SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
กร็องปาแล
เลอกร็องปาแลเดช็องเซลีเซ ( ) หรือนิยมเรียกสั้น ๆ ว่า กร็องปาแล เป็นสิ่งก่อสร้างที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งหนึ่งของกรุงปารีส และยังเป็นสถานที่จัดนิทรรศการด้วย ตั้งอยู่ในเขตที่ 8 โดยเริ่มก่อสร้างในช่วงปีค.ศ.1897 ภายหลังจากการรื้ออาคารปาแลเดอแล็งดุสทรี (Palais de l'Industrie) เพื่อเตรียมการจัดงานนิทรรศการโลกในปีค.ศ.1900 (Universal Exposition of 1900) ซึ่งยังรวมถึงการก่อสร้าง เปอติ ปาแล และสะพานอะเลคซันดร์ที่ 3 ที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียงด้วย

กร็องปาแล เคยถูกผ่านการใช้งานเป็นโรงพยาบาลทหารในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 และยังเคยเป็นที่จัดแสดงการโฆษณาชวนเชื่อของนาซี ถึง 2 ครั้ง ในช่วงที่ปารีสถูกเยอรมนียึดครองสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2
ตัวอาคารมีลักษณะแบบสถาปัตยกรรมโบซาร์ตามแบบที่มีการสอนในสถาบันวิจิตรศิลป์แห่งฝรั่งเศส โดยมีลักษณะเด่นคือรายละเอียดโดยรอบบนหน้าบันที่สลักจากหิน และการออกแบบพื้นที่ใช้สอยที่ทันสมัย รวมทั้งการใช้นวัตกรรมใหม่ในการก่อสร้าง อาทิเช่น โครงหลังคาเหล็กน้ำหนักเบาประดับกระจก และการใช้คอนกรีตเสริมแรงในการก่อสร้างอีกด้วย

ประวัติ
ห้องหลักภายในอาคารมีความยาวถึง 240 เมตร ซึ่งประกอบด้วยหลังคากระจก ซึ่งทำจากโครงเหล็ก ซึ่งได้รับแรงบรรดาลใจมากจากคริสตัลพาเลส ในกรุงลอนดอน โดยจุดประสงค์หลักคือเพื่อให้แสงสว่าง อันเป็นสิ่งจำเป็นในอาคารขนาดใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในอาคารนิทรรศการในยุคก่อนการใช้ไฟฟ้าเพื่อให้แสงสว่าง
ด้านนอกอาคารประกอบไปด้วยหน้าบันสลักจากหิน และงานโลหะชั้นเลิศแบบนวศิลป์ และรูปปั้นอีกจำนวนมากโดย Paul Gasq, Camille Lefèvre, Alfred Boucher, Alphonse-Amédée Cordonnier และ Raoul Verlet บริเวณด้านหน้าอาคาร ทั้งมุมซ้ายและขวามีงานสำริดขนาดใหญ่ข้างละ 1 ชุด

กร็องปาแลได้ทำการเปิดอย่างเป็นทางการในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ.1900 โดยใช้เป็นอาคารจัดแสดงนวัตกรรมยุคใหม่(ในสมัยนั้น) อาทิ รถยนต์ เครื่องบิน เครื่องใช้ในครัวเรือน เป็นต้น ซึ่งมีการจัดงานทุกปีจนกระทั่งปีค.ศ.1947 เป็นปีสุดท้าย และในภายหลังตัวอาคารได้ใช้เป็นที่จัดงานแสดงศิลปะของอ็องรี มาติส ในช่วงเดือนเมษายน ถึงกันยายน ค.ศ.1970
ตัวโครงสร้างอาคารเคยมีปัญหาการทรุดตัวหลายครั้งช่วงขณะการก่อสร้าง จึงต้องมีการเสริมรากฐานเพิ่มเติมในขณะที่การก่อสร้างต้องเป็นไปอย่างรีบเร่ง และเมื่อเวลาผ่านไปโครงสร้างเหล็กต่างๆเริ่มเกิดสนิมในโครงสร้าง ทำให้ในที่สุดหลังคากระจกได้พังทลายลงมาในปีค.ศ.1993 จึงต้องมีการปิดปรับปรุงครั้งใหญ่จนมาเปิดอีกครั้งในปีค.ศ.2007

ในปัจจุบัน กร็องปาแลยังเป็นที่ตั้งของสถานีตำรวจ ที่อยู่ในชั้นใต้ดิน เพื่อช่วยดูแลความเรียบร้อยในยามที่มีงานนิทรรศการต่าง ๆ ในส่วนปีกตะวันตกของอาคาร เป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ หรือเรียกว่า ปาแลเดอลาเดกูแวร์ต (Palais de la Découverte)
ไฟล์:Le Grand Palais depuis le pont Alexandre III à Paris.jpg|กร็องปาแล มองจากสะพานอะเลคซันดร์ที่ 3
ไฟล์:Grand Palaais 501590 fh000034.jpg|ภายในตัวอาคาร
File:Grand Palais interior - Paris 2024 Olympics venue.jpg|ภายในตัวอาคารขณะแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2024

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*Réunion des Musées Nationaux et du Grand Palais des Champs Elysées (Rmn-GP), Official Grand Palais website
* The Grand Palais, current photographs and photographs from the 1900s.
* Photos from the rooftops of the Grand Palais
ปงอาแล็กซ็องดร์-ทรัว
ปงอาแล็กซ็องดร์-ทรัว หรือ สะพานอะเลคซันดร์ที่ 3 ( ) เป็นสะพานโค้งพาดผ่านแม่น้ำแซน เชื่อมต่อทั้งสองฝั่งแม่น้ำด้านฝั่งหอไอเฟลกับฝั่งช็องเซลีเซเข้าด้วยกัน โดยได้ถูกกล่าวขานว่าเป็นสะพานที่ประดับประดาไปด้วยงานศิลปะชั้นเลิศ และหรูหราที่สุดในปารีส โดยในปัจจุบันได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งฝรั่งเศส
ประวัติ
ตัวสะพานสร้างช่วงปี ค.ศ. 1896-1900 ด้วยสถาปัตยกรรมแบบอาร์ตนูโว ประกอบไปด้วยโคมไฟอันวิจิตร รูปปั้นทูตสวรรค์ เทพธิดา และม้าบินตั้งอยู่บนเสาหินฝั่งละ 2 เสา โดยได้ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแด่ สมเด็จพระจักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 3 แห่งรัสเซีย ที่ได้ตกลงสัญญาพันธมิตรระหว่างสองประเทศในปี ค.ศ. 1892 โดยมีเจ้าชายนีโคไลเป็นมกุฎราชกุมาร ในขณะนั้นเป็นผู้วางศิลาฤกษ์ในปี ค.ศ. 1886 โดยพื้นฐานทางสถาปัตยกรรมมีความคล้ายคลึงกับของอาคารกร็องปาแลซึ่งตั้งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของแม่น้ำไม่ไกลนัก
การก่อสร้างสะพานนี้ถือเป็นความสำเร็จทางวิศวกรรมแห่งยุคศตวรรษที่ 19 เป็นอย่างยิ่ง โดยการสร้างสะพานโค้งแบบไม่มีเสา โดยตัวสะพานสูง 6 เมตร ทำจากเหล็กกล้า ซึ่งออกแบบโดยสถาปนิกโฌแซ็ฟ กาเซียง-แบร์นาร์ และกัสตง กูแซ็ง โดยมีข้อแม้ว่าห้ามบดบังทัศนียภาพของช็องเซลีเซและเลแซ็งวาลีดโดยเด็ดขาด

สะพานถูกสร้างโดยวิศวกรฌ็อง เรซาล และอาเมเด ดาลบี และเปิดอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1900 สำหรับงาน Exposition Universelle พร้อม ๆ ไปกับกร็องปาแล

ดูเพิ่ม

* 
* Pont Alexandre III 
* Alexandre III Bridge , current photographs and of the 1900s.

Coordinates:
ปงเนิฟ
ปงเนิฟ ( ) แปลตรงตัวว่า "สะพานใหม่" ซึ่งมีความหมายตรงกันข้าม เพราะเป็นสะพานข้ามแม่น้ำแซนที่เก่าแก่ที่สุดในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส โดยถูกตั้งชื่อเพื่อแสดงให้เห็นความแตกต่างกับสะพานแบบเก่าที่มักจะมีบ้านพักอาศัยอยู่ริมสองข้างของราวสะพานในสมัยนั้น
ปงต์เนิฟเป็นสะพานโค้งพาดผ่านแม่น้ำแซน ตั้งอยู่ด้านตะวันตกของอีลเดอลาซีเตซึ่งเป็นเกาะกลางแม่น้ำแซนที่มีอยู่ตั้งแต่ยุคกลาง ตัวสะพานแบ่งออกเป็น 2 ช่วง โดยช่วงแรกประกอบด้วยฐานโค้งจำนวน 5 ฐานเชื่อมฝั่งซ้ายของแม่น้ำกับอีลเดอลาซีเต และช่วงที่สองประกอบด้วยฐานโค้งจำนวน 7 ฐาน เชื่อมจากเกาะไปยังฝั่งขวาของแม่น้ำ การก่อสร้างสะพานในยุคนั้นทำให้มีการสะสมของดินตะกอนแม่น้ำ ทำให้เกาะมีขนาดยาวขึ้นดั่งในปัจจุบัน ส่วนปลายที่แหลมที่สุดของอีลเดอลาซีเตเป็นที่ตั้งของจัตุรัสแวร์-กาล็อง ซึ่งเป็นสวนสาธารณะตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแด่พระเจ้าอ็องรีที่ 4 โดยในปัจจุบันได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งฝรั่งเศส

ประวัติ
ในปี ค.ศ. 1550 พระเจ้าอ็องรีที่ 2 มีพระราชประสงค์ให้สร้างสะพานในบริเวณนี้ เนื่องจากสะพานน็อทร์-ดามที่ใช้ในขณะนั้นมีความหนาแน่นเกินไป แต่โครงการก็ได้ยกเลิกไปเนื่องจากค่าก่อสร้างมีราคาสูงเกินไปในขณะนั้น
ต่อมาในปี ค.ศ. 1577 พระเจ้าอ็องรีที่ 3 จึงมีพระราชดำรัสให้สร้าง โดยสะพานได้วางศิลาฤกษ์ในปี ค.ศ. 1578 ซึ่งฐานรากของตีนสะพานทั้ง 4 ฐานได้สำเร็จในเวลาเพียง 1 ปี หลังจากเริ่มก่อสร้าง และต่อมาในปี ค.ศ. 1579 ได้มีความพยายามเปลี่ยนรูปแบบให้ตีนสะพานมีขนาดยาวขึ้น เพื่อขยายพื้นที่บนสะพานเพื่อรองรับการสร้างบ้านเรือน (ซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นในที่สุด) ซึ่งใช้เวลาก่อสร้างถึง 9 ปี เนื่องจากติดช่วงสงครามศาสนา (ช่วง ค.ศ. 1588 - 1599) การก่อสร้างจึงหยุดชะงักลง จนกระทั่งเสร็จสิ้นในปี ค.ศ. 1607 ในรัชสมัยของพระเจ้าอ็องรีที่ 4 ทรงเป็นผู้เสด็จพระราชดำเนินเปิดสะพาน
สะพานถูกสร้างด้วยเทคโนโลยีแบบโรมันในสมัยนั้น โดยรับน้ำหนักด้วยฐานเสาโค้งเป็นช่วงสั้น ๆ จำนวนหลายๆฐาน ปงต์เนิฟ เป็นสะพานแห่งแรกในปารีสที่ไม่ได้สร้างบ้านริมสองฝั่งของราวสะพาน และยังมีการปูถนนเพื่อป้องกันโคลน อีกทั้งยังมีป้อมขนาดเล็กทั้งสองด้าน เรียงรายเป็นช่วง ๆ เพื่อใช้เป็นที่หลีกทางของผู้ใช้ถนนยามที่มีรถม้าผ่าน โดยพระเจ้าอ็องรีที่ 4 มีรับสั่งให้งดสร้างบ้านบนสะพานเนื่องจากจะบดบังทัศนียภาพของพระราชวังลูฟวร์ซึ่งพระองค์ได้มีส่วนสำคัญในการปรับปรุงเพิ่มเติมอีกมาก
ตัวสะพานได้ผ่านการใช้งานอย่างโชกโชนตั้งแต่เปิดใช้ เนื่องจากเป็นสะพานที่กว้างที่สุดในปารีสในช่วงระยะเวลาอันยาวนาน สะพานได้ถูกซ่อมและปรับปรุงหลายครั้ง รวมถึงการสร้างเสาฐานทั้ง 7 ฐานขึ้นใหม่ และลดระดับความสูงของตัวสะพานโดยเปลี่ยนจากช่องโค้งทรงกลม เป็นทรงรูปไข่ (ในช่วงปี ค.ศ. 1848-1855) รวมถึงการแกะสลักตกแต่งขอบสะพาน รวมทั้งขอบบัวเชิงสะพานให้สวยงามเหมือนเดิมอยู่ตลอดเวลา ต่อมาในปี ค.ศ. 1885 เสาสะพานเสาหนึ่งได้พังทลายลงเป็นเหตุให้ต้องมีการปรับปรุงเสริมสร้างความแข็งแรงขึ้นใหม่ โดยได้เสริมความแข็งแรงของฐานรากของเสาแล้วสร้างใหม่ตามแบบเดิม
ต่อมาได้มีการปรับปรุงตัวสะพานครั้งใหญ่เริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1994 และเสร็จสิ้นในปี ค.ศ. 2007 เพื่อเฉลิมฉลองครบรอบ 400 ปีของสะพาน

พระบรมรูป
ในปี ค.ศ. 1614 ได้มีการสร้างพระบรมรูปทรงม้าของพระเจ้าอ็องรีที่ 4 หล่อจากสำริด ตามพระราชเสาวนีย์พระราชินีและผู้สำเร็จราชการในสมัยนั้น คือมารี เดอ เมดีซิส สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส ตั้งอยู่บริเวณอีลเดอลาซีเตที่เชื่อมระหว่างสองส่วนของสะพานเข้าด้วยกัน ซึ่งสำเร็จในปี ค.ศ. 1618 และต่อมาได้ถูกทำลายลงในช่วงสงครามปฏิวัติฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1792 และถูกสร้างขึ้นใหม่ในปี ค.ศ. 1818

Coordinates:
ออแตลเดอวีล
ออแตลเดอวีล ( ) เป็นสถานที่สำคัญในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ในเขตที่ 4 โดยเป็นศาลาว่าการกรุงปารีส มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1357 และยังใช้เป็นจวนผู้ว่าราชการกรุงปารีส ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1977 เป็นต้นมา รวมถึงห้องจัดงานต่าง ๆ ด้วย
ราวปี ค.ศ. 1533 พระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 แห่งฝรั่งเศสเป็นผู้ริเริ่มให้มีการก่อสร้างอาคารหลังใหม่ทดแทนอาคารหลังเดิม (Maison aux Piliers - House of Pillars) ที่ใช้มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1357 เพื่อแสดงถึงความยิ่งใหญ่ของกรุงปารีส โดยในสมัยนั้นตรงกับช่วงที่เจริญสูงสุดของยุคเรอแนซ็องส์ โดยว่าจ้างสถาปนิกเลื่องชื่อชาวอิตาลี โดเมนีโก ดา กอร์โตนา (หรือ "บอกกาดอร์") กับสถาปนิกชาวฝรั่งเศส ปีแยร์ ช็องบีฌ ได้รื้ออาคารหลังเก่าและสร้างใหม่ในรูปแบบที่ทันสมัยในขณะนั้น คือ เรอแนซ็องส์ อันประกอบไปด้วยหอคอย หน้าต่างอันวิจิตร ห้องโถงที่โปร่งตกแต่งอย่างงดงาม และงานตกแต่งด้านนอกอย่างพิถีพิถัน ตัวอาคารได้เสร็จสมบูรณ์ในปี ค.ศ. 1628 ในรัชสมัยของพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 แห่งฝรั่งเศส
อีกในช่วง 2 ศตวรรษต่อมา เป็นช่วงที่มีความวุ่นวายเกิดขึ้นในกรุงปารีส เช่น การปฏิวัติฝรั่งเศส เป็นต้น ออแตลเดอวีลได้ถูกใช้เป็นฐานของกองกำลังปฏิวัติปารีส หรือ Paris Commune ในปี ค.ศ. 1871 และได้ถูกทำลายลงในระหว่างการสู้รบระหว่างกองกำลังของทั้งสองฝ่าย จนเหลือแต่โครงหินเป็นซากปรักหักพังในที่สุด
อาคารศาลาว่าการในปัจจุบันได้ถูกบูรณะครั้งใหญ่ช่วงปีค.ศ. 1873 - ค.ศ. 1882 โดยสถาปนิกชาวฝรั่งเศส 2 คน ผู้ชนะการแข่งขันประกวด คือเตโอดอร์ บาลูว์ และเอดัวร์ เดอแปร์ต โดยสร้างจากโครงหินที่เหลือรอดจากไฟไหม้ครั้งใหญ่ สร้างใหม่ในสถาปัตยกรรมเรอแนซ็องส์แบบฝรั่งเศส โดยผนังด้านนอกเลียนแบบงานยุคคริสต์ศตวรรษที่ 16 ในขณะที่งานตกแต่งภายในเป็นงานอย่างคริสต์ศตวรรษที่ 19 ราวปี ค.ศ. 1880
โบสถ์ลามาดแลน
โบสถ์ลามาดแลน ( ) มีชื่อเรียกเต็มว่า โบสถ์นักบุญมารีย์ชาวมักดาลา ( ) เรียกกันอย่างลำลองในฝรั่งเศสว่า มาดแลน เป็นโบสถ์สำคัญในคริสตจักรนิกายโรมันคาทอลิก ในสังกัดอัครมุขมณฑลปารีส ที่สร้างอุทิศแก่นักบุญมารีย์ชาวมักดาลา ถือเป็นสถานที่สำคัญในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ในเขตที่ 8 ติดกับจัตุรัสเดอลากงกอร์ด ทางด้านทิศใต้ ทิศตะวันออกติดกับจัตุรัสว็องโดม และทิศตะวันตกติดกับโบสถ์แซ็ง-โอกุสแต็ง
ตัวอาคารเป็นแบบเทวสถานโรมันทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ประกอบไปด้วยเสาโรมันสูง 20 เมตร จำนวน 52 ต้น โดยนำแบบมาจากแมซงกาเร อันเป็นเทวสถานยุคโรมันที่สมบูรณ์ที่สุด ที่หลงเหลือจนถึงปัจจุบัน หน้าจั่วเป็นรูปปั้นนูนสูงฝีมือของเลอแมร์ บอกเล่าเรื่องราวของการพิพากษาครั้งสุดท้าย ประตูโบสถ์ทำจากทองแดงสลักนูนต่ำเรื่องราวของบัญญัติสิบประการ ภายในประกอบไปด้วยทางเดินกลาง ด้านบนมีโดม จำนวน 3 โดม ไม่มีแขนกางเขน อันเป็นแบบวิหารโรมันทั่วไป ด้านในตกแต่งประดับประดาแบบห้องอาบน้ำตามสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา และเหนือแท่นบูชามีรูปปั้นนักบุญมารีย์ชาวมักดาลาขึ้นสวรรค์ ด้านบนเป็นภาพเขียนจิตรกรรมฝาผนังบอกเล่าประวัติของศาสนาคริสต์

ณ เมืองนีม]]
มาร์ราคิช
มาร์ราคิช ( ), มาราแก็ช ( ), มุรรอกุช ( ) หรือ เมร์ราเกช (เบอร์เบอร์: ) เป็นเมืองใหญ่ในประเทศโมร็อกโก มีประชากร 794,620 คน และมีประชากร 1,063,415 คนในเขตมหานคร (ค.ศ. 2004) เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 4 ของโมร็อกโก รองจากกาซาบล็องกา แฟ็ส และราบัต

เมืองนี้ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1062 โดยอะบู บักร์ อิบน์ อุมัร (Abu Bakr ibn Umar) หัวหน้าเผ่าและเป็นลูกพี่ลูกน้องกับยูซุฟ อิบน์ ตาชฟีน โดยเป็นเมืองหลวงของราชวงศ์อัลมอราวิดส์แห่งแอฟริกา ในสมัยกลางเป็นเมืองที่ยิ่งใหญ่เมืองหนึ่งของศาสนาอิสลาม ต่อมาฝรั่งเศสได้เข้ายึดครองใน ค.ศ. 1912 หลังจากนั้นฝรั่งเศสได้พัฒนาส่วนที่เป็นเมืองใหม่ขึ้น
ปัจจุบันถือเป็นเมืองหนึ่งที่คับคั่งที่สุดในแอฟริกา เป็นเมืองศูนย์กลางการค้า และจุดหมายปลายทางของนักท่องเ430ຫືະກບກບที่ยว

อ้างอิง
จอร์จทาวน์ (ปีนัง)
ปีนัง (เรียกเฉพาะไทย) หรือ จอร์จทาวน์ ( ; เดิมสะกดว่า Georgetown ; ; ) เป็นเมืองหลวงของรัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะปีนัง

ตัวเมืองมีประชากร 720,202 คน แต่หากรวมปริมณฑลคือเกาะปีนัง, เซอเบอรังเปอไร, ซูไงเปอตานี และกูลิม ก็จะมีประชากร 2,251,042 คน และจะถือเป็นมหานครที่ใหญ่เป็นอันดับสองของมาเลเซีย

เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 2008 จอร์จทาวน์และมะละกาถูกขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกอย่างเป็นทางการ เนื่องจากมีภูมิสถาปัตยกรรมและวัฒนธรรมที่ไม่ซ้ำใครทั้งในตะวันออกกลางและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
หอแขวนระฆังแห่งเบลเยียมและฝรั่งเศส
]]
 ]]
 ]]
 ]]
หอแขวนระฆังแห่งเบลเยียมและฝรั่งเศส ( ; ) เป็นกลุ่มของหอแขวนระฆังอนุรักษ์จำนวน 56 แห่งที่ถูกขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโก อันเป็นการระลึกถึงการแสดงออกทางสถาปัตยกรรมเพื่อแสดงออกถึงการประกาศอิสรภาพของเมืองต่าง ๆ ในเคาน์ตีฟลานเดอส์ (County of Flanders) ในอดีต รวมทั้งอาณาเขตใกล้เคียงที่มีต่อระบบศักดินาและอิทธิพลของศาสนา อันเป็นแหล่งก่อกำเนิดถึงแนวคิดแบบประชาธิปไตยในท้องถิ่นอย่างกว้างขวางต่อประวัติศาสตร์มนุษยชาติ
ยูเนสโกได้ประกาศขึ้นทะเบียนหอแขวนระฆังจำนวน 32 แห่งในเขตฟลานเดอส์และวัลโลเนียในประเทศเบลเยียมในปี ค.ศ. 1999 และต่อมาในปี ค.ศ. 2005 ได้เพิ่มหอแขวนระฆังแห่งก็องบลู ในเขตวัลโลเนีย พร้อมกับหอแขวนระฆังอีก 23 แห่งจากแคว้นนอร์-ปาดกาแลและปีการ์ดีในประเทศฝรั่งเศส โดยให้ยกเว้นหอแขวนระฆังแห่งเทศบาลนครบรัสเซลส์ เนื่องจากได้ถูกขึ้นทะเบียนมรดกโลกรวมกับจัตุรัสกร็องปลัสไปก่อนแล้ว
นอกจากหอแขวนระฆังประจำเมืองต่าง ๆ แล้ว ยังรวมถึงตัวหอคอยที่ใช้ทำหน้าที่คล้ายคลึงกัน อาทิเช่น หอสังเกตการณ์หรือหอเตือนภัย ที่สร้างผนวกกับสิ่งก่อสร้างหลัก อาทิ หอคอยแห่งอาสนวิหารแม่พระแห่งแอนต์เวิร์ป หอคอยเซนต์รัมโบลส์แห่งเมเคอเลิน และโบสถ์เซนต์เล็นเนิดส์แห่งเซาต์เลว (จังหวัดเฟลมิชบราบันต์) นอกจากนั้นยังมีบางแห่งที่เป็นหอคอยที่ตั้งอยู่โดยปราศจากอาคารหลักอีกด้วย

File:Aalst belfry.jpg|หอแขวนระฆังแห่งอาลสต์
File:Thuin JPG01.jpg|หอคอย สวน และเมืองเก่าแห่งตุแอ็ง
File:Mons beffroi JPG01B.jpg|หอแขวนระฆังแห่งมงส์
File:Tournai JPG02.jpg|หอแขวนระฆังแห่งตูร์แน
File:Halletoren Tielt.jpg|หอแขวนระฆังแห่งตีลต์
ป้อมปราการของโวบ็อง
หมู่ป้อมปราการของโวบ็อง ( ) ประกอบด้วยหมู่อาคารและป้อมปราการ 12 แห่ง ตามแนวชายแดนฝั่งตะวันตก เหนือ และตะวันออกของฝรั่งเศส ภายใต้การออกแบบของเซบัสเตียง เลอ แพร็สทร์ เดอ โวบ็อง และถูกขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในปีค.ศ. 2008 โดยยูเนสโก

สมุดภาพ

ไฟล์:Saint-Martin de Re fosse.jpg|กำแพงเมืองและป้อมปราการแซ็ง-มาร์แต็ง-เดอ-เร
ไฟล์:Briancon 44.JPG|กำแพงเมืองแห่งบรีย็องซง
ไฟล์:20100712 Tour Vauban - 3.jpg|หอคอยแห่งกามาแร-ซูร์-แมร์
ไฟล์:Mont-Louis vue aérienne.jpg|มง-หลุยส์
ไฟล์:Montdauphin002.jpg|ป้อมปราการแห่งมง-โดแฟ็ง
ไฟล์:Porte de France en automne.jpg|เมืองใหม่แห่งลงวี
ไฟล์:Fort Vauban de l'ile TATIHOU Cotentin.jpg|ป้อมปราการแห่งเกาะตาตีอู
วังโต
วังโต หรือ วังแห่งโต ( ) ตั้งอยู่ที่เมืองแร็งส์ ประเทศฝรั่งเศส เคยเป็นวังของอัครมุขนายกแห่งแร็งส์ และเคยใช้เป็นที่เปลี่ยนฉลองพระองค์พระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสก่อนที่จะเข้าพิธีราชาภิเษก ณ มหาวิหารแร็งส์ หลังจากเสร็จพิธี จะมีงานจัดงานพระราชทานเลี้ยงภายหลังพิธีอีกด้วย โดยตามบันทึกมีงานพระราชทานเลี้ยงครั้งแรกในปีค.ศ. 990 และสุดท้ายปีค.ศ. 1825

ตัวพระราชวังเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ศิลป์ (Musée de l'Œuvre) ตั้งแต่ปีค.ศ. 1972 จัดแสดงเครื่องพรมโบราณ รูปปั้น หีบสักการะ และเครื่องทรงประกอบพิธีราชาภิเษกของกษัตริย์ฝรั่งเศสในอดีต
วังแห่งโตพร้อมกับอาสนวิหารแร็งส์และมหาวิหารแซ็ง-เรมีได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก โดยองค์การยูเนสโก เมื่อ ค.ศ. 1991 โดยมีนักท่องเที่ยวปีละประมาณ 100,000 คน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*Palais du Tau website
*UNESCO website
*World Heritage website
*Reims tourism
โบราณสถานโรมันและโรมาเนสก์ที่อาร์ล
โบราณสถานโรมันและโรมาเนสก์ที่อาร์ล ( ) เป็นแหล่งโบราณสถานโรมันโบราณที่ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก ในปี ค.ศ. 1981 โดยองค์การยูเนสโก ตั้งอยู่ที่เมืองอาร์ล จังหวัดบุช-ดูว์-โรน ประเทศฝรั่งเศส
อาร์ลเป็นอีกหนึ่งตัวอย่างที่ดีของการปรับตัวของในสมัยเมืองโบราณกับความเจริญในยุคกลาง ประกอบด้วยอนุสาวรีย์แบบโรมัน โดยมีทวิอัฒจันทร์ โรงละคร และทางเดินใต้ดิน (กริปโตปอร์ตีกุส) ซึ่งมีอายุตั้งแต่ 100 ปีก่อนคริสตกาล และในต่อมาราวคริสต์ศตวรรษที่ 4 อาร์ลก็ได้เข้ามาสู่ยุคทองในสมัยที่สอง โดยมีโรงอาบน้ำแบบคอนสแตนตินและสุสานโบราณอาลิสก็อง ต่อมาในยุคคริสต์ศตวรรษที่ 11 และ 12 ก็ได้กลายมาเป็นเมืองที่น่าสนใจเมืองหนึ่งในเขตเมดิเตอร์เรเนียน โดยมีการก่อสร้างโบสถ์แซ็ง-ทรอฟีม พร้อมกับหอระฆัง ภายในเขตกำแพงเมือง ซึ่งถือเป็นสิ่งก่อสร้างแบบโรมาเนสก์ที่สำคัญของพรอว็องส์

เขตอนุรักษ์มีพื้นที่ประมาณ 65 เฮกตาร์ ประกอบด้วยสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ดังนี้
* ทวิอัฒจันทร์แห่งอาร์ล (Arènes d'Arles)
* โรงละครโรมัน (Roman Theatre)
* ทางเดินใต้ดิน (Cryptoporticus) และจัตุรัสโรมัน (Forum)
* โรงอาบน้ำแห่งคอนสแตนติน (Thermae)
* กำแพงเมืองโบราณและลานฝึกทหาร (Castrum)
* สุสานโบราณ (Alyscamps)
* โบสถ์แซ็ง-ทรอฟีม (Church of Saint-Trophime)
* มุขครึ่งวงกลม (Exedra)

อ้างอิง
โรงละครโรมันแห่งออร็องฌ์
โรงละครแห่งออร็องฌ์ ( , ) เป็นโรงละครโรมันที่ตั้งอยู่ที่เมืองออร็องฌ์ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศส สร้างราวช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 1 ซึ่งในปัจจุบันอยู่ภายใต้การดูแลของเทศบาลเมืองออร็องฌ์ และใช้เป็นที่จัดงานอุปรากรช่วงฤดูร้อนประจำปี (Chorégies d'Orange)อีกด้วย

ตัวโรงละครจัดเป็นโรงละครโรมันที่ยังอยู่ในสภาพดีที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ที่รอดพ้นจากยุคจักรวรรดิโรมันล่มสลาย ยุคกลาง และยุคสงครามศาสนา และในปีค.ศ. 1981 องค์การยูเนสโก ได้ประกาศให้โรงละครเป็นมรดกโลกร่วมกับประตูชัยแห่งออร็องฌ์

แกลอรี่
Image:955 ORG1005.jpg| อัฒจันทร์ 
Image:967 ORG2006.jpg| การแสดงบนเวทีในช่วงเทศกาลอุปรากร "Chorégies festival" 
Image:969 ORG3002.JPG| รายละเอียดการตกแต่ง 
Image:Le_théâtre_Antique_d'orange_2007.jpg| บนเวที 
Image:Orange-Roman Theatre with new stage roof.jpg|หลังคาสมัยใหม่

อ้างอิง
มะละกา (เมือง)
มะละกา หรือ เมอลากา ( ) เป็นเมืองเอกของรัฐมะละกา ประเทศมาเลเซีย ในอดีตที่นี่เป็นเมืองท่าสำคัญที่เติบโตจนกลายเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ เนื่องจากเป็นเส้นทางเดินเรือค้าขายระหว่างชาติตะวันตกและตะวันออก ต่อมามะละกาได้ตกเป็นอาณานิคมของชาติตะวันตกทั้งโปรตุเกส, เนเธอร์แลนด์ และอังกฤษ อาคารในมะละกาจึงมีลักษณะของสถาปัตยกรรมที่ผสมผสานระหว่างศิลปกรรมท้องถิ่นกับเจ้าอาณานิคมนั้น ๆ ซึ่งในปัจจุบันได้กลายมาเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่น่าสนใจ

เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 2008 มะละกาและจอร์จทาวน์ถูกขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกอย่างเป็นทางการ เนื่องจากมีภูมิสถาปัตยกรรมและวัฒนธรรมที่ไม่ซ้ำใครทั้งในตะวันออกกลางและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
กร็องดีล (สทราซบูร์)
กร็องดีล ( ) แปลตามความหมายอย่างลำลองว่า "เกาะใหญ่" เป็นสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ตั้งอยู่ในเมืองสทราซบูร์ ประเทศฝรั่งเศส มีลักษณะเป็นเกาะกลางแม่น้ำอีล ซึ่งได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในปี ค.ศ. 1988 โดยองค์การยูเนสโก โดยมีความสำคัญในฐานะที่เป็นแบบอย่างของย่านเมืองเก่าสมัยยุคกลาง โดยบนเกาะยังเป็นที่ตั้งของมหาวิหารสทราซบูร์ซึ่งเป็นอาสนวิหารที่สูงเป็นอันดับที่ 4 ของโลก และยังเป็นตัวอย่างที่วิจิตรของสถาปัตยกรรมกอทิกของช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15 รวมทั้งยังเป็นที่ตั้งของโบสถ์เก่าอีก 4 แห่ง ได้แก่ โบสถ์แซ็ง-ตอมา, โบสถ์แซ็ง-ปีแยร์-เลอ-วีเยอ, โบสถ์แซ็ง-ปีแยร์-เลอ-เฌิน และโบสถ์แซ็งเตเตียน
เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก ทางการได้มีการปักหมุดทองเหลืองจำนวน 22 หมุดบนสะพานที่ใช้ข้ามมายังเกาะเพื่อเป็นที่ระลึกอีกด้วย

อ้างอิง
ปงแซ็ง-เบเนแซ
ปงแซ็ง-เบเนแซ ( ) หรืออีกชื่อหนี่งว่า ปงดาวีญง ( ) เป็นสะพานที่ก่อสร้างในสมัยยุคกลาง ตั้งอยู่ในเมืองอาวีญง ประเทศฝรั่งเศส ตัวสะพานตัดผ่านแม่น้ำโรน ข้ามจากฝั่งเมืองไปยังฝั่งขวาของแม่น้ำ โดยมีความยาวทั้งสิ้นประมาณ 900 เมตร ก่อสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1171 ถึง ค.ศ. 1185 โดยต่อมาตัวสะพานได้พังลงบางส่วน และถูกสร้างขึ้นใหม่เนื่องจากอุทกภัยหลายครั้งในช่วงหลายร้อยปีที่ผ่านมา โดยครั้งใหญ่ที่สุดในปีค.ศ. 1669 อุทกภัยครั้งใหญ่ได้ทำลายสะพานเกือบทั้งหมด โดยเสาฐานของสะพานเหลือเพียง 4 เสาจากทั้งหมด 22 เสาแต่เดิม และได้ถูกทิ้งร้างลงถึงปัจจุบัน
ฐานสะพานมีลักษณะเป็นทรงรูปไข่ ซึ่งเป็นนวัตกรรมที่ทำให้สะพานสามารถมีช่วงยาวได้ถึง 35 เมตร ในแต่ละช่วง ซึ่งถือว่ายาวที่สุดที่เคยสร้างโดยชาวโรมัน พร้อมกับการใช้ฐานเสาสะพานปลายแหลมเพื่อตัดกระแสน้ำทั้งสองด้าน เพื่อลดความแรงของกระแสน้ำต่อเสาสะพานลง
บนสะพานช่วงเสาฐานที่ 2 เป็นที่ตั้งของโบสถ์น้อยแห่งนักบุญเบเนแซ (แซ็ง-เบเนแซ) ที่ตั้งอยู่ด้านบนซ้อนกับโบสถ์น้อยแห่งนักบุญนิโคลัส (แซ็ง-นีกอลา) ที่เคยเป็นที่สักการะในหมู่ชาวเดินเรือ โดยตามประวัติศาสตร์ นักบุญเบเนแซเป็นผู้คิดและควบคุมการก่อสร้าง ตามตำนานเล่าว่า นักบุญเบเนแซได้ฝันเห็นเทวดาในช่วงที่เกิดสุริยุปราคาเมื่อปีค.ศ. 1177 สั่งให้สร้างสะพานข้ามแม่น้ำโรน ในตอนแรกทางการปฏิเสธที่จะสร้างสะพาน ทำให้เขาแสดงปาฏิหาริย์ด้วยการยกก้อนหินก้อนใหญ่ที่เป็นฐานรากของสะพาน ลงไปในแม่น้ำโรน ด้วยมือของเขา และตามตำนานเล่าว่ามีปาฏิหาริย์ทั้งหมด 18 ครั้งเกิดขึ้น เช่น คนที่หูหนวกสามารถได้ยินขึ้นอีกครั้ง คนตาบอดสามารถมองเห็นได้อีกครั้ง โดยถือเป็นการเริ่มต้นของการสร้
ด้ยินขึ้นอีกครั้ง คนตาบอดสามารถมองเห็นได้อีกครั้ง โดยถือเป็นการเริ่มต้นของการสร้างสะพาน และเป็นที่มาของชื่อสะพานว่า สะพานแซ็ง-เบเนแซ ในที่สุดเขาสามารถรวบรวมกลุ่มคนเพื่อร่วมสร้างสะพานจนสำเร็จ
นักบุญเบเนแซ ได้ฝังร่างไว้ในโบสถ์น้อยแห่งนักบุญนิโคลัส ที่ยังคงอยู่บนสะพานในปัจจุบันจนกระทั่งปี ค.ศ. 1669 เพราะอุทกภัยครั้งใหญ่ทำให้บางส่วนของสะพานพังลงเผยให้เห็นถึงหีบศพ ซึ่งได้ถูกเปิดขึ้นและพบว่าร่างของนักบุญยังคงอยู่ในสภาพเดิม จึงได้ทำย้ายหีบศพของนักบุญไปทำพิธีที่มหาวิหารแห่งอาวีญง ในปัจจุบันโบสถ์น้อยบนสะพานถือเป็นสถานที่แสวงบุญอีกแห่งหนึ่งในประเทศฝรั่งเศส

Avenio vulgo Avignon (Atlas van Loon).jpg|แผนที่ของเมืองอาวีญงราวปี ค.ศ. 1649 แสดงให้เห็นเสาสะพานที่หายไป
Sur le pont.jpg|บนตัวสะพาน มองเห็นพระราชวังพระสันตะปาปาอยู่ด้านหลัง
Pont d avignon.jpg|ปงแซ็ง-เบเนแซ
เกาะเฟรเซอร์
เกาะเฟรเซอร์ ( ) เป็นเกาะบริเวณชายฝั่งทิศใต้ของรัฐควีนส์แลนด์ ประเทศออสเตรเลีย อยู่ห่างจากเมืองบริสเบนไปทางทิศเหนือราว 200 กิโลเมตร (120 ไมล์) เกาะมีความยาวประมาณ 120 กิโลเมตร (75 ไมล์) และกว้างประมาณ 24 กิโลเมตร (15 ไมล์) เกาะได้รับลงทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในปี 1992 ถือเป็นเกาะทรายที่ใหญ่ที่สุดในโลก โดยมีพื้นที่ 1,840 ตารางกิโลเมตร และยังเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดของรัฐควีนส์แลนด์ ใหญ่เป็นอันดับ 6 ของออสเตรเลีย และเป็นเกาะทางฝั่งตะวันออกที่ใหญ่ที่สุดของออสเตรเลีย
มีหลักฐานว่ามีผู้คนตั้งถิ่นฐานอย่างมากราว 5,000 ปี นักสำรวจ เจมส์ คุกเดินทางมาข้างเกาะแห่งนี้ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1770 ต่อมาแมททิว ฟลินเดอส์ เดินทางมาใกล้จุดเหนือสุดของเกาะใน ค.ศ. 1802 เกาะใช้ชื่อว่าเกาะเกรตแซนดี (Great Sandy Island) ในช่วงสั้น ๆ และรู้จักในฐานะเกาะเฟรเซอร์เนื่องจากเรื่องราวของผู้รอดชีวิตเรือแตกชื่อเอลิซา เฟรเซอร์ ปัจจุบันเกาะแห่งนี้เป็นสถานที่ที่ได้รับความนิยมในการท่องเที่ยว มีผู้คนอาศัยอยู่ 194 คน (ค.ศ. 2011)

อ้างอิง
แหล่งที่อยู่อาศัยแบบเรือนยกพื้นยุคก่อนประวัติศาสตร์โดยรอบเทือกเขาแอลป์
แหล่งที่อยู่อาศัยแบบเรือนยกพื้นยุคก่อนประวัติศาสตร์บริเวณเทือกเขาแอลป์ เป็นที่ตั้งของเรือนยกพื้นยุคก่อนประวัติศาสตร์ ที่ตั้งอยู่ทั้งในและรอบเทือกเขาแอลป์ พบหลักฐานอายุตั้งแต่ 5,000 ปีก่อนคริสตกาล ถึง 500 ปีก่อนคริสตกาล โดยพบในบริเวณริมทะเลสาบ แม่น้ำ และหนองน้ำต่าง ๆ รวมทั้งสิ้น 111 แห่งในทั้งหมด 5 ประเทศ ได้แก่ ประเทศออสเตรีย 5 แห่ง, ประเทศฝรั่งเศส 11 แห่ง, ประเทศเยอรมนี 18 แห่ง, ประเทศอิตาลี 19 แห่ง, ประเทศสโลวีเนีย 2 แห่ง และประเทศสวิตเซอร์แลนด์ 56 แห่ง ซึ่งทั้งหมดได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลก โดยองค์การยูเนสโก ในปีค.ศ. 2011
จากการศึกษาทางโบราณวิทยา พบหลักฐานว่ามีอายุก่อนประวัติศาสตร์ช่วงยุคสำริดและยุคหินใหม่ โดยในปัจจุบันมีการขุดพบในสภาพที่ยังสมบูรณ์ และใช้เพื่อทำการศึกษาความเข้าใจการดำรงชีวิตของมนุษย์ร่วมกับธรรมชาติในสมัยนั้น

ดูเพิ่ม
จังหวัดซูลู
ซูลู (ฟิลิปีโนและ ) หรือ ซูก (เตาซุก: ) เป็นจังหวัดเกาะปกครองตนเองของประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่ในเขตปกครองตนเองในมุสลิมมินดาเนา (ARMM) เมืองหลวง คือ โฮโล และกินพื้นที่กลุ่มเกาะกลางของกลุ่มเกาะซูลู ระหว่างบาซีลันกับตาวี-ตาวี เป็นที่ตั้งของรัฐสุลต่านซูลูในประวัติศาสตร์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* รหัสภูมิศาสตร์มาตรฐานฟิลิปปินส์ 
* ระบบการจัดการการปฏิบัติงานตามวิธีการปกครองท้องถิ่น
นาฏศิลป์ในประเทศลาว
นาฏศิลป์ในประเทศลาว ( ; "นาฏกรรมลาว") เป็นนาฏศิลป์ที่เป็นเอกลักษณ์ของกลุ่มชาติพันธุ์ลาวซึ่งพบในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทยด้วย และการแสดงพื้นบ้านของกลุ่มชาติพันธุ์อื่นๆ มีทั้งนาฏศิลป์ในราชสำนัก และนาฏศิลป์พื้นบ้าน เช่น หมอลำ หนังตะลุง หลวงพระบางและเวียงจันทน์เป็นแหล่งของนาฏศิลป์แบบดั้งเดิมในราชสำนัก และนาฏศิลป์ที่ได้รับอิทธิพลจากราชสำนักสยาม
นาฏศิลป์ดั้งเดิม
เป็นนาฏศิลป์ที่พัฒนาขึ้นในราชสำนักล้านช้างซึ่งคล้ายกับที่พบในราชสำนักสยาม ส่วนใหญ่แสดงเรื่องพระลักษมณ์พระราม (รามเกียรติ์หรือรามายณะฉบับลาว) หรือจากนิทานชาดก รวมทั้งวรรณคดีท้องถิ่นเช่นสินไซ (สังข์ศิลป์ชัย) การแสดงแบบนี้มีสองประเภทคือโขนและละคร โขนเป็นการแสดงเรื่องพระลักษมณ์พระราม ใช้ตัวแสดงชายหญิง ละครเป็นการแสดงที่ส่วนใหญ่ใช้ผู้หญิง ส่วนหนังตะลุงเป็นการแสดงที่คล้ายวายังของชาวมลายู และเล่นเรื่องราวที่หลากหลายกว่าโขนและละคร

ลำลาว
ลำลาวหรือหมอลำเป็นการแสดงดนตรีพื้นบ้านของลาว โดยนักร้องเป็นผู้เล่าเรื่อง ใช้แคนเป็นเครื่องดนตรีหลัก แต่ก็ใช้เครื่องดนตรีอื่นประกอบได้ การแสดงแบบเดียวกันนี้ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทยเรียกหมอลำ แต่ในลาว คำว่าหมอลำจะเน้นที่ตัวผู้ขับร้อง

ฟ้อนรำพื้นเมือง
ฟ้อนรำพื้นเมืองเป็นการฟ้อนรำที่มีความหลากหลาย โดยที่มีชื่อเสียงที่สุดคือลำตังหวายและลำสาละวันทางภาคใต้ของลาว ฟ้อนรำพื้นเมืองที่เป็นที่นิยมคือรำวง ซึ่งเป็นการแสดงประจำชาติของลาวที่มีลักษณะร่วมกับรำวงในไทยและกัมพูชา นิยมเล่นในงานฉลองรื่นเริงต่างๆ
ลำเรื่อง
ลำเรื่องเป็นหมอลำประเภทหนึ่ง โดยหมอลำผู้ขับร้องจะแต่งตัวและแสดงท่าทางประกอบได้หลากหลาย เรื่องราวที่แสดงมีหลากหลาย เช่นนิทานชาดก ไปจนถึงโครงการพัฒนาและปัญหาในชุมชน ดนตรีที่ใช้บรรเลงประกอบมีหลากหลายทั้งดนตรีคลาสสิกและดนตรีสมัยใหม่ ขึ้นกับลักษณะของเรื่องที่จะเล่า

อ้างอิง
สโตนทาวน์
สโตนทาวน์ ( ) หรือที่รู้จักกันในชื่อ อึมจี อึมกงเว ( , ) เป็นส่วนที่เก่าแก่ของแซนซิบาร์ซิติ (Zanzibar City) เมืองหลักของแซนซิบาร์ ประเทศแทนซาเนีย อยู่ตรงข้ามอึงอัมโบ (Ng'ambo) (ภาษาสวาฮีลี แปลว่า 'ด้านอื่น') มันตั้งบนชายฝั่งตะวันตกของอุงกูจา (Unguja) เกาะหลักของหมู่เกาะแซนซิบาร์ อดีตเป็นเมืองหลวงของสุลต่านแซนซิบาร์และศูนย์กลางการค้าเครื่องเทศที่เฟื่องฟูเช่นเดียวกับการค้าทาสในศตวรรษที่ 19 มันก็ยังคงความสำคัญในฐานะเมืองหลักของแซนซิบาร์ในช่วงของการเป็นรัฐในอารักขาของอังกฤษ เมื่อแทนกันยีกาและแซนซิบาร์เข้าร่วมจัดตั้งสหสาธารณรัฐแทนซาเนีย แซนซิบาร์ยังคงรักษารูปแบบกึ่งปกครองตนเอง ด้วยสโตนทาวน์เป็นที่ตั้งของรัฐบาลท้องถิ่น
สโตนทาวน์เป็นเมืองที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์และศิลปะที่โดดเด่นในแอฟริกาตะวันออก สถาปัตยกรรมส่วนใหญ่ย้อนหลังไปถึงศตวรรษที่ 19 สะท้อนให้เห็นถึงความหลากหลายทางวัฒนธรรมที่มีอิทธิพลบนพื้นฐานของวัฒนธรรมสวาฮิลีที่มีส่วนผสมที่เป็นเอกลักษณ์ของอาหรับ เปอร์เซีย อินเดีย และยุโรป ด้วยเหตุนี้ ยูเนสโกจึงกำหนดให้เมืองนี้เป็นมรดกโลกใน ค.ศ. 2000

เนื่องด้วยเป็นมรดกโลก สโตนทาวน์เป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญในประเทศแทนซาเนีย เศรษฐกิจส่วนใหญ่จึงขึ้นการท่องเที่ยวเป็นสำคัญ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* UNESCO Stone Town Site
* Stone Town Conservation and Development Authority 
* Zanzibar Urban District Homepage for the 2002 Tanzania National Census
อิดุนน์
]]
ในเทพปกรณัมนอร์ส อิดุนน์ ( ) เป็นเทพีแห่งแอปเปิลและความเยาว์วัย โดยอิดุนน์ได้ปรากฏใน เอ็ดดาร้อยแก้ว โดยในนิยายอิดุนน์ได้ถูกโลกีล่อลวงให้ออกจากอาสการ์เดอร์ไปยังป่าแห่งหนึ่งซึ่งโลกีสัญญาว่าจะมีแอปเปิลที่น่าสนใจ เมื่ออิดุนน์เข้าไปในป่าได้ถูกซิยัตซีซึ่งแปลงร่างเป็นนกอินทรีโฉบตัวอิดุนน์กลับไปที่บ้านของตน เมื่ออิดุนน์ออกจากอาสการ์เดอร์ เทพหลายองค์ก็แก่ตัวลง เรื่องราวไปถึงโลกีที่ต้องเป็นคนรับผิดชอบพาตัวเธอกลับมาที่อาสการ์เดอร์ โลกีแปลงร่างเป็นเหยี่ยวและไปหาตัวเธอที่บ้านของซิยัตซี โดยโลกีได้แปลงร่างอิดุนน์เป็นเมล็ดถั่วและนำเธอกลับสู่อาสการ์เดอร์ เมื่อซิยัตซีทราบเรื่องก็โกรธเกรี้ยวและไล่ตามโลกีไป แต่เมื่อซิยัตซีไล่ถึงอาสการ์เดอร์ ขนอินทรีของซิยัตซี
็โกรธเกรี้ยวและไล่ตามโลกีไป แต่เมื่อซิยัตซีไล่ถึงอาสการ์เดอร์ ขนอินทรีของซิยัตซีได้กลายเป็นไฟ และเทพเจ้าได้ฆ่าเขาลง
อ้างอิง
* Byock, Jesse (Trans.) (2006). The Prose Edda. Penguin Classics. ISBN 0-14-044755-5
* Faulkes, Anthony (Trans.) (1995). Edda. Everyman. ISBN 0-460-87616-3
อาสนวิหารสทราซบูร์
อาสนวิหารสทราซบูร์ ( ) หรือ อาสนวิหารแม่พระแห่งสทราซบูร์ ( ) เป็นโบสถ์โรมันคาทอลิกที่มีฐานะเป็นอาสนวิหาร ตั้งอยู่ที่เมืองสทราซบูร์ แคว้นกร็องแต็สต์ ประเทศฝรั่งเศส อันเป็นที่ตั้งของอัครมุขมณฑลสทราซบูร์ ส่วนหลักของสถาปัตยกรรมเป็นแบบโรมาเนสก์ แต่ยังมีส่วนประกอบที่สำคัญของสถาปัตยกรรมแบบกอทิกตอนปลายที่งดงามที่สุดแห่งหนี่ง

อาสนวิหารสทราซบูร์เคยได้รับการบันทึกเป็นสิ่งก่อสร้างที่มีความสูงที่สุดในโลก ในช่วงปี ค.ศ. 1647 จนถึงปี ค.ศ. 1874 ด้วยความสูงถึง 142 เมตร ซึ่งในปัจจุบัน ถือเป็นวิหารที่สูงที่สุดอันดับที่หกของโลก และสูงที่สุดเป็นอันดับสองรองจากอาสนวิหารรูอ็อง และยังถือเป็นวิหารที่สูงที่สุดที่สร้างในยุคกลาง ที่ยังคงสภาพอยู่ในปัจจุบัน
อาสนวิหารได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโก ร่วมกับกร็องดีล อันเป็นเกาะที่ตั้งของอาสนวิหาร ในปัจจุบันมีนักท่องเที่ยวเข้าเยี่ยมชมปีละประมาณ 4 ล้านคน โดยถือเป็นอาสนวิหารที่มีนักท่องเที่ยวต่อปีมากที่สุดรองจากอาสนวิหารแม่พระแห่งปารีส

]]
บลูเมนมาร์ค
]]

บลูเมนมาร์ค ( ) เป็นตลาดดอกไม้ลอยน้ำเพียงแห่งเดียวในโลก ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1962 โดยอยู่แถวอัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ ณ คลองซิงเกลระหว่างมุนต์แปลนกับโคนิงสแปลนในเมืองทางตอนใต้ของแถบคลองในอัมสเตอร์ดัม ที่แห่งนี้ประกอบด้วยร้านค้าสวนและดอกไม้ 15 ร้าน ตลอดจนแผงของขวัญของที่ระลึก ตลาดแห่งนี้เป็นหนึ่งในศูนย์จำหน่ายหลักของดอกไม้ในใจกลางกรุงอัมสเตอร์ดัม

ระเบียงภาพ

ไฟล์:Amsterdam Bloemenmarkt 2.JPG
ไฟล์:Amsterdam Bloemenmarkt 3.JPG
ไฟล์:Amsterdam Bloemenmarkt 4.JPG

อ้างอิง
อาสนวิหารดีฌง
อาสนวิหารดีฌง ( ) หรือ อาสนวิหารนักบุญเบนีญแห่งดีฌง ( ) เป็นอาสนวิหารโรมันคาทอลิกประจำอัครมุขมณฑลดีฌง ตั้งอยู่ที่เมืองดีฌง จังหวัดโกต-ดอร์ ในแคว้นบูร์กอญ-ฟร็องช์-กงเต ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญเบนีญแห่งดีฌง โดยในสมัยแรกราวคริสต์ศตวรรษที่ 6 มีสถานะเป็นเพียงโบสถ์แห่งนักบุญเบนีญ และต่อมาในปี ค.ศ. 1731 ในช่วงปฏิวัติฝรั่งเศสได้เป็นที่ตั้งของมุขมณฑลดีฌง และภายหลังได้ปรับยกสถานะเป็นอัครมุขมณฑลดีฌงในปี ค.ศ. 2002
ส่วนหลักของสถาปัตยกรรมเป็นแบบกอทิกซึ่งบูรณะราวปี ค.ศ. 1280 จนถึง ค.ศ. 1393 ซึ่งสร้างทับบนตัวโบสถ์เก่าที่ถูกทำลายลงจากอัคคีภัย โดยโบสถ์เก่าสร้างครอบห้องเก็บศพใต้โบสถ์ที่เป็นห้องบรรจุโลงศพหินของนักบุญเบนีญ ซึ่งตัวอาคารเป็นแบบโรมาเนสก์ทรงกลม (rotunda) ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 17 เมตร สร้างราวค.ศ. 1002 ซึ่งในปัจจุบันแทบไม่เหลือหลักฐานแล้ว ห้องเก็บศพดั้งเดิมเป็นแบบโรมาเนสก์ ก่อสร้างราวปีค.ศ. 511 เพื่อใช้เป็นที่บรรจุโลงศพหินของนักบุญเบนีญ

หลังคาอาสนวิหารที่เห็นในปัจจุบัน เป็นหลังคากระเบื้องเคลือบสลับสีแบบบูร์กอญ อาสนวิหารแห่งนี้ยังเป็นที่ฝังศพของฟิลิปที่ 3 ดยุกแห่งเบอร์กันดี อีกด้วย
ในปัจจุบัน อาสนวิหารดีฌงได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1846 (ส่วนของห้องใต้ดิน) และอาคารส่วนที่เหลือใน ค.ศ. 1862

]]
การท่องเที่ยวอวกาศ
บนสถานีอวกาศนานาชาติ จากซ้ายไปขวา: ยูซากุ มาเอซาวะ (นักท่องเที่ยวอวกาศ), อะเลคซันดร์ มิซูร์กิน (นักบินอวกาศ) และโยโซะ ฮิราโนะ (นักท่องเที่ยวอวกาศ)]]

การท่องเที่ยวอวกาศ เป็นการเที่ยวอวกาศของมนุษย์ด้วยจุดประสงค์เชิงสันทนาการ การท่องเที่ยวอวกาศมีหลายแบบ เช่น บนวงโคจร ใต้วงโคจร และการท่องเที่ยวอวกาศที่ดวงจันทร์

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* Space Tourists, a documentary film by Christian Frei
* Space Tourism Society, a non-profit research and advocacy group
อาสนวิหารอาวีญง
อาสนวิหารอาวีญง ( ) หรือชื่อเต็มว่า อาสนวิหารแม่พระแห่งอาวีญง ( ) คำว่า des Doms มาจากภาษาละตินว่า Domus episcopali แปลตามศัพท์ว่า "จากบ้านของมุขนายก" โดยสันนิษฐานจากสถานที่ตั้งของที่พักประจำตำแหน่งของอัครมุขนายกแห่งอาวีญง ซึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของวิหารเดิมที่สร้างแต่ราวคริสต์ศตวรรษที่ 4 และถูกทำลายลงช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 8 เป็นอาสนวิหารโรมันคาทอลิกประจำอัครมุขมณฑลอาวีญง ตั้งอยู่ในเขตพระราชวังพระสันตะปาปาแห่งอาวีญงในเมืองอาวีญง จังหวัดโวกลูซ แคว้นพรอว็องซาลป์โกตดาซูร์ ประเทศฝรั่งเศส อาสนวิหารแห่งนี้สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่พระนางมารีย์พรหมจารี สร้างในสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์แบบพรอว็องส์ โดยสร้างเมื่อปี ค.ศ. 1150 และได้รับการขยับขยายเพิ่มเติมส่วนของเหล่า
แบบพรอว็องส์ โดยสร้างเมื่อปี ค.ศ. 1150 และได้รับการขยับขยายเพิ่มเติมส่วนของเหล่าโบสถ์น้อย ( ) ในระหว่างช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 14 ถึง 17
จุดสำคัญของอาสนวิหารได้แก่รูปปั้นทองพระนางมารีย์พรหมจารีประดิษฐานอยู่บนยอดหอระฆังทางทิศตะวันตกอันเป็นเอกลักษณ์ และนอกเหนือจากงานศิลปะชั้นเยี่ยมด้านในของวิหาร ยังมีสิ่งที่ขึ้นชื่อว่างดงามที่สุด ได้แก่ มอโซเลียมของสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์นที่ 22 อันถือว่าเป็นงานศิลปะการแกะสลักแบบศิลปะกอทิกชั้นเยี่ยมของคริสต์ศตวรรษที่ 14

อาสนวิหารอาวีญงได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ของประเทศฝรั่งเศสเมื่อปี ค.ศ. 1840 และต่อมาเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกในปี ค.ศ. 1995 ร่วมกับพระราชวังพระสันตะปาปาแห่งอาวีญง

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* อาวีญงปาปาซี
* พระราชวังพระสันตะปาปา
* ปาแลเดปัป
จังหวัดพระนคร
จังหวัดพระนคร เป็นจังหวัดในอดีตของประเทศไทย ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยา มีขึ้นในช่วง พ.ศ. 2408–2515 และเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลกรุงเทพในอดีต ก่อนที่จะรวมกับจังหวัดธนบุรี เป็นกรุงเทพมหานครในปัจจุบัน

ประวัติ
จังหวัดพระนคร ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2408 มีเขตการปกครอง 13 อำเภอ เดิมมีฐานะเป็น อำเภอชนะสงคราม ขึ้นกับกรมนครบาล มีที่ว่าการอำเภอตั้งอยู่ที่ถนนจักรพงษ์ ติดกับวัดชนะสงครามราชวรมหาวิหารด้านเหนือ

ในวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2458 ได้มีประกาศยกเลิกอำเภอชั้นในแต่เดิมและตั้งอำเภอชั้นในขึ้นใหม่ 25 อำเภอ
ต่อมาในวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2471 รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีการรวมพื้นที่อำเภอพาหุรัด อำเภอสำราญราษฎร์ อำเภอพระราชวัง และอำเภอชนะสงครามเป็นอำเภอเดียวกัน เรียกว่า อำเภอพระนคร ตามประกาศยุบรวมอำเภอและกิ่งอำเภอในจังหวัดพระนครและธนบุรี (ภายหลังได้ยุบอำเภอสามยอดและอำเภอบางขุนพรหมเข้ามารวมด้วย) และในปี พ.ศ. 2515 ได้มีประกาศคณะปฏิวัติจัดระเบียบการปกครองในเขตนครหลวงใหม่ อำเภอพระนครจึงได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็น เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
การแบ่งเขตการปกครอง
{| width="600" style="border:1px silver solid"
|-
| style="vertical-align:top" |
; อำเภอชั้นใน (พ.ศ. 2408)
{|
|-
| style="vertical-align:top" |
* อำเภอพระนคร
* อำเภอป้อมปราบศัตรูพ่าย
* อำเภอดุสิต
* อำเภอปทุมวัน
* อำเภอยานนาวา
* อำเภอบางรัก
* อำเภอสัมพันธวงศ์
|}
| style="vertical-align:top;border-left:1px silver solid" |
; อำเภอชั้นใน (พ.ศ. 2458)
{|
|-
| style="vertical-align:top" |
* อำเภอพระราชวัง
* อำเภอชนะสงคราม
* อำเภอสำราญราษฎร์
* อำเภอพาหุรัด
* อำเภอจักรวรรดิ
* อำเภอสัมพันธวงศ์
* อำเภอสามแยก
* อำเภอป้อมปราบศัตรูพ่าย
* อำเภอสามยอด
* อำเภอนางเลิ้ง
* อำเภอบางขุนพรหม
* อำเภอสามเสน
* อำเภอดุสิต
* อำเภอพญาไท
* อำเภอประแจจี
างเลิ้ง
* อำเภอบางขุนพรหม
* อำเภอสามเสน
* อำเภอดุสิต
* อำเภอพญาไท
* อำเภอประแจจีน
* อำเภอประทุมวัน
* อำเภอบางรัก
* อำเภอสาธร
* อำเภอบ้านทะวาย
* อำเภอบางพลัด
* อำเภออมรินทร์
* อำเภอหงสาราม
* อำเภอราชคฤห์
* อำเภอบุปผาราม
* อำเภอบุคคโล
|}
| style="vertical-align:top;border-left:1px silver solid" |
; อำเภอชั้นใน (พ.ศ. 2471)
{|
|-
| style="vertical-align:top" |
* อำเภอพระนคร
* อำเภอจักรวรรดิ
* อำเภอสัมพันธวงศ์
* อำเภอสามแยก
* อำเภอป้อมปราบศัตรูพ่าย
* อำเภอนางเลิ้ง
* อำเภอสามเสน
* อำเภอดุสิต
* อำเภอพญาไท
* อำเภอประแจจีน
* อำเภอประทุมวัน
* อำเภอบางรัก
* อำเภอสาธร
* อำเภอบ้านทะวาย
* อำเภอบางพลัด
* อำเภออมรินทร์
* อำเภอหงสาราม
* อำเภอราชคฤห์
* อำเภอบุ
บ้านทะวาย
* อำเภอบางพลัด
* อำเภออมรินทร์
* อำเภอหงสาราม
* อำเภอราชคฤห์
* อำเภอบุปผาราม
* อำเภอบุคคโล
|}
|-
| colspan="3" style="border-top:1px silver solid" |
; อำเภอชั้นนอก (ทุก พ.ศ.)
{|
|-
| style="vertical-align:top" |
* อำเภอบางเขน
* อำเภอมีนบุรี
* อำเภอบางกะปิ
* อำเภอพระโขนง
* อำเภอหนองจอก
* อำเภอลาดกระบัง
|}
|}
โกสตาเดลโซล
โกสตาเดลโซล ( ; "ชายฝั่งแดดจัด" หรือ "ชายฝั่งพระอาทิตย์") เป็นภูมิภาคในแคว้นอันดาลูซิอา ทางตอนใต้ของประเทศสเปน ประกอบด้วยเมืองทางชายหาดรอบชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนในจังหวัดมาลากา ตั้งอยู่ระหว่างโกสตาเดลาลุซกับโกสตาโตรปิกัล เดิมเป็นสถานที่ตกปลาเล็ก ๆ แต่หลังจากนั้นได้เปลี่ยนแปลงไปในคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยได้กลายเป็นจุดหมายปลายทางของนักท่องเที่ยวจากทั่วโลก

เมืองที่สำคัญได้แก่ นครมาลากา และเมืองเล็ก ๆ อย่างตอร์เรโมลิโนส, เบนัลมาเดนา, ฟูเองฆิโรลา, มิฆัส, มาร์เบยา, ซานเปโดรเดอัลกันตารา, เอสเตโปนา, มานิลบา, กาซาเรส, ริงกอนเดลาบิกโตเรีย, เบเลซ-มาลากา, เนร์ฆา, ฟริฆิเลียนา และตอร์รอกซ์
โกสตาเดลโซลเป็นภูมิภาคที่ต้อนรับนักท่องเที่ยวมากกว่าล้านคนต่อปี โดยมากมักจะเดินทางจากสนามบินมาลากา และมุ่งหน้าไปยังสถานพักตากอากาศริมชายหาด ตั้งแต่มานิบาทางตะวันตก ไปจนถึงเนร์ฆาทางฝั่งตะวันออก

อ้างอิง
ลูกโขน
ลูกโขน เป็นละครโทรทัศน์ไทย . ละครเทิดพระเกียรติวันพ่อ จากบทประพันธ์ของ ธูปทอง ถูกสร้างครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2553 เขียนบทโทรทัศน์โดยตรียูงทองกำกับการแสดงโดย ธงชัย ประสงค์สันติ นำแสดงโดย ศรัณย์ ศิริลักษณ์,พิมพ์ชนก ลือวิเศษไพบูลย์ ผลิตโดย พอดีคำ ธงชัย ประสงค์สันติ ออกอากาศทาง สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
นักแสดง
{|class="wikitable" width="35%"
! ตัวละคร !! ปี 2553
|-
| กำปั้น ||align="center"| ศรัณย์ ศิริลักษณ์
|-
| รำไทย ||align="center"| พิมพ์ชนก ลือวิเศษไพบูลย์
|-
| สังเวียน ||align="center"| พิชยดนย์ พึ่งพันธ์
|-
| หลิว ||align="center"| กัญญา รัตนเพชร์
|-
| พอใจ ||align="center"| ศรศิลป์ มณีวรรณ์ 
|-
| ชกลม ||align="center"| ธีรภัทร์ แย้มศรี
|-
| ศิลป์ไทย ||align="center"| เกรียงไกร อุณหะนันทน์
|-
| คำรณ ||align="center"| วินัย ไกรบุตร
|-
| ดวงใจ ||align="center"| ดวงดาว จารุจินดา
|-
| สายทอง ||align="center"| ฐรินดา กรรณสูต
|-
| เฮียอ๋า ||align="center"| ศตวรรษ ดุลยวิจิตร
|-
| สายใจ ||align="center"| ส้มเช้ง สามช่า
|-
| สายสมร ||align="
รรษ ดุลยวิจิตร
|-
| สายใจ ||align="center"| ส้มเช้ง สามช่า
|-
| สายสมร ||align="center"| ดีใจ ดีดีดี 
|-
| สายพิณ ||align="center"| จิ้ม ชวนชื่น
|-
|}
เพลงประกอบละคร
* เพลง ลูกโขน ขับร้องโดย ศรัณย์ ศิริลักษณ์

รางวัล
* รางวัล สื่อสร้างสรรค์สุขภาพจิต ประจำปี 2554 สาขาสื่อละครโทรทัศน์

แหล่งข้อมูลอื่น
*
ไอมี
ไอมี ( ) เป็นเกิร์ลกรุปจากประเทศจีน ประกอบไปด้วยสมาชิกหญิงจำนวนห้าคน คือโมชีกา มีคัน นีกี ซาร่า และเฮลีย์ โดยสมาชิกสามคนแรกเป็นชาวจีน ส่วนคนที่สี่และห้าเป็นชาวไทยและเกาหลีใต้ตามลำดับ ส่วนชื่อ iME มาจาก I ย่อมาจาก"International", "Idol", "Idea" ส่วน Me ย่อมาจาก "ตนเอง" ไอมีมีผลงานเพลงภาษาจีนและภาษาไทย
ไอมีเปิดตัวครั้งแรกเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน 2553 โดยโมชีกา มีคัน และนีกีเคยผ่านการประกวดขับร้องเพลงจีนแฮปปีเกิร์ล 2552 ส่วนนลินธาราเป็นอดีตผู้เข้าประกวดทรู อะคาเดมี่ แฟนเทเชียและอดีตสมาชิกวงจีทูจี และเฮลีย์ที่เป็นเด็กฝึกงานของเอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์นั้น ได้รับการคัดเลือกจากโดเรมีมิวสิกให้เข้าเป็นสมาชิกของวง และมีเพลงเดี่ยวทั้งภาษาจีนและไทยจำนวนหนึ่ง โดยเป็นเกิร์ลกรุปวงแรกของประเทศจีน
ในปี 2556 นลินธาราหนึ่งในสมาชิกวงไอมีได้ขอยุติสัญญากับทางต้นสังกัดในประเทศจีน โดยให้เหตุผลว่าไม่เป็นตัวของตัวเองและคิวงานไม่เป็นอย่างที่ตกลงไว้ก่อนหน้า สมาชิกในวงเองก็พร้อมใจจะยุบวง เธอกล่าวว่าอนาคตนั้นอาจมีการร่วมงานกันของอดีตสมาชิกในวง แต่มิใช่ในฐานะวงไอมีอีก นลินธารากล่าวในปี 2557 ว่า ทางต้นสังกัดยังไม่ประกาศยุบวงไอมีอย่างเป็นทางการและเธอก็หมดสัญญากับทางต้นสังกัดในจีนแล้ว
สมาชิก
* หลี่ ยฺเหวียนซี ( ; 10 กุมภาพันธ์ 2533) หรือ โมชีกา (Mocika) เป็นชาวมณฑลเสฉวน ประเทศจีน เป็นอดีตผู้เข้าประกวดขับร้องเพลงจีนแฮปปีเกิร์ล 2552
* หลิว เหม่ย์หัน ( ; 9 เมษายน 2534) หรือ มีคัน (Mikan) เป็นชาวเมืองเซินเจิ้น ประเทศจีน เป็นอดีตผู้เข้าประกวดขับร้องเพลงจีนแฮปปีเกิร์ล 2552
* อี้ อี้จื่อ ( ; 9 เมษายน 2534) หรือ นีกี (Niki) เป็นชาวมณฑลเสฉวน ประเทศจีน เป็นอดีตผู้เข้าประกวดขับร้องเพลงจีนแฮปปีเกิร์ล 2552
* นลินธารา โฮเลอร์ (2 ธันวาคม 2529) หรือ น่าหลิน ( ) หรือ ซาร่า (Sara) เป็นชาวจังหวัดเชียงใหม่ ประเทศไทย อดีตผู้เข้าประกวดทรู อะคาเดมี่ แฟนเทเชีย 2549 และอดีตสมาชิกวงจีทูจี
* ชิม ฮย็อน-คย็อง ( ; 10 พฤษภาคม 2531) หรือ เซฺวี่ยนจิง ( )
ะอดีตสมาชิกวงจีทูจี
* ชิม ฮย็อน-คย็อง ( ; 10 พฤษภาคม 2531) หรือ เซฺวี่ยนจิง ( ) หรือ เฮลีย์ (Haley) ชาวเกาหลีใต้ เด็กฝึกงานของเอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์
ผลงานเพลง
{| class="wikitable"
!align="left" width="200px"|รายละเอียดอัลบั้ม
!align="left" width="300px"|รายชื่อเพลง
|-
| align = "left"|อัลบั้ม
* ชื่อ: iME
* ประเภท: Single
* สังกัด: DOREMI MUSIC
|
# Aiiya
# Aiiya (Thai Version)
# Always Like
# Always Like (Thai Version)
# The Limit Of Friendship
# Help Me! 
|-
|}

อ้างอิง
เบรฟเฟนเซอร์ มุซะชิเด็น
เบรฟเฟนเซอร์ มุซะชิเด็น ( ; ) เป็นเกมแอ็กชันเล่นตามบทบาทที่พัฒนาและเผยแพร่โดยบริษัทสแควร์จำกัด ใน ค.ศ. 1998 สำหรับระบบโซนี่เพลย์สเตชัน เกมเป็นลักษณะแบบการต่อสู้แบบเรียลไทม์ในสภาพแวดล้อมแบบ 3 มิติ และโดดเด่นด้านการให้เสียงพากย์และบทสนทนาเป็นจำนวนมาก ดนตรีประกอบเกม เบรฟเฟนเซอร์ มุซะชิเด็น โดยสึโยะชิ เซะคิโตะ ซึ่งเป็นอดีตพนักงานของโคนามิ นำเสนอตัวละครโดยเท็ตสึยะ โนมูระ แต่ได้รับการออกแบบโดยโคจิ โอะกะตะ
การพัฒนา
ฮิโระโนะบุ ซะคะงุชิ ซึ่งเป็นผู้อำนวยการผลิต ได้กล่าวในการให้สัมภาษณ์ต่อนิตยสารแฟมิซือ ว่า แนวความคิดสำหรับเกมดังกล่าวเกิดขึ้นครั้งแรกในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1997 เมื่อได้มีการพัฒนาตัวละคร ซะคะงุชิไม่ได้มีความเห็นเชิงบวกว่าเกมจะกลายเป็นที่นิยม อย่างไรก็ตาม หลังจากทีมงานได้ทำการออกแบบกราฟิกและรูปแบบการเล่นแล้ว เขาก็รู้สึกประหลาดใจในผลงาน และแสดงความสนใจต่อเกมดังกล่าวมากขึ้น
การตลาด
เบรฟเฟนเซอร์ มุซะชิเด็น ได้รับการเปิดตัวครั้งแรกที่ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1998 และได้รับการเปิดตัวอีกครั้ง ณ วันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 2000 ในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของสแควร์มิลเลนเนียมคอลเลคชันพร้อมด้วยสินค้ารวมทั้งโปสการ์ด, กล้องรุ่นพิเศษและสายคล้องโทรศัพท์มือถือ, สายรัดอเนกประสงค์ และพวงกุญแจ การเปิดตัวอีกครั้งที่ประเทศญี่ปุ่นในรูปแบบอื่นเป็นในรูปแบบเพลย์สเตชันเน็ตเวิร์กซึ่งเปิดตัว ณ วันที่ 9 กรกฎาคม ค.ศ. 2008 ส่วนในตลาดอเมริกาเหนือได้มีการโฆษณาถึงเดอะเลเจนด์ออฟเซลดา ออคารินาออฟไทม์ และได้รับการบรรจุ ณ วันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1998 ร่วมกับเพลย์สเตชัน 1998 คอลเลคเตอร์สซีดีวอลลุม 2 ซึ่งมีตัวอย่างของไฟนอลแฟนตาซี VIII ภาคต่อในร
เตชัน 1998 คอลเลคเตอร์สซีดีวอลลุม 2 ซึ่งมีตัวอย่างของไฟนอลแฟนตาซี VIII ภาคต่อในระบบเพลย์สเตชัน 2 ใช้ชื่อมุซะชิเด็น II: เบลดมาสเตอร์ ซึ่งได้รับการพัฒนาโดยสแควร์เอนิกซ์ ซึ่งได้รับการเปิดตัวทั้งในอเมริกาเหนือและญี่ปุ่นใน ค.ศ. 2005 เกมโทรศัพท์มือถือรุ่นพิเศษของญี่ปุ่นที่มีชื่อว่า มุซะชิ: โมบายซะมุไร ก็ยังได้รับการเปิดตัวใน ค.ศ. 2005
เพลงประกอบ
เพลงประกอบเกมประพันธ์โดยสึโยะชิ เซะคิโตะ ซึ่งเป็นผลงานแรกของเขาที่ทำงานร่วมกับสแควร์ เบรฟเฟนเซอร์ มุซะชิเด็น: ออริจินอลซาวด์แทร็ค ได้รับการเปิดตัวโดยดิจิคิวบ์ในประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1998 ซึ่งงานชุดนี้ประกอบไปด้วย 72 เพลงที่บันทึกในสองคอมแพคดิสก์ในบ็อกเซ็ต และยังประกอบด้วยหนังสือภาพขนาดเล็กกับของที่ระลึกให้เลือกจากเกมอีกหนึ่งชิ้น

การตอบรับ

เบรฟเฟนเซอร์ มุซะชิเด็น ทำยอดจำหน่ายที่ประมาณ 648,803 ชุดที่ประเทศญี่ปุ่นในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1998 ส่งผลให้เกมดังกล่าวเป็นเกมขายดีที่สุดของประเทศแห่งปีในอันดับที่ 17 เกมนี้ยังได้รับการจัดให้อยู่ในอันดับที่ 32 จากที่มีอยู่ทั้งหมด 40 รายการในนิตยสารแฟมิซือ

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำซูมิดะ
พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำซูมิดะ ( ; ) เป็นพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำแห่งหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น

พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำซูมิดะ ตั้งชื่อตามแม่น้ำซูมิดะ อันเป็นแม่น้ำสำคัญที่ไหลผ่านกรุงโตเกียว ซึ่งเป็นสถานที่ตั้ง พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำซูมิดะตั้งอยู่บนชั้นที่ 5 ของหอคอยโตเกียวสกายทรี ซึ่งเป็นหอคอยแห่งใหม่ของกรุงโตเกียว ที่มีความสูงถึง 634 เมตร นับเป็นสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดในโลกรองมาจากอาคารบุรจญ์เคาะลีฟะฮ์ ซึ่งเป็นอาคารที่สูงที่สุดในโลก ที่ดูไบ
พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำซูมิดะ เป็นพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำขนาดเล็ก เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 พร้อมกับหอคอยโตเกียวสกายทรี เปิดให้บริการทุกวัน ตั้งแต่เวลา 09.00 น. - 21.00 น. อัตราเข้าชม ผู้ใหญ่คนละ 2,000 เยน เด็กคนละ 600-1,500 เยน
สิ่งที่จัดแสดง
*ปลาน้ำจืด และระบบนิเวศของสัตว์น้ำที่พบได้ในแม่น้ำซูมิดะ 
*ตู้กระจกแสดงไม้น้ำขนาดใหญ่ ที่จัดตกแต่งในรูปแบบสวนเซนแบบญี่ปุ่น โดย อามาโนะ ทาเกชิ นักตกแต่งตู้ไม้น้ำและนักเลี้ยงปลาชื่อดังระดับโลกชาวญี่ปุ่น
*ตู้ปลาทะเลขนาด 100 ลิตร จำนวน 20 ใบ ภายในสัตว์น้ำประเภทต่าง ๆ เช่น ซาลาแมนเดอร์ กุ้งมดแดง กุ้งพยาบาล
*ส่วนจัดแสดงแมงกะพรุนในตู้ไครเซล ห้องแลบเพาะเลี้ยงแมงกะพรุน และนิทรรศการถาวรให้ความรู้เกี่ยวกับแมงกะพรุนในด้านต่าง ๆ
*ตู้ปลาทะเลขนาดใหญ่ ความจุน้ำ 100,000 ลิตร แสดงปลาตามแนวปะการัง เช่น ปลาผีเสื้อ ปลาสินสมุทร และปลาฉลามหูดำ
*ตู้ปลาทะเลที่มีความยาว 5 เมตร จำนวน 4 ตู้ แสดงปลาและสัตว์ทะเลชนิดต่าง ๆ ได้แก่ ตู้ปะการัง ตู้ปลาไหลสวน และต
ตร จำนวน 4 ตู้ แสดงปลาและสัตว์ทะเลชนิดต่าง ๆ ได้แก่ ตู้ปะการัง ตู้ปลาไหลสวน และตู้กุ้งมังกรขนาดใหญ่ที่อยู่พร้อมกับปลาฉลามหน้าดินขนาดเล็ก
*ส่วนจัดแสดงเพนกวิน เป็นตู้กระจกขนาดใหญ่ ด้านบนเปิดโล่ง พื้นตู้ประดับด้วยไฟใต้น้ำที่เปลี่ยนสีได้เพื่อความสวยงาม จำนวนเพนกวินประมาณ 40 ตัว ไม่มีกลิ่นรบกวน 
*ส่วนจัดแสดงสิงโตทะเล อยู่ด้านหลังส่วนจัดแสดงเพนกวิน
การเดินทาง
จากย่านอาซากูซะ ขึ้นรถไฟใต้ดินโตเกียว สายโทบุสกายทรี ลงสถานีโตเกียวสกายทรี หรือลงสถานีอาซากูซะแล้วเดินเท้าด้วยระยะเวลาประมาณ 20 นาที ไปตามริมแม่น้ำซูมิดะ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของพิพิธภัณฑ์ 
*
มงส์
มงส์ ( ) เป็นเมืองและเทศบาลในประเทศเบลเยียม เป็นเมืองหลวงของจังหวัดแอโน มีประชากรประมาณ 95,000 คน และมีประชากรบริเวณปริมณฑลประมาณ 257,000 คน ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของกรุงบรัสเซลส์ประมาณ 60 กิโลเมตร ทางตะวันออกเฉียงเหนือของกรุงปารีสประมาณ 240 กิโลเมตร ทางตะวันออกของลีลประมาณ 75 กิโลเมตร และทางตะวันตกของอาเคินประมาณ 180 กิโลเมตร มงส์ตั้งอยู่ที่จุดตัดระหว่างทางหลวงยุโรป E19 (อัมสเตอร์ดัม-แอนต์เวิร์ป-บรัสเซลส์-ปารีส) กับทางหลวงยุโรป E42 (ลีล-ชาร์เลอรัว-ลีแยฌ-แฟรงก์เฟิร์ต)
ในยุค 1860 หลังจากที่เบลเยียมได้รับเอกราชระยะหนึ่ง เมืองต่าง ๆ รวมทั้งมงส์ได้รับการรื้อฟื้น มีการสร้างถนนขนาดใหญ่และโครงการสร้างเมืองอื่นๆ การปฏิวัติอุตสาหกรรมและเหมืองถ่านหินทำให้มงส์กลายเป็นศูนย์กลางของอุตสาหกรรมหนักและเป็นกระดูกสันหลังอุตสาหกรรมของแคว้นวอลลูน อย่างไรก็ตาม ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มงส์ซึ่งเป็นเมืองอุตสาหกรรมสำคัญได้ถูกทิ้งระเบิดและเกิดการสู้รบระหว่างกองกำลังจากอเมริกากับกองกำลังเยอรมนี หลังจากสงครามอุตสาหกรรมส่วนใหญ่ก็เสื่อมถอยลง ปัจจุบันมงส์เป็นเมืองมหาวิทยาลัยและศูนย์กลางการค้า และด้วยประวัติศาสตร์ มรดกทางวัฒนธรรมและสถาปัตยกรรม ทำให้มงส์ได้รับเลือกเป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรปประจำปี ค.ศ. 2015
เมืองคู่แฝด
มงส์ได้สถาปนาความสัมพันธ์เมืองพี่น้องและเมืองแฝดกับเมืองต่าง ๆ ดังนี้
* : แวน ตั้งแต่ ค.ศ. 1952
* : บรีแยร์ ตั้งแต่ ค.ศ. 1962
* : ตัวซี ตั้งแต่ ค.ศ. 1963
* : เซฟตัน ตั้งแต่ ค.ศ. 1984
* : ฉางชา ตั้งแต่ ค.ศ. 1998
* : ลิตเทิลร็อก ตั้งแต่ ค.ศ. 1999

แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของมงส์
อาสนวิหารอ็อช
อาสนวิหารอ็อช ( ) หรือมีชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญมารีย์แห่งอ็อช ( ) เป็นอาสนวิหารโรมันคาทอลิก เป็นที่ตั้งของอัครมุขนายกประจำอัครมุขมณฑลอ็อช ตั้งอยู่ที่เมืองอ็อช จังหวัดแฌร์ แคว้นอ็อกซีตานี ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่พระนางมารีย์พรหมจารี
อาสนวิหารแห่งนี้ประกอบด้วยบริเวณกลางโบสถ์ถึง 3 ด้าน ด้วยความยาวถึง 102 เมตร และกว้าง 35 เมตร เริ่มการก่อสร้างในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1489 โดยการสนับสนุนของฟร็องซัว เดอ ซาวัว โดยสร้างบนซากปรักหักพังของอาสนวิหารโรมาเนสก์เก่าซึ่งเคยเป็นที่ตั้งของอาสนวิหารนักบุญอ็อสแต็งด์ และมีการเสกขึ้นเป็นอาสนวิหารเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1548 ในขณะที่งานก่อสร้างทั้งหมดยังไม่เสร็จสิ้น จนกระทั่งอีกราวสองร้อยกว่าปีต่อมา

ลักษณะทางสถาปัตยกรรมเป็นแบบกอธิกวิจิตร (ฟล็องบัวย็อง) ที่ได้รับอิทธิพลมาจากสถาปัตยกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา ทั้งหมดสร้างเสร็จสมบูรณ์ในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 17 ด้วยหน้าบันหลัก และมุขทางเข้าตกแต่งด้วยเสาแบบคอรินเทียน ภายในประกอบด้วยชาเปลกว่า 21 หลัง
งานตกแต่งภายในมีความโดดเด่นด้วยงานกระจกสีถึง 18 ชิ้น โดยศิลปินอาร์โน เดอ มอล บริเวณร้องเพลงสวดได้รับการประดับประดาด้วยงานไม้ถึง 115 ชิ้น ซึ่งไม่ทราบผู้ออกแบบ ซึ่งต่อเป็นฉากในพระคัมภีร์ไบเบิลซึ่งเล่าเรื่องต่อมาจากงานกระจกสีโดยรอบ

อาสนวิหารอ็อชได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1906 รวมทั้งยังอยู่ในรายชื่อแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก โดยถือเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางซานเตียโกเดกอมโปสเตลาในประเทศฝรั่งเศสตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998

อ้างอิง
โปโตซี
โปโตซี ( ) เป็นนครและเมืองหลวงของแคว้นโปโตซี ในประเทศโบลิเวีย เป็นหนึ่งในเมืองที่อยู่ระดับสูงที่สุดของโลก โดยมีความสูงอยู่ที่ 4,090 เมตร (13,420 ฟุต) เมืองตั้งอยู่เชิงเขาเซร์โรเดโปโตซี มีชื่อเสียงในการผลิตแร่เงิน

เมืองนี้สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1545 หลังจากมีการค้นพบแร่เงินในภูเขาซึ่งตั้งอยู่ใกล้เคียง ครั้งหนึ่งเคยเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในลาตินอเมริกา ประชากรได้ลดลงอย่างรวดเร็วเมื่อการผลิตแร่เงินลดน้อยลง แต่กลับขยายตัวเติบโตอีกครั้งเมื่อมีการทำเหมืองดีบุกและมีอุตสาหกรรมอื่น ๆ ในราวคริสต์ศตวรรษที่ 19–20

อ้างอิง
อาสนวิหารบายอน
อาสนวิหารบายอน ( ) มีชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญมารีย์แห่งบายอน ( ) เป็นอาสนวิหารโรมันคาทอลิกและที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลบายอน แล็สการ์ และออลอรง ตั้งอยู่ที่เมืองบายอน จังหวัดปีเรเน-อัตล็องติก แคว้นนูแวลากีแตน ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่พระนางมารีย์พรหมจารี

อาสนวิหารเป็นอาคารแบบสถาปัตยกรรมกอทิก สันนิษฐานว่าเริ่มก่อสร้างราว ค.ศ. 1213 มีจุดเด่นที่หอระฆังคู่ความสูง 85 เมตร ภายในยังเป็นสถานที่บรรจุเรลิกของนักบุญเลอง เดอ การ็องต็อง อดีตมุขนายกแห่งบายอนในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 9 และยังมีระเบียงคดซึ่งสร้างราว ค.ศ. 1240
อาสนวิหารแห่งนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปีค.ศ. 1862 รวมทั้งยังอยู่ในมรดกโลกโดยยูเนสโก โดยถือเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางซานเตียโกเดกอมโปสเตลาในประเทศฝรั่งเศสตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998

ระเบียงภาพ
ไฟล์:France-Bayonne-Cloitre de la Cathedrale.jpg|บริเวณระเบียงคดภายในอาสนวิหาร
ไฟล์:France-Bayonne-Cathedrale Sainte-Cecile.jpg|อาสนวิหารมองจากระเบียงคด
ไฟล์:Bayonne-Avril 2012-8.jpg|ยอดสูงของอาสนวิหาร
ไฟล์:Bayonne-Avril 2012-6.jpg|บริเวณระเบียงคด
ไฟล์:Bayonne-Avril 2012-9.jpg|บริเวณระเบียงคด
ไฟล์:Bayonne-Avril 2012-137.jpg|เพดานโค้งเหนือทางเดินกลาง
ไฟล์:Bayonne-Avril 2012-10.jpg|แท่นบูชาเอก
ไฟล์:Bayonne-Avril 2012-122.jpg|หมุดเพดานโค้ง เป็นสัญลักษณ์รูปปราสาทขนาบด้วยเสือดาวสองข้าง แสดงถึงอำนาจการปกครองของอังกฤษในช่วงการก่อสร้างอาสนวิหาร
ไฟล์:Bayonne-Avril 2012-128.jpg|หมุดเพดานโค้ง มีสัญลักษณ์รูปดอกลิสแสดงถึงของพระราชอำนาจเหนือฝรั่งเศส และเสื
.jpg|หมุดเพดานโค้ง มีสัญลักษณ์รูปดอกลิสแสดงถึงของพระราชอำนาจเหนือฝรั่งเศส และเสือดาวสามตัวแสดงถึงพระราชอำนาจเหนืออังกฤษ-กาสกอญ เป็นตราประจำพระองค์ของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษ
ไฟล์:Bayonne-Avril 2012-141.jpg|ออแกน
ไฟล์:Bayonne-Avril 2012-142.jpg|ออแกนมุมใกล้
อ้างอิง

บรรณานุกรม

*Saint-Vanne, A. (1930). "La cathedrale de Bayonne". Bulletin trimestriel: Société des sciences, lettres, arts, et d'ėtudes regionales de Bayonne n.s. 5 (Bayonne 1930), pp. 10–51.

แหล่งข้อมูลอื่น

*Location of this building
*Website of the cloister
อาสนวิหารบอร์โด
อาสนวิหารบอร์โด ( ) เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญอันดรูว์แห่งบอร์โด ( ) เป็นอาสนวิหารโรมันคาทอลิกและที่ตั้งของอัครมุขนายกประจำอัครมุขมณฑลบอร์โด ตั้งอยู่ที่เมืองบอร์โด จังหวัดฌีรงด์ แคว้นนูแวลากีแตน ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญอันดรูว์ และได้รับการเสกขึ้นเป็นอาสนวิหารเมื่อปีิ ค.ศ. 1096 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 2
อาสนวิหารเป็นอาคารแบบสถาปัตยกรรมกอทิกแบบอ็องฌ์แว็งราวคริสต์ศตวรรษที่ 12 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 16 มีจุดเด่นที่หอระฆังคู่ความสูง 85 เมตร ภายในยังเป็นสถานที่บรรจุเรลิกของนักบุญเลอง เดอ การ็องต็อง อดีตมุขนายกแห่งบายอนในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 9 และยังมีระเบียงคดซึ่งสร้างราว ค.ศ. 1240 อาสนวิหารแห่งนี้ใช้เป็นที่จัดพิธีเสกสมรสของอาลีเยนอร์แห่งอากีแตนกับเจ้าชายหลุยส์ (พระเจ้าหลุยส์ที่ 7) ในปี ค.ศ. 1137

อาสนวิหารแห่งบอร์โดได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1862 รวมทั้งเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก โดยถือเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางซานเตียโกเดกอมโปสเตลาในประเทศฝรั่งเศสตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998

ระเบียงภาพ
ไฟล์:Cathedrale Saint Andre Bordeaux.jpg| หน้าบันฝั่งทิศเหนือบริเวณแขนกางเขน
ไฟล์:Saint_André_002.JPG| หน้าบันหลักของอาสนวิหาร
ไฟล์:Bordeaux saint andre detail 01.jpg| รายละเอียดบริเวณหน้าบันหลัก
ไฟล์:Bordeaux_Cathedrale_St_Andre_Rosace.jpg| หน้าต่างกุหลาบฝั่งทิศเหนือ
ไฟล์:Bordeaux_Cathedrale_St_Andre_Porte_royale.jpg| ซุ้มประตูกษัตริย์
ไฟล์:Bordeaux_Cathedrale_St_Andre_gargouilles.jpg| ปนาลี
ไฟล์:Bordeaux Tour Pey Berland statue.jpg| หอระฆัง แป-แบร์ล็อง บริเวณด้านของของอาสนวิหาร
ไฟล์:3saints.JPG| นักบุญทั้งสาม (St Augustin - St Blaise - St Macaire)
ไฟล์:Choeur_cath_st_andre_bx.JPG| บริเวณร้องเพลงสวด
ไฟล์:Bordeaux Cathédrale R04.jpg| ออแกน
บีกาอัมบน
บีกาอัมบน ( ) เป็นขนมหวานชนิดหนึ่งในประเทศอินโดนีเซียทำจากสาคูที่ทำจากแป้งมันสำปะหลังและแป้งจากต้นสาคู ไข่ น้ำตาล และกะทิ มีหลายรส เช่น รสใบเตย กล้วย ทุเรียน เนย ช็อกโกแลต

แม้ว่าชื่อของขนมชนิดนี้มีคำว่าอัมบนซึ่งเป็นชื่อเกาะและชื่อเมืองใหญ่ แต่บีกาอัมบนก็เป็นที่รู้จักในเมืองเมดัน จังหวัดสุมาตราเหนือ และเป็นของฝากที่มีชื่อเสียง ที่มาของขนมนี้ไม่ทราบแน่ชัด คาดว่ามาถึงเมืองเมดันโดยพ่อค้าชาวอัมบน