SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
พิพิธภัณฑ์อลังการศิลป์บึราร์ดู
พิพิธภัณฑ์อลังการศิลป์บึราร์ดู ( ; ) หรือ บี-แมด ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะการตกแต่งในขบวนการออกแบบอลังการศิลป์ในกรุงลิสบอน ประเทศโปรตุเกส ซึ่งมีการจัดแสดงผลงานรูปแบบนวศิลป์ที่มีส่วนช่วยให้เกิดความเข้าใจเกี่ยวกับอลังการศิลป์นิยมด้วย พิพิธภัณฑ์ริเริ่มโดยอาซูซียาเซาดึกูแลซอยช์ ( ) และก่อตั้งโดยฌูแซ บึราร์ดู ( ) นักธุรกิจชาวโปรตุเกส ในวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2564 พิพิธภัณฑ์ได้เปิดให้เข้าชมสำหรับบุคคลทั่วไป
ความเป็นมาของอาคาร
อาคารหลังนี้เคยเป็นบ้านพักฤดูร้อนของมาร์ควิสแห่งอาบรังตึช ( ) ซึ่งเขาได้กำหนดให้สร้างขึ้นในช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 18 อาคารนี้ถูกซื้อในช่วงทศวรรษแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยกิลยือร์มีนา ปึไรรา โฟลรึช ( ) มารดาของอังตอนียู ฌูแซ ปึไรรา โฟลรึช ( ) แพทย์และนักวิจัย ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของอังตอนียู แอกัช มูนิช ( ) ผู้ได้รับรางวัลโนเบล ซึ่งพักอาศัยอยู่ในอาคารหลังนี้ระยะหนึ่ง ปัจจุบันมีโรงพยาบาลที่ตั้งชื่อตามมูนิชอยู่ไม่ไกลจากพิพิธภัณฑ์
อังตอนียู โฟลรึช เป็นคนร่วมสมัยกับสถาปนิกราอุล ลีนู ( ) เขาได้เชิญลีนูให้ออกแบบปรับปรุงอาคารในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1920 โครงสร้างหลักถูกขยายให้ใหญ่ขึ้น เนื่องจากความต้องการพื้นที่เพื่อรองรับทั้งครอบครัว มีการเพิ่มชั้นสองและสามรวมทั้งจุดชมทิวทัศน์แม่น้ำแตฌู จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงเพิ่มเติมเพื่อรองรับการก่อสร้างสะพาน 25 เมษายน ซึ่งเดิมชื่อสะพานซาลาซาร์ ตามชื่อผู้นำระบอบเผด็จการอึชตาดูโนวู คืออังตอนียู ดึ ออลีไวรา ซาลาซาร์ ( ) สะพานเปิดใน พ.ศ. 2509
นิทรรศการ
 ]]
บี-แมดจัดแสดงชุดสะสมสำคัญของงานศิลปะรูปแบบนวศิลป์และอลังการศิลป์ ซึ่งเป็นครั้งแรกที่มีการนำเสนอชุดสะสมผลงานทั้งสองรูปแบบร่วมกัน และยังมีการจัดนิทรรศการหมุนเวียนชุดสะสมอลังการศิลป์ในเมืองอาไซเตา, โปร์ตู, ซิงตรา, พิพิธภัณฑ์ชุดสะสมบึราร์ดู ในเมืองบึไล และที่เขตปกครองตนเองมาเดราของโปรตุเกส ซึ่งเป็นบ้านเกิดของฌูแซ บึราร์ดู เช่นเดียวกับในพิพิธภัณฑ์นานาชาติหลายแห่ง พิพิธภัณฑ์แห่งใหม่รวบรวมบางส่วนของชุดสะสมบึราร์ดูที่ไม่เคยจัดแสดงมาก่อน รวมกับการจัดหาสิ่งสะสมใหม่จำนวนหนึ่ง นิทรรศการในช่วงเปิดพิพิธภัณฑ์นี้จัดแสดงศิลปะการตกแต่งตั้งแต่ทศวรรษสุดท้ายของคริสต์ศตวรรษที่ 19 จนถึงช่วงเริ่มต้นของสงครามโลกครั้งที่สอง
นิทรรศการมีการแสดงผลงานจากนักออกแบบและศิลปินในแนวนวศิลป์และอลังการศิลป์ที่มีชื่อเสียงเช่น เอมีล-ฌัก รูลมาน ( ), ฌ็อง-มีแชล ฟร็องก์ ( ), ฌัก อาดแน ( ), มอริส ดูว์แฟรน ( ), ฌูล เลอเลอ ( ), ปอล ฟอโล ( ), หลุยส์ มาฌอแรล ( ), เรอเน ลาลิก ( ), ฌ็อง ปุยฟอร์กา ( ), เอากุสท์ แฮร์บอร์ท ( ), แอดการ์ บร็องต์ ( ) และไอลีน เกรย์ ( ) การจัดแสดงมีทั้งเครื่องเรือน งานเหล็ก โคมไฟ เครื่องแก้ว เซรามิก เครื่องใช้บนโต๊ะอาหาร และเครื่องเงิน ตลอดจนภาพวาด ประติมากรรม ภาพลายเส้น แฟชั่น และเครื่องประดับ นิทรรศการนี้ยังมีภาพวาดของเอมีล-ฌัก รูลมานน์ จากพิพิธภัณฑ์กาซาดึซึรัลวึช ( ) ในโปร์ตู ซึ่งอาคารของพิพิธภัณฑ์ดังกล่าวเป็นตัวอย่างสำคัญของสถาปัตยกรรมพลเมืองรูปแบบอลังการศ
่งอาคารของพิพิธภัณฑ์ดังกล่าวเป็นตัวอย่างสำคัญของสถาปัตยกรรมพลเมืองรูปแบบอลังการศิลป์ นอกจากนี้ยังมีการจัดแสดงภาพวาดเครื่องเงินต้นฉบับมากกว่า 5,000 ชิ้นของช่างอัญมณีจากโอรีวึซารียาไรช์อีฟิลยุช ( ) สมาคมยังได้อนุรักษ์เครื่องเรือนจากร้านกาซาวีเซ็งต์ ( ) และกาซาอิงแปรียู ( ) ซึ่งดำเนินกิจการในโปร์ตู
วัดธรรมาภิมุข (อำเภอเมืองตราด)
วัดธรรมาภิมุข เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเนินทราย อำเภอเมืองตราด จังหวัดตราด

วัดธรรมาภิมุข หรือ วัดไร่ป่า ประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2513 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 โดยมีพระครูสุธรรมาทร เป็นเจ้าอาวาส และดำรงตำแหน่งเจ้าคณะตำบลเนินทราย วัดธรรมาภิมุขได้รับการเสนอชื่อเป็นศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ต้นแบบ ประจำ พ.ศ. 2560 ของจังหวัดตราด
สิ่งก่อสร้างมีอุโบสถสร้างด้วยไม้ นอกจากนี้ วัดยังเป็นที่ ตั้งของศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ และโครงการวัฒนธรรมไทยสายใยชุมชน สิ่งสำคัญภายในวัด ได้แก่ พระพุทธลีลาธรรมาภิมุขสุขสถิตย์ ประชาเนินทราย องค์พระมีความสูง 5.40 เมตร ชาวตำบลเนินทราย ร่วมใจกันสร้างเพื่อเป็นที่เคารพสักการะ ตั้งอยู่ด้านหน้าวัดธรรมามิมุข

อ้างอิง
วัดกระโจม
วัดกระโจม เป็นวัดโบราณวัดหนึ่งประเภทวัดร้างที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำป่าสักหรือคูขื่อหน้าในตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดกระโจมถูกกล่าวถึงในพระราชพงศาวดารว่าเป็นวัดที่กรมหมื่นเทพพิพิธ เสด็จมาผนวช และเหล่าขุนนางได้มาหารือกับเจ้าพระกรมหมื่นเทพพิพิธ เพื่อเตรียมก่อการลับโค่นราชบัลลังก์สมเด็จพระเจ้าเอกทัศน์

แล้วไปเข้าเฝ้ากราบทูลพระภิกษุพระเจ้าอุทุมพรให้ทรงทราบ แต่การก่อการก็ไม่สำเร็จเนื่องจากพระเจ้าอุทุมพรได้นำเรื่องดังกล่าวไปทูลให้พระเจ้าเอกทัศน์ได้ทราบ พระเจ้าเอกทัศน์จึงมีรับสั่งให้จับกุมเหล่าขุนนางผู้ก่อการ ขณะที่กรมหมื่นเทพพิพิธได้มีพระบรมราชโองการให้เนรเทศไปเกาะลังกา

อ้างอิง
วัดปราสาททอง (จังหวัดสุพรรณบุรี)
วัดปราสาททอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าพี่เลี้ยง อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี

วัดปราสาททอง เป็นชื่อวัดแต่ตั้งเดิม ไม่ทราบแน่ชัดว่าสร้างเมื่อใด แต่ได้สันนิษฐานว่า คงจะสร้างในปลายสมัยกรุงศรีอยุธยาหรือต้นสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ อย่างไรก็ดีสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2423 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2493
แต่เดิมมีชากก่ออิฐเป็นรูปทรงปราสาททอง 4 มุข อยู่เหนืออุโบสถหลังเก่า (รื้อไปแล้ว) ตั้งอยู่บนเนินดินสูงพอประมาณ ต่อมา พ.ศ. 2441 พระวิกรมมุนี เจ้าอาวาสวัดปราสาททอง ได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ บนเนินดินทับซากปราสาท 4 มุขนั้น จึงทำให้มองไม่เห็นซากอิฐดังกล่าว ปลาย พ.ศ. 2492 ได้รื้ออุโบสถหลังเก่า ซึ่งเป็นอุโบสถเล็กหลังเตี้ย มีเพิงด้านหน้า มุงด้วยกระเบื้องดินเผา ด้านหน้ามีประตูเดียว ด้านหลังไม่มีประตู ต่อมา 26 มีนาคม พ.ศ. 2493 ได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาอุโบสถหลังใหม่
ในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังสมัยรัตนโกสินทร์ ประมาณปี พ.ศ. 2491 เขียนด้วยเทคนิคเขียนสีน้ำมันบนผนังปูนฉาบพื้นสีขาว ฝีมือช่างพื้นบ้าน เป็นเรื่องราวพุทธประวัติ ทศชาติชาดก ฏีกาพาหุง สังเวชนียสถานและพระเวสสันดรชาดก 13 กัณฑ์

อ้างอิง
มัสยิดเก่าอินดราปูรี
มัสยิดเก่าอินดราปูรี ( ; ) เป็นมัสยิดในอินดราปูรี ประเทศอินโดนีเซีย สร้างขึ้นเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 ทำให้เป็นหนึ่งในมัสยิดที่เก่าแก่ที่สุดในจังหวัดอาเจะฮ์

ประวัติ

มัสยิดเก่าอินดราปูรีสร้างขึ้นในช่วง ค.ศ. 1607 ถึง 1636. ตัวมัสยิดสร้างขึ้นบนฐานอดีตวิหารฮินดูสมัยอาณาจักรลามูรีแห่งสุมาตราเหนือที่สร้างขึ้นเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 12 มีรายงานว่าอาณาจักรนี้สู้รบกับกองทัพเรือจากประเทศจีน และท้ายที่สุด กษัตริย์ลามูรีได้รับชัยชนะด้วยความช่วยเหลือจาก Meurah Johan เจ้าชายจากราชวงศ์ลีงาที่นับถือศาสนาอิสลาม และภายหลังกลายเป็นกษัตริย์ลามูรีที่นับถือศาสนาอิสลาม นับแต่นั้นมา สถานที่นี้จึงได้รับการแปลงไปเป็นมัสยิด
ต่อมามีการบูรณะใน ค.ศ. 1696 และภายหลังใน ค.ศ. 1879

อาคาร
มัสยิดเก่าอินดราปูรีสร้างบนพื้นที่ขนาด ตรงบริเวณฐานวิหารฮินดูที่เก่ากว่า มัสยิดนี้ตั้งอยู่ที่ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำอาเจะฮ์ ซึ่งอยู่ห่างจากขอบแม่น้ำประมาณ

อ้างอิง

==อ่านเพิ่ม==

* 
*
วัดท่าทราย
วัดท่าทราย เป็นโบราณสถานประเภทวัดร้างตั้งอยู่ริมคลองประตูข้าวเปลือกฝั่งตะวันออก ด้านทิศเหนือของเกาะเมืองอยุธยา ตรงข้ามกับวัดราชประดิษฐาน ไม่ปรากฏหลักฐานว่าสร้างในสมัยไหนแต่สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นก่อนรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง โดยที่มาของชื่อมาจากที่วัดตั้งอยู่ใกล้กับท่าน้ำที่สำคัญในสมัยกรุงศรีอยุธยาคือ ท่าทราย

ปรากฏหลักฐานเป็นครั้งแรกในพระราชพงศาวดารว่าเป็นวัดที่สมเด็จพระอาทิตยวงศ์ อดีตยุวกษัตริย์ พระราชโอรสองค์เล็กในสมเด็จพระเจ้าทรงธรรม และพระราชอนุชาของสมเด็จพระเชษฐาธิราช ที่ถูกปลดออกจากราชบัลลังก์เสด็จมาประทับพร้อมกับคนรับใช้อีก 2 คนโดยปลูกกระท่อมอยู่ริมกำแพงวัดท่าทราย
ต่อมาในคราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง พระราชพงศาวดารได้บันทึกไว้ว่า วัดท่าทราย ถูกใช้เป็นค่ายทหารอยุธยาและเป็นที่ตั้งปืนใหญ่ที่มีชื่อว่า ปืนใหญ่ปราบหงสา ยิงใส่ค่ายพม่าที่วัดท่าโพธิ์ ซึ่งในช่วงจวนจะเสียกรุงได้เกิดเพลิงไหม้ในพระนครตั้งแต่ท่าทราย ลามไปถึงสะพานช้างคลองประตูข้าวเปลือก ข้ามไปติดป่ามะพร้าว ป่าโทน ป่าทอง วัดราชบูรณะ วัดมหาธาตุ จนไปสงบที่บริเวณวัดฉัททันต์

หลังจากเสียกรุงวัดท่าทรายก็ถูกทิ้งร้างและไม่ได้รับการฟื้นฟูจนในปัจจุบันได้ถูกยุบรวมเข้ากับวัดราชประดิษฐาน
สิ่งก่อสร้าง
ปัจจุบันภายในวัดท่าทรายยังคงเหลือสิ่งก่อสร้างได้แก่ พระอุโบสถแบบมหาอุด พระประธานหันพระพักตร์ไปทางทิศตะวันออก และปรางค์องค์ใหญ่สภาพยังสมบูรณ์ รายล้อมด้วยเจดีย์ย่อมุมแบบอยุธยา

อ้างอิง
วัดหัวคุ้ง (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดหัวคุ้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไผ่ล้อม อำเภอภาชี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ตั้งวัดทั้งหมด 6 ไร่ ปัจจุบันมีพระครูโสภณสันติคุณ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดหัวคุ้ง หรือ ชาวบ้านเรียกกันว่า วัดหัวคุ้งนอก ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2419 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2472

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูน กว้าง 8 เมตร ยาว 17 เมตร ได้รับการบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2518 หอสวดมนต์ 1 หลัง กุฏิสงฆ์สร้างด้วยไม้ 6 หลัง และศาลาการเปรียญกว้าง 7 เมตร ยาว 13 เมตร สร้างด้วยไม้ 2 หลังติดกัน
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์เคน
* พระอาจารย์บุญมา
* พระอาจารย์คง
* พระอาจารย์รุญ
* พระอาจารย์พะยอม
* พระอาจารย์สุวรรณ์
* พระจำเนียร รัตนธรรม (พ.ศ. 2488–2491)
* พระพัด (พ.ศ. 2492–2498)
* พระโต๊ะ ตรีสารศรี (พ.ศ. 2499–2512 )
* พระมะลิ ปัญญาคโม (พ.ศ. 2513–2521)
* พระครูพิพัฒน์ปัญญาพล (พ.ศ. 2522–2547)
* พระครูโสภณสันติคุณ พ.ศ. 2548–

อ้างอิง
ชัยวัฒน์ ชื่นโกสุม
ชัยวัฒน์ ชื่นโกสุม (เกิด 23 กรกฎาคม 2510) เป็นข้าราชการพลเรือนชาวไทย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งรองปลัดกระทรวงมหาดไทย อดีตประธานกรรมการการประปานครหลวง อดีตอธิบดีกรมการพัฒนาชุมชน อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดหลายจังหวัด เช่น จังหวัดนครราชสีมา จังหวัดปทุมธานี จังหวัดเลย จังหวัดราชบุรี
ประวัติ
ชัยวัฒน์ ชื่นโกสุม มีชื่อเล่นว่า ติ๊ก เกิดเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2510 ที่บ้านบุงคล้า ตำบลวังสะพุง อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย จบการศึกษาระดับประถมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนบ้านวังสะพุง เนื่องจากที่บ้านมีฐานะยากจน ทำให้ต้องไปสมัครสอบเทียบชั้น ม. 3 ของสำนักงานศึกษาธิการจังหวัดเลย โดยเรียนควบคู่ไปกับการศึกษาผู้ใหญ่ภาคค่ำของกรมการศึกษานอกโรงเรียน โดยใช้สถานที่ของโรงเรียนเลยพิทยาคม จนกระทั่งสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ต่อมาเขาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี รัฐศาสตรบัณฑิต จากคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ด้วยเกียรตินิยมอันดับ 2 และระดับปริญญาโท รัฐศาสตรมหาบัณฑิต จากคณะและสถาบันเดียวกัน
รับราชการ
นายชัยวัฒน์ เริ่มต้นรับราชการเป็นปลัดอำเภอโพนพิสัย จังหวัดหนองคาย จนได้ขยับขึ้นมาเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดราชบุรี ผู้ว่าราชการจังหวัดเลย และผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานี โดยนายชัยวัฒน์เริ่มเป็นขวัญใจชาวโซเชียลในสมัยที่เป็นผู้ว่าราชการจังหวัดเลยซึ่งเป็นจังหวัดบ้านเกิดเมื่อปั่นจักรยานไปทำงานทุกวันเพื่อเป็นตัวอย่างแก่คนในจังหวัด พอย้ายมาเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานีได้สละเงินเดือน ๆ ละ 72,000 บาทเป็นเวลา 3 เดือนเพื่อสมทบช่วยเหลือชาวบ้านในช่วงสถานการณ์โควิด-19
จากนั้นจึงได้ขึ้นเป็น รองปลัดกระทรวงมหาดไทย ควบตำแหน่งโฆษกกระทรวงมหาดไทย ต่อมาในวันที่ 18 กันยายน 2566 ได้ดำรงตำแหน่ง อธิบดีกรมการพัฒนาชุมชน แทนนายอรรษิษฐ์ สัมพันธรัตน์ ที่ขยับไปดำรงตำแหน่ง อธิบดีกรมการปกครอง

จากนั้นในวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2567 นายชัยวัฒน์ ได้รับการอนุมัติให้ดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัดนครราชสีมา แทนนายสยาม ศิริมงคล ที่สลับมาเป็น อธิบดีกรมการพัฒนาชุมชน

ต่อมาในปี 2568 ได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้ นายชัยวัฒน์ ดำรงตำแหน่ง รองปลัดกระทรวงมหาดไทย อีกครั้ง ตั้งแต่วันที่ 12 พฤศจิกายน 2568

เครื่องราชอิสริยาภรณ์

อ้างอิง
วัดมหาพรหมโพธิราช
วัดมหาพรหมโพธิราช เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดงชน อำเภอเมืองสกลนคร จังหวัดสกลนคร

วัดมหาพรหมโพธิราช ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2497 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539 ก่อนหน้าการตั้งวัดในสมัยพระเจ้าพรหมเทโวโพธิสัตว์ได้สร้างวัดที่สำคัญ 3 วัด ได้แก่ วัดเหนือชาวขอมสร้าง วัดกลางชาวมอญสร้าง วัดใต้ชาวลาวสร้าง เมื่อเมืองถูกตีแตก เมืองเป็นเมืองร้าง ต่อมาราษฎรที่ได้กลับมารวมตัวกันใหม่ได้สร้างวัดขึ้นใหม่ คือ วัดแจ้งสมสะอาด ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นวัดมหาพรหมโพธิราช ตามนามเจ้าเมือง
สถาปัตยกรรมมีซากฐานอาคาร ปรากฏเป็นแนวศิลาแลงและเนินอิฐ ยาวประมาณ 25 เมตร กว้าง 10 เมตร สันนิษฐานว่าเป็นที่ตั้งของอุโบสถหรือสิมร้าง โบราณวัตถุที่เก็บรักษา ได้แก่ พระพุทธรูปหินทราย สมัยทวารวดี ขนาด หน้าตักกว้าง ประมาณ 60 เซนติเมตร สูงประมาณ 120 เซนติเมตร ลักษณะพระเศียรหัก ปัจจุบันได้นำมาวางต่อกันโดยไม่ได้นำวัสดุใดมาเชื่อม พระพุทธรูปหินทราย ศิลปะลพบุรี ขนาด หน้าตักกว้าง ประมาณ 40 เซนติเมตร สูงประมาณ 60 เซนติเมตร ลักษณะ เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่องน้อย ประทับนั่งขัดสมาธิราบอยู่บนฐานบัวหงาย องค์พระพุทธรูปมีแผ่นหินทรายยึดติดเป็นแผ่นหลัง สภาพค่อนข้างสมบูรณ์ ยังพบเศษชิ้นส่วนประติมากรรมหินทรายอีกจำนวนหนึ่ง ก้อนศิลาแลงตกกระจายอยู่จำนวนหนึ่ง ซึ่งโบราณวัตถุต
ระติมากรรมหินทรายอีกจำนวนหนึ่ง ก้อนศิลาแลงตกกระจายอยู่จำนวนหนึ่ง ซึ่งโบราณวัตถุต่าง ๆ นี้ได้เก็บไว้ในอาคารพิพิธภัณฑ์วัดมหาพรหมโพธิราชซึ่งตั้งอยู่ถัดจากอุโบสถไปทางทิศเหนือ
ยูเอสเอส วิสคอนซิน (BB-64)
{|

|}
ยูเอสเอส วิสคอนซิน (BB-64) ( ) เป็นเรือประจัญบานลำที่ 4 ในชั้นไอโอวาที่สร้างขึ้นสำหรับกองทัพเรือสหรัฐในช่วงทศวรรษที่ 1940 ปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์ สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1944 และถูกส่งไปประจำการในเขตสงครามแปซิฟิกในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เข้าร่วมรบในการทัพฟิลิปปินส์ ยุทธการอิโวจิมะ และยุทธการที่โอกินาวะ ในช่วงสงครามเกาหลี วิสคอนซินได้โจมตีเป้าหมายของเกาหลีเหนือเพื่อสนับสนุนปฏิบัติการภาคพื้นดินของสหประชาชาติและเกาหลีใต้ หลังจากนั้นจึงปลดประจำการ ต่อมาถูกนำกลับมาประจำการอีกครั้งในปี ค.ศ. 1986 และเข้าร่วมปฏิบัติการพายุทะเลทรายในช่วงเดือนมกราคม – กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991
ยูเอสเอส วิสคอนซิน ปลดประจำการครั้งสุดท้ายในเดือนกันยายน ค.ศ. 1991 หลังจากประจำการอยู่ 14 ปี เรือได้รับดาวยุทธการ 6 ดวงจากการเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่สอง และสงครามเกาหลี รวมถึงประกาศนียบัตรยกย่องชมเชยสำหรับการเข้าร่วมสงครามอ่าว เรือประจัญบานวิสคอนซินถูกจำหน่ายออกจากทะเบียนเรือรบของกองทัพเรือสหรัฐเมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 2006 และต่อมาได้ถูกบริจาคให้กับศูนย์วิทยาศาสตร์และพิพิธภัณฑ์นอติคัส (Nauticus) ในนอร์ฟอล์ก รัฐเวอร์จิเนีย

อ้างอิง
ลัมบรี
)]]

ลามูรี ( ) หรือ ลัมบรี ( ) เป็นอาณาจักรทางตอนเหนือของเกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซียในสมัยศรีวิชัยจนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 บริเวณนี้มีประชากรฮินดูเข้าอาศัยประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 7 และยังมีหลักฐานของศาสนาพุทธด้วย เชื่อกันว่าภูมิภาคนี้เป็นหนึ่งในสถานที่แรก ๆ ที่ศาสนาอิสลามเข้ามายังหมู่เกาะอินโดนีเซีย และผู้ปกครองในยุคหลังกลายเป็นมุสลิม
โดยทั่วไปถือว่าลัมบรีตั้งอยู่ใกล้บันดาอาเจะฮ์ในจังหวัดอาเจะฮ์ ส่วนที่ตั้งได้มีการเสนอแนะว่าอยู่ในพื้นที่ลัมบาโรทางตะวันตกของบันดาอาเจะฮ์ในปัจจุบันที่มีซากอาคารที่จมอยู่และมีการค้นพบหลุมฝังศพ แม้ว่าปัจจุบันบางคนจัดให้ลัมบรีเข้ากับลัม เระฮ์ (Lam Reh) ทางตะวันออกของอาเจะฮ์ที่มีหลุมฝังศพสมัยโบราณหลายแห่งอยู่ บันทึกประวัติศาสตร์ลัมบรีปรากฏในข้อมูลหลายแห่งตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 9 เป็นต้นมา และคาดว่าถูกดูดกลืนเข้ากับรัฐสุลต่านอาเจะฮ์ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16
ชื่อ
ชาวอาหรับรู้จักอาณาจักรลามูรีหรือลัมบรีมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 9 เป็นต้นมา และระบุชื่อเป็น รอมนี (رامني), เลารี, ลามุรี และรูปแบบอื่น ๆ ข้อมูลอินเดียอันเดียวที่กล่าวถึงบริเวณนี้ปรากฏในจารึกตันโจเรอ (Tanjore inscription) ใน ค.ศ. 1030 ที่ระบุชื่อในภาษาทมิฬว่า Ilâmurideśam ส่วนในบันทึกของชาวจีน มีการกล่าวถึงครั้งเป็น หลานหลี่ (藍里) ใน หลิ่งไว่ไต้ตา โดยโจว ชู่เฟย์ใน ค.ศ. 1178 จากนั้นปรากฏเป็น หลานอู๋หลี่ (藍無里) ในจูฟ่านจื้อ, หนานอูลี (喃 哩) ในเต่าอี๋จิ้อเลฺว่ และรูปสะกดที่คล้ายกันแบบอื่น ๆ ในบันทึกของชาวยุโรปปรากฏเป็น Lambri (เช่นใน บันทึกการเดินทางของมาร์โค โปโล), Lamuri หรือรูปสะกดแบบอื่น (Lamori, Lambry, ฯลฯ)
ในนาการาเกรตากามา ผลงานชวาที่เขียนขึ้นใน ค.ศ. 1365 ระบุบริเวณนี้เป็น Lamuri และในพงศาวดารมลายูระบุเป็น Lambri คำว่า lam ในภาษาอาเจะฮ์หมายถึง "ใน", "ข้างใน" หรือ "ลึก" และยังใช้เป็นอุปสรรคสำหรับที่อยู่อาศัยหลายแห่งรอบ ๆ อาเจะฮ์

บันทึกประวัติศาสตร์

รายพระนามผู้ปกครอง
จากสุสาน 84 แห่งในพื้นที่ 17 แห่ง มีหินหน้าหลุมฝังศพ 28 อันที่มีจารึกไว้ ในจำนวนนี้มีกษัตริย์ 10 พระองค์ที่ปกครองลามูรี แบ่งออกเป็นผู้ที่มีตำแหน่ง มาลิก 8 พระองค์ และ ซุลตัน 2 พระองค์ 
* มาลิก ชัมซุดดิน (สวรรคต ฮ.ศ. 822/ค.ศ. 1419)
* มาลิก อาลาวุดดิน (สวรรคต ฮ.ศ. 822/ค.ศ. 1419)
* มาลิก มุซฮีรุดดิน
* ซุลตัน มูฮัมมัด อิบน์ อาลาวุดดิน (สวรรคต ฮ.ศ. 834/ค.ศ. 1431)
* มาลิก นีซาร์ อิบน์ ไซด์ (สวรรคต ฮ.ศ. 837/ค.ศ. 1434)
* มาบิก ไซด์ (อิบนื นีซาร์?) (สวรรคต ฮ.ศ. 844/ค.ศ. 1441)
* มาลิก จาวาดุดดิน (สวรรคต ฮ.ศ. 842/ค.ศ. 1439)
* มาลิก ไซนัล อาบีดิน (สวรรคต ฮ.ศ. 845/ค.ศ. 1442)
* มาลิก มูฮัมมัด ชะฮ์ (สวรรคต ฮ.ศ. 848/ค.ศ. 1444)
* ซุลตัน มูฮัมมัด ชะฮ์ (สวรรคต
ดูเพิ่ม
* รัฐสุลต่านอาเจะฮ์
* รัฐสุลต่านซามูเดอราปาไซ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Nouvelles données sur les royaumes de Lamuri et Barat
* Lamuri telah Islam sebelum Pasai
* Nisan Plakpling, tipe nisan peralihan dari pra-Islam ke Islam
* Kesultanan Lamuri
สยาม ศิริมงคล
สยาม ศิริมงคล (เกิด 30 เมษายน พ.ศ. 2517) อธิบดีกรมการพัฒนาชุมชน เคยดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัดหลายจังหวัด เช่น จังหวัดสมุทรปราการ จังหวัดนครราชสีมา จังหวัดอุดรธานี จังหวัดนครพนม

ประวัติ
นายสยาม ศิริมงคล มีชื่อเล่นว่า เก๋า เกิดเมื่อวันที่ 30 เมษายน 2517 ด้านชีวิตครอบครัวสมรสกับ ฟ้าใส อรจิรา แก้วสว่าง นักแสดงหญิงที่อายุห่างกันถึง 20 ปี ด้านการศึกษา นายสยามจบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และระดับปริญญาโท รัฐประศาสนศาสตร์มหาบัณฑิต จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
รับราชการ
นายสยามรับราชการในตำแหน่ง ผู้อำนวยการกองการเจ้าหน้าที่ สำนักงานปลัดกระทรวงมหาดไทย เมื่อปี 2554 ก่อนจะได้รับแต่งตั้งเป็น ผู้ช่วยปลัดกระทรวงมหาดไทย และ รองผู้ว่าราชการจังหวัดสมุทรปราการ ตามลำดับ และในปี 2560 ได้รับการแต่งตั้งเป็น ผู้ตรวจราชการกระทรวงมหาดไทย ในวัย 43 ปี จากนั้นจึงได้เลื่อนขึ้นเป็น ผู้ว่าราชการจังหวัดนครพนม เมื่อปี 2561 ขณะอายุเพียง 44 ปีนับเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดที่อายุน้อยที่สุด

ในปลายปี 2563 เขาได้ย้ายมาดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัดอุดรธานี ต่อมาในปี 2565 ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัดนครราชสีมา
ในวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2567 นายสยามได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมการพัฒนาชุมชน แทนที่นายชัยวัฒน์ ชื่นโกสุม ที่สลับไปดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัดนครราชสีมา

ต่อมาในวันที่ 19 สิงหาคม 2568 คณะรัฐมนตรีได้มีมติให้โอนย้ายนายสยาม ไปเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดสมุทรปราการ แทนนายศุภมิตร ชิณศรี ที่ย้ายไปดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัดนครสวรรค์ โดยจะมีผลตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม 2568 เป็นต้นไป ก่อนจะย้ายกลับไปดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมการพัฒนาชุมชน ตามเดิม ในวันที่ 12 พฤศจิกายนของปีเดียวกัน

เครื่องราชอิสริยาภรณ์

อ้างอิง
เฮลล์คิทเช่น (ภัตตาคาร)
ภัตตาคารเฮลล์คิทเช่นของกอร์ดอน แรมซีย์ ( ) เป็นเครือภัตตาคารอาหารชั้นสูง (Fine Dining) ที่เชฟชาวอังกฤษ กอร์ดอน แรมซีย์ เป็นเจ้าของ และอิงจากรายการเรียลลิตีโชว์ เฮลล์คิทเช่น ในปี 2023 ภัตตาคารกลุ่มดังกล่าวมีที่ตั้งแล้ว 7 แห่งในสหรัฐ

ประวัติ

แรมซีย์มีบทบาทโดดเด่นในรายการเรียลลิตีทางโทรทัศน์ เฮลล์คิทเช่น เมื่อปี 2005 ในสหรัฐ และในปี 2018 ได้เปิดตัวภัตตาคารตามธีมต่าง ๆ ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากรายการดังกล่าว
ภัตตาคารในสหรัฐ ดำเนินการโดยแผนกภัตตาคารกอร์ดอน แรมซีย์ ในอเมริกาเหนือ (Gordon Ramsay North America (GRNA)) ซึ่งมีสำนักงานใหญ่ในเขตมหานครแดลลัส-ฟอร์ตเวิร์ธ ที่ตั้งในสหรัฐ ได้แก่ ลาสเวกัส, ทะเลสาบทาโฮ, เซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย, แอตแลนติกซิตี, วอชิงตัน ดี.ซี., ฟ็อกซ์วูดส์ และ ไมแอมี และยังมีการประกาศตั้งสาขาชิคาโกแล้วด้วย

ในเดือนพฤศจิกายน 2018 สาขาที่สองของเครือได้เปิดที่ซีสาร์สพาเลซบลูวอเตอร์ ในดูไบ รองรับลูกค้าได้ 260 คน พร้อมที่นั่งทั้งในร่มและกลางแจ้ง และดำเนินการโดยกลุ่มภัตตาคารกอร์ดอน แรมซีย์ ในยุโรป ปิดให้บริการในเดือนพฤศจิกายน 2023 เมื่อซีซาร์ออกจากดูไบ
การเชื่อมโยงรายการโทรทัศน์
ภัตตาคารมีการออกแบบองค์ประกอบจากรายการโทรทัศน์ เช่น โลโก้ HK และมือจับประตูรูปส้อม และมีการจำหน่ายสินค้าต่าง ๆ ในแบรนด์เฮลล์คิทเช่น เมนูส่วนใหญ่ประกอบด้วยอาหารหลักในเมนูรายการโทรทัศน์ เช่น หอยเชลล์ย่างกระทะ ริซอตโตล็อบสเตอร์ และ บีฟเวลลิงตัน ชื่อค็อกเทลยังสื่อถึงตัวรายการด้วย

ในฤดูกาลที่ 19 และ 20 ของ เฮลล์คิทเช่น ถ่ายทำบนพื้นที่ของซีซาร์สเอนเทอร์เทนเมนต์สตูดิโอส์ ใกล้กับฉนวนลาสเวกัส แต่สำหรับบางฉากในตอนเหล่านั้น ผู้เข้าแข่งขันจะได้เยี่ยมชมภัตตาคารในเวกัส

คริสตินา วิลสัน ผู้ชนะในฤดูกาลที่ 10 ซึ่งต่อมากลับมาในรายการในฐานะผู้ช่วยเชฟ ได้ช่วยเปิดภัตตาคารหลายแห่ง
ในการให้สัมภาษณ์เมื่อเดือนสิงหาคม 2022 กับ ซานดิเอโกยูเนียนทริบิวน์ แรมซีย์พูดถึงวิธีที่เมนูที่ภัตตาคารเฮลล์คิทเช่นของเขาอิงจากรายการโทรทัศน์โดยใช้ "สิ่งที่อยู่ในเมนูในช่วง 21 ฤดูกาลที่ผ่านมาเพื่อทดสอบผู้เข้าแข่งขันในรายการนี้ "; เขากล่าวเสริมว่า “เห็นได้ชัดว่าอาหารบางจานกลายเป็นรายการโปรดทางโทรทัศน์ ซึ่งสามารถนำไปปรับใช้กับภัตตาคารได้อย่างง่ายดาย” เมื่อหนังสือพิมพ์ถามเขาว่า "การรับประทานอาหารที่เฮลล์คิทเช่นจะแตกต่างจากที่ผู้คนเห็นในรายการทีวีอย่างไร" แรมซีย์ตอบว่า "เริ่มแรกเลย คุณรับประกันได้เลยว่าจะต้องได้รับอาหารอย่างแน่นอน!"
การตอบรับ
ในรายชื่อภัตตาคารในลาสเวกัสสำหรับ โตรอนโตซัน ริตา เดมอนทิส เขียนว่า "ฉันพบว่าประสบการณ์ของเฮลล์คิทเช่นทั้งหมดนั้นทำให้ดีอกดีใจ ตั้งแต่การบริการไปจนถึงอาหารจานต่าง ๆ ไปจนถึงของหวานที่สะดุดตา...ที่นั่งที่ยอดเยี่ยมจะทำให้คุณมองเห็นจากมุมสูงของแถบนั้น” ในรายชื่อ "30 ภัตตาคารที่ดีที่สุด" ของลาสเวกัสสำหรับ เทสติงเทเบิล อัลลี เลบอส เขียนว่า "ประสบการณ์นี้จะไม่ทำให้ผิดหวัง ตราบใดที่คุณไม่คาดหวังว่าอาหารจะเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวายและการดูถูก" เว็บไซต์ กาโยตไกด์บุ๊ค ให้คะแนนร้านเฮลล์คิทเช่นบนฉนวนลาสเวกัส 13 คะแนนจาก 20 คะแนน ("ดี") ทอม ไซสท์เซมา นักวิจารณ์อาหารของ เดอะวอชิงตันโพสต์ บรรยายสภาพแวดล้อมของสถานที่นี้ในดีซีว่า "แคมป์สูง" โดยมีบรรย
ง เดอะวอชิงตันโพสต์ บรรยายสภาพแวดล้อมของสถานที่นี้ในดีซีว่า "แคมป์สูง" โดยมีบรรยากาศที่ดังและคับแคบมาก แต่ก็เพลิดเพลินกับอาหารมาก โดยบอกว่า "ดีกว่าที่จำเป็น"
ประเทศไทย

ในส่วนของประเทศไทย มีร้านอาหารที่อยู่ภายใต้การควมคุม ดังนี้

- Hell Kitchen สเต็ก&กิล พระราม 2 กรุงเทพมหานคร

Hell Kitchen สเต็ก&กิล อ. ปลวกแดง

จ. ระยอง

ดูเพิ่ม

* รายชื่อภัตตาคาร

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
ยูเอสเอส นิวเจอร์ซีย์ (BB-62)
{|

|}

ยูเอสเอส นิวเจอร์ซีย์ (BB-62) ( ) เป็นเรือประจัญบานลำที่สองในชั้นไอโอวา และเป็นเรือลำที่สองของกองทัพเรือสหรัฐที่ใช้ชื่อตามรัฐนิวเจอร์ซีย์ เรือได้รับฉายาที่น่ารักว่า "บิกเจ" (Big J) นิวเจอร์ซีย์ได้รับดาวยุทธการ (battle star) มากกว่าเรือในชั้นไอโอวาอีก 3 ลำ และเป็นเรือประจัญบานของสหรัฐเพียงลำเดียวที่ทำหน้าที่สนับสนุนการยิงปืนใหญ่ในช่วงสงครามเวียดนาม
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ยูเอสเอส นิวเจอร์ซีย์ ได้ปฏิบัติภารกิจโจมตีเป้าหมายบนเกาะกวมและโอกินาวะ นอกจากนี้ยังทำหน้าที่คุ้มกันเรือบรรทุกเครื่องบินที่ดำเนินการโจมตีหมู่เกาะมาร์แชลล์ ในช่วงสงครามเกาหลี เรือยังเข้าร่วมในการโจมตีชายฝั่งของเกาหลีเหนือ จากนั้นจึงปลดประจำการและเข้าประจำการในกองเรือสำรองของกองทัพเรือสหรัฐ ซึ่งเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "กองเรือมอทบอล" (mothball fleet) ในปี 1968 นิวเจอร์ซีย์ ถูกนำกลับมาใช้งานอีกครั้งและส่งไปประจำการที่เวียดนามเพื่อสนับสนุนกองกำลังสหรัฐ ต่อมาในปี 1969 ก็ได้ปลดประจำการเป็นครั้งที่สอง จากนั้นในช่วงทศวรรษที่ 1980 เรือได้รับการปรับปรุงให้ทันสมัยตามโครงการ "กองทัพเรือ 600 ลำ" (600-ship Navy program) โดยติดตั้ง
บปรุงให้ทันสมัยตามโครงการ "กองทัพเรือ 600 ลำ" (600-ship Navy program) โดยติดตั้งขีปนาวุธและนำกลับมาใช้งานอีกครั้ง ในปี 1983 ยูเอสเอส นิวเจอร์ซีย์ ได้เข้าร่วมปฏิบัติการของสหรัฐในช่วงสงครามกลางเมืองเลบานอน
ยูเอสเอส นิวเจอร์ซีย์ ปลดประจำการเป็นครั้งสุดท้ายในปี 1991 หลังจากรับใช้กองทัพเรือสหรัฐมานานถึง 21 ปี ในช่วงเวลานั้น เรือได้รับประกาศนียบัตรยกย่องชมเชย (Navy Unit Commendation) สำหรับภารกิจในเวียดนาม และ 19 ดาวยุทธการสำหรับการปฏิบัติภารกิจรบในสงครามโลกครั้งที่สอง สงครามเกาหลี สงครามเวียดนาม สงครามกลางเมืองเลบานอน และภารกิจในอ่าวเปอร์เซีย หลังจากปลดประจำการ เรือได้ถูกเก็บรักษาไว้ในกองเรือสำรองเป็นเวลาสั้น ๆ ก่อนที่จะถูกบริจาคให้กับองค์กร Home Port Alliance ในเมืองแคมเดน รัฐนิวเจอร์ซีย์ เพื่ออนุรักษ์ไว้เป็นพิพิธภัณฑ์อย่างถาวรตั้งแต่วันที่ 15 ตุลาคม 2001

อ้างอิง
ปฏิบัติการบาโยเน็ต
ปฏิบัติการบาโยเน็ต ( ) เป็นปฏิบัติการบังคับใช้กฎหมายข้ามชาติที่ประสบความสำเร็จในปี พ.ศ. 2560 โดยมีเป้าหมายคือตลาดดาร์กเน็ตอัลฟาเบย์และฮันซา และส่งผลให้ตลาดดาร์กเน็ตหลายแห่งได้มีการปิดตัวตามมาเช่นกัน
การปฏิบัติการ
ปฏิบัติการดังกล่าวเป็นการประสานงานร่วมกันระหว่างสำนักงานปราบปรามยาเสพติดสหรัฐ (DEA) ประจำประเทศไทย และสำนักงานสอบสวนกลางสหรัฐ (FBI) ขอความร่วมมือมายังกองบัญชาการตำรวจปราบปรามยาเสพติด (บช.ปส.) เพื่อเฝ้าสังเกตและติดตามนายอเล็กซานเดอร์ แคส ซึ่งมีส่วนเกี่ยวข้องกับการซื้อขายสิ่งผิดกฎหมายบนดาร์กเว็บ เชื่อมโยงกับหลายประเทศ เช่น สหรัฐ, แคนาดา, ฝรั่งเศส, สเปน, เนเธอร์แลนด์, ฮ่องกง ไซปรัส และลิทัวเนีย ซึ่งผู้ต้องหาใช้ประเทศไทยเป็นฐานในการกระทำความผิด และเข้าจับกุมเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 โดยมีผู้ต้องหา 2 รายคือตัวนายอเล็กซานเดอร์ แคส และภรรยาในข้อหาร่วมกันฟอกเงินโดยตำรวจไทย และข้อหาอื่น ๆ จากหน่วยงานบังคับใช้กฎหมายข้ามชาติอื่น ๆ โด
กันฟอกเงินโดยตำรวจไทย และข้อหาอื่น ๆ จากหน่วยงานบังคับใช้กฎหมายข้ามชาติอื่น ๆ โดยยึดทรัพย์สินมูลค่ากว่า 726,300,000 บาท
ต่อมาตัวนายอเล็กซานเดอร์ ได้ฆ่าตัวตายด้วยการใช้ผ้าขนหนูผูกคอตัวเองภายในห้องน้ำระหว่างการถูกควบคุมตัวภายในกองบัญชาการตำรวจปราบปรามยาเสพติด

อ้างอิง
ชาวตาซี
ตาซี ( ) หรือ ถ่าซือ ( ) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ลูกผสมระหว่างตุงกูซิกและซินิติก ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในดินแดนปรีมอร์เย ประเทศรัสเซีย ชาวตาซีเกิดจากการสมรสข้ามชาติพันธุ์ระหว่างชาวอูเดเก ชาวนาไน และชาวจีนฮั่น พวกเขาสื่อสารกันด้วยภาษารัสเซียและภาษาจีนกลางถิ่นตะวันออกเฉียงเหนือที่มีคำยืมจากภาษาอูเดเกและนาไน เรียกว่าภาษาถิ่นตาซี เดิมมีจำนวนผู้ใช้ภาษานี้ราวหนึ่งพันคนเมื่อหลายทศวรรษก่อน แต่ปัจจุบันมีเพียงผู้สูงอายุที่ยังสื่อสารด้วยภาษาถิ่นดังกล่าว ประชากรชาวตาซีรุ่นใหม่หันไปใช้ภาษารัสเซียเป็นหลักแทนภาษาดั้งเดิมของตน
ก่อนที่จักรวรรดิรัสเซียจะผนวกดินแดนปรีมอร์เย ชาวตาซีนับถือศาสนาเฉกเช่นชนเผ่าในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศจีน คือ ศาสนาพุทธ ศาสนาชาวบ้านแมนจู ศาสนาชาวบ้านจีน และลัทธิบูชาคนทรง หลัง พ.ศ. 2403 หลังจักรวรรดิรัสเซียขยายอิทธิพลข้ามแม่น้ำอุซซูรีใน พ.ศ. 2403 ชาวตาซีจึงเข้ารีตเป็นคริสต์ศาสนิกชนนิกายรัสเซียออร์ทอดอกซ์ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
จากการสำรวจสำมะโนครัวประชากรรัสเซีย พ.ศ. 2545 พบว่ามีชาวตาซีจำนวน 276 คน ทั้งหมดใช้ภาษารัสเซียในการสื่อสาร แบ่งเป็นตามเพศจะได้ เพศชายจำนวน 131 คน (53 คนในเมือง 78 คนในชนบท) และเพศหญิงจำนวน 145 คน (57 คนในเมือง 88 คนในชนบท) หากแบ่งตามแหล่งอาศัยจะพบว่ามีชาวตาซีจำนวน 110 คนอาศัยอยู่ในเขตเทศบาล (แบ่งเป็นชาย 53 คน หญิง 57 คน) และชาวตาซีที่อาศัยอยู่นอกเขตเทศบาลจำนวน 166 คน (แบ่งเป็นชาย 78 คน หญิง 88 คน) โดยในสาธารณรัฐบัชคอร์โตสตาน มีประชากรเพียง 4 คนเท่านั้นที่ระบุตัวตนเป็นชาวตาซี และดินแดนฮาบารอฟสค์ มีประชากรเพียง 3 คนที่ระบุตัวตนเป็นชาวตาซี เป็นเพศหญิงสองคน มีเพศชายเพียงคนเดียว และทั้งหมดอาศัยอยู่ในเขตเทศบาล
วัดเขากะโดน
วัดเขากะโดน บ้างเขียน วัดเขากระโดน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลชากโดน อำเภอแกลง จังหวัดระยอง

วัดเขากะโดนสร้างเมื่อ พ.ศ. 2401 โดยมีพระอธิการปุ๋ย และอําแดงทิม ราษฎรเป็นผู้ริเริ่มในการก่อสร้าง ซึ่งอําแดงทิมและราษฎรได้ร่วมถวายที่ดินจํานวน 14 ไร่ โดยให้ชื่อว่า วัดบ้านป่า ซึ่งกระทั่งปัจจุบันก็ไม่สามารถสืบทราบได้ว่าเพราะเหตุใดจึงได้ชื่อว่าวัดบ้านป่า แต่ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดเขากะโดน" เป็นชื่อโดยทางราชการ ส่วนชื่อที่ชาวบ้านเรียก คือ วัดเขา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2537 ภายในวัดมีพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านวัดเขากระโดนริเริ่มโดยพระครูพิทักษ์วิริยาภรณ์ หรือพระมหาเพียร ปัญญาทีโป เจ้าอาวาส
พื้นที่ตั้งวัดมีลักษณะเป็นเนินเขา มีสภาพแวดล้อมเป็นหมู่บ้าน ทุ่งนาและสวนยางพารา อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ (หลังเก่า) สร้างขึ้นเมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัด ปัจจุบันคงมีแต่อุโบสถหลังใหม่ ลักษณะเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ยกพื้น ผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า หลังคาเครื่องไม้ลดชั้น ประดับช่อฟ้า และใบระกาหางหงส์เป็นไม้แกะสลัก ด้านหน้ามีเสาเหลี่ยมประดับสาหร่ายรวงผึ้งและรูปเทพนมรองรับชั้นหลังคามีเฉลียงทางเดินโดยรอบใช้เป็นที่ทำสังฆกรรมแทน ที่ชั้นใต้ดินของอุโบสถหลังใหม่จัดเป็นพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นหรือห้องมรดกไทย จัดแสดงโบราณวัตถุต่าง ๆ เช่น พระพุทธรูปปางสมาธิเนื้อโลหะ ซึ่งเป็นพระประธานในอุโบสถหลังเก่า พระพุทธรูปบูชาต่าง ๆ ตู้คัมภีร์ เครื่องปั้นดินเผา ถ้วยชามสังคโ
นในอุโบสถหลังเก่า พระพุทธรูปบูชาต่าง ๆ ตู้คัมภีร์ เครื่องปั้นดินเผา ถ้วยชามสังคโลก เป็นต้น ศาลาการเปรียญลักษณะเป็นศาลาไม้ ยกพื้น สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519
แหล่งโบราณคดีเลลู
เลลู เป็นแหล่งโบราณคดีในยุคก่อนประวัติศาสตร์และยุคประวัติศาสตร์ ครอบคลึมพื้นที่ส่วนที่เหลืออยู่ของเมืองบนเกาะเลลู ซึ่งอยู่ใกล้เคียงเกาะที่มีขนาดใหญ่กว่าอย่างโกชาเอในสหพันธรัฐไมโครนีเซีย ส่วนที่เหลืออยู่เป็นส่วนหนึ่งของอารยธรรมซึ่งรุ่งเรืองในช่วงระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 14 และ 15 ซึ่งยังมีสภาพที่เห็นได้ในช่วงที่ชาวยุโรปเข้ามาติดต่อในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ผู้ปกครองเลลูได้ขยายอำนาจและรวมเกาะโกชาเอเป็นหนึ่ง โดยปกครองจากเกาะเลลู พวกเขาปกครองเกาะด้วยระบบกษัตริย์ที่นักโบราณคดีเชื่อว่าคล้ายคลึงกับที่เกิดขึ้นในตองงาและฮาวาย เมืองแห่งนี้สร้างด้วยก้อนปะการังและบะซอลต์ โดยประกอบไปด้วยบ้านเรือน ที่ฝังพระศพราชวงศ์ และพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ ในส่วนของที่อยู่อ
ระกอบไปด้วยบ้านเรือน ที่ฝังพระศพราชวงศ์ และพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ ในส่วนของที่อยู่อาศัยมีการแบ่งกลุ่มผู้คนที่อยู่อาศัยตามลำดับต่าง ๆ และใช้วัสดุการสร้างต่างกัน เช่น หากเป็นกษัตริย์หรือขุนนางจะสร้างที่อยู่ ล้อมรอบด้วยกำแพงบะซอลต์ (เหมือนกับในนันมาโตล) เป็นต้น
มัสยิดอักซา
มัสยิดอักซา ( ) เป็นมัสยิดในเดอะเฮกที่เดิมสร้างเป็นโบสถ์ยิว

อาคารแบบคลาสสิกใหม่ที่ถนน วาเคินสตราต เปิดใช้งานรองรับชาวยิวอัชเกนัซในนครเมื่อ ค.ศ. 1844 จากนั้นจึงมีการขยายอาคารใน ค.ศ. 1922 และเสียหายจากเหตุเพลิงไหม้ใน ค.ศ. 1944 ชาวยิวในนครนี้ประมาณร้อยละ 80 ถูกฆ่าในการสังหารหมู่ ส่วนโบสถ์ยิวก็ถูกปล้น
ใน ค.ศ. 1976 ชุมชนชาวยิวขายอาคารนี้ด้วยเงื่อนไขที่ว่าไม่ให้แปลงเป็นโบสถ์คริสต์ ชุมชนมุสลิมชาวตุรกีในนครเริ่มใช้อาคารนี้ในช่วงเราะมะฎอนเมื่อ ค.ศ. 1979 โดยไม่ได้รับอนุญาต เนื่องจากข้อกังวลด้านความปลอดภัยของมัสยิดก่อนหน้า จากนั้นใน ค.ศ. 1981 ชุมชนตุรกีเข้าครอบครองอาคารหลังนี้ตามกฎหมาย ส่วนชุมชนยิวย้ายไปยังอดีตโบสถ์โปรเตสแตนต์ที่ผ่านการแปลงแล้ว ซึ่งหลังจากนั้นได้รับการดัดแปลงเป็นห้องอยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่

อาคารนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งรัฐหมายเลข 459778 ในวันที่ 19 ตุลาคม ค.ศ. 1993

ภาพ
File:Voorgevel_-_'s-Gravenhage_-_20085727_-_RCE.jpg|ตัวอาคารก่อนเปลี่ยนเป็นมัสยิด สังเกตตรงที่ไม่มีหออะษาน
File:WLM_-_roel1943_-_Minaret.jpg|หออะษานในมุมใกล้
File:WLM_-_roel1943_-_Verzoek.jpg|หอละหมาด หันหน้าไปทางเมียะห์รอบ
File:WLM_-_roel1943_-_The_Mosque.jpg|ข้างใน

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ศิลปะเขตเมงูโระ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะเขตเมงูโระ ( ) เป็นหอศิลป์ในเขตเมงูโระ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น

อาคารของพิพิธภัณฑ์เปิดทำการในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2530 ออกแบบโดยนิฮงเซ็กเก ( ) ก่อสร้างด้วยคอนกรีตเสริมแรง มีชั้นใต้ดิน 1 ชั้นและชั้นเหนือดิน 3 ชั้น และมีพื้นที่ 4,059 ตารางเมตร

สิ่งสะสมถาวรของพิพิธภัณฑ์ได้แก่ผลงานของศิลปินอย่างสึงูฮาระ ฟูจิตะ, เซ็นโซโร โคจิมะ ( ), ชิกาโนซูเกะ โอกะ ( ), คาซูโอะ ซากาตะ ( ) และคูมิ ซูงาอิ ( )

พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ที่เมงูโระ 2&ndash;4&ndash;36 เขตเมงูโระ กรุงโตเกียว เดิน 10 นาทีจากสถานีเมงูโระ

พิพิธภัณฑ์มีการจัดนิทรรศการอยู่บ่อยครั้ง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*Meguro Museum of Art, Tokyo
แหล่งโบราณคดีหนองราชวัตร
แหล่งโบราณคดีหนองราชวัตร ตั้งอยู่ที่ ตำบลหนองราชวัตร อำเภอหนองหญ้าไซ จังหวัดสุพรรณบุรี มีความโดดเด่นในฐานะเป็นแหล่งโบราณคดียุคหินใหม่ที่เก่าแก่และสำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศไทยคือมีอายุ 4,000 ปี ที่มีลักษณะเฉพาะทางอารยธรรมยุคหินใหม่ล้วน ๆ โดยไม่มีอารยธรรมสมัยอื่นที่ใหม่กว่า เช่น ยุคสำริด ยุคโลหะ ฯลฯ ร่วมเจือปนอยู่ในพื้นที่เช่นเดียวกับกรณีของแหล่งโบราณคดีบ้านเชียง จังหวัดอุดรธานี หรือแหล่งโบราณคดีบ้านเก่า จังหวัดกาญจนบุรี
ประวัติ
แหล่งโบราณคดีหนองราชวัตร ค้นพบโดยนายวิมล อุบล เจ้าของที่ดิน จากการขุดปรับหน้าดินเพื่อทำการเกษตรในปี 2546 และได้แจ้งให้องค์การบริหารส่วนตำบลหนองราชวัตรทราบ ทางองค์การบริหารส่วนตำบลหนองราชวัตรจึงได้แจ้งสำนักศิลปากรที่ 2 สุพรรณบุรี เข้าตรวจสอบในเบื้องต้นและพบหลักฐานทางโบราณคดีจำนวนมาก เช่น ชิ้นส่วนโครงกระดูกมนุษย์โบราณ ชิ้นส่วนกระดูกสัตว์ ขวานหินขัด กำไลหิน ชิ้นส่วนภาชนะดินเผารูปทรงต่าง ๆ เป็นต้น

อ้างอิง
วัดสันคือ (จังหวัดเชียงใหม่)
วัดสันคือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองผึ้ง อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่ ปัจจุบันมีพระครูพิธานศาสนกิจเป็นเจ้าอาวาส

วัดสันคือ เดิมชื่อว่า วัดศรีบุญยืน สร้างเมื่อ พ.ศ. 2405 ตั้งอยู่หมู่ที่ 1 ต่อมาได้เปลี่ยนมาเป็นหมู่ที่ 8 ตามการแบ่งเขตของทางอำเภอ เมื่อ พ.ศ. 2500 จนถึงปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2519 ได้มีการสันนิษฐานว่าชาวบ้านได้มาทำไร่ทำนาและตั้งบ้านเรือนบริเวณนี้ พร้อมทั้งร่วมใจกันสร้างวัดนี้ขึ้น บริเวณทิศตะวันออกของวัด มีลำเหมืองพญาคำไหลผ่าน
อาคารเสนาสนะภายในวัดได้แก่ วิหาร กุฏิสงฆ์ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ หอระฆัง ศาลาบำเพ็ญบุญ และมีกำแพงล้อมรอบอาณาบริเวณของวัด และมีปูชนียสถานที่สำคัญอีกอย่างคือ เจดีย์โดยที่ชาวบ้านได้นำวัตถุโบราณต่าง ๆ มาบรรจุไว้ในองค์เจดีย์ซึ่งวัตถุโบราณต่าง ๆ นั้นได้นำมาจากวัดป่าหวายและวัดป่าเป้า แต่เดิมเคยมีพระพุทธรูปคู่วัดอยู่ 1 องค์เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยสิงห์ 1 สมัยเชียงแสนได้ถูกขโมยไปเมื่อ พ.ศ. 2520

อ้างอิง
เมืองเก่าทาลลินน์
เมืองเก่าทาลลินน์ ( ) เป็นย่านประวัติศาสตร์ของนครทาลลินน์ เมืองหลวงของประเทศเอสโตเนีย ซึ่งอนุรักษ์สิ่งปลูกสร้างจากสมัยยุคกลางและสมัยฮันเซอาติก (Hanseatic) ไว้อย่างดี และเป็นตัวอย่างของการวางผังเมืองแบบศตวรรษที่ 13 ที่ยังคงสภาพถึงปัจจุบัน นับตั้งแต่ปี 1997 พื้นที่เมืองเก่าได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก ขอบเขตของเมืองเก่าอยู่ภายในกำแพงเมืองทาลลินน์ ในพื้นที่ 113 เฮกตาร์ และมีเขตบัฟเฟอร์ขนาด 2,253 เฮกตาร์

สิ่งปลูกสร้างส่วนใหญ่ในย่านเมืองเก่าสร้างขึ้นระหว่างศตวรรษที่ 13-16

ดูเพิ่ม
*วานาลินน์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Tallinn Old Town, www.visitestonia.com
เกาะก๊าตบ่า
เกาะก๊าตบ่า ( ) คือเกาะที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาหมู่เกาะทั้งหมด 367 เกาะ ที่ทอดยาว 260 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศเวียดนาม ซึ่งประกอบรวมเป็นหมู่เกาะก๊าตบ่า โดยมีอ่าวลานหะ ( ) เป็นขอบเขตของหมู่เกาะทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ เกาะนี้เป็นอุทยานแห่งชาติของเวียดนามและได้รับการขึ้นทะเบียนจากยูเนสโกในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2004 ให้เป็นเขตสงวนชีวมณฑลของโลก
การท่องเที่ยว
การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานบนเกาะก๊าตบ่าในช่วงทศวรรษ 1990 ทำให้การเข้าถึงเกาะสะดวกมากยิ่งขึ้น ได้แก่ การก่อสร้างถนนที่ใหญ่ขึ้น การสร้างเขื่อนเพื่อสร้างท่าเรือและเพื่อปกป้องเมืองก๊าตบ่าจากน้ำท่วม กระแสไฟฟ้าที่สม่ำเสมอถูกนำมาที่เกาะใน ค.ศ. 1997 รวมถึงการเปิดตัวเรือข้ามฟากและเรือบรรทุกขนาดใหญ่ตามกำหนดเวลารายวัน ซึ่งสามารถขนส่งรถบรรทุกและรถยนต์จากแผ่นดินใหญ่ได้ การพัฒนาเหล่านี้นำไปสู่การพัฒนาด้านการท่องเที่ยวของเมืองก๊าตบ่าอย่างรวดเร็วตั้งแต่ ค.ศ. 2001 นับแต่นั้นมาจุดแวะพักบนเกาะก๊าตบ่าได้รวมอยู่ในแผนการเดินทางของการล่องเรือในอ่าวหะล็อง ( ) และเส้นทางล่องเรือของโรงแรมราคาประหยัดที่ตั้งเรียงรายริมทะเล เกาะก๊าตบ่ามีผู้มาเยือนมากกว่า 350,
ระเบียงภาพ

ไฟล์:Cat Co 1 Beach-Cát Bà Island-Andres Larin.jpg|ชายหาดก๊าตก่อ 1 เกาะก๊าตบ่า 
ไฟล์:Cat Ba Vietnam-Feb06.jpg|เมืองก๊าตบ่า ซึ่งมีหุบเขาหินปูนตั้งอยู่เบื้องหลัง
ไฟล์:View from Ngu Lam Peak, Cat Ba Island, Vietnam.jpg|อุทยานแห่งชาติก๊าตบ่า
ไฟล์:Lan_Ha_Bay-Cat_Ba_Vietnam-Andres_Larin.jpg|อ่าวลานหะ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของหมู่เกาะก๊าตบ่า
มรดกโบราณคดีแห่งหุบเขาเล็งกง
มรดกทางโบราณคดีแห่งหุบเขาเล็งกง ( ) คือแหล่งค้นพบมนุษย์โบราณอายุราว 31,000 ปี รวมถึงหลักฐานการดำรงชีวิตของผู้คนตั้งแต่ช่วงยุคก่อนประวัติศาสตร์ ตั้งอยู่ในรัฐเประทางตอนเหนือของมาเลเซีย ซึ่งเป็นแหล่งโบราณคดี 2 กลุ่มที่ครอบคลุมลำดับวัฒนธรรมที่ยาวที่สุดแห่งหนึ่งของโลกที่อยู่ในสถานที่เดียว การขุดค้นในถ้ำและพื้นที่เปิดโล่งได้ปรากฏซากแหล่งผลิตเครื่องมือหิน โดยมีขวานหินอายุ 1.83 ล้านปี เป็นหนึ่งในเครื่องมือที่เก่าแก่ที่สุดที่ค้นพบนอกทวีปแอฟริกา แหล่งอื่น ๆ มีอายุถึงยุคหินเก่าและยุคหินใหม่ มนุษย์เประ (Perak Man) ซึ่งเป็นโครงกระดูก พร้อมด้วยเครื่องปั้นดินเผา เครื่องประดับ อาวุธ และเครื่องมือหินที่ได้รับการค้นพบในถ้ำแห่งหนึ่งและมีอายุประมาณ 10,000 ปี เป็
วุธ และเครื่องมือหินที่ได้รับการค้นพบในถ้ำแห่งหนึ่งและมีอายุประมาณ 10,000 ปี เป็นหนึ่งในโครงกระดูกมนุษย์ที่สมบูรณ์ที่สุดในช่วงเวลานี้ที่พบในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
มรดกทางโบราณคดีแห่งหุบเขาเล็งกงซึ่งขึ้นทะเบียนกับยูเนสโก รวมแหล่งโบราณคดีทั้ง 4 แห่ง มีดังต่อไปนี้ 
* บูกิตบูนุฮ์ ( ) และ โกตาตัมปัน ( ) เป็นแหล่งโบราณคดีที่ให้ข้อมูลทางโบราณคดีและทางธรณีวิทยาที่สำคัญเป็นอย่างมาก
* บูกิตจาวา ( ) เป็นแหล่งขุดค้นโบราณคดีแบบเปิดโล่ง
* บูกิตเกอปาลากาจะฮ์ ( ) เป็นแหล่งโบราณคดีอยู่ในเพิงผาหินในเทือกเขาหินปูน เผยให้เห็นหลักฐานของการอยู่อาศัยของมนุษย์ประมาณ 11,000–6,000 ปีที่ผ่านมา หลักฐานส่วนใหญ่ประกอบด้วยเครื่องมือหินดังกล่าวเป็นเครื่องมือและซากสัตว์
* บูกิตกัวฮารีเมา ( ) เป็นแหล่งโบราณคดี สุสานยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่ตั้งอยู่ในเทือกเขาหินปูน มีการขุดพบซากศพโบราณในถ้ำ 11–12 ซาก สันนิษฐานว่ามีการใช้ถ้ำแห่งนี้เป็นสุสา
ินปูน มีการขุดพบซากศพโบราณในถ้ำ 11–12 ซาก สันนิษฐานว่ามีการใช้ถ้ำแห่งนี้เป็นสุสานช่วงระหว่างปลายยุคหินใหม่กับยุคโลหะตอนต้น
แหล่งโบราณคดีที่พบในพื้นที่ซึ่งมีขอบเขตสัมพันธ์กัน 4 แห่งนี้ ทำให้สามารถคาดคะเนการก่อตัวขึ้นของประชากรขนาดใหญ่ กึ่งเร่ร่อนกึ่งตั้งหลักปักฐาน กับวัฒนธรรมในยุคหินเก่า ยุคหินใหม่ และยุคโลหะที่ยังเหลือให้เห็นอยู่
แหล่งมรดกโลก
มรดกทางโบราณคดีแห่งหุบเขาเล็งกงได้รับลงทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 32 เมื่อ พ.ศ. 2555 ที่นครเกแบ็ก ประเทศแคนาดา ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณามรดกโลกทางวัฒนธรรม จำนวน 2 ข้อ ดังนี้
*(iii) เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
*(iv) เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ศิลปะเกาหลี
พิพิธภัณฑ์ศิลปะเกาหลี ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ทางด้านทิศใต้ของจัตุรัสคิม อิล-ซ็อง ในเขตชุง กรุงเปียงยาง ประเทศเกาหลีเหนือ เปิดทำการในปี พ.ศ. 2491

อาคารมีความสูง 4 ชั้น มีห้องจัดแสดง 22 ห้อง ประกอบด้วยห้องนิทรรศการ ห้องเก็บรักษาผลงาน และห้องศึกษางานศิลปะที่จัดแสดงงานศิลปะหลากหลายประเภท ทั้งจิตรกรรมสีน้ำมัน ภาพพิมพ์ ประติมากรรม และผลงานศิลปะอุตสาหกรรม

ประวัติ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะเกาหลีเปิดดำเนินการครั้งแรกเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2491 และได้รับการบูรณะใหม่ในปี พ.ศ. 2553 โดยสถิติในปี 2563 มีผู้เข้าเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์มากกว่า 6 ล้านคน
ผังอาคาร
พิพิธภัณฑ์มีห้องจัดแสดงงานศิลปะ 22 ห้อง ห้องนิทรรศการ ห้องอนุรักษ์ชิ้นงานหลายห้อง และห้องเพื่อจัดการศึกษาผลงาน 1 ห้อง พิพิธภัณฑ์แห่งนี้มีพื้นที่มากกว่า 10,000 ตารางเมตร (110,000 ตารางฟุต) และจัดแสดงผลงานศิลปะหลากหลายรูปแบบ รวมถึงภาพวาดของศิลปินชาวเกาหลี ภาพวาดสีน้ำมัน ประติมากรรม และศิลปะการปักผ้า นอกจากนี้ยังมีงานจิตรกรรมฝาผนังจากสุสานในสมัยก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 4

สัดส่วนของสิ่งจัดแสดงที่มากที่สุดคือผลงานที่สรรเสริญคิม อิล-ซ็อง ตามด้วยผลงานที่แสดงถึงความสำเร็จของการปฏิวัติสังคมนิยมเกาหลีและการก่อสร้างระบบสังคมนิยม

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
พิพิธภัณฑ์ศิลปะคาร์กิว
พิพิธภัณฑ์ศิลปะคาร์กิว ( ) เป็นหนึ่งในคอลเลกชันวิจิตรศิลป์และศิลปะประยุกต์ที่ใหญ่ที่สุดในยูเครน ซึ่งเป็นพิพิธภัณฑ์ของรัฐ พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ตั้งอยู่ในที่ดินซึ่งเคยเป็นของเศรษฐีอุตสาหกรรม Ignatyshchev (ซึ่งเป็นเจ้าของโรงเบียร์ Ivanivsk ก่อนการปฏิวัติเดือนตุลาคม ค.ศ. 1917) อาคารหลังนี้สร้างขึ้นเพื่อเป็นอาคารพักอาศัย (สำหรับครอบครัวหนึ่งครอบครัว) ใน ค.ศ. 1912 โดยนักวิชาการด้านสถาปัตยกรรม Alexei Beketov ในสไตล์คลาสสิกพร้อมองค์ประกอบของบาโรกและอาร์ตนูโว
ประวัติ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะคาร์กิวก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1905 และเดิมเรียกว่าพิพิธภัณฑ์ศิลปะและอุตสาหกรรมประจำเมือง Dmytro Bahalii นักประวัติศาสตร์คาร์กิวเป็นหัวหน้าคณะกรรมาธิการในการจัดทำพิพิธภัณฑ์แห่งใหม่นี้ให้แล้วเสร็จ

ใน ค.ศ. 1907 อีลยา เรปิน ได้บริจาคภาพวาดของนายพลมีฮาอิล ดราโกมีนอฟ ให้กับพิพิธภัณฑ์ ตามคำร้องขอส่วนตัวของ Bahalii
ใน ค.ศ. 1920 พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ได้ชื่อว่าเป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์คริสตจักร คอลเลกชันประกอบด้วยงานศิลปะจากที่เก็บของสังฆมณฑลคาร์กิวและวอลึญ และคอลเลกชันของมหาวิทยาลัยคาร์กิว ใน ค.ศ. 1922 พิพิธภัณฑ์ได้ถูกเปลี่ยนเป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะยูเครน และแบ่งออกเป็น 3 แผนก ได้แก่ จิตรกรรม ประติมากรรม และสถาปัตยกรรม ในแผนกจิตรกรรม พิพิธภัณฑ์ได้รวบรวมตัวอย่างกราฟิกหนังสือ คอลเลกชัรูปเคารพของคริสต์ศตวรรษที่ 16-19 ตลอดจนภาพวาดบุคคล ภูมิทัศน์ และประเภทของภาพวาดของคริสต์ศตวรรษที่ 18-19

ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1930 พิพิธภัณฑ์ปิดให้บริการแก่สาธารณะ
พิพิธภัณฑ์ได้มีการเปิดอีกครั้งภายใต้ชื่อพิพิธภัณฑ์ศิลปะยูเครนใน ค.ศ. 1944 ระหว่าง ค.ศ. 1949-1965 พิพิธภัณฑ์ถูกเรียกว่าพิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์รัฐ จากนั้นจึงนำชื่อปัจจุบันมาใช้

ใน ค.ศ. 2022 อาคารพิพิธภัณฑ์ได้รับความเสียหายระหว่างการรุกรานของรัสเซีย เนื่องจากระดมยิงปืนใหญ่ ทำให้ส่วนหน้าของอาคาร หน้าต่าง และหน้าต่างกระจกสีได้รับความเสียหาย

คอลเลกชัน
ไฟล์:Henryk Siemiradzki 007.jpeg|Henryk Siemiradzki, Isaurian Pirates Selling Booty, ค.ศ. 1880
ไฟล์:Bashkirtseff, Marie (1858-1884) At a book.jpg|มารี บาชเคิร์ทเซฟฟ์, Behind the book, ประมาณ ค.ศ. 1882
ไฟล์:Mykola Pymonenko-Sinokis.jpg|Mykola Pymonenko, Haymaking, ประมาณ ค.ศ. 1912
ไฟล์:Reply of the Zaporozhian Cossacks (sketch, 1893, Kharkiv).jpg|อีลยา เรปิน, การตอบของคอสแซ็กซาปอริฌเฌีย, ค.ศ. 1893 ฉบับที่สองของภาพวาด
ไฟล์:InTheCacasusMountains.jpg|Lev Lagorio, In the mountains of the Caucasus, ค.ศ. 1879

อ้างอิง
วัดสุตประดิษฐ์
วัดสุตประดิษฐ์ ตั้งอยู่ ณ ถนนโนนสัง-หนองบัวลำภู ตำบลกุดดู่ อำเภอโนนสัง จังหวัดหนองบัวลำภู เป็นวัดโบราณซึ่งไม่ทราบแน่ชัดว่ามีการสร้างมาตั้งแต่เมื่อใด จนกระทั่งได้รับการบูรณะปฏิสังขรใหม่ เจ้าอาวาสองค์เก่า พระครูประดิษฐ์สุตคุณ ทำหน้าที่บูรณะซ่อมแซมวัดและเป็นผู้นำในการประกอบศาสนกิจ และส่งต่อหน้าที่ให้กับเจ้าอาวาสองค์ปัจจุบัน พระครูวินัยธรกิตติพล

ระเบียงภาพ

พิธีปลงข้าวประเพณีบุญเดือนสาม ในวัดสุตะประดิษฐ์

พระพุทธสุตะประดิษฐ์มิ่งมงคล พระพุทธรูปองค์สำคัญประจำวัดสุตะประดิษฐ์

ดูเพิ่มเติม
*พระครูวินัยธรกิตติพล
*ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กวัดสุตะประดิษฐ์
*พระครูประดิษฐ์สุตะคุณ

อ้างอิง
โรงน้ำชา
เมื่อปี 2017]]
โรงน้ำชา ( ) หรือ ห้องน้ำชา ( ) เป็นสถานที่ที่ให้บริการชาและเครื่องดื่มเบา ๆ อื่น ๆ เป็นหลัก ห้องน้ำชาอาจเป็นห้องที่จัดไว้ในโรงแรม โดยเฉพาะสำหรับการเสิร์ฟน้ำชายามบ่าย หรืออาจเป็นห้องที่ให้บริการเฉพาะชาครีม แม้ว่าการทำงานของห้องน้ำชาอาจแตกต่างกันไปตามสถานการณ์หรือประเทศ แต่โรงน้ำชามักทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางของความสัมพันธ์ทางสังคม เช่น ร้านกาแฟ

บางวัฒนธรรมมีสถานประกอบการที่แตกต่างกันออกไปซึ่งมีชาเป็นศูนย์กลางที่แตกต่างกันออกไป ขึ้นอยู่กับวัฒนธรรมชาประจำชาติ ตัวอย่างเช่น ห้องน้ำชาสไตล์อังกฤษหรืออเมริกัน ให้บริการน้ำชายามบ่ายพร้อมของว่างชิ้นเล็กหลากหลายชนิด

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
บ่าหน่าฮิลส์
บ่าหน่าฮิลส์ ( ) เป็นเมืองบนเนินเขาและสถานพักตากอากาศที่ตั้งอยู่ในเทือกเขาอันนัม ทางตะวันตกของเมืองดานังในเวียดนามกลาง ได้รับการประชาสัมพันธ์โดยหน่วยงานการท่องเที่ยวท้องถิ่นว่าเป็น "ด่าหลัตแห่งจังหวัดดานัง" บ่าหน่าฮิลส์ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1919 โดยนิคมชาวฝรั่งเศส ซึ่งสร้างสถานพักตากอากาศเพื่อใช้เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจสำหรับนักท่องเที่ยวชาวฝรั่งเศส ตั้งอยู่เหนือระดับน้ำทะเล 1,500 เมตร มองเห็นทิวทัศน์ของทะเลตะวันออกและเทือกเขาโดยรอบ

เนื่องจากสถานพักตากอากาศอยู่บนที่สูง อุณหภูมิจึงเย็นกว่าสภาพแวดล้อมใกล้ชายฝั่ง วัดลิญอึ่งตั้งอยู่ใกล้กับบ่าหน่าฮิลส์ โดยมีกระเช้าลอยฟ้าใกล้เคียงสำหรับให้บริการนักท่องเที่ยวไปและกลับจากสถานพักตากอากาศ
กระเช้าลอยฟ้าบ่าหน่าฮิลส์

กระเช้าลอยฟ้าบ่าหน่าฮิลส์เปิดให้บริการในวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 2013 ถือครองสถิติโลกในฐานะ "กระเช้าลอยฟ้าทางเดียวไม่หยุดแวะที่ยาวที่สุด" ด้วยความยาว สถานที่ท่องเที่ยวแห่งใหม่ล่าสุดคือสะพานทอง (Cầu Vàng)

บ่าหน่าฮิลส์ตั้งอยู่ที่ระดับความสูง อยู่ห่าง จากดานัง

ในปี ค.ศ. 2021 บ่าหน่าฮิลส์เพิ่มกระเช้าลอยฟ้าคันที่ 6 สร้างโดย Doppelmayr และบริหารโดย Sun World, Sun Group.

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
กีฬามวยไทยในเวิลด์เกมส์ 2025
การแข่งขัน กีฬามวยไทยในเวิลด์เกมส์ 2025 มีกำหนดจัดขึ้นในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2025 ในเมืองเฉิงตู สาธารณรัฐประชาชนจีน

การคัดเลือก

ประเทศเข้าร่วมแข่งขัน
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ (NOC) ต่อไปนี้ได้รับสิทธิ์เข้าร่วมการแข่งขัน โดยมีจำนวนของนักกีฬาในวงเล็บ คาดว่าจะมีนักกีฬา 48 คนจาก 31 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเข้าร่วมแข่งขัน เจ้าภาพ ประเทศจีน เป็นคณะเดียวที่ผ่านการคัดเลือกเต็มโควตาสูงสุด (รวม 6 คน)

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

สรุปเหรียญรางวัล

ผู้ได้รับเหรียญรางวัล
ชาย
{| 
|-
| – 57 กก. 
|
|
|
|-
| – 71 กก. 
|
|
|
|-
| – 86 กก. 
|
|
|
|}
หญิง
{| 
|-
| – 48 กก. 
|
|
|
|-
| – 54 กก. 
|
|
|
|-
| – 60 กก. 
|
|
|
|}

ตารางเหรียญรางวัล

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* World Karate Federation
* Karate on IWGA website
บูล นากาโนะ
เคอิโกะ อาโอกิ (Keiko Aoki, 青木 恵子, อาโอกิ เคอิโกะ, née นากาโนะ (中野) เกิดเมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2511) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวญี่ปุ่นที่เกษียณแล้ว และนักกอล์ฟมืออาชีพ รู้จักกันในนาม บูล นากาโนะ (Bull Nakano, ブル中野, บูรูนากาโนะ) เธอเริ่มแข่งขันใน All Japan Women's Pro-Wrestling (AJW) เมื่อยังเป็นวัยรุ่นภายใต้ชื่อสังเวียน บูล นากาโนะ ในฐานะนักมวยปล้ำ เธอเป็นตัวร้าย ซึ่งมักจะร่วมทีมกับที่ปรึกษาของเธอ ดัมพ์ มัตสึโมโตะ ในญี่ปุ่น เธอได้แชมป์ทั้งเดี่ยวและแท็กทีมของ AJW หลายครั้ง หลังจากที่บริษัทเลิกกิจการในช่วงต้นทศวรรษ 1990 เธอได้เดินทางไปอเมริกาเหนือ ซึ่งเธอได้เข้าร่วม Consejo Mundial de Lucha Libre (CMLL) ของประเทศเม็กซิโกเป็นครั้งแรก และกลายเป็นแ
Consejo Mundial de Lucha Libre (CMLL) ของประเทศเม็กซิโกเป็นครั้งแรก และกลายเป็นแชมป์โลกหญิงคนแรก ในปี 1994 เธอเดินทางไปยัง World Wrestling Federation (WWF) หรือ WWE ในปัจจุบัน ซึ่งเธอได้บาดหมางกับ Alundra Blayze ในการชิงแชมป์ WWF Women's Championship หลังจากครองตำแหน่งได้ครั้งหนึ่ง เธอยังได้ร่วม World Championship Wrestling (WCW) อีกด้วย ในปี 1998 นากาโนะเริ่มแข่งขันในฐานะนักกอล์ฟมืออาชีพ และในปี 2006 เธอได้เข้าร่วมทัวร์กับ Ladies Professional Golf Association (LPGA) ในปี 2024 เธอได้รับการเสนอชื่อจาก WWE ให้เข้าสู่หอเกียรติยศ WWE Hall of Fame
แชมป์และรางวัล
*All Japan Women's Pro-Wrestling
**AJW Championship (1 time) 
**AJW Junior Championship (1 time) 
**All Pacific Championship (1 time) 
**WWWA World Single Championship (1 time) 
**WWWA World Tag Team Championship (3 times) &ndash; with Dump Matsumoto (1), Condor Saito (1), and Grizzly Iwamoto (1) 
**1983 Rookie of the Year Decision Tournament
**Japan Grand Prix (1988) 
**Tag League the Best (1985) – with Dump Matsumoto 
**AJW Hall of Fame (1998) 
*Consejo Mundial de Lucha Libre
**CMLL World Women's Championship (1 time) 
*Wrestling Observer Newsletter
**Wrestling Observer Newsletter Hall of Fame (Class of 2001)
*World Wrestling
er
**Wrestling Observer Newsletter Hall of Fame (Class of 2001)
*World Wrestling Federation
**WWF Women's Championship (1 time) 
** Slammy Award (1 time)
*** Most Devastating (1994)
**WWE Hall of Fame (Class of 2024)
วัดพวกเปีย
วัดพวกเปีย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหายยา อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 2 ไร่ 2 งาน 20 ตารางวา
วัดพวกเปีย เดิมชื่อว่า วัดพวกเปี๊ยะ คำว่า "เปี๊ยะ" คือเครื่องดนตรีไทยโบราณชนิดหนึ่ง ซึ่งใช้บรรเลงอยู่ในสมัยล้านนาโบราณ โดยชาวบ้านละแวกนั้นเคยเป็นหมู่บ้านชุมชนช่างทำเปี๊ยะ หรือพิณเปี๊ยะ ซึ่งชาวบ้านนี้ได้ร่วมกันสร้างวัดขึ้นราว พ.ศ. 2040 จึงได้ชื่อว่า "วัดพวกเปี๊ยะ" ต่อมาเพี้ยนกลายเป็น "วัดพวกเปีย" วัดคงร้างไปเมื่อครั้งเมืองเชียงใหม่ตกเป็นเมืองขึ้นของพม่า เมื่อราว พ.ศ. 2111 วัดพวกเปียคงได้รับการอุปถัมภ์จากเจ้านายผู้ครองนครเชียงใหม่ โดยในปี พ.ศ. 2446 คือ พระเจ้าอินทวโรรสสุริยวงศ์ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 7 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2516
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยวิหารทรงล้านนาเป็นแบบสองชั้น สองตับ หน้าบันทำเป็นรูปพรรณพฤกษา หน้าบันไดเป็นรูปพญานาค ด้านในวิหารเป็นที่ประดิษฐานเจดีย์และเป็นที่ประดิษฐานพระเจ้าทันใจ

รายนามเจ้าอาวาส
* เจ้าอธิการปัญญา นิกายครง ตั้งแต่ พ.ศ. 2430–2450
* พระอธิการขัด ตั้งแต่ พ.ศ.? – 2478
* พระอธิการหมื่น ตั้งแต่ พ.ศ. 2478–2482
* พระอธิการบุญพัตร ปภสฺสโร ตั้งแต่ พ.ศ. 2482–2496
* พระครูโกวิทสารธรรม (ไสว ธฺมมาสาโร) ตั้งแต่ พ.ศ. 2496–2538
* พระครูสุปุญาภินันท์ (บุญชู ปุญญนฺนโท) ตั้งแต่ พ.ศ. 2539–2546
* พระครูปลัดอรุณ อรุณธฺมโม ตั้งแต่ พ.ศ. 2546–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดศรีปิงเมือง (จังหวัดเชียงใหม่)
วัดศรีปิงเมือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหายยา อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 4 ไร่ 28 ตารางวา

วัดศรีปิงเมืองสร้างขึ้นโดยพระยาปิง พระชัยมงคล พระยาพินิจ พร้อมด้วยครูบาเจ้าตุ๊ (พระครูกาวิละ เจ้าอาวาสวัดพวกแต้มในสมัยนั้น) พร้อมด้วยชาวบ้านร่วมกันสร้าง เดิมเรียกว่า วัดสันป่าลาน เพราะว่ามีต้นไม้ลาน เป็นจำนวนมาก ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น วัดศรีพิงค์เมือง จนกระทั่งเปลี่ยนเป็นชื่อปัจจุบัน ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2432 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2493
วิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2481 บูรณะเมื่อ พ.ศ. 2530 ได้รับการบูรณะอีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2550 อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2495 บูรณะครั้งที่ 1 เมื่อ พ.ศ. 2535 บูรณะครั้งที่ 2 เมื่อ พ.ศ. 2552 นอกจากนี้ตรงหัวเสาที่ประตูทางเข้า ยังมีสิงโต 4 ตัว ติดกัน หันหน้าไป 4 ทิศ

อ้างอิง
วัดธาตุคำ
วัดธาตุคำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหายยา อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
วัดธาตุคำ เดิมชื่อว่า วัดกุฏิคำ ชาวบ้านสมัยก่อนเรียกว่า วัดใหม่ ที่ตั้งวัดอยู่กึ่งกลางระหว่างกำแพงเมืองชั้นใน กับกำแพงเมืองชั้นนอก ด้านหน้าวัดเป็นถนนสุริยวงษ์ซึ่งเป็นถนนออกจากประตูเชียงใหม่ เส้นทางนี้เดิมสมัยโบราณ เป็นทางสำหรับคนเมืองเชียงใหม่ เดินทางไปสู่เมืองลำพูน เมื่อพิจารณาจากพระประธานในอุโบสถและลักษณะการสร้างวัด สันนิษฐานว่าคงเป็นวัดหลวงที่พระมหากษัตริย์ทรงสร้างขึ้น และเป็นวัดใหญ่มาก่อน ต่อมาเมื่อพม่าปกครองเมืองเชียงใหม่ พระอารามแห่งนี้ก็ถูกทิ้งร้างไปชั่วระยะเวลาหนึ่ง จน พ.ศ. 2347 พระเจ้ากาวิละได้อพยพครัวไทเขิน ไทลื้อมาจากสิบสองปันนา และเชียงตุงมาอยู่ที่เมืองเชียงใหม่ โดยเจ้าสารัมพยภูมินนรินทราเขมาธิปติราชา เจ้าผู้ครองนครเชียงตุงก็ได้ย้
งเชียงใหม่ โดยเจ้าสารัมพยภูมินนรินทราเขมาธิปติราชา เจ้าผู้ครองนครเชียงตุงก็ได้ย้ายมายังเมืองเชียงใหม่ พร้อมไพร่ฟ้าข้าไทยอีกจำนวนหนึ่ง มาตั้งถิ่นฐานบริเวณนี้ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2420 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2518
วิหารและเจดีย์สร้างบนเนินดินสูงประมาณ 3 เมตร ซึ่งเมืองเชียงใหม่มีเพียง 2 แห่ง อีกแห่งหนึ่งคือวิหารและพระธาตุเจดีย์วัดป้านปิง วิหารมีลักษณะสถาปัตยกรรมแบบล้านนาประยุกต์ โครงสร้างอาคารก่ออิฐถือปูน ภายในประดิษฐานพระประธานสำริดขนาดใหญ่เจดีย์ศิลปะล้านนา ฐานสี่เหลี่ยมย่อเก็จ รองรับองค์ระฆังหกเหลี่ยม ปิดทองจังโกทั้งองค์ ด้านข้างเจดีย์เป็นที่ตั้งของอุโบสถ สถาปัตยกรรมล้านนาผสมรัตนโกสินทร์ เพราะตัวอาคารสูงโปร่ง ผิดแผกไปจากสถาปัตยกรรมทั่วไปของล้านนา แต่ลักษณะการตกแต่งยังเป็นแบบล้านนา

อ้างอิง
ยูเอสเอกซ์เพรส
ยูเอสเอกซ์เพรส (U.S. Express) เป็นแท็กทีมมวยปล้ำอาชีพที่ประกอบด้วย Mike Rotunda และ Barry Windham ใน World Wrestling Federation ต่อมา Windham ถูกแทนที่โดย Dan Spivey และทีมได้เปลี่ยนชื่อเป็น American Express

ในปี 2024 พวกเขาได้รับการเสนอชื่อเข้าสู่หอเกียรติยศ WWE Hall of Fame

แชมป์และรางวัล
*Championship Wrestling from Florida
**NWA United States Tag Team Championship (Florida version) (4 times)
*Pro Wrestling Illustrated
**PWI ranked them #48 of the top 100 tag teams of the "PWI Years" with in 2003
*World Wrestling Federation
**WWF World Tag Team Championship (2 times)
**WWE Hall of Fame (Class of 2024)

อ้างอิง
แชฮอร์แชมเบซูรี
แชฮอร์แชมเบซูรี ( ; ) เป็นเทศกาลระบำกองไฟของอิหร่านที่ฉลองในเย็นวันพุธสุดท้ายของปี มีต้นกำเนิดจากโซโรอัสเตอร์โบราณ ถือเป็นเทศกาลแรกของโนว์รูซ วันขึ้นปีใหม่อิหร่าน

ศัพทมูลวิทยา
ชื่อเทศกาลในภาษาเปอร์เซียประกอบจาก แชฮอร์แชมเบ ( ) ซึ่งแปลว่าวันพุธ กับ ซูรี ( ) ซึ่งมีสองความหมายคือ "งานรื่นเริง" และ "สีแดงสด" (ในภาษาเปอร์เซียดั้งเดิมและบางสำเนียงในประเทศอิหร่าน) ซึ่งมาจากสีแดงสดของไฟ ความสำคัญของไฟพบชัดเจนจากศิลาจารึกของกษัตริย์อะคีเมนิด และมนตราแรกสุดของฤคเวทคือการสรรเสริญไฟ แชฮอร์แชมเบซูรีกับโฮลีมีที่มาจากศาสนาชาวอารยันโบราณ
ความสัมพันธ์กับเทศกาลอื่น
ก่อนหน้าการเปลี่ยนแปลงในปฏิทินอิหร่าน แชฮอร์แชมเบซูรีกับเทศกาลวันขึ้นปีใหม่ยาซีดีของยาซีดีมีวันที่ทับซ้อนกัน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
คาร์เธจโบราณ
คาร์เธจโบราณ ( ; , ) เป็นอารยธรรมเซมิติกโบราณที่มีฐานในแอฟริกาเหนือ เดิมเป็นที่อยู่อาศัยในบริเวณประเทศตูนิเซียในปัจจุบัน ภายหลังกลายเป็นนครรัฐแล้วกลายเป็นจักรวรรดิ สถาปนาโดยชาวฟินิเชียในศตวรรษที่ 9 ก่อน ค.ศ. คาร์เธจเข้าถึงช่วงสูงสุดในศตวรรษที่ 4 ก่อน ค.ศ. โดยเป็นหนึ่งในมหานครที่ใหญ่ที่สุดในโลก ถือเป็นศูนย์กลางของ จักรวรรดิคาร์เธจ มหาอำนาจที่นำโดยชาวพิวนิกผู้ครอบครองทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตะวันตกถึงกลางโบราณ หลังสงครามพิวนิก คาร์เธจถูกฝ่ายโรมันทำลายใน 146 ปีก่อน ค.ศ. ก่อนที่จะสร้างนครใหม่อย่างฟุ่มเฟือยในภายหลัง

อ้างอิง
บรรณานุกรม
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* McCarter, P. Kyle. "The Early Diffusion of the Alphabet", The Biblical Archaeologist 37, No. 3 (Sep., 1974): 54–68. page 62. doi:10.2307/3210965. JSTOR 3210965.

แหล่งข้อมูลอื่น

* Carthage – World History Encyclopedia