SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
จังหวัดคาราฟูโตะ
จังหวัดคาราฟูโตะ ( ) เรียกกันโดยทั่วไปว่า ซาฮาลินใต้ เป็นส่วนบริหารการปกครองของญี่ปุ่นที่สอดคล้องกับดินแดนญี่ปุ่นบนเกาะซาฮาลินทางตอนใต้ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1905 ถึง ค.ศ. 1945
ด้วยสนธิสัญญาพอร์ตสมัท ส่วนหนึ่งของเกาะทางตอนใต้ของบริเวณเส้นขนานที่ 50 องศาเหนือ ได้กลายเป็นอาณานิคมของญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1905 ในปี ค.ศ. 1907 จังหวัดคาราฟูโตะได้ถูกก่อตั้งขึ้น ซึ่งเมืองหลวงที่โอโดมาริ (大泊, ปัจจุบัน โครซาคอฟ) ในปี ค.ศ. 1905 และต่อมาเป็นโทโยฮาระ (豊原, ปัจจุบัน ยุจโน-ซาฮาลินสค์) ในปี ค.ศ. 1907 ในปี ค.ศ. 1945 ด้วยความพ่ายแพ้ของญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง คาราฟูโตะได้ถูกยึดครองโดยกองกำลังทหารโซเวียตและส่วนบริหารการปกครองของญี่ปุ่นได้ยุติบทบาทลง จังหวัดคาราฟูโตะได้ถูกยกเลิกอย่างเป็นทางการด้วยกฎหมายนิติบุคคล เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 1949 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1951 ส่วนทางตอนใต้ของซาฮาลินได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นซาฮาลินในสหภาพโซเวียต
. 1951 ส่วนทางตอนใต้ของซาฮาลินได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นซาฮาลินในสหภาพโซเวียต (ปัจจุบันคือรัสเซีย)
เขตการปกครอง
ณ ค.ศ. 1945 จังหวัดคาราฟูโตะแบ่งออกเป็น 4 กิ่งจังหวัด ซึ่งแบ่งย่อยออกเป็น 11 อำเภอ และแบ่งย่อยอีกออกเป็น 41 เทศบาล (1 นคร, 13 เมือง และ 27 หมู่บ้าน)

เมืองที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดคาราฟูโตะ คือ นครโทโยฮาระ ในขณะที่เมืองหลักอื่น ๆ ได้แก่ เมืองเอซูโตรุ ทางตอนเหนือ และเมืองมาโอกะทางตอนใต้

ด้านล่างนี้จะเป็นรายชื่อเทศบาลในจังหวัดคาราฟูโตะ โดยจะมีด้านหลังเป็นชื่อเมืองปัจจุบันในภาษารัสเซีย
* กิ่งจังหวัดเอซูโตรุ ( )
** อำเภอเอซูโตรุ ( )
*** เมืองชินไน ( ; Krasnogorsk)
*** เมืองเอซูโตรุ ( ; Uglegorsk)
*** เมืองโทโระ ( ; Shakhtyorsk)
*** หมู่บ้านอูชิโระ ( ; Orlovo)
** อำเภอนาโยชิ ( )
*** เมืองนาโยชิ ( ; Lesogorskoye)
*** หมู่บ้านนิชิซากูตัง ( ; Boshnyakovo)
* กิ่งจังหวัดมาโอกะ ( )
** อำเภอฮนโตะ ( )
*** เมืองฮนโตะ ( ; Nevelsk)
*** หมู่บ้านไคบะ ( ; Moneron Island)
*** หมู่บ้านโคนิ ( ; Shebunino)
*** เมืองไนโฮโระ ( ; Gornozavodsk)
** อำเภอมาโอกะ ( )
*** หมู่บ้านฮิโรจิ ( ; Pravda)
*** หมู่บ้านโคโนโตโระ ( ; Kostromskoye)
*** เมืองมาโอกะ ( ; Kholmsk)
*** เมืองโนดะ ( ; Chekhov)
*** หมู่บ้านรันโดมาริ ( ; Yablochny)
*** หมู่บ้านชิมิซุ ( ; Chaplakovo)
** อำเภอโทมาริโอรุ ( )
*** หมู่บ้านคูชุนไน ( ; Ilyinskoye)
*** หมู่บ้านนาโยริ ( ; Penzenskoye)
*** เมืองโทมาริโอรุ ( ; Tomari)
* กิ่งจังหวัดชิกูกะ/ชิซูกะ ( )
** อำเภอโมโตโดมาริ/โมโตโตมาริ ( )
*** หมู่บ้านโฮโยริ ( ; Pugachevo)
*** หมู่บ้านโมโตโดมาริ/โมโตโตมาริ ( ; )
*** เมืองชิรูโตรุ/ชิริโตริ ( ; Makarov)
** อำเภอชิกูกะ/ชิซูกะ/ชิกิกะ ( )
*** หมู่บ้านจิริเอะ ( ; Kotikovo)
*** หมู่บ้านไนโระ ( ; Gastello)
*** เมืองชิกูกะ/ชิซูกะ/ชิกิกะ ( ; Poronaysk)
*** หมู่บ้านโทมาริกิชิ ( ; Vakhrushev)
* กิ่งจังหวัดโทโยฮาระ ( )
** อำเภอโอโตมาริ/โอโดมาริ ( )
*** หมู่บ้านชิโตเซะ ( ; Tret'ya Pad)
*** หมู่บ้านฟูกามิ ( ; Prigorodnoye)
*** หมู่บ้านนางาฮามะ ( ; Ozyorskoye)
*** เมืองโอโตมาริ/โอโดมาริ ( ; Korsakov)
*** หมู่บ้านชิเรโตโกะ ( ; Novikovo)
*** หมู่บ้านโทบูจิ ( ; Murav'yovo)
*** หมู่บ้านทนไน ( ; Okhotskoye)
** อำเภอรูตากะ ( )
*** หมู่บ้านโนโตโระ ( ; Kirillovo)
*** เมืองรูตากะ ( ; Aniva)
*** หมู่บ้านซังโง ( ; Taranay)
** นครโทโยฮาระ ( ; Yuzhno-Sakhalinsk)
** อำเภอโฮเอ ( ; Vysokoye)
*** หมู่บ้านคาวากามิ ( ; Sinegorsk)
*** เมืองโอจิไอ ( ; Dolinsk)
*** หมู่บ้านซากาเอฮามะ ( ; Starodubskoye)
*** หมู่บ้านชิรานูอิ ( ; Vzmorye)
*** หมู่บ้านโทโยกิตะ
ชุดไทยเดิม
]]
ชุดไทยเดิม เป็นเครื่องแต่งกายประจำชาติไทย มีประวัติความเป็นมาและเอกลักษณ์อันยาวนาน โดยสามารถแต่งกายได้ทุกเพศทุกวัย โดยผู้ชายจะสวมเสื้อราชปะแตนหรือเสื้อพระราชทาน นุ่งโจงกระเบน และสวมรองเท้า ส่วนการแต่งกายของผู้หญิงจะห่มสไบหรือสวมเสื้อปัด และนุ่งผ้าถุงหรือโจงกระเบน

เครื่องแต่งกายแบ่งตามส่วนประกอบ
ไฟล์:Silk Loom Jim Thompson House photo D Ramey Logan.jpg|thumb|200px|ผู้หญิงไทยนุ่งผ้าถุงและห่มสไบที่บ้านจิม ทอมป์สัน ราชาแห่งไหมไทย
ไฟล์:Thai traditional costumes Chiang Mai 2005 033.jpg|thumb|200px|การนุ่งผ้าซิ่นของเด็กหญิงในจังหวัดเชียงใหม่
ไฟล์:Nangsangkhane.jpg|thumbnail|200px |นางสังขารลาวหลวงพระบางใส่เสื้อปัดโดยมีผ้าเบี่ยงอยู่ชั้นนอก
ไฟล์:Cambodia, hip wrap, early 20th century - Bunka Gakuen Costume Museum - DSC05289.JPG|thumb|200px|แบบผ้าโจงกระเบนแบบกัมพูชา ซึ่งจัดแสดงไว้ที่พิพิธภัณฑ์เสื้อผ้า Bunka Gakuen ประเทศญี่ปุ่น
สไบ
เป็นผ้าที่มีความกว้างและบาง ใช้สำหรับพาดจากไหล่ซ้ายเฉียงลงทางขวา เพื่อปกปิดส่วนบนของร่างกาย มักจะนิยมใช้ในหมู่ผู้หญิงไทย และยังมีให้พบเห็นในผู้หญิงลาวและกัมพูชา

ซิ่น
ซิ่น เป็นผ้านุ่งของผู้หญิง มีลักษณะที่แตกต่างกันไปตามท้องถิ่น ทั้งขนาด การนุ่ง และลวดลายบนผืนผ้า โดยมีการสวมใส่ในประเทศลาวและประเทศไทย โดยเฉพาะทางภาคเหนือและภาคอีสานของไทย รวมไปถึงรัฐฉาน ประเทศพม่า และสิบสองปันนา กับเต๋อหง ในประเทศจีน

ผ้านุ่ง
เป็นเครื่องแต่งกายของเพศหญิง มีลักษณะคล้ายกระโปรงยาว ใช้ปกปิดส่วนล่างของร่างกาย ใช้ทั้งหญิงไทยและหญิงในประเทศเพื่อนบ้าน
เสื้อปัด
เป็นเสื้อที่นิยมสวมใส่โดยสตรีในภาคเหนือของประเทศไทย ประเทศลาว และประเทศอื่นๆ ในทวีปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งโดยมากมักนุ่งโดยผู้หญิงไทยล้านนา ไทลื้อ ลาวหลวงพระบาง และ ลาวเวียงจันทน์ เป็นต้น

โจงกระเบน
เป็นผ้านุ่งที่ใช้ได้ทั้งเพศชายและเพศหญิง ซึ่งใช้สวมใส่ในประเทศไทยและประเทศเพื่อนบ้านเป็นจำนวนมากวิธีการใส่คือ พาดชายผ้าแล้วตะเข็บไว้ที่ด้านข้างเหนือน่องขาประมาณ 3 เมตร

ราชปะแตน
เป็นเครื่องแต่งกายชายไทย ประกอบด้วยเสื้อสูทสีขาว คอตั้งสูง และมีกระดุมห้าเม็ด โจงกระเบน สวมถุงเท้ายาวถึงเข่า และรองเท้าหุ้มส้น ถูกนำมาใช้ครั้งแรกในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
การบังคับเลิกแต่งชุดไทยเดิม
สมัยการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 รัฐบาลคณะราษฎรโดยจอมพลแปลก พิบูลสงคราม สั่งบังคับไม่ให้แต่งกายแบบไทย (ชุดไทยเดิม) คือ ห้ามสวมเสื้อราชปะแตนนุ่งผ้าม่วงโจงกระเบน หากผู้ใดนุ่งผ้าโจงกระเบนเข้าตลาดจะถูกตำรวจจับตัดหางโจงกระเบน รัฐบาลคณะราษฎรอ้างเหตุผลว่าการใส่เสื้อราชปะแตนนุ่งผ้าม่วงโจงกระเบนเป็นการแต่งกายแบบตามอย่างเขมร ซึ่งเสื้อราชปะแตนนุ่งผ้าม่วงโจงกระเบนเดิมเป็นพระราชราชดำริของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และคนไทยสวมใส่อยู่มาแต่ก่อนแล้ว ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้า ฯ ให้เป็นชุดประจำชาติสยาม บรรดาเมืองประเทศราชของสยาม อาทิ เมืองเขมร เมืองเชียงใหม่ เมืองลาวล้วนต้องแต่งตามแบบสยามทั้งสิ้น รัฐบ
องสยาม อาทิ เมืองเขมร เมืองเชียงใหม่ เมืองลาวล้วนต้องแต่งตามแบบสยามทั้งสิ้น รัฐบาลคณะราษฎรจึงสั่งให้เลิกแล้วให้แต่งอย่างแบบฝรั่งใส่ชุดสากล ผูกเน็กไทแทน นับว่าประเทศไทยสูญเสียเอกลักษณ์ด้านกายแต่งกายแบบไทยในสมัยรัฐบาลคณะราษฎรนี้เอง จึงมีการจัดตั้ง สมาคมผ้านุ่ง ขึ้นในสมัยนั้น เพื่อเป็นการเตือนให้ระลึกถึงคุณค่าวัฒนธรรมไทยอันอมตะ
จังหวัดฮีลากังซามาร์
จังหวัดฮีลากังซามาร์ (วาไร: Norte san Samar; ) เป็นจังหวัดในเขตซีลางังคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเกาะซามาร์ เมืองศูนย์กลางคือ‎ มีอาณาเขตติดกับจังหวัดซามาร์และซีลางังซามาร์ทางทิศใต้ ติดกับช่องแคบซันเบร์นาร์ดิโนและจังหวัดซอร์โซโกนทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ติดกับทะเลฟิลิปปินทางทิศตะวันออก และติดกับทะเลซามาร์ทางทิศตะวันตก

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* 
* Official Webpage of the Office of the Secretary to the Sangguniang Panlalawigan of the Province of Northern Samar 
* Philippine Standard Geographic Code 
* Local Governance Performance Management System
จังหวัดซีลางังซามาร์
จังหวัดซีลางังซามาร์ (วาไร: Sinirangan Samar; เซบัวโน: Sidlakang Samar; ) เป็นจังหวัดในเขตซีลางังคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ ครอบคลุมพื้นที่ทางตะวันออกของเกาะซามาร์ เมืองศูนย์กลางคือโบโรงกัน มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดฮีลากังซามาร์ทางทิศเหนือ และติดกับจังหวัดซามาร์ทางทิศตะวันตก ติดกับทะเลฟิลิปปินทางทิศตะวันออก และติดกับอ่าวเลเตทางทิศใต้ จึงทำให้เป็นจังหวัดที่ประสบพายุไต้ฝุ่นอยู่บ่อยครั้ง
การขนส่ง
ภายในจังหวัดมีสนามบินอยู่หนึ่งแห่งคือท่าอากาศยานโบโรงกัน ซึ่งมีเพียงสายการบินสกายเจ็ตที่ให้บริการเที่ยวบินไปยังมะนิลา ส่วนการขนส่งทางบกก็มีรถโดยสารขนาดเล็ก รถตู้ วิ่งจากเมืองตักโลบันมายังเมืองในจังหวัดนี้ ส่วนการเดินทางโดยรถโดยสารประจำทางจากโบโรงกันไปยังมะนิลานั้น รถโดยสารจะลงเรือข้ามฟาก และขึ้นบกอีกครั้งที่ท่าเรือตักโลบัน แล้วจึงเดินทางต่อไป

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* 
* Philippine Standard Geographic Code
* Local Governance Performance Management System
จังหวัดตีโมกเลเต
จังหวัดตีโมกเลเต (เซบัวโน: Habagatang Leyte, ) เป็นจังหวัดในเขตซีลางังคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือมาอาซีน ตีโมกเลเตเคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดเลเตก่อนที่จะได้รับการจัดตั้งจังหวัดใหม่ ตีโมกเลเตมีพื้นที่ครอบคลุมถึงเกาะลีมาซาวา สถานที่ซึ่งเชื่อว่ากันว่าเป็นแหล่งกำเนิดโรมันคาทอลิกในฟิลิปปินส์ จังหวัดนี้มีประชากรน้อยเป็นอันดับที่สองของภูมิภาค โดยมีประชากร 421,750 คนในปี ค.ศ. 2015 ลักษณะทางภูมิศาสตร์ของจังหวัดตีโมกเลเตมักจะมีปัญหาอยู่บ่อยครั้ง อาทิ อุทกภัยจากแม่น้ำซูบังดากู และโคลนถล่ม ซึ่งโคลนถล่มครั้งที่ร้ายแรงที่สุดเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 2006
จังหวัดตีโมกเลเตมีการขนส่งระหว่างเกาะที่ดี โดยมีเรือข้ามฟากเชื่อมต่อไปยังเมืองลีโลอันและจังหวัดซูรีเกาเดลนอร์เต ซึ่งตั้งอยู่บนเกาะมินดาเนา ตัวจังหวัดยังมีชื่อเสียงในด้านการผลิต เส้นใยอาบาคาอีกด้วย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* 
* Local Governance Performance Management System
วัดมุมลังกา
วัดมุมลังกา ตั้งอยู่ทางตะวันออกของถนนพระร่วง (ในปัจจุบันถนนพระร่วงถูกลาดยางทับบนแนวถนนเดิม) ไม่ปรากฏหลักฐานประวัติในการสร้าง เนื่องจากมีฐานเจดีย์ใหญ่ซึ่งเข้าใจว่าอาจเป็นเจดีย์ทรงระฆัง นักวิชาการสันนิษฐานว่าอาจเป็น วัดลังการาม ตามที่ปรากฏชื่อในจารึกวัดอโสการาม ที่กล่าวว่าสร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 1942 เจดีย์ประธานเหลือแต่ฐาน มีวิหารอยู่ด้านตะวันออกของเจดีย์ และเจดีย์รายรอบบริเวณนั้น ที่น่าสังเกตคือมีอุโบสถตั้งอยู่ในทิศตะวันตกขององค์เจดีย์ อันเป็นการวางผังที่พบในการสร้างวัดของกรุงศรีอยุธยา

อ้างอิง
เอ็งลิชเชอร์การ์เทิน
เอ็งลิชเชอร์การ์เทิน ( , ; แปลตรงตัวว่า สวนอังกฤษ) เป็นสวนสาธารณะขนาดใหญ่ในนครมิวนิก ประเทศเยอรมนี มีพื้นที่กว่า 2,331 ไร่ ภายในสวนมีถนนและทางเดินความยาวรวมกันกว่า 75 กิโลเมตร ถือเป็นหนึ่งในบรรดาสวนสาธารณะกลางเมืองที่ใหญ่ที่สุดในโลก สร้างขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1789 โดยเซอร์เบนจามิน ทอมป์สัน เพื่อถวายแด่คาร์ล เทโอดอร์ เจ้าผู้คัดเลือกแห่งบาวาเรีย สาเหตุที่เรียกว่าสวนอังกฤษเนื่องจากสวนแห่งนี้มีการจัดภูมิทัศน์ธรรมชาติแบบเดียวกับที่กำลังนิยมในประเทศอังกฤษในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 18 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 สวนแห่งนี้เป็นที่อยู่อาศัยของนก 50–60 สายพันธุ์
สถิติ
* พื้นที่: 3.73 ตารางกิโลเมตร 
* ความยาวของเส้นทางและทางเดินทั้งหมด: เกือบ 75 กิโลเมตร (ถนน 26 กิโลเมตร, ทางเดิน 36 กิโลเมตร, เส้นทางสายบังเหียน 13 กิโลเมตร) 
* ความยาวของสายน้ำ: 8.75 กิโลเมตร 
* สะพาน: มากกว่า 100 แห่ง 
* จำนวนชนิดของนกที่ทำรังในสวนนี้: 50–60 ชนิด
วรรณกรรม
* C. Bauer, Der Englische Garten in München. Munich: Harbeke, 1964
* J. H. Biller and H.-P. Rasp, München, Kunst und Kultur. Munich: Südwest, ed. 18, 2006. 
* T. Dombart, Der Englische Garten zu München. Munich: Hornung, 1972. 
* P. Freiherr von Freyberg (ed.), Der Englische Garten in München. Munich: Knürr, 2000. 
* E. D. Schmid (ed.), Englischer Garten München. Munich: Bayerische Verwaltung der staatlichen Schlösser, Gärten und Seen, ed. 2, 1989

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Die Bayerische Verwaltung der staatlichen Schlösser, Gärten und Seen on the English Garten
* W. Haller, Der Englische Garten (German)
* Englischer Garten - video
* Photos of the English Garden, Monopteros, Chinesischer Turm, Seehaus Beergarden, River Surfers in the Eisbach
* Englischer Garten at Google Maps
* Englischer Garten, Munich - a Gardens Guide review
* 360° View of Chinese Tower
ไป๋ตี้เฉิง
ไป๋ตี้เฉิง ( ) หรือในสามก๊กเรียก เป๊กเต้เสีย เมืองที่ตั้งอยู่บนเขาริมฝั่ง แม่น้ำแยงซี ราว 8 กิโลเมตรทางตะวันออกของ อำเภอเฟิ่งเจี่ย นครฉงชิ่ง

เมืองแห่งนี้เป็นที่รู้จักเนื่องจาก พระเจ้าเล่าปี่ ปฐมจักรพรรดิแห่ง จ๊กก๊ก ได้เสด็จมาประทับภายหลังจากพ่ายแพ้ใน ยุทธการที่อิเหลง เมื่อ ค.ศ. 222 กระทั่งเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 223 ซึ่งพระราชวังที่พระเจ้าเล่าปี่เสด็จสวรรคตนั้นปัจจุบันตั้งอยู่ในโรงเรียนเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในอำเภอเฟิ่งเจี่ยอยู่ไม่ไกลจากที่ตั้งตัวเมืองไป๋ตี้เฉิงในปัจจุบัน
มิสแกรนด์ชุมพร
มิสแกรนด์ชุมพร ( ) เป็นการประกวดนางงามระดับจังหวัดของประเทศไทย โดยคัดเลือกตัวแทนจากจังหวัดชุมพรไปประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์

สรุปผล
{| class="wikitable sortable" style="font-size: 95%; text-align:center"
!width="60" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|ตำแหน่ง
!width="200" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|จำนวน
! width="100" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|ปี
|-
| ชนะเลิศ
| 1
| 2023
|-
| รองอันดับ 1
| 0
| 
|-
| รองอันดับ 2
| 1
| 2024
|-
| รองอันดับ 3
| 0
| 
|-
| รองอันดับ 4
| 0
| 
|-
| รองอันดับ 5
| 2
| 2022,2025

|-
| 10 คนสุดท้าย
| 0
| 
|-
| 20 คนสุดท้าย
| 2
| 2019,2026
|}
หมายเหตุ
*Miss Grand​ Thailand ทวีพร พริ้งจำรัส​ (2023)​
*รองอันดับ​ 2 กิตติยาพร​ ฟุ้งมี (2024)
*รองอันดับ​ 5 ชาล็อต ออสติน (2022)​,สุพรรณิการ์ นพรัตน์ (2025)
*20​ คนสุดท้าย จุฑามาศ เมฆเสรี (2019)​,รินทร์ดาเรศ อัคเรศศิรพรรณ (2026)

สถิติเข้ารอบ​ 6 ครั้ง
ผู้ครองตำแหน่งมิสแกรนด์ชุมพร
{| class="wikitable sortable" style="font-size: 95%; text-align:center"
!width="60" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|ปี
!width="200" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|ผู้ดำรงตำแหน่ง
! width="100" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|อายุ
|-
|2026
|รินทร์ดาเรศ อัคเรศศิรพรรณ
|31
|-
|2025
|สุพรรณิการ์ นพรัตน์
|27
|-
| 2024
| กิตติยาพร​ ฟุ้งมี
| 21
|-
| 2023
| ทวีพร พริ้งจำรัส
| 26
|-
| 2022
| ชาล็อต ออสติน
| 23
|-
| 2020
| ปอรรัตน์ ปิ่นเมือง 
| 21
|-
| 201​9​
| จุฑามาศ เมฆเสรี
| 24
|-
| 2018
| สลิตญา รักรอด 
| 18
|-
| 2017
| เตชินี กาหลง
| 22
|-
| 2016
| กมณชนก ก้านบัว
| 21
|}​
มิสแกรนด์ชุมพร
{| class="wikitable sortable" style="font-size: 95%; text-align:center"
!width="60" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|ปี
!width="200" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|ผู้ดำรงตำแหน่ง
! width="100" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|ตำแหน่งในการประกวด
!width="250" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|รางวัลพิเศษ
|-style="background-color:#FFFACD"
|2026
|รินทร์ดาเรศ อัคเรศศิรพรรณ
|20 คนสุดท้าย
|
* Best Arrival
|-style="background:#FFFF66;"
|2025
|สุพรรณิการ์ นพรัตน์
|รองอันดับ 5
|
*มิสแกรนด์ขวัญใจสงขลา
*ขวัญใจ สส.น้ำหอม
|-style="background:#FFFF66;"
| 2024
| กิตติยาพร​ ฟุ้งมี
|
ลา
*ขวัญใจ สส.น้ำหอม
|-style="background:#FFFF66;"
| 2024
| กิตติยาพร​ ฟุ้งมี
| รองอันดับ 2
| 
*𝗠𝗶𝘀𝘀 𝗦𝘂𝗻𝘀𝗶𝗹𝗸 𝘁𝗿𝗲𝗮𝘁𝗺𝗲𝗻𝘁 𝗰𝗿𝗲𝗮𝘁𝗼𝗿
*𝗠𝗶𝘀𝘀 𝗚𝗿𝗮𝗻𝗱 สายแฟ 𝗯𝘆 𝟳𝘁𝗵 𝗦𝘁𝗿𝗲𝗲𝘁
*𝗠𝗶𝘀𝘀 𝗕𝗲𝗮𝘂𝘁𝘆 𝗕𝗹𝗼𝗼𝗺𝗶𝗻𝗴 𝗯𝘆 𝗕𝗮𝗯𝘆 𝗕𝗿𝗶𝗴𝗵𝘁
*นางงามยิ้มสวยและรวยมาก
*𝗠𝗶𝘀𝘀 𝗦𝘂𝗻𝘀𝗶𝗹𝗸 𝗧𝗿𝗲𝗮𝘁𝗺𝗲𝗻𝘁𝘁
*Best in Swimsuit by La glace Thailand
|-
|-style="background-color:gold"
| 2023​
| ทวีพร พริ้งจำรัส​
| มิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2023
| 
*Miss Angelic Face by S45 Clinic
*Miss Citra ผิวตัวใส ได้หน้า
*Shining Glrl by Wink White
|-
|-style="background:#FFFF66;"
| 2022
| ชาล็อต ออสติน
| รองอันดับ 5
| 
*Miss Grand Best Seller
|-
|| 
| colspan=4 
|-
| 2020​
| ปอรรัตน์ ปิ่นเมือง
| ไม่ผ่านเข้ารอบ
| 
|-
|-style="back
colspan=4 
|-
| 2020​
| ปอรรัตน์ ปิ่นเมือง
| ไม่ผ่านเข้ารอบ
| 
|-
|-style="background-color:#FFFACD"
| 2019
| จุฑามาศ เมฆเสรี​
| 20 คนสุดท้าย
|
|-
| 2018
| สลิตญา รักรอด
| ไม่ผ่านเข้ารอบ
| 
|-
| 2017
|  เตชินี กาหลง
| ไม่ผ่านเข้ารอบ
|
|-
| 2016
| กมณชนก ก้านบัว
| ไม่ผ่านเข้ารอบ
| 
|}​
จังหวัดซัมบวงกาซีบูไก
จังหวัดซัมบวงกาซีบูไก (เซบัวโน: Lalawigan sa Zamboanga Sibugay, Chavacano: Provincia de Zamboanga Sibugay) เป็นจังหวัดในเขตตังไวนางซัมบวงกา เกาะมินดาเนา ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองศูนย์กลางคืออีปีล มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดฮีลากังซัมบวงกาทางทิศเหนือ ติดกับจังหวัดตีโมกซัมบวงกาทางทิศตะวันออก และติดกับซัมบวงกาซิตีทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ส่วนทางทิศใต้ติดกับอ่าวซีบูเกย์ ซัมบวงกาซีบูไกเป็นจังหวัดที่ถูกจัดตั้งเป็นลำดับที่ 79 ของประเทศ โดยถูกแยกออกจากจังหวัดตีโมกซัมบวงกาในปี ค.ศ. 2001

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
*

ข่าวออนไลน์
* Daily Zamboanga Times 
* The Official Website of Zamboanga Today Newspaper
จังหวัดซัมบวงกาเดลซูร์
จังหวัดซัมบวงกาเดลซูร์ (Chavacano: Provincia de Zamboanga del Sur; เซบัวโน: Probinsya sa Zamboanga del Sur; Subanen: S'helatan Sembwangan/Sembwangan dapit Shelatan; Iranun: Pagabagatan a Diambangan) เป็นจังหวัดในเขตตังไวนางซัมบวงกา เกาะมินดาเนา ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองศูนย์กลางคือปากาดีอัน ส่วนซัมบวงกาซิตีถือเป็นเมืองอิสระที่ปกครองแยกจากตัวจังหวัด

ซัมบวงกาเดลซูร์มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดฮีลากังซัมบวงกาทางทิศเหนือ ติดกับจังหวัดซัมบวงกาซีบูไกทางทิศตะวันตก ติดกับจังหวัดคันลูรังมีซามิสทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ติดกับจังหวัดฮีลากังลาเนาทางทิศตะวันออก และติดกับอ่าวโมโรทางทิศใต้
ภูมิศาสตร์
จังหวัดซัมบวงกาเดลซูร์มีพื้นที่ 4,499.46 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ทางใต้ของคาบสมุทรซัมบวงกา ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันตกของมินดาเนา ตัวจังหวัดตั้งอยู่ที่ลองจิจูด 122° 30"" และละติจูด 7° 15"" เหนือ ถ้านับรวมพื้นที่ซัมบวงกาซิตี ซึ่งเป็นเมืองอิสระเข้าไปด้วยแล้ว ตังจังหวัดจะมีพื้นที่ 5,914.16 ตารางกิโลเมตร

ภูมิอากาศ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของจังหวัดซัมบวงกาเดลซูร์ 
* Daily Zamboanga Times
จังหวัดซัมบวงกาเดลนอร์เต
จังหวัดซัมบวงกาเดลนอร์เต (เซบัวโน: Amihanang Zamboanga, Subanon: Utara Sembwangan, Chavacano: Provincia de Zamboanga del Norte) เป็นจังหวัดในเขตตังไวนางซัมบวงกา เกาะมินดาเนา ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองศูนย์กลางคือดีโปโลก มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดตีโมกซัมบวงกาและจังหวัดซัมบวงกาซีบูไกทางทิศใต้ ติดกับจังหวัดคันลูรังมีซามิสทางทิศตะวันออก และติดกับทะเลซูลูทางทิศตะวันตก

ซัมบวงกาเดลนอร์เตเป็นจังหวัดที่มีพื้นที่มากที่สุดในเขตตังไวนางซัมบวงกา โดยมีพื้นที่ 7,301.00 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรมากเป็นอันดับที่ 26 ของประชากร

ภูมิอากาศ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* Old website of the Province of Zamboanga del Norte
* Daily Zamboanga Times
ตาซูอาอ์
ตาซูอาอ์ ( ) คือวันที่ 9 ของมุฮัรรอมและเป็นวันก่อนวันอาชูรออ์ ซึ่งมีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นในวันนี้ ได้แก่: การเข้าเมืองกัรบะลาอ์ของชะมิร เป็นการได้รับความปลอดภัยของลูกหลานอุมมุลบะนีน, การเตรียมตัวเข้าสงคราม และฮุซัยน์ อิบน์ อะลีและสหายของท่านถูกปิดล้อมโดยศัตรู (ในยุทธการที่กัรบะลาอ์) วันนั้นเป็นวันที่อุทิศแก่อับบาส อิบน์ อะลีด้วย เพราะเขาเป็นผู้บัญชาการในกองทัพของฮุซัยน์

ศัพทมูลวิทยา
ตาซูอาอ์ แปลตรงตัวคืออันดับเก้า และในปฏิทินอิสลามคือวันที่ 9 มุฮัรรอม

พิธีกรรม
ในวันอาชูรออ์กับตาซูอาอ์ มุสลิมจะไปมัสยิดและตะกีเยฮ์หรือไปบริเวณที่จัดพิธีรำไห้ พวกเขาจะอ่านฮะดีษและกวียกย่องอับบาส อิบน์ อะลี โดยทั่วไปแล้ว พิธีร่ำไห้มักมีการเดินขบวน, อ่านบทสวด และลงแส้ใส่ตนเอง หนึ่งในธรรมเนียมที่เก่าแก่และทำบ่อยที่สุดคือของบางอย่างจากอัลลอฮ์และสัญญาแจกอาหารแก่ผู้คน ในประเทศอิหร่าน ธรรมเนียมนี้ถูกทำเป็นประจำและถึงช่วงสูงสุดในวันตาซูอาอ์และวันอาชูรออ์ (วันที่ 9 และ 10 ของมุฮัรรอม) ในขณะที่ผู้ร่ำไห้ได้ของกินไป

ตะอ์ซีเยฮ์ในฐานะบทอ่านทางศาสนา คือธรรมเนียมอันเก่าแก่สำหรับการร่ำไห้ในบางเมืองและหมู่บ้าน ผู้เข้าร่วมเห็นตะอ์ซีเยฮ์เป็นส่วนหนึ่งของพิธีร่ำไห้ และผู้อ่านจะต้องการบทนี้ เพราะเป็นเรื่องไม่ค่อยปกติที่ผู้อ่านจำบทอ่านทั้งหมด
ความสัมพันธ์กับอับบาส อิบน์ อะลี
วันนี้เป็นวันที่ชีอะฮ์อุทิศแก่อับบาส อิบน์ อะลี เพราะความกล้าหาญของเขาในการถือธงกองทัพของฮุซัยน์ในยุทธการที่กัรบะลาอ์

ภาพ

November13,2013 - Muharram 9,1435 Tasu'a - Nishapur 213.JPG
Tasu'a, in Iran (Ardabil).jpg|วันตาซูอาอ์ในประเทศอิหร่าน (แอร์แดบีล)
November13,2013 - Muharram 9,1435 Tasu'a - Nishapur 218.JPG

ดูเพิ่ม
* การร่ำไห้แห่งมุฮัรรอม
* อัรบะอีน
* ยุทธการที่กัรบะลาอ์
* วันอาชูรออ์

อ้างอิง
มิสแกรนด์ระนอง
มิสแกรนด์ระนอง ( ) เป็นการประกวดนางงามสำหรับหญิงระดับจังหวัดในจังหวัดระนองทางภาคใต้ของประเทศไทย​ จุดประสงค์เพื่อเข้าร่วมการประกวด​เป็นแบบอย่างที่ดีในสังคม​และเป็นกระบอกเสียงด้านต่างๆในประเทศไทย และผู้ที่ได้รับตำแหน่งมิสแกรนด์ไทยแลนด์ จะเป็นตัวแทนประเทศไทย ไปประกวดเวทีระดับนานาชาติ 
และได้จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีตั้งแต่ปี 2016 และส่งประกวดเวทีใหญ่คือมิสแกรนด์ไทยแลนด์

สรุปผล
*Miss Grand​ Thailand พัชรพร จันทรประดิษฐ์​ (2020)​​
* 20 คนสุดท้าย ณัฐวิกาญจน์ พฤกษ์อมรกุล (2024), ประภัสสร ทัพสิทธิ์ (2026)
สถิติเข้ารอบ​ 3 ครั้ง
รางวัล
*ขวัญใจช่างภาพสื่อมวลชน พัชรพร จันทรประดิษฐ์​ (2020)
*โกลบอลบิวตีส์ชอยส์ พัชรพร จันทรประดิษฐ์ (2020)
*นางงามมิตรภาพ นลิน นลินทิพย์​ (2018)​
*Top5 I San creative ชุด อัปสรานาฎยาอีสานใต้ รัชนีกร ประเสริฐพรศักดิ์ (2022)​
*รองชนะเลิศชุดประจำชาติยอดเยี่ยม ญาณิศา สุทธินุ่น (2023)
*มิสแกรนด์ T-POP STAR ณัฐวิกาญจน์ 
พฤกษ์อมรกุล (2024)

ผลงานการประกวดระดับมิสแกรนด์ไทยแลนด์ ​
;สัญลักษณ์สี
มิสแกรนด์ระนอง
{| class="wikitable sortable" style="font-size: 95%; text-align:center"
!width="60" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|ปี
!width="200" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|ผู้ดำรงตำแหน่ง
! width="100" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|ตำแหน่งในการประกวด
!width="250" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|รางวัลพิเศษ
|-style="background-color:#FFFF99"
|2026
|ประภัสสร ทัพสิทธิ์
| 20 คนสุดท้าย
|
|-
|2025
|กิตติยาภรณ์ บัวสอน
|ไม่ผ่านเข้ารอบ
|
|-style="background-color:#FFFF99"
|2024
| ณัฐวิกาญจน์ พฤกษ์อมรกุล
| 20 คนสุดท้าย
|
*มิสแกรนด์ T-POP STAR
|-
| 2023
| ญาณิศา สุทธินุ่น
| rowspan=
ล
| 20 คนสุดท้าย
|
*มิสแกรนด์ T-POP STAR
|-
| 2023
| ญาณิศา สุทธินุ่น
| rowspan="2"|ไม่ผ่านเข้ารอบ
|
* รองชนะเลิศชุดประจำชาติยอดเยี่ยม
|-
| 2022
| รัชนีกร ประเสริฐพรศักดิ์
|
* TOP 5 I San Creative
|-
|| 
| colspan=4 
|-
|-style="background-color:gold"
| 2020​
| พัชรพร จันทรประดิษฐ์​
| Miss Grand​ Thailand​ 2020
| 
*ขวัญใจช่างภาพสื่อมวลชน
*​โกลบอลบิวตีส์ชอยส์
|-
| 2019
| ณัฐธิดา พึ่งนุ่ม
| rowspan="3"|ไม่ผ่านเข้ารอบ
|
|-
| 2018
| นลิน นลินทิพย์
| 
*​นางงามมิตรภาพ
|-
| 2017
| ลลิตา หงษ์สะมัต
|
|-
| 2016
| คัทลิน หวังแก้ว​
| ถอนตัว
| 
|}​
หมายเหตุ
*​คัทลิน หวังแก้ว ประสงค์ที่จะสละตำแหน่งมิสแกรนด์ระนอง เนื่องจากอาการป่วยกระทันหันไม่สามารถเข้าร่วมประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ได้
โซโคตรา
โซโคตรา ( ) หรือ ซุกุฏรอ ( ) เป็นชื่อกลุ่มของเกาะ 4 เกาะในทะเลอาหรับและเป็นชื่อเกาะที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่มเกาะนั้น โซโคตราตั้งอยู่ใกล้เส้นทางการเดินเรือที่สำคัญและเป็นส่วนหนึ่งของประเทศเยเมนอย่างเป็นทางการ กลุ่มเกาะนี้เคยขึ้นกับเขตผู้ว่าการเอเดนอยู่เป็นเวลานาน ใน พ.ศ. 2547 ได้ย้ายมาขึ้นกับเขตผู้ว่าการฮัฎเราะเมาต์ซึ่งอยู่ใกล้กับกลุ่มเกาะมากกว่าเอเดน (แม้ว่าเขตผู้ว่าการที่อยู่ใกล้ที่สุดคืออัลมะฮ์เราะฮ์) จนกระทั่งใน พ.ศ. 2556 จึงได้ยกฐานะขึ้นเป็นเขตผู้ว่าการโซโคตรา
เกาะโซโคตรามีเนื้อที่ประมาณร้อยละ 95 ของกลุ่มเกาะโซโคตรา มีความยาว 132 กิโลเมตร (82 ไมล์) และมีความกว้าง 49.7 กิโลเมตร (30.9 ไมล์) ตั้งอยู่ห่างจากจะงอยแอฟริกาไปทางทิศตะวันออกประมาณ 240 กิโลเมตร (150 ไมล์) และห่างจากคาบสมุทรอาหรับไปทางทิศใต้ประมาณ 380 กิโลเมตร (240 ไมล์) เกาะมีสภาพโดดเดี่ยวมากและเป็นที่อยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่นหลายชนิด พืชบนเกาะที่เป็นพืชเฉพาะถิ่นมีจำนวนมากถึงหนึ่งในสาม เกาะนี้จึงได้ชื่อว่าเป็น "สถานที่ที่ดูแปลกประหลาดที่สุดในโลก"

อ้างอิง
จังหวัดบูคิดโนน
จังหวัดบูคิดโนน ( , เซบัวโน: Lalawigan sa Bukidnon) เป็นจังหวัดที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลในเขตฮีลากังมินดาเนา ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองศูนย์กลางคือมาไลบาไล ในปี ค.ศ. 2015 ตัวจังหวัดมีประชากร 1,415,226 คน เป็นจังหวัดที่มีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับที่สามของประเทศ รองจากจังหวัดปาลาวันและจังหวัดอีซาเบลา
ชื่อ "บูคิดโนน" หมายถึง "ชาวเขา" จังหวัดนี้เป็นแหล่งเพาะปลูกข้าวและข้าวโพดที่สำคัญของภูมิภาค ผลผลิตอื่น ๆ ได้แก่ สับปะรด กล้วย และอ้อย จังหวัดนี้ยังเป็นที่ตั้งของภูเขาดูลัง-ดูลัง ซึ่งเป็นภูเขาที่สูงเป็นอันดับที่ 2 ของประเทศ ด้วยความสูง ตั้งอยู่ในแนวเทือกเขาคีตังลัด ภูเขาอื่น ๆ ที่มีชื่อเสียงในจังหวัด ได้แก่ ภูเขาคีตังลัด (2,899 เมตร; สูงเป็นอันดับที่ 4), ภูเขาคาลาตุงกัน (2,860 เมตร; สูงเป็นอันดับที่ 5), ภูเขามาอักนาว (2,742 เมตร; สูงเป็นอันดับที่ 8), ภูเขาลูมูลูยาว (2,612 เมตร; สูงเป็นอันดับที่ 17) และภูเขาตูมีนุงกัน (2,400 เมตร; สูงเป็นอันดับที่ 30)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* Provincial Government of Bukidnon
* Philippine Standard Geographic Code listing for Bukidnon
วัดช้างล้อม (อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย)
วัดช้างล้อม (อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย) เป็นวัดนอกเขตกำแพงเมืองฝั่งตะวันออก ตำบลเมืองเก่า อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย มีประวัติความเป็นมาว่าได้สร้างอุทิศให้กับพระมหาธรรมราชาที่ 1 ราวศตวรรษที่ 20

จุดเด่นที่ตัวเจดีย์ทรงลังกา หรือระฆังคว่ำ มีช้างล้อมรอบคล้ายคลึงกับเจดีย์วัดสรศักดิ์ (มีช้างล้อมชั้นเดียว) และเจดีย์วัดช้างล้อม อีกแห่งในอุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย แต่ต่างกันที่มีฐานช้างล้อมสูงสองชั้น ในสภาพค่อนข้างสมบูรณ์ โดยรอบฐานประกอบด้วยช้างจำนวน 32 เชือก และยังมีฐานกำแพงแก้วก่อด้วยอิฐล้อมรอบ

==อ้างอิง==

แหล่งข้อมูลอื่น
จังหวัดคามีกิน
จังหวัดคามีกิน (เซบัวโน: Lalawigan sa Camiguin) เป็นจังหวัดที่เป็นเกาะในประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่ในทะเลโบโฮล อยู่ห่างจากชายฝั่งมินดาเนา 10 กิโลเมตร ตั้งอยู่ในภูมิภาคฮีลากังมินดาเนา และเคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดซีลางังมีซามิส

จังหวัดคามีกิน เป็นจังหวัดที่มีพื้นที่และประชากรน้อยเป็นอันดับที่ 2 ของประเทศ รองจากจังหวัดบาตาเนส เมืองศูนย์กลางประจำจังหวัดคือมัมบาเฮา ซึ่งเป็นเทศบาลที่มีพื้นที่และประชากรมากที่สุดในจังหวัด

จังหวัดมีชื่อเสียงในด้านลองกอง ซึ่งมีการจัดเทศกาลลองกองทุกปี นอกจากนี้ยังมีเขตป่าสงวนในพื้นที่สงวนภูเขาฮีโบก-ฮีโบก ซึ่งถูกจัดให้เป็นอุทยานมรดกอาเซียน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* เว็บไซต์จังหวัดคามีกิน
* Map of Camiguin from Visayan Silent Gardens
* Lanzones Festival Camiguin Island
จังหวัดลาเนาเดลนอร์เต
จังหวัดลาเนาเดลนอร์เต (เซบัวโน: Amihanang Lanao, มาราเนา: Ranao Pangotaraan) เป็นจังหวัดในเขตฮีลากังมินดาเนา ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองศูนย์กลางคือตูโบด ในปี ค.ศ. 2015 ตัวจังหวัดมีประชากร 676,395 คน

ภายในตัวจังหวัด มีนครหนาแน่นอย่างอีลีกัน ซึ่งปกครองอย่างเป็นอิสระจากตัวจังหวัด

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* Philippine Standard Geographic Code
จังหวัดมีซามิสโอกซีเดนตัล
จังหวัดมีซามิสโอกซีเดนตัล (เซบัวโน: Kasadpang Misamis; Subanen: Sindepan Mis'samis) เป็นจังหวัดในเขตฮีลากังมินดาเนา ประเทศฟิลิปปินส์ มีเมืองศูนย์กลางคือโอโรคีเวตา ผู้ที่ตั้งถิ่นฐานตั้งแต่แรกเริ่มในจังหวัดนี้คือชาวซูบาโนน ซึ่งเป็นเป้าหมายของกลุ่มโจรสลัดจากจังหวัดลาเนา

ชื่อจังหวัด บ้างก็มีที่มาจากสถานที่ตั้งฐานของชาวสเปนที่อ่าวปังกีล บ้างก็เพี้ยนมาจากคำว่า คูยามิส ซึ่งเป็นชื่อชนิดของมะพร้าว

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 
* Philippine Standard Geographic Code
* Local Governance Performance Management System
จังหวัดมีซามิสโอเรียนตัล
จังหวัดมีซามิสโอเรียนตัล (เซบัวโน: Sidlakang Misamis) เป็นจังหวัดในเขตฮีลากังมินดาเนา ประเทศฟิลิปปินส์ มีเมืองศูนย์กลางคือคากายันเดอโอโร ซึ่งปกครองอย่างเป็นอิสระจากตัวจังหวัด

จังหวัดมีซามิสโอเรียนตัลเป็นจังหวัดริมชายฝั่งทะเล ติดกับอ่าว 2 แห่งทางทิศเหนือ ได้แก่ อ่าวมาคาฮาลาร์ และอ่าวกิงกูก พื้นที่ทางตอนกลางของจังหวัดมีแม่น้ำหลายสาย ซึ่งมีจุดเริ่มต้นจากพื้นที่สูงในจังหวัดบูคิดโนน แม่น้ำสำคัญ ได้แก่ แม่น้ำคากายัน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 
* Philippine Standard Geographic Code
* Local Governance Performance Management System
ศูนย์ศึกษาธรรมชาติและอนุรักษ์ป่าชายเลนเพื่อการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ
ศูนย์ศึกษาธรรมชาติและอนุรักษ์ป่าชายเลนเพื่อการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ เป็นแหล่งเรียนรู้ทางด้านระบบนิเวศป่าชายเลนของจังหวัดชลบุรี และยังเป็นสถานที่ที่หน่วยงาน หรือองค์กร มักเดินทางเข้ามาทำกิจกรรมแสดงความรับผิดชอบทางสังคมเชิงบรรษัท เช่น การปลูกป่าชายเลน อยู่เสมอ นอกจากนี้ ที่นี่ยังโดดเด่นด้วยสะพานไม้ศึกษาธรรมชาติยาว 2,300 เมตร ซึ่งถือว่าเป็นเส้นทางเดินชมป่าชายเลนที่ยาวที่สุดของจังหวัดชลบุรี
การเดินทาง
จากตัวเมืองชลบุรี วิ่งเข้าถนนพระยาสัจจา มุ่งหน้าไป 2.5 กม. จากนั้นเลี้ยวขวาเข้าซอยนารถมนตเสวี 13 ตรงไปแล้วเลี้ยวขวา เพื่อมุ่งหน้ามาทางสวนเฉลิมพระเกียรติราชินี 60 พรรษา เข้าวงเวียน แล้วเลี้ยวซ้าย ตรงเข้ามาประมาณ 850 เมตร จะพบกับศูนย์ศึกษาธรรมชาติและอนุรักษ์ป่าชายเลน

สถานที่ใกล้เคียง

* องค์การบริหารส่วนจังหวัดชลบุรี
* โรงเรียนอนุบาลเมืองใหม่
* สำนักงานประมงจังหวัดชลบุรี
* สำนักงานจัดหางานจังหวัดชลบุรี
* สำนักงานการปฏิรูปที่ดินจังหวัดชลบุรี
* สวนเฉลิมพระเกียรติราชินี 60 พรรษา
* เทศบาลตำบลเสม็ด

อ้างอิง

*ศูนย์ศึกษาธรรมชาติและอนุรักษ์ป่าชายเลนเพื่อการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ จากการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
น้ำปลาพริก
น้ำปลาพริก หรือ พริกน้ำปลา เป็นเครื่องปรุงที่ได้รับความนิยมมากในประเทศไทย พบได้ทั่วไปตามร้านอาหารต่าง ๆ ใช้เพิ่มรสเผ็ดและเค็มในอาหาร ทำจากการผสมน้ำปลาและพริกขี้หนูเข้าด้วยกัน ในบางครั้งอาจใส่น้ำมะนาวด้วยเพื่อเพิ่มรสเปรี้ยว

อ้างอิง
จังหวัดติมอร์ตะวันออก
จังหวัดติมอร์ตะวันออก (อินโดนีเซีย: Timor Timur) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศอินโดนีเซียโดยพฤตินัย ซึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของโปรตุเกสในชื่อ "ติมอร์โปรตุเกส" ปัจจุบันพื้นที่ทั้งหมดเป็นของประเทศติมอร์-เลสเต
ตั้งแต่ ค.ศ. 1702 ถึงปี ค.ศ. 1975 ติมอร์ตะวันออกได้เป็นดินแดนโพ้นทะเลของโปรตุเกสชื่อ "ติมอร์โปรตุเกส" ในปี ค.ศ. 1974 โปรตุเกสได้เริ่มปลดปล่อยดินแดนที่เคยปกครอง รวมถึงติมอร์ตะวันออก ระหว่างการปลดปล่อยดินแดนของโปรตุเกส ภายในติมอร์ตะวันออกได้เกิดความขัดแย้งภายในเมือง ในปี ค.ศ. 1975 ประเทศอินโดนีเซียได้บุกเข้าไปในติมอร์ตะวันออก ในปี ค.ศ. 1976 อินโดนีเซียได้ผนวกติมอร์ตะวันออกเป็นจังหวัดในประเทศอินโดนีเซียจังหวัดที่ 27 อย่างไรก็ตาม สหประชาชาติไม่ยอมรับกับการผนวกของประเทศอินโดนีเซียในครั้งนี้ โดยขอให้โปรตุเกสบริหารติมอร์ตะวันออก ต่อมาอินโดนีเซียได้แยกตัวออกจากติมอร์ตะวันออก ในปี ค.ศ. 1999 สหประชาชาติจึงได้ปกครองติมอร์ตะวันออกสักระยะก่อนที่จะให้ติมอร
ออก ในปี ค.ศ. 1999 สหประชาชาติจึงได้ปกครองติมอร์ตะวันออกสักระยะก่อนที่จะให้ติมอร์ตะวันออกตั้งประเทศเป็นของตัวเองโดยใช้ชื่อว่า ประเทศติมอร์-เลสเต ในปี ค.ศ. 2000
แหล่งข้อมูลอื่น
* Report of CAVR — Chega! 
* ETAN.org: East Timor Action Network
** ETAN.org: Articles and reports − 1991 to 1996
จังหวัดดาเวาเดโอโร
ดาเวาเดโอโร ( ) มีชื่อเดิมว่า ลัมบักนางโคมโปสเตลา ( ; ; ) และมักถูกเรียกสั้น ๆ ว่า โคมบัล ( ) เป็นจังหวัดในเขตดาเบา ประเทศฟิลิปปินส์ เคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดฮีลากังดาเบา จนกระทั่งได้รับการจัดตั้งในปี ค.ศ. 1998 จึงเป็นจังหวัดที่ใหม่เป็นอันดับที่ 4 ของประเทศ เมืองศูนย์กลางของจังหวัดคือนาบุนตูรัน ผู้ว่าราชการจังหวัดคนแรกคือโฮเซ คาบัลเยโร

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* The Official Website of the Provincial Government of Davao de Oro, Philippines
* It's More Fun in the Philippines - Compostela Valley
เกาะปันหยี
เกาะปันหยี เป็นเกาะหมู่บ้านชาวประมงในจังหวัดพังงา ประเทศไทย เกาะแห่งนี้เป็นเกาะที่เริ่มก่อสร้างโดยชาวประมงของอินโดนีเซียที่อพยพเข้ามา บนเกาะมี 360 ครอบครัวประชากรประมาณ 1,685 คน ชาวบ้านส่วนใหญ่เป็นชาวมุสลิม ที่นี่มีสนามฟุตบอลลอยน้ำซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากฟุตบอลโลก 1986 รวมถึงมีทีมฟุตบอลปันหยีซึ่งเป็นสโมสรเยาวชนที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในภาคใต้ของประเทศไทยใน พ.ศ. 2554 ในเวลาต่อมาธนาคารทหารไทยได้นำเรื่องราวของทีมไปทำภาพยนตร์สั้น
ประวัติ
เริ่มมีการมาตั้งถิ่นฐานบนเกาะนี้เมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 โดยชาวประมงมาเลย์ที่เร่ร่อน เกาะปันหยีมีชื่อในภาษามลายูว่า Pulau Panji ในสมัยนั้นกฎหมายจำกัดความเป็นเจ้าของที่ดินกับคนที่มีสัญชาติไทยเพียงอย่างเดียวจึงทำให้ต้องปันเสาเข็มลงบนทะเลเพื่อสร้างบ้านเรือน ต่อมาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวที่กำลังเติบโตในประเทศไทยได้เพิ่มความมั่งคั่งให้กับชุมชน จึงได้เริ่มการสร้างแหล่งน้ำจืดและมัสยิดบนเกาะ
การท่องเที่ยว
ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 คนในชุมชนรู้สึกว่าการดำรงชีวิตด้วยอุตสาหกรรมการประมงอย่างเดียวนั้นเริ่มเป็นเรื่องที่ยาก ทำให้บุรุษไปรษณีย์ได้มีการเสนอให้เชิญชวนนักท่องเที่ยวเข้ามาในหมู่บ้านเพื่อสร้างรายได้ให้กับประชาชน ปัจจุบันเกาะนี้กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวหลักของทัวร์อ่าวพังงา ที่นี้เป็นจุดแวะชิมอาหารยอดนิยมเนื่องจากมีร้านอาหารทะเลรวมทั้งแผงขายของที่ระลึกต่าง ๆ เป็นจำนวนมาก และสนามฟุตบอลลอยน้ำ

อ้างอิง
จังหวัดดาเวาเดลซูร์
จังหวัดดาเวาเดลซูร์ (เซบัวโน: Habagatang Dabaw) เป็นจังหวัดในเขตดาเบา ประเทศฟิลิปปินส์ มีเมืองศูนย์กลางและเมืองใหญ่สุดคือดีโกส มีอาณาเขตติดกับนครอิสระดาเบาทางทิศเหนือ ติดกับจังหวัดคันลูรังดาเบาทางทิศใต้ ติดกับจังหวัดโคตาบาโต‎ ซุลตันคูดารัต ตีโมกโคตาบาโต และซารังกานีทางทิศตะวันตก ส่วนทางทิศตะวันออกติดกับอ่าวดาเบา

ภูมิประเทศของจังหวัดประกอบด้วยหาดทราย เกาะ ทุ่งเกษตรกรรม ภูเขา หุบเขา ป่า และแม่น้ำลำธาร โดยภูเขาที่สูงที่สุดในจังหวัดคือภูเขาอาโป ซึ่งสูง 2,954 เมตรจากระดับน้ำทะเล

ภูมิอากาศ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* Davao City Travel and Tourism Guide
จังหวัดดาเวาโอกซีเดนตัล
ดาเวาโอกซีเดนตัล ( ) หรือ คันลูรังดาเบา ( ) เป็นจังหวัดลำดับที่ 81 ของประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่ในเขตดาเบา เกาะมินดาเนา เมืองศูนย์กลางคือเมืองมาลีตา ติดกับอ่าวดาเบาทางทิศตะวันออก และมีการใช้น่านน้ำทางทิศใต้ร่วมกับจังหวัดซูลาเวซีเหนือของประเทศอินโดนีเซีย

การเลือกตั้งครั้งแรกภายในจังหวัด เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 2016

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* Republic Act No. 10360: "Charter of the Province of Davao Occidental"
จังหวัดดาเวาเดลนอร์เต
จังหวัดดาเวาเดลนอร์เต (เซบัวโน: Amihanang Dabaw) เป็นจังหวัดในเขตดาเบา ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองศูนย์กลางคือตากุม โดยจังหวัดดาเวาเดลนอร์เตนั้น มีพื้นที่ครอบคลุมถึงเกาะซามัลในอ่าวดาเบาด้วย

ในช่วงก่อนปี ค.ศ. 1967 จังหวัดดาเวาเดลนอร์เต, ซีลางังดาเบา, ตีโมกดาเบา, คันลูรังดาเบา และดาเบาเดโอโร ทั้ง 5 จังหวัดนี้เคยอยู่รวมกันเป็นจังหวัดเดียวกันมาก่อน ชื่อว่า "จังหวัดดาเบา"

จังหวัดดาเวาเดลนอร์เตเป็นที่รู้จักกันในฐานะแหล่งปลูกกล้วยขนาดใหญ่ของประเทศ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
*
จังหวัดดาเวาโอเรียนตัล
จังหวัดดาเวาโอเรียนตัล (เซบัวโน: Sidlakang Dabaw) เป็นจังหวัดในเขตดาเบา ประเทศฟิลิปปินส์ มีเมืองศูนย์กลางคือมาตี เป็นจังหวัดที่อยู่ทางทิศตะวันออกสุดของประเทศ โดยจุดตะวันออกสุดคือแหลมปูซัน ตั้งอยู่ที่เทศบาลคารากา แหลมนี้ติดกับทะเลฟิลิปปินในมหาสมุทรแปซิฟิก

จังหวัดดาเวาโอเรียนตัลมีชื่อเสียงสำหรับแหล่งเพาะปลูกมะพร้าวรายใหญ่ของประเทศ จนได้รับสมญาว่า เมืองแห่งมะพร้าวของฟิลิปปินส์

ภูมิอากาศ
จังหวัดดาเวาโอเรียนตัลมีฤดูฝนที่ยาวนาน และมีฤดูร้อนที่สั้น ฝนตกมากในช่วงเดือนพฤศจิกายน-มกราคม โดยเฉพาะบริเวณพื้นที่ชายฝั่ง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* Davao Oriental wants Hamiguitan declared as world heritage site
* Philippine Standard Geographic Code
* News from Davao Oriental
* Davao Oriental Eco Industrial Park
นพพร อินสีลอย (กิ่งซาง)
นพพร อินสีลอย หรือที่รู้จักกันในนาม กิ่งซ่าง ก.ศักดิ์ลำพูน ต่อมาเปลี่ยนเป็น กิ่งซาง มาโนโปรวิช กะเหรี่ยงทมิฬ แชมป์มวยไทย 7 สี อดีตยอดนักมวยไทยชื่อดังเป็นอีกหนึ่งนักชกที่แฟนมวยให้ความศรัทธานิยมชมชอบเพราะชกสนุกคุ้มค่าตัวไม่เคยทำให้ใครๆต้องผิดหวัง หลังจากที่เลิกราสังเวียนชีวิตของเขาก็มีแต่ความเจริญก้าวหน้าโดยปัจจุบันรับราชการเป็นครูนับว่าเป็นแบบอย่างที่ดีที่นักชกรุ่นหลังควรจะศึกษาเรียนรู้
ประวัติ
กิ่งซาง ก.ศักดิ์ลำพูน หรือกิ่งซาง มาโนโปรวิช เชื้อสายกะเหรี่ยง มีชื่อจริงว่า นพพร อินสีลอย เกิดเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน 2526 ที่บ้านแม่ปันเดง ตำบลทุ่งหัวช้าง อำเภอทุ่งหัวช้าง จังหวัดลำพูน โดยเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของคุณพ่อบุญธรรม คุณแม่นฤมล อินสีลอย ที่มีอาชีพรับจ้างทั่วไปสำหรับจุดเริ่มต้นที่มาชกมวยก็เนื่องจากเห็นเพื่อนเป็นนักมวยจึงอยากเป็นเช่นนั้นบ้างก่อนที่จะเริ่มต้นฝึกปรือเพลงยุทธ์นานร่วมปีจากนั้นก็ได้มีโอกาสขึ้นชกภายใต้ชื่อ "กิ่งซาง ลูกปันเด็ง" ปรากฏว่าพ่ายแพ้ได้ค่าตัว 120 บาท ช่วงนั้นเรียนอยู่ม.1ครับซึ่งน้องชายครูได้นำมาฝาก หลังจากนั้นก็ได้มีโอกาสขึ้นชกอีกประมาณ14ครั้ง ต่อมาทาง "หนานกู้" กู้เกียรติ ประภัสสรกุล ไปเห็นผมชกแล้วเกิดช
ชกอีกประมาณ14ครั้ง ต่อมาทาง "หนานกู้" กู้เกียรติ ประภัสสรกุล ไปเห็นผมชกแล้วเกิดชอบใจที่เป็นมวยที่ชกสนุกจึงพาเข้ามาชกที่เวทีเมืองกรุง ซึ่งครั้งแรกก็ได้มีโอกาสชกรอบเสาร์บ่ายก่อน จากนั้นป๋าชุ้น เกียรติเพชร ก็ให้การสนับสนุนจัดผมชกเรื่อยมาจนเริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้น ริ่มสตาร์ทจากค่าตัว 2 พันบาทจากนั้นกิ่งซาง ก.ศักดิ์ลำพูน ก็เริ่มสร้างฟอร์มไต่เต้าจากมวยโนเนมจนกระทั่งกลายเป็นบิ้กเนม โดยมวยดังร่วมสมัยที่เคยปะทะฝีมือกันมาก็มี เพชรทวี ส.กิตติชัย,ดวงพิชิต อ.ศิริพร, "ไอ้ตาดุ" นฤนาท เซ็งซิมอิ้วยิ้ม,วันฉลอง ศิษย์ซ้อน้องหรือพีเคแสนชัยฯในปัจจุบัน,วิสันต์เล้ก ส.ทศพลฯลฯโดยค่าตัวสูงสุดที่ได้รับคือ 7.5 หมื่นบาท ได้มีโอกาสชิงแชมป์ถึง 3 ครั้งครับคือรุ่น 115 และ 11
สุดที่ได้รับคือ 7.5 หมื่นบาท ได้มีโอกาสชิงแชมป์ถึง 3 ครั้งครับคือรุ่น 115 และ 118 ปอนด์ช่อง 7 สีแต่ปรากฏว่ากินแห้วไม่เคยสมหวังเลยสักครั้งเดียว ...แต่อย่างไรก็ตามผมมาประสบความสำเร็จได้คู่มวยดุเดือดแห่งปีตอนชกกับอาวุธเล้ก ว.สุนทรนนท์ ได้รับเงินสด 1 ล้านบาทแบ่งกันคนละครึ่งกับอาวุธเล็ก หลังจากที่กรำศึกมาอย่างโชกโชนมาถึงปี 55 ทางด้านกิ่งซาง ก็ประกาศอำลาสังเวียนแบบถาวรโดยไฟท์สุดท้ายเป็นฝ่ายปราชัยให้กับวังจั่นน้อย ศิษย์อุ๊อุบล "เหตุที่ต้องเลิกมวยเป็นเพราะสภาพร่างกายเริ่มไม่ไหว อีกอย่างช่วงนั้นก็สามารถสอบบรรจุครูได้ด้วย ปัจจุบันกิ่งซาง เป็นครูระดับ 6 สอนอยู่ที่ ร.ร.บ้านแม่จ๊าง อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน
การศึกษา
* ประถมศึกษา โรงเรียนบ้านแม่ปันเดง ตำบลทุ่งหัวช้าง อำเภอทุ่งหัวช้าง จังหวัดลำพูน
* มัธยมศึกษา โรงเรียนทุ่งหัวช้างพิทยาคม ตำบลทุ่งหัวช้าง อำเภอทุ่งหัวช้าง จังหวัดลำพูน
* ปริญญาตรี สถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตเชียงใหม่
* ปริญญาโท มหาวิทยาลัยนอร์ท-เชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

เครื่องราชอิสริยาภรณ์

อ้างอิง

* มวยไทย 7 สี ทุกวันอาทิตย์ เวลา 13.00 น.
* 
*
ภูเขาโทรเกโฮเทน
ภูเขาโทรเกโฮเทน ( ) เป็นภูเขาหินแกรนิตบนเกาะทอร์เก็ตในเบรนเนอี เทศมณฑลนอร์ลันด์ ประเทศนอร์เวย์ ภูเขานี้มีลักษณะเด่นคือรูหรืออุโมงค์ธรรมชาติบริเวณกลางเขา และสามารถเดินเข้าไปอุโมงค์ตามเส้นทางที่จัดเตรียมไวให้ได้

เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2531 เครืองบินไวเดอร์เรอ เที่ยวบิน 710จากนัมซุสไปเบรนเน่ยซืนดชนเขากับภูเขาลูกนี้จันทำให้ผู้โดยสารและลูกเรือ 36 คนเสียชีวิต
อุโมงค์
ในตำนานได้กล่าวว่าอุโมงค์นี้เกิดจากโทรล เฮซทมานเนน (Hestmannen) ตอนที่กำลังไล่ตามสาวงานนามว่า เลคคาเมอยา (Lekamøya) แต่แล้วโทรลก็ตะหนักได้ว่าตัวเองไม่มีทางได้ครอบครองสาวงามจึงยิงธนูเพื่อจะฆ่านางแต่ราชาโทรลเมืองเซมนะ โยนหมวกของเขาขว้างทางของธนูเพื่อช่วยหญิงสาว จากนั้นหมวกกลายเป็นภูเขาที่มีรูอยู่ตรงกลาง นอกจากนี้ฟิลีเช วินชีได้รวมตำนานโทรเกโฮเทนกับตำนวนโฮเมอริคของโฟลิฟิมัส

อุโมงค์นี้ยาว 160 เมตร กว้าง 20 เมตร สูง 35 เมตร เกิดในช่วงยุคน้ำแข็ง น้ำและน้ำแข็งได้เซาะหินที่ไม่แน่นและเซาะง่ายในขณะที่หินด้านบนของภูเขานั้นสามารถทดต่อการกัดเซาะได้

รูปภาพ
ไฟล์:Trollhatten-july08.jpg|อุโมงค์กลางภูเขาโทรเกโฮเทน
ไฟล์:Torghatten-track.jpg|เส้นทางขึ้นไปสู่อุโมงค์
ไฟล์:Torghatten Mountain, Southwest view 20150606 1.jpg|ทิวทัศน์จากทิศใต้
ไฟล์:Torghatten im Februar 2005.jpg|ภูเขาโทรเกโฮเทนช่วงเดือนกุมภาพันธ์

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
*Brønnøy municipality website about Torghatten
มิสแกรนด์นครพนม
มิสแกรนด์นครพนม ( ) เป็นการประกวดนางงามสำหรับหญิงระดับจังหวัดในจังหวัดนครพนมทางภาคอีสานของประเทศไทย​ จุดประสงค์เพื่อเข้าร่วมการประกวด​เป็นแบบอย่างที่ดีในสังคม​และเป็นกระบอกเสียงด้านต่างๆในประเทศไทย และผู้ที่ได้รับตำแหน่งมิสแกรนด์ไทยแลนด์ จะเป็นตัวแทนประเทศไทย ไปประกวดเวทีระดับนานาชาติ 
และได้จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีตั้งแต่ปี 2016 และส่งประกวดเวทีใหญ่คือมิสแกรนด์ไทยแลนด์

ผู้ดำรงตำแหน่งมิสแกรนด์นครพนมคนปัจจุบันคือ

หมวย ธิดารัตน์ ศรีสมบัติ
ผลงานการเข้ารอบ
*Miss Grand​ Thailand อารยะ ศุภฤกษ์​ (2019)​
*TOP​ 10/11 กมลวลัย ประจักษ์​ (2023)​
*TOP​ 20 ชลิตตา วันภักดี​ (2018),นันทวรรณ พงษ์พิทักษ์​ (2020),ศศิชา ดวงเกษ (2024),เฌอลินณ์ ไกรอารยะพัทธ์ (2025)​

สถิติเข้ารอบ​ 6 ครั้ง

รางวัล
*ชุดประจำชาติยอดเยี่ยม ธิดารัตน์ ศรีสมบัติ (2026)
*ชุดชาติพันธุ์ภาคกลางยอดเยี่ยม ธิดารัตน์ ศรีสมบัติ (2026)
*ขวัญใจช่างภาพสื่อมวลชน อารยะ ศุภฤกษ์​ (2019)
*นางงามรักแร้งาม อารยะ ศุภฤกษ์ (2019)​

ผลงานการประกวดระดับมิสแกรนด์ไทยแลนด์​
;สัญลักษณ์สี
มิสแกรนด์นครพนม
{| class="wikitable sortable" style="font-size: 95%; text-align:center"
!width="60" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|ปี
!width="200" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|ผู้ดำรงตำแหน่ง
! width="100" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|ตำแหน่งในการประกวด
!width="250" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|รางวัลพิเศษ
|-
| 2026
| ธิดารัตน์ ศรีสมบัติ
| ไม่ผ่านเข้ารอบ
|
*ชุดชาติพันธุ์ภาคกลางยอดเยี่ยม
*ชุดประจำชาติยอดเยี่ยม
|-
|-style="background-color:#FFFACD"
| 2025
| เฌอลินณ์ ไกรอารยะพัทธ์
| rowspan="2"|20 คนสุดท้าย
|
*Best Arrival By CHAT Cosmetics
|-
|-style="background-color:#FFF
20 คนสุดท้าย
|
*Best Arrival By CHAT Cosmetics
|-
|-style="background-color:#FFFACD"
| 2024
| ศศิชา ดวงเกษ
|
|-
|-style="background:#FFFF66;"
| 2023
| กมลวลัย ประจักษ์​
| 11 คนสุดท้าย​ (รองอันดับ 5)
| 
*Thai Vietjet Alrport Fashion Look
*Miss BEARBARRY CHOICE AWARD
|-
| 2022
| พนิดา เขื่อนจินดา
| ไม่ผ่านเข้ารอบ
|
|-
|| 
| colspan=4 
|-
|-style="background-color:#FFFACD"
| 2020​
| นันทวรรณ พงษ์พิทักษ์
| 20 คนสุดท้าย
| 
|-
|-style="background-color:gold"
| 2019
| อารยะ ศุภฤกษ์​
| มิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2019
| 
*ขวัญใจช่างภาพสื่อมวลชน​
*นางงามรักแร้งาม
*รองอันดับ​ 2​ ขวัญใจ 5 จังหวัดชายแดนใต้
|-
|-style="background-color:#FFFACD"
| 2018
| ชลิตตา วันภ
ใจ 5 จังหวัดชายแดนใต้
|-
|-style="background-color:#FFFACD"
| 2018
| ชลิตตา วันภักดี
| 20 คนสุดท้าย
| 
|-
| 2017
| เอกนรี ทุมทอง
| rowspan="2"|ไม่ผ่านเข้ารอบ
|
|-
| 2016
| ลลิตภัทร จันทร์โชติ​
| 
|}​
หมายเหตุ
*ธิดารัตน์ ศรีสมบัติ ในวันที่ 10 มกราคม 2026 หมวย ธิดารัตน์ ศรีสมบัติ เป็นตัวแทนจากอำเภอบ้านแพง สามารถคว้ามงกุฎมิสแกรนด์นครพนม2026 มาครอบครองได้ ด้วยความสวย และความสามารถของ หมวย ธิดารัตน์ ศรีสมบัติ จึงสามารถคว้ามงกุฎมิสแกรนด์นครพนม2026 ได้สำเร็จและยังได้รางวัลจากสปอนเซอร์อีกมากมาย และที่สำคัญ หมวย ธิดารัตน์ ศรีสมบัติ ยังเป็นนักแสดงละครหนังสั้น และในปีนี้ มิสแกรนด์นครพนม2026 คือ หมวย ธิดารัตน์ ศรีสมบัติ เป็นตัวแทนจากจังหวัดนครพนม เข้าสู่กองประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ เพื่อที่จะไปคว้ามงกุฎที่ 2 ของ สายสะพายนครพนมกลับมา
ค่ายมวยสิงห์มนัสศักดิ์
ค่ายมวยสิงห์มนัสศักดิ์ เป็นสถานที่จัดการแข่งขันมวยไทย (รวมถึงมวยสากล) ในจังหวัดปทุมธานี ประเทศไทย ซึ่งจุผู้ชมได้น้อยกว่า 1,000 คน ค่ายมวยนี้มีเครื่องปรับอากาศที่สามารถชมได้สบาย อีกทั้งยังมีการปรับปรุงคุณภาพครั้งใหญ่ของการแข่ง อย่างไรก็ตาม ค่ายมวยนี้มีพื้นที่พักเพียงไม่กี่แห่งและมีที่จอดรถค่อนข้างน้อย ท่ามกลางฝูงชนที่แออัดและไม่ค่อยมีห้องว่างมากนัก ทั้งนี้ ทางค่ายมวยมีการประสานงานกับเวทีมวยนานาชาติรังสิต ในขณะที่เวทีมวยมาตรฐาน 2 แห่งอย่างสนามมวยราชดำเนินและสนามมวยเวทีลุมพินีที่เมืองหลวงจะไม่อนุญาตให้ผู้หญิงขึ้นสังเวียนมวย ซึ่งต่างไปจากค่ายมวยสิงห์มนัสศักดิ์
นอกจากนี้ ยังมีการก่อตั้งโรงเรียนสอนมวยไทย-สากล สิงห์มนัสศักดิ์-ศิริมงคลยิม โดยมีชาวตะวันตกและชาวญี่ปุ่นจำนวนมากที่เข้าเรียนมวยไทย ซึ่งมีผู้เรียนหลายรายได้ลงแข่ง ตลอดจนมีการประสานงานกับทางสนามมวยราชดำเนิน โดยคณะกรรมการกีฬามวยแห่งประเทศไทย

สำหรับวันที่จัดการแข่ง อาจจัดทุกคืนวันเสาร์, สามหรือสี่ครั้งต่อปี หรือทุกสองสามเดือน ปกติแล้วให้เข้าชมฟรี โดยจะมีรายได้จากผู้ให้การสนับสนุน
กิจกรรมการกุศล
ค่ายมวยแห่งนี้ ยังได้รับการถ่ายทอดเรื่องราวการให้การช่วยเหลือคนงานที่มีอาการอัมพฤกษ์รายหนึ่งผ่านทางเนชั่นทีวี ซึ่งทางค่ายมวยได้ให้การดูแลมาโดยตลอด และมีผู้ยินดีให้การช่วยเหลือในเบื้องต้นหลายราย ส่วนในปี พ.ศ. 2560 ได้มีการจัดการแข่งขันมวยไทย และมวยสากล เพื่อหารายได้ช่วยเหลือเด็กนักเรียนยากจนในอำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี

โปรโมเตอร์
มานพ (บิดาของศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์) ทำหน้าที่เป็นผู้บริหาร

ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง
* ฟ้าเพชร สิงห์มนัสศักดิ์ (พงศธร สมพล หรือ “เจ้ามิตร”) อดีตนักชกมวยสากลอาชีพ สหพันธ์มวยเอเชีย (ABF) ผู้มีรูปร่างเชิงชกฉายา “โธมัส เฮิร์นส์ เมืองไทย” เป็นนักร้องแนวลูกทุ่งอีสาน อินดี้ แบบเต็มตัว

อ้างอิง
จังหวัดโคตาบาโต
จังหวัดโคตาบาโต หรือ ฮีลากังโคตาบาโต (ฮิลิกายนอน: Amihanon nga Kotabato; อีโลกาโน: Makin-amianan nga Cotabato; เซบัวโน: Amihanang Kotabato; Maguindanaoan: Kuta Wato Nort) เป็นจังหวัดที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล ตั้งอยู่ในเขตโซกซาร์เจน ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองศูนย์กลางคือคีดาปาวัน จังหวัดนี้ยังเป็นแหล่งเพาะปลูกยางพาราที่สำคัญอีกด้วย

ภูมิอากาศ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* Province of Cotabato
* Philippine Standard Geographic Code
วัดน้ำจั้น (อำเภอเมืองลพบุรี)
วัดน้ำจั้น ตั้งอยู่หมู่ที่ 2–3 ตำบลเขาสามยอด อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี สังกัดมหานิกาย ชาวบ้านน้ำจั้น มาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่นี้ ก็มีคนมาอาศัยอยู่มากมาย สาเหตุของการมีวัดน้ำจั้น มาเกิดขึ้นก็เพราะว่าลุงคำมีซึ้งเป็นคนในหมู่บ้านนี้ อาศัยอยู่กับภรรยา พอภรรยาเสียชีวิต ท่านก็มาบวชเป็นพระภิกษุ ชาวบ้านจึงช่วยกันสร้างกุฏิ ถวายและกันเขตวัดให้ แล้วก็ให้หลวงพ่อคำมีเป็นเจ้าอาวาสวัดน้ำจั้น หัวเรี่ยวหัวแรงที่ช่วยกันสร้างวัดน้ำจั้นขึ้นก็คือปู่เหลือก พ่อทิม พ่อทวน พ่อสอน บุคคลเหล่านี้ช่วยกันทำนุบำรุงวัด และมีบรรดาลูกหลานสืบทอดดูแลต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน
อาคารเสนาสนะ
โบสถ์ของวัดน้ำจั้น เป็นโบสถ์พวน อายุมากกว่า 300 ปี เมื่อก่อนนั้นหลังคาโบสถ์เป็นไม้ แต่เนื่องจากโบสถ์หลังนี้มีอายุหลายสิบปีจึงผุพังและทรุดโทรมตามกาลเวลา จึงได้เปลี่ยนหลังคาไม้เป็นหลังคากระเบื้องแต่ยังคงรูปเดิมของโบสถ์ไว้ บรรยากาศภายในร่มเย็นข้างในมีพระประธานให้เราได้กราบไหว้บูชา ส่วนด้านนอกก็มีลานโพธิ์กว้างไว้สำหรับนั่งพักผ่อน รอบๆ ลานโพธิ์ก้จะมีพระประจำวันเกิดให้สักการบูชาด้วย แต่ส่วนใหญ่จะนิยมไหว้กันในช่วงสงกรานต์ อุโบสถหลังใหม่เกิดเพลิงไหม้เมื่อ พ.ศ. 2563

วัดยังมี ศาลเจ้าปู่บ้าน ศาลเจ้าปู่บ้านนี้เชื่อว่ามีความศักดิ์สิทธิ์มาก และมีโรงเจสร้างขึ้นที่หลังวัด
รายนามเจ้าอาวาส
* พระคำมี พ.ศ. ๒๔๐๐ – ๒๔๑๕
* พระชา พ.ศ. ๒๔๑๖ – ๒๔๓๕
* พระปารมี พ.ศ. ๒๔๓๖ – ๒๔๕๖
* พระพนต์ พ.ศ. ๒๔๕๗ – ๒๔๗๔
* พระเรือน พ.ศ. ๒๔๗๕ – ๒๔๙๐
* พระลี พ.ศ. ๒๔๙๑ – ๒๕๐๗
* พระจันทร์ พ.ศ. ๒๕๐๘ – ๒๕๒๒
* พระพรมหา พ.ศ. ๒๕๒๓ – ๒๕๔๑
* พระครูนวกรรมาธิวัฒน์ ฐานกโร พ.ศ. ๒๕๕๔ - ปัจจุบัน

อ้างอิง
จังหวัดซารังกานี
จังหวัดซารังกานี (เซบัวโน: Lalawigan sa Sarangani) เป็นจังหวัดในเขตโซกซาร์เจน ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองศูนย์กลางคืออาลาเบล ตัวจังหวัดมีแนวชายฝั่งติดกับอ่าวซารังกานีและทะเลเซเลบีส ความยาว 230 กิโลเมตร ซารังกานีเป็นจังหวัดที่อยู่ใต้สุดของมินดาเนา และเป็นส่วนหนึ่งของย่านการพัฒนาโซกซาร์เจน โดยมีถนนลาดยางอย่างดีเชื่อมต่อกับท่าอากาศยานนานาชาติและท่าเรือใหญ่ของนครเฮเนรัลซันโตส

จังหวัดซารังกานีถูกแยกออกเป็นสองส่วน แบ่งโดยอ่าวซารังกานีและเฮเนรัลซันโตส เคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดตีโมกโคตาบาโตจนถึง 1992

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของจังหวัดซารังกานี
* Local Governance Performance Management System
มิสแกรนด์ขอนแก่น
มิสแกรนด์ขอนแก่น ( ) เป็นการประกวดนางงามสำหรับผู้หญิงระดับจังหวัดขอนแก่นทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย​ จุดประสงค์เพื่อเข้าร่วมการประกวด​เป็นแบบอย่างที่ดีในสังคม​และเป็นกระบอกเสียงด้านต่าง ๆ ในประเทศไทยและผู้ที่ได้รับตำแหน่งมิสแกรนด์ไทยแลนด์จะได้เป็นตัวแทนประเทศไทยในการขึ้นประกวดเวทีระดับนานาชาติ 
และได้จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีตั้งแต่ปี 2016 และส่งประกวดเวทีใหญ่คือมิสแกรนด์ไทยแลนด์

ผลงานการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์
มิสแกรนด์ขอนแก่น
;สัญลักษณ์สี
มิสแกรนด์ขอนแก่น
{| class="wikitable sortable" style="font-size: 95%; text-align:center"
!width="60" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|ปี
!width="200" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|ผู้ดำรงตำแหน่ง
! width="100" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|ตำแหน่งในการประกวด
!width="250" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|รางวัลพิเศษ
|-style="background-color:#FFFF99"
|2026
|รัตน์ระพี ธรรมใจกุล
|20 คนสุดท้าย
|
|-
|-style="background:#FFFF66;"
|2025
|ชญาธนุส ศรทัตต์
|รองอันดับ 1
|
*Phan Thong Viral Queen
*รองอันดับ 1 มิสแกรนด์ขวัญใจสงขลา
*รองอันดับ 1 มิสแกรนด์ชุดชาติพันธุ์ใต้คายมาลายู 2025
|-
| 202
สแกรนด์ขวัญใจสงขลา
*รองอันดับ 1 มิสแกรนด์ชุดชาติพันธุ์ใต้คายมาลายู 2025
|-
| 2024
| กนกพร หมื่นน้อย
| rowspan="2"|ไม่ผ่านเข้ารอบ
|
|-
| 2023 
| ขวัญทิชา โถรัตน์
| 
|-
|-style="background:#FFFF66;"
| 2022
| วรัญชนา ระดมเล็ก
| 10 คนสุดท้าย (รองอันดับ 5)
| 
*Miss Grand Best Seller
*รองอันดับ 2 มิสแกรนด์ขวัญใจขอนแก่น
|-
|| 
| colspan=4 
|-
| 2020
| ศศิปภา ปภณธีร์ธนาภูมิ
| rowspan="5"|ไม่ผ่านเข้ารอบ
| 
*รองชนะเลิศชุดประจำชาติยอดเยี่ยม
|-
| 2019
| สิรินาถ สุ่มอิ่ม
|
|-
| 2018
| พัชรา วอหา
| 
*รองชนะเลิศชุดประจำชาติยอดเยี่ยม
|-
| 2017
| วาริศา ศรีนุกูล
|
|-
| 2016
| ศิริพร เกษมสุข
| 
|}
จังหวัดซุลตันคูดารัต
จังหวัดซุลตันคูดารัต (ฮิลิกายนอน: Kapuoran sang Sultan Kudarat; กินาไรอา: Probinsya kang Sultan Kudarat; Maguindanaon: Dalapa sa Sultan Kudarat) เป็นจังหวัดในเขตโซกซาร์เจน ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองศูนย์กลางคืออีซูลัน และเมืองศูนย์กลางทางพาณิชยกรรมมีชื่อว่าตาคูโรง

จังหวัดซุลตันคูดารัตเคยเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิจังหวัดโคตาบาโต จนกระทั่งถูกแยกตัวออกมากเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1973 ด้วยคำสั่ง Presidential Decree No. 341 ลงนามโดยเฟอร์ดินานด์ มาร์กอส
ชื่อ ซุลตันคูดารัต มีที่มาจากผู้ปกครองชาวมุสลิมที่ชื่อว่ามุฮัมมัด คูดารัต ผู้ตั้งตนเป็นผู้นำในปี ค.ศ. 1619 และปกครองเขตสุลต่านมากินดาเนาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1625–1671 เขาได้รับการยกย่องให้เป็นวีรบุรุษแห่งชาติ จึงมีการนำชื่อของเขามาตั้งเป็นชื่อจังหวัด

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของจังหวัดซุลตันคูดารัต 
* Local Governance Performance Management System 
* Manila Statues: Sultan Kudarat Monument Information
จังหวัดตีโมกโคตาบาโต
จังหวัดตีโมกโคตาบาโต (ฮิลิกายนอน: Bagatnan nga Kotabato; เซบัวโน: Habagatang Kotabato; Maguindanaon: Kuta Wato Saut) เป็นจังหวัดในเขตโซกซาร์เจน ประเทศฟิลิปปินส์ มีเมืองศูนย์กลางคือโคโรนาดัล มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดซุลตันคูดารัตทางทิศเหนือและตะวันตก ติดกับจังหวัดซารังกานีทางทิศใต้และตะวันออกเฉียงเหนือ ติดกับจังหวัดตีโมกดาเบาทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และติดกับอ่าวซารังกานีทางทิศตะวันออกเฉียงใต้

เฮเนรัลซันโตส ซึ่งตั้งอยู่ริมอ่าวซารังกานี เป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในภูมิภาค แต่ปกครองอย่างเป็นอิสระจากตัวจังหวัด จังหวัดตีโมกโคตาบาโตเคยครอบคลุมพื้นที่ของจังหวัดซารังกานีจนกระทั่งถูกแยกตัวออกมาในปี ค.ศ. 1992

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
*
จังหวัดแอลบล็องก์
จังหวัดแอลบล็องก์ ( ) เป็นจังหวัดในอดีตของประเทศโปแลนด์ในช่วงปี ค.ศ. 1975 – ค.ศ. 1998 ซึ่งจังหวัดได้ถูกยุบในปี ค.ศ. 1998 เนื่องจากการปฏิรูปการปกครองท้องถิ่น ในปี ค.ศ. 1998 มีเนื้อที่ 6,103 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 495,100 คน โดยมีเมืองหลักคือแอลบล็องก์

ในปี ค.ศ. 1999 จังหวัดได้รับการรวมเข้ากับจังหวัดปอมอแช และจังหวัดวาร์เมีย-มาซูรือ
เมืองต่าง ๆ
จังหวัดแอลบล็องก์ประกอบด้วย 18 เมือง โดยรายชื่อเรียงตามจำนวนประชากร (ข้อมูลปี ค.ศ. 1998)
{|
| width="33%" valign="top" |
# Elbląg (129,782)
# Kwidzyn (39,560)
# Malbork (39,256)
# Braniewo (18,865)
# Pasłęk (12,516)
# Sztum (10,930)
# Nowy Dwór Gdański (10,462)
# Orneta (9,837)
# Prabuty (8,125)
| width="33%" valign="top" |

Dzierzgoń (5,653)
 Susz (5,600)
 Nowy Staw (3,896)
 Pieniężno (2,975)
 Tolkmicko (2,766)
 Frombork (2,528)
 Kisielice (2,222)
 Młynary (1,844)
 Krynica Morska (1,376)

|}

ดูเพิ่ม
จังหวัดของประเทศโปแลนด์
จังหวัดบีแยลสกอ-เบียวา
จังหวัดบีแยลสกอ-เบียวา ( ) เป็นจังหวัดในอดีตของประเทศโปแลนด์ในช่วงปี ค.ศ. 1975 – ค.ศ. 1998 ซึ่งจังหวัดได้ถูกยุบในปี ค.ศ. 1998 เนื่องจากการปฏิรูปการปกครองท้องถิ่น ในปี ค.ศ. 1998 มีเนื้อที่ 3,704 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 927,500 คน โดยมีเมืองหลักคือบีแยลสกอ-เบียวา

ในปี ค.ศ. 1999 จังหวัดได้รับการรวมเข้ากับจังหวัดชล็อนสก์ และจังหวัดมาวอปอลสกา

เมืองต่าง ๆ
จังหวัดแอลบล็องก์ประกอบด้วย 18 เมือง โดยรายชื่อเรียงตามจำนวนประชากร (ข้อมูลปี ค.ศ. 1998)
{|
| width="33%" valign="top" |
# Bielsko-Biała (180,300)
# Oświęcim (43,900)
# Cieszyn (37,600)
# Żywiec (32,400)
# Andrychów (23,000)
# Wadowice (19,500)
# Kęty (19,500)
* Ustroń (15,900)
* Skoczów (15,800)
| width="33%" valign="top" |

Wisła (11,800)
 Sucha Beskidzka (9,900)
 Chełmek (9,400)
 Maków Podhalański (5,900)
 Szczyrk (5,600)
 Kalwaria Zebrzydowska (4,500)
 Zator (3,600)
 Strumień (3,400)
 Wilamowice (2,800)

|}

ดูเพิ่ม
จังหวัดของประเทศโปแลนด์