SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
บาแก็ต
บาแก็ต ( ; ; ) เป็นขนมปังที่มีลักษณะยาวและบาง มีต้นกำเนิดจากฝรั่งเศส โดยทั่วไปทำจากโดเลียน (lean dough) ขั้นพื้นฐาน (ซึ่งกฎหมายของฝรั่งเศสได้จำกัดความในส่วนของวัตถุดิบไว้ ไม่ใช่เพียงแค่รูปทรง) บาแก็ตมีความโดดเด่นที่ความยาวและเปลือกที่กรอบ

บาแก็ตมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 5–6 cm (2–2 1⁄2 in) และมีความยาวปกติประมาณ 65 cm (26 in) แต่สามารถยาวได้สูงสุดถึง 1 m (39 in)
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2018 เอกสารเกี่ยวกับ "ฝีมือการทำและวัฒนธรรม" ของการทำขนมปังชนิดนี้ได้รับการบรรจุลงในบัญชีมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติ โดยกระทรวงวัฒนธรรมฝรั่งเศส และใน ค.ศ. 2022 ความรู้เชิงช่างและวัฒนธรรมของขนมปังบาแก็ตได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นรายการมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของยูเนสโก

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม
* Child, Julia. From Julia Child's Kitchen. New York: Knopf, 1970.
* Child, Julia and Simone Beck. Mastering the Art of French Cooking, vol. 2. New York: Knopf, 1970.
* Rambali, Paul. Boulangerie. New York: Macmillan, 1994, .
* Reinhard, Peter. Crust and Crumb. Berkeley, CA: Ten Speed Press, 1998, .

แหล่งข้อมูลอื่น
ถ้ำมั่วเกา
ถ้ำมั่วเกา ( , มั่วเกาคู) ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองตุนหวง มณฑลกานซู่ ประเทศจีน ในอดีตเป็นหนึ่งในจุดค้าขายและแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมที่สำคัญในเส้นทางสายไหม ภายในถ้ำงดงามด้วยพุทธศิลป์จีนทั้งพระพุทธรูป และจิตรกรรมฝาผนัง ที่มีอายุกว่า 1,000 ปี ปัจจุบันได้ร่วมกันลงทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก

ถ้ำมั่วเกาพร้อมด้วยถ้ำหลงเหมิน และถ้ำยฺหวินกัง เป็นที่ที่รู้จักกันดีในจีนในฐานะเป็นแหล่งที่มีประติมากรรมโบราณอันงดงาม
มรดกโลก
ถ้ำมั่วเกาได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 11 เมื่อปี พ.ศ. 2530 ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
* (i) - เป็นตัวแทนในการแสดงผลงานชิ้นเอกที่จัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันชาญฉลาดของมนุษย์
* (ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
* (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหร
ป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
* (v) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของวัฒนธรรมมนุษย์ ขนบธรรมเนียมประเพณีแห่งสถาปัตยกรรม วิธีการก่อสร้าง หรือการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งเสื่อมสลายได้ง่ายจากผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมตาม กาลเวลา
* (vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์
ถ้ำยฺหวินกัง
ถ้ำผายฺหวินกัง ( , ยฺหวินกังฉือคู) คือแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในเขตเมืองต้าถง มณฑลชานซี ประเทศจีน เป็นสถานที่ที่มีถ้ำน้อยใหญ่จำนวนกว่า 252 ถ้ำ และแต่ละถ้ำยังเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปกว่า 51,000 องค์ ถ้ำผาแห่งนี้ได้แสดงถึงยุคทองทางพุทธศาสนาของจีนในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 5 และ 6 ได้อย่างชัดเจน

ถ้ำยฺหวินกังจัดว่าเป็น 1 ใน 3 แหล่งประติมากรรมโบราณ ที่มีชื่อเสียงที่สุดในจีน อันประกอบด้วยถ้ำมั่วเกา ถ้ำหลงเหมิน และถ้ำยฺหวินกัง

ได้รับการจัดระดับโดยคณะกรรมการจัดระดับคุณภาพสถานที่ท่องเที่ยวแห่งประเทศจีนสถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAAA เมื่อปี 2550
มรดกโลก
ถ้ำยฺหวินกังได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 25 เมื่อปี พ.ศ. 2544 ที่กรุงเฮลซิงกิ ประเทศฟินแลนด์ ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
* (i) - เป็นตัวแทนในการแสดงผลงานชิ้นเอกที่จัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันชาญฉลาดของมนุษย์
* (ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
* (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุ
) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
อ้างอิง
* Yungang Grottoes

แหล่งข้อมูลอื่น

* Official website 
* UNESCO World Heritage page about Yungang Grottoes
* Protecting the Yungang Grottoes from Air Pollution Damage
แหล่งขุดค้นทางโบราณคดีมนุษย์ปักกิ่ง โจวโข่วเตี้ยน
แหล่งขุดค้นทางโบราณคดีมนุษย์ปักกิ่ง โจวโข่วเตี้ยน ( , โจวโข่วเตี้ยนเป่ยจิงเหรินอี๋จี่) คือแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในเขตกรุงปักกิ่ง ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นแหล่งขุดค้นพบกระดูกของมนุษย์ปักกิ่ง ซึ่งมีชีวิตอยู่ประมาณ 200,000 ถึง 750,000 ปีก่อน ค้นพบครั้งแรกเมื่อราวปี พ.ศ. 2464 - 2466 (ค.ศ. 1921 - 1923) โดยนักธรณีวิทยาชาวสวีเดน โยฮัน กันเนอร์ อันเดอส์สัน (Johan Gunnar Andersson)
มรดกโลก
แหล่งขุดค้นทางโบราณคดีมนุษย์ปักกิ่ง โจวโข่วเตี้ยนได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 30 เมื่อปี พ.ศ. 2530 ที่กรุงวิลนีอุส ประเทศลิทัวเนีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
* (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
* (vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์

อ้างอิง
* Peking Man Site at Zhoukoudian
เขาหลู
เขาหลู ( ) คือแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในมณฑลเจียงซี ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นหนึ่งในสถานที่ศูนย์กลางทางจิตวิญญาณทั้งศาสนาพุทธ ลัทธิขงจื๊อ และลัทธิเต๋า ของวัฒนธรรมจีน
มรดกโลก
เขาหลูได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกภายใต้ชื่อ "อุทยานแห่งชาติเขาหลู" ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 20 เมื่อปี พ.ศ. 2539 ที่เมืองเมริดา ประเทศเม็กซิโก ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
* (ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
* (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของป
ฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
* (vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์
เมืองหลวงและสุสานของอาณาจักรโคกูรยอโบราณ
เมืองหลวงและสุสานของอาณาจักรโคกูรยอโบราณ ( ) คือแหล่งมรดกโลกที่ประกอบด้วยแหล่งโบราณคดีในเมือง 3 เมือง ได้แก่ เมืองอู๋นฺหวี่ชาน ในมณฑลเหลียวหนิง เมืองกั๋วเน่ย (กุกแนซง - ตามภาษาเกาหลี) และเมืองหวันตูชาน (ฮวันโด - ตามภาษาเกาหลี) ในมณฑลจี๋หลิน ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน และสุสานอีก 40 แห่ง ซึ่งเป็นของราชวงศ์ 14 แห่ง และขุนนาง 26 แห่ง ทั้งหมดแสดงถึงร่องรอยวัฒนธรรมโกคูรยอซึ่งได้มีอำนาจเหนือบางส่วนของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนและคาบสมุทรเกาหลี ในช่วง 277 ปีก่อน ค.ศ. จนถึง ปี ค.ศ. ที่ 668
แหล่งโบราณคดีในเมืองอู๋หนิ่วได้ทำการขุดค้นไปเพียงเล็กน้อย ส่วนเมืองกั๋วเน่ย ซึ่งตั้งอยู่ในเมืองจี๋หนิงในปัจจุบันนั้นได้ทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงรอง หลังจากเมืองหลวงของโคกูรยอได้ย้ายไปตั้งที่กรุงเปียงยาง และสำหรับเมืองหวันตู หนึ่งในเมืองหลวงของอาณาจักรโคกูรยอนั้น ได้มีร่องรอยของพระราชวังและสุสานจำนวนกว่า 37 แห่ง
มรดกโลก
เมืองหลวงและสุสานของอาณาจักรโคกูรยอโบราณได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 28 เมื่อปี พ.ศ. 2547 ที่เมืองซูโจว ประเทศจีน ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
* (i) - เป็นตัวแทนในการแสดงผลงานชิ้นเอกที่จัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันชาญฉลาดของมนุษย์
* (ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
* (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรม
งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
* (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
* (v) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของวัฒนธรรมมนุษย์ ขนบธรรมเนียมประเพณีแห่งสถาปัตยกรรม วิธีการก่อสร้าง หรือการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งเสื่อมสลายได้ง่ายจากผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมตาม กาลเวลา
งานแกะสลักหินแห่งต้าจู๋
งานแกะสลักหินแห่งต้าจู๋ ( , ต้าจู๋ฉือเค่อ) คือแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในเขตนครฉงชิ่ง ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีนเด่นในความงดงามของงานแกะสลักทั้งทางพุทธศาสนา ลัทธิขงจื๊อ ลัทธิเต๋า และชีวิตผู้คนบนผาแคบ ๆ ที่เริ่มแกะสลักเรื่อยมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 9 จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 13
มรดกโลก
งานแกะสลักหินแห่งต้าจู๋ได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 23 เมื่อปี พ.ศ. 2542 ที่เมืองมาร์ราเกช ประเทศโมร็อกโก ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
* (i) - เป็นตัวแทนในการแสดงผลงานชิ้นเอกที่จัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันชาญฉลาดของมนุษย์
* (ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
* (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏ
ึ่งวัฒนธรรม
* (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
ทิวเขาอู่ตัง
ทิวเขาอู่ตัง ( ) หรือ บู๊ตึ๊ง ในภาษาจีนฮกเกี้ยน เป็นทิวเขาที่ตั้งอยู่ในมณฑลหูเป่ย์ ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน มีความสำคัญของลัทธิเต๋า ที่เล่าสืบมาว่า ปรมาจารย์เจินอู่ หรือเทพเจ้าเสวียนอู่ (玄武) ได้บำเพ็ญตบะบนยอดเขาแห่งนี้ สถานที่ที่เสมือนเป็นแดนสุขาวดี ได้ใช้วิชาทั้งบุ๋น และบู๊ ต่อกรกับภิกษุหลายรูปของฝ่ายพุทธจนได้รับชัยชนะ สามารถยึดเขาแห่งนี้เป็นที่พำนักสืบมา

ทิวเขาอู่ตังเป็นสถานที่ที่รวมสิ่งก่อสร้างตามแบบสถาปัตยกรรมจีนหลายยุคหลายสมัยเข้าด้วยกัน ตั้งแต่ราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง ราชวงศ์หยวน เรื่อยมากระทั่งราชวงศ์หมิง และราชวงศ์ชิง รวมกันนับได้กว่าพันปี
มรดกโลก
ทิวเขาอู่ตังได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกภายใต้ชื่อ "กลุ่มอาคารโบราณบนทิวเขาอู่ตัง" ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 18 เมื่อปี พ.ศ. 2537 ที่ภูเก็ต ประเทศไทย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
* (i) - เป็นตัวแทนในการแสดงผลงานชิ้นเอกที่จัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันชาญฉลาดของมนุษย์
* (ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
* (vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตร
ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
* (vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์
วัดขงจื๊อ สุสานขงจื๊อ และจวนตระกูลขงในชฺวีฟู่
วัดขงจื๊อ สุสานขงจื๊อ และจวนตระกูลขงในชฺวีฟู่ ( ; ) คือแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในเมืองชฺวีฟู่ มณฑลชานตง ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 1021 (ค.ศ. 478) เพื่อระลึกถึงขงจื๊อ นักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ของจีน หมู่อาคารและสิ่อก่อสร้างทั้งหลายนี้ได้ถูกทำลายและสร้างขึ้นเพิ่มเติมใหม่เรื่อยมาในช่วงระยะเวลาอันยาวนานหลังจากการสร้าง
สิ่งก่อสร้าง
วัดขงจื๊อ
เมื่อแรกสร้างนั้นมีอาคารเพียงแค่ 3 หลัง แต่พระจักรพรรดิสมัยต่าง ๆ ของจีนได้ขยายศาลเรื่อยมา กระทั่งต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 จักรพรรดิหย่งเจิ้งแห่งสมัยราชวงศ์ชิงได้โปรดให้บูรณะวัดขงจื๊อขนานใหญ่จนทำให้ตัวศาลมีขนาดใหญ่เท่าสภาพในปัจจุบัน เป็นกลุ่มสิ่งก่อสร้างสมัยโบราณที่เพียงแต่มีขนาดเล็กกว่าพระราชวังต้องห้ามในกรุงปักกิ่งเท่านั้น

สุสาน
สุสานของขงจื๊อและตระกูลข่งเป็นเขตสุสานที่มีขนาดใหญ่ที่สุดและมีอายุใช้นานที่สุดในโลกในปัจจุบัน มีสุสานลูกหลานตระกูลข่งกว่า 1 แสนสุสาน

จวน
จวนตระกูลขงสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยราชวงศ์ซ่ง
มรดกโลก
วัดขงจื๊อ สุสานขงจื๊อ และจวนตระกูลขง ได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกภายใต้ชื่อ "ศาลและสุสานขงจื๊อและคฤหาสน์ตระกูลข่งในชฺวีฟู่" ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 18 เมื่อปี พ.ศ. 2537 ที่ภูเก็ต ประเทศไทย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
* (i) - เป็นตัวแทนในการแสดงผลงานชิ้นเอกที่จัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันชาญฉลาดของมนุษย์
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
* (vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์

อ้างอิง
* ศาลขงจื๊อ คฤหาสน์ขงจื๊อและสุสานขงจื๊อ 
* Temple and Cemetery of Confucius and the Kong Family Mansion in Qufu
ถู่โหลวแห่งฝูเจี้ยน
ถู่โหลวแห่งฝูเจี้ยน หรือ บ้านดินแห่งฝูเจี้ยน ( ) คือแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในเขตภูเขา มณฑลฝูเจี้ยน ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นอาคารรูปทรงวงแหวนหลายชั้นที่สร้างจากดินของชาวจีนแคะ ซึ่งที่ได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกนี้มีจำนวน 46 หลัง ทั้งหมดสร้างขึ้นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 12 ถึง 20 อาคารแต่ละหลังสามารถเป็นที่อยู่อาศัยของผู้คนกว่า 800 คน
มรดกโลก
ฝูเจี้ยนถู่โหลวได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 32 เมื่อปี พ.ศ. 2551 ที่นครเกแบ็ก ประเทศแคนาดา ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
* (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
* (v) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของวัฒนธรรมมนุษย์ ขนบธรรมเนียมประเพณีแห่งสถาปัตยกรรม วิธีการก่อสร้าง หรือการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งเสื่อมสลายได้ง่ายจากผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงท
าง หรือการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งเสื่อมสลายได้ง่ายจากผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมตามกาลเวลา
หอตรวจการณ์และหมู่บ้านแห่งไคผิง
หอตรวจการณ์และหมู่บ้านแห่งไคผิง ( ) คือแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในเมืองไคผิงและเมืองใกล้เคียง ในมณฑลกวางตุ้ง ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน ประกอบด้วยเตียวโหลวหรือหอสังเกตการณ์ความสูงหลายชั้นสร้างจากคอนกรีตเสริมแรง ซึ่งในปัจจุบันมีตัวหอเหลืออยู่ในเมืองไคผิงประมาณ 1,833 หอ และประมาณ 500 หอในเมืองไถซาน
งานก่อสร้างหอนั้นมีมาตั้งแต่สมัยปลายราชวงศ์หมิง วัตถุประสงค์เพื่อต่อต้านของผู้รุกราน แต่ยุคทองของการสร้างหอคอยดังกล่าวนี้เริ่มในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมื่อชาวจีนจำนวนมากเริ่มอพยพไปตั้งรกรากทางฝั่งตะวันตกของสหรัฐในยุคตื่นทอง โดยไปทำงานเป็นคนงานในเหมืองหรือก่อสร้างทางรถไฟ แต่เมื่อถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงประมาณก่อนสงครามโลก ชาวจีนส่วนหนึ่งได้เดินทางกลับบ้าน และอีกส่วนหนึ่งได้ส่งเงินกลับ พวกเขาจึงซื้อที่ดินแล้วสร้างอาคารแปลกตาตามสถาปัตยกรรมที่เขาได้พบเห็นในต่างประเทศผสานกับสถาปัตยกรรมจีน ในช่วงที่มีการก่อสร้างมากสุดคือตั้งแต่ช่วงปี พ.ศ. 2443 (ค.ศ. 1900) ถึง ปี พ.ศ. 2474 (ค.ศ. 1931) มีการสร้างหอถึง 1,648 หอ คิดเป็นเกือบร้อยละ 90 ของจำนวน
มรดกโลก
หอตรวจการณ์และหมู่บ้านแห่งไคผิงได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 31 เมื่อปี พ.ศ. 2550 ที่เมืองไครสต์เชิร์ช ประเทศนิวซีแลนด์ ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
* (ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
* (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเ
ที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
อินซฺวี
อินซฺวี ( ) คือแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในเมืองอันหยาง มณฑลเหอหนาน ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นเมืองหลวงแห่งสุดท้ายของราชวงศ์ซาง โดยเป็นเมืองหลวงอยู่ 225 ปี มีจักรพรรดิปกครองอยู่ 12 พระองค์

เมืองหลวงเก่าแห่งนี้เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญของสิ่งที่เป็นไปในยุคทองของอารยธรรมจีนยุคสำริด สุสานหลวงและพระราชวังที่เป็นต้นแบบของสถาปัตยกรรมจีน และกระดูกคำทำนายที่จารึกด้วยตัวอักษรจีนโบราณ ที่บ่งบอกเกี่ยวกับวัฒนธรรม และสถานะทางสังคมของคนในยุคนั้นนับว่าเป็นสิ่งสำคัญที่สุดที่ได้ขุดค้นพบในเมืองนี้ ถือเป็นหนึ่งในแหล่งโบราณคดีที่เก่าแก่และใหญ่ที่สุดของประเทศจีน และได้รับเลือกเป็นแหล่งมรดกโลกใน พ.ศ. 2549
มรดกโลก
อินซฺวีได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 30 เมื่อปี พ.ศ. 2549 ที่กรุงวิลนีอัส ประเทศลิทัวเนีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
* (ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
* (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอัน
รือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
* (vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์
เขาชิงเฉิงและระบบชลประทานตูเจียงยั่น
เขาชิงเฉิงและระบบชลประทานตูเจียงยั่น ( ) คือแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในมณฑลเสฉวน ประเทศจีน

ระบบชลประทานตูเจียงยั่นซึ่งยังคงใช้ได้อยู่ในปัจจุบันนี้ได้เริ่มก่อสร้างในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 3 เพื่อกั้นแม่น้ำหมินและจัดการระบบน้ำในที่ราบสูงเฉิงตู ส่วนเขาชิงเฉิงนั้นเป็นจุดกำเนิดของลัทธิเต๋า มีสิ่งก่อสร้างโบราณเป็นจำนวนมากบนเขาแห่งนี้
มรดกโลก
เขาชิงเฉิงและระบบชลประทานตูเจียงยั่นได้ร่วมกันลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 24 เมื่อปี พ.ศ. 2543 ที่เมืองแคนส์ ประเทศออสเตรเลีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
* (ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสา
เป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
* (vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์
พระราชวังตากอากาศเฉิงเต๋อและพระอารามนอกทั้งแปด
พระราชวังตากอากาศเฉิงเต๋อและพระอารามนอกทั้งแปด ( ) คือแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในเมืองเฉิงเต๋อ มณฑลเหอเป่ย์ ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีนสถานที่พักร้อนแห่งนี้หมายถึงวังฤดูร้อนบนเขา (避暑山庄) ของราชวงศ์ชิงที่สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2246 (ค.ศ. 1703) ซึ่งมีวัตถุประสงค์อีกสิ่งคือเป็นที่ประทับของพระราชวงศ์จีนในคราเสด็จไปเมืองเฉิ่นหยาง เมืองหลวงเก่า ส่วนหมู่วัดที่หมายถึงนี้คือหมู่วัดบนเขาที่สร้างด้วยการผสมสถาปัตยกรรมระหว่างทิเบตกับจีน
มรดกโลก
พระราชวังตากอากาศเฉิงเต๋อและพระอารามนอกทั้งแปดได้จดทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 18 เมื่อปี พ.ศ. 2537 ที่ภูเก็ต ประเทศไทย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
* (ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ใน
ทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
วัดดอนไผ่
วัดดอนไผ่ เป็นชื่อที่เรียกวัดปราสาทสิทธิ์ในอดีต

เดิมวัดปราสาทสิทธิ์ อยู่ในพื้นที่ตำบลดอนไผ่ ซึ่งเป็นมีลักษณะพื้นที่เป็นโคกสูง ประชาชนสวนใหญ่ที่อาศัยอยู่ในบริเวณนี้ คือ ชาวไทยเชื้อสายจีน ประกอบอาชีพเกษตรกรรมเป็นหลัก ชาวบ้านจึงมักเรียกว่า วัดดอนไผ่ หรือวัดหลักห้า ซึ่งวัดหลักห้านั้นเรียกตามเสาหลักเขต หลักที่ 5 ที่ปักอยู่ริมคลองดำเนินสะดวก บริเวณหน้าวัดนั่นเอง แต่มีชื่อทางราชการว่า วัดปราสาทสิทธิ์ ในปัจจุบัน จะรู้จักกันในชื่อวัดหลักห้า หรือวัดปราสาทสิทธิ์ ตั้งอยู่ในเขต ตำบลประสาทสิทธ์ อำเภอดำเนินสะดวก จังหวัดราชบุรี ซึ่งตำบลประสาทสิทธิ์ปัจจุบันได้แยกพื้นที่ออกมาจากตำบลดอนไผ่ และมีอาณาเขตติดต่อกับ อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร
เจ้าอาวาสวัดปราสาทสิทธิ์

วัดนี้เมื่อสร้างเสร็จ ประกอบพิธีผูกพัทธสีมา โดยมีเจ้าคุณอริยมุนี วัดราชาธิวาสมาเป็นประธานในพิธี
* องค์ที่ 1 เมื่อประกอบพิธีเสร็จ ได้แต่งตั้งพระสมุห์สิน เป็นเจ้าอาวาสองค์แรก และได้ปกครองวัดได้ 6-7 ปี
* องค์ที่ 2 พระอธิการทอง
* องค์ที่ 3 พระอธิการแดง ภายหลังลาสิกขาบท วัดนี้ได้รับการดูแลและปกครองโดยขรัวตา 4 องค์
* องค์ที่ 4 ท่านเจ้าอธิการแก้ว (รตนโชตํ) ได้มีบทบาทเป็นอย่างมากในการบริหารวัดนี้ หรือสร้างวัดขึ้นมาใหม่ในปัจจุบัน ภายหลังลาสิกขาบทแล้วจึงถึงแก่กรรมที่ตำบลดอนไผ่
* องค์ที่ 5 พระครูล้อม (พรหมสโร) เป็นน้องชายเจ้าอธิการแก้ว เมื่อท่านเจ้าอธิการแก้วลาสิกขาบท เมื่อ พ.ศ. 2468 ได้มารับตำแหน่งเจ้าอาวาสแทน
* องค์ที่ 6 พระครูประสาทรัตนกิจ (บุญ ปทุมสโร) 
* องค์ที่ 7 พระครูประศาสน์สิทธิรักษ์ (กิมใช้ รตฺน วณฺโณ)
* องค์ที่ 8 พระครูประภัสสรวรคุณ (พ
พระครูประศาสน์สิทธิรักษ์ (กิมใช้ รตฺน วณฺโณ)
* องค์ที่ 8 พระครูประภัสสรวรคุณ (พระมหาชัยพร วลฺลโภ) เป็นเจ้าอาวาสองค์ปัจจุบัน
หมู่บ้านโบราณในอานฮุยตอนใต้ ซีตี้และหงชุน
ซีตี้ ( ) และ หงชุน ( ) คือแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในมณฑลอานฮุย ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน หมู่บ้านทั้งสองแห่งนี้ได้รับการอนุรักษ์เป็นอย่างดีไม่ให้เปลี่ยนแปลงไปพร้อมกับสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไป ผังเมือง ถนน สถาปัตยกรรม การตกแต่ง และระบบชลประทานที่ครอบคลุมทั้งเมือง ได้แสดงให้เห็นถึงสิ่งที่เป็นเอกรักษ์โดดเด่นของสิ่งที่ยังเหลืออยู่
มรดกโลก
หมู่บ้านซีตี้และหงชุนได้จดทะเบียนร่วมกันเป็นมรดกโลกภายใต้ชื่อ "หมู่บ้านโบราณในอานฮุยตอนใต้ ซีตี้และหงชุน" ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 24 เมื่อปี พ.ศ. 2543 ที่เมืองแคนส์ ประเทศออสเตรเลีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
* (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
* (v) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของวัฒนธรรมมนุษย์ ขนบธรรมเนียมประเพณีแห่งสถาปัตยกรรม วิธีการก่อสร้าง หรือกา
ดเด่นของวัฒนธรรมมนุษย์ ขนบธรรมเนียมประเพณีแห่งสถาปัตยกรรม วิธีการก่อสร้าง หรือการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งเสื่อมสลายได้ง่ายจากผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมตาม กาลเวลา
บึงฉวากเฉลิมพระเกียรติ
บึงฉวากเฉลิมพระเกียรติ แต่เดิมเป็นพื้นที่เขตห้ามล่าสัตว์ป่า ซึ่งส่วนใหญ่เป็นสัตว์ที่ห้ามล่าเป็นสัตว์จำพวกนก มีมากกว่า 50 ชนิด ปัจจุบันได้จัดให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวซึ่งเป็นโครงการเฉลิมพระเกียรติในโอกาสที่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงครองสิริราชสมบัติ ครบ ๕๐ ปี โดยมีการสร้างกรงนกขนาดใหญ่ มีตู้ปลาน้ำจืด ตู้ปลาน้ำเค็ม ตู้ปลาช่อนอเมซ่อน บ่อจระเข้ และอุทยานผักพื้นบ้านเพื่อการยังชีพ
ประวัติ
* พ.ศ. 2525 
**นายจรินทร์ กาญจโนมัย ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรีในขณะนั้น ได้มีแผนพัฒนาหมู่บ้านรอบบึงฉวากเพราะเป็นสถานที่ที่มีทัศนียภาพที่สวยงาม มีนกนานาชนิด จึงนำเรื่องเสนอกรมป่าไม้ เพื่อให้เป็นพื้นที่เขตห้ามล่าสัตว์ป่า
**กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ได้ประกาศเรื่อง กำหนดให้พื้นที่บริเวณบึงฉวาก ตำบลบ้านเชี่ยน อำเภอหันคา จังหวัดชัยนาท และตำบลปากน้ำ ตำบลเดิมบาง ตำบลหัวเขา อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นเขตห้ามล่าสัตว์ป่า ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2503 โดยกำหนดชนิดสัตว์ป่าที่ห้ามล่าไว้ 59 ชนิด เป็นนก 58 ชนิด สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 1 ชนิด (นากทุกชนิดในวงศ์ย่อย)
* พ.ศ. 2526
**ตามพระราชกิจจานุเบกษา ประกาศกระทรวงเกษตรแล
(นากทุกชนิดในวงศ์ย่อย)
* พ.ศ. 2526
**ตามพระราชกิจจานุเบกษา ประกาศกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ได้ประกาศให้บึงฉวากเป็นเขตห้ามล่าสัตว์ป่าอย่างสมบูรณ์แบบ
* พ.ศ. 2537
**นายบรรหาร ศิลปอาชา ร่วมกับหน่วยงานในจังหวัดสุพรรณบุรี จัดทำโครงการบึงฉวากเฉลิมพระเกียรติ เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองในโอกาสที่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงครองสิริราชสมบัติ ครบ ๕๐ ปี ในปี พ.ศ. 2539
**เกิดศูนย์พัฒนาการจัดการสัตว์ป่าบึงฉวาก สังกัดสำนักงานอนุรักษ์สัตว์ป่า กรมอุทยานแห่งชาติสัตว์ป่าและพันธุ์พืช กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติ รับผิดชอบเกี่ยวกับการศึกษา สำรวจค้นคว้าวิจัยการเพาะเลี้ยงสัตว์ป่า ดำรงสายพันธุ์สัตว์ป่า พัฒนาการเพาะเลี้ยงสัตว์ป่า ปรับปรุงฟื้
รเพาะเลี้ยงสัตว์ป่า ดำรงสายพันธุ์สัตว์ป่า พัฒนาการเพาะเลี้ยงสัตว์ป่า ปรับปรุงฟื้นฟูแหล่งอาหารของสัตว์ป่า ฯลฯ
**ต่อมาได้สร้างกรงนกขนาดใหญ่และสวนสัตว์ เพื่อให้ประชาชนและนักท่องเที่ยวที่สนใจ
* พ.ศ. 2539
**ได้จัดสร้างตู้ปลา 30 ตู้ มีปลาน้ำจืดกว่า 50 ชนิด สร้างบ่อจระเข้
* พ.ศ. 2541
**ได้จัดให้เป็นพื้นที่ลุ่มน้ำที่มีความสำคัญระดับชาติตามอนุสัญญาแรมซาร์ คือ เป็นพื้นที่ลุ่ม พื้นที่ราบลุ่ม พื้นที่ลุ่มชื้นแฉะ พื้นที่ฉ่ำน้ำ น้ำขัง พื้นที่พรุ พื้นที่แหล่งน้ำ ทั้งที่เกิดจากธรรมชาติและมนุษย์สร้างขึ้น มีน้ำขังถาวรหรือชั่วคราว ทั้งที่น้ำนิ่ง น้ำไหว ทั้งน้ำจืด น้ำกร่อย น้ำเค็ม น้ำลึกไม่เกิน 6 เมตร
* พ.ศ. 2542
**สร้างอุทยานผักพื้นบ้านเพื่อการยังชีพเฉลิมพระเกีย
ลึกไม่เกิน 6 เมตร
* พ.ศ. 2542
**สร้างอุทยานผักพื้นบ้านเพื่อการยังชีพเฉลิมพระเกียรติ
* พ.ศ. 2544
**ได้ทำการเปิดให้ประชาชนเข้าชมในอุทยานผักพื้นบ้านเพื่อการยังชีพเฉลิมพระเกียรติได้เป็นครั้งแรก
**วางศิลาฤกษ์อาคารแสดงพันธุ์สัตว์น้ำหลังที่ 2 ภายในอาคารมีตู้ปลาขนาดใหญ่ 1 ตู้ ตู้ปลาขนาด 1 ตัน 30 ตู้ มีปลาน้ำจืด 60 ชนิด ปลาทะเลสวยงาม 7 ตู้
* พ.ศ. 2546
**อาคารแสดงพันธุ์สัตว์น้ำสร้างแล้วเสร็จ
**วันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 เปิดให้ประชาชนเข้าชมอาคารแสดงพันธุ์สัตว์น้ำเฉลิมพระเกียรติอย่างเป็นทางการ
พระราชวังเวสต์มินสเตอร์
พระราชวังเวสต์มินสเตอร์ ( ) เป็นพื้นที่พบปะของทั้งสภาสามัญชนและสภาขุนนาง ซึ่งเป็นสองสภาของรัฐสภาสหราชอาณาจักร จึงทำให้เป็นที่รู้จักในอีกชื่อคือ กลุ่มอาคารรัฐสภา ( ) พระราชวังนี้ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเทมส์ในพื้นที่ของนครเวสต์มินสเตอร์ ในลอนดอนชั้นใน ประเทศอังกฤษ ชื่อของวังนั้นได้มาจากเวสต์มินสเตอร์แอบบีซึ่งตั้งอยู่ติดกัน ปัจจุบันพระราชวังนี้เป็นทรัพย์สินของสถาบันพระมหากษัตริย์ และในทางพิธีการเป็นสถานที่ประทับของราชวงศ์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* ข้อมูลสำหรับนักท่องเที่ยว
แหล่งดอลเมนแห่งโคชัง ฮวาซุน และคังฮวา
แหล่งดอลเมนแห่งโคชัง ฮวาซุน และคังฮวา คือ หนึ่งในแหล่งมรดกโลกของประเทศเกาหลีใต้ ตั้งอยู่ในบนเกาะคังฮวาในนครอินช็อน ในจังหวัดช็อลลาเหนือและจังหวัดช็อลลาใต้ มีดอลเมนหรือเพิงหินโบราณที่สร้างมาตั้งแต่ต้นคริสต์ศักราชอยู่เป็นจำนวนมากและอย่างหนาแน่นที่ไม่สามารถพบเห็นได้ไหนบนโลก

มรดกโลก
แหล่งดอลเมนแห่งโคชัง ฮวาซุน และคังฮวาได้รับจดทะเบียนให้เป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 24 เมื่อปี พ.ศ. 2543 ที่เมืองแคนส์ ประเทศออสเตรเลีย โดยผ่านข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
* (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว

อ้างอิง
พื้นที่ประวัติศาสตร์แห่งคย็องจู
พื้นที่ประวัติศาสตร์แห่งคย็องจู คือหนึ่งในแหล่งมรดกโลกของประเทศเกาหลีใต้ เป็นเมืองหลวงเก่าของอาณาจักรชิลลา งดงามด้วยพุทธศิลป์เกาหลี ทั้งพระพุทธรูป วัง วัด เจดีย์ ฯลฯ ที่สร้างด้วยหินหรือไม้ที่มีอายุกว่า 1,000 ปี และเนื่องด้วยตั้งอยู่ในที่โล่งแจ้งบนพื้นที่ที่กว้างขวางมาก จึงกล่าวได้ว่าเป็นพิพิธภัณฑ์กลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในโลก
มรดกโลก
พื้นที่ประวัติศาสตร์แห่งคย็องจูได้รับจดทะเบียนให้เป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 24 เมื่อ พ.ศ. 2543 ที่เมืองแคนส์ ประเทศออสเตรเลีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
* (ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใดๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
* (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
เกาะภูเขาไฟเชจูและอุโมงค์ลาวา
เกาะภูเขาไฟเชจูและอุโมงค์ลาวา คือ แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติของประเทศเกาหลีใต้ เป็นเกาะภูเขาไฟที่ตั้งอยู่ในทะเลจีนตะวันออก และห่างจากชายฝั่งทางใต้ของเกาหลี 130 กิโลเมตร ตัวเกาะมีพื้นที่ 1,846 ตารางกิโลเมตร หรือ 1,153,750 ไร่ เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุด มีภูเขาที่สูงที่สุด (1,950 เมตร) และเป็นจังหวัดที่เล็กที่สุดของเกาหลีใต้
มรดกโลก
เกาะเชจูได้รับจดทะเบียนให้เป็นมรดกโลกภายใต้ชื่อ "เกาะภูเขาไฟเชจูและอุโมงค์ลาวา" ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 31 เมื่อ พ.ศ. 2550 ที่เมืองไครสต์เชิร์ช ประเทศนิวซีแลนด์ ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
* (vii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดของการเป็นตัวแทนในวิวัฒนาการสำคัญต่างๆในอดีตของโลก เช่น ยุคสัตว์เลื้อยคลาน ยุคน้ำแข็ง ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการพัฒนาความหลากหลายทางธรรมชาติบนพื้นโลก
* (viii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดในการเป็นตัวแทนของขบวนการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญทาง ธรณีวิทยาหรือวิวัฒนาการทางชีววิทยา และปฏิสัมพันธ์ของมนุษย์ต่อสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติที่กำลังเกิดอยู่ เช่น ภูเขาไฟ เกษตรกรรมขั้นบันได
เขาพนมขวด
เขาพนมขวด เป็นวัดในจังหวัดเพชรบุรี ตั้งอยู่บนยอดเขา
สถานที่ตั้ง
เขาพนมขวดเป็นเขาลูกเล็ก ๆ สูงประมาณ 20 เมตร ตั้งโดดเดี่ยวอยู่กลางทุ่งนาหลังสถานีรถไฟเพชรบุรี ออกไปไม่ไกลนัก มีถนนไปได้จนถึงเชิงเขา

ปัจจุบันมีโรงพยาบาลพระจอมเกล้า (โรงพยาบาลเพชรบุรี) สร้างขึ้นใกล้กับเขาพนมขวดนี้ตั้งแต่ปี พ.ศ 2491 จากบันทึก หนังสือสมุดราชบุรี ในปี พ.ศ. 2468กล่าวถึงเขาพนมขวดว่า

ต่อมา พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้โปรดให้ปฏิสังขรณ์ในปี พ.ศ. 2403 ดังที่ปรากฏในประกาศเรื่องบรรจุของในพระเจดีย์ที่เขาพนมขวดมีความว่า

รายการอ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
ครัวอาโนเนะ
ครัวอาโนเนะ เป็นรายการวาไรตี้โชว์จากญี่ปุ่นที่ให้คนดังซึ่งทำอาหารเป็นและไม่เป็นมาทำอาหารแข่งกัน โดยออกอากาศในวันเสาร์เวลา 1:11 น. - 1:40 น. ต่อมาย้ายเวลาเป็น เวลา 1:00 น. - 1:30 น. ต่อมาย้ายเวลาในครั้งที่ 3 เป็นเวลา 0:30 น. - 1:00 น. และย้ายเวลาอีกครั้งในครั้งที่ 4 (จนถึงเทปสุดท้ายของรายการ) เป็นวันพุธเวลา 19:00 น. - 19:54 น. ตามลำดับ ทางสถานีโทรทัศน์อาซาฮีในประเทศญี่ปุ่น

ช่วงต่างๆของรายการ
1.ให้โจทย์และส่วนประกอบVIP ทางรายการจะระบุโจทย์(เมนูอาหาร)ที่จะให้ผู้เข้าแข่งขันทำพร้อมส่วนประกอบVIPที่ผู้เข้าแข่งขันทุกคนต้องใส่ลงไป
2.ช่วงทำอาหาร ผู้เข้าแข่งขันจะต้องทำอาหารตามโจทย์โดยที่ไม่มีสูตรและวิธีการทำอาหาร ภายในเวลาที่กำหนด (ในช่วงการออกอากาศระยะหลังๆจะข้ามช่วงทำอาหารไปแต่จะแทรกVTRในการทำอาหารของผู้เข้าแข่งขันก่อนที่จะเริ่มชิมอาหารของผู้เข้าแข่งขันคนนั้น)

3.ช่วงชิมอาหาร พิธีกรและกรรมการรับเชิญในแต่ละครั้งจะชิมอาหารของผู้เข้าแข่งขันทุกคน ในบางตอนขณะที่ชิมอาหารที่รสชาติไม่ดีกรรมการบางท่านจะออกไปคายทิ้งหลังฉากซึ่งรายการจะตัดภาพออกแล้วแทนที่ด้วยภาพอาหารเมนูนั้น(ที่ปรุงอย่างถูกต้อง) เป็นต้น พร้อมคำบรรยายด้านล่างว่า おいしい(ชื่ออาหาร)の映像でお楽しみください (ไทย:โปรดชมภาพของ(ชื่ออาหาร)ที่อร่อยกว่าไปก่อน) เรียกว่าEtiquette Time
4.ช่วงตัดสิน ตั้งแต่ช่วงแรกของรายการจะมีตารางแสดงอันดับความสามารถในการทำอาหารแบ่งเป็น 5 ระดับได้แก่ ระดับดีเยี่ยม(特級エプロン) ,ระดับบน(上級エプロン) ,ระดับกลาง(中級エプロン) ,ระดับล่าง(下級エプロン) และนอกตาราง(ランク外)(ไม่อยู่ใน 4 ระดับข้างต้น) โดยมีกรรมการรับเชิญในแต่ละครั้งตัดสินโดยใช้แผ่นป้ายแม่เหล็กซึ่งมีชื่อของผู้เข้าแข่งขันคนนั้นๆเขียนอยู่ การตัดสินจะขึ้นอยู่กับตัวกรรมการตัดสินเองและผู้ที่ได้ระดับดีเยี่ยมจะได้ถ้วยรางวัลจากทางรายการอีกด้วย ต่อมาในระยะท้ายๆของรายการเปลี่ยนเป็นการให้คะแนนโดยกรรมการ 5 คน มีคะแนนเต็มคนละ 20 คะแนนรวมคะแนนเต็มทั้งหมด 100 คะแนน ผู้ที่มีคะแนนมากที่สุดเป็นผู้ชนะ
รูปแบบการแข่งขัน
รูปแบบแรก(ฤดูกาลที่ 1) มีผู้เข้าแข่งขันจากทางบ้านจำนวน 5 คนมาแข่งขันกัน

รูปแบบที่ 2(ฤดูกาลที่ 2 และ 3) ล้างตารางอันดับใหม่หมดและเป็นกติกาโดยมีผู้เข้าแข่งขันที่เป็นดารา นักร้อง นักแสดงหญิง มาทำอาหารแข่งกันจำนวน 3 คน ต่อมาทางสถานีได้ย้ายสตูดิโอทำให้ผู้ที่ได้อันดับนอกตาราง(ที่อยู่ด้านนอกสตูดิโอ)หายไปเป็นจำนวนหนึ่ง

รูปแบบที่ 3(ฤดูกาลที่ 4 ช่วงแรก) ล้างตารางอันดับใหม่อีกครั้งและเปลี่ยนกติกาเล็กน้อย โดยจะมีดารา นักร้อง นักแสดงหญิง มาร่วมทำอาหารแข่งกันจำนวน 5-6 คน ในบางตอนจะให้ดาราชายมาแข่งขันทำอาหารเช่นกันแต่ก็ยังคงเป็นกติกาเดียวกัน
รูปแบบสุดท้าย(ฤดูกาลที่ 4 ช่วงหลัง) จะมีดารา นักร้อง นักแสดงทั้งหญิงและชายจำนวน 6-8 คน มาร่วมแข่งขันทำอาหาร เปลี่ยนรูปแบบจากการตัดสินอันดับความสามารถเป็นการให้คะแนนโดยกรรมการ 5 คนโดยมีคะแนนเต็ม 100 คะแนน

อ้างอิง
*
เสียงเรียกเข้า
เสียงเรียกเข้า หรือ สัญญาณเรียก ( ) คือเสียงที่สร้างขึ้นจากโทรศัพท์ โดยเฉพาะโทรศัพท์เคลื่อนที่ เพื่อเตือนให้ผู้ใช้ทราบว่ามีสายเข้าหรือได้รับข้อความ หรืออาจหมายถึงเสียงบนโทรศัพท์ที่สามารถปรับแต่งได้ตามความต้องการของผู้ใช้
ประเภทของเสียงเรียกเข้า
เสียงเรียกเข้าสามารถแบ่งได้สามประเภท ได้แก่
* มอโนฟอนิก (monophonic) เป็นเสียงเรียกเข้าที่มีแต่ลำดับกลุ่มของตัวโน้ต โดยจะเล่นโน้ตหนึ่งตัวในเวลาเดียว รูปแบบเช่น RTTTL ของโนเกีย
* พอลีฟอนิก (polyphonic) เป็นเสียงเรียกเข้าที่มีแต่ลำดับกลุ่มของตัวโน้ตคล้ายกับมอโนฟอนิก เสียงเรียกเข้าชนิดแรกของประเภทนี้ใช้วิธีการจัดลำดับดนตรี (music sequencer) ในการบันทึกเช่น MIDI ซึ่งจะทำให้เครื่องดนตรีสังเคราะห์สามารถเล่นโน้ตหลายตัวได้พร้อมกันในเวลาเดียว แต่เสียงจริงของเครื่องดนตรีจะขึ้นอยู่กับเครื่องที่ใช้เล่น ดังนั้นเสียงที่ได้ยินจึงอาจแตกต่างกัน
* ทรูโทน (truetone) เป็นเสียงเรียกเข้าที่ใช้สัญญาณเสียงจริงในรูปแบบดิจิทัล รูปแบบทั่วไปที่ใช
uetone) เป็นเสียงเรียกเข้าที่ใช้สัญญาณเสียงจริงในรูปแบบดิจิทัล รูปแบบทั่วไปที่ใช้อาทิ MP3, AAC หรือ WMA เป็นต้น เป็นนวัตกรรมล่าสุดของเสียงเรียกเข้า และเนื่องจากทรูโทนเป็นเสียงจริง จึงสามารถนำเพลงที่ชอบ ตัดมาบางท่อน แล้วใช้เป็นเสียงเรียกเข้าได้ หรือแม้แต่อัดเสียงลงไปเองก็ได้
มันเส้น
มันเส้น เป็นอาหารสัตว์อีกประเภทหนึ่ง และเป็นที่นิยมของเกษตรกรที่เลี้ยงโค มีการใช้มันสำปะหลังในรูปมันเส้นและมันอัดเม็ดในสูตรอาหารสัตว์ชนิดต่าง ๆ มันเส้นและมันอัดเม็ดมีราคาถูกกว่าวัตถุดิบอาหารประเภทเดียวกัน เช่น ข้าวโพดหรือปลายข้าวการใช้มันสำปะหลังในการเลี้ยงสัตว์เพื่อลดต้นทุนการผลิตสัตว์ให้ต่ำลง ซึ่งเป็นที่นิยมมากก่อนที่จะมีมันหมักเกิดขึ้น
มันเส้นเป็นวัตถุดิบของอาหารสัตว์ที่เป็นแหล่งพลังงานของสัตว์อย่างดี แม้มันเส้นจะมีโปรตีนน้อยแต่มันเส้นก็มีปลอดภัย จากสารพิษอะฟลาทอกซิน ซึ่งสารนี้มักก่อให้เกิดปัญหาสุขภาพและการให้ผลผลิตของสัตว์ ในอดีตมันเส้นยังไม่เป็นที่นิยมใช้ในสูตรอาหารสัตว์ ทั้งที่ประเทศไทยส่งมันเส้นที่ผลิตได้กว่า 90 เปอร์เซ็นต์ไปขายเพื่อเป็นอาหารสัตว์ในต่างประเทศ เพราะเกษตรกรผู้เลี้ยงโคขาดความรู้ความเข้าใจในการใช้มันเส้นในสูตรอาหารอย่างถูกต้อง.นอกจากนี้ปัญหาสำคัญที่ทำให้ผู้ใช้มันเส้นในสูตรอาหารสัตว์ไม่ประสบความสำเร็จเนื่องจากผู้ใช้ส่วนใหญ่ ได้มันเส้นที่คุณภาพไม่ดี ส่งผลให้คุณภาพ ของอาหารผสมที่ใช้มันเส้นเป็นส่วนประกอบมีคุณค่าทางอาหารต่ำลง ผู้เลี้ยงสัตว์และผู้ผลิตจึงไม่นิยมใช
้มันเส้นเป็นส่วนประกอบมีคุณค่าทางอาหารต่ำลง ผู้เลี้ยงสัตว์และผู้ผลิตจึงไม่นิยมใช้มันเส้นในสูตรอาหาร แม้ว่าราคามันเส้นจะถูกก็ตาม
แหล่งพลังงานในสูตรอาหารโคนิยมใช้มันเส้น เนื่องจากมันเส้น หรือมันสำปะหลังมีคาร์โบ ไฮเดรตสูงเป็นแหล่งพลังงานที่ดีของโค และมีราคาต่ำ การใช้มันสำปะหลังในการเลี้ยงสัตว์เพื่อลดต้นทุนการผลิตให้ต่ำลง อาหารโคเนื้อและโคนมใช้ได้ 35-50% ในสูตรอาหาร (ศูนย์ค้นคว้าและพัฒนาวิชาการอาหารสัตว์, 2550) เนื่องจากปริมาณความต้องการใช้มันสำปะหลังมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องทั้งในรูปของผลิตภัณฑ์เดิม เช่น แป้ง อาหารสัตว์ และผลิตภัณฑ์ใหม่ ในรูปของเอทานอล ประกอบกับปริมาณผลผลิตสินค้าอื่นทดแทน เช่น ข้าวโพดเลี้ยงสัตว์ และอ้อยโรงงาน ซึ่งต่างก็เข้าสู่อุตสาหกรรมเอทานอลมากขึ้น ส่งผลให้เกิดความต้องการใช้มันเส้นมากขึ้นทั้งในและต่างประเทศจึงทำให้เกิดการแข่งขัน ทั้งด้านราคา และ
องการใช้มันเส้นมากขึ้นทั้งในและต่างประเทศจึงทำให้เกิดการแข่งขัน ทั้งด้านราคา และวัตถุดิบอื่นเพื่อทดแทนการผลิตแป้ง และอาหารสัตว์ ส่งผลให้เกิดความต้องการใช้มันสำปะหลังมากขึ้นทั้งในและต่างประเทศ คาดว่าราคามันสำปะหลังจะยังคงทรงตัวอยู่ในระดับสูงต่อไป (สำนักงานเศรษฐกิจการเกษตร, 2550) อีกทั้งบางช่วง การเปลี่ยนแปลงของฤดูกาลฝนตกมากไม่สามารถทำมันเส้นได้ เกษตรกรที่ปลูกมันไว้ใช้เอง หรืออยู่ใกล้แหล่งรับซื้อหัวมันสดสามารถนำหัวมันสดมาหมักเลี้ยงโค ทดแทนการใช้มันเส้นที่มีราคาสูงได้
การที่จะได้มันเส้นที่ดีต้องเก็บเกี่ยวมันสำปะหลังในฤดูแล้ง และเมื่อขุดหัวมันสำปะหลังแล้วต้องตัดหัวแต่ละหัวแยกออกจากเหง้าหรือส่วนโคนออกอย่าให้เหลือ เพราะจะทำให้ย่อยยาก จากนั้นทำความสะอาดหัวมันสำปะหลังโดยการเคาะดินที่ติดมาให้หมด ซึ่งสามารถเอาเปลือกนอกของหัวมันออกได้ จากนั้นสับหัวมันขนาดชิ้นพอเหมาะ การสับนี้สามารถสับด้วยมือหรือเครื่องจักรก็ได้ แล้วตากให้แห้งซึ่งจะต้องแห้งสนิทจึงจะสามารถนำมันสำปะหลังที่ตากแห้งแล้วนั้นเข้าเครื่องบดหรือเครื่องผสมอาหาร
หอเกียรติยศร็อกแอนด์โรล
หอเกียรติยศร็อกแอนด์โรลและพิพิธภัณฑ์ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่บนชายหาดของทะเลสาบอีรี ในตัวเมืองคลีฟแลนด์ รัฐโอไฮโอ ประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นพิพิธภัณฑ์สำหรับดนตรี วงการเพลง ประวัติศาสตร์วงการแผ่นเสียง ที่มีบันทึกเรื่องราวของศิลปินที่เป็นที่รู้จักที่สุด โปรดิวเซอร์ และบุคคลที่เกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมดนตรี โดยมากมักแสดงเนื้อหาเกี่ยวกับร็อกแอนด์โรล พิพิธภัณฑ์เป็นส่วนหนึ่งของการพัฒนาในพื้นที่ North Coast Harbor

แหล่งข้อมูลอื่น

* Rock and Roll Hall of Fame เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
หม่อมเจ้าจันทร์จิรายุวัฒน์ รัชนี
หม่อมเจ้าจันทร์จิรายุวัฒน์ รัชนี (21 กรกฎาคม พ.ศ. 2453 – 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534) หรือนามปากกา พ.ณ ประมวญมารค เป็นกวี, อดีตข้าราชการกระทรวงการคลัง และอดีตอาจารย์พิเศษคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร เป็นพระโอรสในพระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยาลงกรณ์ ประสูติแต่หม่อมพัฒน์ รัชนี ณ อยุธยา

พระประวัติ
หม่อมเจ้าจันทร์จิรายุวัฒน์ รัชนี มีพระนามลำลองว่า ท่านชายพลุ เป็นพระโอรสลำดับที่สามในพระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยาลงกรณ์ ประสูติแต่หม่อมพัฒน์ รัชนี ณ อยุธยา (ธิดาของเจ้าพระยาภาสกรวงศ์ กับท่านผู้หญิงเปลี่ยน) มีโอรสคือหม่อมราชวงศ์แซมแจ่มจรัส รัชนี
หม่อมเจ้าจันทร์จิรายุวัฒน์ ทรงสำเร็จการศึกษาด้านเศรษฐศาสตร์จากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ทรงรับราชการในกระทรวงการคลัง และมีความรอบรู้ทั้งด้านประวัติศาสตร์และโบราณคดี เป็นอาจารย์พิเศษประจำคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร

หม่อมเจ้าจันทร์จิรายุวัฒน์ มีความสามารถในด้านกวี ใช้นามปากกาว่า "พ.ณ ประมวญมารค" ได้รับการยกย่องเปรียบเทียบกับกวีร่วมสมัยคืออังคาร กัลยาณพงศ์ โดยเรียกหม่อมเจ้าจันทร์จิรายุวัฒน์ว่า "ท่านจันทร์" และเรียกอังคาร กัลยาณพงศ์ ล้อว่า "ท่านอังคาร" เพื่อให้คล้องจองกัน
ทรงสนิทสนมคุ้นเคยกับกลุ่มศิลปินและนักเขียน เช่น เฟื้อ หริพิทักษ์, รงค์ วงษ์สวรรค์, สุวรรณี สุคนธา, หม่อมราชวงศ์ถนัดศรี สวัสดิวัตน์, ประหยัด พงษ์ดำ, สาโรจน์ จารักษ์ โดยมักพบปะสังสรรค์กันที่ร้านอาหารมิ่งหลี ใกล้มหาวิทยาลัยศิลปากร ครั้งหนึ่งเคยมีผู้บันทึกว่า ทรงเล่นโคลงสดกับอังคาร กัลยาณพงศ์ ความว่า

:ท่านจันทร์ - จันทร์จิรายุเจ้า เหนือดาว อื่นเฮย
:ท่านอังคาร - ดาวก็ดาวไม่ยอ กว่าข้า
หม่อมเจ้าจันทร์จิรายุวัฒน์ รัชนี สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534 ที่จังหวัดเชียงใหม่ สิริชันษา 81 ปีพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรรัชกาลที่ 9 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานเลื่อนชั้นเกียรติยศประกอบศพจากหีบทองทึบเป็นพระราชทานโกศราชวงศ์ประกอบศพ ฉัตรเครื่องตั้งประดับ แตรงอน แตรฝรั่ง ปี่ กลองชนะ ประโคมเวลาพระราชทานน้ำหลวงสรงศพ และรับศพอยู่ในพระบรมราชานุเคราะห์โดยตลอด มีพิธีพระราชทานเพลิงศพ ณ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2535 ในการนี้พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ไปพระร
แอ๊บแมน
แอ๊บแมน ( ) เป็นคำที่อธิบายหมายถึงชายรักชายที่ไม่แสดงให้เห็นภาพลักษณ์ที่แท้จริงหรือกิริยาท่าทางของเกย์ทั่วๆไป ถึงแม้ว่าจะมีการใช้คำนี้ในภาษาอังกฤษ มักจะใช้กับเกย์และผู้ชายไบเซ็กชวล และเพราะคำนี้มีความหมายในเชิงลบกับชาวเกย์ จึงมักมีข้อพิพาทเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่เสมอ ส่วนภาษาไทย คำว่า แอ๊บแมน มีความหมายถึงเกย์ ที่แสดงตัวเองเป็นชายแท้ สนใจในเพศหญิง หรืออาจหมายถึงเกย์ที่ออกสาว ตุ๊ด กระเทย ที่แสดงตัวว่าแมนแบบผู้ชายปกติ มีความนิ่ง เข้มขรึม สุขุม หรือดุดันแบบผู้ชาย โดยปกปิดนิสัยที่แท้จริงของตัวเอง ต่อผู้อื่นตรงนั้นปกติแล้ว จะแสดงออกหรือมีกิริยาอาการแบบผู้หญิง เช่น เดินบิดสะโพก กรีดกรายนิ้ว กรีดร้องเสียงแหลม นั่งหนีบเข่าเรียบร้อย หรือทำอะไรนุ่มนวลอ่อ
ดสะโพก กรีดกรายนิ้ว กรีดร้องเสียงแหลม นั่งหนีบเข่าเรียบร้อย หรือทำอะไรนุ่มนวลอ่อนช้อยแบบสตรี เป็นต้น โดยมีความหมายเดียวกับคำว่า "เก๊กชง" หรือ "เก๊กแมน
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม
ผู้สร้างภาพยนตร์ สเปนเซอร์ ไวนดส์ อธิบายความหมายของคำนี้ในภาพยนตร์ของเขาเรื่อง Straight Acting ภาพยนตร์สารคดีเกี่ยวกับการที่ไวนดส์ปลอมเป็นหญิงจากมิชชันนารีชาวมอร์มอนที่ปกปิด ไปสู่การเปิดเผยเป็นเกย์ ร่วมกับสังคมย่อยของชาวเกย์ซึ่งเล่นกีฬาที่ใช้ร่างกายเป็นหลัก
ในปี 2006 จากบทสัมภาษณ์ในนิตยสารพีเพิล อดีตสมาชิกวงเอ็นซิงก์ แลนซ์ เบสส์ พูดถึงตัวเองกับเพื่อน ๆ ว่า เขา "แอ๊บแมน" และ "ผมเรียกพวกเขาว่า SAG -straight-acting gays (แมนแอ็กต์เกย์) พวกเราก็แค่เป็นผู้ชายธรรมดา ที่ชอบดูอเมริกันฟุตบอลและดื่มเบียร์" หลังจากที่เขาได้รับเสียงวิจารณ์หนาหูจากสังคมกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ เบสส์ก็ออกมาเปิดเผยว่าเขาไม่รู้เกี่ยวกับความหมายด้านลบของคำนี้มาก่อน

ในภาพยนตร์ไทย มีการใช้คำว่า "แอ๊บแมน" ในภาพยนตร์เรื่อง สตรีเหล็ก

อ้างอิง
สะเออะ
สะเออะ เป็นอาหารอีสานชนิดหนึ่ง มีลักษณะคล้ายหมก แต่เพิ่มไข่ลงในส่วนผสม ส่วนผสมของน้ำพริกแกงไม่โขลกแต่ซอยละเอียดแทน ใส่ถ้วยแล้วนำไปนึ่ง ในจังหวัดนครราชสีมา อาหารที่เรียกว่า "สะเออะ" เป็นอาหารที่ปรุงสุกโดยนำอาหารใส่ถ้วย แล้วนำไปต้มหรือตุ๋นจนสุก เช่น สะเออะปลาร้า สะเออะไข่

อ้างอิง
* กานต์ เหมวิหค และสุปรียา ห้องแซง. อาหารอีสาน. กรุงเทพฯ : แสงแดด, 2556.
หมวกกะปิเยาะ
หมวกกะปิเยาะ (หรือสะกด กะปิเยาะห์) เดิมเป็นสัญลักษณ์แห่งวัฒนธรรมในการสวมใส่หมวกของชาวอาหรับ ซึ่งในประเทศแถบมลายูรวมถึงจังหวัดปัตตานี ยะลา และนราธิวาสของประเทศไทยจะนิยมสวมใส่หมวกที่เรียกกันว่า "ซอเกาะ" มากกว่า 
หมวกกะปิเยาะเป็นหมวกที่ชาวชาวไทยมุสลิมสวมใส่ประกอบศาสนกิจ (การประกอบพิธีละหมาด) และสวมใส่ประจำวัน เกิดจากการนำผ้าหลายๆชนิดมาตัดเย็บซ้อนกัน 3 ชั้น เย็บด้วยผ้าหลายชนิดทับซ้อนกัน และจะมีลวดลายต่าง ๆ บนหมวก ฝีมือการผลิตประณีต มีลวดลายปักและฉลุหลายแบบ
ลักษณะรูปทรง
รูปทรงของหมวกกะปิเยาะก็มีด้วยกันหลากหลาย อาทิ ทรงดาดา ทรงจาบา ทรงเมกกะ ทรงสูง ทรงลายรุ้ง ทรงซอเกาะดำ ทรงมัสยิด และทรงตริดจอแดน แต่ละทรงจะมีความงดงามแตกต่างกันไป ทรงที่ขายดีราคาย่อมเยาเป็นที่นิยมคือ "ทรงซูดาน"
ขึ้นอยู่กับการออกแบบ
มี 3 ขนาด คือ 
*ผู้ใหญ่ 
*วัยรุ่น 
*เด็ก

ส่วนประกอบของกะปิเยาะ
ส่วนประกอบของกะปิเยาะ ประกอบไปด้วย 2 ส่วนคือส่วนฐานและส่วนหัว 
*ส่วนฐานเรียกตามภาษาอาหรับว่า “จิดา” (Jida) ภาษามลายูเรียกว่า “อีบู” 
*ส่วนหัว เรียกตามภาษาอาหรับว่า “เฟาก์” (Fauk) ภาษามลายูเรียกว่า “ตาโป๊ะ”
ประวัติความเป็นมาของหมวกกะปิเยาะ
ในอดีตการผลิตหมวกกะปิเยาะเป็นการผลิตงานในครัวเรือน มีจุดเริ่มต้นในปีพ.ศ. 2517 ได้มีการเริ่มผลิตกะปิเยาะเป็นครั้งแรก ในตำบลกะมิยอ อำเภอเมือง จังหวัดปัตตานี โดยกลุ่มผู้ที่เดินทางไปประกอบพิธีฮัจญ์ ที่ประเทศซาอุดิอาระเบีย ได้ไปรับจ้างเย็บกะปิเยาะอยู่ที่นั่นประมาณจนมีความชำนาญ จึงริเริ่มนำจักรเย็บผ้า ที่เรียกว่าจักร PAFF กลับมาเย็บกะปิเยาะที่จังหวัดปัตตานี ช่วงแรกกลุ่มลูกค้าคือชาวมุสลิมที่ไปประกอบพิธีฮัจญ์ ณ ประเทศซาอุดิอาระเบีย
ต่อมาในปีพ.ศ. 2537 การผลิตหมวกกะปิเยาะได้กลายเป็นการผลิตที่แพร่หลาย จนเกิดการรวมตัวเป็นกลุ่มผู้ผลิตรายย่อย ขึ้นหลายกลุ่ม แต่ละกลุ่มมีผู้ประกอบการลงทุนในการจัดหาเครื่องตัดผ้า เครื่องฉลุลาย และวัสดุ เช่น ผ้า และด้ายในการเย็บกะปิเยาะ

อ้างอิง
* องค์ความรู้เกี่ยวกับกะปิเยาะ

แหล่งข้อมูลอื่น
วัดดงสระแก้ว
วัดดงสระแก้ว ตั้งอยู่ที่ ตำบลไผ่ล้อม อำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์ ปัจจุบันเป็นวัดที่จำพรรษาของเจ้าคณะตำบลไผ่ล้อม สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย

วัดดงสระแก้ว ปัจจุบันเป็นที่รู้จักของชาวจังหวัดอุตรดิตถ์และใกล้เคียง ที่นิยมไปทำพิธีลอดอุโบสถไม้สักทองของวัด และวัดนี้ เคยเป็นที่ประดิษฐานของพระพุทธรูป หลวงพ่ออู่ทอง (ทองคำ) พระพุทธรูปทองคำโบราณองค์สำคัญของจังหวัดอุตรดิตถ์ ที่ถูกโจรกรรมไปเมื่อปี พ.ศ. 2520 (ปัจจุบันยังไม่ได้คืน)

ประวัติ
วัดดงสระแก้ว ตั้งชื่อตามนามหมู่บ้านดงสระแก้ว หมู่ 5 ตำบลไผ่ล้อม อำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์ วัดได้สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2460 โดยคณะศรัทธาของชาวบ้านดงสระแก้ว จากการนำของพ่อสุดใจ จันทา ในพื้นที่ 11 ไร่เศษ เดิมนั้นมีเพียงแค่ศาลาและกุฎิสงฆ์มุงหญ้าแฝกพอกันแดดกันฝนได้ จนในปี พ.ศ. 2482 ชาวบ้านจึงได้ร่วมใจกันสร้างศาลาการเปรียญสำหรับประกอบพิธีทางศาสนา และชาวบ้านได้ร่วมกันสร้างอุโบสถไม้สักทองทั้งหลังสำหรับประกอบสังฆกรรมของพระสงฆ์ในปี พ.ศ. 2484 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2498 และมีการพัฒนาก่อสร้างเสนาสนะและอาคารถาวรวัตถุเพิ่มเติมมาตลอดถึงปัจจุบัน

ศาสนสถานและศิลปวัตถุสำคัญ
* อุโบสถไม้สักทอง เป็นอาคารไม้สักทอง ยกพื้นคนลอดได้ ทรงไทยประยุกต์ หลังคาลดชั้นไล่ระดับแบบภาคกลาง มีหน้าบัน สร้างใน พ.ศ. 2484 ปัจจุบันผู้ศรัทธานิยมมาลอดใต้ถุนอุโบสถหลังนี้ เนื่องจากเชื่อว่าเป็นศิริมงคล
* หลวงพ่ออู่ทอง (ทองคำ) เคยเป็นพระประธานในอุโบสถไม้สักทอง (ขนาดหน้าตักกว้าง 34 นิ้ว) มีพุทธลักษณะปางมารวิชัย เนื้อโลหะทองคำบริสุทธิ์ หนักกว่า 200 กิโลกรัม สร้างในสมัยอู่ทอง สกุลช่างอู่ทอง มีอายุกว่า 800 ปี พระธรรมกิจโกศล อดีตเจ้าอาวาสวัดดงสระแก้ว นำมาจากวัดราชบุรณราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร ซึ่งถูกทำลายจากระเบิดของฝ่ายสัมพันธมิตรในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เมื่อปี พ.ศ. 2485 หลวงพ่ออู่ทอง เป็นพระพุทธรูปสำคัญ 1 ใน 3 องค์ ที่ได้นำขึ้นมาจากวัดราชบุรณะในคราวเดียวกัน และ เป็นพระพุทธรูปทองคำโบราณองค์สำคัญองค์เดียวของจังหวัดอุตรดิตถ์ มาตั้งแต่นั้น แต่ปรากฏว่า ในปี พ.ศ. 2520 หลวงพ่ออู่ทองได้ถูกโจรกรรมหายไปจากวัดอย่างไร้ร่องรอย และยังคงตามคืนมาไม่ได้จนปัจจุ
ดูประวัติความเป็นมาของหลวงพ่ออู่ทอง (ทองคำ) เพิ่มได้ที่ ประวัติพระพุทธสุโขทัยไตรโลกเชษฐ์ ฯ

รายชื่ออดีตเจ้าอาวาสวัดดงสระแก้ว

# พระธรรมกิจโกศล (เทศ จนฺทสโร)
# พระปลัดสุนทร
# พระครูปภากรสิทธิคุณ (เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน)

อาณาเขตที่ตั้งวัด

ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 11 ไร่ 2 งาน 7 ตารางวา ลักษณะพื้นที่ตั้งวัดและบริเวณโดยรอบเป็นที่ราบตั้งอยู่กลางชุมชน

ข้อมูลจำเพาะ
วัดดงสระแก้ว ได้รับพระบรมราชานุญาตให้สร้างวัดตามพระราชบัญญัติลักษณะการปกครองคณะสงฆ์ ร.ศ. 121 เมื่อปี พ.ศ. 2460 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2449

ดูเพิ่ม
* หลวงพ่ออู่ทอง (ทองคำ)

อ้างอิง
* ประวัติวัดดงสระแก้ว. จากเว็บไซต์วัดดงสระแก้ว. เรียกข้อมูลเมื่อ 8-4-52
อาหารสัตว์
อาหารสัตว์ มีความสำคัญ และจำเป็นต่อการดำรงชีวิตและการเจริญเติบโตของสัตว์ อาหารของสัตว์อาจได้มาทั้งที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติและหรือเกิดขึ้นจากการแปรรูปที่ได้จากพืช หรือสัตว์ เป็นสิ่งที่มีสารอาหารและเป็นประโยชน์ในการบำรุงร่างกายแก่สัตว์ ซึ่งอาหารสัตว์ส่วนมากจะได้มาจากพืช ได้แก่ มันสำปะหลัง รำ ปลายข้าว เป็นต้น
มิโซะ
มิโซะ ( ) เป็นผลิตภัณฑ์อาหารญี่ปุ่น หมักจากข้าว ข้าวบาร์เลย์ หรือถั่วเหลืองกับเกลือและราโคจิกิง ( ) ซึ่งมิโซะส่วนมากจะเป็นมิโซะจากถั่วเหลือง มีลักษณะนิ่ม (paste) รสเค็ม และมีกลิ่นคล้ายเนื้อ มีโปรตีนสูง มีสีเหลืองอ่อนจนถึงสีน้ำตาลเข้ม มักนำมาประกอบอาหาร ทำซุปโดยละลายมิโซะในน้ำ เติมผัก เต้าหู้ เห็ดหรือสาหร่าย หรือทำเป็นเครื่องจิ้มปรุงรส สำหรับอาหารประเภทเนื้อ ปลา หอยและผัก

อ้างอิง
เทศกาลตังโจ่ย
เทศกาลตังโจ่ย หรือ เทศกาลฤดูหนาว ( , จีนกลาง: ตงจื้อ; ) ตังโจ่ย หรือ ตังจี๋ หรือ ตงเจี่ย (ตามสำเนียงแต้จิ๋ว) หรือ ตั่งเจะ (ตามสำเนียงฮกเกี้ยน) มีความหมายถึง เทศกาลเฉลิมฉลองวันเหมายัน คือ วันที่พระอาทิตย์จะส่องแสงสั้นที่สุด หรือ วันที่เป็นจุดที่สุดของฤดูหนาว (The Extreme of Winter) (โดยประมาณจะตรงกับวันที่ 22 ธันวาคม ของทุกปี แต่ปีที่มีอธิกมาส จะตรงกับวันที่ 21 ธันวาคม)
ประวัติ
ในยุคโบราณชาวจีนจะเรียกวันดังกล่าวนี้ว่า เฉี่ยงจี่ (สุดยาว) เป็นหลักการโคจรของดวงอาทิตย์ในแต่ละปี ภายหลังฤดูสารทชิวฮุง (เทศกาลกินเจ) ในเดือนตุลาคมแล้ว พระอาทิตย์เริ่มเคลื่อนลงสู่ทางทิศใต้ ถึงเส้นรุ้งที่ 23 องศา 26 ลิปดา 59 พิลิปดาใต้ ดังนั้น ทางขั้วโลกเหนือและขั้วโลกใต้ ภูมิอากาศย่อมมีความแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด ในซีกโลกเหนือแสงแดดในเวลากลางวันนั้นสั้น แต่เวลากลางคืนกลับยาว แต่ที่ทางซีกโลกใต้นั้นกลับตรงกันข้าม วันตังโจ่ยเป็นวันที่ดวงอาทิตย์โคจรอยู่ทางซีกโลกใต้นานที่สุด ดังนั้นวันนี้จึงถูกเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า น่ำจี่ (สุดใต้) และเมื่อผ่านพ้นวันนี้ไปแล้ว ดวงอาทิตย์ก็จะเริ่มโคจรกลับสู่ทางด้านทิศเหนือ วันเวลายามกลางวันก็จะเริ่มต้นยาวขึ้น
งอาทิตย์ก็จะเริ่มโคจรกลับสู่ทางด้านทิศเหนือ วันเวลายามกลางวันก็จะเริ่มต้นยาวขึ้นตามลำดับ วันตังโจ่ย ถือเป็นวันตายตัวของวันที่ 22 (หรือวันที่ 21) ธันวาคม ตามปฏิทินทางสุริยคติสากล แต่สำหรับในปฏิทินจีน ได้ใช้หลักตามจันทรคติ
ดังนั้น เมื่อถือตามหลักของปฏิทินจีน วันตังโจ่ย จึงไม่ตายตัวทุก ๆ ปี แต่จะตรงกับเดือน 11 ตามปฏิทินจีน (เดือนธันวาคม) ซึ่งเรียกว่า เกี๋ยวง๊วย
ในยุคโบราณ ชาวจีนให้ความสำคัญกับเทศกาลตังโจ่ยไม่แพ้วันตรุษจีน เพราะถือเสมือนเทศกาลสิ้นปี ผู้คนจะปิดร้านรวงและบ้านเรือน ทำบุญตามวัดหรือไหว้เจ้า เอกลักษณ์ที่สำคัญในเทศกาลนี้ คือ ผู้คนจะปั้นและกินขนมที่มีลักษณะคล้ายขนมบัวลอยของไทย (ออกเสียงสำเนียงแต้จิ๋วว่า อี๊) ซึ่งทำจากแป้งและต้มกับน้ำเชื่อม เพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้แก่ร่างกาย ในภูมิภาคแต่ละที่ของจีนจะกินขนมชนิดนี้และมีชื่อเรียกแตกต่างออกไป เช่น ทางเหนือจะกินเกี๊ยวน้ำ ทางใต้จะกินขนมชนิดนี้ที่มีลูกใหญ่และเรียกว่า "ยฺเหวียนเซียว" (ทังยฺเหวียน, ) โดยมีความเชื่อว่า เมื่อรับประทานแล้วคนในครอบครัวจะรักผูกพันกันยิ่งขึ้น เพราะเมื่อถึงเทศกาลนี้แล้ว ญาติพี่น้องที่จากไปอยู่แต่ละที่ จะหวนคืนกลับบ้านมาอยู่พร
าะเมื่อถึงเทศกาลนี้แล้ว ญาติพี่น้องที่จากไปอยู่แต่ละที่ จะหวนคืนกลับบ้านมาอยู่พร้อมหน้ากันอีกครั้ง อีกทั้งยังเชื่อว่าเป็นมงคลเพราะอายุเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งปี
ดังนั้นเทศกาลนี้จึงมีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า เทศกาลไหว้ขนมบัวลอย ซึ่งประเพณีการรับประทานขนมบัวลอยนี้ก็ยังคงปฏิบัติมาจนถึงปัจจุบัน

ดูเพิ่ม
* เหมายัน
* แชเบยอลดอ (شب یلدا) เทศกาลในวัฒนธรรมเปอร์เซียที่คล้ายกัน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
หมู่บ้านประวัติศาสตร์ชิรากาวาโงและโกกายามะ
หมู่บ้านทางประวัติศาสตร์แห่งชิรากาวาโงและโกกายามะ ( ) เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมของญี่ปุ่น ประกอบด้วยหมู่บ้านเก่าแก่ 3 หมู่บ้านกลางหุบเขาที่ตั้งอยู่ในจังหวัดกิฟุและจังหวัดโทยามะ ตอนกลางของประเทศ

ชิรากาวาโง ( "ตำบลแม่น้ำสีขาว") ตั้งอยู่ในหมู่บ้านชิรากาวะในจังหวัดกิฟุ และโกกายามะ ( "ภูเขาทั้งห้า") แบ่งเป็นหมู่บ้านคามิไตระ และหมู่บ้านไทระ ซึ่งอยู่ในนครนันโตะ จังหวัดโทยามะ
มรดกโลก
หมู่บ้านทางประวัติศาสตร์แห่งชิรากาวาโงและโกกายามะขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 19 เมื่อ พ.ศ. 2538 ที่กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
* (v) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของวัฒนธรรมมนุษย์ ขนบธรรมเนียมประเพณีแห่งสถาปัตยกรรม วิธีการก่อสร้าง หรือการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งเสื่อมสลายได้ง่ายจากผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมตาม กาลเวลา

ภาพ
ไฟล์:Shirakawa-go.jpg
ไฟล์:Gokayama Japanese Old Village 001.jpg
ไฟล์:Gokayama Japanese Old Village 002.jpg
ไฟล์:SHIRAKAWA GOU.JPG
ไฟล์:Shirakawago Japanese Old Village 001.jpg
ไฟล์:Shirakawago Japanese Old Village 002.jpg
ไฟล์:Shirakawago Japanese Old Village 004.jpg
ไฟล์:Shirakawago Japanese Old Village 005.jpg
ไฟล์:Shirakawago Japanese Old Village 006.jpg
ไฟล์:Shirakawa-goFireplace.jpg
ไฟล์:Shirakawago Fireplace 001.jpg
ไฟล์:View of Suganuma, Gokayama, Nanto, Toyama in a snowy day 1.JPG
ไฟล์:Shirakawago.jpg
ไฟล์:Shirakawa-go 002.jpg
ไฟล์:Shirakawa-go houses 1.jpg
ไฟล์:Hakusan from sanpouiwadake 2010 04 18.JPG