เซอบลัก
เซอบลัก ( ; , ) เป็นอาหารคาวรสเผ็ดของชาวซุนดาในอินโดนีเซีย ทำจากกุรุปุก (Kurupuk) ซึ่งข้าวเกรียบแบบดั้งเดิมของอินโดนีเซียที่คล้ายกับกรือโปะ ที่นำมาปรุงกับอาหารโปรตีน เช่น ไข่ ไก่ อาหารทะเล หรือเนื้อวัวในซอสรสเผ็ด เซอบลักเป็นอาหารขึ้นชื่อของเมืองบันดุง จังหวัดชวาตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย สามารถหาซื้อได้ตามภัตตาคาร วารุง หรือร้านอาหารข้างถนน เป็นหนึ่งในอาหารริมทางยอดนิยมที่สุดในอินโดนีเซีย โดยเฉพาะในบันดุงและจาการ์ตา
ศัพทมูลวิทยา
คำว่า เซอบลัก อาจมีต้นกำเนิดมาจากภาษาซุนดา ซึ่งหมายถึง เญอะบลัก (Nyeblak) หรือ น่าประหลาดใจ เพราะมีรสชาติเผ็ดร้อนและอุดมไปด้วยเครื่องเทศ เซอบลักยังหมายถึงส่วนผสมในอาหารซุนดา ซึ่งทำจากเปราะหอมซึ่งเป็นพืชในตระกูลขิงและข่า
วัตถุดิบ
เมื่อมองในครั้งแรก ส่วนผสมและวิธีการปรุงของเซอบลักนั้นค่อนข้างคล้ายกับอาหารอินโดนีเซียทั่วไปอื่น ๆ เช่น มีโกเร็งหรือก๋วยเตี๋ยวโกเร็ง อย่างไรก็ตาม เซอบลักแตกต่างตรงที่มีเนื้อสัมผัสเหนียวหนึบจาก ข้าวเกรียบ และส่วนใหญ่มีรสเผ็ดจัด เนื่องจากใส่ซัมบัลในปริมาณมาก โดยลูกค้าสามารถสั่งระดับความเผ็ดของเซอบลักได้ แม้ว่ารสชาติโดยทั่วไปจะค่อนข้างเผ็ดร้อนก็ตาม ข้าวเกรียบเกือบทุกชนิดสามารถนำมาทำเป็นเซอบลักได้ แต่แบบที่อร่อยที่สุด (และมักจะมีราคาแพงกว่า) จะใช้ กุรุปุกอูดัง (ข้าวเกรียบกุ้ง) กุรุปุกแบบเปียกจะนำไปต้มหรือผัดกับไข่คน ผัก และแหล่งโปรตีนอื่น ๆ ไม่ว่าจะเป็นไก่ อาหารทะเล (กุ้ง ปลา และปลาหมึก) หรือไส้กรอก เนื้อวัวหรือบักโซ ผัดกับซอสเผ็ดต่าง ๆ
หารทะเล (กุ้ง ปลา และปลาหมึก) หรือไส้กรอก เนื้อวัวหรือบักโซ ผัดกับซอสเผ็ดต่าง ๆ เช่น กระเทียม หอมแดง เปราะหอม เกอจัปมานิซ และซัมบัล
ข้าวเกรียบที่ชุ่มน้ำจะหดตัวลงจนมีขนาดเล็กกว่าข้าวเกรียบที่ทอดจนกรอบ ดังนั้นจึงต้องใช้ข้าวเกรียบจำนวนมากในการทำเซอบลักหนึ่งชาม เนื่องจากข้าวเกรียบโดยเฉพาะอย่างยิ่งข้าวเกรียบกุ้งและข้าวเกรียบปลามีราคาค่อนข้างสูง ร้านขายเซอบลักราคาถูกข้างทางจึงมักเพิ่มแหล่งคาร์โบไฮเดรตอื่น ๆ เป็นส่วนผสมเพิ่มเติมเพื่อลดการใช้ข้าวเกรียบที่ชุ่มน้ำ และเพื่อให้รู้สึกอิ่มมากขึ้น โดยคาร์โบไฮเดรตที่มักเพิ่มเข้ามาคือเส้นก๋วยเตี๋ยวและ/หรือมักกะโรนี และเซอบลักอีกรูปแบบหนึ่งที่นิยมใช้คือการใช้ตีนไก่เป็นส่วนผสมหลัก

ต้นกำเนิด
ในสมัยก่อน คำว่า เซอบลัก หมายถึง เครื่องเทศรสเผ็ดร้อนที่ทำจากเปราะหอมป่นและพริก นอกจากนี้ยังหมายถึง ข้าวเกรียบรสเผ็ดร้อนแบบดั้งเดิมที่เรียกว่า กุรุปุก ซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากพื้นที่ชนบททางตอนใต้ของเมืองจิยันจูร์ (Cianjur) ก่อนยุคเอกราช อาหารชนิดนี้เป็นอาหารทางเลือก ซึ่งปัจจุบันเรียกว่า เซอบลักแห้ง (Seblak kering) หรือ กุรุปุก เซอบลัก (Kurupuk seblak) อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันส่วนใหญ่มักหมายถึง เซอบลักน้ำ (Seblak basah) ซึ่งเป็นแบบที่มีน้ำและรสชาติเค็ม
เซอบลักเป็นอาหารริมทางที่ค่อนข้างใหม่ในเมืองบันดุง โดยปรากฏขึ้นในบันดุงราวปี ค.ศ. 2000 เชื่อกันว่าอาหารจานนี้เริ่มต้นมาจากวิธีการหลีกเลี่ยงการทิ้งกุรุปุกเก่าที่กินไม่หมด โดยการนำกุรุปุกเก่ามาปรุงกับส่วนผสมอื่น ๆ เพื่อให้รับประทานได้อร่อยยิ่งขึ้น อย่างไรก็ตาม ด้วยเนื้อสัมผัสที่นุ่มและเคี้ยวหนึบ รวมถึงรสชาติที่เข้มข้น กลมกล่อม และเผ็ดร้อน ทำให้เซอบลักกลายเป็นอาหารริมทางยอดนิยมในอินโดนีเซีย โดยเฉพาะชาวซุนดา

File:Seblak street vendor 1.jpg|ร้านรถเข็นขายเซอบลัก
File:Seblak street vendor 3.jpg|ส่วนประกอบสำหรับทำเซอบลัก
File:Seblak street vendor 4.jpg|เจ้าของร้านกำลังปรุงเซอบลัก
File:Seblak street vendor 5.jpg|การปรุงเซอบลัก
ความนิยมในประเทศไทย
ในปี ค.ศ. 2025 เซอบลักได้รับความนิยมอย่างล้นหลามทั่วประเทศไทย อาหารจานนี้กลายเป็นกระแสที่แพร่หลาย กระตุ้นให้คนไทยจำนวนมากออกตามหาและลิ้มลองรสชาติด้วยตนเอง เซอบลักเริ่มได้รับความสนใจอย่างมากหลังจากที่ปรากฏอาหารดังกล่าวในวีดีโอจากบัญชีติ๊กต๊อกของ ชนิสรา วงศ์ดีประสิทธิ์ นักพากย์และนักธุรกิจชื่อดัง โดยชนิสรากล่าวว่าเธอได้เจออาหารจานหนึ่งที่เธอรู้สึกว่าแปลกใหม่และแสดงความกระตือรือร้นอย่างมากขณะรับประทานหลายครั้ง โพสต์ของเธอเป็นแรงบันดาลใจให้ผู้ใช้ติ๊กต๊อกคนอื่น ๆ ทำตามกระแสและลองชิมอาหารขึ้นชื่อจากเมืองบันดุงนี้

ดูเพิ่ม

* ข้าวเกรียบกุ้ง
* ซีโยไม
* มีโกเร็ง

อ้างอิง