SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
ฆี
ฆี (อักษรโรมัน: Ghee) เป็นเนยใสประเภทหนึ่งที่มีที่มาจากอนุทวีปอินเดีย ใช้งานทั้งในการประกอบอาหาร, เป็นยารักษาโรค และเป็นส่วนหนึ่งของพิธีกรรมทางศาสนา ฆีเป็นองค์ประกอบสำคัญในการประกอบอาหารต่าง ๆ ของอนุทวีปอินเดีย ตั้งแต่บิรยานีไปจนถึงพวกของทอดกรอบ องค์ประกอบรสหลักของฆีมาจากสารคาร์บอนิล, กรดไขมันอิสระ, แล็กโทน และ แอลกอฮอล์ ฆีเป็นไขมันที่นำมาใช้ทอดกรอบได้ดีเนื่องจากมีจุดเกิดควันอยู่ที่ ซึ่งสูงกว่า และสูงกว่าจุดเกิดควันของน้ำมันพืชส่วนใหญ่

สูตรสำหรับทำฆีตามธรรมเนียมแบบอายุรเวท ระบุว่าทำโดยการนำนมดิบมาต้มเดือด ทิ้งไว้ให้เย็นลงที่อุณหภูมิห้องนาน 12 ชั่วโมง จากนั้นเติมดาหี (โยเกิร์ต) และทิ้งไว้ข้ามคืน จากนั้นนำไปคนกับน้ำ และนำไปเคี่ยวกลายเป็นฆี
ศัพทมูล
คำว่า ghee มาจากคำว่า "ฆฤต" ( ; , ) 'เนยใส', จากราก ฆฤ- 'โปรย' ส่วนในภาษากลุ่มทราวิฑ เรียกฆีว่า นฺยฺยิ ( ; neyyi), นฺยฺ ( หรือ ตุปปะกัม; துப்பகம் (tuppakam)), นฺยฺยฺ ( (ney)) และ ตุปฺป ( (thuppa)) คำว่า เนย ในภาษาไทยมีที่มาจาก นฺยฺ ในภาษาทมิฬ

ฆีต่างกับเนยใสเล็กน้อยที่ขั้นตอนการผลิต ขบวนการผลิตเนยใสโดยทั่วไปจะเสร็จสิ้นเมื่อน้ำระเหยออกและแยกไขมัน (เนยใส) ออกจากเนื้อนมที่เหลือ ในขณะที่การผลิตฆีต้องมีการเคี่ยวเนยนั้น ซึ่งทำให้ฆีมีรสคล้ายถั่วและมีกลิ่นหอม
ในศาสนาฮินดูและพุทธ
ฆีปรากฏในการบูชา มูรติ ด้วย อารตี หรือการบูชาเพลิงจากตะเกียงที่ใช้ฆี ที่เรียกว่า ทีป และในการบูชา ปัญจามฤต (Pañcāmṛta) ซึ่งถวายบูชาฆี, มิศรี, น้ำผึ้ง, นม และ ดาหี เพื่อชำระล้างเทวรูปของพระกฤษณะในเทศกาลชนมาษฏมี หรือ พระศิวะในเทศกาลมหาศิวราตรี นอกจากนี้ในศาสนาฮินดูยังมีบทสวดบูชาที่มีการระบุถึงฆีด้วย ส่วนใน มหาภารตะ เล่าว่าตระกูล เการวะ เกิดมาจากหม้อฆี

นอกจากนี้ยังมีการใช้ฆีผสมใน ภาง เพื่อให้ความร้อนแก่กัญชาเกิดกระบวนการดีคาร์บอกซีเลชั่น ทำให้กัญชาสามารถออกฤทธิ์ทางจิตประสาทได้
ในวรรณกรรมศาสนาพุทธยังมีการเปรียบเปรยขั้นตอนการผลิตผลิตภัณฑ์จากนมกับขั้นต่าง ๆ ของการตรัสรู้ โดยผลผลิตขั้นสูงสุด สรปิรมณฑ์ นั้นว่ากันว่าคือฆีหรือเนยใส

คุณค่าทางสารอาหาร
ฆีประกอบไปด้วยไขมันเกือบทั้งหมด โดย 62% คิดเป็นไขมันอิ่มตัว นอกจากนี้ ฆีแบบจำหน่ายที่พบทั่วไปในอินเดียยังมีองค์ประกอบของไขมันทรานส์อยู่มาก ซึ่งเป็นองค์ประกอบที่เพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดโรคหลอดเลือดหัวใจ นอกจากนี้ ฆียังเต็มไปด้วยออกซิไดส์ดคลอเลสเตอรอล อยู่ที่ 259 μg/g หรือคิดเป็น 12.3% ของปริมาณคลอเรสเตอรอลทั้งหมดในฆี ส่วนแลกโทส กับ เคซีน นั้นมีน้อยมากในฆี ทำให้สามารถรับประทานได้ในผู้ที่มีภาวะไม่ต้านทานต่อแลกโทส

อ้างอิง
กาแฟธัญพืช
กาแฟธัญพืช ( ) หรือ เครื่องดื่มธัญพืชคั่ว ( ) เป็นเครื่องดื่มร้อนที่ทำจากเมล็ดธัญพืชตั้งแต่หนึ่งถึงหลายชนิดที่นำมาคั่วและและแปรรูปในเชิงพาณิชย์ให้อยู่ในรูปของผลึกหรือผงเพื่อทำใหม่ในภายหลังด้วยน้ำร้อน ผลิตภัณฑ์นี้มักวางตลาดเป็นเครื่องดื่มทางเลือกที่ปราศจากคาเฟอีนทดแทนกาแฟและชา หรือในกรณีที่กาแฟหรือชาหายากหรือมีราคาแพง

กาแฟธัญพืชหลายยี่ห้อที่เป็นที่รู้จัก ได้แก่ Nestlé Caro, Postum และ Inka ยี่ห้ออื่น ๆ สามารถพบได้ที่ร้านขายอาหารเพื่อสุขภาพและร้านขายของชำบางแห่ง ส่วนผสมทั่วไป ได้แก่ ข้าวบาร์เลย์คั่ว ข้าวบาร์เลย์มอลต์ ข้าวไรย์ ชิโครี กากน้ำตาล และบีตรูต

การบริโภค
ทวีปเอเชีย
กาแฟธัญพืชเป็นที่นิยมในอาหารเอเชียตะวันออก ประเทศเกาหลี ญี่ปุ่น และจีน ต่างก็มีกาแฟธัญพืชตั้งแต่หนึ่งแบบขึ้นไป (มักเป็นธัญพืชคั่วแช่ในน้ำร้อน)

* ชาข้าวบาร์เลย์ (โพรีชา, ต้าไม่ฉา, มูงิชะ)
* ชาข้าว
** ชาข้าวกล้อง (ฮย็อนมีชา, เนื้อกเก่าลื้ต)
** ซุงนยุง
* ชาข้าวโพด (อกซูซูชา)
* ชาลูกเดือย (ยุลมูชา)

มีการใช้เมล็ดคล้ายธัญพืชและธัญพืชเทียมในการทำเครื่องดื่มที่คล้ายกัน

* ชาบักวีต (เมมิลชา, โซบาชะ)
* ชาชุมเห็ดจีน (กย็อลมย็องจาชา)

ชาธัญพืชสามารถผสมกับชาเขียวหรือเครื่องดื่มชาอื่น ๆ

* ชาเขียวข้าวกล้อง (ฮย็อนมีนกชา)
** เก็นไมชะ

ทวีปยุโรป
กาแฟธัญพืชบางยี่ห้อที่มีชื่อเสียงของโปแลนด์ซึ่งเชี่ยวชาญด้านกาแฟธัญพืช ได้แก่ อิงกา, กรากุส และอานาตอล
ในเช็กเกีย กาโววินีแม็ลตาเป็นยี่ห้อของของกาแฟธัญพืชคั่วมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1896

ส่วนผสมของธัญพืชคั่วดังกล่าวยังใช้เป็นพื้นฐานในการทำปอตปีแวกซึ่งเป็นเครื่องดื่มไม่มีแอลกอฮอล์ประเภทหนึ่ง

อ้างอิง
ไดฟูกุ
ไดฟูกูโมจิ ( ) หรือ ไดฟูกุ ( ; "โชคใหญ่") เป็นวางาชิ (ขนมหวานญี่ปุ่นจำพวกหนึ่ง) ประกอบด้วยโมจิ (เค้กข้าวเหนียว) รูปร่างกลมขนาดเล็ก สอดไส้ด้วยไส้หวาน โดยทั่วไปเป็นไส้อังโกะ (ถั่วแดงกวนที่ทำจากถั่วอาซูกิ) ไดฟูกุเป็นวางาชิยอดนิยมในญี่ปุ่นและมักเสิร์ฟพร้อมกับชาเขียว

ไดฟูกุมีหลายแบบ ที่พบมากที่สุดคือโมจิสีขาว สีเขียวอ่อน หรือสีชมพูอ่อนที่สอดไส้อังโกะ ไดฟูกุมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 4 เซนติเมตร (1.5 นิ้ว) ไดฟุกุเกือบทั้งหมดหุ้มด้วยแป้งข้าวเจ้า แป้งข้าวโพด หรือแป้งมันฝรั่งชั้นบาง ๆ เพื่อป้องกันไม่ให้ไดฟูกุติดกันเองหรือติดนิ้ว แม้ว่าโมจิตสึกิจะเป็นวิธีการดั้งเดิมในการทำโมจิและไดฟูกุ แต่ก็สามารถปรุงไดฟูกุในเตาไมโครเวฟได้เช่นกัน
ประวัติ
ไดฟูกุเดิมเรียกว่า ฮาบูไตโมจิ ( ; เค้กข้าวลงพุง) เนื่องจากลักษณะของใส่ไส้ ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น ไดฟูกูโมจิ ( ; เค้กข้าวพุงใหญ่) แล้วเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น ไดฟูกูโมจิ ( ; เค้กข้าวมหาโชคลาภ) บ่งถึงการนำมาซึ่งความโชคดี เนื่องจากคำว่า "ฟูกุ" ( ) ในภาษาญี่ปุ่นที่มีความหมายว่า "ท้อง" พ้องเสียงกับคำว่า "ฟูกุ" ( ) ที่มีความหมายว่า "โชคลาภ" ในช่วงปลายศตวรรษที่ 18 ไดฟูกุได้รับความนิยมและผู้คนเริ่มรับประทานไดฟูกุแบบย่าง ใช้สำหรับเป็นของขวัญในโอกาสพิธีการต่าง ๆ

รูปแบบต่าง ๆ

บางรูปแบบยัดไส้ผลไม้ทั้งผล ผลไม้รวมและอังโกะ หรือเมลอนบด บางรูปแบบหุ้มด้วยน้ำตาลไอซิงหรือผงโกโก้

; 
: รูปแบบที่ทำจาก ซึ่งเป็นโมจิที่แต่งรสโกฐจุฬาลัมพา
; 
: รูปแบบที่ผสมถั่วอาซูกิหรือถั่วเหลืองในเนื้อแป้งโมจิ และ/หรือยัดไส้ถั่วอาซูกิ

; 
: รูปแบบที่ยัดไส้อังโกะที่ไม่แต่งรสหวาน มีรสเค็มเล็กน้อย

; 
: รูปแบบที่ทำจาก ซึ่งเป็นโมจิที่ผสมกับข้าวฟ่างหางหมา

; 
: รูปแบบที่ใส่ผลสตรอว์เบอร์รีและยัดไส้หวาน (มักเป็นอังโกะ) ภายในโมจิกลมขนาดเล็ก บางครั้งใช้ครีมเป็นไส้หวาน เนื่องจากมีสตรอว์เบอร์รีจึงนิยมรับประทานในช่วงฤดูใบไม้ผลิ อิจิโงไดฟูกุถูกคิดค้นขึ้นในช่วงทศวรรษ 1980 นักทำขนมหลายคนอ้างว่าตนเป็นผู้คิดค้นขนม ดังนั้นต้นกำเนิดที่แท้จริงจึงคลุมเครือ

; 
: รูปแบบที่ยัดไส้บ๊วยเชื่อมแทนที่ไส้ถั่วอาซูกิ

; 
: รูปแบบที่ยัดไส้รสกาแฟ

; 
: รูปแบบที่ยัดไส้เกาลัดเชื่อม (ครีมมงบล็อง) แทนที่ไส้ถั่วอาซูกิ
; 
: รูปแบบที่ยัดใส้ครีมคาราเมลหรือพุดดิง (プリン พูริง) แทนที่ไส้ถั่วอาซูกิ

; 
: รูปแบบที่ยัดไส้ไอศกรีมแทนที่ไส้ถั่วอาซูกิ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
โมจิไอศกรีม
โมจิไอศกรีม ( ; ) เป็นขนมหวานที่ทำจากโมจิญี่ปุ่น (ข้าวเหนียวตำ) สอดไส้ไอศกรีม คิดค้นขึ้นโดยฟรานเชส ฮาชิโมโตะ นักธุรกิจหญิงและนักกิจกรรมชุมชนชาวอเมริกาเชื้อสายญี่ปุ่น

ลักษณะ
โมจิไอศกรีมเป็นขนมหวานรูปรางกลมขนาดเล็ก ซึ่งประกอบด้วยแป้งข้าวเหนียวทุบ (โมจิ) ปั้นเป็นก้อนกลม ๆ ใส่ไส้ไอศกรีม ไอศกรีมเพิ่มรสชาติและความเป็นครีมให้กับขนมในขณะที่โมจิเพิ่มความหวานและเนื้อสัมผัส ไอศกรีมรสดั้งเดิมที่ใช้คือวานิลลา ช็อกโกแลต และสตรอว์เบอร์รี่ รสชาติอื่น ๆ ที่แพร่หลายได้แก่ กาแฟโคนา เหล้าบ๊วย ชาเขียว และถั่วแดง โมจิยังสามารถใช้เป็นส่วนประกอบหนึ่งในไส้ไอศกรีมได้อีกด้วย ขณะทำโมจิจะคลุกด้วยแป้งมันฝรั่งหรือแป้งข้าวโพดเพื่อป้องกันไม่ให้โมจิจับตัวเป็นก้อนขณะปั้น
ประวัติ
ไดฟูกุและมันจูของญี่ปุ่นเป็นต้นกำเนิดของโมจิไอศกรีมต่าง ๆ โดยทั่วไปยัดไส้ถั่วแดงอาซูกิ เนื่องจากอุณหภูมิและความเข้ากันได้ระหว่างโมจิและไอศกรีม ส่วนประกอบทั้งสองจึงต้องมีการปรับเปลี่ยน เพื่อให้ได้ความหนืดที่เหมาะสมซึ่งจะสามารถคงรูปได้โดยไม่ขึ้นกับการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิ

ของหวานรูปแบบก่อนหน้า เดิมผลิตโดยล็อตเต้ ในชื่อ ยูกิมิไดฟูกุ ในปี ค.ศ. 1981 เริ่มแรกบริษัทผลิตโดยใช้แป้งข้าวเจ้าแทนข้าวเหนียว และใช้นมข้าวแทนไอศกรีมจริง
ฟรานเชส ฮาชิโมโตะ อดีตประธานและกรรมการผู้จัดการของบริษัทมิกายาวะ ได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้คิดค้นโมจิไอศกรีม โจเอล ฟรีดแมน สามีของฮาชิโมโตะเกิดความคิดในการนำไอศกรีมลูกกลมเล็ก ๆ มาห่อด้วยโมจิแบบญี่ปุ่นดั้งเดิม ฮาชิโมโตะนำความคิดของสามีมาต่อยอด คิดค้นขนมหวานลูกผสมที่ปัจจุบันเป็นที่นิยมในสหรัฐอเมริกาและที่อื่น ๆ ฮาชิโมโตะเสนอโมจิไอศกรีมเจ็ดรสชาติในสายผลิตภัณฑ์โมจิ
บริษัทมิกาวายะเริ่มผลิตโมจิไอศกรีมในสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1993 การวิจัยและพัฒนาใช้เวลามากกว่าทศวรรษเพื่อพัฒนาเป็นรูปแบบผลิตจำนวนมากที่ใช้กันในปัจจุบัน เนื่องจากการปฏิกิริยาที่ซับซ้อนของส่วนผสม มีการลองผิดลองถูกเพื่อดึงแป้งโมจิที่ละเอียดอ่อนคลุมบนไอศกรีมได้สำเร็จโดยไม่ทิ้งรอยเหนอะ ฟรีดแมนอธิบายว่าเพื่อดำเนินการผลิตไอศกรีม ผู้เชี่ยวชาญตั้งแต่ด้านการก่อสร้างไปจนถึงด้านจุลชีววิทยาได้ถูกเชิญมาเพื่อทำสร้างอาคารการผลิตที่ทันสมัยอย่างสมบูรณ์แบบ

บริษัทมิยากาวะเปิดตัวโมจิไอศกรีมในฮาวายในปี ค.ศ. 1994 ขนมแช่แข็งได้รับความนิยมอย่างมาก โดยครองส่วนแบ่งร้อยละ 15 ของตลาดขนมแช่แข็งใหม่ในช่วงสี่เดือนแรก
โมจิไอศกรีมได้รับความนิยมอย่างมากในสหราชอาณาจักรหลังจากกระแสไวรัล ติ๊กต็อกซึ่งเริ่มขึ้นในเดือนมกราคม ค.ศ. 2021 กระแสของ 'Looking for Little Moons in Big Tesco' (ตามหาลิตเติลมูนในบิกเทสโก้) กลายเป็นที่ฮือฮา โดยได้รับยอดชม 341.8 ล้านครั้ง และยอดขายเฉพาะในเครือเทสโก้พุ่งสูงถึงร้อยละ 1,400

ดูเพิ่ม
* ครีมพัฟ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ทางการของมิยากาวะ 
* เว็บไซต์ทางการของล็อตเต้ (ภาษาญี่ปุ่น)
* The joy of mochi — June 14, 2006 Honolulu Weekly article, featuring Bubbies Homemade Ice Cream of Honolulu
* Maeda-en Mochi Ice Cream site
* 
* เว็บไซต์ทางการของลิตเติลมูนส์
โบซา
ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา]]

โบซา ( ) เป็นเครื่องดื่มหมักที่มีต้นกำเนิดจากตะวันออกกลาง และนิยมทำดื่มกันในยุโรปตะวันออกเฉียงใต้ เอเชียตะวันตกเฉียงใต้ คอเคซัส เอเชียกลาง และแอฟริกาเหนือ โบซาเป็นเครื่องดื่มมอลต์ ได้จากการหมักข้าวสาลีหรือมิลลิตในแอลเบเนีย บัลแกเรีย โรมาเนีย มาซิโดเนียเหนือ เซอร์เบีย และบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ส่วนในอียิปต์โบราณได้จากการหมักข้าวโพด และในตุรกีได้จากการหมักข้าวสาลี โบซามีลักษณะข้น มีปริมาณแอลกอฮอล์ต่ำมาก อาจต่ำกว่า 1% และมีรสหวานอมเปรี้ยวเล็กน้อย
ศัพทมูลวิทยาและประวัติศาสตร์
พจนานุกรมนีชันยัน ( ) ซึ่งเป็นพจนานุกรมศัพทมูลวิทยาภาษาตุรกีร่วมสมัย ระบุว่าคำว่า มีรากศัพท์มาจากภาษาเปอร์เซียหรือไม่ก็ภาษากลุ่มเตอร์กิก โดยคำว่า หรือ ในภาษาเปอร์เซียเป็นคำร่วมเชื้อสายกับคำว่า หรือ ในภาษาเตอร์กิกเก่า แต่ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่าภาษาใดเป็นที่มาของคำนี้และภาษาใดเป็นฝ่ายยืมคำนี้ไป ฟรานซิส โจเซฟ สไตน์แกสส์ เชื่อว่าคำนี้เป็นคำเปอร์เซีย ในขณะที่อาร์มีน วามเบรี เชื่อว่าคำนี้เป็นคำตุรกีโบราณที่พบในวรรณกรรมเรื่อง วิทยปัญญาที่นำมาซึ่งโชคดี ( )
หลักฐานลายลักษณ์อักษรที่เก่าแก่ที่สุดที่เรียกเครื่องดื่มนี้ว่า ปรากฏอยู่ในพจนานุกรมภาษาเตอร์กิกกลางชื่อ ทะเบียนภาษาของกลุ่มชนเตอร์กิก ( ) ซึ่งมะห์มูด อัลกาชเฆาะรี รวบรวมไว้ใน ค.ศ. 1073 เชื่อกันว่าคำว่า ในภาษาตุรกีสมัยใหม่เป็นคำร่วมเชื้อสายกับคำว่า หรือ ในภาษาเตอร์กิกเก่า โดยปรากฏหลักฐานยืนยันการเรียกเครื่องดื่มนี้ว่า เป็นครั้งแรกในหนังสือว่าด้วยภาษาเตอร์กิกคิปชากเรื่อง ตำราลักษณะภาษาของกลุ่มชนเตอร์กิก ( ) ซึ่งอะบู ฮัยยาน อัลฆ็อรนาฏี แต่งขึ้นในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 14

อ้างอิง
อมูล
อมูล (AMUL; ย่อมาจาก สหภาพนมอาณันท์ จำกัด, Anand Milk Union Limited) เป็นสหกรณ์ภายใต้กำกับดูแลของรัฐบาลรัฐ ผู้ผลิตผลิตภัณฑ์นม จากประเทศอินเดีย มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองอาณันท์ รัฐคุชราต อมูลก่อตั้งขึ้นในปี 1946 ในฐานะตราสินค้าสหกรณ์ภายใต้การบริหารของสหภัณฑ์การตลาดเพื่อสหกรณ์นมคุชราต (GCMMF) ซึ่งในปัจจุบันอยู่ภายใต้การควบคุมร่วมของผู้ผลิตนมกว่าสามล้านคนในรัฐคุชราต และสหกรณ์นมอีก 13 ศูนย์ใหญ่ ที่ครอบคลุมหมู่บ้านมากกว่า 13,500 หมู่ในรัฐคุชราต อมูลมีส่วนสำคัญในการขับเคลื่อนการปฏิวัติขาวของอินเดีย ซึ่งส่งผลให้ประเทศอินเดียกลายเป็นหนึ่งในผู้นำการผลิตนมและผลิตภัณฑ์นมของโลก
ตริภูวันทาส ปเฏล ภายใต้คำแนะนำของสรทาร วัลลภภาอี ปเฏล เป็นผู้ก่อตั้งและประธานบริษัทคนแรกจนกระทั่งเขาเกษียณอายุในวัยราว 70 เขายังได้ว่าจ้างเวร์เฆเส กูเรียนในปี 1949 ให้มาช่วยสานต่อกิจการ ในฐานะประธานคณะกรรมการบริหารของอมูล และได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้ที่มีบทบาทอย่างมากต่อการขับดคลื่อนการตลาดของอมูลจนประสบความสำเร็จ โดยเฉพาะในช่วงระยะเวลา 30 ปีที่เขาทำงานให้กับสหพันธ์การตลาดฯ

อมูลได้รับการยอมรับว่าเป็นตราสินค้าชีสที่ไม่มีส่วนผสมของเนื้อสัตว์ (vegetarian cheese) ที่ใหญ่ที่สุดในโลก และมีวางขายในตลาดต่างประเทศนอกอินเดียเช่นกัน
การตลาดของอมูลได้รับการยอมรับว่าโดดเด่นและตราตรึงใจ อมูลยังมีการใช้ "อมูลเกิร์ล" เพื่อทำการตลาดสินค้า ในปี 2013 บัญชีทางการของอมูลบนทวิตเตอร์ได้ทวีตภาพ อมูลบัตเตอร์เกิร์ล ซึ่งสื่อเป็นนัยถึง "เสรีภาพในการเลือก" ว่าได้ตายไปแล้วในปี 2013 เพื่อเป็นการแสดงเสียงต่อต้านคำตัดสินของศาลสูงสุดอินเดียที่ลบล้างคำตัดสินของศาลสูงเดลี ทำให้การรักร่วมเพศเป็นสิ่งผิดกฎหมายอีกครั้ง

อ้างอิง
พีบิมกุกซู
พีบิมกุกซู ( ) หรือ บะหมี่เผ็ด ทำจากบะหมี่แป้งสาลีเส้นบางที่เรียกว่า โซมย็อน (素麵) พร้อมเครื่องปรุงเพิ่มเติม เป็นอาหารประเภทบะหมี่แบบดั้งเดิมที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในอาหารเกาหลีและเป็นที่นิยมโดยเฉพาะในช่วงฤดูร้อน

ชื่อ
พีบิมกุกซู เรียกอีกอย่างว่ากุกซูบีบิมหรือโคดงมย็อน ซึ่งแปลว่า "บะหมี่ผัด" หรือ "บะหมี่ผสม"
รสชาติ
มีเมนูบะหมี่หลายชนิดในเกาหลีใต้ รวมถึงเมนูที่ทำจากน้ำซุปเนื้อ อย่างไรก็ตาม ในอดีตบะหมี่เผ็ดได้รับการชื่นชมจากผู้ที่ชื่นชอบเครื่องเทศในเกาหลีและเป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติ สิ่งที่ทำให้อาหารจานนี้แตกต่างจากบะหมี่จานอื่นจากหลากหลายวัฒนธรรม คือรสชาติเผ็ดเข้มข้นที่เกิดจากส่วนผสมของผงพริกแดง โคชูจัง และกระเทียมสับ พร้อมด้วยรสหวานอมเปรี้ยวที่เกิดจากน้ำส้มสายชูและน้ำตาล บะหมี่เผ็ดส่วนใหญ่จะปรุงด้วยน้ำมันงาเล็กน้อยเพื่อเพิ่มรสชาติที่เข้มข้น
วัตถุดิบ
โดยทั่วไปแล้ว พีบิมกุกซูประกอบด้วยเนื้อวัวหั่นเต๋าผัด แตงกวาดองหั่นแว่น และเห็ดคลุกน้ำมันงา ซึ่งคลุกเคล้ากับบะหมี่ปรุงสุก ซอสถั่วเหลือง น้ำมันงา เมล็ดงา และน้ำตาล เครื่องปรุงที่วางไว้ด้านบนและรอบ ๆ บะหมี่เผ็ด ได้แก่ ไข่ต้มสุก หัวไชเท้าดอง สาหร่าย แตงกวาฝานบาง และลูกแพร์เกาหลีหรือมะเขือเทศหั่นบาง ๆ

ดูเพิ่ม
* บะหมี่เกาหลี
* พีบิมบับ
* แน็งมย็อน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Home Cooking Diary บล็อกอาหารเกาหลี
* Recipe for bibimguksu
มอนเตการ์โล (บิสกิต)
บิสกิตมอนเตการ์โล ( ) เป็นบิสกิตหวานของออสเตรเลียที่ผลิตตั้งแต่ปี โดย Arnott's Biscuits Holdings

บิสกิตแต่ละชิ้นประกอบด้วยบิสกิตสองชั้นประกบไส้ครีม ในขณะที่บิสกิตจำนวนมากถูกขึ้นรูปให้มีรูปแบบ บิสกิตมอนเตการ์โลทั้งสองด้านจะหยาบ ชั้นบิสกิตมีรสชาติอ่อน ๆ ของโกลเดนไซรัป น้ำผึ้ง และมะพร้าว และชั้นครีมประกอบด้วยไส้ครีมกลิ่นวานิลลาที่ล้อมรอบด้วยทอฟฟี่บาง ๆ คล้ายเคลือบด้วยแยมราสเบอร์รี่

บิสกิตมอนเตการ์โลมีจำหน่ายในซูเปอร์มาร์เก็ตส่วนใหญ่ของออสเตรเลีย โดยทั่วไปจะขายในรูปแบบห่อละ 12 ชิ้น และเป็น 1 ใน 5 บิสกิตในแพ็ครวมของ Arnott's Assorted Creams และด้วยมวลเฉลี่ย มอนเตการ์โลจึงเป็นบิสกิตที่หนักที่สุดที่มีอยู่ในแพ็คครีมต่าง ๆ
บิสกิตถูกตั้งชื่อตามเมืองมอนเตการ์โล

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 1951 video of manufacture of biscuits, including Monte Carlos (2 min 24 sec video with audio)
แกงรัญจวน
แกงรัญจวน เป็นอาหารไทยประเภทแกงที่มีการใส่น้ำพริกกะปิใส่เนื้อสัตว์เช่นเนื้อวัวหรือเนื้อหมู สูตรดั้งเดิมใช้เนื้อวัวติดเอ็น เคี่ยวกับสมุนไพรอย่างตะไคร้ หอมแดง ใบมะกรูด ปรุงรสด้วยน้ำปลา น้ำตาลมะพร้าว และน้ำมะนาว ใส่ใบโหระพาลงไป ตามด้วยพริกชี้ฟ้าแดงแต่งชาม
แกงรัญจวนเป็นอาหารชาววังโบราณ ผู้คิดค้นสูตรและชื่อคือหม่อมเจ้าหญิงแย้มเยื้อน สิงหรา ที่มามาจากในสมัยก่อนเจ้านายพระองค์ต่าง ๆ มักจะเสวยอาหารอย่างละนิดละหน่อยเท่านั้น ทำให้กับข้าวซึ่งส่วนมากจะเป็นเนื้อหลงเหลืออยู่เยอะ ฝ่ายห้องครัวจึงนำเนื้อที่เหลือจากสำรับเสวยมาปรุงรสเป็นแกงรัญจวน ส่วนชื่อ "รัญจวน" ในหนังสือ ตำรากับข้าวในวัง (พิมพ์ พ.ศ. 2549) ของหม่อมหลวงเนื่อง นิลรัตน์ เล่าว่า "กินแล้วก็หวนหา ต้องกลับมาทำกินใหม่" โดยสูตรในตำราอาหารเล่มนี้เริ่มต้มเนื้อสดกับหอมแดง กระเทียม ไม่ได้เริ่มจากการคัดเนื้อที่เหลือเหมือนสูตรของหม่อมเจ้าหญิงแย้มเยื้อน

อ้างอิง
แคลิฟอร์เนียโรล
แคลิฟอร์เนียโรล ( ; ) หรือ แคลิฟอร์เนียมากิ เป็น อูรามากิ (มากิซูชิ ประเภทกลับด้านในออกด้านนอก) ชนิดหนึ่ง ประกอบด้วยแตงกวา เนื้อปูหรือปูอัด และอาโวคาโด ด้านนอกที่เป็นข้าวอาจโรยด้วยเมล็ดงาคั่วหรือไข่ปลา

ในฐานะซูชิรูปแบบที่ได้รับความนิยมมากที่สุดรูปแบบหนึ่งในแคนาดาและสหรัฐ แคลิฟอร์เนียโรลมีอิทธิพลอย่างมากต่อความนิยมในซูชิในโลก รวมถึงเป็นแรงบันดาลใจให้เชฟซูชิทั่วโลกสร้างสรรค์อาหารฟิวชันที่ไม่เป็นไปตามขนบดั้งเดิม

ส่วนผสม
องค์ประกอบหลักของไส้ในคือแตงกวา อาโวคาโด เนื้อปู หรือปูอัด ห่อด้วยสาหร่ายแผ่น แตงกวาเป็นองค์ประกอบของอาหารจานนี้มาแต่แรก หรืออาจเป็นของที่เพิ่มเข้ามาในภายหลัง ขึ้นอยู่กับเรื่องเล่าแต่ละแบบเกี่ยวกับที่มาของซูชินี้
ประวัติศาสตร์
ตัวตนของผู้คิดค้นแคลิฟอร์เนียโรลเป็นที่ถกเถียงอยู่ แต่เชฟหลายคนจากลอสแอนเจลิสและเชฟคนหนึ่งจากแวนคูเวอร์มักได้รับการอ้างถึงว่าเป็นผู้คิดค้นซูชิชนิดนี้
หลักฐานลายลักษณ์อักษรที่เก่าแก่ที่สุดของ "แคลิฟอร์เนียโรล" ปรากฏในหนังสือพิมพ์ ลอสแอนเจลิสไทมส์ และหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งของเมืองโอแคลา รัฐฟลอริดา ฉบับวันที่ 25 พฤศจิกายน 1979 หลังจากนั้นไม่ถึงหนึ่งเดือน บทความฉบับหนึ่งของสำนักข่าวเอพีก็อ้างว่าผู้ประดิษฐ์แคลิฟอร์เนียโรลคือเชฟจากลอสแอนเจลิสชื่อ เคน ซีวซา (Ken Seusa) จากภัตตาคารซูชิชื่อ คิน โจ (Kin Jo) ใกล้กับฮอลลีวูด โดยบทความได้ระบุว่าแหล่งข้อมูลคือฟูจิ วาเดะ (Fuji Wade) ผู้จัดการภัตตาคาร แอนดรูว์ เอฟ. สมิธ (Andrew F. Smith) นักเขียนด้านอาหาร ตั้งข้อสังเกตว่าไม่มีใครโต้แย้งคำกล่าวอ้างนี้มานานกว่า 20 ปี
แหล่งข้อมูลบางแหล่ง ระบุว่าแคลิฟอร์เนียโรลเป็นผลงานการสร้างสรรค์ของอิจิโร มาชิตะ (Ichiro Mashita) ซึ่งเป็นเชฟซูชิอีกคนหนึ่งจากลอสแอนเจลิส เขาเคยทำงานในภัตตาคารญี่ปุ่นในย่านลิตเทิลโตเกียวชื่อ "โทเกียวไกกัง" (Tokyo Kaikan) ซึ่งปิดกิจการไปแล้ว เรื่องเล่านี้ระบุว่าเขาใช้อาโวคาโดแทน โทโร (ส่วนไขมันของปลาทูน่า) ในช่วงนอกฤดูปลาทูน่า และได้พัฒนาซูชิรูปแบบนี้เรื่อยมานับตั้งแต่ทศวรรษ 1960 (หรือต้นทศวรรษ 1970)
ฮิเดกาซุ โทโจ เชฟชาวญี่ปุ่นซึ่งมีถิ่นพำนักในแวนคูเวอร์มาตั้งแต่ปี 1971 อ้างว่าเขาเป็นผู้ประดิษฐ์แคลิฟอร์เนียโรลขึ้นในภัตตาคารของเขาในปลายทศวรรษ 1970 โทโจยืนยันว่าเขาเป็นผู้คิดค้นซูชิกลับด้านในออกด้านนอกขึ้น ส่วนชื่อ "แคลิฟอร์เนีย" นี้ได้มาจากคำเรียกส่วนผสมหลักในภาษาอังกฤษ กล่าวคือ ปู ( ) และอาโวคาโด ( ) ซึ่งย่อได้เป็น ตรงกับอักษรย่อของชื่อรัฐแคลิฟอร์เนีย ด้วยความบังเอิญดังกล่าว โทโจจึงยึดชื่อนี้เป็นชื่อเรียกซูชิที่เขาประดิษฐ์ขึ้นเรื่อยมา โทโจอ้างว่าเขาเป็นผู้คิดค้นแคลิฟอร์เนียโรลขึ้นเองทั้งหมดที่ภัตตาคารในแวนคูเวอร์ รวมถึงส่วนประกอบที่พบในปัจจุบัน ทั้งแตงกวา เนื้อปู และอาโวคาโด อย่างไรก็ตาม เรื่องเล่าของเขาขัดแย้งกับความเห็นของนักประวัติศาสตร
ปู และอาโวคาโด อย่างไรก็ตาม เรื่องเล่าของเขาขัดแย้งกับความเห็นของนักประวัติศาสตร์อาหารหลายคนที่เชื่อว่าแคลิฟอร์เนียโรลได้รับการพัฒนาและปรับเปลี่ยนส่วนผสมเรื่อยมาจากต้นกำเนิดในลอสแอนเจลิส ในปี 2016 กระทรวงการเกษตร การป่าไม้ และการประมงของประเทศญี่ปุ่น ได้มอบหมายให้โทโจเป็นทูตสันถวไมตรีแห่งอาหารญี่ปุ่น
อังกิโมะ
อังกิโมะ ( ) เป็นอาหารญี่ปุ่นที่ทำมาจากตับของปลามังก์ฟิช ตับของปลาจะถูกนำมาถูด้วยเกลือ จากนั้นล้างด้วยสาเก ส่วนที่เป็นหลอดเลือดดำจะถูกนำออก ตับที่เหลือจะถูกนำมาห่อเป็นทรงกระบอก แล้วจึงนำไปนึ่งไอน้ำ อังกิโมะนิยมเสิร์ฟกับ โมมิจิโอโรชิ (หัวไชเท้าขูดผสมพริก) ต้นหอมซอย และซอสพนซุ

อังกิโมะถือว่าเป็นหนึ่งในบรรดา ชิมมิ (อาหารชั้นเยี่ยม) ของญี่ปุ่น และได้รับการจัดให้อยู่ในอันดับที่ 32 ของรายชื่อ "อาหารที่ดีที่สุดในโลก 50 จาน" ของ ซีเอ็นเอ็น โก

นอกประเทศญี่ปุ่นนิยมรับประทานอังกิโมะในรูปซูชิหรือซาชิมิ ส่วนในประเทศญี่ปุ่นนั้น มีการนำอังกิโมะมาใช้ใน เมบุตสึ หรืออาหารชั้นเยี่ยมของท้องถิ่นหลายชนิด เช่น โดบูจิรุ คืออังกิโมะตุ๋นกับผักจากฟูกูชิมะ
ดูเพิ่ม
* ชิมมิ
* เมบุตสึ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Liver of the monkfish: a controversial delicacy
ฟิลาเดลเฟียโรล
ฟิลาเดลเฟียโรล ( ) เป็นซูชิประเภทหนึ่งในกลุ่ม มากิซูชิ (บ้างจัดเป็น คาวาริซูชิ) มักทำมาจากแซลมอนรมควัน ครีมชีส และแตงกวา โดยมีข้าวห่ออยู่ข้างนอก (หรือที่เรียกว่า อูรามากิ) นอกจากนี้ยังสามารถพบการใช้ปูอัดและปลาอื่น ๆ แทนแซลมอน รวมถึงส่วนผสมอื่น ๆ เช่น อาโวคาโด ต้นหอม เมล็ดงา เป็นต้น เช่นเดียวกับซูชิชนิดอื่น ๆ ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากโลกตะวันตก ฟิลาเดลเฟียโรลได้รับการออกแบบขึ้นมาเพื่อพุ่งเป้าไปที่ตลาดชาวอเมริกัน โดยเฉพาะการนำข้าวออกมาไว้ด้านนอกของซูชิ (ซูชิกลับด้านในออกด้านนอก) เพื่อดึงดูดสุนทรียภาพแบบตะวันตก

อ้างอิง
วัดหัวข่วง (จังหวัดลำปาง)
วัดหัวข่วง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียงเหนือ อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง อยู่ติดหอคำ หรือพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติน่านและคุ้มอดีตเจ้าเมืองน่าน

ประวัติการสร้างวัดมีหลายแหล่ง แหล่งแรกระบุว่า ไม่ปรากฏว่าสร้างมาตั้งแต่สมัยใด สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยล้านนาตอนปลาย พุทธศตวรรษที่ 20–22 อีกแหล่งระบุว่าสร้างขึ้นสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้นเมื่อครั้งที่ชาวเชียงแสนถูกต้องมายังเมืองเขลางค์ ส่วนสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2310 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2355
วิหารมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ช่างฝีมือชาวเชียงแสนมีลวดลายปูนปั้นประดับที่สวยงาม ลักษณะรูปทรงของวิหาร เป็นวิหารเครื่องไม้ศิลปะล้านนาหลังคาลดหลั่นซ้อนกัน 3 ชั้น ด้านหลังลดหลั่นซ้อนกัน 2 ชั้น ตั้งอยู่บนฐานปัทม์ ด้านหน้าวิหารบริเวณหน้าบันมีลวดลายปูนปั้นประดับด้วยกระจกสี มีรูปปั้นสิงห์ด้านหน้าวิหารตั้งอยู่ 2 ตัว ภายในวิหารมีพระพุทธรูปปางมารวิชัย ลักษณะพุทธศิลป์แบบท้องถิ่นล้านนาสกุลช่างเมืองน่าน มีหลักฐานว่าเกี่ยวกับประวัติการบูรณะครั้งแรกใน พ.ศ. 2425 โดยเจ้าอนันตวรฤทธิเดช เจ้าเมืองน่าน และต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2472 ในสมัยเจ้ามหาพรหมสุรธาดา เจ้าผู้ครองน่าน ส่วนเจดีย์ของวัดมีสภาพทรุดโทรม เป็นเจดีย์ทรงปราสาทหรือทรงเรือนธาตุ ได้รับอิทธิพลศิลปะล้านนา และมีหอธรรม
รุดโทรม เป็นเจดีย์ทรงปราสาทหรือทรงเรือนธาตุ ได้รับอิทธิพลศิลปะล้านนา และมีหอธรรมเก็บพระไตรปิฏกและคำภีร์โบราณ ที่มีอายุหลายปีตั้งแต่สมัยก่อสร้างวัด
จูบาโกะ
เก็บอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทันที่นครนิวยอร์ก]]

จูบาโกะ ( ) เป็นกล่องหลายชั้นที่ใช้ใส่และแสดงอาหารของญี่ปุ่น กล่องมักใช้ใส่โอเซจิ อาหารตามธรรมเนียมในตรุษญี่ปุ่น หรือใช้ใส่เบ็นโตหรือข้าวกล่องสำหรับรับประทานนอกบ้าน

ซาเงจู ( ) หรือ ซาเงจูบาโกะ ( ) เป็นชุดรับประทานนอกบ้านของจูบาโกะที่มีหูหิ้ว

นอกจากนี้ยังมี จิกิโร ( ) เป็นชามแบบจีนชนิดหนึ่ง วางซ้อนกันได้เหมือนกับจูบาโกะ

คลังภาพ
File:誰ヶ袖蒔絵重箱-Stacked Food Box (Jūbako) with “Whose Sleeves?” (Tagasode) Design MET DP704176.jpg|จูบาโกะไม้ปิดทองและเงินในศตวรรษที่ 18
File:菊唐草葵紋蒔絵提重-Portable Picnic Set (sagejū) with Chrysanthemums, Foliage Scroll, and Tokugawa Family Crest MET DP154362.jpg|ซาเงจู
File:Round food box on high foot ring (jikiro) with design of peonies, Ryukyu Islands, 16th-17th century AD, red and black lacquer with chinkin on wood - Ethnological Museum, Berlin - DSC02082.JPG|จิกิโร

ดูเพิ่ม
* ปิ่นโต
* เบ็นโต

อ้างอิง
มิยาเงงาชิ
มิยาเงงาชิ หรือ มิยาเงกาชิ ( ) หมายถึงขนมที่ทำขึ้นเพื่อขายเป็นของที่ระลึก เช่นเดียวกับของที่ระลึก (โอมิยาเงะ) ส่วนใหญ่ของญี่ปุ่น มิยาเงงาชิโดยทั่วไปเป็นของขึ้นชื่อประจำภูมิภาค (เมบุตสึ) และไม่สามารถหาซื้อนอกพื้นที่เฉพาะได้ การผลิตและจำหน่ายมิยาเงงาชิเป็นส่วนสำคัญของอุตสาหกรรมโอมิยาเงะ (ของที่ระลึก) ของญี่ปุ่น

รายชื่อมิยาเงงาชิ

* มีจำหน่ายทุกที่
** ชีสเค้กญี่ปุ่น

* จังหวัดฟูกูโอกะ
** ฮากาตะ โนะ ฮิโตะ ขนมม้วนใส่ไส้ถั่วแดงกวน
** ฮากาตะโตริมอน (:ja:博多通りもん)
** ฮิโยโกะ (:ja:ひよ子)

* จังหวัดฟูกูชิมะ
** อาวามันจู
** มามาดอร์

* เมืองฮิโรชิมะ
** โมมิจิมันจู

* จังหวัดฮกไกโด
** ชิโรอิโกอิบิโตะ
** รอยซ์
* จังหวัดเฮียวโงะ
** คัสเตลลา ( ) เค้กฟองน้ำที่ทำจากน้ำตาล แป้ง ไข่ และน้ำเชื่อมแป้ง พ่อค้าชาวโปรตุเกสนำคัสเตลลาเข้ามายังประเทศญี่ปุ่นในศตวรรษที่ 16 ชื่อ คัสเตลลา มาจากวลีภาษาโปรตุเกสว่า เปาดึกัชแตลา ( ) แปลว่า "ขนมปังจากกัสติยา" เค้กคัสเตลลามักขายในกล่องยาว โดยเค้กข้างในมีความยาวประมาณ 27 เซนติเมตร
** ฟูเก็ตสึโดะ
** ชิโอเมมันจู - อาโก

* เมืองคูมาโมโตะ
** อิกินาริดังโงะ
* เมืองเกียวโต
** ยัตสึฮาชิ ( ) เป็นหนึ่งในเมบุตสึที่เป็นที่รู้จักกันดีในภูมิภาคนี้ ทำมาจากแป้งข้าวเจ้า ( ) น้ำตาล และอบเชย เมื่ออบแล้วมีลักษณะคล้ายกับเซ็มเบ ยัตสึฮาชิที่ยังไม่ได้อบ (นามายัตสึฮาชิ) มีเนื้อสัมผัสที่นุ่มคล้ายโมจิ มักรับประทานโดยห่อด้วยถั่วแดงกวน ( ) และอาจมีรสชาติที่หลากหลาย

* เมืองนาโงยะ
** อูอิโระ

* จังหวัดโอกินาวะ
** ชินซูโก ( ) บิสกิตขนาดเล็กแบบดั้งเดิมที่ทำจากน้ำมันหมูและแป้งเป็นส่วนใหญ่ มีรสหวานอ่อน ๆ คล้ายกับชอร์ตเบรด
* กรุงโตเกียว
** โตเกียวบานานา ( ) (เขียนได้อีกแบบว่า "東京バナナ" และ "東京ばな奈" โดยออกเสียงเหมือนกัน) ซึ่งผลิตและจำหน่ายโดย เป็นเค้กฟองน้ำนึ่งใส่ไส้คัสตาร์ดกล้วยหวาน ออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2534 และได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม

ดูเพิ่ม
* วางาชิ

อ้างอิง
คัตสึกาเร
คัตสึกาเร ( ) หรือ แกงกะหรี่หมูทอด เป็นอาหารญี่ปุ่นที่ประกอบด้วยเนื้อหมูชุบเกล็ดขนมปังทอด ( ) หรือบางทีอาจเป็นเนื้อชนิดอื่น เช่น เนื้อไก่ (โทริกัตสึ), เนื้อวัว (กีวกัตสึ) หรือเม็นจิกัตสึ เสิร์ฟพร้อมข้าวญี่ปุ่นและแกงกะหรี่บนจานขนาดใหญ่ โดยทั่วไปจะรับประทานโดยใช้ช้อนหรือส้อม เนื้อหมูทอดมักจะหั่นเป็นชิ้น ๆ ทำให้ไม่ต้องใช้มีด

โดยทั่วไปจะรับประทานเป็นอาหารจานหลัก โดยสามารถรับประทานพร้อมกับน้ำหรือซุปมิโซะ ในประเทศญี่ปุ่นมีเครือร้านอาหารจานด่วนที่เชี่ยวชาญในการให้บริการแกงกะหรี่ โดยมีเนื้อสัตว์และแกงกะหรี่หลากหลายประเภท สามารถใช้ไก่ทอดแทนที่หมูทอดได้
ในประเทศญี่ปุ่น ชื่อ คัตสึกาเร หมายถึงแกงกะหรี่ที่เสิร์ฟพร้อมเนื้อชุบเกล็ดขนมปังทอดเท่านั้น แต่ในสหราชอาณาจักร บางครั้งชื่อนี้ใช้กับแกงกะหรี่ญี่ปุ่นประเภทใดก็ได้

ประวัติ
กล่าวกันว่าคัตสึกาเรมีต้นกำเนิดที่ร้าน กินซะสวิส (銀座スイス) ซึ่งเป็นร้านอาหารโยโชกุ (ร้านอาหารแบบตะวันตก) ในย่านกินซะ กรุงโตเกียว ในปี ค.ศ. 1948 ชิเงรุ ชิบะ นักกีฬาเบสบอลของทีมโยมิอูริไจแอนต์ ซึ่งมาอุดหนุนที่ร้านเป็นประจำ บ่นว่าการกินแกงกะหรี่และทงกัตสึแยกกันนั้นยุ่งยากเกินไป จึงนำไปสู่การสร้างสรรค์ผสมผสานระหว่างอาหารสองอย่าง ปัจจุบันร้านอาหารกินซะสวิสโฆษณาคัตสึกาเรว่าเป็น "แกงกะหรี่ต้นตำรับ" และ "แกงกะหรี่ของคุณชิบะ" ในรายการอาหารของตน

คลังภาพ
ไฟล์:Katsu curry by luckypines.jpg|คัตสึกาเร
ไฟล์:Katsukare-.jpg|คัตสึกาเรกับกะหล่ำปลี
ไฟล์:Katsu curry with salad by typester in Kamakura.jpg|คัตสึกาเรกับสลัด
ไฟล์:SM Katsu curry rice.JPG|คัตสึกาเรแบบซื้อกลับบ้าน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
เลอกีดกูว์ลีแนร์
เลอกีดกูว์ลีแนร์ ( , ) เป็นตำราอาหารฝรั่งเศสที่โอกุสต์ แอ็สกอฟีเย แต่งขึ้นและตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1903 ถือเป็นชิ้นงานคลาสสิกและยังคงมีการตีพิมพ์เรื่อยมาถึงปัจจุบัน แอ็สกอฟีเยได้พัฒนาสูตรอาหารต่าง ๆ ขึ้นระหว่างที่ทำงานให้แก่โรงแรมซาวอย โรงแรมริตซ์ และโรงแรมคาร์ลตันตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1880 มาจนถึงช่วงที่ตีพิมพ์หนังสือ โรงแรมและภัตตาคารที่แอ็สกอฟีเยทำงานให้นั้นถือว่าทันสมัยที่สุดในยุคนั้น ให้บริการและเสิร์ฟอาหารที่เต็มไปด้วยองค์ประกอบที่พิถีพิถันจำนวนมากจากสมัยวิกตอเรีย ให้แก่บรรดาลูกค้าที่เป็นชนชั้นสูงของสังคม
ประวัติศาสตร์
ตำราฉบับพิมพ์ครั้งแรกได้รับการจัดพิมพ์เป็นภาษาฝรั่งเศสในปี 1903 ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 2 ในปี 1907, ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 3 ในปี 1912 และฉบับพิมพ์ครั้งที่ 4 ในปี 1921 ฉบับตีพิมพ์ใหม่ในปัจจุบันใช้เนื้อหาจากฉบับพิมพ์ครั้งที่ 4 นี้

แอ็สกอฟีเยพัฒนาสูตรอาหารส่วนมากในตำราขณะที่เขาทำงานให้แก่โรงแรมซาวอยในลอนดอน และต่อมาได้ย้ายไปที่โรงแรมริตซ์ในปารีส เขาจดรวบรวมสูตรอาหารเหล่านี้ไว้ในกระดาษการ์ด ชื่อของอาหารมักตั้งตามลูกค้าคนสำคัญ ทั้งสมาชิกของราชวงศ์ ผู้ดีใหม่ ( ) และศิลปิน หลังจากที่ออกจากโรงแรมซาวอยในปี 1898 เขาก็เริ่มเขียนตำราเล่มนี้

อ้างอิง
บรรณานุกรม
*Escoffier, Georges Auguste., Le Guide Culinaire, 4th edition. France: Flammarion, 1921 (renewed 1993)
*Escoffier, Georges Auguste, Trans. anon., The Escoffier Cookbook. New York: Crown Publishers, Inc., 1969

แหล่งข้อมูลอื่น
* Le Guide Culinaire ฉบับออนไลน์ (Escoffier, 1903, ภาษาฝรั่งเศส) บน Google Books
* Online text of A Guide to Modern Cookery (Escoffier, 1907, ภาษาอังกฤษ) บน archive.org
แซนด์วิชสมองทอด
แซนด์วิชสมองทอด ( ) เป็นแซนด์วิชที่ประกอบด้วยขนมปังแผ่นประกบไส้สมองลูกวัวทอด

แซนด์วิชขนมปังขาวไส้สมองทอดกลายมาเป็นอาหารที่แพร่หลายไปทั่วเซนต์หลุยส์ รัฐมิสซูรี หลังการเติบโตของคอกปศุสัตว์ชั่วคราว (stockyard) ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1880 แต่ในปัจจุบัน ความต้องการได้ลดลงไปมากและมีเพียงภัตตาคารไม่กี่แห่งที่ยังเสิร์ฟแซนด์วิชนี้อยู่ กระนั้น แซนด์วิชนี้ยังคงเป็นที่นิยมในแถบลุ่มแม่น้ำโอไฮโอซึ่งเสิร์ฟในรูปสมองชุบแป้งทอดอย่างหนากับขนมปังแฮมเบอร์เกอร์ ในเมืองเอวันส์วิลล์ รัฐอินดีแอนา แซนด์วิชสมองทอดยังคงเสิร์ฟตามร้านแนว "มัมแอนด์พ็อป" และเป็นหนึ่งในจานโปรดของร้าน
เนื่องจากสมองวัวที่อายุน้อยกว่า 30 เดือนจากโรงฆ่าสัตว์ถูกสั่งห้ามมิให้จำหน่ายเพื่อการบริโภคของมนุษย์ในสหรัฐ ร้านอาหารบางร้านจึงเลือกเปลี่ยนมาใช้สมองหมูแทนสมองวัว เนื่องมาจากความกังวลต่อการระบาดของโรคสมองฟองน้ำจากวัวหรือที่นิยมเรียกว่า "โรควัวบ้า" กระนั้น ด้วยลักษณะของสมองหมูที่เล็กกว่าสมองวัว ปริมาณที่ต้องนำมาใช้ทำไส้แซนด์วิชจึงเพิ่มขึ้น

ดูเพิ่ม
* ไข่กับสมอง
* อาหารจานโอชะ
* รายชื่ออาหารท้องถิ่นในสหรัฐ
* รายชื่อแซนด์วิช

อ้างอิง
ชิรูโกะ
ชิรูโกะ ( ) หรือ โอชิรูโกะ ( ) ที่นำหน้าด้วยคำสุภาพ โอะ ( ) เป็นของหวานญี่ปุ่นแบบดั้งเดิม เป็นโจ๊กหวานทำจากถั่วอาซูกิต้มและบด เสิร์ฟในชามกับโมจิ ชิรูโกะมีหลายรูปแบบ เช่น ชิรูโกะกับเกาลัดเชื่อม หรือกับก้อนแป้งข้าวเหนียว แทนที่จะเป็นโมจิ
ชิรูโกะมีสองประเภทตามวิธีการปรุงถั่วอาซูกิที่แตกต่างกัน ถั่วอาซูกินำมากวนโดยบดไม่ให้คงรูปเดิม หรือผสมถั่วกวนกับถั่วบดหยาบ ๆ มีอาหารที่คล้ายกันคือ เซ็นไซ ( ) ซึ่งทำจากถั่วกวนข้นด้วยความร้อนและมีความเหลวน้อยกว่าชิรูโกะ ลักษณะการปรุงคล้ายการทำแยมหรือมาร์มาเลด ในภาคตะวันตกของญี่ปุ่น คำว่าเซ็นไซหมายถึงชิรูโกะประเภทที่ทำจากส่วนผสมของถั่วกวนและถั่วบด ในจังหวัดโอกินาวะ คำว่าเซ็นไซโดยทั่วไปหมายถึงซุปถั่วที่เสิร์ฟบนน้ำแข็งไสกับโมจิ เครื่องแต่งหน้าอื่น ๆ เช่น นมข้นหวาน จะใช้เพิ่มรสชาติในบางครั้ง
โมจิเหนียวหลอมเหลวครึ่งหนึ่งและโจ๊กถั่วแดงอุ่นหวานเป็นที่ชื่นชอบของชาวญี่ปุ่นจำนวนมากโดยเฉพาะในช่วงฤดูหนาว ชิรูโกะมักจะเสิร์ฟพร้อมกับเครื่องเคียงที่มีรสเปรี้ยวหรือเค็ม เช่น อูเมโบชิ หรือชิโอคมมุ เพื่อเป็นการล้างปาก เนื่องจากชิรูโกะนั้นมีรสหวานมากจนรสชาติอาจติดปากเมื่อผ่านไประยะหนึ่ง

ในจังหวัดทตโตริและจังหวัดชิมาเนะ ชิรูโกะยังใช้สำหรับโซนิ ซุปพิเศษสำหรับการเฉลิมฉลองปีใหม่

ดูเพิ่ม
* ถั่วแดงต้มน้ำตาล

อ้างอิง
ฟองเต้าหู้
ฟองเต้าหู้ ( ) เป็นผลิตภัณฑ์อาหารที่ทำจากถั่วเหลือง ระหว่างการต้มน้ำเต้าหู้ในกระทะก้นตื้น ผิวที่ประกอบด้วยสารประกอบเชิงซ้อนของโปรตีน-ลิพิดจากถั่วเหลืองจะก่อตัวขึ้นบนพื้นผิวของเหลว ผิวจะถูกรวบรวมและทำให้แห้งเป็นแผ่นสีเหลืองที่เรียกว่าฟองเต้าหู้ เนื่องจากฟองเต้าหู้ไม่ได้ผลิตโดยใช้สารก่อการจับตัวเป็นก้อน โดยหลักการแล้วฟองเต้าหู้จึงไม่ใช่เต้าหู้ แต่ก็มีเนื้อสัมผัสและรสชาติที่คล้ายคลึงกับผลิตภัณฑ์เต้าหู้บางชนิด

การใช้ฟองเต้าหู้ได้รับการบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นครั้งแรกในจีน เกาหลี และญี่ปุ่นในศตวรรษที่ 16 มีการใช้กันอย่างแพร่หลายทั้งแบบสด หมัก หรือตากแห้งในอาหารจีน เกาหลี และญี่ปุ่น

คลังภาพ
ไฟล์:Fucuk.JPG|ฟองเต้าหู้มักขายในรูปแผ่นแห้ง
ไฟล์:Yuba-meal.jpg|ฟองเต้าหู้เสิร์ฟในฐานะอาหารจานหลักในเกียวโต
ไฟล์:Tofuskinroll.jpg|ฟองเต้าหู้ม้วนเป็นอาหารประเภทติ่มซำ
ไฟล์:Tofuskinstick.jpg|ฟองเต้าหู้รูปแท่งถูกปรุงเป็นอาหารในจาน

ดูเพิ่ม
* ติ่มซำ
* อาบูราอาเงะ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* About Tofu Skin
วัดกุฎีเตี้ย
วัดกุฎีเตี้ย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอาษา อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก

วัดกุฎีเตี้ยตั้งเมื่อ พ.ศ. 2310 เริ่มสร้างขึ้นในสมัยปลายกรุงศรีอยุธยา ชาวมอญได้อพยพหลบหนีพม่ามาก่อสร้างบ้านเรือนขึ้นใหม่ ต่อมาได้ชักชวนกันสร้างวัด และมีคนชื่อเตี้ยเป็นผู้นำ ได้สร้างกุฎิสงฆ์แบบเรียบง่ายและเตี้ย จึงตั้งชื่อวัดว่า "วัดกุฎีเตี้ย" อย่างไรก็ดีกุฏิได้รับการบูรณะ เปลี่ยนแปลงโครงสร้างให้สูงขึ้นแต่ก็ยังใช้ชื่อเดิมของวัดตลอดมา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2424 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 15 เมตร ยาว 22 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ อาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหารเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ หอระฆัง และเมรุ ส่วนปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานปางมารวิชัย สมัยอู่ทองประดิษฐานในอุโบสถ พระพุทธรูป "หลวงพ่อพระพุทธปาฎิหารย์" ประดิษฐานอยู่บริเวณกลางวัด พระพุทธรูปศิลปะอยุธยา เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยประทับบนฐานปัทม์รัศมีหายไป จีวรตกแต่งลวดลาย ฐานเป็นบัวหงายซ้อนกัน และเจดีย์ จำนวน 2 องค์
รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงปู่ดี 
* พระสิน 
* พระครูพิศาลธรรมประยุต พ.ศ.2485–2530
* พระครูรัตนธรรมประยุต พ.ศ. 2530–

อ้างอิง
อไบดอส
อไบดอส ( or ; Sahidic ) เป็นหนึ่งในเมืองที่เก่าแก่ที่สุดของอียิปต์โบราณ และยังเป็นเขตปกครองท้องถิ่นลำดับที่แปดในอียิปต์บน ตั้งอยู่ห่างจากแม่น้ำไนล์ไปทางตะวันตกประมาณ 11 กิโลเมตร (6.8 ไมล์) ที่ละติจูด 26° 10' N ใกล้กับเมืองอัลอาราบาอัลมัดฟูนา และเมืองอัลบัลยานาของประเทศอียิปต์ ในภาษาอียิปต์โบราณ เมืองนี้ถูกเรียกว่า อับดจู (ꜣbḏw หรือ AbDw) ส่วนในภาษาอังกฤษเรียกว่า Abydos ซึ่งมาจากภาษากรีก Ἄβυδος โดยเป็นชื่อที่นักภูมิศาสตร์ชาวกรีกยืมมาจากเมืองอไบดอสบนบริเวณช่องแคบดาร์ดะเนลส์
ถือเป็นหนึ่งในสถานที่ทางโบราณคดีที่สำคัญที่สุดในอียิปต์ โดยเฉพาะนครศักดิ์สิทธิ์แห่งอไบดอส ซึ่งเป็นที่ตั้งของศาสนวิหารโบราณหลายแห่ง รวมถึงอุมม์ อัล-กา'อับ ซึ่งเป็นสุสานหลวงที่ฝังพระบรมศพของฟาโรห์หลายพระองค์ในยุคแรกๆ สุสานหลวงดังกล่าวได้เริ่มถูกมองว่าเป็นที่ฝังศพที่สำคัญอย่างยิ่ง และในเวลาต่อมามันก็กลายเป็นที่ผู้ใดก็พึงปรารถนาที่จะถูกฝังไว้ในพื้นที่ ซึ่งนำไปสู่การเจริญเติบโตของความสำคัญของเมืองในฐานะสถานที่ทางศาสนา
ปัจจุบัน อไบดอสมีชื่อเสียงมาจากอนุสรณ์วิหารของฟาโรห์เซติที่ 1 โดยปรากฏคำจารึกจากช่วงสมัยราชวงศ์ที่สิบเก้าแห่งอียิปต์ ซึ่งเป็นที่รู้จักไปทั่วโลกในชื่อของ บันทึกพระนามกษัตริย์แห่งอไบดอส บันทึกพระนามดังกล่าวเป็นบันทึกพระนามของฟาโรห์ตามลำดับเวลาพร้อมด้วยสลักคาร์ทูชของฟาโรห์ส่วนใหญ่ของอียิปต์โบราณตั้งแต่ฟาโรห์เมเนสจนถึงฟาโรห์แรเมซีสที่ 1 ซึ่งเป็นพระราชบิดาของพระองค์ นอกจากนี้ยังเป็นที่รู้จักเกี่ยงข้องกับภาพสลักแห่งอไบดอส ซึ่งปรากฏตัวอักษรฟินิเชียนโบราณ และอราเมอิก โดยพบบนผนังของวิหารแห่งเซติ
วิหารขนาดใหญ่และเมืองโบราณส่วนใหญ่ถูกฝังอยู่ใต้อาคารสมัยใหม่ทางทิศเหนือของวิหารแห่งเซติ โครงสร้างดั้งเดิมและวัตถุโบราณภายในจำนวนมากถือว่าไม่สามารถกู้คืนได้และสูญหาย ซึ่งอาจจะถูกทำลายโดยการก่อสร้างในสมัยใหม่

อ้างอิง
บูบัสติส
บูบัสติส (กรีก: Boubastis หรือ Boubastos ; คอปติก: Poubasti) หรือที่รู้จักในภาษาอาหรับว่า เทล-บัสตา หรือในภาษาอียิปต์โบราณว่า เพอร์-บาสต์ เป็นเมืองในสมัยอียิปต์โบราณ บ่อยครั้งกล่าวกันว่าเมืองแห่งนี้เป็นเมืองเดียวกันกับเมืองไพ-เบเซท ( py-bst, เอเซเคียล 30:17) ในไบเบิล บูบัสติสเคยเป็นเมืองหลวงของเขตปกครองท้องถิ่นบูบัสติส ตั้งอยู่ริมแม่น้ำไนล์ในบริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ของอียิปต์ล่าง และมีชื่อเสียงในฐานะศูนย์กลางการบูชาเทพีบาสเทต ซึ่งเป็นเทพีแมว และด้วยเหตุนี้ที่นี้จึงกลายเป็นแหล่งเก็บมัมมี่แมวที่สำคัญในอียิปต์

ซากปรักหักพังของเมืองตั้งอยู่ในเขตชานเมืองของเมืองอัซซะกอซีกในปัจจุบัน

อ้างอิง
จอลลิบี
จอลลิบี ( ) เป็นร้านอาหารจานด่วนสัญชาติฟิลิปปินส์ ของบริษัทจอลลิบีฟู้ดส์คอร์เปอเรชั่น (JFC) ข้อมูลจากเดือนธันวาคม พ.ศ. 2564 ระบุว่า JFC มีหน้ารัานจอลลิบีรวม 1,500 สาขาทั่วโลก ในเอเชียอาคเนย์, ตะวันออกกลาง, ฮ่องกงกับมาเก๊า, อเมริกาเหนือ และยุโรป
ประวัติ
ในปี พ.ศ. 2518 โทนี ตัน คักเตียง (Tony Tan Caktiong, ) และครอบครัว ได้เปิดร้านไอศกรีมแฟรนไชส์ของแมกโนเลียใน ของนครเกซอน ต่อมาร้านไอศกรีมสาขานี้เริ่มให้บริการอาหารจานร้อนและแซนด์วิชตามคำขอของลูกค้า และต่อมารายการอาหารเหล่านี้กลายเป็นที่นิยมกว่าไอศกรีม ครอบครัวจึงตัดสินใจเปลี่ยนร้านเป็นอาหารจานด่วน ซึ่งกลายมาเป็นร้านสาขาแรกของจอลลิบีในปี พ.ศ. 2521 ที่ปรึกษาด้านการบริหาร Manuel C. Lumba เป็นผู้แนะนำให้ครอบครัวเปลี่ยนแผนการดำเนินธุรกิจในครั้งนี้ โดยชื่อแรกเริ่มของร้านคือ "Jolibe" และต่อมาจึงเปลี่ยนเป็น "Jollibee"
ส่วนบริษัทที่ตั้งขึ้นเพื่อบริหารร้านอาหารในชื่อ จอลลิบีฟู้ดส์คอร์เปอเรชั่น ตั้งขึ้นในเดือนมกราคม พ.ศ. 2521 ในสิ้นปีเดียวกันนั้น จอลลิบีได้เปิดสาขาใหม่รวมเจ็ดสาขาในนครมะนิลา และสาขาแฟรนไชส์แรกของจอลลิบีเปิดที่ซานตาครูซ มะนิลา ในปี พ.ศ. 2522

ผลิตภัณฑ์
 ]]

ผลิตภัณฑ์อาหารของจอลลิบีได้รับอิทธิพลจากอาหารจานด่วนแบบอเมริกัน เช่นเดียวกับอาหารแบบฟิลิปปินส์

ในบรรดาสินค้าขายดีที่สุดของจอลลิบีคือ ยัมเบอร์เกอร์ ซึ่งมีมาตั้งแต่ช่วงปีแรกของร้าน, ชิกเก้นจอย จานไก่ทอดที่เริ่มขายมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2523 ทั้งรสดั้งเดิมและรสเผ็ด และ จอลลิสปาเกตตี ซึ่งเป็นสปาเกตตีหวานแบบฟิลิปปินส์
นอกประเทศฟิลิปปินส์ ยังมีผลิตภัณฑ์ที่ปรับให้เข้ากับท้องถิ่นเพิ่มเข้ามาในบางประเทศ เช่น ไก่ผัดพริกในเวียดนาม หรือ นาซีเลอมัก ในบรูไน

หมายเหตุ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* 
*
อินโดมี่
อินโดมี่ (อักษรโรมัน: Indomie) เป็นตราสินค้าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ผลิตโดยบริษัทอินโดฟู้ด สัญชาติอินโดนีเซีย ซึ่งเป็นบริษัทผู้ผลิตบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในโลก ในปีหนึ่งมีการผลิตอินโดมี่รวม 15 พันล้านห่อ และส่งออกไปยัง 90 ประเทศทั่วโลก การผลิตอินโดมี่อยู่ในอินโดนีเซียมาตั้งแต่เปิดตัวในปี 1972 ก่อนจะเพิ่มฐานการผลิตในไนจีเรียนับตั้งแต่ 1995 โดยในประเทศไนจีเรียนี้ อินโดมี่ได้รับความนิยมมากในบรรดาประเทศแอฟริกาอื่น ๆ

ภูมิหลัง

ศัพทมูล
ชื่ออินโดมี่มาจาก "indo" ซึ่งหมายถึง "อินโดนีเซีย" และ "mie" คำภาษาอินโดนีเซีย ตรงกับคำว่า "หมี่"
ประวัติศาสตร์
บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเริ่มข้าสู่ตลาดอินโดนีเซียในปี 1969 โดยอินโดฟู้ดเป็นหนึ่งในบริษัทผู้ผลิตอาหารกึ่งสำเร็จรูปที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ ตั้งขึ้นในปี 1982 โดย ซูโดโน ซาลิม (1916–2012) มหาเศรษฐีผู้ยังเป็นเจ้าของโรงสีแผ้งสาลีโบกาซารี (Bogasari Flour Mills)

ตราอินโดมี่เริ่มผลิตครั้งแรกในปี 1972 โดยบริษัท PT Sanmaru Food Manufacturing Co. Ltd. โดยมีรส Indomie Kuah Rasa Kaldu Ayam (ซุปไก่) ออกจำหน่ายเป็นรสแรก ต่อมาจึงได้ออกรส Indomie Kuah Rasa Kari Ayam (แกงกะหรี่ไก่) ในปี 1980 และต่อมาในปี 1982 ได้เปิดตัวบะหมี่แห้ง Indomie Mi Goreng (บะหมี่ผัด; "หมี่โกเรง") ซึ่งกลายมาเป็นบะหมี่ยอดนิยมในตลาดอินโดนีเซียทันที
ในปี 1984 PT Sanmaru Food ถูกซื้อโดย PT Sarimi Asli Jaya ซึ่งตอนนั้นเป็นของโรงสีแป้งสาลีโบกาซารี ก่อนจะรวมเข้ากับ PT Indofood Sukses Makmur Tbk ในปี 1994 อินโดมี่ครองตลาดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกว่า 70 เปอร์เซ็นต์ของประเทศอินโดนีเซียในปี 2010

รสชาติและรูปแบบ
อินโดมี่วางจำหน่ายในหลายรสและภายใต้หลายตรา โดยแบ่งสินค้าออกเป็นห้ากลุ่ม ได้แก่: Indomie goreng (บะหมี่ผัดแห้ง), Indomie kuah (บะหมี่น้ำ), Kuliner Indonesia (อาหารอินโดนีเซีย), Mi Keriting (บะหมี่งอชั้นดี) และ Hype Abis (รสเผ็ดแปลกใหม่) รสส่วนใหญ่ของอินโดมี่เป็นผลงานสร้างสรรค์ของนูนุก นูไรนี (Nunuk Nuraini) พนักงานของบริษัทอินโดฟู้ดในแผนกบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
สายการผลิตของอินโดมี่รส "หมี่โกเรง" (Mi Goreng) หรือบะหมี่ผัดแห้ง มาจากหมี่ผัดแห้งของอินโดนีเซีย หมี่โกเรง เริ่มออกจำหน่ายในปี 1983 วางจำหน่ายในขนาดราว 85 กรัมต่อห่อ ภายในประกอบด้วยเครื่องปรุงสองซอง ซองแรกเป็นซีอิ๊วหวาน, ซอสพริก, น้ำมันปรุงรส และหอมเจียว อีกซองเป็นผงปรุงรส และหอมแดงเจียว ในบางพื้นที่มีวางขายหมี่โกเรงในรูปซองใหญ่ (Jumbo) ที่มีน้ำหนักสุทธิ 127–129 กรัม

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*Indomie – Product website
*Indofood – Mi Goreng Manufacturer
อาหารทางการแพทย์
]]
อาหารทางการแพทย์ ( ) คืออาหารสูตรพิเศษสำหรับการจัดการด้านอาหารของผู้ป่วยที่มีความต้องการทางโภชนาการเฉพาะซึ่งไม่สามารถได้รับโดยการรับประทานอาหารตามปกติเพียงอย่างเดียว ในสหรัฐ มีการกำหนดคำนิยามไว้ในรัฐบัญญัติยากำพร้า (Orphan Drug Act) โดยองค์การอาหารและยาสหรัฐซึ่งแก้ไขในปี ค.ศ. 1988 และอยู่ภายใต้ข้อกำหนดฉลากอาหารและความปลอดภัยทั่วไปของกฎหมายอาหาร ยา และเครื่องสำอาง (Federal Food, Drug, and Cosmetic Act) ของรัฐบาลสหรัฐ ส่วนในยุโรป องค์การความปลอดภัยอาหารยุโรป (European Food Safety Authority) ได้กำหนดคำจำกัดความของ "อาหารเพื่อวัตถุประสงค์ทางการแพทย์พิเศษ" (Foods for Special Medical Purposes, FSMPs) ในปี ค.ศ. 2015
คำนิยาม
อาหารทางการแพทย์ซึ่งคำนิยามในยุโรประบุว่าเป็น "อาหารเพื่อวัตถุประสงค์พิเศษทางการแพทย์" จะแตกต่างจากความหมายที่มีขอบเขตกว้างกว่าของอาหารพิเศษประเภทอื่น ซึ่งเป็นอาหารแบบปรกติที่มีการกล่าวอ้างด้านสุขภาพหรือเป็นผลิตภัณฑ์เสริมอาหาร

เพื่อให้ได้รับการพิจารณาว่าเป็นอาหารทางการแพทย์ อย่างน้อยที่สุดผลิตภัณฑ์ต้องมีคุณสมบัติดังนี้ 
* เป็นอาหารสำหรับรับประทานทางปากหรือให้ทางสายให้อาหาร (nasogastric tube)
* ได้รับการติดฉลากสำหรับการจัดการอาหารสำหรับข้อบ่งชี้ทางการแพทย์ โรคหรือสภาวะที่เฉพาะเจาะจง ซึ่งมีความต้องการทางโภชนาการที่เฉพาะ
* มีวัตถุประสงค์เพื่อใช้ภายใต้การดูแลของแพทย์
อาหารทางการแพทย์แบ่งออกได้เป็นประเภทต่าง ๆ คือ สูตรที่มีสารอาหารครบถ้วน, สูตรที่มีสารอาหารไม่ครบถ้วน, สูตรสำหรับผู้มีความผิดปกติของการเผาผลาญ และผลิตภัณฑ์ให้สารน้ำทางปาก

ข้อบังคับ
สหรัฐ
อาหารทางการแพทย์ได้รับการควบคุมโดยองค์การอาหารและยาสหรัฐภายใต้รัฐบัญญัติอาหาร ยา และเครื่องสำอาง (Federal Food, Drug, and Cosmetic Act) ในประมวลกฎหมายแห่งสหพันธรัฐ ลักษณะ 21 มาตรา 101.9(j)(8)
คำว่า อาหารทางการแพทย์ ตามที่กำหนดไว้ในมาตรา 5(b) ของรัฐบัญญัติยากำพร้า (Orphan Drug Act) ในประมวลกฎหมายสหรัฐ ลักษณะ 21 มาตรา 360ee(b)(3) คือ "อาหารที่จัดทำขึ้นเพื่อบริโภคหรือป้อนเข้าสู่ร่างกายภายใต้การดูแลของแพทย์ ซึ่งมีไว้สำหรับการจัดการอาหารที่เฉพาะเจาะจงสำหรับโรคหรือสภาวะต่าง ๆ ซึ่งความต้องการทางโภชนาการเฉพาะนั้นขึ้นอยู่กับหลักการทางวิทยาศาสตร์ที่ได้รับการยอมรับ โดยการประเมินทางการแพทย์"
อาหารทางการแพทย์ไม่จำเป็นต้องผ่านการตรวจสอบหรืออนุมัติก่อนวางตลาดจากองค์การอาหารและยา นอกจากนี้ยังได้รับการยกเว้นจากข้อกำหนดการติดฉลากสำหรับการระบุข้อมูลด้านสุขภาพและการระบุรายการสารอาหารที่เป็นส่วนประกอบภายใต้รัฐบัญญัติการติดฉลากโภชนาการและการให้การศึกษา ค.ศ. 1990 ในปี ค.ศ. 2016 องค์การอาหารและยาสหรัฐได้เผยแพร่ คำแนะนำสำหรับอุตสาหกรรม: คำถามที่พบบ่อยเกี่ยวกับอาหารทางการแพทย์ ฉบับพิมพ์ครั้งที่สอง ซึ่งมีคำจำกัดความและข้อกำหนดการติด รวมอยู่ด้วย

ดูเพิ่ม

* โภชนศาสตร์คลินิก

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
เค้กอาโวคาโด
เค้กอาโวคาโด เป็นเค้กที่ปรุงโดยใช้อาโวคาโดเป็นส่วนประกอบหลักร่วมกับส่วนผสมอื่น ๆ ทั่วไปสำหรับเค้ก อาโวคาโดอาจเป็นส่วนประกอบในแป้งหรือในเครื่องโรยหน้าเค้กชนิดนี้ก็ได้

ภาพรวม

อาโวคาโดเป็นวัตถุดิบหลักในเค้กอาโวคาโด ร่วมกันกับส่วนผสมแบบฉบับอื่น ๆ ของเค้ก อาโวคาโดสามารถใช้ได้หลากหลายพันธุ์ ซึ่งอาจให้กลิ่นรสอาโวคาโดที่ละเอียดอ่อนอบอวลอยู่ในนั้น สามารถใช้อาโวคาโดบดเป็นส่วนประกอบในแป้ง ไอซิง หรือโรยหน้าเค้กได้ หรือใช้อาโวคาโดหั่นบาง ๆ วางประกอบด้านบนหรือวางตกแต่ง และยังสามารถใช้ร่วมกับส่วนผสมอื่น ๆ เช่น ผิวของผลไม้รสเปรี้ยว
ส่วนผสมเพิ่มเติมสามารถใช้โยเกิร์ต บัตเตอร์มิลก์ ลูกเกด อินทผาลัม วอลนัต เฮเซลนัต ออลสไปซ์ อบเชย และลูกจันทน์เทศ และอื่น ๆ อีกทั้ง น้ำมะนาวสามารถใช้เพื่อป้องกันเกิดสีน้ำตาลขึ้นแก่อาโวคาโดได้ เค้กอาโวคาโดยังสามารถปรุงเป็นอาหารมังสวิรัติและอาหารวีกันได้ นอกจากนี้ยังสามารถปรุงช็อกโกแลตเค้กและแพนเค้กโดยใช้อาโวคาโดลงไปผสมในแป้งได้อีกด้วย
รูปแบบต่าง ๆ
เค้กอาโวคาโดดิบ
เค้กอาโวคาโดสามารถปรุงเป็นเค้กดิบได้โดยใช้อาโวคาโดสด และวัตถุดิบอื่น ๆ ซึ่งผสมเข้าด้วยกันเป็นเนื้อเนียนละเอียดแล้วนำไปแช่เย็น ซึ่งสามารถนำเครื่องเตรียมอาหารมาใช้ในการปั่นส่วนผสมได้ เค้กอาโวคาโดดิบที่ปรุงกับอาโวคาโดจำนวนมากมักมีวิตามินสูงและมีกรดไขมันที่จำเป็นจำนวนมาก ซึ่งได้มาจากผลอาโวคาโด

บราวนีอาโวคาโด
บราวนีอาโวคาโด คือบราวนีที่ปรุงโดยใช้อาโวคาโดเป็นวัตถุดิบหลัก การใช้อาโวคาโดที่สุกงอมอาจมีส่วนทำให้เนื้อบราวนีชุ่มฉ่ำเหมือนฟัดจ์ นอกจากนี้ ยังสามารถนำถั่วดำมาใช้ปรุงในจานและใช้แทนที่แป้งได้
อาโวคาโดชีสเค้ก
อาโวคาโดชีสเค้ก เป็นรูปแบบของชีสเค้กที่ปรุงโดยใช้อาโวคาโดเป็นส่วนประกอบหลัก ซึ่งสามารถใช้อาโวคาโดดิบได้ อาโวคาโดชีสเค้กอาจมีเนื้อสัมผัสเป็นครีมและมีความคงตัว อาหารจานนี้ยังปรากฏในตอนหนึ่งของรายการโทรทัศน์ มาสเตอร์เชฟ ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2015

บันทึก

อ้างอิง

อ่านเพิ่มเติม
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* เค้กปอนด์อาโวคาโด จากเว็บไซต์ Epicurious
* บราวนี่ดาร์กช็อกโกแลตอาโวคาโด จากเว็บไซต์ Epicurious
* อาโวคาโดชีสเค้กกับเปลือกวอลนัต จากเว็บไซต์ Allrecipes.com
วัดโพนชัย (อำเภอด่านซ้าย)
วัดโพนชัย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำหมัน ในตำบลด่านซ้าย อำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย

วัดโพนชัยสร้างขึ้นตั้งแต่เมื่อไรไม่ปรากฏหลักฐานที่ชัดเจน สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างขึ้นในคราวเดียวกันกับการสร้างพระธาตุศรีสองรักในระหว่าง พ.ศ. 2103–06 โดยเป็นที่พักของพระสงฆ์ที่มาร่วมงานสมโภชพระธาตุศรีสองรัก โดยจากรูปแบบของเจดีย์ก็คล้ายคลึงกับพระธาตุศรีสองรัก แต่มีขนาดเล็กและชะลูดกว่าซึ่งน่าจะสร้างขึ้นในช่วงเวลาใกล้เคียงหรือหลังการสร้างพระธาตุศรีสองรักเล็กน้อย
วัดโพนชัยตั้งอยู่บนเนินดิน ซึ่งชาวบ้านเชื่อว่าเกิดจากขุยดินปากรูพญานาค ซึ่งในสมัยพุทธกาลพญานาคเคยได้ถวายพื้นที่แห่งนี้ให้พระพุทธเจ้าประทับแรม พร้อมด้วยพระสาวก 500 รูปมาก่อน เนินดินชาวบ้านเรียกว่า "โพน" และเพื่อความเป็นสิริมงคลจึงตั้งชื่อวัดว่า "วัดโพนชัย" อย่างไรก็ตามสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2103 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2110
วิหารของวัดมีลักษณะสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นที่ได้รับอิทธิพลจากศิลปะล้านช้าง เดิมเป็นวิหารโถง เสาไม้ แต่ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์มาอย่างต่อเนื่อง ส่วนบนเป็นเครื่องไม้มุงด้วยกระเบื้องดินเผา ส่วนล่างเป็นผนังก่ออิฐถือปูน มีช่องหน้าต่าง ภายในประดิษฐาน หลวงพ่อพระเจ้าใหญ่ เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย ลงรักปิดทอง ขนาดหน้าตักกว้างประมาณ 79 นิ้ว เป็นพระพุทธรูปศิลปะล้านช้าง ฝีมือช่างท้องถิ่น อายุราวพุทธศตวรรษที่ 22–23 สันนิษฐานว่าอาจจะสร้างขึ้นพร้อมกับการสร้างวัดโพนชัย ภายในวัดยังเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ผีตาโขนและพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นเมืองด่านซ้าย

วัดมีประเพณีที่สำคัญคือ งานบุญหลวง หรือ เทศกาลผีตาโขน มีการทำบุญมหาชาติในเดือน 7 (กรกฏาคม)

อ้างอิง
วัดฉางข้าวน้อยใต้
วัดฉางข้าวน้อยใต้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลป่าซาง อำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน มีเนื้อที่ 4 ไร่ 42 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 4 ไร่ 2 งาน 70 ตารางวา
วัดฉางข้าวน้อยใต้ หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า วัดต้นยาง เนื่องจากมีต้นยางนาขนาดใหญ่ขึ้นที่บริเวณด้านหลัง (ทิศตะวันตก) ของวัด วัดฉางข้าวน้อยใต้ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2330 โดยครูบาคัณธา เรวจฺจ พร้อมด้วยชาวบ้านได้อพยพมาจากสิบสองปันนาได้ช่วยกันสร้างวัด เดิมใช้ชื่อวัดว่า วัดสันข้าวน้อย ตามสภาพพื้นที่ซึ่งมีฉางข้าวสำหรับเก็บผลผลิตจากการทำนา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2340 วัดฉางข้าวน้อยใต้ได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนเป็นมรดกจังหวัดลำพูนเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556
พื้นที่ของวัดแบ่งออกเป็น 2 ส่วน อันเนื่องจากมีถนนพหลโยธินตัดผ่าน พื้นที่ฝั่งตะวันออกเป็นที่ตั้งเสนาสนะสงฆ์ วิหารทรงโรงเป็นอาคารทึบ ฐานเป็นฐานเขียง ที่ผนังด้านหลังพระประธานมีลายรดน้ำและมีช่องทางเชื่อมเข้าสู่องค์เจดีย์ซึ่งสร้างติดกับวิหาร หอไตรก่อด้วยอิฐถือปูน 2 ชั้น ส่วนพื้นที่ฝั่งตะวันตกเป็นที่ตั้งของเจดีย์ครูบาคางเป็ด (ครูบาคัณธา เรวจฺจ) และอุโบสถ เจดีย์ครูบาคางเป็ดเป็นเจดีย์ที่บรรจุอัฐครูบาคัณธา เป็นเจดีย์ศิลปะแบบไทลื้อที่ได้รับอิทธิพลจากศิลปกรรมแบบพม่า บริเวณรององค์เจดีย์มีประติมากรรมแสดงเรื่องราวจากชาดกเรื่องสิงห์คาบนาง

อ้างอิง
ชอร์บา
ชอร์บา ( ; / ; ) เป็นประเภทกว้าง ๆ ของสตูหรือซุปข้นที่พบในอาหารประจำชาติของประเทศในตะวันออกกลาง ยุโรปกลาง ยุโรปตะวันออก เอเชียกลาง และอนุทวีปอินเดีย นิยมเสิร์ฟเป็นจานเดี่ยว ๆ ในฐานะซุป หรือเสิร์ฟกับขนมปัง

ศัพทมูลวิทยา
คำว่า ชอร์บา ในภาษาต่าง ๆ มีที่มาหลากหลาย โดยอาจแผลงมาจากคำในภาษาอาหรับถิ่นว่า ชูรบะฮ์ ( ) ซึ่งแปลว่า 'ซอสข้น'; แผลงมาจากศัพท์ในภาษาเปอร์เซียว่า โชร์บา ( ) ซึ่งมาจากคำว่า โชร์ ( , 'เค็ม') ประสมกับคำว่า อาบ ( , 'น้ำ') หรือคำว่า มา ( , 'สตู, แกง'); หรืออาจมาจากคำที่สมมุติว่าเป็นคำร่วมเชื้อสายคำหนึ่งซึ่งพบทั้งในภาษาอาหรับและภาษาเปอร์เซีย
ชื่ออื่น ๆ ได้แก่ ชอร์เบอ ( ), ชอร์โป ( ), โชร์บา ( ), โชร์ปา ( / ), โชร์วา ( ; ), ชูร์บัด ( ), ชูร์ปา ( ) และ โซร์ปา ( )

ประเภท
โชร์วา ( ) เป็นซุปอัฟกันที่ทำง่าย แต่เนื่องจากใช้เวลานานในการปรุงจึงนิยมใช้หม้ออัดแรงดันเพื่อร่นระยะเวลา ส่วนผสมหลักคือมันฝรั่ง ถั่ว และเนื้อสัตว์ นิยมเสิร์ฟกับขนมปังแผ่นแบน โดยฉีกขนมปังในวงกินข้าวลงไปผสมในซุป

ชอร์เบอ ( ) ตามที่เรียกในประเทศมอลโดวาและประเทศโรมาเนียนั้นประกอบด้วยผัก เนื้อสัตว์ และสมุนไพรต่าง ๆ ส่วน บอร์ช ( ) เป็นซุปเปรี้ยวที่รับประทานกันในประเทศมอลโดวาและภูมิภาคมอลโดวาของประเทศโรมาเนีย กล่าวกันว่าซุปชนิดนี้มีประโยชน์ต่อสุขภาพ โดยช่วยกระตุ้นระบบการย่อยอาหารและต้านโรคหวัด

ระเบียงภาพ
File:Chorba.jpg|ชอร์บาแบบแอลจีเรีย
File:Begova Čorba (Baščaršija in Sarajevo, Bosnia).JPG|เบกอวาชอร์บา กับขนมปังของบอสเนีย
File:Pileća corba.jpg|ชอร์บาไก่แบบเซอร์เบีย
File:Ciorba.jpg|ชอร์เบอ หรือชอร์บาแบบโรมาเนีย
File:Ready kurban chorba.JPG|โชร์บากูร์บัน ของบัลแกเรีย
File:Yayla soup (Turkish cuisine).jpg|ชอร์บาโยเกิร์ตแบบตุรกี
File:Shorwa.JPG|โชร์วา หรือชอร์บาแบบอัฟกัน
File:Shorpo.jpg|ชอร์โป หรือชอร์บาแบบคีร์กีซ

อ้างอิง
มีซ็องปลัส
มีซ็องปลัส ( , ) เป็นวลีเกี่ยวกับการทำอาหารในภาษาฝรั่งเศสซึ่งหมายถึง "วางประจำที่" หรือ "รวบรวม" วลีนี้สื่อถึงการเตรียมการต่าง ๆ ที่จำเป็นก่อนลงมือทำอาหาร และมักใช้ในครัวตามภัตตาคารหรือร้านอาหารขนาดใหญ่เพื่อสื่อถึงการจัดเรียงส่วนผสมต่าง ๆ เช่นเนื้อสัตว์ ผักดอง ซอส ส่วนผสมที่ทำให้สุกบางส่วนไปแล้ว เครื่องเทศ ผักที่หั่นเรียบร้อยแล้ว และส่วนผสมอื่น ๆ ที่คนครัวต้องใช้สำหรับเมนูต่าง ๆ ที่คาดว่าจะต้องปรุงในช่วงเวลาทำการ

จัดเรียงไว้ก่อนลงมือทำ]]
นอกจากในร้านอาหารแล้ว ธรรมเนียมนี้ยังสามารถนำไปประยุกต์ใช้ในครัวเรือนได้เช่นกัน
วลี "มีซ็องปลัส" ในบริบทการทำอาหารสามารถเป็นได้ทั้งคำนามและคำกริยาสื่อถึงการเตรียมวัตถุดิบหรือส่วนผสมก่อนลงมือทำ และยังใช้สื่อถึงสภาพจิตหรือกรอบความคิดได้ด้วยเช่นกัน วลีนี้ยังสามารถนำไปใช้ในสถานการณ์อื่น ๆ นอกเหนือจากการทำอาหาร เช่นในห้องเรียน ในโรงพยาบาล ในฝ่ายเทคโนโลยีสารสนเทศของสำนักงาน เป็นต้น

อ้างอิง
วัดพระธาตุต้นฝาง
วัดพระธาตุต้นฝาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลขุนควร อำเภอปง จังหวัดพะเยา

พื้นที่เดิมของวัดเป็นป่าทึบไม่มีผู้คนอาศัย ต่อมาได้มีชาวบ้านได้อพยพโยกย้ายแหล่งท้ามาหากินจากจังหวัดน่านตั้งเป็นหมู่บ้านบ้านสบขามและบ้านนาอ้อม มีหอศาลเจ้าหลวงควรในบริเวณที่เรียกว่า "ดงป่ากรรม" ซึ่งพบซากปรักหักพังของอิฐ พระพุทธรูปทั้ง หินทราย และสัมฤทธิ์ เป็นจำนวนมาก จนกาลเวลาล่วงสมัยมาจนถึงปัจจุบัน มีพระธุดงเข้าไปจำพรรษาอยู่ในดงป่ากรรม ปฏิบัติปัดกวาดพื้นที่รกร้าง สร้างเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรม ได้ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2548
เดิมวัดเรียกว่า วัดเก๊าราชถาน ก่อตั้งขึ้นในยุคสมัยเดียวกับอาณาจักรล้านนา อาณาจักภูกามยาวและรัฐกาวน่าน พบหลักศิลาจารึก ลักษณะเป็นหินทรายจ้านวนด้าน 2 ด้าน มี 30 บรรทัด ด้านที่ 1 มี 13 บรรทัด ด้านที่ 2 มี 17 บรรทัด จารึกเป็นอักษรล้านนาฝักขาม อายุพุทธศตวรรษที่ 21-22 มีเนื้อหาโดยสังเขปกล่าวไว้ว่า "พระสงฆ์ทั้งหลายพร้อมด้วยอาจารย์สวรมาลา ได้ทำบุญและถวายส่วนบุญแก่พระเป็นเจ้าแม่
ลูก โดยอุทิศที่นาแก่วัดเก๊าราชสถาน พระมหาเทวีเองได้อุทิศข้าพระไว้ประจ้าวัดเป็นจ้านวน 10 ครัว (ครอบครัว) ด้วยใจศรัทธา" ศิลาจารึกที่พบปัจจุบันเก็บอยู่ที่หอวัฒนธรรมนิทัศน์วัดศรีโคมคำ
สิ่งก่อสร้างที่สำคัญของวัดได้แก่ วิหารเป็นสถาปัตยกรรมร่วมสมัยระหว่างล้านนา ไทลื้อ ไทใหญ่ และพม่า และพระธาตุต้นฝางซึ่งเป็นซากปรักหักพังของอิฐ

อ้างอิง
มานูรี
มานูรี ( ) เป็นเนยแข็งแบบกรีกสีขาวกึ่งนิ่มทำจากนม-หางนม ของแพะหรือแกะ เป็นผลพลอยได้หลังจากการผลิตเฟตา โดยส่วนใหญ่ผลิตในภูมิภาคเทสซาลีในภาคกลางและภูมิภาคมาซิโดเนียในภาคเหนือของกรีซ

มานูรีมีความข้นมากกว่าเฟตา เนื่องจากมีการเติมครีมลงในหางนม มีไขมันประมาณร้อยละ 36–38 แต่มีปริมาณเกลือเพียงร้อยละ 0.8 ทำให้มีรสเค็มน้อยกว่าเฟตา ใช้ในสลัด ขนมอบ หรือรับประทานเป็นของหวาน สามารถใช้แทนครีมชีสในอาหารต่าง ๆ เช่น ชีสเค้ก
มานูรีได้รับการกล่าวถึงในหนังสือพิมพ์ เดอะวอชิงตันโพสต์ ว่า "มานูรีมีกลิ่นอ่อน ๆ ที่แสดงถึงรสเปรี้ยวเล็กน้อย คล้ายกับโยเกิร์ตสด แต่ไม่มีความเป็นกรดแบบโยเกิร์ต (หรือเฟตา) โดยมีรสชาติที่นุ่มนวล หอมกลิ่นถั่วอ่อน ๆ มีกลิ่นจางๆ ของนมแกะซึ่งบ่งบอกเป็นนัยถึงที่มา สิ่งที่ทำให้ชีสโดดเด่นขึ้นมาคือเนื้อสัมผัสของมัน"

มานูรีได้ขึ้นทะเบียนการตั้งชื่อจากแหล่งกำเนิดที่ได้รับการคุ้มครอง (PDO) ของสหภาพยุโรป

อ้างอิง
วัดส้ม (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดส้ม เป็นโบราณสถานประเภทวัดร้างที่ตั้งอยู่ติดกับคลองท่อ (คลองฉะไกรใหญ่) ทางด้านทิศตะวันตกในตำบลประตูชัย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

ไม่ปรากฏหลักฐานทางด้านเอกสารเกี่ยวกับประวัติการสร้างวัดส้ม แต่จากรูปแบบทางสถาปัตยกรรมและลวดลายทางศิลปกรรมของปรางค์ เชื่อว่าเป็นศิลปะอยุธยาตอนต้น ช่วงปลายพุทธศตวรรษที่ 18 ถึงราวปลายพุทธศตวรรษที่ 19 ซึ่งเก่ากว่าปรางค์องค์อื่นในสมัยอยุธยาตอนต้น เช่น พระปรางค์องค์เล็กที่วัดมหาธาตุ (พ.ศ. 1917) และวัดราชบูรณะ (พ.ศ. 1967) เล็กน้อย
ปรางค์เป็นปรางค์ก่ออิฐขนาดย่อมตั้งอยู่บนฐานเตี้ย เครื่องประดับชั้นหลังคาได้กลายรูปเป็นกลีบขนุนอย่างสมบูรณ์ มีลวดลายปูนปั้นลายบัวหงายประดับที่ฐาน ส่วนบนสุดของฐานเป็นลายลูกประคํา ในส่วนกลีบขนุน ที่ริมของกลีบทําเป็นโครงกรอบประดับด้วยลายลูกประคํา และลายใบไม้ม้วน ขนาบโครงลายลูกประคําไว้อีกชั้นหนึ่ง มีการทำลายทับหลัง อีกทั้งลายปูนปั้นต่าง ๆ มีทั้งลายรูปเรขาคณิต สัตว์ในนิทานโบราณ รวมทั้งลายราหูอมจันทร์ ล้วนเป็นลายที่วิวัฒนาการมาจากศิลปะเขมรในช่วงพุทธศตวรรษที่ 18

อ้างอิง
เท็นชินดง
เท็นชินดง ( ) หรือ เท็นชินฮัง ( ) หรือ คานิทามาดง ( ) เป็นอาหารจีนแบบญี่ปุ่น ประกอบด้วยไข่เจียวเนื้อปูหรือคานิทามะ ( ) วางคลุมบนข้าวและราดด้วยซอสข้น ชื่อของเท็นชินดงตั้งชื่อตามนครเทียนจินในภาคเหนือของประเทศจีน ซึ่งภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า เท็นชิง ( )

นอกจากนี้ยังมีการทำเมนูที่ใช้เส้นราเม็งแทนข้าว เรียกว่า "เท็นชิมเม็ง" (天津麺)

คลังภาพ

File:Crabmeat omelet on rice of Hidakaya (1).jpg
File:Tenshin han, at Gyoza-no-Ohsho (2012.08.18).jpg
File:大阪王将(カメイドクロック)IMG 20220710 141024 01.jpg
File:天津飯（天下一品二条駅前店）.jpg
File:Tenshin don, ramen and karaage by rhosoi in Kyoto.jpg

ดูเพิ่ม
* ไข่เจียว
* ไข่ฝูหรง

อ้างอิง