SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดพุทธเอ้น
วัดพุทธเอ้น เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช่างเคิ่ง อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่
วัดพุทธเอ้น หรือ วัดเอ้น มีชื่อเดิมว่า วัดศรีสุทธาวาสเอิ้นมงกุฏ คำว่า "พุทธเอ้น" มาจากคำว่าพุทธเอิ้น (ตะโกนบอก) จากตำนานที่เล่าว่า ในครั้งพุทธกาล พระพุทธเจ้าได้เสด็จโปรดเวไนยสัตว์ผ่านมาและได้ทรงหยุดพักผ่อนที่ดอนสกานต์ ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของวัดในปัจจุบัน ได้ทรงตรัสเรียกหาพระอานนท์ พระอุปัฏฐากให้หาน้ำมาให้เสวย แล้วทรงบ้วนพระโอษฐ์ ลง ณ บริเวณที่เป็นบ่อน้ำในปัจจุบัน ซึ่งเป็นบ่อน้ำที่มีลักษณะน้ำบ้วนออกจากใต้พื้นดิน ไหลออกมาอย่างไม่ขาดสายแม้บ้านเมืองจะแห้งแล้งเพียงใดก็ตาม ต่อมาได้มีพระภิกษุ 2 รูป คือ พระติวิทวังโสและพระชมภูวิทโย ได้ธุดงค์ผ่านมาจึงได้รวมชาวบ้านละแวกนั้น สร้างวัดขึ้นตรงบริเวณที่น้ำพุ่งออก บ้างว่า คำว่า "เอ้น" มาจากความหมายในภา
วกนั้น สร้างวัดขึ้นตรงบริเวณที่น้ำพุ่งออก บ้างว่า คำว่า "เอ้น" มาจากความหมายในภาษาพม่าซึ่งแปลว่า "สระน้ำ" เพราะวัดนี้มีโบสถ์อยู่กลางสระน้ำ วัดพุทธเอ้นตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2411 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2533
อุโบสถของวัดตั้งอยู่กลางน้ำ เรียกกันว่า "อุทกสีมา" ที่ได้รับการขึ้นทะเบียนจากกรมศิลปากร อุโบสถสร้างโดยยกพื้นสี่เสา ล้อมรอบด้วยกำแพงศิลาแลง ด้านในมีวิหารไม้สักเก่าแก่ ที่มีภาพจิตรกรรมฝาผนังสกุลช่างไทใหญ่ซึ่งปัจจุบันภาพเหล่านี้เลือนลางมากแล้ว และสองข้างของพระประธาน ประดิษฐานพระเจ้าแสนตองและพระเจ้าทันใจ และมีพระธาตุเจดีย์ ตรงฐานประดับลาย 12 นักษัตรแบบล้านนา เป็นเจดีย์ทรงกลมบนฐานสี่เหลี่ยมย่อมุม เน้นส่วนที่เป็นมาลัยเถาสามชั้น องค์ระฆังเหลือเพียงองค์เล็กตั้งอยู่เหนือชั้นมาลัยเถา ส่วนบ่อน้ำพุทธเอ้นเป็นบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ ชาวบ้านต่างพากันนำน้ำจากบ่อแห่งนี้ไปใช้เป็นน้ำดื่มน้ำกิน

อ้างอิง
วัดเกาะตาเถียร
วัดเกาะตาเถียร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไม้งาม อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 8 ไร่ 25 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือยาว 74 วา ติดต่อกับที่ดินนางช้วน และนายแปลก ทิศใต้ยาว 75 วา ติดต่อกับทางเดินสาธารณะ ทิศตะวันออกยาว 47 วา ติดต่อกับคลองส่งน้ำชลประทาน ทิศตะวันตกยาว 37 วา ติดต่อกับถนนหลวง และมีธรณีสงฆ์ 1 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ 30 ตารางวา

วัดเกาะตาเถียรสร้างขึ้นราว พ.ศ. 2351 มีนามตามชื่อบ้าน โดยมีนายกัณฑ์โพธิ์กัณฑ์ กับนายสุก พรมมาเป็นผู้อุปถัมาภ์วัดในระยะแรก ๆ ต่อมาชาวบ้านเกาะตาเถียรร่วมใจกันก่อสร้างและพัฒนาวัดนี้จนได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2482 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2486
อาคารเสนาสนะภายในวัดสร้างต่างวาระกัน ที่สำคัญคือ หอไตรสร้างเมื่อ พ.ศ. 2445 และหอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2457 กว้าง 6 เมตร ยาว 10 เมตร อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2491 ศาลาการเปรียญกว้าง 9 เมตร ยาว 9 เมตร ยาว 11 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 สำหรับปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถ 1 องค์ พระพุทธรูปอื่นอีกจำนวน 4 องค์เป็นของเก่าเนื้อสัมฤทธิ์

รายนามเจ้าอาวาส
* พระรุ่ง
* พระตุ่น
* พระยา
* พระพิน
* พระจันทร์
* พระพุฒ
* พระครูพิศิฏสิกขการ พ.ศ.2479–2500
* พระครูสุวัฒน์ธรรมกิจ ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ พ.ศ. 2500
* พระครูประทีปจันทรังษี (ถาวร จนฺทธมฺโม)

อ้างอิง
วัดสันป่าตอง
วัดสันป่าตอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลยุหว่า อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 3 ไร่ 1 งาน 11 ตารางวา โฉนดเลขที่ 7413 มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 3 แปลง เนื้อที่ 2 ไร่ 20 ตารางวา โฉนดเลขที่ 7411 เลขที่ 7412 และเลขที่ 7414 ปัจจุบันมีพระครูอภินันท์เขมคุณ เขมนนฺโท เป็นเจ้าอาวาส

วัดสันป่าตองสร้างเมื่อ พ.ศ. 2320 ในสมัยสมเด็จพระเจ้าตากสินของราชวงค์จักรี สมัยพระเจ้ากาวิละเมืองเชียงใหม่ ตั้งเป็นวัดตามที่แจ้งในทะเบียนวัดที่จังหวัดได้ส่งมาเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2350 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2517 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 8 เมตร ยาว 12 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างจากคอนกรีตเสริมเหล็ก มีบานประตูหน้าต่าง แกะสลักด้วยลายดอกไม้และภาพพุทธประวัติตอนเสด็จบวช ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ 2 หลัง หอไตรทำด้วยไม้แกะสลัก วิหาร ศาลาบำเพ็ญบุญ เจดีย์โบราณ

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการกินญ์
* พระอธิการโปธิ
* พระอธิการอุประ
* พระอธิการสุวรรณ์
* พระอธิการโจ๋ อนนโท
* พระอธิการตวง ธมมสาโร
* พระครูอภินันท์เขมคุณ เขมนนฺโท

อ้างอิง
วัดมหิงษาราม (จังหวัดปัตตานี)
วัดมหิงษาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคอกกระบือ อำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 25 ไร่ 3 งาน 52 ตารางวา
วัดมหิงษาราม สร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2174 เดิมชื่อ วัดกลางนา เพราะที่ตั้งวัดอยู่กลางนา ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น วัดคอกกระบือ ก่อน พ.ศ. 2420 ในสมัยพ่อท่านจันทร์ จนฺทโชโต เป็นเจ้าอาวาส เพื่อให้สอดคล้องกับชื่อหมู่บ้าน คือ บ้านคอกควาย ต่อมาในสมัยท่านบุญ (พระครูพิพัฑฒนสมณะกิจ) เป็นเจ้าอาวาส ได้เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดมหิงษาราม" โดยใช้คำภาษาบาลี คือ มหิงษ แปลว่า ควาย ในความหมายเดิม ปัจจุบันชาวบ้านนิยมเรียกว่า "วัดคอกกระบือ" บ้าง "วัดคอกควาย" บ้าง และ "วัดมหิงษาราม" บ้าง วัดมหิงษารามได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2438
ภายในวัดมีกุฏิโบราณ เรียกว่า กุฏิร้อยเสา เดิมเรียกว่า กะเตะลาย หรือกุฏิลาย เนื่องมีการแกะสลักลวดลายไม้ประดับตามฝาผนัง บานประตู ขอบหน้าต่าง ปัจจุบันใช้เป็นสถานที่ประกอบศาสนพิธีและอีกส่วนหนึ่งเป็นที่พักของเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน สาเหตุที่เรียกว่า กุฏิร้อยเสา เนื่องมาจากกุฏิหลังนี้ใหญ่มากมีเสาจำนวนทั้งสิ้นกว่า 100 เสา
รายนามเจ้าอาวาส
* พ่อท่านพุฒทอง (พ่อท่านบัวตก หรือ พ่อท่านอิน)
* พ่อท่านจันทร์ จนฺทโชโต ก่อน พ.ศ. 2450
* ท่านบุญ (พระครูพิพัฑฒนสมณะกิจ) พ.ศ. 2420 ถึง พ.ศ. 2460 
* ท่านหนู พ.ศ. 2460 ถึง พ.ศ. 2470 
* ท่านพระครูบี้ อินฺทสาโร พ.ศ. 2470 ถึง พ.ศ. 2490 
* ท่านพระครูพิบูลธรรมยุต พ.ศ. 2490 ถึง พ.ศ. 2531
* พระมหาอิ่ม อินฺทวีโร ( พระครูศรีวีรธรรม ) น.ธ.เอก, ป.ธ. 6 พ.ศ. 2530 ถึง พ.ศ. 2558
* พระอธิการภูษิต ( ชยาภินนฺโท ) พ.ศ. 2563 ถึง ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดเทพนิมิตร (จังหวัดปัตตานี)
วัดเทพนิมิตร หรือ วัดบ้านกลาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านกลาง อำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี
ประวัติ
วัดเทพนิมิตรเป็นวัดเก่าที่สร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาหรือกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น เดิมชื่อ วัดบ้านกลาง น่าจะสร้างก่อนวัดศรีสุดาจันทร์ เพราะจากข้อมูลของวัดศรีสุดาจันทร์ ได้กล่าวไว้ว่าวัดเทพนิมิตหรือวัดบ้านกลางตั้งอยู่ไม่ไกลกัน มีชาวมุสลิมตั้งบ้านเรือนอยู่โดยรอบวัดพระสงฆ์ไม่สะดวกในการดำรงชีพจึงได้ออกมาสร้างวัดใหม่ขึ้นชื่อว่า วัดศรีสุดาจันทร์ อีกแหล่งข้อมูลระบุว่า วัดสร้างโดยพ่อท่านสีแก้ว ต่อมาท่านมรณภาพ พระอาจารย์หัวมายกับอาจารย์จุ้ย ช่วยกันสร้างต่อ แต่ท่านทั้งสองออกธุดงค์เสียก่อน พระอธิการสุกจึงดำเนินมาจนแล้วเสร็จ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2398 กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถานวัดเทพนิมิต ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษาเล่ม 11
้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถานวัดเทพนิมิต ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษาเล่ม 118 ตอนพิเศษ 118 ตอนพิเศษ 127 ง. ลงวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2544 หน้า 5
วัดเทพนิมิตรประสบเหตุการณ์ความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย ตั้งแต่ พ.ศ. 2547 พุทธศาสนิกชนที่อาศัยอยู่รอบวัดเริ่มอพยพโยกย้ายออกจากพื้นที่ ทำให้วัดเทพนิมิตรกลายสภาพดินแดนแทรกทางชาติพันธุ์ เพราะถูกรายล้อมด้วยชุมชนชาวไทยเชื้อสายมลายูมุสลิม กระทั่งวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2557 มีกลุ่มคนร้ายใช้อาวุธปืนโจมตีรถของทหารพรานคุ้มครองพระบิณฑบาต ทำให้ทหารพรานเสียชีวิตหนึ่งนาย บาดเจ็บหนึ่งนาย และพระยาน พรหมนุกูล พระภิกษุวัดเทพนิมิตรมรณภาพ วัดจึงอยู่ในสภาพร้างอยู่ประมาณ 10 ปี
กระทั่งพระอาจารย์เรวัต ถิรสัทโธ หรือ ท่านเวาะ จากวัดตุยง เข้ามาเป็นเจ้าอาวาสวัดเทพนิมิตรเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2561 วัดกลับมาเป็นวัดที่มีพระสงฆ์จำพรรษา เจ้าอาวาสรูปนี้มีพื้นเพมาจากอำเภอตากใบ จังหวัดนราธิวาส ทั้งยังมีศาสนสัมพันธ์ที่ดีกับชุมชนมุสลิมโดยรอบ เพราะท่านมีบรรพบุรุษเป็นมลายูมุสลิม ญาติพี่น้องส่วนใหญ่ก็ยังเป็นมุสลิม เมื่อวัดจัดกิจกรรมสำคัญก็มักจะมีชาวมุสลิมคอยให้การสนับสนุนอยู่เสมอ

วันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562 มีคนร้ายไม่ทราบจำนวนใช้อาวุธปืนยิงเข้าไปในวัดเทพนิมิตร ทำให้กุฏิได้รับความเสียหาย แต่ไม่มีผู้ใดได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิต
สิ่งก่อสร้าง
อุโบสถของวัดมีขนาด 12.5 เมตร ยาว 20.5 เมตร หันหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ มีประตูเข้าด้านหน้าสองประตู ด้านหลังหนึ่งประตู มีหน้าต่างด้านละ 5 บาน โดยมีซุ้มประตูและหน้าต่างเป็นปูนปั้น ทรงมงกุฎ หลังคาลดชั้น 3 มีปีกนกรอบ มุ้งกระเบื้องดินเผาประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ ฐานอาคารก่ออิฐถือปฤูน มีชานรอบ ผนังอุโบสถก่ออิฐถือปูน จิตรกรรมฝาผนังเขียนโดยนายจันทร์ เป็นภาพสีฝุ่นเรื่องพุทธประวัติ ทศชาติชาดก พระพุทธบาท พระมาลัย พระยาฉัททันต์ เมขลารามสูร ยักษ์และลิงในเรื่อง รามเกียรติ์ โดยมีจารึกประกอบภาพจิตรกรรม ระบุว่า "จาฤกไว้เมื่อ จุลศักราช 1225 ปีกุล เบญศก (พ.ศ. 2406)"
ส่วนกุฏิซึ่งชำรุดทรุดโทรม ก็ได้รับช่วยเหลือจากชาวบ้านที่นับถือศาสนาพุทธและอิสลามร่วมกันสร้างขึ้นใหม่ จนเป็นที่กล่าวขานถึงความเป็นน้ำหนึ่งน้ำใจเดียวระหว่างศาสนิกจากสองศาสนา

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำตาราโปเรวาลา
พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำตาราโปเรวาลา ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำที่เก่าแก่ที่สุดของประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ในมุมไบ ภายในมีอุโมงค์กระจก 180 องศา ความยาว 12 ฟุต ภายในมีสัตว์น้ำราว 2,000 ตัว 400 สปีชีส์

อ้างอิง
เนินเขากางเขน
เนินเขากางเขน (ลิทัวเนีย: ) เป็นแหล่งจาริกแสวงบุญ ตั้งอยู่ห่างจากเมืองเช็วเลย์ไปทางเหนือ 12 กิโลเมตร ในภาคเหนือของประเทศลิทัวเนีย ต้นกำเนิดแท้จริงของการปักกางเขนไว้บนเขานี้ไม่ปรากฏแน่ชัด แต่เชื่อกันทั่วไปว่ามีการปักกางเขนชุดแรกบนอดีตป้อมเนิน Jurgaičiai หรือ Domantai หลังจากการก่อการกำเริบปี 1831 ตลอดระยะเวลานับจากนั้น ไม่เพียงแต่ไม้กางเขนและรูปพระเยซูตรึงกางเขนที่ถูกนำมาไว้ที่นี่เท่านั้น แต่ยังมีรูปแม่พระมารี, ประคำ และหุ่นพยนต์กับงานแกะสลักภาพวีรชนของลิทัวเนียอีกด้วย มีการประมาณจำนวนกางเขนทั้งหมดว่าอยู่ที่ประมาณ 55,000 ชิ้นในปี 1990 และประมาณ 100,000 ชิ้นในปี 2006
ในัวนที่ 7 กันยายน 1993 สมเด็จพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2 เสด็จเยือนเนินเขากางเขนและประกาศให้ที่นี่เป็นสถานที่แห่งความหวัง สันติภาพ ความรัก และการเสียสละ ในปี 2013 เทศบาลเขตเช็วเลย์ประกาศใช้กฎเกี่ยวกับการปักกางเขนที่เนินเขากางเขน โดยอนุญาตให้สามารถติดตั้งกางเขนไม้ขนาดสูงสุด 3 เมตรเท่านั้น หากมีความสูงมากกว่านั้นจะต้องทำเรื่องของใบอนุญาตจากเทศบาลก่อน ในเดือนธันวาคม 2019 มีรายงานว่านักท่องเที่ยวชาวจีนรายหนึ่งดึงและโยนกางเขนที่เข้าใจว่าผู้เรียกร้องประชาธิปไตยชาวฮ่องกงมาปักไว้ทิ้ง ซึ่งต่อมาถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนัก Linas Linkevičius รัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศของลิทัวเนียประณามการกระทำของนักท่องเที่ยวรายดังกล่าวผ่านทางทวิตเตอร์โดยระบุว่า "เป็นกา
วเนียประณามการกระทำของนักท่องเที่ยวรายดังกล่าวผ่านทางทวิตเตอร์โดยระบุว่า "เป็นการทำลายทรัพย์สินสาธารณะอย่างหน้าไม่อายและน่าอัปยศ" และการกระทำเช่นนี้ "ไม่เป็นที่ยอมรับเด็ดขาด"
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* KryziuKalnas.lt
* Hill of Crosses Lithuania
* Speech by John Paul II
* HillofCrosses.com
อานี
อานี ( ; , Ánion; ; ) เป็นซากนครของชาวอาร์มีเนีย ปัจจุบันตั้งอยูในจังหวัดคาร์ส ประเทศตุรกี ติดกันกับพรมแดนประเทศอาร์มีเนีย
ในระหว่างปี 961 จนถึง 1045 อานีเคยเป็นราชธานีของราขอาณาจักรบากราทิดอาร์มีเนียซึ่งกินพื้นที่ส่วนใหญ่ของอาร์มีเนียและตุรกีตะวันออกในปัจจุบัน นครอานีซึ่งมีความโดดเด่นนี้ได้รับการเรียกขานว่าเป็น "นครแห่ง 1001 โบสถ์ และ 40 ประตู" ข้อมูลจากการขุดค้นทางโบราณคดีค้นพบโบสถ์แล้วจำนวน 50 แห่ง, โบสถ์ในถ้ำจำนวน 33 แห่ง และโบสถ์น้อยจำนวน 20 แห่ง หนึ่งในซากโบสถ์ที่สำคัญคือซากของอาสนวิหารอานี ซึ่งเป็นตัวอย่างชิ้นหนึ่งของสถาปัตยกรรมกอทิกในยุคแรก ๆ ในช่วงที่เจริญรุ่งเรืองสูงสุด อานีเคยเป็นหนึ่งในเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในโลก ด้วยประชากร 100,000 คน ควบคู่กับดวิน
อานีถูกรุกรานและทำลายโดยเผ่ามองโกลในปี 1236 และเสียหายอย่างหนักจากแผ่นดินไหวในปี 1319 ถึงจุดที่ไม่สามารถกู้คืนได้ ก่อนจะค่อย ๆ ถูกทิ้งร้างและเลือนหายไปภายในศตวรรษที่ 17 อานีถือกันทั่วไปว่าเป็นสัญลักษณ์หนึ่งของวัฒนธรรมและความยิ่งใหญ่ของอาร์มีเนีย Razmik Panossian เคยระบุว่าอานีเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ที่ชัดเจนและจับต้องได้ที่สุดของความยิ่งใหญ่ในอดีตของอาร์มีเนีย จึงควรถือว่าเป็นตัวแทนหนึ่งของความภาคภูมิใจในความเป็นชาวอาร์มีเนีย ในปี 2016 แหล่งโบราณคดีอานีได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก

อ้างอิง
วัดศรีสุดาจันทร์
วัดศรีสุดาจันทร์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านกลาง อำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 13 ไร่ 3 งาน 22 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 6 แปลง

วัดศรีสุดาจันทร์สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2442 เดิมมีนามว่า วัดฤาษี บ้างระบุว่าชื่อ วัดฤาษีสุดาจันทร์ มีรูปปั้นเจ้าพ่อฤาษีเป็นสัญลักษณ์อยู่ด้วยในขณะนี้ เป็นวัดอยู่ไม่ห่างจากวัดบ้านกลาง หรือ วัดเทพนิมิตร มีชาวไทยมุสลิมตั้งบ้านเรือนอยู่โดยรอบวัด พระสงฆ์ไม่สะดวกในการดำรงชีพ จึงได้ออกมาสร้างวัดศรีสุดาจันทร์ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2452
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6.80 เมตร ยาว 16 เมตร โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างตามแบบของกรมการศาสนา กุฏิสงฆ์จำนวน 3 หลัง โครงสร้างเป็นอาคารไม้ยกพื้นสูง และหอสวดมนต์กว้าง 7 เมตร ยาว 14 เมตร สร้าง พ.ศ. 2503 ก่ออิฐถือปูน มีระเบียง และมีเจดีย์หลวงพ่อหนอน บรรจุอัฐิของพระครูศรีเทวะธรรมาชัย อดีตเจ้าอาวาสวัดศรีสุดาจันทร์ เป็นพระที่ออกบวชในสมัยอยุธยาเป็นราชธานี

อ้างอิง
วัดโสภณเจติการาม
วัดโสภณเจติการาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคู้สลอด อำเภอลาดบัวหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดโสภณเจติการามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2458 เดิมชื่อว่า วัดคู้มักเม่า ตั้งชื่อตามหมู่บ้านคือบ้านคู้มักเม่า สร้างขึ้นตั้งแต่อำเภอลาดบัวหลวงยังอยู่ในความปกครองของอำเภอ ราชคราม (บางไทร) ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2466 ทางวัดได้ให้ทางราชการตั้งโรงเรียนในที่ดินวัด คือ โรงเรียนวัดโสภณเจติการาม ซึ่งก่อตั้งมาตั้งแต่ พ.ศ. 2460
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อศรีเพชร เป็นพระพุทธรูปปูนปั้น ปางมารวิชัย ผู้ที่ป่วยเป็นโรคร้ายมักมาบนบานขอน้ำมนต์หลวงพ่อไปดื่มและอาบ เชื่อกันว่าทำให้โรคร้ายต่าง ๆ หายได้ บุคคลใดที่ไม่มีบุตร ก็มาบนขอต่อหลวงพ่อ เป็นต้น หลวงพ่อยืนเป็นพระพุทธรูปปูนปั้น ปางห้ามสมุทร สูง 39 วา สร้างโดยพระครูโสภณธรรมารักษ์ เมื่อพ.ศ. 2541 เพื่อเป็นสัญลักษณ์ของวัด เป็นพระพุทธรูปที่สูงที่สุดในอำเภอลาดบัวหลวง

อ้างอิง
วัดทรายมูล (อำเภอหางดง)
วัดทรายมูล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหางดง อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 3 ไร่ 2 งาน

วัดทรายมูล เดิมชื่อว่า วัดคงหลุมดอนชัย เพราะว่าบริเวณวัดมีแต่หลุมทรายเป็นหลุม ๆ กับก้อนหินเป็นกองอยู่เป็นแห่ง ๆ ตามประวัติแจ้งว่า วัดนี้ได้สร้างขึ้นในสมัยใดและใครเป็นผู้สร้างนั้นไม่ทราบ ต่อมา พ.ศ. 2327 ได้มีพระภิกษุทนันท์ไชยเป็นเจ้าอาวาส ได้สร้างพระพุทธรูปพระประธานในวิหารและท้าวลือโลกพร้อมด้วยคณะศรัทธาในขณะนั้นเป็นผู้อุปถัมภ์ ข้อมูลจากกรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2450 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2456
วิหารศิลปะล้านนา ประดับด้วยไม้แกะสลักลายเมฆ ภายในมีพระพุทธรูป เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย หล่อด้วยสำริดทาชาดปิดทอง ศิลปะล้านนา พุทธศตวรรษที่ 25 หน้าตักกว้าง 20 เซนติเมตร สูง 40 เซนติเมตร ฐานกว้าง 23.5 เซนติเมตร มีอักษรจารึกว่า สร้างเมื่อ จ.ศ. 2188 มณฑปสร้างด้วยไม้สลัก ทาชาดเขียนลายทองประดับ กระจกศิลปะล้านนาพุทธศตวรรษที่ 25 ฐานกว้าง 59 เซนติเมตร สูง 3 เมตร มีอักษรจารึกด้านข้าง ครุฑไม้กางปีก ทำด้วยไม้แกะสลักทาสี ศิลปะรัตนโกสินทร์ พุทธศตวรรษที่ 25 สูง 107 เซนติเมตร พระธาตุองค์สีขาวใหญ่ยอดพระธาตุมีฉัตรสีทอง องค์พระธาตุเป็นทรงกลม ฐานล่างจะเป็นทรงเหลี่ยม ศาลาพุทธเศรษฐีนวโกฏิจะมีเทวดาองค์ใหญ่สีขาว 2 องค์ยืนประดิษฐานเฝ้าอยู่บริเวณด้านหน้าศาลา

อ้างอิง
วัดทรายมูลพม่า
วัดทรายมูลพม่า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระสิงห์ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดทรายมูลพม่า หรือ วัดทรายมูลม่าน ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2101 ศิลปกรรมที่มีรูปแบบพม่าสร้างเมื่อสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 มีเจ้าอาวาสรูปเดิมคือพระครูอูอาสะกะ อาสโก เป็นที่นับถือของชาวพม่าในเชียงใหม่ แต่ภายหลังเมื่อเจ้าอาวาสมรณภาพลงไป ตามพระราชบัญญัติของคณะสงฆ์ที่พึ่งออกมาใหม่ได้กำหนดให้ต้องแต่งตั้งเจ้าอาวาสเป็นคนไทย จึงตั้งรักษาการณ์เข้ามาดำเนินการ แต่ทางกลุ่มแรงงานพม่าไม่พอใจ แต่ภายหลังก็ได้ให้เจ้าอาวาสพม่ามาครองวัด ปัจจุบัน คือ พระอาจารย์ โกณฑัญญะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ กุฎิ 2 หลัง หลังที่ 1 สร้างเมื่อ พ.ศ 2497 ได้รับการบูรณะขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2457 โดยก่ออิฐโบกปูนรูปแบบศิลปะพม่า มีพระประธานประดิษฐานอยู่ 3 องค์ องค์ที่ 1 มีขนาดหน้าตักกว้าง 4 ศอก องค์ที่ 2 มีขนาดหน้าตักกว้าง 4 ศอก พระพุทธรูปทั้ง 3 องค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2457 ส่วนผนังทั้ง 2 ด้านมีงานเขียนสีจิตรกรรมฝาผนังเรื่อง มหาเวสสันดรชาดก กุฎิหลังที่ 2 สร้างเมื่อ 2509 เป็นอาคารตึก 2 ชั้น ที่พักของพระสงฆ์ ภายในมีพระประธานบนกุฏิ 1 องค์ มีขนาดหน้าตักกว้าง 4 ศอก ก่ออิฐถือปูนปางมารวิชัย องค์สีขาว รูปแบบศิลป์แบบพม่า
หลังวิหารมีองค์เจดีย์สีทอง 2 องค์ เจดีย์องค์ที่ 1 สูงประมาณ 20 เมตร สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2387 เจดีย์องค์ที่ 2 สูงประมาณ 9 เมตร สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2432 เป็นเจดีย์ศิลปะมอญผสมพม่า ลักษณะแปดเหลี่ยมย่อมุมที่ทำให้ฐานลาด และบัวคว่ำ มีเจดีย์บริวารที่ด้านล่างของฐาน ปูชนียวัตถุ คือ พระพุทธรูปหยกขาวพม่าสูง 5 ฟุต ปางปฐมเทศนา แกะจากหินหยกพม่าโดยช่างฝีมือจากเมืองมัณฑะเลย์

อ้างอิง
วัดป่าเจดีย์เหลี่ยม
วัดป่าเจดีย์เหลี่ยม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่ก๊า อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่
วัดป่าเจดีย์เหลี่ยมเคยเป็นวัดร้างอายุกว่า 1,000 ปี จนเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2514 โดยชาวมอญได้ร่วมกันสร้างวัดขึ้นจากวัดร้างของชาวมอญโบราณ ในนิมิตของอาจารย์ทองฮวด ฐิตวณฺโน เห็นภาพงานฉลองพระเจดีย์ มีตัวเลขติดหลังเก้าอี้ในนิมิต 1420 จึงสันนิษฐานว่าเจดีย์สร้างเมื่อ เมื่อ พ.ศ. 1420 ศักราชมอญ 239 (จุลศักราช) โดยมีเศรษฐีสามีภรรยา คู่หนึ่งที่เป็นประธานสร้างเป็นวัด เมื่อทั้งคู่เสียชีวิตจึงนำมาฝังไว้คู่กันและก่อเป็นรูปพระเจดีย์ไว้ ขณะนี้เรียกว่า กู่เจ้าวัด อยู่ที่หลังพระประธาน วัดคงร้างไปราว พ.ศ. 1600–1700 พระครูบาเติง จากวัดหนองดู่มาบูรณะอีกครั้ง เมื่อ พ.ศ. 2466 เมื่อพระครูบาเติงมรณภาพเมื่อ พ.ศ. 2468 วัดนี้จึงร้างอีกครั้ง ต่อมาอาจารย์ทองฮวด ฐิตวณฺโ
ะครูบาเติงมรณภาพเมื่อ พ.ศ. 2468 วัดนี้จึงร้างอีกครั้ง ต่อมาอาจารย์ทองฮวด ฐิตวณฺโน จากจังหวัดกาฬสินธุ์ มาปักกลดอยู่ที่วัดร้างแห่งนี้ เมื่อ 29 เมษายน พ.ศ. 2514 ชาวบ้านเกิดความศรัทธาจึงได้ร่วมกันปฏิสังขรณ์วัด ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2522 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2531
ชื่อของวัดเรียกกันหลายนาม เช่น วัดเจตอยเหลิ่ม (ဘာေစတ႘လုီ แปลว่าวัดเจดีย์พัง) วัดเกริบ (ဘာၿဂုိပ္ แปลว่าวัดป่า) วัดหนู่ (ဘာေဇှာဝ္ แปลว่าวัดธง) ส่วนคนเมืองนิยมเรียก วัดตุง บ้างก็เรียก วัดเม็ง (วัดมอญ) เชื่อว่าที่ชื่อว่าวัดป่าเจดีย์เหลี่ยม มาจากภาษามอญว่า "แผ่ว์เจตอยเหลิ่ม" (วัดเจดีย์พัง) เนื่องจากเสียงคำว่า "เหลิ่ม" คล้ายกับคำว่า "เหลี่ยม"

พระธาตุเจดีย์เหลี่ยมมีความสูงจากพื้นถึงฉัตร 19 เมตร องค์เจดีย์กว้างด้านละ 9 เมตร กำแพงพระเจดีย์ทั้งสี่ด้าน กว้างด้านละ 22 เมตร ภายในองค์พระเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุทั้งสี่ด้านบรรจุพระพุทธรูปปูนปั้นพระพุทธเจ้า 28 องค์

อ้างอิง
วัดพระธาตุดอยสะเก็ด
วัดพระธาตุดอยสะเก็ด เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชิงดอย อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่
วัดพระธาตุดอยสะเก็ดมีพระบรมธาตุเจดีย์ซึ่งมีตำนานเล่าว่า ในสมัยพุทธกาลพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัสรู้แล้ว พระองค์ได้ออกเดินทางเผยแพร่ธรรมะในแถบดินแดนชมพูทวีป ได้แสดงปาฏิหาริย์มาปรากฏกายทิพย์ ณ บนยอดดอยแห่งนี้ แล้วทรงเปล่งพระฉัพพรรณรังสีสว่างเจิดจ้าไปทั่วบริเวณ เมื่อพญานาคคู่หนึ่งที่อาศัยอยู่ในหนองบัว ได้เห็นฉัพพรรณรังสีจึงเลื้อยขึ้นสู่ยอดดอยแลเห็นพระพุทธองค์ จึงเกิดความเลื่อมใสแปลงกายเป็นชายหนุ่มหญิงสาวมาเข้าเฝ้า พร้อมกับได้นำดอกบัวมาถวาย พระพุทธองค์ทรงรับเอาดอกบัวนั้นไว้แล้วจึงแสดงธรรมโปรดและประทานเกศาธาตุแก่พญานาคแปลงคู่นั้น พญานาคจึงได้อธิษฐานสร้างเจดีย์หิน แล้วนำเอาพระเกศาธาตุบรรจุไว้บนดอยแห่งนี้ ต่อมาได้มีนายพรานาได้มาพบเห็นเจดีย์มีลักษณะสว
เอาพระเกศาธาตุบรรจุไว้บนดอยแห่งนี้ ต่อมาได้มีนายพรานาได้มาพบเห็นเจดีย์มีลักษณะสวย ได้ได้นำเอาก้อนหินมาก่อเป็นรูปเจดีย์ขึ้น กลางคืนได้นิมิตทราบว่าเจดีย์นี้บรรจุพระเกศาธาตุของพระพุทธเจ้า จึงบอกกล่าวประชาชนในแถบนั้นให้มาสักการบูชา เรียกภูเขานั้นว่า ดอยเส้นเกศ ต่อมาเพี้ยนมาเป็น ดอยสะเก็ด
สำหรับประวัติการสร้างวัด มีพระภิกษุรูปหนึ่งชื่อว่า "ครูบาเก๋" จากเมืองน่านมาสร้างวิหารและบูรณะเจดีย์พร้อมทั้งสถาปนาขึ้นเป็นวัดใช้ชื่อว่า "วัดดอยสะเก็ด" ต่อมา จ.ศ. 1197 (พ.ศ. 2398) พ่อน้อยอินทจักร ได้มาบูรณะวิหารหลังเก่า จ.ศ. 1247 (พ.ศ. 2448) ครูบาชัยวัดลวงเหนือ (วัดศรีมุงเมืองในปัจจุบัน) ได้มาซ่อมแซมวิหารและบูรณะให้เจดีย์ใหญ่ขึ้น จ.ศ. 1257 (พ.ศ. 2458) พระอภิวงศ์หรือครูบากาวิชัย พร้อมด้วยพ่อหนานอินทวงศ์ (พ่อขุนผดุงดอยแดน) ได้มาตั้งบ้านเรือนอยู่ในหมู่บ้านเชิงดอยเป็นครอบครัวแรกได้ร่วมกันอุปถัมภ์วัดดอยสะเก็ดเรื่อยมา กรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2155 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2461
ภายในวิหารมีองค์พระประธาน 5 องค์ บนสุดองค์กลางเป็นพระพุทธรูปปูนปั้น ปางมารวิชัย หน้าตัดกว้าง 49 นิ้ว เจดีย์พระเกศาธาตุองค์เดิม สร้างเมื่อ พ.ศ. 2485 เป็นศิลปะล้านนา ภายในบรรจุพระเกศาธาตุแห่งพระองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ส่วนเจดีย์พระเกศาองค์ใหม่ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 ครอบองค์เดิมเพื่อให้สูงเด่นเป็นสง่า สูง 30 เมตร วัดมีกุฏิวิปัสสนา 16 หลัง ส่วนศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ 2532 ใช้เป็นหอสวดมนต์ หอฉัน เป็นอาคาร 2 ชั้น ทรงไทย

อ้างอิง
วัดชนะสงสารพิทยาธร
วัดชนะสงสารพิทยาธร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองนครเนื่องเขต อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ 99 ตารางวา ปัจจุบันมีพระอธิการธวัฒน์ ฐานธมฺโม เป็นเจ้าอาวาส
วัดชนะสงสารพิทยาธร หรือ วัดชนะสงสาร ได้รับอนุญาตให้ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2365 แต่เดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดสงสาร เดิมบริเวณที่สร้างวัดเป็นที่ดินของอุบาสิกาสร้อย ซึ่งศรัทธาต่อพระธุดงค์ที่ได้จาริกมาปลักกลดในบริเวณนั้นจึงได้ออกปากถวายที่ดินแก่พระธุดงค์รูปนั้น แต่พระธุดงค์จะต้องจาริกไปที่อื่น จึงได้ถวายที่ดินแปลงนี้กับวัดปากคลอง ต่อมาวัดปากคลองได้ย้ายวัดมาตั้งใหม่ในบริเวณนี้ โดยได้สร้างเสนาสนะ กุฎิ ที่พักสงฆ์ โดยสร้างจากไม้มุงหลังคาด้วยจาก ชาวบ้านผ่านไปมาก็ออกปากบอกว่าวัดนี้น่าสงสาร จึงเรียกกันติดปากว่า "วัดสงสาร" ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสทางชลมารคได้เสด็จผ่านมา และได้พระราชทานนามวัดใหม่ว่า "วัดชนะสงสารพิทยาธร" ได้รับพระราชทา
คได้เสด็จผ่านมา และได้พระราชทานนามวัดใหม่ว่า "วัดชนะสงสารพิทยาธร" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2369
วัดนาเหล่าบก
วัดนาเหล่าบก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองยาว อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 23 ไร่ 23 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูอาทรสันติคุณ เป็นเจ้าอาวาส

วัดนาเหล่าบกเป็นวัดที่ชาวบ้านนาเหล่าบกซึ่งได้อพยพจากบ้านลาวพวน นครจำปาศักดิ์ ระหว่าง พ.ศ. 2340–2395 ได้ร่วมกันสร้างวัดระหว่าง พ.ศ. 2365-2375 ตั้งชื่อวัดนาเหล่าบก ตามชื่อหมู่บ้าน ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2375 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2525
สิมหรืออุโบสถของวัดนาเหล่าบกมีสภาพทรุดโทรม หน้าบันเขียนสีลายพระอินทร์ทรงช้างสามเศียรล้อมรอบด้วยลายดอกโบตั๋น ทางด้านโครงสร้างได้รับอิทธิพลสถาปัตยกรรมงานฝีมือช่างญวน ดังปรากฏในการประดับด้วยซุ้มวงโค้ง ไม่ว่าจะเป็นด้านหน้าและด้านข้าง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ รูปปั้นหลวงพ่อตายอ

อ้างอิง
วัดศาลาหัวยาง
วัดศาลาหัวยาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ่อยาง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา

วัดศาลาหัวยางตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 สมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ แห่งกรุงศรีอยุธยา ชาวบ้านได้ร่วมใจกันสร้างวัดนี้ ระยะแรกได้นิมนต์พระหนอนมาอยู่ปกครองวัดและเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ชาวบ้านเรียกนามวัดนี้ว่า วัดหลาหัวยาง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2310 ด้านการศึกษาทางวัดได้ให้ทางราชการจัดสร้างโรงเรียนเทศบาล 3 (วัดศาลาหัวยาง) ขึ้นในที่วัด ได้ก่อตั้งเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2435 โดยระยะแรกใช้ศาลาการเปรียญวัดศาลาหัวยางเป็นโรงเรียน
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างโดยปั้น อุปการโกษากร ท่านผู้หญิงในเจ้าพระยาวิเชียรคีรี (เม่น ณ สงขลา) เจ้าเมืองสงขลาในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น อุโบสถหันหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ มีลักษณะศิลปกรรมแบบพระราชนิยมรัชกาลที่ 3 ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้วขนาดยาวประมาณ 32 เมตร กว้างประมาณ 22 เมตร ตัวอุโบสถก่ออิฐถือปูนขนาดกว้างประมาณเมตร 9 ยาวประมาณ 17 เมตร บริเวณตัวผังอุโบสถทำเป็นซุ้มโค้ง มีบันไดขึ้นลงด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือและทิศตะวันออกเฉียงใต้ หลังคาอุโบสถมุงด้วยกระเบื้องเคลือบสีลวดลาย หน้าบันอุโบสถทั้งด้านทิศตะวันตกและด้านทิศตะวันออกเป็นรูปวานรทรงมงกุฏมีประภามณฑลรอบภายในวงกลม ประกอบด้วยเทวดาข้างละ 1 องค์ รายล้อมด้วยลวดลายกนกเปลว ภายในอุโบสถประด
ภายในวงกลม ประกอบด้วยเทวดาข้างละ 1 องค์ รายล้อมด้วยลวดลายกนกเปลว ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัยอยู่บนฐานชุกชีสูง
วัดมหัตตมังคลาราม
วัดมหัตตมังคลาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองอู่ตะเภา ในตำบลควนลัง อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา มีเนื้อที่รวม 26 ไร่ 2 งาน 26 ตารางวา
วัดมหัตตมังคลารามเดิมชื่อ วัดหาดใหญ่ใน เริ่มก่อตั้งเป็นสำนักสงฆ์เมื่อ พ.ศ. 2479 โดยนายทอง และนางฉิ้น ใจเย็น ได้บริจาคที่ดินของตนส่วนหนึ่งในครั้งแรกและได้ประชุมตกลงร่วมกับประชาชนชาวบ้านหาดใหญ่ อาราธนาพระมหาคลิ้ง อัตถจาโร จากวัดเลียบ อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา มาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2490 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2498 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ซึ่งต่อมาทางวัดได้สร้างอุโบสถขึ้น กว้าง 18 เมตร ยาว 37 เมตร ต่อมา พ.ศ. 2520 ได้เปลี่ยนนามวัดมาเป็น "วัดมหัตตมังคลาราม" เพื่อให้สอดคล้องกับนามพระพุทธไสยาสน์ที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพระราชทาน
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระนอนขนาดใหญ่ พระพุทธมหัตตมงคล มีความยาว 35 เมตร สูง 15 เมตร และกว้าง 10 เมตร

อ้างอิง
วัดสระทะเล
วัดสระทะเล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสระทะเล อำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์ มี่เนื้อที่ 60 ไร่ 1 งาน 78 ตารางวา มีเจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระอธิการจำเนียร สิริธมโม

วัดสระทะเลตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2357 ตั้งอยู่ที่หมู่บ้านสระทะเล เดิมชื่อหนองทะเล เพราะอยู่ข้างหนองน้ำ ต่อมาหลวงพ่อเทศได้เดินทางมาที่หมู่บ้านและขอตั้งวัดด้านทิศใต้ของหนองน้ำ และทำหนองน้ำให้เป็นสระเนื้อที่ประมาณ 20 ไร่ จึงเปลี่ยนชื่อจากหนองทะเลเป็นสระทะเล และได้ตั้งชื่อวัดตามนั้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2432
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อดำ วัดสระทะเล ชาวบ้านได้เห็นพระพุทธรูปองค์ใหญ่ดำทะมึนกลางป่ารกชัฎอยู่สามองค์ ซึ่งปัจจุบันเหลืออยู่เพียงองค์เดียว ชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อดำ ไม่มีใครทราบความเป็นมาของวัดสระทะเลที่กลายมาเป็นวัดร้าง จนกระทั่งเมื่อ พ.ศ. 2498 กำนันพูน แก้วคง ได้ชักชวนชาวบ้านนำสังกะสีมามุงคลุมองค์พระเอาไว้ ต่อมาเริ่มมีผู้มีจิตศรัทธาได้ร่วมกันสร้างอาคารครอบองค์พระ และช่วยกันต่อเติมโดยรอบองค์พระเพื่อเป็นอาคารอเนกประสงค์ใช้ในกิจกรรมทางพุทธศาสนา จากการสันนิษฐานของกรมศิลปากรว่า หลวงพ่อดำน่าจะสร้างในสมัยสุโขทัย มีอายุประมาณ 700 ปีเศษ
วัดมีเกจิอาจารย์ คือหลวงพ่อเทศ ที่ชาวบ้านต่างให้ความเคารพนับถือเป็นอย่างมาก มีความเก่งด้านอาคมขลัง ทางน้ำมนต์ มีวาจาสิทธิ์ เชี่ยวชาญเรื่องวิปัสสนากรรมฐาน

อ้างอิง
วัดบางแก้ว (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดบางแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 8 ตำบลบางแก้ว อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ในการสร้างวัด จำนวน 15 ไร่ ปัจจุบันมี พระครูรัตนพรหมคุณ (โกวิทย์) ดำรงตำแหน่ง เจ้าอาวาส
วัดบางแก้วจัดตั้งขึ้นเป็นวัดเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2534 โดยมีแม่ปริก ปั้นบำรุงสุข เป็นผู้ริเริ่มในการสร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2541 ทางด้านการศึกษา วัดบางแก้วได้มีการจัดกิจกรรมอบรมคุณธรรม จริยธรรม ให้เด็ก เยาวชน ประชาชนอย่างต่อเนื่องสม่ำเสมอ โดยมีการจัดโครงการบรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อน และบวชศิลจาริณี เป็นประจำทุกปี วัดยังเป็นที่ตั้งของสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด แห่งที่ 1 ประกาศตั้งเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2545 ภายในวัดมีอุโบสถ มีรูปปั้นพระสีวลี พระพุทธรูปปางลีลาตั้งอยู่ภายนอก

อ้างอิง
วัดแขนน
วัดแขนน [—ขะ-แหฺนน] เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเทพกระษัตรี อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต
วัดแขนนตั้งวัดเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ.2544 ยังไม่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา แต่เดิมเป็นวัดร้าง เชื่อว่า อดีตพระที่มีความศักดิ์สิทธิ์เคยจำพรรษามาก่อน และดวงวิญญาณของท่านยังคงสถิตอยู่ที่วัดนี้จนถึงปัจจุบัน เพราะทุกกิจกรรมที่สำคัญในหมู่บ้าน ไม่ว่าจะเป็นงานบวช งานแต่ง การทำบุญต้องมีการสักการบูชาดวงวิญญาณพระสงฆ์ที่เรียกนามว่า พ่อท่านไชยคีรี ทางทิศตะวันตกของวัดมีซากเจดีย์ขนาดเล็กตั้งอยู่เรียงกัน 3 องค์ สันนิษฐานว่าเป็นที่เก็บกระดูกของบุคคลสำคัญ ชาวบ้านเรียก เจดีย์พ่อท่านไชยคีรี จากคำบอกเล่า เจดีย์องค์ที่ 1 บรรจุกระดูก แม่ชี เจดีย์องค์ที่ 2 บรรจุกระดูก พ่อท่านไชยคีรี และเจดีย์องค์ที่ 3 บรรจุกระดูก ทหารของท้าวเทพกษัตรี ท้าวศรีสุนทร
ลักษณะเจดีย์ทั้ง 3 องค์ ตั้งเรียงกัน องค์เจดีย์ปกคลุมด้วยจอมปลวกและต้นไม้ใหญ่ ว่าที่ร้อยตรีบัญญัติ จริยะเลอพงษ์ ได้ก่อเจดีย์ใหม่ครอบ เมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นเจดีย์ทรงกลม ทรงลอมฟางคล้ายฝาชี เปลือกเจดีย์ก่ออิฐชั้นเดียวข้างในกลวง มีช่องสามเหลี่ยมเจาะอยู่ตรงกลาง ด้านหน้าเจดีย์ทั้ง 3 องค์ มีอิฐบล็อกก่อเรียงเป็นขอบฐานรองรับเจดีย์ที่ก่อครอบใหม่ทั้ง 3 องค์
นอกจากนั้นยังพบภาชนะดินเผาพื้นเมืองบรรจุกระดูกที่อยู่ในสภาพสมบูรณ์และไม่สมบูรณ์ มีทั้งเนื้อดินธรรมดา (Earthenware) และเนื้อดินหยาบหนา ขึ้นรูปด้วยแป้นหมุน มีสีผิว สีเนื้อดิน สีน้ำตาลแดง สีเทา สีดำ ตกแต่งผิวด้านนอกด้วยลายขูดขีด ลายเชือกทาบ ลายกดประทับ และแบบผิวเรียบไม่มีลาย กาน้ำชาเคลือบสีน้ำตาล ศิลปะจีน สมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น กระปุกเคลือบสีน้ำเงินขาว ศิลปะจีน โถเคลือบสีน้ำตาล มีฝาปิด ตกแต่งฝาด้วยลายดอกไม้สีน้ำตาล ชิ้นส่วนปล้องไฉนส่วนยอดเจดีย์ดินเผา หินสีเขียวทรงกลมแบนคล้ายเม็ดกระดุม และขันสำริด ส่วนก้นเจาะรูตรงกลาง

อ้างอิง
วัดพระเจดีย์แหลมสอ
วัดพระเจดีย์แหลมสอ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหน้าเมือง อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี ปัจจุบันมีพระครูถิรบุญญากร ดำรงตำแน่งเจ้าอาวาส

วัดพระเจดีย์แหลมสอตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2451 ตั้งขึ้นก่อนมีพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2484 แต่เป็นวัดเก่าซึ่งตกสำรวจ จึงเพิ่งได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนวัด เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554

เจดีย์ของวัดได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน องค์เดิมสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2450 เพื่อบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ต่อมา พ.ศ. 2510 เจดีย์ถูกฟ้าผ่าชำรุดมาก จึงมีการอัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุไปประดิษฐาน ณ เจดีย์แหลมสอองค์ใหม่บริเวณหาดทรายดังที่ปรากฏในปัจจุบัน
พระบรมสารีริกธาตุที่บรรจุอยู่เป็นส่วนพระอุรังคธาตุ (พระธาตุส่วนอกของพระพุทธเจ้า) ซึ่งพระครูพิบูลย์ธรรมสาร อดีตเจ้าคณะอำเภอเกาะสมุยได้อัญเชิญมาเมื่อครั้งกลับจากนำคณะไปประเทศศรีลังกา อินเดียและเนปาลเมื่อประมาณ พ.ศ. 2447–2448 พระครูพิบูลย์ธรรมสารชักชวนประชาชนศิษยานุศิษย์สร้างเจดีย์บนเขาแหลมสอขึ้น โดยนำปะการังมาถากเป็นรูปสี่เหลี่ยมใช้แทนอิฐ เชื่อมโดยการนำหินปะการังมาเผาให้แตกเป็นผงละเอียด แล้วผสมกับกาวหนังควาย 1 ส่วน น้ำตาลโตนด 1 ส่วน ยางเมือกต้นเชียด 1 ส่วน ดำเนินการสร้างอยู่หกเดือนจึงแล้วเสร็จ มีงานสมโภชเมื่อ พ.ศ. 2451 ปัจจุบันเจดีย์แหลมสอองค์เดิมอยู่ในสภาพทรุดโทรม ตรงกลางฐานเจดีย์ถูกเจาะเป็นโพรงเพื่อหาของมีค่า องค์ระฆังพังทลายลงมา ปูนฉาบเจดีย์
ตรงกลางฐานเจดีย์ถูกเจาะเป็นโพรงเพื่อหาของมีค่า องค์ระฆังพังทลายลงมา ปูนฉาบเจดีย์หมดสภาพ จน พ.ศ. 2547 กรมศิลปากรจึงได้ดำเนินการบูรณะเจดีย์องค์นี้ให้กลับสู่สภาพที่สมบูรณ์อีกครั้ง
วัดกงจักร
วัดกงจักร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ในตำบลรั้วใหญ่ อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 13 ไร่ 2 งาน 66 ตารางวา

วัดกงจักรตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2204 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2519 มีญาติโยมเล่าให้ฟังว่า มีพระจากภาคอีสาน เดินทางมา 3 รูป และได้มาสร้างวัดขึ้น 3 วัด คือ วัดท่า วัดแค และวัดบน ซึ่งตั้งอยู่ติดกัน ต่อมาวัดท่าได้ยุบเลิกวัดและได้ยกที่ดินให้วัดบน ต่อมาวัดแคก็ยุบอีก แต่ไม่ได้ยกที่ให้วัดใด ปล่อยให้เป็นที่ว่างเปล่าจนถึงปัจจุบัน ส่วนวัดบนต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดกงจักร"
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 หอสวดมนต์ กุฎิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ 7 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง และวิหาร 1 หลัง ปูชนียวัตถุ พระพุทธรูปศิลาปางนาคปรก ซึ่งสันนิษฐานว่ามาจากที่อื่นและมาประดิษฐานที่วัดแห่งนี้ มีรูปแบบศิลปะบายน ด้านหลังสลักลวดลายเป็นรูปกงจักร จึงเป็นที่มาของชื่อวัด และมีเจดีย์ 4 องค์ ลักษณะเจดีย์เป็นศิลปะลาว ทั้งเจดีย์และวิหาร กรมศิลปากรได้นำขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแล้ว

รายนามเจ้าอาวาส
* พระพุ่ม
* พระห่วง
* พระเฉลิม
* พระครูสังฆรักษ์มด พ.ศ. 2508–2534
* พระสมุห์สง่า กตปุญฺโญ พ.ศ. 2535–ปัจจุบัน

อ้างอิง
แกฆาร์ด
แกฆาร์ด ( ; ) เป็นหมู่อารามสมัยกลางในจังหวัดกอตัยค์ ประเทศอาร์มีเนีย สร้างขึ้นท่ามกลางหน้าผาสูงชัน และบางส่วนของอารามแกะสลักออกมาจากภูเขา ปัจจุบันเป็นหนึ่งในแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก
โบสถ์น้อยหลักของอารามสร้างขึ้นในปี 1215 และเชื่อว่าหมู่อารามนั้นก่อตั้งขึ้นตั้งแต่ศตวรรษที่ 4 โดยนักบุญเกรกอรี ผู้ให้ความกระจ่าง บนจุดที่เป็นน้ำพุร้อนศักดิ์สิทธิ์ภายในถ้ำ ซึ่งเป็นที่มาของชื่อเดิมของอาราม คือ อัยรีวังค์ ( ) ซึ่งแปลว่า "อารามแห่งถ้ำ" ส่วนชื่อที่ใช้ในปัจจุบัน แกฆาร์ดาวังค์ ( ) แปลว่า "อารามหอก" มาจากหอกศักดิ์สิทธิ์ (หอกที่ใช้ทิ่มแทงพระวรกายของพระเยซูครั้นถูกตรึงกางเขน) ซึ่งเชื่อกันว่าอัครสาวกยูดเป็นผู้นำมาไว้ที่อาร์มีเนีย ปัจจุบันหอกศักดิ์สิทธิ์นำไปเก็บอยู่ที่แอจมียัตซิน

อ้างอิง

บรรณานุกรม
*"Architectural Ensembles of Armenia", by O. Khalpakhchian, published in Moscow by Iskusstvo Publishers in 1980.

แหล่งข้อมูลอื่น
* Armeniapedia.org: Geghard Monastery
* About Geghard Monastery 
* UNESCO entry on Geghard – See "Advisory Body Evaluation" for detailed history.
* Worldy.info: Geghard Monastery
วัดกุฎีทอง (อำเภอพระนครศรีอยุธยา)
วัดกุฎีทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าวาสุกรี อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 20 ไร่ 60 ตารางวา
วัดกุฎีทองสร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 1880 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 1890 เมื่อครั้งข้าศึกรุกรานได้รับการทำลายเสียหายกลายสภาพเป็นวัดทรุดโทรมลง และได้รับการบูรณะพัฒนาขึ้นอีกครั้งหนึ่ง ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์เป็นต้นมา เป็นหนึ่งในวัดที่พญาละแวกตั้งทัพเพื่อโจมตีกรุงศรีอยุธยาในสมัยพระมหาธรรมราชา มีช่วงหนึ่งวัดขาดการบูรณะจนเกิดความเสียหายมาตลอดจนเกือบจะเป็นวัดร้าง จนพระครูสุนทร ปัฐนคุณ เป็นเจ้าอาวาสองค์ที่ 6 ในขณะนั้นมีเพียงกุฏิเก่า ๆ เหลืออยู่ 2 หลัง ศาลาการเปรียญมีสภาพทรุดโทรมมาก อุโบสถเป็นซากพัง พระครูสุนทร ปัฐนคุณและประชาชนได้ร่วมกันบูรณะวัด
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 12 เมตร ยาว 24 เมตร โครงสร้างก่ออิฐถือปูน ศาลาการเปรียญกว้าง 17 เมตร ยาว 25 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้และหอระฆัง

อ้างอิง
วัดไผ่ดำเจริญสุข
วัดไผ่ดำเจริญสุข เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศาลาแดง อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ 9 ไร่ 2 งาน ปัจจุบันมี พระครูเวฬุธรรมสถิต เป็นเจ้าอาวาส
วัดไผ่ดำเจริญสุข เดิมชื่อ วัดไผ่ดำ ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2446 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2448 ที่ตั้งเดิมของวัดอยู่บนฝั่งใต้คลองแสนแสบ เขตท้องที่หมู่ที่ 5 อยู่เยื้อง กับปัจจุบันไปทางตะวันตกประมาณ 300 เมตร ต่อมาภายหลังได้ทำการย้ายมาสร้างในที่ปัจจุบัน ในสมัยก่อนวัดไผ่ดำเจริญศุขได้สร้างหอฉันและหอสวดมนต์ไว้ตรงกลางและมีกุฎิสงฆ์สร้างอยู่ล้อมรอบ โดยมีชานไม้ต่อถึงกันหมด ในระยะต่อมาได้มีการเปลี่ยนแปลง ได้สร้างแยกออกไปเป็นหลัง ๆ ไม่มีนอกชานผ่านถึงกัน อีกแบบเรือนไทยหลังค่าสูงมุงด้วยจากสังกะสีและกระเบื้อง ซึ่งอยู่ในแนวเดียวกับปัจจุบัน ด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เมื่อ พ.ศ. 2490
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2448 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 ก่อสร้างโดยช่างชาวจีน ก่อสร้างโดยได้ถมดินเป็นฐานสูงขึ้นมาฝังไหซองลงไปในดินด้วย เพื่อใช้แทนเสาเข็ม อุโบสถยาว 12 เมตร กว้าง 6 เมตร เครื่องบนของพระอุโบสถมีหลังคาแบบ 2 ชั้น มุงด้วย กระเบื้องปลายมน ช่อฟ้าอุโบสถเป็นทรงเตี้ยและแบน หางหงส์ประกอบใบฎีกามีลักษณะเป็นรูปหัวพญานาค หน้าบันเป็นลายปูนปั้นรูปหน้าสิงห์ขบและประกอบด้วยลายเถาไม้เลื้อย หอสวดมนต์ เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 13 หลัง ศาลาอ่านหนังสือ 1 หลัง ปูชนียวัตถุ ได้แก่ หลวงพ่อยิ้ม ประดิษฐานอยู่หน้าอุโบสถ มีพุทธลักษณะเฉพาะคือแย้มพระโอษฐ์ จึงเรียกว่า "หลวงพ่อยิ้ม" มีความเชื่อกันว่ามีความศักดิ์สิทธิ์ เป็นที่เ
มพระโอษฐ์ จึงเรียกว่า "หลวงพ่อยิ้ม" มีความเชื่อกันว่ามีความศักดิ์สิทธิ์ เป็นที่เคารพกราบไหว้ขอพรเรื่องต่าง ๆ โดยเฉพาะเรื่องห้ามฝน
วัดนอกปากทะเล
วัดนอกปากทะเล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากทะเล อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี

ไม่ทราบแน่ชัดว่าสร้างขึ้นเมื่อใด แต่ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวก็ปรากฏวัดนี้อยู่แล้ว มีบันทึกอยู่ในจดหมายเหตุพระราชกิจรายวัน เมื่อ พ.ศ. 2447 มีข้อความว่า "…เวลาบ่ายเสด็จออกจากเมืองเพ็ชรบุรี มาประทับแรมตำบลบ้านแหลมประพาสวัดนอก" ซึ่งน่าจะหมายถึง วัดนอกปากทะเล จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2434 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2439
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถเป็นโบสถ์มหาอุด อาคารไม้ทรงไทยหลังคามุงกระเบื้องว่าวซีเมนต์มีชายคาปีกนกยื่นออกมาโดยรอบ รองรับด้วยเสาไม้กลม ด้านหน้าทำเป็นพาไล เครื่องลำยองไม้ประดับกระจกสี ฝาเป็นแบบฝาปะกน ใต้บานหน้าต่างตกแต่งเป็นขาสิงห์ ด้านนอกมีใบเมาตั้งอยู่บน เป็นเสมาหินแกรนิตขนาดเล็กสลักลวดลาย ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานปางสมาธิ นามว่า หลวงพ่อเทพนฤมิตร
ศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้ทรงไทย หลังคาชั้นเดียวมุงกระเบื้องว่าวซีเมนต์ สลับเป็นตัวอักษร 127 น่าจะหมายถึง ปี ร.ศ.ที่สร้างคือ ร.ศ. 127 หรือ พ.ศ. 2451 เครื่องลำยองไม้ประดับกระจก เดิมมีการตกแต่งหน้าบันด้วยแต่ชำรุดเกือบหมด ยังพอเห็นร่องรอยทางด้านทิศตะวันตกเป็นรูปราหูอมจันทร์ ฝาเป็นแบบฝาปะกน เจาะหน้าต่างสลับกับช่องแสงที่ใช้ไม้ระแนงตีเว้นร่อง หอระฆังเป็นอาคารไม้ทรงสูง สภาพชำรุดมากเหลือเฉพาะส่วนหลังคามุงกระเบื้องว่าวซีเมนต์และเสาไม้จำนวน 4 ต้น และมีวิหารเภตรานิพพานัง เป็นรูปเรือ เป็นงานปูนปั้นผสมผสานศิลปะไทยและจีน หน้าต่างเป็นงานแกะสลักไม้ตะเคียน ภายในมีภาพเขียนลายรดน้ำ ลงรักปิดทอง ประดับอยู่ทั่วผนังวิหาร ประดิษฐานพระพุทธรูปสมเด็จองค์ปฐม และพระอุปคุต
วัดเชตุพน (อำเภอเมืองเชียงราย)
วัดเชตุพน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลรอบเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระครูวิจิตรธรรมาภิรักษ์ ซึ่งได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาส ตั้งแต่ พ.ศ. 2527 เป็นต้นมา

วัดเชตุพนเริ่มสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2420 มีครูบาสุยะเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ใช้ชื่อวัดว่า "วัดเชตุพน" เพราะบริเวณที่ตั้งวัดมีสภาพเป็นป่า และมีสัตว์ป่าอาศัยอยู่ เช่น เสือ อีเห็น เป็นต้น โดยเริ่มจากการเป็นสำนักสงฆ์ได้ประมาณ 40 ปี กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศแต่งตั้งให้เป็นวัด เมื่อ พ.ศ. 2462 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 13 เมตร ยาว 32 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหาร (อุโบสถ) เริ่มแรกวิหารตั้งอยู่ภายนอกวัด เป็นอาคารอิฐถือปูนหลังขนาดเล็ก ต่อมามีการตัดถนน จึงย้ายวิหารถอยเข้าไปสร้างใหม่ให้มีขนาดใหญ่ขึ้น โดยสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2496 และฉลองเมื่อ พ.ศ. 2505 ต่อมาวิหารชำรุดเสียหายยากจะบูรณะขึ้นใหม่ จึงสร้างวิหารใหม่เมื่อ พ.ศ. 2531 วิหารหลังปัจจุบันมีลักษณะศิลปะล้านนาประยุกต์ หลังคาลดหลั่นเป็น 2 ชั้น แบ่งเป็น 2 ตับ (ซด) มีช่อฟ้า 4 ตัว ป้านลมแบบ พญานาค หน้าแหนบและหน้าแหนบปีกนก ประดับด้วยศิลปะปูนปั้นประดับด้วยกระจกสีสวยงาม บันไดทางขึ้นมีรูปปั้นมกรคายนาคเศียรเดียว ภายในประดิษฐาน พระพุทธเชตุพนมงคลรักษ์ เป็นพระประธานองค์เดิมจากวิหารหลังเก่า
พระธาตุเชตุพนมงคลรัตนะ เป็นพระธาตุที่สร้างขึ้นใหม่ด้านหลังพระวิหาร ทำการวางศิลาฤกษ์ โดยพระพุทธิวงศ์วิวัฒน์ เจ้าอาวาสวัดพระแก้ว เมื่อ พ.ศ. 2519 พระธาตุมีฐานเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส บรรจุพระธาตุขนาดเมล็ดข้าวสาร 108 องค์ ขนาดเมล็ดถั่วเขียว 3 องค์ ขนาดเมล็ดถั่วดำ 2 องค์ กับพระรอดเชตุพน 84,000 องค์ บรรจุไว้

อ้างอิง
สตารีมอสต์
สตารีมอสต์ ( ; ) หรือ สะพานม็อสตาร์ ( ) เป็นสะพานยุคจักรวรรดิออตโตมันในม็อสตาร์ ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ข้ามแม่น้ำเนเรตวา สะพานเดิมมีอายุได้ 427 ปีขณะที่ถูกทำลายในวันที่ 9 พฤศจิกายน 1993 โดยกองกำลังกึ่งกองทัพโครแอตระหว่างสงครามโครแอต-บอสนีแอก สะพานที่สร้างขึ้นใหม่ทดแทนนั้นสร้างเสร็จและเปิดใช้งานในวันที่ 23 กรกฎาคม 2004

สะพานนี้เป็นตัวอย่างชิ้นสำคัญของสถาปัตยกรรมอิสลามแบบบอลข่าน สร้างขึ้นโดยสุลัยมานผู้เกรียงไกรในปี 1557 ผลงานออกแบบโดยมีมาร์ ฮายรูดดีน ลูกศิษย์ของมีมาร์ ซีนาน ผู้สร้างสิ่งก่อสร้างหลัก ๆ ของสุลต่านผู้เกรียงไกรมากมายทั่วทั้งอิสตันบูลและจักรวรรดิออตโตมัน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*Rehabilitation Design of the Old Bridge of Mostar
*The Old Bridge / Stari Most - Commission to Preserve National Monuments of Bosnia and Herzegovina
* Live webcams from Stari most and the Old town. (mirror)
วัดศรีสุพรรณ (จังหวัดเชียงใหม่)
วัดศรีสุพรรณ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหายยา อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

ประวัติ
วัดศรีสุพรรณสร้างเมื่อ พ.ศ. 2043 ในสมัยของพญาแก้ว ราชวงศ์มังราย พระนางสิริยสวดี พระราชมารดามหาเทวีเจ้า โปรดเกล้าฯ ให้มหาอำมาตย์ชื่อเจ้าหมื่นหลวงจ่าคำ สร้างวัดชื่อว่า วัดศรีสุพรรณอาราม ต่อมาเรียกสั้น ๆ ว่า "วัดศรีสุพรรณ" และทำการผูกพัทธสีมาอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2052 และสร้างวิหาร พระบรมธาตุเจดีย์ อุโบสถ และนำพระพุทธปาฏิหาริย์ (ชื่อเดิมคือ พระเจ้าเจ็ดตื้อ) มาประดิษฐานในอุโบสถ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2400
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถเงินของวัดถือว่าเป็นแห่งเดียวในโลก วัสดุที่ใช้คืออะลูมิเนียม เป็นเงินผสมและใช้เงินบริสุทธิ์บางแห่ง บุและตกแต่งตั้งแต่หลังคา ผนังภายในและภายนอกทั้งหลัง ช่างที่ดำเนินการสร้างอุโบสถเงิน เฉพาะการใช้ อะลูมิเนียม เงินผสมและเงินบริสุทธิ์ สำหรับตกแต่ง อุโบสถเริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 สืบเนื่องจากอุโบสถหลังเดิมชำรุดและคณะศรัทธาวัดศรีสุพรรณ ซึ่งได้สืบทอดอาชีพการทำเครื่องเงิน (คัวเงิน) และเพื่อเป็นการส่งเสริมภูมิปัญญาท้องถิ่นดั้งเดิมจากบรรพบุรุษของตนมามากกว่า 200 ปี อุโบสถเงินมีการสลักลวดลายตามแนวประเพณีล้านนา วัดมีกฎห้ามสตรีเข้าไปภายในอุโบสถเงินโดยเด็ดขาด
เมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2565 องค์พระธาตุเจดีย์เกิดรอยแตกร้าวขนาดใหญ่เป็นแนวดิ่งทั้ง 4 ด้าน เหตุเกิดจากมีน้ำฝนไหลซึมเข้าไปข้างใน จนเกิดการทรุดตัวยุบเอียงไปทางอาคารเรียนโรงเรียนเทศบาลวัดศรีสุพรรณและพังถล่มลงมา หลังจากนั้นกรมศิลปากรได้ขุดแต่งทางโบราณคดี​ เก็บกู้โบราณ​วัตถุ​ และศิลป​วัตถุ ทีมนักโบราณ​คดีได้ขุดแต่งพบโครงสร้างเจดีย์​โบราณ​สมัยแรกสร้างอยู่ภายใน​ สันนิษฐาน​ว่าน่าจะอยู่ในช่วงพุทธศตวรรษ​ที่​ 21​ ร่วมสมัยยุคทองของอาณาจักร​ล้านนา พบส่วนยอดของเจดีย์​จำลองโลหะสำริด​พร้อมด้วยพระบรมสารีริกธาตุ​ ซึ่งเป็นส่วนประกอบหนึ่งขององค์เจดีย์​จำลองโลหะสำริดที่มีการพบมาก่อนหน้า​

อ้างอิง
วัดป้านปิง
วัดป้านปิง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
ประวัติ
วัดป้านปิง คำว่า "ป้านปิง" หมายถึง เป็นแนวขวางแม่น้ำปิง ไม่ได้หมายถึงสร้างมาเพื่อขวางแม่น้ำปิง แต่หมายถังวัดป้านปิง ได้กั้นภยันอันตรายจากอีกฟากฝั่งของแม่น้ำปิงไม่สามารถข้ามมาได้ ซึ่งในอดีตมีภัยสงครามที่จะมาเชียงใหม่ เช่นในสมัยพญามังราย จากกองทัพจากพม่าและกองทัพจากอยุธยา เป็นต้น สันนิษฐานว่าวัดสร้างขึ้นในยุคต้นของอาณาจักรล้านนาตั้งแต่สมัยพญามังราย จนถึงสมัยพญาแสนเมืองมา (ราว พ.ศ. 1839–1954) เมื่ออาณาจักรล้านนาล่มสลายวัดต่าง ๆ จึงชำรุดทรุดโทรมลงรวมทั้งวัดป้านปิงด้วย จนกระทั่งได้สถาปนาอาณาจักรล้านนาใหม่เมื่อ พ.ศ. 2324 และราว พ.ศ. 2326 พระเจ้ากาวิละได้เป็นมหาศรัทธาปก (บูรณะ) วัดต่าง ๆ ขึ้นมาใหม่ ซึ่งคงจะรวมวัดป้านปิงด้วย
จากสมุดข่อยระบุว่า วันเพ็ญเดือน 5 พ.ศ. 2382 ได้สร้างและฉลองอุโบสถของวัดขึ้น ในการสำรวจวัดในเขตเมืองเชียงใหม่เมื่อราว พ.ศ. 2399–2413 ได้ระบุถึงเจ้าอาวาสชื่อ พระภิกษุธรรมปัญญา นับว่าเป็นครั้งแรกที่มีการบันทึกชื่อเจ้าอาวาสไว้ จากข้อมูลชองสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่า ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2025 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2115
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2024 ศิลปะล้านนา วิหารเคยเกิดไฟไหม้จึงได้สร้างวิหารหลังใหม่ภายหลัง มีซุ้มโขงหน้าวิหาร มีรูปปั้นลักษณะจีน เป็นรูปพญานาคสองตัวหางพันกัน เหนือขนดลำตัวสองฟากเป็นยอดเขาหิมพานต์ พร้อมพระอาทิตย์ พระจันทร์ อุโบสถมีหลักศิลาจารึกที่มีลักษณะใบเสมา ทำจากหินทรายสีเทา ด้านหน้าพระอุโบสถ เป็นสถูปบรรจุอัฐิหลวงพ่อพระครูสังฆกิจวิรุฬห์ (สิงห์คำ ธมฺมทินฺโน) อดีตเจ้าอาวาสวัดป้านปิง
เจดีย์ที่สร้างมาตั้งแต่ต้น เป็นแบบฐานสูงย่อมุมไม้ 28 ทรง 12 เหลี่ยม มีฐานกว้าง 10.20 เมตร สูงประมาณ 25 เมตร เจดีย์เป็นทรงแบบล้านนาฝีมือช่างหลวง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระเพชรสิงห์หนึ่ง เป็นพระพุทธรูปหล่อด้วยโลหะสัมฤทธิ์ทั้งสององค์ องค์พระประธานประทับนั่งแบบสมาธิเพชรปางมารวิชัย ด้วยฝีมือช่างหลวงยุคต้นของล้านนา หน้าตักกว้าง 1.70 เมตร องค์รองด้านขวาหน้าตักกว้าง 1.30 เมตร และวัดได้ขุดพบดินจี่ฮ่อฐานกุฏิ เป็นอิฐเผาที่เชื่อกันว่าช่างล้านนาเรียนรู้มาจากจีนฮ่อ มณฑลยูนานที่ติดต่อค้าขายกับอาณาจักรล้านนาในยุคต้น ๆ มีประมาณ 20 ก้อน ที่อยู่สภาพดี แต่ละก้อนยาว 60 เซนติเมตร กว้างและหนา 28 เซนติเมตร

อ้างอิง
วัดพระนอนหนองผึ้ง
วัดพระนอนหนองผึ้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองผึ้ง อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่
วัดพระนอนหนองผึ้งมีตำนานกล่าวถึงในอดีตบริเวณนี้เป็นที่อยู่อาศัยของชาวลัวะ ต่อมาประมาณ พ.ศ. 1200 ได้มีพระมหาเถระเจ้าจำนวน 5 รูป ซึ่งติดตามพระนางจามเทวี มาธุดงค์บริเวณนี้ ชาวลัวะจึงได้นำรังผึ้งจากต้นมะขามริมสระน้ำใกล้หมู่บ้านมาถวาย และนำพระบรมสารีริกธาตุใส่กระบอกไม้รวก หรือไม้ไผ่บรรจุผอบทองคำบรรจุในหลุมลึก 22 ศอก พร้อมสร้างขึ้นเป็นวัดชื่อว่า วัดหนองผึ้ง วัดมีสภาพเป็นวัดร้างระยะหนึ่ง จนกระทั่ง พ.ศ. 1836 มีพระมหาเถระเจ้าพร้อมด้วยเศรษฐีจากเมืองเชียงแสนได้มาบูรณะเจดีย์ขึ้นใหม่ ทั้งยังสร้างพระพุทธรูปปางไสยาสน์และพระพุทธรูปปางมารวิชัย ภายหลังเมื่อพญามังรายได้สร้างเวียงกุมกามแล้ว จึงได้รวมวัดนี้เป็นส่วนหนึ่งของเวียงกุมกาม มีประเพณีนมัสการสรงน้ำปิดทองพ
กามแล้ว จึงได้รวมวัดนี้เป็นส่วนหนึ่งของเวียงกุมกาม มีประเพณีนมัสการสรงน้ำปิดทองพระนอนในวันเพ็ญเดือนแปด
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูน หลังคาหน้าจั่วมีปีกนก 2 ข้าง ด้านหน้ามีสิงห์ปูนปั้นอยู่ 1 คู่ ส่วนซุ้มโขงประตูทางเข้าปรากฏลวดลายปูนปั้นในศิลปะพม่า สันนิษฐานว่าอาจได้รับการซ่อมแซมบูรณะในสมัยรัชกาลที่ 5 เจดีย์ตั้งอยู่ระหว่างวิหารพระนอนและอุโบสถ เป็นเจดีย์ขนาดเล็กทรงระฆังที่ได้รับการซ่อมปฏิสังขรณ์แล้ว ส่วนฐานเป็นแบบเขียงตอนล่าง เหนือขึ้นมาเป็นชั้นปัทม์ย่อเก็จรองรับส่วนมาลัยเถาแบบย่อเก็จแปลง องค์ระฆังขนาดเล็ก ไม่มีส่วนบัลลังก์ ปล้องไฉนทรงกรวยคว่ำแต่ละปล้องต้องมีขนาดใหญ่ ต่อเหนือขึ้นไปด้วยชั้นบัวกลุ่มแบบพม่า และส่วนปลียอดประดับฉัตรโลหะ ตามตำนานเล่าว่าเจดีย์บรรจุพระเกศาธาตุของพระพุทธเจ้า วิหารซึ่งประดิษฐานพระพุทธรูปปางไสยาสน์ (พระนอน
ีย์บรรจุพระเกศาธาตุของพระพุทธเจ้า วิหารซึ่งประดิษฐานพระพุทธรูปปางไสยาสน์ (พระนอน) เรียก พระนอนหนองผึ้ง หรือ พระพุทธรูปป้านปิง มีความยาวตั้งแต่ยอดพระโมฬีถึงฝ่าพระบาท 19 เมตร (38 ศอก) พระพุทธรูปปางมารวิชัย (พระเจ้าทันใจ) 1 องค์ หน้าตักกว้าง 3 ศอก 1 คืบ
วัดเกาะกา
วัดเกาะกา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าเรือ อำเภอปากพลี จังหวัดนครนายก ตั้งอยู่บนเนื้อที่ 5 ไร่ 47 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูปลัดรักจิตร์ รกฺขิตธมฺโม เป็นเจ้าอาวาส

วัดเกาะกาตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2424 เดิมเป็นสำนักสงฆ์ประมาณ พ.ศ. 2480 ได้มีพระสงฆ์มาจำพรรษา นายดา พาชี จึงยกที่นาให้จำนวนทั้งสิ้น 4 ไร่เศษ เพื่อขยายเขตวัด ต่อมาสารวัตรฉิม เป็นคนบ้านเกาะหวาย ได้เป็นผู้นำชักชวนชาวบ้านขออนุญาตสร้างวัดขึ้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2533 เขตสุงคามสีมา กว้าง 5 เมตร ยาว 11 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2534 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 กุฎิสงฆ์ 1 หลัง วิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 และศาลาบำเพ็ญกุศล 1 หลัง สร้างด้วยไม้ ปูชนียวัตถุมีพระประธาน สร้างในสมัยรัชกาลที่ 5

รายนามเจ้าอาวาส
* พระปั้น
* พระตู้ 
* พระเคลือบ
* พระเสงี่ยม
* พระสูน
* พระพวง
* พระพูน
* พระนุ่ม
* พระทองอยู่
* พระสมุห์ โชคเชิญ พ.ศ. 2516–2518
* พระทองอยู่ พ.ศ. 2520–2533
* พระศักดิ์ สนฺติกโร พ.ศ. 2538–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดท่าสะท้อน (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดท่าสะท้อน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าสะท้อน อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี

ประวัติ
วัดท่าสะท้อน เดิมชื่อ วัดนาคนาม สร้างแต่ครั้งใดไม่ปรากฏแน่ชัด ชื่อของวัดน่าจะมาจากชื่อของ หลวงพ่อนาค จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าวัดท่าสะท้อนตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1905 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2538
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเดิมสร้างในสมัยอยุธยา ต่อมาในสมัยหลวงพ่อวิเชียรเป็นเจ้าอาวาสได้สร้างอุโบสถใหม่คร่อมลงบนอุโบสถเดิมที่ทรุดโทรมลง อุโบสถหลังเดิมกว้าง 6 เมตร ยาว 9 เมตร ผนังก่อด้วยดินลูกรังอัดแน่นซึ่งคงจะมีส่วนผสมของตัวประสานเช่นกาวหนังสัตว์ ยางไม้ หรือส่วนของพืชที่มีคุณสมบัติในการยึดเกาะตัวแน่น แล้วใช้ปูนขาวฉาบภายนอก หลังคาเป็นเครื่องไม้มุงด้วยกระเบื้องดินเผา มีประตูทางเข้าด้านหน้า 2 ประตูเหนือประตูทั้งสองเป็นซุ้มจรนัมยอดเจดีย์ ระหว่างประตูทางเข้าสร้างเป็นประตูหลอกมีซุ้มจรนัม หน้าบันซุ้มประดับด้วยเครื่องถ้วย เหนือซุ้มทำเป็นรูปเจดีย์ อุโบสถหลังเดิมนี้ได้รับการซ่อมแซมเรื่อยมาหลายครั้งโดยเฉพาะในสมัยรัตนโกสินทร์ตอน
อุโบสถหลังใหม่ เป็นอาคารแบบทรงไทยภาคกลางก่ออิฐถือปูน ประตูหน้าต่างยอดซุ้มหลังคามุงกระเบื้องลอนคู่ ประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ ลดปีกนก 2 ชั้น มีมุขด้านหน้าลดปีกนกชั้นเดียวหน้าบันด้านหน้าตกแต่งด้วยลายปูนปั้นรูปพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณ ทำพิธีวางศิลาฤกษ์เมื่อ พ.ศ. 2525 อุโบสถสร้างครอบอุโบสถหลังเก่ากว้าง 14.50 เมตร ยาว 17 เมตร มีลักษณะเป็นเนินอิฐขนาดใหญ่ แต่ฐานเจดีย์ด้านทิศตะวันออกได้ถูกรถแทรกเตอร์ไถออกไปเป็นบางส่วน
ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารโถงไม่มีฝา ยกใต้ถุนไม่สูงนัก พื้นไม้กระดาน หลังคาทรงจั่วมีปีกนก 1 ชั้นโดยรอบ หน้าบันตกแต่งด้วยการเขียนสีเรื่องพุทธประวัติตอนแสดงปฐมเทศนา และภาพพระพุทธเจ้าปางรำพึง ซุ้มประตูแกะสลักบริเวณริมท่าน้ำเป็นซุ้มเสาปูนรองรับแผ่นไม้แกะสลักรูปราหูอมจันทร์ประกอบแผ่นไม้แกะสลักรูปคันทวย ด้านบนเป็นหลังคาทรงจั่วเครื่องไม้ติดปั้นลม มุงด้วยกระเบื้องเกล็ดเต่า เจดีย์มีลักษณะพังทลายเหลือเพียงส่วนฐานสี่เหลี่ยม องค์เจดีย์ไม่สามารถบอกรูปทรงได้ และยังพบโบราณวัตถุต่าง ๆ ได้เก็บรวบรวมไว้ภายในโบสถ์หลังใหม่ บริเวณด้านข้างโบสถ์พบฐานใบเสมาเดิมพังทลายอยู่ทั้งหมด (ด้านละ 3 ใบ)

อ้างอิง
วัดถ้ำใหญ่ (จังหวัดนครศรีธรรมราช)
วัดถ้ำใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลถ้ำใหญ่ อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช มีเนื้อที่ธรณีสงฆ์ 50 ไร่

วัดถ้ำใหญ่ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2100 คงร้างไประยะหนึ่ง ต่อมาวัดได้รับการบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2495 โดยพ่อท่านนิ่ม เมธกโร และได้รับการบูรณะพัฒนาเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2537 พ.ศ. 2544 องค์การบริหารส่วนตำบลถ้ำใหญ่ปรับปรุงภูมิทัศน์วัด
อาคารเสนาสนะที่สำคัญของวัด ได้แก่ อุโบสถกลางน้ำ เป็นโบสถ์แห่งแรกของจังหวัดนครศรีธรรมราชที่สร้างไว้กลางน้ำ ภายในตกแต่งด้วยกระจกเงาแผ่นเล็ก ๆ นำมาต่อกัน บานประตูหน้าต่างแกะสลักเป็นรูปเทพปักษาและรูปเทวดา สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2550 โดยพระครูกิตติยานุศาสน์ วัดยังมีถ้ำซึ่งมีพระพุทธรูปในสมัยสุโขทัย ประดิษฐานอยู่จำนวน 4 องค์ มีเจดีย์บนยอดเขาซึ่งเป็นที่บรรจุของพระอรหันต์สาวก ได้แก่ พระธาตุของพระสารีบุตร องคุลีมาล เป็นต้น

อ้างอิง
วัดท่าสะท้อน
วัดท่าสะท้อน อาจหมายถึง
* วัดท่าสะท้อน จังหวัดสุราษฎร์ธานี 
* วัดท่าสะท้อน อำเภอชะอวด จังหวัดนครศรีธรรมราช 
* วัดท่าสะท้อน อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช
วัดจอมมณี (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดจอมมณี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเมืองเก่า อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 13 ไร่ มีอาณาเขตพื้นที่ ทิศเหนือ จดคลองท่าลาด ทิศใต้ และทิศตะวันออก จดที่นาชาวบ้าน ทิศตะวันตก จดหมู่บ้าน มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 9 ไร่ 2 งาน 49 ตารางวา

วัดจอมมณีเป็นวัดที่สร้างขี้นโดยเจ้าจอมมณีเมื่อ พ.ศ. 2450 อย่างไรก็ดี อีกแหล่งข้อมูลระบุว่า ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2352 ผู้สร้างวัดคือ ชาวบ้านซึ่งอพยพมาจากเวียงจันทน์ ประเทศลาว มาตั้งบ้านเรือนเป็นหมู่บ้านที่ถาวรแล้ว ชาวบ้านในบริเวณนี้ยังคงพูดภาษาไทยพวน

ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะ ประกอบด้วย อุโบสถ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ กุฏิสงฆ์ ศาลาอเนกประสงค์ และศาลาบำเพ็ญกุศล
รายนามเจ้าอาวาส
* พระปลัดด้วง
* พระปลัดประปา
* พระอธิการเฉื่อย
* พระครูประสิทธยติคุณ (เสงี่ยม)
* พระอธิการเทียน ชาคโร
* พระอธิการชัยวัฒน์ กิตฺติวีโร
* พระวันชัย วชิรวีโร

อ้างอิง
วัดถ้ำวราราม
วัดถ้ำวราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองศก อำเภอพนม จังหวัดสุราษฎร์ธานี ปัจจุบันมีพระใบฎีกา เฉลิมชัย ปิยวณฺโณ เป็นเจ้าอาวาส

วัดถ้ำวราราม หรือ วัดถ้ำปลา ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2448 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2554 ที่ตั้งวัดซึ่งเป็นถ้ำมีลักษณะเป็นถ้ำหินปูนตั้งอยู่บนพื้นที่ซึ่งมีความสูง 60 เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง ในส่วนที่เป็นแหล่งโบราณคดีนั้นเป็นถ้ำหินปูนแบ่งออกเป็น 4 คูหา ได้รับการสำรวจตามโครงการโบราณคดีประเทศไทย (ภาคใต้) กองโบราณคดี กรมศิลปากร เมื่อ พ.ศ. 2529 โดยนิติ แสงวัณณ์ และคณะ
พบว่าเป็นที่อยู่อาศัยของมนุษย์สมัยก่อนประวัติศาสตร์ พบเศษภาชนะดินเผาส่วนใหญ่ลักษณะของเนื้อหยาบโดยมีทรายผสมอยู่มาก ไม่มีการตกแต่งลวดลายแต่อย่างใดและพบเป็นชิ้นเล็ก ๆ จึงไม่สามารถที่จะสร้างรูปทรง สันนิษฐานได้โบราณวัตถุที่ทำจากหินทำจากหินควอร์ตไซต์สีเทาอมน้ำตาล ลักษณะแบบสี่เหลี่ยมคางหมูโบราณวัตถุที่ทำจากเปลือกหอย พบกำไลทรงกลมทำจากเปลือกหอย 1 ชิ้นกระดูกสัตว์และฟันสัตว์ มีร่องรอยการตกแต่งโดยการเหลาส่วนปลายให้แหลมและพบฟันสัตว์ขนาดใหญ่ สันนิษฐานได้ว่าคงเป็นฟันของสัตว์ประเภทกินพืชเป็นอาหาร

ปัจจุบันในถ้ำเป็นที่ประดิษฐานของพระพุทธรูปของทางวัดตรงท่าน้ำมีปลาตะเพียนแดง หรือชาวบ้านเรียกว่า ปลาลำปำ จำนวนมาก

อ้างอิง