SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดจักรวรรดิราชาวาสวรมหาวิหาร
วัดจักรวรรดิราชาวาสวรมหาวิหาร หรือนิยมเรียกกันสั้น ๆ ว่า วัดจักรวรรดิ เดิมเป็นวัดราษฎร์ ชื่อ วัดนางปลื้ม สร้างสมัยอยุธยา ต่อมาในสมัยรัตนโกสินทร์เรียก วัดสามปลื้ม สันนิษฐานว่าคงมาจากผู้หญิงสามนางร่วมกันสร้าง และอาจด้วยเพราะอยู่ใกล้กับสำเพ็ง หรือสามเพ็ง ทำนองเดียวกับวัดสามจีน หรือวัดไตรมิตรวิทยารามวรวิหาร ที่อยู่ใกล้กัน เจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ได้บูรณปฏิสังขรณ์วัดขึ้นใหม่ทั้งพระอาราม ประมาณ พ.ศ. 2362 และได้ถวายพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงรับไว้เป็นพระอารามหลวง และพระราชทานนามว่า วัดจักรวรรดิราชาวาสเมื่อประมาณ พ.ศ. 2368 ภายในวัดมีศาลและรูปปั้นเจ้าพระยาบดินทรเดชาอยู่ด้วย โดยช่างปั้นได้ปั้นจากภาพเขียนรูปปั้นของเจ้าพระยาบดินท
จ้าพระยาบดินทรเดชาอยู่ด้วย โดยช่างปั้นได้ปั้นจากภาพเขียนรูปปั้นของเจ้าพระยาบดินทรเดชาที่สมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี (นักองค์ด้วง) พระเจ้ากรุงกัมพูชาให้สร้างขึ้นที่เมืองอุดงมีชัย
ปัจจุบัน วัดจักรวรรดิราชาวาสวรมหาวิหาร ตั้งอยู่บนถนนจักรวรรดิ แขวงจักรวรรดิ เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร ใกล้กับวัดบพิตรพิมุขวรวิหาร หรือวัดเชิงเลน และเชิงสะพานพระปกเกล้าด้านมุ่งหน้าไปฝั่งธนบุรี

ในวัดแห่งนี้ยังมีจุดเด่นอีกประการคือ มีบ่อเลี้ยงจระเข้ขนาดใหญ่ ซึ่งพระสงฆ์และเด็กวัดช่วยกันดูแล ทั้งนี้เนื่องจากราวปี พ.ศ. 2485 ที่บริเวณวัดที่ติดกับแม่น้ำเจ้าพระยามีเรื่องราวของจระเข้กินคนตัวหนึ่งชื่อ "ไอ้บอดวัดสามปลื้ม" เนื่องจากมีตาข้างหนึ่งบอด แต่ไม่ปรากฏหลักฐานว่าไอ้บอดวัดสามปลื้มนั้นตายลงเมื่อใด หากแต่ตำนานนี้ยังคงอยู่มาจนถึงปัจจุบัน และเป็นที่มาของบ่อเลี้ยงจระเข้ภายในวัด

ระเบียงภาพ
(2023) วัดจักรวรรดิราชาวาสวรมหาวิหาร เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร (20).jpg|พระประธานในพระอุโบสถ
(2022) วัดจักรวรรดิราชาวาสวรมหาวิหาร เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร (4).jpg|วิหารพระนาก
(2023) วัดจักรวรรดิราชาวาสวรมหาวิหาร เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร (2).jpg|พระนาก อัญเชิญมาจากพระบรมมหาราชวังเพื่อประดิษฐานแทนพระบาง
(2023) วัดจักรวรรดิราชาวาสวรมหาวิหาร เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร (13).jpg|พระนอน
พระพุทธฉาย วัดจักรวรรดิ Wat Chakkrawat Rachawat Woramahawiharn.jpg|พระพุทธฉาย
วัดจักรวรรดิราชาวาสวรมหาวิหาร Wat Chakkrawat Rachawat Woramahawiharn (2).jpg|พระปรางค์
วัดจักรวรรดิราชาวาสวรมหาวิหาร Wat Chakkrawat Rachawat Woramahawiharn (6).jpg|รอยพระพุทธบา
รดิราชาวาสวรมหาวิหาร Wat Chakkrawat Rachawat Woramahawiharn (6).jpg|รอยพระพุทธบาท
วัดจักรวรรดิราชาวาสวรมหาวิหาร Wat Chakkrawat Rachawat Woramahawiharn (5).jpg|พระพุทธรูปปางปาลิไลยก์บนมณฑปพระพุทธบาท
วัดจักรวรรดิราชาวาสวรมหาวิหาร Wat Chakkrawat Rachawat Woramahawiharn (14).jpg|มณฑปพระพุทธบาท
Crocodile in a pond in Wat Chakrawat, Samphanthawong District, Bangkok, Thailand.jpg|จระเข้ขนาดใหญ่ในบ่อเลี้ยงภายในวัด
Chao_Phraya_Bodindradeja's_Shrine,_Wat_Chakkrawat,_Bangkok_(1).jpg|ศาลเจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี)
Chao Phraya Bodindradeja's Shrine, Wat Chakkrawat, Bangkok (9).jpg|รูปปั้นเจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี)
ยามาซากิ เบกกิง
ยามาซากิ ( ; yamazaki) ยี่ห้อขนมปังและขนมอบ ของ บริษัท ยามาซากิเซย์ปัง (山崎製パン, やまざきせいぱん) ประเทศญี่ปุ่น หรือชื่อภาษาอังกฤษว่า บริษัท ยามาซากิเบกกิ้ง จำกัด (Yamazaki Baking Co., Ltd.) และจัดจำหน่ายในไทยโดย บริษัท ไทยยามาซากิ จำกัด (Thai Yamazaki Co.,Ltd.) โดย นายอิชิโร่ ไซโต้ ผลิตภัณฑ์ภายใต้ชื่อยามาซากิ ได้แก่ ขนมปัง เค้ก คุกกี้

ระเบียงภาพ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* ยามาซากิญี่ปุ่น (ภาษาญี่ปุ่น)
* ยามาซากิญี่ปุ่น (ภาษาอังกฤษ)
สกอน
สกอน ( ) เป็นขนมปังอังกฤษประเภทควิกเบรด (quick bread) มีที่มาจากประเทศสกอตแลนด์และอังกฤษภาคตะวันตกเฉียงใต้แต่โบราณ ปรกติแล้วทำจากข้าวสาลี ข้าวบาร์เลย์ หรือข้าวโอ๊ต ประสมแป้งอบเพื่อให้ฟู และมักบริโภคกับชาครีมหรือชาเดวอนเชอร์

ชาวอังกฤษอ่านออกเสียงชื่อขนมปังชนิดนี้ต่างกัน จากการศึกษาพบว่า ประชากรอังกฤษสองในสาม ประชากรสกอตแลนด์ร้อยละ 99 ตลอดจนชาวออสเตรเลีย แคนาดา และนิวซีแลนด์ออกเสียงว่า "สกอน" ส่วนที่เหลือโดยเฉพาะชาวอเมริกันออกเสียงว่า "สโกน"

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
ฮวงจุ้ย (ศาสตร์)
ที่สร้างตามหลักเฟิงฉุ่ย หรือ ฮวงจุ้ย]]

ฮวงจุ้ย ( ; ; ) หมายถึง สภาวะแวดล้อม หรือการอยู่อาศัยให้สอดคล้องกับสภาพแวดล้อม ในคติของชาวจีน มีลักษณะใกล้เคียงสถาปัตยกรรมศาสตร์ คำว่า ฮวงจุ้ย มาจากคำว่า ลม (ฮวง) และ น้ำ (จุ้ย) ออกเสียงตามสำเนียง ภาษาจีนแต้จิ๋ว

ฮวงจุ้ย นี้อาศัยหลักการของการไหลเวียนของพลังงานบนผืนโลก (ชี่) โดยเปรียบให้เข้าใจได้ง่ายโดยการเปรียบเทียบกับธรรมชาติของไหลที่เรารู้จักกันดี ได้แก่ธรรมชาติของลมและธรรมชาติของน้ำ ซึ่งนักพยากรณ์ฮวงจุ้ยที่ดีต้องอ่านพลังงานของชี่ และ แหล่งที่มาของชี่ให้ออก เพื่อเสริมการนำเข้า / ทำลายการปิดกั้น ให้ชี่ที่ดีสามารถเข้าได้ และ ถ่ายเทชี่ที่เสีย / ปิดกั้นไม่ให้ชี่ที่เสียสามารถเข้าสู่สถานที่ที่เราอยู่ได้
ศาสตร์นี้มาจากประเทศจีน ดังนั้น ผู้ที่ศึกษาและอาจารย์มักจะมีเครื่องรางที่มาจากจีนมาใช้ในการแก้ ความเป็นจริงแล้ว การสร้างสภาพแวดล้อมตามหลักฮวงจุ้ยนั้น ไม่เหมือนกันเลยในแต่ละเขตของโลก สภาพภูมิอากาศคนละอย่าง ในเรื่องของพิธีกรรมจีนจึงมีบทบาทกับฮวงจุ้ย กับทุกประเทศซึ่งเป็นเรื่องที่ต้องพิจารณากัน

ในเมืองไทย บ้านเรือนไทยสมัยก่อนจัดว่าถูกหลักของการจัดฮวงจุ้ยที่ถูกต้องในสภาพอากาศนี้ สำหรับในปัจจุบันบ้านเรือนไทยอาจจะไม่เหมาะ เนื่องจากราคาสูง ดังนั้นสถาปนิกที่มีต้องปรับเปลี่ยนสถาปัตยกรรม
การจัดตามหลักฮวงจุ้ยนั้นมีการจัดเพื่อการณ์หลายอย่างตามการใช้งานที่เจ้าของอย่างให้เป็น ดังนั้นพื้นที่ (space) กับอารมณ์ (mood) มีส่วนสำคัญกับงานฮวงจุ้ย อารมณ์ของคน มีส่วนกับโชคชะตา วันเดือนปีเกิด และดวงดาวรวมถึง หลักเชิง จิตวิทยา
ศาสตร์แห่งอาหารการกิน
ศาสตร์แห่งอาหารการกิน ( ) เป็นศาสตร์และศิลปะเกี่ยวกับการเลือก การเตรียม การเสิร์ฟ การถนอมอาหาร และการสำราญกับอาหารที่ดี

ประวัติความเป็นมาของศาสตร์แห่งอาหารการกินเริ่มมาตั้งแต่มนุษย์เริ่มรู้จักใช้ไฟปรุงอาหาร ศูนย์ชุมชนระยะแรก ๆ ของศาสตร์แห่งอาหารการกินอยู่ที่โรมและจีน ศิลปะของศาสตร์แห่งอาหารการกินไม่ได้จำกัดอยู่เพียงการเตรียมและการปรุงอาหารเท่านั้น แต่ยังเกี่ยวกับความสามารถในการจัดงบประมาณด้วย นอกจากนี้ยังรวมถึงข้อพิจารณาอื่น ๆ เช่น ความงดงาม บรรยากาศที่จูงใจ การใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่เข้ามาช่วย โดยมีประเด็นหลักอีกอย่างหนึ่งก็คือ ความสดใหม่ของส่วนผสมในอาหารนั้น ๆ

ดูเพิ่ม
* คหกรรมศาสตร์ ( )
* วิทยาศาสตร์การอาหาร ( )

อ้างอิง
หัตถกรรม
หัตถกรรม หรือ หัตถศิลป์ (Handicraft) คือ งานช่างที่ทำด้วยมือหรืออุปกรณ์ง่าย ๆ อาศัยทักษะและเน้นประโยชน์ใช้สอยเป็นหลัก โดยทั่วไปเป็นผลิตภัณฑ์ที่แสดงให้เห็นถึงวัฒนธรรมและศาสนา สามารถนำมาใช้ในชีวิตประจำวันได้ ผลิตภัณฑ์ที่ผลิตออกมาเป็นจำนวนมาก หรือผลิตด้วยเครื่องจักร ไม่เรียกว่าหัตถกรรม

ตัวอย่างหัตถกรรม
* งานร้อยลูกปัด (beadwork)
* ภาพปะติด (collage)
* การทำอาหาร (cooking)
* การจัดสวน (gardening)
* งานถัก 
** นิตติ้ง (knitting)
** โครเชต์
** ไหมพรม สำหรับถัก 
** อุปกรณ์ สำหรับงานถัก 
* งานฝังไม้ (marquetry)
* เครื่องโลหะ (metalwork)
* เครื่องหนัง
** หนังตะลุง
* งานจำลอง (scale model)
* งานโมเสก (mosaic)
* งานเย็บปักถักร้อย (needlework)
* เครื่องปั้นดินเผา (pottery) และ เซรามิก (ceramics)
** ภาชนะเบญจรงค์
* หุ่น (puppetry)
* งานกระจกสี (stained glass)
* ไม้แกะสลัก (woodworking)
** กะลา
* เครื่องจักสาน
** ย่านลิเภา
* เครื่องกระดาษ
** กระดาษสา
** ดอกไม้ประดิษฐ์
** สมุดไทย
** ร่ม
** หัวโขน
** หน้ากาก
** ว่าว
* ภาพวาดลงรักปิดทอง
สัญรูปอารมณ์
สัญรูปอารมณ์ หรือที่นิยมทับศัพท์ อีโมติคอน หรือ เอโมติคอน ( ; , , น้อยมากที่ออกเสียง ), เป็นคำย่อมาจาก "emotion icon" (สัญรูปอารมณ์) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า อีโมท (emote) เป็นสัญรูปแสดงการแสดงออกของใบหน้า ผ่านการใช้ตัวอักษรเพื่อแสดงอารมณ์ ความรู้สึก

เอโมติคอนยุคแรกเป็นบรรพชนของเอโมจิ เอโมติคอนแรกของ ASCII คือ :-) และ :-( เขียนขึ้นครั้งแรกโดยสก็อต ฟอลแมนในปี 1982 แต่ความจริงแล้วเอโมติคอนแรกมีต้นกำเนิดมาจากระบบคอมพิวเตอร์เพลโต IV ในปี 1972

ผู้ใช้จากญี่ปุ่นเป็นผู้สร้างความนิยมให้กับรูปแบบเอโมติคอนที่เรียกว่า คาโอโมจิ (kaomoji) ซึ่งใช้งานอักษรคาตากานะ รูปแบบนี้เป็นที่นิยมมากบน ASCII NET ของญี่ปุ่นตั้งแต่ปี 1986
นับตั้งแต่ SMS และอินเทอร์เน็ตกลายมาเป็นที่นิยมใช้ไปทั่วในปลายทศวรรษ 1990s เอโมติคอนกลายมามีบทบาทและเป็นที่นิยมอย่างมาก และถูกใช้ทั่วไปในการส่งข้อความ, เว็บกระทู้ และอีเมล เอโมติคอนสร้าง "โทน" ที่แตกต่างและความรู้สึกใหม่ ๆ ที่สื่อสารผ่านตัวอักษร ท่ามกลางการสื่อสารที่มีเพียงตัวอักษรเพื่อสื่อเนื้อความเท่านั้น

ยูนิโคด

ดูเพิ่ม
* สไมลีย์
* เฮะเฮะโนะโนะโมเฮะจิ‎

อ้างอิง

หนังสืออ่านเพิ่ม
* 
* Wolf, Alecia. 2000. "Emotional Expression Online: Gender Differences in Emoticon Use." CyberPsychology & Behavior 3: 827-833.

แหล่งข้อมูลอื่น
* ตัวอย่างพื้นฐาน 
* AA (Japanese ASCII art) underground thread @ hiding place (English version)
* Emoticons
จังหวัดฮิโรชิมะ
จังหวัดฮิโรชิมะ ( ) เป็นจังหวัดในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณภาคชูโงกุของญี่ปุ่นมีเมืองหลวงในชื่อเดียวกันคือ นครฮิโรชิมะ

ภูมิศาสตร์
จังหวัดฮิโรชิมะตั้งอยู่ทางด้านตะวันตกของเกาะฮนชู ทิศเหนือติดต่อกับจังหวัดชิมาเนะและจังหวัดทตโตริ ทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดโอกายามะ ทิศใต้ติดต่อกับทะเลในเซโตะ และทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดยามางูจิและจังหวัดชิมาเนะ

การปกครอง
จังหวัดฮิโรชิมะประกอบด้วย 14 นคร 5 อำเภอ และ 9 เมือง ได้แก่

นคร
* คูเระ ( )
* โชบาระ ( )
* ทาเกฮาระ ( )
* ฟูกูยามะ ( )
* ฟูจู ( )
* มิโยชิ ( )
* มิฮาระ ( )
* อากิตากาตะ ( )
* เอตาจิมะ ( )
* โอตาเกะ ( )
* โอโนมิจิ ( )
* ฮัตสึกาอิจิ ( )
* ฮิงาชิฮิโรชิมะ ( )
* ฮิโรชิมะ ( ) (เมืองหลวง)
อำเภอและเมือง
* อำเภอจินเซกิ ( )
** เมืองจินเซกิโกเง็ง ( )
* อำเภอเซระ ( )
** เมืองเซระ ( )
* อำเภอโทโยตะ ( )
** เมืองโอซากิกามิจิมะ ( )
* อำเภอยามางาตะ ( )
** เมืองคิตะฮิโรชิมะ ( )
** เมืองอากิโอตะ ( )
* อำเภออากิ ( )
** เมืองคูมาโนะ ( )
** เมืองไคตะ ( )
** เมืองซากะ ( )
** เมืองฟูจู ( )

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
วัดดอนไก่ดี
วัดดอนไก่ดี ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำท่าจีน ตำบลตลาดกระทุ่มแบน อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร

ประวัติและตำนาน
จากการสันนิษฐานจากพระอุโบสถของวัด เป็นพระอุโบสถทรงเรือสำเภา คาดว่าน่าจะสร้างขึ้นในช่วงสมัยอยุธยาตอนกลาง ซึ่งสร้างโดยชาวบ้านโรงหีบ หรือบ้านโรงจักร ซึ่งตั้งชุมชนอยู่ริมฝั่งแม่น้ำท่าจีนทางด้านหลังของวัดในปัจจุบันไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ โดยตำแหน่งที่ตั้งในการสร้างเริ่มแรกนั้น ได้สร้างพระอุโบสถขึ้นบนที่ดอน น้ำท่วมไม่ถึง ริมฝั่งแม่น้ำท่าจีน และเรียกวัดนี้ตามที่ตั้งของวัดว่า "วัดดอน"
สิ่งที่น่าสนใจ
พระอุโบสถของวัดดอนไก่ดี เป็นพระอุโบสถทรงเรือสำเภา คาดว่าน่าจะสร้างขึ้นในช่วงสมัยอยุธยาตอนกลาง ด้วยศิลปะเชิงช่างทางสถาปัตยกรรมที่มีเครื่องบนเป็นเครื่องไม้ทรงหลังคามีลักษณะแอ่นกลางเล็กน้อย หรือที่เรียกว่าตกท้องสำเภา ประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หลังคาไม่ซ้อนชั้น ด้านหน้าพระอุโบสถต่อเพิงหลังคาหรือจันทันหับ มุงหลังคาด้วยกระเบื้องดินเผาโบราณแบบเกล็ดปลา ประตูแต่เดิมมีสามช่อง ประตูซ้ายขวา ใช้เข้าออกปกติ และมีประตูกลางซึ่งอยู่สูงกว่าไม่สามารถใช้เข้าออกได้ เรียกว่าประตูเทวดา ปัจจุบันประตูเทวดาไม่มีแล้ว
รูปแบบการก่อสร้างตามแบบโบราณ ใช้ไม้ซุงฝังนอนตามแนวกำแพงและเสา ผนังก่ออิฐถือปูนบนแนวไม้ซุงที่ฝั่งใต้ดิน ด้านในมีเสาบัวแปดเหลี่ยมสองแถวรวมหกต้นตั้งแต่ด้านหลังพระประธานถึงหน้าพระประธาน ถัดมาเป็นบริเวณที่ใช้ประกอบสังฆกรรมไม่มีเสา แต่ใช้ไม้ซุงพาดบนแนวผนังรับน้ำหนักเครื่องบนหลังคาแทนเสา

เครื่องบนด้านในมีตีฝ้าเพดานเฉพาะแนวคู่เสาใต้แนวหลังคาจั่ว เขียนลายคล้ายดาวล้อมเดือน หลังคาด้านข้างปีกนกทั้งสองฝั่งไม่ตีไม้กรุฝ้า อวดฝีมือช่างไม้เข้าขือตีแป

ด้านในมีพระประธานปางสมาธิมีชื่อเรียกขานกันมาแต่โบราณว่า หลวงพ่อโต ด้านหน้าบริเวณจันทันหับมีพระพุทธรูปปางสมาธิไม่มียอดพระเกศ ทั้งสององค์เป็นที่เคารพนับถือของชาวกระทุ่มแบน
รายชื่ออุทยานประวัติศาสตร์ในประเทศไทย
อุทยานประวัติศาสตร์ในประเทศไทย อยู่ในการดูแลของกรมศิลปากร ซึ่งเป็นหน่วยงานในกระทรวงวัฒนธรรม ปัจจุบันในประเทศไทยมีอุทยานประวัติศาสตร์ 11 แห่ง โดยล่าสุด กรมศิลปากรได้สำรวจโบราณสถาน และอนุรักษ์พัฒนาปราสาทสด๊กก๊อกธม และประกาศจัดตั้งประสาทสด๊กก๊อกธมขึ้นเป็นอุทยานประวัติศาสตร์แห่งใหม่ แห่งที่ 11 เมื่อปี 2560 ซึ่งจาก 11 แห่ง มี 6 แห่งที่ได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนให้เป็นแหล่งมรดกโลก

ที่ตั้ง
อุทยานประวัติศาสตร์
{|class="wikitable sortable"
! style="width:15%;" scope="col"|สถานที่
! class="unsortable" scope="col" | ภาพ
! scope="col" | ที่ตั้ง
! scope="col"| พื้นที่ (ไร่)
! scope="col"| ปีเปิดอย่างเป็นทางการ
! scope="col"| ปีขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก 
|-
! scope="row" | อุทยานประวัติศาสตร์เมืองสิงห์
| 
| 
| 718
| align = "center" | 2530
| 
|-
! scope="row" | อุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา
| 
| 
| 4,810
| align = "center" | ไม่ทราบ
| align = "center" | 2534
|-
! scope="row" | อุทยานประวัติศาสตร์พนมรุ้ง
| 
| 
| 451
| align = "center" | 2531
| 
|-
! scope="row" | อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย
| 
| 
| 43,750
| align = "center" | 253
scope="row" | อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย
| 
| 
| 43,750
| align = "center" | 2531
| align = "center" | 2534
|-
! scope="row" | อุทยานประวัติศาสตร์พิมาย
| 
| 
| 2,658
| align = "center" | 2532
| 
|-
! scope="row" | อุทยานประวัติศาสตร์พระนครคีรี
| 
| 
| 188
| align = "center" | 2532
| 
|-
! scope="row" | อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย
| 
| 
| 28,217
| align = "center" | 2533
| align = "center" | 2534
|-
! scope="row" | อุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชร
| 
| 
| 2,114
| align = "center" | 2534
| align = "center" | 2534
|-
! scope="row" | อุทยานประวัติศาสตร์ภูพระบาท
| 
| 
| 3,430
| align = "center" | 2535
| align = "center" | 2567
|-
! scope="row" | อุ
3,430
| align = "center" | 2535
| align = "center" | 2567
|-
! scope="row" | อุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ
| 
| 
| 2,889
| align = "center" | 2527
| align = "center" | 2566
|-
! scope="row" | อุทยานประวัติศาสตร์สด๊กก๊อกธม
| 
| 
| 641
| align = "center" | 2565
| 
|-
|}
โบราณสถาน
โบราณสถาน หรือ แหล่งโบราณคดี ( ) เป็นสถานที่ที่ก่อสร้างโดยฝีมือมนุษย์หรือสถานที่ที่พบร่องรอยของกิจกรรมของมนุษย์ในอดีตที่มีคุณค่าในทางศิลปะ ประวัติศาสตร์ และโบราณคดี

โบราณสถานในประเทศไทย
นิยาม
ตามกฎหมายว่าด้วยโบราณสถานของไทย โบราณสถาน หมายถึง อสังหาริมทรัพย์ซึ่งโดยอายุหรือโดยลักษณะแห่งการก่อสร้าง หรือโดยหลักฐานเกี่ยวกับประวัติของอสังหาริมทรัพย์นั้น เป็นประโยชน์ในทางศิลปะ ประวัติศาสตร์ หรือโบราณคดี รวมถึงสถานที่ที่เป็นแหล่งโบราณคดีแหล่งประวัติศาสตร์ และอุทยานประวัติศาสตร์ด้วย

สำหรับความหมายตามพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน "โบราณสถาน" หมายถึง สิ่งที่เคลื่อนที่ไม่ได้ เช่น โบสถ์ วิหาร วัง มีอายุเก่ากว่า 100 ปีขึ้นไป
ทั้งนี้ โบราณสถานโดยทั่วไปหมายถึง อาคารหรือสิ่งก่อสร้างที่มนุษย์สร้างขึ้น มีความเก่าแก่ มีประวัติความเป็นมาที่เป็นประโยชนทางด้านศิลปะ ประวัติศาสตร์ หรือ โบราณคดี และยังรวมถึงสถานที่หรือเนินดินที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ หรือมีร่องรอยกิจกรรมของมนุษย์ปรากฏอยู่
ความสำคัญ
โบราณสถานมีความสำคัญ ดังนี้ 
# ด้านเอกลักษณ์ แสดงการรับรู้หรือความเข้าใจถึงที่มา สถานที่ตั้ง ชนชาติ ความเชื่อ ศาสนา ขนบธรรมเนียมแ ละวัฒนธรรมของชุมชนใดชุมชนหนึ่ง หรือประเทศใดประเทศหนึ่ง
# ด้านวิชาการ เพื่อสะท้อนเรื่องราวในอดีต เป็นข้อมูลทางด้านประวัติศาสตร์ โบราณคดี สถาปัตยกรรม ศิลปกรรม ซึ่งเป็นเครื่องแสดงประวัติความเป็นมาอันเก่าแก่ของชุมชนของชาติ รวมทั้งเป็นแหล่งศึกษาและเรียนรู้ตลอดชีวิต
# ด้านเศรษฐกิจ เป็นแหล่งรายได้ให้ชุมชนและประเทศ ทั้งทางตรงและทางอ้อมจากการที่เป็นสถานที่ท่องเที่ยว สร้างกิจกรรมต่าง ๆ อันสืบเนื่องจากการท่องเที่ยว พร้อมกับการศึกษาหาความรู้
# ด้านการใช้สอย สามารถนำมาใช้งานได้ในปัจจุบัน ซึ่งเป็นการไม่ก่อให้เกิดการเสื
รู้
# ด้านการใช้สอย สามารถนำมาใช้งานได้ในปัจจุบัน ซึ่งเป็นการไม่ก่อให้เกิดการเสื่อมสภาพการเปลี่ยนแปลงหรือการรื้อทำลายโบราณสถานนั้น
# ด้านสังคม แสดงถึงคุณค่าที่เกี่ยวข้องกับขนบธรรมเนียมจารีตประเพณีเป็นความภาคภูมิใจของคนในสังคม
# ด้านการเมือง แสดงถึงความเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์สำคัญในประวัติศาสตร์ การกำหนดขอบเขต หรือการรักษาอธิปไตย และการสร้างความร่วมมือร่วมใจของคนทั้งชาติ
# ด้านสุนทรียภาพ แสดงคุณค่าความงามของศิลปกรรมและสถาปัตยกรรม
การขึ้นทะเบียน
ในประเทศไทย กรมศิลปากร กระทรวงวัฒนธรรม เป็นหน่วยงานหลักในการดูแลรักษาและการควบคุมโบราณสถานให้เป็นไปตามกฎหมาย โดยมีอำนาจขึ้นทะเบียนโบราณสถานใด ๆ ตามที่เห็นสมควรได้

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* โบราณวัตถุ

แหล่งข้อมูลอื่น
* ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม กรมศิลปากร
สวนแสนปาล์ม
สวนแสนปาล์ม เป็นสวนพฤกษศาสตร์ของพืชเฉพาะวงศ์ปาล์ม นับเป็นแหล่งรวบรวมปาล์มที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศไทย ตั้งอยู่ภายในศูนย์ส่งเสริมและฝึกอบรมเกษตรแห่งชาติ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม โดยมีเนื้อที่ประมาณ 40 ไร่
ประวัติ
อาจารย์ปิฏฐะ บุนนาค ผู้บุกเบิกการส่งเสริมปลูกและให้ความรู้เรื่องปาล์ม และได้สะสมพันธุ์ปาล์มเป็นจำนวนมาก เมื่อ พ.ศ. 2536 จึงได้รวบรวมพันธุ์ปาล์ม จัดการเพาะ ปลูก ขุดย้าย มาปลูกไว้ในบริเวณดังกล่าว โดยมีพันธุ์ปาล์มจากแหล่งต่าง ๆ ทั้งภายในและต่างประเทศ ปัจจุบันมีปาล์มประมาณ 260 ชนิด แต่มีจำนวนทั้งหมดหลายหมื่นต้น สำหรับที่มาของคำว่า สวนแสนปาล์ม หมายความว่า มีปาล์มจำนวนมาก และยังตั้งให้สอดคล้องกับอำเภอกำแพงแสน อันเป็นที่ตั้งของวิทยาเขตแห่งนี้ด้วย
ที่ตั้ง
สวนแสนปาล์มตั้งอยู่ทางทิศใต้ของวิทยาเขตกำแพงแสน โดยอยู่นอกรั้วของส่วนหลักของวิทยาเขต มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน ด้านหน้าติดกับถนนที่แยกจากทางหลวงหมายเลข 321 แยกเข้าทางหลวงหมายเลข 346 มาประมาณ 1 กิโลเมตร (ถนนชลประทาน หรือถนนสายพนมทวน หรือถนนพระแท่นดงรัง ถนนสายนี้ ตรงไปยัง อ.พนมทวน จ.กาญจนบุรี) มีป้ายบอก สวนแสนปาล์ม ด้านซ้ายมือ และใกล้ๆ กันเป็นป้ายของศูนย์ส่งเสริมและฝึกอบรมการเกษตรแห่งชาติ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ปาล์มในสวน
พื้นที่ส่วนแสนปาล์มนั้นแบ่งเป็นหลายส่วน มีการปลูกปาล์มหลากหลายชนิดทั่วพื้นที่ ปลูกคละชนิดกันบ้าง บางส่วนก็มีชนิดเดียวกันจำนวนสิบ ๆ ต้นด้วยกัน เหมาะสำหรับผู้ที่ต้องการศึกษาเรื่องปาล์มโดยเฉพาะ และยังเป็นที่พักผ่อนหย่อนใจได้ด้วย

ปาล์มที่ปลูกไว้ มีทั้งขนาดเล็ก เช่น จั๋ง, หวาย จนถึงขนาดกลางอย่าง ระกำ, จาก, สิบสองปันนา จนถึงปาล์มขนาดใหญ่ เช่น ตาลฟ้า, อินทผลัม, ปาล์มน้ำพุ เป็นต้น

สวนแสนปาล์มนับเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงวิทยาศาสตร์ที่น่าสนใจแห่งหนึ่งในภาคกลาง ที่สามารถเข้าไปเที่ยวชม หาความรู้ได้โดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใด ๆ

แหล่งข้อมูลอื่น
* สวนแสนปาล์ม วิทยาเขตกำแพงแสน 
* แผนผังสวนแสนปาล์ม
วันพุธ
วันพุธ เป็นวันลำดับที่ 4 ในสัปดาห์ อยู่ระหว่างวันอังคารกับวันพฤหัสบดี แต่ตามมาตรฐาน ISO 8601 กำหนดให้เป็นวันที่ 3 ของสัปดาห์

สัญลักษณ์ของวัน
* สีประจำวัน คือ สีเขียว
* พระประจำวันคือ พระปางอุ้มบาตร
ความเชื่อไทย
* วันพุธห้ามตัดผมเพราะไม่เป็นมงคล ร้านตัดผมในประเทศไทยส่วนใหญ่ หยุดวันพุธ
* คนที่เกิดวันพุธในตอนกลางคืน ถือว่าเกิดวันพระราหู
วนอุทยานนครไชยบวร
"วนอุทนยานนครไชยบวร อยู่ ตำบลท่าเสา อำเภอโพทะเล" 
"อุทยานเมืองเก่าพิจิตร" ไปตามเส้นทางสายพิจิตร-สามง่าม-วังจิก จากการตรวจสอบและค้นคว้าเชื่อว่าเป็นเมืองพิจิตรเก่า สร้างในสมัยพระยาโคตรบองประมาณปี พ.ศ. 1601 ภายในบริเวณกำแพงเมืองมีพื้นที่ 400 ไร่ มีลักษณะเป็นเมืองโบราณประกอบไปด้วย กำแพงเมืองคูเมือง เจดีย์เก่า มีสวนรุกขชาติกาญจนกุมาร ซึ่งองค์การบริหารส่วนจังหวัดจัดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2520 ทำให้ภายในบริเวณอุทยานแห่งนี้มีต้นไม้ร่มรื่น

สถานที่น่าสนใจ
"ศาลหลักเมือง" สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 อาคารแบ่งออกเป็น 2 ชั้นคือ ด้านบนจะเป็นที่ตั้งของศาลหลักเมือง ส่วนด้านล่างจะเป็นที่ประดิษฐานรูปปั้นของพระยาโคตรบอง ซึ่งชาวบ้านเรียกว่า "พ่อปู่" สภาพโดยรอบศาลจะมีต้นไม้มากมายดูร่มรื่นเย็นตา
"วัดมหาธาตุ" เป็นโบราณสถานก่อด้วยอิฐตั้งอยู่กึ่งกลางเมืองพิจิตรเก่าทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำน่าน กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานของวัดนี้เมื่อ พ.ศ. 2478 ประกอบไปด้วยพระธาตุเจดีย์ เป็นเจดีย์ทรงลังกา ภายในมีพระเครื่องชนิดต่างๆ ด้านหน้าพระเจดีย์เป็นที่ตั้งของวิหารเก้าห้อง ด้านหลังพระเจดีย์เป็นอุโบสถมีใบเสมา 2 ชั้น กรมศิลปากรดำเนินการขุดแต่งเมื่อ พ.ศ. 2534 บริเวณใต้เนินดิน ส่วนวิหารได้พบสิ่งก่อสร้าง 2 ยุคสมัย คือสมัยสุโขทัยและสมัยอยุธยา บริเวณโดยรอบพบเจดีย์รายจำนวนมาก และแนวกำแพงใหญ่
"ถ้ำพญาชาละวัน" มีที่มาจากนิทานพื้นบ้านเรื่องไกรทอง ลักษณะถ้ำกว้าง 1 เมตร ยาว 1.50 เมตร และลึก 4 เมตร มีเรื่องเล่าว่าเมื่อราว พ.ศ. 2480 พระภิกษุวัดนครชุมรูปหนึ่งจุดเทียนไขเดินเข้าไปในถ้ำจนหมดเทียนเล่มหนึ่งก็ยังไม่ถึงก้นถ้ำ จึงไม่ทราบว่าภายในถ้ำจะงดงามวิจิตรพิสดารอย่างไร ในปัจจุบันดินพังทลายทับถมจนตื้นเขิน ทางจังหวัดได้สร้างรูปปั้นไกรทองและพญาชาละวันไว้ที่บริเวณปากถ้ำ
ไร่องุ่นดงเจริญ
ไร่องุ่นดงเจริญ (ชื่อเดิม ไร่องุ่นขจรฟาร์ม) สถานที่ท่องเที่ยวแห่งหนึ่งในอำเภอดงเจริญ จังหวัดพิจิตร เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชม และได้เรียนรู้เกี่ยวกับการปลูกองุ่น ทั้งสำหรับทำไวน์ รวมถึงผลองุ่นสด โดยมีพันธุ์องุ่นแบล็คควีน พันธุ์องุ่นที่มีชื่อเสียงพันธุ์หนึ่ง องุ่นจากไร่ใช้ผลิตไวน์ยี่ห้อ "ชาโต เดอ ชาละวัน"

ไร่องุ่นดงเจริญมี พล.ต.สนั่น ขจรประศาสน์ เป็นเจ้าของ มีเนื้อที่ประมาณ 200 ไร่ ตั้งอยู่ที่ถนนตลิ่งชัน-บึงสามพัน อยู่ห่างจากขจรฟาร์ม (ฟาร์มนกกระจอกเทศ) ประมาณ 2 กิโลเมตร
ทัชมาฮาล
ทัชมาฮาล หรือ ตาชมหัล (Taj Mahal แปลว่า ภรรยาของฉัน เป็นอาคารฝังพระศพสร้างด้วยหินอ่อนสีขาวงาช้าง ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำทางใต้ของแม่น้ำยมุนา ในเมืองอัคระ รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย ทัชมาฮาลเริ่มสร้างขึ้นในปี 1632 โดยจักรพรรดิโมกุล จักรพรรดิชาห์ชะฮัน (ครองราชย์ 1628 ถึง 1658) เพื่อตั้งพระศพของพระสนมเอก มุมตาซ มหัล และเป็นที่ตั้งพระศพของจักรพรรดิชาห์ชะฮันเอง ทัชมาฮาลประกอบด้วยตัวอาคารสุสาน, มัสยิด และเกสต์เฮาส์ รายล้อมด้วยสวน การก่อสร้างทัชมาฮาลสำเร็จสมบูรณ์ในปี 1643 แต่มีการก่อสร้างในเฟสอื่น ๆ ของโครงการที่ดำเนินต่อไปอีกกว่า 10 ปี
ทัชมาฮาลได้รับสถานะเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกในปี 1983 ในฐานะ "เพชรน้ำเอกของศิลปะมุสลิมในอินเดีย และเป็นหนึ่งในงานชิ้นเอกที่ได้รับการชื่นชมในระดับสากล" และได้รับการยกย่องโดยหลายบุคคลให้เป็นผลงานชิ้นเอกของสถาปัตยกรรมโมกุล และ สัญลักษณ์ของประวัติศาสตร์อินเดียอันร่ำรวย ทัชมาฮาลมีผู้เดินทางมาเยี่ยมเยียนราว 7–8 ล้านคนต่อปีในปี 2007

อ้างอิง

บรรณานุกรม

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* Havell, E.B. (1913). Indian Architecture: Its Psychology, Structure and History, John Murray.
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น
* of the Taj Mahal
* Description of the Taj Mahal at the Archaeological Survey of India
* Profile of the Taj Mahal at UNESCO
*
แฟนดอม (เว็บไซต์)
แฟนดอม ( ) หรือชื่อเดิม วิเกีย (Wikia หรือชื่อเดิม วิกิซิตีส์ Wikicities) คือเว็บไซต์ที่ให้บริการฟรีการใช้งานของระบบวิกิ คล้ายคลึงกับวิกิพีเดียก่อตั้งโดย จิมมี เวลส์ (ผู้ก่อตั้งวิกิพีเดีย) และ แองเจลา บีสลีย์ (Angela Beesley) ในปี พ.ศ. 2547 (ค.ศ. 2004) และบริหารงานโดยบริษัทวิเกีย เว็บโฮสต์ติงฟรีซึ่งคล้ายคลึงกับ จีโอซิตีส์ (Geocities) ที่เป็นเว็บโฮสท์ให้บริการสร้างโฮมเพจฟรี วิกิซีตีส์ให้บริการฟรีสำหรับผู้เขียนและผู้อ่าน โดยได้รับรายได้หลักจากการเก็บค่าโฆษณา ที่แสดงผลในเว็บนั้น
ผู้ใช้สามารถขอวิเกียเป็นชื่อของกลุ่มตัวเองได้โดยทำเรื่องร้องขอ ผ่านทางผู้ดูแลระบบ โดยการกำหนดขอบเขตของโครงการ ผลประโยชน์ต่อบุคคลอื่น และผู้ร่วมงาน โดยเมื่อโครงการผ่านการยอมรับจากผู้ดูแลระบบแล้ว สามารถเปิดใช้งานและสามารถเขียนเพิ่มเติมได้ทันที โดยลิขสิทธิ์ของงานเขียนทั้งหมดภายในวิเกียกำหนดให้เป็นลิขสิทธิ์แบบเสรีในแบบ GFDL ซึ่งทางผู้ก่อตั้งกลุ่มย่อยต้องยอมรับการที่จะขอเสนอเปิดโครงการนั้น เนื้อหาบางส่วนไม่สามารถนำมาใช้ในระบบวิเกียซึ่งมีกล่าวไว้ในนโยบายของเว็บไซต์ได้แก่ การเปิดวิเกีย ช่วยกันสร้างสังคมเกี่ยวกับ ยาเสพย์ติด เหล้า บุหรี่ การพนัน และสิ่งผิดกฎหมายต่าง ๆ
วิเกียใช้โปรแกรมชื่อว่ามีเดียวิกิทำงานบนเซิร์ฟเวอร์ ลีนุกซ์ ในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 ได้มีโครงการวิกิ ครบ 100 โครงการในวิเกีย โดยในปัจจุบัน (สิงหาคม 2548) มีโครงการวิกิประมาณ 500 โครงการ ภาษาหลักที่ใช้วิเกีย ขึ้นอยู่กับทางผู้จัดตั้งแต่ละโครงการย่อยเป็นคนตัดสิน โดยการติดต่อกับส่วนกลางใช้ภาษาอังกฤษเป็นหลัก
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
วัดพระแก้ว
วัดพระแก้ว โดยทั่วไปหมายถึงวัดที่อาจเคยประดิษฐานพระแก้วมรกต ซึ่งอาจหมายถึง
* วัดในกรุงเทพมหานคร
** วัดพระศรีรัตนศาสดาราม (วัดพระแก้ว) เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
** วัดบวรสถานสุทธาวาส (วัดพระแก้ววังหน้า) วิทยาลัยนาฏศิลป กรุงเทพมหานคร
** พระพุทธรัตนสถาน (วัดพระแก้วฝ่ายใน) พระบรมมหาราชวัง กรุงเทพมหานคร
* วัดนอกกรุงเทพมหานคร
** วัดพระแก้ว อำเภอสรรคบุรี จังหวัดชัยนาท
** วัดพระแก้ว 
** วัดพระแก้ว อำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย
** วัดเจดีย์หลวงวรวิหาร (วัดพระแก้ว) 
** วัดพระแก้วดอนเต้าสุชาดาราม (วัดพระแก้ว) - 
** วัดพระแก้ว อำเภอภาชี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
** วัดพระแก้ว อุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชร 
** วัดพระแก้ว 
** วัดพระแก้ว อำเภอเชียงคำ จังหวัดพะเยา
านประวัติศาสตร์กำแพงเพชร 
** วัดพระแก้ว 
** วัดพระแก้ว อำเภอเชียงคำ จังหวัดพะเยา
* วัดในต่างประเทศ
** วัดพระแก้วมรกต กรุงพนมเปญ ราชอาณาจักรกัมพูชา
** หอพระแก้ว นครหลวงเวียงจันทน์ สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว
** วัดพระแก้ว (เชียงตุง) รัฐฉาน ประเทศพม่า
ฆ้องวงใหญ่
ฆ้องวงใหญ่เป็นเครื่องดนตรีที่วิวัฒนาการมาจากฆ้องรางของอินโดนีเซีย สันนิษฐานว่ามีมาตั้งแต่สมัยก่อนสุโขทัย ส่วนประกอบของฆ้องวงใหญ่ประกอบด้วยลูกฆ้องและวงฆ้อง ลูกฆ้องมี 16 ลูกทำจากทองเหลือง เรียงจากลูกเล็กด้านขวา วงฆ้องสูงประมาณ 24 เซนติเมตร ใช้หวายโป่งทำเป็นราง ให้หวายเส้นนอกกับเส้นในห่างกัน 14-17 เซนติเมตร ใช้หวาย 4 อัน ด้านล่าง 2 อันขดเป็นวงขนานกัน เว้นที่ไว้ให้นักดนตรีเข้าไปบรรเลง
ฆ้องวงใหญ่เป็นเครื่องดนตรีที่สำคัญที่สุด เพราะคนที่จะเล่นดนตรีในวงปี่พาทย์ต้องมาเรียนฆ้องวงใหญ่ก่อน ฆ้องวงใหญ่ทำหน้าที่เดินทำนองหลัก ถ้าหากไม่มีฆ้องวงใหญ่ดำเนินทำนองหลักก็จะทำให้เครื่องดนตรีอื่น ๆ จับจังหวะไม่ถูกว่าตอนนี้อยู่วรรคที่เท่าไหร่ของเพลงแล้ว ซึ่งถือเป็นแม่บทของเพลง

ฆ้องวงใหญ่ใช้เล่นใน วงปี่พาทย์ วงปี่พาทย์นางหงส์ วงปี่พาทย์ไม้นวม วงปี่พาทย์ไม้แข็ง วงปี่พาทย์ดึกดำบรรพ์ วงปี่พาทย์เสภา และ วงมโหรี ส่วนมากฆ้องวงใหญ่จะอยู่ในวงปี่พาทย์เกือบทุกวง และวงมโหรีด้วย แต่ไม่ใช้เล่นใน วงปี่พาทย์มอญ เพราะมี ฆ้องมอญวงใหญ่ เข้ามาแทน ฆ้องวงใหญ่ของไทย

ตัวอย่างเสียงโน้ตฆ้องวงใหญ่
รฺ มฺ ฟฺ ซฺ ลฺ ทฺ ด ร ม ฟ ซ ล ทฺ ดฺ รฺ มฺ (โน้ตปี่พาทย์)
ฆ้องวงเล็ก
ฆ้องวงเล็ก เป็นเครื่องดนตรีไทยสร้างในสมัย พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 3) คิดค้นและสร้างโดย พระประดิษฐไพเราะ (มี ดุริยางค์กูร) หรือ ครูมีแขก มีลักษณะที่คล้ายกับฆ้องวงใหญ่ แต่ลูกฆ้องมีขนาดเล็กกว่า มีเสียงที่แหลมและดังกว่าฆ้องวงใหญ่ มีลูกฆ้อง 18 ลูก ลักษณะทำนองมีการตีเก็บถี่กว่าระนาดเอก

ตัวอย่างโน้ตฆ้องวงเล็ก มีทั้งหมด 18 ลูก (ดฺ คือ เสียงต่ำ ดํ คือ เสียงสูง)

ทฺ ดฺ รฺ มฺ ฟฺ ซฺ ลฺ ทฺ ด ร ม ฟ ซ ล ท ดํ รํ มํ

ฆ้องวงเล็กใช้บรรเลงใน วงปี่พาทย์ไม้แข็ง วงปี่พาทย์ไม้นวม วงปี่พาทย์นางหงส์ นอกจากจะใช้ในวงปี่พาทย์แล้ว ก็ยังใช้บรรเลงใน วงมโหรี อีกด้วย

บทความที่เกี่ยวข้อง
* ฆ้องวงใหญ่
* ระนาดเอก
ฆ้องมอญ
ฆ้องมอญ ( ) เป็นเครื่องดนตรีที่ได้รับอิทธิพลมาจากมอญ มีลักษณะตั้งโค้งขึ้นไป ไม่ตั้งราบกับพื้นแบบฆ้องไทย วงฆ้องทำจากไม้แกะสลักปิดทองอย่างสวยงาม ทางโค้งด้านซ้ายของผู้ตีแกะเป็นรูปต่างๆ ตามต้องการ แต่ส่วนใหญ่จะนิยมรูปกินนรและเทวดา ทางโค้งด้านขวาทำเป็นรูปปลายหาง มีเท้ารองตรงกลางเหมือนระนาดเอก ฆ้องมอญมีสองขนาดดังนี้
1. ฆ้องมอญวงใหญ่ มีลักษณะตั้งโค้งขึ้นไป ไม่ตั้งราบกับพื้นแบบฆ้องไทย วงฆ้องทำจากไม้แกะสลักปิดทองอย่างสวยงาม ทางโค้งด้านซ้ายของผู้ตีแกะเป็นรูปต่าง ๆ ตามต้องการ แต่ส่วนใหญ่จะนิยมรูปกินนรและเทวดา ทางโค้งด้านขวาทำเป็นรูปปลายหาง มีเท้ารองตรงกลางเหมือนระนาดเอก มีลูกฆ้องทั้งหมด 15 ลูก แต่จะมีการข้ามเสียงไปสองลูกแรก กล่าวคือจะขึ้นต้นด้วยเสียง ซอล ลา ข้ามเสียงทีไปขึ้นเสียงโด เร มี ข้ามเสียงฟาไปขึ้นเสียงซอล แล้วไล่เสียงไปจนถึงลูกที่ 15 คือเสียงที

ตัวอย่างผังเสียงฆ้องมอญวงใหญ่

ซ ล ด ร ม ซ ล ท ด ร ม ฟ ซ ล ท

2. ฆ้องมอญวงเล็ก มีลักษณะเหมือนฆ้องมอญวงใหญ่ทุกประการ เพียงแต่มีลูกฆ้องที่เล็กกว่า มีทั้งหมด 17 ลูก ไม่มีการข้ามเสียง
ตัวอย่างผังเสียงฆ้องมอญวงเล็ก

ร ม ฟ ซ ล ท ด ร ม ฟ ซ ล ท ด ร ม ฟ

ฆ้องมอญทำหน้าที่เดินทำนองเพลงเช่นเดียวกับฆ้องวงใหญ่ และฆ้องวงเล็กของไทย ใช้ประสมวงในวงปี่พาทย์มอญ

อ้างอิง
กลองแขก
กลองแขก เป็นเครื่องดนตรีประเภทเครื่องตีที่มีรูปร่างยาวเป็นรูปทรงกระบอก ขึ้นหนังสองข้างด้วยหนังลูกวัวหรือหนังแพะ หน้าใหญ่ กว้างประมาณ 20 ซม. เรียกว่า หน้ารุ่ย หรือ "หน้ามัด" ส่วนหน้าเล็กกว้างประมาณ 15 ซม. เรียกว่า หน้าต่าน หรือ "หน้าตาด" ตัวกลองหรือหุ่นกลองสามารถทำขึ้นได้จากไม้หลายชนิดแต่โดยมากจะนิยมใช้ไม้เนื้อแข็งมาทำเป็นหุ่นกลอง เช่น ไม้ชิงชัน ไม้มะริด ไม้พยุง กระพี้เขาควาย ขนุน สะเดา มะค่า มะพร้าว ตาล ก้ามปู เป็นต้น ขอบกลองทำมาจากหวายผ่าซีกโยงเรียงเป็นขอบกลองแล้วม้วนด้วยหนังจะได้ขอบกลองพร้อมกับหน้ากลอง และถูกขึงให้ตึงด้วยหนังเส้นเล็ก เรียกว่าหนังเรียดเพื่อใช้ในการเร่งเสียงให้หน้ากลองแต่ละหน้าได้เสียงที่เหมาะสมตามความพอใจ กลองแขกสำรับหนึ่งมี
ารเร่งเสียงให้หน้ากลองแต่ละหน้าได้เสียงที่เหมาะสมตามความพอใจ กลองแขกสำรับหนึ่งมี 2 ลูก ลูกเสียงสูงเรียก ตัวผู้ ลูกเสียงต่ำเรียก ตัวเมีย ตีด้วยฝ่ามือทั้งสองข้างให้สอดสลับกันทั้งสองลูก มีหน้าทับ เช่น หน้าทับสองไม้สองชั้น หน้าทับปรบไก่ชั้นเดียว หน้าทับลูกหมด เป็นต้น
ลักษณะเสียง
* กลองแขกตัวผู้ มีเสียงที่สูงกว่ากลองแขกตัวเมียโดย เสียง "ติง" ในหน้ามัด และเสียง โจ๊ะ ในหน้าตาด
* กลองแขกตัวเมีย มีเสียงที่ต่ำกว่ากลองแขกตัวผู้ โดย เสียง ทั่ม ในหน้ามัด และเสียง จ๊ะ ในหน้าตาด

วิธีการบรรเลง
การบรรเลงนั้นจะใช้มือตีไปทั้งสองหน้าตามแต่จังหวะหรือหน้าทับที่กำนดไว้ ในหน้าเล็กหรือหน้าตาด จะใช้นิ้วชี้หรือนิ้วนางในการตี เพื่อให้เกิดเสียงที่เล็กแหลม ในหน้ามัดหรือหน้าใหญ่ จะใช้ฝ่ามือตีลงไปเพื่อให้เกิดเสียงที่หนักและแน่น ซึ่งมีวิธีการบรรเลงที่ละเอียดอ่อนลงไปอีกตามแต่กลวิธีที่ครูอาจารย์แต่ละท่านจะชี้แนะแนวทางการปฏิบัติ
กลองทัด
กลองทัด เป็นกลองสองหน้าขนาดใหญ่ ขึ้นหน้าทั้งสองข้างด้วยหนังวัวหรือหนังควาย ตรึงด้วยหมุด หุ่นกลองทำจากไม้เนื้อแข็ง กลึงคว้านข้างในจนเป็นโพรง ป่องตรงกลางนิดหน่อย หมุดที่ตรึงหนังเรียกว่า แส้ ทำด้วยไม้หรืองาหรือกระดูกสัตว์ ตรงกลางหุ่นกลองมีห่วงสำหรับแขวน เรียกว่า หูกระวิน หรือ หูระวิง

กลองทัดมีขนาดหน้ากว้างเท่ากันทั้งสองข้าง วัดเส้นผ่าศูนย์กลางได้ประมาณ 46 ซม. ตัวกลองยาวประมาณ 41 ซม. กลองทัดมี 2 ลูก ลูกที่มีเสียงสูง ดัง ตุม เรียกว่า ตัวผู้ และ ลูกที่มีเสียงต่ำตีดัง ต้อม เรียกว่า ตัวเมีย ใช้ไม้ตี 1 คู่ มีขนาดยาวประมาณ 54 ซม.

กลองทัดใช้บรรเลงในวงปี่พาทย์ โดยเล่นคู่กับตะโพน

อ้างอิง

* แนะนำเครื่องดนตรีไทย จากเว็บดนตรีไทย.คอม
กามสูตร
กามสูตร ( ) เป็นคัมภีร์ฮินดูสมัยโบราณ ว่าด้วยเพศศึกษา หรือพฤติกรรมทางเพศของมนุษย์ เขียนโดยวาตสยายน (วาต-สยา-ยะ-นะ) ยอมรับกันโดยทั่วไปว่าเป็นผลงานมาตรฐานว่าด้วยความรักในวรรณคดีสันสกฤต โดยมีชื่อเต็มว่า "วาตฺสฺยายน กาม สูตฺร" (คัมภีร์ว่าด้วยความรักของวาตสยายน) นอกจากนี้ยังมีความสำคัญในด้านสังคมวิทยาและแพทยศาสตร์
ส่วนหนึ่งของคัมภีร์ให้คำแนะนำเกี่ยวกับการมีเพศสัมพันธ์ ส่วนใหญ่ในรูปแบบของร้อยแก้ว "กาม" ซึ่งเป็นหนึ่งในสี่ของเป้าหมายในชีวิตของศาสนาฮินดู แปลว่าความต้องการที่รวมถึงความต้องการทางเพศ ซึ่งถูกบันทึกไว้บนหนังสือเล่มนี้ และคำว่า "สูตร" แปลว่าเส้นที่จัดให้สิ่งต่าง ๆ อยู่ด้วยกัน และสามารถสื่อถึงคติพจน์หรือกฎ หรือการรวบรวมคติพจน์ในรูปแบบของคู่มือ
คัมภีร์นี้เหมือนหลักสู่การใช้ชีวิตอย่างมีศีลธรรมและงดงาม โดยกล่าวเกี่ยวกับธรรมชาติของความรัก ชีวิตในครอบครัว และมุมมองอื่น ๆ เกี่ยวกับการใช้ชีวิตบนฐานของสุขารมณ์ ในบางมุมของโลก กามสูตร ถูกตีความหมายเป็นดั่งท่วงท่าการร่วมเพศแบบสร้างสรรค์ ทว่าในความเป็นจริงแล้วมีเพียงแค่ 20% ของกามสูตรเท่านั้นที่กล่าวถึงท่าร่วมเพศ ส่วนที่เหลือนั้นเกี่ยวกับปรัชญาและทฤษฎีของความรัก สิ่งที่จุดประกายความต้องการ สิ่งที่ทำให้ความต้องการคงอยู่ และเมื่อไหร่หรือตอนไหนที่มันดีหรือไม่ดี

เชื่อกันว่า กามสูตรถูกเขียนขึ้นระหว่าง 400 ปีก่อนคริสต์ศักราช และคริสต์ศักราชที่ 200

เนื้อหา
คัมภีร์กามสูตรประกอบด้วยโศลก 1,250 บท แบ่งเป็น 7 อธิกรณ์ (ภาค), 14 ปกรณ์ (ตอน) และ 36 อธยายะ (บท) ดังนี้
# สาธารณะ (साधारण Sadharna) (5 บท) ว่าด้วยความรัก การจำแนกประเภทของสตรี
# สัมปรโยคิกะ (सांप्रयोगिक Samparayogika) (10 บท) ว่าด้วยการจูบ การเล้าโลม การแสดงท่าร่วมเพศ
# กันยาสัมปรยุกตกะ (कन्यासंप्रयुक्तक Kanya Samprayuktaka) (5 บท) ว่าด้วยการเลือกหาภรรยา การเกี้ยวพาราสี และการแต่งงาน
# ภารยาธิการิกะ (भार्याधिकारिक Bharyadhikarika) (2 บท) ว่าด้วยการประพฤติตัวอย่างเหมาะสมของภรรยา
# ปารทาริก (पारदारिक Paradika) (6 บท) ว่าด้วยการแอบมีชู้กับภรรยาคนอื่น หลักศีลธรรม
# ไวศิกะ (वैशिक Vaishika) (6 บท) ว่าด้วยหญิงคณิกา โสเภณี
# เอาปนิษทิกะ (औपनिषदिक Au
วศิกะ (वैशिक Vaishika) (6 บท) ว่าด้วยหญิงคณิกา โสเภณี
# เอาปนิษทิกะ (औपनिषदिक Aupaniṣadika) (2 บท) ว่าด้วยการสร้างเสน่ห์ให้ตนเอง
ซึ่งเนื้อหาได้กล่าวถึงท่าทางการร่วมเพศ 64 ท่า โดยเป็นการรวมวิธีร่วมเพศ 8 วิธี และท่าเฉพาะของแต่ละวิธี 8 ท่า รวมทั้งหมด 64 ท่า ในคัมภีร์นี้เรียกว่า ศิลปะทั้ง 64 วาตสยายนเชื่อว่าเรื่องเพศนั้นไม่ใช่สิ่งผิด แต่การกระทำที่ผิดศีลธรรมเท่านั้นที่เป็นบาป

คัมภีร์กามสูตร เป็นคำสอนสำหรับหญิงชายที่ให้ความรู้ด้านเพศศึกษาอย่างครบถ้วน และละเอียดอย่างน่าพิศวง นอกจากนี้ยังกล่าวถึงศีลธรรมและการปฏิบัติทางเพศในอินเดียสมัยนั้นด้วย

คัมภีร์เรื่องนี้ได้รับการแปลเป็นภาษาต่าง ๆ อย่างแพร่หลาย โดยเฉพาะในภาษาอังกฤษ ที่เซอร์ ริชาร์ด ฟรานซิส เบอร์ตันตีพิมพ์ในปีค.ศ. 1883

อ้างอิง
บรรณานุกรม
* (fourth revised & enlarged edition).
* 
* .
* Sudhir Kakar and .
* 
* 
* 
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* อ่าน "กามสูตร" ฉบับภาษาอังกฤษ ของเซอร์ ริชาร์ด ฟรานซิส เบอร์ตัน
* กามสูตร ที่วิกิซอร์ซฉบับภาษาอังกฤษ
ระนาดเอกเหล็ก
ระนาดเอกเหล็ก เป็นเครื่องดนตรีที่ประดิษฐ์ขึ้นในสมัยรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว แต่เดิมลูกระนาดทำด้วยทองเหลือง จึงเรียกกันว่า ระนาดทอง ในเวลาต่อมาได้มีการประดิษฐ์ลูกระนาดด้วยเหล็ก ระนาดเอกเหล็กมีจำนวน 20 หรือ 21 ลูก โดยวางไว้บนรางที่มีไม้ระกำวางพาดไปตามของราง ก็อาจใช้ผ้าพันไม้แล้วนำมารองลูกระนาดก็ได้ ลูกต้น ของระนาดเอกเหล็กมีขนาด 23.5 ซม. กว้างประมาณ 5 ซม. ลดหลั่นขึ้นไปจนถึงลูกยอดที่มีขนาด 19 ซม. กว้างประมาณ 4 ซม. รางของระนาดเอกเหล็กนั้น ทำเป็นรูปสี่เหลี่ยม มีเท้ารองรับไว้ทั้ง 4 ด้านหรืออาจใส่ลูกล้อเพื่อสะดวกในการขนย้ายก็ได้

ระนาดเอกเหล็กบรรเลงเหมือนระนาดเอกทุกประการ เพียงแต่ไม่ได้ทำหน้าที่ผู้นำ
ระนาดทุ้มเหล็ก
ระนาดทุ้มเหล็ก เป็น เครื่องดนตรีไทย ที่พระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว ในรัชกาลที่ 4 มีพระราชดำริให้สร้างขึ้น ลูกระนาดทำอย่างเดียวกับ ระนาดเอกเหล็ก ระนาดทุ้มเหล็กมีจำนวน 16 หรือ 17 ลูก ลูกต้นยาวประมาณ 35 ซม. กว้างประมาณ 6 ซมและลดหลั่นลงไปจนถึงลูกยอดซึ่งยาวประมาณ 29 ซม. กว้างประมาณ 5.5 ซม. ตัวรางระนาดยาวประมาณ 1 เมตร ปากราง กว้างประมาณ 20 ซม. มีชานยื่นออกไปสองข้างราง ถ้านับส่วนกว้างรวมทั้งชานทั้งสองข้างด้วย รางระนาดทุ้มเหล็กจะกว้าง ประมาณ 36 ซม. มีเท้ารองติดลูกล้อ 4 เท้า เพื่อให้เคลื่อนที่ไปมาได้สะดวก ตัวรางสูงจากพื้นถึงขอบบนประมาณ 26 ซม. ระนาด ทุกชนิดที่กล่าวมานั้น จะใช้ไม้ตี 2 อัน
ระนาดทุ้มเหล็กทำหน้าที่เดินทำนองคล้ายฆ้องวงใหญ่ เพียงแต่เดินทำนองห่างกว่าและคีย์เสียงจะต่ำกว่าและใหญ่กว่าฆ้องวงใหญ่

ระนาดทุ้มเหล็ก ใช้บรรเลงใน วงปี่พาทย์เครื่องใหญ่ วงปี่พาทย์มอญเครื่องใหญ่ วงมโหรีเครื่องใหญ่

อ้างอิง
* แนะนำเครื่องดนตรีไทย จากเว็บดนตรีไทย.คอม
พิณเพียะ
พิณเปี๊ยะ หรือ พิณเพียะ เป็นเครื่องดนตรีพื้นเมืองล้านนาชนิดหนึ่ง เป็นเครื่องดนตรีประเภทดีด ลักษณะของพิณเปี๊ยะมีคันทวนยาวประมาณ 1 เมตรเศษ ตอนปลายคันทวนทำด้วยเหล็กทองเหลืองเรียกว่าหัวพิณเปี๊ยะ สำหรับใช้เป็นที่พาดสาย ใช้สายทองเหลืองเป็นพื้น สายทองเหลืองนี้จะพาดผ่านสลักตรงกะลาแล้วต่อไปผูกกับสลักตรงด้านซ้าย สายของพิณเปี๊ยะมีทั้ง 2 สายและ 4 สาย กะโหลกของพิณเปี๊ยะทำด้วยเปลือกน้ำเต้าตัดครึ่งหรือกะลามะพร้าว ก็ได้ เวลาดีด ใช้กะโหลกประกบติดกับหน้าอก ขยับเปิดปิดให้เกิดเสียงตามต้องการ เช่นเดียวกับพิณน้ำเต้าของภาคกลาง 
ในสมัยก่อนชาวเหนือมักจะใช้พิณเปี๊ยะดีดคลอกับการขับลำนำในขณะที่ไปเที่ยวสาว พิณเปี๊ยะไม่ได้รับความนิยมเท่าที่ควรเพราะเป็นเครื่องดนตรีที่เล่นย
ที่ไปเที่ยวสาว พิณเปี๊ยะไม่ได้รับความนิยมเท่าที่ควรเพราะเป็นเครื่องดนตรีที่เล่นยาก แต่ในปัจจุบันมีการประยุกต์เข้ากับดนตรีร่วมสมัย บรรเลงรวมกับสะล้อ ซึง
โทน
โทน เป็นชื่อของเครื่องหนัง ที่ขึงหนังหน้าเดียว มีสายโยงเร่งเสียงจากขอบหนังถึงคอ มีหางยื่นออกไปและบานปลาย มีชื่อเรียกคู่กันว่า โทนทับ โดยลักษณะรูปร่างนั้น โทนมีชื่อเรียกกันได้ตามรูปร่างที่ปรากฏ 2 ชนิด คือ โทนชาตรี และ โทนมโหรี

โทนชาตรีนั้น ตัวโทนทำด้วยไม้ขนุน ไม้สัก หรือ ไม้กะท้อนมีขนาดปากกว้าง 17 ซม. ยาวประมาณ 34 ซม. มีสายโยงเร่งเสียงใช้หนังเรียด ตีด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือหนึ่งคอยปิดเปิด ปลายหางที่เป็นปากลำโพง ช่วยให้เกิดเสียงต่าง ๆ ใช้สำหรับ บรรเลงประกอบการแสดงละครชาตรี และหนังตะลุง และตีประกอบจังหวะในวงปี่พาทย์ หรือวงเครื่องสาย หรือวงมโหรีที่เล่นเพลงภาษาเขมร หรือ ตะลุง
ส่วนโทนมโหรีนั้น ตัวโทนทำด้วยดินเผา ด้านที่ขึงหนังโตกว่า โทนชาตรี ขนาดหน้ากว้างประะมาณ 22 ซม. ยาวประมาณ 38 ซม. สายโยงเร่งเสียงใช้หวายผ่าเหลาเป็นเส้นเล็กหรือใช้ไหมฟั่นเป็นเกลียว ขึ้นหนังด้วยหนังลูกวัว หนังแพะ หนังงูเหลือม หรือหนังงูงวงช้าง ใช้สำหรับบรรเลงคู่กับรำมะนา โดยตีขัดสอดสลับกัน ตามจังหวะหน้าทับ

อ้างอิง

* แนะนำเครื่องดนตรีไทยจากเว็บดนตรีไทย.คอม

en:Thon-rammana
รำมะนา
รำมะนา ( ) เป็นกลองที่ขึงหนังหน้าเดียว หน้ากลองที่ขึงหนังผายออก ตัวกลองสั้น รูปร่างคล้ายชามกะละมัง มีอยู่ 2 ชนิด คือ "รำมะนามโหรี" และ "รำมะนาลำตัด"

รำมะนามโหรี มีขนาดเล็ก หน้ากว้างประมาณ 26 ซม. ตัวรำมะนายาว ประมาณ 7 ซม. หนังที่ขึ้นหน้าตรึงด้วยหมุดโดยรอบ จะเร่งหรือลดเสียงให้สูงต่ำไม่ได้ แต่มีเชือกเส้นหนึ่งที่เรียกว่า สนับ สำหรับหนุนข้างในโดยรอบ ช่วยทำให้เสียงสูงได้ บรรเลงใช้ตีด้วยฝ่ามือคู่กับโทนมโหรี
ส่วน รำมะนาลำตัด มีขนาดใหญ่ หน้ากว้างประมาณ 48 ซม. ตัวรำมะนายาวประมาณ 13 ซม. ขึ้นหนังหน้าเดียว โดยใช้เส้นหวายผ่าซีกโยงระหว่างขอบปน้ากับวงเหล็กซึ่งรองก้นใช้เป็นขอบ ของตัวรำมะนา และใช้ลิ่มหลาย ๆ อันตอกเร่งเสียงระหว่างวงเหล็กกับก้นรำมะนา รำมะนาชนิดนี้เข้าใจว่าได้แบบอย่างมาจากชวาและเข้ามาแพร่หลายในสมัยรัชกาลที่ 5 ใช้ประกอบการเล่นลำตัดและลิเกลำตัด ในการประกอบการเล่นลำตัดนั้นจะใช้รำมะนากี่ลูกก็ได้ โดยให้คนตีนั่งล้อมวงและเป็นลูกคู่ร้องไปด้วย

อ้างอิง
* แนะนำเครื่องดนตรีไทย จากเว็บดนตรีไทย.คอม
มิโกะ
มิโกะ ( ; ) คือหญิงสาวที่ทำงานอยู่ในศาลเจ้าชินโต ในช่วงก่อนประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่นเป็นช่วงที่การนับถือเทพเจ้าและธรรมชาติของชาวญี่ปุ่นยังแรงกล้า ชาวบ้านชาวเมืองนับถือเทพเจ้าและเข้าใจว่าเทพเจ้าบันดาลให้สิ่งต่างๆ เกิดขึ้น

บางสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้น เช่น ความแห้งแล้ง ฝนตก น้ำท่วม แผ่นดินไหว ฟ้าผ่า ฯลฯ คนในสมัยก่อนต่างก็เชื่อว่าเป็นสารจากเทพเจ้าที่ส่งมาให้มนุษย์ได้รับรู้ บางครั้งอาจมารูปแบบสิ่งเหนือธรรมชาติก็ได้ ผู้ที่ทำการรับสารนั้นจากเทพเจ้านั้นจะเป็นหญิงสาวบริสุทธิ์ที่เรียกว่า มิโกะ
มิโกะในยุคก่อนประวัติศาสตร์นั้นจะไม่ได้แต่งตัวเหมือนกับมิโกะที่เราเห็นในปัจจุบัน ส่วนที่เราเห็นแต่งตัวเหมือนในปัจจุบันนั้นเป็นช่วงเข้าสู่ยุคประวัติศาสตร์แล้ว

อย่างที่รู้กันว่าญี่ปุ่นได้ถูกสร้างขึ้นบนพื้นฐานของเทพเจ้า ความเชื่อในเทพเจ้าและธรรมชาติ สิ่งศักดิ์สิทธิ์มากมาย ในสมัยนี้อาจเรียกรวมๆ ว่า สร้างขึ้นมาบนพื้นฐานของเทพนิยาย เมื่อเป็นเช่นนั้นการจะรับสารจากเทพเจ้าจำเป็นต้องมีคนกลางระหว่างเทพเจ้าและมนุษย์ธรรมดา เราเรียกมนุษย์ที่ทำหน้าที่รับสารและแปลสารจากเทพเจ้าว่ามิโกะ มิโกะจะเป็นหญิงสาวพรหมจารี (ไม่ข้องแวะกับชายใด)

ที่มาของมิโกะ
มิโกะนั้นมาจากหญิงสาวที่เกิดจากบุตรีของนักบวชที่อุทิศตนให้กับเทพเจ้าและศาลเจ้า (แต่ละศาลเจ้าจะมีเทพเจ้าประจำศาลเจ้า) ในสมัยโบราณหญิงสาวที่จะเป็นมิโกะนั้นจะได้รับสารบางอย่างจากเทพเจ้า และเมื่อทุกอย่างพร้อมแล้วก็จะเป็นส่วนของพิธีกรรมต่อไป

หน้าที่ของมิโกะ
มิโกะจะต้องผ่านการฝึกฝนอย่างหนักเพื่อที่จะมาทำหน้าที่ หน้าที่นั้น ได้แก่ การดูแลความเรียบร้อยภายในศาลเจ้า การรำบูชาเทพเจ้าในงานเทศกาล หรือการช่วยงานนักบวชในพิธีกรรมทางศาสนา เช่น การแต่งงาน (ชาวญี่ปุ่นจะแต่งงานในพิธีชินโต) รวมไปถึงการทำนายอนาคตด้วย
ประเพณีและความเชื่อได้ดำเนินมาถึงปัจจุบัน ชินโตเป็นส่วนหนึ่งของวิถีชีวิตคนญี่ปุ่นที่แยกกันไม่ออก แต่ในปัจจุบันวิถีได้มีการวิวัฒนาการ มิโกะส่วนหนึ่งมาจากพิธีกรรมที่สืบต่อกันมาแต่โบราณ แต่มิโกะส่วนใหญ่มาจากการทำงานพิเศษ หรือมาจากอาสาสมัคร หน้าที่หลักๆของมิโกะเหล่านั้นก็จะเปลี่ยนไปตามความเหมาะสม ในขณะที่มิโกะเดิมจะมีภาระหน้าทีเหมือนเดิม

ในข้างต้นได้กล่าวว่ามิโกะนั้นจะต้องเป็นสาวพรหมจารี (สาวบริสุทธิ์) แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ามิโกะจะแต่งงานไม่ได้ เมื่อหญิงสาวที่เป็นมิโกะแต่งงานออกไปแล้ว นั่นหมายถึงหญิงสาวเหล่านั้นได้ละซึ่งหน้าที่หลักของศาลเจ้าแล้ว และจะปรนนิบัติดูแลสามีและครอบครัวของเธอแทน
เครื่องแต่งกายของมิโกะ
เครื่องแต่งกายของมิโกะเรียกรวมๆว่า "จิฮายะ" ประกอบไปด้วย
* ฮากะม่าผู้หญิงสีแดง
* เสื้อกิโมโนสีขาว
* ทาบิสีขาว (ถุงเท้า)
* โซริ (รองเท้า)
* นอกจากนั้นอาจจะมี ฮาโอริ (เสื้อคลุมชั้นนอก) บางๆ และเครื่องประดับผม

ดูเพิ่ม
* องเมียว
อิลราชคำฉันท์
อิลราชคำฉันท์ เป็น วรรณคดี คำฉันท์ที่ได้รับการยกย่องว่าแต่งดี มีความไพเราะ และนิยมใช้เป็นแบบอย่างในการแต่งคำฉันท์มาช้านาน แม้จะมีความยาวเพียง 329 บท ตีพิมพ์เป็นหนังสือเล่มเล็กเพียง 36 หน้ากระดาษเท่านั้น นับเป็นคำฉันท์อีกเรื่องหนึ่งที่นักศึกษาวรรณคดีเอ่ยถึงเสมอ

ผู้ประพันธ์อิลราชคำฉันท์คือ มหาเสวกตรี พระยาศรีสุนทรโวหาร (ผัน สาลักษณ) แต่งเมื่อครั้งยังมีบรรดาศักดิ์เป็นหลวงสารประเสริฐ
ประวัติ
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว นับว่าเป็นยุคทองของวรรณคดีไทยอีกยุคหนึ่ง ด้วยองค์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงเป็นกวี ขณะเดียวกันการศึกษาในประเทศก็กว้างขวางมากขึ้น อีกทั้งยังมีนักเรียนไทยได้รับทุนการศึกษาไปเรียนในต่างประเทศ วงการวรรณกรรมจึงมีความคึกคักและเปลี่ยนไหวมากเป็นพิเศษ

อย่างไรก็ตาม พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงเป็นห่วงว่า ธรรมเนียมการแต่งคำประพันธ์อันงดงามแบบเดิมนั้น กำลังจะเลือนหายไป เพราะผู้คนจำนวนมากมองว่าเก่าคร่ำครึ ล้าสมัย จึงทรงแนะนำให้หลวงสารประเสริฐ (ในเวลานั้น) ได้แต่งหนังสือตามธรรมเนียมดั้งเดิมไว้บ้าง เพื่อเพิ่มพูนและผดุงรักษาวรรณศิลป์อย่างเดิมเอาไว้
หลวงสารประเสริฐยังไม่ได้แต่งหนังสือตามรับสั่ง เพราะยังหาเรื่องไม่ได้ แต่ครั้นเมื่อพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงพระราชนิพนธ์เรื่อง "บ่อเกิดรามเกียรติ์" หลวงสารประเสริฐได้อ่าน นิทานเรื่องอิลราช ในอุตตรกัณฑ์แห่งรามายณะ ก็ชอบใจ และเอามาเป็นเนื้อหาที่จะแต่งหนังสือตามรับสั่งดังกล่าว

เนื้อเรื่อง
ในนครพลหิกา มีกษัตริย์ครองนคร ทรงพระนามว่า ท้าวอิลราช เป็นกษัตริย์ที่เปี่ยมด้วยคุณธรรม วันหนึ่งในวสันตฤดู ทรงออกป่าล่าสัตว์พร้อมบริวาร จนถึงตำบลที่กำเนิดของพระขันทกุมาร ในเวลานั้น พระอิศวรกำลังล้อเล่นกับพระอุมา ชายา ทรงจำแลงกายเป็นสตรี และบันดาลให้ทุกสิ่งในนั้นเป็นสตรีทั้งหมด ครั้นเมื่อท้าวอิลราชและข้าราชบริพารผ่านเข้าไปในป่าดังกล่าว ก็กลายเป็นสตรีไปทั้งหมด
ครั้นเมื่อท้าวอิลราชกลายเป็นสตรี ก็ตกใจ ทูลขออภัยจากพระอิศวร พระอิศวรไม่ทรงยอม แต่พระอุมาเทวีประทานพรให้กึ่งหนึ่ง คือเป็นบุรุษและสตรีสลับกันไปเดือนละเพศ เมื่อเป็นบุรุษ ชื่อ อิลราช เมื่อเป็นสตรี ชื่อนางอิลา

เมื่อถึงเดือนที่เป็นสตรี นางอิลาและบริวารสตรีพากันไปเที่ยวเล่นในป่า และเผอิญพบกับพระพุธ ที่กำลังบำเพ็ญตนในป่า นางอิลาได้อยู่เป็นชายาของพระพุธ จนครบเดือน เมื่อเป็นบุรุษ ก็ลืมความเป็นไปในภาคสตรีเพศ และเป็นเช่นนี้กระทั่งเก้าเดือน นางอิลาก็ให้ประสูติกุมารองค์หนึ่ง พระพุธให้นามว่า ปุรุรพ
เมื่อท้าวอิลราชคืนมาเป็นบุรุษ พระพุธเห็นใจ จึงประชุมมหาฤษีเพื่อหาทางแก้ไขคำสาปให้แก่ท้าวอิลราช ในที่สุดที่ประชุมตกลงทำพิธีอัศวเมธ ทำให้ท้าวอิลราชคืนมาเป็นเพศบุรุษอีกครั้ง

คำประพันธ์

อิลราชคำฉันท์ แต่งด้วยคำประพันธ์ประเภทฉันท์ ประกอบด้วยฉันท์ชนิดต่าง ๆ 15 ชนิด เป็นกาพย์ 2 ชนิด คือ
* กาพย์ฉบัง
* กาพย์สุรางคนางค์ 
ส่วนฉันท์ในเรื่องนี้ ได้แก่
* กมลฉันท์
* โตฏกฉันท์
* ภุชงคประยาตฉันท์
* มาณวกฉันท์
* มาลินีฉันท์
* วสันตดิลกฉันท์
* สัททุลวิกกีฬิตฉันท์
* สัทธราฉันท์
* สาลินีฉันท์
* อินทรวิเชียรฉันท์
* อินทวงศ์ฉันท์
* อีทิสังฉันท์
* อุปชาติฉันท์
* อุปัฏฐิตาฉันท์
* อุเปนทรวิเชียรฉันท์

บางตอนจากอิลราชคำฉันท์

วสันตดิลก

ฉบัง

อ้างอิง
แหล่งโบราณคดีบ้านเชียง
แหล่งโบราณคดีบ้านเชียง เป็นแหล่งโบราณคดีสำคัญแห่งหนึ่ง อยู่ที่ตำบลบ้านเชียง (ในเขตเทศบาลตำบลบ้านเชียง) อำเภอหนองหาน จังหวัดอุดรธานี ที่ทำให้รับรู้ถึงการดำรงชีวิตในสมัยก่อนประวัติศาสตร์ย้อนหลังไปกว่า 5,000 ปี
เครื่องมือและอุปกรณ์ยุคโบราณ
ศิลปะเครื่องปั้นดินเผา
ศิลปะเครื่องปั้นดินเผาของบ้านเชียงนั้น สามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ยุค ได้แก่
# ภาชนะดินเผาสมัยต้น อายุ 5,600–3,000 ปี มีลายเชือกทาบ ซึ่งคาดกันว่าเป็นปอกัญชา ทั้งยังมีลายขูดขีด และมีการเขียนสีบ่า โดยพบวางคู่กับโครงกระดูก บางใบใช้บรรจุศพเด็ก และยังมีประเพณีการฝังศพ โดยการฝังสิ่งของเครื่องใช้ลงไปเช่น ขวาน ใบหอก เป็นต้น
# ภาชนะดินเผาสมัยกลาง อายุ 3,000–2,300 ปี สมัยนี้เป็นสมัยที่เริ่มมีการขีดทาสีแดง
# ภาชนะดินเผาสมัยปลาย อายุ 2,300–1,800 ปี เป็นยุคที่มีลวดลายที่สวยงามที่สุด ลวดลายพิสดาร สะท้อนให้เห็นถึงสภาพสังคมที่สงบสุข ก่อนที่จะกลายมาเป็นการเคลือบน้ำโคลนสีแดงขัดมัน
สำริด
ชาวบ้านเชียงโบราณนิยมทำเครื่องมือเครื่องใช้และเครื่องประดับจากสำริดในระยะแรก ก่อนที่จะได้รู้จักใช้การใช้เหล็ก ชาวพอลินีเชียมีหลักฐานว่านิยมใช้สำริดเช่นกัน เช่นใช้ทำเป็นกลองมโหระทึก

แหล่งมรดกโลก
แหล่งโบราณคดีบ้านเชียงได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อ พ.ศ. 2535 ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 16 ที่เมืองแซนตาเฟ รัฐนิวเม็กซิโก สหรัฐ โดยผ่านข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
* เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว

ระเบียงภาพ
ไฟล์:Ban Chiang excavations.jpg|แหล่งโบราณคดีบ้านเชียง
ไฟล์:Wat Pho Si Nai - UNESCO World Heritage Site plaque.JPG|แผ่นจารึกแหล่งมรดกโลกในแหล่งโบราณคดีบ้านเชียง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* แหล่งมรดกโลกบ้านเชียง
แหล่งโบราณคดีเมืองศรีมโหสถ
แหล่งโบราณเมืองศรีมโหสถ เคยเป็นที่ตั้งของเมืองในสมัยโบราณ เมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 11 - 18 โดยที่กรมศิลปากรได้ทำการขุดค้นและศึกษาหลักฐานต่าง ๆ ปรับปรุงโบราณสถานมาตั้งแต่เมื่อปี พ.ศ. 2529 อยู่ในเขตตำบลโคกปีบ อำเภอศรีมโหสถ จังหวัดปราจีนบุรี โดยมีที่ตั้งอยู่ในบริเวณ 3 หมู่บ้านด้วยกัน ได้แก่ บ้านสระมะเขือ บ้านโคกวัด และบ้านหนองสะแก เมืองนี้มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีกว่า เมืองอวัธยะปุระ

ที่ตั้ง

เมืองโบราณศรีมโหสถแห่งนี้ อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของตัวเมืองปราจีนบุรี ห่างออกไปประมาณ 20 กิโลเมตรเท่านั้น ใกล้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 319 และอยู่ห่างจากตัวอำเมือศรีมโหสถไปทางทิศตะวันออกเล็กน้อย

สภาพปัจจุบัน
พื้นที่เมืองโบราณนี้ มีความกว้าง 700 เมตร ยาว 1,550 เมตร เนื้อที่ทั้งหมด 742 ไร่ 2 งาน 25 ตารางวา ลักษณะของพื้นที่เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า แต่มุมทั้งสี่มน ทำให้พื้นที่คล้ายกับวงรี มีคันดิน คูน้ำล้อมรอบ ส่วนภายในมีเนินดินและสระน้ำกระจายหลายแห่ง โดยมีสระใหญ่สองแห่งเรียกว่า สระมรกต และสระบัวล้า
ซากโบราณสถานที่พบ มีเทวาลัยของพระนารายณ์ในลัทธิพราหมณ์ฮินดู และมีเทวรูปสลักจากหินทราย เป็นรูปเทพเจ้าต่าง ๆ ได้แก่ พระนารายณ์ พระวิษณุ พระพิฆเณศ นอกจากนี้ยังมีศิวลึงค์ศิลาด้วย ขณะเดียวกันก็มีการขุดค้นพบพระพุทธรูปสมัยทวาราวดี ทั้งสลักจากศิลา และหล่อด้วยสำริด และยังมีโบราณวัตถุอื่น ๆ เป็นจำนวนมาก ส่วนด้านนอกของเมืองศรีมโหสถนั้น ยังมีหลักฐานบ่งบอกถึงความเจริญรุ่งเรืองในอดีต และร่องรอยของชุมชนขนาดใหญ่ด้วย

ปัจจุบันโบราณวัตถุที่พบในแหล่งโบราณคดีเมืองศรีมโหสถ ได้นำไปจัดเก็บไว้ในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ปราจีนบุรี

แหล่งข้อมูลอื่น
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ปราจีนบุรี
* กรมศิลปากร
สยามสมาคมในพระบรมราชูปถัมภ์
สยามสมาคมในพระบรมราชูปถัมภ์ ตั้งอยู่ถนนอโศกมนตรี กรุงเทพมหานคร ตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2447 ในปลายรัชสมัยของรัชกาลที่ 5 ในพระบรมราชจักรีวงศ์ เพื่อศึกษาและส่งเสริมศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ที่เกี่ยวกับประเทศไทยและประเทศใกล้เคียง อีกทั้งยังได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระมหากษัตริย์ไทยทุกพระองค์ที่ทรงรับสยามสมาคมไว้ในพระบรมราชูปถัมภ์มาโดยตลอด
นอกจากนี้ยังมีบุคคลที่มีเกียรติยศ คุณความดีในหลาย ๆ ทาง เช่น มนุษยศาสตร์ วิทยาศาสตร์ ศิลปศาสตร์ ที่ได้รับการคัดเลือกให้ดำรงตำแหน่งของสมาคมอีกจำนวนหนึ่ง สยามสมาคมในพระบรมราชูปถัมภ์เป็นองค์กรสาธารณกุศลที่ได้ร่วมมือกับภาครัฐและเอกชนในการส่งเสริมด้านการศึกษา ด้านการเผยแพร่ ด้านการวิจัยและการอนุรักษ์ โดยที่สยามสมาคมในพระบรมราชูปถัมภ์ได้มีการจัดตั้งห้องสมุด พิพิธภัณฑ์ เพื่อส่งเสริมการศึกษา ค้นคว้า รวมทั้งผลงานด้านต่างตามวัตถุประสงค์ของสยามสมาคมในพระบรมราชูปถัมภ์ เพื่อใช้เป็นแหล่งศึกษาหาความรู้ของประชาชนทั่วไป โดยไม่หวังสิ่งตอบแทนเพียงแค่ใช้เป็นแหล่งความรู้เท่านั้นเอง นั่นคือจุดประสงค์หลักของสยามสมาคมในพระบรมราชูปถัมภ์
สมาชิกกิตติมศักดิ์
ปัจจุบัน สยามสมาคมในพระบรมราชูปถัมภ์มีองค์อุปถัมภก องค์นายกกิตติมศักดิ์ และอุปนายกกิตติมศักดิ์ ดังนี้

;องค์บรมราชูปถัมภก
* พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรรามาธิบดีศรีสินทรมหาวชิราลงกรณ พระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว

; องค์อุปถัมภก มี 2 พระองค์
* สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง
* สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี

; องค์นายกกิตติมศักดิ์
* สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี
; อุปนายกกิตติมศักดิ์
* สมเด็จพระราชาธิบดีเฟรเดอริกที่ 10 แห่งเดนมาร์ก
* เจ้าชายฟูมิฮิโตะ อากิชิโนะโนะมิยะ พระยุพราชแห่งประเทศญี่ปุ่น
* สมเด็จพระราชินีเคซัง โชเดน วังชุก พระราชอัยยิกา แห่งราชอาณาจักรภูฏาน

; อดีตองค์อุปถัมภก และองค์นายกกิตติมศักดิ์
* สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมพระนราธิวาสราชนครินทร์ บดินทรเชษฐภคินี

; อดีตอุปนายกกิตติมศักดิ์
* สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี กรมพระนครปฐมบรมขัตติยานี มหาธีรราชธิดา
* หม่อมกอบแก้ว อาภากร ณ อยุธยา

สมุดภาพ
ไฟล์:Bkksiamsociety090505a.jpg|สยามสมาคมในพระบรมราชูปถัมภ์
ไฟล์:Bkksiamsociety090505b.jpg|หอประชุม
ไฟล์:Kamthieng House Museum, Siam Society, Bangkok.jpg|พิพิธภัณฑ์เรือนคำเที่ยง

ดูเพิ่ม

* บันทึกการประชุมของสยามสมาคมในพระบรมราชูปถัมภ์

อ้างอิง
* สยามสมาคม
อุทยานแห่งชาติทุ่งแสลงหลวง
ทุ่งแสลงหลวง หรือที่รู้จักกันดีในนาม “ทุ่งหญ้าสะวันนาแห่งเมืองไทย” เป็นอุทยานแห่งชาติที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 3 ของประเทศ มีเนื้อที่ประมาณ 789,000 ไร่หรือ 1,262.40 ตารางกิโลเมตร ทุ่งแสลงหลวงมีพื้นที่ครอบคลุม อ.วังทอง อ.นครไทย อ.เนินมะปราง จ.พิษณุโลก และใน อ.เขาค้อ อ.วังโป่ง จ.เพชรบูรณ์ สำหรับชื่อของอุทยานแห่งชาติมีการสันนิษฐานว่ามีการตั้งชื่อตามพันธุ์ไม้ชนิดหนึ่งที่มีอยู่ในพื้นที่ป่าแห่งนี้ คือ ต้นแสลงใจ ซึ่งมีขึ้นอยู่เป็นจำนวนมาก ประกอบกับมีสภาพภูมิประเทศเป็นเนิน มีป่าหลายชนิด และสัตว์ป่าชุกชุม เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2502 ป่าทุ่งแสลงหลวงและพื้นที่ป่าอื่น ๆ ในจังหวัดต่าง ๆ ได้รับการก่อตั้งให้เป็นอุทยานแห่งชาติ ซึ่งอุทยานแห่งชาติทุ่งแสลงหลวง
งหวัดต่าง ๆ ได้รับการก่อตั้งให้เป็นอุทยานแห่งชาติ ซึ่งอุทยานแห่งชาติทุ่งแสลงหลวงมีสภาพธรรมชาติ และลักษณะทางธรรมชาติที่สวยงามหลายแห่ง อุดมสมบูรณ์ไปด้วยพันธุ์ไม้สัตว์ป่านานาชนิดซึ่งเป็นสถานที่ที่เหมาะแก่การไปท่องเที่ยว
ลักษณะภูมิประเทศและลักษณะภูมิอากาศ

พื้นที่อุทยานตั้งอยู่ในเขตเทือกเขาเพชรบูรณ์ ซึ่งเป็นเส้นแบ่งเขตระหว่าง จ.พิษณุโลกและ จ.เพชรบูรณ์มีความสูงโดยเฉลี่ยประมาณ 500 เมตรจากระดับน้ำทะเลมียอดเขาที่สูงที่สุดคือ บริเวณเขาแค สูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 1,028 เมตรสภาพอากาศโดยทั่วไปมีอุณหภูมิที่เหมาะสมเหมาะแก่การไปท่องเที่ยว โดยเฉพาะระหว่างในช่วงเดือนพฤศจิกายน- กุมภาพันธ์ ซึ่งมีอากาศหนาวเย็นมาก
พืชพรรณและสัตว์ป่า
อุทยานแห่งชาติทุ่งแสลงหลวงมีพื้นที่ที่น่าท่องเที่ยวมากมายสามารถเลือกเที่ยวชมได้ อาทิเช่น น้ำตกแก่งโสภา ทุ่งนางพญา ทุ่งโนนสน ทุ่งแสลงหลวง แก่งวังน้ำเย็น น้ำตกซอนโสม ถ้ำเดือน-ดาว ถ้ำพระวังแดง และถ้ำค้างคาว ซึ่งพื้นที่เหล่านี้เป็นสถานที่ที่มีความงดงามทางธรรมชาติ และมีการพบจระเข้น้ำจืดสายพันธุ์ไทย หรือ จระเข้สยาม (Crocodylus siamensis) บริเวณคลองชมพู อีกด้วย
การเดินทางเข้าสู่อุทยานแห่งชาติทุ่งแสลงหลวง สามารถใช้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 12 สายพิษณุโลก มีระยะทางประมาณ 80 กิโลเมตร
สถานที่พักและสิ่งอำนวยความสะดวก
อุทยานฯ มีบ้านพัก ไว้บริการท่องเที่ยวจำนวน 10 หลัง พักได้หลังละ 6-14 คน ค่าธรรมเนียมที่พัก 900-2,400 บาทต่อคืน ค่ายพักแรมจำนวน 2 ค่าย พักได้ค่ายละ 60 คน ค่าธรรมเนียมที่พัก 600 บาทต่อคืน และมีเต็นท์เล็กพักได้ 2 คน 30 บาทต่อคืน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* | ภาพสถานที่ท่องเที่ยว ทุ่งแสลงหลวง
*
อุทยานแห่งชาติภูหินร่องกล้า
อุทยานแห่งชาติภูหินร่องกล้า เป็นอุทยานแห่งชาติแห่งที่ 48 ของประเทศ และนับเป็นแห่งที่14 ของภาคเหนือ ซึ่งมีเนื้อที่ประมาณ 307 ตารางกิโลเมตร หรือ 191,875 ไร่ ประกาศเป็นอุทยานแห่งชาติ เมื่อปี พ.ศ. 2527 ซึ่งตั้งครอบคลุมพื้นที่รอยต่อของสามจังหวัด คือ อำเภอเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์ อำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย และอำเภอนครไทย จังหวัดพิษณุโลก ภูหินร่องกล้าอันเป็นแหล่งกำเนิดของประวัติศาสตร์การสู้รบอันยาวนาน เป็นวีรกรรมของนักรบไทยที่เกิดขึ้น ณ ที่นี้ ตลอดจนสภาพสิ่งก่อสร้างในอดีตได้ถูกบันทึกเก็บรักษาไว้
สภาพภูมิประเทศและภูมิอากาศ
สภาพภูมิประเทศเป็นเทือกเขาสลับซับซ้อน มีความสูงจากระดับน้ำทะเล​ ภู​หิน​ร่องกล้า1,614เมตร,ภูลมโล1,664เมตร​ จุดสูงสุด​คือภูหมัน​ขาว​1,820เมตร สภาพภูมิอากาศของภูหินร่องกล้า มีอากาศหนาวเย็นเกือบตลอดปี ในฤดูหนาวอุณหภูมิจะต่ำมากประมาณ 0-4 องศาเซลเซียส ฤดูร้อนอากาศจะเย็นสบาย และในฤดูฝนมีอุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีประมาณ 18-25 องศาเซลเซียส

พรรณไม้และสัตว์ป่า
อุทยานแห่งชาติภูหินร่องกล้าปกคลุมด้วยป่าไม้ 3 ชนิด คือ ป่าเต็งรัง ป่าดิบเขา และป่าสนเขา แต่แม้ว่าอุทยานแห่งนี้จะมีป่าไม้ปกคลุมก็ตาม ในปัจจุบันไม่มีสัตว์ป่าขนาดใหญ่อาศัยอยู่ เพราะว่าปัจจุบันได้กลายเป็นที่อยู่อาศัยของมนุษย์เป็นส่วนใหญ่ ทำให้พบแต่นกบางชนิดเท่านั้น
สถานที่ท่องเที่ยว

อุทยานแห่งชาติภูหินร่องกล้า มีจุดเด่นที่น่าสนใจด้านต่างๆ แบ่งออกเป็น 2 ด้านคือ
* ด้านประวัติศาสตร์ ได้แก่ โรงเรียนการเมืองการทหาร, สำนักอำนาจรัฐ, หมู่บ้านมวลชน, โรงพยาบาล ทั้งหมดเป็นฐานปฏิบัติการของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยในอดีต
* ด้านธรรมชาติ ได้แก่ ลานหินแตก, ลานหินปุ่ม, ผาชูธง, น้ำตกหมันแดง, น้ำตกร่มเกล้าภราดร

การเดินทาง
อุทยานแห่งชาติภูหินร่องกล้า จากในตัวเมืองของพิษณุโลก ต้องไปตามเส้นทางพิษณุโลก-หล่มสัก ระยะทาง 68 กม. ถึงสามแยกบ้านแยง จากนั้นเลี้ยวซ้ายเข้าสู่อำเภอนครไทย ระยะทาง 29 กม. และต้องเดินทางต่อด้วยรถสองแถวประมาณ 28 กม.

อ้างอิง

* www.dnp.go.th