SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดบ้านหลวง (จังหวัดนครปฐม)
วัดบ้านหลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านหลวง อำเภอดอนตูม จังหวัดนครปฐม ปัจจุบันมีพระครูวรคามภินันท์ (จอม พลเมโธ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดบ้านหลวง หรือ วัดหลวงพ่อบัว ประกาศตั้งวัดประมาณ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2497 สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ย้ายวัดมาประมาณ 3 ครั้ง มีเรื่องเล่าว่า มีบุคคลหนึ่งได้มาตั้งถิ่นฐานประกอบคุณงามความดีจนได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นหลวง ชาวบ้านจึงเรียกวัดนี้ว่า "วัดบ้านหลวง" จนถึงปัจจุบัน
ในสมัยพระครูวรลักษ์บริบาล (บัว อปฺปมตฺโต) เป็นเจ้าอาวาส ท่านได้ร่วมกับผู้นำหมู่บ้าน ในการริเริ่มก่อตั้งโรงเรียนบ้านหลวงวิทยา เมื่อ พ.ศ. 2534 สิ่งศักดิ์สิทธิ์ภายในวัดคือ หลวงพ่อศรีบวร

รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อทุ่ง 
* พระครูวรลักษณ์บริบาล (บัว อปฺปมตฺโต) พ.ศ. 2489–2534 
* พระครูวรคามภินันท์ (จอม พลเมโธ) พ.ศ. 2536–

อ้างอิง
วัดบ้านหลวง (จังหวัดลำปาง)
วัดบ้านหลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาครัว อำเภอแม่ทะ จังหวัดลำปาง ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 6 ไร่ 2 งาน 70 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 4 ไร่ 33 ตารางวา
วัดบ้านหลวงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2517 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 10 เมตร ยาว 21 เมตร สถานที่ตั้งเดิมเป็นวัดเก่า ชื่อ วัดผาแป้น ซึ่งอยู่ทางทิศเหนือ ใกล้ทางเข้าสะพานบ้านเหนือหรือขัวสูง บริเวณป้อมยามตำรวจบ้านในปัจจุบัน ยังคงมีซากก้อนอิฐเก่าทับถมอยู่บนพื้น เชื่อว่ามีแผ่นหินผาอยู่ในบริเวณนั้น สันนิษฐานว่าวัดบ้านหลวง สร้างขึ้นราว พ.ศ. 2000 โดยพิจารณาจากพุทธลักษณะของพระเจ้าตองติ๊บ เป็นศิลปะเชียงแสน สิงห์ 2 หรือ สิงห์ 3 เนื่องจากมีฐานบัว และเจาะช่องไว้ที่ฐานพระ ตามแผนที่แนวเส้นวงกลมสีแดง พื้นที่จากแนวสะพานขัวสูงอาจคล่อมถนนสายแม่ทะลำปางถึงโรงเรียนบ้านหลวง ต่อมาได้สร้างวัดใหม่ขึ้นมาก็ยังคงมีแนวกำแพงวัดเก่า
แม่ทะลำปางถึงโรงเรียนบ้านหลวง ต่อมาได้สร้างวัดใหม่ขึ้นมาก็ยังคงมีแนวกำแพงวัดเก่าที่สร้างขึ้นภายหลัง และรูปปั้นสิงห์คู่ศิลปะไทยล้านนากับพม่า อยู่บนเสากำแพงหน้าวัด โดยมีสล่าชื่อนายส่างโส่ ชาวไทยใหญ่เชื้อสายพม่า เป็นช่างปั้น
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถซึ่งภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปเก่าที่เคลื่อนย้ายมาจากอุโบสถเก่า หลังที่ไฟไหม้ แล้วนำมาซ่อมให้ใหญ่ขึ้นแล้วอัญเชิญประดิษฐานไว้ที่อุโบสถหลังใหม่ พ.ศ. 2505 ลงสีปิดทอง เสร็จในปี พ.ศ. 2515 ศาลาการเปรียญ และกุฏิ ปูชนียวัตถุมี พระพุทธรูปเจ้าทองทิพย์

รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูจันทร์คำ สงเคราะห์ พ.ศ. 2501–2503
* พระสุแก้ว สิริธมฺโม พ.ศ. 2503–2505
* พระอธิการธำรง ธมฺมกาโม พ.ศ. 2505–
* พระครูสังวรณ์ ฐานวโร

อ้างอิง
วัดนราภิรมย์
วัดนราภิรมย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนราภิรมย์ อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 28 ไร่ 2 งาน มีที่ธรณีสงฆ์ 20 ไร่ ปัจจุบันมีพระครูพิศาลบุญญากร (เฟื่อง กตปุญฺโญ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดนราภิรมย์ประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2469 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2474 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2544 ภายในวัดยังมีศูนย์ศึกษาและพุทธศาสนาวันอาทิตย์วัดนราภิรมย์ เปิดดำเนินการครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2548 และเป็นที่ตั้งของศูนย์เฝ้าระวังทางวัฒนธรรมในสถานศึกษาระดับอำเภอ ของอำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม จัดตั้งขึ้นเพื่อจัดกิจกรรมทางวัฒนธรรม
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการแป๊ะ 
* พระอธิการฟัก 
* พระอธิการสงวน 
* พระอธิการบัว 
* พระครูวิสุทธาภิรม (ปริสุทฺโธ) พ.ศ. 2488–2535
* พระครูพิศาลบุญญากร (เฟื่อง กตปุญฺโญ) พ.ศ. 2536–

อ้างอิง
วัดเขานิพันธ์
วัดเขานิพันธ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขานิพันธ์ อำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดเขานิพันธ์ตั้งวัดเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2515 โดยนายกระจ่าง ศรียอด ถวายที่ดินให้สร้างวัด ผู้ขออนุญาตให้สร้างวัด คือ นายล้อม แก้วสิริ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2516 ปัจจุบันมีพระครูวิมลธรรมาภิยุต (จำนรรค์ ชาตเมโธ) เป็นเจ้าอาวาส

ที่ตั้งวัดเป็นเชิงเขามีบ้านเรือนชาวบ้านอยู่โดยรอบ อยู่ติดกับภูเขานิพันธ์ ชาวบ้านได้ร่วมกันสร้างบันไดขึ้นประมาณ หนึ่งร้อยกว่าขั้นบันได และบนภูเขาได้สร้างพระพุทธรูปปางสมาธิองค์ใหญ่ บนเขาสามารถชมทิวทัศน์ของท้องที่บ้านเขานิพันธ์

อ้างอิง
วัดแปลงยาว
วัดแปลงยาว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแปลงยาว อำเภอแปลงยาว จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ 23 ไร่ 2 งาน 80 ตารางวา

วัดแปลงยาวประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2438 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2438 โดยมีนายด้วง นางมม เป็นผู้มอบที่ดินและเป็นผู้สร้างวัด บริเวณที่ตั้งวัดเดิมเป็นที่อยู่อาศัยของชาวเขมร ที่อพยพเข้ามาตั้งรกรากอยู่ ณ ที่นี้
พบโบราณวัตถุ เช่น ลูกปัดบริเวณทุ่งนา เดิมบริเวณนี้มีคลองวังด่าน ซึ่งเป็นคลองธรรมชาติ อยู่ใกล้กับหนองโบสถ์ไปสิ้นสุดที่บ้านวังด่าน และได้มีผู้ขุดพบพระพุทธรูปในบริเวณนี้อีกด้วย บริเวณวัดมีใบเสมาหินทราย ก้อนแลงสกัดเป็นรูปสี่เหลี่ยมกระจายอยู่รอบอุโบสถทางด้านทิศตะวันตก บริเวณบ่อน้ำพบ เศษเครื่องปั้นดินเผา เครื่องถ้วยจีนราชวงศ์หมิงตอนปลาย สันนิษฐานว่าบริเวณนี้เป็นแหล่งชุมชนที่ตั้งอยู่บนเส้นทางการติดต่อระหว่าง พนมสารคาม พานทอง และพนัสนิคม กำหนดอายุราวสมัยทวารวดีถึงอยุธยา จัดเป็นกลุ่มชนสมัยประวัติศาสตร์ตอนต้นในวัฒนธรรมทวารวดี วัดยังมีศาลตาแก้ว-ตาด้วง
รายนามเจ้าอาวาส
* พระจารย์แก้ว
* พระอาจารย์แป๊ะ
* พระอาจารย์สวน
* พระราจารย์มม 
* พระอาจารย์อี่
* พระอาจาย์มูล
* พระอาจารย์สวัสดิ์
* พระอาจารย์แดง
* พระครูธรรมทัศน์สุนทร

อ้างอิง
วัดไทรทอง (อำเภอบ้านแหลม)
วัดไทรทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางขุนไทร อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี

วัดไทรทองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2441 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2541 ไม่ทราบแน่ชัดว่าสร้างขึ้นเมื่อใด แต่จากโบราณวัตถุ เช่น เสมาน่าจะเก่าถึงสมัยอยุธยา ส่วนเจดีย์มีลักษณะแบบที่นิยมในสมัยอยุธยาตอนปลายถึงสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่าตั้งหันหน้าไปทางทิศตะวันออกได้รับการบูรณะแล้ว เสมาเป็นเสมาทำจากหินทรายแดงเรียบไม่มีลวดลาย ตรงกลางทำเป็นเส้นนูน อุโบสถหลังใหม่ กว้าง 33 เมตร ยาว 12.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 ศาลาการเปรียญ กว้าง 36 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2503 เป็นอาคารไม้ยกพื้น หอสวดมนต์ กว้าง 5.5 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง เป็นอาคารไม้ วิหาร กว้าง 14 เมตร ยาว 20 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์รายตั้งอยู่ด้านหน้าอุโบสถเป็นเจดีย์ทรงเครื่องย่อมุมไม้สิบสองฐานสิงห์จำนวน 5 องค์ พระพุทธรูปเชียงแสนทองคำ หน้าตักกว้าง 5 นิ้ว เทพนรสิงห์ทองคำเป็นสิงห์จีนโบราณ 4 ตัว เนื้อทองคำผสม พระพุทธรูปสมัยต่าง ๆ รูปหล่อหลวงพ่อปู่ เป็นรูปลักษณะบวชชีพราหมณ์

รายนามเจ้าอาวาส

* พระสมอ
* พระแลง
* พระหรุ่ม
* พระเขียว
* พระครูสาครญาณ(เบี้ย ธมมฺจาโร แพทยกุล) พ.ศ.2483-2516 
* พระอธิการรวม พ.ศ.2517-2522
* พระอธิการชลอ ปุญญฺกโร พ.ศ.2523-ปัจจุบัน

อ้างอิง
ศีรษะอิเฟ
ศีรษะบรอนซ์จากอิเฟ ( ) หรือ ศีรษะอิเฟ ( ) เป็นหนึ่งในประติมากรรมอัลลอยทองแดงสิบแปดชิ้นที่ขุดค้นพบในปี 1938 ที่อิเฟ ประเทศไนจีเรีย อดีตราชธานีและศาสนธานีของชาวโยรูบา เช้าใจว่าศีรษะนี้แสดงศีรษะของกษัตริย์โยรูบาพระองค์หนึ่ง และคาดว่าสร้างขึ้นในราวศตวรรษที่ 14 ถึงตันศตวรรษที่ 15 ความสมจริงและทักษะทางหัตกรรมอันละเอียดของวัตถุโบราณชิ้นนี้ทำให้ชาวตะวันตกนับจากนั้นเริ่มตั้งข้อสงสัยต่อความเข้าใจในศิลปะแอฟริกา
ลักษณะของใบหน้าตกแต่งด้วยลวดลายเส้นนูนเป็นริ้ว ส่วนมงกุฏนั้นทำออกมาอย่างปราณีตประกอบด้วยหลายชั้น และเป็นรูปแบบการประดับตกแต่งของประติมากรรมทั่วไปที่ได้มาจากอิเฟ ปัจจุบันถือกันว่าโบราณวัตถุชิ้นนี้สื่อถึงทักษะการช่างและหัตถกรรมของแอฟริกาซึ่งมีความพัฒนาและสลับซับซ้อนอย่างมาก

ดูเพิ่ม
*โบราณคดีอิกโบ-อุกวู
*เบนินบรอนซ์
*ศีรษะราชินีอิดิยา

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
*Suzanne Preston Blier, Art and Risk in Ancient Yoruba: Ife History, Politics, and Identity c.1300, Cambridge University Press, 2015
*John Mack (ed), Africa, Arts and Cultures, London 2005
*Editha Platte, Bronze Head from Ife, British Museum Press, 2010
* Frank Willett, The Art of Ife (CD Rom), The University of Glasgow, 2004
นิค ทาฮู ฮอทส์
นิค ทาฮู ฮอทส์ ( ) เป็นร้านอาหารในรอเชสเทอร์ รัฐนิวยอร์ก เป็นที่รู้จักจากอาหาร "การ์เบจเพลท" (Garbage Plate; ) ร้านอาหารก่อตั้งขึ้นในปี 1918 โดยอาเล็กซ์ ทาฮู ปู่/ตา ของ อาเล็กซ์ ทาฮู (เจ้าของคนปัจจุบันในศตวรรษที่ 21 ซึ่งชื่อเดียวกัน) และตั้งชื่อร้านว่า นิค ทาฮู ตามขื่อของลูกชายเจ้าของ ซึ่งดูแลกิจการของร้านกระทั่งเสียชีวิตในปี 1997 ถึงแม้ว่าการ์เบจเพลทจะมีรูปแบบอื่น ๆ ที่ปรากฏในอัปสเตทนิวยอร์ก แต่การ์เบจเพลทของนิค ทาฮู ถือเป็นต้นตำรับ และได้รับการขึ้นทะเบียนเครื่องหมายการค้าโดยถูกต้องตามกฎหมาย

การ์เบจเพลท
การ์เบจเพลท ( ; ) ตามข้อมูลที่ปรากฏบนเว็ทางการของร้านในปี 2010 ระบุว่าคือการรวมกันของโฮมฟรายส์, สลัดมักกะโรนี, ถั่วอบ โปะหน้าด้วยเนื้อสัตว์และราดน้ำซอส มัสตาร์ดเผ็ด, หอมใหญ่สับ หรือซอสเผ็ดนิก ทาฮู ทุกจานจะเสิร์ฟคู่กับขนมปังอิตาแลียนทาเนยสองชิ้นหนา ๆ

เว็บไซต์ Health.com ขนานนามให้การ์เบจเพลทเป็นอาหารที่อ้วนที่สุดในรัฐนิวยอร์ก. ร้านอาหารจำนวนมากในเขตมหานครรอเชสเทอร์มีการลอกเลียนและจำหน่ายการ์เบจเพลท เช่นที่ "The Hot Plate" โดยแฟร์พอร์ท ฮอทส์ and Tom Wahl's "55 Junker Plate."

อ้างอิง
วัดราชมณเฑียร
วัดราชมณเฑียร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

ประวัติ
วัดราชมณเฑียร หรือ วัดมณเฑียร ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1974 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 เป็นวัดแรกที่พระเจ้าติโลกราช กษัตริย์สมัยราชวงศ์มังราย ทรงสร้างขึ้นเมื่อพระองค์ทรงราชาภิเษกเป็นพระเจ้าแผ่นดินปกครองเมืองเชียงใหม่ โดยได้รื้อพระตำหนักราชมณเฑียรส่วนพระองค์มาสร้างเป็นวัด พระองค์ทรงพระราชทานนามวัดนี้ว่า "วัดราชมณเฑียร" ดังปรากฏข้อความว่า
"เมื่อ พ.ศ. ๑๙๗๔ เดือน ๗ ในปีนั้นชาวเมืองทั้งหลายพร้อมกันปลงศพ พระยาสามฝั่งแกน แล้วจึงอาราธนาเอาลูกท่าน ชื่อท้าวลกมากินเมืองเชียงใหม่ เดือน ๘ ออก ๕ ค่ำ เม็งวันอังคาร ได้ราชาภิเษกชื่อว่า อาทิตตราชดิลก หรือ ติโลกราช และท่านรู้ข่าวว่า พระมหาญาณคัมภีร์เถรเจ้า ไปเอาศาสนามารอด ท่านก็ยินดีมากนัก และพระยาอาทิตย์ และพระมหาเทวี จึงพร้อมกันให้รื้อหอราชมณเฑียรหลังเก่าไปสร้างที่พระมหาเถรเจ้าจักอยู่ และได้ชื่อว่า วัดราชมณเฑียร ดังนี้แล"

เมื่ออาณาจักรล้านนาล่มสลาย ตกเป็นเมืองขึ้นของพม่า วัดในอาณาจักรล้านนาจึงรกร้าง กระทั่งเมื่อพระเจ้ากาวิละได้กอบกู้เอกราชของแคว้นล้านนาคืนมา จึงได้บูรณะวัดราชมณเฑียรขึ้นใหม่
อาคารเสนาสนะ
วิหารลายคำศิลปะล้านนา เป็นวิหาร 2 ชั้น ประดับลวดลายปูนปั้น และลายคำแบบล้านนา วิหารมีสภาพชำรุดมากจนในสมัยพระมหาชัชวาล โชติธฺมโม เป็นเจ้าอาวาส ได้สร้างวิหารหลังใหม่ ตั้งแต่ พ.ศ. 2545 จนแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2549 ภายในวิหารลายคำประดิษฐานพระพุทธรูปหินทราย
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปเก่าแก่ เช่น พระประธานวิหาร ซึ่งเคยประดิษฐานอยู่ที่วิหารวัดมณเฑียรหลังเดิม พระพุ่ม 9 ตื้อ เป็นพระพุทธรูปที่สร้างพร้อมกับพระเจ้าเก้าตื้อ ของวัดสวนดอก พระเจ้าพุ่ม หรือ พระพุ่ม พระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะล้านนาผสมสุโขทัย เป็นพระพุทธรูปสัมฤทธิ์ รวมทั้งพระประธานประจำอุโบสถหลังเก่า และมีพระพุทธรูปองค์ที่พระมหาญาณคัมภีร์นำมาจากศรีลังกา พระเจ้าหลวงทันใจ หน้าตักกว้าง 5.5 เมตร สูง 11 เมตร ที่สร้างขึ้นด้วยจิตศรัทธาของพุทธศาสนิกชน เมื่อครั้งมีการบูรณะวัด

อ้างอิง
พนซุ
]]
พนซุ ( ) เป็นซอสผสมน้ำผลไม้สกุลส้มที่ใช้ทั่วไปในอาหารญี่ปุ่น พนซุมีสีเกือบใสและรสเปรี้ยว พนซุโชยุ ( ) เป็นพนซุชนิดหนึ่งที่เติมซอสถั่วเหลือง และบางครั้งเรียกซอสนี้สั้น ๆ แค่พนซุ

ภาษาญี่ปุ่นรับคำว่าพนซุเข้ามาในรูป ผ่านการยืมคำว่า ในภาษาดัตช์ ซึ่งหมายถึงพันช์ ส่วนคำว่า ซุ ( ) มาจากรสเปรี้ยวของซอส ซึ่งคำว่า ซุ หมายถึงน้ำส้มสายชู

พนซุเตรียมได้จากการเคี่ยวมิริง น้ำส้มสายชูข้าว คัตสึโอบูชิ และคมบุด้วยไฟปานกลาง จากนั้นทิ้งให้เย็นและกรองคัตสึโอบูชิออก ก่อนเติมน้ำผลไม้สกุลส้มชนิดเดียวหรือหลายชนิด เช่น ยูซุ ซูดาจิ ไดได คาโบซุ หรือเลมอน
พนซุในเชิงการค้ามักวางขายในขวดแก้วซึ่งอาจพบตะกอน พนซุโชยุใช้กินกับทาทากิ หรือเนื้อสัตว์/เนื้อปลาที่ย่างเล็กน้อยแล้วหั่นเป็นชิ้น รวมถึงใช้จิ้มซาชิมิและชาบูชาบู นอกจากนี้ในแถบคันไซยังใช้พนซุราดบนทาโกยากิ

อ้างอิง
วัดชมพู (จังหวัดเชียงใหม่)
วัดชมพู เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดชมพู เดิมชื่อว่า วัดใหม่พิมพา เปลี่ยนชื่อในสมัยพระเจ้ากาวิละได้ทรงปราบศัตรูหมู่พม่าข้าศึกออกจากเมืองแล้วจึงเสด็จเข้าเสวยเมือง ครั้งนั้นได้เชิญพระอาจารย์ผู้ฉมังเวทชื่อครูบาชมพูติดตามมา แต่พระอาจารย์ไม่ยอมเข้าเมือง ขอพำนักรักษาพระนครอยู่ ณ วัดใหม่พิมพา วัดแห่งนี้เคยเป็นที่ตั้งกองบัญชาการรบของแม่ทัพพม่ามาแต่เดิมต่อมาผู้คนเรียกขานว่า วัดครูบาชมพู และในที่สุดกลายเป็นวัดชมพู วัดชมพูได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2445
วัดมีพระธาตุเจดีย์ หรือเรียกว่า พระธาตุเจดีย์ทองจังโก เปรียบเสมือนพระธาตุคู่แฝดของพระธาตุดอยสุเทพ มีตำนานเล่าว่า พระเจ้ากือนา ทรงสร้างพระบรมธาตุดอยสุเทพ โดยพระราชมารดา พร้อมทั้งโปรดเกล้าให้สร้างเจดีย์พร้อมวัดมีนามว่า "วัดใหม่พิมพา" เพราะพระนางพิมพาเทวี ไม่สามารถดำเนินบนดอยสูงเกินเพื่อขึ้นไปไหว้พระธาตุดอยสุเทพไม่สะดวกเพราะมีอายุมาก เจดีย์ได้รับการบูรณะครั้งล่าสุด เมื่อ พ.ศ. 2542
ลักษณะของยอดดอยพระธาตุเจดีย์วัดใหม่พิมพานั้นมีฉัตร 7 ชั้น ตัวพระธาตุสูงประมาณ 30 เมตร กว้างด้านละ 11.30 เมตร องค์พระธาตุเจดีย์บุหุ้มด้วยแผ่นโลหะ ที่เรียกว่า แผ่นทองจังโก การประดับตกแต่งลวดลายด้วยวิธีสลักดุนยกดอกกระหนกใบเทศและก้านขด มีบางแผ่นสลักเป็นลวดลายประกอบภาพสิบสองนักษัตร รายรอบเป็นช่วง ๆ ลงรักปิดแผ่นทองคำเปลว

อ้างอิง
วัดแสนฝาง
วัดแสนฝาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 5 ไร่ 68 ตารางวาและมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 90 ตารางวา

วัดแสนฝาง หรือ วัดแสนฝัง สร้างขึ้นในสมัยพญาแสนภู กษัตริย์องค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์มังราย เมื่อราว พ.ศ. 2119 ชื่อของวัด คำว่า "แสน" มาจากพระนามของพญาแสนภู ส่วนคำว่า "ฝัง" มาจากพระราชศรัทธาตามแบบบรรพกษัตริย์ ในอดีตพระเจ้าแสนภูมีพระราชประสงค์จะฝากฝังพระราชทรัพย์ของพระองค์ไว้กับพุทธศาสนา อีกทั้งเป็นที่ดินรกร้างว่างเปล่าใกล้ ๆ แม่น้ำเล็ก ห่างจากแม่น้ำระมิงค์พอประมาณ
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ พระเจดีย์มงคลแสนมหาชัย ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับเจดีย์ชเวดากองของพม่า และวิหารลายคำ ซึ่งเป็นที่ประทับเก่าของพระเจ้ากาวิโลรสสุริยวงศ์ พระองค์นำมาถวายวัดเมื่อ พ.ศ. 2420 โดยให้ปรับปรุงดัดแปลงสร้างเป็นวิหารปิดทองล่องชาดทั้งหลัง มีงานฉลองสมโภชวิหารเมื่อ พ.ศ. 2421 วิหารมีรูปแบบศิลปะล้านนา หลังคาเตี้ย และลาดต่ำ ประดับด้วยลวดลายไม้แกะสลัก และปูนปั้นปิดทอง หน้าบันตกแต่งด้วยไม้แกะสลักลายก้านขด และสัตว์หิมพานต์ขนาดความยาว 49 เมตร กว้าง 12 เมตร
อุโบสถสร้างโดยพระราชชายาเจ้าดารารัศมี ตัวอาคารเป็นตึกสองชั้นแบบร่วมสมัย ชั้นล่างก่ออิฐถือปูน หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผา ชายคาประดับด้วยไม้ฉลุแบบขนมปังขิง ส่วนชั้นบนเป็นโครงสร้างไม้ลวดลายวิจิตร ด้านข้างประดับรูปดาว สันหลังคาประดับรูปกินรี กุฏิ 100 ปี โยนการพิจิตร ที่หน้าต่างทำซุ้มปูนปั้นแบบตะวันตก หอไตรเก่าแก่ และหอเวรยามที่ใช้รักษาความปลอดภัยเมื่อครั้งโบราณ

อ้างอิง
วัดชัยมงคล (อำเภอเมืองเชียงใหม่)
วัดชัยมงคล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างคลาน อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 5 ไร่ 61 ตารางวา มีอาณาเขตทิศเหนือจรดที่ดินของสมาคมฝรั่งเศส (กงสุล) ทิศใต้จรดที่ดินของเอกชน ทิศตะวันออกจรดแม่น้ำปิง ทิศตะวันตกจรดถนนเจริญประเทศ
วัดชัยมงคล แต่เดิมเป็นวัดมอญมีชื่อว่า วัดมะเล่อ หรือ วัดมะเลิ่ง มีความหมายว่า "รุ่งแจ้ง" หรือ "รุ่งอรุณ" ในภายหลังได้มีการเรียกชื่อกันใหม่ว่า วัดอุปาเพ็ง หรือ วัดอุปาพอก ถือว่าเป็นวัดพี่วัดน้องกับวัดบุพพาราม (อุปาใน) จนเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดชัยมงคล" ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว วัดสร้างสมัยใดไม่ปรากฏหลักฐานแต่สันนิษฐานว่าอายุราว 600 ปี ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2470 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2479 โดยในสมัยครูบาดวงแก้ว คันธิยะ อดีตเจ้าอาวาส ถนนเลียบฝั่งแม่น้ำปิงถูกกัดเซาะพังไปหมด ครูบาดวงแก้วจึงเจรจากับรัฐบาลฝรั่งเศสเพื่อขอแลกที่ดิน โดยได้มีการย้ายเจดีย์องค์เก่าซึ่งติดกับรั้วของกงสุลฝรั่งเศส มาสร้างใหม่เป็นทรงมอญ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถซึ่งซ้อนวิหารเป็นหลังเดียวกัน ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระพุทธชัยมงคล เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยก่ออิฐหรือลงรักปิดทอง เป็นพระประธานภายในวิหาร ซึ่งจำลองแบบมาจากฝาผนังหลังด้านพระประธาน มีธรรมาสน์ไม้สักแกะสลักรูปนาค 7 เศียร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2476 มีพระพุทธรูปไม้สักปางเปิดโลกมีอายุประมาณ 500 ปี

อ้างอิง
วัดกองแขก
วัดกองแขก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกองแขก อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ มีเนื้อที่ 1 ไร่ 60 ตารางวา

วัดกองแขกตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1224 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532 ผู้สร้างวัดเป็นชาวบ้านชุมชนบ้านกองแขกซึ่งเป็นชุมชนเก่าแก่ อันเป็นที่รวมของกลุ่มชาวบ้านที่อพยพมาจากจังหวัดต่าง ๆ เช่น ชาวแม่พริกจากลำปาง ชาวเชียงแสนจากเชียงราย ชาวน่าน เชียงคำ เป็นต้น จิตรกรรมฝาผนังเขียนโดยช่างชาวลำปางซึ่งได้อพยพเข้ามาอยู่ที่อำเภอแม่แจ่มในช่วงเวลานั้น มีลักษณะปาดป้ายปลายพู่กันอย่างเฉียบคม ทั้งในรูปพุทธประวัติ รูปเทวดาฟ้อนรำ และชาดกต่าง ๆ
จากจารึกอักษรล้านนาโบราณที่อาสนะ ระบุว่า ผู้ริเริ่มสร้างวัดเป็นผู้หญิงชื่อ เจ้าแม่ คำเครือ มาจากลำพูน และตุ๊เจ้ากันธิยะ มาจากลำปาง มีต๊าวตี๋โต้ง เป็น ช่างปั้นพระประธาน และมีครูบาคำ เป็นผู้รวบรวมช่างที่มีฝีมือช่วยกันสร้าง วิหารของวัดระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 1224 โบราณวัตถุภายในวัด ได้แก่ แท่นแก้ว รองรับพระประธาน ธรรมาสน์ และอาสนะ ทั้งสามอย่าง เจ้าแม่คำเครือ เอาบรรทุกหลังช้างมาจากลำพูน

อ้างอิง
วัดคลองมะนาว
วัดคลองมะนาวสร้างขึ้นเป็นสำนักสงฆ์เมื่อ พ.ศ. 2510 เดิมตั้งอยู่ริมถนน 318 ด้านเขาบรรทัด โดยพระครูพุทธิสารวิบูล (หลวงพ่อแอน) วัดปลายคลอง (วัดบุปผาราม) เป็นผู้เริ่มในการสร้างที่พักสงฆ์ มีหลวงพ่อเลี่ยน เป็นหัวหน้าสงฆ์อยู่จำพรรษา ต่อมา พ.ศ. 2519 ประเทศกัมพูชาได้มีการสู้รบกันอย่างรุนแรง ทำให้ต้องย้ายสำนักสงฆ์ไปอยู่ที่ชายทะเล จน พ.ศ. 2523 เมื่อสงครามสงบ จึงได้ย้ายสำนักสงฆ์จากชายทะเลมาตั้งขึ้นใหม่ในที่ดินของนาย ยูง จุลทั่วทึก ตั้งอยู่ตรงข้ามกับสำนักสงฆ์เดิมโดยแลกเปลี่ยนที่ดินเดิมที่ริมถนน 318 โดยพระเทพสุเมธมุนี เจ้าอาวาสวัดโยธานิมิต ได้ให้พระสมบัติ นำพระมาอยู่จำพรรษา เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2523 พระปลัดช้อย ฐานธัมโมเป็นหัวหน้าที่พักสงฆ์ ได้ตั้งเป็
อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2523 พระปลัดช้อย ฐานธัมโมเป็นหัวหน้าที่พักสงฆ์ ได้ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2534 ให้นามวัดว่า "วัดคลองมะนาว" มีพระปลัดช้อย ฐานธัมโม เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก จนถึงปัจจุบัน
อุโบสถหลังใหม่ของวัดใช้งบประมาณก่อสร้างกว่า 5 ล้านบาท ใช้เวลาก่อสร้างเกือบ 10 ปี ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2553

อ้างอิง
พระพุทธรูปประทับนั่งจากคันธาระ
พระพุทธรูปประทับนั่งจากคันธาระ ( ) เป็นพระพุทธรูปยุคแรกที่ยังหลงเหลือมาถึงปัจจุบัน ค้นพบที่จามาลการ์ฮี แคว้นคันธาระ ปัจจุบันอยู่ในอาณาเขตของประเทศปากีสถาน อายุราวคริสต์ศตวรรษที่ 2-3 ในสมัยจักรวรรดิกุษาณะ เช่นเดียวกับศิลปะแบบคันธาระ, กรีก-พุทธ และ กุษาณ พระพุทธรูปองค์นี้สร้างขึ้นโดยอิทธิพลจากศิลปะกรีกโบราณ ปัจจุบันพระพุทธรูปจัดแสดงอยู่ในห้อง ของพิพิธภัณฑ์บริทิช พระพุทธรูปมีลักษณะแกะสลักจากหิน schist ประทับนั่งโดยสื่อถึงพุทธประวัติครั้น "ทรงหมุนกงล้อแห่งธรรม" เป็นครั้งแรกที่สารนาถ ใกล้กับพาราณสี (ปัจจุบันอยู่ในรัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย) โดยพระพุทธเจ้าประทับบนอาสนะยกสูงซึ่งด้านหน้ามีรูปบุคคลขนาดเล็ก แสดงพระโพธิสัตว์ประทับเปศวรีปากรีและมีรัศมี
ะยกสูงซึ่งด้านหน้ามีรูปบุคคลขนาดเล็ก แสดงพระโพธิสัตว์ประทับเปศวรีปากรีและมีรัศมีบนศีรษะ ประกบด้วยรูปแสดงชายและหญิงขนาดเล็ก เข้าใจว่าเป็นตัวแทนของผู้บริจาคเงินสร้างพระพุทธรูป
ไม่ปรากฏหลักฐานการสร้างรูปเคารพพระพุทธเจ้ามาก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 1 ก่อนหน้านั้นพุทธศาสนิกชนบูชาสัญลักษณ์ต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับพระพุทธเจ้า เช่น พระพุทธบาท พระพุทธรูปนี้จึงเป็นหนึ่งในพระพุทธรูปที่เก่าแก่ที่สุดชิ้นหนึ่งที่หลงเหลือมาถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดเขาปูน (จังหวัดนครศรีธรรมราช)
วัดเขาปูน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพรหมโลก อำเภอพรหมคีรี จังหวัดนครศรีธรรมราช

วัดเขาปูนตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2320 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2508 ผู้สร้างวัดคือ พระแก้ว บนยอดเขามี เจดีย์พระธาตุชัยมณีศรีฆะโลก (เขาปูน) ภายในมีภาพเขียนเล่าประวัติการสร้างวัด ภายในเจดีย์ยังมีรูปปั้นพระแก้วประดิษฐาน

ด้านบนมีสำนักปฏิบัติธรรมและพระบรมราชานุสาวรีย์ของสมเด็จพระเจ้าตากสินและหอระฆัง และรูปของสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี)
โบราณวัตถุที่พบบนยอดเขาปูน ได้แก่ เศษภาชนะดินเผาเนื้อหยาบตกแต่งผิวด้วยลายกดประทับลายเชือกทาบเป็นชิ้นส่วนขาของภาชนะที่มีลักษณะคล้ายเป็นหม้อสามขา เศษภาชนะดินเผาเคลือบเขียนลายสีน้ำเงินบนพื้นขาวและเขียนสีหลายสีบนพื้นขาวเป็นลักษณะของชาม (เครื่องถ้วยอันนัม) โบราณวัตถุที่ทำด้วยหินมีลักษณะคล้ายเป็นหินลับ 6 เหลี่ยมทำจากหินทราย โบราณวัตถุที่พบในถ้ำถ้วย ได้แก่ เศษภาชนะดินเผาเคลือบเขียนลายสีน้ำเงินบนพื้นขาวมีลักษณะเป็นจานเชิงและชาม สันนิษฐานว่าเป็นภาชนะเคลือบของอันนัม (เครื่องถ้วยเวียดนาม) และเครื่องถ้วยจีนสมัยราชวงศ์ชิง

อ้างอิง
วัดแจ้ง (อำเภอเมืองสงขลา)
วัดแจ้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ่อยาง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ จำนวน 9 ไร่ 1 งาน 46.50 ตารางวา
วัดแจ้งตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2320 ในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ขณะที่เมืองสงขลาตั้งอยู่ที่ฝั่งแหลมสน ทางทิศตะวันตกของทะเลสาบสงขลา พื้นที่บริเวณข้างเคียงกับที่ตั้งวัด มีราษฎรสร้างบ้านเรือนอาศัยจำนวนน้อย ที่ดินว่างเปล่าจึงเรียกบ้านเรือนแถบนี้ว่า บ้านแจ้ง เมื่อสร้างวัดจึงเรียกว่า "วัดแจ้ง" ต่อมาเจ้าจอมจันทร์ ในรัชกาลที่ 4 ซึ่งอยู่ในสายตระกูล ณ สงขลา และมีบ้านเรือนอาศัยอยู่ติดกับบริเวณวัดด้านทิศใต้ ได้บริจาคที่ดินก่อสร้างบัวสำหรับบรรจุอัฐิของตระกูล ณ สงขลา และได้มอบถวายให้เป็นศาสนสมบัติทำให้วัดมีเนื้อที่เพิ่มมากขึ้น เป็นเนื้อที่วัดจนถึงปัจจุบัน วัดแจ้งได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2389
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถรูปแบบทางสถาปัตยกรรมในรัชกาลที่ 4 ที่แสดงอิทธิพลศิลปะตะวันตกผสมผสานศิลปะไทยและจีน สร้างโดยปั้น อุปการโกษากร ท่านผู้หญิงในเจ้าพระยาวิเชียรคีรี (เม่น) อุโบสถหันหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนมีกำแพงแก้วโดยรอบซึ่งมีขนาดกว้างประมาณ 20 เมตร ยาวประมาณ 34 เมตร บริเวณมุมกำแพงแก้วด้านทิศตะวันตกมีเจดีย์ทรงระฆังขนาดใหญ่อยู่ 2 องค์ อุโบสถมีแผนผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ามีขนาดกว้างประมาณ 11 เมตร ยาว 21 เมตร มีประตูทางขึ้นทั้งสองด้านทั้งด้านหน้าอุโบสถและด้านหลังอุโบสถด้านละ 2 ประตู หน้าต่างด้านละ 5 ช่อง ส่วนหลังคาอุโบสถเป็นหลังคาทรงจั่วมุงด้วยกระเบื้องดินเผา หน้าบันอุโบสถตกแต่งด้วยปูนปั้นรูปพระอาทิตย์ วัดยั
าทรงจั่วมุงด้วยกระเบื้องดินเผา หน้าบันอุโบสถตกแต่งด้วยปูนปั้นรูปพระอาทิตย์ วัดยังมีศาลาการเปรียญ ที่เก็บอัฐิ อาคารศิลปการงาน
กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของชาติ โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 103 ตอนที่ 65 วันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2529

อ้างอิง
วัดเกาะสวาด
วัดเกาะสวาด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไพรวัน อำเภอตากใบ จังหวัดนราธิวาส

วัดเกาะสวาดตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2380 โดยพระครูโอภาสพุทธคุณ (พุด) ซึ่งเป็นเจ้าอาวาสวัดบางเตยในขณะนั้น ได้ร่วมกันสร้างวัดกับราษฎรบ้านเกาะสวาด เรียกชื่อวัดตามชื่อหมู่บ้านว่า "วัดเกาะสวาด" เจ้าอธิการพุด ร่วมกับเจ้าอธิการวัดต่าง ๆ ขอพระราชทานวิสุงคามสีมาผ่านเจ้าเมืองกลันตัน (ตุวันสนิปากแดง) จนได้รับพระราชทานเมื่อ พ.ศ. 2441 นับจากนั้นได้สร้างเสนาสนะต่าง ๆ รวมถึงได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนในที่ดินของวัด
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างระหว่าง พ.ศ. 2462–2482 ดำเนินการสร้างโดยพระวินัยธรรม (จุ้ย) เป็นอุโบสถแบบไทยประเพณี หันหน้าไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ แผนผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีเฉลียงล้อมรอบ ตัวอาคารก่ออิฐถือปูน ฉาบปูนสีดินเหลือง ช่องประตูประดับซุ้มเรือนแก้วและยอดเจดีย์ ช่องหน้าต่างประดับซุ้มทรงมณฑป ส่วนหลังคาเป็นทรงโรงแบบหลังคาลด หน้าบันเป็นแบบเรียบ มีเครื่องลำยองเป็นปูนปั้น หลังคามีปีกนกรองรับด้วยเสาพาไลทรงสี่เหลี่ยมและมีบัวหัวเสา รั้วระเบียงพาไลประดับช่องปรุเซรามิกสีเขียวแบบจีน ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นลงรักปิดทองประทับนั่งปางสมาธิ ขนาบด้วยพระพุทธรูปขนาดเล็กประทับนั่งปางมารวิชัย 2 ด้าน ทั้งสามองค์ประทับนั่งบนฐานช
าบด้วยพระพุทธรูปขนาดเล็กประทับนั่งปางมารวิชัย 2 ด้าน ทั้งสามองค์ประทับนั่งบนฐานชุกชีสูง ประดับกระจกสี และเขียนลวดลายประจำยาม เบื้องหลังพระประธานมีภาพจิตรกรรมฝาผนังรูปซุ้มเรือนแก้วประดับกอไม้เขียว ด้านนอกอุโบสถมีซุ้มใบเสมาทรงมณฑป ทำจากซีเมนต์ประดับกระจก
วัดนาปู่ป้อม
วัดนาปู่ป้อม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาปู่ป้อม อำเภอปางมะผ้า จังหวัดแม่ฮ่องสอน ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 6 ไร่ 1 งาน

วัดนาปู่ป้อมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2409 เริ่มก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2405 โดยพระวิจิ่งต่า พร้อมด้วยชาวบ้าน ได้ร่วมกันสร้างศาลาการเปรียญ จำนวน 1 หลัง และเจดีย์จำนวน 1 องค์ ต่อมาเมื่อเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง ทำให้ประชาชนชาวบ้านได้อพยพไปอยู่ต่างถิ่น วัดนี้จึงได้ร้างไป จนเมื่อ พ.ศ. 2507 พระมอง พร้อมคณะศรัทธาได้ร่วมกันสร้างเสนาสนะขึ้นเป็นวัดใหม่อีกครั้ง
พระสมุห์สุรเดช เตชวโร เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน พร้อมด้วยคณะศรัทธาทั้งหลายได้ร่วมใจกัน ทำการบูรณะปฏิสังขรณ์เจดีย์องค์เก่า โดยได้เริ่มบูรณะตั้งแต่ พ.ศ. 2552 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2556 จากนั้นสร้างอุโบสถทรงไทใหญ่ทำด้วยไม้ขึ้น จำนวน 1 หลัง เมื่อ พ.ศ. 2557 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2559
รายนามเจ้าอาวาส
* พระวิจิ่งต่า พ.ศ. 2405–2457
* พระจองหอ พ.ศ. 2457–2460
* พระมอง พ.ศ. 2507–2510
* พระจ่อ พ.ศ. 2510–2513
* พระสุรินทร์ พ.ศ. 2513–2518
* พระอาลอก๊ะ พ.ศ. 2518–2522 
* พระจ่างหริ่ง พ.ศ. 2522–2523 
* พระมหาวิชานนท์ วายาโม พ.ศ. 2523–2521
* พระกูนะ โตลิโย พ.ศ. 2524–2530
* พระปัญญา ตั้งแต่ พ.ศ. 2531–2539 
* พระครูสังฆรักษ์ทองสุข สทฺธาธิโก พ.ศ. 2539–2552
* พระสมุห์สุรเดช เตชวโร พ.ศ. 2552–ปัจจุบัน

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์แกรนด์อียิปต์
พิพิธภัณฑ์แกรนด์อียิปต์ ( al-Matḥaf al-Maṣriyy al-Kabīr; ) คือพิพิธภัณฑ์โบราณคดีในเมืองกีซา ประเทศอียิปต์ โดยเป็นพิพิธภัณฑ์โบราณคดีที่ใหญ่ที่สุดในโลก ตั้งอยู่บนพื้นที่ประมาณ 480,000 ตร.ม. ห่างจากมหาพีระมิดแห่งกีซาราว 2 กิโลเมตร สำหรับจัดแสดงโบราณวัตถุของอารยธรรมอียิปต์โบราณ ซึ่งรวมถึงสิ่งของที่ขุดค้นได้จากหลุมพระศพของฟาโรห์ตุตันคาเมนทั้งชุด ซึ่งหลายชิ้นเป็นการจัดแสดงเป็นครั้งแรก
รัฐบาลอียิปต์จัดพิธีเปิดพิพิธภัณฑ์นี้อย่างเป็นทางการในวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2025 ในการนี้ พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าสิริวัณณวรี นารีรัตนราชกัญญา เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ทรงร่วมพิธีเปิดพิพิธภัณฑ์ดังกล่าวในนามประเทศไทยด้วย
การจัดแสดง
นิทรรศการจะครอบคลุมพื้นที่ประมาณหนึ่งในสามของพื้นที่พิพิธภัณฑ์ทั้งหมดที่แสดงโบราณวัตถุราว 100,000 ชิ้น จุดน่าสนใจคือการจัดแสดงครั้งแรกอย่างเต็มรูปแบบของวัตถุโบราณที่ขุดค้นได้จากสุสานขฟาโรห์ตุตันคามุน (เควี 62) ประกอบด้วยสิ่งของทั้งหมดประมาณ 5,000 ชิ้น และของที่ย้ายจากพิพิธภัณฑ์อียิปต์ในกรุงไคโร พิพิธภัณฑ์ในลักซอร์ มินยา โซฮัก อัสยูต เบนิ ซูเอฟ ฟายุม เดลต้า และอเล็กซานเดรีย

อ้างอิง
วัดท้าวโคตร
วัดท้าวโคตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 19 ไร่ 2 งาน 53 ตารางวา
วัดท้าวโคตรสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1861 เคยเป็นศาสนสถานในศาสนาพราหมณ์ บริเวณนี้มีวัดตั้งอยู่หลายวัด ประกอบด้วย วัดวัดประตูทอง วัดธาราวดี (วัดไฟไหม้) วัดวา วัดศรภเดิมหรือวัดศรภ และวัดท้าวโคตร ต่อมา พ.ศ. 2452 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ขณะที่ยังดำรงพระราชอิสริยยศสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราวุธ สยามมกุฎราชกุมาร ได้เสด็จประพาสเมืองนครศรีธรรมราช หลังจากทรงนมัสการพระบรมธาตุเจดีย์แล้ว ทรงทราบเรื่องเทวาลัยที่วัดท้าวโคตร จึงได้เสด็จไปทอดพระเนตรเทวาลัย ทรงพบว่ามีวัดเล็กวัดน้อยตั้งเรียงรายอยู่หลายวัด ทำให้ไม่สะดวกต่อการปกครองของคณะสงฆ์และคงไม่สะดวกต่อการปฏิบัติศาสนกิจ จึงทรงรับสั่งให้ยุบวัดทั้งหมดนั้นมารวมเข้ากับวัดท้าวโคตร ทางราชการได้อ
ติศาสนกิจ จึงทรงรับสั่งให้ยุบวัดทั้งหมดนั้นมารวมเข้ากับวัดท้าวโคตร ทางราชการได้ออกเอกสารสิทธิ์ ส.ค. 1 และโฉนดเลขที่ 9868 เมื่อ พ.ศ. 2518 คำว่า "ท้าวโคตร" หมายถึง "เผ่าพันธุ์ของผู้เป็นใหญ่หรือพระเจ้าแผ่นดิน" จึงสันนิษฐานว่า วัดท้าวโคตรเป็นวัดที่ผู้เป็นใหญ่ซึ่งอาจจะเป็นพระเจ้าแผ่นดินในสมัยนั้นมีความผูกพันหรือมีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิด มีการเรียกชื่อวัดท้าวโคตรปรากฏตามที่นักประวัติศาสตร์พบหลักฐานคือ พญาศรีธรรมโศกราชที่ 1
โบราณสถานในวัด ได้แก่ ซากเจดีย์โบราณ สูงประมาณ 11 เมตร ฐานเจดีย์มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลียมผืนผ้า เจดีย์สร้างด้วยอิฐและดินเหนียวและหินปะการังบางส่วน ข้างในมีพระพุทธรูปปูนปั้นขนาดใหญ่ซึ่งเป็นของมีมาแต่เดิม อุโบสถของเดิมแต่หลังคาคงบูรณะใหม่ มีใบเสมาคู่หรือใบเสมาซ้อน ภายในอุโบสถมีพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัยเป็นองค์พระประธาน ขนาดหน้าตัก 183 นิ้ว สูงประมาณ 195 นิ้ว เป็นฝีมือช่างนครศรีธรรมราช สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างในช่วงพุทธศตวรรษที่ 17–20 ภายในมีเป็นภาพจิตรกรรมสมัยรัตนโกสินทร์ บนไม้กระดานคอสอง เป็นภาพเขียนสีฝุ่น มีขนาดภาพกว้าง 37 เซนติเมตร ยาว 56 เซนติเมตร ประดับไว้ที่เสายาวข้างละ 5 ต้น ด้านซ้ายและด้านขวา ของด้านหน้าพระประธานในอุโบสถ สูงจากพื้นประมา
ายาวข้างละ 5 ต้น ด้านซ้ายและด้านขวา ของด้านหน้าพระประธานในอุโบสถ สูงจากพื้นประมาณ 3 เมตร เป็นภาพพุทธประวัติและทศชาติชาดก จำนวน 40 ภาพ ซึ่งน่าจะเขียนขึ้นในคราวที่มีการบูรณะหลังคาอุโบสถ ราวสมัยรัชกาลที่ 4
วัดดีหลวงใน
วัดดีหลวงใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลชิงโค อำเภอสิงหนคร จังหวัดสงขลา

ประวัติ
วัดดีหลวงในสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2220 ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ได้รับการบูรณะขึ้นใหม่ในสมัยรัตนโกสินทร์ ช่วงรัชกาลที่ 4–5 เดิมชื่อ วัดดีหลวง ต่อมามีการสร้างวัดขึ้นอีกวัดหนึ่งคือ "วัดดีหลวงนอก" ตั้งแต่นั้นมาวัดดีหลวงจึงได้รับชื่อเป็น "วัดดีหลวงใน" แต่ชาวบ้านมักจะเรียกสั้น ๆ ว่า วัดใน

วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2300 กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษาเล่ม 102 ตอนที่ 128 วันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2528 หน้า 4496 พื้นที่โบราณสถานประมาณ 2 ไร่ 1 งาน 2 ตารางวา
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถตามพระราชนิยมในรัชกาลที่ 3 โดยยึดแนวช่างหลวง แต่ปรับบางส่วนให้เข้ากับรูปแบบท้องถิ่น โครงสร้างของอุโบสถก่อด้วยอิฐถือปูน เป็นอุโบสถโถงสามารถเดินได้รอบ บริเวณหน้าบันตกแต่งด้วยลายปูนปั้นรูปเทวดาประทับนั่งในวิมาน พระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิสีทอง มีพระอัครสาวก 2 องค์ ประดิษฐานบนฐานชุกชี ลักษณะของพระประธานช่างผู้ปั้นปั้นให้ติดกับผนังของอุโบสถ
ศาลาการเปรียญทรงไทยภาคใต้ หลังคามุงด้วยกระเบื้อง หลังคาทำทรงจั่วถากจันทันให้แอ่นแบบเดียวกับเรือนไทย มีประดับด้วยช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ ช่อฟ้าทำเป็นปูนปั้นรูปช้าง หางหงส์เป็นรูปหัวพญานาค ส่วนหางหงษ์ตรงหลังคาปีกนกเป็นปูนปั้นรูป ชายนุ่งโจงกระเบนยืนถือไม้เท้ารูปหัวคนคาดว่าน่าจะเป็นพญายม หางหงษ์ตรงหลังคาปีกนกเป็นปูนปั้นรูปชายใส่หมวกคล้ายตำรวจถือไม้เท้า หางหงษ์ตรงหลังคาปีกนกเป็นปูนปั้นรูปฤาษีถือไม้เท้าอย่างหนังตะลุง

อ้างอิง
วัดป่าแดด (อำเภอแม่แจ่ม)
วัดป่าแดด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าผา อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่

วัดป่าแดด เดิมชื่อ วัดใหม่เมืองแม่แจ่ม หรือ วัดเหนือ ซึ่งคู่กับวัดใต้คือ วัดยางหลวง ผู้สร้างวัดคือ พระยาเขื่อนแก้ว เจ้าเมืองแม่แจ่ม สร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 โดยก่อสร้างวิหารแล้วเสร็จและฉลองเมื่อ พ.ศ. 2428 หอไตรสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2450 และอุโบสถหลังใหม่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 โดยอยู่นอกกำแพงวัด จากข้อมูลของกรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2420 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2530
วิหารป่าแดดได้รับการบูรณะและขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของชาติ มีลักษณะศิลปะล้านนา มีผังสี่เหลี่ยมผืนผ้าแบบยกเก็จ คือมีการลดขนาดความกว้างของช่วงเสา หลังคาสองตับสามชั้น ไม่มีมุขหน้าเป็นระเบียงโถงและไม่มีมุขหลัง มีภาพจิตรกรรมฝาผนัง คาดว่าน่าจะเขียนโดยช่างแต้มชาวไตใหญ่ แต่อักษรจารึกเป็นอักษรล้านนาไม่ใช่อักษรไตใหญ่ เป็นภาพพุทธประวัติ พระเวสสันดรชาดก วิฑูรบัณฑิต นิทานพื้นบ้านจันทคาธชาดก วัดยังมีหอไตร อุโบสถกลางน้ำ และโรงเรียนปริยัติธรรม

อ้างอิง
วัดบ้านเจียง
วัดบ้านเจียง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช่างเคิ่ง อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่

วัดบ้านเจียง หรือ วัดเจียง สร้างเมื่อ พ.ศ. 1974 ไม่ทราบประวัติการก่อสร้าง แต่บริเวณบ้านเจียงมีวัดอยู่ 4 วัด ได้แก่ วัดสะแหล วัดเฉลียง วัดเจียง และวัดปราสาท ปัจจุบันสถานที่ตั้งของวัดสะแหลและวัดเฉลียงเป็นวัดร้างใช้เป็นที่ทำการศูนย์มาลาเรียแม่แจ่ม และเป็นหอพักเด็กชาวเขา ส่วนวัดปราสาทได้รวมเป็นวัดเดียวกับวัดบ้านเจียง เมื่อ พ.ศ. 2563 วัดบ้านเจียงได้รับการขึ้นทะเบียนโบราณสถาน เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2539 เล่ม 113
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์ศิลปะล้านนาย่อเก็จ มีซุ้ม 4 ทิศฐานสี่เหลี่ยม ศิลปะพื้นบ้านฐานหกเหลี่ยม อุโบสถศิลปะล้านนา สร้างประมาณ พ.ศ. 2500 หลังคากระเบื้องซีเมนต์ วิหารศิลปะแบบล้านนาสร้างประมาณ พ.ศ. 2510 หลังคากระเบื้องซีเมนต์
ปูชนียวัตถุ คือ พระเจ้าแสนตอง เป็นพระพุทธรูปสัมฤทธิ์ ปางมารวิชัย ศิลปะเชียงแสนยุคที่ 3 หรือสิงห์ 3 หน้าตักกว้างประมาณ 20 นิ้ว สูง 23 นิ้ว สร้างโดยขุนหลวงมะลังก๊ะหรือขุนหลวงวิลังคะ เดิมประดิษฐานอยู่ที่วัดร้างที่ชื่อ โต๊งญางใหม่ หรือทุ่งยางใหม่ ถึงปี พ.ศ. 2500 โดยเมื่อ พ.ศ. 2551 ขโมยงัดประตูวิหารพระเจ้าแสนตอง แต่ยกพระเจ้าแสนตองไม่ขึ้น ถุงมือขโมยยังติดอยู่ที่ฐานพระเจ้าแสนตอง จึงนำพระพุทธรูปองค์อื่นไปแทน 2 องค์ ที่สุดตำรวจติดตามคืนมาได้จากป่าจังหวัดแพร่

อ้างอิง
วัดสว่างอารมณ์ (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดสว่างอารมณ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศาลาแดง อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ 12 ไร่ 2 งาน 56 ตารางวา ปัจจุบัน พระครูอุดมโชติรัตน์ เป็นเจ้าอาวาส
วัดสว่างอารมณ์ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2312 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2525 ในการเผยแพร่พระพุทธศาสนาจัดพระภิกษุไปสอนศีลธรรมในโรงเรียน จัดกิจกรรมเกี่ยวกับการอนุรักษ์วัฒนธรรมไทยในวันสำคัญต่าง ๆ เมื่อวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2544 กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน เนื้อที่ประมาณ 2 ไร่ 55 ตารางวา พ.ศ. 2480 ในสมัยพรครูธรรมโชดก (หลวงพ่อโชติ) เป็นเจ้าอาวาส ท่านได้ดำริและจัดสร้างโรงเรียนแทนการเรียนที่ศาลาวัด ตั้งเป็นโรงเรียนประชาบาล ตำบลศาลาแดง 2 (วัดสว่างอารมณ์) ต่อมาชื่อว่า โรงเรียนวัดสว่างอารมณ์ (กัลยาณราษฎร์)

อ้างอิง
วัดปากเหมือง (จังหวัดเชียงใหม่)
วัดปากเหมือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลขัวมุง อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่ อยู่ห่างจากตัวเมืองเชียงใหม่ประมาณ 18 กิโลเมตร มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 8 ไร่ 2 งาน 56 ตารางวา โฉนดเลขที่ 45251 ปัจจุบันมีพระครูสมุห์วรฉัตร สุจิตฺโต ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดปากเหมืองมีชื่อปรากฏในใบลาน เป็นตัวหนังสือพื้นเมือง เขียนว่า วัดปากเหมือง แก้วกว้าง ท่าช้าง ป่ายางชุม ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดปากเหมือง" สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างมาเป็นเวลาประมาณ 700 กว่าปี ตามหลักฐานการค้นพบโบราณวัตถุที่มีศรัทธาสร้างถวายไว้กับวัด ส่วนผู้สร้างวัดเป็นผู้ใดไม่ทราบ แต่ที่ชื่อว่า "วัดปากเหมือง" เพราะบริเวณวัดมีลำเหมืองใช้ในการเกษตรอยู่บริเวณด้านข้างและด้านหน้า เหมืองนี้เป็นเขตติดต่อที่ใช้ในจังหวัดเชียงใหม่และลำพูน จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2547

อ้างอิง
วัดหนองแวง (จังหวัดขอนแก่น)
วัดหนองแวง เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น มีเนื้อที่ดินที่ตั้งวัด 26 ไร่ 65 ตารางวา โดยมีหนังสือแสดงกรรมสิทธิ์เป็นโฉนด 713 เลขที่ 28 หน้าสำรวจ 794 เล่มที่ 8 หน้า 13 ลักษณะพื้นที่ตั้งวัดและบริเวณโดยรอบเป็นที่ราบเรียบ เป็นลักษณะหกเหลี่ยม มีหมู่บ้านล้อมรอบสามด้าน และมีบึงแก่นนครอยู่ทางทิศตะวันออกของวัด
วัดหนองแวง เดิมชื่อ วัดเหนือ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2332 พร้อมกับ วัดกลาง และ วัดธาตุ สร้างโดย ท้าวเพียเมืองแพน เจ้าเมืองคนแรก ณ บ้านบึงบอน (บึงแก่นนคร) ต่อมา พ.ศ. 2354 ท้าวจามมุตร เจ้าเมืองคนที่ 2 ได้ย้ายเมืองไปอยู่บ้านดอนพันชาติ เขตเมืองมหาสารคาม บ้านบึงบอนจึงกลายเป็นเมืองเก่า วัดจึงมีอีกนามว่า วัดหนองแวงเมืองเก่า

วัดหนองแวงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2442 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งสุดท้าย เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2527 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2527 ได้ยกฐานะขึ้นเป็นพระอารามหลวง
วัดมี พระมหาธาตุแก่นนคร‎ เป็นพระธาตุเก้าชั้นฐานสี่เหลี่ยมกว้างด้านละ 50 เมตร เรือนยอดทรงเจดีย์จำลองแบบจาก พระธาตุขามแก่น จัดสร้างขึ้นเนื่องในวโรกาสที่ พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี และมหามังคลานุสรณ์ 200 ปีเมืองขอนแก่น พระธาตุสูง 80 เมตร มีพระจุลธาตุ 4 องค์ ตั้งอยู่ 4 มุม และมีกำแพงแก้วพญานาค 7 เศียรล้อมรอบ เป็นศิลปะทวารวดีผสมผสานศิลปะอินโดจีน

อ้างอิง
วัดธรรมนิมิตต์
วัดธรรมนิมิตต์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านสวน อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี มีเนื้อที่ประมาณ 110 ไร่

วัดธรรมนิมิตต์ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2484 โดยนายธรรมนูญ สิงคารวนิช อยู่บ้านซอยท่าเรือ อำเภอเมืองชลบุรี เป็นผู้มอบที่ดินถวายสร้างวัด จำนวน 21 ไร่ 2 งาน 71 วา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2499
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิ หอระฆัง อาคารเรียนปริยัติธรรมของวัด และอาคารที่ใช้เป็นโรงเรียนที่วัด 1 หลัง พระครู นิมิตต์ ธรรมานุรักษ์ เป็นเจ้าอาวาสวัดธรรมนิมิตต์จัดเป็นวัดปฏิบัติวิปัสนากรรมฐานเป็นนักเรียนบาลีอภิธรรม นักเรียนของพระภิกษุสงฆ์ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธมงคลนิมิตต์ เป็นพระพุทธรูปคอนกรีตองค์ใหญ่ประดับด้วยกระเบื้องโมเสก ปางประทับเรือ หรือประทับนั่งบนบัลลังก์ห้อยพระบาท พระหัตถ์ซ้ายวางคว่ำบนพระเพลา พระหัตถ์ขวาห้องอยู่ข้างพระองค์ โดยมีขนาดความสูง 34 เมตร ตั้งอยู่เชิงเขา และบนยอดเขายังเป็นจุดชมทัศนียภาพของชลบุรี

อ้างอิง
วัดพระหิน
วัดพระหิน หรือ วัดสันต้นเผิ้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลม่วงคำ อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย

จากข้อมูลของกรมการศาสนาระบุว่า วัดพระหินตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2460 อย่างไรก็ดีในช่วงที่พระเจ้าตาลูน (พ.ศ. 2127–2191) กษัตริย์พม่าเข้าครองเมืองเชียงแสน ตำนานพื้นเมืองเชียงแสนและประชุมพงศาวดาร ภาคที่ 61 ได้กล่าวถึงรายชื่อวัดจำนวน 141 วัด ทั้งภายในและภายนอกเมืองเชียงแสนในรัศมี 500 วา ก็กล่าวถึงวัดพระหินด้วย สันนิษฐานว่าวัดแห่งนี้น่าจะมีขึ้นในเมืองเชียงแสนแล้ว
วัดพระหินมีโบราณวัตถุที่กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียน เป็นพระพุทธรูปจำนวน 4 องค์ ได้แก่ พระพุทธรูปปางมารวิชัย ชนิดศิลา ศิลปะล้านนา ตักกว้าง 123 เซนติเมตร สูง 178 เซนติเมตร พระพุทธรูปปางมารวิชัย ชนิดสำริด ศิลปะล้านนา ตักกว้าง 35 เซนติเมตร สูง 69.5 เซนติเมตร พระพุทธรูปปางมารวิชัย ชนิดสำริด ศิลปะล้านนา มีจารึกที่ฐาน ตักกว้าง 30 เซนติเมตร สูง 56.5 เซนติเมตร และพระพุทธรูปปางมารวิชัย ชนิดสำริด ศิลปะล้านนา มีจารึกที่ฐาน ตักกว้าง 10 เซนติเมตร สูง 19.2 เซนติเมตร

อ้างอิง
วัดพระธาตุสามดวง (จังหวัดเชียงราย)
วัดพระธาตุสามดวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลป่าหุ่ง อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย อยู่ในพื้นที่ระหว่างบ้านป่าทุ่ง หมู่ที่ 1 กับบ้านศาลาเหมืองหิน หมู่ที่ 11 อยู่ห่างจากที่ทำการอำเภอพานไปทางทิศตะวันตก 12 กิโลเมตร ภายในบริเวณวัดมีพระธาตุอยู่ 3 องค์ แต่ละองค์ตั้งห่างกันประมาณ 100-200 เมตร และตั้งอยู่บนเนินสูงลดหลั่นกัน
ตามตำนานเล่าว่าพระธาตุองค์นี้สร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 1839 ต่อมาได้มีการบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2476 โดยคณะศิษยานุศิษย์ของครูบาศึลธรรมกับครูบาไชยาเพื่อใช้เป็นที่อยู่ปฏิบัติธรรมของพระสงฆ์ แต่เดิมเป็นวัดร้าง มีซากเจดีย์ที่ก่อด้วยอิฐโบราณจำนวนสามองค์และพระพุทธรูปที่แกะสลักจากหินศิลาแลงชำรุดทุรดโทรมปรักหักพังอยู่เป็นจำนวนมาก จากเศษอิฐคาดว่าคงมีอายุไม่ต่ำกว่า 700 ปี ภายหลังได้มีการลักลอบนำเอาซากพระพุทธรูปเหล่านั้นไปหมด คงเหลือแต่ซากพระเจดีย์ (พระธาตุ) ที่พังทลาย จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าตั้งวัดเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2556

อ้างอิง
วัดบางปรือ
วัดบางปรือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยแร้ง อำเภอเมืองตราด จังหวัดตราด มีพระครูสิริธรรมรักขิต (บังคม รกฺขิต-ธมฺโม) เป็นเจ้าอาวาส และดำรงตำแหน่งเจ้าคณะจังหวัดตราด
วัดบางปรือประกาศจัดตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2350 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2483 เริ่มแรกตั้งเป็นสำนักสงฆ์มาไม่น้อยกว่า 50 ปี จนเมื่อประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2350 เหตุที่ใช้ชื่อวัดว่า "วัดบางปรือ" เพราะบริเวณวัดมีหญ้าชนิดหนึ่งเรียกว่าปรือขึ้นอยู่ริมน้ำซึ่งอยู่ติดกับบริเวณสร้างวัด วัดมีเจ้าอาวาสที่ชาวบ้านนับถือและบูชาอย่างมากซึ่งได้มรณภาพไปแล้ว นามว่า พระครูวิธานธรรมนิเทศก์ (หลวงปู่กลิ่น) เป็นศูนย์รวมจิตใจของพุทธศาสนาชนตลอดมา โดยเฉพาะในช่วงตั้งแต่ปี พ.ศ. 2484–2548 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2545

อ้างอิง
วัดหนองปรือ (อำเภอบางละมุง)
วัดหนองปรือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองปรือ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 30 ไร่ 2 งาน 60 ตารางวา
วัดหนองปรือสร้างขึ้นในเขตที่ราบลุ่มที่ปกคลุมไปด้วยต้นปรือหรือธูปฤาษี การเดินทางมาที่วัดในสมัยนั้นชาวบ้านจะต้องเดินผ่านทุ่งต้นปรือและหนองน้ำอันอุดมสมบูรณ์มาตลอดทาง ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2404 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2520 อุโบสถหลังแรกสร้างงโดยหลวงพ่อช้าง แต่เกิดเหตุการณ์เพลิงไหม้เมื่อ พ.ศ. 2557 ได้เผาทำลายอาคารพระปริยติธรรมที่ภายในสร้างด้วยไม้สักทองทั้งหลัง รวมทั้งโบราณวัตถุที่ท่านเจ้าอาวาสได้เก็บสะสมไว้ หลังจากเหตุเพลิงไหม้ ท่านเจ้าอาวาส พระสงฆ์ และประชาชนได้ร่วมมือร่วมใจกันก่อสร้างและบูรณะอาคารพระปริยติธรรมหลังใหม่เพื่อทดแทนหลังเก่า เป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ เป็นสนามสอบพระปริยัติธรรม บรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อนและอีกมากมาย
วัดยังเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์วัดหนองปรือ ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2526 โดยพระครูพิพิธกิจจารักษ์ เจ้าอาวาสวัดหนองปรือ ตั้งอยู่บริเวณภายในอาคารโรงเรียนพระปริยัติธรรมของวัดหนองปรือ ชั้นล่างของอาคารแบ่งส่วนออกชัดเจนเป็น 2 ส่วน คือ ด้านหน้าเป็นห้องรับรอง ห้องพระ และมีตู้จัดแสดงพระพุทธรูป ส่วนด้านในพิพิธภัณฑ์จัดแสดงวัตถุที่ขุดพบเจอภายในบริเวณวัด เช่น ใบเสมาธรรมจักรหิน พิมพ์ไม้หล่อพระ เครื่องถ้วยชามสังคโลก ตาลปัตร พานทอง เครื่องเงิน เครื่องทองเหลือง เครื่องแก้ว เป็นต้น
วิหารหลวงพ่อช้าง แต่เดิมเป็นพระอุโบสถ (หลังเก่า) ลักษณะเป็นพระวิหารไม้ ผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า หลังคาเครื่องไม้ทรงไทยลดชั้น หน้าบันทั้งสองด้านเป็นปูนปั้นลายเครือเถามีคันทวยไม้ค้ำรับชายคา ท้ายวิหารมีฐานชุกชีปูนปั้นลงรักปิดทองประดับกระจกมีอิทธิพลของศิลปะจีน พื้นปูด้วยหินอ่อนทั้งหมด ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นลงรักปิดทอง ปางมารวิชัย มีพระอัครสาวกปูนปั้นประทับยืนพนมมืออยู่ทางด้านหน้า และมีรอยพระพุทธบาทสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2456 และประติมากรรมรูปเหมือนของหลวงพ่อช้าง

อ้างอิง
พระรูปครึ่งองค์เนเฟอร์ติติ
พระรูปครึ่งองค์เนเฟอร์ติติ ( ) เป็นรูปปั้นครึ่งตัวทำจากหินปูนที่เคลือบด้วยปูนปั้นของเนเฟอร์ติติ มเหสีของฟาโรห์แอเคนาเทนแห่งอียิปต์โบราณ เชื่อกันว่างานชิ้นนี้สร้างขึ้นในปี 1345 ก่อนคริสตศักราช โดยประติมากรทุตโมส เพราะถูกพบในโรงงานของเขาในเมืองอามาร์นา ประเทศอียิปต์

ทีมนักโบราณคดีชาวเยอรมนีนำโดย Ludwig Borchardt ค้นพบสิ่งนี้ในปี 1912 ภายหลังถูกนำมาเก็บไว้ที่สถานที่ต่าง ๆ ในประเทศเยอรมนี ตั้งแต่ห้องใต้ดินของธนาคาร เหมืองเกลือใน Merkers-Kieselbach พิพิธภัณฑ์ดาห์เลิม, พิพิธภัณฑ์อียิปต์ในชาร์ล็อทเทินแบร์ค และพิพิธภัณฑ์อัลเทิส ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์น็อยเอส ในกรุงเบอร์ลิน ซึ่งเป็นสถานที่จัดแสดงเดิมตั้งแต่ก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง
พระรูปครึ่งองค์เนเฟอร์ติติได้กลายเป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมของเบอร์ลินและอียิปต์โบราณ อีกทั้งยังเป็นหัวข้อของการโต้เถียงที่รุนแรงระหว่างอียิปต์และเยอรมนี เกี่ยวกับข้อเรียกร้องของอียิปต์ในการส่งของกลับประเทศซึ่งเริ่มขึ้นในปี 1924 ครั้งจัดแสดงต่อสาธารณชนเป็นครั้งแรก

ดูเพิ่ม
* หน้ากากของตุตันคาเมน

อ้างอิง
วัดดงหนองเป็ด
วัดดงหนองเป็ด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลรอบเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 4 ไร่ 3 งาน 22 ตารางวา ปัจจุบันพระครูบัณฑิตวราภิมณฑ์ (นวัตถกรณ์) เป็นเจ้าอาวาส
วัดดงหนองเป็ด ไม่ปรากฏหลักฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยใด สันนิษฐานว่าคงสร้างขึ้นในบริเวณของวัดเก่ามาก่อน เนื่องจากมีชาวบ้านที่มีภูมิลำเนาใกล้เคียงได้เคยพบฐานเจดีย์เก่าและสิ่งปรักหักพังต่าง ๆ ในบริเวณดังกล่าว ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2483 มีพระภิกษุชื่อว่า พระอิ่มคำ สงคราม ได้มาแผ้วถางปรับปรุงบริเวณโดยรอบและได้สร้างเสนาสนะ ภายหลังได้มีการก่อสร้างถาวรวัตถุต่าง ๆ เช่น อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ เป็นลำดับในสมัยต่อมา วัดดงหนองเป้ดตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2483 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563
อาคารและเสนาสะ ได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิ จำนวน 7 หลัง พระธาตุ โรงครัว และอาคารหอประชุม ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธมหาธรรมจักรพรรดิราช หรือ หลวงพ่อพระเจ้ามหาเศรษฐี สร้างถวายในมงคลโอกาสที่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ครองราชย์ครบ 60 ปี เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่องขนาดใหญ่

อ้างอิง
วัดพระพุทธทักษิณดิตถมงคล
วัดพระพุทธทักษิณดิตถมงคล หรือ วัดท่าลาดใต้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าถ่าน อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 12 ไร่ 2 งาน 2 ตารางวา ปัจจุบัน พระครูสมุห์นิกร อาภสสโร เป็นเจ้าอาวาส

วัดพระพุทธทักษิณดิตถมงคลตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2419 ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2515 ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2538 วัดมีแนวคันดินซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นถนนพระรถ
วิหารซึ่งปัจจุบันถูกสร้างทับ อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนขนาดเล็ก หลังคามุงกระเบื้อง โดยมีโครงสร้างรองรับน้ำหนักหลังคาด้วยผนัง มีลักษณะศิลปะอยุธยาตอนปลายถึงรัตนโกสินทร์ ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวรามเกียรติ์ เช่น การต่อสู้ระหว่างฝ่ายพระรามกับฝ่ายทศกัณฑ์ เช่น ภาพทศกัณฑ์กับพระราม ภาพหนุมานกับยักษ์ เป็นต้น ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปประทับนั่งปางมารวิชัย นามว่า พระพุทธเดชาภิบาล รูปแบบศิลปะอยุธยาปนศิลปะท้องถิ่น พระพุทธรูปครองจีวรห่มเฉียง รัศมีดอกบัวตูม พระเกศาเป็นเม็ดพระศกเล็ก พระพักตร์ค่อนข้างเหลี่ยม พระขนงโก่ง พระนาสิกงุ้ม

อ้างอิง
วัดโพธิ์ใหญ่ (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดโพธิ์ใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเมืองเก่า อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบัน พระครูมหาโพธาภิบาล เป็นเจ้าอาวาส
วัดโพธิ์ใหญ่ก่อสร้างเมื่อใด ไม่มีหลักฐานปรากฎแน่ชัด จากคำบอกเล่ากล่าวว่า วัดโพธื์ใหญ่ เริ่มสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2350 เมื่อครั้งที่ชาวพวนได้อพยพมาจากเวียงจันทน์ ประเทศลาว ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยคู่กับวัดโพธิ์น้อย ห่างกันประมาณ 200 เมตร แต่ต่อมาวัดโพธิ์น้อยได้ร้างไป ที่ดินของวัดโพธิ์ใหญ่ แต่เดิมมีประมาณ 4 ไร่ ไม่มีหลักฐานว่าใครยกให้และไม่ทราบว่าผู้ใดเป็นผู้เริ่มสร้างวัด ซึ่งการก่อสร้างถาวรวัตถุเป็นศิลปะแบบเวียงจันทน์ ที่ดินตั้งวัดในปัจจุบันมีเนื้อที่ 26 ไร่ 3 งาน จากข้อมูลของกรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2354 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2523 มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเปิดสอนเมื่อ
วัดมี พระมหาเจดีย์โพธินันทประภา เป็นเจดีย์สีเหลืองทององค์ใหญ่ ผู้ริเริ่มก่อสร้างคือ พระครูวิสาลโพธิวัฒน์ อดีตเจ้าอาวาสวัดโพธิ์ใหญ่ บรรจุพระบรมสารีริกธาตุและพระพุทธรูปต่าง ๆ และรูปปั้นท้าวเวสสุวรรณ อายุเก่าแก่กว่า 100 ปี เทพทันใจ พระไพรีพินาศ วิหารพระพิฆเนศ พระอุปคุต วิหารหลวงพ่อสามพี่น้อง หลวงพ่อทองพูน เจ้าแม่กวนอิม และเจ้าแม่ตะเคียนทอง เป็นต้น

อ้างอิง
วัดหนองกันเกรา
วัดหนองกันเกรา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าเกวียน อำเภอแกลง จังหวัดระยอง มีพื้นที่ 33 ไร่ 2 งาน 34 ตารางวา ปัจจุบันเจ้าอาวาสชื่อ พระปลัดอำนวย สีลธโร

วัดหนองกันเกรามีชื่อเดิมว่า วัดหนองตะเกรา ชาวบ้านเรียกหมู่บ้านหนองตะเกรา เพราะอยู่ใกล้หนองน้ำใหญ่ มีไม้กันเกราขึ้นอยู่ชุกชุม ผู้สร้างวัดคือ นายพันธ์ หัสรัง ผู้ใหญ่บ้านร่วมกับชาวบ้านได้ร่วมกันซื้อที่ดินสร้างวัด สร้างวัดเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2498 แล้วนิมนต์พระสงฆ์จากวัดหนองจระเข้มาจำพรรษา ได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2503 ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2505 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2512

อ้างอิง
บาจูกูรุง
สวมชุดบาจูกูรุง]]
บาจูกูรุง ( ) หรือ กูรง เป็นชุดพื้นเมืองจากคาบสมุทรมลายู และมีการสวมใส่โดยผู้หญิงในบรูไน, อินโดนีเซีย, มาเลเซีย, สิงคโปร์ และภาคใต้ของไทย ชุดพื้นเมืองนี้เป็นชุดประจำชาติบรูไนและมาเลเซีย ในประเทศอินโดนีเซีย ถือเป็นหนึ่งในชุดพื้นเมืองที่พบมากในเกาะสุมาตรา ซึ่งหญิงเชื้อสายมลายูกับมีนังกาเบามักสวมใส่

ศัพทมูลวิทยา
บาจูกูรุงเป็นชุดเดรสยาวแบบหลวม ประกอบด้วยเสื้อและกระโปรง ซึ่งมีความหมายโดยรวมว่า "ชุดปิด" ถึงแม้ว่าโดยทั่วไปบาจูกูรุงสามารถสวมใส่ได้ทั้งเพศชายและหญิง ในประเทศมาเลเซียช่วงปัจจุบัน ชุดสตรีมีชื่อเรียกว่าบาจูกูรุง ในขณะที่ชุดบุรุษมีชื่อว่าบาจูเมอลายู
ลักษณะ
บาจูกูรุงเป็นเสื้อคอกลมชิดคอ มีผ่าหน้าบริเวณกลางคอเล็กน้อยพอสวมศีรษะได้ โดยใช้กระดุมหนึ่งเม็ดหรือเข็มกลัดหนึ่งตัวติดไว้ มีแขนเป็นกระบอกยาวจรดข้อมือหรือต่ำกว่าข้อศอกก็ได้ ตัวเสื้อยาวคลุมถึงสะโพก มักสวมเข้าชุดกับผ้าปาเต๊ะหรือใช้ผ้าชนิดเดียวกับเสื้อมานุ่งเป็นผ้าถุง หากไปงานหรูหราจะนุ่งผ้ายกเงินยกทอง เรียกว่าผ้าซอแก๊ะ ความสวยงามของชุดขึ้นอยู่กับเนื้อผ้าในการตัดเย็บ และเครื่องประดับที่ใช้ตกแต่งตน แต่เดิมสตรีที่แต่งกายเช่นนี้จะเกล้ามวยผมหรือถักเปีย สวมเครื่องประดับ เช่น เข็มกลัด สร้อยคอ สร้อยข้อมือ กำไล และต่างหูทองคำ แต่ปัจจุบันมีการแต่งกายด้วยการคลุมศีรษะตามหลักศาสนาอิสลาม
ปัจจุบัน กูรุงยังเป็นเครื่องแต่งกายของสตรีในงานประเพณีและพิธีกรรมศาสนาเท่านั้น แต่ยังพบได้ในคนรุ่นเก่าที่สวมใส่ในชีวิตประจำวัน

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
*
ปราสาทคิตาโนโช
เป็นฮิราฮิโระ (ปราสาทบนที่ราบ) ที่ตั้งอยู่ในฟูกูอิ จังหวัดฟูกูอิ ประเทศญี่ปุ่น เนื่องจากปราสาทดำรงอยู่แค่แปดปี ทำให้มีบันทึกไม่กี่อันที่กล่าวถึงปราสาทนี้ กล่าวกันว่าปราสาทนี้สร้างโดยชิบาตะ คัตสึอิเอะใน ค.ศ. 1575

ปราสาทนี้ถูกเผาทำลายใน ค.ศ. 1583 หลังจากคัตสึอิเอะฆ่าโออิจิ ภรรยาของเขา แล้วทำการเซ็ปปูกุ หลังประสบความพ่ายแพ้ในยุทธการที่ชิซูงาตาเกะ มีการขุดพบฐานหินของปราสาทไม่กี่อัน และปัจจุบันเปิดให้สาธารณะเข้าชมได้

อ่านเพิ่ม
*

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Kitanosho Castle and Shibata Jinja Shrine - Enjoy Fukui / Fukui Prefecture & Fukui Prefectural Tourism Federation
วัดนิโครธาราม (จังหวัดตรัง)
วัดนิโครธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทับเที่ยง อำเภอเมืองตรัง จังหวัดตรัง ปัจจุบันมีพระมหาสุวรรณ วิชฺชาธโร (ปธ.7) เป็นรักษาการเจ้าอาวาส

วัดนิโครธาราม หรือ วัดกุฎิใน ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2392 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมวัดตั้งอยู่ที่โคกสูงกลางทุ่ง ชาวบ้านเรียกว่า วัดไทรขนุน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2471 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 80 ยาว 112 เมตร วัดมีสำนักปฏิบัติธรรมที่ก่อตั้งมาตั้งแต่สมัยพระครูปัญญาวราภิยุต (ณรงค์ ฐิตสจฺโจ น.ธ.เอก ปธ.5) เป็นเจ้าอาวาส
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก หลังคา 2 ชั้น อุโบสถกว้าง 9 เมตร ยาว 17 เมตร ศาลาการเปรียญเป็นอาคารคอนกรีต กว้าง 14 เมตร ยาว 26 เมตร กุฏิสงฆ์ 10 หลัง รูปหล่อพระพุทธเจ้าน้อยสร้างโดยดําริของพระครูเมธีวรวัฒน์ (พิเชษฐ โสภณจิตฺโต น.ธ.เอก ปธ.6) อดีตเจ้าอาวาส และปูชนียวัตถุต่างๆ พระประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธชินราชจำลองสร้างด้วยทองสัมฤทธิ์ ปัจจุบันอุโบสถหลังเก่าได้ถูกรื้อถอน และสร้างขึ้นใหม่โดยดําริของพระมหาสุวรรณ วิชฺชาธโร (ปธ.7) รักษาการเจ้าอาวาส

อ้างอิง
วัดร้องแง
วัดร้องแง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวรนคร อำเภอปัว จังหวัดน่าน

วัดร้องแงสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2310 โดยการนำของเจ้าหลวงเทพพญาเลน เจ้าช้างเผือกงาเขียว เดิมปกครองอยู่ที่เมืองลิน ในเขตปกครองของแคว้นสิบสองปันนา ซึ่งได้ถอยร่นลงมาตั้งถิ่นฐานบริเวณใกล้กับลำน้ำล่องแง มาตั้งเป็นหมู่บ้านตามชื่อลำน้ำ ต่อมาการเรียกผิดเพี้ยนไป จึงกลายเป็นบ้านร้องแง และเมื่อสร้างวัดจึงได้ใช้ชื่อหมู่บ้านเป็นชื่อวัดไปด้วย วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2470
วิหารเก่าศิลปะไทลื้อ ยังคงรักษารูปลักษณ์เดิมไว้ ขนาดยาว 8 ห้อง กว้าง 3 ห้อง ด้านหน้ามีมุขโถง หลังคาเป็นทรงจั่ว ผืนหลังคามีสองตับ ทอดเอนลาดคลุมต่ำ มุงด้วยแป้นเก็ดหรือกระเบื้องไม้ เครื่องบนของวิหารเป็นแบบที่เรียกว่า โกม คล้ายระบบ ขื่อม้าต่างไหม หน้าบันประดับด้วยไม้ฉลุลายก้านขด แกะสลักรูปเทพพนม แผงไม้ใต้หน้าจั่ว ที่เรียกว่า โก่งคิ้ว ประดับลายก้านขดและช้าง ส่วนหน้าจั่วปีกนกตกแต่งด้วยลายก้านขดแบบเดียวกัน หางหงษ์ทำด้วยไม้ แกะสลักเป็นรูปเศียรนาค หลังคามุงกระเบื้องไม้ เรียกว่า แป้นเกล็ด คันทวย หรือ นาคทัณฑ์ เป็นไม้ฉลุ แกะสลักเป็นรูปยักษ์ ลิง ครุฑ สัตว์หิมพานต์ ระบายสี เสาหลวงมี 2 แถว จำนวน 6 คู่ เสาเป็นไม้กลม ประดับหัวเสาด้วยบัวกลีบยาว โคนเสาส่วนหน้า
หลวงมี 2 แถว จำนวน 6 คู่ เสาเป็นไม้กลม ประดับหัวเสาด้วยบัวกลีบยาว โคนเสาส่วนหน้าทาสีน้ำตาลแดง ส่วนในทาสีฟ้า ตัวเสาเขียนลายทอง
ภายในวิหารมีบันไดแก้ว ธรรมมาสน์ ภาพจิตรกรรมฝาผนัง ด้านหลังฉากประธาน ด้านหน้าพระประธานมีธรรมาสน์บุษบก ด้านขวาขององค์พระมีหีบพระธรรม กับธรรมาสน์แบบกระทง ธรรมาสน์บุษบก ฐานเป็นปูนปั้น ตัวเรือนเป็นเครื่องไม้ ยอดเป็นปราสาทซ้อนชั้น

อ้างอิง