SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
บรูตัส บีฟเค้ก
เอ็ดเวิร์ด แฮร์ริสัน เลสลี (Edward Harrison Leslie; เกิด 21 เมษายน ค.ศ. 1957) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพกึ่งเกษียณอายุชาวอเมริกันที่รู้จักอย่างดีในการร่วมงานกับ World Wrestling Federation (WWF) ภายใต้นามบนสังเวียน บรูตัส "เดอะบาร์เบอร์" บีฟเค้ก (Brutus "The Barber" Beefcake) ต่อมาก็ได้ร่วมงานกับ World Championship Wrestling (WCW) ภายใต้ชื่อที่หลากหลาย
เขาได้แชมป์มาทั้งหมด 9 เส้นในตลอดอาชีพของเขาและเป็นอดีตแชมป์ WWF World Tag Team Champion ร่วมกับ Greg Valentine นอกจากนี้เขายังได้ร่วมชิงแชมป์เดี่ยวแมตช์สำคัญในศึกใหญ่ pay-per-view และทางโทรทัศน์อย่าง Starrcade 1994 เจอกับแชมป์ WCW World Heavyweight Champion ในตอนนั้นอย่าง Hulk Hogan เขายังเป็นผู้ท้าชิงแชมป์ Intercontinental Champion กับแชมป์ในตอนนั้นอย่าง The Honky Tonk Man ที่ WrestleMania IV

ในปี 2019 เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าสู่หอเกียรติยศของ WWE Hall of Fame โดยได้รับการอัญเชิญจาก Hulk Hogan
ผลงานแชมป์และรางวัล
*Alabama Wrestling Federation
**AWF Tag Team Championship (1 time) – with Greg Valentine
*Brew City Wrestling
**BCW Tag Team Championship (1 time) – with Greg Valentine 
*Championship Wrestling International
**CWI Heavyweight Championship (1 time) 
*Southeastern Championship Wrestling
**NWA Southeastern Tag Team Championship (3 times) – with Ken Lucas (2), and Robert Fuller (1)
*International Wrestling Association
**IWA Television Championship (1 time) 
* Legends Pro Wrestling
** XWF/LPW Hall of Fame Inductee- Class 2008 & 2010
*Maple State Wrestling/Slam All-Star Wrestling
**MSW/SAW Tag Team Championship (1 time) – with S
stling/Slam All-Star Wrestling
**MSW/SAW Tag Team Championship (1 time) – with Shane Williams 
*New England Wrestling Alliance
**NEWA Heavyweight Championship (1 time)
*World Wide Wrestling Alliance
**WWWA Heavyweight Championship (1 time) 
*World Wrestling Federation/Entertainment (WWF/E)
**WWF Tag Team Championship (1 time) – with Greg Valentine 
**WWE Hall of Fame (Class of 2019)
*Pro Wrestling Illustrated
**PWI ranked him # 75 of the 500 top singles wrestlers in the PWI 500 in 1995. 
**PWI ranked him # 173 of the 500 best singles wrestlers of the "PWI Years" in 2003.
**PWI ranked him # 94 of the 100 best tag teams of the "PWI Years" with
n 2003.
**PWI ranked him # 94 of the 100 best tag teams of the "PWI Years" with Greg Valentine in 2003.
นัดที่เดิมพัน
{|class="wikitable sortable" width=100% style="text-align: center"
|-
!style="background: #e3e3e3;" width=20% scope="col"|Winner (wager)
!style="background: #e3e3e3;" width=20% scope="col"|Loser (wager)
!style="background: #e3e3e3;" width=20% scope="col"|Location
!style="background: #e3e3e3;" width=20% scope="col"|Event
!style="background: #e3e3e3;" width=15% scope="col"|Date
!class="unsortable" style="background: #e3e3e3;" width=5% scope="col"|Notes
|-
| Brutus Beefcake (hair) || Ron Bass (hair)|| Tampa, Florida || Saturday Night's Main Event || || 
|}

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
จังหวัดนครนายกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครนายก พ.ศ. 2562 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2562 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งใหม่ออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง โดยแต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
ภาพรวม
แบ่งตามพรรค
{| class="wikitable" style="font-size:100%; text-align:right;"
|-
! colspan=2 rowspan=2|พรรค !! rowspan=2| จำนวน ผู้สมัคร !! colspan=2|คะแนนเสียง !! colspan=3|ที่นั่ง
|-
! จน. !! % !! จน. || +/– !! %
|-
| style="background: ;"| || align=left|เพื่อไทย || 1 || 60,943 || 41.04% || 1 || 1 || 100.00%
|-
| style="background: ;"| || align=left|พลังประชารัฐ || 1 || 35,005 || 23.57% || 0 || || 0.00%
|-
| style="background: ;"| || align=left|อนาคตใหม่ || 1 || 21,038 || 14.17% || 0 || || 0.00%
|-
| style="background: ;"| || align=left|ภูมิใจไทย || 1 || 1,151 || 0.78% || 0 || 1 || 0.00%
|-
| style="background: ;"| || align=left|อื่น ๆ
51 || 0.78% || 0 || 1 || 0.00%
|-
| style="background: ;"| || align=left|อื่น ๆ || 17 || 30,360 || 20.44% || 0 || || 0.00%
|-style="font-weight:bold"
| colspan=2 align=left|ผลรวม || 21 || 148,497 || 100.00% || 1 || || 100.00%
|}
แบ่งตามเขต
{|class="wikitable plainrowheaders sortable" style="font-size:100%; text-align:right;"
! scope=col rowspan=3|เขตเลือกตั้ง
! scope=col colspan=2|เพื่อไทย
! scope=col colspan=2|พลังประชารัฐ
! scope=col colspan=2|อนาคตใหม่
! scope=col colspan=2|อื่น ๆ
! scope=col colspan=2|ผลรวม
! scope=col rowspan=3|ผลการเลือกตั้ง
|-
!! scope=col colspan=2 style="background: "| !! scope=col colspan=2 style="background: "| !! scope=col colspan=2 style="background: "| !! scope=col colspan=2| !! scope=col colspan=2|
|-
! scope=col data-sort-type="number"|คะแนนเสียง !! scope=col data-sort-type="number"|% !! scope=col data-sort-type="number"|คะแนนเสียง !!
col data-sort-type="number"|% !! scope=col data-sort-type="number"|คะแนนเสียง !! scope=col data-sort-type="number"|% !! scope=col data-sort-type="number"|คะแนนเสียง !! scope=col data-sort-type="number"|% !! scope=col data-sort-type="number"|คะแนนเสียง !! scope=col data-sort-type="number"|% !! scope=col data-sort-type="number"|คะแนนเสียง !! scope=col data-sort-type="number"|%
|- 
| align=left|เขต 1 || 60,943 || 41.04% || 35,005 || 23.57% || 21,038 || 14.17% || 31,511 || 21.22% || 148,497 || 100.00% || align=left| เพื่อไทย ได้ที่นั่ง
|- class="sortbottom" style="font-weight:bold"
| align=left|ผลรวม || 60,943 || 41.04% || 35,005 || 23.57% || 21,
t-weight:bold"
| align=left|ผลรวม || 60,943 || 41.04% || 35,005 || 23.57% || 21,038 || 14.17% || 31,511 || 21.22% || 148,497 || 100.00% || 
|}
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต

เขต 1
เขตเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองนครนายก, อำเภอปากพลี, อำเภอบ้านนา และอำเภอองครักษ์

ดูเพิ่ม
* จังหวัดนครนายกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554
* จังหวัดนครนายกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้งประจำจังหวดนครนายก
เทตมอเดิร์น
เทตมอเดิร์น ( ) เป็นหอศิลป์ในลอนดอน และเป็นที่เก็บรักษาของสะสมศิลปะสมัยใหม่และศิลปะร่วมสมัยแห่งชาติของสหราชอาณาจักร โดยรวบรวมมาจากนานาชาติ เทตมอเดอร์นเป็นหนึ่งในสมาชิกของเครือเทต ที่ซึ่งประกอบด้วย เทตบริเตน, เทตลิเวอร์พูล และ เทตเซนไทฟส์ เทตมอเดิร์นตั้งอยู่บนอดีตโรงไฟฟ้าแบงค์ไซด์ในย่านแบงค์ไซด์ของซัทเทิร์ค
เทตมอเดิร์นเป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่และร่วมสมัยที่ใหญ่ที่สุดในโลก งานจัดแสดงถาวรของเทตมอเดิร์นไม่เก็บค่าเข้าชม แต่จะมีในนิทรรศการชั่วคราวบางส่วนที่เก็บค่าเข้าชมแยก ถึงแม้จะเกิดภาวะการระบาดของโควิด-19 ทำให้พิพิธภัณฑ์ปิดเป็นเวลานานและมีผู้เข้าชมลดลงถึง 77 เปอร์เซ็นต์ เหลือเพียง 1,432,991 คนในปี 2020 เทตยังคงได้ตำแหน่งอันดับสามของพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่มีผู้เข้าขมมากที่สุดในปี 2020 and the most visited in Britain. สถานีรถไฟใต้ดินลอนดอนที่ใก้ลที่สุดคือแบล็กฟราส์ ราว 500 เมตรจากหอศิลป์

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม

*

* Temporary Exhibitions at Tate Modern – 2008 to 2016, Dataset,

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 'Tate Modern: a Year of Sweet Success' by Esther Leslie, in Radical Philosophy
* The buildings of Bankside Power Station(Tate Modern) and Battersea Power Station compared
* 
* Extension project description
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ศิลป์ พีระศรี อนุสรณ์
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ศิลป์ พีระศรี อนุสรณ์ เป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติของประเทศไทย ตั้งอยู่ในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร สังกัดสำนักพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ กรมศิลปากร ในเครือพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ หอศิลป

ภายในจัดแสดงนิทรรศการ อาทิ ห้องทำงานและเครื่องมือเครื่องใช้ของศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี ผลงานจิตรกรรม ประติมากรรม และภาพพิมพ์ของบรรดาลูกศิษย์ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นผลงานศิลปกรรมในยุคเริ่มแรกของศิลปะร่วมสมัยในประเทศไทย

แหล่งข้อมูลอื่น
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ศิลป์ พีระศรี อนุสรณ์ กรมศิลปากร
ไวสาขี
เวสาขี (ชื่ออื่น ๆ เช่น วิสาขี, พิสาขี, ไวสาขี, วสาขี, วิสาข) เป็นเทศกาลที่เกี่ยวข้องกับความเชื่อและประวัติศาสตร์ของศาสนาซิกข์ โดยทั่วไปมีการเฉลิมฉลองในวันที่ 13 หรือ 14 เมษายนของทุกปี ถือเป็นเทศกาลสำคัญหนึ่งของศาสนาซิกข์ ชาวปัญจาบในตอนเหนือของอนุทวีปอินเดียถือให้วันเวสาขีเป็นวันขึ้นปีใหม่ และยังเป็นวันขึ้นปีใหม่ของชาวซิกข์ เพราะถือเป็นการขึ้น "ยุคสมัยของขาลสา" นอกจากนี้ยังเป็นเทศกาลที่เฉลิมฉลองการเก็บเกี่ยวผลผลิตของชาวซิกข์และปัญจาบอีกด้วย
เวสาขีเป็นเทศกาลที่มีความเกี่ยวพันกับประวัติศาสตร์ของภูมิภาคปัญจาบในอนุทวีปอินเดียตอนเหนือ ตามประวัติศาสนาซิกข์แล้ว วันเวสาขีนั้นเป็นวันก่อตั้งกองทัพซิกข์ขาลสา และเป็นวันที่จักรพรรดิออรังเซพแห่งจักรวรรดิโมกุลสั่งประหารชีวิตคุรุเตฆหบดูร์ หลังปฏิเสธที่จะเปลี่ยนศาสนาเป็นอิสลาม เหตุการณ์นี้ทำให้คุรุโควินทสิงห์ขึ้นดำรงตำแหน่งคุรุซิกข์ต่อ และตัดสินใจที่จะก่อตั้งกองทัพเพื่อปกป้องศาสนิกชนทั้งของซิกข์และศาสนาอื่น ๆ จากการคุกคาม อันนำมาสู่แนวคิดของขาลสา ชาวซิกข์จะรำลึกถึงทั้งสองเหตุการณ์ดังกล่าวซึ่งเกิดขึ้นตรงกันในวันเวสาขี นอกจากนี้ ในสมัยบริติชราช วันเวสาขียังเป็นวันที่เกิดการสังหารหมู่ที่จัลเลียนวลาบาฆ โดยเจ้าหน้าที่ของอาณานิคมอังกฤษที่ปกครองอินเดีย
ในวันเวสาขี คุรุทวาราจะปรับตกแต่งอย่างสวยงาม และจัดดนตรีกิรทาน (Kirtan) ชาวซิกข์จะร่วมกันเดินทางไปเยี่ยมคุรุทวาราใกล้บ้าน ร่วมงานเทศกาลชุมชนรวมถึงจัด "Nagar Kirtan" และร่วมนั่งรับประทานอาหารและแบ่งปันอาหารกัน ในศาสนาฮินดู ศาสนิกชนบางส่วนถือให้วันเวสาขีนี้เป็นวันปีใหม่ตามปฏิธินสุริยะ (Solar New Year) และเฉลิมฉลองเทศกาลเก็บเกี่ยวผลผลิต ศาสนิกชนจะถือโอกาสนี้เพื่อลงอาบน้ำในแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ เช่น แม่น้ำคงคา เข้าโบสถ์พราหมณ์เพื่อประกอบพิธีต่าง ๆ และพบปะกับเพื่อนฝูง ครอบครัว เพื่อรับประทานอาหารร่วมกัน เทศกาลนี้มีชื่ออีกหลายชื่อตามท้องถิ่นต่าง ๆ กัน
วันที่
วันเวสาขีตรงกับวันที่ 13 หรือ 14 เมษายน ของทุกปี เทศกาลเวสาขีเป็นเทศกาลสำคัญของทั้งชาวฮินดูและซิกข์ เทศกาลนี้ตรงกับเทศกาลปีใหม่ท้องถิ่นในภูมิภาคอื่น ๆ บางแห่งทั่วอนุทวีปอินเดีย และในบางบริเวณนอกอินเดียที่ได้รับอิทธิพลฮินดู เช่น บนเกาะบาหลี และ เทศกาลสงกรานต์ ในประเทศบนคาบสมุทรอินโดจีน

อ้างอิง
ทีปาวลี
ดิวาลี, ดีปาวลี, ทิวาลี หรือ ทีปาวลี เป็นเทศกาลแห่งแสงไฟของศาสนาฮินดู ศาสนาซิกข์ ศาสนาเชน ที่เฉลิมฉลองในช่วงฤดูใบไม้ร่วงของซีกโลกเหนือ ดิวาลีถือเป็นหนึ่งในเทศกาลที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดของศาสนาฮินดู การใช้แสงสว่างในเทศกาลแห่งแสงนี้ เป็นสัญลักษณ์หมายถึงชัยชนะของแสงเหนือความมืดมิด ความดีเหนือความชั่วร้าย อาคาร บ้านเรือน ร้านค้า ถนนหนทาง และศาสนสถาน (โบสถ์พราหมณ์ของฮินดู, คุรุทวาราของซิกข์ และ เชนสถานของเชน) จะตกแต่งด้วยสีสดใสและประดับแสงไฟสว่างไสว โดยทั่วไปเทศกาลดิวาลีเฉลิมฉลองกัน 5 วัน โดยจะถึงจุดสูงสุดในวันที่ 3 ของเทศกาล ซึ่งถือว่าเป็นคืนที่มืดมิดที่สุดของเดือนการติก ตามปฏิทินฮินดู เมื่อเทียบกับปฏิทินเกรโกเรียนจะตรงกับช่วงกลางเดือนตุลาคมและ
ช่วงก่อนเข้าสู่เทศกาล ผู้คนจะเตรียมตัวโดยการทำความสะอาด ซ่อมแซม และตกแต่งบ้านหรือที่ทำงาน และแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่ดีที่สุด ประดับไฟและทีป (Diya) ทั่วทั้งในและนอกบ้านให้สว่างที่สุด ทำพิธีบูชาต่อพระลักษมี เทวีแห่งความเจริญรุ่งเรืองมั่งคั่ง มีการจุดพลุ ทานอาหารกับครอบครัวและเพื่อนฝูง แลกเปลี่ยนของขวัญและแบ่งปันขนมกัน เทศกาลดิวาลีถือเป็นเทศกาลเชิงวัฒนธรรมที่สำคัญมากต่อชาวอนุทวีปอินเดียโพ้นทะเล ที่นับถือศาสนาฮินดู ซิกข์ หรือเชน

วันหยุดราชการ
วันดิวาลีเป็นวันหยุดราชการในประเทศอินเดีย, ประเทศเนปาล, ประเทศมาเลเซีย, ประเทศสิงคโปร์ และ ประเทศพม่า

อ้างอิง
โหลา โมหัลลา
โหลา โมหัลลา ( , , Hola Mohalla) เป็นเทศกาลในศาสนาซิกข์ซึ่งจัดในช่วงเดือนมีนาคม ตรงกับวันที่ 2 ของเดือนจันทรคติ "Chet" ตามปฏิทินนานักชาฮี หรือคือหนึ่งวันหลังโฮลี เทศกาลเฉลิมฉลองของศาสนาฮินดู และอาจมีบางปีที่ตรงกับโฮลีพอดี
เทศกาลทั้งโฮลีและโหลาโมหัลลา จะจัดอย่างยิ่งใหญ่ที่สุดที่เมืองอานันทปุรสาหิบ งานจะจัดเป็นเวลาสามวัน โดยวันที่สามจะเป็นวันโหลา โมหัลลา กระนั้น ผู้มาร่วมงานบางคนถึงกับมาตั้งเต็นต์เป็นสัปดาห์ และเพลิดเพลินกับการแสดงศิลปะป้องกันตัวและการต่อสู้ที่ห้าวหาญ การแสดงดนตรี อ่านหรือแต่งบทกลอน และกิรทาน อาหารจะมีบริการเป็นมังสวิรัตในโรงครัวพระศาสดาหรือ ลังกัร ในคุรุทวารา ซึ่งผู้คนมานั่งรวมกันและรับประทานอาหารร่วมกัน เหตุการณ์จะสรุปในวันโหลา โมหัลลา คือวันที่สาม โดยจะมีการแสดงแบบกองทัพเป็นเวลายาวนาน ใกล้ ตัขตศรีเกศครหสาหิบ หนึ่งในตัขตะสำคัญทั้งห้า

อ้างอิง
อารตี
อารตี (เทวนาครี: आरती; ārtī) คือพิธีกรรมบูชาในศาสนาฮินดู เป็นส่วนหนึ่งของ "บูชา" โดยใช้การถวายแสง (ส่วนมากในรูปของเปลวเพลิง) ต่อเทพฮินดู คำว่า "อารตี" นี้ยังหมายถึงดนตรีหรือเพลงสวดที่ขับร้องขณะทำพิธีถวายแสงไฟด้วย

ที่มา
อารตีมาจากภาษาสันสกฤต आरात्रिक (ArAtrika) อันแปลว่าการกำจัด "ราตรี" (rātrī) คือความมือมิด ในอ้างอิงภาษามารฐีพบระบุไว้ว่า อารตีนั้นมีอีกชื่อคือ "มหานีรันจัน" (Mahaneeranjana; महानीराञ्जना)

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ศิลปะตะวันตกแห่งชาติ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะตะวันตกแห่งชาติ ( , ) คือ พิพิธภัณฑ์ศิลปะหรือหอศิลป์สาธารณะของประเทศญี่ปุ่นจัดแสดงศิลปะตะวันตก

ประวัติ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะตะวันตกแห่งชาติ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2502 โดยเริ่มจากการสะสมงานศิลปะชิ้นสำคัญของ Matsukata Kojiro (ค.ศ. 1865–1950)

พิพิธภัณฑ์จัดแสดงผลงานตั้งแต่ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาการ จนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ซึ่งหลายชิ้นงานมีมาตั้งแต่ก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ จุดประสงค์ของพิพิธภัณฑ์คือเพื่อให้ประชาชนได้มีโอกาสชื่นชมศิลปะตะวันตก
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เป็นหน่วยงานแห่งชาติเพียงแห่งเดียวของญี่ปุ่นที่อุทิศให้กับศิลปะตะวันตก และได้มีส่วนเกี่ยวข้องในการจัดนิทรรศการงานศิลปะ วิจัย ฟื้นฟู อนุรักษ์ ศึกษาและเผยแพร่สื่อที่เกี่ยวข้องกับศิลปะตะวันตก

ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2559 ตัวอาคารพิพิธภัณฑ์ศิลปะตะวันตกแห่งชาติ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก โดยเป็นหนึ่งในอาคารที่เป็นผลงานการออกแบบของเลอกอร์บูซีเย จากจำนวน 17 อาคารที่ได้ร่วมขึ้นทะเบียนทั่วโลก ภายใต้ชื่อ งานสถาปัตยกรรมของเลอกอร์บูซีเย คุณูปการอันโดดเด่นต่อขบวนการสมัยใหม่

อ้างอิง
จักรพรรดินีเจียง
แถวที่สามตรงกลางจากซ้ายมือ) พระแม่เต๋าบ้อหง่วนกุน (เทพประธานตรงกลางมณฑล) องค์สุริยเทพ (กิมซิ้นแถวที่สามตรงกลางจากขวามือ)]]
จักรพรรดินีเจียง ( ) เป็นพระอัครมเหสีของพระเจ้าชางโจ้ว แห่งราชวงศ์ชางปรากฏในวรรณกรรมจีนเรื่องห้องสิน หลังจากนางต๋าจี่ซึ่งถูกปิศาจจิ้งจอกเข้าสิงร่างและได้ถวายตัวเป็นพระสนมในพระเจ้าชางโจ้วแล้ว ได้ถูกพระสนมต๋าจี่ใส่ความว่าเป็นกบฏต่อพระเจ้าชางโจ้วและต้องโทษควักดวงพระเนตรถึงแก่สิ้นพระชนม์ หลังจากเสร็จศึกในเรื่องห้องสินแล้ว เจียง จื่อหยาได้รับโองการสวรรค์จากหยวนสื่อเทียนจุน (元始天尊)สถาปนาได้เป็น ไท้อิมแชกุน หรือ ราชินีพระจันทร์ มีหน้าที่รักษาดวงจันทร์ โดยได้รับการสักการะบูชาต่อมาในลัทธิเต๋า, ศาสนาพื้นบ้านจีน, ลัทธิขงจื๊อ และเทศกา
ดูเพิ่ม
*รายพระนามเทวดาจีน
* รายพระนามเทวดาที่ได้รับการสถาปนาในห้องสิน
* เทพเจ้าในห้องสิน
* ไท้เอี้ยงแชกุน
* นฺหวี่วา
* พระเจ้าชางโจ้ว
* เตียนบ๊อ
* เจ้าแม่จูแซเนี้ย 
* เทพเจ้าและผู้เศษของจีน
* เทศกาลไหว้พระจันทร์
งานสถาปัตยกรรมของเลอกอร์บูซีเย
งานสถาปัตยกรรมของเลอกอร์บูซีเย คุณูปการอันโดดเด่นต่อขบวนการสมัยใหม่ ( ) คือแหล่งมรดกโลก ประกอบด้วยอาคารจำนวน 17 โครงการ ที่ออกแบบโดยเลอกอร์บูซีเย สถาปนิกชาวฝรั่งเศส-สวิส ตั้งอยู่ใน 7 ประเทศทั่วโลก ได้แก่ เบลเยียม ฝรั่งเศส เยอรมนี สวิตเซอร์แลนด์ ญี่ปุ่น อินเดีย และอาร์เจนตินา

แผนที่ที่ตั้ง
รายชื่อสถานที่ที่ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก
{| class="wikitable sortable" style="text-align: center"
! class="unsortable" |ภาพ
!ID
!ชื่อสถานที่
!ที่ตั้ง
!พิกัดที่ตั้ง
!พื้นที่
!พื้นที่กันชน
|-
| 
|1321-001
|Maisons La Roche et Jeanneret
|ฝรั่งเศส
| 
| 
| 
|-
| 
|1321-002
|Petite villa au bord du lac Léman fr
|สวิสเซอร์แลนด์
| 
| 
| 
|-
|
|1321-003
|Cité Frugès
|ฝรั่งเศส
| 
| 
| 
|-
| 
|1321-004
|Maison Guiette
|เบลเยียม
| 
| 
| 
|-
| 
|1321-005
|Maisons de la Weissenhof-Siedlung
|เยอรมนี
| 
| 
| 
|-
| 
|1321-006
|วิลลาซาวอย
|ฝรั่งเศส
| 
| 
| 
|-
| 
|1321-007
|Immeuble Clarté
|สวิตเซอร์แลนด์
| 
| 
| 
|-
|
|1321-008
|Immeuble locatif à la Porte Mol
Clarté
|สวิตเซอร์แลนด์
| 
| 
| 
|-
|
|1321-008
|Immeuble locatif à la Porte Molitor
|ฝรั่งเศส
| 
| 
| 
|-
| 
|1321-009
|Unité d’habitation Marseille
|ฝรั่งเศส
| 
| 
| 
|-
|
|1321-010
|La Manufacture à Saint-Dié fr
|ฝรั่งเศส
| 
| 
| 
|-
| 
|1321-011
|Curutchet House
|อาร์เจนตินา
| 
| 
| 
|-
| 
|1321-012
|น็อทร์ดามดูว์โอ
|ฝรั่งเศส
| 
| 
| 
|-
| 
|1321-013
|Cabanon de Le Corbusier
|ฝรั่งเศส
| 
| 
| 
|-
| 
|1321-014
| จัณฑีครห์แคปิตอลคอมเพล็กซ์
|อินเดีย
| 
| 
| 
|-
|
|1321-015
|Couvent Sainte-Marie-de-la-Tourette
|ฝรั่งเศส
| 
| 
| 
|-
| 
|1321-016
|พิพิธภัณฑ์ศิลปะตะวันตกแห่งชาติ
|กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
| 
| 
| 
|-
|
|1321-017
| 
|ฝรั่งเศส
|
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* งานสถาปัตยกรรมของเลอกอร์บูซีเยผลงานดีเด่นของขบวนการโมเดอเรชั่น / เว็บไซต์ทางการของยูเนสโก 
* เว็บไซต์สมาคมเลอกอร์บูซีเย 
* งานสถาปัตยกรรมของเลอกอร์บูซีเย: ผลงานอันโดดเด่นของขบวนการสมัยใหม่ ที่เว็บไซต์ Fondation Le Corbusier
มอร์คอฟชา
ประเทศเติร์กเมนิสถาน]]
มอร์คอฟ โป-โคเรย์สกี ( "แคร์รอตแบบเกาหลี") หรือ โคเรย์สชา ซับซีลี ซาลัต ( "สลัดแคร์รอตแบบเกาหลี") เรียกโดยย่อว่า มอร์คอฟชา ( ; โครยอ-มาร์: / ) คือสลัดแคร์รอตที่มีรสเผ็ดของชาวโครยอ-ซารัม นับเป็นกิมจิรูปแบบหนึ่ง โดยชาวโครยอ-ซารัมคือชาวเกาหลีที่ย้ายถิ่นฐานเข้าไปในสหภาพโซเวียตเดิมตั้งแต่ ค.ศ. 1937 เป็นต้นมา แต่ในบริเวณเอเชียกลางที่พวกเขาอพยพไปนั้นไม่มีผักกาดขาวอันเป็นวัตถุดิบหลักในการทำกิมจิ พวกเขาจึงเปลี่ยนแปลงวัตถุดิบเป็นแคร์รอตแทน อาหารชนิดนี้จึงถูกเรียกว่า "มอร์คอฟชา" ซึ่ง "มอร์คอฟ" เป็นคำรัสเซียแปลว่า "แคร์รอต" กับ "ชา" เป็นปัจจัยบอกขนาดเล็กในภาษาอุซเบก
อาหารชนิดนี้ไม่เป็นที่รู้จักในประเทศเกาหลีใต้ แต่กลับเป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติ มีการยกอาหารชนิดนี้ตามร้านอาหารทั่วไปในกลุ่มประเทศอดีตสหภาพโซเวียต มีการจำหน่ายตามร้านสรรพาหารหลายแห่ง รวมทั้งเป็นส่วนหนึ่งในซาคูสกี (สำรับอาหารเรียกน้ำย่อยอย่างหนึ่ง) และกลายเป็นหนึ่งในเครื่องเคียงข้างสำรับอาหารค่ำหรืออาหารตามงานเลี้ยงฉลองวันหยุดของประชาชนทุกเชื้อชาติในอดีตสหภาพโซเวียต

มอร์คอฟชามีส่วนประกอบหลักได้แก่ แคร์รอตขูดฝอย กระเทียม พริกไทยแดงป่น เม็ดรากผักชี น้ำส้มสายชู น้ำมันพืช เกลือ พริกไทย และอาจโรยด้วยงา

อ้างอิง
จังหวัดปกครองตนเองชนชาติเกาหลี หยันเปียน
หยันเปียน ( ) หรือ ย็อนบย็อน (เกาหลีถิ่นจีน: ) หรือ เย็นบเย็น ( ) เป็นจังหวัดปกครองตนเองแห่งหนึ่งในมณฑลจี๋หลิน ประเทศจีน ตอนเหนือติดมณฑลเฮย์หลงเจียง ตะวันตกติดนครไป๋ซานและจี๋หลิน ทางใต้ติดจังหวัดฮัมกย็องเหนือ ประเทศเกาหลีเหนือ ทิศตะวันออกติดดินแดนปรีมอร์สกี ประเทศรัสเซีย หยันเปียนถูกกำหนดให้เป็นจังหวัดปกครองตนเองชนชาติเกาหลี เนื่องจากมีชาวเกาหลีอาศัยอยู่ในบริเวณดังกล่าวเป็นจำนวนมาก มีเมืองหลวงชื่อเมืองหยันจี๋ ( ) หรือย็อนกิล ( ) และพื้นที่ทั้งหมด 42,700 ตารางกิโลเมตร (16,500 ตารางไมล์) ถือเป็นเขตปกครองตนเองชนชาติเกาหลีหนึ่งในสองแห่ง อีกแห่งหนึ่งคืออำเภอปกครองตนเองชนชาติเกาหลี ฉางไป๋
ในจังหวัดหยันเปียนมีโบราณสถานยุคพัลแฮจำนวนมาก เช่น สุสานโบราณที่ภูเขาหลงโถว รวมไปถึงสุสานเจ้าหญิงจ็องฮโย

เขตการปกครอง
จังหวัดหยันเปียนมีการแบ่งเขตการปกครองเป็น 6 นครระดับอำเภอ และ 2 อำเภอ ได้แก่

{| class="wikitable" style="font-size:90%;" align=center
! colspan="13" | แผนที่
|-
| colspan="13" |
|-
! rowspan=2| ชื่อ 
! rowspan=2| อักษรจีน
! rowspan=2| พินอิน
! colspan=3| เกาหลีถิ่นจีน
! rowspan=2| ประชากร ค.ศ. 2003 (คน)
! rowspan=2| พื้นที่ (ตร.กม.)
! rowspan=2| ความหนาแน่น (คน/ตร.กม.)
|----------
! โชซ็อนกึล
! อักษรโรมัน ปรับปรุง
! แมกคูน- ไรซ์ชาวเออร์
|----------
|นครหยันจี๋ (ย็อนกิล)
| 
|Yánjí Shì
| 
|Yeongil-si
|Yŏngil-si
|410,000
|1,332
|308
|----------
|นครถูเหมิน (โทมุน)
| 
|Túmén Shì
| 
|Domun-si
|Tomun-si
|130,000
|1,142
|114
|----------
|นครตุนฮว่า (ทนฮวา)
| 
|Dūnhuà Shì
| 
|Donhwa-si
|Tonhwa-si
|480,000
|11,963
|40
|----------
|นครหุนชุน (ฮนจุน)
| 
|Húnchūn Shì
| 
|Honchun-si
|Honch’un-si
|220,000
|4,938
|45
|----------
|น
)
| 
|Húnchūn Shì
| 
|Honchun-si
|Honch’un-si
|220,000
|4,938
|45
|----------
|นครหลงจิ่ง (รยงจ็อง)
| 
|Lóngjǐng Shì
| 
|Ryongjeong-si
|Ryongjŏng-si
|250,000
|2,592
|96
|----------
|นครเหอหลง (ฮวารย็อง)
| 
|Hélóng Shì
| 
|Hwaryong-si
|Hwaryong-si
|210,000
|5,069
|41
|----------
|อำเภอวังชิง (วังจ็อง)
| 
|Wāngqīng Xiàn
| 
|Wangcheong-hyeon
|Wangch’ŏng-hyŏn
|250,000
|8,994
|28
|----------
|อำเภออันถู (อันโด)
| 
|Āntú Xiàn
| 
|Ando-hyeon
|Ando-hyŏn
|210,000
|7,444
|28
|}
นครและอำเภอเหล่านี้มีหมู่บ้านทั้งหมด 642 หมู่บ้าน ( )

แหล่งข้อมูลอื่น
*

* Official government website 
* Official government Tourism website
* Yanbian Office in Korea 
* Yanbian Korean Autonomous Prefecture : by the Information Office of Jilin Provincial Government
* A map labeled in Chinese written in the list in the "Administration" section
จังหวัดปกครองตนเองชนชาติหุย หลินเซี่ย
หลินเซี่ย ( ; เสี่ยวเอ้อร์จิง: ) ชื่อเดิม เหอโจว ( ) เป็นจังหวัดปกครองตนเองแห่งหนึ่งในมณฑลกานซู ประเทศจีน ตั้งอยู่ทางใต้ของนครหลานโจว ทางตะวันตกติดมณฑลชิงไห่ โดยเป็นจังหวัดปกครองตนเองของชนชาติหุย คือชาวจีนฮั่นที่นับถือศาสนาอิสลาม และยังมีอำเภอปกครองตนเองของชนชาติตงเซียง ซาลาร์ และเป่าอันซึ่งนับถือศาสนาอิสลามอีกสองแห่งขึ้นกับจังหวัดหลินเซี่ย

เขตการปกครอง
จังหวัดหลินเซี่ยมีการแบ่งเขตการปกครองเป็น 1 นครระดับอำเภอ, 5 อำเภอ และ 2 อำเภอปกครองตนเอง ได้แก่

{| class="wikitable" style="font-size:90%; margin:auto;"
! colspan="7"| แผนที่
|-
| colspan="7"|
|-
! ชื่อ
! อักษรจีน
! พินอิน
! เสี่ยวเอ้อร์
! ประชากร ค.ศ. 2010 (คน)
! พื้นที่ (ตร.กม.)
! ความหนาแน่น (คน/ตร.กม.)
|----------
|นครหลินเซี่ย
| 
|Línxià Shì
| 
|274,466
|88
|3,189
|----------
|อำเภอหลินเซี่ย
| 
|Línxià Xiàn
| 
|326,123
|1,212
|269
|----------
|อำเภอคังเล่อ
| 
|Kānglè Xiàn
| 
|233,173
|1,361
|171
|----------
|อำเภอหย่งจิ้ง
| 
|Yǒngjìng Xiàn
| 
|180,161
|1,863
|97
|----------
|อำเภอกว่างเหอ
| 
|Guǎnghé Xiàn
| 
|227,466
|556
|409
|----------
|อำเภอเหอเจิ้ง
| 
|Hézhèng Xiàn
| 
|185,083
|960
|193
|----------
|อำเภอปกครองตนเองตงเซียง
| 
|Dōngxiāngzú Zìzhìxiàn
| 
|284,507
|1,467
|194
|----------
|อำเภอปกครองตนเอง ชนชาติเป่าอัน ตงเซีย
ìxiàn
| 
|284,507
|1,467
|194
|----------
|อำเภอปกครองตนเอง ชนชาติเป่าอัน ตงเซียง และซาลาร์ จีฉื่อชาน
| 
|Jīshíshān Bǎo'ānzú Dōngxiāngzú Sālāzú Zìzhìxiàn
| 
|235,698
|910
|259
|}
ริมฝั่งแม่น้ำแซนในปารีส
ริมฝั่งแม่น้ำแซนในปารีส ( ) คือบริเวณพื้นที่ในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อปี พ.ศ. 2534 ประกอบด้วยสะพาน ที่จอดเรือ เกาะในแม่น้ำ (อีลเดอลาซีเตและอีลแซ็ง-ลูย) อาคารและสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ จำนวนมากตั้งแต่สะพานปงเดอซูว์ลีถึงปงดีเยนา รวมความยาวของแม่น้ำแซนกว่า 8 กิโลเมตร

พื้นที่ดังกล่าวเป็นสถานที่จัดพิธีเปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 2024

สถานที่สำคัญที่ขึ้นทะเบียน
ฝั่งซ้ายของแม่น้ำ (ทิศใต้)
หอสมุดแห่งชาติฝรั่งเศส, ซีเตเดอลามอเดดูว์ดีซายน์, การ์โดสแตร์ลิตซ์, ฌาร์แด็งเดปล็องต์, วิทยาเขตฌูว์ซีเยอ, สถาบันโลกอาหรับ, ออแตลเดอลามอแน, สถาบันฝรั่งเศส, พิพิธภัณฑ์ออร์แซ, ปาแลบูร์บง, กระทรวงการต่างประเทศ, ออแตลเดแซ็งวาลีด, มูว์เซดูว์แกบร็องลี, หอไอเฟล, ฟรง-เดอ-แซน, สวนสาธารณะอ็องเดร ซีทรอแอน
ฝั่งขวาของแม่น้ำ (ทิศเหนือ)
สวนสาธารณะแบร์ซี, Palais omnisports de Paris-Bercy, กระทรวงเศรษฐกิจและการคลัง, การ์เดอลียง, สถาบันนิติเวชศาสตร์, Préfecture de Paris, ออแตลเดอวีล, โรงละครสองแห่งที่ปลัสดูว์ชัตแล, ลาซามารีแตน, พระราชวังลูฟวร์, ฌาร์แด็งเดตุยเลอรี, ปลัสเดอลากงกอร์ด, เปอตีปาแล, กร็องปาแล, ปาแลเดอโตกีโย, ปาแลเดอชาโย, แมซงเดอลาราดีโย

อื่น ๆ
* อีลเดอลาซีเต
** อาสนวิหารน็อทร์-ดาม
** แซ็งต์-ชาแปล
** กงซีแยร์เฌอรี
* อีลแซ็ง-ลูย
* สะพานสำคัญ
** ปงเนิฟ
** ปงอาแล็กซ็องดร์-ทรัว
เหตุผลที่ได้รับคัดเลือกเป็นมรดกโลก
ริมฝั่งแม่น้ำแซนในปารีสขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 15 เมื่อปี พ.ศ. 2534 ที่ประเทศตูนิเซีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
* (i) - เป็นตัวแทนในการแสดงผลงานชิ้นเอกที่จัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันชาญฉลาดของมนุษย์
* (ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใดๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอัน
ึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
ปาลักปนีร
ปาลักปนีร์ (Palak paneer) เป็นอาหารมังสวิรัตที่มีต้นกำเนิดในอนุทวีปอินเดีย ประกอบด้วยปานีร์ (ชีสอินเดีย) ในแกงปาลัก (ผักโขม) ซึ่งประกอบด้วยเครื่องเทศต่าง ๆ เช่น ขิง กระเทียม กะรัม มาซาล่า

บางครั้งชาวตะวันตกเรียก "ปาลัก ปานีร์" ว่า "ปานีร์เขียว" (green paneer) 
สีเขียวนั้นนอกจากจะมาจากผักโขมแล้ว ในบางสูตรอาจใช้ mustard greens ผักใบเขียวอื่น ๆ ปาลัก ปานีร์ เป็นอาหารจานสำคัญของอินเดียเหนือ จึงมีขายเป็นอาหารพื้นฐานในร้านอาหารอินเดียประเภท ธบา (Dhaba ร้านอาหารอินเดียริมทางด่วนในสหรัฐ ส่วนใหญ่เป็นร้านอาหารปัญจาบ) ทุกร้าน

อ้างอิง
จิม ไนด์ฮาร์ต
เจมส์ เฮนรี ไนด์ฮาร์ต (James Henry Neidhart; 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1955 – 13 สิงหาคม ค.ศ. 2018) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันที่รู้จักในช่วงยุค 1980 และ 1990 กับสมาคม World Wrestling Federation ในนาม จิม "ดิแอนวิล" ไนด์ฮาร์ต (Jim "The Anvil" Neidhart) เป็นแชมป์ WWF Tag Team Champion 2 สมัยร่วมกับ Bret Hart ในนามทีม The Hart Foundation เขายังได้ร่วมปล้ำกับสมาคม Stampede Wrestling, Championship Wrestling from Florida, Mid-South, Memphis และ Mid-Eastern Wrestling Federation เขาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวมวยปล้ำฮาร์ตผ่านการแต่งงานใกล้เคียงกับสมาชิกต่างๆ ตลอดอาชีพของเขาและปรากฏตัวพร้อมกับลูกสาวของเขา Natalya Neidhart ในรายการทีวีเรียลลิตี้ Total Divas
ผลงานแชมป์และรางวัล
* Championship Wrestling from Florida
** NWA Southern Heavyweight Championship (Florida version) (1 time) 
** NWA United States Tag Team Championship (Florida version) (1 time) – with Krusher Khruschev 
* Legends Pro Wrestling
** Hall of Fame (2011) 
* Memphis Championship Wrestling
** MCW Southern Tag Team Championship (1 time) – with The Blue Meanie 
* Mid-Eastern Wrestling Federation
** MEWF Heavyweight Championship (1 time) 
* Mid-South Wrestling
** Mid-South Tag Team Championship (1 time) – with Butch Reed 
* New England Pro Wrestling Hall of Fame
** Class of 2014 
* Professional Wrestling Federation
** PWF Heavyweigh
of Fame
** Class of 2014 
* Professional Wrestling Federation
** PWF Heavyweight Championship (1 time) 
* Pro Wrestling Illustrated
** Ranked No. 61 of the top 500 singles wrestlers in the PWI 500 in 1994 
** Ranked No. 189 of the top 500 singles wrestlers of the PWI Years in 2003 
** Ranked No. 37 of the top 100 tag teams of the PWI Years with Bret Hart in 2003 
* Pro Wrestling Ohio
** PWO Tag Team Championship (1 time) – with Greg Valentine 
* Stampede Wrestling
** Stampede International Tag Team Championship (2 times) – with Hercules Ayala (1) and Mr. Hito (1) 
** Stampede Wrestling Hall of Fame 
* Universal Wrestling Alliance
** UWA Heav
** Stampede Wrestling Hall of Fame 
* Universal Wrestling Alliance
** UWA Heavyweight Championship (1 time) 
* World Wrestling Federation
** WWF Tag Team Championship (2 times) – with Bret Hart 
**WWE Hall of Fame (Class of 2019)
* Wrestling Observer Newsletter
** Feud of the Year (1997) with The Hart Foundation vs. Stone Cold Steve Austin 
* Canadian Wrestling Hall of Fame
** Individually 
** With the Hart family
หม่า
หม่า ตามสำเนียงมาตรฐาน ( ) หรือ เบ๊ ตามสำเนียงฮกเกี้ยน หรือ แบ้ ตามสำเนียงแต้จิ๋ว แปลว่า "ม้า" เป็นชื่อสกุลจีน เป็นหนึ่งในชื่อสกุลที่แพร่หลายที่สุดในประเทศจีน และใน ค.ศ. 2006 ปรากฏว่า นิยมมากเป็นอันดับที่ 14 ในจีนแผ่นดินใหญ่ และอันดับ 1 ในกลุ่มจีนมุสลิม โดยเฉพาะชาวหุย (回族), ตงเซียง (東鄉族), และซาลา (撒拉族)

ผู้ใช้ชื่อสกุลนี้เป็นคนแรก คือ ลูกหลานของจ้าว เชอ (趙奢) ขุนนางจีนสมัย 300 ปีก่อนคริสตกาล โดยนำคำว่า "หม่า" มาจากชื่อ "หม่าฝู" (馬服; "เขตหม่า") อันเป็นชื่อเขตปกครองซึ่งปัจจุบันเป็นพื้นที่ทางเหนือของหานตาน (邯郸) ในเหอเป่ย์ (河北)
ส่วนชื่อสกุล "หม่า" นี้นิยมในหมู่มุสลิม เพราะเสมือนเป็นการถ่ายเสียงจากชื่อสกุลแบบอาหรับของพวกตน คือ "มุฮัมมัด" ( , [muħammad])

ช่วงราชวงศ์หมิง ปรากฏว่า จักรพรรดิเจิ้งเต๋อ (正德帝) มีสนมคนหนึ่งเป็นชาวอุยกูร์ ใช้ชื่อสกุลว่า "หม่า" ด้วย

อ้างอิง
กลุ่มอาคารกอทิกวิกตอเรียและอลังการศิลป์แห่งมุมไบ
กลุ่มอาคารกอทิกวิกตอเรียและอลังการศิลป์แห่งมุมไบ (Victorian Gothic and Art Deco Ensembles of Mumbai) เป็นกลุ่มอาคารสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่สร้างด้วยสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอทิก และกลุ่มอาคารสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 20 ที่สร้างด้วยอลังการศิลป์ ในย่านฟอร์ต เมืองมุมไบ รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย อาคารเหล่านี้ตั้งขึ้นล้อมรอบโอวัลไมดาน (Oval Maidan) ลานอเนกประสงค์ขนาดใหญ่ อาคารที่ได้รับการคุ้มครองในกลุ่มนี้มี 94 อาคาร

อาคารทางตะวันออกของโอวัลแบบกอทิก หลัก ๆ คือ ศาลสูงบอมเบย์ มหาวิทยาลัยมุมไบ (วิทยาเขตฟอร์ต) และหอนาฬิการาชาภาอีในสวนของวิทยาลัย ส่วนอาคารอลังการศิลป์ส่วนใหญ่เป็นอาคารส่วนบุคคล อาคารที่เป็นสาธารณะคือโรงละครอีรอส
รายชื่ออาคาร/สิ่งก่อสร้าง
วิกตอเรียน
นีโอ-กอธิก
* สำนักเลขาธิการเดิม (Old Secretariat)
* หมู่อาคารภายในมหาวิทยาลัยมุมไบ - หอนาฬิการาชาไพ, หอสมุดมหาวิทยาลัย, หอประชุมคอนโวเคชัน
*ศาลสูงบอมเบย์
*อาคารฝ่ายกิจการสาธารณะ (Public Works Department Building)
*เอสพลาเนดแมนชั่น
*หอสมุดเดวิด ซาสซูน
*วิทยาลัยเอลฟินสโตน
*สำนักงานตำรวจมหาราฏระ 
*อินเดียนเมอร์แคนไตล์แมนชั่น (Indian Mercantile Mansion)
*น้ำพุเวลลิงตัน

นีโอคลาสสิก
*อาคารธนาคารสแตนดาร์ดชาร์เตอร์ด
*อาคาร์อาร์มีและนาวี
*สถาบันวิทยาศาสตร์
*หอประชุมเซอร์โควาสจี เชฮันคีร์ (Sir Cowasji Jehangir Hall), หอศิลป์สมัยใหม่แห่งชาติ
อินโด-ซาราเซน
*สถานีปลายทางฉัตรบดี ศิวาจี มหราราช
*ฉัตรบดี ศิวาจี มหาราช วาสตุสังเคราหาลัย
* มาเจสติกอามดรนิวาส (Majestic Aamdar Niwas)

อาร์ทเดโก
*โรงภาพยนตร์เรกัล
*โรงละครอีรอส
*โมตาโภยแมนชั่น (Motabhoy Mansion)
*ซูนามหัล (Soona Mahal)
*เกวาลมหัล (Keval Mahal)
*อาคารรอบโอวัลไมดาน และ มารีนไดรฟ์

อ้างอิง
ศิลปะประยุกต์
ศิลปะประยุกต์ ( ) เป็นศิลปะทั้งหมดที่นำการออกแบบและการตกแต่งไปประยุกต์ใช้กับวัตถุในชีวิตประจำวัน เพื่อความพึงพอใจทางสุนทรียภาพ คำนี้ใช้ในการแยกกับวิจิตรศิลป์ ที่สร้างวัตถุเพื่อความสวยงามหรือกระตุ้นสติปัญญาเพียงอย่างเดียว ในทางปฏิบัติทั้งสองมักจะมีความทับซ้อนกัน

อ้างอิง

อ่านเพิ่มเติม
*Dormer, Peter (ed.), The Culture of Craft, 1997, Manchester University Press, , 9780719046186, google books
รายชื่อสถานที่ท่องเที่ยวในจังหวัดเชียงราย
อำเภอเมือง
 ]]
 ]]
 ]]
*วัดพระแก้ว จังหวัดเชียงราย เป็นวัดเก่าแก่คู่บ้านคู่เมืองของจังหวัดเชียงราย ที่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยประดิษฐานพระแก้วมรกต
*วัดพระสิงห์ จังหวัดเชียงราย เป็นวัดเก่าแก่แห่งหนึ่งของจังหวัดเชียงราย เป็นที่ที่เคยประดิษฐานพระพุทธสิหิงค์ที่อัญเชิญมาจากเมืองกำแพงเพชร
*พระธาตุดอยจอมทอง เป็นหนึ่งในพระธาตุเก้าจอมของจังหวัดเชียงราย ตั้งอยู่บนดอยจอมทองริมฝั่งแม่น้้าก
*วัดดอยงำเมืองและกู่พระยามังราย เป็นวัดที่เชื่อว่าประดิษฐานพระกู่ (พระเจดีย์ที่บรรจุพระบรมราชสรีรังคาร) ของพระยามังราย
*วัดเม็งรายมหาราช เป็นที่ตั้งของชมรมโหราศาสตร์จังหวัดเชียงราย ซึ่งมีบริการดูดวงชะตา
*วัดพระนอน (จังหวัดเชียงราย)
*วัดเจ็ดยอด
* อนุสาวรีย์พระยามังรายมหาราช ตั
วงชะตา
*วัดพระนอน (จังหวัดเชียงราย)
*วัดเจ็ดยอด
* อนุสาวรีย์พระยามังรายมหาราช ตั้งอยู่ที่ห้าแยกพ่อขุนใจกลางเมืองเชียงราย เป็นที่เคารพสักการะอย่างมาก ด้านหลังมีตุงสามผืนซึ่งสร้างโดยศิลปินแห่งชาติของเชียงรายทั้งสามท่าน
* วัดห้วยปลากั้ง ที่ประดิษฐานพระแม่กวนอิมจำหลักไม้และรูปปั้นพระแม่กวนอิมอันเป็นรูปปั้นที่สูงที่สุดเป็นอันดับสองของประเทศไทย
*วัดร่องขุ่น สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของจังหวัดเชียงราย สร้างโดยเฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์ 
*ขัวศิลปะ หอศิลป์ประจำจังหวัดเชียงราย
*หอนาฬิกาเชียงราย หอนาฬิกาประจำจังหวัดสร้างและตกแต่งด้วยสีทองอร่าม
*สิงห์ปาร์ค
*แม่น้ำกก นักท่องเที่ยวนิยมนั่งเรือหางยาวหรือแพชมความงามริมสองฝั่งแม่น้ำ
*น้ำตกขุนกรณ์ เป็นน้้าตกที่สูงที่ส
นั่งเรือหางยาวหรือแพชมความงามริมสองฝั่งแม่น้ำ
*น้ำตกขุนกรณ์ เป็นน้้าตกที่สูงที่สุดในจังหวัดเชียงราย
* น้ำตกห้วยแม่ซ้าย
* สวนสมเด็จพระศรีนครินทร์เชียงราย สวนสาธารณะขนาดใหญ่ของจังหวัด
*ชายหาดเชียงราย เป็นหาดทรายที่ทอดยาวตลอดฝั่งของแม่น้้ากก
อำเภอเชียงแสน
 ]]
* เมืองโบราณเชียงแสน ประกอบด้วยวัดสำคัญต่าง ๆ เช่น วัดพระธาตุสองพี่น้อง วัดพระเจ้าล้านทอง วัดพระธาตุดอยปูเข้า วัดกู่เต้า และวัดป่าสัก
* วัดพระธาตุผาเงา
* วัดพระธาตุจอมกิตติ
* ทะเลสาบเชียงแสน
* น้ำตกบ้านไร่

อำเภอแม่สาย
 ]]
* ด่านชายแดนไทย-เมียนมา ตั้งอยู่ติดกับท่าขี้เหล็ก ประเทศพม่า 
* ตลาดริมด่านชายแดน จำหน่ายสินค้าต่าง ๆ
* จุดเหนือสุดแดนสยาม เป็นบริเวณที่อยู่เหนือที่สุดในประเทศไทยในเชิงภูมิศาสตร์
* วัดพระธาตุดอยตุง
* วัดพระธาตุดอยเวา

อำเภอแม่จัน
* พระธาตุดอยกู่แก้ว
* พระธาตุจอมสวรรค์
* พระธาตุจอมจันทร์

อำเภอพาน
* น้ำตกทรายขาวและบ่อน้ำร้อน
*น้ำตกปูแกง
*พระธาตุจอมแว่
อำเภอเวียงชัย
*ผางาม เป็นหน้าผาที่ตั้งรายล้อมด้วยทุ่งนา
* หนองหลวง
* พุทธสถานพระเจ้ากือนา
* พระพุทธรูปโพธิ์ชัย

อำเภอป่าแดด
* พระธาตุจอมคีรี
* วัดถ้ำผาจรุย
* พระธาตุม่อนผ้าขาว
* อ่างเก็บน้ำหนองเชียงใหม่
* วัดถ้ำพระภิรมย์

อำเภอเชียงของ
* แม่น้ำโขง ติดกับชายแดนประเทศลาว
* น้ำตกต่าง ๆ เช่น น้ำตกห้วยเม็ง น้ำตกห้วยตอง น้ำตกเห่าดง น้ำตกตาดหมอก น้ำตกผาหมอก และน้ำตกห้วยเมี่ยง

อำเภอเวียงป่าเป้า
* เวียงกาหลง
* พระธาตุแม่เจดีย์
* โป่งน้ำร้อน ในอำเภอเวียงป่าเป้าเป็นที่ตั้งของบ่อน้ำพุร้อนธรรมชาติจำนวนมาก
* วัดพระเจ้าหลวง ม่อนพระเจ้าหลาย
* วัดอรัญญวิเวกคีรี ซึ่งมีพระธาตุจอมผ่อ
อำเภอแม่สรวย
* ถ้ำแม่สรวย มีหินงอกหินย้อยตามธรรมชาติและเป็นถ้ำศักดิ์สิทธิ์
* วัดพระธาตุจอมแจ้ง
* เขื่อนแม่สรวย
* วัดแสงแก้วโพธิญาณ
* ศาลสมเด็จพระนเรศวรมหาราช
* ดอยช้าง
* ดอยวาวี
* ดอยกาดผี

อำเภอแม่ฟ้าหลวง
* พระตำหนักดอยตุง มีชื่อเสียงด้านการชมความงามของดอกไม้เมืองหนาว

อำเภอแม่ลาว
* วัดพระธาตุจอมหมอกแก้ว หนึ่งใน 9 พระธาตุเจดีย์ ของจังหวัดเชียงราย

อำเภอเวียงเชียงรุ้ง
* น้ำตกเวียงชัย

อำเภอดอยหลวง
* น้ำตกตาดทอง
* น้ำตกห้วยทองแป๋
ปลาแมกเคอเรล (อาหาร)
แอตแลนติกบนน้ำแข็ง 
]]

ปลาแมกเคอเรลเป็นปลาสำคัญที่บริโภคกันทั่วโลก 
เพราะมีไขมันสูง ปลาจึงเป็นแหล่งกรดไขมันโอเมกา-3 ที่ดี 
เนื้อปลาเสียง่ายโดยเฉพาะในเขตร้อน ซึ่งกินแล้วอาจทำให้อาหารเป็นพิษ (scombroid food poisoning)
ดังนั้น จึงควรกินในวันที่จับได้ ยกเว้นแช่เย็นหรือถนอมไว้
การถนอมปลาให้สดไม่ใช่เรื่องง่าย
ก่อนการอัดปลากระป๋องและการแช่เย็นในคริสต์ทศวรรษที่ 19 การหมักเกลือและการรมควันเป็นวิธีหลักที่ใช้ 
ในประวัติประเทศอังกฤษ ปลาจะไม่ผ่านการถนอมอาหาร แต่จะกินสด ๆ เท่านั้น
แต่ปลาเสียก็เป็นเรื่องสามัญ ทำให้มีนักเขียนถึงกับกล่าวไว้ว่า "มีการพูดถึงปลาแมกเคอเรลเหม็นในวรรณกรรมอังกฤษมากกว่าปลาอื่น ๆ ทั้งหมด" 
ในประเทศฝรั่งเศส ปลามักจะหมักเกลือ จึงสามารถขายได้ทั่วประเทศ
ในประเทศญี่ปุ่น ปลามักจะถนอมด้วยเกลือและน้ำส้มสายชูเพื่อทำซูชิชนิดหนึ่งที่เรียกว่า ซูชิปลาซาบะ
เป็นอาหารที่ตามประวัติมาจากจังหวัดเกียวโต เป็นวิธีการแก้ปัญหาขนส่งปลาแมกเคอเรลไปยังเมืองภายในเกาะต่าง ๆ ซึ่งถ้าไม่ถนอมแล้ว จะเป็นปลาไม่สด 
ถนนที่เชื่อมอ่าวโอบามะกับเกียวโตปัจจุบันเรียกว่า ถนนซาบะ (saba-kaido)
ระดับปรอทที่พบในปลาต่างกันมาขึ้อยู่กับสปีชีส์ หรือแม้แต่ในสปีชีส์เดียวกันแต่จับได้ในที่ต่างกัน
แต่ก็ดูเหมือนจะสัมพันธ์กับขนาดของปลามากที่สุด เพราะปลาขนาดใหญ่อยู่ในโซ่อาหารระดับสูงกว่า 
ตามองค์การอาหารและยาสหรัฐ ( ) king mackerel (Scomberomorus cavalla) บวกกับปลากระโทงดาบ ฉลาม และปลาในวงศ์ Malacanthidae (tilefish) เป็นปลาที่เด็กและหญิงมีครรภ์ควรหลีกเลี่ยงเพราะมีปรอทสูง จึงเสี่ยงภาวะปรอทเป็นพิษ
ไฟล์:Okhostk atka mackerel,hokke-yakizakana-teisyoku,syari-town,japan.JPG| Okhotsk atka mackerel ประเทศญี่ปุ่น 
ไฟล์:Flickr - cyclonebill - Rugbrød med røget pebermakrel.jpg| ขนมปังไรย์กับปลา "pepper mackerel" รมควัน ประเทศเดนมาร์ก 
ไฟล์:Makrill.JPG| ปลาแมกเคอเรลย่างกับ dill butter ประเทศสวีเดน 
ไฟล์:Chicharro asado con bilbaína.jpg| horse-mackerel ย่างกับกระเทียมพริกไทย ประเทศสเปน 
ไฟล์:Korean.cuisine-Godeungeo.jorim-01.jpg| Godeungeo jorim ทำด้วยปลาแมกเคอเรล หัวไชเท้า และเครื่องเทศ เกาหลี

เชิงอรรถและอ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Mackerel nutrition facts
จังหวัดโกม
จังหวัดโกม ( ) เป็นหนึ่งใน 31 จังหวัดของประเทศอิหร่าน ตั้งอยู่ทางเหนือของประเทศ มีอาณาเขตติดกับจังหวัดเตหะรานทางทิศเหนือ จังหวัดเซมนอนทางทิศตะวันออก จังหวัดเอสแฟฮอนทางทิศใต้ และจังหวัดแมร์แคซีทางทิศตะวันตก จังหวัดมีเนื้อที่ 11,526 ตารางกิโลเมตร และจากการสำรวจสำมะโนประชากรปี ค.ศ. 2011 จังหวัดมีประชากร 1,151,672 คน โดยมีเมืองหลักคือโกม

ใน ค.ศ. 1503 จังหวัดเป็นหนึ่งในศูนย์กลางของศาสนาอิสลามนิกายชีอะฮ์ และสถานที่แสวงบุญที่สำคัญแห่งหนึ่งในประเทศ

ประชากรศาสตร์
ประชากร
ในช่วงสำมะโนแห่งชาติ ค.ศ. 2006 ประชากรจังหวัดนี้มี 1,036,714 คนใน 262,313 ครัวเรือน สำมะโนต่อมาใน ค.ศ. 2011 ระบุไว้ที่ 1,151,672 คนใน 320,977 ครัวเรือน โดยที่ร้อยละ 95.2 อาศัยอยู่ในเขตเมือง สำมะโน ค.ศ. 2016 ระบุประชากรไว้ที่ 1,292,283 คนใน 383,532 ครัวเรือน

เขตการปกครอง
{| class="wikitable"
|+ จังหวัดโกม
|-
! เทศมณฑล !! 2006 !! 2011 !! 2016 
|-
| แจอ์แฟรอบอด || style="text-align: right;" | — || style="text-align: right;" | — || style="text-align: right;" | —
|-
| แคแฮก || style="text-align: right;" | — || style="text-align: right;" | — || style="text-align: right;" | —
|-
| โกม || style="text-align: right;" | 1,036,714 || style="text-align: right;" | 1,151,672 || style="text-align: right;" | 1,292,283
|-
| รวม || style="text-align: right;"| 1,036,714 || style="text-align: right;"| 1,151,672 || style="text-align: right;"| 1,292,283
|}

นคร
ตามสำมะโน ค.ศ. 2016 ประชากร 1,229,964 คน (มากกว่าร้อยละ 95 ของประชากรในจังหวัดโกม) อาศัยอยู่ในนครเหล่านี้:

{| class="wikitable sortable"
! นคร !! ประชากร
|-
| แดสต์เจร์ด || style="text-align: right;" | 1,525
|-
| แจอ์แฟรีเยฮ์ || style="text-align: right;" | 9,387
|-
| แคแฮก || style="text-align: right;" | 4,837
|-
| แกแนวอต || style="text-align: right;" | 11,667
|-
| โกม || style="text-align: right;" | 1,201,158
|-
| แซแลฟเชกอน || style="text-align: right;" | 1,390
|}

หมวดหมู่

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* Qom's Cultural Heritage Organization (Archive)
* Governor of Qom website 
* Qom University of Medical Science
จังหวัดแอลโบร์ซ
แอลโบร์ซ ( ) เป็นหนึ่งใน 31 จังหวัดของประเทศอิหร่าน ตั้งอยู่ห่างจากเตหะรานไปทางตะวันตกประมาณ 20 กิโลเมตร โดยมีเมืองหลักคือแคแรจ จังหวัดแอลโบร์ซก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 2010 โดยได้รับการแยกออกจากจังหวัดเตหะราน จากการสำรวจสำมะโนประชากรปี ค.ศ. 2016 จังหวัดมีประชากร 2,712,400 คน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Governor of Alborz website
บีฟเวลลิงตัน
บีฟเวลลิงตัน ( ) เป็นการเตรียมสเต๊กเนื้อสันใน (fillet steak) ราดด้วยปาเต (มักเป็นปาเตเดฟัวกรา) และดักเซล (duxelles) ซึ่งห่อในพัฟเพสตรี (puff pastry) แล้วนำไปอบ บางสูตรมีการห่อเนื้อราดในเครป (crêpe) เพื่อรักษาความชื้นและเพื่อป้องกันไม่ให้เพสตรีเปียกชุ่ม อาจห่อและอบเนื้อสันในทั้งชิ้น แล้วหั่นเพื่อเสิร์ฟ หรืออาจหั่นเนื้อสันในออกเป็นส่วน ๆ ก่อนห่อแล้วนำไปอบก็ได้..
น้ำมันอาร์แกน
น้ำมันอาร์แกน ( ) เป็นน้ำมันที่ได้จากเมล็ดต้นอาร์แกน (Argania spinosa) เป็นไม้ต้นที่พบเฉพาะในประเทศโมร็อกโก น้ำมันอาร์แกนมีลักษณะเป็นของเหลวสีเหลืองอ่อนถึงใส ไม่มีกลิ่น มีจุดหลอมเหลวประมาณ 100 °ซ. และจุดวาบไฟที่ประมาณ 300 °ซ. น้ำมันอาร์แกนประกอบไปด้วยไขมันอิ่มตัวและไม่อิ่มตัว โดยไขมันไม่อิ่มตัวที่พบมากที่สุดคือกรดโอเลอิกและกรดลิโนเลอิก ในขณะที่ไขมันอิ่มตัวที่พบมากที่สุดคือกรดปาลมิติก
วิธีดั้งเดิมในการสกัดน้ำมันอาร์แกนของชาวโมร็อกโกจะเริ่มจากขูดเนื้อผลออกหลังนำไปตากแห้ง หรือบางครั้งให้แพะกินเนื้อผลแล้วค่อยเก็บเมล็ด จากนั้นจะบีบเมล็ดให้แตกเพื่อนำเนื้อในมาใช้ การผลิตน้ำมันอาร์แกนเพื่อใช้ประกอบอาหารจะมีกระบวนการเพิ่มเติมคือนำเนื้อในไปคั่วเพื่อให้ได้กลิ่นถั่ว ในขณะที่น้ำมันอาร์แกนสำหรับผสมในเครื่องสำอางจะไม่มีการคั่ว
น้ำมันอาร์แกนนิยมใช้เป็นส่วนประกอบในเครื่องสำอาง เนื่องจากอุดมไปด้วยวิตามินอี ซึ่งมีคุณสมบัติเป็นสารต้านอนุมูลอิสระและช่วยบำรุงผิวและเส้นผม ในน้ำมันอาร์แกนมีกรดโอเลอิกและกรดลิโนเลอิก ซึ่งเป็นแหล่งของกรดไขมันโอเมกา-9 และกรดไขมันโอเมกา-6 ตามลำดับ โดยกรดไขมันสองชนิดนี้ช่วยลดระดับคอเลสเตอรอลในเลือดและความเสี่ยงเป็นโรคหลอดเลือดหัวใจ

อ้างอิง
เครื่องอิสริยาภรณ์วัฒนธรรม (ประเทศเกาหลีใต้)
เครื่องอิสริยาภรณ์วัฒนธรรม ( ) เป็นหนึ่งในเครื่องอิสริยาภรณ์ ที่มอบโดยประธานาธิบดีเกาหลีใต้ สำหรับ "ผู้ที่ทำคุณงามความดีด้านวัฒนธรรมและศิลปะเพื่อส่งเสริมวัฒนธรรมของชาติและการพัฒนาประเทศ"

ลำดับชั้น
เครื่องอิสริยาภรณ์นี้มีด้วยกันทั้งสิ้น 5 ชั้น ได้แก่

{| class="wikitable" style="width: 30%;"
|-
! ชั้น
! ชื่อ
! แพรแถบย่อ
|-
| ชั้นที่ 1
| กึม-กวัน (금관)
| 
|-
| ชั้นที่ 2
| อึน-กวัน (은관)
| 
|-
| ชั้นที่ 3
| โบ-กวัน (보관)
| 
|-
| ชั้นที่ 4
| อ็อก-กวัน (옥관)
| 
|-
| ชั้นที่ 5
| ฮวา-กวัน (화관)
| 
|}

สมาชิกอิสริยาภรณ์ที่มีชื่อเสียง

ชั้นที่ 1

# ยุน ยอ-จ็อง ได้รับ พ.ศ. 2564 
# อี ช็อง-แจ ได้รับ พ.ศ. 2565

ชั้นที่ 2
# อี ซู-มัน ได้รับ พ.ศ. 2554 
# คิม กี-ด็อก ได้รับ พ.ศ. 2555 
# พง จุน-โฮ ได้รับ พ.ศ. 2562 
# ปาร์ค ชาน-วุค ได้รับ พ.ศ. 2565

ชั้นที่ 4

# อี บย็อง ฮุน ได้รับ พ.ศ. 2549
# พัก แจ-ซัง ได้รับ พ.ศ. 2555

ชั้นที่ 5

# แพ ยง-จุน ได้รับในปี พ.ศ. 2551 
# คิม แท-ฮย็อง ได้รับในปี พ.ศ. 2561
# วงบีทีเอส ได้รับในปี พ.ศ. 2561

อ้างอิง
วัดพระพุทธบาทยโสธร
วัดพระพุทธบาทยโสธร หรือ วัดพระบาท เป็นพระอารามสังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ภายในเขตบ้านหนองยาง ตำบลหัวเมือง อำเภอมหาชนะชัย จังหวัดยโสธร เป็นสถานที่ประดิษฐานรอยพระพุทธบาทจำลอง และหลวงพ่อนาคปรก มีพระวินัยสุนทรเมธี (บัลลังก์ ฉินอันโธ) เป็นเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
ประวัติ
วัดพระพุทธบาทยโสธร เดิมเป็นวัดร้างสร้างเมื่อครั้งพระมหาอุตตมปัญญา และสัทธิวิหาริก ได้นำพระพุทธรูปปางนาคปรก พระพุทธบาทจำลอง ศิลาจารึกมาจากกรุงศรีอยุธยา จนพระราชมุนี (โฮม โสภโณ) อดีตผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาสวัดปทุมวนารามราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร เดินธุดงค์มาพบ และได้ทำการสร้างขึ้นเป็นวัด และพัฒนาจนเจริญรุ่งเรืองสืบมา จนได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ วันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2521 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร มีอาคารเสนาสนะประกอบด้วย ศาลาการเปรียญ กว้าง 17 เมตร ยาว 34 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 กุฏิสงฆ์จำนวน 15 หลัง มณฑป 4 หลัง กุฏิชี 4 หลัง ศาลาหอฉัน 1 หลัง และบ้านรับรอง 1 หลัง ปูชนียวัตถุมี พระพุทธรูปปางนาคปรก 1 องค์ และรอยพระพ
ปัจจุบันวัดพระพุทธบาทยโสธร ตั้งอยู่บ้านหนองยาง หมู่ที่ 3 ตำบลหัวเมือง อำเภอมหาชนะชัย จังหวัดยโสธร สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุต ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 55 ไร่ อาคารเสนาสนะประกอบด้วย ศาลาการเปรียญ กว้าง 17 เมตร ยาว 34 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 กุฏิสงฆ์จำนวน 15 หลัง มณฑป 4 หลัง กุฏิชี 4 หลัง ศาลาหอฉัน 1 หลัง และบ้านรับรอง 1 หลัง ปูชนียวัตถุมี พระพุทธรูปปางนาคปรก 1 องค์ และรอยพระพุทธบาท 
 เจ้าคณะจังหวัดยโสธร (ธ) เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน|359x359px|alt=|left]]
ลักษณะทางสถาปัตยกรรม
* ศิลปกรรมพระพุทธบาท เป็นรอยพระพุทธบาทจำลองที่ทำขึ้นตามคตินิยมการนำรอยพระพุทธบาทในช่วงสมัยกรุงศรีอยุธยา บริเวณเดียวกันได้พบพระพุทธรูปหินทรายปางนาคปรกพร้อมศิลาจารึกอักษรไทยน้อย ซึ่งเป็นอักษรที่ใช้แพร่หลายในกลุ่มไท-ลาวอีสาน เมื่อร้อยปีก่อน เป็นปูชนียวัตถุสำคัญของวัดพระพุทธบาทคู่กับรอบพระพุทธบาทจำลอง เป็นศิลปะลาวรุ่นเก่า ตามข้อความจารึกกล่าวว่า พระมหาอุตตมปัญญาได้อาราธนารอยพระพุทธบาทมาแต่กรุงศรีอยุธยา พระพุทธรูปศิลาองค์นี้น่าจะนำมาในยุคสมัยเดียวกัน แล้วนำมาประดิษฐานไว้ตรงเนินทรายริมฝั่งขวาของแม่น้ำชี
สถานที่สำคัญภายในวัด
รอยพระพุทธบาทจำลอง
ประดิษฐานอยู่ภายในมณฑปที่ประดิษฐานรอยพระพุทธบาท บริเวณเดียวกันนี้ยังมีโบราณวัตถุอีกชิ้นหนึ่ง ได้แก่ พระพุทธรูปปางนาคปรก (ศิลาแลง) 1 องค์ ขนาดหน้าตักกว้าง 1 ศอก และหลักศิลาจารึกทำด้วยศิลาแลง 1 หลัก สูง 1 เมตร กว้าง 50 เซนติเมตร มีตัวหนังสือโบราณบันทึกไว้ว่า โบราณวัตถุทั้ง 3 อย่างนี้ พระมหาอุตตปัญญา และสัทธิวิหาริก ได้นำมาจากกรุงศรีอยุธยา เมื่อปี พ.ศ. 1378 นอกจากนั้นก็เขียนบอกคำนมัสการพระพุทธบาทไว้
เจดีย์มหาชนะชัย
ลักษณะขององค์เจดีย์ เป็นเจดีย์ทรงระฆังคว่ำทรง 8 เหลี่ยม สร้างขึ้นเพื่อถวายแด่พระบาทสมเด็จ พระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เนื่องในวโรกาสที่พระองค์ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี มีทั้งหมด 3 ชั้น ชั้นแรกมี การจัดแสดงเกี่ยวกับศิลปหัตถกรรมเครื่องมือเครื่องใช้ของชาวอีสานครั้งอดีต และเป็นห้องสมุดสำหรับค้นคว้าพระธรรมวินัย พระไตรปิฎก ชั้นที่ 2 จัดแสดงหุ่นขี้ผึ้งรูปเหมือนบูรพาจารย์ ส่วนชั้นสุดท้ายได้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ

อ้างอิง
* รายชื่อวัดในจังหวัดยโสธร

อ้างอิง
บาร์ลามและโยซาฟัต
บาร์ลามและโยซาฟัต ( ) เป็นตำนานมรณสักขีและนักบุญในศาสนาคริสต์ เรื่องราวมีที่มาจากพุทธประวัติของพระโคตมพุทธเจ้า โดยเนื้อหาเป็นเรื่องราวของกษัตริย์อินเดียนามพระเจ้าอาเบนเนอร์ ( ) หรืออาเวเนียร์ ( ) ที่ข่มเหงรังแกโบสถ์คริสต์ในอาณาจักรของตน ทว่าเมื่อพระองค์มีพระราชโอรสคือเจ้าชายโยซาฟัต ( ) โหรหลวงกราบทูลว่าพระราชโอรสพระองค์นี้จะเปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสต์ เมื่อทรงทราบความเช่นนั้นพระองค์จึงจองจำเจ้าชายโยซาฟัตแต่ในรั้วในวังมิให้ออกไปพบเห็นสิ่งใด แต่ครั้นโยซาฟัตได้พบกับนักบุญบาร์ลาม ( ) ซึ่งเป็นนักพรต เจ้าชายจึงค้นพบสัจธรรมแล้วเปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสต์ และหลังเจ้าชายตกระกำลำบากมานาน องค์กษัตริย์ทรงยอมรับความเชื่อแล้วสละราชสมบัติแก่เจ้าชายโยซาฟัตเพื่
กำลำบากมานาน องค์กษัตริย์ทรงยอมรับความเชื่อแล้วสละราชสมบัติแก่เจ้าชายโยซาฟัตเพื่อออกบำเพ็ญพรตในทะเลทราย ในท้ายที่สุดโยซาฟัตสละราชสมบัติแก่เหล่าอำมาตย์แล้วออกเดินทางไปกับนักบุญบาร์ลามซึ่งเป็นพระอาจารย์อย่างสันโดษ
เรื่องราวนี้ตกทอดมาจากพระคัมภีร์ศาสนาพุทธนิกายมหายานฉบับภาษาสันสกฤตช่วงศตวรรษที่ 2-4 สู่ฉบับลัทธิมาณีกี ก่อนตกทอดสู่กีตาบบีเลาฮัร วายูดาซัฟ ( ) ซึ่งเป็นเอกสารภาษาอาหรับในแบกแดดเมื่อศตวรรษที่ 8 สุดท้ายจึงถ่ายทอดสู่แวดวงผู้ที่นับถือศาสนาคริสต์และแพร่หลายสู่ยุโรป โดยชื่อ "โยซาฟัต" มาจากคำสันสกฤตว่า "โพธิสตฺตฺว"

มีการเฉลิมฉลองนักบุญบาร์ลามและโยซาฟัตในวันที่ 26 สิงหาคมของทุกปีตามปฏิทินอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ และมีการเฉลิมฉลองในวันที่ 27 พฤศจิกายนของทุกปีตามปฏิทินโรมัน

อ้างอิง
กูยาช
กูยาช ( , ) หรือ กูลาช ( ) เป็นสตู (หรือซุป) เนื้อสัตว์และผักที่ปรุงรสด้วยปาปริกาและเครื่องเทศอื่น ๆ ต้นกำเนิดมาจากฮังการีในสมัยกลาง กูยาชเป็นอาหารยอดนิยมซึ่งรับประทานกันเป็นหลักในยุโรปกลาง แต่ก็มีการรับประทานในส่วนอื่น ๆ ของยุโรปเช่นกัน มันเป็นหนึ่งในอาหารประจำชาติของฮังการีและเป็นสัญลักษณ์หนึ่งของประเทศ
ต้นกำเนิดของกูยาชย้อนไปได้ถึงสตูของคนเลี้ยงแกะชาวฮังการีในคริสต์ศตวรรษที่ 9 ในช่วงนั้น เนื้อสัตว์ที่ปรุงและแต่งกลิ่นรสแล้วจะถูกทำให้แห้งโดยใช้ความร้อนจากแสงอาทิตย์เข้าช่วย จากนั้นจะถูกบรรจุลงในถุงที่ทำจากกระเพาะอาหารของแกะ โดยต้องเติมน้ำเพียงอย่างเดียวเพื่อให้รับประทานได้ กูยาชในยุคเริ่มแรกไม่ใส่ปาปริกา เนื่องจากยังไม่มีการนำเครื่องเทศชนิดนี้เข้าสู่โลกเก่าจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 16

อ้างอิง
สลัดมักกะโรนี
สลัดมักกะโรนี เป็นสลัดพาสตาประเภทหนึ่ง เสิร์ฟเย็น ทำจากมักกะโรนีข้อศอกที่ปรุงสุกและเคล้ากับมายองเนส เช่นเดียวกับสลัดมันฝรั่งหรือโคลสลอว์ โดยปกติสลัดมักกะโรนีจะเสิร์ฟเป็นเครื่องเคียงบาร์บีคิว ไก่ทอด หรืออาหารแนวปิกนิกอื่น ๆ เช่นเดียวกับอาหารจานอื่น ๆ รูปแบบระดับชาติและระดับภูมิภาคของสลัดมักกะโรนีมีอยู่มากมาย แต่โดยทั่วไปจะเตรียมมักกะโรนีกับหัวหอมหั่นสี่เหลียมลูกเต๋าดิบ ผักชีฝรั่งหรือแตงกวาดองหวาน และขึ้นฉ่าย ปรุงรสด้วยเกลือและพริกไทย

อ้างอิง
เม็ท
เม็ท ( ) เป็นการตระเตรียมเนื้อหมูดิบสับละเอียดที่เป็นที่นิยมกันในเยอรมนี ในเบลเยียมและเนเธอร์แลนด์มีการตระเตรียมที่คล้ายกันแต่ทำจากเนื้อวัว

โดยปกติจะเสิร์ฟเม็ทพร้อมกับเกลือและพริกไทยดำ และบางครั้งก็มีกระเทียม ยี่หร่า หรือหัวหอมสับ และกินแบบดิบ ๆ โดยมักจะโปะบนขนมปังก้อน ที่บุฟเฟ่ต์บางแห่งจะเสิร์ฟเป็นเม็ททีเกิล ( – เม็ทรูปเฮดจ์ฮอก) นอกจากนี้ยังมีการจำหน่ายในรูปแบบเม็ทววสท์ ( ) ซึ่งเป็นไส้กรอกดิบ รสเผ็ด และมักจะผ่านการรมควัน กฎหมายเยอรมันกำหนดว่าเม็ทต้องมีส่วนประกอบที่เป็นไขมันไม่เกินร้อยละ 35
บูติฟาร์รา
บูติฟาร์ราจากโคลอมเบีย]]

บูติฟาร์รา ( ; ) หรือ บูตีฟาร์ ( ) เป็นไส้กรอกชนิดหนึ่งและหนึ่งในอาหารที่สำคัญที่สุดของตำรับอาหารกาตาลา

บูติฟาร์รามีพื้นฐานจากสูตรโบราณ ไม่จากโบตูลูก็จากลูกานิกาซึ่งเป็นไส้กรอกโรมันที่ทำมาจากเนื้อหมูดิบและเครื่องเทศ โดยมีรูปแบบที่แตกต่างออกไปในปัจจุบันในอิตาลีและในไส้กรอกลิงกวีซา (linguiça) ของโปรตุเกสและบราซิล

ในโคลอมเบีย บูติฟาร์ราโซเลเดญญา (butifarra soledeña) เป็นบูติฟาร์ราชนิดที่ได้รับความนิยมในเทศบาลโซเลดัด จังหวัดอัตลันติโก
ส่าหรี
ส่าหรี ( ; ; ) เป็นเครื่องแต่งกายของสตรีชาวเอเชียใต้ เช่น อินเดีย, เนปาล, ศรีลังกา, บังกลาเทศ มีลักษณะเป็นผ้าคลุมตัว มีความยาว 5–9 หลา และกว้าง 2–4 ฟุต การแต่งกายจะพาดรอบเอว และคลุมไหล่อีกด้านเพื่อไม่ให้ร่างกายชื้นจนเกินไป ส่าหรีนั้นมีหลายประเภท แต่ประเภทที่นิยมใส่มักจะเป็นแบบนีวิ ( ส่าหรีนั้นมักจะแต่งคู่กับเสื้อครึ่งตัวที่เรียกว่า "โจลี" ( ) ส่าหรีนั้นเป็นเครื่องแต่งกายชนิดหนึ่งที่เป็นสัญลักษณ์ของวัฒนธรรมแห่งภูมิภาคเอเชียใต้
ส่าหรีเป็นแฟชั่นที่ได้รับความนิยมไปทั่วโลก เนื่องจากมักนิยมสวมใส่ในเหตุการณ์หรืองานสำคัญต่าง ๆ โดยเฉพาะนักแสดงบอลลีวูดชาวอินเดีย เป็นต้นว่า ไอศวรรยา ราย ได้สวมส่าหรีในงานแสดงวัฒนธรรมอินเดียใน พ.ศ. 2553 หรือทีปิกา ปาทุโกณ มักจะสวมใส่ในงานแสดงวัฒนธรรมอินเดีย หรือในเทศกาลภาพยนตร์กาน และมีนักแสดงชาวอินเดียจำนวนมากที่สวมใส่ส่าหรีที่ออกแบบโดยชาวอินเดียเอง

ภาพการแต่งกายชุดส่าหรี
ไฟล์:Aishwarya bachchan.jpg
ไฟล์:Shraddha Kapoor attented sabyasachi's show at Lakme Fashion Week 2001 Day 3.jpg
ไฟล์:Sonam Kapoor graces L'Oreal Paris Femina Women Awards 2014.jpg
ไฟล์:Sinhalese Girl Wearing A Traditional Kandyan Saree (Osaria)-1.jpg
ไฟล์:Bride of Bangladesh (06).jpg

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ภูเก็ตไทยหัว
พิพิธภัณฑ์ภูเก็ตไทยหัว เป็นโรงเรียนจีนฮกเกี้ยนซึ่งปัจจุบันได้ปรับปรุงเป็นพิพิธภัณฑ์เชิงวัฒนธรรมของชาวภูเก็ต สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2447 ตั้งอยู่ที่ถนนกระบี่ ตำบลตลาดเหนือ อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต พื้นที่ของพิพิธภัณฑ์ภูเก็ตไทยหัวเดิมประกอบด้วยศาลเจ้าและโรงเรียนสอนภาษาจีนชั้นสูงชื่อ "ฮั่วบุ่น" ซึ่งจัดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2454 ต่อมาในปี พ.ศ. 2489 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนภูเกตจุงหัว และในปี พ.ศ. 2491 ได้เปลี่ยนมาเป็น โรงเรียน ภูเก็ตไทยหัว จนกระทั่งปี พ.ศ. 2538 โรงเรียนภูเก็ตไทยหัวได้ย้ายไปอยู่ที่ตั้งใหม่ ต่อมาในปี พ.ศ. 2545 อาคารเรียนหลังนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน หลังจากนั้น มูลนิธิกุศลสงเคราะห์ จังหวัดภูเก็ต และผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้
โบราณสถาน หลังจากนั้น มูลนิธิกุศลสงเคราะห์ จังหวัดภูเก็ต และผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องได้ปรึกษาหารือและตกลง ที่จะปรับปรุงอาคารและพื้นที่โดยรอบเพื่อจัดตั้งเป็นพิพิธภัณฑ์ภูเก็ตไทยหัว และมีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2551
พิพิธภัณฑ์ภูเก็ตไทยหัว ได้รับการออกแบบอาคารให้มีรูปแบบสถาปัตยกรรมจีน-โปรตุเกส หรือ ซีโน-โปรตุกีส ซึ่งเป็นรูปแบบทั่วไปในย่านเมืองเก่าภูเก็ต มีผังอาคารเป็นแบบสี่เหลี่ยมผืนผ้าแบบสมมาตรล้อมลาน กลางอาคารที่ตรงกับช่องเปิดโล่งในหลังคา หลังคาเป็นหลังคาปั้นหยาผสมหลังคาจั่ว มุงกระเบื้องกาบกล้วยดินเผา
ภายในพิพิธภัณฑ์ภูเก็ตไทยหัวมีการจัดแสดงภาพถ่ายเก่า ๆ ของโรงเรียน ส่วนภายในอาคารจัดแสดงสิ่งของ หนังสือ ภาพถ่ายและเรื่องราวต่าง ๆ ของโรงเรียนภูเก็ตไทยหัว มีห้องนิทรรศการภาพ แสดงความเป็นมาของชาวจีนที่ย้ายถิ่นฐานมาอยู่ที่ ภูเก็ต บุคคลสำคัญของภูเก็ต ชุดแต่งกายประจำถิ่น อาหารพื้นเมือง เทศกาลงานประเพณี อาคารแบบชิโนโปรตุกีส และภาพถ่ายเก่าแก่ที่แสดงความเป็นมา ด้านเศรษฐกิจของภูเก็ตตั้งแต่ยุคเหมือง แร่ การทำสวนยางพารา และการท่องเที่ยว

อ้างอิง

ข้อมูลเพิ่มเติม