SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดสามัคคี
วัดสามัคคี สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2324 เป็นวัดราษฎร์ สังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่ที่ถนนมิตรภาพ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา

วัดแห่งนี้สร้างขึ้นเพื่ออุทิศส่วนกุศลให้แด่เพือนทหารที่เสียชีวิตในสงครามเมื่อครั้งกบฎเจ้าอนุวงศ์ เมื่อมีการสร้างวัดจึงใช้ชื่อว่า วัดสามัคคีรส หมายถึง การสมัครสมานสามัคคีเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน

ต่อมาในปี พ.ศ. 2500 ถูกเปลี่ยนชื่อมาเป็น วัดสามัคคี จนถึงปัจจุบัน

ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2521
ลำดับเจ้าอาวาสเท่าที่ทราบนาม
{| class="wikitable plainrowheaders sortable" style="font-size:95%"
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ลำดับที่
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| เจ้าอาวาส 
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ปี
|-
|๑
|หลวงพ่อจันทร์
|ลาสิกขาบท
|-
|๒
|พระครูปัจฉิมานุรักษ์ (อยู่)
|มรณภาพ
|-
|๓ 
|พระครูบวรสมณการ (เกิด)
|ลาสิกขาบท
|-
|๔
|พระอาจารย์พรม
|ลาสิกขาบท
|-
|๕
|พระอาจารย์อ้น (ธารีฤกษ์)
|มรณภาพ
|-
|๖
|พระอาจารย์เล็ก ปญฺญาปสุโต
|ลาสิกขาบท
|-
|๗
|พระอาจารย์เที่ยง อโสโก
|ลาสิกขาบท
|-
|๗
|พระครูสิริธรรมทัศน์ (ศรี อโนโม)
|พ.ศ. ๒๔๘๗-๒๕๓๓
|-
| align="center" | ๙
|-
|๗
|พระครูสิริธรรมทัศน์ (ศรี อโนโม)
|พ.ศ. ๒๔๘๗-๒๕๓๓
|-
| align="center" | ๙ || พระครูวิจิตรการโสภณ (สนธิ์ วีรปญฺโญ) || พ.ศ. ๒๕๓๓-๒๕๖๓
|-
|๑๐
|พระมหาสม ปิยธมฺโม ป.ธ. ๗
|พ.ศ.๒๕๖๓ - ปัจจุบัน
|}
อาคารเสนาสนะ
ประกอบด้วย อุโบสถ ศาลาการเปรียญ ศาลาหอฉัน ศาลาปฏิบัติธรรม กุฏิสงฆ์ หอกลอง-ระฆัง ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปนสถาน

อ้างอิง
วัดนาประดู่ (จังหวัดปัตตานี)
วัดนาประดู่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาประดู่ อำเภอโคกโพธิ์ จังหวัดปัตตานี พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่เนินสูง หน้าวัดติดต่อกับทุ่งนา ด้านหลังวัดไกลออกไปประมาณ 2 กิโลเมตร เป็นเชิงขาสันกาลคีรี ปัจจบันเจ้าอาวาส คือ พระครูอาทรศุภการ

วัดนาประดู่ เดิมชื่อว่า วัดกัทลิวัน ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดนาประดู่" เมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2500 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2432
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 32 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2498 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กหลังคา 3 ชั้น แบบ ก.1 ของกรมการศาสนา ศาลาการเปรียญกว้าง 14 เมตร ยาว 34 เมตร สร้าง พ.ศ. 2506 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก ไม่มีเสากลางห้องใช้คานโค้ง กุฏิสงฆ์ จำนวน 12 หลัง โครงสร้างอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น 1 หลัง ที่เหลือเป็นอาคารไม้ยกพื้น นอกจากนั้นวัดยังเป็นที่ประดิษฐานรูปเหมือนหลวงปู่ทวด และหลวงพ่อปาน (อดีตเจ้าอาวาสรูปที่ 2) ในด้านวัตถุมงคลหลวงพ่อปานได้สร้างตะกรุด ผ้ายันต์ และลูกอม แจกชาวบ้าน

อ้างอิง
วัดนภาราม
วัดนภาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพร่อน อำเภอตากใบ จังหวัดนราธิวาส มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 17 ไร่ 1 งาน 30 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 2 แปลง เนื้อที่ 6 ไร่ 3 งาน 98 ตารางวา พื้นที่ตั้งเป็นพื้นที่ราบสูง
วัดนภาราม หรือ วัดใหม่นภาราม ชาวบ้านเรียกว่า วัดใหม่ เดิมมีชื่อว่า วัดกรามแรด สร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 2393 ได้รับพระราชวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2400 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 11.30 เมตร ระยะแรกชื่อว่า ขรัวหลา หมู่บ้านที่ตั้งวัดชื่อบ้านใหม่ สันนิษฐานว่าคงสร้างวัดขึ้นมาก่อนแล้วประชาชนมาตั้งถิ่นฐานใกล้ชิดกับวัดเพิ่มขึ้นมาตามลำดับและจึงได้เรียกกันอย่างนั้น ด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดการสอนพระปริยัติธรรมดาตลอดมา นอกจากนี้ยังได้จัดสร้างศาลาอเนกประสงค์ขึ้นสำหรับประชาชนและส่วนราชการได้อาศัยใช้เป็นที่ประกอบกิจการกิจกรรมต่าง ๆ และมีการจัดตั้งศูนย์ฝึกศิลปาชีพ โครงการตามพระราชประสงค์ของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 11.30 เมตร ยาว 14.70 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2466 โครงสร้างก่อปูน มีระเบียงโดยรอบ ภายในปรากฏภาพจิตรกรรมฝาผนัง กุฏิสงฆ์มีจำนวน 8 หลัง โครงสร้างเป็นอาคารไม้ บางหลังมีสภาพทรุดโทรม ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในพระอุโบสถ เจดีย์บรรจุพระบรมธาตุ

รายนามเจ้าอาวาส
* พระนุ้ย จนฺทโสภโณ
* เจ้าอธิการจันทร์ คงฆสุวณฺโณ
* เจ้าอธิการสังข์ สิริสณฺโณ
* พระคูนิภาวิหารกิจ
* พระอธิการอาทิตย์ อคฺคธมฺโม 
* พระครูวรธรรมสมาทาน

อ้างอิง
วัดโคกมะม่วง (จังหวัดนราธิวาส)
วัดโคกมะม่วง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพร่อน อำเภอตากใบ จังหวัดนราธิวาส

วัดโคกมะม่วงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2381 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2506 ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 119 ตอนพิเศษ 117ง หน้า 7 วันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545
อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ของวัดสร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจนเรื่อยมาถึงปัจจุบัน มีอาคารที่สำคัญคือ หอไตรกลางน้ำซึ่งมีผังรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ขนาดประมาณ 5.8 x 5.8 เมตร ฐานอาคารเป็นเสาไม้ตั้งอยู่บนตอม่อปูน ผนังตีฝาซ้อนเกล็ด ด้านทิศตะวันตกมีประตูทางเข้า 1 ประตู โดยประตูนี้จะเชื่อมต่อกับสะพานไม้ที่เชื่อมระหว่างอาคารกับฝั่ง ส่วนหนังด้านที่เหลือเป็นช่องหน้าต่างด้านละหนึ่งบาน หลังคาเป็นทรงปั้นหยาซ้อนขึ้นไป 3 ชั้น มุงด้วยกระเบื้องดินเผา บริเวณเชิงชายประกับตกแต่งด้วยแผ่นสังกะสีฉลุลายเขียนสี ภายในหอไตรมีภาพจิตรกรรมบนฝ้าเพดานไม้เป็นรูปเจดีย์จุฬามณีบนพื้นสีเหลืองสด

อ้างอิง
วัดบุญญาราม (ประเทศมาเลเซีย)
วัดบุญญาราม เป็นวัดไทยสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอะห์ อำเภอกูบังปาซู รัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย ปัจจุบันมีพระเทพมงคลญาณ (คลิ้ง จิตฺตปาโล) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดบุญญารามเป็นวัดประจำหมู่บ้านปาดังเซรา ชาวบ้านเป็นชาวมาเลเซียเชื้อสายสยามและชาวไทย วัดถือเป็นศูนย์กลางของชุมชน มีการประกอบพิธีทางศาสนาในวันสำคัญทางศาสนาและวันงานประเพณีต่าง ๆ นอกจากนั้นวัดยังเป็นที่ตั้งของโรงเรียนภาษาไทย ซึ่งเปิดการเรียนสอนมานานกว่า 60 ปี โดยพระเทพมงคลญาณ อดีตเจ้าอาวาส ที่ดำเนินการมาอย่างต่อเนื่อง โดยทำหน้าที่ในการสอนภาษาไทยรวมทั้งการอบรมสั่งสอนให้รู้จักขนบธรรมเนียมประเพณี วัฒนธรรม และความรู้ความเข้าใจในหลักพระพุทธศาสนา
รูปแบบสถาปัตยกรรมเป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมไทยประเพณี อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ มณฑป โรงฉันเป็นอาคาร 3 ชั้น ฌาปณสถาน และสถานที่เก็บกระดูก

อ้างอิง
วัดเกาะแก้วสุวรรณาราม
วัดเกาะแก้วสุวรรณาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านซ่อง อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 13 ไร่ 2 งาน 17 ตารางวา ภายหลังได้ซื้อที่ดินเพิ่ม มีที่ดินรวม 22 ไร่ 3 งาน 49 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูวิมลสารคุณ เป็นเจ้าอาวาส
วัดเกาะแก้วสุวรรณาราม เดิมชื่อ วัดหนองคอกควาย อาจเป็นเพราะสมัยก่อนบริเวณวัดนี้มีสภาพเป็นทุ่งหญ้า แต่นับเป็นพื้นที่ที่อยู่สองกว่าระดับน้ำ และเวลาหน้าฝนน้ำจะไม่ท่วมชาวบ้าน จึงมักนำวัวควายมาผูกอยู่บริเวณแถบนี้ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2374 ตามหนังสือรับรองสภาพวัดที่ พ.ศ.0014/045 ให้ไว้ ณ วันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2548 ผู้นำสร้างวัด คือหลวงพ่ออิด ซึ่งเป็นพระที่ชาวบ้านให้ความเคารพศรัทธามาก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515 ด้านการศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกบาลีเปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2536 และศูนย์บริการการศึกษานอกโรงเรียน (ศูนย์การเรียนชุมชนเฉลิมพระเกียรติ)
อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ วิหารหลวงพ่ออิดที่ประดิษฐานพระพุทธชินราชปูนปั้น มีรอยพระพุทธบาทจำลอง วัดมีการจัดงานประจำปี ณ วันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 3 ของทุกปี เป็นงานปิดทองหลวงพ่ออิดและรอยพระพุทธบาทจำลอง จัด 3 วัน 3 คืน

อ้างอิง
วัดราชฮ้วง
วัดราชฮ้วง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพนมสารคาม อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 7 ไร่ 3 งาน 39 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือจดคลองท่าลาด ทิศใต้จดถนนสาธารณะ ทิศตะวันออก จดถนนราชสราญ ทิศตะวันออก จดคลองสาธารณะ

วัดราชฮ้วง หรือ วัดราชฮ้วงสถาพร ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2367 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2550 ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระอธิการบุญเกิด กิตติสาโร ภายในวัดมีอนุสาวรีย์สมเด็จพระเจ้าตามสิน วัดมีพระเกจิ ได้แก่ หลวงพ่อจำรัส เอกะสาโร (พ.ศ. 2433–2519) ซึ่งใด้สร้างวัตถุมงคลหลายอย่างเช่น ตะกรุด ผ้ายันต์ เหรียญรุ่น 1 ปลุกเสกวัดราชฮ้วงปี พ.ศ. 2513 เป็นต้น

อ้างอิง
วัดท่าเกวียน (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดท่าเกวียน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพนมสารคาม อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 19 ไร่ 2 งาน 22 ตารางวา มีธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 51 ไร่ 1 งาน 40 ตารางวา
วัดท่าเกวียนตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2368 เป็นวัดที่สร้างโดยเกษตรกร เนื่องจากในสมัยนั้น ชาวบ้านได้นำผลผลิตทางการเกษตรออกจากป่าโดยใช้เกวียนบรรทุกมาลงเรือเพื่อลำเลียงไปขายยังกรุงเทพมหานคร บริเวณที่สร้างวัดเป็นพื้นที่ราบ จึงเป็นที่พักเกวียน ในบางครั้งไม่สามารถ ขนลงเรือได้ทันก็ต้องนอนพักแรมในบริเวณนี้ เห็นว่าไม่สะดวกจึงคิดจะสร้างวัดขึ้น ในช่วงแรกได้สร้างกุฏิ เสนาสนะต่าง ๆ ขึ้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2518 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 16 เมตร ยาว 30 เมตร ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เมื่อ พ.ศ. 2475 โรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกบาลี เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2500 โรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญเปิดสอนเมื่อ พ.ศ
มแผนกบาลี เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2500 โรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญเปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2475 และศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ เปิดสอนเมื่อพ.ศ. 2520
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 14 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์จำนวน 13 หลัง เป็นอาคารไม้ 4 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง และตึก 7 หลัง ศาลาการเปรียญ กว้าง 13 เมตร ยาว 41 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2495 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 3 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก 1 หลัง สร้างด้วยไม้ 2 หลัง

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการทองแดง 
* พระอดุลสารมุนี (จันทร์ จนฺทวโร ป.ธ.6) พ.ศ. 2512 
* พระครูพิทักษ์เขมากร (ประสงค์ เขมงฺกโร ป.ธ.4) พ.ศ. 2512–2541 
* พระมงคลสารมุนี (ณัฏฐวุฒิ เขมสิริ ป.ธ.4) พ.ศ. 2542 
* พระครูสุตวรญาณ (ประเสริฐ ป.ธ.3) พ.ศ. 2560

อ้างอิง
วัดหนองรี (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดหนองรี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพนมสารคาม อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ 6 ไร่ 20 ตารางวา ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ มีพระครูสังวรธรรมรักษ์ (สำรวย) เป็นเจ้าอาวาส

วัดหนองรีตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2350 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2505 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2503 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 4 หลัง เป็นอาคารไม้ 3 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง ศาลาการเปรียญกว้าง 13 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 เป็นอาคารไม้ทรงไทย หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 เป็นอาคารไม้ทรงไทย และศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก

อ้างอิง
ฟาสอัลบาลัย
ฟาสอัลบาลัย ( , , อักษรโรมัน: Fes el Bali) เป็นเขตในกำแพงเมืองที่เก่าแก่ที่สุดของแฟ็ส ประเทศโมร็อกโก ฟาสอัลบาลัยตั้งขึ้นครั้งแรกเปชพื่อเป็นราชธานีของจักรวรรดิอีดรีซีดในระหว่างปี 789 ถึง 808 ยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนฟาสอัลบาลัย ร่วมกับฟาสอัลยดัยด์ ให้เป็นแหล่งมรดกโลก ในปี 1981 ภายใต้ชื่อนครเก่าแฟ็ส (Medina of Fez) ฟาสอัลบาลัย, ฟาสอัลยดัยด์ และ วีลนูแวล (Ville Nouvelle) ที่สร้างขึ้นใหม่โดยฝรั่งเศส ถือเป็นสามย่านหลังของเมืองแฟ็ส

อ้างอิง
วัดเกาะหวาย
วัดเกาะหวาย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะหวาย อำเภอปากพลี จังหวัดนครนายก

วัดเกาะหวายตั้งอยู่ในชุมชนชาวไทยพวนที่อพยพมาจากเวียงจันทน์เมื่อประมาณ พ.ศ. 2338 ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ.2376 ที่ชื่อว่าวัดเกาะหวายเพราะะแต่เดิมพบหวายจำนวนมาก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ 24 มรกราคม พ.ศ. 2500
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่าซึ่งปัจจุบันได้รื้อและสร้างใหม่เป็นวิหาร ประดิษฐาน หลวงพ่ออายาติก มีการบูรณปฏิสังขรณ์วิหารเมื่อ พ.ศ. 2535 แต่เดิมอุโบสถมีลายปูนปั้นเกี่ยวกับประเพณีของไทยพวน ฯลฯ บริเวณด้านหลังอุโบสถมีการเก็บรักษาโบราณวัตถุ ได้แก่ พระพุทธรูป บานประตูเก่า พระพุทธรูปในวิหาร (อุโบสถเก่า) หล่อด้วยทองเหลือง และมีพระพุทธรูปเก่าแก่สร้างก่อน พ.ศ. 2431 อยู่ในวิหาร 3 องค์ นอกจากนี้วัดยังมีพระพุทธบาทจำลอง สร้างหลัง พ.ศ. 2431 โดยชาวบ้านสร้าง และมีเจดีย์ย่อมุมศิลปะรัตนโกสินทร์ มีการบูรณะซ่อมแซมองค์เจดีย์ใหม่ เดิมยอดเจดีย์มีบาตรพระจำลองประดับอยู่ และฐานยอดเจดีย์เป็นบัวกลุ่ม มีการทาสีทับองค์เจดีย์และฐานชาวบ้านเรียกว่าพระธาตุ บรรจุของ
อดเจดีย์เป็นบัวกลุ่ม มีการทาสีทับองค์เจดีย์และฐานชาวบ้านเรียกว่าพระธาตุ บรรจุของขลังและพระพุทธรูป สร้างมาประมาณ 100 ปี ในสมัยหลวงพ่อทองจันทร์ทองเป็นเจ้าอาวาส
วัดฝั่งคลอง
วัดฝั่งคลอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะหวาย อำเภอปากพลี จังหวัดนครนายก พื้นที่ที่ตั้งวัด 5 ไร่ 1 งาน 9 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ แปลง 33 ไร่ 1 งาน 44 ตารางวา ปัจจุบัน พระครูวิริยานุโยค (สมบัติ บุญประเสริฐ) เป็นเจ้าอาวาส
วัดฝั่งคลอง เดิมเรียกกันว่า วัดฮิมคลอง ซึ่งเป็นสำเนียงไทยพวน เพราะตั้งอยู่ริมคลองท่าแดง ผู้สร้างวัดมาจากชาวบ้าน 12 ครัวเรือน ที่แยกออกมาจากบ้านท่าแดง แล้วอพยพมาตั้งบ้านเรือนขึ้นชื่อบ้านฝั่งคลอง และได้สร้างวัดโดยมีพระอาจารย์อุนกับพระอาจารย์สิม เป็นหัวหน้าจัดสร้าง และเรียกวัดที่สร้างขึ้นใหม่นี้ว่า "วัดฝั่งคลอง" ตามชื่อหมู่บ้าน สร้างเมื่อ 13 เมษายน พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา วันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2457 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2478 พระครูวิริยานุโยค (เพียร พีระพันธุ์) เป็นเจ้าอาวาสและโองการศึกษาอำเภอ ได้สร้างโรงเรียน (วัฒนาคมวิทยา) วัดฝั่งคลอง เป็นโรงเรียนมัธยมแห่งแรกของอำเภอปากพลี
อาคารกุฏิสงฆ์ชั้นล่าง เป็นพิพิธภัณฑ์ไทยพวน จัดแสดงนิทรรศการสถาบันชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ ที่ชาวไทยพวนเข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภาร จัดแสดงนิทรรศการมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม โดยจัดแสดงองค์ความรู้เกี่ยวกับมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชุมชุนไทยพวนในอำเภอปากพลี

อ้างอิง
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดอุบลราชธานี พ.ศ. 2563
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดอุบลราชธานี พ.ศ. 2563 เป็นการเลือกตั้งผู้นำฝ่ายบริหารขององค์การบริหารส่วนจังหวัดอุบลราชธานี หรือ นายก อบจ. อุบลราชธานี ครั้งที่ 4 การเลือกตั้งครั้งนี้เป็นการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดอุบลราชธานีครั้งแรก ภายใต้พระราชบัญญัติการเลือกตั้งสมาชิกสภาท้องถิ่นหรือผู้บริหารท้องถิ่น พ.ศ. 2562

การเลือกตั้งจัดขึ้นเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2563 คู่ขนานไปกับการเลือกตั้งสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดอุบลราชธานี
ผลการเลือกตั้งปรากฏว่า กานต์ กัลป์ตินันท์ ผู้สมัครสังกัดพรรคเพื่อไทย เอาชนะ เชิดศักดิ์ โภคกุลกานนท์ ผู้สมัครสังกัดกลุ่มอุบลคนดี (ได้รับการสนับสนุนจากพรรคพลังประชารัฐ) ซึ่งได้คะแนนเสียงมาเป็นอันดับสอง
ผู้สมัคร
{| class="wikitable"
!หมายเลข
! colspan="2" |สังกัด
!รายนามผู้สมัคร
!ตำแหน่ง/อาชีพ
|-
!1
| style="background: ; width:5px;" |
|คณะก้าวหน้า
|เชษฐา ไชยสัตย์
|
* นักธุรกิจ
|-
!2
| style="background:#F04D9B; width:5px;" |
|กลุ่มคุณธรรม
|สมปรารถนา วิกรัยเจิดเจริญ
|
* นายกเทศมนตรีนครอุบลราชธานี (2556—2561) 
|-
!3
| style="background:#FF0000; width:5px;" |
|กลุ่มอนาคตของชาวอุบล
|บัณฑิต วิลามาศ
|
* สัตวแพทย์
|-
!4
| style="background: ; width:5px;" |
|กลุ่มอุบลคนดี 
 (พรรคพลังประชารัฐ) 
|เชิดศักดิ์ โภคกุลกานนท์
|
* สมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดอุบลราชธานี (2555—2562) 
|-
!5
| style="background: ; width:5px;" |
|พรรคเพื่อไทย
|กานต์ กัลป์ต
55—2562) 
|-
!5
| style="background: ; width:5px;" |
|พรรคเพื่อไทย
|กานต์ กัลป์ตินันท์
|
*สมาชิกวุฒิสภาอุบลราชธานี (2549) 
*สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (2554—2557) 
|-
!6
|style="background:#ffff00; width:5px;" |
|กลุ่มพลังอุบลยุคใหม่
|ถนอม คะตะวงศ์
|
* ผู้ช่วยสาธารณสุขอำเภอ
* อาจารย์
|-
!7
|
|อิสระ
|พรวิชัย มิ่งวงษ์
|
|-
| colspan="5" |ที่มา: สำนักข่าวคมชัดลึก สำนักข่าว กรมประชาสัมพันธ์ The Isaan Record 
|}
วัดโรงช้าง (จังหวัดสุพรรณบุรี)
วัดโรงช้าง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศาลาขาว อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 21 ไร่ 2 งาน 41 ตารางวา ปัจจุบันพระครูสังฆรักษ์สมจิตร ปฺญญาวุโธ (ผลิศร) เป็นเจ้าอาวาส

วัดโรงช้างตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2473 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2490 ไม่ทราบประวัติความเป็นมาที่แน่ชัด เคยมีเจดีย์อยู่ 3 องค์ไม่เหลือร่องรอยให้ศึกษาได้ ปัจจุบันสิ้นสภาพโบราณสถานแล้ว
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2496 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคาร 2 ชั้น หอสวดมนต์ (หลังเก่า) สร้างเมื่อ พ.ศ. 2470 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ (หลังใหม่) สร้างเมื่อ พ.ศ. 2550 เป็นอาคารคอนกรีต 2 ชั้น กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง เป็นอาคารไม้ทรงไทย ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถ

รายนามเจ้าอาวาส
* พระจันทร์ 
* พระอ๋อง 
* พระเกิด 
* พระบุญ 
* พระชุ่ม พ.ศ. 2496–2482
* พระครูใหญ่ โกสลฺโล พ.ศ. 2494 
* พระครูปลัดถนอม จุนฺโท พ.ศ. 2525
* พระครูสังฆรักษ์ สมจิต ปญฺญาวุโธ พ.ศ. 2536–

อ้างอิง
วัดวังพลับใต้
วัดวังพลับใต้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมดแดง อำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี วัดมีพื้นที่จำนวน 18 ไร่ 32 ตารางวา

ที่ตั้งของวัดวังพลับใต้อยู่บริเวณส่วนโค้งของบึงน้ำซึ่งเป็นลำน้ำโบราณ ต่อมามีสภาพตื้นเขินขาดตอน กลายสภาพเป็นลำน้ำด้วน (บึง) เรียกว่า บึงวังพลับ บริเวณบึงนี้เคยพบลูกปัดหินสี พระบูชา พระพิมพ์ศิลปะลพบุรี และซากโบราณสถาน (วัดร้าง) สันนิษฐานว่ามีอายุสมัยอยุธยา

จากบันทึกเอกสารและคำบอกเล่าในอดีตชื่อ "บางพลับ" เหตุเพราะมีต้นมะพลับขึ้นอยู่เป็นจำนวนมาก ลักษณะชุมชนตั้งอยู่บริเวณลำน้ำ เมื่อขยายตัวจึงถือเอาวังน้ำ "วังพลับ" เป็นเกณฑ์ ชุมชนบริเวณส่วนเหนือลำน้ำเรียกว่า "วังพลับเหนือ" ส่วนใต้เรียกว่า "วังพลับใต้"
ชาวบ้านวังพลับใต้หากจะประกอบพิธีกรรมทางศาสนาต้องเดินทางไปวัดในชุมชนใกล้เคียง ซึ่งเดินทางไม่สะดวกนัก จึงริเริ่มสร้างวัดในชุมชนคือ "วัดวังพลับใต้" โดยตั้งชื่อตามหมู่บ้าน

ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2450 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2520 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
ลำดับเจ้าอาวาส
ลำดับเจ้าอาวาส และผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาสวัดวังพลับใต้ เท่าที่พบข้อมูล
{| class="wikitable"
|ลำดับที่
|รายนาม
|เริ่มวาระ
|สิ้นสุดวาระ
|หมายเหตุ
|-
|1
|พระสอน
|พ.ศ. 2465
|พ.ศ. 2470
|
|-
|2
|พระจันทร์
|พ.ศ. 2470
|พ.ศ. 2475
|
|-
|3
|พระหรุ่น
|พ.ศ. 2475
|พ.ศ. 2480
|
|-
|4
|พระมนต์ 
|พ.ศ. 2480
|พ.ศ. 2483
|
|-
|5
|พระเจ็ก
|พ.ศ. 2484
|พ.ศ. 2488
|
|-
|6
|พระอธิการเลื่อน
|พ.ศ. 2488
|พ.ศ. 2495
|เจ้าอาวาส, ลาสิกขา
|-
|7
|พระอธิการประเสริฐ
|พ.ศ. 2499
|พ.ศ. 2505
|เจ้าอาวาส, ลาสิกขา
|-
|8
|พระอธิการเยื้อน สิริปญฺโญ
|พ.ศ. 2510
|พ.ศ. 2519
|เจ้าอาวาส, ลาสิกขา
|-
|9
|พระมหาสมวงษ์ จิตฺตวิโร
|พ.ศ. 2519
|พ.ศ. 2521
|เจ้าอาวาส, ลาสิกขา
|-
|10
|พระอธิ
|พระมหาสมวงษ์ จิตฺตวิโร
|พ.ศ. 2519
|พ.ศ. 2521
|เจ้าอาวาส, ลาสิกขา
|-
|10
|พระอธิการไกร เตชวณโณ
|พ.ศ. 2521
|พ.ศ. 2529
|เจ้าอาวาส, ลาสิกขา
|-
|11
|พระครูสุวรรณธรรมวัฒน์ (เปล่ง พวงดอกไม้ จนทโชโต) 
|พ.ศ. 2529
|พ.ศ. 2567
|เจ้าอาวาส, มรณภาพ
|-
|12
|พระครูใบฎีกาสุริยัณห์ จันทรัตน์ สิริปญฺโญ
|พ.ศ. 2567
| -
|เจ้าอาวาส, ปัจจุบัน
|-
|
|
|
|
|
|}
วัดศรีอุปลาราม
วัดศรีอุปลาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองบัว อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี ที่ดินตั้งวัด มีเนื้อที่ 21 ไร่ 2 งาน 25 ตารางวา มีแม่น้ำศรีสวัสดิ์ (แควใหญ่) ไหลผ่าน
วัดศรีอุปลาราม เดิมชื่อว่า วัดหนองบัว สันนิษฐานว่ามีมาตั้งแต่ช่วงต้นกรุงรัตนโกสินทร์ ซึ่งสร้างขึ้นประมาณระหว่างราว พ.ศ. 2335–2352 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช แต่เดิมยังไม่มีซึ่งถาวรวัตถุใด ๆ จนในสมัยที่หลวงปู่เฒ่ายิ้ม จนฺทโชติ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส จึงได้สร้างอุโบสถหลังแรกขึ้นประมาณ พ.ศ. 2422 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2434 และได้จัดตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2452 หลังจากนั้น พ.ศ. 2455 หลวงปู่ยิ้ม จนฺทโชติ ได้ถึงแก่มรณภาพ พระโสภณสมาจาร (หลวงปู่เหรียญ สุวณฺณโชติ) จึงได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส จนกระทั่ง พ.ศ. 2497 หลวงปู่เหรียญได้รื้ออุโบสถหลังเดิมที่ทรุดโทรมแล้วสร้างอุโบสถหลังใหม่ที่ตำแหน่งเดิม
ภายในวัดมีพิพิธภัณฑ์ชุมชนหลวงพ่อเฒ่ายิ้ม-หลวงพ่อเหรียญ จัดแสดงวัตถุสิ่งของในรูปแบบของพิพิธภัณฑ์ ชั้นบนจัดเป็นห้องประชุมอเนกประสงค์ และที่จัดแสดงภาพวัตถุของทางวัด และถ่ายของหลวงปู่ยิ้ม (พระอุปัชฌาย์ ธรรมโชติ) และหลวงพ่อเหรียญ (พระโสภณสมาจารย์ สุวรรณโชติ)
รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงปู่จีน
* หลวงปู่โบ้ย
* หลวงปู่เหม็น
* หลวงปู่กลิ่น
* พระอธิการยิ้ม จนฺทโชติ
* พระโสภณสมาจาร (เหรียญ สุวณฺณโชติ)
* พระอธิการเขียน กิตฺติคุโณ
* พระครูแหนง กลฺญาโณ
* พระใบฎีกาบุญเรือง ปภสฺสโร
* พระมงคลสิทธิคุณ (ลำใย ปิยวณฺโณ)
* พระมหาคมคิด อติเมโธ
* พระครูสิริกาญจโนบล (วิเชียร วชิรปญฺโญ)
* พระอธิการเจริญ กนฺตวีโร
* พระราชคุณาธาร (ถาวร ถาวโร)
* พระสัญชัย วชิโร
* พระครูศรีกาญจนวัฒน์ (ปิยวัฒน์ จารุธมฺโม)

อ้างอิง
วัดไทรอารีรักษ์
วัดไทรอารีรักษ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำแม่กลอง ในตำบลโพธาราม อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี

ประวัติ
จากใบเสมาของวัดซึ่งเป็นหินทรายแดงแผ่นย่อม ๆ กำหนดอายุได้ในสมัยอยุธยาตอนปลาย เข้าใจว่าเดิมเป็นวัดร้าง ต่อมาชาวมอญที่อพยพมาจากพม่าได้เดินทางมาถึงวัดนี้ซึ่งมีวิหารตั้งอยู่แต่เดิมแล้วจึงได้บูรณปฏิสังขรณ์ ทำให้สันนิษฐานว่าวัดนี้อาจจะมีอายุตั้งแต่ปลายกรุงศรีอยุธยา แต่อุโบสถได้มาสร้างใหม่ในราวพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2353 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2360
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถก่ออิฐถือปูน สร้างอย่างท้องถิ่นภาคกลาง หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ด้านหน้าและด้านหลังมีมุขลดด้านละ 1 ห้อง ช่อฟ้าใบระกาปูนปั้นประดับกระจก หน้าบันตกแต่งด้วยปูนปั้นลายพันธุ์พฤกษา
ภายในอุโบสถมีการเขียนภาพจิตรกรรมฝาผนังทั้งสี่ด้านภายใน ซึ่งเป็นภาพจิตรกรรมไทยประเพณี แต่แสดงภาพแนวตะวันตก เช่น เครื่องแต่งกายของผู้คน อาคารสถาปัตยกรรมต่าง ๆ มีภาพพระอดีตพระพุทธเจ้า เขียนเป็นภาพพุทธประวัติ ตอนแห่พระบรมศพโดยมีหีบศพแบบมอญที่เรียกว่า ลุ้ง ตั้งอยู่ในราชรถ ตอนหนึ่งเป็นการละเล่นในงานถวายเพลิงพระบรมศพของพระพุทธเจ้า เห็นชายนุ่งผ้าโจงกระเบน สวมเสื้อราชปะแตน ใส่หมวก ถือไม้เท้า (มีหนวดด้วย) มีชาวมอญนุ่งโสล่ง แต่ใส่เสื้อราชปะแตนและสวมหมวก สตรีชาวมอญมีผ้าคาดอก คล้องสไบ มีทั้งชาวจีน กระเหรี่ยง จนถึงชาวไทยแต่งแบบฝรั่ง และมีการเชิดหน้าใหญ่หนังตะลุง
รอบอุโบสถมีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองในกำแพงแก้ว ทรงเป็นแบบพื้นบ้าน นอกกำแพงแก้วมีเจดีย์ใส่กระดูก มีทั้งทรงระฆังและทรงอื่น ๆ ที่ดูคล้ายธาตุลาวด้วย คงจะเป็นที่บรรจุอัฐิของชาวลาวที่อยู่ในชุมชนมอญนี้

วิหารมีศิลปะลาว ภายในวิหารมีเก๋งจีนขนาดใหญ่ สร้างเป็นมณฑปครอบรอยพระพุทธบาทโลหะซึ่งมีรอยสนิม คาดว่าคงเคยอยู่กลางแจ้งมาก่อน

อ้างอิง
วัดเขาวัง (จังหวัดราชบุรี)
วัดเขาวัง เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหน้าเมือง อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี

ประวัติ
วัดเขาวังตั้งอยู่บนเขาวังเดิมซึ่งชื่อว่า เขาสัตตนารถ เพราะ เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์หลายชนิด อาทิ เก้ง กวาง ลิง ฯลฯ ที่เขาสัตตนารถเดิมมีวัดอยู่วัดหนึ่งอยู่ตรงเชิงเขาด้านทิศตะวันออก แต่ร้างมานาน มีการบันทึกไว้ว่าเป็นวัดที่สร้างขึ้นโดยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี และทรงโปรดฯ ให้ยกกระบัตรเมืองราชบุรีเป็นผู้อำนวยการสร้าง เพื่อเป็นอนุสรณ์ที่พระองค์พร้อมด้วยสมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก ได้ทรงยกกองทัพที่ตีกองทัพพม่า และพระราชทานนามวัดนี้ว่า วัดเขาสัตตนารถ
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์ทรงโปรดฯ ให้สร้างพระราชวังขนาดเล็กบนเขานี้ และไม่ปรากฏว่าได้รับพระราชทานนามอย่างใดไว้ ชาวเมืองราชบุรีเรียกกันแต่เพียงว่า เขาวัง พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมาประทับที่พระราชวังแห่งนี้เพียงครั้งเดียว พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ก็ไม่ทรงโปรดและมิได้เสด็จไปประพาสเลย พระราชวังนี้จึงถูกทิ้งร้างอยู่ตลอดรัชกาล ในสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชวังกลายสภาพเป็นป่ารกชัฏเป็นที่อาศัยของสัตว์ป่านานาชนิด
จนถึง พ.ศ. 2467 พระครูพรหมสมาจารและพระครูภาวนานิเทศก์ ได้เดินทางปฏิบัติธุดงค์วัตรมาถึง ณ เขาวัง เห็นว่าเหมาะแก่การปฏิบัติธรรม ได้บูรณะขึ้นใหม่ ต่อมาเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2471 พระครูพรหมสมาจารได้มอบหมายให้หลวงสวรรค์เทพกิจ คหบดีของเมืองราชบุรี กับพระยาอรรถกวี สุนทร ข้าหลวงประจำจังหวัดราชบุรี ทำการยื่นเรื่องขอพระราชทานพระราชวังกับกับภูเขาสัตตนารถให้เป็นที่ธรณีสงฆ์เหมือนดังเดิม พระครูพรหมสมาจารจึงได้ทำการรื้อพระราชวังที่ประทับเฉพาะส่วนที่ชำรุดทรุดโทรม แล้วต่อเติมกำแพงผนังโดยเสริมคอนกรีตจากกำแพงผนังพระราชวังเดิม สร้างเป็นพระอุโบสถ โดยเทคอนกรีตทั้งหลัง มุงด้วยกระเบื้องเคลือบ ติดช่อฟ้า ใบระกา ลงรักปิดทอง ติดกระจก โดยได้รับพระราชทานวิสุงคามส
ระเบื้องเคลือบ ติดช่อฟ้า ใบระกา ลงรักปิดทอง ติดกระจก โดยได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2473 และดำเนินการก่อสร้างแล้วเสร็จ เมื่อ พ.ศ. 2475
วัดวิสุทธิประดิษฐาราม
วัดวิสุทธิประดิษฐาราม เป็นวัดไทยสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทุ่งควาย อำเภอเปนดัง รัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย ปัจจุบันมีพระราชมงคลศีลคุณ (ช้อย อติพโล) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดวิสุทธิประดิษฐาราม หรือ วัดปลายระไม เป็นวัดประจำหมู่บ้านปลายระไม ตั้งอยู่ฝั่งตะวันออกของถนนใหญ่ค่อนไปทางเหนือของหมู่บ้าน วัดปลายระไมน่าจะมีอายุมากกว่า 100 ปี มีอาคารโบราณ 2 หลัง หลังหนึ่งเป็นศาลาการเปรียญเก่า (รื้อแล้ว) อีกหลังเป็นกุฏิ ภายในกุฏิเก่ามีพระพุทธรูปโบราณซึ่งชาวบ้านนับถือว่าเป็นทวดประจำวัด ตำนานเล่าว่าทวดศักดิ์สิทธิ์เดิมเคยเป็นเจ้าเมือง มีบริเวณ 4 ตน
กลางลานวัดมีเสาไม้สูงมากต้นหนึ่งตั้งอยู่ เสานี้ใช้แขวนธงเพื่อแสดงให้คนทราบจากที่ไกลว่าบริเวณนี้เป็นที่ตั้งวัด เนื่องจากสมัยก่อนยังไม่มีการสร้างกำแพงหรือซุ้มประตูเพื่อบอกอาณาเขตของวัด บริเวณวัดมีโรงเรียนภาษาไทยวัดวิสุทธิประดิษฐาราม ประกอบด้วยอาคารเรียนก่ออิฐถือปูนขนาด 2 ชั้น 1 หลัง

อ้างอิง
วัดไทรทอง (จังหวัดตราด)
วัดไทรทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองโสน อำเภอเมืองตราด จังหวัดตราด ปัจจุบันมีพระครูนิโครธสุวรรณวิวัฒน์ (วรรณุ สุวณฺโณ ป.ธ.3) เป็นเจ้าอาวาส

วัดไทรทอง หรือเดิมชื่อว่า วัดหนองโสน ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2324 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2479 เป็นวัดที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเคยเสด็จมาประทับแรมเมื่อคราวประพาสตัวเมืองตราด โดยบันทึกไว้ว่า เสด็จประทับที่ศาลาวัดซึ่งปัจจุบันอยู่บริเวณเมรุ แต่ศาลาหลังนี้ได้มีการรื้อทิ้งแล้ว นอกจากนั้นยังมีเรื่องเล่าว่าเมื่อครั้งจังหวัดตราดตกเป็นของฝรั่งเศส มีทหารฝรั่งเศสมาจับปลาในสระของวัด ห้ามเท่าใดก็ไม่ฟัง จึงได้ให้เรสิตังค์สอบสวน ภายหลังทหารฝรั่งเศสต้องชดใช้ให้วัด
ภายในวัดมีหอไตรเก่าแก่ อายุราวอยุธยาตอนปลายหรือสมัยธนบุรี ภายในเขียนภาพจิตรกรรมฝาผนังฝีมือช่างชั้นครู ภาพเขียนส่วนมากจะวาดบนเพดาน และคอสองของหอสวดมนต์ แสดงเนื้อหาทำบาป การผิดศีล การทำชั่ว และต้องได้รับผลกรรมในนรกลักษณะต่าง ๆ กัน การตกกระทะทองแดง ขึ้นต้นงิ้ว เป็นเปรต เป็นอสูรกายในรูปแบบต่าง ๆ

อ้างอิง
วัดศรีมิ่งแก้ว
วัดศรีมิ่งแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลรอบเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย มีเนื้อที่ทั้งหมด 3 ไร่ 3 งาน 51 ตารางวา
ประวัติ
ก่อน พ.ศ. 2465 บ้านหัวฝายยังไม่มีวัด หากจะทำบุญต้องออกจากหมู่บ้านไปทำบุญที่วัดอื่นซึ่งมีระยะทางไกลยากต่อการเดินทาง ผู้เฒ่าผู้แก่หลายท่าน อาทิเช่น พ่อหลวงเกตุ เชื้อเจ็ดตน, พ่อปี่เปา กฤตสัมพันธ์, พ่อยี่ ตุงคบุรี, พ่อหลวง ตุงคบุรี, พ่อหงส์ ใส่แก้ว, พ่อคำ ชัยศิลปิน, พ่อนวล
นันทคีรี, พ่อปั้ง มะลิกุล และพ่อใจ สิทธิบุญมา ได้ปรึกษาหารือกันเรื่องการสร้างวัดเพื่อสะดวกแก่การทำบุญ ในวันรุ่งขึ้นจึงขอแรงชาวบ้านไปช่วยแผ้วถางป่าตรงเนินเขาท้ายหมู่บ้านหัวฝายได้เนื้อที่ประมาณ 6 ไร่ ชาวบ้านได้ร่วมใจกันบริจาคทรัพย์และลงแรงจัดสร้างถาวรวัตถุ เมื่อสร้างเสร็จได้ นิมนต์พระจากวัดสันมะนะมาอยู่จำพรรษา พระครูอุตตมะปัญญาเจ้าคณะตำบลป่าอ้อ ได้ส่งพระแฮด ปัญญาใส มาเป็น
มะนะมาอยู่จำพรรษา พระครูอุตตมะปัญญาเจ้าคณะตำบลป่าอ้อ ได้ส่งพระแฮด ปัญญาใส มาเป็นรักษาการแทนเจ้าอาวาสตั้งแต่ พ.ศ. 2465 เรียกชื่อวัดนี้ว่า วัดหัวฝาย เพราะสถานที่ตั้งของวัดในตอนนั้นตั้งอยู่เหนือฝาย จนได้ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2469
ต่อมาราว พ.ศ. 2470 คณะกรรมการชุดเดิมเห็นว่ารอบบริเวณป่ารกทึบ เมื่อฤดูแล้งมักเกิดไฟป่า ลุกลามเข้าถึงบริเวณวัดเสมอ อีกทั้งยังหาน้ำใช้น้ำกินยาก คณะกรรมการจึงได้หารือกับพ่อเลี้ยงส่างตี๊ แม่เลี้ยงจองมน ซึ่งมีที่ดินในหมู่บ้านเป็นจำนวนมากเพื่อขอบริจาคที่ดินสร้างวัดใหม่ท่านทั้งสองไม่ขัดข้องได้บริจาคที่ดินเนื้อ ที่จำนวน 8 ไร่ คณะกรรมการและชาวบ้านจึงได้ร่วมใจกันสร้างวัดใหม่ในที่ตั้งปัจจุบันและตั้งชื่อใหม่ว่า "วัดศรีมิ่งแก้ว" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2513
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถศิลปะล้านนาประยุกต์ เป็นอาคารสูงแบบคอนกรีตเสริมเหล็กที่นิยมสร้างในภาคกลางแต่ยังคงตกแต่งด้วยลวดลายแบบล้านนา ได้แก่ หน้าแหนบปีกนก โก่งคิ้ว ระหว่างเสามีไม้ค้ำ ฯลฯ และมีเจดีย์ฐานเดียว รูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส รองรับฐานทรงกลม โดยรอบส่วนกลางองค์เจดีย์มีซุ้มจระนำ 2 ชั้น ประดับซุ้มจระนำด้วยพระพุทธรูปต่าง ๆ รองรับองค์ เหนือองค์ระฆังเป็นแนวของปล้องไฉนเรียวแหลม

อ้างอิง
วัดซับพลูใหญ่ (ซับพลู)
วัดซับพลูใหญ่ หรือ วัดซับพลู ก่อตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2483 เป็นวัดราษฎร์ สังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่ที่บ้านซับพูล ตำบลห้วยบง อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา มีเนื้อที่ทั้งหมด 10 ไร่ 55 ตารางวา

วัดซับพลูใหญ่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2541
ลำดับเจ้าอาวาส
{| class="wikitable plainrowheaders sortable" style="font-size:95%"
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ลำดับที่
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| เจ้าอาวาส 
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ปี
|-
|align=center| 1 || พระปัง ฐานิสฺสโร || พ.ศ. 2512-2523
|-
|align=center| 2 || พระทองแดง วชิรฐาโณ || พ.ศ. 2523-2525
|-
|align=center| 3 || พระลาน ปภสฺสโร || พ.ศ. 2525-2529 
|-
|align=center| 4 || พระเป้า ขนฺติโก || พ.ศ. 2529-2532 
|-
|align=center| 5 || พระกิตติ ปิยาจาโร || พ.ศ. 2532-2536
|-
|align=center| 6 || พระถาวร สิริวณฺฺโณ || พ.ศ. 2536-2540 
|-
|align=cent
2536
|-
|align=center| 6 || พระถาวร สิริวณฺฺโณ || พ.ศ. 2536-2540 
|-
|align=center| 7 || พระทองคำ สิริภทฺโท || 
|}
อาคารเสนาสนะ
ประกอบด้วย 
: อุโบสถ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
: ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 เป็นอาคารไม้ทรงไทย
: กุฏิสงฆ์

อ้างอิง
ชาเนย
ชาเนย หรือ เพอชา ( , "ชาทิเบต") หรือ ซูโหยวฉา ( ) เป็นเครื่องดื่มของคนในพื้นที่เทือกเขาหิมาลัยในประเทศเนปาล ภูฏาน อินเดีย (โดยเฉพาะในลาดัก รัฐสิกขิม รัฐอรุณาจัลประเทศ) ปากีสถาน (โดยเฉพาะในกิลกิต-บัลติสถาน) ทิเบต และ พื้นที่ภาคตะวันตกของจีน แต่เดิมจะทำจากน้ำชาที่ผสมกับเนยที่ทำจากนมของจามรีและเกลือ แม้ว่าในปัจจุบันจะมีแบบที่ใช้เนยที่ทำจากนมวัวซึ่งทำให้ชาชนิดนี้เป็นที่แพร่หลายมากขึ้น

ประวัติ
ประวัติศาสตร์ของชาในทิเบตย้อนไปถึงช่วงศตวรรษที่ 7 ในช่วงสมัยราชวงศ์ถัง แต่ว่าชาเนยก็ไม่ได้เป็นที่นิยมในทิเบตจนถึงประมาณช่วงศตวรรษที่ 13
ตามตำนานกล่าวว่า มีเจ้าหญิงชาวจีนมาสมรสกับกษัตริย์ของทิเบตซึ่งภายหลังก็ช่วยกันสร้างเส้นทางค้าขายระหว่างจีนและทิเบต ในเส้นทางการค้านี้ชาวจีนก็ได้นำชาเข้ามาในทิเบต ภายหลังเนยจึงนำมาเติมใส่ในน้ำชาแล้วจึงกลายเป็นเครื่องดื่มประจำของชาวทิเบตไป

ในศตวรรษที่ 8 ชาใช้ดื่มกันเป็นปกติในทิเบต ในช่วงศตวรรษที่ 13 ชาก็ได้ถูกนำมาใช้พิธีทางศาสนา

ในปัจจุบัน ชาเนยก็ยังเป็นที่แพร่หลายในทิเบต ด้วยที่ผู้คนดื่มชาชนิดนี้วันละ 60 ถ้วยเล็ก
การเตรียม
ชาเนยคุณภาพจะทำโดยการต้มชาผูเอ่อร์ในน้ำเป็นเวลาครึ่งวัน เพื่อให้ได้สีน้ำตาลเข้ม จากนั้นจึงกรองใบชาออกและใส่ในกระบอกพร้อมกับเนยจามรีและเกลือซึ่งจะทำการผสม จนได้ชาที่มีความข้นในระดับเดีบวกับซุปหรือน้ำมัน จากนั้นก็นำไปเทใส่ในเหยือกหรือกา

อีกวิธีจะทำโดยการต้มน้ำและใส่ใบชาในปริมาณหนึ่งกำมือลงไป ซึ่งจะปล่อยให้แช่ไว้จนกว่าสีของน้ำชาเกือบจะเป็นสีดำ จากนั้นก็ใส่เกลือ หรืออาจจะใส่ผงฟูลงไปเพื่อปรับรสชาติของชา แล้วก็กรองชาด้วยกระชอนที่ทำจากต้นกกหรือขนม้าใส่ในกระบอกไม้ แล้วจึงกวนกับเนยจนได้น้ำชาที่มีความข้นที่เหมาะสมและย้ายลงไปเทลงหม้อทองแดงและปล่อยทิ้งไว้บนเตาไฟเพื่อทำให้ชาอุ่นอยู่ตลอด หากไม่มีกระบอกสำหรับทำเนย ก็จะใช้วิธีคนในหม้อแทน

อ้างอิง
วัดสำราญนิเวศ
วัดสำราญนิเวศ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบุ่ง อำเภอเมืองอำนาจเจริญ จังหวัดอำนาจเจริญ
วัดสำราญนิเวศสร้างเมื่อ พ.ศ. 2484 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2487 โดยมีขุนสกุลและคุณแม่บุญเยือง สุวรรณกูฎ, คุณแม่
คำหยาด ระพาเพศ และกำนันนวน สุวรรณกูฎ ได้ร่วมกันบริจาคที่ดินของตนรวมประมาณ 36 ไร่ ถวายให้สร้างวัด เมื่อ พ.ศ. 2484 เจ้าประคุณสมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (ติสสะมหาเถระ) ได้เดินทางมาพักแรมที่วัดนี้ เห็นว่าบริเวณนี้เหมาะแก่การปฏิบัติธรรม สมควรที่จะตั้งขึ้นเป็นวัด เมื่อตั้งวัดใช้ชื่อว่า "วัดสำราญนิเวศ" ให้เป็นวัดคู่กับวัดพรหมวิหาร อำเภอเลิงนกทา จังหวัดอุบลราชธานี (ปัจจุบันขึ้นกับจังหวัดยโสธร) ได้รับพระราชทานเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ เป็นกรณีพิเศษ ตั้งแต่วันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2543
ภายในวัดมีพระสังกัจจายน์ หน้าตักกว้าง 6 เมตร สูง 10 เมตร โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กผิวนอกฉาบปูน ประดับด้วยกระเบื้องเคลือบสี สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518

รายนามเจ้าอาวาส
* พระสุทธิสารมุนี (บุญรักษ์ ฐิตปญฺโญ) 
* พระครูสารธรรมคุณาภรณ์ (คำ จนฺทสาโร) ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส 
* พระวิชัยมุนี (ไพฑูรย์ เมตฺตจิตฺโต ป.ธ.3) พ.ศ. 2546–

อ้างอิง
วัดโคกหิรัญ
วัดโคกหิรัญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลบางชะนี อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ 38 ไร่ 2 งาน 40 ตารางวา

วัดโคกหิรัญตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2305 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2347 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 22 เมตร ยาว 34 เมตร ไม่มีประวัติการสร้างและผู้สร้างที่แน่นอน มีการบูรณปฏิสังขรณ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2400 เป็นต้นมา มีโรงเรียนประถมอยู่ในบริเวณพื้นที่วัด คือโรงเรียนวัดโคกภู่พิพัฒน์บำเพ็ญ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 10 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างด้วยก่ออิฐถือปูน วิหาร กว้าง 8 เมตร ยาว 13 เมตร ศาลาการเปรียญ กว้าง 23 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างด้วยไม้ กุฏิสงฆ์เป็นไม้ จำนวน 9 หลัง เป็นตึกจำนวน 1 หลัง หอสวดมนต์เป็นอาคารคอนกรีตสองชั้น มณฑปประดิษฐานพระธรรมจักรและหลวงพ่อโบ ภายในจะประดิษฐานรูปเหมือนหบวงพ่อโบ และรูปเหมือนหลวงพ่อเจือ อดีตเจ้าอาวาสวัดโคกหิรัญ วิหารหลวงพ่อโต ตั้งอยู่ด้านหลังอุโบสถภายในประดิษฐานหลวงพ่อโต

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธมงคลลาภ เป็นพระประธานในพระอุโบสถ และ หลวงพ่อโต พระประธานในวิหาร
รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อผื้ง พ.ศ. 2400–2445 
* พระอธิการเชื่่อง พ.ศ. 2445–2460
* พระอธิการเฟื่อง พ.ศ. 2460–2470
* พระครูโบ ฐิติญาโณ พ.ศ. 2470–2519
* พระครูประโชต วรคุณ (ทองเจือ ติสฺสดโชโต) พ.ศ. 2519–2550
* พระมหาเฉลิมพล อชิโต (ปธ.4) เป็นเจ้าอาวาส พ.ศ. 2551–

อ้างอิง
วัดป่าวชิรบรรพต
วัดป่าวชิรบรรพต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนเขาปากแรต ในตำบลหนองข้างคอก อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี

วัดป่าวชิรบรรพต เริ่มแรกเดิมทีเป็นเพียงที่พำนักสงฆ์ โดยพระอาจารย์ ธมฺมวุฑฺโฒตอง และพระสุปฏิปัณโณ ท่านได้ธุดงค์ผ่านมา และเห็นว่าเป็นสถานที่ที่เหมาะแก่การปฏิบัติธรรม ภายหลังได้ก่อตั้งโดยอาจารย์สู พรหมเชยธีระ ได้ฐานะเป็นวัดเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2547
อาคารเสนาสนะทั้งอุโบสถ ศาลา หอไตร และกุฏิ มีลักษณะเป็นสถาปัตยกรรมไทยประยุกต์ ส่วนอาคารที่โดดเด่นคืออาคารปฏิบัติธรรมมีลักษณะสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ ใช้เวลาออกแบบราว 5 ปี เป็นอาคารคอนกรีตสูงใหญ่ สูง 4 ชั้น มีห้องพักจำนวน 100 ห้อง เน้นการใช้วัสดุ ปูนเปลือยเป็นหลัก และบริเวณพื้นของอาคารไม่มีการปูกระเบื้อง แต่ใช้การขัดมันแทน ผนังปูนเปลือยที่โชว์พื้นผิวคล้ายสีของก้อนหิน อยู่ท่ามกลางหุบเขาเหนือบึงน้ำ เป็นผลงานการออกแบบของ WALLLASIA Architecture & Landscape

อ้างอิง
วัดประสพ
วัดประสพ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าทอง อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี มีเนื้อที่ประมาณ 36 ไร่ วัดมีพื้นที่เป็นที่ดอนริมน้ำ แล้วลาดต่ำลงมทางทิศเหนือ

วัดประสพตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2375 เป็นวัดที่ตั้งอยู่กลางชุมชนโบราณ ไม่ปรากฏประวัติที่แน่ชัด เป็นวัดร้างมาในบางสมัย เจ้าอาวาสรูปหนึ่งได้รับสมณศักดิ์เป็นพระครูประจักษ์วรคุณ เป็นที่เลื่อมในศรัทธาของชาวบ้านมาก ท่านได้เป็นเจ้าอาวาสตั้งแต่ พ.ศ. 2470 เศษ มาจนถึง พ.ศ. 2515 ในสมัยที่ท่านเป็นเจ้าอาวาสวัดนี้เจริญรุ่งเรืองกว่าวัดใด ๆ ในแถบนี้ ท่านเล่าที่มาของชื่อวัดประสพว่า เมื่อครั้งพม่ามาตีเมือง เผาวัดวาอาราม ผู้คนตายศพเกลื่อน พบเหตุเพทภัย จึงเป็นที่มาของชื่อวัด
สิ่งก่อสร้างโบราณ ซึ่งสร้างด้วยไม้ชำรุดทรุดโทรมไปตามกาลเวลา เหลือแต่อุโบสถหลังเก่าซึ่งแต่เดิมสร้างด้วยไม้ทั้งหลังปล่อยฝาโล่งทั้งสี่ด้าน แต่ต่อมากั้นผนังด้วยอิฐถือปูน ภายในอุโบสถมีพระพุทธรูปศิลาทรายแดงฝีมือช่างพื้นเมืองหลายองค์ มีพระศิลายวง 3 องค์ ซึ่งนำมาจากพม่า แต่ไม่ทราบแน่ชัดว่านำมาเมื่อใด ยังมีพระแกะสลักด้วยไม้ฝีมือช่างพื้นบ้านอีกหลายองค์ แต่ส่วนใหญ่ชำรุด พระพุทธรูปศิลาทรายแดงมีการลงรักปิดทองจนดูเป็นของใหม่ สำหรับพระศิลายวงบางองค์มีการเจาะพระเคียรใส่ยอดแหลม ทำให้รูปลักษณ์ผิดแปลกไป

อ้างอิง
วัดพระประสพ
วัดพระประสพเป็นวัดโบราณ ไม่ทราบประวัติการสร้าง สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1210 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1215 ต่อมามีผู้สร้างและบูรณะใหม่ คือ ราชเศรษฐี ได้อุทิศถวายให้สร้างวัด ขยายอาณาเขต และสร้างเสนาสนะต่าง ๆ กุฎิของวัดมีลักษณะเป็นแบบเรือนไทยภาคกลาง ในสมัยโบราณได้สร่้างเป็นหลังเล็ก ๆ ไว้บริเวณหลังโบสถ์ใกล้โรงฉัน มีอาคารกลางน้ำและกุฎิรับรอง ต่อมาเพื่อพระภิกษุมีจำนวนมากขึ้นได้สร้างเพิ่มทางทิศตะวันออกของกุฎิเจ้าอาวาสดูแล้วไม่สวยงาม ในสมัยปัจจุบัน พระครูอภิวัฒน์ชัยคุณเจ้าอาวาส ได้เคลื่อนย้ายไปทางทิศใต้เพื่อให้เป็นระเบียบ ส่วนหลังเก่ามีการรื้อถอนออกและสร้างใหม่ขึ้นมาแทนทางทิศเหนือของอุโบสถ
โบราณสถานและโบราณวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์เก่าตั้งเรียงรายอยู่หน้าอุโบสถ มีรูปทรงคล้ายคลึงกัน เป็นที่บรรจุอัฐิของพระภิกษุที่น่านับถือ กุฏิเก่าฝีมือช่างชาวบ้าน มีลายฉลุประดับสวยงาม ใบเสมาเก่า สลักจากศิลาทรายแดง วัดยังมีพระพุทธรูปหลายองค์ พระประธานทำด้วยศิลาที่เชื่อกันว่านำมาจากเขาเพลา ยังมีพระพุทธหิรัญซึ่งทำจากโลหะเงินทั้งองค์ หน้าวัดมีราหูเป็นรูปแกะสลักไม้

อ้างอิง
หมู่สุสานโมซุ
หมู่สุสานโมซุ ( ) เป็นกลุ่มของสุสานเมกะลิทในซาไก จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น แต่เดิมประกอบด้วยสุสาน 100 แห่ง แต่ปัจจุบันสุสานทรงรูปรูกุญแจ กลมโค้ง และสี่เหลี่ยมคงเหลืออยู่น้อยกว่า 50% เชื่อกันว่า สุสานจักรพรรดินินโตกุ (大仙陵古墳, Daisenryō Kofun) โคฟุงที่ใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น ใช้เวลาสร้างขึ้นกว่า 20 ปีในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 5 ในยุคโคฟุง สุสานนี้ได้รับการยอมรับโดยทั่วไปว่าสร้างขึ้นเพื่อจักรพรรดินินโตกุแม้ไม่มีการยืนยันอย่างแม่นยำ
บนหมู่เกาะญี่ปุ่น มีสุสานโบราณ (โคฟุง) มากกว่า 20,000 แห่งซึ่งเป็นมูนดินและหินตั้งอยู่เหนือหลุมศพของชนชั้นปกครอง ถูกสร้างขึ้นในระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 3 ถึง 6 พวกมันเป็นตัวแทนของประเพณีทางวัฒนธรรมที่แสดงถึง "รูปร่างและการออกแบบของโคฟุง" ของลำดับทางสังคมการเมืองแบบขั้นบันได (sociopolitical hierarchical order) สุสานจักรพรรดิที่โดดเด่นที่สุดในหมู่สุสานนี้คือของจักรพรรดินินโตกุ และ จักรพรรดิริจู
ใน ค.ศ. 2010 รัฐบาลญี่ปุ่นเสนอชื่อให้สุสานจักรพรรดินินโตกุ หมู่สุสานโมซุ และหมู่สุสานฟูรูอิจิเป็นแหล่งมรดกโลก 9 ปีถัดมาในวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 2019 ทั้งสามได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกภายใต้เกณฑ์การคัดเลือก: แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมข้อ 3 และ 4 ในชื่อ "กลุ่มโคฟุงโมซุ-ฟูรูอิจิ: สุสานมูนดินของญี่ปุ่นโบราณ"

อ้างอิง

หนังสืออ่านเพิ่ม
*

แหล่งข้อมูลอื่น
* Entry on UNESCO World Heritage tentative list
* Mozu Kofun database
* Decorated Kofun Database
วัดชยาราม (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดชยาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาดไชยา อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดชยาราม เดิมเรียกว่า วัดศาลาทึง ไม่ปรากฏว่าใครเป็นผู้สร้างและสร้างเมื่อใด สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1320 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1805 เป็นวัดในสมัยศรีวิชัย ตั้งอยู่ในชุมชนโบราณซึ่งมีคลองไชยาไหลผ่าน ซึ่งแต่เดิมเป็นแม่น้ำสายใหญ่พอที่เรือบรรทุกสินค้าเข้าไปขายได้ถึงตลาดไชยา
โบราณสถานและโบราณวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเดิมที่สร้างด้วยไม้ทั้งหลัง ยาว 6 เมตร กว้าง 10 เมตร ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปศิลาทรายแดงเป็นพระประธาน ต่อมาภายหลังได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ทดแทนอุโบสถหลังเดิม มีประติมากรรม เทวรูปพระวิษณุสี่กร สุริยเทพหิน พระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรหิน แท่นโยนิ สระน้ำโบราณ และใบเสมาสลักจากศิลาทรายแดง

อ้างอิง
วัดธารากร
วัดธารากร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเจ๊ะเห อำเภอตากใบ จังหวัดนราธิวาส ปัจจุบันพระครูสุนทรธรรมานุรักษ์ เป็นเจ้าอาวาสวัด

วัดธารากรตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2400 เดิมมีชื่อว่า วัดบางน้อย ตามชื่อหมู่บ้าน ภายในวัดมีอุโบสถสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2467 ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอนพิเศษ 17ง หน้า 13 วันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2542
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูน มีมุขยื่นออกมาทางด้านหน้าและด้านข้าง หลังคาเป็นเครื่องไม้มุงด้วยกระเบื้องดินเผา ประดับช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ ซุ้มประตูหน้าต่างเป็นทรงมงกุฎ ด้านหน้ามีจารึกระบุปี "พ.ศ. 2476" เหนือประตูด้านข้างจารึกว่า "สร้างเมื่อปีระกา" ส่วนเหนือประตูด้านทิศเหนือ มีจารึก "จ.ศ. 1295" และ "ร.ศ. 152" บริเวณมุขด้านหน้าประดับตกแต่งด้วยประติมากรรมรูปคล้ายนกหัสดีลิงค์ บริเวณพานไม้ตกแต่งด้วยภาพจิตรกรรมรูปดวงดาว นก ค้างคาว ผีเสื้อ และดอกไม้ ภาพจิตรกรรมที่เพดานบริเวณมุขด้านนอกอุโบสถ

อ้างอิง
วัดพระขวาง
วัดพระขวาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองชุมพรฝั่งทิศตะวันตก ในตำบลขุนกระทิง อำเภอเมืองชุมพร จังหวัดชุมพร มีเนื้อที่รวมประมาณ 18 ไร่ 1 งาน 37.3 ตารางวา มีพระครูโสภณธรรมจักร เป็นเจ้าอาวาส

ประวัติ
วัดพระขวางตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2380 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2400 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 ตามตำนานน่าจะชื่อ วัดนางชีจัน วัดมีโบราณวัตถุที่สำคัญคือ "พระขวาง" (ชาวบ้านบางส่วนยังนิยมเรียกว่า "พ่อปู่วัดพระขวาง" หรือ "หลวงพ่อวัดขวาง")
พระขวาง
ตำนานเล่าว่า พระขวางลอยน้ำมาตามแม่น้ำชุมพรมาติดขวางอยู่หน้าวัด ชาวบ้านได้ลากมาขึ้นฝั่งแต่ไม่สามารถลากขึ้นได้ จนคืนหนึ่งชาวบ้านฝันว่าพระพุทธรูปองค์นี้ได้มาบอกให้สร้างที่อยู่ให้เรียบร้อยก่อน และเอาสายสิญจน์ 7 เส้นพันรอบองค์พระแล้วจะขึ้นมาเอง ชาวบ้านจึงได้ปฏิบัติตามจนสามารถอัญเชิญพระพุทธรูปขึ้นมาประดิษฐานอยู่ภายในวัดได้สำเร็จ

อีกตำนานเล่าว่า เมื่อพระขวางประดิษฐานอยู่ภายในวัดแล้ว เกิดเหตุประหลาด พระและสามเณรในวัดค่อย ๆ หายไปเรื่อย ๆ ตกดึกชาวบ้านจึงแอบดูพบว่าพระพุทธรูปองค์นี้กินเด็กและสามเณร จึงนำความไปแจ้งต่อเจ้าอาวาสวัด เจ้าอาวาสจึงใช้ยันต์ปิดไว้และได้นำปรอทซึ่งบรรจุอยู่ในองค์พระออก นับแต่นั้นเป็นต้นมาก็ไม่ปรากฏว่ามีใครหายไปอีกเลย
พระขวางศิลปะท้องถิ่นสมัยอยุธยา เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 59 นิ้ว (ประมาณ 150 เซนติเมตร) สูง 75 นิ้ว (ประมาณ 190 เซนติเมตร) ขมวดพระเกศาเรียบ อุษณีษะนูนสูง เกตุมาลาเป็นทรงกรวยแหลม มีการปิดทองคำเปลวทั่วทั้งองค์ โดยพระขวางประดิษฐานอยู่ในวิหารพระขวาง ซึ่งเป็นวิหารโถง ก่ออิฐถือปูน หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องลอน หันหน้าออกแม่น้ำชุมพร วิหารสร้างเมื่อ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2518

อ้างอิง
เขาสามแก้ว
เขาสามแก้ว เป็นแหล่งโบราณคดีตั้งอยู่ในตำบลนาชะอัง อำเภอเมืองชุมพร จังหวัดชุมพร

ปรากฏหลักฐานการตั้งถิ่นฐานของชุมชนโบราณสมัยแรกที่เริ่มรับอารยธรรมจากดินแดนโพ้นทะเล จากการหาค่าอายุด้วยวิธี C-14 จากถ่านที่ได้จากการขุดค้นพบว่าแหล่งโบราณคดีแห่งนี้มีการอยู่อาศัยเริ่มตั้งแต่ราวพุทธศตวรรษที่ 2 และเจริญในช่วงราวพุทธศตวรรษที่ 5–10

ลักษณะของชุมชนจัดเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยและสถานีการค้า (มีแม่น้ำท่าตะเภาไหลผ่านทางทิศตะวันตกของแหล่งโบราณคดีไหลลงสู่ทะเล) โดยเป็นชุมชนที่มีการแหล่งผลิตอุตสาหกรรมเหล็ก อุตสาหกรรมแก้วและหิน มีการสร้างกำแพงดินล้อมรอบชุมชน มีการสร้างคูน้ำหรือทางระบายน้ำ มีการจัดแบ่งพื้นที่อุตสาหกรรมไว้นอกเขตชุมชน
จากการสำรวจและขุดค้นโดยกองโบราณคดี กรมศิลปากร เมื่อ พ.ศ. 2525 ได้พบหลักฐานสำคัญ ได้แก่ กลองมโหระทึกสำริดหุ่นจำลองรูปคน สัตว์ (ช้าง ม้า กวาง) สำริด เครื่องมือเหล็กรูปหอก ใบข้าว รูปขวานขวานหิน ขัดแท่นหินบด มีลายสลักรูปทอนส่วนสถูปและธรรมจักร ลูกปัดและกำไลทำจากหินและแก้ว เครื่องทองรูปพรรณและแผ่นทอง ลูกปัดคาร์เนเลี่ยนแกะสลักอักษรโบราณ จากการรขุดค้นทำวิเคราะห์ได้ว่าบริเวณพื้นที่เขาสามแก้วเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของกลุ่มคน 2 ช่วงสมัยคือ สมัยแรกเริ่มประวัติศาสตร์ และสมัยประวัติศาสตร์ร่วมสมัยรัตนโกสินทร์

อ้างอิง
วัดมณีโคตร
วัดมณีโคตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลจุมพล อำเภอโพนพิสัย จังหวัดหนองคาย

จากจารึกวัดมณีโคตรกล่าวว่า สร้างในสมัยสมเด็จพระโพธิวรวงศา เมื่อ พ.ศ. 2144 เป็นวัดที่เมืองปากห้วยหลวง และกล่าวถึงพระนามบุรพกษัตริย์ล้านช้างอีก 2 พระองค์ คือ พระเจ้าชมพู และพระเจ้าตนหล้าซึ่งเคยพระราชทานเขตที่ดินให้แก่วัดนี้ ในทะเบียนเเจ้งว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2221 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2527 ชาวบ้านเรียกว่า วัดปากห้วยหลวง
โบราณวัตถุที่สำคัญคือ ศิลาจารึกเป็นใบเสมาหินทรายแบบแผ่นแบนอยู่ในอุโบสถ มีขนาดสูง 71.5 เซนติเมตร กว้าง 37 เซนติเมตร หนา 10 เซนติเมตร และ หลวงพ่อพระเสี่ยง พระพุทธรูปสำริดปางมารวิชัย กำหนดอายุราวพุทธศตวรรษที่ 22–ต้นพุทธศตวรรษที่ 23 มีขนาดหน้าตักกว้าง 20 เซนติเมตร สูง 58 เซนติเมตร ฐานกว้าง 34 เซนติเมตร ที่ฐานทำห่วงติดฐานไว้ คงเพื่อใช้สำหรับเสียบไม้คานหาม พุทธศิลป์แบบล้านช้าง มีตำนานการสร้างกล่าวว่าสร้างในสมัยพระเจ้าไชยเชษฐาธิราช พร้อมกับพระเจ้าองค์ตื้อ พระเสริม และพระใส

วัดมีประเพณีเกี่ยวกับหลวงพ่อพระเสี่ยง คือ ประเพณีสงกรานต์วันที่ 13 เมษายน ของทุกปี และงานประเพณีบุญบั้งไฟ ในวันเพ็ญเดือน 6 ของทุกปี

อ้างอิง
วัดอัมพวัน ก.ม. 7
วัดอัมพวัน ก.ม. 7 เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลาดกระทิง อำเภอสนามชัยเขต จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ อาณาเขตทิศเหนือจดที่ดินเอกชน ทิศใต้จดโรงเรียนบ้าน ก.ม. 7 ทิศตะวันออกจดทางหลวง ทิศตะวันตกจด อ่างเก็บน้ำ

วัดอัมพวัน ก.ม. 7 ตั้งวัดเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2537 ผู้ขออนุญาตสร้างวัดคือ นายจำลอง วัลลานนท์ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2550

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 12 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 กุฏิสงฆ์และฌาปนสถาน ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เมื่อ พ.ศ. 2529
ปัจจุบันมีพระอธิการประสิทธิ์ ปาสาทิโก ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัด ทำหน้าที่ในการบริหารและปกครองวัด

อ้างอิง
วัดแปลงไผ่
วัดแปลงไผ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลาดกระทิง อำเภอสนามชัยเขต จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 19 ไร่ 2 งาน 38 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือจดทางสาธารณะ ทิศใต้และ ทิศตะวันออกจดหมู่บ้าน ทิศตะวันตกจดที่ดินเอกชน

ประวัติ
วัดแปลงไผ่ หรือ วัดแปลงไผ่วิปัสสนาราม ตั้งวัดเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2527 โดยมีนายวิน ตุ้มประเสริฐได้บริจาคที่ดินในการสร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2538 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 17.5 เมตร ยาว 37.5 เมตร ด้านการศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2530
ปัจจุบันมี พระมหาวัฒนชัย วฑฺฒนชโย ป.ธ.3 ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัด ทำหน้าที่ในการบริหารและปกครองวัด

อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 17.5 เมตร ยาว 38 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 หลังคามุขลดสองชั้น ซ้อนสองตับ เครื่องบนหลังคามุงด้วยกระเบื้อง คันทวยรอบอุโบสถเป็นรูปกวางทอง หน้าบันอุโบสถด้านหน้าเป็นรูปสัญลักษณ์ตราอุณาโลม หน้าบันอุโบสถด้านหลังเป็นรูปพระท้าวมหาพรหม รายรอบด้วยลายกระหนก ภายในอุโบสถเป็นประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปพระมหามัยมุนี และพระพุทธรูปไม้สักทอง 5 องค์ ซึ่งภายในของพระพุทธรูปทั้ง 5 องค์ บรรจุพระบรมสารีริกธาตุที่อัญเชิญมาจากประเทศพม่า
ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 22 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 หอสวดมนต์ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 10 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 กุฏิสงฆ์เป็นอาคารตึก และศาลาบำเพ็ญกุศล

อ้างอิง
วัดบ้านเก่า (จังหวัดระยอง)
วัดบ้านเก่า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตาขัน อำเภอบ้านค่าย จังหวัดระยอง มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 18 ไร่ 4 งาน 33 ตารางวา

ประวัติ
วัดบ้านเก่า หรือ วัดทองธาราม สันนิษฐานว่าคงมีมาตั้งแต่สมัยกรุงสุโขทัยต่อมาถูกภัยสงครามจากพวกขอมรุกราน ผู้คนอพยพหรือถูกกวาดต้อน จึงทำให้กลายเป็นวัดร้าง จนประมาณ พ.ศ. 2115 ท่านพ่อครุฑ ได้บูรณะขึ้นใหม่ เรียกในสมัยนั้นว่า วัดน้ำวนเวียนตะเคียน 7 ต้น
เนื่องจากสถานที่ตั้งวัดใกล้กับคุ้งน้ำริมฝั่งด้านทิศใต้ของคลองใหญ่และในบริเวณวัดมีต้นตะเคียนขนาดใหญ่หลายต้น ยังสันนิษฐานว่า พื้นที่บริเวณวัดบ้านเก่าน่าจะเป็นบริเวณที่สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ทรงหยุดประทับแรม แล้วผู้รั้งเมืองระยอง และกรรมการเมืองได้มาต้อนรับเสด็จ

ยังมีประวัติเล่าว่าสมัยสุนทรภู่เดินทางกับนายแสงเขี้ยวไปเยี่ยมบิดาที่บวชเป็นพระที่บ้านกร่ำ อำเภอแกลง ได้มาพักที่บ้านเก่าหนึ่งคืนที่บ้านนายแดงซึ่งเป็นเพื่อนของนายแสงเขี้ยว นายแดงเป็นคนชอบเสพของเมา พอรุ่งขึ้นนายแสงเขี้ยวไม่ยอมไปส่งสุนทรภู่ สุนทรภู่จึงเอาถ่านไฟเขียนไว้ที่ผนังอุโบสถว่า "ตั้งแต่นี้ต่อไปจะเรียกชื่อนายแสงเทวทัต" แต่ภายหลังไม่เหลือร่องรอย ได้ถูกทาสีทับไปแล้ว
วัดบ้านเก่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2100 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร ประกอบพิธีผูกพัทธสีมา พ.ศ. 2517

อาคารเสนาสนะ
วัดมีสิ่งก่อสร้างสมัยอยุธยาถึงต้นรัตนโกสินทร์อยู่ 3 อย่าง ได้แก่ อุโบสถหลังเก่า เจดีย์ฐานสิงห์ หอไตร เป็นต้น
อุโบสถหลังเก่านั้น ทางวัดได้ขุดพื้นเพื่อทำใหม่จึงได้พบว่าใช้ศิลาแลงเป็นฐาน ทั้งยังได้พบแหวนเงิน ทอง เงินพดด้วง กระปุกขนาดเล็ก ลูกปัด ใบเสมาหินแกรนิตและหินทรายแดงด้วย อุโบสถก่ออิฐถือปูน หลังคาครื่องไม้ มุงกระเบื้องลดมุข 2 ชั้น มีช่อฟ้าใบระกาและหางหงส์ทำด้วยไม้ เจดีย์ฐานสิงห์สี่เหลี่ยม สร้างราว พ.ศ. 2127 เมื่อครั้งยอดเจดีย์พังลงมาได้พบพระทองคำและตะลุกพุกภายในเจดีย์ และหอไตรกลางน้ำ เป็นเรือนไทยไม่มีฝากั้น หน้าบันจจำหลักลายเทพพนม น่าจะสร้างราว พ.ศ. 2115

อ้างอิง
วัดไพรสณฑ์ศักดาราม
วัดไพรสณฑ์ศักดาราม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหล่มสัก อำเภอหล่มสัก จังหวัดเพชรบูรณ์ มีที่ดินตั้งวัด เนื้อที่ 12 ไร่ 3 งาน 35 ตารางวา มีที่สงฆ์ 1 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ 1 งาน 93 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูสุตพัชรานุกูล (บุญถิ่น ปญฺญาวุฑฺโฒ) ดำรงตำแหน่งผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
วัดไพรสณฑ์ศักดาราม เดิมชื่อ วัดป่า สร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2382 โดยพระสุริยวงศาชนสงครามภักดีวิริยกรมพาหะ (คง) เจ้าเมืองหล่มสัก เป็นวัดคู่เมืองเพราะเป็นสถานที่ประกอบพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยา ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดอรัญญาวสี เมื่อ พ.ศ. 2484 ได้เรียกชื่อใหม่ว่า วัดป่าหล่มสัก หลังจากเปลี่ยนมาเป็นจังหวัดเพชรบูรณ์แล้ว จึงเปลี่ยนเป็นชื่อ "วัดไพรสณฑ์ศักดาราม" เมื่อ พ.ศ. 2495 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2505 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2508 ภายหลังได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์เสนาสนะ และถาวรวัตถุต่าง ๆ มาตามลำดับ ได้รับการสถาปนาเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ นับตั้งแต่วันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2522
ในวัดมีพระอุโบสถหลังเก่า มีลายปูนปั้นที่หัวเสา มีคันทวยแกะไม้สวยงาม

รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูหลักคำบุญเพ็ง
* พระครูหลักคำภู่
* พระครูโคตร
* พระอาจารย์กวย
* พระสำเร็จคัมภีระ
* พระสำเร็จบุญเฮือง
* พระสำเร็จบุญมา
* พระอาจารย์วัง
* พระอาจารย์ม้า
* พระอธิการวัน
* หลวงพ่อนาเหนือ
* หลวงพ่อชาบรรทม (กวย)
* พระครูกา
* พระอาจารย์ถั่ว ฐิติปญฺโญ
* พระปลัดแดง
* เจ้าอธิการบัง ชวนปญฺโญ
* พระอธิการบุญ
* พระมหาไพบูลย์ ชินปญฺโญ ป.ธ.5
* พระวีรญาณมุนี (ไพฑูรย์ อคฺคธมฺโม ป.ธ.3 น.ธ.เอก)
* พระปริยัติพัชราภรณ์ (สุพจน์ ปญฺญาธโร ป.ธ.6) พ.ศ. 2552 – 2568
* พระครูสุตพัชรานุกูล (บุญถิ่น ปญฺญาวุฑฺโฒ ป.ธ.3) พ.ศ. 2568 - ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดประตูดาว
วัดประตูดาว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ จังหวัดเพชรบูรณ์ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 10 ไร่ 2 งาน 78 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือยาว 80 วา ติดกับถนนสาธารณะ ทิศใต้ยาว 58 วา ติดกับแม่น้ำป่าสัก ทิศตะวันออกยาว 40 วา ติดกับที่ดินเพื่อการครอบครอง ทิศตะวันตกยาว 48 วา ติดกับกำแพงเมือง และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 10 ไร่ 1 งาน
วัดประตูดาวตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2319 โดยมีหลวงพล หัวหน้าตุลาการเพชรบูรณ์ เป็นผู้ดำเนินการจัดสร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2445 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 ในอดีตเชื่อว่าวัดประตุดาวมีชื่อว่า วัดประตูผี เป็นที่ลำเลียงศพของนักโทษที่ถูกประหารชีวิต ณ บริเวณวัดมหาธาตุ พระอารามหลวงในปัจจุบัน และต่อมาได้ยกเลิกการประหารชีวิตทำให้ได้มีการเปลี่ยนชื่อวัดให้เป็นชื่อที่ฟังแล้วเป็นมงคลจึงได้ชื่อว่า "วัดประตูดาว"
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 5 เมตร ยาว 7 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2447 โครงสร้างเป็นไม้ ศาลาการเปรียญกว้าง 12 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 กุฏิสงฆ์จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งปูน 2 ชั้น 2 หลัง อาคารไม้ 2 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานปางมารวิชัยขนาดพระเพลา กว้าง 28 นิ้ว และมีพระพุทธรูปปางสมาธิเนื้อทองสำริด ศิลปะล้านช้างจำนวน 2 องค์
รายนามเจ้าอาวาส
* พระสมุห์บุญมา ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2487–2495
* พระมหาทองคำ ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2500–2503
* พระอธิการฝาย ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2505–2507
* พระอธิการสอน ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2514–2527
* พระครูพัชรสุทธิกร ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2527–2560
* พระครูวินัยธรธีรวัฒน์ สุเมโธ ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2560–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดท่ามะกอก
วัดท่ามะกอก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพังราด อำเภอแกลง จังหวัดระยอง

วัดท่ามะกอกได้รับอนุญาตให้สร้างวัดตั้งแต่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2528 และตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 ผู้ถวายที่ดินสร้างวัดคือ พระมหาถาวร คุตฺตธมฺโม, นายก่วย หวานเสนาะ, นายฮะ จิตรตั้งตรง, นายอุดม ปราณีราษฎร์ และนายประจวบ สอนสกุล
แต่เดิมบริเวณชาวบ้านในบริเวณนี้เวลาทำบุญบำเพ็ญกุศลต่าง ๆ ต้องไปที่วัดปากน้ำพังราดซึ่งอยู่ห่างมากกว่า 2 กิโลเมตร เมื่อเริ่มสร้างวัดได้ก่อสร้างศาลาการเปรียญ สำหรับบำเพ็ญกุศล 1 หลังขึ้นมาก่อน เป็นเรือนไม้แบบทรงไทย หลังจากนั้นได้สร้างกุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารทรงไทย และฌาปนสถาน จนได้สร้างมาเรื่อย ๆ วัดท่ามะกอกได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2557

อาคารที่โดดเด่นของวัดคือ อุโบสถสร้างขึ้นมาเป็นรูปทรงแบบเรือนารายณ์ทรงสุบรรณ มีการฉลุลวดลายรอบอุโบสถ

อ้างอิง