โบโลญญา
โบโลญญา ( ) เป็นเมืองในประเทศอิตาลี เป็นเมืองหลวงและเมทองขนาดใหญ่ที่สุดของแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญาในหุบเขาโป ทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี โดยตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำโปกับเทือกเขาแอเพนไนน์ เป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 7 ของอิตาลีด้วยประชากรกว่า 400,000 คนจาก 150 สัญชาติ และหากนับรวมในเขตเมืองทั้งหมดจะมีประชากรมากกว่า 1 ล้านคน โบโลญญายังเป็นที่รู้จักจากการมีมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดคือ "Alma Mater Studiorum" ที่ก่อตั้งในปี 1088
แต่เดิมเมืองนี้ถูกครอบครองและได้รับอิทธิพลจากชาวอิทรัสคัน และได้เป็นศูนย์กลางเมืองที่สำคัญมาเป็นเวลาหลายศตวรรษ โดยเริ่มแรกในสมัยชาวอิทรัสคัน (ซึ่งเรียกเมืองนี้ว่า Felsina) จากนั้นในสมัยชาวเคลต์เรียกว่า Bona ต่อมาในสมัยชาวโรมัน (Bonōnia) และอีกครั้งในสมัยกลาง โดยเป็นเทศบาลเสรี และต่อมามีการเปลี่ยนมาเป็น signoria เมื่อเมืองนี้เป็นหนึ่งในเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในยุโรป เมืองโบโลญญามีชื่อเสียงในด้านหอคอย โบสถ์ และระเบียงทางเดินทอดยาว โดยมีศูนย์กลางทางประวัติศาสตร์ที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดี และได้รับการสนับสนุนจากนโยบายการบูรณะและอนุรักษ์อย่างแข็งขันซึ่งเริ่มตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1970 โบโลญญาเป็นหนึ่งในเมืองที่ได้รับการยกย่องใน ค.ศ. 2000 ในฐานะเ
แต่ปลายทศวรรษ 1970 โบโลญญาเป็นหนึ่งในเมืองที่ได้รับการยกย่องใน ค.ศ. 2000 ในฐานะเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรป และได้รับการยกย่องโดยยูเนสโกใน ค.ศ. 2006 ให้เป็น "เมืองแห่งดนตรี" และเป็นส่วนหนึ่งของเครือข่ายเมืองสร้างสรรค์ และใน ค.ศ. 2021 มุขเสาเรียงแห่งโบโลญญา ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
โบโลญญาเป็นศูนย์กลางด้านการเกษตร อุตสาหกรรม การเงิน และการขนส่งที่สำคัญ โดยมีบริษัทเครื่องจักรกล อิเล็กทรอนิกส์ และอาหารขนาดใหญ่หลายแห่งตั้งสำนักงานใหญ่ รวมทั้งมีงานแสดงสินค้าถาวรที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในยุโรปอีกด้วย ตามข้อมูลล่าสุดที่รวบรวมโดยดัชนีการเติบโตทางเศรษฐกิจระดับภูมิภาคยุโรป (E-REGI) ประจำปี 2009 พบว่า โบโลญญาเป็นเมืองแรกของอิตาลีและเป็นเมืองอันดับที่ 47 ของยุโรปในแง่ของอัตราการเติบโตทางเศรษฐกิจ และในปี 2022 Il Sole 24 Ore ได้ยกย่องให้โบโลญญาเป็นเมืองที่ดีที่สุดในอิตาลีในด้านคุณภาพชีวิตโดยรวม โบโลญญามีเจตนารมณ์ในการปลดปล่อยมลภาวะเป็นศูนย์ ภายใน ค.ศ. 2040 รวมถึงการส่งเสริมความเท่าเทียมด้วยการเพิ่มจำนวนการจ้างงานในสตรี และเน้นการพัฒนา
รวมถึงการส่งเสริมความเท่าเทียมด้วยการเพิ่มจำนวนการจ้างงานในสตรี และเน้นการพัฒนาเมืองอย่างยั่งยืน เมืองนี้ยังเพิ่มการลงทุนด้านความยั่งยืนเป็นส่วนหนึ่งของโครงการระหว่างปี 2022–2024 ในการบูรณาการมุมมองทางเพศเข้ากับการวางผังเมือง โดยเน้นที่การเดินทางที่ยั่งยืน โครงสร้างพื้นฐานสาธารณะ และพื้นที่สีเขียว
ยุคโบราณและยุคกลาง
 หอคอยเอียงสองหอ สัญลักษณ์หนึ่งของเมืองโบโลญญา]]
ร่องรอยการอยู่อาศัยของมนุษย์ในพื้นที่ของโบโลญญามีประวัติสืบไปถึงสหัสวรรษที่ 3 ก่อนคริสตศักราช โดยมีการตั้งถิ่นฐานที่สำคัญตั้งแต่ราวศตวรรษที่ 9 ก่อนคริสตศักราช (วัฒนธรรมวิลลาโนวา) อิทธิพลของอารยธรรมอิทรัสคันเข้ามาในพื้นที่นี้ในช่วงศตวรรษที่ 7 ถึง 6 และเมืองเฟลซินาของอิทรัสคันก็ก่อตั้งขึ้นที่บริเวณโบโลญญาในช่วงปลายศตวรรษที่ 6 เมื่อถึงศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตศักราช ชาวกอลโบอิก็เข้ามายึดครองบริเวณนี้ และกลายเป็นอาณานิคมและเทศบาลของโรมันที่มีชื่อว่าโบนิอาในปี 196 ก่อนคริสตศักราช ในช่วงปลายยุคของจักรวรรดิโรมันตะวันตก โบโลญญาถูกชาวกอทปล้นสะดมหลายครั้ง ในช่วงเวลานี้เองที่บิชอปเปโตรเนียส
รมันตะวันตก โบโลญญาถูกชาวกอทปล้นสะดมหลายครั้ง ในช่วงเวลานี้เองที่บิชอปเปโตรเนียสผู้เป็นตำนานได้สร้างเมืองที่พังทลายนี้ขึ้นมาใหม่ตามบันทึกโบราณ และก่อตั้งมหาวิหารเซนต์สตีเฟน เปโตรเนียสยังคงได้รับการเคารพนับถือในฐานะนักบุญอุปถัมภ์ของเมืองโบโลญญา
ในปี 727–728 เมืองนี้ถูกปล้นสะดมและยึดครองโดยชาวลอมบาร์ดภายใต้การนำของกษัตริย์ลิอุตพรันด์ จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักร ผู้พิชิตชาวเยอรมันเหล่านี้ได้สร้างเขตเมืองใหม่ที่สำคัญ เรียกว่า แอดดิซิโอเน ลองโกบาร์ดา (ในภาษาอิตาลี แปลว่า 'การเพิ่มลองโกบาร์ด') ใกล้กับกลุ่มอาคารเซนต์สตีเฟน ในช่วงไตรมาสสุดท้ายของศตวรรษที่ 8 ชาร์เลอมาญได้รุกรานอาณาจักรลอมบาร์ดตามคำร้องขอของสมเด็จพระสันตะปาปาเอเดรียนที่ 1 จนทำให้อาณาจักรล่มสลายในที่สุด และใน ค.ศ. 774 โบโลญญาถูกกองทัพแฟรงค์เข้ายึดครองในนามของพระสันตปาปา และยังคงอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิและเจริญรุ่งเรืองในฐานะสัญลักษณ์ชายแดนของจักรวรรดิการอแล็งเฌียง
เมืองโบโลญญาเป็นศูนย์กลางของการศึกษาด้านกฎหมายที่ฟื้นฟูขึ้นใหม่ ซึ่งรวมถึงนักวิชาการชื่ออิร์เนริอุส (ราว ค.ศ. 1050 – หลัง ค.ศ. 1125) และลูกศิษย์ที่มีชื่อเสียงของเขาซึ่งก็คือ สี่นักปราชญ์แห่งเมืองโบโลญญา เมืองโบโลญญามีความภาคภูมิใจที่ได้สถาปนามหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งในโลกตะวันตก (มหาวิทยาลัยโบโลญญา) ซึ่งดำเนินการต่อเนื่องมาตั้งแต่ ค.ศ. 1088 และเป็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกในแง่ของสถาบันการเรียนรู้ระดับสูงและการมอบปริญญาบัตร มหาวิทยาลัยแห่งนี้ก่อตั้งขึ้นเพื่อเป็นศูนย์กลางการศึกษาเกี่ยวกับกฎหมายโรมันในยุคกลางภายใต้การนำของนักวิชาการชั้นนำหลายคน รวมถึงอิร์เนริอุส โดยมีนักศึกษาอย่างดันเต อาลีกีเอรี, โจวันนี บอกกัชโช และเพทราร์กรวมอยู่ด้วย นอก
โดยมีนักศึกษาอย่างดันเต อาลีกีเอรี, โจวันนี บอกกัชโช และเพทราร์กรวมอยู่ด้วย นอกจากนี้ โรงเรียนแพทย์ยังมีชื่อเสียงมากเป็นพิเศษ ใน ค.ศ. 1200 เมืองโบโลญญาเป็นศูนย์กลางทางการค้าและงานฝีมือที่เจริญรุ่งเรือง โดยมีประชากรประมาณ 10,000 คน
หลังจากการสิ้นพระชนม์ของมาทิลดาแห่งทัสคานีใน ค.ศ. 1115 เมืองโบโลญญาได้รับสัมปทานจำนวนมากจากจักรพรรดิไฮน์ริชที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ อย่างไรก็ตาม เมื่อจักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ พยายามยกเลิกข้อตกลงดังกล่าวในเวลาต่อมา เมืองโบโลญญาจึงเข้าร่วมสันนิบาตลอมบาร์ด ซึ่งเอาชนะกองทัพจักรวรรดิได้ในยุทธการที่เลญญาโน และสถาปนาอำนาจปกครองตนเองที่มีประสิทธิผลในสนธิสัญญาสันติภาพคอนสแตนซ์ใน ค.ศ. 1183 ในเวลาต่อมา เมืองนี้เริ่มขยายตัวอย่างรวดเร็วและกลายเป็นศูนย์กลางการค้าขายหลักแห่งหนึ่งของภูมิภาคตอนเหนือของอิตาลี โดยมีระบบคลองที่ช่วยให้เรือบรรทุกสินค้าและเรือเข้าออกได้
ระหว่างการรณรงค์เพื่อช่วยเหลือเมืองโมเดนาและเกรโมนาในการต่อต้านโบโลญญา พระราชโอรสของเฟรเดอริกที่ 2 กษัตริย์เอนโซแห่งซาร์ดิเนีย พ่ายแพ้และถูกจับกุมในวันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1249 ในสมรภูมิฟอสซัลตา แม้ว่าจักรพรรดิจะเรียกร้องให้ปล่อยตัวเอนโซ แต่นับจากนั้นเอนโซก็ถูกคุมขังเป็นอัศวินในโบโลญญาในพระราชวังที่ต่อมาได้รับการตั้งชื่อว่า Palazzo Re Enzo ตามชื่อของเขา ความพยายามทั้งหมดในการหลบหนีหรือช่วยเหลือเอนโซล้มเหลว และเขาเสียชีวิตหลังจากถูกจองจำนานกว่า 22 ปี พระราชโอรสของเฟรเดอริกที่ 2 กษัตริย์เอนโซแห่งซาร์ดิเนีย พ่ายแพ้และถูกจับกุมในวันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1249 ในสมรภูมิฟอสซัลตา แม้ว่าจักรพรรดิจะเรียกร้องให้ปล่อยตัวเอนโซ แต่นับจากนั้นเอนโซก็ถูกคุมขังใน
ซัลตา แม้ว่าจักรพรรดิจะเรียกร้องให้ปล่อยตัวเอนโซ แต่นับจากนั้นเอนโซก็ถูกคุมขังในโบโลญญาในพระราชวังที่ต่อมาได้รับการตั้งชื่อว่า Palazzo Re Enzo ตามชื่อของเขา ความพยายามทั้งหมดในการหลบหนีหรือช่วยเหลือเอนโซล้มเหลว และเขาเสียชีวิตหลังจากถูกจองจำนานกว่า 22 ปี หลังจากการเสียชีวิตของคอนราดที่ 4 พี่น้องต่างมารดาของเขาในปี ค.ศ. 1254 เฟรเดอริกแห่งแอนติออกใน ค.ศ. 1256 และมันเฟรดใน ค.ศ. 1266 รวมถึงการประหารชีวิตคอนราดิน หลานชายของเขาใน ค.ศ. 1268 เขากลายเป็นทายาทคนสุดท้ายของราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟิน
ในช่วงปลายศตวรรษที่ 13 เมืองโบโลญญาได้รับผลกระทบจากความไม่มั่นคงทางการเมือง เมื่อตระกูลที่มีชื่อเสียงที่สุดต่อสู้เพื่อควบคุมเมืองอย่างไม่หยุดหย่อน คอมมูนนี้อ่อนแอลงอย่างมากจากการต่อสู้ภายในกันมานานหลายทศวรรษ ทำให้พระสันตปาปาสามารถบังคับใช้การปกครองของคาร์ดินัลเบอร์ทรานด์ ดู ปูเจต์ ผู้แทนพระองค์ได้เบ็ดเสร็จ ค.ศ. 1327 แต่เขาถูกโค่นล้มในอีกเจ็ดปีให้หลัง จากการกบฏของประชาชน และโบโลญญาก็กลายเป็นซิญอเรีย (หน่วยงานปกครองของนครรัฐในสมัยนั้น) ภายใต้การนำของ Taddeo Pepoli ใน ค.ศ. 1334 ในช่วงเวลานั้น เมืองนี้มีประชากรกว่า 40,000 ถึง 50,000 คน ก่อนจะลดลงกว่าครึ่งหนึ่่งหลังการมาเยือนของกาฬมรณะ
ใน ค.ศ. 1350 เมืองโบโลญญาถูกพิชิตโดยอาร์ชบิชอปโจวานนี วิสคอนติ ขุนนางคนใหม่ของมิลาน แต่หลังจากการกบฏของผู้ว่าราชการเมืองซึ่งเป็นสมาชิกนอกรีตของตระกูลวิสคอนติ เมืองโบโลญญาจึงถูกยึดครองโดยพระสันตปาปาใน ค.ศ. 1363 โดยคาร์ดินัล กิล อัลวาเรซ การ์ริโย เด อัลบอร์นอซ หลังจากการเจรจาอันยาวนานซึ่งเกี่ยวข้องกับการชดใช้ค่าเสียหายจำนวนมากที่จ่ายให้กับเบอร์นาโบ วิสคอนติ ทายาทของโจวานนี ซึ่งเสียชีวิตใน ค.ศ. 1354 ใน ค.ศ. 1376 โบโลญญาได้ก่อกบฏต่อการปกครองของพระสันตปาปาอีกครั้งและเข้าร่วมกับฟลอเรนซ์ในสงครามแปดนักบุญแต่ไม่ประสบความสำเร็จ อย่างไรก็ตาม การต่อสู้ภายในอาสนวิหารศักดิ์สิทธิ์อย่างรุนแรงภายหลังการแตกแยกของนิกายตะวันตกทำให้พระสันตปาปาไม่สามารถฟื้นคืนอำนา
ิ์อย่างรุนแรงภายหลังการแตกแยกของนิกายตะวันตกทำให้พระสันตปาปาไม่สามารถฟื้นคืนอำนาจเหนือโบโลญญาได้ จึงทำให้โบโลญญายังคงเป็นอิสระในระดับหนึ่งในฐานะสาธารณรัฐที่ปกครองโดยกลุ่มผู้ปกครองเป็นเวลาต่อมาอีกหลายทศวรรษ ใน ค.ศ. 1401 โจวานนีที่ 1 เบนติโวกลิโอ ได้ยึดอำนาจด้วยการรัฐประหารโดยได้รับการสนับสนุนจากมิลาน แต่หลังจากหันหลังให้กับพวกเขาและผูกมิตรกับฟลอเรนซ์ ชาวมิลานจึงยกทัพไปยังโบโลญญาและสังหารโจวานนีในปีถัดมา ใน ค.ศ. 1442 ฮันนิบาลที่ 1 เบนติโวกลิโอ หลานชายของโจวานนี ได้ยึดโบโลญญาคืนมาจากชาวมิลาน แต่ถูกลอบสังหารในแผนการสมคบคิดของสมเด็จพระสันตปาปายูจีนที่ 4 ในสามปีต่อมา แต่หลังจากนั้น ตระกูลเบนติโวกลิโอก็ได้รับการสถาปนาขึ้นอย่างมั่นคง และอำนาจก็ตกไปอย
่หลังจากนั้น ตระกูลเบนติโวกลิโอก็ได้รับการสถาปนาขึ้นอย่างมั่นคง และอำนาจก็ตกไปอยู่ในมือของซานเต เบนติโวกลิโอ ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขาซึ่งปกครองจนถึงปี ค.ศ. 1462 ตามด้วยโจวานนีที่ 2 จิโอวานนีที่ 2 สามารถต้านทานแผนการขยายอำนาจของเชซาเร บอร์เจียได้เป็นระยะเวลาหนึ่ง แต่ในวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 1506 สมเด็จพระสันตะปาปายูลิอุสที่ 2 ได้ออกประกาศบัญญัติปลดเบนติโวลลิโอออกจากอำนาจ และสั่งแบนเมืองทั้งหมด เมื่อกองทหารของพระสันตปาปาพร้อมด้วยกองกำลังที่ส่งมาโดยพระเจ้าหลุยส์ที่ 12 แห่งฝรั่งเศส ยกพลขึ้นบกเพื่อโจมตีโบโลญญา เบนติโวกลิโอและครอบครัวของเขาจึงหลบหนี และจูเลียสที่ 2 ได้รับชัยชนะในวันที่ 10 พฤศจิกายน
นักประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่มองว่าช่วงเวลาที่พระสันตปาปาทรงครองอำนาจเหนือเมืองโบโลญญา (ค.ศ. 1506–1796) เป็นช่วงเวลาที่เสื่อมถอยอย่างรุนแรง อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ไม่ปรากฏให้เห็นในช่วงคริสตศตวรรษที่ 16 ซึ่งมีการพัฒนาที่สำคัญบางประการเกิดขึ้นในเมืองโบโลญญา ใน ค.ศ. 1530 จักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ได้รับการสถาปนาที่เมืองโบโลญญา ซึ่งถือเป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์พระองค์สุดท้ายที่ได้รับการสวมมงกุฎโดยพระสันตปาปา ใน ค.ศ. 1564 ได้มีการสร้าง Piazza del Nettuno และ Palazzo dei Banchi ร่วมกับ Archiginnasio ซึ่งเป็นอาคารหลักของมหาวิทยาลัย ในช่วงที่พระสันตปาปาปกครอง ได้มีการสร้างโบสถ์และศาสนสถานอื่น ๆ มากมาย รวมทั้งมีการบูรณะโบส
ระสันตปาปาปกครอง ได้มีการสร้างโบสถ์และศาสนสถานอื่น ๆ มากมาย รวมทั้งมีการบูรณะโบสถ์เก่า ๆ ด้วย ในช่วงเวลานี้ เมืองโบโลญญามีคอนแวนต์ 96 แห่ง ซึ่งมากกว่าเมืองอื่น ๆ ในอิตาลี จิตรกรที่ทำงานในเมืองโบโลญญาในช่วงเวลานี้ได้ก่อตั้งโรงเรียนศิลปะโบโลญญาซึ่งประกอบด้วย อันนีบาเล การ์รัชชี, โดเมนีกีโน และ กูเออร์ชิโน และอื่น ๆ ที่มีชื่อเสียงในยุโรป
ในช่วงปลายศตวรรษที่ 16 สัญญาณแห่งความเสื่อมโทรมเริ่มปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน โรคระบาดหลายครั้งในช่วงปลายศตวรรษที่ 16 ถึงต้นศตวรรษที่ 17 ทำให้ประชากรในเมืองลดลงจากประมาณ 72,000 คนในช่วงกลางศตวรรษที่ 16 เหลือเพียง 47,000 คนใน ค.ศ. 1630 ในช่วงที่เกิดโรคระบาดในอิตาลีใน ค.ศ. 1629–1631 เมืองโบโลญญาสูญเสียประชากรไปมากถึงหนึ่งในสาม ในช่วงกลางศตวรรษที่ 17 จำนวนประชากรคงที่อยู่ที่ประมาณ 60,000 คน และเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เป็นประมาณ 70,000 คนในช่วงกลางศตวรรษที่ 18 เศรษฐกิจของเมืองโบโลญญาเริ่มแสดงสัญญาณของการตกต่ำอย่างรุนแรง เนื่องจากศูนย์กลางการค้าของโลกย้ายไปยังมหาสมุทรแอตแลนติก อุตสาหกรรมผ้าไหมแบบดั้งเดิมตกอยู่ในภาวะวิกฤต มหาวิทยาลัยกำลังสูญเสียนักศึกษาซึ่
อุตสาหกรรมผ้าไหมแบบดั้งเดิมตกอยู่ในภาวะวิกฤต มหาวิทยาลัยกำลังสูญเสียนักศึกษาซึ่งครั้งหนึ่งเคยมาจากทั่วทุกมุมยุโรป เนื่องจากทัศนคติที่ไม่เสรีนิยมของคริสตจักรต่อวัฒนธรรม (โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากการพิจารณาคดีกาลิเลโอ) โบโลญญายังคงประสบกับภาวะอุตสาหกรรมที่ลดลงอย่างต่อเนื่องในศตวรรษที่ 18 เช่นกัน
ในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 18 สมเด็จพระสันตปาปาเบเนดิกต์ที่ 14 ซึ่งเป็นชาวโบโลญญา ทรงพยายามพลิกกลับสถานการณ์ที่เสื่อมโทรมของเมืองด้วยการปฏิรูปที่มุ่งหมายที่จะกระตุ้นเศรษฐกิจและส่งเสริมศิลปะ อย่างไรก็ตาม การปฏิรูปเหล่านี้ประสบผลสำเร็จเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ความพยายามของสมเด็จพระสันตปาปาในการกระตุ้นอุตสาหกรรมสิ่งทอที่กำลังเสื่อมโทรมนั้นประสบความสำเร็จเพียงเล็กน้อย ในขณะที่พระองค์ประสบความสำเร็จมากกว่าในการปฏิรูประบบภาษี การเปิดเสรีทางการค้า และผ่อนปรนระบบการเซ็นเซอร์ที่กดขี่ ความตกต่ำทางเศรษฐกิจและประชากรของเมืองโบโลญญาเริ่มเห็นได้ชัดเจนยิ่งขึ้นตั้งแต่ช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 18 ในปี 1790 เมืองนี้มีประชากร 72,000 คน ซึ่งถือเป็นเมืองที่มีประชากรม
ศตวรรษที่ 18 ในปี 1790 เมืองนี้มีประชากร 72,000 คน ซึ่งถือเป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับสองในรัฐพระสันตปาปา อย่างไรก็ตาม ตัวเลขดังกล่าวไม่เปลี่ยนแปลงมาหลายทศวรรษ ในช่วงเวลานี้ นโยบายเศรษฐกิจของพระสันตปาปาได้แก่ การเก็บภาษีศุลกากรที่เข้มงวดและการให้สัมปทานผูกขาดแก่ผู้ผลิตรายเดียว
จักรพรรดินโปเลียนที่ 1 เดินทางมาถึงเมืองนี้ในวันที่ 19 มิถุนายน ค.ศ. 1796 นโปเลียนได้ฟื้นฟูรูปแบบการปกครองแบบเก่าขึ้นชั่วคราว โดยมอบอำนาจให้แก่วุฒิสภา ซึ่งอย่างไรก็ตาม วุฒิสภาจะต้องสาบานว่าจะจงรักภักดีต่อสาธารณรัฐซิสปาดาเนซึ่งก่อตั้งขึ้นเป็นรัฐบริวารของสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1 ในการประชุมเรจจิโอ (27 ธันวาคม ค.ศ. 1796 – 9 มกราคม ค.ศ. 1797) แต่ได้รับความสำเร็จสืบต่อโดยสาธารณรัฐซิสอัลไพน์ในวันที่ 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1797 ต่อมาด้วยสาธารณรัฐอิตาลี และในที่สุดก็คือราชอาณาจักรอิตาลี การประชุมใหญ่แห่งเวียนนาซึ่งเกิดขึ้นภายหลังจากการล่มสลายของนโปเลียน ได้มีมติคืนเมืองโบโลญญาให้กับรัฐสันตะปาปา การปกครองของพระสันตปาปาถูกท้าทายในเหตุการณ์ลุกฮือเมื่อ ค.ศ. 1831 จ
บรัฐสันตะปาปา การปกครองของพระสันตปาปาถูกท้าทายในเหตุการณ์ลุกฮือเมื่อ ค.ศ. 1831 จังหวัดที่ก่อกบฏมีแผนที่จะรวมกันเป็นจังหวัดอิตาลี โดยมีโบโลญญาเป็นเมืองหลวง สมเด็จพระสันตปาปาเกรกอรีที่ 16 ทรงขอความช่วยเหลือจากออสเตรียในการต่อสู้กับกลุ่มกบฏ เมทเทอร์นิชได้เตือนพระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1 แห่งฝรั่งเศสไม่ให้เข้าแทรกแซงกิจการของอิตาลี และในฤดูใบไม้ผลิของ ค.ศ. 1831 กองทัพออสเตรียได้เดินทัพข้ามคาบสมุทรอิตาลี และปราบกบฏได้สำเร็จในวันที่ 26 เมษายน
ในช่วงกลางทศวรรษ 1840 อัตราการว่างงานสูงมากและอุตสาหกรรมแบบดั้งเดิมก็ซบเซาหรือหายไป โบโลญญาจึงกลายเป็นเมืองที่เศรษฐกิจที่เต็มไปด้วยความไม่เท่าเทียมกัน โดยประชากร 10 % แรกใช้ชีวิตด้วยการเช่าบ้าน อีก 20 % ประกอบอาชีพหรือค้าขาย และ 70 % ทำงานรับจ้างที่มีรายได้ต่ำและมักไม่มั่นคง สำมะโนประชากรของพระสันตปาปาในปี 1841 รายงานว่ามีขอทานกว่า 10,000 คน และอีก 30,000 คน (จากประชากรทั้งหมด 70,000 คน) อาศัยอยู่ในความยากจน ต่อมาใน การปฏิวัติ ค.ศ. 1848 กองทหารออสเตรียซึ่งควบคุมเมืองในนามของพระสันตปาปาถูกขับไล่ออกไปชั่วคราว แต่ในที่สุดก็กลับมาและปราบปรามพวกปฏิวัติได้ การปกครองของพระสันตปาปาสิ้นสุดลงในที่สุดภายหลังสงครามประกาศเอกราชครั้งที่สองของอิตาลี เมื่อกอ
ระสันตปาปาสิ้นสุดลงในที่สุดภายหลังสงครามประกาศเอกราชครั้งที่สองของอิตาลี เมื่อกองทหารฝรั่งเศสและปิเอมอนเตสขับไล่ชาวออสเตรียออกจากดินแดนของอิตาลี ในวันที่ 11 และ 12 มีนาคม ค.ศ. 1860 เมืองโบโลญญาลงคะแนนเสียงเพื่อเข้าร่วมในราชอาณาจักรอิตาลีแห่งใหม่ ในช่วงทศวรรษสุดท้ายของศตวรรษที่ 19 เมืองโบโลญญาเจริญรุ่งเรืองทั้งทางเศรษฐกิจและสังคมอีกครั้ง ใน ค.ศ. 1863 เมืองเนเปิลส์เชื่อมต่อกับกรุงโรมโดยทางรถไฟ และในปีถัดมา เมืองโบโลญญาก็เชื่อมต่อกับฟลอเรนซ์ ชนชั้นสูงเกษตรกรสายกลางชาวโบโลญญาซึ่งสนับสนุนการก่อกบฏของกลุ่มเสรีนิยมต่อต้านพระสันตปาปา และชื่นชมระบบการเมืองของอังกฤษและการค้าเสรี ต่างมองเห็นภาพรัฐชาติที่เป็นหนึ่งเดียวซึ่งจะเปิดตลาดที่ใหญ่ขึ้นสำหรับการผล
าเสรี ต่างมองเห็นภาพรัฐชาติที่เป็นหนึ่งเดียวซึ่งจะเปิดตลาดที่ใหญ่ขึ้นสำหรับการผลิตทางการเกษตรจำนวนมหาศาลบนที่ราบเอมีเลียน โบโลญญาได้มอบนายกรัฐมนตรีคนแรกของประเทศให้กับประเทศอิตาลี นั่นคือ มาร์โก มิงเกตติ
หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โบโลญญาได้มีส่วนร่วมอย่างมากในการลุกฮือของพรรคสังคมนิยม Biennio Rosso เป็นผลให้กลุ่มชนชั้นนำที่ยึดมั่นในแนวทางสายกลางในเมืองหันหลังให้กับกลุ่มหัวก้าวหน้าและหันไปสนับสนุนขบวนการฟาสซิสต์ที่กำลังเติบโตขึ้นของเบนิโต มุสโสลินี ดีโน กรานดี เจ้าหน้าที่ระดับสูงของพรรคฟาสซิสต์และกระทรวงการต่างประเทศ ซึ่งเป็นที่รู้จักในฐานะผู้ชื่นชอบอังกฤษ มาจากโบโลญญา ในช่วงระหว่างสงคราม โบโลญญาได้พัฒนาให้กลายเป็นศูนย์กลางการผลิตที่สำคัญสำหรับการแปรรูปอาหาร เครื่องจักรกลการเกษตร และงานโลหะ ระบอบฟาสซิสต์ทุ่มเงินลงทุนมหาศาล เช่น การจัดตั้งโรงงานผลิตยาสูบขนาดใหญ่ในปี 1937
สงครามโลกครั้งที่สอง
โบโลญญาได้รับความเสียหายอย่างหนักในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ความสำคัญเชิงยุทธศาสตร์ของเมืองในฐานะศูนย์กลางอุตสาหกรรมและทางรถไฟที่เชื่อมต่อภาคเหนือและภาคกลางของอิตาลีทำให้เมืองนี้ตกเป็นเป้าหมายของกองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตร เมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม 1943 การโจมตีทางอากาศครั้งใหญ่ได้ทำลายส่วนสำคัญของใจกลางเมืองประวัติศาสตร์และคร่าชีวิตผู้คนไปประมาณ 200 ราย สถานีรถไฟหลักและพื้นที่ใกล้เคียงได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง และอาคาร 44% ในใจกลางเมืองได้รับการขึ้นบัญชีว่าถูกทำลายหรือเสียหายอย่างรุนแรง เมืองนี้ถูกทิ้งระเบิดอย่างหนักอีกครั้งในวันที่ 25 กันยายน การโจมตีครั้งนี้ไม่ได้จำกัดอยู่แค่ใจกลางเมืองเท่านั้น ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 2,481 รายแ
ีครั้งนี้ไม่ได้จำกัดอยู่แค่ใจกลางเมืองเท่านั้น ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 2,481 รายและบาดเจ็บ 2,000 ราย เมื่อสิ้นสุดสงคราม อาคารทั้งหมด 43% ในเมืองโบโลญญาถูกทำลายหรือได้รับความเสียหาย
ภายหลังการสงบศึกกัสซีบีเล เมืองนี้ได้กลายเป็นศูนย์กลางสำคัญของขบวนการต่อต้านของอิตาลี ในวันที่ 7 พฤศจิกายน 1944 การต่อสู้ที่ดุเดือดรอบ Porta Lame ซึ่งดำเนินการโดยกองพลที่ 7 ของ Gruppi d'Azione Patriottica เพื่อต่อต้านกองกำลังยึดครองฟาสซิสต์และนาซี ไม่ประสบความสำเร็จในการจุดชนวนการลุกฮือทั่วไป แม้ว่าจะเป็นความขัดแย้งในเมืองที่นำโดยกองกำลังต่อต้านที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในพื้นที่ยุโรปก็ตาม กองกำลังต่อต้านเข้าสู่โบโลญญาในเช้าวันที่ 21 เมษายน 1945 เมื่อถึงเวลานั้น กองทัพเยอรมนีได้ออกจากเมืองไปแล้วเป็นส่วนใหญ่เมื่อเผชิญกับการรุกคืบของฝ่ายสัมพันธมิตร ซึ่งนำโดยกองกำลังโปแลนด์ที่รุกคืบจากทางตะวันออกระหว่างยุทธการที่โบโลญญาซึ่งเกิดขึ้นตั้งแต่วันที่ 9 เม
นด์ที่รุกคืบจากทางตะวันออกระหว่างยุทธการที่โบโลญญาซึ่งเกิดขึ้นตั้งแต่วันที่ 9 เมษายน กองทหารราบที่ 87 ของกลุ่มรบ Friuli ภายใต้การนำของนายพล Arturo Scattini ซึ่งเดินทางมาถึงศูนย์กลางเป็นครั้งแรก โดยกองทหารเหล่านี้เดินทางเข้ามาจาก Porta Maggiore ทางใต้ เนื่องจากทหารเหล่านี้สวมชุดแบบอังกฤษ จึงเชื่อกันในตอนแรกว่าพวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของกองกำลังสัมพันธมิตร เมื่อชาวเมืองได้ยินว่าทหารเหล่านี้พูดภาษาอิตาลี พวกเขาก็ออกมาเฉลิมฉลองกันบนท้องถนน
สงครามเย็น
ในช่วงหลังสงคราม โบโลญญาได้กลายเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมที่เจริญรุ่งเรือง รวมถึงเป็นฐานที่มั่นทางการเมืองของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งอิตาลีระหว่างปี 1945 ถึง 1999 เมืองนี้อยู่ภายใต้การนำของนายกเทศมนตรีจากพรรคคอมมิวนิสต์อิตาลีและผู้สืบทอดตำแหน่งต่อ ๆ กันมา พรรคประชาธิปไตยฝ่ายซ้ายและพรรคประชาธิปไตยฝ่ายซ้าย ซึ่งพรรคแรกคือ Giuseppe Dozza ในช่วงปลายทศวรรษ 1960 เจ้าหน้าที่ของเมืองซึ่งกังวลเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่และการขยายตัวของชานเมือง ได้ขอให้สถาปนิกชื่อดังชาวญี่ปุ่น เค็นโซ ทังเงะ ร่างแผนแม่บทสำหรับเมืองใหม่ทางเหนือของโบโลญญา อย่างไรก็ตาม โครงการที่ออกมาในปี 1970 ได้รับการประเมินว่าทะเยอทะยานเกินไปและมีค่าใช้จ่ายสูงเกินไป ในที่สุด สภาเ
ี 1970 ได้รับการประเมินว่าทะเยอทะยานเกินไปและมีค่าใช้จ่ายสูงเกินไป ในที่สุด สภาเมืองแม้จะยับยั้งแผนหลักของทังเงะ แต่เขาก็ยังตัดสินใจที่จะเก็บโครงการศูนย์แสดงนิทรรศการและย่านธุรกิจแห่งใหม่ของเขาไว้ ในช่วงปลาย ค.ศ. 1978 ได้มีการเริ่มก่อสร้างอาคารสูงหลายแห่งและอาคารและโครงสร้างต่าง ๆ ใน ค.ศ. 1985 สำนักงานใหญ่ของรัฐบาลภูมิภาคเอมีเลีย-โรมัญญาได้ย้ายไปยังเขตใหม่