SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดสัมมาชัญญาวาส
วัดสัมมาชัญญาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางชัน เขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร

วัดสัมมาชัญญาวาสมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า วัดใหม่คลองสอง ตามชื่อคลองที่มีอยู่เดิม นายนิ่ม เกตุหิรัญ, นายม่วม นันวิชัย, กำนันสง่า ศรีอำพันธ์ ได้นำที่ดินจำนวน 6 ไร่ ซึ่งเป็นที่ดินของนางพริ้ง เกตุหิรัญ น้อมเกล้าถวายสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงชินวราลงกรณ วัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม เมื่อราวปี พ.ศ. 2516 พระองค์ก็มีพระเมตตารับไว้และทรงดำเนินการสร้างวัดเป็นลำดับต่อมา จากนั้นกระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2521 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2535
ในปี พ.ศ. 2528 สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินมาทรงเป็นประธานเททองหล่อพระประธาน ในปี พ.ศ. 2538 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี กรมพระนครปฐมบรมขัตติยานี มหาธีรราชธิดา เสด็จมาทรงประกอบพิธีตัดหวายลูกนิมิต
เจ้าภาพได้สร้างศาลาการเปรียญไม้ขึ้นมา 1 หลัง กุฏิเล็ก 4 เสา ประมาณ 20 หลัง พระอุโบสถ 2 ชั้น ก่อฉาบปิดด้วยกระเบื้องเคลือบดินเผาทั้งหลัง ทรงไทยประยุกต์กับลวดลายแบบขอมโบราณ ดำเนินการสร้างโดยพระครูอุทัยธรรมโสภิต (จันทร์ลี อุทคฺโค) อดีตเจ้าอาวาส ร่วมกับประชาชนในชุมชนและใกล้เคียง บริเวณชั้นหนึ่งของพระอุโบสถเป็นที่สำหรับถวายสังฆทาน กราบไหว้บูชาองค์พระพุทธรูปปางต่าง ๆ และรอบบริเวณวัดยังมีศาลากาแฟฟรีและศาลาไถ่ชีวิตโคกระบือ

อ้างอิง
วัดกระโจมทอง (จังหวัดสมุทรสาคร)
วัดกระโจมทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านกระโจมทอง ตำบลหลักสอง อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 43 ไร่ 1 งาน 94 ตารางวา

วัดกระโจมทองตั้งวัดเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2442 เดิมชื่อ วัดโพธิ์ศรีราษฎร์ศรัทธาธรรม นายหรั่ง กำนันยิ้ม และนางฟัก ธูปทอง เป็นผู้ถวายที่ดินเพื่อเป็นที่สร้างวัด โดยได้สร้างกุฏิขึ้น 3 หลัง เพื่อเป็นที่อยู่ของพระภิกษุสงฆ์ และมีพระอธิการธูปเป็นเจ้าอาวาสดูแลปกครองเป็นรูปแรก ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดกระโจมทอง" เนื่องจากชาวบ้านแถบติดกับเขตวัดได้สร้างโรงกระโจมเพื่อใช้นวดข้าว ประชาชนในแถบนี้จึงนิยมเรียกชื่อว่า วัดโรงกระโจม วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2481
อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 23 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 ภายในประดิษฐาน หลวงพ่อศักดิ์สิทธิ์พุทธนิมิตร์อมรเมธ เป็นพระพุทธรูปปางสุโขทัย เนื้อโลหะ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2506 ศาลาการเปรียญกว้าง 16 เมตร ยาว 35 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารไม้ มีพระพุทธสิหิงค์เป็นพระประธานประจำ หอสวดมนต์กว้าง 14 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2492 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 11 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 3 หลัง และตึก 8 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการธูป
* พระอธิการถึก
* พระอธิการบุญเกิด
* พระครูสาครสุวรรณคุณ พ.ศ. 2483–2512
* พระครูสาครคุณาธาร พ.ศ. 2514–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดแก้วฟ้า (จังหวัดสมุทรสงคราม)
วัดแก้วฟ้า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 10 บ้านแก้วฟ้า ตำบลบ้านปรก อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม ด้านใต้ของวัดติดกับแม่น้ำแม่กลอง ด้านเหนือติดทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 325 ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระครูนิเทศสมุทรคุณ
วัดแก้วฟ้าเดิมเป็นวัดเก่าแก่ร้างมานานหลายปี ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2426 จากหลักฐานปรากฏว่า เจ้าพระยาภาสกรวงศ์ (พร บุนนาค) ได้มาปฏิสังขรณ์และสร้างขึ้นใหม่ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระปลัดทองดี มาเป็นเจ้าอาวาส วัดเจริญรุ่งเรืองมากในระยะเริ่มต้น ต่อมาเมื่อสิ้นบุญของท่านเจ้าพระยาและพระปลัดทองดีแล้ว วัดก็ทรุดโทรมลง เพียงแต่คงสภาพอยู่ได้ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2540

อาคารเสนาสนะของวัด ได้แก่ เจดีย์องค์ใหญ่ริมแม่น้ำแม่กลอง มีทรวดทรงค่อนข้างแปลกตาและสวยงาม อุโบสถหลังใหม่ที่มีสระบัวล้อมรอบและมีใบเสมาอยู่กลางสระ

อ้างอิง
วัดหัวลำภูทอง
วัดหัวลำภูทอง หรือ วัด 12 ธันวาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านหัวลำภู ตำบลบางปูใหม่ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มชายทะเล มีโรงงานอุตสาหกรรมและบ้านเรือนประชาชนหนาแน่น ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 6 ไร่ 1 งาน 30 ตารางวา ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระครูวิมลญาณโสภิต (ประทวน ญาณธโร)
วัดหัวลำภูทองได้รับอนุญาตให้สร้างเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2482 โดยนายรุณและนางบุญเป็นผู้บริจาคที่ดินเนื้อที่ 2 ไร่ เดิมสร้างเป็นที่พักสงฆ์ มีพระแก๊บมาอยู่เป็นรูปแรก ต่อมาชาวบ้านก็ได้ร่วมมือกันสร้างเสนาสนะเพิ่มขึ้นตามลำดับ และมีนามวัดว่า วัดหัวลำภูลาย จากนั้นจึงเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดหัวลำภูทอง" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2518 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ด้านการศึกษา มีโรงเรียนสอนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2522 วัดมีการจัดงานประจำปีปิดทองหลวงพ่อทอง จนฺทโก อดีตเจ้าอาวาสวัดหัวลำภูทอง ช่วงปลายเดือนกุมภาพันธ์ถึงต้นเดือนมีนาคม

อ้างอิง
จังหวัดฮัมกย็องเหนือ
ฮัมกย็องเหนือ ( ; ) เป็นจังหวัดที่อยู่เหนือสุดของประเทศเกาหลีเหนือ ได้รับการสถาปนาขึ้นใน ค.ศ. 1896 จากพื้นที่ครึ่งเหนือของอดีตจังหวัดฮัมกย็อง

ภูมิศาสตร์
จังหวัดนี้มีอาณาเขตติดต่อกับประเทศจีน (มณฑลจี๋หลิน) ทางทิศเหนือ ติดกับจังหวัดฮัมกย็องใต้ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และติดกับจังหวัดรยังกังทางทิศตะวันตก ทางทิศตะวันออกคือทะเลญี่ปุ่น จังหวัดนี้เป็นที่ตั้งของฐานปล่อยจรวดมูซูดันรีและค่ายกักกันฮเวรย็อง ใน ค.ศ. 2004 ราซ็อนถูกผนวกกลับเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัด และตั้งแต่ ค.ศ. 2010 เป็นต้นมา ราซ็อนมีฐานะเป็นนครพิเศษของประเทศเกาหลีเหนือ
เศรษฐกิจ
ในการศึกษาเชิงวิพากษ์เกี่ยวกับเกาหลีเหนือ จังหวัดฮัมกย็องเหนือมีชื่อเสียงในฐานะภูมิภาคที่ถูกละเลยและด้อยพัฒนาแม้จะวัดตามมาตรฐานของประเทศก็ตาม พื้นที่แห่งนี้เป็นจุดที่ทุพภิกขภัยในทศวรรษ 1990 ส่งผลกระทบหนักที่สุด และภาวะขาดแคลนอาหารยังคงดำเนินอยู่แม้ในทศวรรษ 2020 ผู้แปรพักตร์เกาหลีเหนือส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่ในเกาหลีใต้มาจากจังหวัดนี้หลังจากข้ามแม่น้ำตูเมนซึ่งค่อนข้างตื้นเข้าไปในประเทศจีน ดังนั้น สภาพความเป็นไปของจังหวัดซึ่งนักวิเคราะห์ ฟยอดอร์ เตอร์ติตสกีย์ ได้อธิบายไว้ว่า "ไม่เพียงแต่เป็นสถานที่ที่หดหู่อย่างมาก แต่ยังเป็นสถานที่ที่น่าเบื่อหน่ายอย่างมากด้วย" จึงมักถูกนำไปฉายภาพแทนภาพรวมของทั้งประเทศ ทั้งที่ในความเป็นจริงสภาพการณ์ดังกล่าว
จึงมักถูกนำไปฉายภาพแทนภาพรวมของทั้งประเทศ ทั้งที่ในความเป็นจริงสภาพการณ์ดังกล่าวไม่ได้เป็นตัวแทนของคนทั้งประเทศ
การแบ่งเขตการปกครอง
ฮัมกย็องเหนือแบ่งออกเป็น 3 นคร (ชี) และ 12 อำเภอ (คุน) หน่วยการปกครองเหล่านี้จะแบ่งย่อยลงไปอีกเป็นหมู่บ้าน (รี) ในพื้นที่ชนบท และย่าน (ทง) ในพื้นที่เขตเมือง บางนครยังมีการแบ่งเขตการปกครองออกเป็นเขตที่เรียกว่า "กูย็อก" ซึ่งบริหารในระดับที่ต่ำกว่านครเพียงหนึ่งระดับ

นคร
* ช็องจิน (เมืองเอก) 청진시/ 
* ฮเวรย็อง 회령시/ 
* คิมแช็ก 김책시/

อำเภอ

* อำเภอฮวาแด 화대군/ 
* อำเภอคิลจู 길주군/ 
* อำเภอคย็องฮึง 경흥군/ 
* อำเภอคย็องซ็อง 경성군/ 
* อำเภอคย็องว็อน 경원군/ 
* อำเภอมูซัน 무산군/ 
* อำเภอมย็องช็อน 명천군/ 
* อำเภอมย็องกัน 명간군/ 
* อำเภออนซ็อง 온성군/ 
* อำเภอออรัง 어랑군/ 
* อำเภอพูรย็อง 부령군/ 
* อำเภอย็อนซา 연사군/
ในวัฒนธรรมประชานิยม
* ชา กี-ซ็อง (แสดงโดยคิม จู-ฮย็อก) ตัวร้ายหลักของภาพยนตร์แนวแอ็กชันคอมเมดีเกาหลีใต้ ค.ศ. 2017 คู่จารชน คนอึนมึน ได้รับการเปิดเผยว่าเป็นชาวฮเวรย็อง หนึ่งในนครหลักของจังหวัดฮัมกย็องเหนือ
* หนึ่งในตัวละครหลักของซีรีส์ระทึกขวัญเกาหลีใต้ทางเน็ตฟลิกซ์ สควิดเกม เล่นลุ้นตาย คัง แซ-บย็อก (แสดงโดยจ็อง โฮ-ย็อน) เป็นผู้แปรพักตร์เกาหลีเหนือที่มีพื้นเพมาจากจังหวัดฮัมกย็องเหนือ เขาอาศัยอยู่ที่นั่นก่อนที่จะแปรพักตร์พร้อมกับคัง ช็อล น้องชายของเธอมายังเกาหลีใต้

ดูเพิ่ม
* สถานที่ทดสอบนิวเคลียร์พุงกเยรี
* การทดสอบนิวเคลียร์เกาหลีเหนือ ค.ศ. 2006
* เขตการปกครองของประเทศเกาหลีเหนือ

อ้างอิง
วัดทุ่งสนุ่นรัตนาราม
วัดทุ่งสนุ่นรัตนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีเนื้อที่ 27 ไร่ 2 งาน 36 ตารางวา ตั้งอยู่ที่บ้านทุ่งสนุ่น หมู่ที่ 4 ตำบลระหาน อำเภอบึงสามัคคี จังหวัดกำแพงเพชร เริ่มสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2495 โดยชาวบ้านซึ่งมีเชื้อสายลาวเวียง ได้อพยพจากจังหวัดราชบุรี มาตั้งถิ่นฐานเป็นกลุ่มแรก ตามด้วยลาวครั่งจากจังหวัดนครปฐม และชาวอีสาน จากจังหวัดร้อยเอ็ด จังหวัดขอนแก่น เป็นต้น อพยพมาสมทบกันจับจองที่ดินเพื่อทำมาหากินที่บริเวณอำเภอขาณุวรลักษบุรี (บริเวณ อำเภอบึงสามัคคีในปัจจุบัน) ซึ่งในขณะนั้นบริเวณนี้ยังเป็นป่าดงดิบเต็มไปด้วยสัตว์ป่า อุดมสมบูรณ์ด้วยแหล่งน้ำ และมีต้นสนุ่น (ใคร้นุ่น) เกิดอยู่เต็มท้องทุ่งนา ชาวบ้านจึงเรียกขานบ้านตนเองว่า บ้านทุ่งสนุ่น
เมื่อมีประชาชนอพยพเข้ามากขึ้น จนกลายเป็นชุมชนใหญ่พอสมควรแล้ว ชาวบ้านจึงร่วมใจกันสร้างวัดขึ้นไว้ประจำหมู่บ้าน ได้รับอนุญาตให้สร้างวัด เมื่อวันที่ 12 เมษายน 2513 มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า วัดทุ่งสนุ่นรัตนาราม ซึ่งแปลว่า วัดที่เปรียบเหมือนแก้วอันล้ำค่าของชาวบ้านทุ่งสนุ่น เปิดทำการเรียนการสอนนักธรรม ตั้งแต่ พ.ศ. 2508 เป็นต้นมา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2523 และได้ทำการผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2525
วัดเป็นที่ประดิษฐาน พระพุทธมหาลาโภ พระพุทธรูปศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้น ขุดพบที่อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี และ หลวงพ่อพระเจ้าบุญล้าน พระพุทธปฏิมาศิลปะล้านนาและเวียงจันทน์ พระธาตุข้าวเปลือกที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ประดับด้วยรวงข้าวเปลือก นับหมื่นรวง และธัญญาหารต่าง ๆ รวมถึงรูปปั้นพญานาคราชแห่งลุ่มแม่น้ำปิง คือ พญาวิรูปักโขนาคาธิราช และ พญานพเกตุนาคินีเทวี
วัดทุ่งสนุ่นรัตนาราม มีงานประเพณีบุญตามจารีต ฮีตสิบสอง คลองสิบสี่ ครบทั้ง 12 เดือน เป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญแห่งหนึ่งของจังหวัดกำแพงเพชร มีจุดเด่นคือ สะพานบุญโญรส เป็นทางเดินจงกรมของผู้ปฏิบัติธรรม และเป็นที่จัดกิจกรรม เช่น ลงแขก เกี่ยวข้าว ดำนา ฯลฯ ถือเป็นทางเดินยาวที่สุดในภาคเหนือตอนล่าง มีความยาวรวม 356 เมตร

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์เบี้ยว ถาวริโก (หัวหน้าที่พักสงฆ์) พ.ศ. 2492
* พระอาจารย์พิมพ์ (หัวหน้าที่พักสงฆ์) พ.ศ. 2498
* เจ้าอธิการเหรียญ ปภสฺสโร พ.ศ. 2505
* พระครูแกะ สิริสาโร พ.ศ. 2512
* พระอธิการเบี้ยว ถาวริโก พ.ศ. 2526
* พระครูสุนทรวชิโรภาส (เดือน สมิงฺคิโก น.ธ.โท) พ.ศ. 2533
* พระมหาอภิชาติ กิตฺติวรญฺญู พ.ศ. 2548-ปัจจุบัน
วัดโมลี
วัดโมลี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านคลองบางไผ่ ตำบลบางรักใหญ่ อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี มีเนื้อที่ประมาณ 12 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 6 แปลง รวมเนื้อที่ 118 ไร่ 2 งาน 35 ตารางวา
ประวัติ
วัดโมลีสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2375 ในสมัยรัตนโกสินทร์ เดิมชื่อว่า วัดใหม่สุวรรณโมลี มีผู้ศรัทธาท่านหนึ่งได้สลักปิ่นปักมวยผมออกขาย นำเงินมาสร้างวัด และใช้ปิ่นปักมวยผมเป็นสัญลักษณ์ของวัดมาตลอดจนทุกวันนี้ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งก่อนเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2461 (เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 60 เมตร) ได้ผูกพัทธสีมาประมาณ พ.ศ. 2467 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาใหม่ในวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2544 (เขตวิสุงคามสีมากว้าง 23.50 เมตร ยาว 41.50 เมตร) เมื่อครั้งสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เสด็จตรวจการคณะสงฆ์ในถิ่นนี้ ทรงเห็นว่าชื่อวัดยาวเกินไปจึงประทานชื่อใหม่ว่า "วัดโมลี"
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 ลักษณะทรงไทย หลังคาสามชั้นมุงกระเบื้องเคลือบ บานประตูหน้าต่างสลักลายไทย ทาทองล่องชาด ภายในประดิษฐานพระประธานนามว่า หลวงพ่อพุทธวิหาร บุทองทั้งองค์ ศาลาการเปรียญกว้าง 13.60 เมตร ยาว 32 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กสองชั้น ทรงไทย มีช่อฟ้า ใบระกา หน้าบันปิดทอง ประดับกระจกสี หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2460 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์เป็นอาคารไม้ อาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2493 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศลสร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก

อ้างอิง
วัดไทรใหญ่
วัดไทรใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านคลองพระพิมลราชา ตำบลไทรน้อย อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี บริเวณที่ตั้งอยู่ใกล้กับที่ว่าการอำเภอไทรน้อย และยังอยู่ริมคลองพระพิมลซึ่งเป็นที่ตั้งตลาดน้ำไทรน้อย ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ "ว่าง"
วัดไทรใหญ่สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2410 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยนางเง็ก แสงประภา เป็นผู้ถวายที่ดินเพื่อสร้างวัด เดิมชื่อ วัดมหานิโครธาราม มีความหมายว่า ไทรต้นใหญ่ ต่อมาได้เปลี่ยนมาเป็น "วัดไทรใหญ่" เพราะชาวบ้านเรียกได้ง่ายกว่า นอกจากนั้นนางเง็กยังได้ถวายที่ดินเป็นที่ธรณีสงฆ์อีกจำนวน 77 ไร่ 72 ตารางวา และนางผัน คำจงจิต ได้ถวายที่ดินเป็นที่ธรณีสงฆ์ 15 ไร่ 96 ตารางวา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2491 ได้ทำพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498
อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2498 ลักษณะทรงไทยหลังคามุงกระเบื้อง มีช่อฟ้าใบระกา หน้าบันปิดทอง ที่ฝาผนังมีจิตรกรรมเรื่องพระเจ้าสิบชาติ ภายในประดิษฐาน หลวงพ่อทองคำ ซึ่งเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยสมัยอู่ทอง ฝีมือช่างหลวง กุฏิสงฆ์ จำนวน 10 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตและไม้ทรงไทย หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ ศาลาอเนกประสงค์ ศาลาท่าน้ำ ศาลาบำเพ็ญกุศล ฌาปนสถาน หอระฆัง หอปริยัติธรรม และโรงครัว

อ้างอิง
วัดเจดีย์หอย
วัดเจดีย์หอย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านคลองบางหลวง ตำบลบ่อเงิน อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี มีพื้นที่ทั้งหมด 113 ไร่ 3 งาน 8 ตารางวา
พระครูสุนทรคุณธาดา หรือหลวงพ่อทองกลึง สุนทโร ได้ออกธุดงค์ในประเทศพม่าและพบกับพระอาจารย์ศิลบันตะเป็นเวลาหนึ่งพรรษา ท่านได้ศึกษาวิชาอาคมจนแตกฉานจึงธุดงค์กลับมาที่ถ้ำโอ่งจุก อำเภอศรีสวัสดิ์ จังหวัดกาญจนบุรี ที่นั่นท่านมีนิมิตเห็นว่าบริเวณที่ตั้งวัดเจดีย์หอยในปัจจุบัน เมื่อ 8 ล้านปีก่อนเป็นเมืองใหญ่ชื่อเมืองรัตนาวดี ท่านจึงเดินทางตามนิมิตจนพบ หลังจากนั้นโยมบิดาของท่านได้ซื้อที่ดินถวาย ท่านก็เริ่มสร้างเป็นสำนักสงฆ์ก่อน โดยสร้างเป็นกระต๊อบเล็ก ๆ เพื่อเอาไว้ต้อนรับญาติโยมที่มาทำบุญ วัดเจดีย์หอยตั้งวัดเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2531 ได้มีการขุดพบซากหอยนางรมยักษ์อายุนับล้านปีจำนวนมาก หลวงพ่อทองกลึงจึงนำซากหอยโบราณมาก่อเป็นเจดีย์ขึ้นที่ด้านหน้าทางเข้า
านปีจำนวนมาก หลวงพ่อทองกลึงจึงนำซากหอยโบราณมาก่อเป็นเจดีย์ขึ้นที่ด้านหน้าทางเข้าและในวัด สร้างเป็นเจดีย์ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2538 จึงเป็นที่มาของชื่อวัด
ในอุโบสถ ประดิษฐานพระประธาน หลวงพ่อพระพุทธนิมิต รัตนชนะมาร หรือ หลวงพ่อชนะมาร นอกจากนี้ภายในวัดยังมีพิพิธภัณฑ์ที่รวบรวมพระพุทธรูป ศิลปวัตถุ โบราณวัตถุ ข้าวของเครื่องใช้เก่า ๆ จำนวนมาก ไม่ว่าจะเป็นหอยมือเสือยักษ์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกซึ่งหลวงพ่อทองกลึงได้นำมาจากจังหวัดระนอง ตุ่มสามโคก ถ้วยชามดินเผา ไม้แกะสลัก เครื่องคิดเลข เป็นต้น

อ้างอิง
วัดมณีวงศ์
วัดมณีวงศ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านหนองกระพ้อ ตำบลดงละคร อำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก ตั้งอยู่บนเนื้อที่ 7 ไร่ 2 งาน 1 ตารางวา ปัจจุบันมีพระอธิการทองใบเป็นเจ้าอาวาส

วัดมณีวงศ์ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2446 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2491
อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ.2496 เป็นอุโบสถสีทองเหลืองอร่าม ด้านในโดดเด่นด้วยลวดลายงานแกะสลัก บริเวณกำแพงประดิษฐาน หลวงพ่อสิวลี ซึ่งเป็นพระประธาน ปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูปปางปาลิไลยก์อยู่ในอิริยาบถประทับนั่งบนก้อนศิลา พระบาททั้งสองวางอยู่บนดอกบัว พระหัตถ์ซ้ายวางคว่ำ ส่วนพระหัตถ์ขวาวางหงาย มีช้างหมอบใช้งวงจับกระบอกน้ำ และอีกด้านหนึ่งมีลิงถือรวงผึ้งถวาย พระปางนี้เป็นพระบูชาสำหรับคนเกิดวันพุธกลางคืน วิหารที่มีพระพุทธรูปองค์ใหญ่สีทองมีชื่อว่า หลวงพ่อพันล้าน หรือ พระพุทธรัตน์มณีศรีหทัยนเรศวร์ เสาของวิหารมีรูปปั้นมังกรอยู่บริเวณทุกเสา ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2518
ภายในวัดยังมีสถานปฏิบัติธรรม วังรัตนมณีมหานครบาดาลนาคราช ประชาชนมักมาสักการะ พระรัตนมณีมหาบาดาล ที่อยู่ภายในถ้ำพญานาคเมืองบาดาลใหญ่ที่สุดในประเทศไทย นอกจากนั้นวัดยังมีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2498

ระเบียงภาพ
Nakhon Nayok - Wat Maniwong Temple วัดมณีวงศ์ จังหวัดนครนายก ภาพ 04.jpg|พระพุทธรูปปางลิไลยก์
อุทยานปฏิบัติธรรมหทัยนเรศวร์ วัดมณีวงศ์ จังหวัดนครนายก - ภาพ 05.jpg|พระพุทธรูปบามิยันจำลอง
อุทยานปฏิบัติธรรมหทัยนเรศวร์ วัดมณีวงศ์ จังหวัดนครนายก - ภาพ 10.jpg|อุทยานปฏิบัติธรรมหทัยนเรศวร์
วังรัตนมณีมหานครบาดาลนาคราช วัดมณีวงศ์ จังหวัดนครนายก - ภาพ 04.jpg|มหาสมบัติใน
วังรัตนมณีมหานครบาดาลนาคราช วัดมณีวงศ์ จังหวัดนครนายก - ภาพ 06.jpg |พระพุทธรูปในวังรัตนมณีมหานครบาดาลนาคราช
วังรัตนมณีมหานครบาดาลนาคราช วัดมณีวงศ์ จังหวัดนครนายก - ภาพ 03.jpg|วังรัตนมณีมหานครบาดาลนาคราช
วังรัตนมณีมหานครบาดาลนาคราช วัดมณีวงศ์ จังหวัดนครนายก - ภาพ 08.jpg|วังรัตนมณีมหานครบาดา
วัดศรีคงคาราม
วัดศรีคงคาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านคลองทะเล ตำบลนาเกลือ อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระครูสังฆรักษ์ ยอดขวัญ วิชฺชาธโร
วัดศรีคงคารามได้รับอนุญาตให้สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2509 โดยมีนายกัน สุวรรณปาล ดำเนินการสร้างวัดขึ้นในที่ดินของนางจุ่น พุ่มสาลี และนายม้วน พุ่มสาลี บริจาคให้เป็นที่สร้างวัด ระยะแรกเรียกว่า วัดคลองทะเล เพราะวัดตั้งอยู่ติดต่อกับคลองทะเลและคลองศรีคง กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2509 โดยได้ขนานนามให้สอดคล้องกับที่ตั้งวัด วัดศรีคงคารามได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2517 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ทางด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2512 นอกจากนี้ยังได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาลและให้เอกชนสร้างสถานีอนามัยขึ้นในที่ดินวัดอีกด้วย บริเวณวัดม
ร้างโรงเรียนประชาบาลและให้เอกชนสร้างสถานีอนามัยขึ้นในที่ดินวัดอีกด้วย บริเวณวัดมีตลาดน้ำวัดศรีคงคารามซึ่งเปิดเฉพาะวันอาทิตย์
วัดเวฬุวนาราม (กรุงเทพมหานคร)
วัดเวฬุวนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงดอนเมือง เขตดอนเมือง กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ประมาณ 9 ไร่ 3 งานเศษ ก่อนหน้ามีพระครูชัยสารสุนทร (สิงห์ ชยสาโร) เป็นเจ้าอาวาส แต่ปัจจุบันมีพระครูวิวิธธรรมานุสิฐ (วชิระ อริยวาที) เป็นเจ้าอาวาส
วัดเวฬุวนารามสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2444 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมบริเวณนี้เป็นหนองป่ากก ตั้งอยู่ที่บ้านสีกัน ตำบลบ้านสีกัน อำเภอตลาดขวัญ แขวงเมืองนนทบุรี ได้มีพระธุดงค์รูปหนึ่งจาริกมาจำพรรษาอยู่ในสถานที่แห่งนี้ ชาวบ้านได้ช่วยกันสร้างที่พักสงฆ์ให้จำพรรษา และเมื่อพระภิกษุรูปนั้นได้จากไปแล้ว ชาวบ้านจึงนิมนต์พระอาจารย์แปลกมาพักจำพรรษา จากนั้นจึงได้รับพระราชทานที่นาจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวให้เป็นธรณีสงฆ์ ปรากฏในโฉนดที่ดินฉบับที่ 4150 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระเจ้าแผ่นดินสยามให้ไว้เป็นสำคัญแก่ ที่นาธรณีสงฆ์วัดกก วันที่ 30 กรกฎาคม ร.ศ. 120 ชาวบ้านจึงเรียกวัดนี้ว่า วัดกก ต่อมาในสมัยพระอาจารย์ทองซึ
ี่ 30 กรกฎาคม ร.ศ. 120 ชาวบ้านจึงเรียกวัดนี้ว่า วัดกก ต่อมาในสมัยพระอาจารย์ทองซึ่งท่านเป็นเจ้าอาวาสรูปที่ 4 ชาวบ้านได้ถวายบ้านแบบโบราณ สร้างกุฏิถวาย 2 หลัง พร้อมกับปลูกต้นไผ่รอบบริเวณวัด และได้เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น วัดไผ่เขียว ตามสภาพวัดที่มีไผ่โดยรอบ และชาวบ้านในละแวกนั้นได้ช่วยกันสร้างอุโบสถ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว
ลำดับเจ้าอาวาส
{| class="wikitable mw-collapsible"
|+ลำดับเจ้าอาวาส
!ลำดับ
!เจ้าอาวาส
|-
|1
|พระอาจารย์แปลก
|-
|2
|พระอาจารย์เพิก
|-
|3
|พระอาจารย์แต้ม
|-
|4
|พระอาจารย์ทอง
|-
|5
|พระอาจารย์ปลื้ม
|-
|6
|พระอาจารย์สอน
|-
|7
|พระอาจารย์นนท์
|-
|8
|พระอาจารย์เดี่ยว
|-
|9
|พระครูสังฆรักษ์ (พระอาจารย์พยุง)
|-
|10
|พระอาจารย์ยวง
|-
|11
|พระใบฎีกาวิง (พระอาจารย์วิง)
|-
|12
|พระครูชัยสารสุทร (สิงห์ ชยสาโร) (พ.ศ. 2526 - 2564)
|-
|13
|พระครูวิวิธธรรมานุสิฐ ดร. (วชิระ อริยวาที) (พ.ศ. 2564 - ปัจจุบัน)
|}

อ้างอิงมาจาก
วัดตุ๊กตา
วัดตุ๊กตา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านสวนน้อย ตำบลบางกระเบา อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ 21 ไร่ 1 งาน 64 ตารางวา
วัดตุ๊กตาเดิมชื่อ วัดภิทัยธารามประสิทธิ์ จากการสำรวจของนักโบราณคดี กรมศิลปากร สันนิษฐานว่าสร้างเมื่อราว พ.ศ. 2120 ในสมัยอยุธยา อีกคำเล่าหนึ่งบอกว่าเดิมวัดนี้ชื่อว่า วัดใน เนื่องจากตั้งอยู่ถัดจากวัดกลางบางแก้วเข้ามาด้านใน (หากถือริมฝั่งแม่น้ำนครชัยศรีเป็นหลัก) จากคำบอกเล่าและสันนิษฐานของพระพุทธวิถินายก (หลวงปู่เพิ่ม) อดีตเจ้าอาวาสวัดกลางบางแก้ว ผู้ริเริ่มสร้างวัดน่าจะชื่อ "ทัย" เพราะปรากฏอยู่ในนามเก่าของวัด ได้มีการเปลี่ยนนามวัดไม่นานมานี้ สาเหตุที่ชื่อว่า "วัดตุ๊กตา" เพราะวัดนี้มีคนสร้างตุ๊กตาคู่หนึ่ง แกะด้วยไม้สักคล้ายพระลอชนไก่ ตัวที่ 1 มือขวาอุ้มไก่ มือซ้ายถือถุงเงิน ตัวที่ 2 มือซ้ายถือไก่ มือขวาถือกงจักร นุ่งโจงกระเบน ไว้ผมจุก จากข้อมูลขอ
ุงเงิน ตัวที่ 2 มือซ้ายถือไก่ มือขวาถือกงจักร นุ่งโจงกระเบน ไว้ผมจุก จากข้อมูลของกรมการศาสนาระบุว่าได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2478
อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ วิหาร หอพระ กุฏิสงฆ์ ทางด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือของวัดเป็นที่ตั้งโรงเรียนตุ๊กตา วัดยังมีเสมาหินชนวน เป็นเสมาของอุโบสถเก่าซึ่งปัจจุบันเหลือเพียงภาพถ่ายที่วัดจัดแสดงไว้ จากลักษณะเสมา เชื่อว่าอุโบสถและเสมาสร้างขึ้นในสมัยอยุธยา วิหารหลวงพ่ออู่ทองเป็นวิหารที่ปฏิสังขรณ์ขึ้นใหม่ ภายในประดิษฐาน หลวงพ่ออู่ทอง ซึ่งยังคงเหลือเค้าพระพักตร์ของพระพุทธรูปที่สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาอยู่บ้าง แต่ได้รับการปฏิสังขรณ์จนเปลี่ยนแปลงไปมาก ส่วนภายในหอพระประดิษฐานพระพุทธรูปทรงเครื่องประทับยืนปางห้ามสมุทรซึ่งน่าจะสร้างขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์

อ้างอิง
วัดบางเพรียง
วัดบางเพรียง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านบางเพรียง ตำบลบางเพรียง อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 26 ไร่ 3 งาน 7 ตารางวา มีสภาพเป็นที่ราบลุ่ม แวดล้อมไปด้วยที่สวนและบ่อเลี้ยงปลา ปัจจุบันพระครูสมุทรภัทรกิจ (ภทฺทาจาโร) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดบางเพรียงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2335 ไม่ปรากฏนามผู้สร้างและผู้บริจาคที่ดิน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2448 ทางด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2485 นอกจากนี้ยังให้ทางราชการสร้างที่ทำการเกษตรตำบลและโรงเรียนประชาบาลสอนระดับประถมศึกษา
อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 23 เมตร สร้างประมาณ พ.ศ. 2335 ภายในประดิษฐานพระประธาน นามว่า หลวงพ่อสักยะมุนี เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ นอกจากนี้มีหลวงพ่อเกสรทองสุกศรี เป็นพระพุทธรูปปางนาคปรก หลวงพ่อขาว เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารไม้ทรงไทยโบราณ หอสวดมนต์ เป็นอาคารไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2496 ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารไม้แฝด สร้างเมื่อ พ.ศ. 2493

อ้างอิง
อาหารซานมารีโน
ใส่เนื้อเบรซาโอลา อาหารชนิดนี้ไม่ได้เป็นอาหารของซานมารีโอเพียงชาติเดียว หากแต่เป็นอาหารที่สามารถพบได้ทั่วไปในแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญาของอิตาลี]]
อาหารซานมารีโน เป็นอาหารที่ได้รับอิทธิพลจากอาหารอิตาลีอย่างสูง เพราะเป็นนครรัฐขนาดน้อย ไม่มีทางออกสู่ทะเล และมีพรมแดนติดกับประเทศอิตาลีทุกด้าน อาหารซานมารีโนจะคล้ายคลึงกับอาหารอิตาลีในแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญาและมาร์เค ซานมารีโนมีผลิตภัณฑ์ที่ได้จากการเกษตร ได้แก่ ชีส ไวน์ และปศุสัตว์ โดยเฉพาะการทำชีส ถือเป็นกิจกรรมทางเศรษฐกิจหลักของประเทศ ซานมารีโนเคยเข้าร่วมงานมหกรรมแสดงสินค้าระดับโลก ค.ศ. 1889 ที่ปารีส ประเทศฝรั่งเศส โดยจัดซุ้มนิทรรศการสามแห่ง มีผลิตภัณฑ์คือน้ำมันและชีส
อาหารคาว
อาหารคาวประจำถิ่น ได้แก่
* ฟาโจลีกอนเลโกตีเก ( ) เป็นซุปถั่วและเบคอนในวันคริสตสมภพ
* ปัสตาเอเชชี ( ) เป็นซุปเส้นพาสตา ใส่ถั่วหัวช้าง กระเทียม และโรสแมรี
* นีดีดีรอนดีเน ( ) เป็นพาสตาอบกับแฮมรมควัน ชีส เนื้อวัว ซอสมะเขือเทศ หรือเป็นเนื้อกระต่ายย่างกับยี่หร่าฝรั่ง 
* แอร์บัซโซเน ( ) ทำจากผักโขมใส่ชีสและหัวหอม

ส่วน เปียดา ( ) เป็นอาหารที่พบได้ในบอร์โกมัจโจเร เป็นขนมปังแบนใส่ไส้ ซึ่งคล้ายกับเปียดีนา ( ) ซึ่งเป็นขนมปังใส่ไส้ของแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญาในประเทศอิตาลีซึ่งอยู่ติดกัน
อาหารหวาน
 ]]
อาหารหวานประจำถิ่นได้แก่
* ตอร์ตาเตรมอนตี ( "เค้กสามภูเขา") เป็นเค้กเวเฟอร์เคลือบช็อกโกแลต ชื่อเค้กตั้งตามสามหอคอยแห่งซานมารีโน 
* ตอร์ตาตีตาโน ( ) เป็นขนมเป็นชั้น ทำจากบิสกิต เฮเซลนัต ช็อกโกแลต ครีม และกาแฟ ชื่อขนมได้แรงบันดาลใจจากเขาตีตาโน
* บุสเตรงโก ( ) เป็นเค้กวันคริสต์มาส ทำจากน้ำผึ้ง ถั่ว และผลไม้แห้งต่าง ๆ 
* แวร์เรตตา ( ) เป็นขนมเป็นชั้น ทำจากเฮเซลนัต พราลีน และเวเฟอร์เคลือบช็อกโกแลต
* กัชชาเตลโล ( ) เป็นขนมหวานทำจากนม น้ำตาล และไข่ คล้ายกับแครมการาแมล
* ซุปปาดีชีลีเอเจ ( ) เป็นเชอร์รีตุ๋นไวน์แดงหวาน เสิร์ฟบนขนมปังขาว

อ้างอิง
ซอบั้ง
ซอบั้ง หรือ ซอผู้ไท หรือ ซอไม้ไผ่ เป็นเครื่องดนตรีประเภทเครื่องสี ที่ทำจากปล้องไม่ไผ่ ทำหน้าที่เป็นทั้งกะโหลกซอและคันซอ ซึ่งแตกต่างจากซอในภูมิภาคอื่นของประเทศไทย ไม้ไผ่ที่ใช้ขึ้นอยู่บนเขา โดยตัดในช่วงที่กำลังผลิแขนงแตกใบอ่อน เรียกว่า “ไม้กุ” แล้วนำไปตากแดดจนแห้งอยู่ตัว ก่อนจะนำไปขูดเปลือก เจาะรู ร้อยสาย เข้ากับลูกบิด บั้งหรือกระบอกไม่ไผ่นั้นทำหน้าที่เป็นกล่องเสียงเช่นเดียวกับกะโหลกซอ ด้านหนึ่งของกระบอกวางชิ้นไม้เล็ก ๆ เรียกว่า หย่อง ทำหน้าที่ยกสายซอทั้งสองสาย ซึ่งทำจากสายห้ามล้อจักรยาน สายหนึ่งเรียกว่า “สายไล่เสียง” ทำหน้าที่ดำเนินทำนอง สายที่สองเรียกว่า “สายกล่อมเสียง” ทำหน้าที่เป็นเสียงประสาน ให้สูงขึ้น วางพาดขึงไปยังลูกบิดที่ทำจากลิ่มไม่สอ
เสียง” ทำหน้าที่เป็นเสียงประสาน ให้สูงขึ้น วางพาดขึงไปยังลูกบิดที่ทำจากลิ่มไม่สองชิ้นบริเวณปลายด้านตรงข้ามของกระบอก ถัดมาเล็กน้อยมีรัดอกที่ทำจากหวายรัดสายซอทั้งสองให้สัมผัสเข้ากับตัวกระบอก เครื่องดนตรีนี้ยังใช้โดย ไททัญ จังหวัดเหงะอาน จังหวัด เวียดนาม เรียกว่า "สีสาลอ (xi xa lo)"
ซอบั้งนิยมบรรเลงร่วมกับเครื่องดนตรีอื่น เช่น พิณ และแคน โดยใช้คันชักสีให้เกิดเสียง ร่วมกับแคน และปี่ผู้ไท มีเสียงที่อ่อนหวานเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว

การบรรเลง
ซอบั้งนิยมบรรเลงร่วมกับเครื่องดนตรีพื้นบ้านอื่น เช่น พิณ แคน และปี่ผู้ไท ใช้คันชักสีสายให้เกิดเสียง มีลักษณะเสียงอ่อนหวาน นุ่มลึก และเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของดนตรีผู้ไท
ในด้านระบบเสียง ซอบั้งที่ใช้ในชุมชนบ้านบ่อแก้วพบว่ามีเสียงหลักในการบรรเลงจำนวน 6 เสียง ได้แก่ F♯ A♯ B C♯ E และ F♯ ซึ่งอยู่ในโครงสร้างของบันไดเสียงแบบ เพนทาโทนิก (Pentatonic scale) ในรูปแบบ F♯ minor pentatonic การบรรเลงจะสีทั้งสองสายพร้อมกัน โดยใช้ลวดลายทำนองพื้นบ้าน เช่น ลายล่องขวง ลายลำภูไท ลายลำให้พร ลายเดินดง และลายสุดสะแนน

ซอบั้งมักใช้บรรเลงในบริบทของชุมชนผู้ไททั้งในงานประเพณี พิธีกรรม และกิจกรรมทางวัฒนธรรม โดยผู้บรรเลงมักเป็นบุคคลที่มีบทบาทเฉพาะในชุมชน
วิธีการทำซอบั้ง
วัสดุและอุปกรณ์การประดิษฐ์ซอบั้งของชาวบ้านบ่อแก้วประกอบด้วยไม้ไผ่ มีดโต้ มีดไส มีดเจาะ เหล็กซี สายเบรกรถจักรยาน สายเอ็นไนลอน สายพลาสติก และยางไม้ต้นซาด โดยมีขั้นตอนและวิธีการประดิษฐ์ซอบั้งที่สำคัญ คือ

* การเลือกไม้ไผ่ มีอายุประมาณ 2 ปี ขึ้นไป อายุของไผ่ส่งผลต่อเสียงและลักษณะของซอบั้ง 
* การวัดระยะความยาวของซอบั้งไม้ไผ่ สัดส่วนความกว้างต่อความยาวของปล้องไม้ไผ่ในอัตรา 1 : 6 
* การขึ้นรูปซอบั้งไม้ไผ่ จะใช้มีดโต้ และการไสเปลือกไม้ไผ่ให้มีความบางตามต้องการ 
* การเจาะรูลูกบิดสายและรูร้อยสายใช้เหล็กซีที่เผาไฟ 
* การขึ้นสายซอบั้งไม้ไผ่ การเจาะช่องขยายเสียงและการประดิษฐ์คันชัก จากไม้ไผ่ยาวประมาณ 50 เซนติเมตร

อ้างอิง
ชิบามฮัฎเราะเมาต์
ชิบามฮัฎเราะเมาต์ ( ) หรือนิยมเรียกสั้น ๆ ว่า ชิบาม ( ) เป็นเมืองในประเทศเยเมน มีผู้อยู่อาศัย 7,000 คน เป็นที่ตั้งศูนย์กลางของอำเภอชิบาม ในเขตผู้ว่าการฮัฎเราะเมาต์ เมืองนี้เป็นที่รู้จักจากอาคารสูงสร้างด้วยอิฐดิน เป็นที่รู้จักในชื่อ "ชิคาโกแห่งทะเลทราย" ( ) หรือ "แมนแฮตตันแห่งทะเลทราย" ( ).

ประวัติศาสตร์
จารึกที่เก่าแก่ที่สุดที่พบบันทึกเกี่ยวกับเมืองนี้มีอายุย้อนกลับไปราวคริสต์ศตวรรษที่ 3 ในอดีตเคยเป็นราชธานีของอาณาจักรฮัฎเราะเมาต์

ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 เมืองนี้เป็นหนึ่งในสามเมืองหลักของรัฐสุลต่านอัลกุอัยฏี โดยอีกสองเมืองคืออัลมุกัลลาและอัชเชียะหร์
เมืองนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1982 ในปี ค.ศ. 2008 ไซโคลนลูกหนึ่งก่อให้เกิดอุทกภัยครั้งใหญ่ในเมือง และเมืองนี้ได้รับความเสียหายบางส่วนระหว่างสงครามกลางเมืองเยเมน หลังจากที่กลุ่มผู้ก่อการกำเริบได้จุดชนวนระเบิดติดรถ รวมถึงเคยมีการวางระเบิดในเมืองเนื่องมาจากกองกำลังต่าง ๆ ในปี ค.ศ. 2015 ยูเนสโกประกาศให้เมืองชิบามฮัฎเราะเมาต์เป็น "แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมที่เสี่ยงอันตราย"

ระเบียงภาพ
File:Shibam door.JPG|ประตูเมือง
File:Shibam2.JPG|อาคารสูงบางส่วน
File:Shibam Yemen Interior.jpg|อาคารและถนนในเมือง
File:15 Šibam (10).jpg|ถนนในเมือง
File:15 Šibam (14).jpg|ลวดลายทางสถาปัตยกรรม
File:Old Walled City of Shibam-109044.jpg|อาคารและระเบียง
File:Old Walled City of Shibam-109041.jpg|มุมมองของตัวเมือง

ดูเพิ่ม
* มะอ์ริบ
* ชับวะฮ์
* อาระเบียใต้

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Shibamonline.net 
* Shibam at Archnet.org
* World Heritage Site
* Official website of the Al-Quaiti Royal Family of Hadhramaut 
* Shibam at TravelAdventures.org
* Shibam, Yemen – Ciudad de Tierra at YouTube
* Shibam at YouTube
* اليمن ـ شبام حضرموت (in Arabic)
* Shibam / Shabwa
วัดประโชติการาม
วัดประโชติการาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านวัดประโชติ ตำบลบางกระบือ อำเภอเมืองสิงห์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระครูเกษมธรรมโชติ (เกษม เขมรโต)
วัดประโชติการามตั้งเมื่อ พ.ศ. 2400 เดิมชื่อ วัดประชด หรือ วัดประโชติ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2493 หลักฐานการสร้างไม่ปรากฏแน่ชัด มีเพียงตำนานที่เกี่ยวกับสิงหพาหุ ผู้มีพ่อเป็นสิงห์แล้วเกิดความอับอายที่มีพ่อเป็นสัตว์เดรัจฉาน จึงฆ่าพ่อตัวเองเสีย ภายหลังสำนึกในความผิดจึงไปสร้างพระนอนจักรสีห์และวัดสละบาปเพื่อเป็นการไถ่บาป แต่ก็ยังกลัวว่าบาปนั้นไม่ได้เบาบางลง จึงได้มาสร้างวัดประชดขึ้นอีกแห่ง โดยสร้างพระพุทธรูปยืนปางห้ามญาติศิลปะสมัยสุโขทัยขึ้น 2 องค์ ขนานนามว่า หลวงพ่อทรัพย์ และ หลวงพ่อสิน หลวงพ่อทรัพย์ สูง 6 วา 7 นิ้ว และหลวงพ่อสิน สูง 3 วา 3 ศอก 5 นิ้ว ในอดีตหลวงพ่อสินอยู่ในสภาพทรุดโทรมมาก ครั้นเมื่อมีเณรรูปหนึ่งผ่านมาเห็น และได้ชักช
อดีตหลวงพ่อสินอยู่ในสภาพทรุดโทรมมาก ครั้นเมื่อมีเณรรูปหนึ่งผ่านมาเห็น และได้ชักชวนชาวบ้านมาช่วยกันหาไม้ค้ำหลวงพ่อพร้อมอธิษฐานว่า หากภายภาคหน้าทำการค้าเจริญรุ่งเรืองจะนำเงินกลับมาบูรณะ ปรากฏว่าเป็นจริงดังคำขอ เณรรูปนั้นคือท่านมหาสม พ่วงภักดี หรือ ส.ธรรมภักดี ซึ่งเป็นเจ้าของโรงพิมพ์
วัดราชโกษา
วัดราชโกษา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงขุมทอง เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร ปัจจุบัน พระครูประสุตสารธรรม(พระอาจารย์ดำ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส มีอาณาเขต 15 ไร่เศษ มีธรณีสงฆ์ 7 ไร่เศษ ทิศเหนือติดคลองประเวศบุรีรมย์ ทิศตะวันออกติดถนนขุมทอง-ลำต้อยติ่ง

พ.ศ. 2446 พระยาเพชรพิไชย เจ้าจอมลิ้นจี่ ในรัชกาลที่ 5 และเจ้าพระยาสุรบดินทรสุรินทรฦๅไชยได้บริจาคที่ดินจำนวน 15 ไร่ 2 งาน 16 ตารางวา เพื่อสร้างวัด โดยสร้างเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2450 หลังจากนั้นใช้ชื่อวัดว่า วัดพระยาเพชรพิไชย ตามชื่อผู้สร้างวัด แต่หลังจากนั้นพระยาเพชรพิไชยได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็นพระยาราชโกษาในสมัยที่พระอาจารย์อิ่มเป็นเจ้าอาวาส จึงได้เปลี่ยนชื่อวัดเป็น "วัดราชโกษา"
จนกระทั่งคุณยายภัทร จารุจินดา (ผู้เป็นบุตรีเจ้าพระยาสุรบดินทร์และเป็นหลานพระยาเพชรพิไชย) กับคุณหญิงอุ่น มาพบวัดราชโกษาโดยบังเอิญหลังจากที่เสาะหาวัดเป็นเวลานาน เมื่อได้สนทนากับพระครูมานิต ธรรมคุณ เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน จึงทราบเรื่องราวว่าตระกูลเป็นผู้ทำนุบำรุงวัดมาแต่อดีต จึงได้ปวารณาตัวพร้อมที่จะร่วมทำนุบำรุงวัดตามบรรพบุรุษให้เจริญรุ่งเรืองสืบไป วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2466 ทำการผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2499
ภายในอุโบสถประดิษฐาน หลวงพ่อดำ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยประทับในซุ้มเรือนแก้วลายกระหนก คล้ายพระพุทธชินราช หล่อด้วยทองสัมฤทธิ์ ต่อมามีการจัดสร้างเหรียญหลวงพ่อดำเมื่อราว พ.ศ. 2460 หลวงพ่อดำองค์นี้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่งนักจนมีการสร้างวัตถุมงคลออกมาหลายรุ่น

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์เผือก
* พระอาจารย์อิ่ม
* พระอาจารย์ชื่น
* พระอาจารย์พิศ
* พระอาจารย์หนู เชื้ออ่าว
* พระอาจารย์ต่วน ติสฺนสโร
* พระอธิการสวัสดิ์ ติณณปงโก
* พระครูมานิต ธรรมคุณ (มานพ เชื้ออ่าว)
* พระครูประสุตสารธรรม (สุธรรม ทรัพย์อร่าม)

อ้างอิง
วัดจอมสุดาราม
วัดจอมสุดาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงถนนนครไชยศรี เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร

วัดจอมสุดารามสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2390 เป็นพระตำหนักของพระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดาราวดี ซึ่งพระเจ้าราชวรวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอิศราพงศ์ พระราชทานให้สร้างวัด แต่ชาวบ้านนิยมเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า วัดไพรงาม เมื่อพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จพระราชดำเนินมาถวายผ้าพระกฐินจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมพระราชทานนามวัดใหม่ว่า "วัดจอมสุดาราม" เป็นพระเกียรติแก่พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดาราวดี และพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2404 ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2539
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยพระอุโบสถ มีลักษณะเป็นทางศิลปะสถาปัตยกรรมอาคารก่ออิฐถือปูน มีลวดลายปูนปั้นประดับที่บริเวณหน้าบันของประตูทางเข้าที่ผนัง และเพดาน ภายในพระอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ภายนอกพระอุโบสถมีใบเสมาคู่ เจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง และตุ๊กตาสิงห์ของจีนทำจากหินอยู่เป็นระยะ ๆ ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว นอกจากนี้ยังมีพระพุทธรูปศิลาสมัยสุโขทัย เรียกกันโดยทั่วไปว่า หลวงพ่อโพธิ์ อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ วิหาร รอยพระพุทธบาท หอระฆัง และศาลาท่าน้ำ

อ้างอิง
วัดพรพระร่วงประสิทธิ์
วัดพรพระร่วงประสิทธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงออเงิน เขตสายไหม กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมี พระครูพิทักษ์รัตนานุกิจ (ดร.ณรงค์กิจ สุกิจฺโจ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดพรพระร่วงประสิทธิ์ เจ้าคณะเขตสายไหม กรุงเทพมหานคร
วัดพรพระร่วงประสิทธิ์เริ่มก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2508 โดยมีหลวงพ่อพระร่วง วิเสเสอิ (พระโอรสในกรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์) เป็นผู้ก่อตั้ง เดิมวัดแห่งนี้เป็นทุ่งนา หลวงพ่อพระร่วง วิเสเสอิ ได้เดินธุดงค์มาปักกลดเจริญสมณธรรมบริเวณนี้ ท่านได้ออกบิณฑบาตโปรดญาติโยม จนมีญาติโยมที่พบเห็นปฏิปทาด้านการปฏิบัติธรรมของท่าน เกิดความเลื่อมใสศรัทธา อีกทั้งในบริเวณนั้นการคมนาคมไปมาหาสู่กันเป็นเรื่องยากลำบากเพราะยังไม่มีถนนหนทาง ต้องเดินทางโดยเรือไปตามคลองน้อยใหญ่ในหน้าฝนและหน้าน้ำ ส่วนในหน้าแล้งต้องอาศัยคันนาเป็นเส้นทางสัญจร การเดินทางไปวัด เช่น วัดออเงิน วัดพระยาสุเรนทร์ หรือวัดหนองผักชี ก็มีระยะทางไกล จึงดำริชักชวนเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงถวายที่ดินให้ท่าน และให้ท่
ี ก็มีระยะทางไกล จึงดำริชักชวนเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงถวายที่ดินให้ท่าน และให้ท่านเป็นผู้นำในการก่อตั้งวัด จากข้อมูลกรมการศาสนา วัดนี้ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2510 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2539
อาคารเสนาสนะและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ภายในวัด ได้แก่ วิหารหลวงพ่อพระร่วง วิเสเสอิ (องค์ปฐมผู้สร้างวัด) อุโบสถซึ่งประดิษฐ์สถานหลวงพ่อเพชรพุทธประสิทธิ์พระศักดิ์สิทธิ์เป็นพระประธานภายในพระอุโบสถ บ่อน้ำทิพย์ซึ่งหลวงพ่อพระร่วง วิเสเสอิ ได้ธุดงค์จาริกมาและอธิษฐานปักกลดบริเวณนี้ (เป็นบ่อน้ำที่ศักดิ์สิทธิ์) ศาลเสด็จเตี่ยกรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ ศาลเจ้าแม่กวนอิม หลวงพ่อใหญ่(ขาว) หอระฆัง ศาลาการเปรียญ อีกทั้งในวัดยังมีโรงเรียนอนุบาลวัดพรพระร่วง ซึ่งเป็นโรงเรียนการกุศลของวัดในพระพุทธศาสนาที่เป็นดำริของหลวงพ่อพระครูพิทักษ์รัตนานุกิจ ดร. เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันให้สร้างขึ้นเพื่อเด็กและเยาวชนได้มีที่เล่าเรียน และห้องสมุดชุมชน
เจ้าอาวาส
*หลวงพ่อพระร่วง วิเสเสอิ (องค์ปฐมผู้สร้างวัด) พ.ศ. 2508–2509
*พระครูสมุห์หรุ่น กิจฺจสาโร (หลวงพ่อหรุ่น) พ.ศ. 2510–2519
*พระธนู ธนสีโล (พระอาจารย์ธนู) พ.ศ. 2521–2530
*พระอธิการปั่น สุจิณฺโณ (หลวงปู่ปั่น สุจิณฺโณ) พ.ศ. 2532-2546
*พระอธิการชั้น ภทฺทวโร (หลวงพ่อแป๊ด) พ.ศ. 2546–2552
*พระปริยัติวโรปการ (ประศักดิ์ อคฺคปญฺโญ) รักษาการเจ้าอาวาสวัดพรพระร่วงฯ พ.ศ. 2552
*พระครูพิทักษ์รัตนานุกิจ (ดร.ณรงค์กิจ สุกิจฺโจ) (หลวงพ่อตี๋) พ.ศ. 2552–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดโบสถ์บน
วัดโบสถ์บน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านบางค้อ ตำบลบางคูเวียง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี เป็นสถานที่สำคัญ 1 ใน 6 แห่งบนเส้นทางมหาปูชนียาจารย์ที่เกี่ยวเนื่องกับพระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) ครูผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย

วัดโบสถ์บนสร้างขึ้นราว พ.ศ. 2300 ในสมัยอยุธยา ไม่ทราบประวัติและนามผู้สร้าง กล่าวกันว่าพระมหากษัตริย์ในสมัยกรุงศรีอยุธยาเคยเสด็จมาประทับอยู่บริเวณที่ตั้งวัดนี้ ภายหลังทรงยกที่ดินให้สร้างเป็นวัด โดยโปรดเกล้าฯ ให้สร้างถาวรวัตถุที่เป็นศิลปกรรมแบบอยุธยา มีเอกลักษณ์คือ พระอุโบสถเป็นรูปทรงเรือสำเภา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2310
อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระอุโบสถหลังเดิมซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานในความดูแลของกรมศิลปากร และมีบันทึกของกรมศิลปากรว่าเคยบูรณะเมื่อปี พ.ศ. 2475 เนื่องจากหน้ามุขของพระอุโบสถพังทลายจึงเปลี่ยนหน้ามุขและกระเบื้องมุงหลังคาใหม่ และประมาณปี พ.ศ. 2500 ซ่อมผนังที่เสื่อมสภาพอีกครั้งหนึ่ง ภายในประดิษฐานพระประธานนามว่า พระพุทธชินราช และมีพระพุทธรูปบริวาร 28 องค์ และพระอัครสาวก 2 องค์ ส่วนพระประธานในอุโบสถหลังใหม่ พระพุทธบาทจำลองกว้าง 1 ศอกเศษ ยาว 3 ศอกเศษ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) สร้างถวายไว้เมื่อ 100 กว่าปีที่แล้ว เจดีย์เหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสอง 4 องค์ หน้าอุโบสถหลังเดิม หน้าวัดติดกับคลองบางกอกน้อย มีหอนาฬิกาซึ่งสร้างเมื่อ พ.
องค์ หน้าอุโบสถหลังเดิม หน้าวัดติดกับคลองบางกอกน้อย มีหอนาฬิกาซึ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 กุฏิสงฆ์จำนวน 15 หลัง เป็นอาคารไม้และครึ่งตึกครึ่งไม้ และหอสวดมนต์ซึ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2520
ใกล้วัดมีตลาดน้ำวัดโบสถ์บน เปิดให้บริการทุกวัน วัดมีการจัดการทำบุญทอดผ้าป่ากลางลำน้ำซึ่งเป็นประเพณีที่หาชมได้ยากยิ่ง

อ้างอิง
วัดศรีสำราญราษฎร์บำรุง
วัดศรีสำราญราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 12 บ้านศรีสำราญ ตำบลอ้อมน้อย อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 22 ไร่ 1 งาน 90 ตารางวา ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระครูสุนทรสาครกิจ ซึ่งเป็นเจ้าอาวาสรูปที่ 5
วัดศรีสำราญราษฎร์บำรุงตั้งเมื่อ พ.ศ. 2473 มีผู้ใหญ่ศรี ศรีสำราญ และชาวบ้านร่วมกันถวายที่ดินเพื่อสร้างวัด โดยมีพระหรั่งเป็นผู้ดำเนินการและทำนุบำรุงวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2531 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 40 เมตร จนถึงสมัยพระอาจารย์เติ่ง ได้ดำเนินการก่อสร้างต่อมา จนกระทั่งเมื่อพระอธิการศุกร์ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเจ้าอาวาส ท่านได้ริเริ่มสร้างอุโบสถเป็นอาคารไม้สัก และได้ผูกพัทธสีมาฝังลูกนิมิต
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 12 เมตร ยาว 21.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 13 เมตร ยาว 51 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2483 หอสวดมนต์ กว้าง 9.30 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 กุฏิสงฆ์ จำนวน 11 หลัง เป็นอาคารไม้ 1 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 10 หลัง วิหาร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 7 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 ศาลาอเนกประสงค์ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 9.50 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 4 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก
วัดมีปูชนียวัตถุคือ หลวงพ่อพักตร์ เป็นพระประจำวัด มีงานนมัสการในวันที่ 26 เมษายน - 2 พฤษภาคม ของทุกปี และมีวัตถุมงคลที่สร้างโดยพระครูสุนทรสาครกิจอย่างเหรียญพระรัตนตรัยที่เชื่อว่ามีพลังพุทธคุณมีอิทธิฤทธิ์ผลักดันให้เกิดโชคลาภหรือหลุดพ้นจากโรคภัย

อ้างอิง
วัดดาวดึงษ์ (จังหวัดสมุทรสงคราม)
วัดดาวดึงษ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านคลองดาวดึงษ์ ตำบลบางช้าง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม มีเนื้อที่ประมาณ 31 ไร่

วัดดาวดึงษ์หรือที่บางคนเรียกว่า วัดดาวดึงษาราม เป็นวัดที่สร้างในสมัยอยุธยา สันนิษฐานว่าเป็นสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช รายงานทะเบียนวัดของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2124 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2494
อุโบสถหลังเก่ามีรูปทรงและก่อด้วยอิฐขนาดใหญ่เช่นเดียวกับวัดจุฬามณี พระประธานในอุโบสถแกะสลักจากศิลาแลง ศิลปะอยุธยา พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จประพาสต้น ณ คลองอัมพวา และได้เสด็จประทับที่ศาลาการเปรียญในวัดดาวดึงษ์และได้จัดทำเครื่องเสวยในบริเวณนี้อีกด้วย น้ำที่คลองนี้จึงถือเป็นน้ำศักดิ์สิทธิ์ โดยถือเป็นหนึ่งในแม่น้ำสำคัญ 5 สายที่มีชื่อว่า "เบญจสุทธคงคา" และได้ใช้ในพระราชพิธีมุรธาภิเษกของราชวงศ์จักรีรวมถึงเมื่อครั้งพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว นอกจากนี้บริเวณท่าน้ำหน้าวัดยังมีศาลที่ประดิษฐาน หลวงพ่อโพธิ์

อ้างอิง
การฉกฉวยวัฒนธรรม
การฉกฉวยวัฒนธรรม คือ การรับเอาองค์ประกอบอย่างหนึ่งหรือหลายอย่างจากวัฒนธรรมหรือกลุ่มอัตลักษณ์หนึ่ง โดยคนที่อยู่ในวัฒนธรรมหรือกลุ่มอัตลักษณ์อีกอย่างหนึ่ง โดยหากเป็นการกระทำโดยคนที่อยู่ในกลุ่มวัฒนธรรมเด่นรับเอาองค์ประกอบจากกลุ่มวัฒนธรรมย่อย อาจทำให้เกิดข้อถกเถียงขึ้นได้ 
อ้างอิง
วัดคลองพระราม
วัดคลองพระราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 13 บ้านคลองพระราม ตำบลแหลมฟ้าผ่า อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 20 ไร่ 97 ตารางวา

วัดคลองพระรามเดิมเรียกกันว่า วัดฆ้องคำราม เพราะชาวบ้านมักได้ยินเสียงฆ้องกังวานในคืน 15 ค่ำ เป็นวัดเก่าแก่ตั้งแต่ครั้งกรุงศรีอยุธยาและได้รับการปฏิสังขรณ์ในช่วงต้นรัตนโกสินทร์ เมื่อมีการขุดคลองสรรพสามิตเมื่อปี พ.ศ. 2482 วัดกลายเป็นที่รู้จักมากขึ้นและชื่อวัดถูกเรียกเพี้ยนไปเป็น "วัดคลองพระราม" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2514
พระอุโบสถเป็นทรงไทยหลังคาซ้อน 3 ชั้น ภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัยและพระพุทธรูปอื่น ๆ มีภาพจิตรกรรมฝาผนังเป็นเรื่องราวพุทธประวัติด้วยสีสันสวยงามกระจ่างตา อุโบสถยังไม่ชำรุดทรุดโทรมแม้จะถูกน้ำทะเลท่วมเสมอ บางครั้งท่วมถึงเสมา ทำให้ไม่สะดวกในการประกอบศาสนพิธี ดังนั้นทางวัดจึงดำริที่จะดีดวัดให้สูงขึ้นให้พ้นจากน้ำท่วม และเพื่อให้สาธุชนทั้งหลายมีโอกาสร่วมบุญยกโบสถ์ซึ่งเหมือนยกพระพุทธศาสนาด้วยจึงได้มีการลอดโบสถ์ขึ้น
รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อเถื่อน 
* หลวงพ่อห่วง 
* หลวงพ่อโล่ง 
* พระอาจารย์ทองอินทร์ 
* ขรัวตาธูป 
* สมภารโต 
* สมภารพลอย 
* ขรัวตาฉ่ำ 
* สมภารพร้อม 
* ขรัวตาเพิ่ม 
* สมภารเป๋า 
* สมภารโต 
* สมภารนาม 
* สมภารใช้ 
* ขรัวตาผัน 
* สมภารเปรื่อง 
* สมภารเจริญ 
* ขรัวตาเมฆ 
* พระมหาจำรัส ธมฺมมโน 
* พระครูสมุทรปัญญาคุณ 
* พระอธิการบรรจบ สีลฺสุทฺโธ 
* พระครูธีรธรรมากร (ธีระชาติ ธีรปญฺโญ)

อ้างอิง
วัดหัตถสารเกษตร
วัดหัตถสารเกษตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 8 ตำบลคลองห้า อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี วัดมีเนื้อที่กว่า 114 ไร่เศษ แบ่งเป็นตัววัด 26 ไร่ ทางวัดยังได้แบ่งพื้นที่สร้างโรงเรียนชุมชนวัดหัตถสารเกษตรซึ่งมีนักเรียนตั้งแต่ชั้นอนุบาลจนถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 และให้ที่ดินอีก 40 ไร่ สร้างโรงเรียนมัธยมวัดหัตถสารเกษตร
ประวัติ
วัดหัตถสารเกษตรสร้างเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2439 โดยพระหัตถสารศุภกิจ (ภู่ — ต่อมาได้เลื่อนยศเป็น "พระยาอาหารบริรักษ์") และคุณหญิงจอมผู้เป็นภรรยาได้ยกที่ดินให้และดำเนินการสร้างวัดนี้ ได้รับพระราชทานนามวัดพร้อมกับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2442 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 7 เมตร ยาว 13 เมตร ได้ดำเนินการผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2447 ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดกลางคลองห้า ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2478 มีโรงเรียนพุทธศาสนาวันอาทิตย์ โรงเรียนสอนเด็กก่อนเกณฑ์เริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2515
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถสถาปัตยกรรมสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีขนาด 5 ห้อง กว้าง 7 เมตร ยาว 13 เมตร หันหน้าลงคลอง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2446 ลักษณะทรงฝรั่ง ก่ออิฐมอญเครื่องบนไม้สัก บานประตูหน้าต่างเป็นไม้สักแกะสลัก หลังคามุงกระเบื้องสีเหลี่ยมแบบกระเบื้องว่าว มีช่อฟ้าเป็นเหล็กแหลมตั้งบนฐานคล้ายเชิงเทียน บานประตูหน้าต่างแกะไม้ตามแบบอย่างยุโรป ประดับตกแต่งด้วยกระจกสี คันทวยรับชายคาเป็นไม้สักแกะสลักอย่างสวยงาม หน้าบันตกแต่งด้วยพระพุทธรูปยืนปางประทานพรในช่องคูหา ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัยปูนปั้นปิดทองของเดิม มีพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตรอยู่ซ้ายขวา ผนังโดยรอบเขียนเรื่องพุทธประวัติ ระหว่างช่องหน้าต่างเขียนภาพเทวดาเป็นคู่ ๆ ด้านห
ผนังโดยรอบเขียนเรื่องพุทธประวัติ ระหว่างช่องหน้าต่างเขียนภาพเทวดาเป็นคู่ ๆ ด้านหลังพระประธานเป็นภาพวิมาน ด้านหน้าพระประธานเป็นภาพผจญมารตามคตินิยมของการเขียนภาพในโบสถ์
หน้าอุโบสถมีใบเสมากลีบขนุนของใหม่สร้างครอบไว้ กำแพงแก้วล้อมรอบอุโบสถตกแต่งด้วยรูปปั้นกินรีบนหัวเสาในลักษณะเวียนประทักษิณ ซุ้มประตูด้านนอกและด้านในเป็นปูนปั้นนูนรูปเจ้าชายสิทธัตถะ ทรงตัดพระเมาลีและเสด็จออกมหาภิเนษกรมณ์ หน้าอุโบสถมีเจดีย์สีทองคล้องอุบะแบบเจดีย์มอญ ถัดออกมาเป็นวิหารจัตุรมุขประดิษฐานรูปปั้นหลวงพ่อโสธรและอดีตเจ้าอาวาส มีรูปปั้นปูนพระพุทธมีมงคลโลกุตตระองค์ใหญ่ตั้งอยู่ด้านหน้าวิหาร

กุฏิสงฆ์ 14 หลัง เป็นอาคารไม้และคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ หอฉัน ศาลาบำเพ็ญกุศล ฌาปนสถาน

อ้างอิง
วัดศรีราษฎร์
วัดศรีราษฎร์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 8 บ้านบางศรีราษฎร์ ตำบลบางเลน อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี สภาพวัดเป็นที่ลุ่ม ด้านทิศเหนือติดคลองศรีราษฎร์ ด้านทิศตะวันตกติดคลองอ้อมนนท์

ประวัติ
วัดศรีราษฎร์สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2350 ไม่ปรากฏว่าผู้ใดเป็นผู้สร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2361 เดิมชื่อ วัดเทราษฎร์ บ้างเขียนว่า วัดเทลาด เพราะตั้งอยู่ริมบนพื้นที่ลุ่มที่ลาดลงสู่คลองอ้อมนนท์ ต่อมาได้ย้ายมาอยู่ที่ดอนซึ่งเป็นที่ตั้งปัจจุบันและเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดศรีราษฎร์" ปรากฏชื่อบนแผนที่เก่าในปี พ.ศ. 2475 ว่า วัดเขราช
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2360 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก มีฐานตัวอาคารหลักเป็นฐานปัทม์ ส่วนฐานเฉลียงเป็นฐานเขียงเรียบ หลังคาเป็นทรงจั่วแบบมีไขรา ซ้อน 2 ชั้น และมีพาไลด้านหน้า หลังคาซ้อน 2 ตับ หน้าบันรูปธรรมจักรล้อมกรอบด้วยลายกระหนก ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยชั้นเดียว ประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ กุฏิสงฆ์เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศลสร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก

อ้างอิง
วัดใหม่เจริญราษฎร์
วัดใหม่เจริญราษฎร์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองสิบสอง เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร

วัดใหม่เจริญราษฎร์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2431 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2523 เป็นวัดที่สร้างโดยคนไทยเชื้อสายมอญ คาดว่าเป็นประชาชนชาวมอญที่อพยพมาจากจังหวัดสมุทรสาคร
วัดใหม่เจริญราษฎร์มีโบสถ์ชั่วคราวหลังแรกหลังคามุงจากใช้ประมาณ 30 ปี จึงได้มีการก่อสร้างโบสถ์หลังที่ 2 ซึ่งเป็นอาคารถาวรหลังแรก จารึกปีที่สร้างเอาไว้คือ พ.ศ. 2476 รูปแบบของโบสถ์หลังเก่าเป็นศิลปะแบบที่เรียกกันว่า "โบสถ์น้ำเค็ม" ตามรูปแบบที่พบมากแถบวัดมอญย่านสมุทรสาคร สมุทรสงคราม และพระประแดง ลักษณะเด่นของโบสถ์ดังกล่าวมีสกุลช่างเดียวกับทางสมุทรสาครและพระประแดง และสร้างด้วยไม้ทั้งหลัง หลีกเลี่ยงการใช้คอนกรีต เพราะสมัยก่อนเป็นเมืองชายทะเลน้ำยังเค็มจัด ประกอบกับยังไม่มีคอนกรีตชนิดทนน้ำเค็ม
วัดมีการจัดงานอันเกี่ยวเนื่องกับประเพณีมอญ ในเทศกาลสงกรานต์ ชุมชนบริเวณใกล้เคียงจะร่วมกันจัดประเพณีสงกรานต์มอญขึ้นที่วัดนี้ระหว่างวันที่ 13–17 เมษายนของทุกปี กิจกรรมวันที่ 13–14 เมษายน ประกอบด้วยการทำบุญบังสุกุลให้แก่บรรพบุรุษ ในช่วงบ่ายของวันที่ 15 เมษายน แห่หงส์ธงตะขาบของชาวมอญ เริ่มตั้งแต่ 13.00 น. ของวันที่ 15–17 เมษายน เป็นต้นไป แต่ละปีมีประชาชนเชื้อสายมอญเข้าร่วมงานเป็นจำนวนมาก

อ้างอิง
วัดม่วง (กรุงเทพมหานคร)
วัดม่วงสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2366 ในปลายสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย มีพระภิกษุรูปหนึ่งนามว่า หลวงปู่เฒ่า ธุดงค์พายเรืออีแปะมาด้วยตนเอง จนมาพักจำวัดบริเวณที่ตั้งวัดม่วงในปัจจุบัน ชาวบ้านเห็นว่าท่านจำวัดในเรือไม่สะดวก จึงนิมนต์ให้จำวัดบนบ้านและนิมนต์ให้อยู่สร้างวัด ณ ที่แห่งนี้ ขนานนามวัดนี้ว่า วัดราชครูสิทธาราม ส่วนชื่อ "วัดม่วง" มาจากการที่วัดตั้งอยู่ติดคลองภาษีเจริญซึ่งเป็นเส้นทางลำเลียงพืชผลทางการเกษตรสู่พระนคร เมื่อมาถึงบริเวณหลักสอง คลองจะตื้นเขิน ทำให้ไม่สามารถสัญจรต่อไปได้ ต้องนำผลไม้ขึ้นมาตากบริเวณลานวัดซึ่งส่วนใหญ่เป็นมะม่วง เนื่องจากบางส่วนอาจสุกงอมจนเน่าเสีย ชาวบ้านจึงเรียกว่า วัดมะม่วง จนต่อมากลายเป็นวัดม่วงในปัจจุบัน วัดได
อมจนเน่าเสีย ชาวบ้านจึงเรียกว่า วัดมะม่วง จนต่อมากลายเป็นวัดม่วงในปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2474
อุโบสถใหม่มีสองชั้น กำแพงกรุด้วยกระเบื้องเคลือบเป็นลายเทพนม ประตูหน้าต่างลงรักปิดทองอย่างประณีต กรอบประตูหน้าต่างก็ตกแต่งด้วยกระจกสี ในวัดมีอุโบสถหลังเก่าอยู่ด้วย เป็นที่ประดิษฐานรูปจำลองของหลวงปู่ทวด หลวงปู่เฒ่า เจ้าอาวาสรูปแรกของวัดม่วง

วัดม่วงมีการสร้างพระเครื่องรูปหลวงปู่ทวด มีพิมพ์ทรงต่าง ๆ หลายพิมพ์ บางพิมพ์มีมาก บางพิมพ์มีน้อย แล้วแต่การกดพิมพ์ในสมัยนั้นซึ่งใช้วิธีโบราณ แต่มีพระเนื้อว่านพิมพ์เล็ก รวมพิมพ์ได้ถึง 21 พิมพ์

อ้างอิง
วัดพระนอน
วัดพระนอน อาจหมายถึง

* วัดพระนอน จังหวัดกำแพงเพชร
* วัดพระนอน (ร้าง) ตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
* วัดพระนอนขอนม่วง ตำบลดอนแก้ว อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่
* วัดพระนอนหนองผึ้ง ตำบลหนองผึ้ง อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่
* วัดพระนอน จังหวัดนครสวรรค์
* วัดพระนอน จังหวัดนนทบุรี
* วัดพระนอน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดพระนอน จังหวัดเพชรบุรี
* วัดพระนอน จังหวัดเพชรบูรณ์
* วัดพระนอน จังหวัดแพร่
* วัดพระนอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน
* วัดพระนอนจักรสีห์วรวิหาร จังหวัดสิงห์บุรี
* วัดพระนอน จังหวัดสุพรรณบุรี
* วัดพระนอนแหลมพ้อ จังหวัดสงขลา
วัดดอนโฆสิตาราม
วัดดอนโฆสิตาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านดอนวัว ตำบลหนองบัว อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 52 ไร่ 13 ตารางวา
แต่เดิมในบริเวณนี้ไม่มีวัด ประชาชนต้องเดินทางไปวัดราษฎร์ศรัทธากะยารามซึ่งอยู่ไกลมาก จึงได้รับคำแนะนำจากเจ้าอาวาสว่าสมควรที่จะสร้างวัด นายสีดาจึงได้ชักชวนญาติพี่น้องและมิตรสหายให้ร่วมกันสร้างวัดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2451 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในยุคแรกได้เริ่มสร้างกุฏิขึ้น 3 หลัง ต่อมาได้สร้างศาลาดินขึ้นอีก 1 หลัง ตั้งอยู่ที่หน้าวัดในปัจจุบันนี้ อุโบสถหลังเก่าได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2466 ปัจจุบันได้สร้างหลังใหม่ซึ่งได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2525 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร ด้านการศึกษา เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเมื่อ พ.ศ. 2466
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 6.5 เมตร ยาว 13 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 ในสมัยหลวงพ่อสมบูรณ์ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2506 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก

วัดมีวัตถุมงคลที่สร้างโดยหลวงพ่อสมบูรณ์ ท่านสร้างหลายรุ่น นิยมกันมากเพราะเห็นว่าท่านมีชื่อ เชื่อกันว่าเมื่อบูชาแล้วจะมีความอุดมสมบูรณ์ คนที่บูชาไปได้ผลเรื่องเมตตาค้าขายดี

อ้างอิง
วัดไทร (จังหวัดนครปฐม)
วัดไทร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านตลาดบน ตำบลท่ากระชับ อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม ปัจจุบัน พระครูวิสุทธิ์ธรรมโฆส (สายันต์ โฆสธมฺโม) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดไทรตั้งเมื่อ พ.ศ. 2382 ต่อมาใน พ.ศ. 2485 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เสด็จมาเยี่ยมที่วัดนี้และรับสั่งว่า อุโบสถของวัดไทรแปลกไปจากวัดอื่น อุโบสถหลังเก่าสร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยใช้ศิลปกรรมแบบจีนด้วยการนำเครื่องถ้วยชามลายครามและเบญจรงค์มาฝังประดับไว้ ได้บูรณะซ่อมแซมหลายครั้ง และบริเวณหน้าอุโบสถมีกลองซึ่งนำมาจากจังหวัดสกลนครตั้งอยู่ พบร่องรอยว่าอุโบสถหลังนี้น่าจะสร้างซ้อนทับบนซากฐานอาคารเดิม โดยปรากฏแนวอิฐเรียงเป็นพื้นอย่างชัดเจน รอบอุโบสถมีซุ้มเสมา ใบเสมาทำด้วยหินทรายสีแดงสลักลาย ส่วนมากชำรุดและลบเลือน
เจดีย์ทรงปรางค์ เชื่อกันว่าเป็นแบบองค์พระปฐมเจดีย์เดิมที่อยู่ภายใน ก่อนที่จะถูกสร้างครอบดังปัจจุบัน ศาลาท่าน้ำทรงไทย 2 หลัง ระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2474 และซ่อมเมื่อ พ.ศ. 2514 ปัจจุบันอยู่ในสภาพทรุดโทรม

รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อสิน 
* หลวงพ่อม้วน 
* พระครูวิลาศศาสนกิจ 
* พระครูวิสุทธิ์ธรรมโฆส (สายันต์ โฆสธมฺโม)

อ้างอิง
วัดมะเดื่อ (จังหวัดนนทบุรี)
วัดมะเดื่อ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านคลองมะเดื่อ ตำบลบางรักใหญ่ อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี
ประวัติ
วัดมะเดื่อสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2518 กล่าวกันว่า สมเด็จพระเจ้าอุทุมพรเป็นผู้สถาปนาวัดนี้ขึ้น พระนามของพระองค์มีความหมายถึงมะเดื่อ วัดนี้จึงชื่อว่า "วัดมะเดื่อ" แต่ก็มีผู้สันนิษฐานว่า บริเวณที่สร้างวัดคงมีต้นมะเดื่อขนาดใหญ่อยู่มากจึงให้ชื่อว่า "วัดมะเดื่อ" หากการสร้างวัดได้เริ่มเมื่อครั้งสมเด็จพระเจ้าอุทุมพรจริงตามคำบอกเล่าข้างต้น ก็คงเป็นเพียงการเริ่มดำเนินการเพราะขณะนั้นกรุงศรีอยุธยากำลังถูกกองทัพพม่าเข้ารุกราน และเมื่อบ้านเมืองสงบในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก ชาวบ้านจึงได้กลับมาช่วยบูรณะวัด
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถหลังปัจจุบันเป็นหลังใหม่ มีขนาด 4 ห้อง ทรงโรง มีหลังคาลด 2 ชั้น มีตับหลังคา 3 ตับ ด้านหน้าและด้านหลังทำเป็นมุขคลุมชานชาลาทั้ง 2 ด้าน มีเครื่องลำยอง ช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ เป็นปูนประดับ กระจกสีทอง หน้าบันปูนปั้นประดิษฐานพระพุทธรูปประทับนั่งปางประทานพรล้อมด้วยลายกระหนกก้านขด หน้าบันคอสองเป็นรูปเทพนมปีกนกก้านขดขนาบอยู่ทั้ง 2 ด้าน หน้าบันปีกนกรูปกระหนกเปลว สองฝั่งเป็นรูปเทพนมอยู่กลาง ขนาบด้วยกระหนกก้านขดออกลายเป็นเทพนมด้านละ 2 องค์ สาหร่ายเป็นใบเทศ ปลายสาหร่ายเป็นหัวนาค ม่านแหวกระหว่างเสาห้องมุขกับเสารับชายคาเป็นรูปกระหนกก้านขดออกลายเทพนม เสาลอยและเสาอิงเป็นเสาเหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสอง บัวหัวเสาเป็นบัวกลีบยาว โคนกลีบบัวแต่งเป็นกาทั
าอิงเป็นเสาเหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสอง บัวหัวเสาเป็นบัวกลีบยาว โคนกลีบบัวแต่งเป็นกาทับไหล่รูปกลีบบัวขนาดเล็ก คอเสาเป็นบัวลูกแก้วอกไก่ บ่าเสาเป็นบัวคอเสื้อรูปกระจังปฏิญาณคว่ำ ปลายเสามีคันทวยรับชายคาของหลังคาตับสุดท้าย
วิหารจัตุรมุขตั้งอยู่ทางด้านทิศใต้ของอุโบสถ ประดิษฐานพระพุทธรูปและรูปหล่อหลวงปู่เกิด (อดีตเจ้าอาวาส) มุขด้านหน้ามีหลังคาลด 3 ชั้น มุขด้านอื่นอีก 3 ด้าน มีหลังคาลด 2 ชั้น หน้าบันมุขด้านหน้าเป็นรูปพระปิดตา ล้อมด้วยลายกระหนกเปลว หอสวดมนต์และหมู่กุฏิเป็นหมู่อาคารทรงไทย ทำด้วยไม้สักยกพื้นสูง ชั้นล่างเป็นสถานที่บำเพ็ญกุศลของชาวบ้าน ชั้นบนเป็นหอสวดมนต์และหมู่กุฏิ มีลูกกรงโปร่งอยู่ด้านหน้า
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการแก่น 
* พระอธิการยัง 
* พระอธิการเกิด 
* พระอธิการสังข์ 
* พระอธิการหวาด 
* พระอธิการแจ่ม (แจ่ม ภู่เหมือน) 
* พระครูใบฎีกาจำรัส (จำรัส ชมชู) 
* พระครูนนทสารวิสุทธิ์ (บำเพ็ญ แตงเนียม) 
* พระครูอุทุมพรกิตติคุณ (เลื่อน ภมโร แตงเนียม)
* พระครูนนทปริยัติวิสุทธิ (ชูชีพ สุทธิญาโณ)

อ้างอิง