SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
กระเป๋าก๋าจี่
กระเป๋าก๋าจี่ ( ) เป็นกระเป๋าถือใบใหญ่ที่โดยมากไม่ผูกหรือมัด มีหูหิ้วขนานกันจากด้านข้างของปากประเป๋า มักใช้เป็น กระเป๋าก๋าจี่มีต้นกำเนิดจากหมู่บ้านชนบทของจิงเหลียว นครไถหนานในช่วงไต้หวันภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น
ความเป็นมา
กระเป๋าก๋าจี่เริ่มต้นจากการที่ชาวนานำ ซึ่งเป็นพืชที่ขึ้นเป็นจำนวนมากในที่ลุ่มชื้นแฉะใกล้ ๆ มาสานเป็นกระเป๋าเพื่อสร้างรายได้เสริม ถึงแม้ว่าการทำเครื่องจักสานจากหญ้าหรือกกนั้นพบได้ทั่วไป เทคนิคการสานของไต้หวันนี้ค่อนข้างโดดเด่นเป็นพิเศษ โดยเลือกใช้ ที่เติบโตในพื้นที่ทางตอนเหนือของแม่น้ำต้าอานและตอนใต้ของแม่น้ำเยฺวี่ยนหลี่ พืชชนิดนี้ภาษาไต้หวันเรียกซึ่งแปลได้ว่า "หญ้าทำเสื่อ" ในภาษาจีนกลางเรียกว่า เฉ่าสี ( ) และในภาษาอังกฤษเรียกว่า "triangular club-rush" (แปลตรงตัวว่า กกหัวกระบองสามเหลี่ยม แม้ว่าในทางพฤกษศาสตร์แล้ว มันจะไม่ใช่ทั้งหญ้าหรือกกแท้ แต่จัดอยู่ในตระกูลกกทรายหรือกกสามเหลี่ยมก็ตาม)
ด้วยความหนาของกกสามเหลี่ยมไต้หวันซึ่งทนต่อแสงแดด ระบายอากาศได้ดี มีกลิ่นเฉพาะ มีสีที่สวยงาม (ซึ่งมีเฉดสีที่หลากหลายมากตั้งแต่สีเขียว สีเหลือง และสีน้ำตาลหลังจากโดดแสง) ประกอบกับเทคนิคของการทออันวิจิตร ทำให้เครื่องจักสานของเกาะนี้กลายเป็นของล้ำค่าที่เป็นที่นิยมอย่างแพร่หลาย รัฐบาลอาณานิคมญี่ปุ่นถึงกับจัดตั้งสมาคมอุตสาหกรรมเพื่อจัดการการส่งออกหมวกสานกก
ระหว่างช่วงอุตสาหกรรมวิวัฒน์ไต้หวันในคริสต์ทศวรรษ 1960 ได้ปรับการผลิตกระเป๋าก๋าจี่จากการใช้พืชมาเป็นการทอด้ายไนลอนด้วยเครื่องจักร ทำให้กระเป๋ามีความคงทนและหาซื้อได้ง่ายขึ้น จึงทำให้กระเป๋าก๋าจี่เป็นของใช้ในบ้านที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมากจากความที่สามารถใช้งานได้จริง โดยเหล่าบรรดาแม่บ้านนำไปใช้ในการจับจ่ายซื้อขายสินค้าและชาวไร่ชาวนานำไปใช้ในการเกี่ยวกับผลผลิต อย่างไรก็ตาม ในคริสต์ทศวรรษที่ 1980 การใช้กระเป๋านี้กลับลดลงในกลุ่มผู้บริโภคอายุน้อยที่ต้องการใช้สิ่งอื่นที่มีทันสมัยกว่า
การกลับมาได้รับความนิยมอีกครั้ง
กระเป๋าก๋าจี่เริ่มกลับมาได้รับความนิยมอีกครั้งหนึ่งในช่วงต้นค่อนกลางของคริสต์ทศวรรษ 2000 หลังจากการฉายภาพยนตร์สารคดีเรื่อง ที่แสดงให้เห็นความยืนหยัดสู้ของชาวนาในหมู่บ้านจิงเหลียว ขณะเดียวกัน มีนักร้องที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งใช้กระเป๋าก๋าจี่เป็นเครื่องหมาย ทำให้ความนิยมของกระเป๋าได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นไปอีก
ทุกวันนี้ กระเป๋าก๋าจี่ได้พัฒนาขึ้นไปมากจากการเป็นกระเป๋าถือดั้งเดิม โดยการที่นักออกแบบนำใยไนลอนไปพัฒนาเป็นผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ ด้วยสีและรูปแบบที่หลากหลายนี้ ทำให้กระเป๋านี้ได้รับความนิยมทั้งในกลุ่มผู้มีอายุที่ให้คุณค่ากับความเป็นมรดก และกลุ่มคนเยาว์วัยที่ชื่นชอบในความสุนทรียศาสตร์ของความทันสมัยแบบย้อนยุค รวมทั้งนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่เดินทางเข้าไต้หวัน คนท้องถิ่นมักเรียกกระเป๋าชนิดนี้อย่างติดตลกว่ากระเป๋า "ไต้หวันแอลวี" (เนื่องจากคล้ายกับหลุยส์วิตตองในราคาที่ถูกกว่ามาก)

ระเบียงภาพ
2007-05-12 canvas bags vendor at a night market in Tainan.jpg|ร้านขายกระเป๋าก๋าจี่ในตลาดนัดกลางคืนในไถหนาน
Taiwanese Gaji bags in various colours.jpg|กระเป๋าก๋าจี่หลากหลายรูปแบบ
Rulwarih ESEAPCon 20260514 06.jpg|กระเป๋าก๋าจี่ที่มอบให้ผู้เข้าร่วมการประชุมวิกิมีเดียของภูมิภาคอีเซียปในไต้หวันเมื่อ พ.ศ. 2569

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
มาโยรา
เป็นคำสแลงในภาษาญี่ปุ่นสมัยใหม่ที่หมายถึงคนที่ชื่นชอบมายองเนส ใช้เรียกคนที่ชอบใส่มายองเนสปริมาณมากในอาหาร แม้แต่ในอาหารที่คนปกติไม่ใส่มายองเนสก็ยังใส่ โดยยังอาจแฝงนัยว่าเป็นการกินอาหารแปลก ๆ หรือมีประสาทการรับรสที่ผิดแผก คำนี้ถูกตีพิมพ์อยู่ในกลุ่มคำสแลงของวัยรุ่นในหนังสือ "ความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับคำศัพท์ร่วมสมัย" ฉบับปี 1998

การที่มีมาโยราเพิ่มมากขึ้นในญี่ปุ่นนั้นนอกจากเป็นผลจากการลดลงของความนิยมอาหารญี่ปุ่นแล้ว ยังอาจเป็นผลจากกลยุทธ์ภาพลักษณ์ของผู้ประกอบกิจการที่เกี่ยวข้อง
ที่มาของคำ
"มาโยรา" มีที่มาจากคำว่ามายองเนส ( ) โดยเติมหน่วยคำเติมท้ายภาษาอังกฤษ ว่า "-er" (ในภาษาญี่ปุ่น er ออกเสียงเป็นสระอา) ซึ่งหมายถึง "ผู้ที่ทำบางสิ่งบางอย่าง" แม้ว่าในทางเทคนิคแล้วควรจะเป็น "มาโยนา" (マヨナー) เนื่องจากมี พยัญชนะ "น" ตามหลังแต่ในช่วงกลางทศวรรษ 1990 ได้มีการใช้คำต่าง ๆ ที่ลงท้ายด้วย "รา" (ラー) เกิดขึ้นมากมาย เช่น

* ชาเนรา (シャネラー, 1995 ): ผู้ชื่นชอบชาเนล 
* อามุรา (アムラー, 1996 ): คนที่เลียนแบบแฟชั่นของนามิเอะ อามุโระ
* ชิโนรา (シノラー, 1997 ): ผู้ที่เลียนแบบแฟชั่นของโทโมเอะ ชิโนฮาระ

ดังนั้นจึงทำให้คำว่ามาโยราได้รับการใช้แพร่หลาย ตัวอย่างที่คล้ายกันเช่น "คิตตีรา" (キティラー) หมายถึงผู้ที่สะสมสินค้าเฮลโลคิตตี
นอกจากนี้แล้วยังมีคำศัพท์ที่คล้ายกันเกิดขึ้น เช่น "เคจารา" (ケチャラー) หมายถึงผู้ชื่นชอบซอสมะเขือเทศ

รูปแบบการกิน
นอกจากการจิบหรือรับประทานมายองเนสโดยตรงแล้ว มาโยรายังนิยมใส่มายองเนสลงในอาหารต่าง ๆ มากมายหลายชนิด เช่น ข้าวสวย ปีลัฟ ข้าวผัด ราเม็ง ข้าวราดแกงกะหรี่ ฮิยาชิจูกะ บะหมี่ถ้วย เม็นสึยุ ซาชิมิ นัตโต เป็นต้น

นอกเหนือจากการใช้มายองเนสในปริมาณมากหรือกับอาหารหลากหลายชนิดแล้ว บางคนยังซื้อหรือทำมายองเนสผสมเครื่องเทศหลากหลายชนิด ในขณะที่บางคนใช้เป็นเครื่องปรุงรสอเนกประสงค์ เช่น หมักเนื้อเพื่อให้เนื้อนุ่ม หรือผสมลงในแป้งสำหรับอาหารประเภททามาโงยากิ เพื่อให้เนื้อสัมผัสฟู บางคนยังใช้เป็นมาส์กหน้า หรือบำรุงเส้นผมอีกด้วย
มาโยราจะชอบทามายองเนสลงบนผักเยอะมากจนอาจมองไม่เห็นผักเลย ทากาชิ ยามาโมโตะ ผู้เขียนหนังสือ "สมองและรสชาติ" (脳と味) กล่าวว่า น้ำมันในมายองเนสปริมาณมากทำให้เกิดการหลั่งสาร เบตาเอนดอร์ฟิน ซึ่งเป็นสารที่ทำให้รู้สึกมีความสุข นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมจึงได้มีคนชื่นชอบมายองเนสเป็นจำนวนมาก ในทางกลับกัน บางคนที่ไม่ชอบมายองเนสก็เพราะเนื้อสัมผัสที่เหนียวและรสเปรี้ยวที่ติดลิ้น

อ้างอิง
กุ๊กช็อป
กรุงเทพมหานคร]]
กุ๊กช็อป ( ) คืออาหารไทยรูปแบบหนึ่งที่มีการผสมผสานวัฒนธรรมอาหารจีนกับยุโรปอย่างสูง บ้างเรียกว่า อาหารฝรั่งแบบไหหลำ แสดงให้เห็นถึงการแลกเปลี่ยนด้านอาหารมาตั้งแต่ยุคอาณานิคมหรือยุคจักรวรรดินิยมเป็นต้นมา โดยมีจุดเริ่มต้นจากผู้ช่วยกุ๊กชาวจีนไหหลำ เข้ามาทำงานกับกุ๊กอาหารตะวันตกประจำอยู่ในวัง ผู้ช่วยกุ๊กชาวไหหลำเหล่านี้รู้จักปรับประยุกต์วัตถุดิบในการประกอบอาหาร อาหารกุ๊กช็อปมีความหลากหลาย มีกลิ่นอายของอาหารตะวันตก แต่ใช้วิธีการประกอบอาหารแบบเอเชียตะวันออก ทำให้อาหารมีรูปแบบและรสชาติที่ผิดเพี้ยนไปจากต้นฉบับ หากแต่มีรสชาติชวนอร่อยไปอีกแบบหนึ่ง เพราะอาหารรูปแบบนี้ ไม่ใช่อาหารไทย จีน หรือฝรั่งอย่างเต็มตัว อาหารกุ๊กช็อปนี้เคยเป็นที่นิยมแ
ปแบบนี้ ไม่ใช่อาหารไทย จีน หรือฝรั่งอย่างเต็มตัว อาหารกุ๊กช็อปนี้เคยเป็นที่นิยมแพร่หลายช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง เพราะในยุคนั้น การรับประทานอาหารอย่างฝรั่งเป็นการแสดงออกถึงความทันสมัยและมีอารยธรรม กุ๊กช็อปนับเป็นอาหารชั้นสูง และกลายสภาพเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมอาหารในกรุงเทพมหานคร
ปัจจุบันอาหารกุ๊กช็อปเสื่อมความนิยมลงตามกาลเวลา กุ๊กไหหลำก็เข้าสู่วัยโรยรา ร้านอาหารกุ๊กช็อปหลายแห่งเลือกปิดกิจการลงไป เพราะลูกหลานไม่สานต่อธุรกิจอาหาร และยังหลงเหลือร้านอาหารกุ๊กช็อปอยู่ไม่มากนัก

ศัพทมูล
ศันสนีย์ วีระศิลป์ชัย (2568) กล่าวว่า คำว่า กุ๊ก มาจากคำอังกฤษว่า cook ย่อมาจาก cooked ที่แปลว่า คนครัว

นริศ จรัสจรรยาวงศ์ (2566) กล่าวว่า "กุ๊กช็อป" ปรากฏครั้งแรกในพระราชนิพนธ์ โคลนติดล้อ ของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงสะกดว่า "กุ๊กช๊อป" ให้ความหมายว่า การรับประทานอาหารนอกบ้าน หรือร้านอาหารข้างนอก

อ้างอิง
ภาษาสเปนรีโอปลาเตนเซ
ภาษาสเปนรีโอปลาเตนเซ ( , , ) ยังรู้จักกันในชื่อ ภาษากัสติยารีโอปลาเตนเซ ( ; ) หรือ ภาษาสเปนริเบร์เปลต ( ) เป็นวิธภาษาของภาษาสเปน มีต้นกำเนิดในและรอบลุ่มน้ำริโอเดลาปลาตา และปัจจุบันมีผู้พูดทั่วอาร์เจนตินาและอุรุกวัยส่วนใหญ่ ภาษาถิ่นนี้เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายในกลุ่มประเทศที่ใช้ภาษาสเปน เนื่องจากเป็นภาษาที่ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากกลุ่มภาษาในอิตาลี ซึ่งเป็นผลมาจากการอพยพของชาวอิตาลีจำนวนมากในอดีตมายังภูมิภาคนี้ ด้วยเหตุนี้ ภาษาถิ่นนี้จึงนำคำยืมจากภาษาอิตาลีมาใช้เป็นจำนวนมาก ทำให้เกิด
ภาษาเฉพาะกลุ่มลุนฟาร์โดขึ้น และมีสำเนียงการพูดที่คล้ายกับภาษานาโปลีจากอิตาลีตอนใต้
ภาษานี้เป็นภาษาถิ่นที่โดดเด่นที่สุดที่ใช้ voseo (การใช้ vos แทนคำสรรพนาม tú พร้อมกับการผันคำกริยาพิเศษ) ทั้งในการพูดและการเขียน คุณลักษณะหลายอย่างของภาษาสเปนรีโอปลาเตนเซยังพบได้ในวิธภาษาที่พูดกันในโบลิเวียตอนใต้และตะวันออก รวมถึงในปารากวัย โดยเฉพาะในภูมิภาคที่ติดกับอาร์เจนตินา นอกจากนี้ยังส่งอิทธิพลอย่างมากต่อ fronteiriço ซึ่งเป็นภาษาพิดจินที่พูดกันในภูมิภาคชายแดนของอุรุกวัยกับบราซิล อันเป็นผลมาจากการมีปฏิสัมพันธ์อย่างต่อเนื่องระหว่างชุมชนของทั้งสองประเทศ
เนื่องจากภาษารีโอปลาเตนเซถือเป็นสำเนียงของภาษาสเปน ไม่ใช่ภาษาที่แยกต่างหาก จึงไม่มีตัวเลขที่น่าเชื่อถือเกี่ยวกับจำนวนผู้พูดทั้งหมด ประชากรทั้งหมดในพื้นที่เหล่านี้อาจมีจำนวนประมาณ 25-30 ล้านคน ขึ้นอยู่กับคำจำกัดความและขอบเขต

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม

* 
*
แหล่งข้อมูลอื่น
* Diccionario argentino-español
* Jergas de habla hispana Spanish dictionary specializing in slang and colloquial expressions, featuring all Spanish-speaking countries, including Argentina and Uruguay.
* Dahl, Ivar (1944). Español bonaerense (transcripción semiestrecha) Le Maître Phonétique, pág. 11.
* Jones, Daniel and Dahl, Ivar (1944). Castellano bonaerense, en Fundamentos de escritura fonética. London, University College.
ตาบอดคลำช้าง
นิทานอุทาหรณ์เกี่ยวกับ ตาบอดคลำช้าง ( ) เป็นเรื่องรายของกลุ่มคนตาบอดที่ไม่เคยเจอช้างมาก่อน และเรียนรูกับจินตนาการว่าช้างเป็นอย่างไรด้วยการแตกต้องมัน คนตาบอดแต่ละคนต่างจับส่วนต่าง ๆ ของช้าง แต่จับแค่ส่วนเดียว เช่น ด้านข้าง หรือที่งวง จากนั้นพวกเขาก็อธิบายสัตว์โดยอาศัยประสบการณ์ที่จำกัด และคำอธิบายเกี่ยวกับช้างของพวกเขาก็แตกต่างกันออกไป ในบางฉบับ พวกเขาเริ่มสงสัยว่าอีกฝ่ายไม่ซื่อสัตย์และทะเลาะวิวาทกัน คติสอนใจของนิทานเรื่องนี้คือ มนุษย์มีแนวโน้มที่จะอ้างความจริงสัมบูรณ์โดยอาศัยประสบการณ์ส่วนตัวที่จำกัดของตนเอง ในขณะที่เพิกเฉยต่อประสบการณ์ส่วนตัวที่จำกัดของผู้อื่นซึ่งอาจเป็นความจริงเช่นกัน นิทานอุทาหรณ์เรื่องนี้มีต้นกำเนิดมาจากอนุทวีปอินเดียโบรา
งอาจเป็นความจริงเช่นกัน นิทานอุทาหรณ์เรื่องนี้มีต้นกำเนิดมาจากอนุทวีปอินเดียโบราณ ซึ่งต่อมาได้แพร่หลายออกไปอย่างกว้างขวาง
ตำราติตถสูตร, อุทานะ 6.4, ขุททกนิกาย ประกอบด้วยหนึ่งในฉบับแรกสุดของเรื่องราวนี้ ติตถสูตรมีอายุราว ปีก่อน ค.ศ. ในช่วงที่พระโคตมพุทธเจ้ามีพระชนม์ชีพอยู่ นิทานอุทาหรณ์ในฉบับอื่น ๆ กล่าวถึงกลุ่มคนที่มีสายตาปกติพบกับรูปปั้นขนาดใหญ่ในคืนที่มืดมิด หรือพบกับวัตถุขนาดใหญ่อื่น ๆ ขณะถูกปิดตา
เรื่องราวนี้ในรูปแบบต่าง ๆ เป็นนิทานอุทาหรณ์ที่แพร่หลายในหลายศาสนา และเป็นส่วนหนึ่งของคัมภีร์เชน ฮินดู และพุทธในคริสต์สหัสวรรษที่ 1 หรือก่อนหน้านั้น เรื่องราวนี้ยังปรากฏในตำนานของศูฟีและบาไฮในคริสต์สหัสวรรษที่ 2 อีกด้วย ต่อมาเรื่องราวนี้เป็นที่รู้จักกันดีในยุโรป โดยจอห์น ก็อดฟรี แซกซ์ กวีชาวอเมริกันในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ได้สร้างเรื่องราวแบบของตนเองขึ้นมาเป็นบทกวี โดยมีบทสุดท้ายที่อธิบายว่าช้างเป็นอุปมาแทนพระเจ้า และคนตาบอดหลายคนเป็นตัวแทนของศาสนาต่าง ๆ ที่ไม่เห็นด้วยในบางสิ่งที่ไม่มีใครเคยประสบอย่างเต็มที่ เรื่องราวนี้ได้รับการตีพิมพ์ในหนังสือหลายเล่มสำหรับผู้ใหญ่และเด็ก และได้รับการตีความในหลากหลายวิธี

นิทานสุภาษิต

อ้างถึงในศาสนา

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* Story of the Blind Men and the Elephant from www.spiritual-education.org
* All of Saxe's Poems including original printing of The Blindman and the Elephant Free to read and full text search.
* Buddhist Version as found in Jainism and Buddhism. Udana hosted by the University of Princeton
* Jalal ad-Din Muhammad Rumi's version as translated by A.J. Arberry
* Jainist Version hosted by Jainworld
* John Godfrey Saxe's version hosted at Rice University
เจ้าชิ่ง
เจ้าชิ่ง ( ) หรือถอดรหัสเป็นอักษรโรมันในระบบไปรษณีย์จีนว่า ซิวเฮง (Shiuhing) เป็นนครระดับจังหวัดในมณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน จากการสำมะโนประชากรจีนปี 2020 นครแห่งนี้มีประชากร 4,113,594 คน โดยมีประชากร 1,553,109 คน อาศัยอยู่ในเขตเมือง (หรือพื้นที่ปริมณฑล) ซึ่งประกอบด้วยเขตตวนโจว, เขตติ่งหู และเขตเกาเย่า ศูนย์กลางการปกครองของจังหวัดค่อนข้างเป็นที่ราบ ยกเว้นบริเวณหน้าผาเจ็ดดาว แต่มีภูเขาที่มีป่าไม้หนาแน่นตั้งอยู่ถัดออกไปจากเขตเมือง นอกจากนี้ยังพบนาข้าวและบ่อเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำจำนวนมากในบริเวณชานเมือง ทั้งนี้ นครสี่ฮุ่ยและเขตทางใต้ของจังหวัดได้รับการพิจารณาว่าเป็นส่วนหนึ่งของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเพิร์ล
ในอดีตเจ้าชิ่งเคยเป็นหนึ่งในเมืองที่สำคัญที่สุดในจีนตอนใต้ ทว่าได้ลดบทบาทความสำคัญลงในช่วงราชวงศ์ชิง และในปัจจุบันเป็นที่รู้จักในด้านการท่องเที่ยวและเป็น "เมืองแห่งมหาวิทยาลัย" ของมณฑล ผู้อยู่อาศัยจากกว่างโจว, เซินเจิ้น และเมืองอื่น ๆ ในดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเพิร์ล มักเดินทางมาท่องเที่ยวที่นี่ในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ นอกจากนี้ เจ้าชิ่งยังเป็นศูนย์กลางการผลิตที่กำลังเติบโตอีกด้วย

หมายเหตุ

อ้างอิง
การอ้างอิง

แหล่งข้อมูล

* , พิมพ์ซ้ำ 2000.

แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ทางการของรัฐบาลเจ้าชิ่ง
เนินสิงโต
เนินสิงโต ( ; , ; , ) เป็นเนินเขาเทียมรูปทรงกรวยขนาดใหญ่ในเขตเทศบาลแบร็น-ลาเลอ จังหวัดวอลลูนบราบันต์ ประเทศเบลเยียม พระเจ้าวิลเลิมที่ 1 แห่งเนเธอร์แลนด์ทรงมีพระราชกระแสสั่งให้สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1820 และแล้วเสร็จใน ค.ศ. 1826 เพื่อเป็นอนุสรณ์สถาน ณ พื้นที่ในสมรภูมิวอเตอร์ลู ซึ่งเชื่อกันว่าเจ้าชายวิลเลิมแห่งออเรนจ์ พระราชโอรสองค์โตของพระองค์ ทรงได้รับบาดเจ็บเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน ค.ศ. 1815 รวมถึงสมรภูมิกัตเรอบรา ซึ่งเกิดขึ้นสองวันก่อนหน้านั้น
เนินเขานี้สามารถมองเห็นทิวทัศน์ของสนามรบได้ และเป็นจุดศูนย์กลางของพิพิธภัณฑ์และโรงเตี๊ยมต่าง ๆ ในหมู่บ้านเล็กสิงโต ( ; ) ที่อยู่โดยรอบ นักท่องเที่ยวที่จ่ายค่าธรรมเนียมสามารถปีนขึ้นบันได 226 ขั้นบนเนิน ซึ่งนำไปสู่รูปปั้นและจุดชมวิวโดยรอบ (ซึ่งมีแผนที่บันทึกการรบ พร้อมด้วยกล้องโทรทัศน์สำหรับสังเกตการณ์) ค่าธรรมเนียมเดียวกันนี้ยังรวมถึงสิทธิ์ในการชมภาพวาด วอเตอร์ลูพาโนรามา ด้วย

อ้างอิง

บรรณานุกรม
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* The Lion Mound Hamlet: local tourism organisation
* Lion's Mound on BALaT - Belgian Art Links and Tools (KIK-IRPA, Brussels)
เดอะเบอร์เรน
]]
 ตั้งอยู่ที่ขอบตะวันตกเฉียงใต้ของภูมิภาคเบอร์เรน]]

เดอะเบอร์เรน ( ; ) เป็นภูมิภาคคาร์สต์หินปูนในเทศมณฑลแคลร์ ทางตะวันตกของไอร์แลนด์ มีชื่อเสียงจากผิวหินปูนที่แผ่กว้าง ร่องหิน ถ้ำ ทุ่งหญ้าหินปูน พืชพรรณหายาก และภูมิทัศน์ชายฝั่งริมมหาสมุทรแอตแลนติก ชื่อภาษาไอริช มักแปลว่า “สถานที่หิน” หรือ “ดินแดนหิน” ซึ่งสะท้อนลักษณะภูมิประเทศของพื้นที่
เดอะเบอร์เรนโดยรวมมีขนาดประมาณ 360 ตารางกิโลเมตร และกว้างกว่าอุทยานแห่งชาติเบอร์เรนมาก อุทยานแห่งชาติเบอร์เรนตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของภูมิภาค และครอบคลุมเพียงส่วนหนึ่งของภูมิประเทศเบอร์เรนเท่านั้น ภูมิภาคนี้ยังเป็นส่วนหนึ่งของเบอร์เรนและผาโมเฮอร์ยูเนสโกโกลบอลจีโอพาร์ก ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 530 ตารางกิโลเมตรในเทศมณฑลแคลร์

ธรณีวิทยาและภูมิประเทศ
ภูมิประเทศของเบอร์เรนเกิดจากหินปูนที่ก่อตัวขึ้นในยุคคาร์บอนิเฟอรัส เมื่อพื้นที่ซึ่งปัจจุบันเป็นไอร์แลนด์เคยอยู่ใกล้เส้นศูนย์สูตรและถูกปกคลุมด้วยทะเลอุ่นตื้น ซากสิ่งมีชีวิตทะเลสะสมกันจนกลายเป็นหินปูน ต่อมา การยกตัวของแผ่นดิน การกัดกร่อน และยุคน้ำแข็งทำให้หินปูนถูกเปิดเผยเป็นภูมิประเทศคาร์สต์ที่เห็นในปัจจุบัน

ลักษณะเด่นของเบอร์เรนคือผิวหินปูนที่แตกเป็นแผ่น เรียกว่าคลินต์ และร่องหินลึกเรียกว่าไกรก์ ร่องเหล่านี้เป็นที่สะสมดินและความชื้น ทำให้พืชจำนวนมากสามารถขึ้นได้แม้พื้นที่โดยรวมดูแห้งแล้งและเต็มไปด้วยหิน
ธรรมชาติ
เบอร์เรนมีความสำคัญทางพฤกษศาสตร์สูง เพราะพบพืชจากหลายสภาพภูมิอากาศอยู่ใกล้กัน เช่น พืชแถบอาร์กติก–แอลป์ พืชเมดิเตอร์เรเนียน และพืชเขตอบอุ่น National Parks Ireland ระบุว่าถิ่นอาศัยของเบอร์เรนมีพืชที่พบในไอร์แลนด์ประมาณร้อยละ 75 และมีกล้วยไม้พื้นเมือง 23 จาก 27 ชนิดของประเทศ

พืชที่พบในภูมิภาคนี้ เช่น สปริงเจนเชียน เบิร์นเนตโรส มาวน์เทนเอเวนส์ บลัดดี้เครนส์บิล เฟิร์น มอส และกล้วยไม้หลายชนิด ส่วนสัตว์ป่าที่พบได้แก่ กระต่ายป่าไอริช จิ้งจอกแดง แบดเจอร์ ไพน์มาร์เทน นกทุ่งหญ้า นกนักล่า ผีเสื้อ และแมลงผสมเกสรหลายชนิด
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
ภูมิทัศน์ของเบอร์เรนไม่ได้เกิดจากธรรมชาติเพียงอย่างเดียว แต่ยังเกี่ยวข้องกับการใช้ที่ดินของมนุษย์มายาวนาน การเลี้ยงสัตว์ การทำไร่แบบดั้งเดิม กำแพงหิน เส้นทางเก่า และโบราณสถานจำนวนมากทำให้เบอร์เรนเป็นภูมิทัศน์วัฒนธรรมที่สำคัญของไอร์แลนด์

ลักษณะเกษตรกรรมที่โดดเด่นของเบอร์เรนคือการเลี้ยงสัตว์แบบวินเทอเรจ ซึ่งเกษตรกรนำวัวขึ้นไปกินหญ้าบนพื้นที่หินปูนในฤดูหนาว การปฏิบัตินี้ช่วยเปิดพื้นที่ให้พืชดอกจำนวนมากเติบโตในฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน และมีส่วนรักษาความหลากหลายทางชีวภาพของทุ่งหญ้าหินปูน
ผาโมเฮอร์และจีโอพาร์ก
ผาโมเฮอร์เป็นหน้าผาทะเลที่มีชื่อเสียงทางชายฝั่งตะวันตกของเทศมณฑลแคลร์ ตั้งอยู่ที่ขอบตะวันตกเฉียงใต้ของภูมิภาคเบอร์เรน และเป็นส่วนหนึ่งของเบอร์เรนและผาโมเฮอร์ยูเนสโกโกลบอลจีโอพาร์ก อย่างไรก็ตาม ผาโมเฮอร์ไม่ได้อยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติเบอร์เรน

เว็บไซต์ทางการของผาโมเฮอร์ระบุว่าหน้าผายาวประมาณ 8 กิโลเมตร และสูงถึง 214 เมตร ณ จุดสูงสุด ผาโมเฮอร์จึงมักถูกกล่าวถึงร่วมกับเบอร์เรนในฐานะภูมิทัศน์ธรรมชาติสำคัญของเทศมณฑลแคลร์

ดูเพิ่ม
* อุทยานแห่งชาติเบอร์เรน
* ผาโมเฮอร์
* เทศมณฑลแคลร์
* ภูมิศาสตร์ไอร์แลนด์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เบอร์เรนและผาโมเฮอร์ยูเนสโกโกลบอลจีโอพาร์ก
* อุทยานแห่งชาติเบอร์เรน ที่ National Parks Ireland
* ผาโมเฮอร์
ผาโมเฮอร์
]]

ผาโมเฮอร์ ( ; ) เป็นหน้าผาทะเลบนชายฝั่งตะวันตกของเทศมณฑลแคลร์ ทางตะวันตกของไอร์แลนด์ ตั้งอยู่ที่ขอบตะวันตกเฉียงใต้ของภูมิภาคเดอะเบอร์เรน และเป็นหนึ่งในแหล่งท่องเที่ยวธรรมชาติที่มีชื่อเสียงที่สุดของประเทศ ผาโมเฮอร์หันหน้าออกสู่มหาสมุทรแอตแลนติก และในวันที่อากาศแจ่มใสสามารถมองเห็นหมู่เกาะแอรัน อ่าวกอลเวย์ เทือกเขาทเวลฟ์เบนส์ และพื้นที่ชายฝั่งทางตะวันตกของไอร์แลนด์ได้
เว็บไซต์ทางการของผาโมเฮอร์ระบุว่าหน้าผามีความยาวประมาณ 8 กิโลเมตร และสูงถึง 214 เมตร ณ จุดสูงสุด ผาโมเฮอร์เป็นส่วนหนึ่งของเบอร์เรนและผาโมเฮอร์ยูเนสโกโกลบอลจีโอพาร์ก ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 530 ตารางกิโลเมตรในเทศมณฑลแคลร์ อย่างไรก็ตาม ผาโมเฮอร์ไม่ได้อยู่ภายในเขตอุทยานแห่งชาติเบอร์เรน ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของภูมิภาคเบอร์เรน

ธรณีวิทยาและธรรมชาติ
ผาโมเฮอร์ประกอบด้วยชั้นหินตะกอน เช่น หินดินดานและหินทราย ซึ่งสะสมตัวในทะเลโบราณเมื่อหลายร้อยล้านปีก่อน ก่อนถูกยกตัวและกัดเซาะจนกลายเป็นหน้าผาทะเลสูงชันในปัจจุบัน ภูมิประเทศของผาโมเฮอร์แตกต่างจากพื้นที่หินปูนคาร์สต์ของเดอะเบอร์เรน แต่ทั้งสองพื้นที่อยู่ในภูมิภาคธรณีวิทยาและภูมิทัศน์เดียวกันของจีโอพาร์ก

พื้นที่หน้าผาเป็นแหล่งอาศัยและทำรังของนกทะเลจำนวนมาก เช่น กิลเลอมอต ฟุลมาร์ คิตติเวก เรเซอร์บิล และพัฟฟินแอตแลนติกในบางฤดูกาล หน้าผาและทะเลโดยรอบจึงมีความสำคัญทั้งด้านภูมิทัศน์ การท่องเที่ยว และความหลากหลายทางชีวภาพ
การท่องเที่ยว
ผาโมเฮอร์เป็นจุดหมายสำคัญของเส้นทางท่องเที่ยวชายฝั่งตะวันตกของไอร์แลนด์ ผู้มาเยือนนิยมชมทิวทัศน์มหาสมุทรแอตแลนติก เดินตามทางชมวิว และเยี่ยมชมหอคอยโอไบรอัน ซึ่งสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ใกล้จุดสูงของหน้าผา บริเวณศูนย์บริการนักท่องเที่ยวมีนิทรรศการเกี่ยวกับธรณีวิทยา ธรรมชาติ และประวัติของพื้นที่

เนื่องจากหน้าผามีความสูงและสภาพอากาศเปลี่ยนแปลงเร็ว ผู้มาเยือนควรใช้ทางเดินที่กำหนด ไม่เข้าใกล้ขอบหน้าผา และปฏิบัติตามป้ายเตือนความปลอดภัย

ดูเพิ่ม
* เดอะเบอร์เรน
* อุทยานแห่งชาติเบอร์เรน
* เทศมณฑลแคลร์
* ภูมิศาสตร์ไอร์แลนด์
* ยูเนสโกโกลบอลจีโอพาร์ก

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการผาโมเฮอร์
* เบอร์เรนและผาโมเฮอร์ยูเนสโกโกลบอลจีโอพาร์ก
* Burren and Cliffs of Moher UNESCO Global Geopark ที่ UNESCO
แคร์รอนทูฮิล
แคร์รอนทูฮิล ( ; ) เป็นยอดเขาที่สูงที่สุดของไอร์แลนด์ ตั้งอยู่ในเทือกเขาแมกกิลลีคัดดีส์รีกส์ บนคาบสมุทรไอเวอรา ในเทศมณฑลเคร์รี ยอดเขามีความสูงประมาณ 1,039 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล และเป็นจุดหมายสำคัญของนักเดินเขาและนักปีนเขาในไอร์แลนด์

ชื่อภาษาไอริช มักแปลว่า “เคียวของทูอาฮัล” หรือ “เคียวของทูธัล” โดยคำว่า หมายถึงเคียวหรือรูปโค้ง ส่วน เป็นชื่อบุคคลหรือชื่อดั้งเดิมในภาษาไอริช
ภูมิศาสตร์
แคร์รอนทูฮิลตั้งอยู่ใกล้ศูนย์กลางของเทือกเขาแมกกิลลีคัดดีส์รีกส์ ซึ่งเป็นเทือกเขาที่สูงที่สุดของไอร์แลนด์ พื้นที่โดยรอบประกอบด้วยสันเขา แอ่งธารน้ำแข็ง ทะเลสาบภูเขา และหุบเขาสูงชัน ภูเขาใกล้เคียงที่สำคัญ ได้แก่ บีนน์ เคราค (Beenkeragh) และคาฮาร์ (Caher) ซึ่งเป็นหนึ่งในยอดเขาสูงที่สุดของประเทศ

เส้นทางที่นิยมขึ้นสู่ยอดเขาคือเส้นทางผ่านแฮกส์เกลนและเดวิลส์แลดเดอร์ (Devil's Ladder) อย่างไรก็ตาม เส้นทางนี้มีความชันและมีหินหลวม จึงต้องใช้ความระมัดระวัง โดยเฉพาะในวันที่มีหมอก ฝน หรือลมแรง ทีมกู้ภัยภูเขาเคร์รีระบุว่า แม้แคร์รอนทูฮิลจะไม่สูงมากเมื่อเทียบกับภูเขาในหลายประเทศ แต่เป็นภูเขาที่ท้าทายต่อการปีน

การเดินเขาและความปลอดภัย
แคร์รอนทูฮิลเป็นหนึ่งในภูเขาที่มีผู้เดินขึ้นมากที่สุดในไอร์แลนด์ เส้นทางเดินเขามักเริ่มจากบริเวณโครนินส์ยาร์ด (Cronin's Yard) ทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือของภูเขา และใช้เวลาประมาณ 4–6 ชั่วโมงในการขึ้นและลง ขึ้นอยู่กับเส้นทาง สภาพอากาศ และประสบการณ์ของผู้เดินเขา

เนื่องจากพื้นที่ยอดเขาและสันเขาเปิดโล่ง สภาพอากาศสามารถเปลี่ยนแปลงได้รวดเร็ว ผู้เดินเขาควรเตรียมแผนที่ เสื้อผ้ากันฝน รองเท้าที่เหมาะสม อาหาร น้ำ และอุปกรณ์นำทาง ไม่ควรขึ้นเขาในสภาพอากาศเลวร้ายหรือเมื่อไม่มีประสบการณ์เพียงพอ

ดูเพิ่ม
* เทือกเขาแมกกิลลีคัดดีส์รีกส์
* คาบสมุทรไอเวอรา
* เทศมณฑลเคร์รี
* ภูมิศาสตร์ไอร์แลนด์
* รายชื่อภูเขาในไอร์แลนด์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น