SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
หอศิลป์มหาวิทยาลัยศิลปากร
หอศิลป์มหาวิทยาลัยศิลปากร เป็นหอศิลป์และพิพิธภัณฑ์ในกรุงเทพมหานคร เป็นหอศิลป์หลักของมหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตวังท่าพระ บนถนนหน้าพระลาน ทิศเหนือของพระบรมมหาราชวัง และทิศใต้ของวัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร ถูกสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2537

มหาวิทยาลัยศิลปากรเป็นสถาบันอุดมศึกษาในกำกับของรัฐในประเทศไทย มหาวิทยาลัยก่อตั้งขึ้นในกรุงเทพมหานคร เมื่อปี พ.ศ. 2486 โดยศาสตราจารย์ศิลป พีระศรี หรือชื่อเดิมคอร์ราโด เฟโรชี ศาสตราจารย์ศิลปะชาวอิตาลี เริ่มต้นจากการเป็นมหาวิทยาลัยวิจิตรศิลป์ ปัจจุบันมีคณะอื่น ๆ อีกจำนวนมาก

ดูเพิ่ม
* มหาวิทยาลัยศิลปากร

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการของหอศิลป์มหาวิทยาลัยศิลปากร
* หอศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร ที่เว็บไซต์มิวเซียมไทยแลนด์
* หอศิลป์มหาวิทยาลัยศิลปากร ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร
พิพิธภัณฑ์ศิลปะไทยร่วมสมัย
พิพิธภัณฑ์ศิลปะไทยร่วมสมัย เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะในกรุงเทพมหานคร เป็นพิพิธภัณฑ์เอกชนที่ก่อตั้งโดยบุญชัย เบญจรงคกุล เปิดดำเนินการในปี พ.ศ. 2555 เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัยที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในทวีปเอเชีย จัดแสดงผลงานจำนวนมากจากศิลปินไทยที่มีชื่อเสียงหลายคน เช่น ถวัลย์ ดัชนี, เหม เวชกร, เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์ และประทีป คชบัว

พิพิธภัณฑ์ศิลปะไทยร่วมสมัยจัดแสดงผลงานศิลปะล้ำค่าจำนวนมากซึ่งสร้างสรรค์โดยจิตรกรและประติมากรชาวไทยที่มีชื่อเสียง วัตถุประสงค์หลักของพิพิธภัณฑ์คือการแบ่งปัน เผยแพร่ และอนุรักษ์ศิลปะและวัฒนธรรมไทยที่แท้จริงกับทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศจากทั่วโลกอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะคนรุ่นถัดไป

คลังภาพ
File:Museum of Contemporary Art (MOCA), Bangkok, Thailand - 20161201-08.jpg|พิพิธภัณฑ์ศิลปะไทยร่วมสมัย
Image:Museum of Contemporary Art (MOCA), Bangkok, Thailand - 20161201-04.jpg|ประติมากรรมหน้าพิพิธภัณฑ์
Image:Museum of Contemporary Art (MOCA), Bangkok, Thailand - 20161201-00.jpg|ภายในพิพิธภัณฑ์
Image:Thongchai Srisukprasert, Kama (2014), Museum of Contemporary Art (MOCA), Bangkok Thailand - 20161201-02.jpg|กามา (พ.ศ. 2557) โดยธงชัย ศรีสุขประเสริฐ จัดแสดงใกล้ทางเข้าพิพิธภัณฑ์
Image:Museum of Contemporary Art (MOCA), Bangkok, Thailand - 20161201-02.jpg|นางนกเงือก (พ.ศ. 2555) โดยธงชัย ศรีสุขประเสริฐ ที่ทางเข้าพิพิธภัณฑ์
File:Museum of Contemp
(พ.ศ. 2555) โดยธงชัย ศรีสุขประเสริฐ ที่ทางเข้าพิพิธภัณฑ์
File:Museum of Contemporary Art (MOCA), Bangkok, Thailand - 20161201-06.jpg|พิพิธภัณฑ์ศิลปะไทยร่วมสมัย
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการ
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะไทยร่วมสมัย ที่เว็บไซต์มิวเซียมไทยแลนด์
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะไทยร่วมสมัย ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร 
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะไทยร่วมสมัยกรุงเทพมหานคร (MOCA) ที่เว็บไซต์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
พิพิธภัณฑ์ทางรถไฟไทย-พม่า
พิพิธภัณฑ์ทางรถไฟไทย-พม่า เป็นพิพิธภัณฑ์และศูนย์วิจัยในจังหวัดกาญจนบุรี เป็นพิพิธภัณฑ์เอกชนที่ก่อตั้งและดำเนินการโดยร็อด บีตตี (Rod Beattie) ชาวออสเตรเลียผู้เชี่ยวชาญด้านประวัติศาสตร์ของทางรถไฟสายมรณะ พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของสุสานทหารสัมพันธมิตรดอนรัก และตั้งอยู่ในที่ทำการเดิมของกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่นซึ่งสร้างโดยเชลยศึกและแรงงานบังคับชาวเอเชีย

ดูเพิ่ม

* สุสานทหารสัมพันธมิตรดอนรัก
* พิพิธภัณฑ์อักษะเชลยศึก

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการ
* หน้าเว็บเกี่ยวกับพิพิธภัณฑ์ 
* พิพิธภัณฑ์ทางรถไฟไทย-พม่า ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร 
* พิพิธภัณฑ์ทางรถไฟไทย-พม่า ที่เว็บไซต์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
พิพิธภัณฑ์โบเดอ
พิพิธภัณฑ์โบเดอ ( ) หรือชื่อเดิม พิพิธภัณฑ์ไคเซอร์ฟรีดริช ( ) เป็นอาคารอนุรักษ์และพิพิธภัณฑ์บนเกาะพิพิธภัณฑ์ในย่านมิทเทอในนครเบอร์ลิน สร้างขึ้นในปี 1898 แล้วเสร็จในปี 1904 โดยดำริของจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 ตามการออกแบบโดยแอนท์ ฟอน อีห์เนอ ในรูปแบบสถาปัตยกรรมฟื้นฟูบาโรก จัตุรัสด้านหน้าของอาคารในอดีตมีอนุสรณ์ระลึกถึงจักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 แต่ต่อมาถูกทางการเยอรมนีตะวันออกทำลายลง ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์โบเดอเป็นที่ตั้งของสคุลพ์ทัวเรินซัมลุง (Skulpturensammlung; ชุดของสะสมประติมากรรม), มูเซอุมฟัวร์บีซันทีนิซเชอคูนท์ (Museum für Byzantinische Kunst; พิพิธภัณฑ์ศิลปะบีแซนทีน) และ มืนซ์คาบีเนท (Münzkabinett; ชุดของสะสมเหรียญ) ในปี 1999 พิพิธภัณฑ์โบเดอในฐานะ
ละ มืนซ์คาบีเนท (Münzkabinett; ชุดของสะสมเหรียญ) ในปี 1999 พิพิธภัณฑ์โบเดอในฐานะส่วนหนึ่งของเกาะพิพิธภัณฑ์ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกด้วยลักษณะทางสถาปัตยกรรมอันโดดเด่น และในฐานะมรดกของการพัฒนาพิพิธภัณฑ์ขึ้นเป็นปรากฏการณ์ทางสังคมในปลายศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20
ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ของสะสมส่วนหนึ่งถูกเคลื่อนย้ายไปเก็บรักษาที่ฟลัคทวร์ม หอคอยต้านอากาศยานในฟรีดริคไชน์ ในเดือนพฤษภาคม 1945 เกิดเพลิงไหม้หลายครั้งในฟลัคทวร์ม เป็นผลให้ของสะสมที่เก็บรักษาไว้ถูกทำลายบางส่วน หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง ของสะสมอันประกอบด้วยประติมากรรมมากกว่า 300 ชิ้น และจิตรกรรมมากกว่า 400 ชิ้น สูญหายทั้งจากเหตุเพลิงไหม้ที่ฟลัคทวร์ม และจากการถูกจารกรรมระหว่างสงคราม

พิพิธภัณฑ์ปิดปรับปรุงใหญ่ในปี 1997 ก่อนจะเปิดบริการอีกครั้งในวันที่ 18 ตุลาคม 2006 ด้วยงบประมาณ 156 ล้านยูโร

อ้างอิง
อัลเทิสมูเซอุม
อัลเทิสมูเซอุม ( ; พิพิธภัณฑ์เก่า) เป็นอาคารอนุรักษ์และพิพิธภัณฑ์บนเกาะพิพิธภัณฑ์ในย่านมิทเทอ เบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี สร้างขึ้นในปี 1825 ก่อสร้างเสร็จในปี 1830 โดยดำรัสของพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 3 แห่งปรัสเซีย ตามแนวทางการออกแบบของคาร์ล ฟรีดริค ชินเคิล ตัวอาคารได้รับการยอมรับว่าเป็นตัวอย่างชิ้นสำคัญหนึ่งของสถาปัตยกรรมนีโอคลาสสิก ตัวพิพิธภัณฑ์ติดกันกับอาสนวิหารเบอร์ลินทางตะวันออก, พระราชวังเบอร์ลินทางใต้ และซ็อยฌ์เฮาส์ทางตะวันตด ในปัจจุบัน พิพิธภัณฑ์อัลเทิสเป็นที่ตั้งของอันทีเคินซัมลุง (Antikensammlung; ของสะสมโบราณ) และบางส่วนของมึนซ์คาบีเนท (Münzkabinett; ชองสะสมเหรียญ) ในปี 1999 พิพิธภัณฑ์อัลเทิสในฐานะส่วนหนึ่งของเกาะพิพิธภัณฑ์ ได้รับการ
ะสมเหรียญ) ในปี 1999 พิพิธภัณฑ์อัลเทิสในฐานะส่วนหนึ่งของเกาะพิพิธภัณฑ์ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกด้วยลักษณะทางสถาปัตยกรรมอันโดดเด่น และในฐานะมรดกของการพัฒนาพิพิธภัณฑ์ขึ้นเป็นปรากฏการณ์ทางสังคมในปลายศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20
อัลเทิสมูเซอุมเดิมทีสร้างขึ้นเพื่อเก็บสะสมของสะสมกลุ่มวิจิตรศิลป์ของนครเบอร์ลิน รวมถึงจิตรกรรมโดยจิตรกรชั้นครู กระนั้นนับตั้งแต่ปี 1904 อัลเทิสมูเซอุมใช้จัดแสดงเพียง Antikensammlung (ของสะสมโบราณวัตถุยุคคลาสสิก) เท่านั้น นับตั้งแต่ปี 1998 ของสะสมชุดดังกล่าวจัดแสดงโบราณวัตถุกรีกซึ่งรวมถึงคลังสมบัติ จัดแสดงบนชั้นล่างของพิพิธภัณฑ์ ส่วนนิทรรศการพิเศษมีจัดแสดงบนชั้นสองของพิพิธภัณฑ์

อ้างอิง
บีมาเรสทอนนูรุดดีน
บีมาเรสทอนนูรุดดีน ( ) เป็นบีมาเรสทอน ("โรงพยาบาล") มุสลิมยุคกลางขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ในดามัสกัส ประเทศซีเรีย บีมาเรสทอนตั้งอยู่ในย่านอัลฮารีกา ภายในกำแพงเมืองเก่า และอยู่ทางใต้ของมัสยิดอุมัยยะฮ์ บีมาเรสทอนนี้สร้างขึ้นโดยสุลต่านนูรุดดีนแห่งเซนกิดในปี 1154 ชื่อของบีมาเรสทอนนำมาจากชื่อของสุลต่านพระองค์นี้เช่นกัน ต่อมามีการต่อเติมขยายอาคารในปี 1242 โดยหมอบัดรุดดีน ( ) มีการฟื้นฟูอาคารใหม่ในปี 1975 ปัจจุบัน บีมาเรสทอนนูรุดดีนเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์การแพทย์และวิทยาการในโลกอาหรับ (Museum of Medicine and Science in the Arab World)
บีมาเรสทอนเริ่มต้นก่อาร้างโดยสุลต่านนูรุดดีนในปี 1154 ต่อมา 90 ให้หลัง ได้มีการก่อสร้างระยะที่สองโดยหมอบัดรุดดีนในราวปี 1242 มีการฟื้นฟูอาคารใหม่ในปี 1975 และสร้างพิพิธภัณฑ์ขึ้นภายใน

ดูเพิ่ม

* มัดเราะซะฮ์นูรุดดีน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*Nur al-Din Bimaristan, at archnet.org
ฟูทูรีอุม
ฟูทูรีอุม ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีห้องทดลองและจัดแสดงนิทรรศการแนวล้ำสมัย ฟูทูรีอุมเป็นโครงการที่คณะรัฐมนตรีเยอรมนีและบรรดาหน่วยงานด้านวิทยาศาสตร์ริเริ่มขึ้น ฟูทูรีอุมเปิดให้บริการเมื่อเดือนกันยายน 2019 เพื่อเป็น "สถานที่เพื่อนำเสนอและพูดคุยเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์ การค้นคว้าวิจัย และการพัฒนา"

อาคารนิทรรศการตั้งอยู่บนถนนอเล็คซันเดอรูเฟอร์ ( ) ในเขตมิทเทอของกรุงเบอร์ลินมีพื้นที่ใช้สอยขนาด 8,154 ตารางเมตร ขนาดความสูง 3 ชั้น เป็นพื้นที่จัดแสดงถาวรขนาด 3,200 ตารางเมตร และอีก 600 ตารางเมตรในชั้นใต้ดินสำหรับนิทรรศการพิเศษ รวมถึงมีลานเสวนาเพื่อการพบปะพูดคุยเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์ การเมือง วัฒนธรรม และสังคมพลเมือง

อ้างอิง
ค็อมพยูเทอร์ชปีเลอมูเซอุม เบอร์ลิน
ค็อมพยูเทอร์ชปีเลอมูเซอุม ( ; ) เป็นพิพิธภัณฑ์วิดีโอเกม ตั้งขึ้นที่เบอร์ลินในปี 1997 ก่อนจะปิดให้บริการงานจัดแสดงถาวรในปี 2000 และกลายมาเป็นพิพิธภัณฑ์ออนไลน์โดยสมบูรณ์ กระทั่งปี 2011 ได้เปิดตัวนิทรรศการถาวรอีกครั้งในเขตฟรีดริชส์ไฮน์ของเบอร์ลิน ตั้งอยู่ริมถนนคาร์ล มาคส์
นับตั้งแต่เปิดตัวในปี 1997 พิพิธภัณฑ์ได้จัดแสดงนิทรรศการในระดับชาติและนานาชาติถึง 30 ครั้ง ซึ่งรวมถึงโครงการ "pong.mythos" ที่ได้รับการสนับสนุนโดยมูลนิธิวัฒนธรรมสหพันธ์เยอรมัน และถือเป็นนิทรรศการเคลื่อนที่ที่ประสบความสำเร็จสูงสุดในประวัติศาสตร์เกมคอมพิวเตอร์ ในระยะเวลา 5 ปี มียอดผู้เข้าชมนิทรรศการดังกล่าว 470,000 คน ของสะสมของพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยอุปกรณ์สำรองข้อมูลจำนวน 25,000 ชิ้นที่มีเกม, นิตยสารเทคนิค 12,000 ชิ้น และเครื่องเล่นเกมต่าง ๆ ทั้งเกมอาเขต, คอมพิวเตอร์ครัวเรือน, ระบบคอนโซล ไปจนถึงเอกสารต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องจำนวนมาก ซึ่งรวมถึงวิดีโอ โปสเตอร์ คู่มือ พิพิธภัณฑ์ถือว่ามีของสะสมซอฟต์แวร์และฮาร์ดแวร์เพื่อความบันเทิงมากที่สุดแห่งหนึ่งของยุ
ภัณฑ์ถือว่ามีของสะสมซอฟต์แวร์และฮาร์ดแวร์เพื่อความบันเทิงมากที่สุดแห่งหนึ่งของยุโรป ของสะสมทั้งหมดเป็นของสมาคมเสริมกำลังเพื่อกิจการเยาวชนและสังคม ตัวพิพิธภัณฑ์ดำเนินงานโดยบริษัท เกมส์เฮาส์ จำกัด อาคารนิทรรศการถาวรหลังใหม่ริมถนนคาร์ล มาคส์ ก่อสร้างด้วยเงินทุนจากกองทุนหวยเยอรมันและจากโครงการลงทุนทางวัฒนธรรมของกรมกิจการวัฒนธรรม
พิพิธภัณฑ์จัดแสดงงานจัดแสดงแบบโต้ตอบมากกว่า 300 ชิ้น ที่บอกเล่าประวัติศาสตร์วัฒนธรรมของการเล่นเกมคอมพิวเตอร์ หนึ่งในส่วนสำคัญของงานจัดแสดงคือวิดีโอเกมอาเขตของจริงจากคริสต์ทศวรรษ 1980 ระบบคอนโซลเกมต่าง ๆ ที่จัดแสดงมีตั้งแต่แม็กนาว็อกซ์ออดิสซีย์ฉบับดั้งเดิมจากปี 1972 ไปจนถึงของใช้ในบ้านอย่างเกมของนินเทนโดและเครื่องเล่นทุกรุ่นจากกลุ่มเพลย์สเตชัน ส่วนจัดแสดงหนึ่งของพิพิธภัณฑ์มีชื่อว่า "เพนสเตชัน" ( ; เป็นคำล้อของเพลย์สเตชัน รวมกับคำว่า ซึ่งแปลว่าความเจ็บปวด) ที่ซึ่งผู้แพ้ในเกมจะต้องถูกลงโทษทางกาย เช่นด้วยความร้อนหรือด้วยไฟฟ้าช็อตเบา ๆ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
เกอเด็งค์ชเต็ทเทอแบร์ลีเนอร์เมาเออร์
เกอเด็งค์ชเต็ทเทอแบร์ลีเนอร์เมาเออร์ หรือ อนุสรณ์สถานกำแพงเบอร์ลิน ( ) เป็นอนุสรณ์สถานที่ระลึกถึงการแบ่งเบอร์ลินด้วยกำแพงเบอร์ลินและถึงการเสียชีวิตที่เกิดขึ้นที่นั่น อนุสรณ์สถานตั้งขึ้นในปี 1998 โดยรัฐบาลเยอรมนีและรัฐบาลรัฐเบอร์ลิน อนุสรณ์สถานตั้งอยูบนถนนแบร์เนาตรงจุดที่ตัดกับอัคเคอร์ชตราเซอ อนุสรณ์สถานประกอบไปด้วยโบสถ์น้อยแห่งการปรองดอง, ศูนย์ข้อมูลกำแพงเบอร์ลิน ( ), กำแพงเบอร์ลินเดิมความยาว , หน้าต่างแห่งการจดจำ และศูนย์ข้อมูล
แนวคิดของอนุสรณ์สถานนี้เสนอโดยด็อยท์เชิสฮิสโทริชเชิสมูเซอุม (พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์เยอรมนี) ในฐานะผู้แทนของรัฐบาลรัฐเบอร์ลิน โดยว่าจ้างให้สถาปนิกโคลฮ็อฟและโคลฮ็อฟ ( ) เป็นผู้ออกแบบ มูลค่าการก่อสร้างอยู่ที่ 2.2 ล้านมาร์ค รัฐบาลกลางเป็นผู้ดูแลค่าก่อสร้าง ส่วนรัฐบาลรัฐเป็นผู้ดูแลค่าทำนุบำรุง ในวันที่ 11 กันยายน 2008 สภาผู้แทนราษฎรเบอร์ลินอนุมัติการเปิดอนุสรณ์สถานเนื่องในโอกาสครบรอบวันที่กำแพงเบอร์ลินถูกทำลายลง
ตรงหัวมุมถนนแบร์เนากับการ์เทินชตราเซอเป็นที่ตั้งของศูนย์ข้อมูลนักท่องเที่ยว พื้นที่กลางแจ้งของอนุสรณ์สถาน ทางตะวันตกของสถานีแบร์ลีนนอร์ทบานโฮฟได้แปรสภาพเป็นแอร์อินเนอรุงส์ลันท์ชัฟท์ ( ; ) นอกจากนี้ยังมีอนุสรณ์อีกบางส่วนที่อยู่บนอัคเคอร์ชตราเซอ

อ้างอิง
อัลเทอนัทซีโอนาลกาเลอรี
อัลเทอนัทซีโอนาลกาเลอรี ( ; ) เป็นอาคารอนุรักษ์และพิพิธภัณฑ์บนเกาะพิพิธภัณฑ์ในย่านมิทเทอของกรุงเบอร์ลิน หอศิลป์สร้างขึ้นระหว่างปี 1862 ถึง 1876 ตามพระราชโองการของพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 4 แห่งปรัสเซีย ตามแปลนที่ออกแบบโดยฟรีดริช เอากุสท์ ชตือเลอร์ และโยฮัน ไฮน์ริช ชตรัค และตามแบบสถาปัตยกรรมนีโอคลาสสิกและฟื้นฟูเรอแนซ็องส์ บันไดด้านนอกของอาคารพิพิธภัณฑ์เป็นที่ตั้งของอนุสรณ์แด่พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 4 ปัจจุบัน อัลเทอนัทซีโอนาลกาเลอรีจัดแสดงจิตรกรรมและประติมากรรมจากศตวรรษที่ 19 และมีนักท่องเที่ยวเข้าชมจำนวนมาก ในปี 1999 หอศิลป์ในฐานะส่วนหนึ่งของเกาะพิพิธภัณฑ์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกด้วยลักษณะทางสถาปัตยกรรมอันโดดเด่น
ด้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกด้วยลักษณะทางสถาปัตยกรรมอันโดดเด่น และในฐานะมรดกของการพัฒนาพิพิธภัณฑ์ขึ้นเป็นปรากฏการณ์ทางสังคมในปลายศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20
พิพิธภัณฑ์ธรณีวิทยาและประวัติศาสตร์แห่งรัฐอาร์ทซัค
พิพิธภัณฑ์ธรณีวิทยาและประวัติศาสตร์แห่งรัฐอาร์ทซัค ( , ) ก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2482 ในเมืองสเตพานาแกร์ต (ฮันเกนดี) พิพิธภัณฑ์แห่งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อรักษาประวัติศาสตร์ทางวัฒนธรรมและโบราณคดีของชาวอาร์ทซัค รวบรวมสิ่งประดิษฐ์ทางวัฒนธรรมในประวัติศาสตร์กว่า 50,000 ชิ้น ซึ่งนำเสนอต้นกำเนิดและการพัฒนาของดินแดนและผู้อยู่อาศัย การขุดค้นทางโบราณคดีที่ดำเนินการในภูมิภาคเมื่อเร็ว ๆ นี้ได้เพิ่มสิ่งสะสมที่มีคุณค่าให้กับพิพิธภัณฑ์
ส่วนจัดแสดงโบราณคดี
เมื่อเข้าไปในพิพิธภัณฑ์ ห้องนิทรรศการจะเริ่มต้นด้วยแบบจำลองที่แสดงให้เห็นภูมิทัศน์ตามธรรมชาติของอาร์ทซัค ถัดลงมาคือห้องโถงทางโบราณคดีซึ่งมีแบบจำลองของการกลายเป็นหิน อุปกรณ์ในช่วงต้นของยุคหิน วัตถุที่ทำจากสำริดต่าง ๆ (เครื่องใช้ อาวุธ เครื่องประดับ) สิ่งอนุรักษ์จากสมัยของรัฐอูราร์ตู ภาชนะเครื่องเคลือบดินเผาที่ประดับประดาอย่างสวยงาม เหรียญเงินและเหรียญทองแดงจากอาร์มีเนีย โรมัน เปอร์เซีย และที่อื่น ๆ
ส่วนยุคกลาง
ส่วนยุคกลางของพิพิธภัณฑ์เริ่มต้นด้วยนิทรรศการภาพวาดและแผนที่ที่เกี่ยวข้องของนักบุญกริกอร์ ลูซาวอริช ( ) ผู้นำศาสนาชาวอาร์มีเนียซึ่งได้ก่อตั้งโบสถ์แห่งแรกในอาร์ทซัคคืออารามอมารัส นอกจากนี้ยังมีหลักฐานจริงเกี่ยวกับการเผยแผ่ศาสนาของท่านในภูมิภาคคอเคซัสตอนใต้

สิ่งที่น่าสนใจเป็นพิเศษคือส่วนชาติพันธุ์วิทยาซึ่งนิทรรศการเริ่มต้นด้วยการจัดแสดงฉากของสังคมอำนาจฝ่ายบิดาในอาร์ทซัค

ส่วนจัดแสดงพรม
มีการจัดแสดงสาธิตการทอพรมแบบดั้งเดิม ตัวอย่างพรมแบบอาร์ทซัค และพรมในคริสต์ศตวรรษที่ 18–20 เขตชูชีในอาร์ทซัคเป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรมอาร์มีเนียในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ซึ่งถ่ายทอดผ่านสิ่งจัดแสดงคือหนังสือพระวรสาร สิ่งพิมพ์เก่า และภาพถ่าย
ส่วนสมัยใหม่
ส่วนสมัยใหม่และยุคปัจจุบันนำเสนอวัสดุสารคดีที่สมบูรณ์เกี่ยวกับการต่อสู้เพื่อการปลดปล่อยแห่งชาติของชาวอาร์ทซัคเชื้อสายอาร์มีเนีย กับกองทัพอาเซอร์ไบจาน (พ.ศ. 2461–2464) มีการจัดแสดงแผนที่ของอาร์มีเนียใน พ.ศ. 2469 ซึ่งจัดทำขึ้นตามสนธิสัญญาสหภาพเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2463 รวมถึงเอกสารที่เป็นหลักฐานถึงเหตุการณ์โศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2463 ซึ่งบอกเล่าเกี่ยวกับการบังคับผนวกภูมิภาคคาราบัคเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาเซอร์ไบจาน
ส่วนขบวนการชาตินิยมอาร์ทซัค
จัดแสดงสิ่งที่น่าสนใจของขบวนการคาราบัค ซึ่งเป็นขบวนการชาตินิยมของชาวอาร์มีเนีย, สงครามปลดปล่อยแห่งชาติคาราบัค และส่วนสุดท้ายของพิพิธภัณฑ์บอกเล่าเกี่ยวกับขบวนการในช่วงหลังสงคราม

มีร้านขายของที่ระลึกเล็ก ๆ ในพิพิธภัณฑ์ ซึ่งผู้เข้าชมสามารถซื้อจุลสาร หนังสือ และอัลบั้มภาพ พิพิธภัณฑ์เปิดทุกวันยกเว้นวันอาทิตย์

อ้างอิง
น็อยเอิสมูเซอุม
น็อยเอิสมูเซอุม ( ; ) เป็นอาคารอนุรักษ์และพิพิธภัณฑ์บนเกาะพิพิธภัณฑ์ในย่านมิทเทอของกรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี สร้างขึ้นระหว่างปี 1843 ถึงปี 1855 ตามพระราชโองการของพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 4 แห่งปรัสเซีย และตามแบบสถาปัตยกรรมนีโอคลาสสิกและฟื้นฟูเรอแนซ็องส์ รวมถึงได้รับการยอมรับว่าผลงานชิ้นสำคัญหนึ่งของสถาปนิกฟรีดริช เอากุสท์ ชตือเลอร์ พิพิธภัณฑ์ได้รับความเสียหายจากการทิ้งระเบิดของฝ่ายสัมพันธมิตรในสมัยสงครามโลกครั้งที่สองและถูกทิ้งให้ทรุดโทรมลงในสมัยเยอรมนีตะวันออก ก่อนจะได้รับการฟื้นฟูขึ้นใหม่ในปี 1999 และเปิดให้บริการอีกครั้งในปี 2009 นำโดยเดวิด ชิปเพอร์ฟีลด์ ปัจจุบัน น็อยเอิสมูเซอุมเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ไอยคุปต์วิทยา ( ), ของสะสมพาไพรัส
จจุบัน น็อยเอิสมูเซอุมเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ไอยคุปต์วิทยา ( ), ของสะสมพาไพรัส ( ), พิพิธภัณฑ์ยุคก่อนประวัติศาสตร์และยุคกึ่งก่อนประวัติศาสตร์ ( ) และบางส่วนของของสะสมโบราณ ( ) ในปี 1999 พิพิธภัณฑ์ในฐานะส่วนหนึ่งของเกาะพิพิธภัณฑ์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกด้วยลักษณะทางสถาปัตยกรรมอันโดดเด่น และในฐานะมรดกของการพัฒนาพิพิธภัณฑ์ขึ้นเป็นปรากฏการณ์ทางสังคมในปลายศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20
พิพิธภัณฑ์หมู่บ้านบานัต
พิพิธภัณฑ์หมู่บ้านบานัต ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนาแบบเปิดโล่ง ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของนครตีมีชออารา ริมป่าเขียว พิพิธภัณฑ์กลางแจ้งนี้มีขนาด 17 เฮกตาร์ และออกแบบมาเพื่อนำเสนอรูปแบบหมู่บ้านแบบดั้งเดิมของบานัต ภายในประกอบด้วยบ้านเรือนของชาวไร่มากมายที่มาจากกลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ ในบานัต เช่น ชาวโรมาเนีย ชาวสโลวัก ชาวสเวเบีย ชาวยูเครน ชาวฮังการี เป็นต้น รวมถึงยังมีอาคารเพื่อการใช้งานทางสังคมของหมู่บ้านแบบพื้นถิ่น เช่น ศาลาว่าการของเมือง โรงเรียน โบสถ์ และมีจัดแสดงงานศิลปะพื้นถิ่น รวมถึงมีจัดโรงฝึกงานศิลปะหัตถกรรมแบบบานัตเช่นกัน
ประวัติศาสตร์
แนวคิดในการก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนากลางแจ้งมีย้อนกลับไปตั้งแต่ยออากิม มีลอยา ( ) อดีตผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์บานัตระหว่างปี 1928 ถึง 1940 เมื่อปี 1928 หลังมีลอยาเดินทางกลับจากพิธีเปิดพิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนาทรานซิลเวเนียในกลุฌ-นาปอกา เขาได้ขออนุญาตสภาเทศบาลเพื่อเปิดพิพิธภัณฑ์หมู่บ้านขนาดเล็กในลานกลางของปราสาทฮูนียาเด หลังได้รับอนุญาต เขาได้นำโบสถ์ไม้ กางเขน และบ้านไร่ชุดแรกมาตั้งแสดงที่นั่น
ในปี 1967 พิพิธภัณฑ์ได้รับมอบที่ดินขนาดใหญ่เพื่อใช้พัฒนาสร้างพิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนากลางแจ้งขึ้น พิพิธภัณฑ์เปิดให้เข้าชมครั้งแรกในเดือนสิงหาคม 1971 ในปี 1986 พิพิธภัณฑ์ได้ปิดให้บริการเพื่อทำการปรับปรุงครั้งใหญ่เป็นเวลา 9 ปีตามคำสั่งจากประธานาธิบดีโรมาเนีย ก่อนจะเปิดให้เข้าชมอีกครั้งในเดือนพฤษภาคม 1995 ในปี 2000 พิพิธภัณฑ์ได้แยกตัวออกมาจากพิพิธภัณฑ์บานัต มาเป็นหน่วยงานเป็นเอกเทศภายใต้การดูแลของสภาเทศมณฑลตีมิช
ของสะสม
ที่ใจกลางของหมู่บ้านคือศูนย์กลางชุมชน ( ) ซึ่งประกอบด้วยศาลาว่าการเมือง, โรงเรียน, "บ้านแห่งชนชาติ" และโรงเตี๊ยมอย่างละหลัง ใจกลางของส่วนนี้คือโบสถ์ไม้ตอปลา โบสถ์ไม้นี้สร้างขึ้นในปี 1746 ที่หมู่บ้านเรเมเตอา-ลุงเกอ ( ) ก่อนที่จะบริจาคให้แก่ศาสนิกชนในหมู่บ้านตอปลา ( ) ซึ่งอยู่ใกล้กันในปี 1807 โดยดีดโบสถ์ขึ้นมาวางบนยานล้อ แล้วใช้วัวรวม 24 คู่ลากไปยังตอปลา จากนั้นในปี 1987 โบสถ์ได้รับการเคลื่อนย้ายจากตอปลามาตั้งที่พิพิธภัณฑ์จนถึงปัจจุบัน
ส่วนต่อมาของพิพิธภัณฑ์คือตรอกซอยชาติพันธุ์ ( ) ซึ่งประกอบด้วยบ้านเรือนแบบพื้นถิ่นจำนวนมากจากบรรดากลุ่มทางชาติพันธุ์ในประวัติศาสตร์ของบานัต เริ่มต้นในปี 2000 ได้มีการปลูกบ้านต่าง ๆ ได้แก่ บ้านชาวฮังการี (จากหมู่บ้านบับชาในเทศมณฑลตีมิช), บ้านชาวเยอรมัน (จากหมู่บ้านบีเลดในเทศมณฑลตีมิช), บ้านชาวสโลวัก (จากเมืองเนิดลักในเทศมณฑลอารัด) และบ้านชาวยูเครน (จากหมูบ้านเรเปเดอาในเทศมณฑลมารามูเรช) นอกจากนี้ยังมีบ้านชาวเซิร์บที่สร้างขึ้นในเวลาต่อมา รวมถึงมีแผนจะปลูกบ้านชาวบัลแกเรียและบ้านชาวเช็ก
ส่วนสุดท้ายของพิพิธภัณฑ์คือส่วนพิพิธภัณฑ์มีชีวิต ( ) ซึ่งเป็นโครงการนำเสนอเรื่องราวจากทั้งโรมาเนียและฮังการี เริ่มต้นในปี 2012 ประกอบไปด้วยบ้านชาวโรมาเนีย ชาวฮังการี ชาวสเวเบีย และชาวเซิร์บ เพื่อเป็นการสร้างหมู่บ้านพื้นถิ่นจากสมัยศตวรรษที่ 18–19 ขึ้นมาใหม่

เทศกาล
นับตั้งแต่ปี 2000 ทุกวันอาทิตย์แรกของเดือนพฤษภาคม จะมีการจัดเทศกาลชาติพันธุ์ขึ้น โดยมีสมาชิกจากชาติพันธุ์ต่าง ๆ มาจัดแสดงการแต่งกาย อาหาร และแสดงดนตรี นอกจากนี้ยังมีเทศกาลช่างฝีมือพื้นบ้าน ( ) ซึ่งจัดแสดงและวางขายสินค้างานช่างจากทั่วโรมาเนีย และเทศกาลปลายี ( )

อ้างอิง
สภามวยไทยโลก
สภามวยไทยโลก ( , WMC) เป็นหนึ่งในองค์กรที่สนับสนุนมวยไทยอาชีพที่เก่าแก่และใหญ่ที่สุดในโลก องค์กรนี้ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2538 ตามมติรัฐสภาไทยและจัดตั้งขึ้นโดยรัฐบาลไทยและได้รับการอนุมัติจากการกีฬาแห่งประเทศไทย ภายใต้กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา สภามวยไทยโลกมีหน้าที่ดูแลรับผิดชอบผลักดันมวยไทยไปทั่วโลก โดยเป็นการสนับสนุนเยาวชนและนักกีฬาให้ได้เรียนรู้ทักษะพื้นฐาน

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ปาฏัน
พิพิธภัณฑ์ปาฏัน (เนปาล: पाटन संग्रहालय) เป็นพิพิธภัณฑ์ในปาฏัน อำเภอลลติปุระ ประเทศเนปาล พิพิธภัณฑ์เป็นส่วนหนึ่งของแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก ในฐานะส่วนหนึ่งของจัตุรัสดูร์บาร์ พิพิธภัณฑ์สถาปนาขึ้นในปี 1997 โดยกษัตริย์วิเรนทร วีระ วิกรม ชาห์ ภายในจัดแสดงงานศิลปะเชิงศาสนาของเนปาล ตัวอาคารเป็นอดีตส่วนพำนักอาศัยของดูร์บาร์ปาฏัน ซึ่งในอดีตเป็นหนึ่งในพระราชวังหลวงของกษัตริย์มัลละแห่งหุบเขากาฐมาณฑุ ตัวอาคารพระราชวังหลวงสร้างขึ้นในปี 1734 บนจุดที่ก่อนหน้านี้เป็นพุทธาราม ลานกลางของพิพิธภัณฑ์มีชื่อว่า เกศวนารายณจาวก์ (Keshav Narayan Chowk) จัตุรัสดูร์บาร์ปาฏันได้รับความเสียหายอย่างหนักจากเหตุแผ่นดินไหวในเนปาลเมื่อเดือนเมษายน 2015
ค่าเข้าชมของพิพิธภัณฑ์อยู่ที่ 1000 รูปีเนปาลสำหรับชาวต่างชาติ ยกเว้นสำหรับรัฐสมาชิก SAARC ซึ่งค่าเข้าชมอยู่ที่ 250 รูปี และ 30 รูปีสำหรับพลเมืองเนปาล หรือ 15 รูปีสำหรับนักเรียนของเนปาล พิพิธภัณฑ์มีของสะสมมากกว่า 1,100 ชิ้น ในจำนวนนี้ราว 200 ชิ้นตั้งจัดแสดงถาวร

อ้างอิง

*

แหล่งข้อมูลอื่น

* Patan Museum Official Website
* Asian antiques and Arts of Asia: Patan Museum
หอศิลปมหาวิทยาลัยกรุงเทพ
หอศิลปมหาวิทยาลัยกรุงเทพ หรือ BUG (Bangkok University Gallery) เป็นหอศิลป์และพิพิธภัณฑ์ในในกรุงเทพมหานคร

หอศิลปมหาวิทยาลัยกรุงเทพเป็นหอศิลป์เอกชน 2 ชั้น ในวิทยาเขตกล้วยน้ำไทของมหาวิทยาลัยกรุงเทพ Bangkok Art Map ระบุว่าหอศิลปมหาวิทยาลัยกรุงเทพเป็นหอศิลป์ที่ "ใหญ่ที่สุดและดีที่สุดแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร"

ดูเพิ่ม
* มหาวิทยาลัยกรุงเทพ

อ้างอิง
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ขอนแก่น
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ขอนแก่น เริ่มก่อสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2510 เพื่อจัดรวบรวม รักษาและจัดแสดงโบราณวัตถุ ศิลปวัตถุ สร้างเสร็จและเปิดโดยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรเมื่อ พ.ศ. 2515 มีการจัดแสดงทั้งแบบถาวรและชั่วคราว
== นิทรรศการ == 
ยุคก่อนประวัติศาสตร์
จัดแสดงเรื่องราวในอดีตของขอนแก่นซึ่งเป็นแหล่งอารยธรรมสำคัญของภาคอีสาน จากหลายหลักฐานที่พบทางโบราณคดีจึงสามารถสรุปได้ว่า มีชุมชนโบราณตั้งถิ่นฐานอยู่ในเขตจังหวัดเป็นจำนวนมาก
* การตั้งถิ่นฐาน เครื่องใช้ พิธีกรรมการฝังศพ และการค้นพบทางโบราณคดีที่สำคัญ 
* เมืองและชุมชนโบราณ
* อารยธรรมทวารวดี
* ใบเสมา ศาสนาและความเชื่อ เครื่องแต่งกาย อักษร สถาปัตยกรรม วัตถุทางโบราณคดีที่นำมาจากฟ้าแดดสงยาง อำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์ 
* วัฒนธรรมเขมรและอารยธรรมลพบุรี
* เครื่องเซรามิก วัฒนธรรมไทย - ลาว
* วิวัฒนาการของศิลปะในประเทศไทย
* ร่องรอยอดีต ประวัติศาสตร์เมือง วิถีชีวิต และวัฒนธรรมพื้นบ้าน
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ขอนแก่นได้รวบรวมโบราณสถานทางภาคเหนือและภาคตะวันออกของประเทศไทย โดยเฉพาะที่พบในบ้านเชียง จังหวัดอุดรธานี ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมขององค์การยูเนสโก

อ้างอิง
วัดแค (อำเภอท่าเรือ)
วัดแค หรือ วัดแคอรัญญิก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำป่าสัก ในตำบลปากท่า อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เนื่อที่ 12 ไร่ 1 งาน 26 ตารางวา ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระครูพิทักษ์อรัญกิจ (วิชัย ฐิติคุโณ)

วัดแคตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2295 ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง ผู้บริจาคที่ดินได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2535 โบราณสถานสำคัญคือ เจดีย์โบราณ 3 องค์ ด้านหลังอุโบสถ ภายในวัดได้ให้ทางราชการใช้ที่ดินตั้งโรงเรียนคือ โรงเรียนวัดแค จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2465 เริ่มแรกได้ใช้ศาลาการเปรียญในการทำการเรียนการสอน

อ้างอิง
วัดยาย
วัดยาย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลม่วงยาย อำเภอเวียงแก่น จังหวัดเชียงราย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 4 ไร่

วัดยาย หรือ วัดหลวงพ่อทิพย์ เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2259 โดยตั้งเป็นสำนักสงฆ์ ไม่มีพระสงฆ์จำพรรษา ต่อมีพระครูบาอาทิตย์ได้เดินธุดงค์มาปักกลดใต้ต้นศรีดอนหัวนา ชาวบ้านจึงได้นิมนต์มาพักที่สำนักสงฆ์ และท่านได้อัญเชิญพระพุทธรูปมาประดิษฐานด้วย 1 องค์ เป็นพระพุทธรูปทองสำริดรมดำ ขนาดหน้าตักกว้าง 90 เซนติเมตร สูงจากฐาน 117 เซนติเมตร เป็นพระสิงห์ 3 ปางมารวิชัย ต่อมามีการสร้างวิหารแต่ไม่เสร็จ ครูบาอาทิตย์ร่วมกับชาวบ้านจึงย้ายไปตั้งวัดยังสถานที่ใหม่เมื่อ พ.ศ. 2263
เมื่อ พ.ศ. 2465 ได้สร้างวิหาร แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2471 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2488 และเมื่อ พ.ศ. 2538 ได้เริ่มบูรณะสร้างวิหารหลังปัจจุบันจนถึง พ.ศ. 2542 จึงแล้วเสร็จ

วัดมีพระพุทธรูปสำคัญคือ พระเจ้าตองติ๊บ (พระเจ้าทองทิพย์) เป็นพระพุทธรูปโลหะสำริด ขนาดหน้าตัก 2 ศอก ได้มาจากวัดร้างแห่งหนึ่งริมฝั่งแม่น้ำงาว นอกจากนั้นยังมีพระธาตุรัตนมณีศรีบุญอนันต์ สร้างขึ้นเพื่อเป็นที่ระลึกพุทธชยันตี 2600 ปี แห่งการตรัสรู้ของพระพุทธเจ้าในวันวิสาขบูชา พ.ศ. 2555

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์เด็ก
ในเมืองพิวโบล รัฐโคโลราโด ได้รับการจัดอันดับเป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะเด็กอันดับ 2 ในสหรัฐอเมริกาโดย Child Magazine ]]

พิพิธภัณฑ์เด็ก เป็นสถาบันที่จัดเตรียมนิทรรศการและรายการเพื่อส่งเสริมประสบการณ์การเรียนรู้ตามอัธยาศัยสำหรับเด็ก พิพิธภัณฑ์เด็กแตกต่างกับพิพิธภัณฑ์แบบดั้งเดิมที่โดยทั่วไปมีนโยบายห้ามแตะต้องสิ่งจัดแสดง พิพิธภัณฑ์เด็กมีสิ่งจัดแสดงเชิงตอบโต้ที่ออกแบบมาเพื่อให้เด็กจับต้องได้ ทฤษฎีที่อยู่เบื้องหลังการจัดแสดงเช่นนี้คือกิจกรรมที่สามารถเป็นสื่อการสอน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวัยเด็กเล็ก พิพิธภัณฑ์เด็กส่วนใหญ่เป็นองค์กรไม่แสวงผลกำไร และหลายแห่งดำเนินการโดยอาสาสมัคร หรือเจ้าหน้าที่มืออาชีพจำนวนไม่มาก
องค์กรวิชาชีพระดับนานาชาติของพิพิธภัณฑ์เด็ก ได้แก่ สมาคมพิพิธภัณฑ์เด็ก (The Association of Children's Museums; ACM) ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2505 ในชื่อสมาคมพิพิธภัณฑ์เยาวชนอเมริกัน (The American Association of Youth Museums; AAYM) ในปี พ.ศ. 2550 มีสถาบันที่เป็นสมาชิกของสมาคมทั้งหมด 341 แห่งใน 23 ประเทศ และสมาคมพิพิธภัณฑ์เด็กแห่งยุโรปแฮนส์ออน! (The Hands On! Europe Association of Children's Museum; HO!E) ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2537 โดยมีสถาบันที่เป็นสมาชิกใน 34 ประเทศเมื่อปี พ.ศ. 2550 พิพิธภัณฑ์หลายแห่งที่เป็นสมาชิกของสมาคมพิพิธภัณฑ์เด็ก (ACM) เสนอการเป็นสมาชิกภาพร่วมกัน โดยอนุญาตให้สมาชิกของพิพิธภัณฑ์หนึ่งสามารถเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์อื่น ๆ ทั้งหมด
วัดห้วยลึก (จังหวัดเชียงราย)
วัดห้วยลึก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลม่วงยาย อำเภอเวียงแก่น จังหวัดเชียงราย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 4 ไร่

วัดห้วยลึกตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2478 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2564

วัดมีรูปแบบศิลปะลาว วิหารหลักปัจจุบันสร้างแทนหลังเก่าที่มีสภาพทรุดโทรมก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2541 ทางวัดห้วยลึกได้สร้างพระธาตุหลวงเวียงจันทน์จำลอง
โบราณวัตถุในวัดมีพระพุทธรูปไม้มงคลแกะสลักทำมาจากไม้ค้ำ ไม้ยอ ไม้คูณ หรือไม้กฤษณา มีจำนวนทั้งหมด 35 องค์ มีอายุราว 200–300 ปี เป็นพระพุทธรูปไม้ที่บรรพบุรุษได้นำติดตัวเข้ามาครั้งอพยพจาก สปป.ลาว สมัยสงครามอินโดจีน วัดยังมีเรือขุดโบราณไม้ตะเคียนที่ชาวบ้านพบเจอและนำขึ้นมาจากสันดอนทรายกลางแม่น้ำโขงบริเวณใกล้หมู่บ้าน เมื่อ พ.ศ. 2553 ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระพุทธรูปปูนปั้น พระพุทธรูปทองเหลือง และรอยพระพุทธบาทจำลอง

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ไร่นา
]]
พิพิธภัณฑ์ไร่นา เป็นพิพิธภัณฑ์ที่สร้างจากไร่นาเก่าแก่และอาคารของไร่นา โดยใช้นำเสนอประวัติศาสตร์การเกษตร บ่อยครั้งที่ไร่นาอันเป็นที่ตั้งพิพิธภัณฑ์เป็นไร่นาที่ยังคงใช้งานอยู่ เพื่อวัตถุประสงค์ในการสาธิตและให้ความรู้ นอกจากนี้ พิพิธภัณฑ์ไร่นาบางแห่งยังได้รับการร้องขอให้ย้ายที่ หมายถึงว่าพิพิธภัณฑ์ที่เน้นด้านการเกษตร ประวัติศาสตร์การทำไร่นา หรือชีวิตในชนบท จะถูกย้ายจากที่ตั้งเดิมไปยังที่ตั้งใหม่ การย้ายที่นี้อาจเกิดขึ้นได้จากหลายสาเหตุ เช่น ความพยายามในการอนุรักษ์ การพัฒนาเมือง การขยายตัว หรือการปรับปรุงการเข้าถึงสำหรับผู้มาเยือน

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์มีชีวิต

อ้างอิง
วัดโป่งสลี
วัดโป่งสลี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสันทราย อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย อยู่ติดกับสวนรุกขชาติ

วัดโป่งสลีตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2453 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2508

ภาพวาดภายในอุโบสถ ซึ่งวาดโดยศิลปินที่มีชื่อและเป็นภาพวาดที่แตกต่างจากที่อื่น ๆ โดยจะเป็นภาพวาดที่ออกในแนววิถีชีวิตและวัฒนธรรมของชุมชนในช่วงเทศกาลต่าง ๆ ซึ่งกลุ่มศิลปิน จิตรกรรมเช่น ผ้าทอสันทราย

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์มหาวิทยาลัย
ที่พิพิธภัณฑ์สัตววิทยาโคลซึ่งตั้งอยู่ในวิทยาเขตไวต์ไนส์ของมหาวิทยาลัยรีดดิง]]
พิพิธภัณฑ์มหาวิทยาลัย เป็นสถานที่จัดเก็บสิ่งสะสมที่ดำเนินการโดยมหาวิทยาลัย โดยทั่วไปก่อตั้งขึ้นเพื่อช่วยในการสอนและการวิจัยภายในสถาบันการศึกษาระดับสูง พิพิธภัณฑ์แอชโมเลียนแห่งมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดในประเทศอังกฤษเป็นตัวอย่างแรก ๆ ของพิพิธภัณฑ์มหาวิทยาลัย เดิมตั้งอยู่ในอาคารซึ่งปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์วิทยาศาสตร์ ตัวอย่างล่าสุดของพิพิธภัณฑ์มหาวิทยาลัยคือพิพิธภัณฑ์ศิลปะโฮลเบิร์นในเมืองบาธ ซึ่งเดิมสร้างเป็นโรงแรมในปี ค.ศ. 1796 ปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์อย่างเป็นทางการของมหาวิทยาลัยบาธ
องค์กรที่เกี่ยวข้อง
* University Museums and Collections (UMAC) - สมาคมพิพิธภัณฑ์และสิ่งสะสมของมหาวิทยาลัยระดับนานาชาติ

* UNIMUSEUM - สมาคมพิพิธภัณฑ์มหาวิทยาลัยนานาชาติ

* UNIVERSEUM - เครือข่ายมรดกทางวิชาการแห่งยุโรป

* Association of Academic Museums and Galleries (AAMG) - องค์กรในสหรัฐอเมริกา

อ้างอิง
อ่านเพิ่มเติม
* Danilov, V. J. (1996). University and college museums, galleries, and related facilities: A descriptive directory. Westport, Conn: Greenwood Press. 
* Marta C. Lourenço. Between two worlds: The distinct nature and contemporary significance of university museums and collections in Europe. PhD dissertation, Conservatoire National des Arts et Métiers, Paris, October, 2005.

แหล่งข้อมูลอื่น
* UMAC Worldwide Database of University Museums & Collections 
* The Best University Art Museums in America, Architectural Digest, August 31, 2015
พิพิธภัณฑ์สุนทรภู่
พิพิธภัณฑ์สุนทรภู่ เป็นพิพิธภัณฑ์ที่สร้างอุทิศให้กับพระสุนทรโวหาร (ภู่) หรือสุนทรภู่ อาลักษณ์ต้นยุครัตนโกสินทร์ ตั้งอยู่ด้านเหนือของวัดเทพธิดาราม ริมถนนมหาไชย แขวงสำราญราษฎร์ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร เดิมเป็นกุฏิในวัดเทพธิดารามซึ่งเชื่อว่าเป็นกุฏิที่สุนทรภู่เคยพำนักขณะบวชเป็นพระภิกษุและมาจำพรรษาที่วัดเทพธิดารามระหว่าง พ.ศ. 2382-2385 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว

พิพิธภัณฑ์
พิพิธภัณฑ์สุนทรภู่เป็นหมู่กุฏิ 3 หลังในหมู่กุฏิคณะ 7 วัดเทพธิดาราม แบ่งการจัดแสดงเป็น 3 ห้อง ได้แก่:

* ห้องแรงบันดาลใจไม่รู้จบ: จัดแสดงชีวประวัติและผลงานของสุนทรภู่ ภายในห้องมีรูปหล่อครั้งตัวของสุนทรภู่ซึ่งวัดเทพธิดารามสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2512
* ห้องมณีแห่งปัญญา: จัดแสดงเกี่ยวกับการสะท้อนสภาพสังคมผ่านผลงานของสุนทรภู่ มีส่วนกิจกรรมให้ทดลองเรียงบทกวีจากผลงานของสุนทรภู่

* ห้องใต้ร่มกาสาวพักตร์: จัดแสดงในกุฎิซึ่งเชื่อว่าสุนทรภู่เคยพำนัก มีการจัดแสดงเครื่องอัฐบริขารและของใช้ต่าง ๆ

บางจุดจัดแสดงมีการใช้เทคโนโลยีความเป็นจริงเสริม (AR: Augmented Reality) ในการถ่ายภาพและวิดิโอให้ผู้เข้าชมเสมือนอยู่ในฉากเดียวกับสุนทรภู่ขณะเป็นภิกษุ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* พิพิธภัณฑ์สุนทรภู่ วัดเทพธิดาราม ที่เว็บไซต์มิวเซียมไทยแลนด์
* พิพิธภัณฑ์สุนทรภู่ ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร
พิพิธภัณฑ์การยึดครองและการต่อสู้เพื่อเสรีภาพ
พิพิธภัณฑ์การยึดครองและการต่อสู้เพื่อเสรีภาพ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในกรุงวิลนีอัส ประเทศลิทัวเนีย พิพิธภัณฑ์จัดแสดงสิ่งของและบันทึกจากในช่วง 50 ปีของการยึดครองลิทัวเนียโดยสหภาพโซเวียต

คำอธิบาย
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2535 ตามคำสั่งของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมและการศึกษา และประธานสหภาพนักโทษการเมืองและผู้ถูกเนรเทศแห่งลิทัวเนีย ใน พ.ศ. 2540 พิพิธภัณฑ์ถูกย้ายไปยังศูนย์วิจัยการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์และการต่อต้านลิทัวเนีย พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ตั้งอยู่ในอาคารที่ทำการเดิมของเคจีบี ตรงข้ามกับจัตุรัส Lukiškės และเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่าพิพิธภัณฑ์เคจีบี
พิพิธภัณฑ์นี้รวบรวมและจัดแสดงเอกสารที่เกี่ยวกับการยึดครองลิทัวเนียเป็นเวลา 50 ปีโดยสหภาพโซเวียต พลพรรคลิทัวเนียที่ต่อต้านโซเวียต และเหยื่อของการจับกุม การเนรเทศ และการประหารชีวิตที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานี้ ก่อน พ.ศ. 2561 พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เป็นที่รู้จักในนามพิพิธภัณฑ์เหยื่อการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ซึ่งสะท้อนถึงคำจำกัดความที่กว้างขึ้นของการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ที่ใช้โดยศูนย์วิจัยการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์และการต่อต้าน แม้ว่าเหตุการณ์เหล่านี้จะถือเป็นการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์โดยนักประวัติศาสตร์เพียงไม่กี่คน แต่เพียงส่วนเล็ก ๆ ของพื้นที่นี้อุทิศให้กับฮอโลคอสต์ในลิทัวเนีย ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่คนทั่วโลกถือว่าเป็นการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ใน พ.ศ. 2561 พิพิธภัณฑ์ได้เปลี่ยนชื่อเป
่คนทั่วโลกถือว่าเป็นการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ใน พ.ศ. 2561 พิพิธภัณฑ์ได้เปลี่ยนชื่อเป็นพิพิธภัณฑ์การยึดครองและการต่อสู้เพื่อเสรีภาพ
คอลเลคชันที่จัดแสดง
แง่มุมที่ไม่ใช้ความรุนแรงของการต่อต้านมีการนำเสนอผ่านหนังสือ สิ่งพิมพ์ใต้ดิน เอกสาร และรูปถ่ายต่าง ๆ คอลเลกชันที่เกี่ยวข้องกับการต่อต้านด้วยอาวุธของภราดรชาวป่า ประกอบด้วยเอกสารและรูปถ่ายของพลพรรค ส่วนที่อุทิศให้กับเหยื่อของการเนรเทศ การจับกุม และการประหารชีวิต ถือเป็นที่เก็บภาพถ่าย เอกสาร และข้าวของส่วนตัว คอลเลคชันนี้ได้รับการขยายอย่างต่อเนื่องโดยการบริจาคจากสาธารณชน โดยมองว่าพิพิธภัณฑ์เป็นวิธีที่ดีที่สุดในการอนุรักษ์วัสดุเหล่านี้
ข้อถกเถียง
ไม่มีนิทรรศการเกี่ยวกับฮอโลคอสต์ในลิทัวเนียในพิพิธภัณฑ์เหยื่อการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์จนถึง พ.ศ. 2554 แม้ว่าชาวยิวจะถูกสังหารในลิทัวเนียมากกว่าในเยอรมนี ทั้งในแง่จำนวนและจำนวนสัมบูรณ์ และนักประวัติศาสตร์เพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เชื่อว่าการปราบปรามของสหภาพโซเวียตต่อชาวลิทัวเนียถือเป็นการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ เพื่อจัดการกับเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากนานาประเทศ จึงมีการเพิ่มคำอธิบายเล็ก ๆ ที่บรรยายถึงการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในลิทัวเนียใน พ.ศ. 2554
ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2561 หลังจากที่ร็อด นอร์ดแลนด์เขียนบทความในหนังสือพิมพ์ เดอะนิวยอร์กไทมส์ โดยอ้างโดวิด แคทซ์ว่าพิพิธภัณฑ์แห่งนี้เป็น "การปฏิเสธการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์เวอร์ชันศตวรรษที่ 21" พิพิธภัณฑ์ได้เปลี่ยนชื่อเป็นพิพิธภัณฑ์การยึดครองและการต่อสู้เพื่อเสรีภาพ ตามรายงานของนิตยสาร ไทม์ ใน พ.ศ. 2563 พิพิธภัณฑ์ "มุ่งเน้นไปที่การสังหารประชากรชาวลิทัวเนียที่ไม่ใช่ชาวยิวเกือบทั้งหมด ในขณะที่ผู้กระทำความผิดในการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ได้รับการยกย่องว่าเป็นเหยื่อในประเทศของตนที่ต่อสู้กับการยึดครองของโซเวียต"

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* Official website
* Museum of Occupations and Freedom Fights at govilnius.lt
* Official website - History of the building
* Official website - The former execution camera
* Official website - Collections
พิพิธภัณฑ์การเกษตร
พิพิธภัณฑ์การเกษตร เป็นพิพิธภัณฑ์ที่อุทิศให้กับการอนุรักษ์ประวัติศาสตร์และมรดกทางการเกษตร มีวัตถุประสงค์เพื่อให้ความรู้แก่ประชาชนเกี่ยวกับ ประวัติศาสตร์เกษตรกรรม มรดก และผลกระทบต่อสังคม เพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์นี้ พิพิธภัณฑ์การเกษตรจึงเชี่ยวชาญด้านการจัดแสดงและการตีความสิ่งประดิษฐ์ที่เกี่ยวข้องกับการเกษตร ซึ่งมักเป็นของช่วงเวลาใดเวลาหนึ่งหรือในภูมิภาคใดภูมิภาคหนึ่งโดยเฉพาะ นอกจากนี้ยังอาจจัดแสดงของที่ระลึกเกี่ยวกับเกษตรกรหรือนักธุรกิจที่มีอิทธิพลต่อสังคมผ่านการเกษตร (เช่น ขนาดของพื้นที่เพาะปลูกเมื่อเทียบกับเกษตรกรรายอื่น) หรือความก้าวหน้าทางการเกษตร (เช่น การนำเทคโนโลยีไปใช้)
พิพิธภัณฑ์โบราณคดี
ในเมืองปอนเซ เครือรัฐปวยร์โตรีโก จัดแสดงวัตถุทางโบราณคดีที่มีอายุมากกว่าสองพันปี ]]

พิพิธภัณฑ์โบราณคดี เป็นพิพิธภัณฑ์ที่เชี่ยวชาญด้านการจัดแสดงวัตถุทางโบราณคดี

ประเภท
พิพิธภัณฑ์โบราณคดีหลายแห่งตั้งอยู่ในพื้นที่เปิดโล่ง เช่น ตลาดโบราณแห่งเอเธนส์ และจัตุรัสโรมัน พิพิธภัณฑ์แห่งอื่น ๆ จัดแสดงวัตถุภายในอาคาร เช่น พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติเบรุต และพิพิธภัณฑ์อียิปต์ในกรุงไคโร ยังมีพิพิธภัณฑ์บางแห่งที่จัดแสดงวัตถุทั้งภายนอกและภายใน เช่น ศูนย์พิธีการชนพื้นเมืองติเบส พิพิธภัณฑ์โบราณคดีบางแห่ง เช่น พิพิธภัณฑ์เวสเทิร์นออสเตรเลีย อาจจัดแสดงวัตถุทางโบราณคดีทางทะเลด้วย

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์มีชีวิต
* วันพิพิธภัณฑ์สากล (18 พฤษภาคม)

อ้างอิง
ชวาหัร กลา เกนทระ
ชวาหัร กลา เกนทระ (อักษรโรมัน: Jawahar Kala Kendra, JKK) เป็นศูนย์ศิลปะหลากแขนง ตั้งอยู่ในชัยปุระ ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นโดยรัฐบาลรัฐราชสถานเพื่ออนุรักษ์ศิลปหัตถกรรมของรัฐราชสถาน ศูนย์ประกอบด้วยแปดส่วนซึ่งเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ แอมฟิเทียเตอร์ หอประชุม หอสมุด ห้องจัดแสดงงานศิลปะ โรงอาหาร และสตูดิโอศิลปะ
ชวาหัร กลา เกนทระ สร้างขึ้นให้มีรูปลักษณ์ประดุจป้อมปราการสีแดง ไม่มีหน้าต่างบนฟาซาดของอาคาร การออกแบบเป็นผลงานโดยสถาปนิก ชาลส์ คอเรีย ในปี 1986 การก่อสร้างเริ่มต้นในปี 1992 แปลนอาคารได้รับแรงบันดาลใจมาจากผังเมืองดั้งเดิมของนครชัยปุระ อันประกอบด้วยสี่เหลี่ยมจัตุรัสเก้ากล่อง โดยกล่องสี่เหลี่ยมตรงกลางเป็นพื้นที่เปิด ชวาหัร กลา เกนทระ ได้ปรับเอาแนวคิดจากหลักสถาปัตยกรรมโบราณของอินเดีย วาสตุศาสตร์ มาใช้
สถาปัตยกรรมของชวาหัร กลา เกนทระ ใช้หลักการการออกแบบ "วาสตุปุรุษมณฑล" ที่ซึ่งมองแปลนอาคารเป็นแบบจำลองของเอกภพ มณฑลที่ใช้ในการออกแบบโดยเฉพาะคือนพเคราะห์ แปลนประกอบด้วยสี่เหลี่ยมจัตุรัสสี่กล่อง แต่ละกล่องเป็นตัวแทนของดาวเคราะห์ ซึ่งรวมถึงดาวราหูและดาวพระเกตุ

แนวคิดของการใช้งานคือเพื่อใช้เป็นศูนย์ด้านวัฒนธรรมที่เต็มไปด้วยบริบททางวัฒนธรรมและบรรยากาศประวัติศาสตร์ของพื้นถิ่น ที่ทางเข้าของพิพิธภัณฑ์มีภาพเขียนฝาผนังรูปการอ่านฝ่ามือที่มีการระบุชื่อของดาวนพเคราะห์แทนจุดนูนต่าง ๆ บนฝ่ามือ แสดงเป็นความสัมพันธ์ระหว่างโหราศาสตร์กับดาราศาสตร์

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์แห่งความไร้เดียงสา
พิพิธภัณฑ์แห่งความไร้เดียงสา ( ; ) เป็นนวนิยายที่เขียนโดยออร์ฮัน พามุค นักเขียนนวนิยายชาวตุรกีผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม หนังสือตีพิมพ์เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2560 หนังสือเป็นเรื่องราวในเมืองอิสตันบูลระหว่างปี ค.ศ. 1975 ถึง ค.ศ. 1984 เกี่ยวกับเรื่องราวความรักระหว่างเคมาลนักธุรกิจผู้มั่งคั่ง และฟูซุนญาติห่าง ๆ ที่ยากจน พามุคกล่าวว่าตนใช้ยูทูบในการค้นคว้าเพลงและภาพยนตร์ตุรกีระหว่างเตรียมเขียนนวนิยาย

นวนิยายมีการแปลเป็นภาษาไทยโดยนพมาส แววหงส์ ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์มติชนเมื่อปี พ.ศ. 2560

พิพิธภัณฑ์
พามุคก่อตั้ง "พิพิธภัณฑ์แห่งความไร้เดียงสา" ของจริงโดยอิงจากพิพิพิธภัณฑ์ที่ระบุในหนังสือ ตั้งอยู่ในอาคารของย่าน Çukurcuma ในเมืองอิสตันบูล และจัดแสดงสิ่งสะสมที่ระลึกถึงชีวิตประจำวันและวัฒนธรรมของอิสตันบูลตามช่วงเวลาในนวนิยาย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการของพิพิธภัณฑ์ (ภาษาตุรกี)
* เว็บไซต์ทางการของพิพิธภัณฑ์ (ภาษาอังกฤษ)
* Review site for The Museum of Innocence
* Interview with Orhan Pamuk, The Museum of Innocence: A Declaration of Love to the City of Istanbul 
* Observer review of novel
พิพิธภัณฑ์ส้วมสากลสุลัภ
พิพิธภัณฑ์ส้วมสากลสุลัภ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ในนิวเดลี บริหารงานโดยสุลัภอินเทอร์เนชันนอล จัดแสดงประวัติศาสตร์ของสุขอนามัยและส้วมของโลก นิตยสาร ไทม์ ระบุให้พิพิธภัณฑ์นี้เป็นหนึ่งในสิบพิพิธภัณฑ์ที่แปลกที่สุดของโลก พิพิธภัณฑ์ก่อตั้งขึ้นในปี 1992 โดย ดร. พินเทศวร ปาฐัก นักกิจกรรมเพื่อสังคม ผู้ก่อตั้งขบวนการปฏิรูปสังคมและสุขอนามันสุลัภ และผู้รับรางวัลสต็อกโฮล์มวอเทอร์ไพรซ์ประจำปี 2009 เป้าหมายในการก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ขึ้นของเขาคือเพื่อเน้นย้ำปัญหาในเรื่องสุขอนามัยของประเทศ ผ่านการพิจารณาความพยายามในการพัฒนาและสร้างสุขอนามัยจากทั่วโลกมาตั้งแต่สมัยก่อนคริสต์กาล
ภายในพิพิธภัณฑ์จัดแสดงเนื้อหาและสิ่งของจากกว่า 50 ประเทศ ของจัดแสดงรวมถึงโบราณวัตถุต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับสุขอนามัย มีอายุตั้งแต่ 3000 ปีก่อนคริสต์กาล มาจนถึงศตวรรษที่ 20 ของจัดแสดง เช่น ห้องส้วมนอกบ้าน, โถส้วมแบบโถ, ฝารองส้วมยุควิกตอเรียที่ประดับตกแต่งอย่างวิจิตร, สายฉีดก้น นอกจากนี้ยังมีบทกวีที่บรรยายเกี่ยวกับส้วมแบบต่าง ๆ และการใช้งาน
สิ่งน่าสนใจที่จัดแสดงของพิพิธภัณฑ์ เช่น แบบจำลองตู้เตี้ย (commode) ในรูปของหีบสมบัติจากยุคกลางของอังกฤษ, แบบจำลองส้วมของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ที่มีรายงานว่าเคยถูกใช้จริงในราชสำนัก, ส้วมในรูปของตู้หนังสือ, เทคโนโลยีของรัสเซียกับนาซาในการแปลงปัสสาวะเป็นน้ำสะอาด, การ์ตูนและมุกตลกเกี่ยวกับส้วม โถส้วมทองคำและเงินของจักรพรรดิโรมัน, ระบบการถ่ายเทของเสียของอารยธรรมฮารัปปา และพัฒนาการของส้วมที่พบในแหล่งโบราณคดีโลถัล เป็นต้น

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม
*
พิพิธภัณฑ์แห่งความไร้เดียงสา (พิพิธภัณฑ์)
พิพิธภัณฑ์แห่งความไร้เดียงสา ( ; ) เป็นพิพิธภัณฑ์ในบ้านยุคศตวรรษที่ 19 ในเมืองอิสตันบูล (ย่าน Çukurcuma) ประเทศตุรกี ก่อตั้งโดยออร์ฮัน พามุคนักเขียนนวนิยายชาวตุรกี มีฐานะเป็นสิ่งประกอบนวนิยายของพามุคเรื่องพิพิธภัณฑ์แห่งความไร้เดียงสา พิพิธภัณฑ์และนวนิยายถูกสร้างขึ้นควบคู่กันโดยมีศูนย์กลางที่เรื่องราวของสองตระกูลในอิสตันบูล ในวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 พิพิธภัณฑ์ได้รับการประกาศให้เป็นผู้ชนะเลิศของรางวัลพิพิธภัณฑ์ยุโรปแห่งปี พ.ศ. 2557
นวนิยายและพิพิธภัณฑ์นำเสนอเรื่องราวของชีวิตชนชั้นสูงในอิสตันบูลตั้งแต่ทศวรรษ 1970 ถึงต้นทศวรรษ 2000 นวนิยายเป็นเรื่องงราวของเคมาลผู้มั่งคั่งซึ่งตกหลุมรักกับฟูซุนญาติห่าง ๆ ที่ยากจน พิพิธภัณฑ์ก็จัดแสดงวัตถุที่เกี่ยวข้องกับเรื่องราวความรักของทั้งคู่ เว็บไซต์ของพิพิธภัณฑ์ระบุว่าพิพิธภัณฑ์มีสิ่งสะสมมากกว่าพันชิ้น นำเสนอสิ่งที่ตัวละครในนวนิยาย "ใช้, ใส่, ได้ยิน, ได้เห็น และฝันใฝ่ถึง ทั้งหมดจัดวางอย่างพิถิพิถันในกล่องและตู้จัดแสดง"
ประวัติ
พามุคเริ่มสะสมสิ่งของต่าง ๆ ให้กับพิพิธภัณฑ์เมื่อกลางทศวรรษ 1990 พามุคกล่าวว่า “ผมต้องการสะสมและจัดแสดงสิ่งของ 'จริง ๆ' ของเรื่องแต่งภายในพิพิธภัณฑ์ และเขียนนวนิยายจากสิ่งของเหล่านั้น” พามุคระบุว่าสิ่งของบางชิ้นที่จัดแสดงในพิพิธภัณฑ์เป็นของครอบครัวและเพื่อน ๆ ส่วนของอื่น ๆ ถูกพบที่อื่นในอิสตันบูล หรือสะสมจากทั่วโลก แต่พามุคไม่ได้ระบุว่าสิ่งของใดบ้างที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับชีวิตของตน พามุคยืนยันว่าการนำเสนอของพิพิธภัณฑ์ควรสะท้อนถึงนวนิยายไม่ใช่ตัวเขาเอง โดยกล่าวว่า “นี่ไม่ใช่พิพิธภัณฑ์ออร์ฮัน พามุค”
หลังนวนิยายตีพิมพ์ในตุรกีในปี พ.ศ. 2551 สิ่งสะสมของพิพิธภัณฑ์ก็ได้รับการจัดจนเสร็จสมบูรณ์ร่วมกับคณะสหวิชาที่ประกอบด้วยศิลปิน นักออกแบบ และสถาปนิก เปิดให้บริการในเดือนเมษายน พ.ศ. 2555 ปัจจุบันมีสิ่งของที่จัดแสดงมากกว่าพันชิ้น

ตำแหน่ง
พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในย่าน Çukurcuma ของเขต Beyoğlu ในเมืองอิสตันบูลของประเทศตุรกี ตั้งอยู่ในบ้านไม้ยุคศตวรรษที่ 19 ที่หัวมุมของถนน Çukurcuma Sk และ Dalgiç Sk

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* The Museum of Innocence at Google Cultural Institute
* Projectpage of Sunder-Plassmann Architekten (German)
วัดหอคอย
วัดหอคอย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางน้ำเปรี้ยว อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ 11 ไร่ 3 งาน 48 ตารางวา ปัจจุบันมี พระอธิการเปรมทอง ญาณสมฺปนฺโน เป็นเจ้าอาวาส

วัดหอคอย แต่เดิมเป็นวัดร้าง ต่อมาพระครูอาคมสิทธาภรณ์ เจ้าคณะอำเภอบางน้ำเปรี้ยว ในสมัยนั้นทราบว่ามีวัดร้างในเขตปกครองคณะสงฆ์อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จึงมีความประสงค์จะยกวัดร้างขึ้นเป็นวัดที่มีพระภิกษุจำพรรษา จึงมอบหมายให้พระเปรมทอง ญาณสมฺปนฺโน สังกัดวัดคลองเจ้า ตำบลศาลาแดง ร่วมมือกับชาวบ้านหอคอยและหมู่บ้านใกล้เคียง บูรณปฏิสังขรณ์อาคารเสนาสนะใหม่ทั้งหมด ยกวัดหอคอย (ร้าง) ขึ้นเป็นวัดมีพระภิกษุอยู่จำพรรษา เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2553
อาคารเสนาสนะที่สร้างแล้ว คือ ศาลาอเนกประสงค์ กุฏิสงฆ์ 2 หลัง วิหาร โรงครัว หอระฆัง และห้องน้ำ

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์สุนัขเอเคซี
พิพิธภัณฑ์สุนัขเอเคซี ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์สุนัขที่ไม่แสวงกำไรของสมาคมผู้เพาะพันธุ์สุนัขแห่งอเมริกา (American Kennel Club) หรือเอเคซี (AKC) ตั้งอยู่ที่อาคาร 101 พาร์กแอฟวานิว ในย่านเมอร์เรย์ฮิลล์ของเขตแมนแฮตตัน นครนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา พิพิธภัณฑ์มีสิ่งจัดแสดงได้แก่ สุนัขในภาพยนตร์, สุนัขของประธานาธิบดี, สุนัขสงคราม, สุนัขในการสำรวจ เป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีสิ่งสะสมงานศิลปะเกี่ยวกับสุนัขที่จำนวนมากที่สุดแห่งหนึ่ง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์วิทยาศาสตร์
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์วิทยาศาสตร์ ( ) ตั้งอยู่บนถนนบรอดสตรีต เมืองออกซฟอร์ด ประเทศอังกฤษ จัดแสดงสิ่งสะสมของเครื่องมือทางวิทยาศาสตร์ตั้งแต่ยุคกลางถึงศตวรรษที่ 19 พิพิธภัณฑ์มีอีกชื่อเรียกว่า อาคารแอชโมเลียนเก่า ( ) เพื่อให้แตกต่างกับพิพิธภัณฑ์แอชโมเลียนแห่งใหม่ที่สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1894 ถือเป็นพิพิธภัณฑ์ที่สร้างขึ้นโดยเฉพาะที่เก่าแก่ที่สุดในโลกที่ยังคงอยู่

ภัณฑารักษ์
ต่อไปนี้รายชื่อภัณฑารักษ์หรือเลขานุการคณะกรรมการหรือผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์:
* R. T. Gunther (ค.ศ. 1924–1940)
* F. Sherwood Taylor (ค.ศ. 1940–1945, ชั่วคราว; ค.ศ. 1945–1950)
* C. H. Josten (ค.ศ. 1950–1964; 1964–1994, ภัณฑารักษ์กิตติคุณ)
* F. R. Maddison (ค.ศ. 1964–1994)
* J. A. Bennett (ค.ศ. 1994–2012)
* Stephen Johnston (รักษาการผู้อำนวยการ, ค.ศ. 2012–2014)
* Silke Ackermann (ค.ศ. 2014 เป็นต้นไป)

อ้างอิง
 ]]

แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ของพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์วิทยาศาสตร์
สภาการพิพิธภัณฑ์ระหว่างชาติ
สภาการพิพิธภัณฑ์ระหว่างชาติ ( ) เป็นองค์กรนอกภาครัฐที่อุทิศให้กับพิพิธภัณฑ์ โดยคงความสัมพันธ์อย่างเป็นทางการกับยูเนสโก และมีสถานะเป็นที่ปรึกษาของคณะมนตรีเศรษฐกิจและสังคมแห่งสหประชาชาติ ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1946 และยังเป็นพันธมิตรกับหน่วยงานต่าง ๆ เช่น องค์การทรัพย์สินทางปัญญาแห่งโลก องค์การตำรวจอาชญากรรมระหว่างประเทศ และองค์การศุลกากรโลก เพื่อดำเนินภารกิจบริการสาธารณะระหว่างประเทศ ซึ่งรวมถึงการต่อสู้กับการลักลอบขนสินค้าทางวัฒนธรรม และส่งเสริมการจัดการความเสี่ยงและการเตรียมพร้อมในกรณีฉุกเฉินเพื่อปกป้องมรดกทางวัฒนธรรมของโลกในกรณีที่เกิดภัยพิบัติทางธรรมชาติหรือที่มนุษย์สร้างขึ้น สมาชิกของสภาการพิพิธภัณฑ์ระหว่างชาติจะได้รับบัตรสมาชิกภาพของสภาซึ่ง
ษย์สร้างขึ้น สมาชิกของสภาการพิพิธภัณฑ์ระหว่างชาติจะได้รับบัตรสมาชิกภาพของสภาซึ่งให้สิทธิ์เข้าพิพิธภัณฑ์ฟรีหรือเข้าพิพิธภัณฑ์หลายแห่งทั่วโลกได้ในราคาพิเศษ
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* ICOM website
* UNESCO's Website
* ICOM-CC
* ICAMT
* The Metropolitan Museum of Art records regarding International Council of Museums, 1951–1965 from The Metropolitan Museum of Art Archives, New York.
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ปราจีนบุรี
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ปราจีนบุรี มีที่ตั้งอยู่ในจังหวัดปราจีนบุรี เป็นพิพิธภัณฑสถานประเภทประวัติศาสตร์โบราณคดีประจำภาคตะวันออก จัดขึ้นเพื่อจัดแสดงและรวบรวมโบราณวัตถุ ศิลปวัตถุ ที่ได้จากแหล่งโบราณคดี ในภาคตะวันออก
เป็นหนึ่งในเครือข่ายพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ (ประเทศไทย)ที่ดำเนินงานโดยกรมศิลปากรของกระทรวงวัฒนธรรม มีหน้าที่รับผิดชอบในการปกป้องโบราณวัตถุทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของประเทศไทย ใน พ.ศ. 2469 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงสถาปนาสถาบันศิลปะ วรรณคดี และโบราณคดี ต่อมาพระองค์ทรงเปิดพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร ตั้งอยู่หน้าพระราชวังบวรสถานมงคล นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เครือข่ายก็ได้ขยายออกไป ปัจจุบันมีสาขาพิพิธภัณฑ์แห่งชาติรวมทั้งสิ้น 43 แห่งทั่วราชอาณาจักร

การจัดแสดง

วัตถุที่นำมาจัดแสดงมาจากเจ็ดอำเภอ ของจังหวัดปราจีนบุรี ส่วนมากจะโดดเด่นเป็นพิเศษในด้านประติมากรรมทางพุทธศาสนาและฮินดู ในต้นสมัยทวารวดี
ห้องประวัติศาสตร์และโบราณคดีภาคตะวันออก
จัดแสดงเกี่ยวกับประวัติศาสตร์และโบราณคดีในภาคตะวันออก พร้อมจัดแสดงวีดิทัศน์ “ร่องรอยวัฒนธรรมลุ่มน้ำบางปะกงและภูมิภาคตะวันออก”

ห้องชุมชนโบราณในภาคตะวันออก
นำเสนอเกี่ยวกับชุมชนโบราณสมัยก่อนประวัติศาสตร์ในภูมิภาคตะวันออกที่สำคัญ อันได้แก่ ชุมชนโคกพนมดี และชุมชนหนองโน เมื่อราว 2,700 - 4,500 ปีมาแล้ว

ห้องพัฒนาการของชุมชนและเมืองโบราณในภาคตะวันออก
จัดแสดงเรื่องราวการพัฒนาการของชุมชนและเมืองโบราณในภาคตะวันออก การรับวัฒนธรรมทวารวดีและวัฒนธรรมเขมรโบราณ

อ้างอิง
ภูมิศาสตร์เศรษฐกิจ
ภูมิศาสตร์เศรษฐกิจ ( ) เป็นสาขาวิชาย่อยของภูมิศาสตร์มนุษย์ ซึ่งศึกษากิจกรรมทางเศรษฐกิจและปัจจัยที่มีผลกระทบ นอกจากนี้ยังถือได้ว่าเป็นสาขาย่อยหรือวิธีการทางเศรษฐศาสตร์ด้วย ภูมิศาสตร์เศรษฐกิจมีสี่สาขาวิชาย่อย

ภูมิศาสตร์เศรษฐกิจมีเนื้อหาที่มีความหลากหลายมากมาย อย่างที่ตั้งของอุตสาหกรรม ความประหยัดเนื่องจากการรวมกลุ่ม การขนส่ง การค้าระหว่างประเทศ การพัฒนา อสังหาริมทรัพย์ การแปลงพื้นที่เพื่อเปลี่ยนชนชั้น เศรษฐศาสตร์กลุ่มชาติพันธุ์ เศรษฐศาสตร์แบบแยกเพศ ทฤษฎีแกนปริมณฑล เศรษฐศาสตร์ชุมชนเมือง ความสัมพันธ์ระหว่างสิ่งแวดล้อมกับเศรษฐกิจ (เชื่อมโยงกับประวัติศาสตร์อันยาวนานของนักภูมิศาสตร์ที่ศึกษาปฏิสัมพันธ์ระหว่างวัฒนธรรมกับสิ่งแวดล้อม) และโลกาภิวัตน์
พิพิธภัณฑ์แอชโมเลียน
พิพิธภัณฑ์ศิลปะและโบราณคดีแอชโมเลียน ( ; ) ตั้งอยู่บนถนนโบมอนต์ เมืองออกซฟอร์ด ประเทศอังกฤษ เป็นพิพิธภัณฑ์สาธารณะแห่งแรกของอังกฤษ อาคารหลังแรกสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1678–1683 เพื่อเป็นที่ตั้งของห้องสารภัณฑ์ซึ่งเอไลอัส แอชโมลมอบให้กับมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดในปี ค.ศ. 1677 และยังเป็นพิพิธภัณฑ์มหาวิทยาลัยแห่งที่สองของโลก หลังจากก่อตั้งคุนสท์มูซ็อยม์บาเซิล ในปี ค.ศ. 1661 โดยมหาวิทยาลัยบาเซิล
อาคารหลังปัจจุบันสร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1841 ถึง ค.ศ. 1845 พิพิธภัณฑ์เปิดใหม่ในปี ค.ศ. 2009 หลังการปรับปรุงครั้งใหญ่ และในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2011 มีการเปิดตัวห้องแสดงผลงานศิลปะใหม่ที่เน้นไปที่อียิปต์และนิวเบีย ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2016 พิพิธภัณฑ์เปิดห้องแสดงผลงานศิลปะของศิลปะยุคศตวรรษที่ 19 อีกครั้ง

ผู้ดูแลและผู้อำนวยการ
{| class="wikitable" style="text-align:center;"
|-
|+ ผู้ดูแล (Keeper)
! ชื่อ
! ตั้งแต่ปี ค.ศ.
! ถึงปี ค.ศ.
|-
| Robert Plot
| 1683
| 1690
|-
| Edward Lhuyd
| 1690
| 1709
|-
| David Parry
| 1709
| 1714
|-
| John Whiteside
| 1714
| 1729
|-
| George Shepheard
| 1730
| 1731
|-
| Joseph Andrews
| 1731
| 1732
|-
| George Huddesford 
| 1732
| 1755
|-
| William Huddesford 
| 1755
| 1772
|-
| William Sheffield
| 1772
| 1795
|-
| William Lloyd
| 1796
| 1815
|-
| Thomas Dunbar
| 1815
| 1822
|-
| John Shute Duncan
| 1823
| 1829
|-
| Philip Bury Duncan
| 1829
| 1854
|-
| John Phillips 
| 1854
| 1870
|-
| John Henry Parker
| 1870
| 1884
|-
| Sir Arthur Evans
| 1884
| 1908
|-
| David George Hogarth
| 1909
| 1927
|-
| Edward T
Arthur Evans
| 1884
| 1908
|-
| David George Hogarth
| 1909
| 1927
|-
| Edward Thurlow Leeds
| 1928
| 1945
|-
| Sir Karl Parker
| 1945
| 1962
|-
| Robert W. Hamilton
| 1962
| 1972
|}
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1973 ตำแหน่งผู้ดูแล (Keeper) ถูกแทนที่ด้วยตำแหน่งผู้อำนวยการ (Director):

{| class="wikitable" style="text-align:center;"
|-
|+ ผู้อำนวยการ (Director)
! ชื่อ
! ตั้งแต่ปี ค.ศ.
! ถึงปี ค.ศ.
|-
| Sir David Piper
| 1973
| 1985
|-
| Professor Sir Christopher White
| 1985
| 1997
|- 
| Roger Moorey
| 1997
| 1998
|-
| Christopher Brown
| 1998 
| 2014 
|- 
| Alexander Sturgis
| 2014
| 
|}

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
*Sackler Library
*The Griffith Institute
*Virtual Tour of the Ashmolean Museum, photography from 2003 
*Powhatan's Mantle pictures, description and history
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่จัดแสดงตัวอย่างประวัติศาสตร์ธรรมชาติของมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดจำนวนมาก ตั้งอยู่บนถนนพากส์ เมืองออกซฟอร์ด ประเทศอังกฤษ นอกจากนี้ยังมีห้องภาพยนตร์บรรยายซึ่งใช้โดยแผนกเคมี สัตววิทยา และคณิตศาสตร์ของมหาวิทยาลัย พิพิธภัณฑ์เปิดให้คนทั่วไปเข้าชมเฉพาะพิพิธภัณฑ์พิตต์ริเวอร์ที่อยู่ติดกัน

ผู้ดูแล, เลขานุการ และผู้อำนวยการ
{| class="wikitable" style="text-align:center;"
|-
|+ ผู้ดูแลของพิพิธภัณฑ์มหาวิทยาลัย
! ชื่อ !! ตั้งแต่ปี ค.ศ. !! ถึงปี ค.ศ.
|-
| John Phillips || 1857 || 1874
|-
| Henry Smith || 1874 || 1883
|-
| Edward Burnett Tylor || 1883 || 1902
|}
{| class="wikitable" style="text-align:center;"
|-
|+ เลขานุการผู้แทนพิพิธภัณฑ์มหาวิทยาลัย
! ชื่อ !! ตั้งแต่ปี ค.ศ. !! ถึงปี ค.ศ.
|-
| Sir Henry Alexander Miers || 1902 || 1908
|-
| Gilbert Charles Bourne (acting secretary) || 1908 || 1909
|-
| Henry Balfour || 1909 || 1911
|-
|Herbert Lister Bowman|| 1911 || 1925
|-
|Thomas Vipond Barker|| 1925 || 1928
|-
| Sydney G. P. Plant|| 1928 || 1955
|-
| Geoffrey E. S. Turner|| 1956 || 1964
|}

{| class="wikitable" style="text-align:center;"
|-
|+ ผู้อำนวยการของพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติมหาวิทยาลัย
! ชื่อ !! ตั้งแต่ปี ค.ศ. !! ถึงปี ค.ศ.
|-
| Keith Thomson || 1998|| 2003
|-
| Jim Kennedy || 2003 || 2011

|-
| Paul Smith || 2011 || 
|}

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* History of the Insect collections
* Virtual Tour of the Oxford University Museum of Natural History 2014