SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดนวมินทรราชูทิศ
วัดนวมินทรราชูทิศ ตั้งอยู่ที่เมืองเรย์แฮม รัฐแมสซาชูเซตส์ ในวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2545 วัดนวมินทรราชูทิศ ได้ถือกำเนิดอย่างเป็นทางการ ณ อพาร์ตเมนท์ เลขที่ 1765 Commonwealth Ave รัฐแมสซาชูเซตส์ ต่อมาในวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2546 ได้ย้ายไปอยู่ที่บ้านเลขที่ 11 Wilmot St Watertown รัฐแมสซาชูเซตส์ และย้ายมายังที่ตั้งปัจจุบัน 382 South Street East เมืองเรย์แฮม รัฐแมสซาชูเซตส์ 02767 เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 และได้มีพิธีเปิดโครงการก่อสร้างอุโบสถหรือ Ground Breaking เมื่อเวลา 10.09 น.ของวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2547 โดยระบุว่าพระอุโบสถทรงไทยประยุกต์ ที่มีพื้นที่ 110,000 ตารางฟุต ใช้งบก่อสร้าง 50 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งจะทำให้วัดแห่งนี้กลายเป็นวัดไทย
0 ตารางฟุต ใช้งบก่อสร้าง 50 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งจะทำให้วัดแห่งนี้กลายเป็นวัดไทยนอกประเทศที่ใหญ่ที่สุด
การออกแบบ
บีน แวง สถาปนิกผู้ออกแบบสร้างอุโบสถของวัดนวมินทรราชูทิศ กล่าวว่า อุโบสถดังกล่าว ออกแบบตามแนวคิดของพระพรหมวชิรญาณ (ปสฤทธิ์ เขมงฺกโร) ประธรรมกรรมการอำนวยการวัดนวมินทรราชูทิศ ที่บอกว่าต้องการให้เป็นการผสมผสานระหว่างสถาปัตยกรรมตะวันออกและตะวันตก คือสถาปัตยกรรมแบบนิวอิงแลนด์และไทยเข้าด้วยกัน เพื่อให้ขัดกับสภาพแวดล้อมของเมือง ขณะเดียวกันก็สามารถรักษาเอกลักษณ์ความเป็นไทยเอาไว้
โดยส่วนกลางของอุโบสถ จะเป็นอาคารสามชั้น (ไม่รวมเจดีย์)
* ชั้นแรก - เป็นพิพิธภัณฑ์เทิดพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร (คล้าย ๆ กับห้องสมุดประธานาธิบดี) และมีคาเฟ่ 
* ชั้นสอง - เป็นบริเวณสำหรับปฏิบัติกรรมฐาน 
* ชั้นสาม - เป็นสถานที่ประดิษฐานพระพุทธรูปขนาด 15 ตัน ที่อัญเชิญมาจากประเทศไทย มีขนาดสูงประมาณ 20-25 ฟุต นอกจากนั้น อาคารพระอุโบสถหลังนี้ จะประกอบไปด้วยระเบียง (terrace) กว้างขวาง, บริเวณที่พักสงฆ์, ห้องประชุมอเนกประสงค์ ที่รองรับประชาชนได้ถึง 700 คน รวมทั้งจะมีห้องเรียน และห้องประชุมอีกหลายห้อง
วัตถุประสงค์
พระพรหมวชิรญาณ (ปสฤทธิ์ เขมงฺกโร) เจ้าอาวาสวัดยานนาวา กรรมการมหาเถรสมาคม (มส.) กล่าวว่า การจัดสร้างวัดนวมินทรราชูทิศ ก็เพื่อเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในโอกาสฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี และเป็นอนุสรณ์ที่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร มีพระราชสมภพที่เมืองบอสตัน โดยได้มีการสร้างอุโบสถและตัววัดตั้งแต่ปี พ.ศ. 2554 บนเนื้อที่ 233 ไร่ ด้วยงบประมาณกว่า 2,000 ล้านบาท และได้รับเงินสนับสนุนจากรัฐบาลไทยกว่า 500 ล้านบาท ทำให้วัดนวมินทรราชูทิศ เป็นวัดไทยในต่างประเทศที่ใหญ่ที่สุดในโลก
นอกจากนี้ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้พระราชทานพระบรมรูปของพระองค์ มาประดิษฐานที่โถงทางเข้า และภายในวัดยังมีการจัดนิทรรศการแสดงพระราชประวัติ พระราชกรณียกิจ ขณะที่พระองค์ทรงมีพระราชสมภพในเมืองบอสตัน อีกทั้งยังมีการจัดตั้งสถาบันการศึกษาทางพระพุทธศาสนา และศูนย์วิปัสนาขนาดใหญ่ด้วย

อ้างอิง
แกงจีนจ๊วน
แกงจีนจ๊วน เป็นแกงโบราณที่นิยมทำในวัง ได้รับอิทธิพลจากแกงแบบชวา คาดว่าแพร่หลายเข้ามาเมื่อครั้งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสชวา เป็นแกงกะทิรสอ่อน ใส่ส้มซ่า ถั่วลิสงและพริกหยวก พริกแกงมีพริกไทย ดอกจันทน์ ลูกจันทน์ ลูกผักชี ยี่หร่า ลูกกระวาน กานพลู อบเชย พริกแห้ง เกลือ ข่าแก่ ตะไคร้ รากผักชี กระเทียม กะปิ

อ้างอิง
* ญดา ศรีเงินยวง และชนิรัตน์ สำเร็จ. แกงไทย. กรุงเทพฯ : แสงแดด, 2556, หน้า 273–274.

แหล่งข้อมูลอื่น
* แกงเผ็ดไก่จี่จ๋วน, แกงจีนจ๊วน, แกงจ๋วน
เจิงเอก
เจิงเอก ( เชิงเอก; ) เป็นชื่อสถานที่ที่มีการสังหารเหยื่อของเขมรแดงในช่วง พ.ศ. 2518 – 2522 เป็นจำนวนมาก ห่างจากกรุงพนมเปญไปทางใต้ราว 17 กิโลเมตร จัดเป็นทุ่งสังหารที่เป็นที่รู้จักกันมากที่สุด พบโครงกระดูกประมาณ 8,895 ในบริเวณเจิงเอกนี้ หลังจากที่เขมรแดงลงจากอำนาจ ผู้ที่เสียชีวิตจำนวนมากเป็นนักโทษการเมืองที่ถูกขังไว้ที่คุกต็วลแซลง

ในปัจจุบัน เจิงเอกเป็นสถานที่แห่งความทรงจำ ได้สร้างเจดีย์ และบรรจุกะโหลกไว้กว่า 5,000 กะโหลก และรัฐบาลได้ส่งเสริมให้นักท่องเที่ยวไปยังเจิงเอก นอกจากเจดีย์ แล้ว ยังแสดงจุดที่ขุดกระดูกขึ้นมา และยังมีกระดูกบางส่วนเหลืออยู่ ในภาพยนตร์เรื่องทุ่งสังหาร ได้แสดงเหตุการณ์คล้ายกับที่เกิดขึ้นในเจิงเอกไว้ด้วย
อ้างอิง
แกงบุ่มไบ่
แกงบุ่มไบ่ เป็นแกงโบราณของไทยที่มีลักษณะคล้ายแกงอินเดียมาก นิยมแกงกับไก่หรือเนื้อวัว ใส่เครื่องเทศหลายชนิด เคี่ยวกะทิจนแตกมัน มีรสเปรี้ยวจากมะขามเปียก บันทึกเกี่ยวกับแกงชนิดนี้ที่เก่าที่สุดอยู่ในสมัยรัชกาลที่ 5 นิยมใส่ผักคือหอมใหญ่และแตงร้าน พริกแกงประกอบด้วย พริกไทย ลูกผักชี ยี่หร่า ดอกจันทน์ (หรือรกหุ้มเมล็ดของผลจันทน์เทศ) ลูกจันทน์ (หรือเมล็ดจันทน์เทศ) พริกแห้ง เกลือ ข่าแก่ ขมิ้น กระเทียม หอมแดง และกะปิ

อ้างอิง
* ญดา ศรีเงินยวง และชนิรัตน์ สำเร็จ. แกงไทย. กรุงเทพฯ : แสงแดด, 2556, 291–292.
บ้านสาทร
บ้านสาทร หรือ บ้านหลวงสาทรราชายุตก์ ปัจจุบันเรียกว่า เดอะเฮ้าส์ออนสาทร เป็นอาคารอนุรักษ์แห่งหนึ่งของไทย ตั้งอยู่บนถนนสาทรเหนือ แขวงสีลม เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร หลวงสาทรราชายุตก์ (ยม พิศลยบุตร) หรือเจ้าสัวยม เศรษฐีผู้รับเหมาขุดคลองในพระนครรวมถึงคลองสาทร สร้างบ้านนี้ขึ้นในราว พ.ศ. 2432
บ้านเปลี่ยนมือหลายครั้ง ทั้งเป็นที่อยู่เดิมของหลวงสาทรราชายุตก์ ต่อมาใช้เป็นที่ทำการสถานเอกอัครราชทูตสหภาพโซเวียตประจำประเทศไทย (สหพันธรัฐรัสเซีย ในปัจจุบัน) ก่อนจะขายให้แก่โรงแรม ดับเบิ้ลยู กรุงเทพฯ (W Hotel) ในปัจจุบัน อาคารได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดี ท่ามกลางอาคารสูงในย่านสาทรโดยเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น เดอะเฮ้าส์ออนสาทร (The House on Sathon) ในปี พ.ศ. 2559 บ้านสาทรได้ปรากฏเป็นฉากสำคัญในภาพยนตร์ พรจากฟ้า

ประวัติ
 ในปี พ.ศ. 2552]]
อาคารบ้านสาทรสร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 2432-2433 โดยหลวงสาทรราชายุตก์ หรือ "เจ้าสัวยม" ผู้รับเหมาขุดคลองในพระนคร ก่อนจะได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นหลวงสาทรราชายุตก์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ต่อมาตกเป็นของหลวงจิตร์จำนงค์วานิช (ประมาณ พ.ศ. 2439-2459) ซึ่งมีศักดิ์เป็นบุตรเขย ช่วง พ.ศ. 2453 กิจการโรงสีของหลวงจิตร์จำนงค์วานิชก็ต้องถึงแก่ล้มละลาย จึงได้นำบ้านมาจำนองกับพระคลังข้างที่ (ชื่อเดิมของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์) ภายหลังบ้านและที่ดินดังกล่าวได้ตกเป็นของกรมพระคลังข้างที่ใน พ.ศ. 2459
ใน พ.ศ. 2467 ตัวอาคารแปลงสภาพเป็นโรงแรม "โฮเต็ล รอแยล" ต่อมาราว พ.ศ. 2477 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "โรงแรมไทยแลนด์" ในช่วง พ.ศ. 2491-2542 สถานเอกอัครราชทูตสหภาพแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียต (ปัจจุบันใช้ชื่อว่าสถานเอกอัครราชทูตรัสเซีย) ได้เช่าที่ดินและสิ่งปลูกสร้างของโรงแรมไทยแลนด์ จากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ เพื่อใช้เป็นสถานเอกอัครราชทูตในประเทศไทย และในปี พ.ศ. 2543 กรมศิลปากร โดยฝ่ายทะเบียนโบราณสถานฯ ได้เข้าทำการสำรวจอาคารและพื้นที่ โดยจัดให้เป็นอาคารอนุรักษ์สถาปัตยกรรมของกรมศิลปากร
ปัจจุบันอาคารดังกล่าวได้กลับมาใช้งานเป็นโรงแรมอีกครั้ง โดย บริษัท นอร์ท สาธร เรียลตี้ จำกัด ทุนจดทะเบียน 638,600,000 บาท ได้เช่าที่ดินจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ เพื่อปรับปรุงบ้านสาทรเป็น "เดอะ เฮ้าส์ ออน สาทร" ร้านอาหารและบาร์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโรงแรม ดับเบิ้ลยู กรุงเทพฯ ซึ่งปัจจุบัน บ้านสาทรตั้งอยู่ระหว่างตัวโรงแรมและสาทรสแควร์
การออกแบบ
อาคารใหญ่ตั้งโดดเด่นเป็นสง่าอยู่กลางลานบ้าน มีด้วยกัน 3 ชั้น ตกแต่งสไตล์นีโอคลาสสิก โถงหน้าทางเข้าเป็นห้องเพดานสูงรูปทรง 6 เหลี่ยม ประตูและหน้าต่างชั้นล่างเป็นซุ้มโค้งบานยาวประดับกระจกด้านบน ตกแต่งด้วยขอบไม้เนื้อแข็งแกะสลัก พร้อมตราสัญลักษณ์คล้าย ตัว จ. คาดว่าเป็นชื่อย่อของ "หลวงจิตร์จำนงค์วานิช (ถมยา รงควนิช)" ลูกเขยเจ้าสัวยม
ในอาคารยังมีเสาหินสลักเชิงลายใบไม้ฝรั่ง มีมุมโค้งริมเสาตามแบบวิหารกรีก พร้อมด้วยหัวเสาทรงเหลี่ยมเชื่อมต่อกับคิ้วและบัวเพดาน ประดับแผ่นฝ้าโลหะดีบุกสลักลายคล้ายศิลปะในยุควิกตอเรีย ด้านข้างเยื้องไปทางหน้าตึก มีบันไดไม้สลักเสลาลายสวยงามทอดตัวขึ้นสู่ชั้นบน หัวเสาทำลายพานพุ่มชูช่อกลีบดอกไม้ ส่วนราวบันไดใช้ลูกกรงไม้ลายเถา ดูกลมกลืนรับกับผนังบุฉากไม้ระหว่างบานหน้าต่าง

ดูเพิ่ม
* โรงแรม ดับเบิ้ลยู กรุงเทพฯ
* สาทรสแควร์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
บะช่อ
บะช่อ หรือบ๊ะฉ่อ ( ; เพ็งอิม: bhah 4 co 3 ) เป็นอาหารประเภทเนื้อหมูอย่างหนึ่ง เป็นหมูสับผสมเครื่องต่าง ๆ ที่ได้รับอิทธิพลจากอาหารจีนแต้จิ๋ว บ๊ะฉ่อมาจากภาษาจีนแต้จิ๋วหมายถึงหมูที่สับจนละเอียด เป็นการนำเนื้อหมูมาหั่นให้เป็นชิ้นเล็ก แล้วสับให้ละเอียดด้วยปังตอ ปรุงรสขณะสับด้วยซีอิ๊ว น้ำปลา น้ำตาล แป้งข้าวโพด หรือรากผักชี กระเทียมโขลก สูตรดั้งเดิมของชาวแต้จิ๋วจะใส่เพียงซีอิ๊วและพริกไทยป่น บะช่อที่สับเสร็จแล้วใช้ปรุงอาหารได้หลายอย่าง เช่น แกงจืด นำไปยัดไส้มะระหรือหมึก บางครั้งนิยมสับส่วนผสมอื่นปนไปด้วยเช่น วุ้นเส้น กุ้ง ใบตำลึง ใบสะระแหน่
บะช่อมีบทบาทในอาหารจีนหลายชนิดและหลายภูมิภาค ชาวจีนแต้จิ๋วนำบะช่อไปนึ่ง ทอด และต้ม โดยนิยมนึ่งกับไข่ตุ๋นหรือผักกาดดอง ชาวจีนกวางตุ้งนิยมนำบะช่อมาผัด นึ่ง และตุ๋น นำมาปรุงคู่กับปลาเค็ม ผักกาดดองเค็ม ไข่เค็ม ไข่เยี่ยวม้า นำมานึ่งเช่นคลุกกับข้าวเหนียวดิบแล้วนึ่ง ตุ๋นรวมกับน้ำแกงที่ใส่ของเค็มหรือของแห้ง เช่น เป็ดเค็ม หอยเชลล์แห้ง ผักกาดขาวตากแห้ง ชาวจีนฮกเกี้ยนนิยมนำบะช่อมาเป็นส่วนหนึ่งของน้ำแกง เช่งแกงจืดลำไยยัดไส้หมูสับ แกงจืดหมูสับผสมหัวไชเท้า ชาวจีนแคะใช้บะช่อปรุงอาหารมาก โดยนิยมนำสิ่งอื่นสับลงในบะช่อด้วย เช่น หมึกแห้ง ข้าวหมากแดง เนื้อปลา เนื้อกุ้ง อาหารไทยที่มีบะช่อเป็นองค์ประกอบได้แก่ ม้าอ้วน ที่นำหมูบะช่อ มันหมูแข็ง และเนื้อปูมารวมกัน ปรุ
ะช่อเป็นองค์ประกอบได้แก่ ม้าอ้วน ที่นำหมูบะช่อ มันหมูแข็ง และเนื้อปูมารวมกัน ปรุงรสด้วยรากผักชี กระเทียม พริกไทย น้ำปลา ใส่ถ้วยตะไล นึ่งจนสุก ใช้เป็นอาหารว่าง
อ่อม
อ่อม เป็นอาหารอีสานประเภทหนึ่งใช้น้ำน้อย เครื่องปรุงที่เป็นเอกลักษณ์คือผักชีลาว แมงลักและต้นหอม เนื้อสัตว์ที่ใช้ได้แก่ ไก่บ้าน ปลาดุก เนื้อวัว กบ หอยขม ซึ่งจะใส่ในปริมาณที่ไม่มากนัก การปรุงจะผัดเครื่องแกงกับเนื้อสัตว์ให้สุกก่อน แล้วเติมน้ำ พอเดือดจึงใส่ผัก มีแต่อ่อมเขียดกับอ่อมปลาที่จะไม่ผัดก่อนเพราะจะทำให้เนื้อเละ อ่อมที่ใช้เนื้อสัตว์ต่างชนิดกัน จะมีเครื่องแกงและผักต่างกันด้วย เช่น
* อ่อมเนื้อวัว ไม่ใส่ปลาร้า เครื่องแกงมีตะไคร้ ข่า หอมแดง พริกสด พริกป่น นำไปต้มรวมกับเนื้อวัว ผักใส่ต้นหอม ผักชีลาว ใบแมงลัก
* อ่อมไก่ เครื่องแกงใช้ตะไคร้ พริก ผักชี หอมแดงโขลกรวมกัน ใส่น้ำปลาร้า ผักใส่เหมือนอ่อมวัว
* อ่อมหอยขม ใส่ข้าวเบือ ใบชะพลู อย่างอื่นใส่เหม
ใส่น้ำปลาร้า ผักใส่เหมือนอ่อมวัว
* อ่อมหอยขม ใส่ข้าวเบือ ใบชะพลู อย่างอื่นใส่เหมือนอ่อมไก่
* อ่อมปลาดุก ในเครื่องแกงจะเพิ่มใบมะกรูดและขมิ้น บางแห่งเพิ่มแต่ใบมะกรูด ผักที่นิยมใช้คือมะเขือเปราะกับใบชะพลู ไม่ใส่ข้าวเบือ
* อ่อมเขียด นิยมใส่ผักติ้วให้รสออกเปรี้ยว
อ้างอิง
* กานต์ เหมวิหค และสุปรียา ห้องแซง. อาหารอีสาน. กรุงเทพฯ : แสงแดด, 2556.
กฎของโพ
กฎของโพ (Poe's law) ตั้งชื่อตามนาธาน โพ ผู้คิดค้นทฤษฎีดังกล่าว เป็นคำพังเพยบนอินเทอร์เน็ตที่สะท้อนแนวคิดที่ว่า หากปราศจากข้อบ่งชี้ที่ชัดเจนในเจตนารมณ์ของผู้เขียนแล้ว เป็นเรื่องยากหรือเป็นไปไม่ได้เลยที่จะแยกความแตกต่างระหว่างการแสดงความคิดเห็นแบบสุดโต่งอย่างจริงใจ กับการล้อเลียนความคิดเห็นแบบสุดโต่ง

กฎและความหมาย
ในความหมายกว้างๆ กฎของโพ คือ:

ใจความของกฎของโพคือ เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยที่จะแยกแยะระหว่างการล้อเลียนสิ่งที่สุดโต่งอยู่แล้วกับความคิดสุดโต่งอย่างจริงใจ ผลที่ตามมาของกฎของโพคือ ปรากฎการณ์ผันกลับเป็นต้นว่า ความคิดสุดโต่งอย่างจริงใจถูกเข้าใจผิดว่าเป็นการล้อเลียนของความเชื่อดังกล่าว
ที่มา
สิ่งที่เรียกว่ากฎของโพถูกตั้งขึ้นในปีพ.ศ. 2548 โดย นาธาน โพ บนเว็บไซต์ christianforums.com ระหว่างการถกเถียงเรื่องทฤษฎีสรรสร้างโดยพระเจ้า (Creationism) ประโยคดังกล่าวมีดังนี้:

ทั้งนี้ มีผู้ที่เคยได้แสดงทัศนคติคล้ายโพมาก่อนหน้านี้แล้ว เช่น ในปีพ.ศ. 2526 โดย เจอร์รี่ ชวอตซ์ได้เขียนในกระทู้หนึ่งบน Usenet ว่า:

อีกเหตุการณ์หนึ่งบน Usernet ในปีพ.ศ. 2554 โดย อลัน มอร์แกน ได้อ้างอิงโครงร่างของกฎสามประการของอาร์เธอร์ ซี. คลาร์ก ว่า:

อ้างอิง
จังหวัดห่านาม
ห่านาม ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศเวียดนามในอดีต ตั้งอยู่ในภูมิภาคดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดงทางภาคเหนือของประเทศ อยู่ทางใต้ของกรุงฮานอย

เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2025 จังหวัดบักเลียวได้ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดนิญบิ่ญ

ประวัติศาสตร์

เขตการปกครอง
จังหวัดห่านามแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 นครและ 5 อำเภอ ได้แก่

{| class="wikitable sortable"
|-
! width="150" | ชื่อภาษาไทย !! width="150" | ชื่อภาษาเวียดนาม !! width="60" | ประชากร (ค.ศ. 2019)
|-
| นครฝูลี้ || || 158,212
|-
| อำเภอกีมบ๋าง || || 125,634
|-
| อำเภอซวีเตียน || || 137,150
|-
| อำเภอทัญเลียม || || 118,569
|-
| อำเภอบิ่ญหลุก || || 133,046
|-
| อำเภอลี้เญิน || || 180,189
|}
วัฒนธรรม

บุคคลที่มีชื่อเสียง
* เหงียน ถิ ซวาน รองประธานาธิบดีคนที่ 15 ของเวียดนาม
 ]]

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*The interesting things about the Ngọc Lũ Bronze Drum (vi)
*Khoảng 2.900 tỉ đồng hỗ trợ xây dựng các cơ sở giáo dục tại Khu Đại Học Nam Cao (vi)
จังหวัดศรีโสภณ
จังหวัดศรีโสภณ เป็นจังหวัดของประเทศไทยในอดีต พื้นที่ของจังหวัดนี้เดิมอยู่ในมณฑลบูรพาในสมัยรัชกาลที่ 5 และตกอยู่ภายใต้ความปกครองของฝรั่งเศสเมื่อปี พ.ศ. 2450

ปัจจุบันพื้นที่ของจังหวัดศรีโสภณ อยู่ในอาณาเขตของจังหวัดบันทายมีชัย ประเทศกัมพูชา

อ้างอิง
โยเกิร์ตบัลแกเรีย
โยเกิร์ตบัลแกเรีย ( , kiselo mlyako; ) เป็นผลิตภัณฑ์นมเปรี้ยวชนิดหนึ่ง เดิมเป็นโยเกิร์ตประกอบด้วยนมล้วน แต่โยเกิร์ตบัลแกเรียได้ผ่านกรรมวิธีการทำนมเปรี้ยวด้วยแบคทีเรียที่ยังมีชีวิต ชื่อว่า Lactobacillus bulgaricus และ Streptococcus thermophiles กระบวนการหมักนมเปรี้ยวจะเสร็จสิ้นเมื่อโยเกิร์ตถูกทำให้เย็นลง และให้คงอุณหภูมิคงที่ไว้จะทำให้โยเกิร์ตเก็บไว้ได้นาน และจะเริ่มมีรสชาติที่เปรี้ยวยิ่งขึ้น

จุดเด่น
โยเกิร์ตบัลแกเรียคล้ายกับโยเกิร์ตทั่ว ๆ ไปที่ผลิตในคาบสมุทรบอลข่าน แต่สิ่งที่แตกต่างจากโยเกิร์ตทั่วไป นั่นคือ รสชาติ
แหล่งกำเนิด
แหล่งกำเนิดของโยเกิร์ตบัลแกเรีย ยากที่จะพิสูจน์อย่างชัดเจน ซึ่งแท้จริงแล้ว ประเพณีของบัลแกเรียนิยมทำโยเกิร์ต ชาวบัลแกเรียดั้งเดิมนิยมบริโภคโยเกิร์ตปริมาณมากต่อหนึ่งคน และมีการบันทึกในประวัติศาสตร์ว่า มีการผลิตโยเกิร์ตคุณภาพดี รวมถึงการใช้ความหลากหลายที่เป็นเอกลักษณ์ของจุลินทรีย์ที่ใช้ในกระบวนการผลิต ที่เรียกว่า Lactobacillus bulgaricus บางกระแสกล่าวกันว่า โยเกิร์ตมีต้นกำเนิดมาจากบัลแกเรีย แม้ยังไม่มีข้อพิสูจน์ แต่บางส่วนของภูมิภาคบังแกเรียก็เป็นแหล่งเพาะปลูกและบริโภคโยเกิร์ต มายาวนานตั้งแต่ก่อนปีคริสต์ศักราช 3000 นักประวัติศาสตร์บางท่านก็มองว่า บริเวณคามสมุทรบอลข่านก็เปรียบเสมือนถิ่นกำเนิดของโยเกิร์ตเช่นกัน

อ้างอิง
ดูเพิ่ม
* The official Bulgarian travel portal
* Bulgarian Yogurt Facts. The Unique Bulgarian Yogurt
* Bulgaria Yogurt Dominates 60% of Japanese Market
* 870 Bulgarian yogurt shops to open in China
ปูโต
ปูโต (puto) หรือ ขนมปูโต เป็นขนมที่ทำจากแป้งข้าวเจ้าซึ่งนำไปนึ่ง เป็นขนมฟิลิปปินส์ รสชาติคล้ายขนมถ้วยฟูของไทย สามารถบริโภคแบบเปล่าๆ หรือกับเนยและมะพร้าวขูด หรืออาจนำไปรับประทานกับอาหารคาวอื่นๆ เช่น ดีนูกูอาน (dinuguan) ก็ได้เช่นกัน

อ้างอิง
โปย
โปย (poi) เป็นคำศัพท์จากภาษาฮาวาย ใช้เรียกอาหารจานหลักสำคัญต่อชาวพอลินีเซียซึ่งทำจากหัวเผือก (ในภาษาฮาวายเรียกว่า กาโล) โปยเป็นส่วนประกอบสำคัญของอาหารฮาวาย

โปยทำจากหัวเผือกนึ่งหรืออบแล้วนำไปบด ระหว่างบดผู้ทำโปยจะใส่น้ำเติมไปทีละนิด จนกว่าจะพอใจกับความเหนียว ซึ่งแล้วแต่ความชอบของผู้บริโภค บางคนชอบแบบเหลวๆ ส่วนบางคนชอบแบบเหนียวข้น ผู้บริโภคมักจะใช้นิ้วมือตักโปยขึ้นรับประทาน โดยมีวิธีการตักที่ต่างกัน เช่น ตักหนึ่งนิ้ว ตักสองนิ้ว หรือ ตักสามนิ้ว อันมักขึ้นอยู่กับความเหนียวของโปย ถ้าเหนียวน้อยก็ต้องใช้หลายนิ้ว ถ้าเหนียวมากก็ใช้น้อยนิ้ว

โปยที่ทำจากเผือก ไม่ควรสบสนกับ
*โปยซามัว ซึ่งเป็นของหวานอันเข้มข้น ทำจากกล้วยสุกกับหัวกะทิ
*โปเอตาฮีตี (po'e) ซึ่งเป็นของหวานที่ทำจากกล้วย มะละกอ หรือ มะม่วง ผสมด้วยมันสำปะหลัง และหัวกะทิ

== อ้างอิง ==
ยกน้ำหนักชิงแชมป์โลก 1911
การแข่งขันยกน้ำหนักชิงแชมป์โลก พ.ศ. 2454 จัดขึ้นทั้งหมด 4 สนาม โดยสามสนามแรกจัดขึ้นที่ จักรวรรดิเยอรมัน และ สนามที่ 4 จัดขึ้นที่ จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี.

สนามที่ 1
การแข่งขันสนามที่ 1 (การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลกครั้งที่ 15) จัดขึ้นที่ ชตุทท์การ์ท, ราชอาณาจักรเวือร์ทเทิมแบร์ค ในวันที่ 29 - 30 เมษายน พ.ศ. 2454. มีนักกีฬาชายเข้าร่วมแข่งขัน 36 คน จาก 3 ชาติ.
{| 
|-
|Featherweight 60 kg
| 
| 
| 
|-
|Lightweight 70 kg
| 
| 
| 
|-
|Middleweight 80 kg
| 
| 
| 
|-
|Heavyweight +80 kg
| 
| 
| 
|}
สนามที่ 2
การแข่งขันสนามที่ 2 (การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลกครั้งที่ 16) จัดขึ้นที่ เบอร์ลิน, ราชอาณาจักรปรัสเซีย ในวันที่ 13 - 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2454. มีนักกีฬาชายเข้าร่วมแข่งขัน 27 คน จาก 2 ชาติ.
{| 
|-
|Featherweight 60 kg
| 
| 
| 
|-
|Lightweight 70 kg
| 
| 
| 
|-
|Middleweight 80 kg
| 
| 
| 
|-
|Heavyweight +80 kg
| 
| 
| 
|}
สนามที่ 3
การแข่งขันสนามที่ 3 (การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลกครั้งที่ 17) จัดขึ้นที่ เดรสเดน, ราชอาณาจักรแซกโซนี ในวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ.2454. มีนักกีฬาชายเข้าร่วมแข่งขัน 21 คน จาก 3 ชาติ.
{| 
|-
|Featherweight 60 kg
| 
| 
| 
|-
|Lightweight 70 kg
| 
| 
| 
|-
|Middleweight 80 kg
| 
| 
| 
|-
|Heavyweight +80 kg
| 
| 
| 
|}
สนามที่ 4
การแข่งขันสนามที่ 4 (การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลกครั้งที่ 18) จัดขึ้นที่ เวียนนา, จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี ตั้งแต่วันที่ 29 มิถุนายน ถึง 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2454. มีนักกีฬาชายเข้าร่วมแข่งขัน 32 คน จาก 3 ชาติ.
{| 
|-
|Featherweight 60 kg
| 
| 
| 
|-
|Lightweight 70 kg
| 
| 
| 
|-
|Middleweight 80 kg
| 
| 
| 
|-
|Heavyweight +80 kg
| 
| 
| 
|}

สรุปเหรียญการแข่งขัน
{| 
|-
| 1 ||align=left| || 11 || 7 || 5 || 23
|-
| 2 ||align=left| || 4 || 6 || 11 || 21
|-
| 3 ||align=left| || 1 || 1 || 0 || 2
|-
| 4 ||align=left| || 0 || 2 || 0 || 2
|-
!colspan=2| Total !! 16 !! 16 !! 16 !! 48
|}
อ้างอิง
*Results
*Weightlifting World Championships Seniors Statistics

แหล่งข้อมูลอื่น
*International Weightlifting Federation
ยกน้ำหนักชิงแชมป์โลก 1905
การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลก พ.ศ. 2448 จัดขึ้นทั้งหมด 3 สนาม โดยสองสนามแรกจัดขึ้นที่ จักรวรรดิเยอรมัน และ สนามที่ 3 จัดขึ้นที่ สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3.

สนามที่ 1
การแข่งขันสนามที่ 1 (การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลกครั้งที่ 6) จัดขึ้นที่ เบอร์ลิน, ราชอาณาจักรปรัสเซีย ในวันที่ 8 - 10 เมษายน พ.ศ. 2448. มีนักกีฬาชายเข้าร่วมแข่งขัน 41 คน จาก 4 ชาติ.
{| 
|-
| 
| 
| 
|-
|Middleweight 80 kg
| 
| 
| 
|-
|Heavyweight +80 kg
| 
| 
| 
|}
สนามที่ 2
การแข่งขันสนามที่ 2 (การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลกครั้งที่ 7) จัดขึ้นที่ ดืสบูร์ก, มณฑลไรน์ ในวันที่ 11 - 13 มิถุนายน พ.ศ. 2448. มีนักกีฬาชายเข้าร่วมแข่งขัน 7 คน จาก 2 ชาติ.
{| 
|-
|Openweight
| 
| 
| 
|}

สนามที่ 3
การแข่งขันสนามที่ 3 (การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลกครั้งที่ 8) จัดขึ้นที่ ปารีส, สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3 ในวันที่ 16 ถึง 30 ธันวาคม พ.ศ.2448. มีนักกีฬาฝรั่งเศสในฐานะชาติเจ้าภาพเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 16 คน.
{| 
|-
|rowspan=2|Lightweight 67.5 kg
|rowspan=2| 
|rowspan=2| 
| 
|-
| 
|-
|Middleweight 80 kg
| 
| 
| 
|-
|Heavyweight +80 kg
| 
| 
| 
|}
สรุปเหรียญการแข่งขัน
{| 
|-
| 1 ||align=left| || 3 || 3 || 4 || 10
|-
| 2 ||align=left| || 2 || 3 || 2 || 7
|-
| 3 ||align=left| || 2 || 1 || 2 || 5
|-
!colspan=2| Total !! 7 !! 7 !! 8 !! 23
|}

อ้างอิง
*Results
*Weightlifting World Championships Seniors Statistics

แหล่งข้อมูลอื่น
*International Weightlifting Federation
ยกน้ำหนักชิงแชมป์โลก 1910
การแข่งขันยกน้ำหนักชิงแชมป์โลก พ.ศ. 2453 จัดขึ้นทั้งหมด 2 สนาม โดยสนามแรกจัดขึ้นที่ จักรวรรดิเยอรมัน และ สนามที่ 2 จัดขึ้นที่ จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี.

สนามที่ 1
การแข่งขันสนามที่ 1 (การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลกครั้งที่ 13) จัดขึ้นที่ ดึสเซลดอร์ฟ, มณฑลไรน์ ในวันที่ 29 - 30 เมษายน พ.ศ. 2453. มีนักกีฬาชายเข้าร่วมแข่งขัน 57 คน จาก 5 ชาติ.
{| 
|-
|Featherweight 60 kg
| 
| 
| 
|-
|Lightweight 70 kg
| 
| 
| 
|-
|Middleweight 80 kg
| 
| 
| 
|-
|Heavyweight +80 kg
| 
| 
| 
|}
สนามที่ 2
การแข่งขันสนามที่ 4 (การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลกครั้งที่ 18) จัดขึ้นที่ เวียนนา, จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี ตั้งแต่วันที่ 9 ถึง 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2453. มีนักกีฬาชายเข้าร่วมแข่งขัน 15 คน จาก 2 ชาติ.
{| 
|-
|Middleweight 80 kg
| 
| 
| 
|-
|Heavyweight +80 kg
| 
| 
| 
|}

สรุปเหรียญการแข่งขัน
{| 
|-
| 1 ||align=left| || 4 || 3 || 5 || 12
|-
| 2 ||align=left| || 2 || 3 || 1 || 6
|-
!colspan=2| Total !! 6 !! 6 !! 6 !! 18
|}

อ้างอิง
*Results
*Weightlifting World Championships Seniors Statistics

แหล่งข้อมูลอื่น
*International Weightlifting Federation
วัดสูงยาง
วัดสูงยาง ตั้งอยู่เลขที่ 39 บ้านสูงยาง ถนนอดิเรกสาร หมู่ที่ 4 ตำบลบ้านแก้ง อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดสระบุรี สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 18 ไร่ 60 ตารางวา โฉนดที่ดิน เลขที่ 7837 ส.ค.1 เลขที่ 79, 3056, 3191.

ประวัติ
วัดสูงยาง ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2451 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2472 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 8.50 เมตร ยาว 22.40 เมตร.
== เสนาสนะ == 
* อุโบสถ กว้าง 8.50 เมตร ยาว 22.40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2484 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 
# ศาลาการเปรียญ กว้าง 13 เมตร ยาว 21.83 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2484 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ลักษณะ ทรงไทยประยุกต์ 2 ชั้น
# หอสวดมนต์ กว้าง 6.30 เมตร ยาว 12.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 เป็นอาคารไม้
# ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 13 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
# ศาลาบำเพ็ญกุศล 1 หลัง สร้างด้วยไม้
นอกจากนี้ ยังมี ฌาปนสถาน หอระฆัง หอกลอง โรงครัว และโรงเก็บพัสดุด้วย
ศาสนวัตถุ
# พระประธานในอุโบสถ พุทธลักษณะ เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ ขนาดพระเพลากว้าง 67 นิ้ว สูง - นิ้ว 
# พระประธานประจำศาลาการเปรียญ พุทธลักษณะ เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ ขนาดพระเพลากว้าง 60 นิ้ว สูง - นิ้ว 
# พระพุทธรูป นาม "พระศรีอารย์" 1 องค์ เนื้อทองสัมฤทธิ์ .
ลำดับเจ้าอาวาส
{| border="1" cellpadding="4" cellspacing="1" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; text-align:center; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
| colspan=7 bgcolor=#e0951d| ลำดับเจ้าอาวาสวัดสูงยาง ต.บ้านแก้ง อ.เฉลิมพระเกียรติ จ.สระบุรี 
|- style="background:#cccccc"
! width="20"| ลำดับที่|| width="225"| รายนาม/สมณศักดิ์ ||width="200"| ตำแหน่ง|| width="80"| เริ่มวาระ|| width="80"| สิ้นสุดวาระ || หมายเหตุ
|-
|1||พระกมล ฐานปิโต||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left|มรณภาพ 
|-
|2||พระใหญ่ อุตฺตโม||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left|มรณภาพ 
|-
|3||พระบุญลือ รฎฺฐปาโล||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left
| align=left|มรณภาพ 
|-
|3||พระบุญลือ รฎฺฐปาโล||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left|มรณภาพ
|-
|4||พระทองห่อ ปญฺญาธโร||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left|มรณภาพ 
|-
|5||พระครูประดิษฐสรธรรม||เจ้าอาวาส|| พ.ศ. 2522 || พ.ศ. 2530 || align=left|มรณภาพ 
|-
|6 ||พระครูพิทักษ์สุทธิธรรม ||เจ้าอาวาส || พ.ศ. 2533 || - || align=left|ปัจจุบัน
|-
|}
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในเอเชียเหนือและเอเชียกลาง
องค์การยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนสถานที่สำคัญใน 6 ประเทศในภูมิภาคเอเชียเหนือและเอเชียกลาง เป็นมรดกโลก ทั้งสิ้นมากกว่า 20 แห่ง

* หมายเหตุ – ตัวเลขหน้าข้อความหมายถึง ปี พ.ศ./ค.ศ. ที่สถานที่นั้นๆ ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก
สถิติ
{| class="sortable" border="5" cellpadding="3" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #FFFFFF; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 90%;"
|- bgcolor="#787878" colspan=10 align="center"
|width="130"| ประเทศ 
|width="130"| จำนวนมรดกโลก 
|width="280"| ประเภท 
|-
| (ส่วนที่อยู่ในทวีปเอเชีย) 
| 9 แห่ง 
| ธรรมชาติ 9 แห่ง
|-
| 
| 7 แห่ง 
| วัฒนธรรม 5 แห่ง, ธรรมชาติ 2 แห่ง
|-
| 
| 6 แห่ง 
| วัฒนธรรม 3 แห่ง, ธรรมชาติ 3 แห่ง
|-
| 
| rowspan="2"| 5 แห่ง 
| วัฒนธรรม 4 แห่ง, ธรรมชาติ 1 แห่ง
|-
| 
| วัฒนธรรม 3 แห่ง, ธรรมชาติ 2 แห่ง
|-
| 
| 3 แห่ง 
| วัฒนธรรม 2 แห่ง, ธรรมชาติ 1 แห่ง
|}
* 2546/2003 – อนุสาวรีย์บรรจุศพโฆฌา อาฮ์เมียต ยาซาวีย์
* 2547/2004 – ภาพบนแผ่นหินภายในภูมิทัศน์โบราณคดีตัมกาลีย์
* 2551/2008 – ซาร์ยาร์คา ทุ่งหญ้าสเตปป์และทะเลสาบแห่งคาซัคสถานตอนเหนือ
* 2557/2014 – เส้นทางสายไหม: โครงข่ายเส้นทางฉนวนฉางอาน-เทียนชาน (ร่วมกับคีร์กีซสถานและจีน) 
* 2559/2016 – เทียนชานตะวันตก (ร่วมกับอุซเบกิสถานและคีร์กีซสถาน) 
* 2566/2023 – บริเวณแห้งแล้งหนาวเย็นแห่งทูรอน (ร่วมกับเติร์กเมนิสถานและอุซเบกิสถาน)

* 2552/2009 – ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ซูลัยมัน-โต
* 2557/2014 – เส้นทางสายไหม: โครงข่ายเส้นทางฉนวนฉางอาน-เทียนชาน (ร่วมกับคาซัคสถานและจีน) 
* 2559/2016 – เทียนชานตะวันตก (ร่วมกับคาซัคสถานและอุซเบกิสถาน)
* 2542/1999 – อุทยานประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งรัฐ "เมร์วโบราณ"
* 2548/2005 – เกอเนอือร์เก็นช์
* 2550/2007 – ป้อมพาร์เทียแห่งนีซา
* 2566/2023 – เส้นทางสายไหม: ฉนวนซารัฟชอน-การากุม (ร่วมกับทาจิกิสถานและอุซเบกิสถาน) 
* 2566/2023 – บริเวณแห้งแล้งหนาวเย็นแห่งทูรอน (ร่วมกับคาซัคสถานและอุซเบกิสถาน)

* 2553/2010 – แหล่งโบราณคดีกึ่งก่อนเมืองซารัซม์
* 2556/2013 – อุทยานแห่งชาติทาจิก (เทือกเขาปามีร์)
* 2566/2023 – เส้นทางสายไหม: ฉนวนซารัฟชอน-การากุม (ร่วมกับเติร์กเมนิสถานและอุซเบกิสถาน) 
* 2566/2023 – ป่าตูฆัยแห่งเขตสงวนธรรมชาติตีโกรวายาบัลคา
* 2568/2025 – แหล่งมรดกวัฒนธรรมแห่งฆุตตัลโบราณ

(ส่วนที่อยู่ในทวีปเอเชีย)
* 2539/1996 – ทะเลสาบไบคาล
* 2539/1996 – ภูเขาไฟแห่งคัมชัตคา
* 2541/1998 – ภูเขาทองแห่งอัลไต
* 2544/2001 – ซีโคเต-อะลินตอนกลาง
* 2546/2003 – แอ่งอุฟส์นูร์ (ร่วมกับมองโกเลีย) 
* 2547/2004 – ระบบธรรมชาติของเขตสงวนเกาะแรงเกล
* 2553/2010 – ที่ราบสูงปูโตรานา
* 2555/2012 – อุทยานธรรมชาติลีนาพิลลาส์
* 2560/2017 – ภูมิทัศน์แห่งดอเรีย (ร่วมกับมองโกเลีย)
* 2533/1990 – อีชังกัลอา
* 2536/1993 – ศูนย์กลางประวัติศาสตร์บูฆอรอ
* 2543/2000 – ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ชาฮ์รือซัปส์
* 2544/2001 – ซามาร์กันต์ ชุมทางวัฒนธรรม
* 2559/2016 – เทียนชานตะวันตก (ร่วมกับคาซัคสถานและคีร์กีซสถาน) 
* 2566/2023 – เส้นทางสายไหม: ฉนวนซารัฟชอน-การากุม (ร่วมกับเติร์กเมนิสถานและทาจิกิสถาน) 
* 2566/2023 – บริเวณแห้งแล้งหนาวเย็นแห่งทูรอน (ร่วมกับคาซัคสถานและเติร์กเมนิสถาน)

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* Kazakhstan - UNESCO World Heritage Centre
* Kyrgyzstan - UNESCO World Heritage Centre
* Tajikistan - UNESCO World Heritage Centre
* Turkmenistan - UNESCO World Heritage Centre
* Russian Federation - UNESCO World Heritage Centre
* Uzbekistan - UNESCO World Heritage Centre
วัดบ้านกอก
วัดบ้านกอก ตั้งอยู่เลขที่ 51 บ้านบ้านกอก หมู่ที่ 6 ตำบลบ้านแก้ง อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดสระบุรี สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีฐานะเป็นวัดราษฎร์ พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบริมแม่น้ำป่าสัก

ประวัติ
วัดบ้านกอก ตั้งเมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2435 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5 พ.ศ. 2435) ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2501 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร ปัจจุบันวัดบ้านกอกมีเนื้อที่ทั้งหมด 21 ไร่

ศาสนวัตถุ
* พระประธานในอุโบสถ พุทธลักษณะ เป็นพระพุทธรูป ปางมารวิชัย ขนาดพระเพลากว้าง 35 นิ้ว สูง 60 นิ้ว
เสนาสนะ
# อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2501 กว้าง 5 เมตร ยาว 17 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
# อุโบสถเก่า สร้างเมื่อ พ.ศ. 2385
# หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 กว้าง 4 เมตร ยาว 18 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
# ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 กว้าง 12 เมตร ยาว 17 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
# กุฏิสงฆ์ จำนวน 3 หลัง เป็นอาคารไม้ 1 หลัง อาคารคอนกรีต 2 หลัง
# ศาลาบำเพ็ญกุศล 1 หลัง เป็นอาคารคอนกรีต
# หอระฆัง
# ฌาปนสถาน เมรุ สร้างเมื่อ พ.ศ.- กว้าง 3.50 เมตร ยาว 9 เมตร
# วิหารหลวงพ่อใหญ สุพโล สร้าง พ.ศ. 2563
# นอกจากนี้ ยังมี ศาลบูชาหลวงพ่อใหญ่ อดีตเจ้าอาวาส ศาลาอเนกประสงค์ โรงเก็บพัสดุ โรงครัว และซุ้มประตูวัด
ลำดับเจ้าอาวาส
{| border="1" cellpadding="4" cellspacing="1" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; text-align:center; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
| colspan=7 bgcolor=#e0951d| ลำดับเจ้าอาวาสวัดบ้านกอก ต.บ้านแก้ง อ.เฉลิมพระเกียรติ จ.สระบุรี 
|- style="background:#cccccc"
! width="20"| ลำดับที่|| width="225"| รายนาม/สมณศักดิ์ ||width="200"| ตำแหน่ง|| width="80"| เริ่มวาระ|| width="80"| สิ้นสุดวาระ || หมายเหตุ
|-
| 1||พระบุญ||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left|มรณภาพ
|-
| 2||พระจันทร์||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left|มรณภาพ
|-
| 3||พระกิ่ง||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left|มรณภาพ
|-
| 4||พระจรรด
|มรณภาพ
|-
| 3||พระกิ่ง||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left|มรณภาพ
|-
| 4||พระจรรดา||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left|มรณภาพ
|-
| 5||พระหมุน||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left|มรณภาพ
|-
| 6||พระขำ||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left|มรณภาพ
|-
| 7||พระเลียน||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left|มรณภาพ
|-
| 8||พระบุญ||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left|มรณภาพ
|-
| 9||พระจันทร์||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left|มรณภาพ
|-
| 10||พระครูพิศาลคณารักษ์||เจ้าอาวาส|| – || - || align=left|มรณภาพ
|-
| 11||พระครูเชื่อง ธมฺมกาโม||เจ้าอาวาส|| - || – || align=left|มรณภาพ
|-
| 12||พระปัญญา อิธวโร||เจ้าอาวาส|| พ.ศ. 2542 || พ.ศ. - || align=left|มีชีวิตอยู่
|-
| 1ุ3 || พระส
ธวโร||เจ้าอาวาส|| พ.ศ. 2542 || พ.ศ. - || align=left|มีชีวิตอยู่
|-
| 1ุ3 || พระสมุห์คุณากร ปคุโณ ||เจ้าอาวาส || พ.ศ. 2553 || - || align=left|มรณภาพ
|-
| 14||พระอธิการชัยณรงค์ อินฺทวณฺโณ||เจ้าอาวาส|| พ.ศ. 2558 || พ.ศ. ปัจจุบัน || align=left|มีชีวิตอยู่
|}
แหล่งภูมิทัศน์จ่างอาน
แหล่งภูมิทัศน์จ่างอาน ( ) คือเขตภูมิทัศน์แห่งหนึ่งใกล้เมืองนิญบิ่ญ จังหวัดนิญบิ่ญ บริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง ประเทศเวียดนาม เป็นที่รู้จักในฐานะแหล่งท่องเที่ยวล่องเรือในถ้ำ

มรดกโลก
การประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 38 เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2557 ที่กรุงโดฮา ประเทศกาตาร์ แหล่งภูมิทัศน์จ่างอานได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกแบบผสม ทั้งทางวัฒนธรรมและทางธรรมชาติ ซึ่งรวมตามก๊ก-บิ๊กด่ง เมืองฮวาลือ ( ) และวัดบ๊ายดิ๊ญ ( ) ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
หลักเกณฑ์ทางวัฒนธรรม
* (v) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของวัฒนธรรมมนุษย์ ขนบธรรมเนียมประเพณีแห่งสถาปัตยกรรม วิธีการก่อสร้าง หรือการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งเสื่อมสลายได้ง่ายจากผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมตามกาลเวลา
หลักเกณฑ์ทางธรรมชาติ
* (vii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดของการเป็นตัวแทนในวิวัฒนาการสำคัญต่าง ๆ ในอดีตของโลก เช่น ยุคสัตว์เลื้อยคลาน ยุคน้ำแข็ง ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการพัฒนาความหลากหลายทางธรรมชาติบนพื้นโลก
* (viii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดในการเป็นตัวแทนของขบวนการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญทางธรณีวิทยาหรือวิวัฒนาการทางชีววิทยา และปฏิสัมพันธ์ของมนุษย์ต่อสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติที่กำลังเกิดอยู่ เช่น ภูเขาไฟ เกษตรกรรมขั้นบันได

อ้างอิง
สมุดภาพ

ไฟล์:Caudong.jpg|
ไฟล์:Codohoalu2010k4.jpg|
ไฟล์:Lehoidendinh.jpg|
ไฟล์:Tam_Coc_Sailing.jpg
วัดดงหมี
วัดดงหมี ตั้งอยู่เลขที่ 120 บ้านดงหมี หมู่ที่ 4 ตำบลบ้านลำ อำเภอวิหารแดง จังหวัดสระบุรี สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีฐานะเป็นวัดราษฎร์ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 22 ไร่ 2 งาน โฉนดที่ดิน เลขที่ 26556, 26557, 26558, 26559, 26560, 28828, 28460.

ประวัติ
วัดดงหมี ตั้งเมื่อวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2527 เดิมชื่อวัดใหม่หนองตาที่ แต่เนื่องจากบริเวณที่สร้างวัดเป็นเขตป่าไม้ที่อุดมสมบูรณ์ มีสัตว์ป่าโดยเฉพาะหมีควายชุกชุม ราษฎรในหมู่บ้านจึงเรียกขานชื่อวัดว่า “วัดดงหมี” ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร ปัจจุบันวัดดงหมีมีเนื้อที่ทั้งหมด 22 ไร่ 2 งาน.
ศาสนวัตถุ
# พระประธานในอุโบสถ พุทธลักษณะ เป็นพระพุทธรูป ปางสมาธิ ขนาดพระเพลากว้าง 75 นิ้ว สูง 102 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525
# พระประธานในศาลาการเปรียญ พุทธลักษณะ เป็นพระพุทธรูป ปางสมาธิ ขนาดพระเพลากว้าง 75 นิ้ว สูง 135 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538
# พระแก้วมรกต พุทธลักษณะ เป็นพระพุทธรูป ปางสมาธิ ขนาดพระเพลากว้าง - นิ้ว สูง - นิ้ว
เสนาสนะ
# อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ.2530 กว้าง 26.40 เมตร ยาว 32 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 
# หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. - กว้าง ๔ เมตร ยาว - เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
# ศาลาการเปรียญ หลังใหม่ สร้างเมื่อ พ.ศ.2537 กว้าง 15.30 เมตร ยาว 35 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
# ศาลาการเปรียญ หลังเก่า สร้างเมื่อ พ.ศ.2527 กว้าง 15 เมตร ยาว 21.70 เมตร เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้
# กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทยสองชั้น
# วิหาร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 กว้าง 5 เมตร ยาว 10.55 เมตร
นอกจากนี้ ยังมี ฌาปนสถาน หอระฆัง กุฏิเจ้าอาวาส ห้องสุข ศาลาอเนกประสงค์ โรงเก็บพัสดุ โรงครัว และซุ้มประตูวัด
ลำดับเจ้าอาวาส
{| border="1" cellpadding="4" cellspacing="1" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; text-align:center; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
| colspan=7 bgcolor=#e0951d| ลำดับเจ้าอาวาสวัดดงหมี ต.บ้านลำ อ.วิหารแดง จ.สระบุรี 
|- style="background:#cccccc"
! width="20"| ลำดับที่|| width="225"| รายนาม/สมณศักดิ์ ||width="200"| ตำแหน่ง|| width="80"| เริ่มวาระ|| width="80"| สิ้นสุดวาระ || หมายเหตุ
|-
|1ุ || พระครูอรรถสรธรรม ||เจ้าอาวาส || 13 กันนายน พ.ศ. 2527 || 2561 || align="left" |มรรภาพในปี 2563 
|-
|2
|พระสมุห์อภิสิทธิ์ หาสธมฺโม
|เจ้าอาวาส
|2565
| -
|ปัจจุบัน 
|}

อ้างอิง
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทิวเขาฮามีกีตัน
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทิวเขาฮามีกีตัน ( ) คืออุทยานแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในจังหวัดซีลางังดาเบา ทางใต้ของเกาะมินดาเนา ประเทศฟิลิปปินส์ โดยมีทิวเขาฮามีกีตันที่มีความสูง 1,620 เมตร (5,315 ฟุต) ภูเขาและบริเวณใกล้เคียงมีกลุ่มสัตว์ป่าที่หลากหลายที่สุดกลุ่มหนึ่งของประเทศ ท่ามกลางสัตว์ป่าในบริเวณนี้คือนกอินทรีฟิลิปปิน และสายพันธุ์ที่หลากหลายของหม้อข้าวหม้อแกงลิง เช่น Nepenthes peltata ซึ่งเป็นพืชเฉพาะถิ่น นอกจากนี้ภูเขายังเป็นพื้นที่คุ้มครองประมาณ 2,000 เฮกตาร์ ป่าไม้เป็นป่าแคระที่มีความพิเศษของต้นไม้เก่าแก่ในดินอัลตราเมฟิก (ultramafic soil) ซึ่งกำลังใกล้สูญพันธ์ แนวทิวเขาฮามีกีตัน ประกอบด้วยพื้นที่ 6,834 เฮกตาร์ (68.34 ตารางกิโลเมตร หรือ 42,712.5 ไร่)
ามีกีตัน ประกอบด้วยพื้นที่ 6,834 เฮกตาร์ (68.34 ตารางกิโลเมตร หรือ 42,712.5 ไร่) ได้รับการประกาศเป็นอุทยานแห่งชาติและเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าใน พ.ศ. 2546
มรดกโลก
การประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 38 เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2557 ที่กรุงโดฮา ประเทศกาตาร์ ยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียน "เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทิวเขาฮามีกีตัน" เป็นมรดกโลกทางธรรมชาติ ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้ 
หลักเกณฑ์ทางธรรมชาติ
* (x) - เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของชนิดสัตว์และพันธุ์พืชที่หายากหรือที่ตกอยู่ในสภาวะอันตราย แต่ยังคงสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ ซึ่งรวมถึงระบบนิเวศอันเป็นแหล่งรวมความอุดมสมบูรณ์ของพืชและสัตว์ที่ทั่วโลกให้ความสนใจด้วย

พืชและสัตว์ในอุทยาน

พืช
* Nepenthes alata
* Nepenthes peltata
* Nepenthes mindanaoensis
* สิงโตกลอกตา

สัตว์
* นกอินทรีฟิลิปปิน
* ทาร์เซียร์ฟิลิปปิน
*อีเห็นข้างลาย

อ้างอิง
ซูบัก
ซูบัก ( ) คือชื่อของระบบการจัดการน้ำ (ชลประทาน) สำหรับนาข้าวบนเกาะบาหลี จังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย ซึ่งมีการคิดค้นเป็นเวลานานกว่า 1,000 ปี ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 9 สำหรับชาวบาหลี ระบบชลประทานบนเกาะนั้นไม่ง่ายที่จะจัดหาน้ำสำหรับพืชพรรณต่าง ๆ แต่น้ำถูกใช้ในการสร้างระบบนิเวศเทียม นาข้าวในบาหลีถูกสร้างรอบ ๆ วัด และการจัดสรรน้ำถูกสร้างโดยนักบวช ซูบักคือระบบชลประทานที่ยั่งยืนตามธรรมชาติซึ่งผูกสังคมเกษตรกรรมบาหลีเข้าด้วยกันภายในศูนย์ชุมชนของหมู่บ้านและวัดบาหลี ครอบคลุม 19,500 เฮกตาร์ การจัดการน้ำอยู่ภายใต้อำนาจหน้าที่ของนักบวชในวัดต่าง ๆ ซึ่งมีการฝึกฝนปรัชญาไตรหิตกรณะ (Tri Hita Karana) หรือความสัมพันธ์ของดินแดนระหว่างวิญญาณ โลกมนุษย์ และพระเจ้า
ะ (Tri Hita Karana) หรือความสัมพันธ์ของดินแดนระหว่างวิญญาณ โลกมนุษย์ และพระเจ้า ไตรหิตกรณะเกี่ยวข้องกับวิธีการโบราณตามอย่างในอินเดียโดยฤๅษีในศาสนาฮินดู
แหล่งมรดกโลก
การประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 36 เมื่อ พ.ศ. 2555 ยูเนสโกขึ้นทะเบียน "ภูมิทัศน์วัฒนธรรมของจังหวัดบาหลี: ระบบซูบัก หลักการตามปรัชญาไตรหิตกรณะ" ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้ 
* (ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
* (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
* (v) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของว
กฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
* (v) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของวัฒนธรรมมนุษย์ ขนบธรรมเนียมประเพณีแห่งสถาปัตยกรรม วิธีการก่อสร้าง หรือการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งเสื่อมสลายได้ง่ายจากผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมตามกาลเวลา
* (vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์
สมุดภาพ

ไฟล์:1 pura taman ayun bali 2011.jpg|วัดปูราตามันอายุน (Pura Taman Ayun)
ไฟล์:COLLECTIE TROPENMUSEUM Waterspuwers op de badplaats bij de Pura Goa Gajah of Olifantsgrot TMnr 20027326.jpg|รูปปั้นพ่นน้ำบาหลีในวัดโกอากาจะฮ์

อ้างอิง
วัดราชคาม
วัดราชคาม นับว่าเป็นวัดเก่าแก่ วัดหนึ่งของจังหวัดราชบุรี ปัจจุบันตั้งอยู่ที่ 28 หมู่ 4 ตำบลคุ้งน้ำวน อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2409 ตามข้อมูลอ้างอิง ได้กล่าวว่าพื้นที่ตั้งวัดราชคามในปัจจุบันนั้น เดิมเป็นจวนที่อยู่และที่ว่าความของพระยาราชเดชะ ในปี พ.ศ. 2409 (ตรงกับปีขาล อัฐศก จ.ศ. 1228 ร.ศ. 85) พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) ที่พระสมุหกลาโหม เป็นผู้อำนวยการขุดคลองดำเนินสะดวก และได้มีบัญชาให้พระยาราชเดชะ ไปช่วยทำการขุดคลองดำเนินสะดวก จึงได้มอบจวนเก่า (ทั้งบ้านและที่ดิน) ถวายให้เป็นที่สร้างวัด ในขั้นแรกใช้ชื่อเดิมว่า "วัดราชประดิษฐ์" ทั้งนี้
ที่ดิน) ถวายให้เป็นที่สร้างวัด ในขั้นแรกใช้ชื่อเดิมว่า "วัดราชประดิษฐ์" ทั้งนี้ เมื่อ รศ. 128 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ได้เสด็จตรวจการคณะสงฆ์ ทรงพบและทรงตัดพ้อว่าชื่อพ้องกับวัดราชประดิษฐสถิตมหาสีมาราม ในเมืองหลวง ทรงทราบว่าเดิมเป็นบ้านของพระยาราชเดชะ จึงประทานเปลี่ยนให้ว่า "วัดราชคาม" (ราชคาม - บ้านของพระยาราช) ซึ่งได้ปรากฏมาถึงทุกวันนี้
สิ่งก่อสร้างสำคัญ
อุโบสถ
 อุโบสถแบบทรงไทย 2 ชั้น ผนังก่ออิฐถือปูน หลังคามุงกระเบื้องเกร็ดปลา หน้าบรรณติดลวดลายไทย ลงลักปิดทอง ติดกระจกสี พื้นหินอ่อน เริ่มก่อสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2525 แล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2533

วิหารหลวงพ่อ พระครูชุ่ม พุทฺธสโร
 ลักษณะทรงไทย 2 ชั้น ลงลักปิดทอง ปิดกระจกสีหน้าบรรณติดลวดลายไทย หลังคามุงกระเบื้องเคลือบ ปัจจุบันใช้ ประดิษฐาน หลวงพ่ออู่ทอง และรูปหล่อเหมือน พระครูชุ่ม พุทฺธสโร อดีตเจ้าอาวาส
นามเจ้าอาวาสผู้ปกครองวัด
# หลวงปู่โป้ย ปี พ.ศ. ไม่ปรากฏ
# หลวงปู่โต๊ะ ปี พ.ศ. ไม่ปรากฏ
# พระอธิการพู่ ปี พ.ศ. ไม่ปรากฏ
# พระครูชุ่ม พุทฺธสโร (เจ้าคณะหมวด) ปี พ.ศ. 2467 - 2497
# พระครูกัลยาณวัตรวิบูลย์ (ป้อม กลฺยาโณ) พ.ศ. 2497 - พ.ศ. 2555
# พระอธิการจิตตวี ธีรปญฺโญ เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน พ.ศ. 2556 - ถึงปัจจุบัน
อินดิเพนเดนซ์ฮอลล์
อินดิเพนเดนซ์ฮอลล์ ( ) คือศูนย์กลางของอุทยานประวัติศาสตร์แห่งชาติอินดิเพนเดนซ์ เมืองฟิลาเดลเฟีย รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่บนถนนเชสต์นัตระหว่างถนนที่ 5 กับ 6 ในช่วงแรก อาคารนี้เป็นที่รู้จักในฐานะสถานที่ที่มีการอภิปรายแก้ไขและลงมติเห็นชอบคำประกาศอิสรภาพสหรัฐอเมริกาและรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐอเมริกา
ตัวอาคารสร้างเสร็จสมบูรณ์เมื่อ ค.ศ. 1753 ในฐานะสภานิติบัญญัติของอาณานิคมสำหรับจังหวัดเพนซิลเวเนีย (ต่อมาคือศาลาว่าการรัฐเพนซิลเวเนีย) และกลายเป็นสถานที่หลักในการจัดการประชุมใหญ่สภาแห่งทวีปหรือสภาอาณานิคมรอบที่ 2 (Second Continental Congress) เมื่อ ค.ศ. 1775–1783 นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งของการประชุมยกร่างรัฐธรรมนูญในฤดูร้อน ค.ศ. 1787 อาคารแห่งนี้คือส่วนหนึ่งของอุทยานประวัติศาสตร์แห่งชาติอินดิเพนเดนซ์ และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อ ค.ศ. 1979

อ้างอิง
วัดบ้านหินลับ
วัดบ้านหินลับ เป็นวัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย

ที่ตั้ง
วัดบ้านหินลับ ตั้งอยู่เลขที่ 71 บ้านหินลับ หมู่ที่ 5 ตำบลมวกเหล็ก อำเภอมวกเหล็ก จังหวัดสระบุรี พื้นที่ตั้งวัดอยู่ในหุบเขา มีเนื้อที่ทั้งหมด 20 ไร่.
ประวัติ
วัดบ้านหินลับ มีประวัติกล่าวไว้ตามหลักฐานบันทึกของกรมการศาสนา (ของที่ตั้งเดิม) ว่า สร้างวัด เมื่อปี พ.ศ.ใด ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง ตั้งอยู่ตรงหน้าสถานีรถไฟหินลับ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อปี พ.ศ. 2521 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 7 เมตร ยาว 15 เมตร พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบติดภูเขา 3 ด้าน มีศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 30 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทย 2 ชั้นฯ
 ปัจจุบัน ได้ย้ายมาจากที่ตั้งเก่าที่เก่าหน้าสถานีรถไฟหินลับ เมื่อประมาณ พ.ศ. 2536 มาที่ใหม่ ห่างจากที่เก่าประมาณ 1 กิโลเมตร สาเหตุที่ย้าย โรงปูน T.P.I ได้รับสัมปะทานใกล้กับที่ตั้งวัด ทำให้เกิดมลภาวะฝุ่นละอองอย่างมาก ทางโรงปูนจึงได้จัดที่ดินถวายเพื่อสร้างวัดขึ้นมาใหม่พร้อมทั
ภาวะฝุ่นละอองอย่างมาก ทางโรงปูนจึงได้จัดที่ดินถวายเพื่อสร้างวัดขึ้นมาใหม่พร้อมทั้งได้ปวารณาอุปถัมภ์วัดบ้านหินลับมาโดยตลอดจนถึงปัจจุบัน.
ศาสนสถาน
* อุโบสถกว้าง 9 เมตร ยาว 17เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก

ศาสนวัตถุ
# พระประธานในอุโบสถ พุทธลักษณะ เป็นพระพุทธรูป ปางสมาธิ ขนาดพระเพลากว้าง 71 นิ้ว สูง 98 นิ้ว
# พระพุทธรูป ปางสมาธิ ขนาดพระเพลากว้าง 35 นิ้ว สูง 47 นิ้ว
# พระพุทธรูป ปางชนะมาร ขนาดพระเพลากว้าง 39 นิ้ว สูง 55 นิ้ว
# พระพุทธรูป ปางชนะมาร ขนาดพระเพลากว้าง 35 นิ้ว สูง 51 นิ้ว
# พระโมคคัลลานะ, พระสารีบุตร หน้าตัก 17 นิ้ว สูง 39 นิ้ว ทั้งสององค์
เสนาสนะ
# ศาลาการเปรียญ กว้าง 17 เมตร ยาว 10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้
# กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ยกสูง 4 หลัง และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 1 หลัง
# ศาลาธรรมสังเวช กว้าง 20 เมตร ยาว 8 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540
# ห้องครัวประจำศาลาธรรมสังเวชกว้าง 9 ยาว 5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540
# อาคารเก็บพัสดุของวัด กว้าง 6 เมตร ยาว 8 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2553
# นอกจากนี้ ยังมี หอระฆัง 1 หลังพร้อมหอกลองอยู่ด้วยกันกับหอระฆัง, ซุ้มประตูวัด สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539, ศาลหลวงปู่อินตา สร้างเมื่อ พ.ศ. 2554, ห้องน้ำทั้งหมด 18 ห้อง

การบริหารและการปกครอง
เจ้าอาวาส
* 1. พระอธิการสมเกียรติ สมสีโล พ.ศ. 2555 – ปัจจุบัน
ลำดับเจ้าอาวาส
{| border="1" cellpadding="4" cellspacing="1" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; text-align:center; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
| colspan=7 bgcolor=#e0951d| ลำดับเจ้าอาวาสวัดบ้านหินลับ ต.มวกเหล็ก อ.มวกเหล็ก จ.สระบุรี 
|- style="background:#cccccc"
! width="20"| ลำดับที่|| width="225"| รายนาม/สมณศักดิ์ ||width="200"| ตำแหน่ง|| width="80"| เริ่มวาระ|| width="80"| สิ้นสุดวาระ || หมายเหตุ
|-
| 1 || พระอธิการสมเกียรติ สมสีโล ||เจ้าอาวาส || พ.ศ. 2555 || - || align=left|ปัจจุบัน
|-
|}

อ้างอิง

* ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักรเล่ม ๔ หน้า ๓๓๘
วัดดอนหญ้านาง
วัดดอนหญ้านาง ตั้งอยู่เลขที่ 28 บ้านดอนหญ้านาง หมู่ที่ 3 ตำบลดอนหญ้านาง อำเภอภาชี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีฐานะเป็นวัดราษฎร์ พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 8 ไร่ 5 ตารางวา.
ประวัติ
วัดดอนหญ้านาง ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2440 โดย มีขุนศรีภู่ มากบดี ได้บริจาคที่ดินและดำเนินการสร้างวัด ต่อมา นายผล มากบดี ซึ่งเป็นบุตร พร้อมด้วยญาติพี่น้องและชาวบ้าน ได้ให้การอุปถัมภ์ บำรุงวัดสืบมา ต่อมาเมื่อวัดทรุดโทรมลง ในปี พ.ศ. 2495 ได้มีผู้ใหญ่เชย จำเนียรกาล เข้ามาอุปถัมภ์วัดผู้หนึ่ง วัดดอนหญ้านางซึ่งบางคนเรียกสั้น ๆ ว่า "วัดดอนนาง" อุโบสถหลังเก่า ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2450 อุโบสถหลังใหม่ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2535 มีฐานะเป็นวัดราษฎร์.
ศาสนสถาน
* 1.1 อุโบสถหลังเก่า สร้างเมื่อ พ..ศ. 2450 กว้าง 6 เมตร ยาว 13 เมตร 
* 1.2 อุโบสถหลังใหม่ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 กว้าง 8 เมตร ยาว 20 เมตร 
* 1.3 วิหารหลวงพ่อเสาร์ ประดิษฐานพระแก้วมรกต สร้างเมื่อ พ.ศ. 2556 กว้าง 6 เมตร ยาว 9 เมตร .
ศาสนวัตถุ
* 1.1 พระประธานในอุโบสถหลังเก่า พุทธลักษณะ เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ พระนามหลวงพ่อดำ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2300 ขนาดพระเพลา กว้าง 23 นิ้ว สูง 30 นิ้ว 
* 1.2 พระประธานในอุโบสถหลังใหม่ พุทธลักษณะ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดพระเพลา กว้าง 60 นิ้ว สูง 79 นิ้ว 
* 1.3 พระแก้วมรกต ประดิษฐานในวิหารหลวงพ่อเสาร์ ขนาดพระเพลา กว้าง 39 นิ้ว สูง 49 นิ้ว 
* 1.4 รูปหล่อหลวงพ่อเสาร์ ประดิษฐานในวิหารหลวงพ่อเสาร์ ขนาดหน้าตัก กว้าง 29 นิ้ว สูง 32 นิ้ว .

เสนาสนะ
* 1.1 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 กว้าง 18 เมตร ยาว 34 เมตร

* 1.2 กุฏิสงฆ์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2509 กว้าง 6 เมตร ยาว 51 เมตร

* 1.3 กุฏิเจ้าอาวาส สร้างเมื่อ พ.ศ. 2501 กว้าง 7 เมตร ยาว 9 เมตร
* 1.4 ศาลาบำเพ็ญกุศล สร้างเมื่อ พ.ศ. 2545 กว้าง 15 เมตร ยาว 30 เมตร

* 1.5 ฌาปนสถาน เมรุ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2531 กว้าง 6 เมตร ยาว 15 เมตร

* นอกจากนี้ยังมี หอระฆัง ซุ้มประตูวัด โรงเก็บพัสดุ โรงครัว และห้องสุขา .

การบริหารและการปกครอง
ลำดับเจ้าอาวาส
ลำดับเจ้าอาวาส
{| border="1" cellpadding="4" cellspacing="1" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; text-align:center; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
| colspan=7 bgcolor=#e0951d| ลำดับเจ้าอาวาสวัดดอนหญ้านาง ต.ดอนหญ้านาง อ.ภาชี จ.พระนครศรีอยุธยา 
|- style="background:#cccccc"
! width="20"| ลำดับที่|| width="225"| รายนาม/สมณศักดิ์ ||width="200"| ตำแหน่ง|| width="80"| เริ่มวาระ|| width="80"| สิ้นสุดวาระ || หมายเหตุ
|-
| 1||พระอาจารย์ชะเอ็ม||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left|มรณภาพ
|-
| 2||พระอาจารย์ลิ่ว||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left|มรณภาพ
|-
| 3||พระอาจารย์เปลี่ยน||เจ้าอาวาส|| - || - || align=
| - || align=left|มรณภาพ
|-
| 3||พระอาจารย์เปลี่ยน||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left|มรณภาพ
|-
| 4||พระครูพินิตสังฆการ (หลวงพ่อเสาร์)||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left|มรณภาพ
|-
| 5 || พระสมุห์สายัณห์ อตฺตสิโน ||เจ้าอาวาส || พ.ศ. 2554 || - || align=left|ปัจจุบัน
|-
|}
พีระมิดพระนางเรือล่ม
พีระมิดพระนางเรือล่ม หรือ สุนันทานุสาวรีย์ เป็นสถูปของพระนางเรือล่ม อยู่ในบริเวณอุทยานแห่งชาติน้ำตกพลิ้ว จังหวัดจันทบุรี สร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 5 (พ.ศ. 2424) เพื่อเป็นที่ระลึกแก่สมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์ พระบรมราชเทวี ภายในสภูปพระนางเรือล่มบรรจุพระอังคารของพระนางเจ้าฯ ด้วย เนื่องจากพระองค์ท่านเคยเสด็จประพาส น้ำตกพลิ้ว เมื่อ พ.ศ. 2417 และทรงโสมนัส ชื่นชม ความงามธรรมชาติของน้ำตกพลิ้วยิ่งนัก
การที่โปรดให้สร้างอนุสาวรีย์รูปปิรามิด ก็ด้วยทรงพระราชดำริว่า "ทำเป็นรูปอื่นอาจไม่คงทนถาวร เพราะตั้งอยู่กลางป่าเขาลำเนาไพร อันไม่มีผู้ดูแล ฉะนั้น เมื่อปิรามิดของอียิปต์ยืนยงคงทนได้ฉันใด ปิรามิดน้อยนี้ก็คงจะยืนยงคงทนอยู่เช่นกัน ณ ท่ามกลางป่าและเสียงไหลรินของธารพลิ้ว" ทรงพระราชทานนามว่า "สุนันทานุสาวรีย์" (ปรากฏในพระราชหัตถเลขาฉบับที่ 4 คราวเสด็จประพาสทะเลตะวันออก ปีมะเมีย พ.ศ. 2425)
วัดพระแก้ว (จังหวัดกำแพงเพชร)
วัดพระแก้ว ตั้งอยู่กลางเมืองกำแพงเพชร ภายในอุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชร เป็นวัดที่สำคัญอยู่ติดกับบริเวณวังเช่นเดียวกับวัดพระศรีสรรเพชญ์ ที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา หรือวัดมหาธาตุกลางเมืองสุโขทัย กำแพงวัดเป็นศิลาแลงกลมทั้งท่อนสูงประมาณเมตรเศษแผนผังของวัดเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนานไปกับกำแพงเพชร กำแพงวัดขาดเป็นตอน ๆ สิ่งก่อสร้างภายในใช้ศิลาแลงเป็นส่วนใหญ่ ตรงกลางของวัดมีพระเจดีย์กลมแบบลังกาองค์ใหญ่เป็นประธาน ฐานสี่เหลี่ยม ที่ฐานทำเป็นซุ้มคูหาโดยรอบมีสิงห์ยืนอยู่ในคูหาแต่ชำรุดหมด วัดพระแก้วนี้หลังจากขุดแต่งแล้วปรากฏว่า พบฐานเจดีย์แบบต่างๆ กัน รวม 35 ฐาน วิหารใหญ่และเล็ก 8 วิหาร ฐานโบสถ์ 3 แห่ง ซึ่งแสดงว่าเป็นวัดใหญ่ และสำคัญมากมาก่อน ปัจจุบันงานนบ
ก 8 วิหาร ฐานโบสถ์ 3 แห่ง ซึ่งแสดงว่าเป็นวัดใหญ่ และสำคัญมากมาก่อน ปัจจุบันงานนบพระเล่นเพลง และงานวันสารทไทยกล้วยไข่เมืองกำแพงเพชร ก็จัดให้มีขึ้นในบริเวณวัดพระแก้วแห่งนี้
วัดพระสี่อิริยาบถ
วัดพระสี่อิริยาบถ เป็นวัดตั้งอยู่ภายในอุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชร อยู่ถัดจากวัดพระนอนไปทางทิศเหนือในแนวกำแพงวัด ติดต่อกันถึงวัดพระสี่อิริยาบถ หรือที่เรียกกันเป็นสามัญว่าวัดพระยืน วัดนี้มีบ่อน้ำและที่อาบน้ำอยู่หน้าวัดเช่นเดียวกับวัดพระนอน กำแพงวัด เป็นศิลาแลงปักตั้งล้อม 4 ด้าน มีทางเข้าปูด้วยศิลาแลง มีศาลาโถงปลูกคร่อมทางเดินเป็นศาลากว้าง 6 เมตร ยาว 11 เมตร เป็นเสา 4 แถว 5 ห้อง ต่อจากศาลาหน้าวัดมีประตูเข้าไปในบริเวณวัดแล้วถึงฐานศิลาแลงใหญ่ ยกฐานสูงประมาณ 2 เมตร มีเสาลูกกรงเป็นศิลาแลงเหลี่ยมและมีทับหลังลูกกรงเตี้ย ๆ สูงประมาณ 60 เซนติเมตร อยู่โดยรอบ ฐานนี้มีบันไดขึ้นด้านหน้า 2 บันได ด้านข้าง 2 บันไดและด้านหลังอีก 2 บันได บนฐานวิหารกว้าง 17 เมตร
นด้านหน้า 2 บันได ด้านข้าง 2 บันไดและด้านหลังอีก 2 บันได บนฐานวิหารกว้าง 17 เมตร ยาว 29 เมตร ย่อมุขเด็จทั้งหน้าและหลัง เสาวิหารที่อยู่บนฐานเป็นเสา 4 แถว 5 ห้อง 2 แถว หน้าและหลัง 2 ห้อง รวม 7 ห้อง ที่ฐานชุกชี มีรอยตั้งพระพุทธรูปนั่งด้านหลังวิหารมีบันไดลงติดต่อกับมณฑปพระอิริยาบถ โดยรอบมณฑปกำแพงแก้วเตี้ย ๆ เหลือแต่ฐาน มีประตูเข้าด้านข้าง 2 ข้าง และด้านหลังมณฑปกว้าง 29 เมตร เป็นมณฑปสี่หน้า ด้านหน้ามีพระพุทธรูปปางลีลา ด้านข้างเหนือมีพระพุทธรูปนั่ง พระพุทธรูปปูนปั้นทั้ง 3 ด้าน ที่กล่าวมาแล้วชำรุดเหลือซากพอเป็นรอยให้ดูรู้ว่าเป็นพระพุทธรูปเท่านั้น แต่ก็เป็นหลักฐานที่แสดงให้รู้ว่า เป็นพระพุทธศิลปแบบสุโขทัยสกุลช่างกำแพงเพชร ซึ่งหาดูได้ยาก
มารีนาเบย์แซนส์
มารีนาเบย์แซนส์ (Marina Bay Sands) เป็นรีสอร์ทครบวงจรขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ที่อ่าวมารีนา ประเทศสิงคโปร์ นับเป็นอาคารกาสิโนที่มีมูลค่าแพงที่สุดในโลก ประมาณ 5.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐหรือประมาณ 1.71 แสนล้านบาทไทย ทั้งนี้มาจากราคาที่ดินในบริเวณดังกล่าวที่มีมูลค่าสูง พัฒนาโดยบริษัทลาสเวกัสแซนส์ ได้รับการออกแบบโดยสถาปนิก โมเช ซาฟดี
มารีนาเบย์แซนส์มีขนาดพื้นที่ 581,000 ตารางเมตร ประกอบไปด้วยโรงแรม, ศูนย์ประชุมและนิทรรศการ, พิพิธภัณฑ์, โรงละคร, สถานบันเทิง, ภัตตาคารและ ห้างสรรพสินค้า กาสิโนแบบเปิดโล่งที่ใหญ่ที่สุดในโลก รีสอร์ทแห่งนี้มี สกายพาร์ค (สวนสันทนาการลอยฟ้า) ที่มีความยาว 340 เมตร (1,120 ฟุต) จุคนได้ 3,900 คน และสระว่ายน้ำยาว 150 เมตร (490 ฟุต) ซึ่งตั้งอยู่บนดาดฟ้าที่ใหญ่ที่สุดในโลก
เดิม มารีนาเบย์แซนส์ มีกำหนดเปิดให้บริการในปี 2552 แต่การก่อสร้างประสบกับความล่าช้าอันเนื่องมาจากต้นทุนวัสดุและการขาดแคลนแรงงานที่เพิ่มสูงขึ้นตั้งแต่เริ่มแรก วิกฤตการเงินโลกยังส่งผลให้เจ้าของลาสเวกัสแซนด์สต้องชะลอโครงการที่อื่น ๆ เพื่อให้เร่งก่อสร้างรีสอร์ทครบวงจรแห่งนี้ ได้รับการอนุมัติจากทางการสิงคโปร์ เปิดกาสิโนในวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2553 รีสอร์ทและสกายพาร์คเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 23 และ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2553 โรงละครเสร็จสิ้นทันเวลาสำหรับการแสดงครั้งแรกของ Riverdance ในวันที่ 30 พฤศจิกายน ลานสเก็ตในร่มซึ่งใช้น้ำแข็งเทียมเปิดการแสดงโดย Michelle Kwan เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พิพิธภัณฑ์ ArtScience เปิดให้บุคคลทั่วไปเข้าชมการแสด
Kwan เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พิพิธภัณฑ์ ArtScience เปิดให้บุคคลทั่วไปเข้าชมการแสดงแสงเลเซอร์และน้ำที่เรียกว่า Wonder Full เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2554 ถือเป็นการเสร็จสมบูรณ์ของรีสอร์ทแบบครบวงจร
นอกจากนี้ มารีนาเบย์แซนส์ ยังเป็นที่ตั้งของแอปเปิลสโตร์สาขาที่สามของสิงคโปร์ ต่อจากถนนออร์ชาร์ดและจูเวิลชางงีแอร์พอร์ตด้วย

ระเบียงภาพ
ไฟล์:MarinaBaySands22092012.jpg| มารีนาเบย์แซนส์ และ เมอร์ไลออน
ไฟล์:Marina Bays Sands Hotel and ArtScience Museum Singapore.jpg|มารีนาเบย์แซนส์ ในตอนกลางวัน
ไฟล์:ArtScience Museum, Marina Bay Sands, Singapore.jpg|พิพิธภัณฑ์ศิลปวิทยาศาสตร์ (ArtScience Museum) ส่วนหนึ่งของมารีนาเบย์แซนส์
ไฟล์:Aerial of the roof top pool Marina Bay Sands Hotel (36592484922) (2).jpg| ภาพถ่ายทางอากาศของดาดฟ้าและสระน้ำ 
ไฟล์:Marina Bay Sands (215599375).jpeg| ภาพถ่ายทางอากาศของดาดฟ้า สกายพาร์ค
ไฟล์:Luftbild Marina Bay Sands Hotel Singapur (36365614580) (2).jpg|ภาพถ่ายทางอากาศของโรงแรมมารีนาเบย์แซนส์ ประกอบด้วยอาคารสูง 3 หลัง ในปัจจุบัน
ไฟล์:Marina-Sands-Bay-2017-L
ารีนาเบย์แซนส์ ประกอบด้วยอาคารสูง 3 หลัง ในปัจจุบัน
ไฟล์:Marina-Sands-Bay-2017-Luka-Peternel.jpg|มารีนาเบย์แซนส์ในตอนกลางคืน ถ่ายจากการ์เดนส์บายเดอะเบย์