SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
ผ่อโลน
ผ่อโลน ( , ) เป็นผ้าคาดประดับศีรษะที่ชายชาวพม่าสวมใส่ โดยเป็นผ้าคาดศีรษะแบบม้วนและมีส่วนยื่นออกมาคล้ายใบไม้ที่ด้านหลัง ในยุคก่อนอาณานิคม ผ่อโลน สวมใส่โดยชายในราชสำนักพม่า ปัจจุบัน ผ่อโลน สวมใส่โดยเด็กชายในพิธี ชีน-บยุ และนักนาฏศิลป์พม่า

ระเบียงภาพ

ไฟล์:-Mindon Min-2.JPG|พระเจ้ามินดงสวม ผ่อโลน
ไฟล์:Thibaw Min 1885 crop.jpg|พระเจ้าสีป่อสวม ผ่อโลน
ไฟล์:Mandalay-Mahamuni-02-Kinder-gje.jpg|เด็กชายชาวพม่าสวม ผ่อโลน ในพิธีชีน-บยุ

ดูเพิ่ม
* ก้องบ้อง
* การแต่งกายของพม่า

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์แห่งชาติอะเลปโป
พิพิธภัณฑ์แห่งชาติอแลปโป ( ; National Museum of Aleppo) เป็รพิพิธภัณฑ์ในนครอะเลปโป ประเทศซีเรีย สถาปนาขึ้นในปี 1931 ถือเป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในเมือง ตั้งอยู่ในใจกลางเมือง บนถนนบารอน ติดกับโรงแรมบารอน ใกล้กับจัตุรัสประตูฟารัจญ์ และ หอนาฬิกาประตูฟารัจญ์ นิทรรศการจัดแสดงส่วนใหญ่ของพิพิธภัณฑ์เกี่ยวกับโบราณคดีซีเรีย ส่วนใหญ่เป็นโบราณวัตถุที่ได้มาจากทางตอนเหนือของประเทศ
ประวัติศาสตร์
ในปี ค.ศ. 1931 รัฐบาลซีเรียประกาศมห้พระราชวังสมัยออตโตมันขนาดเล็กแห่งหนึ่วเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์แห่งชาติประจำนครอะเลปโป และเมื่อผ่านไปสามทศวรรษ พิพิธภัณฑ์เริ่มมีขนาดไม่เพียงพอเมื่อเทียบกับจำนวนของสะสมที่เพิ่มจำนวนขึ้น ในปี 1966 จึงตัดสินใจรื้อวังออตโตมันทิ้งและสร้างพิพิธภัณฑ์หลังใหม่ที่ทีขนาดใหญ่และทันสมัยกว่าขึ้นแทนที่ อาคารหลังใหม่นี้ก่อสร้างตามการออกแบบของสถาปนิกชาวยูโกสลาเวีย ซดรัฟกอ เบรกอวัซ (Zdravko Bregovac) และ วเยนเซสสลัฟ ริคเทอร์ (Vjenceslav Richter) ซึ่งชนะรางวัลที่หนึ่งในการประกวดออกแบบอาคารหลังใหม่
ในเดือนกรกฎาคม 2016 พิพิธภัณฑ์ถูกโจมตีด้วยระเบิดมิสไซล์จำนวนมากจากกองกำลังฝั่งกบฏ เป็นผลให้อาคารและโครงสร้างได้รับความเสียหาย ของสะสมส่วนใหญ่ ณ เวลานั้นได้รับการเคลื่อนย้ายไปเก็บรักษาที่อื่น แต่ยังมีบางส่วนที่ยังคงอยู่ในพิพิธภัณฑ์ซึ่งเป็นประเด็นที่มีผู้แสดงความกังวลถึง

โบราณวัตถุจำนวนหนึ่งเสียหายในเหตุแผ่นดินไหวปี 2023
ของสะสม
โบราณวัตถุในพิพิธภัณฑ์มีที่มาจากทุกยุคสมัยทางประวัติศาสตร์ โดยของสะสมชุดใหญ่ที่สุดมีที่มาจากสมัยยุคโลหะและสมัยอิสลาม ทางเข้าหลักของพิพิธภัณฑ์ประดับด้วยซุ้มทางเข้าวิหารโบราณและสฟิงซ์จากสมัยยุคโลหะ (ศตวรรษที่ 9 ก่อนคริสต์กาล) ที่ได้มาจากแหล่งโบราณคดีฮิตไทต์ใหม่ที่เทลฮาลาฟ ภายในพิพิธภัณฑ์แบ่งออกเป็นสองชั้นซึ่งจัดแสดงวัตถุตามยุคสมัย

ลานกลางภายในของพิพิธภัณฑ์เป็นที่ตั้งของประติมากรรมหินบะซอลต์ขนาดมหึมาจากสมัยฮิตไทต์โบราณและโรมันโบราณ รวมถึงชิ้นงานโมเสคขนาดใหญ่จากสมัยศตวรรษที่ 3 ส่วนลานด้านหน้าพิพิธภัณฑ์มีประติมากรรมจากอารยธรรมอารามาอิก, บีแซนทีน และอาหรับ

อ้างอิง
ไทง์มะเต้น
ไทง์มะเต้น ( , ) เป็นชื่อเสื้อคลุมไร้กระดุมรัดรูปยาวถึงสะโพกแบบดั้งเดิมของพม่า บางครั้งอาจมีท่อนล่างบานและปักเลื่อม ไทง์มะเต้น ในภาษาพม่าแปลว่า "ไม่รวมกันขณะนั่ง" หมายถึงเสื้อคลุมรัดรูปที่ไม่ยับขณะนั่ง เสื้อคลุมนี้ได้รับความนิยมในหมู่ชนชั้นสูงสมัยราชวงศ์โก้นบอง และชนชั้นสูงในปัจจุบัน ปัจจุบันผู้หญิงมักสวมใส่เป็นชุดแต่งงาน หรือเป็นชุดเต้นรำแบบดั้งเดิม รวมถึงงานสังคมชั้นสูงในบางครั้ง ไทง์มะเต้น สวมทับเสื้อท่อนบนที่เรียกว่า ยีนคาน ( , ) ในอดีต ไทง์มะเต้น ยังมีชายที่ห้อยอยู่ทั้งสองข้างเรียกว่า กะละโหน่ ( )

ระเบียงภาพ
ไฟล์:A Burmese lady in 1907.jpg
ไฟล์:A Burmese Lady, photograph by Philip Adolphe Klier.jpg
ไฟล์:Zwei Birmaninnen höheren Stands im Tamein. (Phot. M. Ferrars.).jpg
ไฟล์:Daw Mya Sein at London.jpg
ไฟล์:Hoftracht in Birma. (Phot. M. Ferrars.).jpg

ดูเพิ่ม

* การแต่งกายของพม่า
โชโกลาเต
โชโกลาเต ( บางครั้งสะกดว่า chocolate) เป็นเครื่องดื่มช็อกโกแลตร้อนของฟิลิปปินส์ โชโกลาเต ทำจากเมล็ดโกโก้ที่คั่วและอัดเป็นก้อนซึ่งเรียกว่า ตับลียา ( ) ซึ่งนำไปละลายในน้ำและนม ตามธรรมเนียมแล้วโชโกลาเตจะทำในกาเฉพาะที่เรียกว่า โชโกลาเตรา และคนอย่างแรงให้เข้ากันด้วยไม้คนที่เรียกว่าโมลีนิลโล คล้ายคลึงกับช็อกโกแลตร้อนแบบสเปนหรือแบบเม็กซิโก ซึ่งจะทำให้เครื่องดื่มที่ได้มีฟองฟูทั่ว โชโกลาเต จะปรุงแต่งรสให้หวานโดยใช้น้ำตาลมัสโกวาโด และมีเนื้อสัมผัสที่หยาบเป็นเอกลักษณ์

โชโกลาเต นิยมดื่มในมื้อเช้าเคียงกับขนมหวานที่เรียกว่า กากานิน ขนมปัง ปันเดซัล หรือขนมอบอื่น ๆ นอกจากนี้ยังนิยมดื่มในช่วงเทศกาลคริสต์มาส โดยเฉพาะเด็ก
ชื่อ
โชโกลาเต ในภาษากาปัมปางัน เรียกว่า ซุกลาตี ( ) ในภาษามากินดาเนา เรียกว่า ซีกูลาเต ( ) และในภาษากลุ่มวิซายัน เรียกว่า ซิกวาเต (sikwate) หรือ ซีกูวาเต (sikuwate) ซึ่งต่างก็มีรากศัพท์มาจาก โชโกลาเต ( ) ในภาษาสเปน ซึ่งมาจาก โชโกลัตล์ ( ) ในภาษานาวัตล์

ตับลียา
 และ โชโกลาเต]]
ตับลียา ( ) ตับเลยา ( ) หรือตับเลอา ( ) เป็นชื่อเรียกเม็ดหรือก้อนโกโก้ที่ได้จากการคั่ว บด และอัดเองภายในบ้าน ชื่อนี้มาจากคำว่า ตาบลิยา ( ) ในภาษาสเปน การทำ ตับลียา จะเริ่มต้นจากการนำเมล็ดจากผลโกโก้สุกไปตากแห้งสองถึงสามวัน จากนั้นจึงนำไปกะเทาะเปลือกและคั่ว แล้วจึงนำไปบดให้เหลวข้นเป็นเนื้อเดียวกัน ปั้นขึ้นรูปเป็นแผ่นหรือก้อน แล้วนำไปผึ่งให้แห้ง
ตับลียา ยังสามารถนำไปใช้ทำอาหารหวานชนิดอื่นนอกเหนือจาก โชโกลาเต ได้ ที่ได้รับความนิยมมากที่สุด ได้แก่ ชัมโปราโด ซึ่งเป็นข้าวต้มที่ทำจากข้าวเหนียวปรุงรสช็อกโกแลต

การเตรียม โชโกลาเต
 และมะม่วงคาราบาวสุก]]
โชโกลาเต ตามธรรมเนียมดั้งเดิมจะเริ่มต้นจากการต้มน้ำและนมในกาคอสูงที่เรียกว่า โชโกลาเตรา โดยเมื่อเริ่มเกิดฟองแล้วจะยก โชโกลาเตรา ออกจากไฟแล้วใส่ก้อน ตับลียา ลงไปสองสามก้อน จากนั้นจึงเติมน้ำตาลมัสโกวาโด นมหรือครีมเพิ่มลงไปตามชอบ หลังจากนั้นจึงใช้ไม้คนที่เรียกว่า โมลีนิลโล สอดเข้าไปทางด้านบนแล้วใช้ฝ่ามือสองข้างปั่นหมุน โมลีนิลโล อย่างรวดเร็วเพื่อตีฟอง แล้วจึงรินเสิร์ฟในถ้วย
ในยุคปัจจุบันอาจจะใช้อุปกรณ์ชนิดอื่นเช่นที่ตีไข่ เครื่องปั่น หรือเครื่องทำฟองนมเพื่อตีฟองแทน โมลีนิลโล ได้ นอกจากนี้ยังสามารถเติมส่วนผสมอื่นลงไปได้ เช่น อบเชย วานิลลา ข้าวเม่าแบบฟิลิปปินส์ที่เรียกว่า ปีนีปิก หรือ เครื่องดื่มแอลกอฮอล์อย่างรัม หรือเตกิลา เป็นต้น อย่างไรก็ตาม ช็อกโกแลตที่ใช้ต้องอยู่ในรูป ตับลียา เท่านั้น ผงโกโก้นำมาใช้แทนไม่ได้เนื่องจากจะให้เนื้อสัมผัสหรือรสชาติที่ไม่เหมือนกับเมื่อใช้ ตับลียา
คุณค่าเชิงวัฒนธรรม
โชโกลาเต นิยมดื่มในมื้อเช้าหรืออาหารว่างมื้อบ่าย อาหารที่นิยมรับประทานเคียงกับ โชโกลาเต ได้แก่ ปันเดซัล ปูโตมายา ปูโตบุมโบง ชูร์โร เอนไซมาดา บุนยูเอโล ซูมัน เคโซงปูติ และ บีบิงกา เป็นต้น นอกจากนี้ยังนิยมดื่มในช่วงเทศกาลคริสต์มาส โดยเฉพาะเด็ก
ในนวนิยาย อันล่วงละเมิดมิได้ โดยโฮเซ รีซัล นักเขียนคนสำคัญและวีรบุรุษแห่งประเทศฟิลิปปินส์ บาทหลวงซัลวีซึ่งเป็นตัวร้ายของเรื่องถูกกล่าวหาว่าจงใจเสิร์ฟ โชโกลาเต ที่เข้มข้น (espeso) ให้แขกคนสำคัญ และเสิร์ฟอย่างเจือจาง (aguado) ให้แขกที่เขาคิดว่าไม่สำคัญ โดยพูดเป็นนัยกับคนรับใช้ว่า "chocolate, eh?" หรือ "chocolate, ah?" โดยที่ "eh" และ "ah" ที่จริงแล้วนั้นย่อมาจาก espeso และ aguado ผู้บรรยายในเรื่องเล่าว่าไม่แน่ใจว่าเป็นแค่ข้อเหยียดหยันหรือไม่เพราะว่าเรื่องเล่าแบบเดียวกันก็ถูกใช้กับบาทหลวงคนอื่น ๆ หรืออาจจะเป็นธรรมเนียมปฏิบัติของคณะฟรันซิสกันที่บาทหลวงซัลวีสังกัดอยู่ก็ได้ วลี "Chocolate Eh" และ "Chocolate Ah" จากนวนิยายเรื่องนี้ได้ถูกร้านอาหารบาง
ซี่โบน
ซี่โบน ( , ) เป็นเครื่องประดับศีรษะสำหรับพิธีการ ซึ่งสตรีชาวพม่าสวมใส่ในยุคก่อนอาณานิคม ซี่โบน เป็นเครื่องแต่งกายที่สวมใส่เฉพาะสตรีชั้นสูงในราชสำนักพม่า รวมถึงราชินีและเจ้าหญิง ซี่โบน พร้อมด้วย มะฮาละตา ( ) ถือเป็นชุดพิธีการสำหรับงานระดับรัฐของพม่า ปัจจุบัน ซี่โบน สวมใส่โดยเด็กผู้หญิงในพิธีเจาะหูและโดยนักนาฏศิลป์พม่า

ระเบียงภาพ

ไฟล์:Young princess in court costume.JPG
ไฟล์:Hoftracht in Birma. (Phot. M. Ferrars.).jpg
ไฟล์:Princess in Konbaung court costume.JPG
ไฟล์:Na htwin mingala, Maymyo.jpg

ดูเพิ่ม
*การแต่งกายของพม่า

อ้างอิง
ป็องซียง
ป็องซียง ( ; ) หรือ เพนชัน เป็นคำที่ใช้เรียกที่พักประเภทหนึ่ง

ภาพรวม
ที่พักที่เรียกว่า pension​ นั้นมักหมายถึงสถานที่พักค้างแรมที่มีการตกแต่งภายนอกและภายในอย่างสดสวยแบบตะวันตก และให้บริการอาหารตะวันตกเป็นหลัก

ในบางประเทศ เช่น เยอรมนี, ออสเตรีย, อิตาลี, สเปน คำว่า pension อาจใช้เพื่อเรียกโรงแรมขนาดเล็กที่แขกสามารถเข้าพักแรมในราคาที่ค่อนข้างต่ำ ซึ่งเทียบเท่ากับ ที่พักพร้อมอาหารเช้า (B&B) ใน สหราชอาณาจักร และ สหรัฐอเมริกา หรือ ช็องบร์ด็อต (chambre d'hote) ในประเทศฝรั่งเศส

รากศัพท์
คำว่า pension ในภาษาอังกฤษ หมายถึง "บำนาญ" ในประเทศที่พูดภาษาอังกฤษ คำนี้โดยทั่วไปไม่ได้ถูกใช้เพื่อเรียกที่พักดังที่ได้กล่าวมา
เกอจัปมานิซ
เกอจัปมานิซ ( ) เป็นซีอิ๊วที่มีกลิ่นหอมและรสหวานซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากประเทศอินโดนีเซีย ซึ่งมีสีเข้ม ลักษณะข้นเหนียวเหมือนน้ำเชื่อม และมีรสชาติเหมือนกากน้ำตาลเพราะว่าเติมน้ำตาลปี๊บหรือน้ำตาลโตนดปริมาณมาก เกอจัปมานิซนิยมใช้รับประทานเคียงกับสะเต๊ะ ซีอิ๊วนี้คล้ายกับซอสเถียนเมี่ยนของจีนแต่จะมีรสชาติละมุนกว่า เกอจัปมานิซเป็นซีอิ๊วที่นิยมใช้มากที่สุดในอาหารอินโดนีเซียและกำลังการผลิตซีอิ๊วชนิดนี้คิดเป็นประมาณร้อยละ 90 ของการผลิตซีอิ๊วทั้งหมดในประเทศอินโดนีเซีย
ส่วนผสม
เกอจัปมานิซต่างจากเกอจัปอาซิน ( ) ซึ่งเป็นซีอิ๊วรสเค็มตรงที่เกอจัปมานิซจะข้นกว่าและหวานกว่ากันมาก ซีอิ๊วชนิดนี้ได้มาจากการนำถั่วเหลืองต้มและธัญพืชคั่วไปหมักในน้ำเกลือกับรา Aspergillus wentii จากนั้นจึงเติมน้ำตาลปี๊บให้มีรสหวาน ปริมาณน้ำตาลปี๊บหรือน้ำตาลโตนดที่เติมลงไปอาจมากถึงร้อยละ 50 เกอจัปมานิซมักจะปรุงแต่งเพิ่มเติมด้วยเครื่องเทศ เช่น โป๊ยกั้ก อบเชย พริกไทย ลูกผักชี และกานพลู เป็นต้น
การใช้
เกอจัปมานิซเป็นเครื่องปรุงสำคัญในอาหารอินโดนีเซีย โดยจะให้รสชาติหวานอ่อนและอูมามิในอาหารหลายชนิดเช่น นาซีโกเร็ง มีโกเร็ง เกวอตีเยาโกเร็ง อายัมเกอจัป บาบีเกอจัป เซอมูร์ และเกอโตปรัก เป็นต้น นอกจากนี้ยังนิยมใช้หมักเนื้อเพื่อใช้ย่าง เช่นสะเต๊ะ อายัมบาการ์ และอีกันบาการ์ เป็นต้น เกอจัปมานิซยังใช้เป็นเครื่องจิ้มโดยผสมกับหอมแดงและพริกขี้หนูสับเป็นเครื่องเคียงตาฮูโกเร็ง นอกจากนี้ในช่วงทศวรรษ 1990 และ 2000 ชาวอินโดนีเซียโดยเฉพาะเด็กนิยมรับประทานข้าวสวยกับไข่ดาวเหยาะเกอจัปมานิซ
ไฟล์:Gurame bakar kecap 2.JPG|อีกันบาการ์ ปลาย่างซึ่งใช้ซีอิ๊วทั้งหมักและจิ้ม
ไฟล์:Ayam Kecap 4.jpg|อายัมเกอจัป ไก่ต้มซีอิ๊ว
ไฟล์:Semur Daging Kentang.JPG|เซอมูร์ดากิง สตูเนื้อวัวและมันฝรั่ง
ไฟล์:Babi kecap 1.jpg|บาบีเกอจัป หมูต้มซีอิ๊ว

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Ketjap Manis recipe
ชัมโปราโด
ชัมโปราโด ( ) หรือ ชัมปูราโด ( ) (จาก ) เป็นข้าวต้มช็อกโกแลตซึ่งเป็นของหวานของฟิลิปปินส์

ส่วนผสม
ตามธรรมเนียมแล้วจะทำจากการต้มข้าวเหนียวกับ ตับลียา ซึ่งเป็นก้อนโกโก้ที่ได้จากการบดอัดเมล็ดโกโก้ที่คั่วแล้ว จะรับประทานตอนร้อนหรือเย็นก็ได้ โดยทั่วไปแล้วจะรับประทานเป็นอาหารเช้าหรืออาหารว่างมื้อบ่าย โดยราดนมหรือกะทิลงไปหรือเติมน้ำตาลตามชอบ บางครั้งอาจจะรับประทานคู่กับดาอิง หรือ ตูโย (ปลาเค็มแห้ง)
ตีนุกฮง (tinughong) เป็น ชัมโปราโด อีกรูปแบบหนึ่งที่นิยมรับประทานในแถบพื้นที่ที่ใช้ภาษากลุ่มวิซายัน ซึ่งจะต้มข้าวเหนียวกับน้ำตาลแทน ตับลียา บางครั้งอาจจะเติมนมหรือกาแฟลงไปด้วย นอกจากนี้ยังมี ชัมโปราโด รูปแบบใหม่ที่เรียกว่า อูเบชัมโปราโด ซึ่งใช้มันเสาเป็นส่วนประกอบทำให้มีสีม่วง
ประวัติ
ประวัติของอาหารชนิดนี้สามารถสืบย้อนไปได้ถึงสมัยที่ฟิลิปปินส์เป็นอาณานิคมของสเปน ในสมัยที่ฟิลิปปินส์กับเม็กซิโกค้าขายระหว่างกันนั้น พ่อค้าชาวเม็กซิกันได้นำวิธีการปรุง ชัมปูร์ราโด ซึ่งเป็นเครื่องดื่มที่ทำจากโกโก้และ มาซา หรือแป้งข้าวโพดที่เตรียมด้วยน้ำด่างเข้ามาเผยแพร่ในฟิลิปปินส์ ในขณะเดียวกันก็นำวิธีการเตรียม ตูบา หรือน้ำตาลเมาแบบฟิลิปปินส์กลับไปเผยแพร่ที่เม็กซิโกด้วย หลังจากนั้นชาวฟิลิปปินส์ก็ได้ดัดแปลงวิธีการเตรียมโดยใช้ข้าวเหนียวต้มแทน มาซา

ดูเพิ่ม
* โชโกลาเต

อ้างอิง
สโกลาร์พีเดีย
สโกลาร์พีเดีย ( ) เป็นสารานุกรมออนไลน์ฐานวิกิภาษาอังกฤษที่มีคุณสมบัติทั่วไปเกี่ยวข้องกับวารสารวิชาการออนไลน์ที่มีการเข้าถึงแบบเปิด ซึ่งมุ่งหวังที่จะมีเนื้อหาในด้านวิทยาศาสตร์และการแพทย์ที่มีคุณภาพ
บทความสโกลาร์พีเดียเขียนขึ้นโดยผู้เขียนที่เป็นผู้เชี่ยวชาญรับเชิญหรือได้รับการอนุมัติ และจำเป็นต้องผ่านการพิชญพิจารณ์ สโกลาร์พีเดียแสดงรายชื่อจริงและสังกัดของผู้เขียน ผู้ดูแล และบรรณาธิการทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับบทความ: อย่างไรก็ตาม กระบวนการตรวจสอบโดยผู้เชี่ยวชาญ (ซึ่งสามารถแนะนำการเปลี่ยนแปลงหรือเพิ่มเติมข้อมูล และต้องได้รับการตอบสนองก่อนที่บทความจะปรากฏ) จะไม่เปิดเผยชื่อ บทความของ สโกลาร์พีเดีย จะถูกเก็บไว้ในคลังข้อมูลออนไลน์ และสามารถอ้างอิงได้เหมือนกับบทความวารสารทั่วไป (สโกลาร์พีเดีย มีหมายเลข ISSN ที่ ) ระบบอ้างอิงของสโกลาร์พีเดียรองรับการแก้ไขหมายเลขด้วย
โครงการนี้สร้างขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2006 โดย Eugene M. Izhikevich ขณะเป็นผู้วิจัยในสถาบันประสาทวิทยาศาสตร์ แซนดีเอโก รัฐแคลิฟอร์เนีย Izhikevich ยังดำรงคำแหน่งหัวหน้าบรรณาธิการของสารานุกรมด้วย

ขอบเขต
เนื้อหาสโกลาร์พีเดียแบ่งกลุ่มออกเป็น"กลุ่มสารานุกรม"ต่างหาก มีอยู่ 7 กลุ่มนี้ที่ได้รับการอธิบายว่าเป็น "พื้นที่สำคัญ":

* ฟิสิกส์ดาราศาสตร์ 
* กลศาสตร์ท้องฟ้า 
* ประสาทวิทยาเชิงคำนวณ 
* ความฉลาดเชิงคำนวณ 
* ระบบไดนามิก 
* ฟิสิกส์ 
* การสัมผัส

สารานุกรมอื่นๆ มีหลากหลายสาขา เช่น ศาสตร์แห่งการละเล่น และแม่แบบสำหรับโรคทางประสาท
สโกลาร์พีเดีย มีบทความจำนวน 1,804 หน้า และผู้ใช้ลงทะเบียน 18,149 ราย ต่อมาเมื่อเดือน มีบทความที่ผ่านการพิชญพิจารณ์ 1,812 บทความ

การระดมทุน
ค่าใช้จ่ายในการบำรุงรักษาและเซิร์ฟเวอร์ในปัจจุบันของสโกลาร์พีเดียได้รับการสนับสนุนโดย Brain Corporation บริษัทวิทยาการหุ่นยนต์ที่ Izhikevich เป็นผู้ร่วมก่อตั้งและ CEO

การประพันธ์

ลิขสิทธิ์

ซอฟต์แวร์
สโกลาร์วิกิใช้วิกิเอนจินเดียวกันกับวิกิพีเดีย, มีเดียวิกิ โดยปรับปรุงให้รองรับการโหวตแก้ไข การพัฒนาซอฟต์แวร์ทำโดยเอกชน

ดูเพิ่ม
*นูพีเดีย – มีการออกแบบคล้ายกับ สโกลาร์พีเดีย
*ซิติเซนเดียม
*รายการสารานุกรมออนไลน์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
โอยากิ
เป็นอาหารที่ทำโดยการผสม แป้งสาลี แป้งโซบะ ฯลฯ กับน้ำ นวด รีดเป็นแผ่นบาง ๆ ห่อด้วย ไส้ ที่อาจทำจาก ถั่วแดงกวน ผัก ฯลฯ รูปร่างเป็นทรงกลม และเส้นผ่านศูนย์กลางโดยทั่วไปประมาณ 8 ถึง 10 ซม. เป็นที่รู้จักในฐานะอาหารท้องถิ่นของจังหวัดนางาโนะ

โอยากิ ยังมีชื่อเรียกอื่นว่า ยากิโมจิ (焼き餅), อัมบิง (あんびん), จานาโกะ (ちゃなこ), ฮาริโกชิ (はりこし) ทางจังหวัดนางาโนะได้เลือกให้โอยากิเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมพื้นบ้านที่จับต้องไม่ได้ของจังหวัดนางาโนะ ภายใต้ชื่อ ยากิโมจิ (焼き餅)

อ้างอิง
มิมิ
มิมิ ( ) เป็นอาหารท้องถิ่นชนิดหนึ่งของจังหวัดยามานาชิ ทำโดยการนวดแป้งสาลีเป็นชิ้นขนาดพอดีคำแล้วเคี่ยวกับผักที่มีรสชาติของมิโซะ ใช้ได้แก่ โกโบ เผือก ฟักทอง แคร์รอต และ หัวไชเท้า ที่มาของชื่อ "มิมิ" นั้นยังไม่เป็นที่แน่ชัด บ้างก็ว่าเพราะรูปร่างซึ่งคล้ายกับรูปร่างของ เครื่องมือฝัด ซึ่งในภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า "มิ" (箕) หรือบ้างก็ว่าอาจมาจากคำว่า "มิมิ" (耳) ซึ่งแปลว่า หู เพราะมีรูปร่างคล้ายหู

มิมิเป็นส่วนประกอบหนึ่งที่ใช้ในโฮโตซึ่งเป็นอาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อของจังหวัดยามานาชิ รับประทานในช่วงเทศกาลปีใหม่และงานเฉลิมฉลอง ในช่วงไม่นานมานี้ได้รับความสนใจในฐานะตัวช่วยส่งเสริมการท่องเที่ยวของเมือง

อ้างอิง
โกเฮโมจิ
โกเฮโมจิ ( ) เป็นโมจิชนิดหนึ่งที่ทำในภูมิภาคชูบุในตอนกลางของประเทศญี่ปุ่น โดยเฉพาะในจังหวัดนางาโนะ จังหวัดกิฟุ และจังหวัดไอจิ โกเฮโมจิมีความแตกต่างจากโมจิโดยทั่วไปตรงที่มีการทาด้วยซอสเปรี้ยวหวาน ซึ่งมักทำจากน้ำตาล ซอสถั่วเหลือง และมิริง จากนั้นน้ำโมจิมาเสียบไม้เสียบและย่าง โกเฮโมจิมักทำเป็น 2 รูปร่าง ได้แก่ โมจิแบบวาราจิที่รูปร่างคล้ายรองเท้าแตะสานแบบดั้งเดิม และโมจิแบบกลมที่เสียบด้วยไม้เสียบ โกเฮโมจิมักจะย่างให้สุกเพียงครึ่งเดียวเพื่อคงเมล็ดข้าวบางส่วนไว้ ข้าวมักเป็นข้าวเมล็ดสั้น ทำให้โกเฮโมจิมีเนื้อสัมผัสที่แน่นกว่าโมจิทั่วไป

ดูเพิ่ม
*โมจิ
*ฮิชิโมจิ
*ฮานาบิราโมจิ
*มูจิ
*อูอิโร
*ข้าวญี่ปุ่น

อ้างอิง
อุทยานแห่งชาติแกบ
อุทยานแห่งชาติแกบ ( ) เป็นอุทยานแห่งชาติในจังหวัดแกบ ประเทศกัมพูชา ได้รับการจัดตั้งใน ค.ศ. 1993 และครอบคลุมพื้นที่ เมืองที่ใกล้ที่สุดคือแกบ

อุทยานนี้มีเทือกเขาขนาดเล็กและเส้นทางเดินป่าหลายเส้นทาง เส้นทางเหล่านี้มีทัศนียภาพที่สวยงามของเกาะฟู้โกว๊กและทิวเขาโบโกร์ทางใต้และตะวันตก และทางฝั่งตะวันออกยังสามารถเห็นเกาะในพื้นที่คุ้มครองทางทะเลที่จังหวัดเกียนซาง ประเทศเวียดนาม

ภาพ

File:Kep National Park 1.jpg
File:Nacionalni park Kep.jpg
File:Kep National Park 2.jpg
File:Stablo drago majmunima.jpg
File:Nacionalni park Kep 2018.jpg
File:Tropska prašuma u siječnju.jpg
File:Map Kep National Park.jpg

อ้างอิง
ข้อมูล
* Protected Areas and Development in The Lower Mekong River Region , International Centre for Environmental Management.
*Kep National Park in the UNEP-WCMC World Database on Protected Areas (WDPA) from the World Conservation Monitoring Centre

แหล่งข้อมูลอื่น

*
วัดสิงห์สถิต
วัดสิงห์สถิต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัดสิงห์ อำเภอวัดสิงห์ จังหวัดชัยนาท มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 35 ไร่ 2 งาน 31.4 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 11 แปลง เนื้อที่ 167 ไร่ 3 งาน 6.2 ตารางวา ปัจจุบันเจ้าอาวาสชื่อพระอธิการศรีธะนนท์ กนฺตสีโล
วัดสิงห์สถิตสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2375 ชาวบ้านเรียก วัดสิงห์ แต่เดิมบริเวณนี้เคยเป็นป่าคงเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ร้าย เช่น สิงโต เมื่อมีหมู่บ้านขึ้นมาเรียกบ้านสิง ต่อมาเมื่อได้สร้างวัดขึ้นก็เรียกว่า "วัดสิงห์" เป็นชื่อของทางราชการและนามวัด ระยะนั้นเขียนเป็น "วัดสิงห์สถิตย์" ต่อมาเมื่อ พ.ศ.2483 ไต้ตัดตัว "ย์" เหลือเป็น "วัดสิงห์สถิต" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในราว พ.ศ. 2386 ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม พ.ศ.2457 เป็นต้นมา มีโรงเรียนประถมศึกษาของทางราชการตั้งอยู่ในวัดนี้ด้วย
อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ประกอบด้วยอุโบสถกว้าง 10 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2474 เป็นโบสถ์มหาอุตมีกำแพงแก้วโดยรอบ ภายในอุโบสถเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูป หลวงพ่อใหญ่ ศาลาการเปรียญกว้าง 16 เมตร ยาว 35 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2482 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์กว้าง 10 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง เป็นอาคารไม้

อ้างอิง
ปลากระเบนธงซัมบัล
ซัมบัลปารี ( ) หรือ ปลากระเบนธงซัมบัล ( ) หรือ ปลากระเบนธงเผ็ดใบตอง ( ) หรือ อีกันปารีบาการ์ ( ; ปลากระเบนธงปิ้ง) เป็นอาหารจานปลาจากมาเลเซียและสิงคโปร์ ทำมาจากปลากระเบนธงปิ้งราดหน้าด้วยน้ำพริกซัมบัล

ประวัติศาสตร์
อาหารจากนี้มีที่มาจากมาเลเซีย และในปัจจุบันยังเป็นที่นิยมในหมู่ชาวสิงคโปร์ ชื่อภาษามลายูว่า ikan bakar แปลตรงตัวว่า ปลาปิ้ง
ส่วนประกอบ
น้ำพริกซัมบัลทำมาจากพริก เครื่องเทศต่าง ๆ หอมแดง น้ำตาล คื่นช่าย ถั่ว ซัมบัลจะนำมาทาบนเหงือกของปลากระเบนธง สำหรับปลาที่เลือกใช้นิยมใช้ปลาตัวเมียมากกว่าตัวผู้ หากไม่มีปลากระเบนธงจะใช้ปลาเนื้อขาวแทน ปรุงรสด้วยเกลือและพริกไทยขาว บางสูตรอาจใส่บรั่นดีหรือน้ำมันมะกอกปริมาณเล็กน้อยไปด้วย และนิยมเสิร์ฟเคียงมะนาว

การเตรียม
ปลากระเบนธงนิยมนำไปห่อในใบตองและนำไปปรุงสุกนานสิบนาที โดยที่ก่อนทำจะนำเหงือกมาหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ นอกจากนี้ยังสามารถห่อด้วยใบขิง หรือใช้ฟอยล์อะลูมิเนียม จากนั้นจึงนำปลากระเบนธงไปย่างถ่าน

อ้างอิง
กลุ่มถ้ำตาโบน
กลุ่มถ้ำตาโบน ( ; ) เป็นกลุ่มถ้ำในลีปูอุนพ็อยนต์ เกซอน จังหวัดปาลาวัน ประเทศฟิลิปปินส์ ที่ได้สมญาว่าเป็น "อู่อารยธรรม" ของฟิลิปปินส์ หมู่ถ้ำตาโบนเป็นแหล่งโบราณคดีที่มีความสำคัญด้วยการค้นพบหลักฐานการฝังศพในไหและซากมนุษย์ยุคก่อนประวัติศาสตร์จำนวนมากซึ่งเริ่มมีการค้นพบในคริสต์ทศวรรษ 1960 อันรวมถึงมนุษย์ตาโบน กลุ่มถ้ำตาโบนเป็นส่วนหนึ่งของเขตอนุรักษ์ลีปูอุนพ็อยนต์ (Lipuun Point Reservation) โดยรัฐบาลฟิลิปปินส์ซึ่งอนุรักษ์พื้นที่ของถ้ำและโดยรอบจากการตัดไม้ทำลายป่า
ชื่อของถ้ำนี้ตั้งตามนกตาโบน และมีอาณาเขตรายล้อมด้วยตัวเมืองเกซอนทางใต้ และทะเลจีนใต้ทางตะวันออกและเหนือ ในกลุ่มถ้ำมีถ้ำรวม 215 ถ้ำ ในจำนวนนี้มีเพียง 29 ถ้ำที่ทำการสำรวจอย่างสมบูรณ์ และ 7 ถ้ำที่เปิดสำหรับสาธารณะเข้าชมได้ ในปี 2006 กลุ่มถ้ำตาโบนในชื่อ กลุ่มถ้ำตาโบนและลีปูอุนทั้งหมด (Tabon Cave Complex and all of Lipuun) ได้ชึ้นทะเบียนในรายชื่อเบื้องต้นสำหรับแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก

ปัจจุบัน กลุ่มถ้ำอยู่ภายใต้การบริหารจัดการโดยพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติฟิลิปปินส์ ซึ่งประกาศแหล่งให้เป็นสมบัติแห่งชาติในปี 2011
การค้นพบทางโบราณคดี
 หนึ่งในไหไว้ศพจำนวนมากที่พบในถ้ำ]]
ระหว่างปี 1962 ถึง 1966 รอเบิร์ต บี ฟอกซ์ และคณะจากพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติฟิลิปปินส์ ทำการสำรวจและศึกษาถ้ำ ซึ่งหนึ่งในสิ่งที่ค้นพบในถ้ำคือซากของมนุษย์ตาโบน อายุประมาณ 22,000 ถึง 24,000 ปี และไหมากกว่า 1,500 ใบที่ใช้งานเป็นไหไว้ศพ โดยชิ้นที่มีชื่อเสียงที่สุดชิ้นหนึ่งคือไหมานุงกุลซึ่งโดดเด่นที่สภาพซึ่งสมบูรณ์ นอกจากนี้ยังค้นพบเครื่องดินเผา, เครื่องประดับจากหยก, อัญมณี, เครื่องมือฟิน, กระดูกสัตว์ และซากโครงกระดูกมนุษย์ บางชิ้นอายุถึง 47,000 ปี ถือว่าเก่าแก่ที่สุดที่พบในฟิลิปปินส์
ถ้ำนี้ในอดีตน่าจะใช้งานเป็นที่อยู่อาศัยและโรงผลิตอุปกรณ์หิน การไว้ศพในไหน่าจะเริ่มต้นตั้งแต่ 3000 ปีมาแล้ว และปฏิบัติเรื่อยมาถึง 1500 ปีก่อน การค้นพบในถ้ำเป็นหลักฐานบ่งบอกว่าพื้นที่นี้ในอดีตเต็มไปด้วยคนในวัฒนธรรมซาฮหวิ่ญ ซึ่งประดับร่างศพด้วยเครื่องประดับจากอินเดียและเปอร์เซีย คนกลุ่มเดียวกันนี้ต่อมาตั้งถิ่นฐานในเวียดนามและเป็นที่ยอมรับกันว่าเป็นบรรพบุรุษของชาวจาม

พิพิธภัณฑ์ถ้ำตาโบน
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติฟิลิปปินส์เปิดตัวพิพิธภัณฑ์กลุ่มถ้ำตาโบน (Tabon Caves Museum) ในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2024 โดยมีวิกโตรีโน เดนนิส โซคราเตส ผู้ว่าการจังหวัด, โฮเซ อัลวาเรซ สมาชิกรัฐสภาเขต 2 ปาลาวัน และอีกหลายบุคคลเข้าร่วมในพิธีเปิด

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
อะเชะ
ของพม่า แต่งกายในชุดโลนจีอะเชะ]]

อะเชะ ( ; ) หรือ ลู่นตะยา อะเชะ (လွန်းတစ်ရာအချိတ်) เป็นชื่อของลวดลายผ้าพื้นเมืองพม่า มีลักษณะเป็นลายลอนคลื่นที่สลับซับซ้อนแถบแนวนอน ที่ประดับด้วยการออกแบบคล้ายลายอาหรับ ลู่นตะยา ( ; ) ซึ่งแปลตรงตัวว่า "กระสวยร้อยอัน" สื่อถึงกระบวนการที่ต้องใช้เวลามาก มีราคาแพงและซับซ้อน ซึ่งต้องใช้กระสวย 50 ถึง 200 อัน แต่ละอันมีสีผ้าไหมที่ต่างกัน การทอผ้าต้องใช้แรงงานคนมาก โดยต้องใช้ช่างทออย่างน้อยสองคนจัดการกระสวยเพื่อให้ได้รูปแบบคล้ายเกลียวคลื่น
อะเชะ มักใช้เป็นสิ่งทอสำหรับ ปาโซ ของผู้ชาย และ ทะเมียน ของผู้หญิง รูปแบบสีใน อะเชะ มักใช้สีที่ตัดกันเพื่อสร้างเอฟเฟกต์ ศิลปะเชิง 3 มิติ รูปแบบสำหรับผู้ชายมักเป็นลวดลายซิกแซก หรือลวดลายที่ประสานกันง่ายกว่า ในขณะที่สำหรับผู้หญิงจะผสมผสานลายเกลียวคลื่นเข้ากับการตกแต่งแบบอาหรับ เช่น ลวดลายดอกไม้หรือไม้เลื้อย

การผลิต
เมืองอมรปุระและวู่น-ดวี่น ยังคงเป็นศูนย์กลางการทอผ้า อะเชะ แบบดั้งเดิมในประเทศ แม้ว่าในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาจะมีการเลียนแบบจากโรงงานที่มีราคาถูกกว่าจากจีน และ อินเดีย ได้ส่งผลกระทบต่ออุตสาหกรรมสิ่งทอแบบดั้งเดิมของพม่าอย่างมาก
ต้นกำเนิด
การทอผ้า อะเชะ มีต้นกำเนิดที่อมรปุระ ใกล้กับเจดีย์ปะโท่ดอจี้ ชื่อ อะเชะ อาจมาจากชื่อของย่านที่ช่างทออาศัยอยู่ และเชะด้าน (လက်ချိတ်တန်း) คำนี้เคยถูกเรียกมาก่อน ไวก์ (ဝိုက်) ซึ่งหมายถึงลวดลายทอซิกแซก
แม้ว่าบางแหล่งอ้างว่ารูปแบบ อะเชะ ได้รับมาจากช่างทอผ้ามณีปุระช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 แต่ไม่มีสิ่งทอของมณีปุระที่เทียบเคียงลักษณะคล้ายกับ อะเชะ รูปแบบคล้ายคลื่นอาจได้รับแรงบันดาลใจจากลวดลายปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ (เช่น คลื่น เมฆ พืชและสัตว์พื้นเมือง) ลวดลาย อะเชะ พบได้ในเครื่องปั้นดินเผาที่มีอายุย้อนกลับไปถึงนครรัฐปยู เช่นเดียวกับภาพวาดฝาผนังของวัดที่มีอายุย้อนกลับไปถึงสมัยอาณาจักรพุกาม ของขวัญบรรณาการที่มอบให้กับราชสำนักพม่าอาจเป็นแหล่งบันดาลใจเพิ่มเติมด้วย สิ่งทอดังกล่าวได้รับความนิยมในสมัยราชวงศ์โก้นบอง ซึ่งมีกฎหมายป้องกันความฟุ่มเฟือย ควบคุมว่าใครสามารถสวมเสื้อผ้า อะเชะ ได้ รูปแบบ อะเชะ สวมใส่โดยราชวงศ์ เจ้าหน้าที่ และผู้ติดตามเท่านั้น
วัดจินหลง
วัดจินหลง ( ) เป็นวัดพุทธในเมืองชาวไต ยี และลาหู่ เหมิงเจี่ยว อำเภอปกครองตนเองชาวว้า ชางหยวน มณฑลยูนนาน ประเทศจีน

ประวัติศาสตร์
วัดจินหลงสร้างขึ้นในปี 1380 ในสมัยราชวงศ์หมิง วัดหลังปัจจุบันสร้างขึ้นใหม่ในปี 1980 หลังถูกทำลายโยยุวชนแดงในสมัยการปฏิวัติทางวัฒนธรรม เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน 1988 วัดเสียหายอย่างหนักจากแผ่นดินไหว อุโบสถสร้างขึ้นใหม่ในปี 2001 และประตูเขาสร้างขึ้นใหม่ในปี 2015

สถาปัตยกรรม
วัดมีขนาดพื้นที่รวม มีอาคารถาวรวัตถุรวม 6 อาคาร

เจ้าอาวาส
เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือภิกษุตี๋ก่าต๋าซือ ( ) ผู้ดำรงตำแหน่งผู้บริหารพุทธสมาคมจีน และรองประธานพุทธสมาคมยูนนาน

อ้างอิง
จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก มีนาคม พ.ศ. 2535 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2535 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 5 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2531 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2)

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2

|}
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองพิษณุโลก, อำเภอบางระกำ, อำเภอบางกระทุ่ม และอำเภอพรหมพิราม

เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอนครไทย, อำเภอชาติตระการ, อำเภอวัดโบสถ์, อำเภอวังทอง และอำเภอเนินมะปราง

ดูเพิ่ม
* จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531
* จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535

อ้างอิง
จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก พ.ศ. 2531 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 5 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2529 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2)

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2

|}
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองพิษณุโลก, อำเภอบางระกำ, อำเภอบางกระทุ่ม และอำเภอพรหมพิราม

เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอนครไทย, อำเภอชาติตระการ, อำเภอวัดโบสถ์, อำเภอวังทอง และอำเภอเนินมะปราง

ดูเพิ่ม
* จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529
* จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535

อ้างอิง
แชร์เฮาส์
แชร์เฮาส์ (シェアハウス, share house) เป็น รูปแบบที่อยู่อาศัยแบบหนึ่งในญี่ปุ่น หมายถึงอสังหาริมทรัพย์ให้เช่าซึ่งมีผู้คนหลายคนอาศัยอยู่รวมกันในที่พักอาศัยหลังเดียว โดยทั่วไป ผู้คนจะใช้ห้องครัว ห้องนั่งเล่น ห้องน้ำ ฯลฯ ร่วมกัน และใช้ห้องส่วนตัวเป็นพื้นที่ส่วนตัว

แชร์เฮาส์ส่วนใหญ่ใช้อาคารที่เคยเป็นหอพัก, อาคารชุด หรือ บ้านส่วนตัวทั่วไป ผู้อยู่อาศัยจะอาศัยอยู่ในห้องส่วนตัวและใช้สิ่งอำนวยความสะดวกร่วมกันเท่านั้น เช่น ห้องนั่งเล่น, ห้องครัว, ห้องน้ำ, อ่างอาบน้ำ และ เครื่องซักผ้า

อ้างอิง
จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก พ.ศ. 2529 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 5 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2526 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2)

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2

|}
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองพิษณุโลก, อำเภอบางระกำ, อำเภอบางกระทุ่ม และอำเภอพรหมพิราม

เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอนครไทย, อำเภอชาติตระการ, อำเภอวัดโบสถ์, อำเภอวังทอง และอำเภอเนินมะปราง

ดูเพิ่ม
* จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526
* จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531

อ้างอิง
จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก พ.ศ. 2526 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2526 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 5 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2522 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2)

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2

|}
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองพิษณุโลก, อำเภอบางระกำ, อำเภอบางกระทุ่ม และอำเภอพรหมพิราม

เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอนครไทย, อำเภอชาติตระการ, อำเภอวัดโบสถ์, อำเภอวังทอง และกิ่งอำเภอเนินมะปราง

ดูเพิ่ม
* จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522
* จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529

อ้างอิง
จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก พ.ศ. 2522 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2522 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 5 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2519 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2)

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2

|}
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองพิษณุโลก, อำเภอบางระกำ, อำเภอบางกระทุ่ม และอำเภอพรหมพิราม

เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอนครไทย, อำเภอชาติตระการ, อำเภอวัดโบสถ์, อำเภอวังทอง และกิ่งอำเภอเนินมะปราง

ดูเพิ่ม
* จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519
* จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526

อ้างอิง
คาเอดามะ
คาเอดามะ ( ) คือ การสั่งเส้นเพิ่มเติมที่ร้านราเม็ง หลังจากรับประทานเส้นไปแล้ว

กำเนิดและแพร่หลาย
ว่ากันว่ามีต้นกำเนิดที่ร้านอาหารเก็นโสะนางาฮามายะ (元祖長浜屋) ในเขตชูโอของเมืองฟุกุโอกะ กล่าวกันว่าเส้นบะหมี่มักจะยืดออกขณะรับประทานอาหาร ดังนั้นจึงได้มีการคิดค้นระบบที่ให้เสิร์ฟเส้นในปริมาณเล็กน้อย แล้วค่อยให้สั่งเส้นเพิ่มเส้นเพิ่มเติมโดย การสั่งเส้นเพิ่มนี้เรียกว่า "คาเอดามะ"
ว่ากันว่าระบบนี้ซึ่งเริ่มจากที่นางาฮามะได้แพร่กระจายไปยังฮากาตะและต่อมาได้แพร่กระจายไปยังส่วนอื่น ๆ ของประเทศ ตามความนิยมของราเม็งฮากาตะในญี่ปุ่น อย่างไรก็ตาม หากดูทั่วประเทศ โดยหลักแล้วจะมีแค่ในร้านที่ให้บริการราเม็งฮากาตะแบบเส้นบางแค่บางส่วนช ร้านราเม็งในคิวชู รวมถึงฟุกุโอกะ และแม้แต่ร้านค้าที่ขายราเม็งคิวชูและราเมงฮากาตะในพื้นที่อื่นนอกเหนือจากคิวชูก็ไม่จำเป็นต้องมีระบบคาเอดามะเสมอไป นอกจากนี้ร้านอาหารบางแห่งก็ไม่มีบริการคาเอดามะในช่วงเวลาอาหารกลางวันที่มีผู้คนพลุกพล่าน

ในภูมิภาคคันโต แม้จะมีร้านราเม็งคิวชูและร้านราเม็งฮากาตะอยู่แต่ว่าหลายแห่งก็ไม่มีคาเอดามะ
นอกจากราเม็ง
ในแถบเมืองฟุกุโอกะ นอกจากร้านราเม็งแล้ว ร้านอูดงบางร้านก็บริการคาเอดามะอยู่ในเมนูด้วย

นอกจากนี้ ที่ร้านนางาซากิเทย์ (長崎亭) ซึ่งเป็นร้านจัมปงในเมืองฟุกุโอกะ ก็มีให้บริการคาเอดามะด้วย

อ้างอิง
จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก พ.ศ. 2519 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2519 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 4 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2518 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองพิษณุโลก, อำเภอบางระกำ และอำเภอบางกระทุ่ม
เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอนครไทย, อำเภอชาติตระการ, อำเภอวัดโบสถ์, อำเภอพรหมพิราม และอำเภอวังทอง

ดูเพิ่ม
* จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518
* จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522

อ้างอิง
มูลนิธิเบาเฮาส์ เทลอาวีฟ
มูลนิธิเบาเฮาส์ เทลอาวีฟ เป็นพิพิธภัณฑ์และศูนย์วิจัยเอกชนในเทลอาวีฟ ประเทศอิสราเอล ที่ทำงานด้านการอนุรักษ์ ศึกษา และจัดแสดงชิ้นงานการออกแบบ ศิลปกรรม และสถาปัตยกรรมเบาเฮาส์ อาคารมูลนิธิตั้งอยู่ที่เลขที่ 21 ถนนบียาลิก (Bialik Street) ติดกันกับบ้านบียาลิกและศาลากลางนครเทลอาวีฟหลังเก่า อาคารหลังนี้เป็รผลงานออกแบบโดนชโลโม เกปชไทน์ (Shlomo Gepstein) ในปี 1934 มูลนิธินี้เป็นของมหาเศรษฐี นักธุรกิจ และนักสะสมงานศิลปะชาวอเมริกัน รอนัลด์ เลาเดอร์ โครงการในช่วงแรกริเริ่มโดยดานีลลา ลุมเซิมบวร์ค
มูลนิธิมีพื้นที่จัดแสดงขนาด ซึ่งจัดแสดงเฟอร์นิเจอร์และวัตถุที่เกี่ยวข้องกับขบวนการเบาเฮาส์ในทศวรรษ 1920-1930 รวมถึงนิทรรศการเกี่ยวกับศิลปะขบวนการอินเตอร์เนชันนอล วัตถุจัดแสดงนี้รวมถึงผลงานออกแบบโดยลุดวิก มีส ฟัน โรเฮอ, มาร์แซล บรอยเออร์ แลถ วอลเตอร์ โกรปีอุส

มูลนิธิเปิดให้เข้าชมได้โดยไม่มีค่าเข้าชม และเปิดสี่วันต่อสัปดาห์ ระหว่างวันพุธถึงวันเสาร์

ดูเพิ่ม
*ศูนย์เบาเฮาส์เทลอาวีฟ
*บ้านมักซ์-ลีบลิง
*เมืองขาวเทลอาวีฟ

อ้างอิง
จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก พ.ศ. 2518 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2518 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 4 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2512 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองพิษณุโลก, อำเภอบางระกำ และอำเภอบางกระทุ่ม
เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอนครไทย, อำเภอชาติตระการ, อำเภอวัดโบสถ์, อำเภอพรหมพิราม และอำเภอวังทอง

ดูเพิ่ม
* จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512
* จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519

อ้างอิง
จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก พ.ศ. 2512 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 3 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2500 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้ง

ดูเพิ่ม
* จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500
* จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518

อ้างอิง
จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก ธันวาคม พ.ศ. 2500 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2500 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 2 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้ง

ดูเพิ่ม
* จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500
* จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512

อ้างอิง
จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 2 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2495 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้ง

ดูเพิ่ม
* จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500

อ้างอิง
จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิจิตร พ.ศ. 2538 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 4 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2535 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองพิจิตร, อำเภอสามง่าม, อำเภอโพธิ์ประทับช้าง, อำเภอวังทรายพูน และกิ่งอำเภอสากเหล็ก
เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอตะพานหิน, อำเภอบางมูลนาก, อำเภอโพทะเล และอำเภอทับคล้อ

ดูเพิ่ม
* จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535
* จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539

อ้างอิง
จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิจิตร กันยายน พ.ศ. 2535 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2535 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 4 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2535 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองพิจิตร, อำเภอสามง่าม, อำเภอโพธิ์ประทับช้าง และอำเภอวังทรายพูน
เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอตะพานหิน, อำเภอบางมูลนาก, อำเภอโพทะเล และอำเภอทับคล้อ

ดูเพิ่ม
* จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535
* จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538

อ้างอิง
จังหวัดกำแพงเพชรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกำแพงเพชร พ.ศ. 2538 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 5 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2535 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2)

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2

|}
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองกำแพงเพชร, อำเภอพรานกระต่าย, อำเภอลานกระบือ, อำเภอคลองลาน และกิ่งอำเภอปางศิลาทอง

เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอขาณุวรลักษบุรี, อำเภอคลองขลุง, อำเภอไทรงาม, กิ่งอำเภอทุ่งทราย และกิ่งอำเภอบึงสามัคคี

ดูเพิ่ม
* จังหวัดกำแพงเพชรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535
* จังหวัดกำแพงเพชรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539

อ้างอิง
จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิจิตร มีนาคม พ.ศ. 2535 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2535 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 4 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2531 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองพิจิตร, อำเภอสามง่าม, อำเภอโพธิ์ประทับช้าง และอำเภอวังทรายพูน
เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอตะพานหิน, อำเภอบางมูลนาก, อำเภอโพทะเล และอำเภอทับคล้อ

ดูเพิ่ม
* จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531
* จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535

อ้างอิง
จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิจิตร พ.ศ. 2531 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 4 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2529 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองพิจิตร, อำเภอสามง่าม, อำเภอโพธิ์ประทับช้าง และอำเภอวังทรายพูน
เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอตะพานหิน, อำเภอบางมูลนาก, อำเภอโพทะเล และอำเภอทับคล้อ

ดูเพิ่ม
* จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529
* จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535

อ้างอิง
จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิจิตร พ.ศ. 2529 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 4 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2526 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองพิจิตร, อำเภอสามง่าม, อำเภอโพธิ์ประทับช้าง และอำเภอวังทรายพูน
เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอตะพานหิน, อำเภอบางมูลนาก, อำเภอโพทะเล และกิ่งอำเภอทับคล้อ

ดูเพิ่ม
* จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526
* จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531

อ้างอิง
โบร์ฮานี
โบร์ฮานี ( ; Borhani, โพรหานี) เป็นเครื่องดื่มคล้ายโยเกิร์ต จากประเทศบังกลาเทศ ทำมาจากเคิร์ดนม, พริกเขียว, เม็ดมัสตาร์ด, เกลือดำ, ผักชี และใบมินต์ บ้างถือว่าเป็นชนิดย่อยของเครื่องดื่มลัสซี เครื่องดื่มนี้นิยมดื่มในแถบธากา และ จิตตะโกง และนิยมเสิร์ฟในโอกาสพิเศษ เช่น งานแต่งงานหรืออีฏฟัรระหว่างรอมะฎอน รวมถึงนิยมดื่มหลังมื้อาหารหนัก เช่น ข้าวหมก, ปูเลา และ เตหะรี เชื่อว่าดื่มไปเพื่อช่วยย่อยอาหารได้

ไม่เป็นที่ทราบถึงที่มาของชื่อนี้ แต่เป็นไปได้ว่ามาจากคำส่าโบรอนี (เปอร์เซีย: بورانی) ซึ่งหมายถึงอาหารที่ทำจากโยเกิร์ตกับผักใบเขียว

อ้างอิง
จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิจิตร พ.ศ. 2526 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2526 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 4 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2522 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองพิจิตร, อำเภอสามง่าม, อำเภอโพธิ์ประทับช้าง และกิ่งอำเภอวังทรายพูน
เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอตะพานหิน, อำเภอบางมูลนาก และอำเภอโพทะเล

ดูเพิ่ม
* จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522
* จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529

อ้างอิง
นาน
นาน (เปอร์เซีย, อูรดู, อุยกูร์: ; ฮินดี: नान, ทมิฬ: ) หรือ หนาง ( ) เป็นอาหารจำพวกขนมปังแบนชนิดหนึ่งที่ทำโดยอบในเตาเผาหลังการหมัก พบได้ในประเทศแถบเอเชียตะวันตก, เอเชียใต้, เอเชียกลาง, ส่วนหนึ่งของเอเชียตะวันออก รวมไปถึงแถบแคริบเบียน

เชื่อกันว่ามีต้นกำเนิดในบริเวณที่เป็นประเทศอิหร่านในปัจจุบัน และแพร่กระจายไปยัง เมโสโปเตเมีย, อียิปต์โบราณ และ อนุทวีปอินเดีย ชื่อเรียกมีรากศัพท์มาจากภาษาเปอร์เซีย

ส่วนผสมหลักได้แก่ แป้งสาลี เกลือ น้ำ และ ยีสต์ แต่อาจเติม นมเปรี้ยว นม น้ำมัน บางครั้งอาจใส่ ไข่ไก่ น้ำตาล และ เครื่องเทศ เล็กน้อย

อ้างอิง
จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิจิตร พ.ศ. 2522 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2522 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 4 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2519 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองพิจิตร, อำเภอสามง่าม, อำเภอโพธิ์ประทับช้าง และกิ่งอำเภอวังทรายพูน
เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอตะพานหิน, อำเภอบางมูลนาก และอำเภอโพทะเล

ดูเพิ่ม
* จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519
* จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526

อ้างอิง
จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิจิตร พ.ศ. 2519 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2519 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 3 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2518 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยจังหวัดพิจิตรทั้งจังหวัด
ดูเพิ่ม
* จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518
* จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522

อ้างอิง
วัดเขาบ่อแก้ว
วัดเขาบ่อแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนิคมเขาบ่อแก้ว อำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์
วัดเขาบ่อแก้ว มีนามตามชื่อบ้าน และเป็นวัดที่ตั้งอยู่ติดต่อกับภูเขาด้านเหนือของตลาดนิคม ชาวบ้านนิยมเรียกนามวัดว่า วัดนิคม หรือ วัดนิคมบ่อแก้ว ส่วนชื่อ "เขาบ่อแก้ว" เล่าว่ามีชาวบ้านคนหนึ่งระบุว่ามีลูกแก้วสวยงามมากอยู่บนภูเขาลูกหนึ่ง และได้ชวนเพื่อนบ้านจำนวนหนึ่งขึ้นไปขุดค้นหาจนกระทั่งพบลูกแก้วดังกล่าวถูกฝังอยู่ในร่องหิน วัดเขาบ่อแก้วตั้งวัดเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2513 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2516 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร โดยมีหลวงพ่อเชย ซึ่งเป็นพระธุดงค์ เป็นผู้นำในการก่อสร้างวัด และพัฒนากันต่อ ๆ มาจนเจริญรุ่งเรืองจนถึงปัจจุบัน มีเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระมหาพีรวัส จนฺทสโร
ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 159 นิ้ว สูง 169 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530

อ้างอิง
จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิจิตร พ.ศ. 2518 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2518 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 3 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2512 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยจังหวัดพิจิตรทั้งจังหวัด
ดูเพิ่ม
* จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512
* จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519

อ้างอิง
วัดเชิงอุนเทิ้ง
วัดเชิงอุนเทิ้ง ( ; Cheng Hoon Teng Temple) หรือ วัดเมฆเขียว เป็นวัดจีนในศาสนาพุทธ, ลัทธิขงจื๊อ และลัทธิเต๋า (สามคำสอน) ตั้งอยู่ในนครมะละกา ประเทศมาเลเซีย ถือเป็นวัดที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศที่ยังคงประกอบศาสนกิจจนถึงปัจจุบัน
วัดตั้งอยู่ใกล้กับถนนจาลันตูกังเออมัซ (Jalan Tukang Emas) หรือที่รู้จักในชื่อ "ถนนกลมเกลียว" (Harmony Street) เนื่องด้วยความใกล้กันของวัดนี้, มัสยิดกัมปุงกลิง และ ศรีโปยตมูรติเทวาลัย ซึ่งกินพื้นที่รวมกว่า 4,600 ตร.ม. วัดนี้ตั้งอยู่บนถนนจาลันโตกง (Jalan Tokong) ภายในประกอบด้วยหลายอาคารโดยมีอาคารหลักขนาดใหญ่ประดิษฐานเจ้าแม่กวนอิม ตรงข้ามกันกับวัดบนอีกฝั่งถนนเป็นโรงอุปรากรจีน ส่วนหนึ่งของวัด อาคารภายในวัดจัดเรียงกันตามศาสตร์ฮวงจุ้ย ดังที่เห็นได้จากที่ตั้งของวัดเห็นแม่น้ำที่ฝั่งหนึ่งและเนินเขาสูงอีกฝั่งหนึ่ง

อ้างอิง
ฮุมบ็อลท์ฟอรุม
ฮุมบ็อลท์ฟอรุม (Humboldt Forum) หรือ หอประชาคมฮุมบ็อลท์ เป็นพิพิธภัณฑ์สถานเกี่ยวกับประวัติศาสตร์มนุษย์ ศิลปกรรม และวัฒนธรรม ตั้งอยู่ในพระราชวังกรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ซึ่งเป็นอาคารที่สร้างขึ้นใหม่ตามลักษณะของวังเดิมซึ่งถูกทำลายในสงครามโลกครั้งที่สอง
หอประชาคมฮุมบ็อลท์ได้รับการตั้งชื่อตามอเล็คซันเดอร์ ฟ็อน ฮุมบ็อลท์ และวิลเฮล์ม ฟ็อน ฮุมบ็อลท์ สองพี่น้องนักวิชาการชาวเยอรมันที่มีบทบาทสำคัญในด้านวิทยาศาสตร์และวัฒนธรรม โครงการนี้ใช้งบกว่า 700 ล้านยูโร ถือเป็นโครงการทางวัฒนธรรมที่แพงที่สุดในยุโรป เปิดให้เข้าชมทางอินเตอร์เน็ตเมื่อธันวาคม 2020 แต่เปิดสาธารณชนเข้าชมเมื่อกรกฎาคม 2021 หอประชาคมฮุมบ็อลท์เป็นที่เก็บรักษาศิลปวัตถุจากเอเชียกว่าสองหมื่นชิ้น และถือเป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ศิลปะเอเชียที่ใหญ่ที่สุดนอกทวีปเอเชีย
ภายในหอประชาคมประกอบด้วยพิพิธภัณฑ์สองแห่ง ได้แก่ พิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วิทยา (Ethnologisches Museum) และพิพิธภัณฑ์ศิลปะเอเชีย (Museum für Asiatische Kunst) นอกจากนี้ยังมีพื้นที่สำหรับการเสวนาในประเด็นร่วมสมัย เช่น ความหลากหลายทางวัฒนธรรม สิ่งแวดล้อม และประวัติศาสตร์ยุคอาณานิคม

อ้างอิง
ทัมพเทณิยะ
ทัมพเทณิยะ (สิงหล: දඹදෙණිය) เป็นซากเมืองโบราณในจังหวัดพายัพ ประเทศศรีลังกา ซึ่งเคยเป็นศูนย์กลางทางการเมือง วัฒนธรรม และศาสนาในช่วงศตวรรษที่ 13 เมื่อครั้งที่อาณาจักรทัมพเทณิยะถูกสถาปนาเป็นราชธานีโดยพระเจ้าวิชัยพาหุที่ 3 ทัมพเทณิยะตั้งอยู่บนยอดเขา ซึ่งเป็นที่ตั้งของวังและป้อมปราการที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อป้องกันการรุกรานจากศัตรู สิ่งก่อสร้างเหล่านี้แสดงถึงความชาญฉลาดด้านสถาปัตยกรรมในยุคโบราณ อีกทั้งยังมีเจดีย์และวัดพุทธที่สะท้อนถึงบทบาทสำคัญของพุทธศาสนาในชีวิตประจำวันของชาวเมือง

อ้างอิง
จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิจิตร พ.ศ. 2512 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 3 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2500 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้ง

ดูเพิ่ม
* จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500
* จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518

อ้างอิง
จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิจิตร ธันวาคม พ.ศ. 2500 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2500 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 2 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้ง

ดูเพิ่ม
* จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500
* จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512

อ้างอิง
จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิจิตร กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 2 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2495 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้ง

ดูเพิ่ม
* จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500

อ้างอิง