SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศชิลี
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศชิลีทั้งสิ้น 7 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:12%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:12%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:20%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
|-style="background-color:
! scope="row" style="background-color: " |อุทยานแห่งชาติราปานูอี
ground-color:
! scope="row" style="background-color: " |อุทยานแห่งชาติราปานูอี 
| 
| เกาะอีสเตอร์ แคว้นบัลปาราอิโซ
| วัฒนธรรม: (i), (iii), (v) 
| 6,666 
| align="center" | 2538/1995
| ตั้งอยู่ในเขตโอเชียเนีย
| 715 
|-
! scope="row" style="background-color: " | โบสถ์ที่ชิโลเอ 
| 
| แคว้นโลสลาโกส 
| วัฒนธรรม: (ii), (iii)
| 13.8977
| align="center" | 2543/2000
|
| 971 
|-
! scope="row" style="background-color: " | ย่านประวัติศาสตร์ของเมืองท่าบัลปาราอิโซ 
| 
| แคว้นบัลปาราอิโซ
| วัฒนธรรม: (iii) 
| 23.2; พื้นที่กันชน 44.5
| align="center" | 2546/2003
|
| 959 
|-
! scope="row" style="background-color: " | แหล่งผลิตดินประสิวฮัมเบอร์สโตนและซานตาเลารา
e="row" style="background-color: " | แหล่งผลิตดินประสิวฮัมเบอร์สโตนและซานตาเลารา
| 
| แคว้นตาราปากา 
| วัฒนธรรม: (ii), (iii), (iv) 
| 573.48; พื้นที่กันชน 1,826.39
| align="center" | 2548/2005
| 
| 1178 
|-
! scope="row" style="background-color: " | เมืองทำเหมืองซูเวลล์
| 
| แคว้นโอฆิกินส์
| วัฒนธรรม: (ii)
| 17.2; พื้นที่กันชน 33
| align="center" | 2549/2006
| 
| 1214 
|-
! scope="row" | คาปักญัน ระบบถนนแอนดีส (ร่วมกับโคลอมเบีย, โบลิเวีย, เปรู, อาร์เจนตินา และเอกวาดอร์) 
| 
| 
| วัฒนธรรม: (ii), (iii), (iv), (vi)
| 3,642.8067; พื้นที่กันชน 728,448.256
| align="center" | 2557/2014
|
| 1459 
|-
! scope="row" | ที่ตั้งถิ่นฐานและการทำมัมมี่เทียมขอ
er" | 2557/2014
|
| 1459 
|-
! scope="row" | ที่ตั้งถิ่นฐานและการทำมัมมี่เทียมของวัฒนธรรมชินชอร์โรในแคว้นอาริกาและปารินาโกตา
| 
| แคว้นอาริกาและปารินาโกตา
| วัฒนธรรม: (iii), (v) 
| 364.05; พื้นที่กันชน 672.31
| align="center" | 2564/2021
|
| 1634 
|-
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศชิลีมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 17 แห่ง

อ้างอิง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเอกวาดอร์
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเอกวาดอร์ทั้งสิ้น 5 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 3 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 2 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | นครกีโต
| 
| จังหวัดปิชินชา
| วัฒนธรรม: (ii), (iv)
|
อ้างอิง
|-
! scope="row" | นครกีโต
| 
| จังหวัดปิชินชา
| วัฒนธรรม: (ii), (iv)
| 70.43; พื้นที่กันชน 375.25
| align="center" |2521/1978
|
| 2 
|-
! scope="row" | ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ซานตาอานาเดโลสริโอสเดกูเองกา
| 
| จังหวัดอาซวย
| วัฒนธรรม: (ii), (iv), (v)
| 224.14; พื้นที่กันชน 1,836.94
| align="center" |2542/1999
| 
| 863 
|-
! scope="row" | คาปักญัน ระบบถนนแอนดีส (ร่วมกับโคลอมเบีย, ชิลี, โบลิเวีย, เปรู และอาร์เจนตินา) 
| 
| 
| วัฒนธรรม: (ii), (iii), (iv), (vi)
| 3,642.8067; พื้นที่กันชน 728,448.256
| align="center" |2557/2014
| 
| 1459 
|-
|}
แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | หมู่เกาะกาลาปาโกส
| 
| จังหวัดกาลาปาโกส
| rowspan="2" | ธรรมชาติ: (vii), (viii), (ix), (x)
|
าโกส
| 
| จังหวัดกาลาปาโกส
| rowspan="2" | ธรรมชาติ: (vii), (viii), (ix), (x)
| 14,066,514
| align="center" |2521/1978
|
| 1 
|-
! scope="row" | อุทยานแห่งชาติซังไก
| 
| จังหวัดชิมโบราโซ, จังหวัดตุงกูราวา และจังหวัดโมรานาซานเตียโก
| 271,925
| align="center" |2526/1983
|
| 260 
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศเอกวาดอร์มีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 5 แห่ง

อ้างอิง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศปารากวัย
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศปารากวัยทั้งสิ้น 1 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | ศูนย์เผยแผ่ศาสนาคณะเยสุอิตลาซานติซิมาตรินิดัดเดปารานาและเฆซุสเดตาบารังเก
|
" | ศูนย์เผยแผ่ศาสนาคณะเยสุอิตลาซานติซิมาตรินิดัดเดปารานาและเฆซุสเดตาบารังเก
| 
| จังหวัดอิตาปูอา
| วัฒนธรรม: (iv)
| 27.88; พื้นที่กันชน 37.31
| align="center" | 2536/1993
| 
| 648 
|-
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศปารากวัยมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 6 แห่ง

อ้างอิง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศซูรินาม
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศซูรินามทั้งสิ้น 3 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 2 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | นครส่วนในเก่าแก่แห่งปารามาริโบ
| 
| ปารามาริโบ
| วัฒ
อ้างอิง
|-
! scope="row" | นครส่วนในเก่าแก่แห่งปารามาริโบ
| 
| ปารามาริโบ
| วัฒนธรรม: (ii), (iv)
| 30; พื้นที่กันชน 60
| align="center" | 2545/2002
|
| 940 
|-
! scope="row" | แหล่งโบราณคดีโยเดินซาฟันเนอ : นิคมโยเดินซาฟันเนอและสุสานห้วยกัสซีโปรา
| 
| เขตปารา
| วัฒนธรรม: (iii)
| 24.8; พื้นที่กันชน 19.45
| align="center" | 2566/2023
|
| 1680 
|}
แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | เขตสงวนธรรมชาติซูรินามตอนกลาง
| 
| เขตซีปาลีวีนี
| ธรรมชาติ: (ix), (x)
| 1,600,000
| align="c
ติซูรินามตอนกลาง
| 
| เขตซีปาลีวีนี
| ธรรมชาติ: (ix), (x)
| 1,600,000
| align="center" | 2543/2000
|
|1017 
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ปัจจุบันประเทศซูรินามยังไม่มีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคต

อ้างอิง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศอุรุกวัย
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศอุรุกวัยทั้งสิ้น 3 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
|-style="background-color:
! scope="row" style="background-color: "
อ้างอิง
|-
|-style="background-color:
! scope="row" style="background-color: " |ย่านประวัติศาสตร์ของนครโกโลเนียเดลซากราเมนโต 
| 
| จังหวัดโกโลเนีย
| วัฒนธรรม: (iv) 
| 19; พื้นที่กันชน 57
| align="center" | 2538/1995
| 
|747 
|-
! scope="row" style="background-color: " | ภูมิทัศน์อุตสาหกรรมไฟรเบนโตส 
| 
| จังหวัดริโอเนโกร
| วัฒนธรรม: (ii), (iv)
| 273.8; พื้นที่กันชน 2,127.7 
| align="center" | 2558/2015
|
|971 
|-
! scope="row" | ผลงานของวิศวกรเอลาดิโอ ดิเอสเต : โบสถ์อัตลันติดา
| 
| จังหวัดกาเนโลเนส
| วัฒนธรรม: (iv) 
| 0.56; พื้นที่กันชน 69.5
| align="center" | 2564/2021
|
|1612 
|-
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศอุรุกวัยมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 6 แห่ง

อ้างอิง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเวเนซุเอลา
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเวเนซุเอลาทั้งสิ้น 3 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 2 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | โกโรและท่าเรือ
| 
| รัฐฟัลกอน
| วัฒนธรรม: (iv), (v)
อ้างอิง
|-
! scope="row" | โกโรและท่าเรือ
| 
| รัฐฟัลกอน
| วัฒนธรรม: (iv), (v)
| 18.4; พื้นที่กันชน 186.3
| align="center" |2536/1993
|
| 658 
|-
! scope="row" | เมืองมหาวิทยาลัยการากัส
| 
| ดิสตริโตกาปิตัล
| วัฒนธรรม: (i), (iv)
| 164.203
| align="center" |2543/2000
|
| 986 
|}
แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | อุทยานแห่งชาติกาไนมา
| 
| รัฐโบลิบาร์
| ธรรมชาติ: (vii), (viii), (ix), (x)
| 3,000,000
| alig
ิกาไนมา
| 
| รัฐโบลิบาร์
| ธรรมชาติ: (vii), (viii), (ix), (x)
| 3,000,000
| align="center" |2537/1994
|
| 701 
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศเวเนซุเอลามีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 3 แห่ง

อ้างอิง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศกัวเตมาลา
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศกัวเตมาลาทั้งสิ้น 4 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 3 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกแบบผสม 1 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:15%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:11%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:9%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:9%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:31%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:4%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | อันติกัวกัวเตมาลา
| 
| จังหวัดซากาเตเปเกซ
| วัฒนธรรม: (
างอิง
|-
! scope="row" | อันติกัวกัวเตมาลา
| 
| จังหวัดซากาเตเปเกซ
| วัฒนธรรม: (ii), (iii), (iv) 
|
| align="center" | 2522/1979
| 
| 65 
|-
! scope="row" | อุทยานโบราณคดีและซากเมืองกิริกัว
| 
| จังหวัดอิซาบัล
| วัฒนธรรม: (i), (ii), (iv) 
| 34
| align="center" | 2524/1981
| 
| 149 
|-
! scope="row" | อุทยานโบราณคดีแห่งชาติทากาลิคอะบัฆ
| 
| จังหวัดเรตาลูเลว
| วัฒนธรรม: (ii), (iii)
| 14.88
| align="center" | 2566/2023
| 
| 1663 
|}
แหล่งมรดกโลกแบบผสม
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:15%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:11%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:9%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:9%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:31%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:4%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | อุทยานแห่งชาติตีกัล
| 
| จังหวัดเปเตน
| ผสม: (i), (iii), (iv), (ix), (x)
| 57,600 
| align="center" |
| จังหวัดเปเตน
| ผสม: (i), (iii), (iv), (ix), (x)
| 57,600 
| align="center" | 2522/1979
| หนึ่งในสถานที่สำคัญของอารยธรรมมายาที่ตั้งอยู่ใจกลางป่า ล้อมรอบด้วยพืชพรรณที่เขียวชอุ่ม เป็นถิ่นที่อยู่สำคัญช่วงศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสต์ศักราช ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 10
| 64 
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศกัวเตมาลามีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 22 แห่ง

อ้างอิง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศฮอนดูรัส
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศฮอนดูรัสทั้งสิ้น 2 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 1 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:12%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:12%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:20%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | แหล่งอารยธรรมมายาที่โกปัน
| 
| จังหวัดโกปัน
| วัฒนธรร
อ้างอิง
|-
! scope="row" | แหล่งอารยธรรมมายาที่โกปัน
| 
| จังหวัดโกปัน
| วัฒนธรรม: (iv), (vi) 
| 15.095 
| align="center" | 2523/1980
| 
| 129 
|}
แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:12%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:12%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:20%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-style="background-color: #FFE6BD"
! scope="row" style="background-color: #FFE6BD" | เขตสงวนชีวมณฑลริโอปลาตาโน
D"
! scope="row" style="background-color: #FFE6BD" | เขตสงวนชีวมณฑลริโอปลาตาโน 
| 
| 
| ธรรมชาติ: (vii), (viii), (ix), (x) 
| 350,000; พื้นที่กันชน 150,000 
| align="center" | 2525/1982
| เป็นแหล่งมรดกโลกที่กำลังตกอยู่ในภาวะอันตราย
| 196 
|-
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศฮอนดูรัสมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 4 แห่ง

อ้างอิง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศนิการากัว
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศนิการากัวทั้งสิ้น 2 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" |ซากโบราณสถานเลออนบิเอโฮ 
| 
| rowspan="2" | จังหวัดเลออน
| วัฒนธรรม: (iii), (
" |ซากโบราณสถานเลออนบิเอโฮ 
| 
| rowspan="2" | จังหวัดเลออน
| วัฒนธรรม: (iii), (iv) 
| 31.87
| align="center" | 2543/2000
| 
| 613 
|-
! scope="row" |อาสนวิหารเลออน
| 
| วัฒนธรรม: (ii), (iv)
| 0.77; พื้นที่กันชน 28.71
| align="center" | 2554/2011
| 
| 1236 
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศนิการากัวมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 5 แห่ง

อ้างอิง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศปานามา
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศปานามาทั้งสิ้น 6 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 3 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 3 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:12%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:12%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:20%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-style="background-color: #FFE6BD"
! scope="row" style="background-colo
อ้างอิง
|-style="background-color: #FFE6BD"
! scope="row" style="background-color: #FFE6BD" | ป้อมปราการด้านทะเลแคริบเบียน ของปานามา: ปอร์โตเบโล-ซานโลเรนโซ 
| 
| จังหวัดโกลอน
| วัฒนธรรม: (i), (iv) 
| 
| align="center" | 2523/1980
| เป็นแหล่งมรดกโลกที่กำลังตกอยู่ในภาวะอันตราย
| 135 
|-
! scope="row" | แหล่งโบราณคดีปานามาบิเอโฮ และเขตประวัติศาสตร์ปานามา
| 
| จังหวัดปานามา
| วัฒนธรรม: (ii), (iv), (vi) 
| 57.4; พื้นที่กันชน 85
| align="center" | 2540/1997; เพิ่มเติม 2549/2003
| 
| 790 
|-
! scope="row" | เส้นทางข้ามคอคอด สมัยอาณานิคม แห่งปานามา
| 
| จังหวัดโกลอนและจังหวัดปานามา
| วัฒนธรรม: (ii), (iv)
| 689.88; พื้นที่กันชน 37,519.43
| align="cent
หวัดปานามา
| วัฒนธรรม: (ii), (iv)
| 689.88; พื้นที่กันชน 37,519.43
| align="center" | 2568/2025
| รวมป้อมซานโลเรนโซ (จากแหล่งป้อมปราการด้านทะเลแคริบเบียนฯ) และแหล่งปานามาบิเอโฮและเขตประวัติศาสตร์ปานามา
| 1582 
|-
|}
แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:12%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:12%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:20%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | อุทยานแห่งชาติดาริเอน 
| 
| จังหวัดดาริเอน
| ธรรมชาติ: (vii), (ix), (x) 
| 579,000
| align="ce
ดาริเอน 
| 
| จังหวัดดาริเอน
| ธรรมชาติ: (vii), (ix), (x) 
| 579,000
| align="center" | 2524/1981
| 
| 159 
|-
! scope="row" |เขตสงวนทิวเขาตาลามังกา- ลาอามิสตัด / อุทยานแห่งชาติลาอามิสตัด (ร่วมกับคอสตาริกา) 
| 
| จังหวัดชิริกี, จังหวัดโบกัสเดลโตโร และเขตชนพื้นเมืองนาโซเทร์ดี
| ธรรมชาติ: (vii), (viii), (ix), (x) 
| 570,045
| align="center" | 2526/1983; เพิ่มเติม 2533/1990
| 
| 205 
|-
! scope="row" | อุทยานแห่งชาติกอยบา และเขตคุ้มครองพิเศษทางทะเล 
| 
| จังหวัดชิริกีและจังหวัดเบรากวส
| ธรรมชาติ: (ix), (x) 
| 270,125; พื้นที่กันชน 160,700
| align="center" | 2548/2005
| 
| 1138 
|-
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศปานามามีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 1 แห่ง

อ้างอิง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเอลซัลวาดอร์
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเอลซัลวาดอร์ทั้งสิ้น 1 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" |แหล่งโบราณคดีโฮยาเดเซเรน 
| 
| จังหวัดลาลิเบร์ตัด
| วัฒนธรรม: (iii), (iv) 
|
" |แหล่งโบราณคดีโฮยาเดเซเรน 
| 
| จังหวัดลาลิเบร์ตัด
| วัฒนธรรม: (iii), (iv) 
| 3,200
| align="center" | 2536/1993
| 
| 675 
|-
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศเอลซัลวาดอร์มีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 6 แห่ง

อ้างอิง
เวลาแอฟริกาตะวันตก
เวลาแอฟริกาตะวันตก ( ) เป็นเขตเวลาที่ใช้แถบแอฟริกาตะวันตก (ยกเว้นประเทศเบนินซึ่งใช้ UTC±00:00) โดยเร็วกว่าเวลาสากลเชิงพิกัดอยู่ 1 ชั่วโมง (UTC+1) ซึ่งใช้เวลาเดียวกับเวลายุโรปกลาง เขตเวลานี้ส่วนใหญ่ไม่มีเวลาออมแสง ยกเว้นประเทศลิเบีย และประเทศนามิเบียซึ่งจะใช้ UTC+02

ประเทศที่ใช้ :
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* (ด้านตะวันตก)
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

อ้างอิง
มักก็อลลี
มักก็อลลี ( ) เป็นสาโทพื้นเมืองชนิดหนึ่งของเกาหลี ได้จากการนำเมล็ดข้าวเจ้า ข้าวเหนียว ข้าวสาลี หรือข้าวบาร์เลย์ที่หุงสุกแล้วมาหมักกับส่าเหล้าและ "นูรุก" (ลูกแป้งของเกาหลี) สาโทที่ได้จะมีสีขาวนวลคล้ายน้ำนม มีรสหวาน และมีปริมาณแอลกอฮอล์ประมาณร้อยละ 6–8 โดยปริมาตร ตามธรรมเนียมเดิมจะใช้ข้าวเจ้าในการทำมักก็อลลี แต่ก็มีหลายสูตรที่ใช้ข้าวสาลีหรือข้าวบาร์เลย์แทน และบางยี่ห้อจะแต่งกลิ่นรสข้าวโพด เกาลัด แอปเปิล และผลิตภัณฑ์อื่น ๆ
แต่เดิมมักก็อลลีค่อนข้างเป็นที่นิยมในหมู่ชาวไร่ชาวนา จึงมีชื่อเรียกว่า "นงจู" ( ) ซึ่งแปลว่า เหล้าของชาวนา อย่างไรก็ตาม เมื่อไม่นานมานี้มักก็อลลีได้กลายเป็นที่นิยมมากขึ้นตามเมืองใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในหมู่คนรุ่นใหม่ ๆ เครื่องดื่มแอลกอฮอล์อีกชนิดที่คล้ายกับมักก็อลลี (แต่ใสกว่า) คือทงดงจู ( ) ชาวเกาหลีมักดื่มเครื่องดื่มสองชนิดนี้กับแพนเค้กเกาหลีอย่างพาจ็อนหรือพินแดต็อกเป็นต้น

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
เฉลิม บัวทั่ง
เฉลิม บัวทั่ง เป็นบุตรของนายปั้นและนางถนอม บัวทั่ง เกิดเมื่อ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2453 บิดาของท่าน เป็นนักดนตรีสังกัดอยู่ในวัง
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นพิไชยมหินทโรดม เมื่อกรมหมื่นพิไชยฯ สิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2452 นักดนตรีในวงแยกย้ายกันไป นายปั้นกลับไปตั้งวงดนตรีเองที่บ้านคลองบางม่วง จังหวัดนนทบุรี
ประวัติ
เฉลิมหัดเรียนระนาดกับบิดาตั้งแต่อายุ 6 ปี จนสามารถเล่นได้รอบวงเมื่ออายุได้ 11 ปี จากนั้นจึงมาเรียนดนตรีไทยกับพระยาประสานดุริยศัพท์ (แปลก ประสานศัพท์) เมื่อพระยาประสานดุริยศัพท์ถึงแก่กรรม เฉลิมจึงไปอยู่กับพระยาอนิรุทธเทวา (หม่อมหลวงฟื้น พึ่งบุญ) เมื่ออายุได้ 15 ปี เฉลิมรับราชการเป็นนักดนตรีอยู่ในกรมปี่พาทย์และโขนหลวง จนกระทั่งมีการเปลี่ยนแปลงการปกครองเมื่อ พ.ศ. 2475 ต่อมา ถึง พ.ศ. 2478 กรมปี่พาทย์และโขนหลวงก็ถูกยุบมารวมอยู่ในกรมศิลปากร ในระยะนี้มีการปรับปรุงเศรษฐกิจของประเทศ เฉลิมถูกดุลย์ออกจากราชการไปเป็นครูสอนดนตรีไทย แล้วกลับเข้ารับราชการในกรมศิลปากรอีกระยะหนึ่ง ก็ลาออกไปประกอบอาชีพดนตรีเป็นส่วนตัว
ผลงาน
เมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 สงบแล้ว ท่านได้เข้ารับราชการประจำวงดนตรีของกรมตำรวจ ซึ่งได้แต่งเพลงไว้หลายเพลงเช่น
* มอญอ้อยอิ่งเถา
* ขอมใหญ่เถา
* เขมรพายเรือเถา
* เขมรเหลืองเถา
* ลาวเลียบค่ายเถา 
ต่อมา ได้ออกจากราชการตำรวจไปประกอบอาชีพส่วนตัว รับสอนดนตรีไทย และเป็นหัวหน้าวงดนตรีเสริมมิตรบรรเลง ท่านได้แต่งเพลงอีกหลายเพลง เช่น
* โหมโรงประสานเนรมิตร
* โหมโรงจามจุรี
* โหมโรงสรรเสริญพระจอมเกล้า
* โหมโรงพิมานมาศ
* โหมโรงมหาปิยะ
* โหมโรงรามาธิบดี
* ลาวลำปางใหญ่เถา
* ลาวลำปางเล็กเถา
* ลาวกระแซเถา
* ลาวกระแตเล็กเถา
* ลาวเจริญศรีเถา
* สีนวลเถา
* ลาวครวญเถา
* ดอกไม้เหนือเถา
* เคียงมอญรำดาบเถา
* เขมรใหญ่เถา
* สาวสอดแหวน
* ประพาสเภตรา
* หงส์ทอง (ทางวอลซ์)
รางวัลที่ได้รับ
ได้รับรางวัลนักดนตรีไทยตัวอย่าง เมื่อ พ.ศ. 2524 แต่งเพลงปิ่นนคเรศเถาเข้าประกวดรางวัลพิณทองเมื่อ พ.ศ. 2525 ได้รางวัลชนะเลิศ ได้เป็นศิลปินแห่งชาติสาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีไทย) เมื่อ พ.ศ. 2529

ชีวิตครอบครัว
ครูเฉลิมแต่งงานกับนางไสว มีบุตรธิดาด้วยกันทั้งสิ้น 11 คน บุตรธิดาของท่านที่มีฝีมือในทางดนตรีไทยได้แก่
* พัฒน์ บัวทั่ง
* สุพัฒน์ บัวทั่ง
* สุธาร ศุขสายชล
ครูเฉลิมเสียชีวิตเมื่อ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2530 รวมอายุได้ 77 ปี

อ้างอิง
*
โยเกิร์ตกรอง
โยเกิร์ตกรอง ( ), โยเกิร์ตกรีก ( ) หรือ ลับนะฮ์ ( ) คือนมเปรี้ยวหรือโยเกิร์ตที่ถูกกรองเพื่อแยกเอาหางนมออกไป เหลือแต่เนื้อโยเกิร์ตที่เป็นครีมข้นเสมอกัน โดยมีความข้นอยู่ระหว่างโยเกิร์ตทั่วไปกับเนยแข็ง และยังคงลักษณะเด่นคือรสเปรี้ยวไว้ โยเกิร์ตกรองมักทำจากนมที่ได้รับการเสริมคุณค่าด้วยการต้มจนน้ำบางส่วนระเหยไป และ/หรือด้วยการเติมไขมันเนยและนมผงเพิ่มเข้าไป (เช่นเดียวกับนมเปรี้ยวและโยเกิร์ตอีกหลายชนิด) โปรตีนในโยเกิร์ตกรองโดยหลัก ๆ จะเป็นโปรตีนประเภทเคซีน 100% เนื่องจากโปรตีนหางนมถูกกำจัดออกไปกับหางนมแล้ว และเนื่องจากแล็กโทสบางส่วนจะถูกดึงออกไประหว่างกระบวนการกรองด้วย โยเกิร์ตชนิดนี้จึงมีปริมาณน้ำตาลน้อยกว่านมเปรี้ยวหรือโยเกิร์ตทั่วไป
ในยุโรปและอเมริกาเหนือ โยเกิร์ตกรองมักทำจากโยเกิร์ตพร่องมันเนยหรือขาดมันเนย โดยบ่อยครั้งได้รับการทำตลาดในอเมริกาเหนือในชื่อ "โยเกิร์ตกรีก" แต่ที่จริงแล้ว โยเกิร์ตที่ผลิตในกรีซไม่ใช่โยเกิร์ตกรองเสียทั้งหมด และโยเกิร์ตกรองทั้งหมดก็ไม่ได้ผลิตขึ้นในกรีซเพียงประเทศเดียว ยังมีการผลิตและรับประทานโยเกิร์ตในลักษณะเหมือนหรือคล้ายกันอย่างแพร่หลายในภูมิภาคลิแวนต์, เมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก, ตะวันออกกลาง, เอเชียกลาง และเอเชียใต้ซึ่งมักจะนำโยเกิร์ตกรองมาเป็นส่วนประกอบในการปรุงอาหาร (เนื่องจากโยเกิร์ตชนิดนี้มีปริมาณไขมันมากพอที่จะกันไม่ให้โปรตีนในโยเกิร์ตจับตัวเป็นลิ่มที่อุณหภูมิสูง ๆ) อาหารที่ผสมโยเกิร์ตกรองเหล่านั้นอาจปรุงสุกหรือดิบ และอาจมีรสกลมกล่อมหรือร
ในยุโรปตะวันตกและสหรัฐอเมริกา โยเกิร์ตกรองเป็นที่นิยมมากขึ้นเมื่อเทียบกับโยเกิร์ตหรือนมเปรี้ยวทั่วไป มีรายงานในปี พ.ศ. 2555 ว่า มูลค่าการเติบโตของอุตสาหกรรมนมเปรี้ยวในสหรัฐที่ 4.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐนั้น โดยมากมาจากส่วนตลาดย่อยของโยเกิร์ตชนิดนี้ ปัจจุบันในสหรัฐอเมริกายังไม่มีบทนิยามตามกฎหมายสำหรับโยเกิร์ตกรีก และนมเปรี้ยวหรือโยเกิร์ตที่ถูกทำให้ข้นด้วยการเติมสารเพิ่มความข้นหนืดก็อาจวางจำหน่ายโดยเรียกว่า "โยเกิร์ตกรีก" ได้เช่นกัน ส่วนในสหราชอาณาจักรนั้น บริษัทนมเปรี้ยวจะจำหน่ายโยเกิร์ตกรองในชื่อ "โยเกิร์ตกรีก" ได้ก็ต่อเมื่อโยเกิร์ตนั้นผลิตในกรีซเท่านั้น ดังนั้น โยเกิร์ตกรองที่ไม่ได้ผลิตในกรีซโดยทั่วไปจึงถูกเรียกว่า "โยเกิร์ตแบบอย่างกรีก" (Greek
ิร์ตกรองที่ไม่ได้ผลิตในกรีซโดยทั่วไปจึงถูกเรียกว่า "โยเกิร์ตแบบอย่างกรีก" (Greek-style yoghurt) หรือ "สูตรกรีก" (Greek recipe) ด้วยเหตุผลทางการตลาด โดยมีราคาถูกกว่าโยเกิร์ตที่ผลิตในกรีซ และในบรรดา "โยเกิร์ตแบบอย่างกรีก" นั้น ก็ไม่มีการจำแนกความต่างระหว่างโยเกิร์ตที่ข้นเพราะการกรองกับโยเกิร์ตที่ข้นเพราะการเติมสารแต่อย่างใด
เครื่องสีข้าวแบบมือหมุน
เครื่องสีข้าวแบบมือหมุน เป็นอุปกรณ์ที่ใช้สำหรับการกะเทาะเปลือกข้าวออกมาจากข้าวหรือเรียกว่าการสีข้าว โดยใช้มือหมุนแง่ไม้ที่ยื่นออกมาจากทั้งสองข้างของอุปกรณ์แทนการใช้ไฟฟ้าหรือเครื่องจักรกลการเกษตร ข้าวที่สีออกมาจากอุปกรณ์นี้จะได้เป็นข้าวกล้องเพราะข้าวจะยังไม่มีการขัดขาวเอาเยื่อหุ้มเมล็ดออกไปสารอาหารจึงคงเหลืออยู่ในเมล็ดข้าวมากกว่าในข้าวที่ถูกขัดขาวแล้ว ลักษณะทางกายภาพของเครื่องสีข้าวแบบมือหมุนคือมีอุปกรณ์ประกอบ 2 ชิ้นประกอบเข้าด้วยกัน
* ชิ้นล่างมีลักษณะเป็นรูปกรวยคล้ายระฆังหงาย มีส่วนประกอบของท่อนฟันล่างลักษณะเป็นไม้เนื้อแข็งประกบกับดินเหนียวที่ถูกปั้นเป็นร่องตื้นชี้ออกจากจุดศูนย์กลาง ท่อนฟันวางอยู่ด้านในและอยู่บริเวญจุดศูนย์กลางของอุปกรณ์ประกอ
้ออกจากจุดศูนย์กลาง ท่อนฟันวางอยู่ด้านในและอยู่บริเวญจุดศูนย์กลางของอุปกรณ์ประกอบชิ้นล่างและมีความเอียงประมาณ 45 องศาจากแนวตั้งฉากกับจุดศูนย์กลาง
* ชิ้นบนมีลักษณะเป็นทรงกระบอกสูง 50 เซนติเมตรและมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 50 เซนติเมตร มีไม้ยื่นออกมาจากบริเวณด้านบนของทรงกระบอกสองข้างซึ่งไม้นี้จะเป็นไม้ชิ้นเดียวที่เสียบทะลุจากฝั่งหนึ่งไปอีกฝั่ง บริเวณฐานล่างของชิ้นบนนี้จะมีท่อนฟันบนซึ่งเป็นลักษณะดินเหนียวเจาะรูให้เมล็ดข้าวสามารถจะไหลจากชิ้นบนลงไปที่ชิ้นล่างได้
ทั้งส่วนบนและส่วนล่างของเครื่องสีข้าวแบบมือหมุนเปป็นลักษณะเครื่องจักสานที่ทำจากไม้ไผ่นำมาถักจนได้รูปของอุปกรณ์ทั้งสองส่วน และมีไม้แนื้อแข็งประกอบเข้าไปเพื่อยึดติดโครงร่างให้แข็งแรงและใช้ทำไม้จับบ
องส่วน และมีไม้แนื้อแข็งประกอบเข้าไปเพื่อยึดติดโครงร่างให้แข็งแรงและใช้ทำไม้จับบริเวณด้านบนของอุปกรณ์ประกอบชิ้นบนเป็นไม้ยื่นจากทรงกระบอก บริเวณด้านนอกของเครื่องสีข้าวแบบมือหมุนนี้จะถูกทาด้วยดินเหนียวผสมแกลบป้องกันมอดและแมลงกัดทำลายตัวอุปกรณ์
การทำงานของอุปกรณ์
อุปกรณ์เครื่องสีข้าวแบบมือหมุนนี้ใช้แรงงานคนในการหมุนอุปกรณ์ส่วนบนและการในการใช้งานมันจะต่อไม้ออกมาจากบริเวณแง่งไม้ของอุปกรณ์ชิ้นบนประมาณ 2 เมตรเพื่อใช้ทุ่นแรง เมล็ดข้าวที่จะถูกแทใส่จากด้านบนของอุปกรณ์ชิ้นบนรูปทรงกระบอก จากนั้นเมล็ดข้าวจะตกลงไปที่บริเวณฐานของอุปกรณ์ชิ้นบนซึ่งมีท่อนฟันบนประกอบอยู่ เมล็ดข้าวซึ่งมีขนาดเล็กก็จะลอดผ่านรูของท่อนฟันบนแล้วตกลงไปในท่อนฟันล่างจากหนั้นเมื่อหมุนตามเข็มนาฬิกาข้าวที่ตกลงมาในร่องของท่อนฟันล่างจะถูกบดสีกับท่อนฟันบนทำให้เกิดการกะเทาะเปลือกของข้าวออก และเมล็ดข้าวก็จะไหลออกไปตามแรงหมุนของท่อนบนเป็นแนวตามทิศทางของฟันทอนล่าง จากนั้นจึงออกสู่บริเวณกรวยของอุปกรณ์ชิ้นล่าง

อ้างอิง
ฟุตซอลคนหูหนวกชิงแชมป์โลก 2011
การแข่งขันฟุตซอลคนหูหนวกชิงแชมป์โลก 2011 ( ) นับเป็นการแข่งขันฟุตซอลของคนหูหนวกชิงแชมป์โลกครั้งที่ 4 ซึ่งจัดขึ้นที่ กรุงสต็อกโฮล์ม ราชอาณาจักรสวีเดน ระหว่างวันที่ 18 – 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554

การเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ

ทีมที่ผ่านเข้ารอบสุดท้าย
ทีมเจ้าภาพ
ฟุตซอลทีมชาติสวีเดน ในฐานะเจ้าภาพจัดการแข่งขัน ได้ผ่านเข้ารอบอัตโนมัติ

สถานที่แข่งขัน

ผู้ตัดสิน

การจับสลากแบ่งสาย

ทีมหญิง

ทีมชาย
รอบแบ่งกลุ่ม
ทำการแข่งขันแบบพบกันหมดภายในกลุ่ม คัดเอาอันดับ 1 และ 2 เข้ารอบก่อนรองชนะเลิศของทีมหญิง และ รอบรองชนะเลิศของทีมชายต่อไป โดยทีมที่เหลือไปแข่งขันในรอบจัดอันดับ
ทีมหญิง
{| class="wikitable" width=90%
!width=25%|กลุ่ม A 
!width=25%|กลุ่ม B
!width=25%|กลุ่ม C
|- 
|

|

|

|}

กลุ่มเอ

กลุ่มบี

กลุ่มซี

ทีมชาย
{| class="wikitable" width=90%
!width=25%|กลุ่ม A 
!width=25%|กลุ่ม B
!width=25%|กลุ่ม C
!width=25%|กลุ่ม D
|- 
|

|

|

|

|}

กลุ่มเอ

กลุ่มบี

กลุ่มซี

กลุ่มดี

รอบสุดท้าย
ทัมหญิง

ทัมชาย

การตลาด
สัญลักษณ์

โปสเตอร์

ตุ๊กตาสัญลักษณ์

สิทธิการออกอากาศ

เพลงประจำการแข่งขัน

อ้างอิง
ร้านอาหารเที่ยงคืน
ร้านอาหารเที่ยงคืน ( ) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นเขียนโดยยาโร อาเบะ ตีพิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2549 ได้รับรางวัลโชงะกุกังมังงะ สาขามังงะทั่วไป อันดับที่ 55 และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงมังงะไทโชครั้งที่ 2

เนื้อเรื่องกล่าวถึงร้านอาหารแบบดั้งเดิมขนาดย่อมในตรอกเล็ก ๆ แห่งหนึ่งใกล้สถานเริงรมย์ย่านชินจุกุ โดยมีเจ้าของร้านที่เรียกกันว่ามาสเตอร์ ร้านดังกล่าวจะเปิดตั้งแต่เที่ยงคืนจนถึงเจ็ดโมงเช้า ลูกค้าส่วนใหญ่จะเป็นคนทำงานกลางคืนที่มิได้มีฐานะร่ำรวยทั้งมีลักษณะนิสัยและเรื่องส่วนตัวที่แตกต่างกันออกไป อาหารที่ลูกค้าแต่ละคนสั่งจะสะท้อนเรื่องราวของชีวิตแต่ละคน
นอกจากนี้ ร้านอาหารเที่ยงคืน ยังได้รับการดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์จำนวน 10 ตอน เมื่อปี พ.ศ. 2552 ตามด้วยฤดูกาลที่ 2 ในสองปีถัดมา ฤดูกาลที่ 3 ในปี พ.ศ. 2556 และในปี พ.ศ. 2558 ได้จัดทำเป็นภาพยนตร์ กำกับการแสดงโดยโจจิ มัตสึโอกะ แสดงนำโดยคาโอรุ โคบายาชิ

พ.ศ. 2558 ได้มีการทำใหม่เป็นซีรีส์ของเกาหลีใต้ในชื่อ "ชิมยาชิกดัง" ( ) ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ใช้ชื่อว่า "ร้านอาหารเที่ยงคืน" และในปี พ.ศ. 2560 ได้ทำใหม่เป็นซีรีส์จีนในชื่อ "เชินเย่ฉือถัง" ( )

อ้างอิง
นาซีเกอบูลี
นาซีเกอบูลี ( ) เป็นข้าวนึ่งรสเผ็ดแบบอินโดนีเซีย ปรุงด้วยแกงแพะ นมและเนยฆี เป็นที่นิยมในชุมชนชาวอาหรับในอินโดนีเซียและชาวเบอตาวีในจาการ์ตา อาหารชนิดนี้ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมอาหรับ และมีจุดกำเนิดจากอาหารตะวันออกกลางโดยเฉพาะอาหารเยเมนที่เรียกมันดี และอาหารอินเดียที่เรียกข้าวหมก ในขณะที่มีผู้ศึกษาว่าอาหารนี้มีต้นกำเนิดจากกาบุลีปะเลา ซึ่งเป็นอาหารอัฟกันจากคาบูล คล้ายกับบิรยานีในเอเชียใต้

ในวัฒนธรรมเบอตาวี นาซีเกอบูลีนิยมรับประทานในงานเทศกาลทางศาสนาอิสลาม เชน ฮารีรายอ หรืองานเมาลิดนบี เป็นที่นิยมในเมืองที่มีชนเชื้อสายอาหรับอยู่มาก เช่น จาการ์ตา ซูราบายา ซูราการ์ตา และเกรอซิก์
การเตรียม
นาซีเกอบูลีปรุงโดยการหุงข้าวในแกงแพะใส่นมหรือกะทิ แกงแพะนี้ปรุงด้วยเครื่องเทศและเนยฆี เครื่องเทศประกอบด้วยกระเทียม หัวหอม ขิง พริกไทยดำ กานพลู ผักชี อบเชย ลูกจันทน์เทศ และฆี แกงแพะจะปรุงกับข้าวที่หุงสุกเป็นตากบในนมจนกระทั่งสุกทั่ว กินกับอาซีนัน หรือตับผัดกับซัมบัล หรือซุปแพะ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Nasi Kebuli recipe (in Indonesian)
เด็นเด็ง
เด็นเด็ง ( ) เป็นอาหารอินโดนีเซียที่ทำจากเนื้อสัตว์หั่นบาง ผสมกับน้ำตาลและเครื่องเทศแล้วนำไปทอด ลักษณะคล้ายเนื้อสวรรค์ ต้นกำเนิดอยู่ที่มีนังกาเบา ทำจากเนื้อวัว เป็นอาหารที่เตรียมไว้รับประทานระหว่างการเดินทาง เด็นเด็งจากมีนังกาเบาเป็นรูปแบบที่เป็นที่นิยมที่สุด เรียก เด็นเด็งบาลาโด หรือเด็นเด็งบาโตกก ซึ่งเมื่อทอดสุกแล้วจะเติมพริกและส่วนผสมอื่นลงไป
เด็นเด็งที่พบทั่วไปในอินโดนีเซียคือเด็นเด็งซาปี มีรสหวานซึ่งปรุงด้วยน้ำตาลมะพร้าว ในอินโดนีเซียตะวันออกมีเด็นเด็งรูซา ทำจากเนื้อกวางในนูซาเติงการาและปาปัว ชาวจีนในอินโดนีเซียใช้เนื้อหมูทำเด็นเด็งเรียกบักกวา

อ้างอิง
* Dendeng Balado
นาซีกูริฮ์
นาซีกูริฮ์ ( ) เป็นข้าวนึ่งหุงกับกะทิและเป็นอาหารพิเศษในอาเจะฮ์ อินโดนีเซีย ชื่ออาหารนี้แปลตรงตัวว่า "ข้าวชุ่ม" ในภาษาอาเจะฮ์และภาษาอินโดนีเซีย ซึ่งหมายถึงข้าวที่หุงด้วยกะทิและเครื่องเทศ ใส่ตะไคร้ ใบแกง (Cinnamomum tamala) และใบเตยหอม กินกับหอมเจียว เต้าเจี้ยว ซัมบัล กรูปุก ปลาผัดพริก กุ้งผัดพริก ไก่ทอด เด็นเด็ง และเปอร์เกอเด็ล

นาซีกูริฮ์มีลักษณะคล้ายกับอาหารอื่นในอินโดนีเซีย เช่นนาซีเลอมักในหมู่เกาะรีเยา มาเลเซีย บรูไน และสิงคโปร์ นาซีอูดุกในจาการ์ตา

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Aceh nasi gurih recipe
เคโซงปูติ
เคโซงปูติ ( ) เป็นเนยแข็งชนิดหนึ่งในฟิลิปปินส์ ชื่อมาจากภาษาตากาล็อก แปลตรงตัวว่า "เนยขาว" เป็นเนยสีขาว นุ่ม ทำจากนมควายที่ไม่ได้สกัดไขมันออก เกลือ และเรนเนต เมื่อเปรียบเทียบกับเนยแข็งชนิดอื่น เคโซงปูติมีลักษณะนุ่ม รสเค็มเล็กน้อย แบบที่ผลิตเพื่อการค้าจะมีรสเปรี้ยวเล็กน้อยเพราะใช้น้ำส้มสายชูแทนเรนเนต ต้นกำเนิดอยู่ที่จังหวัดบูลาคัน เซบู ลากูนา และซามาร์ ในฟิลิปปินส์นิยมกินเป็นอาหารเช้ากับขนมปังพื้นบ้านที่อบใหม่ ๆ เรียกปันเดซัล

อ้างอิง
ซองเกาะ
ซองเกาะ ( ; ; , [cɔŋ]) หรือที่รู้จักกันในชื่อ พิณพม่า เป็นเครื่องดนตรีประเภทเครื่องสายของประเทศพม่า มีลักษณะเป็นพิณโค้งคล้ายกับคันธนู ซองเกาะได้รับการยกย่องให้เป็นเครื่องดนตรีประจำชาติพม่า เนื่องจากมีความโดดเด่นตรงที่เป็นเครื่องดนตรีที่เก่าแก่มาก และกล่าวกันว่าเป็นพิณ (แบบพิณฝรั่ง) เพียงชนิดเดียวที่ยังหลงเหลืออยู่ในทวีปเอเชีย
ลักษณะ
ซองเกาะมีลักษณะเป็นพิณที่มีคอโค้งงอยาวสวยงามเหมือนคันธนู และมีฐานที่ทอดนอนลงไปไว้สำหรับการวางเล่นบนหน้าตัก สายของพิณซึ่งอาจจะทำจากเส้นไนลอนหรือเอ็น จะถูกขึงจากส่วนคอหรือส่วนที่เหมือนคันธนูของตัวพิณไปยังส่วนตัวพิณ เป็นการขึงแบบแนวทแยง ปลายสายทุกเส้นมักประดับด้วยพู่สีแดง เพิ่มความสวยงามและสื่อถึงความสูงศักดิ์ให้แก่ตัวพิณ ซองเกาะมีขนาดมาตรฐานคือยาว 80 เซนติเมตร กว้างและลึก 16 เซนติเมตร ความสูงประมาณ 60 เซนติเมตร
ประวัติ
ซองเกาะเป็นเครื่องดนตรีที่มีความเก่าแก่มาก สันนิษฐานกันว่าอาจได้รับการคิดค้นขึ้นตั้งแต่ประมาณ ค.ศ. 500 จากอินเดียตะวันออกเฉียงใต้ โดยพิจารณาจากหลักฐานทางโบราณคดี กล่าวคือ รูปนูนที่วัดพม่าแห่งหนึ่งซึ่งแกะเป็นรูปพิณคอยาว และมีลักษณะใกล้เคียงกับรูปนูนพิณที่พบในภูมิภาคเบงกอล หลักฐานทางโบราณคดีที่ว่านั้นอยู่ที่แหล่งโบราณคดีวัดบอบอจีแห่งอาณาจักรศรีเกษตรของชาวปยู ใกล้กับเมืองแปรในปัจจุบัน สร้างเมื่อประมาณต้นคริสต์ศตวรรษที่ 8 พิณชนิดดังกล่าวได้รับการกล่าวถึงในพงศาวดารและเอกสารหลายฉบับ รวมทั้งพงศาวดารจีนร่วมสมัยเดียวกันซึ่งกล่าวถึงนักดนตรีชาวปยูที่เล่นพิณทรงโค้งด้วย และต่อมาคำว่า "ซอง" ซึ่งแปลว่าพิณในภาษาพม่าก็ได้รับการบันทึกไว้ตามวัดต่าง ๆ ใน
ซองเกาะยังคงมีการเล่นกันมาอย่างต่อเนื่อง แต่มาเฟื่องฟูมากในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาการสมัยราชวงศ์โก้นบอง เมื่อพระเจ้ามังระได้ทรงกวาดต้อนเชลยศึกชาวสยามจากสงครามเสียกรุงศรีกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 มาเป็นจำนวนมาก ในจำนวนเชลยศึกเหล่านี้ก็มีนักแสดงและนักดนตรีรวมอยู่ด้วย จึงได้มีลองเล่นรวมไปถึงการผสมผสานศิลปะดนตรีระหว่างสองชาติเข้าด้วยกัน มีการดัดแปลงเพลงของสยามให้เป็นเพลงในรูปแบบพม่า หรือสร้างแนวเพลงขึ้นสำหรับเครื่องสาย และรวมไปถึงซองเกาะอีกด้วย จึงถือว่าเป็นยุคที่ซองเกาะมีบทบาทสำคัญมากขึ้น ภายหลังได้มีการดัดแปลงโครงสร้างของพิณ โดยเพิ่มสายจากเจ็ดสายมาเป็นสิบสามสาย และกลายมาเป็นสิบหกสายแบบในปัจจุบัน
การเล่น
เนื่องด้วยซองเกาะถือว่าเป็นเครื่องดนตรีที่มีความสูงศักดิ์ ในอดีตสามารถเล่นกันได้ในราชสำนักเพียงเท่านั้น การตกแต่งเครื่องดนตรีจึงต้องเป็นไปอย่างสมกับสถานะ การเล่นเองก็ต้องให้เกียรติผู้ฟังซึ่งมักเป็นกษัตริย์เช่นกัน การเล่นซองเกาะจึงต้องนั่งเล่นโดยนำตัวพิณวางไว้บนตัก หันคอพิณไปทางซ้ายมือ ใช้มือขวาในการดีดพิณ ส่วนมือซ้ายจะใช้ยึดประคองพิณไว้ ในบางครั้งก็มักใช้เล่นเพลงจังหวะเปิดปิด เช่น เพลง "ซิเนหว่า" เป็นต้น

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* The Burmese Saung Gauk – รวมภาพและเพลงตัวอย่าง
* A Brief History of Saung – ประวัติซองเกาะ
* Harp History ประวัติซองเกาะ
* Burmese Saung Gauk – ซองเกาะที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะมหาวิทยาลัยมิชิแกน
จังหวัดปาลาวัน
ปาลาวัน หรือชื่ออย่างเป็นทางการคือ จังหวัดปาลาวัน เป็นเขตการปกครองระดับจังหวัดในประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งชื่อตามเกาะที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดคือเกาะปาลาวัน จังหวัดนี้ตั้งอยู่ในภาคมีมาโรปาทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะลูซอน ถือได้ว่าเป็นจังหวัดที่ใหญ่ที่สุดในฟิลิปปินส์ในแง่ของพื้นที่ ในจังหวัดปาลาวันได้แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 23 เทศบาลและ 1 เมืองพิเศษ โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองปูเวร์โตปรินเซซา ซึ่งมีสถานะเป็นเมืองพิเศษ นอกจากนี้ในจังหวัดปาลาวันยังเป็นที่ตั้งของแหล่งมรดกโลกสองแห่ง คือ อุทยานธรรมชาติปะการังตุบบาตาฮา (ค.ศ. 1993) และอุทยานแห่งชาติแม่น้ำใต้ดินปูเวร์โตปรินเซซา (ค.ศ. 1999)
กลุ่มเกาะปาลาวันมีลักษณะทอดยาวจากเกาะมินโดโรทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือสู่เกาะบอร์เนียวทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และคั่นกลางระหว่างทะเลจีนใต้กับทะเลซูลู จังหวัดปาลาวันมีความยาวราว 450 กิโลเมตร และกว้าง 50 กิโลเมตร

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Philippine Standard Geographic Code 
* Philippine Census Information 
* Local Governance Performance Management System
โตกวัตบาบอย
โตกวัตบาบอย ( , "เต้าหู้กับหมู") เป็นอาหารฟิลิปปินส์ ประกอบด้วยหูหมู หมูสามชั้น และเต้าหู้ทอด เติมส่วนผสมของซีอิ๊ว น้ำซุปหมู น้ำส้มสายชู หอมใหญ่หั่น และพริก บางครั้งรับประทานเป็นอาหารว่างหรือกินกับข้าวและโจ๊กหมู คำว่าโตกวามาจากภาษาลันนังหมายถึงเต้าหู้ บาบอยเป็นภาษาตากาล็อกหมายถึงหมู ส่วนอัตหมายถึงและ
อ้างอิง
เหนี่ยว ดุริยพันธุ์
เหนี่ยว ดุริยพันธุ์ เกิดเมื่อ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2459 ที่ตำบลวัดทองนพคุณ อำเภอคลองสาน บิดาชื่อเนื่อง มารดาชื่อโกสุมภ์ มีพี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกัน 4 คน ปู่ของเขาเป็นเจ้าของวงดนตรีไทย เหนี่ยวเริ่มร้องเพลงกับวงปี่พาทย์ของปู่ตั้งแต่อายุ 10 ปี และได้ต่อเพลงกับพระยาเสนาะดุริยางค์ (แช่ม สุนทรวาทิน) เมื่ออายุ 15 ปี ได้รับราชการเป็นนักร้องในกรมปี่พาทย์และโขนหลวงตั้งแต่วันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2474 เป็นนักร้องอายุน้อยที่สุดในขณะนั้น แต่ในการอัดแผ่นเสียงเพลงไทยโดยราชบัณฑิตยสภา เหนี่ยวมิได้ร่วมอัดเสียง เนื่องจากย่างเข้าสู่วัยรุ่นทำให้เสียงแตก
ต่อมา เหนี่ยวได้เรียนขับร้องเพิ่มเติมจากหลวงเสียงเสนาะกรรณ (พัน มุกตวาภัย) และพระเพลงไพเราะ (โสม สุวาทิต) และหัดขับเสภาจากหมื่นขับคำหวานด้วย เมื่อมีการยุบเลิกกรมมหรสพ ใน พ.ศ. 2478 เหนี่ยวย้ายมารับราชการอยู่ในกรมศิลปากร ได้เข้าร่วมร้องเพลงไทยสากลที่เป็นเพลงปลุกใจอยู่หลายเพลง
เหนี่ยวสมรสกับ แช่มช้อย ดุริยประณีตเมื่อ พ.ศ. 2479 มีบุตรธิดาด้วยกันทั้งสิ้น 6 คน ผลงานเพลงส่วนใหญ่เป็นการขับร้อง ซึ่งมีการบันทึกเสียงไว้น้อย เท่าที่เหลืออยู่ได้แก่ ปลาทองสามชั้น บุหลันสองชั้น เขมรไทรโยค สิงโตเล่นหาง เวสสุกรรม ขอมกล่อมลูก พม่าเห่ เสภาเรื่องกากี และชุดตับจูล่ง เพลงที่ชอบขับร้องได้แก่ เพลงแขกมอญสามชั้น และแขกมอญบางขุนพรหมเถา เหนี่ยวถึงแก่กรรมเมื่อ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2498 ขณะที่มีอายุเพียง 39 ปี ด้วยอุบัติเหตุ

อ้างอิง
*
ซีอาแซนทิน
ซีอาแซนทิน ( ) เป็นสารกลุ่มแคโรทีนอยด์และแซนโทฟิลล์ที่พบในธรรมชาติ พบมากที่ใบพืชโดยทำหน้าที่ปรับพลังงานแสงและเป็นสารระงับพลังงานส่วนเกินจากการสังเคราะห์ด้วยแสง (non-photochemical quenching) สัตว์รับซีอาแซนทินจากการรับประทานพืช

คำว่า "zeaxanthin" มาจากชื่อวิทยาศาสตร์ของข้าวโพด (Zea mays) และคำในภาษากรีก ξανθός (xanthos) ที่แปลว่าเหลือง ซีอาแซนทินมีสูตรเคมีคือ C 40 H 56 O 2 เช่นเดียวกับลูทีน แต่ต่างกันตรงตำแหน่งพันธะคู่ของวงแหวนสุดท้าย ทำให้ลูทีนมีตำแหน่งไครัล 3 ตำแหน่ง ในขณะที่ซีอาแซนทินมี 2 ตำแหน่ง
ซีอาแซนทินและลูทีนเป็นสารแคโรทีนอยด์สองชนิดที่พบมากในจอตา โดยซีอาแซนทินพบมากที่ส่วน macula ส่วนลูทีนพบมากที่ขอบจอตา ซีอาแซนทินช่วยกรองแสงและเป็นสารต้านอนุมูลอิสระ ช่วยลดโอกาสการเกิดจอตาเสื่อมและต้อกระจก แหล่งที่พบซีอาแซนทินมากคือสาหร่าย Spirulina จึงนิยมนำมาผลิตเป็นอาหารเสริม นอกจากนี้ยังพบในไข่ ปวยเล้ง ผักกาดหอม บรอกโคลี กีวีฟรุต หญ้าฝรั่นและเก๋ากี่

เมื่อใช้ซีอาแซนทินเป็นวัตถุเจือปนอาหาร จะมีเลขอีคือ E161h

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
กลัปเปอร์ตาร์ต
กลัปเปอร์ตาร์ต ( ) มีความหมายตามตัวอักษรว่า "เค้กมะพร้าว" หรือ "ทาร์ตมะพร้าว" เป็นขนมหวานชนิดหนึ่งของอินโดนีเซียที่ได้รับอิทธิพลจากเนเธอร์แลนด์ มีต้นกำเนิดในเมืองมานาโด จังหวัดซูลาเวซีเหนือ ส่วนผสมประกอบด้วยแป้ง, น้ำตาล, นม, เนย รวมทั้งเนื้อและน้ำมะพร้าว

อ้างอิง
อุสา สุคันธมาลัย
อุสา สุคันธมาลัย มีนามเดิมว่า ทรรพ หรือ ทับ เกิดเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2447 ที่ จังหวัดนนทบุรี เป็นธิดาของนายสุทธิ์ และนางเทียบ บิดามารดาของท่านมีวงดนตรี มีชื่อเสียงในด้านเครื่องสาย และบิดาของครูนั้นขับเสภาได้ดี อุสาเริ่มเรียนขับร้องจากท่านบิดาก่อน ตั้งแต่อายุยังไม่ถึง 10 ขวบ บิดาได้พาไปถวายตัวให้อยู่ในพระอุปถัมภ์ของ พระวิมาดาเธอกรมพระสุทธาสินีนาฎ ซึ่งอุสาได้เรียนขับร้องกับหลวงเสียงเสนาะกรรณ (พัน มุกตวาภัย) และยังได้เป็นศิษย์ของพระยาประสานดุริยศัพท์ (แปลก ประสานศัพท์) ซึ่งได้แต่งทางร้องให้อุสาเป็นพิเศษเพลงหนึ่งคือ เพลงทยอยเดี่ยว และเป็นศิษย์ของเจริญ พาทยโกศล และหม่อมซ่มจีน ราชานุประพันธ์ด้วย
อุสาเป็นคนขับร้องประจำวงมโหรีของ พระวิมาดาเธอกรมพระสุทธาสินีนาฏ จนสิ้นรัชกาล วงมโหรีนี้ก็ยุบเลิกไป จึงได้ทูลลาออกจากวังมาอยู่ที่บ้านพี่สาวที่ชื่อทิม เมื่ออายุได้ 20 ปี สมรสกับหลวงประมาณมนูธรรม (สกุล บุณยรัตพันธ์) บุตรชายของเจ้าพระยาศรีธรรมราช (เวก บุณยรัตพันธ์) สมรสได้ประมาณ 9 ปี สามีถึงแก่กรรม ในตอนนั้นหลวงประดิษฐไพเราะ (ศร ศิลปบรรเลง) ได้เข้ามาประจำอยู่ในวงดนตรีหลวงของรัชกาลที่ 7 แล้ว จึงชักชวนให้อุสาเข้ามาร่วมงานด้วยกัน ต่อมา ในสมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม มีนโยบายรัฐนิยมให้ใช้ชื่อตัวให้เหมาะกับเพศ อุสาซึ่งมีชื่อตัวว่าทับ พยางค์เดียว ไม่เหมาะกับสมัยนิยม จึงเปลี่ยนมาใช้อุสา และตั้งนามสกุลสุคันธมาลัยขึ้นใช้เอง
อุสาได้เคยอัดแผ่นเสียงให้กับห้าง ต.เง็กชวน โดยมีเทียบ คงลายทองเป็นผู้เป่าปี่ และพริ้ง ดนตรีรสเป็นผู้ตีระนาดเอก เพลงที่อุสาร้องและมีชื่อเสียงมาก คือ เพลงฉุยฉายและเพลงช้าปี่ อุสาร้องเพลงครั้งสุดท้ายเมื่อประมาณ พ.ศ. 2523 ในวงครูอาวุโส ซึ่งมหาวิทยาลัยศิลปากรเป็นผู้จัดขึ้น อุสายังร้องเพลงพม่าห้าท่อนและเพลงสี่บทได้ไพเราะ อุสาเสียชีวิตเมื่อ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2528 รวมอายุได้ 81 ปี
อ้างอิง
*
ช้อย สุนทรวาทิน
ช้อย สุนทรวาทิน เป็นบุตรของครูทั่ง ตาบอดแต่เด็กเพราะป่วยเป็นไข้ทรพิษ ได้เรียนการดนตรีกับบิดา ช้อยแต่งงานกับนางสาวไผ่ มีบุตรธิดาทั้งสิ้น 4 คน

ครูช้อยเป็นครูดนตรีไทยที่สำคัญคนหนึ่ง มีศิษย์ที่มีชื่อเสียงหลายคน เช่น
* พระยาเสนาะดุริยางค์ (แช่ม สุนทรวาทิน) ผู้เป็นบุตรของท่าน
* พระยาประสานดุริยศัพท์ (แปลก ประสานศัพท์) เจ้ากรมพิณพาทย์หลวงในรัชกาลที่ 6
* พระประดับดุริยกิจ (แหยม วีณิน)
* หลวงบรรเลงเลิศเลอ (กร กรวาทิน)
และนักดนตรีของวงปี่พาทย์วัดน้อยทองอยู่
นอกจากนี้ ครูช้อยยังได้รับเชิญเป็นครูดนตรีตามวังเจ้านาย เช่น ที่ตำหนักของเจ้าดารารัศมี พระราชชายาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และบ้านของท่านผู้ใหญ่ในสมัยรัชกาลที่ 5 เช่น ที่บ้านของพระยาอินทราธิบดีสีหราชรองเมือง (เนียม) เป็นต้น

อ้างอิง
*
เทียบ คงลายทอง
เทียบ คงลายทอง เป็นบุตรของนายแปลก และนางสอน เกิดเมื่อ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2445 ที่อำเภอธนบุรี กรุงเทพมหานคร เริ่มเรียนดนตรีจากบิดาด้วยการหัดเป่าขลุ่ยตั้งแต่เล็ก ครั้นอายุได้ 9 ปี จึงเรียนฆ้องวงใหญ่จากทองดี ชูสัตย์ ผู้มีศักดิ์เป็นปู่ของจางวางทั่ว พาทยโกศล ต่อมาเรียนปี่ในกับจุ ภิญโญอยู่ระยะหนึ่ง เมื่ออายุประมาณ 16 ปี บิดาได้พาไปฝากตัวเป็นศิษย์พระยาเสนาะดุริยางค์ (แช่ม สุนทรวาทิน)
ประวัติ
เทียบเข้าเป็นคนปี่ในวงปี่พาทย์ของเจ้าพระยาธรรมาธิกรณาธิบดี เสนาบดีกระทรวงวังในสมัยรัชการที่ 6 ต่อมาเมื่ออายุครบเกณฑ์ทหารก็เข้ารับราชการทหารสังกัดกรมทหารรักษาวัง เมื่อพ้นราชการทหารเมื่อ พ.ศ. 2469 ได้เข้าถวายตัวเป็นมหาดเล็กกองพิณพาทย์หลวง กรมมหรสพ ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ครั้นเปลี่ยนแปลงการปกครองแล้ว พ.ศ. 2478 เทียบโอนมาสังกัดแผนกดุริยางค์ไทย กรมศิลปากร และรับราชการในกรมศิลปากรเรื่อยมาจนเกษียณอายุราชการ
เทียบบรรเลงดนตรีได้ทุกเครื่องมือ แต่ที่มีชื่อเสียงที่สุด คือ ปี่ ฝีมือปี่ของครูเทียบนั้นโด่งดังมาตั้งแต่การประชันวงปี่พาทย์ที่วังบางขุนพรหม เมื่อ 19 มกราคม พ.ศ. 2466 เทียบเป่าปี่ในคู่กับเทวาประสิทธิ์ พาทยโกศล บุตรชายจางวางทั่ว ผลปรากฏว่า สมเด็จเจ้าฟ้ากรมพระนครสวรรค์วรพินิตประทานเงินคนละ 1 ชั่ง เท่ากัน นอกจากนี้เทียบยังเคยไปแสดงฝีมือเพื่อเผยแพร่นาฏศิลป์และดนตรีไทยในต่างประเทศ เช่น ลาว พม่า มาเลเซีย อินโดนีเซีย เยอรมันและญี่ปุ่น
เทียบได้ร่วมบันทึกเสียงกับกรมศิลปากรเพื่อเก็บรักษาไว้เป็นสมบัติของชาติหลายเพลง ผลงานที่เทียบภาคภูมิใจคือ การเป่าปี่แสดงฝีมือเฉพาะพระพักตร์พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ณ พระตำหนักไทยเรือนต้น ภายในพระราชวังจิตรลดารโหฐาน นอกจากฝีมือทางดนตรีแล้ว เทียบมีฝีมือทางช่างกลึงปี่ตัดลิ้นปี่และทำกำพวดปี่ด้วย ได้ทำปี่ขึ้นทูลเกล้าฯ ถวาย 1 เลา ณ พระราชวังไกลกังวล เมื่อ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 และได้ถวายแบบฝึกหัดเป็นโน้ตสากล และเข้าเฝ้าพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอีกหลายครั้ง

ชีวิตครอบครัว สมรสกับสว่าง วิเชียรปัญญา มีบุตรธิดาด้วยกันทั้งสิ้น 12 คน เทียบถึงแก่กรรมด้วยโรคไต เมื่อ 27 มกราคม พ.ศ. 2525

อ้างอิง
*
คุณทองแดง ดิ อินสไปเรชั่นส์
คุณทองแดง ดิ อินสไปเรชั่นส์ เป็นภาพยนตร์แอนิเมชั่นของประเทศไทยในปี พ.ศ. 2558 โดยธนาคารกสิกรไทยเป็นผู้สนับสนุนหลักในการสร้าง พากย์เสียงโดย จิรายุ ตั้งศรีสุข, ชนาธิป สรงกระสินธ์, ศรัณย์รัชต์ วิสุทธิธาดา, เกตุเสพย์สวัสดิ์ ปาลกะวงศ์, พัชรศรี เบญจมาศ, เพ็ญพิสุทธิ์ เลิศรัตนชัย, สันติสุข พรหมศิริ, เกียรติศักดิ์ อุดมนาค, ณฐมน ภูวะปัจฉิม, ชนัญญา เลิศวัฒนามงคล ไข่มุก ชนัญญา, ธัญวิชญ์ วุฒิทวีวัฒน์, เคน ลิมกานน, จุไลภรณ์ อินทรลาวัณย์ และ วิภาดา จตุยศพร
ภาพยนตร์ได้รับแรงบันดาลใจจากเรื่องราวของ "คุณทองแดง" สุนัขทรงเลี้ยงในพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร รัชกาลที่ 9 โดยแอนิเมชั่นเล่าถึงความกตัญญู ความกล้าหาญ และข้อคิด ประกอบไปด้วยแอนิเมชั่นทั้งหมด 3 เรื่อง เรื่องที่ 1 หมาวัด ถ่ายทอดเรื่องราวความกตัญญูของจร เรื่องที่ 2 ทองหล่อถ่ายทอดเรื่องราวลูกสุนัขที่มีภารกิจเป็นองครักษ์ปกป้องเด็กสาวตาบอดผู้เป็นเจ้านาย และเรื่องที่ 3 คอปเปอร์เพื่อนรักที่เป็นเรื่องโลกแห่งอนาคตของโลหะและโรบอท (ยักษ์)
เนื้อเรื่อง
ตอนที่ 1 หมาวัด
เป็นเรื่องราวความกตัญญูของ "จร" สุนัขถูกทิ้งข้างถนนที่ถูกชุบเลี้ยงจากความเมตตาของหลวงพ่อรูปหนึ่ง ซึ่งถึงแม้จรจะเป็นเพียงหมาวัดธรรมดา แต่หัวใจที่หาญกล้าที่มีต่อสิ่งที่หลวงพ่อ ทำให้จรตัดสินใจที่จะปกป้องหลวงพ่อและทรัพย์สินของวัดด้วยชีวิต

ตอนที่ 2 ทองหล่อ
เป็นเรื่องราวของ "ทองหล่อ" ลูกสุนัขบ้านสวนธรรมดาๆ ที่มีหัวใจไม่ธรรมดาจากการเลือกยึดเอา "คุณทองแดง" สุนัขทรงเลี้ยงของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเป็นต้นแบบความกล้าหาญ เพื่อดูแลสาวน้อยพิการทางสายตา
ตอนที่ 3 คอปเปอร์เพื่อนรัก
เป็นเรื่องราวในโลกอนาคตของ (ยักษ์) "คอปเปอร์" สุนัขหุ่นยนต์ที่ถูกชุบชีวิตขึ้นมาจากเศษเหล็กโดย สนิมสาวน้อยหุ่นยนต์ช่างคิดแต่ไร้เพื่อน ที่การประกอบเศษเหล็กขึ้นมาครั้งนี้จะทำให้เธอได้เพื่อนใหม่และเปลี่ยนโลกแสนน่าเบื่อใบเดิมให้มีแต่เสียงหัวเราะขึ้นมา
พากย์เสียง
ตอน หมาวัด
* จิรายุ ตั้งศรีสุข พากย์เสียง จร 
* ศรัณย์รัชต์ วิสุทธิธาดา พากย์เสียง น้องเหมียว 
* เกตุเสพย์สวัสดิ์ ปาลกะวงศ์ พากย์เสียง บุญทิ้ง 
* ชนาธิป สรงกระสินธ์ พากย์เสียง บุญหลง
* พัชรศรี เบญจมาศ พากย์เสียง บุญรอด
* เพ็ญพิสุทธิ์ เลิศรัตนชัย พากย์เสียง บุญน้อย/บุญธรรม
* เสียงซอ เลิศรัตนชัย พากย์เสียง หมาหมู่
* ภัทรวุฒิ สมุทรนาวี พากย์เสียง หัวหน้าโจรขโมยพระ
* ไกวัล วัฒนไกร พากย์เสียง หลวงพ่อแก้ว
* วิทยา ผาสุข พากย์เสียง ปื๊ด
* ธนกฤต เจนครองธรรม พากย์เสียง ป๊อด
* สุกฤษฎิ์ วิเศษแก้ว พากย์เสียง โดม

ตอน ทองหล่อ
* จุไลภรณ์ อินทรลาวัณย์ พากย์เสียง ฟ้า 
* อดิเรก วัฏลีลา พากย์เสียง ลุงยุทธ
* วิภาดา จตุยศพร พากย์เสียง คุณยายพลับ
ตอน คอปเปอร์เพื่อนรัก
* ชนัญญา เลิศวัฒนามงคล พากย์เสียง สนิม 
* สุกฤษฎิ์ วิเศษแก้ว พากย์เสียง โดม 
* สันติสุข พรหมศิริ พากย์เสียง น้าเขียว
* เกียรติศักดิ์ อุดมนาค พากย์เสียง เผือก
* ธัญวิชญ์ วุฒิทวีวัฒน์ พากย์เสียง วิน
* เคน ลิมกานน พากย์เสียง ลุงช่าง
* พัลลภ สินธุ์เจริญ พากย์เสียง นายกเทศมนตรี/ลูกค้า/ชาวเมือง1
* อัฏฐผล พูนศิริวงศ์ พากย์เสียง เด็กเจ้าของปิ๊นปี้
* พรชนก ดาวประดับ พากย์เสียง ชาวเมือง2
* วัชระ ส่งสมบูรณ์ พากย์เสียง หมอ/เจ้าของหมาดุ2/ตำรวจ2
* ทวีศักดิ์ วิริยะวรานนท์ พากย์เสียง เจ้าของหมาดุ1/ตำรวจ1
* ณฐมน ภูวะปัจฉิม พากย์เสียง พยาบาล

เพลงประกอบภาพยนตร์
* "แอ้งแม้ง" - สินเจริญ บราเธอร์ส

อ้างอิง