SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
ยูทูบเบอร์
ยูทูบเบอร์ หรือ ยูทิวบ์เบอร์ ( ) คือ ผู้มีอิทธิพลในสื่อสังคมซึ่งอัปโหลดหรือสร้างสรรค์วิดีโอในเว็บไซต์ยูทูบ โดยทั่วไปแล้วผูัคนมักโพสต์วิดิโอในช่องของตนเองบนเว็บไซต์ยูทูบ คำนี้ใช้งานครั้งแรกในภาษาอังกฤษเมื่อ ค.ศ. 2006
อิทธิพล
จากการศึกษาค้นคว้าพบว่า ยูทูบเบอร์เป็นผู้ผลิตสื่อบันเทิงที่สำคัญที่สุดของคนรุ่นยุคมิลเลนเนียล ยูทูบเบอร์มีอิทธิพลต่อสังคนจนกลายเป็นกลุ่มคนผู้มีชื่อเสียง เนื่องจากเว็บไซต์ยูทูบเป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางในฐานะแพลตฟอร์มวีดิทัศน์ในโซเชียลมีเดีย ยูทูบเบอร์เริ่มต้นโดยการพัฒนาจนไปถึงระดับกลุ่มผู้มีชื่อเสียง ซึ่งส่วนมากตามวัฒนธรรมจะต้องมีสังกัด แต่ยูทูบเบอร์ปกครองตัวเอง และอิสระ ในทางเดียวกัน ยูทูบเบอร์สามารถเข้าถึงระหว่างผู้ผลิตและผู้ชมได้โดยตรงผ่านสื่ออย่างยูทูบ
ยูทูบเบอร์ถือว่าเป็นอาชีพที่สามารถประชาสัมพันธ์และสร้างความบันเทิงสนุกสนานกับคนกลุ่มอายุ 18-34 ปีทั่วไป ในปี พ.ศ. 2557 มหาวิทยาลัยเซาส์เทร็นแคลิฟอร์เนียได้ออกสำรวจพบว่ากลุ่มเด็กอายุ 13-18 ปีในสหรัฐ พบว่ามีเยาวชนในช่วงอายุนี้ติดอันดับยูทูบเบอร์ที่ยอดนิยม 10 อันดับ หรือยูทูบเบอร์ที่มีอิทธิพลมากที่สุด 10 อันดับ ยูทูบเบอร์ติดอันดับจากการจัดอันดับของสโมชลำดับที่ 5 กับอาชีพที่มีอิทธิพลมากที่สุด ในการจัดอันดับในปี พ.ศ. 2558 มียูทูบเบอร์ 6 คนติดอันดับที่ 1 จากการสำรวจของเคเอสไอว่าเป็นผู้ทรงอิทธิพลมากที่สุด ยูทูบเบอร์ถือว่าเป็นอาชีพที่ทำให้ผู้สร้างสื่อวิดีโอเข้าถึงผู้ดูสื่อได้อย่างง่ายดายโดยยูทูบ
จากการสำรวจในประเทศไทยในปี พ.ศ. 2563 ยูทูบเบอร์พบเป็นอาชีพหนึ่งในห้ากับอาชีพในฝันเด็กไทย

ในเชิงพาณิชย์
วีดิทัศน์ที่บรรลุเป้าหมายตามที่ยูทูบเบอร์หวังไว้ ส่งผลให้ผู้สนับสนุนเข้ามาว่าจ้างให้นำสินค้ารวมเข้ากับวีดิทัศน์ด้วย ในปี พ.ศ. 2558 ฟอบส์ รายงานว่า เฟลิกซ์ เชลล์แบรย์ หรือที่รู้จักกันในยูทูบว่า พิวดีพาย มีรายได้มากถึง 12 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งมากกว่ารายได้นักแสดงยอดนิยมในปี พ.ศ. 2557 อย่างคาเมรอน ดิแอซ หรือ กวินเน็ธ พัลโทรว์ ปีเดียวกัน เอ็นเอ็มอี ได้ระบุว่า การวล็อกกำลังกลายเป็นธุรกิจขนาดใหญ่ ในปี พ.ศ. 2561 วอลมาร์ต, นอร์ดสตรึม, และบริษัทอื่น ๆ มักใช้ยูทูบเบอร์ที่ยอดนิยมมาเป็นผู้นำเสนอ

อ้างอิง
สุริยวงศ์
ในมหากาพย์อินเดีย สุริยวงศ์, อิกษวากุ หรือ โอกกากะ เป็นราชวงศ์ที่พระเจ้าอิกษวากุ พระราชาในตำนาน ทรงก่อตั้งขึ้น และประกอบเข้ากับจันทรวงศ์เป็นเชื้อสายหลักเชื้อสายหนึ่งแห่งวรรณะกษัตริย์ พระรามก็เป็นผู้หนึ่งที่มาจากราชวงศ์นี้ ตามเอกสารของศาสนาเชน พระฤษภเทพ ซึ่งเป็นตีรถังกรพระองค์แรกของเชนนั้น ก็คือพระเจ้าอิกษวากุและเป็นผู้ก่อตั้งราชวงศ์นี้ ตีรถังกรพระองค์อื่น ๆ อีก 21 พระองค์นั้นก็กำเนิดในราชวงศ์นี้ ส่วนเอกสารและประเพณีของศาสนาพุทธถือว่า พระโคตมพุทธเจ้า พระพุทธเจ้าพระองค์ปัจจุบัน สืบเชื้อสายมาจากราชวงศ์นี้ พระราชายุคหลัง ๆ อีกหลายพระองค์ในอนุทวีปอินเดียก็อ้างตนว่ามีพื้นเพมาจากราชวงศ์นี้ นอกจากนี้ ศาสนาพุทธถือยังว่า ผู้สถาปนาราชวงศ์นี้ คือ พระเจ้า
้นเพมาจากราชวงศ์นี้ นอกจากนี้ ศาสนาพุทธถือยังว่า ผู้สถาปนาราชวงศ์นี้ คือ พระเจ้ามหาสมมติ บรรพบุรุษพระองค์หนึ่งของพระเจ้าอิกษวากุ ซึ่งมหาชนสมมุติขึ้นเป็นพระราชาพระองค์แรกแห่งยุคปัจจุบัน มิใช่พระเจ้าอิกษวากุเอง
บุคคลสำคัญของราชวงศ์นี้ เช่น พระเจ้าหริศจันทร์, พระเจ้าทิลีป, พระเจ้าสัคระ, พระเจ้ารฆุ, พระราม, และพระเจ้าปเสนทิโกศล อนึ่ง นอกจากพระโคตมพุทธเจ้า ศาสนาพุทธยังถือว่า พระเจ้าสุทโธทนะ พระบิดาของพระโคตมพุทธเจ้า และพระราหุล พระโอรสของพระโคตมพุทธเจ้า ก็สืบสายพระโลหิตมาจากราชวงศ์นี้เช่นกัน

ต้นกำเนิด
ราชวงศ์นี้เป็นหนึ่งในสองราชวงศ์ใหญ่ที่พบในวรรณกรรมประเภทมหากาพย์และประเภทปุราณะของฮินดู อีกราชวงศ์ คือ จันทรวงศ์ เอกสาร หริวงศ์ ระบุว่า หลังจากที่ทรงรอดพ้นภัยน้ำท่วมใหญ่แล้ว พระมนูไววัสวัตทรงตั้งเมืองอโยธยาขึ้นที่ฝั่งแม่น้ำสรยูเป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรอริยวรรต จากนั้น พระโอรส คือ พระเจ้าอิกษวากุ ซึ่งถือเป็นบรรพบุรุษของสุริยวงศ์ ได้ปกครองต่อมา และมีพระราชาอีกหลายพระองค์ขึ้นครองราชบัลลังก์สืบ ๆ มา เมืองอโยธยาดังกล่าวยังเป็นที่ประสูติของพระรามด้วย

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ไวกิงโลโฟตร์
พิพิธภัณฑ์ไวกิงโลโฟตร์ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ที่อยู่บนพื้นฐานของการฟื้นฟูและการขุดค้นทางโบราณคดีของหมู่บ้านเผ่าไวกิงในหมู่เกาะนอร์เวย์เหนือของลูฟฟูเทน ประเทศนอร์เวย์ ซึ่งตั้งอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ ของบอร์ก ใกล้กับหมู่บ้านเบอสตัดของเกาะเวสต์วอกอย
ประวัติ
ค.ศ. 1983 นักโบราณคดีได้ค้นพบโรงเรือนหัวหน้าเผ่าที่บอร์ก (På Borg på Vestvågøya i Lofoten) ซึ่งเป็นอาคารขนาดใหญ่ในยุคไวกิงโดยเชื่อว่ามีการจัดสร้างขึ้นประมาณปี ค.ศ. 500 โครงการวิจัยร่วมของสแกนดิเนเวียได้ดำเนินการที่บอร์กตั้งแต่ ค.ศ. 1986 ถึง ค.ศ. 1989 ได้มีการขุดพบพบอาคารในช่วงยุคไวกิงที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยพบในประเทศนอร์เวย์ โครงสร้างพื้นฐานของโรงเรือนหัวหน้าเผ่าที่บอร์กวัดความยาวได้ 83 เมตร (272 ฟุต) และสูง 9 เมตร (30 ฟุต) ที่แห่งนี้คาดว่าได้ถูกทิ้งร้างไปในช่วงประมาณปี ค.ศ. 950

การดำเนินการปัจจุบัน
หลังจากการขุดค้นสิ้นสุดลง ซากของสิ่งที่เคยเป็นโรงเรือนหลังเก่ายังคงมองเห็นได้ โรงเรือนยาวหลังนี้ได้รับการปรับปรุงใหม่เล็กน้อยทางตอนเหนือของพื้นที่ขุดค้น ในปี ค.ศ. 1995 พิพิธภัณฑ์ไวกิงโลโฟตร์ได้เปิดทำการ พิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยการสร้างใหม่เต็มรูปแบบของโรงเรือนหัวหน้าเผ่าที่มีความยาว 83 เมตร (272 ฟุต), โรงตีเหล็กของช่างตีเหล็ก, เรือสองลำ (แบบจำลองของเรือโกกสตัด หนึ่งในขนาดเต็มรูปแบบ) และห้องนอนของพวกเขา รวมถึงแบบจำลองต่าง ๆ ที่ให้ผู้เข้าชมได้ดื่มด่ำในวิถีชีวิตของชาวไวกิงยุคนั้น อาคารหลักได้รับการออกแบบโดยสถาปนิกชาวนอร์เวย์ผู้มีนามว่ากิเซล ยักเฮล
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2006 ได้มีแผนขยายตัวของพิพิธภัณฑ์ไวกิงโลโฟตร์ โดยการสร้างอัฒจันทร์ขนาดใหญ่ลงไปในพื้นดินระหว่างอาคารรับเลี้ยงรับรองและโรงเรือนหัวหน้าเผ่า แผนนี้ได้ถูกเลื่อนออกไปเนื่องจากมีการค้นพบทางโบราณคดีของสถานที่ทำอาหาร 2,000 ปีและหลุมโพรง
ปัจจุบัน พื้นที่ดังกล่าวได้รับการขุดขึ้นและสร้างอาคารขึ้นใหม่บนที่ดินจัดสรร ส่วนนี้ของพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยห้องแสดงนิทรรศการถาวร 2 แห่งและโรงภาพยนตร์ ห้องโถงจัดแสดงผ่านวิดีโอและสิ่งประดิษฐ์ที่มีเอกลักษณ์ จากการค้นพบและการขุดค้นของบอร์ก โบราณวัตถุทางโบราณคดีบางส่วนมีลักษณะโดดเด่น บริเวณกลางแจ้งของพิพิธภัณฑ์ที่กว้างขวางจะเชื่อมโยงกับเส้นทางเดินกรวด อันเป็นการเชิญชวนให้ผู้เยี่ยมชมสำรวจประวัติศาสตร์ที่มีขนาดใหญ่กว่าห้องแสดงนิทรรศการเพียงอย่างเดียว เพื่อดูโรงเรือนหัวหน้าเผ่าที่สร้างขึ้นใหม่บนเนินเขา, ไปขึ้นเรือไวกิง, เพื่อดูวิวโดยรอบ และพยายามที่จะให้เข้าใจในคุณค่าของภูมิทัศน์ ตลอดจนสิ่งที่นำเสนอในยุคไวกิง ซึ่งเป็นการเพิ่มประสบการณ์
พิพิธภัณฑ์เปิดให้บริการทุกวันตั้งแต่วันที่ 1 พฤษภาคมถึงวันที่ 15 กันยายน ส่วนกองอำนวยการพิพิธภัณฑ์ไวกิงโลโฟตร์ ตั้งอยู่ในอาคารเก่าแก่ของโบสถ์บอร์เก

นอกจากนี้ โรงเรือนขนาดยาวยังเป็นจุดหยุดพักที่สี่ของการแข่งขันรายการดิอะเมซิงเรซ 23

พิพิธภัณฑ์ไวกิงโลโฟตร์ ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงพิพิธภัณฑ์แห่งปี ค.ศ. 2011 (ประเทศนอร์เวย์) และรางวัลพิพิธภัณฑ์ยุโรปแห่งปี ค.ศ. 2013

ดูเพิ่ม
* ฮาลูกาลันด์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Lofotr Vikingmuseum
วันชาติสวีเดน
วันชาติสวีเดน ( ) เป็นวันหยุดประจำชาติของประเทศสวีเดน เกิดขึ้นในวันที่ 6 มิถุนายน ของทุกปี ก่อนหน้า ค.ศ. 1938 ถูกเรียกว่า วันธงชาติสวีเดน ( ) และต่อมาถูกจัดให้เป็นวันหยุดในประเทศสวีเดนโดยริกส์ดัก

ประวัติ
 และสมเด็จพระราชินีซิลเวีย ณ Skansen ใน ค.ศ. 2009]]
ประเภณีการเฉลิมฉลองวันที่ 6 มิถุนายน เริ่มต้นตั้งแต่ ค.ศ. 1916 ณ สนามกีฬาโอลิมปิกสต็อกโฮล์ม เพื่อเป็นเกียรติแก่การแต่งตั้งพระเจ้ากุสตาฟที่ 1 ใน ค.ศ. 1523 ซึงถือว่าเป็นการก่อตั้งของประเทศสวีเดนสมัยใหม่
หลายคนตั้งคำถามเกี่ยวกับการนับให้วันนั้นเป็นวันชาติ ด้วยความที่ไม่ได้นับว่าเป็นวันหยุดจนหลายทศวรรษต่อมา อย่างไรก็ตามเหตุการณ์นี้ชี้ถึงจุดจบของสหภาพคาลมาร์ ดังนั้นจึงเป็นเหมือนวันเอกราชของประเทศสวีเดน แม้เหตุการณ์จะผ่านมาแล้วเป็นเวลานานจนแทบไม่มีความตระหนักทางสังคม เช่น วันรัฐธรรมนูญนอร์เวย์ (17 พฤษภาคม)

ใน ค.ศ. 2005 วันนี้กลายเป็นวันนักขัตฤกษ์แทนที่ Whit Monday การเปลี่ยนแปลงนี้ส่งผลให้วันหยุดจากการทำงานมีจำนวนน้อยลง ด้วยความที่วันที่ 6 มิถุนายน อาจเป็นวันเสาร์หรืออาทิตย์ในบางปี ต่างกับ Whit Monday ที่เฉลิมฉลองในวันจันทร์เท่านั้น สิ่งนี้สร้างความไม่พอใจให้กับสหภาพแรงงานบางแห่งของประเทศสวีเดน

ชาวสวีเดนส่วนใหญ่ไม่เฉลิมฉลองวันชาติสวีเดน
การท่องเที่ยวในประเทศรัสเซีย
ในจัตุรัสแดง]]
การท่องเที่ยวในประเทศรัสเซียมีการเติบโตอย่างรวดเร็วนับตั้งแต่ช่วงปลายยุคโซเวียต ถือเป็นการท่องเที่ยวภายในประเทศครั้งแรกและการท่องเที่ยวระหว่างประเทศอีกด้วย มรดกทางวัฒนธรรมที่หลากหลายและแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติที่ยิ่งใหญ่ทำให้ประเทศรัสเซียเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในโลก ไม่รวมไครเมีย ประเทศรัสเซียมีสถานที่ 23 แห่งที่ได้รับการจารึกไว้ในรายชื่อแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก ขณะที่อีกหลายแห่งอยู่ในรายชื่อเบื้องต้นของยูเนสโก
เส้นทางท่องเที่ยวหลัก ๆ ในประเทศรัสเซีย ได้แก่ การเดินทางรอบ ๆ Golden Ring ของเมืองโบราณ, การล่องเรือบนแม่น้ำสายใหญ่รวมถึงแม่น้ำวอลกา และการเดินทางที่ยาวนานของทางรถไฟสายทรานส์-ไซบีเรียที่มีชื่อเสียง ภูมิภาคหลากหลายและวัฒนธรรมของชาติพันธุ์ในประเทศรัสเซียมีอาหารและของที่ระลึกมากมายและแสดงให้เห็นถึงความหลากหลายของขนบธรรมเนียมประเพณีในประเทศรัสเซีย ได้แก่ ซาวน่าแบบรัสเซีย (Banya), Khokhloma และ ตุ๊กตาแม่ลูกดก แห่งนิจนีนอฟโกรอด, เทศการฤดูร้อน Sabantuy ของชาวตาตาร์ หรือพิธีกรรมของนักบวชในไซบีเรีย ในปี 2013 มีนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติมาเยือนประเทศรัสเซียเป็นจำนวน 33 ล้านคน ส่งผลให้ประเทศนี้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยมเป็นอันดับที่ 9 ของโลกแ
น ส่งผลให้ประเทศนี้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยมเป็นอันดับที่ 9 ของโลกและเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยมเป็นอันดับที่ 7 ของยุโรป 
ดูเพิ่ม
* รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศรัสเซีย
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Moscow City Guide at the official website of the Mayor of Moscow 
* St Petersburg Official City Guide 
* Karelia Tourist Portal (Solovetsky Islands, Kizhi) 
* Guide to the Golden Ring of Russia 
* Tatarstan Official Guide(including Kazan) 
* Official Rosa Khutor Guide (ski resorts in Sochi) 
* Baikal Tourist Guide 
* Vladivostok City Guide 
* Russia Travel Guide 
* 
* Fully Personalized Itineraries for independent travel in Russia 
* Representing in North America: Russian National Tourist Office
* Federal Agency for Tourism 
* Russia Beyond the Headlines news portal
การอดอาหารเป็นพัก ๆ
การอดอาหารเป็นพัก ๆ ( ) หรือการจำกัดพลังงานแบบอินเทอร์มิตเตนต์ ( ) เป็นคำกว้าง ๆ ที่หมายถึงการจัดตารางเวลาสำหรับการทานอาหารให้มีวงจรระหว่างการอดอาหารโดยสมัครใจ (หรือลดการทานแคลอรี) สลับกับการไม่ได้อดอาหารเป็นช่วงเวลาที่กำหนด เป็นหนึ่งในวิธีการควบคุมอาหารที่มีรอบของช่วงการอดอาหารและการไม่อดอาหารตามเวลาที่กำหนด การอดอาหารเป็นพัก ๆ นี้ เป็นวิธีหนึ่งที่ใช้ในการจำกัดแคลอรีเพื่อการลดน้ำหนักได้

การปฏิบัติและความแตกต่าง
บางคนอาจใช้วิธีการอดอาหารเป็นพัก ๆ เพื่อลดจำนวนแคลอรีและลดน้ำหนัก จากการศึกษาขั้นต้นพบว่า การอดอาหารเป็นพัก ๆ อาจเสี่ยงต่อโรคบางอย่าง
เกณฑ์วิธีการอดอาหารเป็นพัก ๆ อาจแบ่งได้เป็น 2 กลุ่มคือ อดอาหารทั้งวันและจำกัดการกินในช่วงเวลา หรือเรียกว่า TRF
* การอดอาหารทั้งวัน เป็นปกติในช่วงเวลา 1 วัน หรือเรียกว่า Alternate day fasting (ADF) เป็นการอดอาหารวันเว้นวัน คืออดอาหาร 24 ชั่วโมง และสามารถกินอาหารได้ในช่วงเวลา 24 ชั่วโมงถัดมา ส่วนการควบคุมอาหารแบบ 5:2 หมายถึง การกินอาหาร 500–600 แคลอรีในวันที่อดอาหาร 
* การจำกัดเวลารับประทานอาหาร หรือเรียกว่า Time-restricted feeding (TRF) คือการกินอาหารเฉพาะในช่วงเวลาที่กำหนดขึ้นว่ากี่ชั่วโมงในแต่ละวัน รูปแบบทั่วไปของ TRF คือ อดอาหาร 16 ชั่วโมงต่อวัน และมีเวลากินอาหารภายในระยะเวลา 8 ชั่วโมง โดยทั่วไปจะกำหนดเป็นเวลาเดียวกันในแต่ละวัน ยังมีช่วงเวลาการกินที่เข้มงวดน้อยกว่า คือ อดอาหาร 12 ชั่วโมง และกินอาหาร 12 ชั่วโมง หรือหากเข้มงวดกว่าเดิม ก็อาจจะกินอาหารเ
ดอาหาร 12 ชั่วโมง และกินอาหาร 12 ชั่วโมง หรือหากเข้มงวดกว่าเดิม ก็อาจจะกินอาหารเพียงมื้อเดียว ซึ่งอาจหมายถึงอดอาหาร 23 ชั่วโมง
มีคำแนะนำที่แตกต่างกันไปในเรื่องการกินอาหารระหว่างช่วงอดอาหาร บ้างก็ว่ากินได้แต่น้ำเปล่า บ้างก็อนุญาตให้กินชาหรือกาแฟได้ (ปราศจากนมและน้ำตาล) หรือเครื่องดื่ม 0 แคลอรี บ้างก็ว่าอาจดัดแปลงการอดอาหารได้ โดยจำกัดจำนวนแคลอรีที่กินเข้าไป (เช่น กินได้ 20% ของปกติ) ในช่วงอดอาหาร มากกว่าที่จะไม่กินอะไรเลย

การควบคุมอาหารแบบ 5:2 เป็นที่นิยมในสหราชอาณาจักรในปี 2012 หลังจากช่องบีบีซีทู เสนอสารคดี Eat, Fast and Live Longer โดยการขายหนังสือขายดี และได้รับความสนใจอย่างแพร่หลายในที่สุด
จากข้อมุลของการบริการด้านสุขภาพแห่งชาติของอังกฤษ (National Health Service) ในปี 2012 ผู้คนมีความคิดว่าการควบคุมอาหารแบบ 5:2 ควรปรึกษาแพทย์ก่อน เพราะการอดอาหารเช่นนี้อาจถือว่าไม่ปลอดภัย ในสหราชอาณาจักรหนังสือประเภทแทบลอยด์รายงานว่า จากผลการวิจัย อ้างว่า การควบคุมอาหารแบบ 5:2 อาจลดความเสี่ยงต่อการเป็นมะเร็งเต้านม และช่วยทำให้สมองและการทำงานของภูมิคุ้มกันโรคดีขึ้น หรือทำให้อายุยืนขึ้น แต่ก็ไม่มีสิ่งยืนยันข้อพิสูจน์ที่ดีพอนัก

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์และหอสมุดทหารพริตซ์เกอร์
พิพิธภัณฑ์และหอสมุดทหารพริตซ์เกอร์ ( ) เดิมคือ หอสมุดทหารพริตซ์เกอร์ ( ) เป็นทั้งพิพิธภัณฑ์และหอสมุดวิจัยเพื่อการศึกษาประวัติศาสตร์การทหาร ในชิคาโก รัฐอิลลินอย สหรัฐ ซึ่งก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 2003 โดยพันเอก (ไอแอล) เจนนิเฟอร์ เอ็น. พริตซ์เกอร์, ไอแอล เออาร์เอ็นจี (เกษียณ) และรู้จักกันในนามเจมส์ พริตซ์เกอร์ โดยเป็นสถาบันที่ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดสำหรับการศึกษาเรื่อง "พลเมืองทหารเป็นองค์ประกอบสำคัญในการรักษาประชาธิปไตย" ซึ่งเดิมตั้งอยู่ในย่านสตรีเทอร์วิลล์ ที่ 610 เอ็น. ศาลแฟร์แบงก์ ในภายหลังหอสมุดนี้ย้ายไปอยู่ที่ 104 เอส. มิชิแกนอเวนิว ในชิคาโกลูป พิพิธภัณฑ์และหอสมุดแห่งนี้ได้รับการสนับสนุนจากการบริจาคและการเป็นสมาชิก

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* Front & Center with John Callaway archive at the Pritzker Military Museum & Library pdf 
* John Callaway discusses The Politics of War with Bruce DuMont at the Pritzker Military Museum & Library
* Organizational Profile – National Center for Charitable Statistics (Urban Institute)
ยัสนายาปอลยานา
ยัสนายาปอลยานา ( , แปลว่า: "Bright Glade") เป็นพิพิธภัณฑ์บ้านนักเขียนซึ่งเป็นบ้านเดิมของนักเขียน เลโอ ตอลสตอย อยู่ห่างจากเมืองตูลา ไปทางตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 12 กิโลเมตร (7.5 ไมล์) และอยู่ห่างจากกรุงมอสโก 200 กิโลเมตร (120 ไมล์)

ตอลสตอยเกิดที่บ้านนี้ เขาใช้ที่นี้เขียนนวนิยายเรื่อง สงครามและสันติภาพ และ อันนา คาเรนินา เขาถูกฝังอยู่ใกล้ ๆ ที่นี้ ตอลสตอยเรียกยัสนายาปอลยานาว่าเป็น "ป้อมปราการวรรณกรรมที่ไม่สามารถเข้าถึงได้"
ในเดือนมิถุนายนปี 1921 ยัสนายาปอลยานาได้กลายเป็นทรัพย์สินของรัฐและกลายเป็นพิพิธภัณฑ์รำลึกอย่างเป็นทางการ โดยผู้อำนวยการแรกคืออะเลคซันดรา ตอลสตายา บุตรสาวของเลโอ ตอลสตอย 
ผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์คนปัจจุบันคือเหลนของเหลนของตอลสตอย วลาดีมีร์ ตอลสตอย พิพิธภัณฑ์จัตแสดงของใช้ส่วนตัวของตอลสตอย รวมทั้งห้องสมุดที่มีหนังสือกว่า 22,000 เล่ม และสวนสาธารณะที่มีหลุมฝังศพไม่มีอะไรตกแต่งของตอลสตอย
ในเดือนตุลาคมปี 1941 ขณะที่ทหารเยอรมันบุกกรุงมอสโก ลัง 110 ลังที่เต็มไปด้วยทรัพย์สินของพิพิธภัณฑ์ถูกย้ายจากกรุงมอสโกแล้วไปที่เมืองตอมสค์ ที่ดินถูกครอบครองโดยเยอรมันเป็นเวลา 45 วัน โดยเปลื่ยนบ้านของตอลสตอยให้เป็นโรงพยาบาลและทหารเยอรมันที่เสียชีวิตในโรงพยาบาลถูกฝังอยู่รอบ ๆ หลุมฝังศพของตอลสตอย ระหว่างการยึดครองเกิดเพลิงไหม้ที่ชั้นบนของบ้าน หลังสงครามบ้านของตอลสตอยก็ได้รับการบูรณะให้เหมือนกับที่ตอลสตอยเคยอาศัยอยู่ที่นั่น โซเวียตใช้เหตุการณ์นี้เป็นโฆษณาชวนเชื่อว่าชาวเยอรมันไม่สนใจคุณค่าทางวัฒนธรรมของบ้านนี้ ดั่งในภาพยนตร์สารคดีสงครามในปี 1942 เรื่อง ราซกรอมเนเมซคีฮ์วอยสคปอดมอสควอย 
อ้างอิง
บรรณานุกรม
* Suzanne Massie, Land of the Firebird, the Beauty of Old Russia, Simon and Schuster, New York 1980.
* Aleksey Zveryev and Vladimir Tunimanov, Lev Tolstoy, Moldaya Gvardiya Publishers, Moscow, 2007 , .

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* Travel article in www.theglobaldispatches.com 
* Museum-estate of Leo Tolstoy "Yasnaya Polyana" at Google Cultural Institute
ค้างคาวเผือก
ค้างคาวเผือก หรือ ขนมค้างคาว เป็นอาหารที่ทำมาจากเผือก กุ้ง แป้ง โดยปั้นเป็นสามเหลี่ยมแล้วนำไปทอด และกินกับอาจาด

ขนมค้างคาวเป็นขนมชาววังที่ได้รับความนิยม เพราะเป็นเครื่องเสวยตั้งแต่สมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ในตำรา แม่ครัวหัวป่าก์ ระบุว่ามีมาตั้งแต่ก่อนตั้งกรุงรัตนโกสินทร์

อ้างอิง
จังหวัดของประเทศสเปน
ประเทศสเปนและแคว้นปกครองตนเองของประเทศสเปนแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น จังหวัด (สเปนและ ; ; ) รวมทั้งหมด 50 จังหวัด ระบบจังหวัดของสเปนได้รับการรับรองในรัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1978 แต่มีต้นกำเนิดย้อนไปได้ถึง ค.ศ. 1833 เซวตา, เมลียา และปลาซัสเดโซเบรานิอาไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดใด
รายชื่อ
{|class="wikitable sortable"
|-
!scope="col"| ชื่อจังหวัด
!scope="col"| เมืองหลัก
!scope="col"| แคว้นปกครองตนเอง
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|-
| 
| 
| 
|}
จังหวัดของประเทศปานามา
ประเทศปานามาแบ่งออกเป็น 10 จังหวัดหรือโปรบินเซีย ( ) และเขตชนพื้นเมืองหรือโกมาร์กัสอินดิเฮนัส ( ) ซึ่งมักนิยมเรียกย่อว่าโกมาร์กา ( ) อีก 3 เขตซึ่งมีฐานะเทียบเท่ากับจังหวัด นอกจากจังหวัดและเขตดังกล่าวแล้วแล้วยังมีเขตชนพื้นเมืองอีก 2 แห่งที่มีฐานะเทียบเท่ากับเทศบาลหรือกอร์เรฮิมิเอนโต ( ) และอยู่ใต้การปกครองของจังหวัดอีกชั้นหนึ่ง
จังหวัด
{| class="wikitable sortable"
|-
! จังหวัด
! เมืองหลัก
! พื้นที่ (ตารางกิโลเมตร) 
! ประชากร (2010) 
! ธง
|-
| โบกัสเดลโตโร
| โบกัสเดลโตโร
| 4,657.2
| 125,461
| 
|-
| ชิริกิ
| ดาบิด
| 6,490.9
| 416,873
| 
|-
| โกเกล
| เปโนโนเม
| 4,949.6
| 233,708
| 
|-
| โกลอน
| โกลอน
| 4,575.5
| 241,928
| 
|-
| ดาริเอน
| ลาปัลมา
| 11,892.5
| 48,378
| 
|-
| เอร์เรรา
| ชิเตร
| 2,362.0
| 109,955
| 
|-
| โลสซันโตส
| ลัสตาบลัส
| 3,809.4
| 89,592
| 
|-
| ปานามา
| ปานามาซิตี
| 8,409.3
| 1,249,032
| 
|-
| ปานามาตะวันตก
| ลาชอร์เรรา
| 2,880.1
| 464,038
| 
|-
| เบรากวส
| ซานเตียโกเดเบรากวส
| 10,587.5
| 226,991
| 
|}
เขตชนพื้นเมือง (โกมาร์กา)
ระดับจังหวัด
{| class="wikitable sortable"
|-
! เขตชนพื้นเมือง
! เมืองหลัก
! พื้นที่ (ตารางกิโลเมตร) 
! ประชากร (2010) 
! ธง
|-
| เอมเบรา
| อูนิออนโชโก
| 4,393.9
| 10,001
| 
|-
| กูนายาลา
| เอลปอร์เบนีร์
| 2,358.2
| 33,109
| 
|-
| งอเบ-บูเกล
| ชิชิกา
| 6,814.2
| 156,747
| 
|}
ระดับเทศบาล
{| class="wikitable sortable"
|-
!Comarca
!จังหวัด
! พื้นที่ (ตารางกิโลเมตร) 
! ประชากร (2010) 
! ธง
|-
| กูนาเดมาดุงกันดิ|| ปานามา
| 2,075.9
| 4,271 || 
|-
| กูนาเดวาร์กันดิ|| ดาเรียน
| 956.4
| 1,914 ||
|}
อ้างอิง
จังหวัดปานามา
จังหวัดปานามา ( ; ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศปานามา เมืองหลักของจังหวัดปานามาได้แก่ปานามาซิตี ซึ่งก็เป็นเมืองหลวงของประเทศปานามาด้วยเช่นกัน

การปกครอง
ปัจจุบันจังหวัดปานามาแบ่งการปกครองออกเป็น 6 อำเภอหรือดิสตริโต ( ) และ 55 เทศบาลหรือกอร์เรฮิมิเอนโต ( ) อำเภอ 5 อำเภอที่อยู่ทางทิศตะวันตกของคลองปานามาแยกตัวออกเป็นจังหวัดปานามาตะวันตกเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2014
อำเภอ
{| class="sortable wikitable"
!อำเภอ 
!พื้นที่ (ตารางกิโลเมตร)
!ประชากร โดยประมาณ ปี 2010 
!ประชากร โดยประมาณ ปี 2019 
|-
| บัลโบอา
| align="right" |333
| align="right" |2,911
| align="right" |3,332
|-
| เชโป
| align="right" |4,937
| align="right" |49,385
| align="right" |59,382
|-
| ชิมัน
| align="right" |1,046
| align="right" |3,594
| align="right" |3,531
|-
| ปานามา
| align="right" |2,031
| align="right" |989,100
| align="right" |1,183,333
|-
| ซานมิเกลิโต
| align="right" |50
| align="right" |336,074
| align="right" |375,409
|-
| ตาโบกา
| align="right" |12
| align="right" |1,193
| align="right" |1,387
|}
เทศบาล
{| class="wikitable"
|-
! อำเภอ
! เทศบาล
! ที่ตั้งตัวอำเภอ
|-
| บัลโบอา
| ซานมิเกล ลาเอนเซนาดา ลาเอสเมรัลดา ลากิเนอา เปโดรกอนซาเลซ และซาโบกา
| ซานมิเกล
|-
| เชโป
| เชโป กัญญิตา เชปิโย เอลยาโน ลัสมาร์การิตัส ซานตากรุซเดชินินา มาดุงกันดิ และตอร์ติ
| เชโป
|-
| ชิมัน
| ชิมัน บรูฮัส กอนซาโลบัสเกซ ปาซิกา และอูนิออนซานเตญญา
| ชิมัน
|-
| ปานามา
| เบย์นติกัวร์โตเดดิซิเอมเบร อันกอน เบยาบิสตา เบตาเนีย กาลิโดเนีย ชิลิเบร กูรุนดู เอลชอร์ริโย ฮวนดิอัซ ลัสกุมเบรส ลัสมัญญานิตัส ปาโกรา ปาร์เกเลเฟเบร เปเดรกัล ปูเอโบลนูเอโบ ริโออาบาโฮ ซานเฟลิเป ซานฟรานซิสโก ซานมาร์ติน ซานตาอานา โตกูเมน อัลกัลเดดิอัซ เอร์เนสโตกอร์โดบากัมโปส และไกมิติโย
| ปานามาซิตี 1 
|-
นา โตกูเมน อัลกัลเดดิอัซ เอร์เนสโตกอร์โดบากัมโปส และไกมิติโย
| ปานามาซิตี 1 
|-
| ซานมิเกลิโต
| อาเมเลียเดนิสเดอิกาซา เบลิซาริโอปอร์รัส โฮเซโดมิงโกเอสปินาร์ มาเตโออิตูร์รัลเด บิกตอเรียโนโลเรนโซ อาร์นุลโฟอาเรียส เบลิซาริโอฟริอัส โอมาร์ตอร์ริโฮส และรูฟินาอัลฟาโร
| ซานมิเกลิโต 2 
|-
| ตาโบกา
| ตาโบกา โอโตเกออกซิเดนเต และโอโตเกโอริเอนเต
| ตาโบกา
|}
* 1 เทศบาลทั้งหมดในอำเภอปานามารวมกันเป็นปานามาซิตี 
* 2 เทศบาลทั้งหมดในอำเภอซานมิเกลิโตรวมกันเป็นซานมิเกลิโต
จังหวัดอังการา
อังการา ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศตุรกี และเป็นที่ตั้งของกรุงอังการา เมืองหลวงของประเทศ

ประชากรศาสตร์

อำเภอ

อ้างอิง
จังหวัดอันทัลยา
อันทัลยา ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศตุรกี ตั้งอยู่ติดกับทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและเทือกเขาทอรัสทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ จังหวัดอันทัลยาเป็นหนึ่งในจังหวัดที่มีความสำคัญต่อตุรกีทางด้านการท่องเที่ยว สามารถดึงดูดนักท่องเที่ยวถึงร้อยละ 30 ของการมาที่ตุรกี

อ้างอิง
เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติมอสโก
เป็นสถานที่จัดงานเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติมอสโกเป็นประจำ]]
 ที่ตั้งอนุสาวรีย์พุชกินที่มีชื่อเสียงและโรงภาพยนตร์รอสซียา ในปี 1984]]
เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติมอสโก ( , translit. Moskóvskiy myezhdoonaródniy kinofyestivál; อักษรย่อ MIFF) เป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่จัดขึ้นในกรุงมอสโก จัดขึ้นครั้งแรกในปี 1935 และเริ่มจัดเป็นประจำตั้งแต่ปี 1959 ตั้งแต่จัดงานในปี 1959 เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติมอสโกจะจัดงานทุก ๆ สองปีในเดือนกรกฎาคมสลับกับเทศกาลคาร์โลวีวารี ก่อนที่เทศกาลนี้จะเปลี่ยนเป็นจัดงานเป็นประจำทุกปีตั้งแต่ปี 1995
รางวัลยอดเยี่ยมของเทศกาลนี้คือรูปปั้นของนักบุญจอร์จที่ฆ่ามังกรซึ่งเป็นตราประจำกรุงมอสโก Nikita Mikhalkov เป็นประธานจัดงานเทศกาลตั้งแต่ปี 2000 ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา รางวัล Stanislavsky Award- "I Believe. Konstantin Stanislavsky" สำหรับความสำเร็จในการแสดงได้มอบให้กับนักแสดงเช่น Jack Nicholson, Jeanne Moreau, Meryl Streep, Harvey Keitel, Fanny Ardant, Daniel Olbrychski, Gérard Depardieu, Oleg Yankovsky, Isabelle Huppert, Emmanuelle Beart, Helen Mirren ในปี 2012 รางวัลนี้ได้มอบให้กับนักแสดงหญิงชาวฝรั่งเศส กาทรีน เดอเนิฟว์ ในปี 2012 กรรมการนำโดยผู้กำกับชาวบราซิล Hector Babenco และในบรรดากรรมการเป็นผู้สร้างภาพยนตร์ที่มีชื่อเสียงจากประเทศต่าง ๆ เช่น
Babenco และในบรรดากรรมการเป็นผู้สร้างภาพยนตร์ที่มีชื่อเสียงจากประเทศต่าง ๆ เช่น Jean Marc Barr ผู้กำกับและนักแสดงชาวฝรั่งเศสที่มีชื่อเสียง, Javor Gardev ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวบัลแกเรีย, Adriana Chiesa di Palma ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์จากอิตาลี, Sergei Loban จากรัสเซีย โดยประธานคณะกรรมการตัดสิน "ภาพรวม" เป็นผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ Marina Razbezhkina (รัสเซีย) ผู้อำนวยการจัดเทศกาลคือ Kirill Razlogov 
อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* Official site of the MIFF
* Moscow Film Festival Archives by year
* History of Moscow International Film Festival
จังหวัดอากูซันเดลนอร์เต
จังหวัดอากูซันเดลนอร์เต (บูตูอาโนน: Probinsya hong Agusan del Norte; เซบัวโน: Amihanang Agusan) เป็นจังหวัดในเขตคารากา ประเทศฟิลิปปินส์ มีเมืองหลักชื่อว่าคาบัดบารัน อาณาเขตติดต่อกับจังหวัดฮีลากังซูรีเกาทางทิศเหนือ ติดกับจังหวัดตีโมกซูรีเกาทางทิศตะวันออก ติดกับจังหวัดตีโมกอากูซันทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ติดกับจังหวัดคันลูรังมีซามิสทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และติดกับอ่าวบูตูอันทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ

ตอนกลางของจังหวัดเป็นจุดกำเนิดของแม่น้ำอากูซัน ซึ่งเป็นแม่น้ำที่ยาวอันดับที่สามของประเทศ ปากแม่น้ำตั้งอยู่ที่อ่าวบูตูอัน ภูมิประเทศรอบ ๆ แม่น้ำเป็นที่ราบ ส่วนภูเขาปรากฏในพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงเหนือและตะวันตก
จังหวัดมีทะเลสาบที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ของประเทศ ชื่อว่า ทะเลสาบมาอีนิต ตั้งอยู่ทางตอนเหนือใกล้กับเขตจังหวัดฮีลากังซูรีเกา

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* Official website of the Provincial Government of Agusan del Norte
ไทยทึ่ง
ไทยทึ่ง WOW! THAILAND เป็นรายการโทรทัศน์ประเภทสารคดีท่องเที่ยว ที่นำเสนอเรื่องราวและสิ่งต่าง ๆ ที่น่าทึ่งจากทั้ง 77 จังหวัดทั่วไทย ผลิตโดยจีเอ็มเอ็มทีวี ออกอากาศทุกวันอาทิตย์ เวลา 11.00 - 12.00 น. และนำเสนอไฮไลต์สั้นๆ ในรายการ ข่าวใหญ่ไทยแลนด์ ทุกวันจันทร์ - ศุกร์ เวลา 17.50 - 18.00 น. ทางช่องจีเอ็มเอ็ม 25 ตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2561
== ประวัติรายการ == 
ไทยทึ่ง เดิมเคยออกอากาศในชื่อ เมดอินไทยแลนด์ ยกระดับกระชับสยาม ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2555 จนถึง พ.ศ. 2557 โดยนำเสนอเรื่องราวสาระความรู้เรื่องราวน่าทึ่ง ทั้งอาชีพแปลก ของดีของเด่นประจำจังหวัดทั้ง 77 จังหวัดมาให้ผู้ชมได้รู้ได้เห็นได้ทึ่ง และได้ภาคภูมิใจในความเป็นไทย ทั้งเรื่องศิลปะวัฒนธรรม อาหารการกิน อาชีพแปลก ๆ น่าทึ่งจากภูมิปัญญาชาวบ้าน รวมทั้งออกเดินทางไปตามสถานที่ต่าง ๆ เพื่อรวมเรื่องราวน่าทึ่งทั่วทั้งประเทศไทย ในช่วงที่ออกอากาศมีการเปลี่ยนแปลงพิธีกรเสริมมาแล้วมากมาย โดยที่ โน้ต เชิญยิ้ม ยังคงรับหน้าที่เป็นพิธีกรหลัก
ปัจจุบันรายการได้กลับมาออกอากาศอีกครั้งในชื่อ ไทยทึ่ง ทางช่องจีเอ็มเอ็ม 25 โดยยังคงรูปแบบรายการเป็นการนำเสนอเรื่องราวและสิ่งต่าง ๆ ที่น่าทึ่งจากทั้ง 77 จังหวัดทั่วไทย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องแปลก ทั้งคน สัตว์ สิ่งของ หรือเรื่องราวเกี่ยวกับอาชีพที่มาจากภูมิปัญญาคนไทย รวมถึงร้านอาหารเด็ด ๆ ไอเดียแปลก และสถานที่สุดทึ่งทั่วไทย โดยที่พิธีกรจะพาไปชิมกันถึงที่ไม่ว่าจะใกล้หรือไกลแค่ไหน และพาไปชมสถานที่สุดทึ่งทั่วไทยที่ถึงแม้ว่าผู้ชมอาจจะเคยได้ยินชื่อ เคยผ่าน หรือเคยไป แต่ก็อาจไม่รู้ว่าสถานที่นั้น ๆ มีเรื่องราวสุดทึ่งซ่อนอยู่ โดยนำพิธีกรรุ่นใหม่ไฟแรงที่เคยมีประสบการณ์ในรายการประเภทอื่น ๆ มารับหน้าที่ดำเนินรายการ เริ่มวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2561
พิธีกร
พิธีกรในปัจจุบัน
* ชัชชวิศ เตชะรักษ์พงศ์ (วิคเตอร์) – 1 กรกฎาคม 2561 - ปัจจุบัน
* ณฉัตร จันทพันธ์ (นิกกี้) – 1 กรกฎาคม 2561 - ปัจจุบัน
* เลโอ โซสเซย์ (เลโอ) – 1 กรกฎาคม 2561 - ปัจจุบัน
* เมธาวี พิเชฐชัยยุทธ์ (นาวว์) – 1 กรกฎาคม 2561 - ปัจจุบัน
* ณัฐรัชต์ ก้อนแก้ว (แชมป์) 1 กรกฎาคม 2561 - ปัจจุบัน
* ศิวกร เลิศชูโชติ (กาย) 1 กรกฎาคม 2561 - ปัจจุบัน
* ธนบูลย์ วัลลภศิรินันท์ (นะ) 1 กรกฎาคม 2561 - ปัจจุบัน
พิธีกรในอดีต
* บำเรอ ผ่องอินทรกุล (โน้ต เชิญยิ้ม) – พ.ศ. 2555 - 16 มิถุนายน 2557
* เจตริน วรรธนะสิน (เจ) – พ.ศ. 2555
* พิมพ์ลดา ไชยปรีชาวิทย์ (แพร) – พ.ศ. 2555
* รุ่งธรรม พุ่มสีนิล (รุ่ง) – พ.ศ. 2555
* ผดุง ทรงแสง (แจ๊ส ชวนชื่น) – พ.ศ. 2555 
* วชิรกรัณฑ์ วชิรศรัณย์ภัทร (ภาคย์) – 4 ธันวาคม 2555 - 16 มิถุนายน 2557
* ชัยนนท์ จันทร์เต็ม (อ๊อฟ) – 17 มิถุนายน 2557 - 26 สิงหาคม 2557
รางวัล
{| class="wikitable" style="text-align:center;" width=100%
! width=10%| ปี พ.ศ.
! width=25%| รายการประกาศรางวัล
! width=25%| สาขา
! width=10%| ผล
! width=10%| ในชื่อ
|-
| rowspan="1" | 2555
| รางวัลเมขลา (รางวัลสมาคมผู้สื่อข่าวบันเทิงแห่งประเทศไทย ประจำปี พ.ศ. 2555)
| รายการส่งเสริมอาชีพและภูมิปัญญาชาวบ้านดีเด่นยอดนิยม
| 
| rowspan="2" | เมดอินไทยแลนด์ ยกระดับกระชับสยาม 
|-
| rowspan="1" | 2556
| รางวัลพิฆเนศวร (รางวัลวิทยุโทรทัศน์แห่งชาติ ครั้งที่ 2 ปี 2556)
| รายการส่งเสริมธุรกิจและอุตสาหกรรมดีเด่น
| 
|}

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* 
* ไทยทึ่ง ที่ gmm25.com
จังหวัดคาปูลูอังดีนากัต
จังหวัดคาปูลูอังดีนากัต (เซบัวโน: Mga Isla sa Dinagat; ซูรีเกา: Mga Puyo nan Dinagat) เป็นจังหวัดหมู่เกาะในเขตคารากา ประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของอ่าวเลเต มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดเลเตทางทิศตะวันตก และติดกับเกาะมินดาเนาทางทิศใต้ เกาะที่สำคัญคือเกาะดีนากัต มีความยาวแนวเหนือ-ใต้ประมาณ จังหวัดนี้ถูกจัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 2006 โดยเป็นจังหวัดที่ใหม่เป็นอันดับที่สองของประเทศ รองจากจังหวัดคันลูรังดาเบาที่จัดตั้งในปี ค.ศ. 2013 จุดที่สูงที่สุดในจังหวัดอยู่ที่ภูเขาเรโดนโด ระดับความสูง จากระดับน้ำทะเล

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* Charter of the Province of Dinagat Islands (Republic Act No. 9355)
Lopadotemachoselachogaleokranioleipsanodrimhypotrimmatosilphioparaomelitokatakechymenokichlepikossyphophattoperisteralektryonoptekephalliokigklopeleiolagoiosiraiobaphetraganopterygon
Lopado&shy;temacho&shy;selacho&shy;galeo&shy;kranio&shy;leipsano&shy;drim&shy;hypo&shy;trimmato&shy;silphio&shy;parao&shy;melito&shy;katakechy&shy;meno&shy;kichl&shy;epi&shy;kossypho&shy;phatto&shy;perister&shy;alektryon&shy;opte&shy;kephallio&shy;kigklo&shy;peleio&shy;lagoio&shy;siraio&shy;baphe&shy;tragano&shy;pterygon เป็นอาหารที่แต่งขึ้น ปรากฏอยู่ใน Assemblywomen สุขนาฏกรรมของอริสโตฟานเนส
คำนี้เกิดจากการทับศัพท์ของคำภาษากรีก λοπαδο&shy;τεμαχο&shy;σελαχο&shy;γαλεο&shy;κρανιο&shy;λειψανο&shy;δριμ&shy;υπο&shy;τριμματο&shy;σιλφιο&shy;καραβο&shy;μελιτο&shy;κατακεχυ&shy;μενο&shy;κιχλ&shy;επι&shy;κοσσυφο&shy;φαττο&shy;περιστερ&shy;αλεκτρυον&shy;οπτο&shy;κεφαλλιο&shy;κιγκλο&shy;πελειο&shy;λαγῳο&shy;σιραιο&shy;βαφη&shy;τραγανο&shy;πτερύγων หนังสือ Liddell & Scott แปลคำนี้ว่า "name of a dish compounded of all kinds of dainties, fish, flesh, fowl, and sauces." ซึ่งในภาษาไทยคือ "ชื่อของอาหารที่ประกอบด้วย โอชะ, ปลา, เนื้อ, ไก่, และซอสทุกชนิด"
คำนี้ในภาษากรีกประกอบด้วยอักษร 172 ตัวและ 78 พยางค์ คำทับศัพท์ประกอบด้วยอักษรละติน 182 ตัว ทำให้เป็นคำที่ยาวที่สุดที่ปรากฏในวรรณกรรมตามบันทึกสถิติโลกกินเนสส์

อ้างอิง
จังหวัดซูรีเกาเดลซูร์
จังหวัดซูรีเกาเดลซูร์ (ซูรีเกา: Probinsya nan Surigao del Sur; เซบัวโน: Habagatang Surigao) เป็นจังหวัดในเขตคารากา ประเทศฟิลิปปินส์ มีเมืองหลักชื่อว่า ตันดัก จังหวัดนี้ตั้งอยู่ทางชายฝั่งตะวันออกของเกาะมินดาเนา ติดกับทะเลฟิลิปปินทางทิศตะวันออก มีร่องลึกฟิลิปปินส์ซึ่งเป็นหนึ่งในร่องลึกที่ลึกที่สุดในโลก ส่วนทางทิศตะวันตกมีแนวเทือกเขาดีวาตา ซึ่งเป็นพรมแดนธรรมชาติที่กั้นออกจากจังหวัดอื่น ๆ

สถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญ ได้แก่ น้ำตกตีนุยอัน หรือ "น้ำตกไนแอการาน้อยแห่งฟิลิปปินส์" เป็นน้ำตกขนาดใหญ่สามชั้น สูง 55 เมตร กว้าง 95 เมตร

ภูมิอากาศ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* Local Governance Performance Management System 
* Surigao del Sur provincial profile at Philippine Provincial Profiles
จังหวัดอากูซันเดลซูร์
จังหวัดอากูซันเดลซูร์ (บูตัวนอน: Probinsya hong Agusan del Sur; เซบัวโน: Habagatang Agusan) เป็นจังหวัดในเขตคารากา ประเทศฟิลิปปินส์ มีเมืองหลักชื่อว่าโปรสเปรีดัด มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดฮีลากังอากูซัน, ตีโมกซูรีเกา, ซีลางังดาเบา, ดาเบาเดโอโร, ฮีลากังดาเบา, บูคิดโนน และซีลางังมีซามิส

ชื่อ "อากูซัน" เพี้ยนมาจากสำเนียงภาษาถิ่นที่ออกเสียงว่า อากาซัน แปลว่า "ดินแดนที่น้ำไหล" ซึ่งสื่อถึงแม่น้ำอากูซัน มีความยาว 250 กิโลเมตร และไหลลงสู่อ่าวบูตูอัน เป็นแม่น้ำที่ใหญ่เป็นอันดับที่สามของประเทศ และเป็นเส้นทางเดินเรือของชาวสเปนไปยังพื้นที่ตอนในของมินดาเนาตะวันออกเฉียงเหนือ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* เว็บไซต์จังหวัดอย่างเป็นทางการ
* More info about Agusan del Sur at the Agusan–Surigao Historical Archive( 2009-10-24)
จะห่วยจะชุ่ย พี่ขอลุยด้วยใจ
จะห่วยจะชุ่ย พี่ขอลุยด้วยใจ ( ) เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวชีวประวัติสุขนาฏกรรม-ชีวิตกำกับและผลิตโดยทิม เบอร์ตันและนำแสดงโดยจอห์นนี่ เดปป์ในบทเอ็ด วูด ผู้กำกับภาพยนตร์เกินวิสัย ภาพยนตร์นี้เกี่ยวข้องกับช่วงชีวิตของวูดที่เขาได้ผลิตภาพยนตร์ที่เป็นที่รู้จักดีที่สุดรวมถึงความสัมพันธ์กับนักแสดง เบลา ลูโกซี รับบทโดยมาร์ติน แลนเดา นอกจากนี้ ซาราห์ เจสสิกา พาร์กเกอร์ แพททรีเซีย อาร์เคว็ตต์ เจฟฟรีย์ โจนส์ และ บิล เมอร์เรย์ รับบทเป็นเป็นหนึ่งในตัวละครรองของเรื่อง
บทภาพยนตร์ถูกเขียนโดยสก็อตต์ อเล็กซานเดอร์ และ แลร์รี คาราสซิอวสกีเมื่อพวกเขาเป็นนักศึกษาที่สำนักวิชาศิลปะภาพยนตร์ยูเอสซี อเล็กซานเดอร์และคาราสซิอวสกีได้ตกลงกับเบอร์ตันและเดนีส ดี โนวีเพื่อผลิตภาพยนตร์ชีวประวัติของเอ็ด วูด และไมเคิล เลห์แมนน์เป็นผู้กำกับ เนื่องจากมีกำหนดการซ้ำซ้อนกับภาพยนตร์มนต์ร็อคหัวโจกตัวแสบทำให้เลห์แมนน์ต้องพ้นจากตำแหน่งผู้กำกับซึ่งได้รับการสานต่อโดยเบอร์ตัน
จะห่วยจะชุ่ย พี่ขอลุยด้วยใจ แต่เดิมได้รับการพัฒนาโดยโคลัมเบียพิกเจอส์ แต่สตูดิโอได้ยกเลิกจากการตัดสินใจของที่เบอร์ตันที่จะถ่ายทำในรูปแบบภาพยนตร์ขาวดำ ภาพยนตร์ถูกรับช่วงต่อโดยเดอะวอลต์ดิสนีย์สตูดิโอส์โดยสตูดิโอของทัชสโตนพิกเจอส์ซึ่งเป็นบริษัทลูกเป็นผู้ผลิตภาพยนตร์ ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จในเชิงวิจารณ์แต่ล้มเหลวทางรายได้โดยทำรายได้เพียง 5.9 ล้านเหรียญสหรัฐ จากงบประมาณ 18 ล้านเหรียญสหรัฐ ภาพยนตร์ได้รับรางวัลอะแคเดมีสองรางวัลโดยแลนเดาได้รับรางวัลนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม และ ริก เบเคอร์ (ผู้ออกแบบการแต่งหน้าด้วยเทคนิคพิเศษของแลนเดา) วี นีล และยอลันดา ทูซซิเอง ได้รับรางวัลแต่งหน้ายอดเยี่ยม

อ้างอิง
จังหวัดซูรีเกาเดลนอร์เต
จังหวัดซูรีเกาเดลนอร์เต (ซูริเกานอน: Probinsya nan Surigao del Norte; เซบัวโน: Amihanang Surigao; สเปน: Provincia de Surigao del Norte) เป็นจังหวัดในเขตคารากา เกาะมินดาเนา ประเทศฟิลิปปินส์ มีเมืองหลักชื่อว่าซูรีเกาซิตี ตัวจังหวัดประกอบด้วยเกาะซีอาร์เกา, เกาะบูคัสแกรนเดในทะเลฟิลิปปิน และพื้นที่ปลายสุดทางตะวันออกเฉียงเหนือของมินดาเนา มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดฮีลากังอากูซันและจังหวัดตีโมกซูรีเกาทางทิศใต้

จังหวัดซูรีเกาเดลนอร์เตเป็นจังหวัดที่อยู่เกือบเหนือสุดของมินดาเนา และเป็นศูนย์กลางการขนส่งที่สำคัญระหว่างวิซายัสและมินดาเนา โดยจะมีเรือข้ามฟากให้บริการผ่านทางช่องแคบซูรีเกา
ภูมิอากาศ
ไม่มีฤดูแล้งที่ชัดเจน แต่จะมีฝนตกมากในช่วงเดือนพฤศจิกายน-มกราคม

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* Philippine Standard Geographic Code 
* Local Governance Performance Management System 
* Surigao del Norte provincial profile at Philippine Provincial Profiles
ชิ้น ศิลปบรรเลง
คุณหญิงชิ้น ศิลปบรรเลง (5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2449 – 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2531) เป็นนักดนตรีไทย นักแต่งเพลงชาวไทย และยังได้รับยกย่องให้เป็น ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีไทย) ประจำปี พ.ศ. 2530

ประวัติ.
คุณหญิงชิ้น เป็นบุตรีของหลวงประดิษฐไพเราะ (ศร ศิลปบรรเลง) และนางโชติ ศิลปบรรเลง เกิดที่บ้านหน้าวังบูรพาภิรมย์ เมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2449 มีพี่น้องร่วมบิดามารดา 7 คน คือ
# เด็กหญิงสร้อยไข่มุกด์ ศิลปบรรเลง - ถึงแก่กรรมตั้งแต่ยังเด็ก
# เด็กหญิงศุกร์ดารา ศิลปบรรเลง - ถึงแก่กรรมตั้งแต่ยังเด็ก
# คุณหญิงชิ้น ศิลปบรรเลง
# นางมหาเทพกษัตรสมุห (บรรเลง สาคริก)
# เด็กชายศิลปสราวุธ ศิลปบรรเลง - ถึงแก่กรรมตั้งแต่ยังเด็ก
# นายประสิทธิ์ ศิลปบรรเลง
# นางชัชวาลย์ จันทร์เรือง

และมีพี่น้องร่วมบิดา ซึ่งเกิดจากคุณแม่ฟู อีก 5 คน คือ 
# นางภัลลิกา ศิลปบรรเลง
# เด็กชายแดง ศิลปบรรเลง - ถึงแก่กรรมตั้งแต่ยังเด็ก
# นายขวัญชัย ศิลปบรรเลง
# นาวาเอกสมชัย ศิลปบรรเลง
# นายสนั่น ศิลปบรรเลง

คุณหญิงชิ้น สำเร็จการศึกษาระดับชั้นมัธยมปีที่ 8 จากโรงเรียนราชินี เมื่อปี พ.ศ. 2466
การทำงาน
คุณหญิงชิ้น รับราชการโดยสอบได้วุฒิครู พ.ม. ใน พ.ศ. 2483 ได้ยึดอาชีพเป็นครูมาตลอดจนเกษียณอายุ โดยเริ่มรับราชการเป็นครูที่โรงเรียนเบญจมาราชาลัย ตั้งแต่ พ.ศ. 2476 ถึง พ.ศ. 2477 ได้ย้ายไปสอนที่โรงเรียนนาฎดุริยางค์ กรมศิลปากร ในฐานะผู้เริ่มก่อตั้งโรงเรียนร่วมกับหลวงวิจิตรวาทการ ดำรงตำแหน่งหัวหน้าแผนกนาฎดุริยางค์เป็นเวลา 20 ปี ต่อมาในปี พ.ศ. 2497 จึงย้ายมาประจำอยู่ที่โรงเรียนฝึกหัดครูพระนคร สังกัดกรมการฝึกหัดครู พ.ศ. 2504 ได้รับทุนไปดูงานด้านโทรทัศน์เพื่อการศึกษา ณ ประเทศอิตาลี ประเทศอังกฤษ และประเทศอเมริกา กลับมาแล้วย้ายไปประจำอยู่โรงเรียนฝึกหัดครูธนบุรี แล้วย้ายไปประจำที่วิทยาลัยวิชาการศึกษาประสานมิตร จนเกษียณอายุเมื่อ พ.ศ. 2509 จนกระทั่
้ายไปประจำที่วิทยาลัยวิชาการศึกษาประสานมิตร จนเกษียณอายุเมื่อ พ.ศ. 2509 จนกระทั่งปี พ.ศ. 2525 ดำรงตำแหน่งประธานมูลนิธิหลวงประดิษฐ์ไพเราะ คุณหญิงชิ้น เรียนดนตรีจากบิดาโดยตรงชำนาญทั้งการบรรเลง ขับร้อง ประพันธ์บทเพลง จนแม้แต่การบันทึกบทเพลงลงเป็นโน้ตแบบต่าง ๆ เป็นผู้รวบรวมผลงานจากบิดาไว้มากที่สุดแล้วถ่ายทอดให้แก่ศิษย์อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย มีความอุตสาหะ อดทนเป็นยอดเยี่ยมและเป็นครูที่ประเสริฐที่สุดคนหนึ่ง ทำหน้าที่ครูอย่างสมบูรณ์แบบ ด้วยการตั้งใจสอนและเสียสละเพื่อศิษย์เป็นอันมาก เป็นผู้ร่วมงานก่อตั้งวงดนตรีของคุรุสภา เป็นกรรมการจัดบทวิทยุโรงเรียน ก่อตั้งโรงเรียนนาฎศิลป์และดนตรีผกาวลี และร่วมงานบันทึกเพลงกับมหาวิทยาลัยในต่างประเทศ โดยเฉพาะมหาว
ฎศิลป์และดนตรีผกาวลี และร่วมงานบันทึกเพลงกับมหาวิทยาลัยในต่างประเทศ โดยเฉพาะมหาวิทยาลัยแห่งมลรัฐคาลิฟอร์เนีย (ยูซีเอสเอ) รวมทั้งเป็นกำลังสำคัญในการก่อตั้งวงดนตรีโรงเรียนวัดบวรนิเวศ ซึ่งศิษย์จากวงนี้ได้รับการยกย่องว่า เป็นดนตรีไทยระดับมัธยมศึกษาที่มีฝีมือดี ได้รับรางวัลในการบรรเลงดนตรีไทยอยู่เป็นประจำ
ชีวิตครอบครัว
ในด้านชีวิตครอบครัว คุณหญิงชิ้นสมรสกับประสงค์ ไชยพรรค เมื่อปี พ.ศ. 2484 มีบุตรี 1 คน ชื่อ มธุรส วิสุทธกุล เป็นอาจารย์สอนภาควิชาภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
วัดประสิทธิเวช
วัดประสิทธิเวช เป็นวัดราษฎร์และโบราณสถาน ตั้งอยู่หมู่ที่ 10 ตำบลบางปลากด อำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก
ประวัติวัด
วัดประสิทธิเวช ชาวบ้านมักเรียกกันติดปากว่า ”วัดเก่า” หรือ “วัดบางปรากฏ” เพราะสมัยแรกชื่อจริงชื่อวัดบางปรากฏ ชื่อตามหมู่บ้าน แล้วมาเปลี่ยนชื่อทีหลังว่าวัดประสิทธิเวช เปลี่ยนเมื่อ พ.ศ. ใดไม่ทราบ ไม่มีหลักฐาน ปัจจุบันวัดประสิทธิเวช ตั้งอยู่หมู่ที่ 10 ตำบลบางปลากด อำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก ในเนื้อที่ตั้งวัด 22 ไร่ 2 งาน 25 ตารางวา แล้วได้ซื้อที่ตั้งวัดเพิ่มเติมอีก 118 ไร่ 3 งาน 74 ตารางวารวมเป็น 141 ไร่ 1 งาน 99 ตารางวา ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของที่ว่าการอำเภอองครักษ์ ระยะทางประมาณ 12 กิโลเมตร ได้เริ่มก่อตั้งสร้างขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2223 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรก เมื่อ พ.ศ. 2233 ต่อมาอุโบสถหลังเก่าชำรุดทรุดโทรม ไม่สามาร
านวิสุงคามสีมาครั้งแรก เมื่อ พ.ศ. 2233 ต่อมาอุโบสถหลังเก่าชำรุดทรุดโทรม ไม่สามารถจะบูรณะซ่อมแซมได้ จึงได้รื้อถอนออก และได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ในที่เดิมเมื่อ พ.ศ. 2530 และได้ขอพระราชทานวิสุงคามสีมาอุโบสถหลังใหม่เมื่อ พ.ศ. 2532 และได้จัดทำพิธีผูกพัทธสีมาปิดทองฝังลูกนิมิตอุโบสถหลังใหม่เมื่อ พ.ศ. 2534
วัดประสิทธิเวชนี้ มีผู้เล่าสืบต่อๆ กันมาว่า แต่เดิมมีอุบาสกผู้ใจบุญผู้หนึ่งชื่อว่า นายสิทธิ ภรรยาชื่อนางเวช ได้เป็นผู้นำริเริ่มก่อสร้างมาเป็นครั้งแรก วัดจึงมาเปลี่ยนชื่อใหม่ว่า “วัดประสิทธิเวช” เปลี่ยนตามชื่อเจ้าของผู้ริเริ่มก่อสร้างมาถึงปัจจุบันนี้ สำหรับเจ้าอาวาสที่ปกครองวัดไม่ทราบแน่ชัดมาแต่แรก ว่าองค์ก่อนๆ ที่ปกครองวัดมีผู้ใดบ้าง ไม่มีผู้ใดทราบแน่ชัด เพราะประวัติวัดและหลักฐานใดๆก็ไม่มีมาทราบภายหลังเท่าที่จำได้สมัยหลวงพ่อทา (พระครูศรัทธาภินันท์) อดีดเจ้าคณะแขวงอำเภอองครักษ์ ท่านได้บันทึกหลักฐานไว้เท่าที่จำได้แต่องค์ก่อนๆ ไม่ทราบมาทราบองค์หลังๆ
ผลงานที่ได้รับการยกย่อง
*พ.ศ. 2536 ได้รับการยกย่องเป็นวัดพัฒนาตัวอย่าง จากกรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ
*พ.ศ. 2537 ได้รับการยกย่องเป็นวัดพัฒนาตัวอย่างที่มีผลงานดีเด่น จากกรมการการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ ได้รับพระราชทานพัดเชิดชูเกียรติ และเกียรติบัตรจากสมเด็จพระสังฆราช
*พ.ศ. 2538 วัดได้รับยกย่องเป็นอุทยานการศึกษา
*พ.ศ. 2540 วัดได้รับยกย่องให้เป็นลานวัด ลานใจ ลานกีฬา เพื่อยกเลิกยาเสพติด
สังกัดคณะสงฆ์
มหานิกาย
รายนามเจ้าอาวาส
{| class="wikitable" width = 100%
! colspan="4" style="background: #ffff00;" | รายนามเจ้าอาวาสวัดประสิทธิเวช
|- bgcolor="#FCD6EC" align="center"
|-
! ลำดับ
! ชื่อ
! ตำแหน่ง
! วาระการดำรงตำแหน่ง
|-
| 1.
| พระอาจารย์ไม้
| เจ้
"
|-
! ลำดับ
! ชื่อ
! ตำแหน่ง
! วาระการดำรงตำแหน่ง
|-
| 1.
| พระอาจารย์ไม้
| เจ้าอาวาส
| ไม่ทราบ
|-
| 2.
| พระอาจารย์กุ้ย
| เจ้าอาวาส
| ไม่ทราบ
|-
| 3.
| พระอาจารย์เจียม
| เจ้าอาวาส
| ไม่ทราบ
|-
| 4.
| พระอาจารย์โป้ย
| เจ้าอาวาส
| ลาสิกขาบท พ.ศ. 2440
|-
| 5.
| พระครูศรัทธาภินันท์ (ทา จนฺทปญฺโญ)
| เจ้าอาวาส
| พ.ศ. 2440 - พ.ศ. 2482 (มรณภาพ)
|-
| 6.
| พระปลัดหร่าย พรหมโชโต
| เจ้าอาวาส
| พ.ศ. 2482 - พ.ศ. 2495 (มรณภาพ)
|-
| 7.
| พระครูประสิทธิศีลวัฒน์ (ปล้อง อุตฺตโร)
| เจ้าอาวาส
| พ.ศ. 2495 - พ.ศ. 2535 (ลาออกจากตำแหน่ง)
|-
| 8.
| พระราชสิทธิวราจารย์ (อุดม สุทฺธสีโล)
| เจ้าอาวาส
| พ.ศ. 2536 - ปัจจุบัน
|-
|}
ตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบันเจ้าอาวาสวัดประสิทธิเวชเป็นที่เคารพนับถือของชาวบ้านและลูกศิษย์จากทั่วสารทิศมากมาย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
กลุ่มอาการหลังการได้รับสารอาหาร
กลุ่มอาการหลังการได้รับสารอาหาร ( ) คือกลุ่มของความผิดปกติทางเมตาบอลิกที่เกิดขึ้นหลังจากผู้ป่วยที่อยู่ในภาวะอดอยาก หรือขาดสารอาหารอย่างหนัก ได้รับสารอาหารอย่างรวดเร็ว โดยในช่วง 4–7 วัน หลังเริ่มให้อาหารที่มีคาร์โบไฮเดรตสูง จะกระตุ้นให้ร่างกายกลับมาสร้างไกลโคเจน ไขมัน และโปรตีน อาจทำให้เกิดการลดต่ำลงของระดับเกลือแร่ในเลือดที่สำคัญ เช่น โปแตสเซียม แมกนีเซียม และฟอสฟอรัส ได้ ผู้ป่วยอาจมีอาการทางระบบหัวใจ ปอด และระบบประสาท การมีเกลือแร่ผิดปกติเหล่านี้หากเป็นมากอาจเสียชีวิตได้
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
จังหวัดตาวี-ตาวี
จังหวัดตาวี-ตาวี (เตาซุก: Wilāya sin Tawi-Tawi) เป็นเกาะจังหวัดในเขตปกครองตนเองในมินดาเนามุสลิม ประเทศฟิลิปปินส์ มีเมืองหลักชื่อว่าโบนเกา

ตาวี-ตาวีเป็นจังหวัดที่อยู่ใต้สุดของประเทศ มีอาณาเขตทางทะเลติดกับรัฐซาบะฮ์ของประเทศมาเลเซีย และติดกับจังหวัดกาลีมันตันเหนือของประเทศอินโดนีเซีย ส่วนภายในประเทศก็มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดซูลู ตาวี-ตาวีมีพื้นที่ครอบคลุมเกาะบางแห่งในทะเลซูลู ได้แก่ เกาะคากายันเดอตาวี-ตาวี และเกาะเต่า

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
อะนอนิมัส (กลุ่ม)
อะนอนิมัส ( ) เป็นกลุ่มแฮกเกอร์ที่โด่งดังโดยการโจมตีโดยปฏิเสธการให้บริการต่อรัฐบาล สถาบันของรัฐ เจ้าหน้าที่รัฐบาล บรรษัท และโบสถ์แห่งไซแอนโทโลจี

กลุ่มแอนอนิมัสก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 2003 บนโฟร์แชน  สมาชิกแอนอนิมัส (รู้จักกันในชื่อ "แอนอน") สามารถพรางตัวในที่สาธารณะโดยการใส่หน้ากากกาย ฟอกส์  อย่างไรก็ตาม มีบางคนอาจจะใช้หน้ากากอื่นพรางตนเอง
มีหลายคนที่ถูกจับในฐานะโจมตีข้อมูลทางเทคโนโลยีในหลายประเทศ เช่นสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร ออสเตรเลีย เนเธอร์แลนด์ สเปน อินเดีย และตุรกี ผู้สนับสนุนจะถูกเรียกว่า "นักสู้เพื่ออิสรภาพ"  และโรบินฮูดแบบดิจิตัล  ในขณะที่สื่อเรียกพวกเขาว่า "ผู้ก่อจลาจลทางไซเบอร์"  หรือ "ผู้ก่อการร้ายในโลกไซเบอร์"  ในปี 2012 วารสารไทม์ได้จัดให้แอนอนิมัสเป็นหนึ่งใน "100 คนมีอิทธิพลมากที่สุด" ในโลก

ปรัชญา
ภายในกลุ่มเองมักมีการไม่เห็นพ้องต้องกันเป็นลักษณะปรกติ เว็บไซต์หนึ่งซึ่งมีความสัมพันธ์กับกลุ่มได้อธิบายไว้ว่าเป็น "การจับกลุ่มกันบนอินเตอร์เน็ต" (an internet gathering) ซึ่งมีโครงสร้างการสั่งการแบบกระจายศูนย์และหลวมมาก โดยทำงานบนมโนคติมากกว่าตามคำสั่ง กาเบรียลลา (Gabriella Coleman) เขียนถึงกลุ่มว่า "ในบางแง่ อาจเป็นไปไม่ได้เลยที่จะประเมินเจตนารมณ์และเหตุจูงใจของผู้มีส่วนร่วมนับพันคนได้ ซึ่งหลายคนเองก็ไม่ได้พยายามแม้แต่ที่จะทิ้งไว้ซึ่งร่องรอยของความคิด แรงจูงใจ และปฏิกิริยาของตัวเองไว้เลย และท่ามกลางคนพวกที่ได้ทิ้งไว้นั้น ความคิดเห็นก็ต่างกันไปเป็นอันมาก"
พูดโดยกว้างแล้ว พวกอะนอน (Anon ชื่อเรียกสมาชิก) ต่อต้านการควบคุมและการเซ็นเซอร์อินเทอร์เน็ต และการกระทำส่วนใหญ่ของพวกเขามักมีเป้าหมายเป็นรัฐบาล องค์กรณ์ และบรรษัทต่าง ๆ ที่พวกเขากล่าวหาว่าได้ใช้การเซ็นเซอร์ อะนอนเป็นผู้สนับสนุนกลุ่มแรก ๆ ของขบวนการออคคิวพาย (Occupy movement) ทั่วโลกและอาหรับสปริง ตั้งแต่ พ.ศ. 2551 เป็นค้นมา ประเด็นที่มักก่อให้เกิดความไม่ลงรอยกันภายในอะนอนิมัสมักเกี่ยวกับว่า สมาชิกควรให้ความสนใจกับการแกล้งคน (Practical joke) และการบันเทิง หรือกับการดำเนินกิจกรรม (Activism) ในประเด็นที่จริงจังกว่านี้ (ในบางกรณีเป็นเรื่องการเมือง)
เพราะอะนอนิมัสไม่มีผู้นำ ไม่กระทำโดยไม่มีการยอมรับในสมาชิก พาร์มี โอลซอน ได้เขียนว่า "พวกเขาไม่มีผู้นำ แต่มีองค์กรทางจิตใจที่สามารถทำให้พวกเราทึ่งได้"  แคโรล แคดวาลลาดร์ นักข่าวชาวอังกฤษของดิออบเซิร์ฟเวอร์ได้กล่าวถึงการเตรียมตัวของกลุ่มเพื่อต่อสู้กับอัลกออิดะฮ์ว่า: "ถ้าคุณเชื่อแอนอนิมัสและเรียกตนเองว่าแอนอนิมัส คุณก็คืออะนอนิมัส"  โอลซอนได้อธิบายว่า: "ทุกคนสามารถมีส่วนกันได้ นี่คือกลุ่มคน และเป็นกลุ่มคนที่ดูลึกลับที่ทำงานร่วมกัน"
ในกลุ่มมีกฎบางข้อเช่น ไม่เปิดเผยตัวตน ไม่คุยเกี่ยวกับกลุ่ม และไม่โจมตีสื่อ  สมาชิกมักจะใช้วลีสำคัญอันนี้ "เราคือแอนอนิมัส เราเป็นกองทัพ เราจะไม่อภัย เราจะไม่ลืม จงหวังเรา (We are Anonymous. We are Legion. We do not forgive. We do not forget. Expect us.)"

ประเทศเบลเยียม มกราคม ค.ศ.2012]]

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น
; เว็บที่ใช้โดยแอนอนิมัส

* Why We Protest.net
* Anonews.co

; ข่าว

* 
* 
* Anonymous ข่าวของ Wired
จังหวัดบาซีลัน
จังหวัดบาซีลัน (ชาบากาโน: Provincia de Basilan; เตาซุก: Wilaya sin Basilan; เซบัวโน: Lalawigan sa Basilan) เป็นจังหวัดเกาะในเขตปกครองตนเองในมินดาเนามุสลิม ประเทศฟิลิปปินส์ โดยมีเกาะบาซีลันเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดของหมู่เกาะซูลู อยู่ใกล้กับชายฝั่งด้านทิศใต้ของคาบสมุทรซัมบวงกา

เมืองอีซาเบลาอยู่ภายใต้การปกครองของจังหวัดบาซีลัน แต่ถูกจัดให้อยู่ในเขตตังไวนางซัมบวงกา ส่วนเมืองศูนย์กลางของจังหวัดคือลามีตัน

บาซีลันเป็นถิ่นฐานของกลุ่มชาติพันธ์ดั้งเดิม 3 กลุ่ม ได้แก่ ชาวยากัน, เตาซุก และซัมบวงเกโน โดยชาวยากันและเตาซุกนับถือศาสนาอิสลาม ส่วนชาวซัมบวงเกโนนับถือศาสนาคริสต์

ภูมิอากาศ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
วัดสิงห์ (เขตจอมทอง)
วัดสิงห์ เป็นวัดโบราณ ตั้งอยู่ริมคลองสนามชัย (คลองด่าน) ด้านหลังสถานีรถไฟวัดสิงห์ เขตจอมทอง ทางวัดเปิดสอนพระปริยัติธรรมแผนกนักธรรมเริ่มตั้งแต่ พ.ศ. 2480 เป็นต้นมา สำหรับการศึกษาทางโลก มีโรงเรียนมัธยมวัดสิงห์ซึ่งทางวัดให้การสนับสนุนตั้งอยู่ในที่ธรณีสงฆ์ของวัดด้วย
ประวัติ
เนื่องจากบริเวณใกล้เคียงกับวัดเป็นชุมชนหนาแน่น จึงมีการบูรณะและสร้างเสริมถาวรวัตถุภายในวัดจนกลายเป็นวัดขนาดใหญ่แห่งหนึ่งในย่านนี้ แต่เดิมคงเป็นวัดขนาดเล็ก ตั้งอยู่ริมคลองสนามชัยที่เป็นเส้นทางคมนาคมติดต่อระหว่างแม่น้ำเจ้าพระยากับแม่น้ำท่าจีน มีหลักฐานพบว่า วัดสิงห์มีมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา หากจะกำหนดอายุถือจากใบเสมาเป็นหลัก เข้าใจว่า สร้างมาแต่สมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ด้วยเป็นเสมาของยุคนั้นแท้ ๆ อีกประการหนึ่ง ลวดลายปูนปั้นกระจกมีรูปปั้นเทพนมติดตั้งตรงช่อฟ้าและหางหงส์ แบบเดียวกับวัดท่าหลวง อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง จึงคาดว่าเป็นวัดรุ่นเดียวกัน
ศิลปกรรมและสถาปัตยกรรม
โบสถ์หลังเก่าก่อผนังหนาทรงวิลันดาสมัยอยุธยา หน้าบรรณปั้นปูนรูปลายพะเนียงประดับถ้วยชาม ตอนล่างหน้าบรรณปั้นลักษณะจำลอง เขามอ คันทวยสลักไม้สวยงาม หน้าอุโบสถต่อเพิงยื่นออกมา เสารับเพิงเป็นเสาเหลี่ยมย่อมมุม 12 คาดว่าต่อภายหลังในอยุธยาตอนปลาย (เหตุเพราะอยุธยาตอนต้นไม่มี) ในปัจจุบันทางวัดสร้างโบสถ์หลังใหม่และใช้เสมาเก่าเฉพาะที่สมบูรณ์ดีเท่านั้น
ส่วนพระประธานในโบสถ์เก่า ทำด้วยก่ออิฐฉาบปูน ลงรักปิดทองและมีพระพุทธรูปอีกองค์หนึ่ง ได้อัญเชิญย้ายมาวิหารหลังใหม่ มาทราบภายหลังว่า พระพุทธรูปองค์นี้เป็นเนื้อหินทรายแดง (ศิลาแลง) คาดว่าเป็นพระพุทธรูปสมัยสุโขทัยหรืออยุธยาตอนต้น เป็นพระพุทธรูปปาง อู่ทอง นั่งขัดสมาธิ ชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อดำ

นอกจากนี้ยังมีชิ้นส่วนพระพุทธรูปหินทรายแดงสมัยอยุธยาอยู่บริเวณโคนต้นโพธิ์และต้นมะขามหน้าวิหารหลวงพ่อดำอีกมาก คาดว่ามีอายุไม่ต่ำกว่า 300–400 ปี
ลำดับเจ้าอาวาส
{|class="wikitable" align="center" style="text-align:center"
|- style="background:#cccccc"
| ลำดับที่ || รายนาม || width=20%|เริ่มวาระ || width=20%|สิ้นสุดวาระ
|- 
| 1 || พระอาจารย์ทัด || ? || ?
|-
| 2 || พระอาจารย์จุ่น || ? || ?
|-
| 3 || พระอาจารย์พัน || ? || ?
|-
| 4 || พระอธิการจำปา || ? || ?
|-
| 5 || พระอธิการสุดใจ ธมฺมธีโร || ? || พ.ศ. 2495
|-
| 6 || พระครูอุดมสิกขกิจ (ฉ่อง อุตตฺโม)|| พ.ศ. 2496 || พ.ศ. 2531
|-
| 7 || พระครูวิบูลวัฒนวิธาน (แกละ ฐิตธฺมโม) || พ.ศ. 2532 || พ.ศ. 2545
|-
| 8 || พระครูนวการวิมล ดร.(สง่า สิริธโร) || พ.ศ. 2546 || พ.ศ. 2566
|-
| 9 || พระครูปริยัติประภัสสร (สมบูรณ์ ปภสฺสโร ป.ธ.3)|| พ.ศ.2567 || ปัจจ
ระเบียงภาพ

ไฟล์:วัดสิงห์ เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร (45).jpg|พระประธานในอุโบสถ
ไฟล์:วัดสิงห์ เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร (41).jpg|พระประธานในอุโบสถเก่า
ไฟล์:วัดสิงห์ เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร (50).jpg|หลวงพ่อดำในวิหารมณฑป
ไฟล์:(2023) วัดสิงห์ เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร (8).jpg|อุโบสถหลังเก่า

อ้างอิง
จังหวัดมากินดาเนา
มากินดาเนา ( ; / ) เป็นอดีตจังหวัดในเขตปกครองตนเองบังซาโมโรในมินดาเนามุสลิม ทางภาคใต้ของประเทศฟิลิปปินส์ มีเมืองศูนย์กลางชื่อว่าบูลูอัน ส่วนเมืองศูนย์กลางทางกฎหมายนั้น มีชื่อว่าซุลตันคูดารัต จังหวัดมีพื้นที่ติดกับจังหวัดลาเนาเดลซูร์ทางทิศเหนือ ติดกับจังหวัดโคตาบาโตทางทิศตะวันออก ติดกับจังหวัดซุลตันคูดารัตทางทิศใต้ และติดกับอ่าวอิลลานาทางทิศตะวันตก

มากินดาเนาประกอบด้วยเทศบาล 36 แห่ง ซึ่งแบ่งบารังไกได้อีก 508 แห่ง สำหรับเมืองอิสระโคตาบาโตนั้น แม้ว่าจะถูกรวมในจังหวัดในเชิงภูมิศาสตร์ แต่เชิงการปกครองถือว่าเป็นอิสระจากตัวจังหวัดและเขตปกครองตนเองในมินดาเนามุสลิม

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* 
* COMELEC Resolution No. 8169
* COMELEC Plebiscite Results for 3 new Maguindanao municipalities
* Local Governance Performance Management System
สัปดาห์แฟชั่นนิวยอร์ก
สัปดาห์แฟชั่นนิวยอร์ก ( ) หรือเรียกย่อ ๆ เอ็นวายเอฟดับเบิ้ลยู (NYFW) เป็นงานจัดแสดงเสื้อผ้าและแฟชั่น ซึ่งจัดขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์และกันยายนของทุกปี เป็นงานที่จัดขึ้นเป็นประจำทุก ๆ ครึ่งปี (โดยทั่วไปคือ 7-9 วัน) เป็นหนึ่งในสี่งานที่สำคัญของสัปดาห์แฟชั่นทั่วโลกที่เรียกว่า "บิ๊ก 4" คือปารีส ลอนดอน และมิลาน สภานักออกแบบแฟชั่นแห่งอเมริกา (ซีเอฟดีเอ) ได้สร้างแนวคิดใหม่ของสัปดาห์แฟชั่นนิวยอร์กในปี ค.ศ. 1993 ในปี ค.ศ. 1980 ได้เปลี่ยนชื่อเหมือนกับเมืองอื่น ๆ เช่นลอนดอนที่ใช้คำสัปดาห์แฟชั่นร่วมด้วย โดยชื่อเดิมของสัปดาห์แฟชั่นนิวยอร์กคือใช้คำว่า "เพรสส์วีก" สัปดาห์แฟชั่นนิวยอร์กสร้างมูลค่าทางเศรษฐกิจได้ประมาณ 887 ล้านดอลลาร์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
เฟร็ด โรเจอร์ส
เฟร็ด แม็คฟีลี่ โรเจอร์ส ( ) (20 มีนาคม พ.ศ. 2471 - 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546) เป็นนักจัดรายการโทรทัศน์, นักดนตรี, นักเชิดหุ่น, นักเขียน, ผู้กำกับชาวอเมริกันและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเพรสไบทีเรียน เขาเป็นที่รู้จักในฐานะผู้สร้างนักแต่งเพลงและเป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์สำหรับเด็กอนุบาล เรื่อง Mister Rogers 'Neighborhood (2511-2544) การแสดงนี้เป็นจุดเด่นของโรเจอร์สซึ่งมีลักษณะใกล้เคียงบุคลิกที่ไม่ธรรมดาซึ่งหล่อเลี้ยงความสัมพันธ์ของเขากับผู้ชม
อาการกลืนเจ็บ
อาการกลืนเจ็บ ( , /oʊ-dɪnˈə-feɪˈjəˌ-jiː-ə/, จาก odyno ซึ่งแปลว่า เจ็บ + -phagō ซึ่งแปลว่า "เมื่อกิน") เป็นความเจ็บปวดเมื่อกิน 
ซึ่งอาจรู้สึกที่ปากหรือคอ และอาจเกิดพร้อมกับการกลืนลำบาก (dysphagia) 
ความรู้สึกอาจเรียกได้ว่าปวด แสบร้อน หรือเจ็บตุบ ๆ ที่กระจายไปที่หลัง 
อาการบ่อยครั้งทำให้น้ำหนักลด และอาจมีเหตุจากสิ่งแวดล้อมหรือพฤติกรรม เช่น 
* ทานอาหารหรือดื่มเครื่องดื่มที่ร้อนหรือเย็นจัด
* ทานยาบางอย่าง
* ใช้สารเสพติด สูบบุหรี่ กินเหล้า 
* การบาดเจ็บที่ปาก คอ หรือลิ้น 
หรืออาจเป็นผลของโรคบางอย่างรวมทั้ง 
* แผลเปื่อย
* ฝี
* การติดเชื้อในทางลมหายใจส่วนบน
* การอักเสบหรือการติดเชื้อที่ปาก ลิ้น หรือคอ รวมทั้งหลอดอาหารอักเสบ (esophagitis) คอหอยอักเสบ
ือการติดเชื้อที่ปาก ลิ้น หรือคอ รวมทั้งหลอดอาหารอักเสบ (esophagitis) คอหอยอักเสบ (pharyngitis) ต่อมทอนซิลอักเสบ (tonsillitis) ฝากล่องเสียงอักเสบ 0
* โรคกรดไหลย้อน 
* ความผิดปกติของภูมิคุ้มกัน
* มะเร็งปากหรือคอ
เงินก้นถุง
เงินก้นถุง หมายถึง เงินที่เก็บไว้เป็นมงคล เงินจำนวนหนึ่งที่ผู้ใหญ่มอบให้ใช้ทำทุนหรือเป็นทุนรอนสำหรับดำรงชีวิตครอบครัว เช่น มอบให้ในวันแต่งงาน จะเป็นจำนวนน้อยหรือจำนวนมากก็ได้ ถ้าเป็นจำนวนมาก ก็จะเก็บเงินไว้สัก 2-3 เหรียญ ใส่ไว้ในถุงเงินหรือกำปั่น ส่วนที่เหลือก็จะนำไปใช้ตั้งตัวที่เรียกว่า "เงินก้นถุง" ก็เพราะในสมัยก่อนไม่มีธนบัตรใช้มีใช้แต่เงินเหรียญและยังไม่มีกระเป๋าสตางค์ใช้ ก็เอาผ้ามาเย็บเป็นถุง ใส่เงินเหรียญสำหรับพกพาติดตัวเวลาเดินทางหรือไปจ่ายตลาด ถ้ามีมากมายเกินกว่าจะใส่ถุงได้หมดก็จะเก็บไว้ในกำปั้น ปัจจุบันมักเก็บไว้ในตู้นิรภัย
เงินก้นถุงที่ได้รับมาถือว่าเป็นของดีเป็นของสิริมงคลนำโชคลาภ ผู้ได้รับมักจะไม่ใช้เงินก้อนนี้ จะเก็บไว้ก้นถุง จึงเรียกว่า "เงินก้นถุง" ด้วยถือเคล็ดว่า เมื่อใส่เงินก้นถุงไว้ก้นถุงแล้ว จะมีเงินเพิ่มในถุงมากขึ้น ๆ จนเต็มถุง ซึ่งหมายถึงฐานะของตน มั่งคั่งขึ้นนั่นเอง โอกาสที่ผู้ใหญ่จะให้เงินก้นถุงแก่ลูกหลานหรือบริวารก็คือเมื่อลูกหลานหรือบริวารแต่งงานออกเรือนไป หรือ เริ่มดำเนินกิจการค้าขายของตนเอง หรือต้องออกจากบ้านไป ทำมาหากินในที่ต่างถิ่นหรือเป็นรางวัลอย่างใดอย่างหนึ่ง เงินก้นถุงที่ให้ไปนี้มักจะใส่อยู่ในถุงผ้าสีแดงสีเงินหรือสีทอง แล้วแต่ฐานะของผู้ให้ ถ้าเป็นเงินก้นถุงพระราชทานจากพระมหากษัตริย์ ผู้ได้รับพระราชทานจะนำไปวางใส่พานตั้งไว้บนหิ้งพระหรือโต๊
ราชทานจากพระมหากษัตริย์ ผู้ได้รับพระราชทานจะนำไปวางใส่พานตั้งไว้บนหิ้งพระหรือโต๊ะหมู่บูชาพระ เพราะถือว่าเป็นสิ่งสิริมงคลอย่างสูงแก่ผู้ได้รับพระราชทาน
ชาไอริชเบรกฟาสต์
ไอริชเบรกฟาสต์ (อังกฤษ: Irish breakfast tea) เป็นชาแดงเบลนด์ชนิดหนึ่ง มีความเข้มข้นกว่าชาอิงลิชเบรกฟาสต์ เนื่องจากมีปริมาณของชาอัสสัมในส่วนผสมมากกว่า

การดื่ม
ชาไอริชเบรกฟาสต์เป็นชาที่มีความเข้มเป็นอย่างมาก มักทานโดยการเติมนมลงไปโดยการเติ่มครีมหรือน้ำตาลได้
เลดีเกรย์
เลดีเกรย์ ( ) เป็นชาแดงเบลนด์ชนิดหนึ่ง ปรุงแต่งขึ้นมาจากชาเอิร์ลเกรย์โดยบริษัททไวนิงส์ มีกลิ่นของน้ำมันมะกรูดและเปลือกส้ม

ประวัติ
ทไวนิงส์ปรุงแต่งชาเลดีเกรย์ขึ้นในปี ค.ศ.1990 เพื่อตีตลาดกลุ่มประเทศนอร์ดิก เนื่องจากชาเอิร์ลเกรย์มีรสชาติที่เข้มข้นจึงมีการปรุงชาสูตรใหม่ขึ้นที่มีรสชาติอ่อนกว่ารวมทั้งมีการผสมผิวเลมอนและผิวส้มลงไป ทำให้มีกลิ่นของส้มออกมาเวลาดื่ม

เลดีเกรย์เริ่มจำหน่ายที่ประเทศนอร์เวย์เป็นประเทศแรกในปี ค.ศ.1994 และเริ่มจำหน่ายในสหราชอาณาจักรเมื่อปี ค.ศ.1996