยุธยาหลายองค์ ภายในวัดยังพบเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองร้างยอดหักอยู่

อ้างอิง
วัดเพลง (เขตบางพลัด)
วัดเพลง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางพลัด เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 13 ไร่ 2 งาน 20 ตารางวา ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระครูสุวิมลกิตติญาณ (สุวรรณ ป.ธ.๕)

วัดเพลงตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2460 ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง

อาคารเสนาสนะ
พระอุโบสถทรงไทยมุงหลังคามุกลด 2 ชั้น ในอุโบสถประดิษฐานพระประธานนาม พระพุทธวิเศษมงคล (หลวงพ่อเพชร) เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัยลงรักปิดทอง พระพุทธรูปองค์อื่นคือ พระพุทธนิรมิตมงคล (หลวงพ่อนาคปรกศิลาแลง) สมัยลพบุรี พระสารีบุตรและพระโมคคัลลาปูนปั้นลงรักปิดทอง
อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ กุฏิสงฆ์ทรงไทยประยุกต์ 2 ชั้น 8 หลัง หอฉัน หอระฆัง ศาลาบำเพ็ญกุศลตั้งศพ ศาลาการเปรียญทรงไทยก่ออิฐถือปูน 2 ชั้น ศาลาอเนกประสงค์ทรงไทย (หัตถโกศล) ศาลาปฏิบัติธรรม เมรุปลอดมลพิษ วัดมีธรรมาสน์บุษบก

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการวงษ์
* พระอธิการไข่
* พระอธิการทุ้ย
* พระอธิการเปล่ง
* พระครูถาวรศิริธรรม
* พระครูสุวิมลกิตติญาณ (สุวรรณ ป.ธ.๕)

อ้างอิง
วัดอมรคีรี
วัดอมรคีรี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางยี่ขัน เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน 94 ตารางวา พื้นที่วัดเป็นที่ราบ ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระราชปริยัตยาภรณ์ (วิสุทธิ์ วิสุทฺธิสาโร)

วัดอมรคีรีสร้างขึ้นเมื่อไหร่ไม่มีใครทราบ แต่สันนิษฐานว่า สร้างขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2370 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2399 เดิมชื่อ วัดสามกุฏิ อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7.20 เมตร ยาว 18.20 เมตร เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ประดิษฐานพระประธานสมัยอยุธยา ศาลาการเปรียญ กว้าง 10.50 เมตร ยาว 19 เมตร เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ กุฏิสงฆ์ มี 6 หลัง เป็นตึก 1 หลัง และครึ่งตึกครึ่งไม้ 5 หลัง

อ้างอิง
วัดเพลง (เขตภาษีเจริญ)
วัดเพลง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงปากคลองภาษีเจริญ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร วัดมีที่ดินที่ตั้งวัด 6 ไร่ ทิศเหนือจรดถนนเทอดไท ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระครูสุตวัชรโสภณ (สีน้ำ สิริปุญฺโญ)

วัดเพลงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2405 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 วัดได้เปิดสอนโรงเรียนปริยัติธรรมแผนกธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2516 นอกจากนี้มีศูนย์การเรียนชุมชน กศน. เขตภาษีเจริญ
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถกว้าง 8.55 เมตร ยาว 23.80 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิขนาดหน้าตักกว้าง 79 นิ้ว สูง 109 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 ศาลาการเปรียญเป็นอาคารทรงไทยสองชั้น กว้าง 17.6 เมตร ยาว 34.6 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 ภายในประดิษฐานพระประธานขนาดหน้าตักกว้าง 30 นิ้ว สูง 39 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 กุฏิสงฆ์จำนวน 4 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 3 หลัง อาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 1 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ 2 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล วิหารเฉลิมพระเกียรติ 50 ปี ศาลาบุณยากร ศาลาภิรมณ์บุญ และมีมณฑปกว้าง 6 เมตร ยาว 6 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523

อ้างอิง
วัดอินทราวาส
วัดอินทราวาส อาจหมายถึง
* วัดอินทราวาส กรุงเทพมหานคร
* วัดอินทราวาส จังหวัดขอนแก่น
* วัดอินทราวาส จังหวัดพัทลุง
* วัดอินทราวาส จังหวัดสงขลา
* วัดอินทราวาส จังหวัดสุพรรณบุรี
* วัดอินทราวาส จังหวัดอุดรธานี
* วัดอินทราวาส จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดอินทราวาส จังหวัดอ่างทอง
* วัดต้นเกว๋น จังหวัดเชียงใหม่
วัดโคนอน (กรุงเทพมหานคร)
วัดโคนอน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ฝั่งขวาของคลองขวางหรือคลองวัดโคนอน ในแขวงบางหว้า เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมีท่านเจ้าคุณ พระสุธรรมภาณี เป็นเจ้าอาวาส
ประวัติ
วัดโคนอนสร้างราวปี พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2515 สันนิษฐานว่าเป็นวัดโบราณสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย โดยสันนิษฐานได้จากอุโบสถหลังเก่าซึ่งเป็นแบบมหาอุด รวมถึงตู้พระไตรปิฎกลายรดน้ำ แต่ประวัติที่แท้จริงของวัดยังไม่ทราบแน่ชัดว่าสร้างขึ้นในสมัยใดและใครเป็นผู้สร้าง แต่มีหลักฐานกล่าวถึงวัดโคนอนในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวว่า พระภาวนาโกศลเถระ (เจ้าคุณรอด) เจ้าอาวาสวัดนางนองซึ่งมีสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญ ถูกตำหนิโทษและถอดออกจากสมณศักดิ์และถอดจากตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดนางนอง เป็นพระภิกษุรอด ท่านจึงย้ายมาอยู่วัดโคนอน พระปลัดเอี่ยม สุวณฺณสโร ผู้เป็นศิษย์และพระฐานานุกรม ได้ย้ายติดตามท่านอาจารย์ม
อน พระปลัดเอี่ยม สุวณฺณสโร ผู้เป็นศิษย์และพระฐานานุกรม ได้ย้ายติดตามท่านอาจารย์มาอยู่วัดโคนอนด้วย และได้มาเป็นเจ้าอาวาสสืบแทนอาจารย์รอด
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถหลังใหม่วางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2512 และลงมือก่อสร้างเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2512 กว้าง 7 เมตร ยาว 21.75 เมตร พื้นสูงจากพื้นดิน 2.60 เมตร ทั้งประตูและหน้าต่างเป็นไม้สักซึ่งใช้ไม้ท่อนเดียวล้วน พื้นปูด้วยหินอ่อน เสามุขทั้ง 4 ต้น ใช้หินอ่อน หน้าบันอุโบสถมีพระปรมาภิไธย ภปร. ขึ้นประดิษฐานไว้ทั้งสองด้าน นอกจากนั้นวัดยังมีกุฏิเก่าแก่เรือนไทย วิหารหลวงปู่เอี่ยม หลวงปู่รอด

พระพุทธชัยธรรมคุณากร.jpg|รูปเหมือนประธานประจำอุโบสถวัดโคนอน แขวงบางหว้า เขตภาษีเจริญ กรุงเทพ
(2023) วัดโคนอน เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร (21).jpg|รูปเหมือนหลวงปู่เอี่ยม
(2023) วัดโคนอน เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร (5).jpg|พระพุทธมหาปารมีไพรีพินาศ
(2023) วัดโคนอน เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร (6).jpg|เรือนไทย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ วัดโคนอน เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร 
* เฟสบุ๊ก วัดโคนอน เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร

หมวดหมู่
วัดปากน้ำฝั่งใต้
วัดปากน้ำฝั่งใต้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งใต้ของคลองบางเชือกหนัง ในแขวงคูหาสวรรค์ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 7 ไร่ 2 งาน 95 ตารางวา ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระครูโสภิตบุญรังสี (บุญเรือง อินฺทสโร)
วัดปากน้ำฝั่งใต้สร้างเมื่อ พ.ศ. 2420 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2425 ไม่ปรากฏประวัติแน่ชัดในการสร้าง ทราบแต่เพียงว่าเป็นวัดโบราณสมัยอยุธยา อุโบสถล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว อุโบสถมีขนาด 5 ห้อง มีกันสาดยื่นยาวทั้งด้านหน้าและหลัง รูปแบบเหมือนพระวิหารวัดปากน้ำฝั่งเหนือ ใบเสมาทำด้วยหินทรายสีแดง พระวิหารตั้งขนานกับพระอุโบสถและลำคลอง เป็นอาคารผนังอุด คือ ผนังด้านหลังพระประธานไม่มีช่องเปิด ภายในไม่มีเสาร่วมใน ประดิษฐานพระพุทธรูปจำนวนมาก และเป็นพระพุทธรูปสมัยอยุธยาและรัตนโกสินทร์หลายองค์ มีพระพุทธรูปทรงเครื่องด้วย พระพุทธรูปโบราณเก็บไว้ด้านหลังสุดของวิหารโดยมีเหล็กดัดกั้น เพื่อกันขโมย

อ้างอิง
วัดกำแพง (เขตภาษีเจริญ)
วัดกำแพง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางเชือกหนัง ในแขวงบางแวก เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร บริเวณวัดมีชุมชนหนาแน่น ในพื้นที่วัดมีโรงเรียนวัดกำแพงและศูนย์บริการสาธารณสุข

วัดกำแพงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2440 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2455 กล่าวกันว่าเป็นวัดโบราณริมคลองบางเชือกหนัง ซึ่งปัจจุบันก็ยังอยู่ริมคลองอยู่ เข้าใจว่าน่าจะมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับวัดพิกุล คือ สมัยอยุธยาตอนต้น
อุโบสถหันหน้าสู่คลอง มีลักษณะรูปทรงแบบอยุธยาแต่ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ในยุคปัจจุบัน ในระหว่างการบูรณะ มีการขุดดินเพื่อทำถนนหน้าวัดและสะพานข้ามคลองบางเชือกหนัง ได้พบซากเจดีย์อิฐเก่าและพระพุทธรูปหินทรายสมัยอยุธยาตอนต้น เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ 1 องค์ (หลวงพ่อแดง) และปางมารวิชัย 1 องค์ (หลวงพ่อดำ) ปัจจุบันพระพุทธรูปทั้งสององค์ประดิษฐานที่วิหารน้อยด้านหน้าอุโบสถ ยังพบเศษชิ้นส่วนพระพุทธรูปทำจากหินทรายจำนวนมาก

อ้างอิง
ศิดดีกุย
ศิดดีกุย ( ) เป็นสังคมชัยค์ของมุสลิม ส่วนใหญ่อยู่ในประเทศปากีสถาน, อินเดีย และบังกลาเทศ และมีสังคมที่ย้ายภูมิลำเนาในประเทศซาอุดีอาระเบียและตะวันออกกลาง พวกเขาอ้างว่าสืบเชื้อสายมาจากอะบูบักร์ อัศศิดดีก

"อัศศิดดีก" ( ) เป็นตำแหน่งที่มุฮัมมัดยกให้กับอะบูบักร์ ส่วน "ศิดดีกุย" เป็นชื่อที่มาจากภาษาอาหรับของคำว่า อัศศิดดีก เขาเป็นสหายและพ่อตาของมุฮัมมัดผ่านทางอาอิชะฮ์

อ้างอิง
อาหารฝูเจี้ยน
อาหารฝูเจี้ยน ยังเป็นที่รู้จักกันคือ หมิ่นไช่ หรือ ฮกเกี้ยนไช่ เป็นหนึ่งในอาหารจีนพื้นเมืองที่มาจากรูปแบบการทำอาหารพื้นเมืองของมณฑลฝูเจี้ยนของจีน โดยเฉพาะอย่างยิ่งมาจากเมืองหลวงของมณฑลคือ ฝูโจว อาหารฝูเจี้ยนเป็นที่รู้จักกันอย่างดีว่าเป็นอาหารเบาแต่มีรสชาติดี นุ่มนวล และละมุน โดยเน้นเฉพาะด้วยรสชาติอูมามิซึ่งเป็นที่รู้จักกันในการทำอาหารจีนในชื่อว่า เซียนเว่ย์(鲜味; 鮮味; xiān wèi; sian bī), อีกทั้งยังคงรสชาติดั้งเดิมเอาไว้ของส่วนผสมหลักแทนการถูกปกปิด
มีการใช้อาหารทะเลและอาหารป่าที่มีความหลากหลาย รวมทั้งปลา หอย และเต่ามากมายในท้องถิ่น หรือเห็ดที่กินได้และหน่อไม้ ซึ่งหาได้โดยบริเวณชายฝั่งและภูเขาของฝูเจี้ยน เทคนิคการปรุงอาหารที่ใช้กันมากที่สุดในภูมิภาคนี้ ได้แก่ การตุ๋น การเคี่ยว การนึ่ง และการต้ม
การเอาใจใส่เป็นพิเศษจะต้องจ่ายด้วยทักษะพลิกแพลงของการใช้มีดและเทคนิคการทำอาหารของเชฟ ซึ่งใช้เพื่อเพิ่มเติมรสชาติ กลิ่นหอม และเนื้อสัมผัสของอาหารทะเลและอาหารอื่นๆ เน้นหนักในการทำและการนำน้ำซุปและน้ำแกงไปใช้ มีคำกล่าวในอาหารของภูมิภาคนี้ว่า: "หนึ่งน้ำซุปสามารถเปลี่ยนเป็นหลาย (สิบ) รูปแบบ" (一汤十变; 一湯十變; yī tāng shí biàn; chit thong sip piàn) และ "เป็นที่ยอมรับไม่ได้เลยสำหรับมื้ออาหาร หากปราศจากน้ำซุป" (不汤不行; 不湯不行; bù tāng bù xíng; put thong put hêng)
น้ำปลาดอง เป็นที่รู้จักกันในท้องถิ่นว่า "น้ำมันกุ้ง" ( ), ยังนิยมใช้ในอาหาร พร้อมกับหอยนางรม ปู และกุ้ง ถั่วลิสง(ใช้สำหรับทั้งอาหารคาวและของหวาน) ยังเป็นที่แพร่หลายและสามารถที่จะทำการต้ม การทอด การคั่ว การบด หรือแม้แต่กระทั่งทำเป็นน้ำพริก ถั่วลิสงสามารถใช้เป็นเครื่องปรุง ซึ่งมีอยู่ในน้ำซุปและสามารถเพิ่มเติมลงในอาหารประเภทตุ๋นหรือผัดได้

อาหารฝูเจี้ยนนั้นมีผลกระทบอย่างมากต่ออาหารไต้หวันและอาหารจีนโพ้นทะเลที่พบได้ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เนื่องจากชาวจีนไต้หวันและชาวเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ส่วนใหญ่มีรากฐานมาจากบรรพบุรุษในมณฑลฝูเจี้ยน

อ้างอิง
อาหารหูหนาน
อาหารหูหนาน ยังเป็นที่รู้จักกันคือ เซียงไช่ ประกอบไปด้วยอาหารของภูมิภาคแม่น้ำเซียง ทะเลสาปต่งติ้งและทางตะวันตกของมณฑลหูหนานในจีน เป็นหนึ่งในแปดตระกูลที่ยิ่งใหญ่ของอาหารจีน และเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดีในเรื่องรสชาติที่ร้อนและเผ็ด กลิ่นที่สดชื่นและสีสันที่เข้มข้น เทคนิคการปรุงอาหารโดยทั่วไป ได้แก่ การทำน้ำสตูว์ การทอด การอบในหม้อ การตุ๋นเนื้อ และการรมควัน เนื่องจากผลผลิตทางเกษตรกรรมในภูมิภาคนี้มีจำนวนมาก วัตถุดิบสำหรับอาหารหูหนานจีงมีมากมายและหลากหลาย

อ้างอิง
วัดเปร็งราษฎร์บำรุง
วัดเปร็งราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านวัดเปร็ง ตำบลเปร็ง อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ วัดมีเนื้อที่ 40 ไร่ มีคลองประเวศบุรีรมย์ผ่านทางด้านหน้าวัด และมีทางหลวงชนบท ฉช.3001 ผ่านด้านหลังวัด
วัดเปร็งราษฎร์บำรุงสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2380 สร้างโดยชาวมอญ เดิมชื่อว่า วัดมอญ วัดหงษา หรือ วัดหงษาวดีราชา ต่อมาประชาชนได้บูรณะพัฒนาวัดจนเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดเปร็งราษฎร์บำรุง" เนื่องจากบริเวณวัดมีไผ่เปร็งขึ้นอยู่มาก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2538 วัดได้สร้างโรงเรียนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2471 นอกจากนี้ยังให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาลสอนระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาทั้งตอนต้นและตอนปลายขึ้นด้วย คือโรงเรียนวัดเปร็งราษฎร์บำรุง

พระอุโบสถเก่าแก่ มีหน้าบันแกะสลักลวดลายสวยงาม เป็นรูปนารายณ์ทรงครุฑ
รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อหวัง พ.ศ. 2389–2400 
* หลวงพ่อพุธ พ.ศ. 2400–2415 
* หลวงพ่อหรั่ง พ.ศ. 2415–2421 
* หลวงพ่อโด๊ด พ.ศ. 2421–2440 
* หลวงพ่อวาส พ.ศ. 2440–2453 
* หลวงพ่อบุตร พ.ศ. 2453–2458 
* พระครูศรีวรพินิจ (หลวงพ่อยุ้ย) พ.ศ. 2458–2510 
* พระครูวิจารณสมุทรวัฒน์ (หลวงพ่อมุ่ย) พ.ศ. 2510–2528 
* พระครูพิศาลสมุทรคุณ (หลวงพ่อกี่) พ.ศ. 2528–2551 
* พระครูวิธานสมุทรกิจ พ.ศ. 2552–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดบางฝ้าย
วัดบางฝ้าย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 11 บ้านวัดบางฝ้าย ตำบลบางหัวเสือ อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ วัดมีที่ดินตั้งวัด 11 ไร่ 40 ตารางวา

วัดบางฝ้ายสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2430 โดยนายมาดและนางอิ่ม เดิมชื่อ วัดมาดอิ่มศรัทธาธรรม ตามชื่อผู้สร้าง ต่อมาเปลี่ยนมาใช้ชื่อ "วัดบางฝ้าย" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2450
อาคารเสนาสนะ
พระอุโบสถหลังใหม่นี้สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 แทนอุโบสถหลังเก่าที่ทรุดโทรมจากน้ำท่วม และได้รับพระราชทานวิสุงคามเมื่อ พ.ศ. 2537 พระอุโบสถกว้าง 11 เมตร ยาว 28 เมตร ภายในประดิษฐานพระประธานนามว่า หลวงพ่อนาคใหญ่ หน้าตักกว้าง 31 นิ้วสูง 35 นิ้ว นอกจากนี้พระพุทธรูปปางต่าง ๆ จำนวน 5 องค์ และพระอัครสาวก อุโบสถยังมีภาพจิตรกรรมฝาผนังแสดงเรื่องราวพุทธประวัติตั้งแต่ประสูติ ตรัสรู้ และปรินิพพาน

อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ กุฏิสงฆ์จำนวน 8 หลัง สร้างด้วยไม้ทั้งหมด หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2498
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์ แพร พ.ศ. 2430–2450 
* พระสมุท์ป้อม (รักษาการ) พ.ศ. 2456–2459 
* พระอธิการแซะ พ.ศ. 2459–2461 
* พระอาจารย์หมี พ.ศ. 2461–2466
* พระอาจารย์เฉย พ.ศ. 2466–2480 
* พระอาจารย์เย็น พ.ศ. 2480–2512
* พระมหาขอม พุทฺธิญาโณ พ.ศ. 2512–2524 
* พระอธิการชุบ ชุติวณฺโณ ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ พ.ศ. 2525 จนถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
แอนน์ บุญช่วย
แอนน์ สาวิสา บุญช่วย ( ) ตัวละครหลักที่เป็นเด็กหญิงลูกครึ่งไทย-อเมริกัน อายุ 13 ปี ที่ได้เข้าไปยังดินแดนของแอมฟิเบีย หลังจากได้เปิดกล่องดนตรีปริศนากับเพื่อนอีกสองคน

ประวัติ
เบื้องหลัง

ซีซันที่ 1

ซีซันที่ 2

ซีซันที่ 3

การปรากฏตัวในสื่ออื่น

อ้างอิง
วัดแหลม (จังหวัดสมุทรปราการ)
วัดแหลม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ใกล้แม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 4 บ้านวัดแหลม ตำบลบางหญ้าแพรก อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ เจ้าอาวาสในปัจจุบันคือ พระครูปลัด ชัชวาลย์ อนาลโย

วัดแหลมสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2319 ต่อมาจึงมีการสร้างป้อมปู่เจ้าสมิงพรายในบริเวณใกล้เคียงกัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2472

อาคารเสนาสนะในวัดแหลมได้แก่ พระอุโบสถ กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ ครึ่งตึกครึ่งไม้ และตึก ศาลาการเปรียญสร้างด้วยไม้ ฌาปนสถาน สุสาน และอาคารเรียนพระปริยัติธรรม ภายในวัดยังมีโรงเรียนวัดแหลมในเขตที่ดินวัด
วัดแหลมมีงานประเพณีแห่ยอดพระเจดีย์ทรายซึ่งแตกต่างจากที่อื่น กล่าวคือ ชาวบ้านในพื้นที่จะมารวมตัวกันจัดขบวนแห่ต้นเงินเข้าวัดเพื่อจะนำยอดเงินนั้นไปปักบนยอดพระเจดีย์ทราย การประกวดเจดีย์ทราย ประกวดธิดาเจดีย์ทราย การแห่ยอดพระเจดีย์ทราย ในปัจจุบันใช้วิธีซื้อทรายเข้าวัดแทน

อ้างอิง
วัดมะกอก (กรุงเทพมหานคร)
วัดมะกอก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบ้านไทร ในแขวงบางระมาด เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร

วัดมะกอกสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2362 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2445 ถึงกระนั้นก็มีการสันนิษฐานว่าสร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ในสมัยพระครูวิสุทธิศีลาจารย์ (วงศ์) เป็นเจ้าอาวาส ท่านได้ดำเนินการสร้างสะพานข้ามคู ถนน กุฏิ หอสวดมนต์ และศาลาการเปรียญ โดยซื้อศาลาการเปรียญจากวัดชนะสงครามราชวรมหาวิหารมาสร้างคร่อมศาลาการเปรียญหลังเก่า ยังได้บูรณปฏิสังขรณ์ซ่อมแซมวิหารและองค์พระป่าเลไลยก์เมื่อ พ.ศ. 2495 ถือว่าเป็นการบูรณะครั้งใหญ่ของวัด
อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ อุโบสถที่ตั้งขนานลำคลอง ขนาด 5 ห้อง รูปลักษณะแบบของใหม่ วิหารน้อยหันหน้าสู่คลองริมน้ำ ภายในประดิษฐานพระป่าเลไลยก์ ศาลาการเปรียญหันหน้าสู่คลอง ปูชนียวัตถุอื่น ๆ ของวัดได้แก่ เจ้าแม่กวนอิมอันเชิญมาจากประเทศจีน และรูปเหมือนหลวงปู่เยื้อน หลวงปู่วงค์

อ้างอิง
วัดเทพพล
วัดเทพพล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางพรม เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
วัดเทพพลอาจเรียกว่า วัดใหม่ วัดใหม่บางพรม หรือ วัดใหม่เทพพล จากข้อมูลของกรมการศาสนาระบุว่าสร้างในปี พ.ศ. 2108 (สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้น) แต่อีกข้อมูลหนึ่ง ในปี พ.ศ. 2513 พบแผ่นไม้มีจารึกระบุปี พ.ศ. 2306 พออ่านได้ว่านายแสงกับนางฉิม สร้างพระพุทธรูปและก่อเจดีย์ (ปัจจุบันเข้าใจว่าจารึกนี้สูญหาย) แต่เดิมเคยมีเจดีย์ทรงมอญองค์ใหญ่ แต่ถูกรื้อคงเหลือแต่ใบเสมาดินเผา
ในสมัยพระครูวิศิษฎ์บุญญาคม (บุญมา จันทูปโม) เป็นเจ้าอาวาส มีการก่อสร้างเขื่อนริมคลองลัดวัดใหม่และทำกำแพงล้อมรอบวัด สร้างสะพานข้ามคลองด้านหลังวัด ประชาชนได้ช่วยกันบริจาคซื้อที่ดินเพิ่มอีก 3 ไร่เศษ ซึ่งเป็นที่ก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่และศาลาการเปรียญในปัจจุบัน มีการหล่อหลวงพ่อใหญ่และดำเนินการนำไฟฟ้าเข้ามาในวัด ต่อมาในสมัยพระครูสิทธิธรรมโสภณ (สุเทพ ภูริปญฺโญ) เป็นเจ้าอาวาส ได้ย้ายกุฏิสงฆ์ที่มีอยู่เดิมไปปลูกขึ้นใหม่ สร้างศาลาการเปรียญสองชั้น หอสวดมนต์ วิหารหลวงพ่อใหญ่ วิหารหลวงพ่อปาน หอระฆัง มณฑป ศาลาอเนกประสงค์ เมรุ ซุ้มประตูทางเข้าวัด กำแพงด้านหน้าวัด อุโบถหลังปัจจุบัน และวิหารหลวงปู่เทพโลกอุดร วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 9
อาคารเสนาสนะ
พระอุโบสถหลังใหม่มีหน้าบันเป็นลายธรรมจักร ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังแสดงวิถีชีวิต ประเพณี และการละเล่นต่าง ๆ ภายในประดิษฐานพระประธาน นามว่า พระพุทธพักตร์มุนีเทพพล เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย พระวิหารซึ่งแต่เดิมคืออุโบสถหลังเก่า มีลักษณะทรงไทย หน้าบันด้านหน้าเป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ ด้านหลังเป็นตราสัญลักษณ์งานพระราชพิธีเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ พระเจดีย์ศรีเทพพลสร้างในปี พ.ศ. 2559 ศาลาหลวงปู่เทพโลกอุดร ภายในประดิษฐานองค์หลวงปู่เทพโลกอุดร ภายนอกมีอนุสาวรีย์สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช มณฑปหลวงพ่อโสธรหลวงปู่เจียมอดีตเจ้าอาวาส วิหารหลวงพ่อใหญ่ วิหารหลวงปู่ปาน และศาลาการเปรียญ

งานประเพณี
งานประจำปีจะมีในช่วงตรุษไทย ราวเดือนมีนาคมถึงเมษายน (ก่อนสงกรานต์ 3 วัน)

รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงปู่รื่น
* หลวงปู่ทุม
* หลวงปู่แปล่ง
* หลวงปู่เจียม
* พระอาจารย์เปรื่อง
* พระอาจารย์บุญมา
* พระอาจารย์สุเทพ
* พระครูพิเชษฐ์พลากร (ยศดนัย อภิเสฏโฐ) (เจ้าอาวาสปัจจุบัน)

อ้างอิง
วัดอินทราวาส (กรุงเทพมหานคร)
วัดอินทราวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางระมาด เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร วัดอยู่ริมคลองบางพรม ฝั่งตรงข้ามวัดเทพพล มีเนื้อที่ตั้งของวัดทั้งหมดรวม 8 ไร่ 2 งาน 65 ตารางวา

วัดอินทราวาสเดิมมีชื่อว่า วัดอินสรเพชร บ้างเขียน วัดอินสรเพ็ชร์ ประชาชนนิยมเรียกวัดนี้ว่า วัดประดู่ วัดสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2150 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2525 บ้างสันนิษฐานว่าสร้างในสมัยสมเด็จพระเจ้าทรงธรรม
ปี พ.ศ. 2466 ในสมัยพระอธิการอ่อนเป็นเจ้าอาวาส ท่านได้สร้างพระอุโบสถพร้อมด้วยวิหารขึ้นใหม่แทนหลังเก่าซึ่งชำรุดทรุดโทรม และได้อัญเชิญหลวงพ่อโตไปประดิษฐานเป็นพระประธานในพระอุโบสถหลังใหม่แทนหลวงพ่อสุโขทัย และได้อัญเชิญหลวงพ่อสุโขทัยไปประดิษฐานไว้ในพระวิหารที่สร้างขึ้นใหม่

อ้างอิง
วัดบางแวก
วัดบางแวก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคูหาสวรรค์ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ 16 ไร่เศษ

ประวัติ
วัดบางแวกสร้างเมื่อ พ.ศ. 2285 คราวหนึ่งพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ เสด็จทางชลมารคผ่านมาทางคลองบางแวก เมื่อถึงหน้าวัด เรือพระที่นั่งก็เกิดอุปสรรคไม่สามารถไปต่อได้ พระองค์จึงขึ้นมาชมบริเวณรอบ ๆ วัดบางแวก เข้าไปกราบพระในพระวิหาร เห็นพระพุทธรูปองค์หนึ่ง ดำไม่สุกใสเหมือนองค์อื่น ๆ จึงสั่งให้เททองทับอีก 2 ครั้ง ก็ไม่สุกใสอีก ทรงขนานนามพระพุทธรูปองค์นี้ว่า พระพุทธรูปหลวงพ่อเสือ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2511
กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนพระพุทธรูปและศาลาการเปรียญเป็นสมบัติของชาติ วัดบางแวกได้เปิดทำการสอนพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2485 มาจนถึงปัจจุบันรวมทั้งให้สถานที่สร้างโรงเรียนพณิชยการธนบุรีเมื่อ พ.ศ. 2500
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 22 เมตร หลังคาลด 3 ชั้น หน้าบันเป็นไม้สักแกะเป็นลายนารายณ์ทรงครุฑ ประดับกระจกลงรักปิดทองทั้งด้านหน้าและหลัง ซุ้มประตู 4 ซุ้ม หน้าต่าง 10 ซุ้ม ปิดกระจกลงรักปิดทองทั้งหมด หลังคามุงด้วยกระเบื้องเคลือบ ภายนอกมีกำแพงแก้วล้อมรอบ อุโบสถมีหลังคา 3 มุข ประดับด้วยช่อฟ้า ใบระกา หลังคามุด้วยกระเบื้องเคลือบสี ภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัยเนื้อโลหะลงลักปิดทอง หน้าตักกว้าง 69 นิ้ว สูง 187 นิ้ว พร้อมพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตรปางยืนประนมมือ ด้านหลังอุโบสถสร้างเป็นวิหารสลักสกัด เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปปางต่าง ๆ
พระวิหารหลวงพ่อเสือ กว้าง 10.77 เมตร ยาว 8.86 เมตร หลังคาลด 1 ชั้น หน้าบันเป็นลายเทพนมทั้ง 2 บัน ด้านหน้าและด้านหลังมีประตูเข้าออก 1 บาน อีกบานต่อเนื่องกับทางเข้าศาลาการเปรียญ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปหล่อปางมารวิชัย เนื้อโลหะสำริด มีนามว่า พระพุทธรูปหลวงพ่อเสือ พระเกศถอดออกได้ สร้างสมัยกรุงศรีอยุธยา หน้าตักกว้าง 60 นิ้ว สูง 85 นิ้ว มีพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตรทรงนั่งพับเพียบประนมมือหน้าตักกว้าง 15 นิ้ว สูง 40 นิ้ว พระพุทธรูปทั้งในอุโบสถและวิหารมีความเก่าแก่ย้อนไปถึงสมัยอยุธยา
ศาลาการเปรียญ กว้าง 10.77 เมตร ยาว 17.75 เมตร หลังคาลด 2 ชั้น หน้าบันเป็นลายแกะสลักทั้งด้านหน้าและด้านหลัง มีประตูเข้าออก 4 บาน ฝามีบานหน้าต่าง 32 บาน พื้นไม้สักทอง ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวทศชาติชาดก เป็นฝีมือช่างสมัยอยุธยาตอนปลาย ภายในมีบุษบกสูง 12 เมตร

อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ กุฏิอเนกประสงค์ 1 หลัง กุฏิสงฆ์ 4 หลัง หอระฆัง หอกลอง และธูปทอง

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการสมใจ 
* พระอธิการทรง 
* พระมหาหนู 
* พระมหาระมัด โชติปาโล
* พระครูโสภณธีรธรรม (เสนาะ ธมฺมรกฺขิโต)
* พระธรรมศีลาจารย์
* พระครูธีรธรรมานันท์ (ญาณกฤษฏิ์ ตั้งใจพัฒนากุล)

อ้างอิง
วัดตะโน
วัดตะโน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางแวก ในแขวงบางแวก เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระครูภาวนาสิทธิวรวัฒน์ (พิพัฒน์ จิตฺตวฑฺโฒ)

รายงานของกรมการศาสนาระบุว่าวัดตะโนตั้งเป็นวัดและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2453 ในขณะที่แหล่งข้อมูลอื่นกล่าวว่าไม่ปรากฏประวัติการสร้าง ทราบแต่เพียงว่าเป็นวัดโบราณอายุสมัยอยุธยา พระอุโบสถขนาด 5 ห้อง รูปทรงแบบอยุธยาตอนปลาย ทำหลังคากันสาดยื่นด้านหน้า หันหน้าสู่คลองบางแวก ระดับพื้นของอุโบสถอยู่ต่ำราว 80 เซนติเมตร ในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง
วัดตะโนมีชื่อเสียงด้านเครื่องรางของขลังที่สร้างโดยเกจิอาจารย์ หลวงพ่อโชติ รุฬหผโล วัตถุมงคลที่ท่านสร้างมีหลายประเภทคือ ตะกรุด เชือกคาดเอว พระเนื้อผง และเหรียญ มีพุทธคุณเด่นทางอยู่ยงคงกระพัน มีสมัยหนึ่งเชือกคาดได้รับความนิยมมาก เชือกคาดมีลักษณะถักเป็นลายจระเข้ขบฟัน หัวเป็นตะกร้อ หางเชือกเป็นบ่วงแน่นหนา มีทั้งผ้าขาวและผ้าเหลือง

อ้างอิง
วิชัยทัศมี
วิชัยทัศมี (Vijayadashami; ไอเอเอสที: ) หรือ ดุสเสห์รา (Dussehra), ทศาระ (Dasara), ดาเชน (Dashain) เป็นเทศกาลสำคัญในศาสนาฮินดูที่เฉลิมฉลองวันสุดท้ายของนวราตรี ของทุกปี ตรงกับวันที่สิบของเดือน อัศวิน และ กรฏิก คือเดือนที่หกและเจ็ดของปฏิทินจันทรคติและสุริยคติของฮินดูตามลำดับ มักตรงกับเดือนกันยายนและตุลาคมของปฏิทินเกรเกอเรียน
วิชัยทัศมีมีการฉลองด้วยที่มาและความเชื่อที่แตกต่างกันไปตามพื้นที่ในอนุทวีปอินเดีย ในทางใต้, ตะวันออก, ตะวันออกเฉียงเหนือ และบางรัฐทางเหนือของอินเดีย ฉลองวิชัยทัศมีในฐานะวันสุดท้ายของทุรคาบูชา เพื่อระลึกถึงชัยชนะของพระแม่ทุรคาเหนือปีศาจควาย มหิษาสูร เพื่อปกป้องและทำนุบำรุงธรรมะ ส่วนในทางเหนือ, กลาง และตะวันตกของอินเดีย นิยมเรียกเทศกาลนี้ในชื่อ ดุสเซห์รา (Dussehra) (หรือ ดาซารา; Dasara, ทศาหรา; Dashahara) และฉลองในฐานะวันสุดท้ายของรามลีลา และระลึกถึงชัยชนะของพระรามเหนือราวณะ ในโอกาสเดียวกันนี้อรชุนยังได้รวบรวมกองกำลังกว่า 1,000,000 นายและสามารถเอาชนะสงครามที่กุรุเกษตร ทั้งภีษมะ, โทรณ, อัศวัถมะ, กรรนะ และ กฤปะ ถือเป็นการฉลองซึ่งชัยชนะของธรรมะเหน
ตร ทั้งภีษมะ, โทรณ, อัศวัถมะ, กรรนะ และ กฤปะ ถือเป็นการฉลองซึ่งชัยชนะของธรรมะเหนืออธรรม และยังเป็นโอกาสสำคัญที่เฉลิมฉลองเทวีเช่นพระแม่ทุรคาเช่นกัน
นอกจากนี้เทศกาลนี้ยังถือเป็นจุดเริ่มต้นเพื่อการเตรียมตัวสำหรับดีวาลี เทศกาลแห่งแสงสว่างที่จะมีขึ้นใน 12 วันนับจากวิชัยทศมี

ศัพทมูล
วิชัยทัศมี (อักษรเทวนาครี: विजयदशमी ) (โอเดีย : ଵିଜୟା ଦଶମୀ) (กันนาดา: ವಿಜಯದಶಮಿ) (ทมิฬ: விஜயதசமி) (อักษรเตลูกู: విజయదశమి) (มลยาฬัม: വിജയദശമി) ประกอบขึ้นจากคำว่า "วิชัย" (विजय) และ "ทัศมี" (दशमी) อันแปลว่า "ชัยชนะ" และ "ลำดับที่สิบ" ตามลำดับ อันหมายถึงการเฉลิมฉลองในวันที่สิบของการฉลองชัยชนะของธรรมะเหนืออธรรม เทศกาลรูปแบบคล้ายกันยังพบในพื้นที่อื่น ๆ ของอินเดียและเนปาลเช่นกัน
เจมส์ ลอชท์ฟีลด์ (James Lochtefeld) ระบุว่าชื่อ ดูสเซห์รา (อักษรเทวนาครี: दशहरा; Dussehra) (กันนาดา: ದಸರಾ ಹಬ್ಬ) มาจากคำส่า ทศาหระ (Dashahara) ซึ่งเกิดจากคำภาษาสันสกฤต "ทศัม" (दशम; dasham) และ "อหร" (अहर; ahar) แปลว่า "10" และ "วัน" ตามลำดับ

อ้างอิง
วัดโตนด (กรุงเทพมหานคร)
วัดโตนด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางแวก เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 2 ไร่ 3 งาน 61 ตารางวา เจ้าอาวาสในปัจจุบันคือ พระครูธีรกิตติ์ธำรง (จิรศักดิ์ จิรกิตฺติ ป.ธ.๓)
ประวัติ
วัดโตนดสร้างขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 2400 เดิมชื่อ วัดตะโหนด ไม่ปรากฏประวัติการสร้างแน่ชัด แต่อาจเป็นวัดโบราณสมัยอยุธยา วัดแห่งนี้มีความเกี่ยวข้องหรือเกี่ยวเนื่องกับสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ท่านมีกิจนิมนต์ที่คลองบางแวกและได้มาพักฉันเพลที่วัดแห่งนี้ ต่อมาทางวัดได้หล่อองค์รูปเหมือนสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ภายในอุโบสถ วัดโตนดได้สร้างศาลาการเปรียญเมื่อ พ.ศ. 2470 และเปิดสอนหนังสือไทยระดับประถมศึกษาโดยอาศัยศาลาการเปรียญเป็นที่สอนเมื่อ พ.ศ. 2475 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2469 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 54 เมตร ยาว 114 เมตร
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 18 เมตร พื้นปูด้วยกระเบื้องเคลือบมีช่อฟ้าในใบระกาหงส์ หลังคาลด 1 ชั้น ประตู 3 ช่อง หน้าต่าง 10 ช่อง ภายนอกมีกำแพงแก้วล้อมรอบ กุฏิสงฆ์มี 8 หลัง ทรงไทยใต้ถุนสูง หอสวดมนต์ และศาลาการเปรียญ

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการพุด 
* พระอธิการทองสุก พ.ศ. 2469–2482
* พระครูตุ้ย ติสสโร พ.ศ. 2482–2508
* พระอธิการอี้ ฐิตคุโณ พ.ศ. 2508–2515
* พระอธิการบุญเกิด ธัมมวาโท พ.ศ. 2515–2524
* พระครูสมุห์ธงชัย สุจิตโต 
* พระครูธีรกิตติ์ธำรง (จิรศักดิ์ จิรกิตฺติ ป.ธ.๓)
อ้างอิง
วัดโตนด
วัดโตนด อาจหมายถึง
* วัดโตนด กรุงเทพมหานคร
* วัดโตนด จังหวัดชุมพร
* วัดโตนด จังหวัดนครราชสีมา
* วัดโตนด ตำบลบางกร่าง อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี
* วัดโตนด ตำบลบางใหญ่ อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี
* วัดโตนด ตำบลวัดชลอ อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี
* วัดโตนดมหาสวัสดิ์ ตำบลมหาสวัสดิ์ อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี
* วัดโตนด อำเภออุทัย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดโตนด ตำบลบางเดื่อ อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดโตนด ตำบลบางนางร้า อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดโตนด จังหวัดพัทลุง
* วัดโตนด จังหวัดศรีสะเกษ
* วัดโตนด จังหวัดสระบุรี
วัดกก
วัดกก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองสนามชัย ในแขวงท่าข้าม เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
วัดกกสร้างราว พ.ศ. 2300 เดิมเคยเป็นวัดร้าง มีการปฏิสังขรณ์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชและพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ถือเป็นวัดใหญ่ที่สุดในย่านนี้ วัดกกได้รับการอ้างถึงในนิราศเมืองเพชรของสุนทรภู่ โดยได้อธิบายว่า เป็นวัดร้าง มีรอยกระสุนปืนของพม่าที่ฝาผนังพระอุโบสถ และเคยเป็นสถานที่ประกอบพิธีเบิกโขลนทวารซึ่งถือเป็นเคล็ดก่อนการออกรบ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2542
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถมีขนาด 8 ห้อง ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว มีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองจำลองตั้งอยู่หัวมุมของกำแพงแก้ว จากทรวดทรงของอุโบสถ คันทวย และใบเสมาเป็นแบบสมัยอยุธยา ภาพจิตรกรรมฝาผนังเป็นฝีมือช่างในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ด้านข้างด้านเหนือต่างเขียนเทพชุมนุม 3 แถว ผนังด้านหลังเขียนพระพุทธเจ้าประทับยืนโปรดโลกมนุษย์ เจดีย์ทรงกลมฐานสูงคล้ายในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว แต่ส่วนใต้ระฆังเป็นรูปแปดเหลี่ยมคล้ายเจดีย์โบราณ ส่วนอีกองค์หนึ่งรูปทรงคล้ายเจดีย์สมัยอู่ทอง

อ้างอิง
วัดเลา
วัดเลา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองสนามชัย ในแขวงท่าข้าม เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร
วัดเลาเป็นเก่าแก่ที่สร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยาและน่าจะร้างไป มีเพียงผนังของอุโบสถที่ทึบตัน เล่ากันว่าเดิมมีชาวลาวเพชรบุรีและราชบุรีมาอาศัยบริเวณนี้ จึงเรียกว่า "วัดลาว" และภายหลังเพี้ยนเสียงเป็น "วัดเลา" วัดได้รับการบูรณะในปี พ.ศ. 2466 ครั้นระหว่าง พ.ศ. 2476–2477 ท่านพระเทพสิทธินายก เจ้าอาวาสในขณะนั้นได้จัดการสร้างโรงเรียนพระปริยัติธรรมขึ้นหลังหนึ่ง ตัวโรงเรียนเป็นปั้นหยา 2 ชั้น ยาว 8 วา กว้าง 2 ศอก ด้านตัดมุข 5 วา ในวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2478 ได้จัดซื้อที่ดินขยายเขตด้านหน้าอุโบสถให้กว้างออกไปอีกเป็นเนื้อที่ 2 ไร่ 3 งาน 55 ตารางวา และในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2478 นางหมา ตลาดท่าเตียนได้ถวายที่ดินให้เป็นส่วนศาสนสมบัติอีก 12 ไร่ วัดได้รับพระราชทานวิส
า ตลาดท่าเตียนได้ถวายที่ดินให้เป็นส่วนศาสนสมบัติอีก 12 ไร่ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2516
อุโบสถมีขนาด 5 ห้อง เป็นพระอุโบสถหลังใหม่ มีกำแพงแก้วล้อมรอบ ชาวบ้านดั้งเดิมในบริเวณนี้ได้พบพระพุทธรูปหินทรายจึงนำไปประดิษฐานที่พระอุโบสถ วัดมีกุฏิสงฆ์ 2 ชั้น 3 ชั้น รวม 12 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศลอเนกประสงค์ 2 หลัง ศาลารายฌาปนกิจ 4 หลัง

รายนามเจ้าอาวาส
* พระเทพสิทธินายก (ท่านเจ้าคุณเลียบ)
* พระมหาสุดใจ ธมฺมปาโล (ประเบียบ) ป.ธ.5 น.ธ. เอก
* พระมหาเวก วิเวกโก (ใจภักดี) ป.ธ.5 น.ธ. เอก
* พระพิศาลพัฒนพิสุทธิ์ (ท่านเจ้าคุณผูก) (ผูก ผาสุกาโม)
* พระครูสกลกิจวิธาน (กล้า อภิชาโต) นธ.เอก ป.บส. ปริญญาตรี
* พระครูพัฒนธรรมคุณ (รังสรรค์ สนฺติกโร) นธ.เอก ป.บส ปริญญาโท

อ้างอิง
วัดหัวกระบือ
วัดหัวกระบือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองหัวกระบือ ในแขวงท่าข้าม เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร

วัดหัวกระบือสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2281 ในนิราศนรินทร์และนิราศสามเณรกลั่นปรากฏชื่อวัดนี้ว่าเกี่ยวข้องกับรามเกียรติ์ตอนปราบทรพี โดยพาลีตัดหัวทรพี ขว้างไปตกที่ย่านนี้ ในสมุดข่อยจารึกบอกศักราชไว้ว่าจารขึ้นในปี พ.ศ. 2286
แต่เดิมบริเวณวัดหัวกระบือในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลายเป็นชุมชนชาวมอญ เรียกชื่อ วัดศีรษะกระบือ เนื่องจากภายในบริเวณวัดมีหัวกระบือหรือศีรษะกระบือจำนวนมาก ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นวัดหัวกระบือ ในปัจจุบันชาวมอญได้อพยพย้ายไปที่อื่นกันหมด ต่อมาในวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2516 พระครูวิบูลย์พัฒนกิตติ์ เจ้าอาวาสในขณะนั้น ท่านก็ทราบว่าวัดนี้มีอาถรรพ์ แล้วเข้าในโบสถ์สังเกตเห็นพระประธานในโบสถ์ (หลวงพ่อโต) ตั้งอยู่พื้นที่ต่ำ พระครูวิบูลย์พัฒนกิตติ์จึงดำเนินการบูรณะโบสถ์แล้วสร้างฐานรองรับองค์พระประธานให้สูงขึ้น นับจากนั้นได้เป็นที่รู้จักของนักท่องเที่ยว วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2530
สิ่งก่อสร้างในวัดล้วนได้รับการปฏิสังขรณ์ใหม่ อุโบสถมีขนาด 5 ห้อง หันหน้าสู่คลองหัวกระบือ ใบเสมามีลักษณะเล็กทำด้วยหินทรายสีแดง แบบอยุธยาตอนปลาย มีเจดีย์ย่อมุมอยู่ด้านหน้าอุโบสถ

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์แดง
* พระอาจารย์จวน
* พระอาจารย์รุ่ง
* พระอาจารย์ทัด
* พระอาจารย์เคลือบ
* พระอาจารย์สังข์
* พระอาจารย์เลิศ
* พระอาจารย์ชุม
* พระอาจารย์ใจ
* พระอาจารย์ถม
* พระครูวิบูลพัฒนกิตติ์ (สละ กตปุญโญ)

อ้างอิง
วัดตะล่อม
วัดตะล่อม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางเชือกหนัง ในแขวงคลองขวาง เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 4 ไร่ 15 ตารางวา
ประวัติ
วัดตะล่อมสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2410 ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง แต่เดิมนั้นพวกสนมกรมวังในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มาสร้างศาลาไว้พักผ่อนหย่อนใจที่แห่งนี้ ต่อมาชาวบ้านเห็นว่าสถานที่เหมาะควรแก่การสร้างวัดขึ้นจึงได้สร้างวัด โดยระยะแรกคงจะเป็นวัดชนิดสำนักสงฆ์อยู่ก่อนแล้ว เมื่อได้สร้างอุโบสถเรียบร้อยแล้ว วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2467 เขตพระราชทานกว้าง 69 เมตร ยาว 94 เมตร ได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2470 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถหลังใหม่กว้าง 6.50 เมตร ยาว 20.50 เมตร หลังคาทรงไทยโบราณ มีเฉลียงหน้ามุขยื่นออกทางด้านหน้าและหลัง ซุ้มประตูหน้าต่างแบบปูนปั้น ภายในประดิษฐานพระประธานสมัยสุโขทัย แบบปูนปั้นลงรักปิดทอง แต่ปัจจุบันพระประธานคือ พระพุทธชินราชองค์ใหญ่ พระวิหารซึ่งแต่เดิมคืออุโบสถหลังเดิมมีลักษณะเป็นอุโบสถแบบรัชกาลที่ 1 กุฏิสงฆ์จำนวน 2 หลังเป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น อาคารสงฆ์นานาชาติ 5 ชั้น ให้ชื่ออาคารว่า พระพรหมวชิรญาณ หอสวดมนต์กว้าง 8 เมตรยาว 20 เมตร ศาลาการเปรียญกว้าง 11.60 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 มณฑปมีหลวงพ่อหินอ่อนสีขาวเนื้อละเอียดประดิษฐานอยู่ เป็นศิลปะแบบพม่า รุ่นเดียวกับพระแก้วมรกต หน้าตัก 60 เซนติเมตร
รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อหงวน
* พระอาจารย์ก้วย
* พระอาจารย์เชิง
* พระอาจารย์แวง
* พระอาจารย์ติ่ง
* พระอาจารย์ลิ
* พระอาจารย์ดี 
* พระอธิการบุญชู เขมกาโร (ทองก้าย)
* พระมหาบุญถึง ชุตินฺธโร (สินทร)
* พระมหาบุญลือ ปุณฺณโก (อุปลา)

อ้างอิง
วัดชัยฉิมพลี
วัดชัยฉิมพลี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางแวก ในแขวงบางแวก เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
วัดชัยฉิมพลีสร้างเมื่อ พ.ศ. 2380 ตามที่เล่าสืบกันมา พระยาสีหราชเดโชชัยและคุณหญิงงิ้วผู้เป็นภรรยาได้ดำเนินการสร้างวัดขึ้น โดยการบริจาคที่ดิน 50 ไร่ เป็นที่สร้างวัด และได้ตั้งชื่อวัดว่า "วัดชัยฉิมพลี" เพื่อเป็นอนุสรณ์แด่ผู้สร้างวัด โดยคำว่า ฉิมพลี หมายถึง "ไม้งิ้ว" ซึ่งตรงกับชื่อภรรยา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2465 และได้ทำการผูกพัทธสีมาใหม่เมื่อ พ.ศ. 2507
ด้านการศึกษา วัดได้มีการเปิดสอนพระปริยัติธรรม ตั้งแต่ พ.ศ. 2480 และมีโรงเรียนประถมศึกษาบนที่ดินเนื้อที่ 6 ไร่ เปิดการเรียนการสอนเมื่อ พ.ศ. 2480 มีโรงเรียนมัธยมศึกษาบนที่ดินเนื้อที่ 14 ไร่ เปิดการเรียนการสอนเมื่อ พ.ศ. 2498

อาคารเสนาสนะ
อุโบสถล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว หันหน้าไปทางทิศตะวันออก ขนานกับคลอง ได้รับการปฏิสังขรณ์ใหม่เป็นอุโบสถ 5 ห้อง มีอาคารยอดปรางค์ตั้งอยู่หน้ากำแพงแก้ว ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานนามว่า พระพุทธชัยมงคล เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างในสมัยรัตนโกสินทร์ หน้าตักกว้าง 45 นิ้ว ด้านนอกมีเจดีย์ 2 องค์ ฐานกว้าง 5 เมตร สร้างพร้อมกับการสร้างวัด
อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ กุฏิสงฆ์จำนวน 12 หลัง ศาลาการเปรียญหลังเก่า (ศาลาริมคลอง) ศาลาการเปรียญหลังใหม่ 2 ชั้น โรงเรียนพระปริยัติธรรม อาคาร 4 ชั้น

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการนิ่ม พ.ศ. 2455–2465
* พระครูปัด ธัมมธโร พ.ศ. 2465–2472
* พระอธิการเตียบ ฉันโท พ.ศ. 2472–2493
* พระครูเล็ก ฐานจาโร พ.ศ. 2493–2502
* พระครูวิมลคุณาธาร (วรรณะ เหมโก) พ.ศ. 2503–2543
* พระครูสิทธิชัยวัฒน์ (เลิศรบ ปัญญาคโม) พ.ศ. 2544–2558
* พระอุดมวรญาณ (สุวิทย์ สุจิตฺโต ป.ธ.๙) พ.ศ. 2559-ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดโพธิ์ (เขตตลิ่งชัน)
วัดโพธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางระมาด เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร

วัดโพธิ์สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2323 เดิมชาวบ้านเรียกวัดนี้ว่า วัดโพธิ์ล้ม เพราะมีต้นโพธิ์ซึ่งอยู่บริเวณริมคลองหน้าวัดได้ล้มขวางคลองบางระมาดอยู่เป็นเวลาหลายปี ต่อมาเรียกว่า วัดโพธิ์บางระมาด ตามสถานที่ตั้ง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อประมาณ พ.ศ. 2323 กว้าง 7 เมตร ยาว 16 เมตร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2541 กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
วัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ 1 งาน 53 ตารางวา ทิศเหนือติดคลองบางระมาด (วัดโพธิ์) และโรงเรียนประถมศึกษาวัดโพธิ์ (ราษฎร์ผดุงผล) ทิศใต้ติดโรงเรียนโพธิสารพิทยากร ทิศตะวันออกติดสถานีอนามัยชุมชนและที่ดินชาวบ้าน ทิศตะวันตกติดถนนพุทธมณฑล สาย 1

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์บุญมี
* พระอาจารย์บุญมา
* พระอาจารย์มั่น
* พระอาจารย์คง
* พระอาจารย์อยู่
* พระอาจารย์นิ่ม
* พระอาจารย์หยวก
* พระครูโพธิสารคุณ(นวล ธมฺมธโร) พ.ศ. 2482–2509
* พระสมุห์นพ คมฺภีรปญฺโญ พ.ศ. 2510–2517
* พระครูขันติธรรมาภิรม (สมพร ขนฺติโก) พ.ศ. 2519–2547 
* พระครูประกาศโพธิกิตติ์ (ประสพชัย ปภากโร) พ.ศ. 2547–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดคลองใหม่ (กรุงเทพมหานคร)
วัดคลองใหม่ เป็นวัดราษฎร์ ตั้งอยู่ในแขวงช่องนนทรี เขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร มีพระพิสิษฐ์ ธมฺมธีโร เป็นเจ้าอาวาส
วัดคลองใหม่เป็นวัดโบราณ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2345 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2355 สิ่งศักดิ์สิทธิ์ในวัดได้แก่ หลวงพ่อเงิน เป็นพระประธานประดิษฐานอยู่ในพระอุโบสถ ลักษณะการใช้พื้นที่สีเขียวในวัด โดยรวมเป็นลานคอนกรีตกว้างซึ่งใช้เป็นที่จอดรถสำหรับชุมชนในบริเวณใกล้เคียง มีการปลูกไม้ยืนต้นขนาดใหญ่สลับกับไม้กระถางในบริเวณรอบอุโบสถ ภายในวัดไม่มีพื้นที่สำหรับนั่งเล่นหรือพักผ่อน พื้นที่สีเขียวในวัดคลองใหม่มีพื้นที่ 611.82 ตารางเมตรหรือร้อยละ 10.30 ของพื้นที่วัดทั้งหมด ในวัดยังมีโรงเรียนวัดคลองใหม่ เปิดเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2477 สร้างในสมัยพระครูสุทธิธรรมานุกูลเป็นเจ้าอาวาส

อ้างอิง
ดอนัลด์ เซอโรนี
ดอนัลด์ แอนโทนี เซอโรนี ( ; ; 29 มีนาคม ค.ศ. 1983 – ) เป็นที่รู้จักในระดับอาชีพด้วยชื่อบนสังเวียน คาวบอย เขาเป็นนักศิลปะการต่อสู้แบบผสมชาวอเมริกันและอดีตคิกบ็อกเซอร์ระดับอาชีพ ปัจจุบันเขาเซ็นสัญญากับอัลติเมทไฟต์ติงแชมเปียนชิพ (UFC) และลงแข่งในรุ่นเวลเตอร์เวต ณ วันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 2020 เขาอยู่ในอันดับที่ 15 ในการจัดอันดับรุ่นไลต์เวตของยูเอฟซี
เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 2018 เซอโรนีแซงหน้าฌอร์ฌ แซ็ง-ปีแยร์ และไมเคิล บิสปิง สำหรับชัยชนะมากที่สุดในประวัติศาสตร์ยูเอฟซี ด้วยการชนะ 21 ไฟต์ และแซงหน้าอังเดร์ซง ซิลวา และวีตอร์ เบลฟอร์ ที่ชนะจากกรรมการสั่งยุติสูงสุดในประวัติศาสตร์ยูเอฟซี ด้วยชัยชนะ 15 ไฟต์ นอกจากนี้ หลังจากเอาชนะอเล็กซานเดอร์ เฮอร์นันเดซ ในศึกยูเอฟซี ไฟต์ไนต์ 143 เมื่อวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 2019 เซอโรนีได้เพิ่มทั้งสถิติการชนะยูเอฟซีของเขาเป็น 22 ไฟต์ และสถิติยูเอฟซีของเขาจากกรรมการสั่งยุติเพิ่มเป็น 16 ไฟต์ รวมถึงสถิติเสมอสำหรับการแข่งมากที่สุดในองค์กรด้วย 33 ไฟต์ การบรรลุผลสำเร็จของเขายังทำให้ได้รับรางวัลภายหลังสองรางวัล ซึ่งรวมถึงการบรรลุผลสำเร็จครั้งที่ 7 ของเขาในรางวั
้ได้รับรางวัลภายหลังสองรางวัล ซึ่งรวมถึงการบรรลุผลสำเร็จครั้งที่ 7 ของเขาในรางวัลราตรี (เสมอกับชาลส์ ออลีไวรา ที่สร้างสถิติ) ทำให้รางวัลภายหลังการต่อสู้ของเขามีทั้งหมด 16 รางวัล (ทำลายสถิติที่เนต ดิแอซ และโจ เลาซอน เคยทำไว้ก่อนหน้า)
ภูมิหลัง
เซอโรนีเกิดในเดนเวอร์ รัฐโคโลราโด ซึ่งเขามีเชื้อสายไอริชและอิตาลี ตั้งแต่อายุยังน้อย เซอโรนีได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคสมาธิสั้น แต่ไม่เคยได้รับการรักษาเลย เมื่อโตขึ้น เขามักจะทะเลาะชกต่อย

เซอโรนีเข้าเรียนที่แอร์อะคาเดมีไฮสกูลซึ่งเขาเริ่มขี่วัวแบบมืออาชีพ หลังจากการหย่าร้างของพ่อแม่ เซอโรนีก็อาศัยอยู่กับปู่ย่าตายายของเขา ตอนอายุ 20 ปี เซอโรนีเริ่มฝึกคิกบ็อกซิงและต่อมาเป็นมวยไทย หลังจากชนะการแข่งคิกบ็อกซิงไม่กี่รายการ เซอโรนีก็ไฝ่หาอาชีพศิลปะการต่อสู้แบบผสม (MMA)
อาชีพศิลปะการต่อสู้แบบผสม
เซอโรนีเริ่มอาชีพของเขาในคอมเมิร์ซซิตี รัฐโคโลราโด ที่โรงยิงชื่อฟรีดอมไฟเตอส์ ใน ค.ศ. 2006 เซอโรนีเริ่มฝึกกับจอน โจนส์, ราแชด อีแวนส์, นาธาน มาร์ควาดต์, คีธ จาร์ดีน, ฌอร์ฌ แซ็ง-ปีแยร์, เลนเนิร์ด การ์เซีย, ทอม วัตสัน และนักสู้เอ็มเอ็มเอที่มีฝีมือคนอื่น ๆ ที่โรงเรียนการต่อสู้แบบให้ยอมจำนนไกโดจุสึ ของเกรก แจ็กสัน ในแอลบูเคอร์คี รัฐนิวเม็กซิโก
เวิลด์เอกซ์ตรีมเคจไฟติง
เซอโรนีได้ลงนามเพื่อต่อสู้ในสมาคมดับเบิลยูอีซี การต่อสู้ครั้งแรกของเขาในสมาคมนี้คือการปะทะกับเคนเนธ อเล็กซานเดอร์ เดิมที เซอโรนีชนะด้วยการซับมิชชันใน 56 วินาทีของยกแรก การตัดสินใจได้เปลี่ยนเป็นไม่มีการแข่งเมื่อเซอโรนีได้รับผลการทดสอบไฮโดรคลอโรไทอะไซด์เป็นบวกซึ่งเป็นยาขับปัสสาวะที่ถูกห้าม

เซอโรนีมีกำหนดจะเผชิญพบกับริช ครันคิลตัน ที่อีเวนต์ดับเบิลยูอีซี 34 แต่ครันคิลตันถูกบังคับให้ออกจากโปรแกรมด้วยอาการบาดเจ็บ และถูกแทนที่โดยแดนนี คัสติลโล ซึ่งเซอโรนีชนะการแข่งโดยใช้ท่าอาร์มบาร์ในยกแรก
เซอโรนีเผชิญหน้ากับร็อบ แมคคัลลัฟ ที่ดับเบิลยูอีซี 36 เมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008 ซึ่งเขาชนะการแข่งด้วยการตัดสินอย่างเป็นเอกฉันท์ และผลงานนี้ทำให้นักสู้ทั้งสองคนได้รับรางวัลไฟต์ออฟเดอะไนต์

ดูเพิ่ม
* มวยไทย
* มวยสากล

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
โอกุสต์ แอ็สกอฟีเย
ฌอร์ฌ โอกุสต์ แอ็สกอฟีเย ( ; 28 ตุลาคม ค.ศ. 1846 – 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1935) เป็นหัวหน้าคนครัว นักภัตตาคาร และนักเขียนด้านอาหารชาวฝรั่งเศสที่มีชื่อเสียงจากการเป็นผู้ปรับปรุงและทำให้วิธีการปรุงอาหารฝรั่งเศสแบบดั้งเดิมเป็นที่นิยม เทคนิคส่วนใหญ่ของแอ็สกอฟีเยมีพื้นฐานมาจากเทคนิคของมารี-อ็องตวน กาแรม ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้ประมวลตำรับตำราอาหารฝรั่งเศสชั้นสูง แต่ความสำเร็จของแอ็สกอฟีเยคือการทำให้รูปแบบที่ประณีตหรูหราของกาแรมมีความเรียบง่ายและทันสมัย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขาได้รวบรวมสูตรซอสแม่ทั้งห้า สื่อฝรั่งเศสให้ฉายาเขาว่าเป็น "ราชาแห่งเชฟและเชฟแห่งราชา" ( — แต่ก่อนหน้านี้ก็เคยให้ฉายากาแรมเช่นนี้เช่นกัน) แอ็สกอฟีเยมีชื่อเสียงโดดเด่นในลอนดอนและปารีสระหว่างค
ให้ฉายากาแรมเช่นนี้เช่นกัน) แอ็สกอฟีเยมีชื่อเสียงโดดเด่นในลอนดอนและปารีสระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1890 ถึงช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20
นอกจากสูตรอาหารแล้ว แอ็สกอฟีเยยังยกระดับอาชีพอีกด้วย ในช่วงเวลาที่ห้องครัวที่เสียงดัง สถานที่ที่วุ่นวายซึ่งการดื่มในงานเป็นเรื่องปกติ แอ็สกอฟีเยเรียกร้องความสะอาด วินัย และความเงียบจากพนักงานของเขา ในการนำความเป็นระเบียบมาสู่ห้องครัว เขาใช้ประสบการณ์ทางการทหารของเขาเพื่อการพัฒนาระบบบริเกด เดอ ควิซีนตามลำดับชั้นเพื่อการจัดระเบียบพนักงานในห้องครัวซึ่งยังคงเป็นมาตรฐานในภัตตาคารหลากหลายแห่งในปัจจุบัน เขาทำงานร่วมกับเจ้าของโรงแรม ซีซาร์ ริทซ์ที่มีชื่อเสียงโด่งดังร่วมกันที่ซาวอยในลอนดอนเพื่อการให้บริการชนชั้นสูงในสังคม และต่อมาที่โรงแรมริทซ์ในปารีสและคาร์ลตันในลอนดอน

สิ่งตีพิมพ์
*Le Traité sur L'art de Travailler les Fleurs en Cire (1886)
*Le Guide Culinaire (1903)
*Les Fleurs en Cire (1910)
*Le Carnet d'Epicure (1911–1914)
*Le Livre des Menus (1912)
*L'Aide-memoire Culinaire (1919)
*Le Riz (Rice) (1927)
*La Morue (Cod) (1929)
*Ma Cuisine (1934)
*Le Guide Culinaire (1903) 
*2000 French Recipes (1965) 
*Memories of My Life (1996), 
*Les Tresors Culinaires de la France (2002)

อ้างอิง
บรรณานุกรม
* Kelby, N. M. White Truffles in Winter (2011) Novel based on his life
* Chastonay, Adalbert. Cesar Ritz: Life and Work (1997) .
* Escoffier, Georges-Auguste. Memories of My Life (1997) .
* Shaw, Timothy. The World of Escoffier. (1994) .
* Patrick Rambourg, Histoire de la cuisine et de la gastronomie française, Paris, Ed. Perrin (coll. tempus n° 359), 2010, 381 pages.

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
กลุ่มโบราณสถานแห่งขชุราโห
กลุ่มโบราณสถานขชุราโห ( ) เป็นหมู่โบสถ์พราหมณ์และโบสถ์ไชนะตั้งอยู่ในอำเภอฉัตรปุระ, รัฐมัธยประเทศ, ประเทศอินเดีย ราว 175 กิโลเมตรทางตะวันออกเฉียงใต้จากฌันสี ปัจจุบันเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก หมู่มนเทียร (ศาสนสถาน) เหล่านี้ขึ้นชื่อในฐานะสถาปัตยกรรมแบบนคร และงานแกะสลักวาบหวิวประดับมนเทียร
มนเทียรส่วนใหญ่ในขชุราโหสร้างขึ้นในปี 950 ถึง 1050 โดยจักรวรรดิจันเทละ เอกสารโบราณระบุว่าขชุราโหมี 85 มนเทียรในศตวรรษที่ 12 ครอบคลุมพื้นที่ราว 20 ตารางกิโลเมตร ในจำนวนนี้มีเพียง 25 แห่งที่หลงเหลือมาถึงปัจจุบัน ในอาณาเขตราวหกตารางกิโลเมตร ในบรรดามนเทียรที่ยังคงอยู่ กันทรียะมหาเทวมนเทียร เป็นมนเทียรที่มีการประดับประดาและก่อสร้างอย่างวิจิตรตระการตามากที่สุดแห่งหนึ่ง

หมู่มนเทียรขชุราโหมีมนเทียรที่สร้างขึ้นเพื่อบูชาในศาสนาฮินดู กับ ศาสนาไชนะ ซึ่งเป็นไปได้ว่าในอดีตมีการอยู่อาศัยร่วมกันของศาสนิกชนทั้งสองศาสนาอย่างกลมเกลียว
มนเทียรต่าง ๆ ในขชุราโหเป็นมนเทียรในศาสนาฮินดู นิกายไวษณวและนิกายไศว กับในศาสนาไชนะ หลักฐานทางโบราณคดีเสนอว่ามนเทียรต่าง ๆ สร้างขึ้นไล่เลี่ยกันในปลายศตวรรษที่สิบ วิลล์ ดิวรานท์ ระลุว่าการสร้างมนเทียรร่วมกันในพื้นที่นี้แสดงให้เห็นถีงการอดกลั้นทางศาสนา การยอมรับซึ่งมุมมองที่แตกต่าง และการอยู่ร่วมกันของศาสนิกชน

รายชื่อสิ่งก่อสร้าง
{| class="wikitable sortable"
 |-
 ! ที่
 ! ชื่อมนเทียรในปัจจุบัน
 ! ศาสนา
 ! เทพเจ้าองค์ประธาน
 ! สร้างเสร็จในปี (ค.ศ.) 
 ! class="unsortable"| ภาพ
 |-
 | 1
 | ชาวสาถโยคินีมนเทียร
 | ฮินดู
 | เทวี, 64 โยคินี
 | 885
 | 
 |-
 | 2
 | ลาลคุนมหาเทวมนเทียร
 | ฮินดู
 | พระศิวะ
 | 900
 | 
 |-
 | 3
 | พราหมมนเทียร
 | ฮินดู
 | พระวิษณุ
 | 925
 | 
 |-
 | 4
 | ลักษมณมนเทียร
 | ฮินดู
 | พระไวกูณฐวิษณุ
 | 939
 | 
 |-
 | 5
 | วราหมนเทียร
 | ฮินดู
 | พระวิษณุ
 | 950
 | 
 |-
 | 6
 | ปารศวนาถมนเทียร
 | ไชนะ
 | พระปารศวนาถ
 | 954
 | 
 |-
 | 7
 | ฆานไตมนเทียร
 | ไชนะ
 | พระอาทินาถ
 | 960
 | 
 |-
 | 8
 | มหิศสุรมรรทินี 
 | ฮินดู
 | มหิษสูรมรรทินี
 | 995
 |
|-
 |
| 960
 | 
 |-
 | 8
 | มหิศสุรมรรทินี 
 | ฮินดู
 | มหิษสูรมรรทินี
 | 995
 |
|-
 | 9
 | วิศวนาถมนเทียร
 | ฮินดู
 | พระศิวะ
 | 999
 | 
 |-
 | 10
 | มตันเคศวรมนเทียร
 | ฮินดู
 | พระศิวะ
 | 1000
 | 
 |-
 | 11
 | วิษณุทรงครุฑ
 | ฮินดู
 | พระวิษณุ
 | 1000
 |
 |-
 | 12
 | ซากของพีชมณฑลมนเทียร (Beejamandal Temple ruins)
 | ฮินดู
 | พระศิวะ
 | 1000
 | 
 |-
 | 13
 | พระคเณศ
 | ฮินดู
 | พระศิวะ
 | 1000
 | 
 |-
 | 14
 | เทวีชคทัมพีมนเทียร
 | ฮินดู
 | เทวีชคทัมพี
 | 1023
 | 
 |-
 | 15
 | จิตรคุปตมนเทียร
 | ฮินดู
 | พระอาทิตย์ พระจิตรคุปต์
 | 1023
 | 
 |-
 | 16
 | อาทินาถมนเทียร
 | ไชนะ
 | พระอาทินาถ
 | 1027
 | 
|-
 | 17
 | ศานตินาถมนเทียร
 | ไชนะ
 | พระศาน
| ไชนะ
 | พระอาทินาถ
 | 1027
 | 
|-
 | 17
 | ศานตินาถมนเทียร
 | ไชนะ
 | พระศานตินาถ
 | 1027
 | 
 |-
 | 18
 | กันทรียมหาเทวมนเทียร (ใหญ่ที่สุด)
 | ฮินดู
 | พระศิวะ
 | 1029
 | 
 |-
 | 19
 | วามานมนเทียร
 | ฮินดู
 | พระวามนะ
 | 1062
 | 
 |-
 | 20
 | ชวารีมนเทียร
 | ฮินดู
 | พระวิษณุ
 | 1090
 | 
 |-
 | 21
 | จุตรภูชมนเทียร
 | ฮินดู
 | พระวิษณุ
 | 1110
 | 
 |-
 | 22
 | ทุลเทวมนเทียร (ทุลเทโอ)
 | ฮินดู
 | พระศิวะ
 | 1125
 | 
 |}
ตำนานพระทอง-นางนาค
พระทอง (พระเจ้าเกาฑิณยะชัยวรมันที่ 1) และ นางนาค (พระนางโสมา) เป็นบุคคลสัญลักษณ์ในวัฒนธรรมกัมพูชา ตามคติความเชื่อของชาวเขมร การอภิเษกสมรสของพระทองและนางนาคถือเป็นจุดกำเนิดของประเทศกัมพูชา ทำให้เกิดอาณาจักรเขมรโบราณก่อนยุคเมืองพระนครหรืออาณาจักรฟูนานขึ้น

ในปัจจุบันประเพณีการแต่งงานของเขมรส่วนใหญ่สามารถสืบย้อนกลับไปได้ถึงการแต่งงานของพระทองและยุคกลาง
ที่เชื่อว่าเคยเป็นดินแดนอาณาจักรฟูนานอ้างสิทธิ์ในสมัยสังคมราษฎรนิยมของพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ]]
ตามบันทึกของเอกสารนักสำรวจชาวจีนทั้งสองได้แก่ คัง ไตและจู หยิง ในศตวรรษที่ 1 รัฐฟูนันก่อตั้งขึ้นโดยพราหมณ์ชาวอินเดีย นามว่า เกาฑินยะ ได้เดินทางมายังชายฝั่งของดินแดนเขมรสุวรรณภูมิ เกาฑินยะได้รับคำสั่งในความฝันให้เอาธนูวิเศษจากวิหารเพื่อเอาชนะเจ้าหญิงนาคนามว่า พระนางโสมา (ตามเอกสารจีน:หลิวเย่), ธิดาของราชาพญานาค เกาฑินยะได้เสกเวทมนตร์คาถายิงธนูวิเศษมาที่เรือธิดาพญานาค ทำให้นางตกพระทัยกลัว แล้วยินยอมอภิเษกด้วย ส่วนพญานาคผู้บิดาได้ทรงดื่มน้ำทะเลจนเหือดแห้งเพื่อสร้างอาณาจักรให้ราชบุตรเขยและธิดา
เมื่อเจ้าหญิงโสมาได้อภิเษกสมรสกับเกาฑินยะ (เอกสารจีน: ฮุนเตียน) ถือกำเนิดเชื้อสายปฐมวงศ์ของราชวงศ์วรมัน

ส่วนเกาฑินยะได้ทรงขึ้นเป็นพระเจ้าเกาฑิณยะชัยวรมันที่ 1 (พระมหากษัตริย์กัมพูชาพระองค์แรกแห่งอาณาจักรฟูนาน) ต่อมาพระองค์ได้สร้างเมืองหลวงและเปลี่ยนชื่อประเทศเป็น กัมโพชะ หรือ กัมพูชา

อย่างไรก็ตามทั้งหมดนี้เป็นเพียงนิทานไม่สามารถอ้างอิงจากประวัติศาสตร์ที่สามารถพิสูจน์ได้ การแต่งกายในอดีตล้วนต้องได้รับอิทธิพลการแต่งกายจากอินเดียเป็นหลัก แต่ปัจจุบันนั้นชาวกัมพูชาพยายามแต่งกายเพื่อผูกโยงกับนิทานเรื่องดังกล่าว

ราชานุสาวรีย์ตำนานพระทองนางนาค
ราชานุสาวรีย์ตำนานพระทองนางนาค ตั้งอยู่ที่วงเวียนหมู่บ้านโกกี (ตะเคียน) ตำบลเบิตตาง อำเภอไปรนุบ จังหวัดพระสีหนุ ถือเป็น สัญลักษณ์แห่งการถือกำเนิดประวัติศาสตร์และอารยธรรมเขมร อนุสาวรีย์แห่งนี้สร้างขึ้นจากทองแดง ออกแบบโดยชาวกัมพูชา โดยทำการหล่อโลหะขึ้นรูป มีความสูง 21 เมตร น้ำหนัก 40 ตัน หันหน้าออกไปทางทะเล อนุสาวรีย์ก่อสร้างสำเร็จและเปิดอย่างเป็นทางการในวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2565 โดยดำริของนายกรัฐมนตรีสมเด็จอัครมหาเสนาบดี เดโช ฮุนเซน
พระทองนางนาค มีที่มาจากตำนานโบราณของกัมพูชา เกี่ยวข้องกับการถือกำเนิดของอารยธรรมเขมร อนุสาวรีย์เป็นรูปพระทอง ถือชายสไบของนางนาค เพื่อดำน้ำตามไปยังเมืองบาดาล ไปพบบิดาและมารดาของนาง ซึ่งเป็นพญานาค โดยถือเป็นสัญลักษณ์ของการถือกำเนิดแผ่นดิน อารยธรรม วัฒนธรรม และจารีตประเพณีของกัมพูชา

วัฒนธรรมสมัยนิยม
* เพลง พระทอง นางนาค ของพงษ์สิทธิ์ คัมภีร์

ดูเพิ่ม
* อาณาจักรฟูนัน
* ประเทศกัมพูชา
* ชาวเขมร

อ้างอิง
วันวัฒนธรรม
วันวัฒนธรรม ( ) เป็นวันนักขัตฤกษ์ซึ่งจัดขึ้นเป็นประจำทุกปีในญี่ปุ่นในวันที่ 3 พฤศจิกายน มีวัตถุประสงค์ในการส่งเสริมวัฒนธรรม ศิลปะ และความพยายามทางวิชาการ โดยทั่วไปแล้วงานเทศกาลจะรวมถึงนิทรรศการศิลปะ ขบวนพาเหรด และพิธีมอบรางวัลสำหรับศิลปินและนักวิชาการที่มีชื่อเสียง

ประวัติศาสตร์
วันวัฒนธรรมจัดขึ้นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2491 เพื่อรำลึกถึงการประกาศรัฐธรรมนูญของญี่ปุ่นหลังสงครามเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2489
วันที่ 3 พฤศจิกายน ถือเป็นวันหยุดนักขัตฤกษ์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2411 โดยเรียกว่า เทนโช-เซตสุ ( ) ซึ่งเป็นวันหยุดที่จัดขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่วันประสูติของจักรพรรดิผู้ครองราชย์ในเวลานั้นหรือจักรพรรดิเมจิ หลังจากการเสียชีวิตของจักรพรรดิเมจิในปี พ.ศ. 2455 วันที่ 3 พฤศจิกายนจะหยุดเป็นวันหยุดจนถึงปี พ.ศ. 2470 เมื่อวันเกิดของเขาเป็นวันหยุดเฉพาะของตัวเองหรือที่เรียกว่า เมจิ-เซ็ตซุ ( ) ต่อมาได้ถูกยกเลิกหลังจากการประกาศวันวัฒนธรรมในปี พ.ศ. 2491
การปฏิบัติในปัจจุบัน
เนื่องจากวันวัฒนธรรมมีขึ้นเพื่อส่งเสริมศิลปะและความพยายามทางวิชาการด้านต่างๆ รัฐบาลท้องถิ่นและจังหวัดมักเลือกวันนี้เพื่อจัดแสดงงานศิลปะเทศกาลวัฒนธรรมและขบวนพาเหรด ยกตัวอย่างเช่นในฮาโกเนะในจังหวัดคานางาวะจะมีการจัดขบวนฮาโกเนะไดเมียว ( ) ในทุก ๆ ปีเพื่อแสดง เสื้อผ้าและเครื่องแต่งกายสมัยเอโดะ โรงเรียนประถมและมัธยมมักจะจัดเทศกาลวัฒนธรรม
ตั้งแต่ปี 1936 เป็นต้นมามีการจัดพิธีมอบรางวัลเครื่องราชอิสริยาภรณ์วัฒนธรรมอันทรงเกียรติ โดยจักรพรรดิมอบให้แก่ผู้ที่มีความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ ศิลปะ หรือวัฒนธรรมอย่างมีนัยสำคัญ นับเป็นหนึ่งในเกียรติประวัติสูงสุดที่ราชวงศ์จักรพรรดิมอบให้ รางวัลนี้ไม่จำกัดเฉพาะชาวญี่ปุ่น ตัวอย่างเช่นมอบให้กับนักบินอวกาศอพอลโล 11 เมื่อเดินทางกลับจากดวงจันทร์ได้สำเร็จเช่นเดียวกับ โดนัลด์ คีน นักวิชาการด้านวรรณกรรม

วันวัฒนธรรมตามสถิติเป็นหนึ่งในวันที่อากาศดีสุดในปี ระหว่างปี พ.ศ. 2508-2539 มีเพียงสามปีที่มีฝนตกในโตเกียวในวันวัฒนธรรม

อ้างอิง
โบสถ์สตาฟอือเนส
โบสถ์สตาฟอือเนส ( ) เป็นโบสถ์สตาฟสร้างขึ้นในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 12 ตั้งอยู่ที่ อือเนส ริมฟยอร์ดลุสทราฟียอร์เดิน ในเขตเทศบาลลุสเทร์ ในเทศมณฑลเว็สต์ลัน ประเทศนอร์เวย์ ตั้งอยู่ทางด้านตะวันออกของฟยอร์ด ตรงข้ามฟยอร์ดไปเป็นหมู่บ้านซอลวอร์น และห่างจากหมู่บ้านฮัฟสโล ไปทางตะวันออกประมาณ โบสถืนี้เป็นหนึ่งในโบสถ์สตาฟที่เก่าแก่ที่สุดในนอร์เวย์ โดยมีโครงสร้างไม้บางส่วนที่มีอายุตั้งแต่ครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 11 โบสถ์แห่งนี้สร้างขึ้นตามแผนผังแบบมหาวิหารซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากโบสถ์คริสต์ในสมัยกลาง โดยมีเสาทรงกระบอกและซุ้มโค้งครึ่งวงกลมอยู่ภายใน การตกแต่งหัวเสาและด้านนอกของโบสถ์เป็นหลักฐานที่แสดงให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลง การซึมซับ และการยอมรับศาสนาคริสต์ข
สถ์เป็นหลักฐานที่แสดงให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลง การซึมซับ และการยอมรับศาสนาคริสต์ของวัฒนธรรมไวกิง ประตูทางทิศเหนือของโบสถ์ได้รับการนิยามว่าเป็นแบบอย่างอือเนส มีรูปแบบการตกแต่งที่มาจากประมวลเรื่องปรัมปรานอร์เวย์ซึ่งมีอายุย้อนไปถึงคริสต์ศตวรรษที่ 12
สมาคมเพื่อการอนุรักษ์โบราณสถานนอร์เวย์ ( ) ได้เป็นเจ้าของโบสถ์อือเนสตั้งแต่ ค.ศ. 1881 ใน ค.ศ. 1979 โบสถ์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก)

อ้างอิง
ปิตาธิปไตย
ปิตาธิปไตย ( ) เป็นระบบสังคมแบบหนึ่งที่ซึ่งเพศชายเป็นผู้กุมอำนาจหลักและครอบงำบทบาทในด้านผู้นำการเมือง อำนาจหน้าที่ทางศีลธรรม เอกสิทธิ์ทางสังคม และการควบคุมทรัพย์สิน สังคมปิตาธิปไตยบางแห่งยังเป็นสังคมแบบสืบทอดทางพ่อ (patrilineal) ด้วย หมายความว่า ทรัพย์สินและยศฐาบรรดาศักดิ์นั้นสืบทอดโดยสายสกุลเพศชาย
ปิตาธิปไตยนั้นมีความเกี่ยวข้องกับชุดความคิดหนึ่ง อุดมการณ์ปิตาธิปไตยนั้นใช้เพื่ออธิบายและให้เหตุผลกับสภาพครอบงำของเพศชาย และถือว่าเป็นผลมาจากความแตกต่างตามธรรมชาติระหว่างชายและหญิง นักสังคมวิทยามักมองว่าปิตาธิปไตยเป็นผลผลิตทางสังคมและไม่ได้เป็นผลจากความแตกต่างระหว่างเพศทั้งสองในตัวเอง และมุ่งให้ความสนใจกับทางที่บทบาทจากเพศในสังคมหนึ่งนั้นส่งผลต่อความแตกต่างเชิงอำนาจระหว่างชายกับหญิงอย่างไร

ในประวัติศาสตร์ ปิตาธิปไตยปรากฏอยู่ในองค์กรทางสังคม กฎหมาย การเมือง ศาสนา และเศรษฐกิจ แตกต่างกันไปตามวัฒนธรรม ในสังคมร่วมสมัย ถึงแม้จะไม่มีการระบุว่าเป็นปิตาธิปไตยอย่างเปิดเผย แต่ในทางปฏิบัติพบว่าเป็นปิตาธิปไตยยังคงมีอยู่
นักสังคมวิทยามักปฏิเสธคำอธิบายเชิงชีววิทยาเกี่ยวกับปิตาธิปไตยซึ่งถูกนำมาใช้อธิบายกำเนิดของปิตาธิปไตยอย่างแพร่หลาย และยึดมั่นว่าเป็นที่กระบวนการทางสังคมที่นำไปสู่บทบาทตามเพศที่ทำให้เกิดปิตาธิปไตยขึ้น ทฤษฎีทางสังคมวิทยามาตรฐานเชื่อว่าปิตาธิปไตยเป็นผลมาจากการก่อร่างทางสังคมและส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น 
ดูเพิ่ม
* บทบาททางเพศ

เชิงอรรถ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
*