SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วันนักบุญสเทเฟน
วันนักบุญสเทเฟน ( ) หรือ วันสมโภชนักบุญสเทเฟน ( ) เป็นวันนักบุญในศาสนาคริสต์เพื่อการรำลึกถึงนักบุญสเทเฟน มรณสักขีคนแรกหรือปฐมมรณสักขีของศาสนาคริสต์ ในศาสนาคริสต์ตะวันตกเฉลิมฉลองในวันที่ 26 ธันวาคม ส่วนในศาสนาคริสต์ตะวันออกเฉลิมฉลองในวันที่ 27 ธันวาคม คริสตจักรอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ที่ยึดตามปฏิทินจูเลียสกำหนดวันนักบุญสเทเฟนให้ตรงกับวันที่ 27 ธันวาคมตามปฏิทินดังกล่าว ซึ่งจะตรงกับวันที่ 9 มกราคมของปฏิทินเกรกอรีที่ใช้ในบริบทสากล ในนิกายต่าง ๆ ของศาสนาคริสต์ตะวันตกกำหนดวันนักบุญสเทเฟนเป็นวันที่สองของเทศกาลพระคริสตสมภพ
วันนักบุญสเทเฟนเป็นวันหยุดราชการในอาลซัส-ลอแรน, ประเทศออสเตรีย, หมู่เกาะแบลีแอริก, ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา, แคว้นกาตาลุญญา, ประเทศโครเอเชีย, ประเทศเช็กเกีย, ประเทศเดนมาร์ก, ประเทศเอสโตเนีย, ประเทศฟินแลนด์, ประเทศเยอรมนี, ประเทศฮังการี, ประเทศไอร์แลนด์, ประเทศอิตาลี, ประเทศลักเซมเบิร์ก, มาเดรา, ประเทศมอนเตเนโกร, ประเทศมาซิโดเนียเหนือ, ประเทศนอร์เวย์, ประเทศโปแลนด์, ประเทศโรมาเนีย, ประเทศเซอร์เบีย, ประเทศสโลวาเกีย, ประเทศสโลวีเนีย, ประเทศสวีเดน, ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ และรัฐนิวฟันด์แลนด์ วันนักบุญสเทเฟนยังเป็นวันหยุดราชการในประเทศที่เฉลิมฉลองวันเปิดกล่องของขวัญเพิ่มเติมหรือแทนที่วันนักบุญสเทเฟนในวันเดียวกัน เช่น ประเทศออสเตรเลีย, ประเทศแคนา
พิ่มเติมหรือแทนที่วันนักบุญสเทเฟนในวันเดียวกัน เช่น ประเทศออสเตรเลีย, ประเทศแคนาดา, ประเทศนิวซีแลนด์, ประเทศแอฟริกาใต้ และสหราชอาณาจักร
ในไอล์ออฟแมนและบางส่วนของประเทศไอร์แลนด์ วันนักบุญสเทเฟนยังรู้จักในคำเรียกว่าวันนกเรน (Wren Day) มีประเพณีการล่านกเรนและนำมาแห่ไปตามละแวกบ้าน โดยวางไว้บนยอดไม้ที่ประดับด้วยฮอลลี, ไอวี และริบบิ้น

ดูเพิ่ม
* วันเปิดกล่องของขวัญ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Saint Stephen's Day at IrishFestivals.net
จังหวัดฟรีสเตต
จังหวัดฟรีสเตต เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศแอฟริกาใต้ มีเมืองหลักคือบลูมฟอนเทน ซึ่งเป็นเมืองหลักด้านตุลาการของแอฟริกาใต้ด้วย ต้นกำเนิดทางประวัติศาสตร์ของรัฐนี้มาจากสาธารณรัฐบูร์ที่เรียกว่าเสรีรัฐออเรนจ์ และต่อมาคือจังหวัดออเรนจ์ฟรีสเตต

ประวัติศาสตร์

อาณาเขตปัจจุบันของจังหวัดนี้มีมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1994 เมื่อเขตปกครองตนเองของชาวบันตูสถานถูกยกเลิกและผนวกกลับเข้าเป็นส่วนหนึ่งของแอฟริกาใต้ นอกจากนี้ยังเป็นจังหวัดเดียวในสี่จังหวัดดั้งเดิมของแอฟริกาใต้ที่ไม่เคยมีการเปลี่ยนแปลงอาณาเขต นอกจากการผนวกเขตปกครองตนเองของชาวบันตูสถาน และอาณาเขตของจังหวัดนี้มีมาตั้งแต่ก่อนเกิดสงครามบูร์ครั้งที่สอง

หมายเหตุ

อ้างอิง
จังหวัดมาทาเบเลแลนด์ใต้
จังหวัดมาทาเบเลแลนด์ใต้ เป็นจังหวัดทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศซิมบับเว มีประชากร 683,893 คน ตามสำมะโนประชากรของซิมบับเว ค.ศ. 2012 เป็นจังหวัดที่มีประชากรน้อยที่สุดของประเทศรองจากจังหวัดมาทาเบเลแลนด์เหนือ จังหวัดมาทาเบเลแลนด์ใต้และมาทาเบเลแลนด์เหนือได้รับการจัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1974 เมื่อจังหวัดมาทาเบเลแลนด์เดิมถูกแบ่งแยก จังหวัดนี้แบ่งออกเป็นหกเขต โดยมีเมืองหลักคือกวอนดา และเบตบริดจ์เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัด ชื่อ "มาทาเบเลแลนด์" มาจากกลุ่มชาติพันธุ์อึนเดเบเล ซึ่งเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัด
จังหวัดมาทาเบเลแลนด์ใต้มีพรมแดนติดกับเมืองบูลาวาโยและจังหวัดมาทาเบเลแลนด์เหนือทางทิศเหนือ จังหวัดมิดแลนด์ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ จังหวัดมาสวินโกทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ประเทศแอฟริกาใต้ทางทิศใต้ และประเทศบอตสวานาทางทิศตะวันตก มีพื้นที่ 54,172 ตารางกิโลเมตร คิดเป็นร้อยละ 13.86 ของพื้นที่ทั้งหมดของประเทศซิมบับเว เป็นจังหวัดที่ใหญ่เป็นอันดับสี่จากสิบจังหวัดของประเทศ จังหวัดมาทาเบเลแลนด์ใต้ตั้งอยู่ริมทะเลทรายคาลาฮารี ทำให้มีสภาพอากาศแห้งแล้งไม่เอื้อต่อเกษตรกรรม

อ้างอิง
จังหวัดมิดแลนส์
จังหวัดมิดแลนส์ เป็นจังหวัดของประเทศซิมบับเว มีพื้นที่ 49,166 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 1,811,905 คน (ค.ศ. 2022) เป็นที่อยู่อาศัยของผู้คนหลากหลายเชื้อชาติ ตั้งอยู่ที่จุดศูนย์กลางของประเทศ ประกอบด้วยผู้พูดภาษาโชนา ภาษาอึนเดเบเลเหนือ ภาษาสวานา ภาษาซูทู ภาษาเวนดา และภาษาเชวา รวมถึงภาษาอื่นๆ อีกมากมาย กเวรู เมืองใหญ่อันดับสามในประเทศซิมบับเวเป็นเมืองหลักของจังหวัด

จังหวัดมิดแลนส์มีเมืองคเวคเว ซึ่งเป็นเมืองที่มีอุตสาหกรรมเหมืองแร่และการผลิตขนาดใหญ่ และบริษัทเซเบิลเคมิคัลส์ทรัสต์ (Sable Chemicals Trust) ก็มีสำนักงานอยู่ในเมืองนี้ด้วย

อ้างอิง
วัดสวนแก้วอุทยานใหญ่
วัดสวนแก้วอุทยานใหญ่ เป็นโบราณสถานร้างตั้งอยู่ในพื้นที่ด้านทิศใต้ภายในกำแพงเมืองศรีสัชนาลัย ระหว่างวัดเจดีย์เจ็ดแถวและวัดนางพญา ในตำบลหนองอ้อ อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย อยู่ห่างจากแม่น้ำยมมาทางทิศตะวันตกประมาณ 400 เมตร

ชื่อของวัดเป็นชื่อที่ชาวบ้านสมัยหลังตั้งขึ้น บริเวณโดยรอบวัดนี้ในเวลานั้นเต็มไปด้วยต้นแก้ว มีวัดอยู่ในบริเวณนี้สองวัด จึงเรียกวัดหนึ่งว่าวัดสวนแก้วอุทยานน้อย และเรียกอีกวัดหนึ่งว่าวัดสวนแก้วอุทยานใหญ่

จากพงศาวดารเหนือ มีผู้สันนิษฐานว่าวัดสวนแก้วอุทยานใหญ่ อาจเป็นวัดมหาธาตุ โดยระบุว่าเป็นที่จำพรรษาของพระครูบาโชติ หรือพระญาณโชติ พระสังฆราชฝ่ายขวา หรือฝ่ายคามวาสี
โบราณสถานแห่งนี้ก่อด้วยศิลาแลงเป็นหลัก ประกอบด้วยวิหารขนาด 6 ห้องที่มีมุขหน้าหลังและบันไดทางขึ้น 5 ทาง ซึ่งเชื่อมต่อกับเจดีย์ประธานทรงระฆังกลม โดยมีบันไดนำขึ้นสู่ส่วนเรือนธาตุที่สันนิษฐานว่าเคยประดิษฐานพระพุทธรูป บริเวณด้านข้างมีเจดีย์รายที่เหลือเพียงส่วนฐาน และทั้งหมดถูกล้อมรอบด้วยกำแพงศิลาแลงทรงฐานปัทม์ที่ตกแต่งส่วนยอดด้วยรูปบัวหลังเจียดอย่างประณีต

อ้างอิง
วัดพระธาตุสองพี่น้อง
วัดพระธาตุสองพี่น้อง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียง อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำโขงภายในเวียงปรึกษา (เชียงแสนน้อย) มีเนื้อที่ทั้งหมด 15 ไร่ 2 ตารางวา

วัดพระธาตุสองพี่น้องไม่ปรากฏประวัติความเป็นมาจากเอกสารทางประวัติศาสตร์ใด ๆ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุตั้งวัด พ.ศ. 1301 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2553
ภายในวัดมีสิ่งที่สำคัญคือ เจดีย์เก่าแก่ 2 องค์คือองค์ด้านทิศเหนือและองค์ด้านทิศใต้ ศิลปะล้านนา ซึ่งเป็นที่มาของชื่อวัดพระธาตุสองพี่น้อง (เดิมเรียกว่าเจดีย์พระธาตุบำเหมือดเชียงแสนน้อย) โดยเจดีย์องค์พี่มีลักษณะเป็นเจดีย์ทรงปราสาท 5 ยอด มีซุ้มจระนำประดับลายปูนปั้นและมีระฆังทรงกลมที่มุมทั้ง 4 ซึ่งเป็นแบบแผนศิลปะที่ได้รับอิทธิพลจากเชียงใหม่และลำพูน สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในราวพุทธศตวรรษที่ 19 มีความเชื่อว่าพระธาตุองค์ด้านทิศใต้ถูกสร้างขึ้นเพื่อบรรจุอัฐิของพญาคำฟู (พ.ศ. 1881–1888)
นอกจากเจดีย์แล้วยังมีพระพุทธรูปปูนปั้น 1 องค์ และวิหารแบบล้านนาขนาดกว้าง 13 เมตร ยาว 16 เมตร ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเจดีย์ ส่วนสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ ภายในพื้นที่วัดประกอบด้วย ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ โรงครัว ห้องพัสดุ และห้องน้ำสุขา

รายนามเจ้าอาวาส
* พระคำฟู
* พระสวัสดิ์
* พระสมัย
* พระสมเพชร
* พระอธิการเกษม โพธิสาโร
* พระสมเพชร
* พระครูสุนทรวุฒิกิจ (รักษาการ)
* พระภักดี คุณวีโร (ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี พ.ศ. 2547 จนถึงปัจจุบัน)

อ้างอิง
ลาครอส
ลาครอส ( ) เป็นกีฬาประเภททีมที่มีการปะทะกัน โดยใช้ไม้ลาครอสและลูกลาครอสเป็นหลัก เป็นกีฬาที่มีการจัดระเบียบที่เก่าแก่ที่สุดในอเมริกาเหนือ โดยมีต้นกำเนิดมาจากชนพื้นเมืองของอเมริกาเหนือ ตั้งแต่ศตวรรษที่ 12 เป็นต้นมา เกมดังกล่าวได้รับการเปลี่ยนแปลงอย่างกว้างขวางโดยนักล่าอาณานิคมชาวยุโรป โดยลดความรุนแรงลง เพื่อสร้างรูปแบบการแข่งขันระดับวิทยาลัยและระดับมืออาชีพในปัจจุบัน
ผู้เล่นจะใช้หัวไม้ลาครอสในการถือ ส่ง รับ และยิงลูกบอลเข้าประตู กีฬาชนิดนี้มีทั้งหมด 5 แบบ ซึ่งใช้ไม้ สนาม กฎ และอุปกรณ์ที่แตกต่างกัน ได้แก่ ลาครอสสนาม ลาครอสหญิง ลาครอสในร่ม ลาครอส 6 คน และอินเตอร์ครอส กีฬาลาครอสสำหรับผู้ชาย ได้แก่ ลาครอสสนาม (กลางแจ้ง) และลาครอสในร่ม (ในร่ม) ทั้งคู่เป็นกีฬาที่ต้องมีการปะทะกัน และผู้เล่นทุกคนต้องสวมอุปกรณ์ป้องกัน ได้แก่ หมวกนิรภัย ถุงมือ แผ่นรองไหล่ และแผ่นรองข้อศอก เกมของผู้หญิงเล่นกลางแจ้งและไม่อนุญาตให้มีการสัมผัสร่างกาย แต่สามารถสัมผัสไม้ต่อไม้ได้ อุปกรณ์ป้องกันเพียงอย่างเดียวที่ผู้เล่นหญิงต้องสวมใส่คือแว่นตา ส่วนผู้รักษาประตูจะสวมหมวกนิรภัยและแผ่นรองป้องกัน ลาครอสแบบทีม 6 คน เล่นโดยทั้งชายและหญิงในสนามขน
จะสวมหมวกนิรภัยและแผ่นรองป้องกัน ลาครอสแบบทีม 6 คน เล่นโดยทั้งชายและหญิงในสนามขนาดเล็ก และเป็นรูปแบบที่พบได้บ่อยที่สุดในงานกีฬารวมหลายประเภท อินเตอร์ครอสเป็นกีฬาแบบผสมชายหญิงที่ไม่สัมผัสตัวกัน โดยใช้ไม้พลาสติกทั้งหมดและลูกบอลที่นุ่มกว่า
กีฬาสมัยใหม่นี้อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของลาครอสโลก และเป็นองค์กรกีฬาระหว่างประเทศเพียงแห่งเดียวที่ยอมรับกลุ่มเฟิสต์เนชันส์ และชนเผ่าพื้นเมืองอเมริกันในฐานะชาติอธิปไตย องค์กรนี้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันลาครอสชิงแชมป์โลก สำหรับผู้ชาย การแข่งขันลาครอสหญิงชิงแชมป์ การแข่งขันลาครอสในร่มชิงแชมป์โลก สำหรับลาครอสในร่ม และการแข่งขันลาครอสชิงแชมป์โลกอายุต่ำกว่า 19 ปี สำหรับทั้งชายและหญิง ซึ่งจัดขึ้นทุกสี่ปี กีฬาลาครอสในโอลิมปิกฤดูร้อน มีการแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อนสองครั้ง ซึ่งคือปี 1904 และ 1908 จะมีการแข่งขันกันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2028 ในรูปแบบของลาครอส 6 คน นอกจากนี้ยังจัดขึ้นเป็นกิจกรรมสาธิตในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนปี 1928, 1932 และ 1948 อีกด้วย
อ้างอิง

อ่านเพิ่ม

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* US Lacrosse – The national governing body for lacrosse in the United States.
วัดสวนแก้วอุทยานน้อย
วัดสวนแก้วอุทยานน้อย เป็นโบราณสถานร้างภายในอุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย ตั้งอยู่ที่หมู่ 6 ตำบลศรีสัชนาลัย อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย ตั้งอยู่ด้านทิศเหนือภายในกำแพงเมืองโบราณศรีสัชนาลัย อยู่ติดกับบริเวณพระราชวัง หรืออาจอยู่ในบริเวณพระราชวังเลยก็ได้ อยู่ห่างจากวัดช้างล้อม 200 เมตร
วัดสวนแก้วอุทยานน้อย หรือชาวบ้านเรียกว่า วัดสระแก้ว เพราะด้านหลังวัดมีสระกลมขนาดย่อมอยู่สระหนึ่งซึ่งบัดนี้ตื้นเขินมากแล้ว วัดสวนแก้วอุทยานน้อยมีเจดีย์ทรงยอดดอกบัวตูม ที่บริเวณดอกบัวยังปรากฏการตกแต่งเป็นรูปกลีบบัวเลียนแบบธรรมชาติล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว นอกกำแพงแก้วด้านทิศตะวันออกมีมณฑปหลังคาทรงจั่ว ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัยซึ่งหักพังจนมองเห็นไม้ที่ใช้เป็นแกนของพระกร และมีวิหารยื่นออกมาด้านหน้า กรมศิลปากรขุดค้นพบโคมสังคโลกและเครื่องใช้บางชิด เชื่อว่าเป็นบริเวณพระราชวังของเจ้านายศรีสัชนาลัย

วัดสวนแก้วอุทยานน้อยใช้อิฐปนศิลาแลงในการก่อสร้าง คือที่บริเวณฐานวิหารใช้อิฐแผ่นโตเนื้อแดงสดปนศิลาแลง

อ้างอิง
พระนางพรหมจารีแห่งอัลมูเนดา
พรหมจารีแหงอัลมูเนดา ( ) เป็นรูปปั้นสมัยกลางในรูปพระนางมารีย์พรหมจารี ผู้เป็นนักบุญอุปถัมภ์กรุงมาดริด ประเทศสเปน ภายใต้ตำแหน่งนี้

อาสนวิหารมาดริดอุทิศพระนางพรหมจารีด้วยตำแหน่งนี้ และวันฉลองคือวันที่ 9 พฤศจิกายน เป็นวันหยุดหลักในมาดริด มีรูปปั้นจำลองที่ใช้ในขบวนแห่ รวมถึงรูปปั้นที่สร้างขึ้นใหม่เมื่อไม่นานมานี้ซึ่งตั้งอยู่ในสถานที่ต่าง ๆ
รูปปั้นต้นฉบับหายสาบสูญ ส่วนรูปปั้นปัจจุบันมีอายุถึงคริสต์ศตวรรษที่ 16 นักประวัติศาสตร์ศิลปะระบุว่ารูปปั้นที่ปัจจุบันอยู่ในอาสนวิหารแห่งนี้เป็นผลงานของประติมากรเนเธอร์แลนด์เริ่มแรกชื่อ Diego Copín de Holanda ซึ่งทำงานในสเปนราว ค.ศ. 1500 ชื่อของรูปปั้นนี้มาจากคำในภาษาอาหรับว่า อัลมุดัยนะฮ์ (المدينة) ซึ่งแปลว่า "ป้อมปราการ"

ก่อนการเดินขบวนฉลองชัยชนะในศึกแชมเปียนส์ลีกฤดูกาล 2021-2022 เรอัลมาดริดได้นำถ้วยแชมเปียนส์ลีกไปแสดงต่อหน้ารูปปั้นในอาสนวิหาร

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
ท่าพิพิธภัณฑ์
ท่าพิพิธภัณฑ์ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ตั้งอยู่ภายในโครงการท่าช้าง วังหลวง บนถนนมหาราช แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
ประวัติ
ท่าพิพิธภัณฑ์ก่อตั้งโดยพิริยะ วัชจิตพันธ์ และกรกมล วัชจิตพันธ์ คู่สามีภรรยาผู้สนใจศึกษาเกี่ยวกับศิลปะสมัยใหม่ของไทยเป็นพิเศษ เป็นนักสะสมผลงานศิลปะโดยมีในครอบครองมากกว่า 500 ชิ้น ทั้งสองร่วมกันก่อตั้งบริษัท ดิ อาร์ต อ๊อคชั่น เซ็นเตอร์ จำกัด (The Art Auction Center) ซึ่งเป็นบริษัทประมูลงานศิลปะเมื่อ พ.ศ. 2564 และมีความตั้งใจจะจัดตั้งพิพิธภัณฑ์ส่วนตัวโดยต้องการให้มีที่ตั้งใกล้กับแหล่งท่องเที่ยวยอดนิยมของชาวต่างชาติอย่างวัดพระศรีรัตนศาสดาราม ทั้งสองได้พื้นที่สำหรับการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์ประมาณ 1,500 ตารางเมตรในอาคาร 3 ชั้นของโครงการท่าช้าง วังหลวงซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับท่าเรือท่าช้างวังหลวง รวมถึงพระบรมมหาราชวังและวัดพระศรีรัตนศาสดาราม ท่าพิพิธภ
กับท่าเรือท่าช้างวังหลวง รวมถึงพระบรมมหาราชวังและวัดพระศรีรัตนศาสดาราม ท่าพิพิธภัณฑ์เปิดทำการเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2567 โดยนิทรรศการหมุนเวียนแรกที่จัดแสดงในพิพิธภัณฑ์คือ "200 Years Journey Through Thai Modern Art History" ซึ่งเคยจัดแสดงที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ หอศิลปในช่วงกลาง ค.ศ. 2567
นิทรรศการหมุนเวียน
* "200 Years Journey Through Thai Modern Art History" นิทรรศการแรกของพิพิธภัณฑ์ นำเสนอเกี่ยวกับภาพรวมของประวัติศาสตร์ศิลปะไทยในช่วง 200 ปี ตั้งแต่ผลงานของขรัวอินโข่งในสมัยรัชกาลที่ 4 จนถึงศิลปินรุ่นใหม่ เช่น Alex Face Gongkan Molly (Crybaby) และ Mr. Kreme จัดแสดงระหว่างวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2567 ถึง 30 เมษายน พ.ศ. 2568 
* "WWW" เป็นทั้งนิทรรศการและงานประมูลผลงานศิลปะที่จัดโดยบริษัท ดิ อาร์ต อ๊อคชั่น เซ็นเตอร์ จำกัด จัดแสดงระหว่างวันที่ 16 ถึง 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2568 และประมูลผลงานในวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2568 
* "Thainosaur" นิทรรศการเกี่ยวกับไดโนเสาร์ไทย จัดแสดงระหว่างวันที่ 1 กรกฎาคมถึง 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2568 
* "Cabinet of C
สาร์ไทย จัดแสดงระหว่างวันที่ 1 กรกฎาคมถึง 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2568 
* "Cabinet of Curiosities" เป็นทั้งนิทรรศการและงานประมูลผลงานศิลปะที่จัดโดยบริษัท ดิ อาร์ต อ๊อคชั่น เซ็นเตอร์ จำกัด รวมถึงจัดแสดงของแปลกประหลาดและวัตถุหายาก จัดแสดงระหว่างวันที่ 15 ถึง 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2568 
* "Life and Bronze" นิทรรศการเกี่ยวกับชีวิตและผลงานของไพฑูรย์ เมืองสมบูรณ์ ประติมากรผู้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ จัดแสดงระหว่างวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2568 ถึง 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2569 
* "The Power of Visualisation" นิทรรศการเกี่ยวกับชีวิตและผลงานของไพบูลย์ สุวรรณกูฏ (ท่านกูฎ) จิตรกรผู้บุกเบิกจิตรกรรมฝาผนังไทยร่วมสมัย จัดแสดงระหว่างวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2568 ถึง 15 กุม
บิกจิตรกรรมฝาผนังไทยร่วมสมัย จัดแสดงระหว่างวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2568 ถึง 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2569 
* "MEMORIES IN THE WIND ความทรงจำในสายลม" นิทรรศการเพื่อรำลึกถึงมนต์ทิพย์ ลิมปิสุนทร (ดีเจนู๋) จัดแสดงระหว่างวันที่ 1 มีนาคม ถึง 30 เมษายน พ.ศ. 2569 
* "housewarming" เป็นทั้งนิทรรศการและงานประมูลผลงานศิลปะที่จัดโดยบริษัท ดิ อาร์ต อ๊อคชั่น เซ็นเตอร์ จำกัด จัดแสดงระหว่างวันที่ 9 ถึง 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2569 และประมูลผลงานในวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2569 
* "Visual Dialogue สนทนา ปรากฏ" นิทรรศการที่นำเสนอการผสานสุนทรียะของผลงานศิลปะทั้งของศิลปินไทยและศิลปินต่างประเทศหลายคน จากคอลเลกชันส่วนตัวของนักสะสม 2 คนคืออุเทน พัฒนานิผล และพิริยะ วัชจิตพันธ์ มีกำหนด
กคอลเลกชันส่วนตัวของนักสะสม 2 คนคืออุเทน พัฒนานิผล และพิริยะ วัชจิตพันธ์ มีกำหนดจัดแสดงระหว่างวันที่ 6 มิถุนายนถึง 2 สิงหาคม พ.ศ. 2569
ต้นไม้ปีใหม่
กรุงมอสโก ประเทศรัสเซีย]]
 ใน Nişantaşı กรุงอิสตันบูล ประเทศตุรกี ]]
ต้นไม้ปีใหม่ ( ) เป็นต้นไม้ตกแต่งคล้ายต้นคริสต์มาส ซึ่งจัดแสดงเพื่อเฉลิมฉลองปีใหม่โดยเฉพาะ ระวังสับสนกับธรรมเนียมการตั้งต้นคริสต์มาสไว้จนถึงหลังวันขึ้นปีใหม่ (ตามประเพณีคือจนถึงวันสมโภชพระคริสต์แสดงองค์ในวันที่ 6 มกราคม) ต้นไม้ปีใหม่พบได้ทั่วไปในหลายวัฒนธรรมและหลายประเทศ โดยเฉพาะในรัฐหลังสหภาพโซเวียต, อดีตประเทศยูโกสลาเวีย, ประเทศแอลเบเนีย, ประเทศตุรกี, ประเทศจีน และประเทศเวียดนาม

ดูเพิ่ม
* ต้นคริสต์มาส
* วันสิ้นปี
* คริสต์มาส
* คาโดมัตสึ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* New Statesman article on Russian New Years trees
* Symbols of Tết
รายการอาหาร
ในภัตตาคาร รายการอาหาร หรือ เมนู ( ) คือรายการอาหารและเครื่องดื่มที่เสนอให้กับลูกค้า รายการอาหารอาจเป็นแบบอาลาการ์ต ซึ่งแสดงรายการตัวเลือกให้ลูกค้าเลือก โดยมักแสดงราคาไว้ด้วย หรือเป็นแบบตาเบลอโดต ซึ่งเป็นรายการอาหารที่กำหนดไว้ล่วงหน้า รายการอาหารอาจพิมพ์ลงบนกระดาษให้ลูกค้า หรือติดไว้บนโปสเตอร์หรือบอร์ดขนาดใหญ่ภายในร้าน แสดงไว้ด้านนอกร้าน หรือแสดงบนหน้าจอดิจิทัล นอกจากนี้ ตั้งแต่ปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 เป็นต้นมา ภัตตาคารบางแห่งยังได้นำรายการอาหารของตนเผยแพร่ไว้บนเว็บไซต์อีกด้วย
รายการอาหารมักเป็นส่วนหนึ่งของมื้ออาหารที่เป็นทางการมาก ๆ นอกเหนือจากในภัตตาคาร เช่น งานแต่งงาน ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 และ 20 รายการอาหารที่พิมพ์ออกมามักถูกใช้ในงานเลี้ยงอาหารค่ำของสังคมชั้นสูงในบ้าน ซึ่งถือเป็นการใช้งานดั้งเดิมของรายการอาหารในยุโรป
จังหวัดเคป
จังหวัดเคปออฟกูดโฮป ( ; ) เรียกกันทั่วไปว่า จังหวัดเคป ( ; ) เป็นจังหวัดในอดีตของสหภาพแอฟริกาใต้และต่อมาคือสาธารณรัฐแอฟริกาใต้ ครอบคลุมพื้นที่อาณานิคมแหลมรวมทั้งอ่าววัลฟิส และมีเมืองหลักประจำจังหวัดคือเคปทาวน์ ต่อมาใน ค.ศ. 1994 จังหวัดเคปถูกแบ่งออกเป็นจังหวัดใหม่ซึ่งได้แก่จังหวัดอีสเทิร์นเคป จังหวัดนอร์เทิร์นเคป และจังหวัดเวสเทิร์นเคป รวมทั้งบางส่วนของจังหวัดนอร์ทเวสต์

ดูเพิ่ม
* จังหวัดของประเทศแอฟริกาใต้

อ้างอิง
จังหวัดนอร์เทิร์นเคป
จังหวัดนอร์เทิร์นเคป ( ; ; ; ; ) เป็นจังหวัดที่ใหญ่ที่สุดและมีประชากรเบาบางที่สุดของแอฟริกาใต้ ถูกก่อตั้งในปี ค.ศ. 1994 เมื่อจังหวัดเคปถูกแบ่งแยก มีเมืองหลักคือคิมเบอร์ลีย์ สถานที่สำคัญประกอบด้วยอุทยานแห่งชาติกาลาฮารีซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของอุทยานข้ามพรมแดนกาลาฮาดีและอุทยานแห่งชาติที่ประเทศบอตสวานาดูแลร่วมด้วย นอกจากนี้ยังมีน้ำตกออชราบีส์และพื้นที่ทำเหมืองเพชรในคิมเบอร์ลีย์และอเล็กซานเดอร์เบย์

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ซานซิงตุย
พิพิธภัณฑ์ซานซิงตุย ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์มรดกทางวัฒนธรรมสาธารณะในเมืองกว่างฮั่น มณฑลเสฉวน ประเทศจีน

พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ทางมุมตะวันออกเฉียงเหนือของซากปรักหักพังซานซิงตุย ซึ่งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเป็ดทางตะวันตกของนครกว่างฮั่น มณฑลเสฉวน ซึ่งมีชื่อเสียงด้านประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม ตั้งห่างจากเฉิงตูไปทางเหนือ 38 กิโลเมตร และห่างจากเต๋อหยางไปทางใต้ 26 กิโลเมตร เป็นพิพิธภัณฑ์เฉพาะเรื่องขนาดใหญ่ที่ทันสมัย ​​การก่อสร้างพิพิธภัณฑ์เริ่มขึ้นในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1992 และเปิดให้ประชาชนเข้าชมอย่างเป็นทางการในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1997

หอจัดแสดง
ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์ซานซิงตุยครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 33 เฮกตาร์ โดยมีพื้นที่ป่าปลูกมากกว่าร้อยละ 80 พิพิธภัณฑ์มีอาคารจัดแสดงสองหลัง ได้แก่ อาคารจัดแสดงที่หนึ่งและอาคารจัดแสดงที่สอง พื้นที่จัดแสดงมีพื้นที่รวมเกือบ 12,000 ตารางเมตร อาคารจัดแสดงที่หนึ่งจัดแสดงทองคำ ทองแดง หยก หิน เครื่องปั้นดินเผา ฯลฯ ในขณะที่อาคารจัดแสดงที่สองใช้สำหรับจัดแสดงเครื่องสำริดโดยเฉพาะ
ตามรายงานของ South China Morning Post พิพิธภัณฑ์ซานซิงตุยเปิดอาคารใหม่ใน ค.ศ. 2023 ซึ่งจัดแสดงโบราณวัตถุเกือบ 600 ชิ้นเป็นครั้งแรก โดยเปิดให้ชมอย่างเป็นทางการในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2023 อาคารใหม่นี้จัดแสดงโบราณวัตถุมากกว่า 1,500 ชิ้นหรือชุด รวมถึงเครื่องปั้นดินเผา เครื่องสำริด หยก และเครื่องทอง

อิทธิพล
ใน ค.ศ. 2019 พิพิธภัณฑ์แห่งนี้มีผู้เข้าชมเกือบ 964,000 คน และสร้างรายได้เกือบ 40 ล้านหยวน

อ้างอิง
วัดหาดทรายแดง
วัดหาดทรายแดง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหาดเล็ก อำเภอคลองใหญ่ จังหวัดตราด ตั้งอยู่บนภูเขา หันหน้าออกทะเลเห็นเกาะกูดและเกาะช้าง ด้านหลังวัดติดภูเขา (ทิวเขาบรรทัด) ปัจจุบันมีพระครูธีรวงศ์คุณากร ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดหาดทรายแดงตั้งวัดเมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2560 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565

ด้านบนมีอุโบสถทรงล้านนาสีขาวสลับไม้ที่ผสมผสานวัฒนธรรมตะวันออก จิตรกรรมพุทธศิลป์ปูนปั้นมือสีขาวทั้งหลัง ภายในประดิษฐานพระประธาน พระสิงห์หนึ่ง เชียงแสนและล้านนา ภายในบริเวณเดียวกันยังมีพระตำหนักพระนเรศวรมหาราช วิหารหลวงพ่อทันใจและหอจุดเทียน ด้านหน้าทางเข้าวัดจะมีอนุสาวรีย์กรมหลวงชุมพร

อ้างอิง
แผ่นจารึกแม็คเกรกอร์
แผ่นโลหะแม็คเกรกอร์ (หรือ แผ่นจารึกแม็คเกรกอร์ ยังเรียกเป็น ป้ายรองเท้าแตะของฟาโรห์เดน) เป็นวัตถุโบราณชิ้นนี้คาดว่าถูกค้นพบในสุสานของฟาโรห์เดนที่เมืองอไบดอส และมีอายุราว 2985 ปีก่อน ค.ศ. จากจารึกระบุว่าแผ่นโลหะนี้เดิมทีติดอยู่กับรองเท้าแตะของฟาโรห์ ปัจจุบันแผ่นโลหะนี้จัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์บริติช

นับว่าเป็นหนึ่งในภาพวาดของกษัตริย์ที่เก่าแก่ที่สุด ร่วมกับภาพของฟาโรห์นาร์เมอร์
ต้นตอและรายละเอียด
แผ่นโลหะแม็คเกรกอร์เป็นแผ่นโลหะที่ทำจากงาช้างแกะสลัก มีขนาด 4.5 ซม. x 5.4 ซม. หนาประมาณ 0.2 ซม. ภาพถูกแกะสลักและเผาลงบนแผ่นจารึก วัตถุโบราณชิ้นนี้น่าจะถูกค้นพบในสุสานแมสตาบาของฟาโรห์เดนแห่งอียิปต์โบราณ (ราชวงศ์ที่ 1) และมีอายุราว 2985 ปีก่อน ค.ศ. วัตถุโบราณชิ้นนี้มาจากการขุดค้นของ Émile Amélineau นักโบราณคดี นักภาษาคอปต์วิทยา และนักไอยคุปต์วิทยาชาวฝรั่งเศส วัตถุโบราณชิ้นนี้ยังเป็นที่รู้จักในชื่อ แผ่นจารึกแม็คเกรกอร์ หรือ ป้ายรองเท้าแตะของฟาโรห์เดน

พิพิธภัณฑ์บริติชได้แผ่นโลหะนี้ใน ค.ศ. 1922 ก่อนหน้านั้นถือเป็นส่วนหนึ่งของชุดสะสมแม็คเกรกอร์ แผ่นโลหะนี้จัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์บริติช โดยมีหมายเลขสินค้าคงคลัง BM EA 55586
ด้านหน้า

ด้านหลัง

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* Wolfgang Helck. Untersuchungen zur Thinitenzeit (= Ägyptologische Abhandlungen. Vol. 45). Harrassowitz, Wiesbaden 1987, , S. 161 & 187.
* R. B. Parkinson, Whitfield Diffie, Mary Fischer, R. S. Simpson. Cracking codes: the Rosetta stone and decipherment. Vol. 2. California Press, New York 1999, , p. 74.
* A. J. Spencer. Early Dynastic Objects (= Catalogue of the Egyptian Antiquities in the British Museum.). British Museum, London 1980, , p. 65, No. 460.

แหล่ข้อมูลอื่น
*MacGregor-Plakette on the British Museum website.
จอห์น เดียร์
เดียร์แอนด์คอมปานี ( ) หรือชื่อทางการค้า จอห์น เดียร์ ( ) เป็นบรรษัทสัญชาติอเมริกันที่ผลิตเครื่องจักรกลการเกษตร อุปกรณ์หนัก เครื่องจักรป่าไม้ เครื่องยนต์ดีเซล และขบวนส่งกำลัง (เพลา ระบบส่งกำลัง กระปุกเกียร์) ที่ใช้ในอุปกรณ์กลหนักและอุปกรณ์ดูแลสนามหญ้า นอกจากนี้ยังให้บริการทางการเงินและกิจกรรมอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง

เดียร์แอนด์คอมปานีจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์กภายใต้สัญลักษณ์ DE สโลแกนของบริษัทคือ "Nothing Runs Like a Deere" (ไม่มีอะไรวิ่งได้เร็วเท่ากวาง) และตราสัญลักษณ์เป็นรูปกวางกำลังกระโดดพร้อมกับคำว่า "จอห์น เดียร์" บริษัทได้ใช้ตร่สัญลักษณ์รูปแบบต่าง ๆ ที่มีรูปกวางกระโดดมานานกว่า 155 ปี สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่โมลีน รัฐอิลลินอย
ใน ค.ศ. 2018 เดียร์แอนด์คอมปานีพร้อมด้วยบริษัทอื่น ๆ ในทำเนียบฟอร์จูน 500 อีก 90 แห่งได้ "จ่ายภาษีเงินได้นิติบุคคลในอัตราจริงที่ 0% หรือน้อยกว่า" อันเป็นผลมาจากรัฐบัญญัติการลดภาษีและการจ้างงาน ค.ศ. 2017 ของดอลด์ ทรัมป์

บริษัทได้รับการจัดอันดับอยู่ที่ลำดับที่ 84 ในรายชื่อฟอร์จูน 500 ประจำปี 2022 ของบรรษัทขนาดใหญ่ที่สุดในสหรัฐ ชุดรถแทรกเตอร์ของบริษัทประกอบด้วย D series, E series, รถแทรกเตอร์เฉพาะทาง (Specialty Tractors), รถแทรกเตอร์งานหนักพิเศษ (Super Heavy Duty Tractors) และ JDLink

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*

* Green Magazine
* จอห์น เดียร์ ที่ RitchieWiki วิกิเกี่ยวกับอุปกรณ์ต่าง ๆ
* ช่องยูทูบอย่างเป็นทางการของจอห์น เดียร์
อัรก์ซูส
อัรก์ซูส ( , ) เป็นเครื่องดื่มดั้งเดิมของอียิปต์ที่ทำจากรากชะเอมเทศ มีชื่อเสียงในด้านรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์ มีกลิ่นดินและรสหวานเล็กน้อย เครื่องดื่มนี้ได้รับความนิยมเป็นพิเศษในช่วงเดือนรอมฎอน เนื่องจากเชื่อกันว่าจะช่วยรักษาอาการขาดน้ำในระหว่างการถือศีลอด

ประวัติ
รากชะเอมเทศถูกใช้ในอียิปต์มานานหลายพันปีแล้ว โดยได้รับการให้คุณค่าในเรื่องความหวานตามธรรมชาติและคุณสมบัติในการดับกระหาย การเตรียมอัรก์ซูสในรูปแบบเครื่องดื่มที่เป็นที่นิยมคาดว่าพัฒนาไปตามกาลเวลา โดยได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมต่าง&thinsp;ๆ จนในที่สุดก็กลายเป็นส่วนสำคัญของมรดกทางอาหารของอียิปต์
เครื่องดื่มชนิดนี้มีมาตั้งแต่สมัยที่สารสกัดจากชะเอมเทศได้รับการยกย่องในเรื่องคุณสมบัติในการดับกระหาย เชื่อกันว่าทหารอียิปต์ดื่มเป็นประจำตลอดประวัติศาสตร์เพื่อเพิ่มป้องกันภาวะขาดน้ำ

ชะเอมเทศยังถูกนำมาใช้เป็นยาในอารยธรรมโบราณ เช่น อัสซีเรีย อินเดีย และจีน อย่างไรก็ตาม การเตรียมอัรก์ซูสแบบอียิปต์มีความแตกต่างจากการใช้ชะเอมเทศแบบดั้งเดิมอื่น&thinsp;ๆ
การเตรียม
ในการเตรียมอัรก์ซูส รากชะเอมเทศแห้งจะถูกล้างให้สะอาดและผสมกับโซดาทำขนมในชาม เติมน้ำเล็กน้อยเพื่อให้ส่วนผสมชุ่มชื้น จากนั้นทิ้งไว้ 6–8 ชั่วโมงหรือข้ามคืนเพื่อให้รสชาติพัฒนาขึ้น หลังจากแช่แล้ว รากชะเอมเทศที่นิ่มแล้วจะถูกใส่ลงในหม้อพร้อมกับน้ำและนำไปต้มบนไฟปานกลาง จากนั้นเคี่ยวต่ออีก 20–30 นาทีเพื่อให้สารสกัดจากชะเอมเทศซึมเข้าไปในน้ำ หลังจากนั้นของเหลวจะถูกกรองผ่านตะแกรงตาถี่หรือผ้าขาวบางเพื่อแยกของแข็งออก ปล่อยให้เย็นสนิทและแช่เย็นจนเย็นจัด เครื่องดื่มเย็นจะเสิร์ฟพร้อมน้ำแข็ง
อัรก์ซูสไม่เพียงแต่เป็นที่ชื่นชอบในรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์เท่านั้น แต่ยังรวมถึงประโยชน์ต่อสุขภาพที่ถูกกล่าวอ้างอีกด้วย รากชะเอมเทศถูกนำมาใช้ในทางการแพทย์แผนโบราณจากคุณสมบัติในการผ่อนคลายและเชื่อกันว่าช่วยในการย่อยอาหาร อย่างไรก็ตาม แนะนำให้บริโภคอัรก์ซูสในปริมาณที่พอเหมาะ เนื่องจากหากบริโภคมากเกินไปอาจก่อให้เกิดผลข้างเคียงได้จากการมีส่วนประกอบสำคัญที่มีฤทธิ์แรงอย่างกลีไซร์ไรซิน (glycyrrhizin)

อ้างอิง
เบร์นท์ ดัส โบรท
ที่ซึ่งเป็นบ้านเกิดของเขา]]

เบร์นท์ ดัส โบรท ( ; ขนมปัง[ชื่อ]เบร์นท์) เป็นตัวละครหุ่นกระบอก, ตัวละครสัญลักษณ์ประจำช่อง และป็อปไอคอนจากช่องโทรทัศน์รายการสำหรับเด็ก คีคา ของประเทศเยอรมนี ปัจจุบันปรากฏตัวในรายการ เบร์นท์ ดัส โบรท (Bernd das Brot), บราโฟเบร์นท์ (Bravo Bernd) และรายการวนซ้ำช่วงค่ำของช่องคีคา เบร์นท์มีลักษณะโดดเด่นที่อุปนิสัยซึมเศร้าเรื้อรังตลอดเวลา
เบร์นท์ปรากฏตัวครั้งแรกบนช่องคีคาในปี 2000 และกลายมาเป็นชื่อที่รู้จักทั่วไปในผู้ชมโทรทัศน์ที่เป็นผู้ใหญ่ในปี 2003 จากการออกอากาศเป็นรายการวนซ้ำช่วงค่ำระหว่าง 21 ถึง 6 นาฬิกาที่ไม่มีรายการประจำของช่องออกอากาศ เบร์นท์ ดัส โบรท กลายมามีสถานะผู้ติดตามเป็นคัลต์ และได้รับรางวัลอาโดล์ฟ-กริมเมอ-ไพรส์ ในปี 2004
ลักษณะ
เบร์นท์เป็นขนมปังพูลมันที่มีอุปนิสัยซึมเศร้าเรื้อรังตลอดเวลา พูดด้วยเสียงต่ำโทนเดียว มีขนาดตัวเล็ก เป็นรูปสี่เหลี่ยม และมีสีน้ำตาลออกทอง ส่วนมือเชื่อมต่อกับลำตัวโดยตรง ดวงตาเป็นรูปวงกลมและมีรอยย่นโดยรอบ และมีริมฝีปากบาง เบร์นท์ระบุว่าตนเองเป็นส่วนหนึ่งของสปีชีส์ homo brotus depressivus (จาก homo แปลว่ามนุษย์, brotus เล่นคำว่า brot; ขนมปัง และ depressivus จากคำว่า depressiv; ซึมเศร้า, อาจถอดความรวมได้ว่า มนุษย์ขนมปังซึมเศร้า) กิจกรรมโปรดของเขา เช่น การมองผนังทิศใต้ที่บ้าน, จดจำแบบแผนลายของวอลล์เปเปอร์เศษไม้, อ่านนิตยสารเล่มโปรด The Desert and You (ทะเลทรายกับคุณ), เติมคอลเล็กชั่นวิดีโอของเส้นทางรถไฟที่น่าเบื่อที่สุด และกินข้าวโอ๊ตต้มในน
บคุณ), เติมคอลเล็กชั่นวิดีโอของเส้นทางรถไฟที่น่าเบื่อที่สุด และกินข้าวโอ๊ตต้มในนมไร้รส เบร์นท์เห็นใจตัวเองก่อนเสมอ อารมณ์ร้าย และ ยอมรับว่าทุกอย่างถูกลิขิตมาล่วงหน้าแล้ว
คำพูดติดปากคือ Mist! (มิสท์!) ซึ่งนิยมแปลเป็นภาษาอังกฤษว่า "crap!" (เชี่ย! / สัส!) ประโยคติดตัวอื่น ๆ ของเชา เช่น "ให้ผมอยู่คนเดียวเถอะ", "ให้ผมออกไปจากรายการนี้เถอะ" และ "ชีวิตผมคือนรก"
การผลิต
เบร์นท์เป็นผลงานสร้างสรรค์ในปี 2000 โดย นอร์มัน คึสเทอร์ (Norman Cöster) และ ทอมมี ครัพไวส์ (Tommy Krappweis) จากบริษัทผู้ผลิตภาพยนตร์ บุมฟีล์ม (Bumm Film) ในมิวนิก ช่องโทรทัศน์สำหรับเด็ก คีคา ได้ว่าจ้างบริษัทบันเทิงหลายเจ้าให้รังสรรค์ตัวละครสัญลักษณ์ประจำช่องใหม่ ซึ่งรวมถึงบริษัทเช่น เดอะจิมเฮ็นสันคัมปานี ครัพไวส์กับคึสเทอร์เล่าที่มาของเบร์นท์ว่าขณะนั้นทั้งสองกำลังทานอาหารค่ำอยู่ที่ร้านพิซซา และวาดแบบร่างบนกระดาษเช็ดปากระหว่างมองไปที่ตะกร้าขนมปัง คึสเทอร์กล่าวว่า "ขนมปังเป็น[สิ่งที่]ตลก" ครัพไวส์นำเอาใบหน้าของคึสเทอร์มาเป็นแบบของใบหน้าบนขนมปังรูปสี่เหลี่ยมนี้ และทั้งเบร์นท์กับคึสเทอร์เองล้วนมีลักษณะที่คล้ายกันอย่างมาก

อ้างอิง
วัดกลางทุ่ง
วัดกลาง อาจหมายถึง

* วัดกลางทุ่ง อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่
* วัดกลางทุ่ง อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่
* วัดกลางทุ่ง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดกลางทุ่ง จังหวัดแม่ฮ่องสอน
นิกกา
นิกกา ( ; หรือที่รู้จักว่า "คำขึ้นต้นด้วยตัว N" (N-word) เป็นศัพท์ภาษาปากในภาษาอังกฤษถิ่นแอฟริกา–อเมริกันที่ถูกมองว่าเป็นคำหยาบในเกือบทุกบริบทของการนำไปใช้ มีที่มาจากการเป็นรูปแบบภาษาย่อยของ nigger คำเหยียดเชื้อชาติอย่างรุนแรงต่อคนผิวดำ ผลจากการฉกฉวยคำคืนในปัจจุบัน คำนี้จึงถูกใช้โดยกลุ่มชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาเป็นส่วนใหญ่ในความหมายที่ไม่ได้เป็นการดูถูกเหยียดหยาม แต่ใช้เป็นสแลงที่อ้างถึงบุคคลอื่นหรืออ้างถึงตัวเอง บ่อยครั้งในลักษณะเป็นกลางหรือเป็นมิตร คำนี้มีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดและแพร่หลายในวัฒนธรรมฮิปฮอป โดยเฉพาะในแนวเพลงแก๊งสตาแร็ป, จีฟังก์ และเวสต์โคสต์ฮิปฮอป คำนี้มักถูกใช้เรียกผู้ชายเป็นส่วนใหญ่ โดยในวัฒนธรรมดังกล่าวจะมีคำเฉพาะอื่น
ิปฮอป คำนี้มักถูกใช้เรียกผู้ชายเป็นส่วนใหญ่ โดยในวัฒนธรรมดังกล่าวจะมีคำเฉพาะอื่น ๆ ที่ใช้เรียกผู้หญิง
ในสำเนียงภาษาอังกฤษที่มีการออกเสียงแบบไม่เน้นเสียง r ที่ท้ายคำ (รวมถึงภาษาอังกฤษแบบบริติชมาตรฐาน) nigger ที่ลงท้ายด้วยเสียง r อย่างชัดเจนกับ nigga โดยปกติแล้วจะออกเสียงเหมือนกัน

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์เกาสฺยง
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์เกาสฺยง ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ในนครเกาสฺยง ประเทศไต้หวัน ดูแลโดยรัฐบาลนครเกาสฺยง

ประวัติศาสตร์
อาคารนี้ในอดีตเป็นศาลาว่าการนครเกาสฺยง ผลงานออกแบบโดยสถาปนิกชาวญี่ปุ่น โอโนะ โยเนซิโร ร่วมกับบริษัทชิมิซุ (Shimizu Corporation) ภายใต้รัฐบาลญี่ปุ่น แล้วเสร็จในปี 1939 หลังปี 1945 เป็นต้นมาได้เปลี่ยนชื่อหน่วยงานเป็นรัฐบาลเทศบาลนครเกาสฺยง และในวันที่ 18 มกราคม 1992 รัฐบาลส่วนท้องถิ่นได้ย้ายออกไปตั้งสำนักงานในอาคารสหภาพ และอาคารหลังเดิมแปรสภาพมาเป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ เปิดให้บริการในเดือนตุลาคม 1998

สถาปัตยกรรม
อาคารสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมแบบมงกุฏหลวง สร้างจากคอนกรีตเสริมเหล็กและสามารถทนทานแผ่นดินไหวได้
ภายในอาคารมีโถงหลักซึ่งประกอบด้วยลันไดรูปตัววาย ภายในโถงหลักประดับอย่างวิจิตรตระการตา ผสมผสานแม่ลายแบบญี่ปุ่นและตะวันตกซึ่งสื่อถึงการผสานทางสถาปัตยกรรมของตะวันตกและตะวันออกเข้าด้วยกัน รวมถึงเชิดชูอำนาจของญี่ปุ่นที่ปกครองไต้หวันในเวลานั้น

ของสะสม
พิพิธภัณฑ์เก็บรักษาและจัดแสดงโบราณวัตถุที่เกี่ยวเนื่องกับการพัฒนานครเกาสฺยง นอกจากจัดแสดงแล้วยังมีหน้าที่และบทบาทในการวิเคราะห์ เก็บรักษา และบันทึกประวัติศาสตร์ของนคร ตลอดจนสนับสนุนการศึกษาและค้นคว้าวิจัย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
*
คาเนอจิ
คาเนอจิ ( &thinsp; ; ) หรือ กานาจิ ( &thinsp;) เป็นซุปถั่วฮิคกอรีที่ชาวเชโรกีรับประทานแต่เดิม ซึ่งประกอบด้วยถั่วฮิคกอรีบดต้มในน้ำเป็นหลัก เมล็ดฮิคกอรี (น่าจะเป็นสายพันธุ์ Carya ovata&thinsp; ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความหวานตามธรรมชาติ) ถูกเลือกใช้เนื่องจากฮิคกอรีเป็นต้นไม้เฉพาะถิ่นในทวีปอเมริกาเหนือที่มีเมล็ดรับประทานได้ และเป็นที่ทราบกันว่าเจริญเติบโตอย่างอุดมสมบูรณ์ในพื้นที่ป่าที่ชาวเชโรกีตั้งถิ่นฐาน
ประวัติ
เอ็ดเวิร์ด ลูอิส สเตอร์เทแวนต์ ( ) เขียนอธิบายในหนังสือ Sturtevant's Notes on Edible Plants ถึงการปฏิบัติของชาวอินเดียนแดงฟลอริดา ที่ทำของเหลวสีขาวขุ่นซึ่งพวกเขาเรียกว่า 'นมถั่ว' จากถั่วของต้นฮิคกอรีเปลือกหยาบ ( , Carya ovata) โดยอ้างถึงเบอร์นาร์ด โรมันส์ ( ) ซึ่งเขียนว่า: "พวกเขาชอบนมนี้มากและกินมันกับมันเทศ"
คุณค่าทางโภชนาการและการใช้ในอดีต
เนื้อถั่วฮิคกอรีแห้งมีไขมันและโปรตีนสูง ประกอบด้วยน้ำร้อยละ 3, คาร์โบไฮเดรตร้อยละ 18, โปรตีนร้อยละ 13 และไขมันร้อยละ 64 โดยทั่วไปแล้วถั่วจะถูกนำไปแปรรูปเป็นน้ำมันหรือทำเป็นก้อนถั่วบดที่สามารถใช้ทำน้ำสต๊อกสำหรับสตูและซุปได้ ตามประเพณีแล้ว คาเนอจิจะรับประทานโดยการเติมน้ำซุปลงในโฮมินี ( &thinsp;; ) ที่เตรียมจากข้าวโพดหัวแข็ง ( &thinsp;; ) ซึ่งในปัจจุบันส่วนใหญ่ใช้ข้าวโพดสายพันธุ์ฮิคกอรีคิง ( ) ในการทำโฮมินี
วิธีการเตรียมแบบดั้งเดิม
คาเนอจิทำโดยการเก็บผลฮิคกอรี ( &thinsp;) ในป่า ซึ่งมักจะทำในเดือนตุลาคม เปลือกนอกจะถูกนำออก ในขณะที่เปลือกชั้นในพร้อมเมล็ดจะถูกนำไปตากแห้งบนตะแกรงหน้ากองไฟ เนื่องจากถั่วฮิคกอรีไม่ค่อยมีการส่งออกในเชิงพาณิชย์ จึงสามารถใช้ถั่วพีแคนหรือถั่ววอลนัตแทนได้ หรือใช้ส่วนผสมของวอลนัตและพีแคนในปริมาณเท่า&thinsp;ๆ กันก็ได้
นำถั่วฮิคกอรีแห้งพร้อมเปลือกชั้นในมาวางบนหินแบนขนาดใหญ่ที่ใส่ไว้ในตะกร้าทรงแบนที่บุชั่วคราวด้วยผ้า แล้วจึงทุบให้แตกด้วยหินขนาดเล็กกว่า หลังจากทุบเปลือกและบดเนื้อถั่วแล้ว เนื้อถั่วที่ได้จะถูกร่อนผ่านตะกร้าที่ทำเป็นตะแกรง (ปัจจุบันใช้ตะแกรงและที่กรองแบบสมัยใหม่) เมล็ดและเศษเปลือกเล็ก&thinsp;ๆ ที่ผ่านตะแกรงจะถูกนำไปใส่ในครกไม้ขนาดใหญ่ แล้วตำด้วยสากไม้ขนาดใหญ่ ( ) จนกระทั่งสามารถปั้นเป็นก้อนได้ ถั่วที่บดแล้วจะถูกปั้นด้วยมือเป็นก้อน เพื่อเก็บไว้หลายวันจนกว่าจะพร้อมใช้งาน
ตามธรรมเนียมดั้งเดิมเมื่อต้องการทำซุป จะใช้หม้อดินเผาใส่น้ำไว้ครึ่งหนึ่ง นำน้ำไปต้มจนเดือด แล้วใส่ถั่วบดที่ถูกปั้นเป็นก้อนลงในหม้อน้ำเดือด หรืออาจจะเทน้ำเดือดลงบนก้อนถั่วบดที่วางอยู่ในหม้อพร้อมกับคนตลอดเวลา เมื่อซุปได้ความข้นที่เหมาะสม ซึ่งโดยปกติจะใช้เวลาต้มประมาณ 10 นาที ก็สามารถตักซุปเสิร์ฟได้ ซุปข้นมักจะเสิร์ฟพร้อมกับขนมปังหรือแป้งต้มชนิดใดก็ได้ ในขณะที่ซุปเหลวสามารถใช้เป็นเครื่องดื่มได้ ปัจจุบันนักวิจารณ์อาหารส่วนใหญ่แนะนำให้รับประทานซุปคาเนอจิเป็นอาหารหลักกับข้าว หรือกับมันเทศ บางสูตรอาจเติมน้ำเชื่อมเมเปิลเล็กน้อยเพื่อเพิ่มความหวานให้กับซุป

ดูเพิ่ม
*

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* Kanuchi and the Search for a Native American Soup, seriouseats.com
* Osiyo TV, , Edith Knight อธิบายขั้นตอนการทำคาเนอจิ / 2 มกราคม 2016, นาทีที่ 02:40–05:00
* East Meets Kitchen, , พฤศจิกายน 2021
* Cherokee Phoenix, , บรรยายโดย Roberta Sapp พลเมืองชาติเชโรกี
วัดจอมมณี
วัดจอมมณี อาจหมายถึง
* วัดจอมมณี อำเภอน้ำพอง จังหวัดขอนแก่น
* วัดจอมมณี อำเภอภูเวียง จังหวัดขอนแก่น
* วัดจอมมณี จังหวัดฉะเชิงเทรา
* วัดจอมมณี จังหวัดเพชรบูรณ์
* วัดจอมมณี อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย
* วัดจอมมณี อำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย
* วัดจอมมณี อำเภอผาขาว จังหวัดเลย
* วัดจอมมณี อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย
* วัดจอมมณี จังหวัดหนองคาย
* วัดจอมมณี อำเภอนากลาง จังหวัดหนองบัวลำภู
* วัดจอมมณี อำเภอโนนสัง จังหวัดหนองบัวลำภู
* วัดจอมมณี อำเภอสุวรรณคูหา จังหวัดหนองบัวลำภู

ดูเพิ่ม
* วัดกองมณี
รายชื่อผู้ที่ถูกจำคุกเนื่องจากแก้ไขข้อมูลในวิกิพีเดีย
ในปัจจุบันมีอยู่ทั้งสิน 7 กรณีที่ชาววิกิพีเดียถูกคุมขังเนื่องจากการมีส่วนร่วมในสารานุกรมออนไลน์เนื้อหาเสรี และในกรณีของ Bassel Khartabil ได้ถูกประหารชีวิตในเวลาต่อมา

ตามประเทศ

เบลารุส
มาร์ก เบิร์นสไตน์ ( ) เป็นบรรณาธิการผู้แก้ไขวิกิพีเดียภาษารัสเซียชาวเบลารุสที่ถูกจับกุมในวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 2022 เนื่องจากละเมิดกฎหมายการเซ็นเซอร์สงครามรัสเซียโดยการแก้ไขบทความวิกิพีเดียเกี่ยวกับการรุกรานยูเครนโดยรัสเซีย เขาถูกตัดสินจำคุก 15 วันและจำกัดอิสรภาพเป็นเวลา 3 ปี ซึ่งเป็นโทษคล้ายกับการปล่อยตัวชั่วคราว
พาเวล เปอร์นิกาท ( ) บรรณาธิการชาวเบลารุสของวิกิพีเดียเบลารุสถูกตัดสินจำคุก 2 ปีในเรือนจำเมื่อวันที่ 7 เมษายน ค.ศ. 2022 เนื่องจากโพสต์ข้อความออนไลน์ที่ "ทำให้สาธารณรัฐเบลารุสเสื่อมเสียชื่อเสียง" ซึ่งรวมถึงการแก้ไขวิกิพีเดีย 2 ครั้งเกี่ยวกับการกดขี่ทางการเมืองในเบลารุส ตามรายงานของศูนย์สิทธิมนุษยชนวิอาสนา เพอร์นิคอฟได้รับการปล่อยตัวเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 2023

Volha Sitnik (Вольга Сітнік) นักเคลื่อนไหวชาวเบลารุสและผู้ดูแลวิกิพีเดียภาษาเบลารุส ถูกจับกุมเมื่อวันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 2025 และได้รับการปล่อยตัวในภายหลัง แต่ถูกจับกุมอีกครั้งเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 2025 และจำคุกด้วยข้อหาที่ไม่ทราบแน่ชัด
Maksim Lepushenka (Максім Лепушэнка) บรรณาธิการ ผู้ดูแลระบบ และผู้ดูแลระบบสิทธิแต่งตั้งชาวเบลารุสของวิกิพีเดียภาษาเบลารุส ถูกจับกุมเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 2025 Maksim ถูกตั้งข้อหาตามมาตรา 342 ของประมวลกฎหมายอาญา (การจัดและเตรียมการกระทำที่ละเมิดความสงบเรียบร้อยของประชาชนอย่างร้ายแรง หรือการมีส่วนร่วมอย่างแข็งขันในการกระทำเหล่านั้น) ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2025 เขาถูกตัดสินให้ถูกจำกัดเสรีภาพ
ซาอุดีอาระเบีย
โอซามา คาลิด ( ) อดีตดูแลระบบในวิกิพีเดียภาษาอาหรับชาวซาอุดีอาระเบีย ถูกตัดสินจำคุก 5 ปีเมื่อในเดือนกันยายน ค.ศ. 2020 ในข้อหา "ชักจูงความคิดเห็นสาธารณะ" และ "ละเมิดศีลธรรมอันดี" โดยการแก้ไขที่เป็นการ "วิพากษ์วิจารณ์การกดขี่ข่มเหงนักกิจกรรมทางการเมืองในประเทศ" โทษจำคุกถูกเพิ่มเป็น 32 ปีในเดือนกันยายน ค.ศ. 2022 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแคมเปญเพิ่มโทษจำคุกของผู้ต้องขังทางการเมือง ตามรายงานของ Democracy for the Arab World Now และ SMEX ซึ่งเป็นองค์กรนอกภาครัฐของเลบานอน โดย ณ เดือนตุลาคม ค.ศ. 2025 ยังคงถูกคุมขังอยู่
ซิยาด อัล-โซเฟียนี ( ) อดีตผู้ดูแลระบบของวิกิพีเดียภาษาอาหรับ ถูกตั้งข้อหา "ชักจูงความคิดเห็นสาธารณะ" และ "ละเมิดศีลธรรมสาธารณะ" โดยการแก้ไขที่ "วิพากษ์วิจารณ์การกดขี่ข่มเหงนักกิจกรรมทางการเมืองในประเทศ" เช่นกัน และถูกตัดสินจำคุก 8 ปีในเดือนกันยายน ค.ศ. 2020 แต่ได้รับการปล่อยตัวในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2025
ซีเรีย
บาสเซล คาร์ทาบิล ( ) เป็นผู้มีส่วนร่วมในโครงการโอเพนซอร์สหลายโครงการรวมถึงวิกิพีเดีย แต่ถูกจับกุมในปี ค.ศ. 2012 โดยอาจเกี่ยวข้องกับกิจกรรมออนไลน์ของเขา ในเวลาต่อมาเขาถูกประหารชีวิตที่เรือนจำอาดราใกล้ กรุงดามัสกัสในปี ค.ศ. 2015 หลายองค์กรรวมถึงมูลนิธิวิกิมีเดีย ได้ก่อตั้งทุนการศึกษา Bassel Khartabil Free Culture Fellowship เพื่อเป็นเกียรติแก่เขาในปี ค.ศ. 2017 ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2017 ภรรยาและเพื่อนรายงานว่าพวกเขาได้เห็นสำเนาเอกสารทางการที่ยืนยันว่าเขาถูกประหารชีวิตหลังจากถูกย้ายจากเรือนจำอาดราในปี ค.ศ. 2015 นั้นเอง

อ้างอิง
วัดกาญจนาราม
วัดกาญจนาราม อาจหมายถึง
* วัดกาญจนาราม จังหวัดขอนแก่น
* วัดกาญจนาราม จังหวัดนครศรีธรรมราช
* วัดกาญจนาราม จังหวัดแพร่
* วัดกาญจนาราม จังหวัดสุพรรณบุรี
* วัดกาญจนาราม จังหวัดสุราษฎร์ธานี
* วัดกาญจนาราม จังหวัดหนองบัวลำภู
หอเหวินยวน
หอเหวินยวน ( ; ภาษาแมนจู: šu tunggu asari) หรือเรียกว่า เหวินยวนเก๋อ หรือ หอสมุดเหวินยวน เป็นอาคารภายในนพระราชวังต้องห้าม ณ ปักกิ่ง

หอแห่งนี้ทำหน้าที่เป็นหอสมุดของราชสำนัก และเป็นสถานที่สำหรับการอภิปรายทางวิชาการ จึงมีการแต่งตั้งอัครมหาเสนาบดีหลายคนมาประจำที่นี่ เดิมทีอาคารตั้งอยู่ทางตะวันออกของประตูเฟิ่งเทียน ณ เมืองนานจิง ในรัชสมัยจักรพรรดิหงอู่ หลังจากจักรพรรดิหย่งเล่อทรงย้ายราชธานีของจีนมายังปักกิ่ง ชื่อเหวินยวนเก๋อยังคงถูกใช้กับโถงทางทิศตะวันออกของหอว่าการคณะเสนาบดีในพระราชวังต้องห้าม ซึ่งต่อมาถูกไฟไหม้ในช่วงปลายราชวงศ์หมิง
อาคารที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในปัจจุบันสร้างขึ้นตามแบบของเทียนอี้เก๋อ ณ หนิงปัว และได้รับการบูรณะขึ้นใหม่ด้านหลังพระที่นั่งเหวินฮว๋า ในรัชสมัยจักรพรรดิเฉียนหลง สร้างแล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1776 ทำหน้าที่เป็นหอสมุดและเก็บรักษางานเขียนจำนวนมาก รวมถึงสำเนาของสารานุกรมสี่คลัง โดยมีเหวินจินเก๋อ ณ พระราชวังฤดูร้อนเฉิงเต๋อเป็นอาคารคู่ขนาน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
พระที่นั่งเหวินฮว๋า
พระที่นั่งเหวินฮว๋า ( ) หรือเรียกว่า หอเกียรติยศวรรณศิลป์ หรือ เหวินฮว๋าเตี้ยน เป็นหอแห่งหนึ่งในเขตพระราชสำนักชั้นนอกของพระราชวังต้องห้าม โดยตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกไกลของพระที่นั่งไท่เหอ

ในช่วงต้นของราชวงศ์หมิง อาคารแห่งนี้เดิมใช้เป็นที่ประทับของรัชทายาท อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1536 เป็นต้นมา จักรพรรดิราชวงศ์หมิงเริ่มใช้พระที่นั่งองค์นี้เป็นพระที่นั่งรอง ตลอดช่วงราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง พระที่นั่งเหวินฮว๋าใช้เป็นสถานที่จัดการบรรยายหลวงว่าด้วยคัมภีร์ขงจื๊อ และเป็นที่ซึ่งจักรพรรดิทรงพบปะกับนักปราชญ์และขุนนาง
พระที่นั่งแห่งนี้ยังเป็นสถานที่ตรวจและให้คะแนนข้อสอบการสอบในพระราชสำนัก โดยมีผู้อ่านจำนวนเก้าคนซึ่งจะถูกแยกตัวอยู่ภายในหอเป็นเวลาสองวัน ชื่อของพระที่นั่งเหวินฮว๋ายังถูกนำมาใช้เป็นหนึ่งในเจ็ดตำแหน่งของอัครมหาเสนาบดีในช่วงปลายจักรวรรดิจีน โดยตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีแห่งเหวินฮว๋าเตี้ยนถือเป็นเกียรติยศสูงสุดสำหรับขุนนางระดับสูง

ระหว่างปี ค.ศ. 2008 ถึง ค.ศ. 2017 พระที่นั่งเหวินฮว๋าเคยใช้เป็นสถานที่จัดแสดงหอศิลป์เครื่องเคลือบของพิพิธภัณฑ์พระราชวัง ก่อนจะย้ายไปยังหออู่หยง (หอคุณธรรมการทหาร)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
ปันต์ชิเนตา
ปันต์ชิเนตา ( ; ) เป็นขนมหวานขึ้นชื่อของแคว้นประเทศบาสก์และแคว้นนาวาร์ ประเทศสเปน ประกอบด้วยแป้งพัฟสอดไส้ครีมคัสตาร์ดข้น โรยหน้าด้วยอัลมอนด์และมักตกแต่งด้วยน้ำตาลไอซิง
ประวัติ
พจนานุกรมอาหารบาสก์นิยาม "ปันต์ชิเนตา" ว่าเป็นทาร์ตแป้งพัฟและครีมคัสตาร์ดที่คิดค้นขึ้นในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ในเมืองซานเซบัสเตียนโดยร้านเบเกอรีท้องถิ่นชื่อโอตาเอกุย ( ) ประมาณปี ค.ศ. 1915 ในเวลานั้น ซานเซบัสเตียนเป็นสถานที่พักผ่อนในฤดูร้อนของราชวงศ์สเปน ขุนนาง และชนชั้นกลาง ร้านเบเกอรีและร้านอาหารเฟื่องฟู โดยมักเสิร์ฟอาหารและเมนูที่ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากอาหารฝรั่งเศสที่พื้นที่อยู่ใกล้เคียง เห็นได้ชัดว่าปันต์ชิเนตาถูกคิดค้นขึ้นเพื่อเลียนแบบทาร์ตฟร็องฌิปาน ( ) แบบดั้งเดิมของฝรั่งเศส อย่างไรก็ตาม แทนที่จะใช้ไส้ฟร็องฌิปานที่ทำจากอัลมอนด์ตามปกติ ช่างทำขนมที่ร้านโอตาเอกุยใช้คัสตาร์ดข้น และห่อทาร์ตด้วยแป้งพัฟชั้นนอก เดิมทีพวกเขาเรียกข
มที่ร้านโอตาเอกุยใช้คัสตาร์ดข้น และห่อทาร์ตด้วยแป้งพัฟชั้นนอก เดิมทีพวกเขาเรียกของหวานนี้ว่า "ฟรันต์ชิ-ปัน" ( ) ซึ่งต่อมาก็กลายมาเป็น "ปันต์ชิเนตา" ( ) ในภาษาบาสก์ท้องถิ่นอย่างรวดเร็ว
ลักษณะเด่น
ขนมชนิดนี้ได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นเรื่อย&thinsp;ๆ นับตั้งแต่เริ่มมีมา เนื่องจากความเรียบง่ายและรสชาติที่อร่อย และในปัจจุบันถือเป็นหนึ่งในขนมหวานหลักของอาหารบาสก์ โดยปกติจะเสิร์ฟแบบอุ่น&thinsp;ๆ ไม่ว่าจะอุ่นซ้ำหรือหากเป็นไปได้ก็เสิร์ฟตรงจากเตาอบเลย บางครั้งก็เสิร์ฟพร้อมกับราดน้ำเชื่อมช็อกโกแลตร้อนลงบนขนม

ส่วนผสม
ส่วนผสมหลักของปันต์ชิเนตา ได้แก่ นม เนย น้ำตาล ไข่ แป้ง อัลมอนด์ และเฮเซลนัต

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Pantxineta recipe. About.
หม้อทําอาหารใช้ความดัน
หม้อทําอาหารใช้ความดัน ( ) คือภาชนะปิดสนิทสำหรับประกอบอาหารด้วยการใช้ไอน้ำความดันสูงและน้ำหรือของเหลวที่มีน้ำเป็นส่วนประกอบหลัก ซึ่งเป็นกระบวนการที่เรียกว่า การทำอาหารด้วยความดัน ความดันที่สูงจะช่วยจำกัดการเดือดและสร้างอุณหภูมิที่สูงขึ้นซึ่งไม่สามารถทำได้ในสภาวะความดันต่ำ ส่งผลให้อาหารสุกเร็วกว่าการปรุงในความดันปกติ
ต้นแบบของหม้อทําอาหารใช้ความดันสมัยใหม่คือเครื่องย่อยไอน้ำ (steam digester) ประดิษฐ์ขึ้นในศตวรรษที่ 17 โดยนักฟิสิกส์ เดอนี ปาแป็ง (Denis Papin) ตัวเครื่องทำงานโดยการขับอากาศออกจากภาชนะและกักเก็บไอน้ำที่ผลิตจากของเหลวที่กำลังเดือด สิ่งนี้ใช้เพื่อเพิ่มความดันภายในให้สูงขึ้นถึงหนึ่งบรรยากาศเหนือความดันบรรยากาศโดยรอบและทำให้อุณหภูมิในการทำอาหารสูงขึ้นระหว่าง เมื่อรวมกับการถ่ายโอนความร้อนเชิงความร้อนที่สูงจากไอน้ำ จึงช่วยให้สามารถทำอาหารได้โดยใช้เวลาเพียงหนึ่งในสองถึงหนึ่งในสี่ของการต้มแบบดั้งเดิม รวมทั้งยังช่วยประหยัดพลังงานได้อย่างมาก
อาหารเกือบทุกชนิดที่สามารถปรุงในไอน้ำหรือของเหลวที่มีน้ำเป็นส่วนประกอบหลักสามารถทำได้ในหม้อทําอาหารใช้ความดัน หม้อทําอาหารใช้ความดันสมัยใหม่มีคุณลักษณะด้านความปลอดภัยมากเพื่อป้องกันไม่ให้หม้อทําอาหารใช้ความดันมีความดันสูงจนถึงระดับที่อาจก่อให้เกิดการระเบิด ภายหลังการทำอาหาร ความดันไอน้ำจะถูกลดระดับกลับลงมาสู่ความดันบรรยากาศโดยรอบเพื่อให้สามารถเปิดภาชนะได้ อุปกรณ์สมัยใหม่ทั้งหมดจะมีล็อกนิรภัยเพื่อป้องกันการเปิดในขณะยังอยู่ภายใต้ความดัน
จากข้อมูลของนิตยสารนิวยอร์กไทมส์ พบว่าร้อยละ 37 ของครัวเรือนในสหรัฐมีหม้ออัดแรงดันอย่างน้อยหนึ่งใบใน ค.ศ. 1950 แต่ภายใน ค.ศ. 2011 อัตราดังกล่าวลดลงเหลือเพียงร้อยละ 20 ส่วนหนึ่งของการลดลงนี้มาจากความกลัวเรื่องการระเบิด (แม้สิ่งนี้จะเกิดขึ้นได้ยากมากกับหม้อทําอาหารใช้ความดันสมัยใหม่) ร่วมกับการแข่งขันจากอุปกรณ์ปรุงอาหารที่รวดเร็วชนิดอื่น ๆ เช่น เตาอบไมโครเวฟ อย่างไรก็ตาม หม้อทําอาหารใช้ความดันยุคที่สาม มีคุณลักษณะด้านความปลอดภัยเพิ่มขึ้นอีกมากและมีระบบควบคุมอุณหภูมิแบบดิจิทัล ไม่มีการระบายไอน้ำระหว่างการทำอาหาร อีกทั้งยังเงียบกว่าและมีประสิทธิภาพมากกว่า ซึ่งความสะดวกสบายเหล่านี้ได้ช่วยให้การทำอาหารด้วยความดันได้รับความนิยมมากขึ้น แม้ว่าโดยทั่วไ
กสบายเหล่านี้ได้ช่วยให้การทำอาหารด้วยความดันได้รับความนิยมมากขึ้น แม้ว่าโดยทั่วไปแล้วหม้อทําอาหารใช้ความดันจะถือว่าปลอดภัยเมื่อใช้งานอย่างเหมาะสม แต่มีประมาณการว่ามีผู้ได้รับบาดเจ็บเกิดขึ้นประมาณ 1,700 รายต่อปีในสหรัฐ
หม้อตุ๋น
หม้อตุ๋น ( ) (หรือที่รู้จักในชื่อ คร็อกพ็อต (crock-pot) ตามเครื่องหมายการค้าที่ซันบีมโปรดักส์เป็นเจ้าของ แต่บางครั้งถูกใช้เรียกโดยทั่วไปในโลกที่พูดภาษาอังกฤษ) เป็นเครื่องใช้ไฟฟ้าสำหรับทำอาหารบนเคาน์เตอร์ที่ใช้เพื่อเคี่ยว ณ อุณหภูมิที่ต่ำกว่าวิธีการทำอาหารแบบอื่น เช่น การอบ การต้ม และการทอด ช่วยอำนวยความสะดวกในการทำอาหารโดยไม่ต้องเฝ้าดูเป็นเวลาหลายชั่วโมง สำหรับอาหารหลายชนิดที่โดยปกติแล้วจะต้องใช้วิธีการต้ม เช่น พอตโรสต์ ซุป สตู และอาหารอื่น ๆ (รวมถึงเครื่องดื่ม ของหวาน และน้ำจิ้ม)
ประวัติ
หม้อตุ๋นไฟฟ้าได้รับความนิยมอย่างมากในสหรัฐอเมริกาในช่วงทศวรรษ 1940 ซึ่งเป็นยุคที่ผู้หญิงเริ่มออกไปทำงานนอกบ้านกันมากขึ้น พวกเธอสามารถเริ่มปรุงอาหารค่ำทิ้งไว้ในตอนเช้าก่อนออกไปทำงาน และกลับมาจัดเตรียมอาหารให้เสร็จสิ้นในช่วงเย็นเมื่อกลับถึงบ้าน
บริษัท แพนซอน ยูทิลิตี้ส์ คอร์ปอเรชัน (Naxon Utilities Corporation) แห่งเมืองชิคาโก ภายใต้การนำของวิศวกรไฟฟ้า เออร์วิง แพนซอน (เดิมชื่อ เออร์วิง นาชุมโซห์น) ได้พัฒนาหม้อหุงอเนกประสงค์ "แนกซอน บีนเนอรี่" (Naxon Beanery All-Purpose Cooker) โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อใช้ในการปรุงอาหารประเภทถั่ว แพนซอนได้รับแรงบันดาลใจจากเรื่องเล่าของแม่เกี่ยวกับคุณยายของเขาในเมืองหนึ่งของประเทศลิทัวเนีย ที่มักจะทำสตูเนื้อแบบยิวโบราณที่เรียกว่า cholent ซึ่งต้องใช้เวลาเคี่ยวในเตาอบนานหลายชั่วโมง นอกจากนี้ โฆษณาในปี ค.ศ. 1950 ยังปรากฏหม้อตุ๋นไฟฟ้าที่เรียกว่า "ซิมเมอร์ คร็อก" (Simmer Crock) ผลิตโดยบริษัท อินดัสเทรียล เรเดียนท์ ฮีท คอร์ปอเรชัน (Industrial Radiant Heat Cor
ลิตโดยบริษัท อินดัสเทรียล เรเดียนท์ ฮีท คอร์ปอเรชัน (Industrial Radiant Heat Corporation) แห่งเมืองแกลดสโตน รัฐนิวเจอร์ซีย์
บริษัท ไรวัล (The Rival Company) แห่งเมืองแคนซัสซิตี้ รัฐมิสซูรี ได้ซื้อกิจการของแพนซอนในปี ค.ศ. 1970 รวมถึงสิทธิบัตรปี 1940 ของแพนซอนสำหรับหม้อเคี่ยวถั่วด้วย ทางบริษัทได้มอบหมายให้อเล็กซ์ แมคมาสเตอร์ (Alex MacMaster) นักประดิษฐ์จากเมืองบูนวิลล์ รัฐมิสซูรี พัฒนาหม้อหุงถั่วของแพนซอนให้เป็นโมเดลสำหรับการผลิตจำนวนมากที่สามารถปรุงอาหารได้สำหรับทั้งครอบครัว ซึ่งไปไกลกว่าแค่การหุงถั่วเพียงอย่างเดียว นอกจากนี้ อเล็กซ์ยังได้ออกแบบและผลิตเครื่องจักรสำหรับสายการผลิตจำนวนมากของ "คร็อก-พ็อต" (Crock-Pot) ให้แก่บริษัทไรวัลอีกด้วย ต่อมาหม้อหุงชนิดนี้ได้ถูกเปิดตัวใหม่ภายใต้เครื่องหมายการค้า "Crock-Pot" ในปี ค.ศ. 1971 ในปี ค.ศ. 1974 ไรวัลได้แนะนำหม้อชั้นในแบบ
งหมายการค้า "Crock-Pot" ในปี ค.ศ. 1971 ในปี ค.ศ. 1974 ไรวัลได้แนะนำหม้อชั้นในแบบเครื่องปั้นดินเผา (stoneware) ที่ถอดล้างได้ ซึ่งช่วยให้ทำความสะอาดเครื่องได้ง่ายขึ้น โดยในปัจจุบัน (ค.ศ. 2016) แบรนด์ Crock-Pot เป็นของบริษัท Newell Brands
แบรนด์อื่น ๆ ของอุปกรณ์ชนิดนี้ ทั้งในอดีตและปัจจุบัน ได้แก่ Cuisinart, GE, Hamilton Beach, KitchenAid, Magic Chef, West Bend Housewares และบริษัท อเมริกัน อิเล็กทริก คอร์ปอเรชัน (American Electric Corporation) ซึ่งเลิกกิจการไปแล้ว

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม

*
แกวุม
แกวุม ( ; หรือ ) เป็นขนมหวานทอดในน้ำมันท่วมของศรีลังกา ทำจากแป้งข้าวเจ้าและน้ำเชื่อมกิตุล ( , น้ำตาลจากต้นเต่าร้าง Caryota urens) โดยมีสูตรเฉพาะหลายแบบที่เพิ่มส่วนผสมอื่น&thinsp;ๆ เข้าไป เรียกอีกอย่างว่าเค้กน้ำมัน ( ) เป็นขนมที่นิยมมอบให้และรับประทานกันในงานเฉลิมฉลองปีใหม่ของชาวสิงหลและชาวทมิฬ

ประวัติ
แกวุมถูกกล่าวถึงในตำราศรีลังกาโบราณ เช่น อุมมังคชาดก ( , มโหสถชาดก), สัทธรรมรัตนาวลี ( ) และปูชาวลี ( )

ชนิดต่าง&thinsp;ๆ
คัมภีร์ธาตุวังสะ ( ) ซึ่งเป็นตำราโบราณภาษาสิงหล กล่าวถึงแกวุม 18 ชนิด รวมถึง เสฑิแกวุม ( ), มุงแกวุม ( ), อุฬุนทุแกวุม ( ), อุฏุปุ ( , ขึ้นรูปโดยใช้กะลามะพร้าว) และคินิปุ ( , แกวุมไฟ)
* โกณฑะ แกวุม ( ; ) เป็นชนิดที่พบได้บ่อยที่สุด มีสีแดงเข้ม ทำจากแป้งข้าวเจ้าและน้ำเชื่อมกิตุล ปรุงรสด้วยเกลือและกระวาน โกณฑะ ( ) เป็นคำในภาษาสิงหลที่แปลว่าผม และได้ชื่อนี้เพราะรูปทรงของโกณฑะ แกวุม คล้ายกับผมที่มัดเป็นมวย ปั้นด้วยมือโดยไม่ใช้แม่พิมพ์พิเศษ
* นารัง แกวุม ( ; ) มีขนาดและรูปร่างเหมือนส้มแมนดาริน มีสีเหลืองจากหญ้าฝรั่น โดยจะเติมแป้งถั่วเขียวและมะพร้าวขูดลงในส่วนผสมพื้นฐานของแกวุม ซึ่งประกอบด้วยแป้งข้าวเจ้าและน้ำเชื่อม 
* ตะละ แกวุม ( ; ) มีการใส่เมล็ดงาลงในแป้งแกวุม
* อุนทุ แกวุม ( ; ) คือแกวุมที่ปรุงรสด้วยถั่วดำ ( )
* มุง แกวุม ( ; ) เป็นชนิดที่ใส่แป้งถั่วเขียวและหญ้าฝรั่น ผสมกับแป้งข้าวเจ้าและน้ำเชื่อม ทำเป็นขนมแกวุมที่ตัดเป็นรูป
ถั่วเขียวและหญ้าฝรั่น ผสมกับแป้งข้าวเจ้าและน้ำเชื่อม ทำเป็นขนมแกวุมที่ตัดเป็นรูปสี่เหลี่ยมข้าวหลามตัดและมีสีเหลือง
* แฮนดิ แกวุม ( ; ) เป็นแกวุมชนิดที่ปรุงรสด้วยยี่หร่าและยี่หร่าฝรั่ง
จังหวัดแอลเจียร์
จังหวัดแอลเจียร์ ( , ; ) เป็นจังหวัด (วิลายะฮ์) ในประเทศแอลจีเรีย ตั้งชื่อตามเมืองหลวงคือ แอลเจียร์ ซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศด้วย จังหวัดแอลเจียร์เป็นจังหวัดที่มีประชากรมากที่สุดของแอลจีเรีย และเป็นจังหวัดที่มีพื้นที่น้อยที่สุด

ในปี ค.ศ. 1984 ได้มีการแยกจังหวัดบูเมอร์เดสและจังหวัดทิปาซาออกจากอาณาเขตของจังหวัดแอลเจียร์

การแบ่งเขตการปกครอง
 ]]
จังหวัดแอลเจียร์มีอาณาเขตตรงกับเมืองแอลเจียร์ และแบ่งออกเป็น 13 เขต ซึ่งแบ่งย่อยออกเป็น 57 เทศบาล

เขต
รายชื่อเขต เรียงตามหมายเลขอย่างเป็นทางการ (จากตะวันตกไปตะวันออก) มีดังนี้:
{|
|- valign="top"
| style="width: 20em" |
1. เซรัลดา 
2. เชรากา 
3. ดราเรีย 
4. บีร์ มูราด ไรส์ 
5. บีร์ตูตา 
6. บูซาเรอาห์ 
7. บาบ เอล อูเอด
| style="width: 20em" |
8. ซิดี เอ็มฮาเหม็ด 
9. ฮุสเซน เดย์ 
10. เอล ฮารราช 
11. บารากี 
12. ดาร์ เอล เบย์ดา 
13. รูอีบา
|

|}

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* "Alger, Capitale previligiée pour l'investissement" (Archive) – National Agency of Investment Development (Agence Nationale de Développement de l'Investissement or ANDI, الوكالة الوطنية لتطوير الاستثمار)
ฮอร์เนตจิเตฟ
ฮอร์เนตจิเตฟ ( ) เป็นนักบวชชาวอียิปต์โบราณในวิหารแห่งอามุนที่คาร์นักในรัชสมัยทอเลมีที่ 3 (246–222 ปีก่อน ค.ศ.) เขาเป็นที่รู้จักจากโลงศพที่ประณีต หน้ากากมัมมี่ และมัมมี่ของเขา ซึ่งมีอายุตั้งแต่ สมัยทอเลมีตอนต้น (ประมาณ 220 ปีก่อน ค.ศ.) และขุดพบจาก Asasif ทีบส์ ประเทศอียิปต์ ทั้งหมดนี้จัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์บริติช วัตถุที่เกี่ยวข้องเหล่านี้ได้รับการคัดเลือกให้เป็นวัตถุชิ้นแรกจากทั้งหมดร้อยชิ้นที่นีล แมคเกรเกอร์ ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์บริติช คัดเลือกไว้ในรายการวิทยุ BBC Radio 4 ค.ศ. 2010 เรื่อง A History of the World in 100 Objects
นอกจากโลงศพ กล่องมัมมี่ หน้ากากมัมมี่ และตัวมัมมี่แล้ว สุสานของฮอร์เนตจิเตฟยังบรรจุสิ่งของต่าง ๆ เช่น คัมภีร์มรณะที่เขียนบนกระดาษปาปิรัส และรูปแกะสลักไม้ทาสีของเทพปทาห์-โซการ์-โอไซริส

บทอ่าน
*Mack, J. (ed.), Masks: the art of expression London: The British Museum Press, 1994
*Strudwick, Nigel, Masterpieces of Ancient Egypt, London: British Museum Publications, 2006. . 
*Walker, S. and Bierbrier, M., Ancient faces: mummy portraits London: The British Museum Press, 1997

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*Outer coffin of Hornedjitef in the British Museum
*Inner coffin and mummy of Hornedjitef in the British Museum
*Mummy mask of Hornedjitef in the British Museum
*Painted wooden figure of Ptah-Sokar-Osiris from the burial of Hornedjitef. British Museum
*BBC Radio 4 A History of the World in 100 Objects website page on Hornedjitef
ใต้ฟ้า
ใต้ฟ้า เป็นคำที่แปลจากคำภาษาจีนว่า เทียนเซี่ย ( ) ซึ่งเป็นคำสำหรับแนวคิดทางวัฒนธรรมจีนในประวัติศาสตร์ที่สื่อถึงทั้งโลกในเชิงภูมิศาสตร์ หรืออาณาจักรของมนุษย์ในเชิงอภิปรัชญา และในเวลาต่อมาได้กลายเป็นคำที่เชื่อมโยงกับอำนาจอธิปไตยในทางการเมือง ในจีนยุคโบราณและจีนสมัยราชวงศ์ คำว่า "ใต้ฟ้า" หรือ "เทียนเซี่ย" หมายถึง แผ่นดิน พื้นที่ หรืออาณาบริเวณที่สวรรค์ประทานให้กับผู้ปกครองจีนตามหลักแห่งระเบียบที่เป็นสากลและชัดเจน ใจกลางของแผ่นดินนี้ถูกจัดสรรให้กับราชสำนักจีนโดยตรง ก่อให้เกิดทัศนะเกี่ยวกับศูนย์กลางของโลกที่ยึดราชสำนักจีนเป็นจุดศูนย์กลางแล้วขยายตัวออกเป็นรูปวงกลมร่วมศูนย์กลาง เริ่มจากข้าราชการชั้นผู้ใหญ่และผู้น้อย ถัดออกไปเป็นราษฎรทั่วไป รัฐบรรณาก
นย์กลาง เริ่มจากข้าราชการชั้นผู้ใหญ่และผู้น้อย ถัดออกไปเป็นราษฎรทั่วไป รัฐบรรณาการ และสิ้นสุดที่อนารยชนตามแนวชายขอบ
ดูเพิ่ม
* การรวมประเทศจีน
* คติข้อยกเว้นจีน
* สี่ทะเล
* หฺวาเซี่ย

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
จังหวัดเซโกเบีย
จังหวัดเซโกเบีย ( ) เป็นจังหวัดทางตอนกลาง/เหนือของประเทศสเปน ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของแคว้นปกครองตนเองกัสติยาและเลออน มีพรมแดนติดกับจังหวัดบูร์โกสทางเหนือ ติดกับจังหวัดโซเรียทางตะวันออกเฉียงเหนือ ติดกับจังหวัดกัวดาลาฆาราทางตะวันออก ติดกับจังหวัดมาดริดทางใต้ ติดกับจังหวัดอาบิลาทางตะวันตกและตะวันตกเฉียงใต้ และติดกับจังหวัดบายาโดลิดทางตะวันตกเฉียงเหนือ อุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ระหว่าง 10 องศาเซลเซียส ถึง 20 องศาเซลเซียส

อ้างอิง
ปิกิ
การเตรียม
ข้าวโพดสีน้ำเงินซึ่งเป็นธัญพืชหลักของชาวโฮปิ จะถูกบดให้เป็นผงละเอียดบนครกหินก่อน จากนั้นจึงนำไปผสมกับน้ำและเถ้าที่เผาจากพุ่มไม้ท้องถิ่นหรือต้นสนจูนิเปอร์ เพื่อจุดประสงค์ในการทำนิกซ์ทามาไลเซชัน ( , การปรับเปลี่ยนคุณค่าทางโภชนาการของข้าวโพดโดยใช้ปูนขาวหรือด่างอื่น&thinsp;ๆ) จากนั้นจึงนำแป้งเหลวไปทาด้วยมือบนหินอบแบนราบขนาดใหญ่ ซึ่งถูกทำให้ร้อนด้วยไฟและเคลือบด้วยน้ำมันที่สกัดจากเมล็ดพืชพื้นเมืองของอเมริกา เช่น สควอช และทานตะวัน รวมทั้งสกัดจากเมล็ดแตงโมซึ่งแม้จะมีต้นกำเนิดมาจากแอฟริกา แต่ก็อยู่ในทวีปอเมริกามาอย่างน้อย 500 ปีแล้ว ขนมปังปิกิจะอบสุกเกือบจะในทันทีและลอกออกจากหินเป็นแผ่นบางจน มักจะม้วนแผ่นขนมปังหลายแผ่นเข้าด้วยกันอย่างหลวม&th
ีและลอกออกจากหินเป็นแผ่นบางจน มักจะม้วนแผ่นขนมปังหลายแผ่นเข้าด้วยกันอย่างหลวม&thinsp;ๆ เป็นม้วนแบน&thinsp;ๆ
ปิกิใช้เวลาหลายวันในการทำตั้งแต่เริ่มต้น ปิกิถูกเตรียมโดยผู้หญิงในขั้นตอนต่าง&thinsp;ๆ ของพิธีเกี้ยวพาราสีและการแต่งงาน และคู่บ่าวสาวจะรับประทานในเช้าของวันทำพิธีแต่งงาน ในงานพาววาว (powwow) ของชาวโฮปิบางแห่ง นักเต้นคาชินา ( , ) จะเป็นผู้แจกปิกิ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* วีดิทัศน์สูตรอาหารที่ประกอบด้วยปิกิ