SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดเมืองกาย (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดเมืองกาย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพนมสารคาม อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 24 ไร่ ปัจจุบัน พระอธิการบุญจันทร์ ชุติธมโม เป็นเจ้าอาวาส

วัดเมืองกายตั้งเมื่อ พ.ศ. 2367 สันนิษฐานว่าผู้สร้างวัด คือ ชาวเวียงจันทน์ที่ได้อพยพมาอยู่ในประเทศไทยในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว และตั้งชื่อตามวัดเดิมในเวียงจันทน์เพื่อระลึกถึงบ้านเมืองที่จากมา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2552
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างตามศิลปะแบบเวียงจันทน์ ได้รับการปฏิสังขรณ์มา 2 ครั้ง จึงเปลี่ยนรูปลักษณ์หลายอย่าง จิตรกรรมภายในอุโบสถเก่านั้นสันนิษฐานว่าน่าจะเขียนโดยช่างพื้นบ้านในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยดูจากรูปแบบสถาปัตยกรรมและการแต่งกาย จิตรกรรมที่นี่ได้รับการอนุรักษ์มา 2 ครั้ง เมื่อ พ.ศ. 2531 และ 2557 ผนังบริเวณระดับเหนือหน้าต่างและประตูวาดรูปพระอดีตพุทธประทับนั่งในซุ้มเรือนแก้วพร้อมด้วยอัครสาวกซ้ายขวาไว้โดยรอบทั้ง 4 ด้าน ส่วนผนังที่อยู่ระหว่างประตูและหน้าต่างวาดพุทธประวัติ เวสสันดรชาดกและวิถีชีวิตชาวบ้าน แต่เหลือให้ชมเพียงแค่ 3 ด้าน ส่วนที่อยู่ด้านหลังพระประธานได้ถูกฉาบปูนทับไปหมดแล้วในการบูรณะครั้งแรกเพื่อเสร
น ส่วนที่อยู่ด้านหลังพระประธานได้ถูกฉาบปูนทับไปหมดแล้วในการบูรณะครั้งแรกเพื่อเสริมความมั่นคงให้กับอาคาร เช่นเดียวกับภาพในระดับใต้หน้าต่างที่ถูกฉาบปูนทับไปหมดเช่นกัน ประธานคือ หลวงพ่อแดง มีอายุกว่า 200 ปี เป็นพระพุทธรูปประทับนั่งปางมารวิชัย ศิลปะอยุธยา ถึงต้นรัตนโกสินทร์
วัดโพธิ์ประสิทธิ์ (อำเภอมหาราช)
วัดโพธิ์ประสิทธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านนา อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ 46 ไร่ 44 ตารางวา เป็นที่ราบลุ่มน้ำท่วมถึง ปัจจุบัน พระครูโฆษิตกิตติคุณ เป็นเจ้าอาวาส

วัดโพธิ์ประสิทธิ์ เดิมชื่อ วัดโพลาว สร้างขึ้นราว พ.ศ. 2350 โดยชาวลาวเวียงที่อพยพมาจากเวียงจันทน์สมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น ไดรับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2458 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2531
อาคารเสนาสนะที่สำคัญได้แก่ อุโบสถกว้าง 6.50 เมตร ยาว 28 เมตร ศาลาการเปรียญกว้าง 18 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2468 หอสวดมนต์กว้าง 8 เมตร ยาว 20.50 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง เป็นอาคารไม้ทรงไทย ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ ปางสมาธิ ขนาดพระเพลา กว้าง 1.50 เมตร จำนวน 3 องค์ ที่หอสวดมนต์ประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย ขนาดพระเพลากว้าง 1.50 เมตร สร้างด้วยทองเหลือง

อ้างอิง
วัดโพธิ์ประสิทธิ์ (อำเภอลาดบัวหลวง)
วัดโพธิ์ประสิทธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระยาบันลือ อำเภอลาดบัวหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ปัจจุบันพระครูอาทรพัฒนานุกิจ (สมชาย) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดดโพธิ์ประสิทธิ์ เดิมชื่อ วัดโพธิ์ประสิทธิ์ปิ่นทองหงสประภาสราษฎร์บูรณะ ต่อมาเปลี่ยนชื่อเหลือมาเป็น "วัดโพธิ์ประสิทธิ์" ตั้งวัดเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2516 ผู้ขออนุญาตสร้างวัด คือ นายทองใบ เนื่องเสวก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521
วัดโพธิ์ประสิทธิ์มีอาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญสร้างด้วยคอนกรีต หอสวดมนต์ กุฏิสงฆ์เป็นอาคารครึ่ง ตึกครึ่งไม้ 2 ชั้นทรงปั้นหยา จำนวน 6 หลัง ศาลาท่าน้ำ ศาลาอเนกประสงค์ และภาพจิตรกรรมฝาผนัง มีเรื่องราวเกี่ยวกับพระเจ้าสิบชาติ พระเวสสันดรชาดก และพุทธประวัติ มีปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ

อ้างอิง
วัดยางมณี (อำเภอโพธิ์ทอง)
วัดยางมณี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน้อย ในตำบลองครักษ์ อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง

วัดยางทองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2472 แต่เดิมเป็นวัดร้าง ต่อมาขุนเชื้อประศาสน์ได้ทำการบูรณปฏิสังขรณ์และมีพระอินเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกหลังบูรณะในระยะแรก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508 ด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเมื่อ พ.ศ. 2510 และให้ทางราชการตั้งโรงเรียนประถมศึกษาในที่ดินของวัดจำนวน 4 ไร่ และได้สร้างศาลาการเปรียญขึ้นอีก 1 หลัง
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ วิหารหลวงพ่อขาว-หลวงพ่อดำ กุฏิสงฆ์ วิหาร ศาลาบำเพ็ญกุศล ศาลาอเนกประสงค์ หอระฆัง หอกลอง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางมาวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2509 พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500

วัดมีวัตถุมงคลที่สร้างโดยหลวงปู่เชื้อ ตุฏฐสีโล เช่น สิงห์แกะ พระสมเด็จตาผ้าขาวลอยน้ำ มีดหมอขนาดต่าง ๆ

อ้างอิง
วัดโพธิ์ราม
วัดโพธิ์ราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางระมาด เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่อยู่ราว 6 ไร่เศษ
วัดโพธิ์รามหรือเดิมเรียกว่า วัดโคกโพธิ์ราม เคยพบหลักฐานทางโบราณคดีที่เก่าถึงสมัยอยุธยาจำพวกเครื่องปั้นดินเผาจากแหล่งเตาบ้านบางปูน-แม่น้ำน้อยสมัยอยุธยา ผู้สูงวัยเล่าว่า บริเวณที่ตั้งวัดเรียกว่า โคกวัด เพราะแถวนี้พื้นสูงกว่าบริเวณรอบ ๆ กับมีต้นตาลขึ้นอยู่กลางต้นโพธิ์ใหญ่ จนราว พ.ศ. 2500 นายแช่มและนางแช่ม (สองสามีภรรยาชื่อเดียวกัน) เข้ามาใช้เป็นพื้นที่ทำนาอยู่หลายปี ชาวบ้านมักนิมนต์พระมาฉันเพลที่โคกวัดแห่งนี้ จนราว พ.ศ. 2535 ชาวบ้านขอให้พระอาจารย์ทองใบ ถานฑตฺโต จากวัดอินทราวาส (วัดประดู่) มาอยู่ที่วัดร้างแห่งนี้ ต่อมาท่านและชาวบ้านได้ร่วมกันสร้างเป็นสำนักสงฆ์เมื่อราว พ.ศ. 2536 เมื่อจะตั้งเป็นวัดจึงทราบจากสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติและสอบถามคนเฒ
พ.ศ. 2536 เมื่อจะตั้งเป็นวัดจึงทราบจากสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติและสอบถามคนเฒ่าคนแก่เพิ่มเติมว่า เดิมบริเวณนี้เป็นที่ตั้งของ "วัดโพธิราม" ซึ่งสร้างขึ้นในสมัยปลายกรุงศรีอยุธยาหรือต้นกรุงธนบุรี และเชื่อว่าพระเจ้าตากสินมหาราชทรงนำทัพผ่านมาพัก ณ ลานโพธิ์บริเวณนี้และได้สร้างเป็นวัดขึ้น ต่อมาเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2539 กระทรวงศึกษาธิการประกาศยุบเลิกวัดโพธิ์ราม
ต่อมาได้ตั้งเป็นสำนักสงฆ์อีกครั้ง โดยสร้างศาลาการเปรียญคอนกรีตสองชั้น (สร้างเสร็จใน พ.ศ. 2549) กุฏิสงฆ์ เรือนไม้สองชั้นอีก 3 หลัง ในช่วงที่เป็นวัดร้าง ที่ดินของวัดได้กลายเป็นสาธารณสมบัติกลางซึ่งมีกรมการศาสนาเป็นผู้ดูแลผลประโยชน์ และสมัยหนึ่งได้ให้กรรมสิทธิ์บุคคลครอบครอง ทำให้เกิดปัญหาความขัดแย้งด้านที่ดิน อีกทั้งทางเข้าวัดยังต้องผ่านที่ดินส่วนบุคคลอีกสามราย คือ หมู่บ้านเบลวีเดียร์ หมู่บ้านอบอุ่น และที่ดินของเอกชน อย่างไรก็ตาม พระครูปลัดสุชิน ฐิตปุญฺโญ ก็ได้รับอนุญาตให้สร้างวัดขึ้นใหม่บนที่ดินนั้น และเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2564 สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติได้ประกาศตั้งเป็นวัดโดยใช้ชื่อว่า "วัดโพธิ์ราม"
ภายในวัดมีศาลตาปู่ยายปู่ที่โคนโพธิ์ใหญ่ สร้างเมื่อ 2 กันยายน พ.ศ. 2536 ด้านในมีรูปปั้นตายาย ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นวิญญาณที่สิงสถิตอยู่ในบริเวณนี้และเคยติดต่อกับพระอาจารย์ทองใบทางญาณ

อ้างอิง
วัดคลองน้ำเจ็ด
วัดคลองน้ำเจ็ด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทับเที่ยง อำเภอเมืองตรัง จังหวัดตรัง พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มมีคลองล้อมรอบ มีเนื้อที่ 7 ไร่ 3.6 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูธรรมจักรศีลคุณ เป็นเจ้าอาวาส

วัดคลองน้ำเจ็ดสร้างเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2320 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2450 เจ้าอาวาสรูปแรกคือ พระขาว วัดยังเป็นที่ตั้งศูนย์อบรมเด็กก่อนเกณฑ์ในวัด ศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธรูปหินอ่อน จากประเทศพม่า ขนาดพระเพลากว้าง 1 ศอก 2 องค์ ประดิษฐานอยู่ในศาลาการเปรียญ
พระครูโอภาสวุฒิคุณ (หลวงพ่อแสง) เป็นพระเกจิอาจารย์ชื่อดังสายปักษ์ใต้ที่ชาวเมืองตรังให้ความเลื่อมใสศรัทธาทั้งชาวไทย มาเลเซีย และสิงคโปร์ มากราบนมัสการไม่เคยขาด ในสมัยที่ท่านยังมีชีวิตอยู่นั้น ชาวบ้านและลูกศิษย์ที่เคารพนับถือมักจะมาขอปิดทองที่ตัวท่านอยู่เสมอ ผู้มาขอเอาทองที่ปิดที่ตัวท่านนำไปเก็บไว้เพื่อสักการบูชา

อ้างอิง
วัดถ้ำปลา (จังหวัดเชียงราย)
วัดถ้ำปลา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโป่งงาม อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย อยู่ติดกับถ้ำเสาหินพญานาค อ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่

วัดถ้ำปลา หรือ วัดพุทธสถานถ้ำปลา สร้างเมื่อ พ.ศ. 2482 วัดมีถ้ำปลามีลักษณะเป็นนลำธารเล็ก ๆ ไหลออกจากใต้ภูเขาหินปูน ไหลทะลุผ่านภูเขาหลายเส้นทางโดยไหลออกทางหน้าปากถ้ำด้านทิศตะวันออกสายน้ำ ถ้ำมีความกว้างระมาณ 2.50 เมตร สูงประมาณ 1.50 เมตร น้ำลึกประมาณ 0.50 เมตร ภายในมีพระพุทธรูปศิลปะพม่า สร้างขึ้นโดยพระภิกษุชาวพม่า ประชาชนทั่วไปเรียกว่า พระทรงเครื่อง ปากถ้ำมีก้อนหินขนาดใหญ่ 3 ก้อน และลำธารที่น้ำไหลออกมานี้มีความลึก ประมาณ 3 เมตร
ต่อมาประมาณ พ.ศ 2526 พระสงฆ์ที่จำพรรษา ชื่อ พระสาม ซึ่งตาบอดทั้ง 2 ข้าง ได้ปรับปรุงและบูรณะปฏิสังขรณ์ โดยขุดลอกขยายบริเวณปากถ้ำและปรับก้อนหินให้เป็นบันไดทางเข้าถ้ำ บริเวณที่ต่อเนื่องกับเปลวปล่องฟ้าซึ่งอยู่ทางด้านทิศใต้

อาคารเสนาสนะประกอบด้วย วิหาร กุฎิสงฆ์ ศาลา และโรงครัว ปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูป 2 องค์ และเจดีย์ 1 องค์

รายนามเจ้าอาวาส
* พระนิรมล สุทธิญาโณ 
* พระข่าย จิตฺตคุตโต 
* พระสม จิตตธมฺโม 
* พระชาญ กิตฺติสาโร 
* พระเมืองใจ จิตตกาโร 
* พระเครื่อง อตฺตจิตโต 
* พระประเสริฐสํวโร 
* พระแสง ทองแดง
* พระเกษม ติกขปญฺโฌ
*พระมหาหล้า ภูริวฑฺโน

อ้างอิง
วัดพระบวช
วัดพระบวช เป็นโบราณสถานตั้งอยู่ตรงข้ามวัดมุงเมืองในตำบลเวียง อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย สันนิษฐานว่าแต่เดิมเป็นวัดเดียวกันกับวัดมุงเมือง

ประวัติ
วัดพระบวชปรากฏอยู่ในพงศาวดารภาคที่ 61 ระบุว่าสร้างโดยพญากือนา เมื่อประมาณ พ.ศ. 1889 กล่าวว่า "....ส่วนว่าพระยาผายูตนพ่อนั้น ท่านก็ลงไปกินเมืองเชียงใหม่ ในศักราช 708 ตัวปีเมิงไค้ เดือน 6 เพ็ญ วันพุธ มหามูลศรัทธาพระราชเจ้ากือนาสร้างเจดีย์และวิหารพระพุทธรูปพระบวช กลางเวียงไชยบุรีเชียงแสนที่นั่นแล้ว ก็ฉลองทำบุญให้ทานบริบูรณ์ในวันนั้นแล" ส่วนในพงศาวดารโยนกระบุว่า "ราว พ.ศ. 2260 ได้เกิดน้ำท่วมเมืองเชียงแสนครั้งใหญ่ วัดพระบวชจึงทรุดจมดินลงไปตั้งแต่บัดนี้"
ชื่อวัดพระบวชได้รับการตั้งชื่อขึ้งภายหลังสมัยที่มีการกำหนดชื่อโบราณสถานเมืองเชียงแสน ได้ชื่อมาจาก ประชุมพงศาวดารภาคที่ 61

สิ่งก่อสร้าง
สิ่งก่อสร้างได้แก่ วิหารกว้าง 13 เมตร ยาว 20 เมตร หันหน้าไปทางทิศตะวันออก ภายในมีฐานชุกชีประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้น
เจดีย์ทรงกลมแบบพุกาม ก่ออิฐถือปูนน่าจะสร้างราวพุทธศตวรรษที่ 20 เจดีย์องค์นี้ก่อหุ้มเจดีย์อีกองค์หนึ่งไว้ภายใน เจดีย์องค์นอกสร้างหุ้มเจดีย์องค์เดิมราวปลายพุทธศตวรรษที่ 20 หรือต้นพุทธศตวรรษที่ 21 ฐานเป็นฐานเขียง 3 ฐานรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ชั้นล่างสุดกว้างด้านละ 8 เมตร รองรับชุดฐานบัว 2 ฐานซ้อนกันในผังยกเก็จแบบล้านนา เหนือขึ้นไปเป็นส่วนรองรับองค์ระฆังเป็นชุดฐานบัว 3 ฐาน ประดับลูกแก้วอกไก่ฐานละ 2 เส้น องค์ระฆังทรงกลมขนาดเล็ก มีบัลลังก์สี่เหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสอง ก้านฉัตร บัวฝาละมรรองรับปล้องไฉนแต่ปลียอดหายไป เจดีย์องค์ในเป็นเจดีย์ทรงปราสาทยอด มีเรือนธาตุตั้งอยู่ค่อนข้างต่ำ รองรับไว้ด้วยฐานเขียงเตี้ย ๆ มีซุ้มจระนำประดิษฐานพระพุทธรูปทั้ง 4 ด้าน
วัดท่าโพธิ์วรวิหาร
วัดท่าโพธิ์วรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดวรวิหาร สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าวัง อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช ปัจจุบัน พระวชิรคณาภรณ์ วัดบวรนิเวศวิหาร เป็นรักษาการแทนเจ้าอาวาสวัดท่าโพธิ์
ประวัติ
วัดท่าโพธิ์สร้างขึ้นในสองยุคสมัย วัดท่าโพธิ์เดิมสร้างขึ้นในสมัยอยุธยา บริเวณชุมชนท่าโพธิ์ซึ่งเป็นท่าน้ำที่มีต้นโพธิ์ขึ้นอยู่ สร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2181 ในสมัยที่พระรามราชท้ายน้ำดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองนครศรีธรรมราช เมื่อโจรสลัดที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ ณ เกาะสิงคโปร์ยกพวกเข้าปล้นเมืองนครจนทำให้พระรามราชท้ายน้ำเสียชีวิต โจรสลัดเข้าถึงวัดท่าโพธิ์ และเผาทำลายบ้านเรือนราษฎร รวมถึงวัดต่าง ๆ จนเสียหายทั้งหมด ภายหลังทหารเมืองนครได้ขับไล่โจรสลัดออกจากเมืองได้ ปัจจุบันวัดท่าโพธิ์เดิมตั้งอยู่ที่โรงเรียนเทศบาลวัดท่าโพธิ์ ด้านหน้าโรงเรียนยังมีร่อยรอยของวัดเดิมคือ ซากพระอุโบสถก่อด้วยอิฐ 1 หลัง ภายในมีพระพุทธรูปประธานปูนปั้นปางมารวิชัย 1 องค์และเศียรพระพุทธรูปศิ
ยอิฐ 1 หลัง ภายในมีพระพุทธรูปประธานปูนปั้นปางมารวิชัย 1 องค์และเศียรพระพุทธรูปศิลาทรายขาวสมัยอยุธยา 3 เศียร
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก เจ้าพระยานครศรีธรรมราช (พัฒน์) ได้ย้ายไปสร้างวังใหม่ในเขตกำแพงเมือง (ปัจจุบันเป็นที่ตั้งศาลากลางและศาลจังหวัดนครศรีธรรมราช) และอุทิศที่ตั้งวังเดิมถวายวัดสร้างพระอารามวัดท่าโพธิ์ขึ้นใหม่ ไม่มีหลักฐานที่แน่นอนว่าสร้างเมื่อใดแต่สันนิษฐานว่าประมาณ พ.ศ. 2327 หรือหลังจากนี้ไม่นานนัก เพราะเป็นช่วงเวลาที่ท่านได้สถาปนาเป็นเจ้าพระยานครศรีธรรมราช ที่ตั้งวัดท่าโพธิ์ใหม่ แต่เดิมเรียกว่า ท่าวัง เพราะเป็นย่านมีท่าเรือใกล้วังเจ้าเมือง
วัดท่าโพธิ์มีความเจริญรุ่งเรืองมากที่สุดในสมัยพระรัตนธัชมุนี (ม่วง รตนทฺธโช) เป็นเจ้าอาวาสระหว่าง พ.ศ. 2427-2477 ท่านได้บูรณะปฏิสังขรณ์และสร้างสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ รวมทั้งก่อตั้งโรงเรียนสามัญ โรงเรียนช่างถม และตึกรัตนธัชมุนี ขึ้นภายในวัด ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2460 ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว วัดท่าโพธิ์ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นพระอารามหลวง ชั้นตรีชนิดวรวิหารมีชื่อทางราชการว่า "วัดท่าโพธิ์วรวิหาร"
อาคารเสนาสนะ
อาคารที่ได้รับขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน คือ ตึกรัตนธัชมุนี เป็นตึกก่อด้วยอิฐถือปูน พระรัตนธัชมุนี (ม่วง) ครั้งดำรงสมณศักดิ์เป็นพระธรรมโกศาจารย์ ได้ใช้ช่างก่อสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2459 ด้วยทุนส่วนตัว สร้างตามแบบจากรูปถ่ายบ้านพักของผู้สำเร็จราชการรัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย เมื่อครั้งพระรัตนธัชมุนี (ม่วง) ไปตรวจการศึกษามณฑลภูเก็ต พระธรรมปาลจารย์ (เอี่ยม) เจ้าคณะมณฑลภูเก็ตได้นิมนต์พระรัตนธัชมุนีไปเยี่ยมคณะสงฆ์ไทยในรัฐปีนัง พระยารัษฎานุประดิษฐ์มหิศรภักดี (คอซิมบี๊ ณ ระนอง) สมุหเทศาภิบาลมณฑลภูเก็ตเป็นผู้จัดเรือพาหนะและอำนวยความสะดวกในการเดินทางไปและกลับ พระรัตนธัชมุนี (ม่วง) พอใจในแบบบ้านพักผู้สำเร็จราชการรัฐปีนังเป็นอันมากจึงได้ให้ช่างถ่ายภ
ชมุนี (ม่วง) พอใจในแบบบ้านพักผู้สำเร็จราชการรัฐปีนังเป็นอันมากจึงได้ให้ช่างถ่ายภาพไว้แล้วนำมาก่อสร้างขึ้นในวัดท่าโพธิ์
พระอุโบสถสร้างในสมัยเจ้าพระยานครศรีธรรมราช (น้อย ณ นคร) พระประธานในพระอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่ององค์ใหญ่ สร้างคู่กับพระอุโบสถ พระวิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2494 สิ่งก่อสร้างอื่น เช่น หอรัตนานุสรณ์ ตึกสว่างวิทยา และมีสระน้ำซึ่งสร้างมาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 2 แล้วสร้างหอไตรกลางสระ

อ้างอิง
วัดหัวเนิน
วัดหัวเนิน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำบางปะกงในตำบลลาดขวาง อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา
วัดหัวเนินน่าจะสร้างในสมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์ เดิมวัดไม่ได้อยู่ ณ ที่ตั้งปัจจุบัน เนื่องจากในสมัย พ.ศ. 2461 สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (เจริญ ญาณวโร) วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร ได้เดินทางมาทางเรือเพื่อจะไปธุระที่วัดแสนภูดาษ ได้ล่องเรือผ่านวัดหัวเนินและเห็นว่าที่ตั้งเดิมของวัดอยู่ในที่อับ ไม่เหมาะในการเดินทางมาทำบุญของชาวบ้าน จึงได้หารือกับนายแป๊ะ ศรนารายณ์ ซึ่งเป็นมัคทายกวัด ว่าควรหาที่ตั้งวัดใหม่ ประกอบกับนางเข็ม หมุดธรรม มีจิตศรัทธาถวายที่ดินให้ จำนวน 11 ไร่ 2 งาน และซื้อที่ดินเพิ่มเป็น 120 ไร่ ในที่ตั้งปัจจุบันของวัด จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2459 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 25
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2463 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2472 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จํานวน 2 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบําเพ็ญกุศลจํานวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก โรงครัว 2 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจจำอุโบสถ ปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2463 พระศรีอริยเมตไตรย 1 องค์ พระนาคปรก 1 องค์ ศิลปวัตถุ มีธรรมาสน์บุษบก สร้างด้วยไม้สัก เมื่อ พ.ศ. 2486 และตู้ไม้สักแกะลาย 1 ตู้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2446

อ้างอิง
วัดเจดีย์งาม (จังหวัดเชียงใหม่)
วัดเจดีย์งาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียง อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่

วัดเจดีย์งามสันนิษฐานว่าสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2021 เดิมมีชื่อวัดว่า วัดหัวกาด ต่อมามีสภาพเป็นวัดร้างนานนับร้อยปี แล้วจึงได้รับการบูรณะขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2475 โดยท่านพระครูโสภณเจติยาราม อดีตเจ้าคณะอำเภอฝาง และเปลี่ยนชื่อวัดเป็น วัดหนองไผ่ ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดเจดีย์งาม" ตามองค์พระธาตุเจดีย์งาม วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 30 เมตร
อาคารและเสนาสนะทึ่สำคัญ คือ พระธาตุเจดีย์งาม อุโบสถไม้สักทองลักษณะศิลปะล้านนาผสมศิลปะแบบภาคกลาง ไม้สักแกะสลักลงรักปิดทอง ผนังด้านนอกอุโบสถเขียนลายรดน้ำ ประกอบเป็นภาพพระราชกรณียกิจของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ด้านในอุโบสถมีภาพแกะสลักทศชาติชาดกและมหาชาติลงรักปิดทอง ไตรภูมิพระร่วง วิถีชีวิตขนบธรรมเนียมประเพณีวัฒนธรรมชาวไทยเขินเมืองเชียงตุง ภาพประวัติของพ่อขุนเม็งรายมหาราชผู้ปกครองเมืองฝาง อุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปพระฝาง พระพุทธรูปเก่าแก่ศิลปะเชียงแสน

อ้างอิง
วัดเชียงยืน
วัดเชียงยืน อาจหมายถึง
* วัดเชียงยืน อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย 
* วัดเชียงยืน ตำบลรอบเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย
* วัดเชียงยืน ตำบลเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย
* วัดเชียงยืน อำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ 
* วัดเชียงยืน อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่
* วัดเชียงยืน อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
* วัดเชียงยืน อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน 
* วัดเชียงยืน อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน 
* วัดเชียงยืน จังหวัดพะเยา
* วัดเชียงยืน จังหวัดมหาสารคาม
วัดเขารักษ์
วัดเขารักษ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนแสลบ อำเภอห้วยกระเจา จังหวัดกาญจนบุรี
วัดเขารักษ์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2429 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2461 วัดมีพระปรางค์บนยอดเขารักษ์ มีตำนานเล่าว่า ครั้งหนึ่งมีเศรษฐีคนหนึ่งมีลูกสาวแสนสวยจึงหวงแหนลูกสาวมาก ไม่ยอมให้ชายหนุ่มมาติดต่อ โดยขังลูกสาวไว้บนยอดเขา เจ้าชายเมืองต่าง ๆ ต้องการได้ลูกสาวเศรษฐีไปเป็นคู่ครอง จึงพากันยกกองทัพมาเพื่อจะแย่งชิงต่อสู้กัน ดังปรากฏเป็นชื่อเขาต่าง ๆ เช่น เขาคลุกคลี เขาธนู เขาคันหอก ท้ายสุดลูกสาวเศรษฐีตัดสินใจกระโดดลงจากเขาเสียชีวิต เศรษฐีคนนั้นมีความโศกเศร้าเสียใจมาก จึงได้ก่อสร้างพระปรางค์ขึ้นบนยอดเขาและเรียกชื่อว่า เขารักษ์ หรือ เขาลูกรักษ์
พระปรางค์น่าจะสร้างขึ้นในสมัยก่อนอยุธยาถึงอยุธยาตอนต้น เป็นปรางค์ขนาดใหญ่ ศิลปะขอม สูง 15 เมตร ก่ออิฐฉาบปูน ยอดปรางค์เป็นกลีบขนุนมี 7 ชั้น มีซุ้มจตุรทิศประดิษฐานพระพุทธรูปประทับยืนแต่หักหายไป มีกำแพงแก้วล้อมรอบ ภายในกำแพงแก้วมีฐานโบราณสถาน ใบเสมาหินชนวนและเจดีย์รายทรงกลีบมะเฟือง 1 องค์ องค์ปรางค์คล้ายกับพระปรางค์วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ จังหวัดสุพรรณบุรี ซึ่งมีอายุอยู่ในสมัยอยุธยาตอนต้น ส่วนเจดีย์รายทรงกลีบมะเฟืองนั้นเป็นลักษณะสถาปัตยกรรมสมัยก่อนอยุธยา มีบันไดคอนกรีตเป็นทางเดินขึ้นเขาทั้งหมด 357 ขั้น เป็นพระปรางค์องค์เดียวที่สร้างบนยอดเขา

อ้างอิง
วัดหนองแดง (อำเภอเชียงกลาง)
วัดหนองแดง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเปือ อำเภอเชียงกลาง จังหวัดน่าน

วัดหนองแดงสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2330 โดยชาวไทลื้อร่วมกับไทพวน องค์พระประธานสร้างคือ ครูบาสิทธิการ ต่อมามีการบูรณะวิหารเมื่อ พ.ศ. 2492 และครั้งต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2538 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2539 วัดหนองแดงได้รับรางวัลดีเด่นประเภทแหล่งท่องเที่ยว ศิลปวัฒนธรรม (ภาคเหนือ) รางวัลอุตสาหกรรมท่องเที่ยว ครั้งที่ 5 พ.ศ. 2547 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2365
อุโบสถมีช่อฟ้าสลักรูปนกหัสดีลิงค์ ซึ่งชาวไทลื้อเชื่อว่าเป็นสัตว์ชั้นสูงจากสวรรค์ เชิงชายประดับไม้ฉลุลายน้ำหยาด ซึ่งเป็นลวดลายเฉพาะของชาวไทลื้อ พระพุทธรูปประดิษฐานอยู่บนฐานชุกชี เรียกว่า นาคบัลลังก์ เลื้อยพันรอบองค์พระประธานตวัดหางสู่เบื้องบน

อ้างอิง
วัดหนองแหน (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดหนองแหน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองแหน อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน 87 ตารางวา โฉนดที่ดินเลขที่ 24534 อาณาเขตทิศเหนือและทิศใต้จดทางสาธารณะ ทิศตะวันออกและทิศตะวันตกจดที่ดินเอกชน เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระครูสุทธิสารวิบูล (จำลอง)

วัดหนองแหนตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2463 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2547 ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2499 โรงเรียนการศึกษาผู้ใหญ่ของกรมการศึกษานอกโรงเรียน ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2537 นอกจากนี้ยังมีห้องสมุดประชาชนและหน่วยกู้ภัยอำเภอพนมสารคาม วัดมีอุโบสถสร้างจากไม้สักทั้งหลัง
วัดมีเกจิอาจารย์คือ หลวงพ่อพิมพ์ ท่านได้สร้างพระปิดตา ไว้พิมพ์หนึ่งคือพระปิดตาปางซ่อนหา เนื้อพระเป็นผงพุทธคุณ

อ้างอิง
วัดหนองปาตอง
วัดหนองปาตอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองยาว อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 20 ไร่ 3 งาน 86 ตารางวา ปัจจุบันมีพระอธิการสมาน อาทโร เป็นเจ้าอาวาส
วัดหนองปาตองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2401 ผู้ดำเนินก่อสร้างวัด คือ นายดวงดี ได้ชักชวนชาวบ้านให้บริจาคที่ดินสร้างวัดและชื่อวัดตั้งตามชื่อหมู่บ้าน ทางวัดยังให้ราชการตั้งโรงเรียนในที่ดินของวัด เดิมเป็นโรงเรียนประเภท โรงเรียนประชาบาล ทำพิธีเปิดเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2480 โดยใช้ชื่อว่า "โรงเรียนประชาบาลตำบลหนองยาว 3 วัดหนองปาตอง" โดยอาศัยศาลาการเปรียญของวัดหนองปาตองเป็นสถานที่เรียน ต่อมา พ.ศ. 2509 พระอธิการอัมพร เจ้าอาวาสวัดหนองปาตองได้บริจาคที่ดินจำนวน 5 ไร่ 2 งาน เพื่อใช้เป็นที่ปลูกสร้างอาคารเรียน ปัจจุบันชื่อ "โรงเรียนวัดหนองปาตอง (อัมพรรัฐประชาสรรค์)"
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธบูรพาชัย และรูปปั้นหลวงปู่สมบูรณ์ วัดหนองปาตองได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521 อุโบสถหลังเก่าได้ถูกรื้อและได้ปรับพื้นที่กลายเป็นที่โล่ง วัดมีพระเกจิอาจารย์ที่สำคัญ คือ หลวงปู่สมบูรณ์ และหลวงพ่อจง ธัมมโชโต

อ้างอิง
ฮับลิงบู
ฮับลิงบู ( , ) เป็นสถานที่ที่มีประชากร (socken; คนละเขตการปกครองกับแพริช) บนเกาะกอตลันด์ของประเทศวีเดน โดยประกอบด้วยพื้นที่เดียวกันกับพื้นที่อำเภอฮับลิงบูซึ่งก่อตั้งขึ้นในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2016

ใน ค.ศ. 1961 มีผู้พบกองสมบัติฮาวอร์ที่ป้อมเนินในหมู่บ้านขนาดเล็กของฮาวอร์ที่ฮับลิงบู

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*Objects from Hablingbo at the Digital Museum by Nordic Museum
วัดยางงาม (จังหวัดราชบุรี)
วัดยางงาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัดยางงาม อำเภอปากท่อ จังหวัดราชบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 14 ไร่ 2 งาน มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 13 แปลง เนื้อที่ 71 ไร่ 3 งาน 37 ตารางวา

วัดยางงามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2419 ตรงกับสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีหลวงปู่แย้ม เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2522
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 14 เมตร ยาว 26 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2507 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหารกว้าง 9 เมตร ยาว 24 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 ศาลาการเปรียญ กว้าง 15 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2534 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ หอสวดมนต์ กว้าง 8 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 1 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 23 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ และศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยไม้
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 100 นิ้ว พระพุทธรูปขนาดหน้าตักกว้าง 50 นิ้ว 1 องค์ นามว่า หลวงพ่อโต หรือ หลวงพ่อพระทศพลญาณ สันนิษฐานว่าจัดสร้างขึ้นมาในกรุงเทพมหานคร แล้วอัญเชิญมาประดิษฐานในปี พ.ศ. 2494 พระพุทธบาทจำลอง 1 องค์ รูปหล่อหลางปู่แย้ม 1 องค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522

อ้างอิง
วัดยางงาม (จังหวัดพัทลุง)
วัดยางงาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลำปำ อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 8 ไร่ 2 งาน 26 ตารางวา

ตามประวัติกล่าวว่าผู้สร้างวัดนี้คือ จอมแพ่งและจอมจ่า แต่ไม่ได้ระบุศักราชไว้ อย่างไรก็ตาม ทำเนียบวัดในจังหวัดพัทลุง ได้ระบุว่าวัดนี้สร้าง เมื่อ พ.ศ. 2348 ผู้สร้าง คือพ่อจอมเสนี การสร้างวัดยางงามได้อาศัยนักโทษที่คุมขังอยู่ในคุกเมืองพัทลุงมาช่วยกันสร้าง จึงน่าจะสันนิษฐานได้ว่าจอมแพ่งและจอมจ่าอาจเป็นผู้คุมนักโทษหรือพัสดีเรือนจำก็ได้ วัดรับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2412 กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานและประกาศเขตโบราณสถาน มีพื้นที่ประมาณ 2 ไร่ เมื่อ พ.ศ. 2528
อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน หันหน้าไปทางทิศตะวันออก มีกำแพงแก้วล้อมรอบบันไดทางขึ้นอุโบสถมี 2 ทาง เป็นบันไดนาคฐานอุโบสถเดิมเป็นเป็นฐานบัวคว่ำบัวหงาย ปัจจุบันเปลี่ยนเป็นฐานเขียงรอบฐานไพทีหรือฐานเสาพาไล มีเสากลมก่ออิฐถือปูนรองรับน้ำหนักปีกชายคาจำนวน 22 เสา ด้านหน้าและด้านหลังด้านละ 5 เสาด้านข้างด้านละ 6 เสา และยอดเสามีลวดลายปูนปั้นรูปกลีบบัวสวยงามปลายเสา มีคันทวยจำหลักไม้ลายกนกรูปนาคประตูอุโบสถด้านหน้ามี 2 ประตูเหนือขอบประตูและหน้าต่างมีลายปูนปั้นรูปดอกพุดตานรูปสัตว์พรรณพฤกษา หน้าบันอุโบสถจำหลักไม้ฝีมือท่านธรรมกิจกับจอมเสนีย์ด้านหน้าและนางเมขลาล่อแก้ว แต่ชำรุดมากแล้ว ด้านหลังจำหลักเป็นรูปพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณ ด้านล่างเป็นรูปราหูสองข้างเป็นลายก
ด้านหลังจำหลักเป็นรูปพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณ ด้านล่างเป็นรูปราหูสองข้างเป็นลายกระหนกก้านแย่งรูปยักษ์ประดับด้วยกระจกสีลงลักสักปิดทอง
ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปทรงเครื่องปางมารวิชัย ลักษณะพระพักตร์พระพุทธรูปเป็นเช่นเดียวกับพระพักตร์พระนารายณ์จำหลักที่หน้าบัน สันนิษฐานว่าเป็นฝีมือช่างคนเดียวกัน ด้านหน้าพระประธานประทับยืนปางห้ามญาติ 2 องค์และพระพุทธรูปหินอ่อนปางมารวิชัยประทับนั่งขัดสมาธิเพชรศิลปะพม่า มีจารึกเขียนว่าหนูซังผู้สร้างศก 127 (พ.ศ. 2451) ขนาดสูง 71 เซนติเมตร หน้าตักกว้าง 50.50 เซนติเมตร

อ้างอิง
วัดคีรีวันต์
วัดคีรีวันต์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากช่อง อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา

วัดคีรีวันต์ เดิมชื่อ วัดบ้านปากช่อง ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2477 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2484 แต่เดิมเป็นสำนักสงฆ์ที่ตั้งอยู่ระหว่างช่วงเขาดงพญาไฟ (เย็น) ครั้นต่อมาได้มีการจับจองที่ดินกันมากขึ้น จึงมีการยกที่ดินให้เป็นที่พำนักสงฆ์ขึ้นเพื่อสะดวกในการทำบุญ วัดได้สร้างถาวรวัตถุมาตามลำดับ โดยมีพระคณาจารย์จากถิ่นต่าง ๆ ธุดงค์มาบ้าง และมาเยี่ยมบ้าง แล้วเข้าพักอาศัยอยู่ชั่วคราว เพื่อมาอบรมศีลธรรมแก่ญาติโยม หรือ มารักษาปัดเป่าโรคภัยไข้เจ็บแก่ญาติโยมบ้าง ตามที่ญาติโยมได้อาราธนานิมนต์
จน พ.ศ. 2480 มีพระภิกษุสามเณรมาอยู่จำพรรษามากขึ้น ชาวบ้านได้นิมนต์พระอาจารย์มล (ท่านพระครูวิมลคีรีเขต) จากจังหวัดร้อยเอ็ด มาอยู่จำพรรษา มีการปลูกสร้างกุฏิสงฆ์ขึ้นตามที่เห็นอยู่ขณะนี้ ตลอดถึงสร้างอุโบสถไม้ขึ้นอีก 1 หลัง ครอบครัวนายผิวและนางผง ได้มีจิตศรัทธายกให้เป็นที่ธรณีสงฆ์ เนื้อที่ 14 ไร่ 1 งาน 326 ตารางวา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562
รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูเกษตรสีลาจารย์ สุจิตฺโต (หลวงพ่อกัณหา)
* พระอาจารย์มณี ญาณวโร
* พระอาจารย์บุญ เกสโร (หลวงพ่อบุญ)
* พระอาจารย์สา วิสารโท (หลวงพ่อสา)
* พระอาจารย์ชะลอ ชุติปญฺโญ (หลวงพ่อชะลอ)
* พระครูวิมลคีรีเขต วิมโล 
* พระครูอุดมคีรีวันต์ มโหธโร (หลวงพ่อเยี่ยม มโหธโร) รักษาการเจ้าอาวาส พ.ศ. 2500–2547
* พระเมธีสุตาภรณ์ (เหมือน อุปมงฺกโร)

อ้างอิง
วัดหลวง (อำเภอเมืองอุบลราชธานี)
วัดหลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำมูล ระหว่างท่ากวางตุ้นกับท่าจวน (ตลาดใหญ่) ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี มีเนื้อที่ ประมาณ 8 ไร่ 4 ตารางวา
วัดหลวงสร้างโดยเจ้าพระประทุมวรราชสุริยวงศ์ (เจ้าคำผง ณ อุบล) เจ้าเมืองคนแรกของเมืองอุบล ภายหลังจากที่ได้อพยพมาจากดอนมดแดงมาตั้งบ้านเมืองใหม่ที่ดงอู่ผึ้งและได้ตั้งเมืองอุบลราชธานีขึ้น จากนั้นจึงได้ให้พระสงฆ์ที่อพยพมาด้วย ลงมือก่อสร้าง โดยให้ช่างที่อพยพมาจากเวียงจันทน์ พร้อมด้วยท่านอุปฮาดราชบุตรราชวงศ์ ท่านท้าวเพี้ย กรรมการน้อยใหญ่ ร่วมสร้างหอไตร เจดีย์ธาตุ ศาลาการเปรียญ สิม หอกลอง หอระฆัง กุฎิสงฆ์ หอปราสาทธรรมาสน์ แต่ปัจจุบันถูกรื้อถอนออกหมดแล้วด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ พร้อมสร้างพระประธานนามว่า พระเจ้าใหญ่วัดหลวง และตั้งชื่อวัดว่า "วัดหลวง" ถือเป็นอารามแรกในเมืองอุบลราชธานี จากข้อมูลของกรมการศาสนาระบุว่า ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2334 ได้รับพระราชทา
อุบลราชธานี จากข้อมูลของกรมการศาสนาระบุว่า ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2334 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2530
สิมหลังใหม่มีฐานเอวขันธ์แบบปากพาน มีบันไดขึ้นมาทำเป็นเฉลียง ตัวอาคารและฐานถือปูน เสาด้านหน้าสิม 4 ต้น เป็นเสาเหลี่ยมลบมุม หัวเสาทำเป็นรูปบัวจลกล ทวยไม้แกะสลักแบบหูช้างหน้าบันกรุไม้ลูกฟักหน้าพรหม สาหร่าย รวงผึ้ง หลังคาชั้นเดียวทรงจั่ว ไม่มีชั้นลด มีปีกนก ทางด้านข้างใช้เป็นแป้นมุงไม้หน้าจั่ว ตกแต่งด้วยช่อฟ้าใบระกาและหางหงส์ ไม่มีนาคสะดุ้ง
พระพุทธรูปที่สำคัญ คือ พระเจ้าใหญ่องค์หลวง เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 3 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2324 และมีพระแก้วไพฑูรย์ ปางสมาธิ สร้างจากหินใสธรรมชาติที่มีอายุหลายร้อยปี พระอิริยาบถประทับนั่งขัดสมาธิราบ พระหัตถ์ทั้งสองวางหงายซ้อนทับกันบนพระเพลา พระหัตถ์ขวาวางลงบนพระหัตถ์ซ้าย พระพุทธรูปองค์นี้อยู่ในการปกครองของเจ้านายเมืองอุบลมานานตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษของพระประทุมวรราชสุริยวงศ์ (เจ้าคำผง) ถวายเป็นสมบัติของวัดหลวงคู่กับพระแก้วบุษราคัม และยังมี หลวงพ่อปากดำ หรือ พระเจ้าใหญ่่ปากดำ เป็นพระพุทธรูปสำริด ปางมารวิชัย สมัยเชียงแสน

อ้างอิง
วัดหลวง (จังหวัดราชบุรี)
วัดหลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวังเย็น อำเภอบางแพ จังหวัดราชบุรี

วัดหลวงเป็นวัดเก่าแก่ ในวัดเคยพบโบราณวัตถุที่เก่าไปถึงสมัยทวารวดี ได้แก่ ระฆังหิน นอกจากนี้ยังพบพระพิมพ์แบบอู่ทองบรรจุอยู่ในเจดีย์ราย อุโบสถสร้างขึ้นในสมัยอยุธยาแต่เดิมไม่มีหน้าต่างได้รับการเปลี่ยนแปลงใหม่ในสมัยปัจจุบัน สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2224 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2234
อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนหลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องมีชายคาปีกนกคลุมทั้งสี่ด้าน มีเสาปูนสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่รองรับโครงหลังคาโดยรอบ หัวเสามีบัวหัวเสาตกแต่ง ช่อฟ้าใบระกาปูนปั้นประดับกระจก ใบเสมา ตั้งอยู่โดยรอบพระอุโบสถ ฐานใบเสมาเป็นฐานบัวก่ออิฐถือปูน ส่วนใหญ่ฐานจะอยู่ในสภาพชำรุด ใบเสมาเป็นหินทรายแดงขนาดใหญ่ ส่วนบนของใบเสมากว้างยอดโค้งแหลมเล็กน้อย
เจดีย์รายตั้งอยู่ภายในเขตกำแพงแก้ว ส่วนใหญ่จะเป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนทรงระฆังขนาดเล็กมีจำนวนทั้งหมด 12 องค์ ฐานเจดีย์จะเป็นฐานสี่เหลี่ยมหรือฐานบัวกลม กำแพงแก้ว ลักษณะเป็นกำแพงก่ออิฐถือปูน กว้างประมาณ 1 เมตร สูง 1.2 เมตร มีซุ้มประตูทางเข้าตรงกลางของแต่ละด้านเป็นซุ้มคฤห หัวเสาของซุ้มตกแต่งด้วยบัวหัวเสา สั
้มประตูทางเข้าตรงกลางของแต่ละด้านเป็นซุ้มคฤห หัวเสาของซุ้มตกแต่งด้วยบัวหัวเสา สันนิษฐานว่าคงสร้างขึ้นในสมัยเดียวกันกับอุโบสถ เสาเทพารักษ์ลักษณะเป็นเสาไม้สูง ที่โคนเสามีการแกะสลักเป็นกรวยเชิง ปลายเสาด้านบนแกะสลักเป็นรูปเทพนมมีการตกแต่งด้วยกระจกศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้น
วัดหลวง (จังหวัดแพร่)
วัดหลวงสร้างเมื่อ พ.ศ.1373 โดยพญาพล พร้อมกับการสร้างเมืองแพร่ เพื่อประดิษฐานพระเจ้าแสนหลวง พระพุทธรูปคู่บ้านคู่เมืองแพร่ ที่แต่เดิมเป็นทองทั้งองค์แต่ถูกพวกพม่าเผาเอาทองไป ต่อมาในสมัยพญาพีระไชยวงศ์ได้ร่วมกันสร้างพระธาตุหลวงไชยช้างค้ำพร้อมกับได้หุ้มทองพระเจ้าแสนหลวงและให้ชื่อวัดเสียใหม่ว่า วัดหลวงไชยวงศ์ ต่อมาวัดหลวงถูกทำลายลงและได้รับการบูรณะขึ้นใหม่อีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2369 จนกระทั่งระหว่าง พ.ศ. 2510–2520 วัดหลวงตกอยู่ในสภาพชำรุดทรุดโทรมมากและไม่มีเจ้าอาวาสดูแลถึง 3 ปี ต่อมาในปี พ.ศ. 2521 พระอธิการธนัติวิจิตโตพร้อมด้วยบุคคลสำคัญหลายท่านได้เชิญชวนศรัทธาประชาชนทั่วไปทำการฟื้นฟูบูรณะวัดหลวงขึ้นอีกครั้งหนึ่ง วัดหลวงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ
ภายในวัดมี พระธาตุหลวงไชยช้าง เป็นเจดีย์แปดเหลี่ยมบริเวณฐานทั้ง 8 ด้าน มีการปั้นประติมากรรมรูปช้างครึ่งตัวเฉพาะส่วนหัวและขาหน้ายื่นออกมาสลับกับการเจาะซุ้มสำหรับประดิษฐานพระพุทธรูป ถัดขึ้นไปเป็นชั้นฐานบัวถลาซ้อน 6 ชั้น รองรับองค์ระฆังแปดเหลี่ยมเช่นเดียวกับส่วนฐานของเจดีย์ เหนือองค์ระฆังเป็นส่วนปล้องไฉนและปลียอด วิหารหลวงพลนคร เป็นที่ประดิษฐาน พระเจ้าแสนหลวง ซึ่งเป็นพระพุทธรูปประธานเมืองแพร่ เป็นพระพุทธรูปขนาดใหญ่ประทับนั่งปางสมาธิสร้างโดยศิลปะล้านนาผสมกับสุโขทัย เจดีย์มีสภาพทรุดโทรมปูนฉาบกระเทาะมีวัชพืชขึ้นปกคลุม ฐานเขียงแตกร้าว ชั้นมาลัยเถาและองค์ระฆังแตกร้าว ซุ้มโขงมีสภาพทรุดโทรมและพังทลายไปบางส่วน
ซุ้มโขงซึ่งแต่เดิมใช้เป็นประตูของเจ้าเมืองผ่านเท่านั้น แต่ปัจจุบันได้ใช้เป็นที่ประดิษฐานรูปปั้นของเจ้าเมืองแพร่ ปัจจุบันได้มีการสร้างอาคารพิพิธภัณฑ์เมืองแพร่

อ้างอิง
วัดหลวง (แก้ความกำกวม)
วัดหลวง หมายถึงพระอารามหลวง แต่อาจหมายถึง
* วัดหลวง ตำบลเวียง อำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย 
* วัดหลวง ตำบลครึ่ง อำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย 
* วัดหลวง จังหวัดนครปฐม 
* วัดหลวง จังหวัดน่าน 
* วัดหลวง จังหวัดพะเยา 
* วัดหลวง จังหวัดพิจิตร 
* วัดหลวง จังหวัดพิษณุโลก 
* วัดหลวง จังหวัดแพร่ 
* วัดหลวง จังหวัดแม่ฮ่องสอน 
* วัดหลวง จังหวัดราชบุรี 
* วัดหลวง จังหวัดลำปาง 
* วัดหลวง จังหวัดลำพูน 
* วัดหลวง จังหวัดสิงห์บุรี 
* วัดหลวง จังหวัดสุพรรณบุรี 
* วัดหลวง อำเภอเดชอุดม จังหวัดอุบลราชธานี 
* วัดหลวง อำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี
* วัดหลวง อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี
วัดชัยพระเกียรติ
วัดชัยพระเกียรติ เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

ประวัติ

วัดชัยพระเกียรติ เดิมชื่อ วัดไชยปราเกียร หรือ วัดไชยผาเกียร สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2088 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2400 แต่จากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ สันนิษฐานว่า มีมาอย่างน้อยตั้งแต่สมัยพระเมืองแก้วแล้ว เนื่องจากวัดนี้ปรากฏในโคลงนิราศหริภุญชัย ที่แต่งเมื่อ พ.ศ. 2060 ความว่า
ประเสริฐ ณ นคร ระบุว่า คำว่า "ปราเกียร" ซึ่งชาวบ้านเรียก ปราเกี๋ยน อาจตรงกับวัดชัยพระเกียรติ หรือมิฉะนั้นก็อาจแปลได้ว่า ปราการ คือกำแพง วิจิตร ยอดสุวรรณ ระบุว่า วัดชัยพระเกียรติคงสร้างมาก่อนสมัยพระเมกุฏิสุทธิวงศ์ เพราะปรากฏในโคลงนิราศหริภุญชัย กวีได้แต่งเรื่องนี้ก่อนที่จะถึงสมัยพระเมกุฏิสุทธิวงศ์ แล้วมาได้รับการบูรณะในสมัยพระเจ้าเมกุฎสุทธิวงศ์

พ.ศ. 2060 "...เจ้า" และเจ้าพันจ่าพวกเรือของพระมหาเทวีเจ้า (สันนิษฐานว่าพระมหาเทวีเจ้าคือพระนางสิริยศวดีเทวี) ได้เป็นประธานในการหล่อพระพุทธรูปในอุโบสถของวัด (ปัจจุบันทางวัดเก็บรักษาในบริเวณอื่น)
พ.ศ. 2101 พระเจ้าบุเรงนอง กษัตริย์พม่าเสด็จยกทัพมาเมืองเชียงใหม่ ตั้งทัพอยู่ที่ยางพรัง พระแม่กุนิมนต์สมเด็จเจ้าศรีนันทะ วัดพระสิงห์, มหาสังฆราชาไชยประเกียรรัตนปัญญา, แม่กิมหาพุทธิมาหมื่นน้อง, มหาแม่หมากเลิก และเจ้าพญาแขกพุทธิมา, เจ้าแสนทวนญาณเสถียร, หมื่นล่ามแขกซ้าย, วชิรประหญา เป็นคณะทูตออกไปเจรจาความเมืองกับพระเจ้าบุเรงนอง พระเจ้าบุเรงนองตรัสกับคณะทูตให้พระแม่กุออกมานั่งร่วมอาสนา ก่อนที่จะออกทัพเข้าล้อมเมืองเชียงใหม่ จนอาณาจักรล้านนาเสียเอกราชให้กับพระองค์ ดังตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่ว่า

พระพุทธเมืองรายเจ้า
พ.ศ. 2108 สมัยพระนางวิสุทธิเทวี เจ้าทัพไชยพญาจ่าบ้าน (สังราม) ขุนนางล้านนา ร่วมกับพระนางวิสุทธิเทวี เสนาอามาตย์ และราษฎรทั้งหลาย ร่วมกันอัญเชิญพระพุทธรูปต่าง ๆ ที่ชำรุด มาหล่อรวมกันเป็นพระพุทธรูปองค์เดียว มีน้ำหนัก 2,000,000 ทอง เฉลิมพระนามว่า พระพุทธเมืองรายเจ้า นอกจากนี้ยังสร้างรั้วลงชาด ปิดทองคำล้อมพระมหาเจดีย์ และอธิษฐานขอให้ตนได้ไปเกิดในสวรรค์ ทันยุคพระศรีอาริยเมไตรย และถึงแก่นิพพาน

พระพุทธเมืองรายเจ้า หรือ พระเจ้าห้าตื้อ สร้างโดยเจ้าทัพไชยพญาจ่าบ้าน (สังราม) เมื่อ พ.ศ. 2108 เป็นพระพุทธรูปศิลปะล้านนา ปางมารวิชัย หล่อด้วยทองสำริด หนักประมาณ 5,000 กิโลกรัม ประทับอยู่ในซุ้มโขงภายในวิหาร บริเวณฐานมีจารึกอักษรพม่าและอักษรธรรมล้านนา ดังนี้
อาคารเสนาสนะ
วิหารหลังใหม่ สร้างแทนของเดิมที่ผุพังไป หน้าบันลวดลายพรรณพฤกษาและเทพนม ประดับด้วยช่อฟ้า ใบระกาและหางหงส์ทำเป็นรูปพญานาค ประตูลงรักปิดทองทำเป็นรูปเทวดายืน ภายในวิหารประดิษฐานพระพุทธเมืองรายเจ้า มีภาพจิตรกรรมฝาผนังพุทธประวัติตอนตรัสรู้และเรื่องมหาเวสสันดรชาดก ฝีมือบุญปั๋น พงษ์ประดิษฐ์

เจดีย์ทรงลังกา มีฐานเขียงสี่เหลี่ยม ฐานบัวลูกแก้วสี่เหลี่ยมย่อเก็จ ชั้นมาลัยเถาเหลี่ยมซ้อนกัน 5 ชั้น องค์ระฆังทรงกลม บัลลังก์ย่อเหลี่ยม ปล้องไฉน ปลียอด และฉัตร

อ้างอิง
วัดอุปคุต
วัดอุปคุต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างคลาน อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดอุปคุตตั้งชื่อตามพระอุปคุตหรือพระบัวเข็ม พระภิกษุในสมัยพระเจ้าอโศกมหาราช วัดอุปคุตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2456 วัดอุปคุตมีประเพณีที่สำคัญคือประเพณีใส่บาตรพระอุปคุต ชาวเหนือเชื่อว่าหากเดือนใดมีวันเพ็ญที่ตรงกับวันพุธ หรือที่เรียกว่า เป็งปุ๊ด พระอุปคุตจะปลอมเป็นสามเณรมาบิณฑบาตตอนเที่ยงคืน จึงมีประเพณีใส่บาตรตอนเที่ยงคืน
มีตำนานเล่าว่า สามีภรรยาฐานะยากจนคู่หนึ่งตั้งบ้านเรือนอยู่นอกเมืองเชียงใหม่ ทั้งคู่ข้ามแม่น้ำปิงมาฝั่งตะวันตก เข้าถนนท่าแพ ขณะนั้นยังเป็นเวลาเช้ามืด และเป็นวันพระขึ้น 15 ค่ำ ในคืนพระจันทร์เต็มดวง ก็ได้พบกับสามเณรน้อยรูปหนึ่ง จึงได้แบ่งสิ่งของที่ตั้งใจนำไปขาย ยกขึ้นอธิษฐานแล้วใส่ในบาตรของสามเณร หลังจากรับพรจากสามเณรแล้ว นับจากนั้นสองสามีภรรยาก็เจริญรุ่งเรือง ขึ้นตามลำดับ ต่อมาจึงทราบจากพระผู้เฒ่ารูปหนึ่ง ว่าที่เจริญก้าวหน้าค้าขายร่ำรวยนั้น เนื่องจากอานิสงส์ที่ได้ตักบาตรกับสามเณร ซึ่งก็คือ พระอุปคุตมหาเถระที่เข้านิโรธสมาบัติอยู่ใต้สะดือทะเล ครั้นถึงวันพระขึ้น 15 ค่ำ ท่านจะแปลงเป็นสามเณรน้อย ออกบิณฑบาตแต่เช้าตรู่เพื่อโปรดสัตว์ ภายหลังสามีภรรยาจึ
ท่านจะแปลงเป็นสามเณรน้อย ออกบิณฑบาตแต่เช้าตรู่เพื่อโปรดสัตว์ ภายหลังสามีภรรยาจึงได้สร้างวัดขึ้นตรงบริเวณที่พบสามเณรน้อย
วิหารประดิษฐานพระอุปคุตซึ่งเป็นพระประธาน มีภาพจิตรกรรมฝาผนังสีน้ำมันเรื่องพระเวสสันดรชาดก วาดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2470 โดยพ่อบุญปั๋ง พงษ์ประดิษฐ์ ศิลปินล้านนา หอเก็บของวัดมีทรงลูกบาศก์ ยกพื้นสูงมีลายปูนปั้นประดับอยู่โดยรอบผนังด้านนอก ทวารบาลเป็นยักษ์ปูนปั้น บานประตูลงรักปิดทอง

อ้างอิง
วัดสนามจันทร์
วัดสนามจันทร์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านโพธิ์ อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา
วัดสนามจันทร์เริ่มสร้างเมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐาน แต่สันนิษฐานว่าสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2425 เดิมเรียกว่า วัดสนามจั่น ต่อมาเพี้ยนเป็นวัดสนามจันทร์ เป็นเนื้อที่ไม่มีฉนดประมาณ 20 ไร่ ปัจจุบันพังลงเนื่องจากแม่น้ำบางปะกงกัดเซาะเหลือประมาณ 10 ไร่ อีกแหล่งข้อมูลระบุว่า 
วัดสนามจันทร์ สร้างเมื่อปลายสมัยกรุงศรีอยุธยา เดิมอยู่ทางฝั่งตำบลสนามจันทร์ ต่อมาไม่สะดวกในการติดต่อกันทางเรือเพราะอยู่ทางฝั่งแผ่นดินงอก จึงได้ย้ายมาอยู่ทางฝั่งตำบลบ้านโพธิ์ ฉะนั้นจึงชื่อว่าวัดสนามจันทร์ ตามชื่อตำบลที่ตั้งอยู่ก่อน ซึ่งตำบลนั้นเดิมชื่อว่า ตำบลสนามจั่น เพราะเป็นที่พรานป่าใช้จั่นดักเสือ ช้าง เป็นต้น ในสมัยของเจ้าสามพระยา ต่อมาเพี้ยนเป็นสนามจันทร์
เมื่อครั้งสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสได้เสด็จมาที่วัดสนามจันทร์และทรงแต่งตั้งให้หลวงพ่อคำเป็นพระอุปัชฌาย์ หลวงพ่อคำได้พัฒนาวัดสนามจันทร์จนเจริญรุ่งเรือง สร้างอุโบสถหลังใหม่สวยงาม ในปี พ.ศ. 2481 อุโบสถที่หลวงพ่อคำท่านสร้างไว้ได้สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี ลูกศิษย์และชาวบ้านจึงขออนุญาตหลวงพ่อสร้างเหรียญที่ระลึกในงานฝังลูกนิมิตการสร้างเหรียญรุ่นนี้ หลวงพ่อท่านได้นำแผ่นทองแดงไปถวายหลวงพ่อที่มีชื่อเสียงในสมัยนั้นได้จารแผ่นทองแดงให้ เพื่อนำไปหลอมรีดเป็นแผ่นทองแดงเพื่อนำมาปั้นเป็นเหรียญต่าง ๆ เช่น หลวงพ่ออี๋ วัดสัตหีบ หลวงพ่อคง วัดซําป่างาม หลวงพ่อดิ่ง วัดบางวัว ฯลฯ
ในสมัยพระครูโสภิตสุตคุณเป็นเจ้าอาวาส ท่านได้ไปเสี่ยงทาย ไม้คว่ำหงาย ขอต่อหลวงพ่อโสธรที่จะสร้างหลวงพ่อพุทธโสธรจำลอง ถ้าอนุญาตขอให้หงาย 1 คว่ำ 1 เสี่ยงทายครั้งที่ 1 คว่ำ 2 เสี่ยงทายครั้งที่ 2 หงาย 2 เสี่ยงทายครั้งที่ 3 คว่ำ 1 หงาย 1 เป็นอันว่าทรงอนุญาต จึงได้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2518 และสร้างวิหารคลุมเมื่อ พ.ศ. 2535

อ้างอิง
วัดกลาง (อำเภอเมืองจันทบุรี)
วัดกลาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนถนนเบญจมราชูทิศ ถนนเส้นหลักของตัวเมืองจันทบุรี ในตำบลวัดใหม่ อำเภอเมืองจันทบุรี จังหวัดจันทบุรี ถือเป็นวัดที่เก่าแก่ที่สุดวัดหนึ่งในจังหวัดจันทบุรี

วัดกลางสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2200 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2444
ภายในวัดกลางมีโบราณสถานและโบราณวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อปู่ชัยพฤกษ์ เป็นพระประธานประจำอุโบสถ และอยู่คู่วัดมาช้านาน นอกจากนี้ยังมีเทวลัยสถานเป็นที่ตั้งของรูปเหมือนพลเรือเอกพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ โบราณวัตถุในวัด ได้แก่ ใบเสมาหินทรายขาว (รื้อจากอุโบสถเก่า) มีอยู่ด้วยกันทั้งสิ้น 8 ใบ ได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณวัตถุในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 111 ตอนที่ 63ง หน้า 31 วันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2537 พระพุทธรูปปางมารวิชัยก่ออิฐถือปูน

อ้างอิง
วัดสบป่อง (อำเภอปางมะผ้า)
วัดสบป่อง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสบป่อง อำเภอปางมะผ้า จังหวัดแม่ฮ่องสอน ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 7 ไร่ 3 งาน 2 ตารางวา
วัดสบป่อง (มีนะนัน) เดิมชื่อ วัดปางมะผ้า สร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 โดยคณะตำรวจสถานีตำรวจภูธรปางมะผ้า ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2487 ทางราชการได้ย้ายสถานีตำรวจภูธรและได้ปรับที่ดินสร้างบ้านพักตำรวจใหม่ พร้อมกับสร้างวัดใหม่ขึ้น และได้นิมนต์พระมูหลิ่งจากวัดแม่ละนามาจำพรรษาอยู่ ครั้นเมื่อ พ.ศ. 2512 ทางราชการได้ย้ายสถานีตำรวจภูธรปางมะผ้าไปสร้างที่บ้านสบป่อง เนื่องจากมีน้ำท่วมบ่อยทุกปี ได้รื้อถอนเสนาสนะของวัดวัดปางมะผ้ามาสร้างวัดสบป่อง โดยร้อยตำรวจตรีผิน นาคน้อย บริจาคที่ดิน 1 แปลง ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดสบป่อง (มีนะนัน)"

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหาร ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ หอสวดมนต์ ศาลาบำเพ็ญกุศล และหอระฆัง ปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูป
รายนามเจ้าอาวาส
* พระจิ่ง พ.ศ. 2512–2519
* พระอุปละ พ.ศ. 2519–2523 
* พระอ้าย พ.ศ. 2523–2524 
* พระมี พ.ศ. 2524–2525 
* พระจ่ายี่ พ.ศ. 2525–2526 
* พระสุจิน ยติโก พ.ศ. 2526–2527 ๒๕๒
* พระกมล พ.ศ. 2527–2528 
* พระบุญเย็น พ.ศ. 2528–2529 
* พระบุญเลิศ พ.ศ. 2529–2530
* พระสุจินตา ยติโก พ.ศ. 2530–2532- 
* พระนิโรจน์ สุทธิญาโณ รักษาราชการแทนตั้งแต่ พ.ศ. 2533
* พระบุญมี พ.ศ. 2537–2539 
* พระครูอนุรักษ์บุญเขต

อ้างอิง
วัดเขาวันชัยนวรัตน์
วัดเขาวันชัยนวรัตน์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากช่อง อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา เป็นวัดสาขาที่ 82 ของวัดหนองป่าพง

วัดเขาวันชัยนวรัตน์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2484 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2559
อุโบสถตั้งอยู่บนยอดเนินเขาเตี้ย ๆ สร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2549 อุโบสถสร้างด้วยหินทรายแปรรูปที่มีเส้นสายของชั้นตะกอนคล้ายกับลายไม้เนื้อแข็ง อาคารคล้ายบ้านไม้สมัยโบราณ อุโบสถมี 3 ชั้น ชั้นล่าง ฐานด้านล่างเป็นสระน้ำสีฟ้าใส สร้างเป็นสระกักเก็บน้ำไว้ใช้สำหรับการใช้สอยภายในวัด เมื่อยามจำเป็น ชั้นสองเป็นที่สำหรับนั่งสมาธิ ภาวนาปฏิบัติธรรม ชั้นสามสำหรับการทำสังฆกรรมของพระภิกษุ ภายในประดิษฐานพระประธานที่ทำด้วยศิลาไทยที่มาจากเขตปากช่อง หน้าตักกว้าง 92 นิ้ว สูง 42 นิ้ว ฐานบัว 19 นิ้ว มีน้ำหนัก 8,509 กิโลกรัม และด้านข้างมีรูปปั้นของหลวงปู่ชา

อ้างอิง
วัดเขานางบวช (จังหวัดสุพรรณบุรี)
วัดเขานางบวช เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนางบวช อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี มีเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระอธิการวีระ จกฺกวโร
วัดเขานางบวช หรือ วัดเขาขึ้น มีตำนานเล่าว่า ราว พ.ศ. 1826 มีหญิงชื่อชบา เป็นสนมแห่งพระร่วงเจ้ากรุงสุโขทัย ซึ่งได้ลาบวช รักษาศีลอยู่ในถ้ำบนยอดเขาแห่งนี้ จึงเป็นที่มาของชื่อวัดเขานางบวช เล่ากันว่าภายใจถ้ำมีข้าวของ เครื่องประดับจำนวนมาก สันนิษฐานว่าเป็นของพวกที่ติดตามนางสนมชบา ของเหล่านั้นได้สูญหายไปเมื่อ พ.ศ.2402 เครื่องประดับชิ้นสุดท้ายที่พบบริเวณปากถ้ำ เมื่อ พ.ศ.2539 เป็นกำไลหยกหัวพญานาค แต่ผู้พบมิได้ถวายเป็นสมบัติวัด สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2390 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2525 บ้างว่าเป็นวัดที่พระอาจารย์ธรรมโชติใช้จำพรรษา สร้างขึ้นในสมัยพระอาจารย์ธรรมโชคิ ประมาณปี พ.ศ. 2308
อาคารเสนาสนะทีสำคัญ ได้แก่ อุโบสถพระอาจารย์ธรรมโชติ ได้บูรณปฏิสังขรณ์ในสมัยรัชกาลที่ 5 ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปหินทราย รวม 13 องค์ ล้วนแต่ถูกคนร้ายตัดเศียรไปหมดแล้ว ได้บูรณะสร้างเศียรขึ้นมาใหม่ หน้าอุโบสถมีเสมาธรรมจักร หินสีเขียวขนาดใหญ่ 5 แผ่น สูง 37 นิ้ว กว้าง 22 นิ้ว ไม่มีลวดลายใด ๆ ทั้งสิ้น แต่เดิมอุโบสถเป็นที่ประดิษฐานของหลวงพ่อแก่นจันทร์ พระพุทธรูปไม้ที่สร้างขึ้นในสมัยพระอาจารย์ธรรมโชติ แต่ปัจจุบันนี้ได้มีการสร้างมณฑปขึ้นใหม่เพื่อเป็นที่ประดิษฐานรูปปั้นพระอาจารย์ธรรมโชติ จึงได้ย้ายหลวงพ่อแก่นจันทร์เข้าไปประดิษฐาน ณ มณฑปใหม่ด้วย วิหารพระอาจารย์ธรรมโชติ ภายในเป็นที่ประดิษฐานรอยพระพุทธบาท ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 6 นิ้ว เจดีย์สร้างติดกับผนังว
ป็นที่ประดิษฐานรอยพระพุทธบาท ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 6 นิ้ว เจดีย์สร้างติดกับผนังวิหาร ก่อนที่ค่ายบางระจันแตก ศาลาหลวงปู่ธรรมโชติ เป็นทีประดิษฐานพระพุทธรูปสัมฤทธิ์ ปางห้ามสมุทร บางแบบเป็นพระทรงเครื่อง สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนต้น อายุประมาณ 600–700 ปี
ไฟฌูวาดา
ไฟฌูวาดา ( ) คือสตูถั่วกับเนื้อวัวและเนื้อหมูที่นิยมปรุงรับประทานกันอย่างกว้างขวางในบรรดาประเทศและดินแดนที่ใช้ภาษาโปรตุเกส โดยมีสูตรที่แตกต่างกันเล็กน้อยตามแต่ละภูมิภาค ชื่ออาหารชนิดนี้มาจากคำว่า ไฟเฌา ( ) ซึ่งแปลว่า "ถั่ว" ในภาษาโปรตุเกส

ส่วนผสมพื้นฐานของไฟฌูวาดาคือเนื้อวัวหรือเนื้อหมูสดและเมล็ดถั่วซึ่งในประเทศบราซิลมักใช้ถั่วดำ ส่วนในประเทศโปรตุเกสอาจใช้ถั่วขาวหรือถั่วแดง กล่าวกันว่าวิธีปรุงที่ดีที่สุดคือการเคี่ยวโดยใช้ไฟอ่อนในหม้อดินหนา เมื่อปรุงเสร็จ ไฟฌูวาดาแบบบราซิลจะมีสีน้ำตาลอมม่วงเข้มจากถั่วดำ รสชาติเข้มข้นออกไปทางเค็มและไม่เผ็ด
ไฟฌูวาดาแบบบราซิลโดยทั่วไปจะเสิร์ฟพร้อมข้าวสวย, ใบคะน้าฝรั่งซอยและผัดกับน้ำมันมะกอก, สลัดมะเขือเทศกับหัวหอมซอย, ส้ม, ฟารอฟา และไส้กรอกนานาชนิดที่อาจปรุงในสตูด้วยหรือไม่ก็ได้ (เช่น โชรีซู, ฟารีไญรา, ไส้กรอกเลือด เป็นต้น)

อ้างอิง
ฟารอฟา
ฟารอฟา ( ) เป็นเครื่องปรุงชนิดหนึ่งของอาหารบราซิล มีส่วนผสมหลักเป็นแป้งมันสำปะหลังหรือแป้งข้าวโพดที่นำไปคั่ว และแต่งกลิ่นรสต่าง ๆ นิยมรับประทานกันในประเทศบราซิลโดยพบได้ทั่วไปในบรรจุภัณฑ์ที่ผลิตในเชิงพาณิชย์ แต่ก็สามารถทำได้เองที่บ้านตามสูตรของแต่ละครัวเรือน สูตรส่วนใหญ่ใช้เกลือ เนื้อรมควัน และเครื่องเทศในปริมาณที่แตกต่างกัน ลักษณะของส่วนผสมมีตั้งแต่เม็ดขนาดใหญ่ประมาณกุสกุสไปจนถึงผงขนาดประมาณเกลือบริโภค ฟารอฟาส่วนใหญ่มีกลิ่นควันและมีรสเค็มเล็กน้อย โดยมากใช้เพื่อขับเน้นรสชาติของเนื้อสัตว์โดยเฉพาะอย่างยิ่งเนื้อย่างและสตูเนื้อเข้มข้น
ในบราซิลที่ซึ่งฟารอฟาเป็นที่นิยมมาก สูตรแบบฉบับจะใช้แป้งมันสำปะหลังดิบที่คั่วกับเนย น้ำมันพืช หรือน้ำมันมะกอกในปริมาณมาก รวมทั้งเกลือ เบคอน หัวหอม กระเทียม ไส้กรอก หรือมะกอกออลิฟจนเป็นสีน้ำตาลทอง ในรัฐบาเอียมักทำฟารอฟาโดยใช้น้ำมันปาล์มเพื่อให้มีรสชาติเข้มข้นขึ้นและมีสีเหลืองจัด

โดยทั่วไปจะเสิร์ฟฟารอฟาพร้อมกับอาหารจานหลัก (เช่น ไฟฌูวาดา, เนื้อย่างแบบบราซิล เป็นต้น) แต่ละคนอาจโรยลงบนอาหารในปริมาณตามชอบก่อนรับประทานหรืออาจรับประทานเป็นกับข้าวโดยตรงก็ได้ นอกจากนี้ยังใช้เป็นส่วนผสมสำหรับยัดไส้อาหารที่ทำจากสัตว์ปีกร่วมกับลูกเกด ถั่วเปลือกแข็ง หรือผลไม้รสหวานสับละเอียดอย่างแอปเปิลและกล้วยเป็นต้น

อ้างอิง
วัดไตรสิริมงคล
วัดไตรสิริมงคล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไทยเจริญ อำเภอหนองบุญมาก จังหวัดนครราชสีมา ปัจจุบันมีเจ้าอาวาส คือ พระครูวรธรรมทัต (โยธิน ธมฺมทินโน)

วัดไตรสิริมงคล หรือ วัดซับตะคร้อ เริ่มสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2514 เริ่มแรกเป็นสำนักสงฆ์ ได้รับอนุญาตให้เป็นที่พักสงฆ์ จัดสร้างวัดเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2524 และตั้งวัดเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2526 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2536
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ หอระฆัง ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปนสถาน นอกจากนั้นภายในวัดยังมีโรงเรียนพระปริยัติธรรม ห้องสมุดและที่อ่านหนังสือ ศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ วัดไตรสิริมงคลเป็นพัฒนาตัวอย่าง ประจำปี พ.ศ. 2538

อ้างอิง
วัดโพธิ์เย็น
วัดโพธิ์เย็น อาจหมายถึง

* วัดโพธิ์เย็น จังหวัดกาญจนบุรี 
* วัดโพธิ์เย็น จังหวัดขอนแก่น 
* วัดโพธิ์เย็น จังหวัดฉะเชิงเทรา 
* วัดโพธิ์เย็น จังหวัดชัยภูมิ 
* วัดโพธิ์เย็น จังหวัดนครราชสีมา 
* วัดโพธิ์เย็น อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ จังหวัดเพชรบูรณ์ 
* วัดโพธิ์เย็น อำเภอหนองไผ่ จังหวัดเพชรบูรณ์ 
* วัดโพธิ์เย็น ตำบลหินฮาว อำเภอหล่มเก่า จังหวัดเพชรบูรณ์ 
* วัดโพธิ์เย็น ตำบลบ้านเนิน อำเภอหล่มเก่า จังหวัดเพชรบูรณ์ 
* วัดโพธิ์เย็น อำเภอหล่มสัก จังหวัดเพชรบูรณ์ 
* วัดโพธิ์เย็น ตำบลเขาหลวง อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย 
* วัดโพธิ์เย็น ตำบลทรายขาว อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย 
* วัดโพธิ์เย็นบ้านเปือยป่าน จังหวัดสุรินทร์
วัดโพธิ์เย็น (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดโพธิ์เย็น เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางน้ำเปรี้ยว อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ 13 ไร่ 3 งาน 42 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูโพธิขันติธรรม เป็นเจ้าอาวาส

วัดโพธิ์เย็นก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2415 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2472 เมื่อ พ.ศ. 2470 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ายุคลทิฆัมพร กรมหลวงลพบุรีราเมศวร์ ได้ประทานเงิน 80 บาท เพื่อบูรณะวัดโพธิ์เย็น

อาคารเสนาสนะที่สำคัญภายในวัด ได้แก่ อุโบสถมีหน้าบันรูปครุฑยุดนาค หอระฆัง กุฏิทำจากไม้โบราณ และศาลาการเปรียญหลังเก่า ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธโสธรจำลอง สร้างเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2446
ในวันธรรมสวนะ วัดโพธิ์เย็นจัดให้มีการแสดงธรรมเทศนา ให้แก่ประชาชนที่มาร่วมทำบุญตลอดทั้งปีและส่งเสริมการจัดกิจกรรมในวันสำคัญทางศาสนาทุกเทศกาล

อ้างอิง
วัดเกาะผาคำ
วัดเกาะผาคำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ใกล้แม่น้ำโขงในตำบลบ้านแซว อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย มีที่ดินจำนวนทั้งหมด 22 ไร่ 2 งาน 67 ตารางวา เอกสารสิทธิ์ น.ส 4 จ เลขที่ 36684 เล่มที่ 167 หน้า 84 มีศรัทธาอุปถัมภ์ประมาณ 60 หลังคาเรือน วัดตั้งอยู่ริมถนนหมายเลข1129 หรือถนนเลียบโขงสายเชียงแสน-เชียงของ ระหว่างหลักกิโลเมตรที่ 44–45

วัดเกาะผาคำ แต่เดิมที่ดินวัดเดิมเป็นของนายคุณ จันทรังษี นายเกียรติ จงรักษ์ และนายเอี่ยม จันทบ ยกที่ดินให้สร้างวัดร่วมกับชาวบ้าน ได้สร้างวัดซึ่งตั้งอยู่บนเขาขวามือไปเชียงของ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ 2480 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2546
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระหลวงผาคำ องค์พระเจ้าตนหลวงสิงห์หนึ่งที่สร้างอยู่หน้าวัดเริ่มก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 สำเร็จและฉลองสมโภชน์เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 หน้าตักกว้าง 10.75 ม. สูง 15.21 ม.

อ้างอิง
วัดเกาะลอย (อำเภอศรีราชา)
วัดเกาะลอย เป็นวัดที่ตั้งอยู่ในตำบลตำบลศรีราชา อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี วัดตั้งอยู่บนเกาะลอยซึ่งมีขนาดเพียง 3 ไร่ เชื่อมโดยสะพานข้ามยาวประมาณ 500 เมตร ชื่อว่า สะพานเจ้าพระยาสุรศักดิ์มนตรี บนเกาะยังมีสวนสาธารณะและสวนเต่าตนุ
วัดเกาะลอย หรือ วัดเกาะลอยศรีมหาราชา ประวัติการสร้างไม่แน่ชัด แต่มาปรากฎตามบันทึกว่าเมื่อ พ.ศ. 2442 สมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้าขณะดำรงพระอิสริยยศ เป็นสมเด็จพระนางเจ้าสว่างวัฒนะพระบรมราชเทวี ได้เสด็จแปรพระราชฐานมาประทับ ณ พระตำหนักศรีมหาราชา ระหว่างประทับอยู่ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จมาที่ศรีมหาราชาหลายวาระ ทรงบำเพ็ญพระราชกุศล ขออาราธนาพระสงฆ์มาอยู่จำพรรษา ณ วัดเกาะลอย และได้โปรดเกล้าฯ ให้จัดเสนาสนะขึ้นที่วัดเกาะลอย เป็นที่พำนักสงฆ์
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ภายในวัด ได้แก่ เจ้าแม่กวนอิมหยกขาวสูง 4 เมตร ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย ตั้งอยู่ด้านล่างศาลาติดทะเล ประดิษฐานอยู่ในเก๋งมังกรจีน 8 เหลี่ยม หันหลังพิงเขา หันพระพักตร์ไปทางมหาสมุทร หลวงพ่อทันใจประดิษฐานในวิหารด้านบนของวัด ซึ่งพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระกำแพงเพชรอัครโยธิน ได้ประทานให้วัดเมื่อ พ.ศ. 2473 เป็นพระพุทธรูปขัดสมาธิ ปางมารวิชัย สมัยเชียงแสน หน้าตักกว้าง 2 ศอก

อ้างอิง
วัดศรีมหาราชา
วัดศรีมหาราชา เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีราชา อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 14 ไร่ 1 งาน 42 ตารางวา
วัดศรีมหาราชา เดิมชื่อว่า วัดศรีราชา ตามชื่อตำบล ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2374 อาจจะสร้างก่อนหน้านี้แต่ปรากฏในทำเนียบวัด เมื่อปี พ.ศ. 2374 แต่เดิมวัดนี้สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีพื้นที่เพียง 7 ไร่เศษ ครั้นสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้าเสด็จพระราชดำเนินมาประทับ ณ พระตำหนักศรีราชา ทรงบำเพ็ญพระราชกุศลเสด็จมาที่วัดศรีราชาเป็นเนืองนิจ และทรงมีพระราชประสงค์ให้วัดศรีราชาเป็นวัดของคณะสงฆ์ธรรมยุตและเรียกวัดนี้ว่า "วัดศรีมหาราชา" จนราว พ.ศ. 2473 หม่อมเจ้าไขศรี ปราโมช ได้ทรงซื้อที่ดินถวายวัด และคุณหญิงสงวน สุรศักดิ์ ได้บริจาคที่ดินซึ่งติดกับวัดอีก 1 ไร่เศษ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2513
อุโบสถเก่าประกอบพิธีผูกพัทธสีมา ก่อน พ.ศ. 2434 ต่อมาได้รับการบูรณะใหม่ ออกแบบผังโดยสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ โดยมีเจ้าพระยาสุรศักดิ์มนตรี บริจาคทรัพย์ในการก่อสร้าง แล้วเสร็จราว พ.ศ. 2473 ไม่มีช่อฟ้าใบระกาประดับ ด้านหลังมีประตู 2 บาน ตรงเฉลียงข้างด้านหน้ามี 3 บาน หน้าบันอุโบสถด้านหน้าและด้านหลังมีตัวอักษรขอมลายทอง เป็นลายพระหัตถ์ของสมเด็จเจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัตติวงศ์ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ ปางมารวิชัย ศิลปะสมัยเชียงแสน หน้าตักกว้าง 2 ศอกกำ (1.1 เมตร) นามว่า หลวงพ่อทันใจ
ต่อมาในวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2568 พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ยกฐานะวัดศรีมหาราชาขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ เพื่อเฉลิมพระเกียรติและเป็นพระราชกุศล เนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ 28 กรกฎาคม 2567

รายนามเจ้าอาวาส
{|class="wikitable"
|-
!|ลำดับ !!|นามเจ้าอาวาส !!|เริ่มวาระ (พ.ศ.) !!|สิ้นสุดวาระ (พ.ศ.)
|-
| 1. || พระมหาเปรม เปมงฺกโร || 2469 || 2469
|-
| 2. || พระครูธรรมธรเที่ยง ญาณอุชุโก || 2470 || 2482
|-
| รักษาการ || พระภิกษุสมบุญ || 2482 || 2482
|-
| รักษาการ || พระภิกษุบุญช่วย สุสังคโห || 2483 || 2484
|-
| 3. || พระครูปริยัติวราทร (ผิว ปนฺนโท) || 2486 || 2537
|-
| 4. || พระครูปริยัติวราทร (ธีรชัย ญาณธโร) || 2537 || 21 เมษายน 2568
|-
| รักษาการ || พระโสภณคณาภรณ์ (ไชยวัฒน์ ชยวฑฺฒโน) || 21 เมษายน 2568 || ปัจจุบัน
|}

อ้างอิง
วัดเกาะลอย
วัดเกาะลอย อาจหมายถึง
* วัดเกาะลอย จังหวัดจันทบุรี 
* วัดเกาะลอย จังหวัดฉะเชิงเทรา 
* วัดเกาะลอย อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี 
* วัดเกาะลอย อำเภอพานทอง จังหวัดชลบุรี
* วัดเกาะลอย จังหวัดตราด 
* วัดเกาะลอย จังหวัดนครราชสีมา 
* วัดเกาะลอย จังหวัดระยอง 
* วัดเกาะลอย จังหวัดราชบุรี
วัดเกาะลอย (อำเภอพานทอง)
วัดเกาะลอย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่บ้านเกาะลอยในตำบลเกาะลอย อำเภอพานทอง จังหวัดชลบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 8 ไร่ 7 ตารางวา ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสชื่อ พระครูวิสุทธิกิจจานุรักษ์ วัดเคยมีเกจิอาจารย์ คือ หลวงพ่ออิ่ม
วัดเกาะลอยตั้งเมื่อ พ.ศ. 2419 สร้างโดยชาวลาวซึ่งอพยพมาจากเวียงจันทน์ ซึ่งได้มาตั้งชุมชนหลายหมู่บ้าน เช่น บ้านเนินถ่อน บ้านหนองตำลึง บ้านพานทอง บ้านเชิด บ้านหัวถนน ได้ร่วมกันก่อสร้างวัดขึ้น เพื่อเป็นวัดศูนย์รวมของประชาชนในสมัยนั้น ที่ตั้งวัดเป็นนโคกหรือเนินดินที่มีที่ลุ่มล้อมรอบ ชาวบ้านจึงเรียกว่า เกาะลอย จึงตั้งชื่อวัดตามชื่อหมู่บ้าน วัดมีการพัฒนามาโดยลำดับจนถึงปัจจุบัน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2524
วัดยังได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนในที่ดินของวัด เริ่มจัดตั้งเปิดสอนครั้งแรก เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2466 โดยใช้ศาลาวัดเกาะลอยเป็นที่เรียนใช้ชื่อว่า โรงเรียนประชาบาลตำบลเกาะลอย ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "โรงเรียนวัดเกาะลอย (วิเวกวิทยาคาร)"

อ้างอิง