มานามา
มานามา ( , ออกเสียงแบบบาห์เรน: ; ) เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดของประเทศบาห์เรน มีประชากรราว 297,502 คนใน ค.ศ. 2012 มานามาเป็นศูนย์กลางการค้าที่สำคัญในอ่าวเปอร์เซียมาอย่างยาวนาน และเป็นที่อยู่อาศัยของประชากรที่หลากหลาย หลังอยู่ภายใต้การปกครองของโปรตุเกสและเปอร์เซีย รวมถึงการรุกรานช่วงสั้น ๆ จากราชวงศ์ผู้ปกครองซาอุดีอาระเบีย ตามด้วยการรุกรานที่ยาวนานกว่าโดยโอมาน หลังช่วงเวลาที่อยู่ภายใต้การปกครองของอังกฤษ บาห์เรนได้สถาปนาตนเองเป็นประเทศเอกราชใน ค.ศ. 1971
มานามามีประวัติยาวนานหลายศตวรรษ โดยปรากฏในตำราอิสลามครั้งแรกตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 14 มานามายังคงเป็นเมืองท่าขนาดเล็กจนกระทั่งตกเป็นของโปรตุเกสในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1500 ต่อมาใน ค.ศ. 1602 ซาฟาวิดของเปอร์เซียขับไล่โปรตุเกส มานามาจึงกลายเป็นศูนย์กลางการค้าและการทำไข่มุกในภูมิภาค ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมืองนี้เติบโตขึ้นอย่างมากจากการค้า และได้รับการประกาศให้เป็นเมืองหลวงของบาห์เรนใน ค.ศ. 1971 เมื่อประเทศบาห์เรนได้รับเอกราชจากอาณัติอังกฤษ นับแต่นั้นมา มานามาได้พัฒนาเป็นศูนย์กลางทางการเงินที่ทันสมัยในภูมิภาคอ่าวเปอร์เซีย
มานามาตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะบาห์เรนริมอ่าวเปอร์เซีย เมืองนี้ตั้งอยู่บนพื้นที่ราบต่ำ โดยมีการถมทะเลขยายแนวชายฝั่งในช่วงไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมา เนื่องจากการพัฒนาเมืองและเศรษฐกิจอย่างรวดเร็ว ทำเลที่ตั้งริมชายฝั่งของมานามาทำให้ที่นี่เป็นท่าเรือและจุดค้าขายที่สำคัญในอ่าวเปอร์เซียมาโดยตลอด เมืองนี้มีสภาพภูมิอากาศทะเลทราย ซึ่งมีลักษณะเด่นคือ ฤดูร้อนที่ร้อนจัด ฤดูหนาวที่ไม่หนาวจัด และปริมาณน้ำฝนต่อปีต่ำมาก การพัฒนาเมืองได้ขยายตัวไปตามชายฝั่ง โดยมีโครงสร้างพื้นฐานที่ทันสมัย ​​ย่านธุรกิจการเงิน และพื้นที่อยู่อาศัยขยายออกไปสู่บริเวณรอบนอกที่เป็นทะเลทราย และเกาะเทียมที่อยู่ห่างออกไปนอกชายฝั่ง
แม้ว่าเมืองแฝดในปัจจุบันของมานามาและอัลมุฮัรร็อกเหมือนว่าสถาปนาไล่เลี่ยกันในคริสต์ทศวรรษ 1800 เมืองมุฮัรร็อกมีความสำคัญเนื่องจากทำเลเชิงยุทธศาสตร์ จึงเป็นเมืองหลวงของบาห์เรนจนถึง ค.ศ. 1923 ส่วนเมืองมานามากลายเป็นเมืองหลวงทางการค้าและเป็นประตูสู่เกาะบาห์เรน ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ความมั่งคั่งจากน้ำมันดิบของบาห์เรนช่วยกระตุ้นการเติบโตอย่างรวดเร็ว และในคริสต์ทศวรรษ 1990 ความพยายามในการกระจายความเสี่ยงอย่างเป็นระบบนำไปสู่การขยายตัวในอุตสาหกรรมด้านอื่น ๆ และช่วยเปลี่ยนมานามาให้กลายเป็นศูนย์กลางทางการเงินที่สำคัญในตะวันออกกลาง มานามาได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของอาหรับประจำปี 2012 โดยสันนิบาตอาหรับ และเป็นนครโลกเบตาโดยเครือข่ายวิจัยโลกา
รมของอาหรับประจำปี 2012 โดยสันนิบาตอาหรับ และเป็นนครโลกเบตาโดยเครือข่ายวิจัยโลกาภิวัตน์และนครโลก (Globalization and World Cities Research Network) ใน ค.ศ. 2018
ศัพทมูลวิทยา
ชื่อ "มะนามะฮ์" (ไม่มี อัล-) บันทึกครั้งแรกประมาณ ฮ.ศ. 730 (ประมาณ ค.ศ. 1330) ในระหว่างการเยือนของตูราน ชาฮ์แห่งฮุรมุซไปยังเกาะ ในเวลานั้น เกาะนี้ถูกผนวกโดย Tahamtam ที่ 2 แห่งฮุรมุซอยู่แล้ว

บางคนอ้างว่าชื่อนี้มาจากคำศัพท์ภาษาอาหรับว่า الْمَنَامَة (อัลมะนามะฮ์) หมายถึง "สถานที่พักผ่อน" หรือ "สถานที่แห่งความฝัน"

ตอนแรกเรียกกันว่า "มะนามะฮ์" ก่อนที่จะเปลี่ยนชื่อเป็นอัลมะนามะฮ์ ในภาษาเปอร์เซีย "แมน" (من) หมายถึง "ฉัน" และ "นอเมฮ์" (نامه) หมายถึง "จดหมาย" ซึ่งมีโครงสร้างคำที่คล้ายกับคำว่า "ชอฮ์นอเมฮ์" (หนังสือของกษัตริย์)
ความเชื่อมโยงทางประวัติศาสตร์ของบาห์เรนกับวัฒนธรรมเปอร์เซีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งผ่านจักรวรรดิซาเซเนียนและอะคีเมนิด ส่งอิทธิพลต่อชื่อสถานที่และองค์ประกอบทางวัฒนธรรมมากมายในภูมิภาค ซึ่งสนับสนุนความเป็นไปได้ของรากเหง้าทางภาษาเปอร์เซีย นอกจากนี้ เมืองต่าง ๆ ในบาห์เรน เช่น ชอฮ์โฆรอ (شاه خورا) ยังสะท้อนอิทธิพลของเปอร์เซียด้วย

ภูมิอากาศ

เมืองพี่น้อง

{| class="wikitable"
|- valign="top"
|
* คูเวตซิตี, คูเวต
* โดฮา, กาตาร์
* ตูนิส, ตูนิเซีย (1999)
* ตริโปลี, เลบานอน (1977)
* ชิคาโก้, สหรัฐอเมริกา (2004)
* ดูไบ, สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
* เชียงใหม่, ไทย
|}

อ้างอิง

บรรณานุกรม

ข้อมูลปฐมภูมิ
*

ข้อมูลทุติยภูมิ
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น

*