SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
โบราณคดีก่อนประวัติศาสตร์
โบราณคดีก่อนประวัติศาสตร์ เป็นการศึกษาวิวัฒนาการของมนุษย์เริ่มต้นขึ้นโดยอาศัยระยะเวลายาวนานจากบรรพบุรุษของมนุษย์เมื่อราว 3 ล้านปีก่อน จนกระทั่งกลายมาเป็น Homo sapiens sapiens ในประเทศไทยปัจจุบันเอง วิวัฒนาการของมนุษย์ก่อนประวัติศาสตร์อาจสืบย้อนไปได้ราว 90,000 ปีที่ผ่านมาเท่านั้นเอง ในขณะที่นักโบราณคดีก่อนประวัติศาสตร์ทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติรวมถึงนักวิชาการสาขาอื่นก็ต่างพยายามค้นหามนุษย์ Homo erectus ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของมนุษย์ปัจจุบันในประเทศไทย
เหตุที่มีการพยายามตามหามนุษย์โฮโม อีเรคตัสในประเทศไทยนี้ สืบเนื่องมาจากทฤษฎีการแพร่กระจายของมนุษย์โดยการเคลื่อนย้ายออกจากแอฟริกา (Out of Africa)โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การกระจายตัวออกไปไกลเกินทวีปยุโรปเมื่อราว 1.6 ล้านปีมาแล้ว การแพร่กระจายมายังเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้นี้มีหลักฐานปรากฏโด่งดังที่สุดได้แก่ "มนุษย์ปักกิ่ง" ที่พบจากการขุดค้นที่ถ้ำโจวโข่วเถี้ยนในประเทศจีนและ "มนุษย์ชวา" ที่พบในอินโดนีเซีย สัณฐานของโครงกระดูกทั้งสองนี้บ่งชี้ว่าเป็นบรรพบุรุษของมนุษย์​ Homo​ erectus ที่เดินทางมาถึงโดยพื้นที่รอยต่อระหว่างจีนกับอินโดนีเซีย​บริเวณพื้นทวีปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้​ โดยสภาพแวดล้อมเขตร้อนของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นจุดที่เหมาะแก่กา
ออกเฉียงใต้​ โดยสภาพแวดล้อมเขตร้อนของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นจุดที่เหมาะแก่การอยู่อาศัยในช่วงไพลสโตซีนตอนต้น (Early Pleistocene: 1.8 - 0.73 MYA) แบ่งตามการแบ่งยุคสมัยทางธรณีวิทยาของ ดร.รัศมี ชูทรงเดช
ไพลสโตซีนตอนต้น - ตอนกลาง

ยุคนี้จะสัมพันธ์กับการแบ่งยุคสมัยโดยอาศัยรูปแบบและวัสดุคือตรงกับสมัยหินเก่า (เมื่อ 500,000-10,000 ปีมาแล้ว
ในระยะแรกเริ่ม ด็อกเตอร์ เดวิดสัน แบล็ค ได้เข้ามาค้นหาโฮโม อิเรคตัสในไทยแต่ไม่พบหลักฐานใด ใน พ.ศ. 2515-2517 ดร.เปีย ซอเรนเซน นักโบราณคดีชาวเดนมาร์ก ได้เข้ามาทำการสำรวจและขุดค้นในหลายพื้นที่ ได้แก่ อ.แม่ทะ และ อ.แม่เมาะ จ.ลำปาง และ อ.เมือง อ.ร้องกวาง และ อ.สอง จ.แพร่ เพื่อสืบค้นร่องรอยของคนในสมัยไพลสโตซีน ปรากฏว่าพบร่องรอยของเครื่องมือหินกะเทาะกลุ่มสับตัดถึง 3,158 ชิ้น จากการกำหนดอายุทางวิทยาศาสตร์สามารถกำหนดอายุแหล่งโบราณคดีได้ในราว 866,000+-100 แม้ว่าการสำรวจและขุดค้นครั้งนี้จะพบเพียงเครื่องมือหิน แต่ก็สะท้อนให้เห็นถึงร่องรอยของคนที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศไทยในสมัยไพลสโตซีนตอนต้นเลยทีเดียว
ต่อมาใน พ.ศ. 2521 ดร.เจ็ฟฟรี โป๊บ อาจารย์ สุภาพร นาคบัลลังก์ คุณมาลัย เลียงเจริญ และคุณพินิจ กุลสิงห์ ได้ทำการขุดค้นที่เขาป่าหนาม จังหวัดลำปาง และได้พบโบราณวัตถุคือเครื่องมือหินกะเทาะ กลุ่มเครื่องมือสับตัด กระดูกสัตว์ตระกูลวัว ควาย กวาง ฮิปโปโปเตมัส และเสือ และยังพบร่องรอยของกองไฟด้วย แสดงให้เห็นว่าบริเวณนี้คงเคยเป็นที่พักอาศัยชั่วคราวของบรรพบุรุษของมนุษย์ในสมัยนั้น (คนสมัยก่อนจะเคลื่อนย้ายถิ่นฐานไปเรื่อย ๆ ทั้งนี้คงขึ้นกับทรัพยากรและฤดูกาล) นอกจากนี้ การพบกระดูกสัตว์ดังที่ได้กล่าวมาแล้วยังสะท้อนให้เห็นสภาพแวดล้อมในสมัยโบราณซึ่งมีลักษณะเป็นป่าโปร่งด้วย ทั้งนี้ จากการหาค่าอายุโดยวิธีการทางวิทยาศาสตร์ สามารถกำหนดอายุของแหล่งโบราณคดีนี้ได้ในราว
การหาค่าอายุโดยวิธีการทางวิทยาศาสตร์ สามารถกำหนดอายุของแหล่งโบราณคดีนี้ได้ในราว 800,000-600,000 ปีมาแล้ว
วันเมษาหน้าโง่
วันเมษาหน้าโง่ ( ) หรือ วันโกหก เฉลิมฉลองในหลายประเทศในวันที่ 1 เมษายนของทุกปี โดยผู้คนจะเล่นมุกตลกและเรื่องหลอกลวงต่อกัน ตามสำนักพิมพ์หรือสื่อต่างๆ อาจรายงานเรื่องหลอกลวงในวันนี้ และออกมาเฉลยในวันต่อมา เช่น วันนี้ไม่ใช่วันหยุดราชการ เริ่มเป็นที่นิยมตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยเฉพาะในแคนาดา ยุโรป ออสเตรเลีย บราซิล และสหรัฐอเมริกา

การเชื่อมโยงระหว่างวันที่ 1 เมษายนกับความเขลาที่เก่าแก่ที่สุดที่มีบันทึกสามารถพบได้ใน ตำนานแคนเตอร์บรี ของชอเซอร์ (ค.ศ. 1392) นักเขียนจำนวนมากเสนอว่า การฟื้นฟูวันที่ 1 มกราคมให้เป็นวันขึ้นปีใหม่ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 มีผลต่อการสร้างสรรค์วันดังกล่าว แต่ทฤษฎีนี้มิได้อธิบายการอ้างถึงก่อนหน้านั้น
กำเนิด
ต้นกำเนิดของวันเมษาหน้าโง่มีเทศกาลฮิลาเรียของโรมัน ซึ่งจัดขึ้นในวันที่ 25 มีนาคมและเทศกาลคนโง่ในสมัยกลาง จัดขึ้นวันที่ 28 ธันวาคม และยังคงเป็นวันซึ่งมีการเล่นตลกอยู่ในประเทศที่พูดภาษาสเปน
ใน ตำนานแคนเตอร์บรี ของชอเซอร์ "ตำนานของแม่ชีของพระ" (Nun's Priest's Tale) ซึ่งเรื่องมีขึ้น "Syn March bigan thritty dayes and two" นักวิชาการสมัยใหม่เชื่อว่ามีความผิดพลาดในการทำสำเนาในเอกสารเขียนต้นฉบับเท่าที่มีอยู่ และชอเซอร์แท้จริงแล้วเขียนว่า "Syn March was gon" ดังนั้น วลีนี้เดิมจึงหมายถึง 32 วันหลังเดือนเมษายน คือ 2 พฤษภาคม วันครบรอบการหมั้นระหว่างพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษกับแอนน์แห่งโบฮีเมีย สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ ซึ่งเกิดขึ้นใน ค.ศ. 1564 ผู้อ่านกลับเข้าใจผิดว่าวลีนี้หมายถึง "32 มีนาคม" หรือ 1 เมษายน ในตำนานของชอเซอร์ ไก่ตัวผู้ที่หลงตัวเองถูกสุนัขจิ้งจอกตบตา
ในสมัยกลาง วันขึ้นปีใหม่เฉลิมฉลองกันในวันที่ 25 มีนาคมในเมืองยุโรปส่วนมาก ในบางพื้นที่ของฝรั่งเศสเป็นวันหยุดนานหนึ่งสัปดาห์ที่สิ้นสุดลงในวันที่ 1 เมษายน นักเขียนจำนวนมากเสนอว่า วันเมษาหน้าโง่ถือกำเนิดขึ้นเพราะผู้ที่เฉลิมฉลองวันขึ้นปีใหม่ในวันที่ 1 มกราคม ล้อคนที่เฉลิมฉลองวันขึ้นปีใหม่วันอื่น การใช้วันที่ 1 มกราคมเป็นวันขึ้นปีใหม่นั้นพบทั่วไปในฝรั่งเศสเมื่อถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 และวันนี้ได้รับมาอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1564 โดยกฤษฎีการูสิยอง (Edict of Roussillon)

ประเทศไทย
ในปี 2564 ตำรวจแจ้งเตือนว่าการโพสต์และแบ่งปันข่าวปลอมบนสื่อสังคมถือเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550
สำหรับ พ.ร.บ.ว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2560  มาตรา 14 ระบุว่า ผู้ใดกระทําความผิดที่ระบุไว้ดังต่อไปนี้ ต้องระวางโทษจําคุกไม่เกิน 5 ปีหรือปรับไม่เกิน 100,000 บาท หรือทั้งจําทั้งปรับ

อ้างอิง
น้ำอัดลม
น้ำอัดลม เป็นเครื่องดื่มชนิดหนึ่งที่ไม่มีส่วนผสมของแอลกอฮอล์ มีสีสันแตกต่างกันไป มีคนนิยมดื่มมากและสามารถหาซื้อได้ทั่วไปในร้านที่ขายเครื่องดื่ม นิยมบรรจุในรูปแบบกระป๋อง ขวดแก้ว ขวดพลาสติก เป็นต้น

ส่วนประกอบ
น้ำอัดลมมีส่วนประกอบที่สำคัญ 3 ส่วน คือ น้ำ (น้ำนี้จะต้องเป็นน้ำสะอาด สามารถใช้น้ำประปา แต่ส่วนใหญ่แล้วจะมาจากน้ำบาดาลที่ผ่านการกรองและฆ่าเชื้อโรคด้วยคลอรีน), น้ำตาล, สารปรุงแต่งที่เรียกว่าหัวเชื้อ ซึ่งเป็นส่วนผสมของสารที่ให้กลิ่นและสี, และกรดคาร์บอนิกซึ่งถูกอัดเข้าในภาชนะบรรจุ บางครั้งมีส่วนผสมของน้ำผลไม้เล็กน้อย น้ำอัดลมแต่ละยี่ห้อก็มีส่วนผสมลับเฉพาะของตนเอง
กรดคาร์บอนิกในภาชนะบรรจุเมื่อสัมผัสอากาศ จะแยกตัวเป็นก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์กับน้ำ เป็นฟองที่เกิดขึ้นเวลาเปิดขวดหรือกระป๋อง การเขย่าก็เป็นการกระตุ้นปฏิกิริยาของกรดคาร์บอนิกให้เกิดเร็วขึ้นและมากขึ้น ฟองก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ก็เกิดมากขึ้นจนล้นภาชนะได้

กระบวนการเกิดฟอง
เมื่อเปิดภาชนะบรรจุน้ำอัดลม ความดันภายในจะลดลง ทำให้กรดคาร์บอนิกสลายตัวเป็นน้ำและก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ ก๊าซที่แยกตัวออกมาจะเกิดเป็นฟองลอยขึ้นสู่ผิวของเหลว การเขย่าภาชนะก่อนเปิดจะกระตุ้นให้ก๊าซแยกตัวเร็วและมากขึ้น จนอาจทำให้น้ำอัดลมพุ่งล้นออกจากภาชนะได้

ประเภท
น้ำอัดลมสามารถแบ่งออกได้เป็น 2 ประเภทหลักตามลักษณะของกลิ่น สี และส่วนประกอบ ได้แก่
น้ำอัดลมรสโคล่า
เป็นน้ำอัดลมที่ปรุงแต่งด้วยหัวน้ำเชื้อจากโคล่า ซึ่งโดยทั่วไปมีส่วนผสมของคาเฟอีน ปริมาณคาเฟอีนอาจแตกต่างกันไปตามยี่ห้อ สีของน้ำอัดลมโคล่ามักเป็นสีน้ำตาลเข้ม ซึ่งได้จากสีผสมอาหารที่มีลักษณะคล้ายน้ำตาลเคี่ยว

น้ำอัดลมที่ไม่ใช่โคล่า
ได้แก่น้ำอัดลมใสไม่มีสี เช่น รสเลมอน-ไลม์ และน้ำอัดลมที่แต่งกลิ่นรสเลียนแบบผลไม้ เช่น ส้ม องุ่น มะนาว ลิ้นจี่ รวมถึงน้ำอัดลมสีต่าง ๆ และรูทเบียร์ น้ำอัดลมในกลุ่มนี้ส่วนใหญ่มักไม่มีคาเฟอีน อย่างไรก็ตาม บางยี่ห้ออาจเติมคาเฟอีนสกัดในปริมาณเล็กน้อยเพื่อให้เกิดฤทธิ์กระตุ้น
#

ดูเพิ่ม

* โค้ก
* เป๊ปซี่
* โซดา
* ไวน์
* น้ำโคล่า

อ้างอิง
แล็กโทบาซิลลัส
แล็กโทบาซิลลัส ( ) เป็นแบคทีเรียชนิดที่มีประโยชน์ต่อร่างกายและพบตามธรรมชาติในทางเดินลำไส้และช่องคลอด แล็กโทบาซิลลัสใช้ในการผลิตนมเปรี้ยวและโยเกิร์ต

แล็กโทบาซิลลัสช่วยลดระยะเวลาที่เกิดอาการท้องเสียลงมาได้ถึงสองในสามภายในหนึ่งวัน

อ้างอิง
วัดสัตหีบ
วัดสัตหีบ หรือ วัดหลวงปู่อี๋ ตั้งอยู่เลขที่ 333 หมู่ 1 ถนนชายทะเล ตำบลสัตหีบ อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี ด้านหลังวัดติดทะเล พระครูวรเวทมุนี (อี๋ พุทฺธสโร) สร้างวัดนี้ขึ้นเมื่อ พ.ศ 2442 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยนายขำและนางเอียง ทองขำ โยมบิดาและโยมมารดาของหลวงปู่ฯ ได้ขอพระราชทานที่ดินว่างเปล่าเป็นป่าไม้ที่ไม่มีเจ้าของ พระองค์ทรงอนุญาตให้สร้างวัดได้ ด้านเหนือติดทางเกวียน ด้านใต้ติดทะเลและด้านตะวันตกติดป่า ด้านตะวันออกติดที่ดินบ้านสัตหีบ โดยในปัจจุบันวัดนี้มีเนื้อที่จำนวน 30 ไร่ 28 ตารางวา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาอุโบสถหลังแรกเมื่อวันที่ 21 กันยายน ร.ศ. 138 พ.ศ. 2463 เนื้อที่ได้รับพระราชทาน กว้าง 2 เส้น ยาว 3 เส้น ต่อมาเมื่
ายน ร.ศ. 138 พ.ศ. 2463 เนื้อที่ได้รับพระราชทาน กว้าง 2 เส้น ยาว 3 เส้น ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2557 ได้รับการยกสถานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ
รายนามเจ้าอาวาสวัดสัตหีบตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน
{| border="1" cellpadding="4" cellspacing="1" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; text-align:center; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
|- style="background:#cccccc"
| ลำดับ || รายนาม || width=13%| เริ่มวาระ || width=13%| สิ้นสุดวาระ || รวมระยะเวลา (ปี)
|- 
| 1 ||พระครูวรเวทมุนี (อี๋ พุทฺธสโร) || พ.ศ. 2442 || พ.ศ. 2489 || 47 ปี
|-
| 2 || พระครูศรีสัตตคุณ (เกษม สนตุสฺสโก) || พ.ศ. 2489 || พ.ศ. 2496 || 9 ปี
|-
| 3 ||พระครูศรีสัตตคุณ (บัญญัติ โกมุทโท)|| พ.ศ. 2496 || พ.ศ. 2527 || 31 ปี
|-
| 4 ||พระครูวิบูลธรรมบาล (เหล็ง ธมฺมปาโล) || พ.ศ. 2527 || พ.ศ. 2
527 || 31 ปี
|-
| 4 ||พระครูวิบูลธรรมบาล (เหล็ง ธมฺมปาโล) || พ.ศ. 2527 || พ.ศ. 2557 || 30 ปี
|-
| 5 || พระวชิรคุณากร (วรรณะ ทสฺสนีโย) || พ.ศ. 2558 || ปัจจุบัน || 
|}
จังหวัดคาบูล
คาบูล (ปาทาน/ดารี: ) เป็นจังหวัดทางตะวันออกของประเทศอัฟกานิสถาน เมืองหลักคือคาบูล ซึ่งมีสถานะเป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศด้วย จังหวัดคาบูลมีประชากรราว 5 ล้านคน ในจำนวนนี้ 85% อาศัยในตัวเมือง ผู้ว่าราชการจังหวัดคนปัจจุบันคือ Muhammad Yaqub Haidari

อ้างอิง
กระเพาะปลา
กระเพาะปลา ทำจากถุงลมของปลา กระเพาะปลานอกจากจะอยู่ในรูปแบบกระเพาะปลาแห้งแล้วยังอยู่ในรูปแบบของกระเพาะปลาสดอีกด้วยรูปแบบของอาหารที่นิยมปรุงกันเช่น กระเพาะปลาน้ำแดง กระเพาะปลาผัดแห้ง ฯลฯ

กระเพาะปลาทำจากถุงลมตากแห้งทอดกรอบ ตำรายาจีนถือว่ากระเพาะปลาเป็นยาชูกําลัง กระเพาะปลาที่มีราคาแพงที่สุด ทำจากถุงลมของปลากะพง

อ้างอิง
คลองดาวคะนอง
คลองดาวคะนอง เป็นลำน้ำสาขาฝั่งขวาของแม่น้ำเจ้าพระยา เชื่อมระหว่างแม่น้ำเจ้าพระยา กับคลองบางขุนเทียน ฝั่งคลองดาวคะนองฟากเหนือจากกึ่งกลางแม่น้ำเจ้าพระยา จนถึงถนนสุขสวัสดิ์ เป็นเส้นแบ่งแขวงดาวคะนอง เขตธนบุรี กับแขวงบางปะกอก เขตราษฎร์บูรณะ เป็นหนึ่งในคลองที่มีการสัญจรทางน้ำมาก เนื่องด้วยเป็นเส้นทางท่องเที่ยวทางน้ำของกรุงเทพมหานคร เชื่อมไปยังคลองลัดผ้าเช็ดหน้า และคลองสนามชัย สู่ตลาดน้ำวัดไทร และสวนงูธนบุรี มีประตูระบายน้ำและประตูเรือสัญจร 1 แห่งบนปากคลองริมแม่น้ำเจ้าพระยา คลองดาวคะนองมีความกว้างเฉลี่ย 25–30 เมตร ความลึก 4–5 เมตร
ประวัติ
คลองดาวคะนองเป็นคลองในสมัยธนบุรี ขุดเพื่อชักน้ำจากแม่น้ำเจ้าพระยาเชื่อมต่อกับคลองบางขุนเทียน สำหรับการอุปโภค บริโภคตลอดจนเป็นเส้นทางสัญจรทางน้ำให้เข้าถึงชุมชนมอญที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในย่านนี้ ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2510 ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นคลองอนุรักษ์ตามมติคณะรัฐมนตรี

ในช่วงประมาณ พ.ศ. 2527 เคยมีการเดินเรือโดยสารในคลองดาวคะนอง คลองบางขุนเทียน คลองสนามชัย แต่หลังจากนั้นก็เลิกกิจการเมื่อ พ.ศ. 2536
ประตูระบายน้ำและประตูเรือสัญจร
ประตูระบายน้ำและประตูเรือสัญจรดาวคะนอง อยู่ในความดูแลของ สถานีสูบน้ำคลองดาวคะนอง ตั้งอยู่ในแขวงบางปะกอก เขตราษฎร์บูรณะ โดยประตูระบายน้ำและประตูเรือสัญจรแห่งนี้ เป็นหนึ่งในสี่แห่งของประตูระบายน้ำและประตูเรือสัญจรในฝั่งธนบุรี สร้างขึ้นเพื่อเป็นการป้องกันและแก้ไขปัญหาน้ำท่วม รวมทั้งการป้องกันน้ำเค็มรุก เข้ามาในพื้นที่ด้านฝั่งธนบุรีของกรุงเทพมหานคร เริ่มก่อสร้างเมื่อ 30 กันยายน พ.ศ. 2535 และเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2539 งบประมาณค่าก่อสร้าง 129,000,000 บาท

อ้างอิง
ลำยอง
ลำยอง หรือ เครื่องลำยอง คือ ส่วนประกอบช่วงบนของปั้นลม เป็นเครื่องตกแต่งในสถาปัตยกรรมไทยที่นิยมสร้างเฉพาะในวัดและพระที่นั่งต่าง ๆ เท่านั้น

ลำยองประกอบด้วยองค์ประกอบหลัก ๆ ดังภาพ ได้แก่
#ช่อฟ้า 
#ใบระกา 
#รวยระกา 
#งวงไอยรา 
#นาคสะดุ้ง 
#หางหงส์ 
#กระจังรวน 
#บัวจงกล
#จั่วบังนก 
#คันทวย

ลำยองหลังคาหน้าจั่ว

ลำยองประดับหลังคาและหน้าบัน มีองค์ประกอบดังนี้

=== ช่อฟ้า ===

เป็นส่วนซึ่งประดับอยู่ส่วนยอดบนสุดของปลายสันหลังคา

;องค์ประกอบของช่อฟ้า
* ส่วนปลายยอดหรือหงอน
* ส่วนปาก
* ส่วนท้อง เรียกว่าอกสุบรรณ
;ประเภทของช่อฟ้า
* ช่อฟ้าแบบปากหงส์ เรียกอีกอย่างว่าปากปลา ลักษณะปลายจะงอยทู่หงายขึ้นยื่นไปข้างหน้า
* ช่อฟ้าแบบปากครุฑ เรียกอีกอย่างว่าปากนก ลักษณะปลายจะงอยแหลมโค้งและงุ้มลง
* ช่อฟ้าลาว
* ช่อฟ้าหัวช้าง
* ช่อฟ้าหัวนกเจ่า
* ช่อฟ้าแบบประยุกต์ อื่น ๆ

ใบระกา
เป็นส่วนของปั้นลมประดับตกแต่งอยู่ระหว่างช่อฟ้าและหางหงส์ มีลักษณะลวดลายปลายเรียว มีหลายลักษณะ เช่นลายน่องสิงห์ ลายหอยจับหลัก ลายกระหนก ลายใบเทศ เป็นต้น มีคติความเชื่อว่าเป็นลักษณะของขนปีกของครุฑ

รวยระกา งวงไอยรา นาคสะดุ้ง

* รวยระกา เป็นส่วนที่รองรับใบระกา 
* งวงไอยรา เป็นส่วนที่เกี่ยวงอกับแป 
* นาคสะดุ้ง เป็นรวยระกาส่วนที่โค้งงอต่อจากงวงไอยรายาวไปจนจรดหางหงส์
หางหงส์
เป็นส่วนปลายสุดของปั้นลม มีหลายแบบได้แก่ แบบทรงนาค แบบนาคเบือน แบบเศียรนาค แบบเหรา ฯลฯ

ลานหน้าบัน

ภาพ:Chofahwatpkaeo05.jpg|ช่อฟ้าอุโบสถวัดพระแก้ว กรุงเทพฯ (ช่อฟ้าแบบปากนก)
ภาพ:Chofahwatchyod04.jpg|ช่อฟ้าวิหาร วัดเจ็ดยอด เชียงใหม่ (ช่อฟ้าแบบหัวช้าง)
ภาพ:Chofahwatpsingh05.jpg|ช่อฟ้าอุโบสถวัดพระสิงห์ เชียงใหม่ (ช่อฟ้าศิลปะล้านนา)
ภาพ:Ubosot_giebel_1.jpg|ช่อฟ้าวิหารหลวง วัดสุทัศน์ กรุงเทพฯ (ช่อฟ้าแบบปากปลา)

อ้างอิง
* ฐานานุศักดิ์ของสถาปัตยกรรมไทย 
* พุทธศิลปะสถาปัตยกรรม ภาคต้น โดย พระพรหมพิจิตร
* สมคิด จิระทัศนกุล วัด: พุทธศาสนสถาปัตยกรรมไทย โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ พ.ศ. 2544. ISBN 974-6006-81-9
* สมภพ ภิรมย์, พลเรือตรี ช่อฟ้า นาคเบือน ตุง องค์การค้าคุรุสภา พ.ศ. 2545. ISBN 974-0086-30-6

แหล่งข้อมูลอื่น
* วัด : พุทธศาสนสถาปัตยกรรมไทย 
* ตัวอย่างภาพ ลานหน้าบันวัดพระธาตุจอมปิง ลำปาง เป็นรูปเทพนม
กาโตว์ เฮาส์
กาโตว์ เฮ้าส์ (Gateaux House) หรือ บริษัท กาโตว์ เฮ้าส์ จำกัด เป็นบริษัททำธุรกิจทางด้านเบเกอรี่ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 2530 ซึ่งเริ่มต้นจากการนำสูตรขนมปังจากไต้หวัน มาพัฒนาให้เข้ากับรสคนไทย

กาโตว์ เฮ้าส์เปิดสาขาแรกที่สยามสแควร์ซอย 4 ต่อมาได้ขยายสาขาที่ 2 ที่มาบุญครองชั้น G เมื่อลูกค้ามากขึ้นจึงได้ย้ายการผลิตไปที่โรงงานอำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี และ โรงงานแห่งใหม่ที่อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม

ปัจจุบัน กาโตว์ เฮ้าส์ มี 42 สาขา แบบช็อปที่มีโต๊ะบริการให้ลูกค้านั่ง 28 สาขา และ แบบ KIOSK จำนวน 14 สาขา

คำว่า gâteau (gâteaux ในรูปพหูพจน์) เป็นคำในภาษาฝรั่งเศสหมายถึงเค้กกลวยหอม

อ้างอิง
* 'กาโตว์เฮ้าส์' เอกลักษณ์ขนมปังพันธุ์ไทย จากหนังสือพิมพ์ฐานเศรษฐกิจ ฉบับที่ 2204 29 มี.ค. - 31 มี.ค. 2550

แหล่งข้อมูลอื่น
* Website: กาโตว์ เฮ้าส์
ชิวหา
ชิวหา เป็นตัวละครในวรรณกรรมเรื่องรามเกียรติ์ เป็นน้องเขยของทศกัณฐ์ สามีของนางสำมนักขา มีลักษณะกายสีหงเสน ยอดน้ำเต้ากลม ตาจระเข้ ปากแสยะ แลบลิ้น เมื่อครั้งนั้น ทศกัณฐ์ไปประพาสป่า จึงให้น้องเขยเฝ้าเมืองไว้ ฝ่ายชิวหา เมื่อได้รับหน้าที่ก็ทำหน้าที่อย่างดี

ชิวหา เป็นยักษ์ที่มีฤทธิ์เดช คือมีลิ้นที่ยาวและใหญ่ สามารถใช้ในการศึกได้ เมื่อชิวหาได้รับหน้าที่มา ก็จัดยามตามไฟรักษาเมืองไม่ได้หลับไม่ได้นอน จนวันที่ 7 ชิวหา ก็ทนความง่วงไม่ไหว จึงเนรมิตกายให้ใหญ่โต แล้วแลบลิ้นไปปิดเมืองลงกาไว้ แล้วหลับไป ฝ่ายทศกัณฐ์ เมื่อกลับมาจากประพาสป่า มองไม่เห็นเมืองลงกา ก็เข้าใจว่าเป็นอุบายของศัตรูบดบังเมืองไว้ ด้วยความโกรธ จึงขว้างจักร อาวุธของตนไปตัดลิ้นชิวหาทันที
ชิวหาถูกตัดลิ้นขาดไปก็สิ้นใจลง นางสำมนักขาเสียใจมาก จึงไปเที่ยวป่าแล้วเจอกับพระราม จนเป็นปฐมเหตุของสงครามครั้งนี้ในที่สุด
จังหวัดปกครองตนเองชนชาติจ้วงและม้ง เหวินชาน
จังหวัดปกครองตนเองชนชาติจ้วงและม้ง เหวินชาน ( ; เหวินชาน จ้วงจู๋ เหมียวจู๋ จื้อจื้อโจว) เป็นจังหวัดปกครองตนเองแห่งหนึ่งทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลยูนนาน สาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นเขตการปกครองระดับจังหวัดที่อยู่ทางตะวันออกสุดของมณฑล มีอาณาเขตทางทิศตะวันออกติดกับไป่เซ่อ เขตปกครองตนเองกว่างซี ทิศใต้ติดกับจังหวัดห่าซางของประเทศเวียดนาม (ห่างไปประมาณ ) ทิศตะวันตกติดกับเขตปกครองตนเองชนชาติอาข่าและอี๋ หงเหอ และทิศเหนือติดกับฉวี่จิ้ง
เขตการปกครอง
 , 1954)]]
{|class="wikitable" 
! colspan="6" | แผนที่
|-
| colspan="6" | 
{{Image label begin|image=Administrative Division Wenshan.png|width={ }|link=}} 
{{Image label|x=380|y=1020|scale={ }/2280|text=นคร เหวินชาน}}
{{Image label|x=580|y=730|scale={ }/2280|text=อำเภอ เยี่ยนชาน}}
{{Image label|x=890|y=1030|scale={ }/2280|text=อำเภอ ซีโฉว}}
{{Image label|x=1080|y=1140|scale={ }/2280|text=อำเภอ หมาลี่พัว}}
{{Image label|x=560|y=1400|scale={ }/2280|text=อำเภอ หม่ากวัน}}
{{Image label|x=410|y=330|scale={ }/2280|text=อำเภอ ชิวเป่ย์}}
{{Image label|x=1180|y=510|scale={ }/2280|text=อำเภอ กวั่งหนัน}}
{{Image label|x=1890|y=730|scale={ }
y=510|scale={ }/2280|text=อำเภอ กวั่งหนัน}}
{{Image label|x=1890|y=730|scale={ }/2280|text=อำเภอ ฟู่หนิง}}
|-
! ชื่อ
! อักษรจีนตัวย่อ
! พินอิน
! ประชากร (ค.ศ. 2010)
! พื้นที่ (ตร.กม.)
! ความหนาแน่น (คน/ตร.กม.)
|----------
|นครเหวินชาน
| 
| 
|481,504
|3,064
|157
|----------
|อำเภอเยี่ยนชาน
| 
| 
|463,264
|3,888
|119
|----------
|อำเภอซีโฉว
| 
| 
|255,286
|1,545
|165
|----------
|อำเภอหมาลี่พัว
| 
| 
|277,960
|2,395
|116
|----------
|อำเภอหม่ากวัน
| 
| 
|367,507
|2,755
|133
|----------
|อำเภอชิวเป่ย์
| 
| 
|477,441
|5,150
|93
|----------
|อำเภอกวั่งหนัน
| 
| 
|787,449
|7,983
|99
|----------
|อำเภอฟู่หนิง
| 
| 
|407,530
|5,459
|75
|}

ชนเผ่า
จำนวนประชากรแบ่งตามชนเผ่า เมื่อปี พ.ศ. 2543
{| class="wikitable"
|-
! เชื้อชาติ
! จำนวน
! ร้อยละ
|-
| ฮั่น
| 1,372,317
| 41.99%
|-
| จ้วง
| 981,851
| 30.04%
|-
| ม้ง
| 422,991
| 12.94%
|-
| อี๋
| 347,194
| 10.62%
|-
| เย้า
| 81,774
| 2.5%
|-
| หุย
| 22,806
| 0.7%
|-
| ไท
| 15,149
| 0.46%
|-
| ไป๋
| 8,118
| 0.25%
|-
| ปู้อี
| 6,673
| 0.2%
|-
| มองโกล
| 6,451
| 0.2%
|-
| เกอเหล่า
| 1,892
| 0.06%
|-
| อื่นๆ
| 1,337
| 0.04%
|}

อ้างอิง
สามารถ ศรแดง
สามารถ ศรแดง หรือ นายสามารถ กล้าเชิงรบ (ชื่อเดิม นายบุญแต่ง ทองกระโทก) ชาวจังหวัดนครราชสีมา เกิดเมื่อ พ.ศ. 2476 สถิติการชก 19 ครั้ง ชนะ 10 (น็อค 4) เสมอ 1 แพ้ 8

ประวัติ
สามารถเกิดที่จ.นครราชสีมา ต่อมาย้ายไปอยู่ที่ อำเภอกระสัง จังหวัดบุรีรัมย์ เมื่อโตขึ้นจึงหัดชกมวยไทยในชื่อ บุญแต่ง ศิษย์แขวง ตระเวนชกในแถบภาคอีสาน ต่อมาจึงเข้ามาชกมวยในกรุงเทพฯโดยมาอยู่ที่ค่ายศิษย์สิงห์ ใช้ชื่อว่า สามารถ ศิษย์สิงห์ กลายเป็นนักมวยที่มีชื่อเสียด้วยการชกแบบบุกตะลุยและมีหมัดขวาที่หนักหน่วง ภายหลังจึงย้ายมาอยู่ค่ายศรแดง ใช้ชื่อว่า สามารถ ศรแดง
หลังจากได้ครองแชมป์มวยไทยรุ่นเวลเตอร์เวทแล้ว สามารถหาคู่ชกในแบบมวยไทยไม่ได้จึงหันมาชกมวยสากล และได้ครองแชมป์มวยสากลรุ่นเวลเตอร์เวทของเวทีลุมพินี โดยชนะคะแนน กิมเอี๋ยว ศิษย์ผล และได้ชกกับนักมวยชื่อดังหลายคน เช่น เสมอกับยอร์ช บาร์น รองแชมป์โลกชาวอิตาลี ชนะคะแนน ฮาชิโร ทัตสุมิ จนชกขนะคะแนน เดล ฟลาเนแกน จึงได้เป็นรองแชมป์โลก แต่พอแพ้คะแนน เฮกเตอร์ คอนสแตนท์ จึงถูกปลดจากอันดับโลก

ต่อมา เมื่อกลับมากู้ชื่อชนะนักมวยชื่อดังอีกหลายคน เช่น ออมทรัพย์ แหลมฟ้าผ่า สมเดช ยนตรกิจ ดาวทอง สิงหพัลลภ จึงมีโอกาสชิงแชมป์ OPBF รุ่นมิดเดิลเวท ชนะคะแนน ฟูมิโอะ ไกสุ ได้ครองแชมป์ แต่พอป้องกันครั้งแรกก็เสียแชมป์คืนให้ไกสุไป
สามารถได้เข้าอับดับโลกอีกครั้งเมื่อชนชนะน็อค มิเกมาซา คาวาคามิ แต่หลังจากนั้นทชกแพ้กราวรูดจนถูกปลดออกจากรองแชมป์โลก และเสียแชมป์มวยสากลของเวทีราชดำเนินไป เมื่อชกแพ้บ่อยๆ จึงถูกตั้งข้อหาล้มมวย จนหยุดชกไปหลายปี กลับมาชกอีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2512 ก็แพ้น็อคนักมวยรุ่นหลังอย่างง่ายดายจึงแขวนนวมไปอย่างถาวร

เกียรติประวัติ
| style="text-align:center;" colspan="9"|ชนะ 10 ครั้ง (ชนะน็อค 4 ครั้ง, ชนะคะแนน 0 ครั้ง), แพ้ 8 ครั้ง (แพ้น็อค 4 ครั้ง, แพ้คะแนน 4 ครั้ง) เสมอ 1 ครั้ง 
|- align=center
| style="text-align:center;" colspan="9"|แชมป์ประเทศไทย รุ่นเวลเตอร์เวทชิง 2498
|- align=center
|ชิง
| ชนะ
|0-0-0
|align=left| กิมเอี๋ยว ศิษย์ผล 
| 
| 
| 
|align=left| 
|align=left| 
|- align=center
| style="text-align:center;" colspan="9"|แชมป์ OPBF รุ่นมิดเดิลเวท
|- align=center
|ชิง
| ชนะ
|21-6-1
|align=left| ฟูมิโอะ ไกสุ 
| 
| 
| 
|align=left| 
|align=left|
|- 
|เสียแชมป์
| แพ้
|22-7-1
|align=left| ฟูมิโอะ ไกสุ
| 
| 
| 
|align=left| 
|align=left|
|- align=center
| style="t
eft| ฟูมิโอะ ไกสุ
| 
| 
| 
|align=left| 
|align=left|
|- align=center
| style="text-align:center;" colspan="9"|เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
|- align=center
|ชิงแชมป์ OPBF รุ่นมิดเดิลเวท
| แพ้
|18-5-1
|align=left| ฟูมิโอะ ไกสุ
| 
| 
| 
|align=left| 
|align=left|
อ้างอิง

* ชายพจน์. มวยดังไทยแลนด์ในอดีต:"เชน" สามารถ ศรแดง อดีตรองแชมป์โลกและแชมป์ OPBF มิดเดิลเวท. นิตยสารมวยโลก. ฉบับที่ 839. ตุลาคม 2543 หน้า 50 -51
วัดพระธาตุจอมจ้อ
วัดพระธาตุจอมจ้อ เป็นหนึ่งในพระธาตุ 9 จอม และยังเป็นพระธาตุคู่บ้านคู่เมืองของอำเภอเทิง ตั้งอยู่ที่ ม.20 บ้านเวียงจอมจ้อ ตำบลเวียง อำเภอเทิง ห่างจากที่ว่าการอำเภอเทิงไปทางทิศตะวันตกประมาณ 1 กิโลเมตร ลักษณะเป็นเจดีย์ทรงลังกาแบบสถาปัตยกรรมล้านนา

ประวัติพระธาตุจอมจ้อ
พระธาตุจอมจ้อเป็นพระธาตุศักดิ์สิทธิที่อยู่คู่เมืองเทิงมาตั้งแต่สมัยโบราณกาล ประวัติพระธาตุจอมจ้อจากคัมภีร์เก่าแก่ที่ตั้งโดยนักปราชญ์ผู้ชำนาญในด้านภาษาบาลีของอำเภอเมืองเทิง (เมืองเถิง) ในสมัยนั้นได้กล่าวว่า ในกาลสมัยเมื่อพระพุทธเจ้าเสด็จมาสุวรรณภูมิ พระองค์ได้พักอยู่ใต้ต้นอโศกบนดอยใกล้น้ำแม่อิง มีพญานาคตนหนึ่ง รู้ว่าพระพุทธองค์เสด็จมาจึงเข้าไปเฝ้าพระพุทธเจ้า ทูลถามความต่างๆแล้วจึงนำจ้อคำ ๓ ผืนแล้วจ้อแก้วอีก ๓ ผืน มาถวายพระพุทธองค์ พระอานนท์จึงขอทูลพระธาตุให้พระยานาคตนนั้น พระพุทธองค์จึงนำพระหัตถ์ลูบพระเศียรได้พระเกศาธาตุเส้นหนึ่ง จึงโปรดให้พญานาคไว้พญานาคจึงนำความแจ้งให้เจ้าเมืองเทิงสร้างพระธาตุไว้ที่กลางดอยเพื่อบรรจุพระเกศาธาตุ ต่อมาจึงมีการข
จ้งให้เจ้าเมืองเทิงสร้างพระธาตุไว้ที่กลางดอยเพื่อบรรจุพระเกศาธาตุ ต่อมาจึงมีการขนานนามพระธาตุนั้นว่า พระธาตุจอมจ้อ
ความเชื่อ
""ความเชื่อ"" ในการไหว้พระธาตุจอมจ้อ คำว่า "จ้อ" เป็นคำล้านนา หมายความเทียบได้กับ "ช่อ" ในภาษาไทยกลาง
"จอมจ้อ" จึงควรหมายความถึง ชูขึ้น หรือสูงเด่น เป็นสง่า สูงส่ง ถ้าได้กราบไหว้ก็จะประสบความสำเร็จทุกสิ่งเหมือนกับการเริ่มเจรจาก็นำมาซึ่งความสำเร็จและสมประสงค์ทุกประการ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
จังหวัดปกครองตนเองชนชาติไป๋ ต้าหลี่
เขตปกครองตนเองชนชาติไป๋ ต้าหลี่ ( ; ต้าหลี่ไป๋จู๋จื้อจื้อโจว; ไป๋: ) เป็นจังหวัดปกครองตนเองทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลยูนนาน ประเทศจีน มีพื้นที่ประมาณ 29,460 ตารางกิโลเมตร และมีศาลากลางอยู่ในเมืองเซี่ยกวัน นครต้าหลี่

เขตการปกครอง
จังหวัดต้าหลี่แบ่งการปกครองออกเป็น 12 หน่วยย่อย ประกอบด้วย นครระดับอำเภอ 1 แห่ง, อำเภอ 8 แห่ง และอำเภอปกครองตนเอง 3 แห่ง

{| class="wikitable" style="font-size:90%; width:50%;" align=center
!colspan="7" align="center" | Map
|-
|colspan="7" align="center" |
|-
! #
! width="150" | ชื่อ
! width="80" | อักษรจีนตัวย่อ
! width="100" | พินอิน
! ประชากร (ค.ศ. 2010)
! พื้นที่ (ตร.กม.)
! ความหนาแน่น (คน/ตร.กม.)
|----------
|1
|นครต้าหลี่
| 
| 
|652,000
|1,468
|444
|----------
|2
|อำเภอเสียงยฺหวิน
| 
| 
|456,000
|2,498
|183
|----------
|3
|อำเภอปินชวัน
| 
| 
|349,000
|2,627
|133
|----------
|4
|อำเภอหมีตู้
| 
| 
|313,000
|1,571
|199
|----------
|5
|อำเภอหย่งผิง
| 
| 
|175,000
|2,884
|61
|----------
|6
|อำเภอยฺหวินหลง
| 
| 
|200,000
|4,712
|42
|----------
|7
|อำเภอเอ่อร์ยฺหวัน
| 
| 
|268,000
|2,961
|91
|----------
|8
|อำเภอเจี้ยนชวัน
| 
| 
|170,000
|2,318
|73
|----------
|9
|อำเภอเฮ่อชิ่ง
| 
| 
|255,000
|2
ยนชวัน
| 
| 
|170,000
|2,318
|73
|----------
|9
|อำเภอเฮ่อชิ่ง
| 
| 
|255,000
|2,395
|106
|----------
|10
|อำเภอปกครองตนเองชนชาติอี๋ ย่างปี้
| 
| 
|102,000
|1,957
|52
|----------
|11
|อำเภอปกครองตนเองชนชาติอี๋ หนานเจี้ยน
| 
| 
|212,000
|1,802
|118
|----------
|12
|อำเภอปกครองตนเองชนชาติอี๋และหุย เวยชาน
| 
| 
|304,000
|2,266
|134
|}
ประชากรศาสตร์
จำนวนประชากรแบ่งตามกลุ่มชาติพันธุ์ เมื่อปี พ.ศ. 2543

{| border=1 style="border-collapse: collapse;"
|-bgcolor=cccccc
! เชื้อชาติ
! จำนวนประชากร
! ร้อยละ
|-
| ฮั่น
| 1,659,730
| 50.35%
|-
| ไป๋
| 1,081,167
| 32.8%
|-
| อี๋
| 426,634
| 12.94%
|-
| หุย
| 66,085
| 2.0%
|-
| ลีซอ
| 31,972
| 0.97%
|-
| ม้ง
| 10,967
| 0.33%
|-
| น่าซี
| 4,302
| 0.13%
|-
| อาชาง
| 3,330
| 0.1%
|-
| อื่นๆ
| 12,365
| 0.38%
|}

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*เว็บไซต์ทางการของจังหวัดต้าหลี่
หอยแมลงภู่
หอยแมลงภู่ ( ) จัดอยู่ในไฟลัมมอลลัสคาเป็นหอยสองฝา สีของเปลือกเปลี่ยนไปตามสภาพการอยู่อาศัย กล่าวคือ ถ้าอยู่ใต้น้ำตลอดเวลามีสีเขียวอมดำ ถ้าอยู่บริเวณน้ำขึ้นน้ำลง ถูกแดดบ้างเปลือกจะออกเหลือง เปลือกด้านนอกมีสีเขียว ส่วนท้ายจะกว้างกว่าส่วนหน้า เนื้อหอยมีสีเหลืองนวลหรือสีส้ม มีหนวดหรือเส้นใยเหนียวสำหรับเกาะหลักเรียกว่า เกสร หรือ ซัง
หอยแมลงภู่ ขนาดความยาวของเปลือกหอยที่สามารถสืบพันธุ์ได้มีความยาวตั้งแต่ 2.13 เซนติเมตรขึ้นไป มีความยาวตั้งแต่ 4-20 เซนติเมตร เป็นหอยที่กระจายพันธุ์ทั่วไปในทะเลแถบอินโดแปซิฟิก กินอาหารแบบกรองกิน ซึ่งกินได้ทั้งแพลงก์ตอนพืชและแพลงก์ตอนสัตว์ หอยแมลงภู่มีทั้งเพศแยก และมีสองเพศในตัวเดียวกัน มีการผสมพันธุ์นอกลำตัว หอยเพศผู้จะมีลำตัวหรือที่ห่อหุ้มตัวสีครีมหรือขาว ส่วนเพศเมียจะมีสีส้ม มีช่วงฤดูสืบพันธุ์อยู่ 2 ช่วงในรอบ 1 ปี คือช่วงระหว่างเดือนพฤษภาคม–สิงหาคม และช่วงระหว่างเดือนพฤศจิกายน–กุมภาพันธ์

หอยแมลงภู่ อาศัยด้วยการเกาะตามโขดหินและตามไม้ไผ่บริเวณชายฝั่งทะเล ห่างฝั่งประมาณ 1,000–3,000 เมตร ในน่านน้ำไทยพบได้ทั้ง 2 ฝั่งทะเล
เป็นหอยที่นิยมบริโภคกันเป็นอย่างมาก สามารถนำไปปรุงเป็นอาหารได้หลากหลาย เช่น หอยทอด, ออส่วน เป็นต้น เป็นสัตว์เศรษฐกิจที่มีการเพาะเลี้ยงกันมาเป็นเวลานาน โดยที่พันธุ์ของหอย เกษตรกรผู้เพาะเลี้ยงจะอาศัยจากธรรมชาติ ที่เมื่อหอยในธรรมชาติได้ผสมพันธุ์และปฏิสนธิเป็นลูกหอยตัวอ่อน ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กลอยไปตามกระแสน้ำแบบแพลงก์ตอนแล้ว จะใช้วัสดุที่เพาะเลี้ยงปักลงไปในทะเล เพื่อให้ลูกหอยนั้นเกาะอาศัย แบ่งออกได้เป็น การเลี้ยงแบบปักหลักล่อลูกหอย, การเลี้ยงแบบแพ, การเลี้ยงแบบแขวนบนราวเชือก และการเลี้ยงแบบตาข่ายเชือก แบบที่นิยมเลี้ยงกันมาก คือ แบบปักหลักล่อลูกหอย โดยใช้ไม้ไผ่หรือไม้ลวกในการล่อลูกหอยในระดับน้ำลึก 4–6 เมตร และเลี้ยงจนมีขนาดใหญ่ ถึงขนาดต้องก
รือไม้ลวกในการล่อลูกหอยในระดับน้ำลึก 4–6 เมตร และเลี้ยงจนมีขนาดใหญ่ ถึงขนาดต้องการ บางแห่งนิยมใช้ไม้ไผ่ทำเป็นโป๊ะ เพื่อดักจับปลาและล่อลูกหอยในพื้นที่ 1 0ไร่ หรือ 1,600 
ตารางเมตร จะปักหลักได้ประมาณ 1,200 หลัก ทั้งนี้ใช้ระยะเวลาในการเลี้ยง 68 เดือน จะได้หอยขนาดความยาวเฉลี่ย 5–6 เซนติเมตร 
เป็นขนาดที่สามารถส่งตลาด แต่ก็เป็นสัตว์ที่มีความเปราะบางต่อการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมมาก เช่น อุณหภูมิร้อน หรือน้ำเสีย หรือมีน้ำจืดปะปนลงมาในทะเลเป็นจำนวนมาก หอยก็จะตาย ซึ่งภายในรอบปีสามารถเลี้ยงได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น นอกจากนี้แล้ว เปลือกหอยสามารถนำไปบดเพื่อผสมเป็นอาหารสัตว์ และผสมทำเป็นยา
พาสตา
พาสตา ( ) เป็นชื่อเรียกโดยรวมของอาหารจากเส้นของอิตาลี ประกอบด้วยเส้นที่ทำจากแป้งสาลีที่ทำจากข้าวสาลีดูรัมเป็นหลัก ผสมกับ น้ำ, ไข่, เกลือ และ น้ำมันมะกอก จากนั้นจึงนำมารีดเป็นแผ่นและตัดเป็นเส้น ทำให้สุกโดยการต้ม รับประทานกับซอสหลากหลายประเภท ที่มักมีส่วนประกอบหลักคือ น้ำมันมะกอก ผัก เครื่องเทศ และเนยแข็ง เส้นพาสตาเป็นชื่อเรียกโดยรวมของเส้นหลากหลายประเภท

ในสมัยก่อนพาสตานั้นเป็นอาหารที่ชาวอิตาลีทางตอนใต้นิยมรับประทาน ซึ่งนับว่ายากจนกว่าชาวอิตาลีทางตอนเหนือ ซึ่งนิยมรับประทานนมเนย และข้าว

ปัจจุบันมีการผลิตเส้นสำเร็จรูปแบบอบแห้งในลักษณะอุตสาหกรรม ถูกใช้แพร่หลายมากกว่าเส้นแบบสดเนื่องจากสะดวกไม่ต้องใช้เวลาและความชำนาญมากในการจัดเตรียม
ดูเพิ่ม
* รายชื่อพาสตา

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* ประเภทของพาสตา เป็นการรวบรวมประวัติและรูปแบบประเภทเส้นต่าง ๆ ของพาสตา
พระพุทธรูปเล่อชาน
พระพุทธรูปเล่อชาน เป็นพระพุทธรูปองค์ใหญ่ที่สุดในโลก ตั้งอยู่ในภูเขาเล่อ (เล่อชาน) เมืองเฉิงตู มณฑลเสฉวน ประเทศจีน ได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกร่วมกับภูเขาเอ๋อเหมย์เมื่อปี พ.ศ. 2539

ประวัติ
พระพุทธรูปเล่อชานเริ่มสร้างตั้งแต่สมัยราชวงศ์ถัง คือคริสต์ศักราช 700 กว่าปี เริ่มต้นโดยมีพระชื่อไห่ทงเดินทางมาถึงเสฉวน และพบว่าเขาเล่อชานตั้งอยู่บนทางผ่านของแม่น้ำสามสาย จึงมักเกิดอุบัติเหตุเรือล่มทำให้มีผู้คนเสียชีวิตบ่อย ๆ พระไห่ทงจึงตั้งใจสร้างพระพุทธรูปองค์ใหญ่ขึ้นตรงจุดนี้เพื่อให้พระคุ้มครองแก่ผู้เดินทาง
ต่อมา มีชาวพุทธผู้มีจิตศรัทธาใช้ความพยายามและใช้เวลาอีก 70 ปี สร้างพระพุทธรูปองค์นี้จนสำเร็จ พุทธศาสนิกชนจากท้องที่ต่าง ๆ พากันมานมัสการเพื่อความสงบสุขแห่งจิตใจ

ขนาดของพระพุทธรูป
มีความสูงกว่า 70 เมตร ไหล่กว้างกว่า 20 เมตร พระเศียรสูงเท่าภูเขา พระบาทวางอยู่ริมแม่น้ำ พระหัตถ์วางบนเข่า พระพักตร์อิ่มเอิบสงบ

ดูเพิ่ม
* พื้นที่ทัศนียภาพภูเขาเอ๋อเหมย์ รวมทั้งพื้นที่ทัศนียภาพพระพุทธรูปเล่อชาน - ชื่อที่ใช้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลก

แหล่งข้อมูลอื่น
* ยูเนสโก
* ข้อมูลเพิ่มเติม
อาหารไทยภาคใต้
อาหารพื้นบ้านภาคใต้

อาหารพื้นบ้านภาคใต้มีรสชาติโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์เฉพาะ สืบเนื่องจากดินแดนของภาคใต้เคยเป็นศูนย์กลางการเดินเรือค้าขายของพ่อค้าจากอินเดีย จีนและชวา ทำให้วัฒนธรรมของชาวต่างชาติโดยเฉพาะอินเดียใต้ ซึ่งเป็นต้นตำรับในการใช้เครื่องเทศปรุงอาหารได้เข้ามามีอิทธิพลเป็นอย่างมาก
อาหารพื้นบ้านภาคใต้ทั่วไป มีลักษณะผสมผสานระหว่างอาหารไทยพื้นบ้านกับอาหารอินเดียใต้เช่น น้ำบูดู ซึ่งได้มาจากการหมักปลาทะเลสดผสมกับเม็ดเกลือ และมีความคล้ายคลึงกับอาหารมาเลเซีย อาหารของภาคใต้จึงมีรสเผ็ดมากกว่าภาคอื่นๆ และด้วยสภาพภูมิศาสตร์ที่อยู่ติดทะเลทั้งสองด้านจึงมีอาหารทะเลอุดมสมบูรณ์ แต่สภาพอากาศร้อนชื้น ฝนตกตลอดปี อาหารประเภทแกงและเครื่องจิ้มจึงมีรสจัด ช่วยให้ร่างกายอบอุ่น ป้องกันการเจ็บป่วยได้อีกด้วย
ความหลากหลายในสำรับอาหารปักษ์ใต้ได้รับอิทธิพลจากอินเดียใต้ ทำให้เกิดตำรับอาหารใหม่มากมาย ล้วนผ่านวิธีการดัดแปลง ปรับปรุงเป็นวัฒนธรรมอาหารการกินที่ถ่ายทอดมาสู่รุ่นลูกรุ่นหลานในปัจจุบัน ทำให้มีลักษณะพิเศษแตกต่างจากภาคอื่นอย่างชัดเจนคือ รสชาติจัด เน้นเครื่องเทศและมีผักสารพัดชนิดที่เรียกว่า "ผักเหนาะ" ซึ่งเป็นพืชพื้นบ้านหาได้ในท้องถิ่นภาคใต้ เช่น สะตอ ลูกเหนียง ยอดกระถิน มากินร่วมด้วย เพื่อบรรเทารสเผ็ดของอาหาร ทั้งมีสรรพคุณเป็นยาอีกด้วย เนื้อสัตว์ที่นำมาปรุงเป็นอาหารส่วนมากนิยมสัตว์ทะเล เช่น ปลากระบอก ปลาทู ปูทะเล กุ้งหอย ซึ่งหาได้ในท้องถิ่น
อาหารพื้นบ้านของภาคใต้ เช่น แกงเหลือง แกงไตปลา นิยมใส่ขมิ้นปรุงอาหารเพื่อแก้รสคาว เครื่องจิ้มคือน้ำบูดูอาหารพื้นบ้านภาคใต้ที่มีชื่อเสียง เช่น

ไก่ต้มขมิ้น

ไก่ต้มขมิ้น เป็นอาหารที่มีรสเปรี้ยวนำ เหมาะสำหรับคนธาตุน้ำ เป็นหวัดเรื้อรัง รับประทานเผ็ด แก้ไอ ขับเสมหะ เพิ่มความสดชื่นให้กับร่างกาย

แกงส้ม

แกงที่มีรสชาติเผ็ด จึงให้ความสดชื่นแก่ร่างกาย
หุ่นกระบอกน้ำ
หุ่นกระบอกน้ำ ( ) เป็นการแสดงหุ่นกระบอกของเวียดนาม มีการแสดงเฉพาะที่ฮานอย ในโรงละครริมทะเลสาบฮว่านเกี๋ยม บนถนนดิงห์เตียมฮว่าง ในประเทศไทยมีการนำมาแสดงบางส่วนที่พัทยา

การแสดง
หุ่นกระบอกน้ำ ใช้ผู้เชิดอยู่หลังมู่ลี่ไม้ไผ่ที่มีการพรางไว้ ตัวหุ่นเชิดจะอยู่ที่ปลายไม้ที่ยาวพอที่จะยื่นออกมานอกฉากที่ผู้เชิดบังคับ มีกลไกบังคับมือหรืออวัยวะของหุ่นที่ทำจากไม้ฉำฉาที่เบาและพยุงน้ำหนักเมื่ออยู่ในน้ำ และการเชิดต้องไม่ให้เห็นไม้บังคับหุ่น จึงทำให้ดูเหมือนหุ่นมีลีลาของตนเอง

อ้างอิง

งานเขียน

*

แหล่งข้อมูลอื่น
*วิดีโอคลิปการแสดงหุ่นกระบอกน้ำ ใน ยูทูบ
ยากูชิมะ
ยากูชิมะ ( ) เป็นเกาะรูปทรงกลมที่ตั้งอยู่ในจังหวัดคาโงชิมะ ประเทศญี่ปุ่น ห่างจากตัวเกาะคีวชูไปทางตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 60 กิโลเมตร ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อ พ.ศ. 2536 พร้อมกับสถานที่อีก 3 แห่ง คือ ปราสาทฮิเมจิ วัดโฮรีว และเทือกเขาชิรากามิ โดยร้อยละ 21 ของเกาะหรือประมาณ 107.47 ตร.กม. (67,168.75 ไร่) จาก 504.88 ตร.กม. (315,550 ไร่) ที่ได้รับการขึ้นทะเบียนฯ
ลักษณะ
ตัวเกาะมีเส้นรอบวงประมาณ 132 กิโลเมตร มียอดเขามิยาโนอูระ (宮之浦岳) สูง 1,936 เมตรเป็นจุดสูงสุดของเกาะ บนเกาะเป็นแหล่งอาศัยของกวางและลิง และมีหมู่บ้านเล็กๆ 2 แห่งตั้งอยู่ จุดเด่นของเกาะคือต้นไม้ Cryptomeria หรือซูงิ (杉) ขนาดใหญ่จำนวนมากซึ่งมีอายุนับได้กว่าพันปี เช่น ต้นโจมนซูงิ ซึ่งมีเส้นรอบวงถึง 16.1 เมตร สูง 30 เมตร และมีอายุกว่า 3,000 ปี นอกจากนั้นสภาพอากาศบนเกาะที่มีตั้งแต่สถาพอากาศแบบเขตกึ่งร้อนชื้นจนถึงสภาพอากาศแบบหนาวเย็น ยังเป็นจุดสนใจของเกาะนี้อีกด้วย
มรดกโลก
ยากูชิมะขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 17 เมื่อ พ.ศ. 2536 ที่เมืองการ์ตาเฮนา ประเทศโคลอมเบีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
* (vii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดของการเป็นตัวแทนในวิวัฒนาการสำคัญต่างๆในอดีตของโลก เช่น ยุคสัตว์เลื้อยคลาน ยุคน้ำแข็ง ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการพัฒนาความหลากหลายทางธรรมชาติบนพื้นโลก
* (ix) - เป็นแหล่งที่เกิดจากปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่มีเอกลักษณ์หายากหรือสวยงามเป็นพิเศษ เช่น แม่น้ำ น้ำตก ภูเขา

อ้างอิง
ฟาร์มจระเข้และสวนสัตว์สมุทรปราการ
ฟาร์มจระเข้และสวนสัตว์สมุทรปราการ เป็นฟาร์มจระเข้ตั้งอยู่ที่ตำบลท้ายบ้าน อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ ประเทศไทย เปิดดำเนินการมาตั้งแต่ พ.ศ. 2493 ภายในเป็นสถานเพาะเลี้ยงจระเข้กว่า 40,000 ตัว มีการแสดงวิธีจับจระเข้ด้วยมือเปล่า นอกจากจระเข้ ก็มีส่วนที่เป็นสวนสัตว์ที่เปิดให้บริการ มีการแสดงช้างและละครลิงให้แก่นักท่องเที่ยวชม รวมถึงสัตว์ประเภทอื่น เช่น ชะนี งูเหลือม งูหลาม เต่า นก อูฐ ฮิปโปโปเตมัส เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ ซึ่งจัดแสดงกระดูกและหุ่นจำลองไดโนเสาร์ขนาดเท่าตัวจริง พร้อมฉายสไลด์มัลติวิชั่น ว่าด้วยเรื่องของมนุษย์และสัตว์ดึกดำบรรพ์
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2564 เว็บไซต์ราชกิจจานุเบกษา ได้เผยแพร่ประกาศเจ้าพนักงานบังคับคดี เรื่องชำระบัญชีเลิกบริษัท ฟาร์มจระเข้และสวนสัตว์บางปะกง จำกัด ซึ่งเป็นเจ้าของฟาร์มจระเข้และสวนสัตว์สมุทรปราการ ส่วนพื้นที่ตั้งของสวนสัตว์ถูกปิดตั้งแต่เวลานั้น และกลับมาเปิดให้บริการอีกครั้งในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2567 โดยในช่วงแรกเปิดในส่วนของสวนสัตว์และการแสดงโชว์กับจระเข้

การแสดงและบรรยากาศบางส่วน
Samutprakan Crocodile Farm and Zoo in 2019 (151).jpg|การแสดงคนจับจระเข้ใน พ.ศ. 2562
Samutprakan Crocodile Farm and Zoo in 2019 (266).jpg|บ่อตกจระเข้
Samutprakan Crocodile Farm and Zoo in 2019 (267).jpg|บ่อตกจระเข้
Samutprakan Crocodile Farm and Zoo in 2019 (240).jpg|หมีควายใน พ.ศ. 2562
Samutprakan Crocodile Farm and Zoo in 2019 (217).jpg|ฮิปโปโปเตมัสใน พ.ศ. 2562
Samutprakan Crocodile Farm and Zoo in 2019 (292).jpg|นกยูงอินเดียใน พ.ศ. 2562
Samutprakan Crocodile Farm and Zoo in 2019 (206).jpg|เสือโคร่งใน พ.ศ. 2562

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติกรุงเทพฯ
เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติกรุงเทพฯ ( ) เป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่จัดขึ้นในกรุงเทพมหานคร เริ่มจัดเมื่อปี 2545 มีกิจกรรมที่ดำเนินการต่อเนื่องทุกปี เช่น กิจกรรมเสวนาและสัมมนาเชิงปฏิบัติการ ซึ่งเป็นการต่อยอดทางด้านวิชาการให้แก่นักศึกษา บุคลากรในวงการตลอดจนผู้สนใจได้รับรู้ข้อมูล เทคนิคอันจะเป็นประโยชน์ต่อไปในอุตสาหกรรมภาพยนตร์ การจัดฉายภาพยนตร์ที่เป็นสุดยอดของเทศกาลภาพยนตร์ในเมืองไทย โดยมีการรวบรวมภาพยนตร์ที่ค่อนข้างหาชมได้ยากจากนานาประเทศ
จุดเด่นของงานอยู่ที่พิธีมอบรางวัลกินรีทองคำ (Golden Kinnaree Award) ให้กับภาพยนตร์ที่ดีสุดในเทศกาล ซึ่งเป็นการประกวดและถูกคัดเลือกจากคณะกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในระดับนานาชาติ ตามประเภทรางวัล ได้แก่ Short Film Award สำหรับภาพยนตร์สั้นยอดเยี่ยม และรางวัล ASEAN Film Award ที่จะมอบให้กับหนังที่ดีที่สุดซึ่งคัดเลือกจาก 10 ประเทศสมาชิกอาเซียน

ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2568 กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม และสำนักงานส่งเสริมวัฒนธรรมสร้างสรรค์ ประกาศการกลับมาจัดเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติกรุงเทพอีกครั้ง โดยกำหนดจัดขึ้นระหว่างวันที่ 27 กันยายน–15 ตุลาคม พ.ศ. 2568
สถานที่จัดงาน
{|class="wikitable"
!ปี!!พิธีเปิดและพิธีปิด !! พิธีมอบรางวัลกินรีทองคำ 
|-
| พ.ศ. 2546 ||โรงภาพยนตร์สกาลา สยามสแควร์ || โรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล กรุงเทพ 
|-
| พ.ศ. 2547 ||โรงภาพยนตร์สกาลา สยามสแควร์ || หอประชุมกองทัพเรือ
|-
| พ.ศ. 2548 ||โรงภาพยนตร์สกาลา สยามสแควร์ || ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์
|-
| พ.ศ. 2549 ||พารากอนซีนีเพล็กซ์ สยามพารากอน|| โรงแรมคอนราด กรุงเทพ
|-
| พ.ศ. 2550 ||เอสเอฟ เวิลด์ ซีเนมา เซ็นทรัลเวิลด์|| โรงแรมเซ็นทารา แกรนด์ แอท เซ็นทรัลเวิลด์
|-
| พ.ศ. 2551 ||เอสเอฟ เวิลด์ ซีเนมา เซ็นทรัลเวิลด์|| โรงละครอักษรา คิง พาวเวอร์ คอมเพล็กซ์
|-
| พ.ศ. 2552 ||เอสเอฟ เวิลด์ ซีเนมา เซ็นทรัลเวิลด์ (พิธีเปิดเทศกาลภาพยน
พล็กซ์
|-
| พ.ศ. 2552 ||เอสเอฟ เวิลด์ ซีเนมา เซ็นทรัลเวิลด์ (พิธีเปิดเทศกาลภาพยนตร์) พารากอนซีนีเพล็กซ์ สยามพารากอน (พิธีเปิดเทศกาลภาพยนตร์แอนิเมชัน) || โรงแรมชาเทรียม สวีท กรุงเทพ
|-
| พ.ศ. 2568 ||พินาเคิล ฮอลล์ ไอคอนสยาม (พิธีเปิด) เอสเอฟ เวิลด์ ซีเนมา เซ็นทรัลเวิลด์ (พิธีปิด) || -
|}
ภาพยนตร์ฉายเปิดและปิดเทศกาล
{|class="wikitable" style="text-align: center"
!ปี!!พิธีเปิด !! พิธีปิด
|-
| พ.ศ. 2546 ||ผู้หญิงคนนี้ ฟรีด้า || องค์บาก
|-
| พ.ศ. 2547 ||ทวิภพ|| Spartan
|-
| พ.ศ. 2548 ||Red Dust || ซุ้มมือปืน
|-
| พ.ศ. 2549 ||คำพิพากษาของมหาสมุทร || Rent
|-
| พ.ศ. 2550 ||ด้วยโลหิต แด่อิสรภาพ|| ไชยา
|-
| พ.ศ. 2551 ||ปืนใหญ่จอมสลัด Vicky Christina Bacelona || Nanayo 
|-
| พ.ศ. 2552 ||Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans || สวัสดีบางกอก 
|-
| พ.ศ. 2568 ||ธี่หยด 3||Kokuho
|}
ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม รางวัลกินรีทองคำ
{|class="wikitable"
!ปี!!สายประกวดหลัก!!ภาพยนตร์อาเซียน 
|-
| พ.ศ. 2546 ||Talk to Her || -
|-
| พ.ศ. 2547 ||The Barbarian Invasions || เรื่องรัก น้อยนิด มหาศาล
|-
| พ.ศ. 2548 ||The Sea Inside|| The Beautiful Washing Machine
|-
| พ.ศ. 2549 ||Water || The Bride of Silence
|-
| พ.ศ. 2550 ||XXY||Before We Fall in Love Again
|-
| พ.ศ. 2551 ||PVC-1||Serbis
|-
| พ.ศ. 2552 ||Altiplano||Independencia
|}

ดูเพิ่ม
* รางวัลกินรีทองคำ
* เทศกาลภาพยนตร์โลกแห่งกรุงเทพฯ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
การปิดกั้น
]]
การปิดกั้น หรือ การบล็อก ( ) คือมาตรการทางเทคนิคที่ใช้สำหรับจำกัดการเข้าถึงสารสนเทศหรือทรัพยากรอย่างใดอย่างหนึ่งบนอินเทอร์เน็ต เพื่อป้องกันมิให้สารสนเทศหรือทรัพยากรนั้นถูกปั่นป่วนเสียหาย หรือเพื่อรักษาความปลอดภัยหรือความสงบเรียบร้อย
ผลจากการปิดกั้น
การปิดกั้นทำให้ผู้ใช้อาจถูกลิดรอนเอกสิทธิ์เฉพาะบางอย่าง เช่นความสามารถในการเรียกดู การเผยแพร่เนื้อหา หรือการสื่อสารกับผู้ใช้อื่น หรืออาจทำให้ไม่สามารถเข้าถึงบริการที่เป็นประเด็นโดยสิ้นเชิง การปิดกั้นสามารถกระทำได้กับบัญชีผู้ใช้รายบุคคลหรือช่วงของเลขที่อยู่ไอพีโดยผู้ดูแลระบบ ส่วนมากบริการหรือเว็บไซต์เฉพาะรายมักจัดตั้งนโยบายการปิดกั้นไว้ และการปิดกั้นจะกระทำเป็นแต่ละกรณีไป ไม่เกี่ยวกับกรณีอื่น แต่ผลจากการปิดกั้นโดยผู้ดูแลระบบก็ทำให้ผู้ใช้แสวงหาวิธีการอื่นเพื่อหลีกเลี่ยงการปิดกั้น เช่นการสมัครบัญชีผู้ใช้ซ้ำซ้อน การเปลี่ยนเส้นทางการเชื่อมต่อผ่านพร็อกซี รวมไปถึงการเจาะระบบโดยมิชอบด้วยกฎหมาย นอกจากนี้รัฐอาจใช้อำนาจบังคับสั่งการปิดกั
รวมไปถึงการเจาะระบบโดยมิชอบด้วยกฎหมาย นอกจากนี้รัฐอาจใช้อำนาจบังคับสั่งการปิดกั้นบริการหรือเว็บไซต์โดยทางอ้อมก็ได้ แต่ก็อาจทำให้เกิดการหลีกเลี่ยงเช่นกัน เช่นการเปิดเว็บไซต์สำรอง การกระจายเนื้อหาไปยังแหล่งอื่น เป็นต้น
การปิดกั้นก็สามารถกระทำได้โดยผู้ใช้เองหากบริการนั้นได้จัดเตรียมไว้ให้ ตัวอย่างเช่นเครื่องมือสื่อสารออนไลน์ส่วนมาก อาทิซอฟต์แวร์สนทนาและเว็บไซต์เครือข่ายสังคม อนุญาตให้ผู้ใช้สามารถปิดกั้นมิให้ผู้ใช้อื่นติดต่อกับตนได้ หรือปิดกั้นมิให้ผู้ใช้อื่นหรือโปรแกรมประยุกต์เข้าถึงข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อรักษาความเป็นส่วนตัว การปิดกั้นเช่นนี้ก็มิได้มีผลกระทบต่อการเข้าถึงบริการหรือเว็บไซต์ในส่วนอื่นตามปกติของผู้ใช้คนอื่น

ดูเพิ่ม
* การปิดกั้นไอพี
* การตรวจพิจารณาอินเทอร์เน็ต
* ไฟร์วอลล์
มายสเปซ
มายสเปซ (MySpace) เป็นเว็บไซต์ในรูปแบบของเครือข่ายชุมชนออนไลน์ ชื่อดังเว็บหนึ่ง ให้บริการทำเว็บส่วนตัว บล็อก การเก็บ ภาพ วิดีโอ ดนตรี และเชื่อมโยงเข้ากับกลุ่มคนอื่น มายสเปซมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ เบเวอร์ลีย์ฮิลส์ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา

มายสเปซก่อตั้งเมื่อ สิงหาคม พ.ศ. 2546 โดย ทอม แอนเดอร์สัน และ คริสโตเฟอร์ เดอโวล์ฟ ในปัจจุบัน มายสเปซมีพนักงานกว่า 300 คน และในตัวเว็บไซต์มีผู้ลงทะเบียนมากกว่า 100 ล้านคน และมีผู้ลงทะเบียนใหม่ประมาณ 200,000 คนต่อวัน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์มายสเปซ
เมี่ยงคำ
เมี่ยงคำ เป็นอาหารว่างไทย-ลาวดั้งเดิมชนิดหนึ่งที่ใช้ใบพืชห่อเครื่องเคียงที่หั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ ใส่ไว้รวมกัน ราดด้วยน้ำปรุงรส และรับประทานในคำเดียว ที่มีคุณค่าทางสมุนไพรสูง เพราะมีคุณสมบัติในการบำรุงรักษาธาตุทั้งสี่ เพื่อให้สมดุลกัน
* น้ำอ้อย มะพร้าว ถั่วลิสงหรือมะม่วงหิมพานต์ และกุ้งแห้ง ใช้บำรุงรักษาธาตุดิน
* มะนาวและใบชะพลู ใช้บำรุงรักษาธาตุน้ำ
* หอมและพริก ใช้บำรุงรักษาธาตุลม
* เปลือกของมะนาวและขิงสด บำรุงรักษาธาตุไฟ

วิธีการจัดรับประทานให้จัดใบชะพลูหรือใบทองหลางใส่จานวางเครื่องปรุงอย่างละน้อยลงบนใบชะพลูหรือใบทองหลางที่จัดเรียงไว้ ตักน้ำเมี่ยงหยอดห่อเป็นคำ ๆ รับประทาน
ใน พ.ศ. 2557 กรมส่งเสริมวัฒนธรรม (สวธ.) ในสังกัดกระทรวงวัฒนธรรม ได้ขึ้นทะเบียนเมี่ยงคำให้เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ ในสาขาความรู้และแนวปฏิบัติเกี่ยวกับธรรมชาติและจักรวาล เพื่อป้องกันมิให้สูญหาย พร้อมกับมรดกทางวัฒนธรรมอย่างอื่น

อ้างอิง
จังหวัดเหงะอาน
เหงะอาน ( , ) หรือ แง่อาน ตามที่ใช้ในเอกสารเก่าของไทย เป็นจังหวัดตอนเหนือของประเทศเวียดนาม มีขนาดพื้นที่มากที่สุดของประเทศ เป็นบ้านเกิดของอดีตประธานาธิบดีโฮจิมินห์ ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดเหงะอานมีประชากร 3,327,791 คน

ภูมิศาสตร์
ทิศตะวันตกติดกับชายแดนประเทศลาว ทิศตะวันออกติดกับทะเล มีชายหาดที่มีชื่อเสียงคือ หาดเกื๋อหล่อ ( ) และหาดเกื๋อโห่ย ( )

เขตการปกครอง
จังหวัดเหงะอานแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 นคร 3 เมือง และ 17 อำเภอ ได้แก่
{| class="wikitable sortable"
|-
! width="150" | ชื่อภาษาไทย !! width="150" | ชื่อภาษาเวียดนาม !! width="60" | ประชากร (ค.ศ. 2019)
|-
| นครวิญ || || 339,114
|-
| เมืองเกื๋อหล่อ || || 55,668
|-
| เมืองท้ายฮหว่า || || 66,127
|-
| เมืองฮหว่างมาย || || 113,360
|-
| อำเภอกวิ่ญลืว || || 276,259
|-
| อำเภอกวี่เจิว || || 57,813
|-
| อำเภอกวี่เหิป || || 134,154
|-
| อำเภอกอนกวง || || 75,168
|-
| อำเภอกี่เซิน || || 80,288
|-
| อำเภอเกว๊ฟ็อง || || 71,940
|-
| อำเภองีหลก || || 218,005
|-
| อำเภอโดเลือง || || 213,543
|-
| อำเภอเตินกี่ || || 147,257
|-
| อำเภอเตืองเซือง || || 77,830
|-
| อำเภอทัญเจือง || || 240,808
|-
| อำเภอนามด่าน || || 164,634
|-
| อำเภ
7,830
|-
| อำเภอทัญเจือง || || 240,808
|-
| อำเภอนามด่าน || || 164,634
|-
| อำเภอเสียนเจิว || || 312,506
|-
| อำเภอเหงียด่าน || || 140,515
|-
| อำเภออัญเซิน || || 116,922
|-
| อำเภอเอียนถั่ญ || || 301,635
|-
| อำเภอฮึงเงวียน || || 124,245
|}
ข้าวโอ๊ต
ข้าวโอ๊ต หรือเรียกว่า oats (ชื่อวิทยาศาสตร์: Avena sativa) เป็นธัญพืชชนิดหนึ่งในวงศ์หญ้า (Poaceae) ซึ่งปลูกเพื่อเก็บเมล็ด (grain) ใช้เป็นอาหารของมนุษย์และสัตว์ สามารถเติบโตได้ดีในพื้นที่ที่มีฤดูร้อนค่อนข้างเย็นและมีฝนค่อนข้างมาก เช่นแถบตะวันตกเฉียงเหนือของยุโรป ซึ่งแตกต่างจากธัญพืชอื่น เช่น ข้าวสาลี ข้าวไรย์ ที่อาจต้องการอากาศและฤดูที่ต่างออกไป
ประวัติและการเพาะปลูก
จากการวิเคราะห์พันธุกรรมพบว่า Avena sativa มีต้นกำเนิดจากพืชป่าอย่าง Avena sterilis โดยพัฒนาไปสู่พืชปลูกเมื่อหลายพันปีก่อน มีหลักฐานว่าเมล็ดโอ๊ตป่า (“wild oats”) ถูกเก็บรักษาไว้ในโกดังเก็บธัญพืชเมื่อราว 11,400 – 11,200 ปีก่อนในหุบเขาจอร์แดน (Jordan Valley) ซึ่งแสดงให้เห็นว่ามนุษย์อาจเริ่มใช้หรือตัดสินใจเพาะปลูกก่อนการ “domestication” อย่างเป็นทางการ
โอ๊ตเป็นธัญพืช “อันดับรอง” หรือพืชรองจากธัญพืชหลัก (เช่น ข้าวสาลี ข้าวไรย์) ซึ่งหมายความว่าในอดีตอาจถูกมองว่าเป็นพืชที่เติบโตควบคู่ไปกับพืชหลัก หรือเกิดขึ้นในแปลงที่ปลูกพืชอื่นมาก่อน การปลูกโอ๊ตนั้นสามารถรองรับดินที่มีสภาพไม่อุดมสมบูรณ์ได้ และมีความทนทานต่อสภาพอากาศเย็น/มีฝนมากได้ดีกว่าหลายพืชธัญพืชอื่น

ประเทศที่ผลิตข้าวโอ๊ตมากที่สุด
10 อันดับแรก (พ.ศ. 2548) ได้แก่
# รัสเซีย: 6.1 ล้านตัน
# แคนาดา: 3.3 ล้านตัน
# สหรัฐอเมริกา: 1.7 ล้านตัน
# โปแลนด์: 1.3 ล้านตัน
# ฟินแลนด์: 1.2 ล้านตัน
# ออสเตรเลีย: 1.1 ล้านตัน
# เยอรมนี: 1.0 ล้านตัน
# เบลารุส: 0.8 ล้านตัน
# จีน: 0.8 ล้านตัน
# ยูเครน: 0.8 ล้านตัน
เหรียญ 50 เซนต์ (ยูโร)
เหรียญ 50 เซนต์ เป็นเหรียญของเงินสกุลยูโร มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 24.25 มม. น้ำหนัก 7.8 กรัม เหรียญ 50 เซนต์ในแต่ละประเทศจะมีภาพด้านหลังเหมือนกันและมีภาพด้านหน้าแตกต่างกัน
ปรัมบานัน
จันดีปรัมบานัน ( ) หรือ จันดีราราจงกรัง ( ; ) คือเทวสถานในศาสนาฮินดูที่ใหญ่ที่สุดในประเทศอินโดนีเซีย อุทิศแด่พระตรีมูรติ ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของนครยกยาการ์ตา ตรงบริเวณเขตจังหวัดชวากลางกับจังหวัดยกยาการ์ตาประมาณ ตัววัดนั้นสร้างขื้นเมื่อราว พ.ศ. 1390 แต่หลังจากสร้างเสร็จได้ไม่นาน ตัววัดก็ถูกทอดทิ้งและถูกปล่อยให้ทรุดโทรมตามกาลเวลา เมื่อถึง พ.ศ. 2461 (ค.ศ. 1918) จึงได้มีการเริ่มบูรณะวัดขึ้นมา การบูรณะการของสิ่งก่อสร้างหลักสิ้นสุดลงเมื่อ พ.ศ. 2496 (ค.ศ. 1953)
กลุ่มวัดปรัมบานันเป็นเทวสถานฮินดูที่ใหญ่ที่สุดในประเทศอินโดนีเซีย และใหญ่เป็นอันดับสองในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นรองเพียงนครวัด ตัววัดโดดเด่นด้วยสถาปัตยกรรมฮินดูและความใหญ่โตของปรางค์ซึ่งมีความสูงถึง เดิมกลุ่มวัดปรัมบานันมีโครงสร้างวิหารถึง 240 อัน แสดงถึงความยิ่งใหญ่ของศิลปะและสถาปัตยกรรมฮินดูในชวาโบราณ และยังเป็นผลงานชิ้นเอกของอินโดนีเซียสมัยคลาสสิกด้วย ปรัมบานันดึงดูดนักท่องเที่ยวจากทั่วโลก
มรดกโลก
จันดีปรัมบานันได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 15 ภายใต้ชื่อ "กลุ่มวัดปรัมบานัน" เมื่อปี พ.ศ. 2534 ที่เมืองคาร์เทจ ประเทศตูนิเซีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
* (i) - เป็นตัวแทนในการแสดงผลงานชิ้นเอกที่จัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันชาญฉลาดของมนุษย์
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ

ภาพ
ภาพนูน
ไฟล์:Candi Prambanan - 022 Lokapala, Siva Temple (12042469003).jpg| โลกบาลในวิหารพระศิวะ 
ไฟล์:Devata and Apsaras Prambanan 07.jpg| เทวดากับอัปสร 
ไฟล์:Prambanan relief 3.jpg| ส่วนขอบที่สลักเป็นหัว Kala 
ไฟล์:Krishna Overcomes Kaliya, Prambanan 1076.jpg| พระพลรามงัดขากรรไกรของKaliya 
ไฟล์:Krishna Overcomes Kamsa, Prambanan 1077.jpg| พระกฤษณะฉีกขาของ Kamsa ลุงผู้ชั่วร้าย

ปรัมบานัน
ไฟล์:Prambanan Temple in Yogyakarta, Indonesia.jpg| วิหารหลักที่อุทิศแด่พระศิวะ 
ไฟล์:Candi Vishnu, Prambanan 1093.JPG| วิหารพระวิษณุ 
ไฟล์:Brahma temple Prambanan 2017-08-02 (5).jpg| วิหารพระพรหม 
ไฟล์:Prambanan-single-temple.jpg| วิหารนนทิ 
ไฟล์:Brahma Statue in Prambanan.jpg| รูปปั้นพระพรหม 
ไฟล์:Vishnu Statue in Prambanan.jpg| รูปปั้นพระวิษณุ 
ไฟล์:Prambanan-ganesha.jpg| รูปปั้นพระพิฆเณศ

ดูเพิ่ม

* โบโรบูดูร์
* จันดี
* สถาปัตยกรรมอินโดนีเซีย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Prambanan and Borobudur official site
* PT. Taman Wisata Candi Borobudur Prambanan dan Ratu Boko at Google Cultural Institute
* Prambanan map on wikimapia
* Entry on unesco.org
* Prambanan Temple Compounds short documentary by UNESCO and NHK
จังหวัดกันดะฮาร์
กันดะฮาร์ ( ; ; ) เป็นหนึ่งใน 34 จังหวัดของอัฟกานิสถาน ตั้งอยู่ทางภาคใต้ของประเทศ มีพรมแดนติดต่อกับแคว้นบาโลชิสถานของประเทศปากีสถาน เมืองหลักของจังหวัดคือกันดะฮาร์ เป็นเมืองที่ใหญ่ทึ่สุดอันดับสองของประเทศ ตั้งอยู่บนแม่น้ำอาร์ฆานดาบ

จังหวัดประกอบด้วย 18 อำเภอ มีประชากรราว 1,431,876 คน มากเป็นอันดับหกของประเทศ ซึ่งประชากรส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในเขตชนบท ชาติพันธุ์ส่วนใหญ่เป็นชาวปาทาน
ประชากร
จากข้อมูลของสำนักงานสถิติและข้อมูลแห่งชาติ (NSIA) พบว่ามีประชากรทั้งหมดของจังหวัดประมาณ 1.43 ล้านคน ชาวปาทานเป็นประชากรส่วนใหญ่ในจังหวัด รองลงมาคือ ชาวบาโลจ ชาวฮาซารา และชาวทาจิก ภาษาหลักที่ใช้กันทั่วทั้งจังหวัดคือ ภาษาปาทานและภาษาบาโลจ ประชากรบางส่วนเข้าใจภาษาดารี โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเมืองกันดาฮาร์ ที่มีการส่งเสริมการเรียนรู้ภาษาดารีเป็นภาษาที่สองในโรงเรียนของรัฐ

ดูเพิ่ม
* กันดะฮาร์

อ้างอิง
หนังสืออ่านเพิ่ม
* Vogelsang, W. (1985). Early historical Arachosia in South-east Afghanistan; Meeting-place between East and West.
* Dupree, Louis. (1973) Afghanistan. Princeton: Princeton University Press.
* Rashid, Ahmed. (2000) Taliban: Militant Islam, Oil, and Fundamentalism in Central Asia. New Haven, CT: Yale University Press.

แหล่งข้อมูลอื่น

* The Taliban's Campaign for Kandahar
สมบัติแห่งชาติญี่ปุ่น
{| style="border-collapse:collapse" cellpadding="0"
|-
|style="border:1px solid black;"| 
|style="border:1px solid black;"| 
|style="border:1px solid black;"| 
|}
{| style="border-collapse:collapse; border-top: none" cellpadding="0"
|-
|style="border:1px solid black; border-top: none"| 
|style="border:1px solid black; border-top: none"| 
|style="border:1px solid black; border-top: none"| 
|}
 ส่วนหนึ่งของสมบัติประจำชาติญี่ปุ่น

เป็นสมบัติแห่งชาติญี่ปุ่นภายใต้กฎหมายการรักษาสมบัติประจำชาติ พ.ศ. 2472 เมื่อ พ.ศ. 2474]]
สมบัติแห่งชาติญี่ปุ่น ( โคะคุโฮ ,สมบัติของประเทศ) คือ "ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้ ( ; Tangible Cultural Properties)" ชนิดที่มีคุณค่าที่สุดของประเทศญี่ปุ่น ถือเป็นมรดกที่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์หรือศิลปะ จำแนกเป็นประเภท "สิ่งก่อสร้าง" หรือ "สิ่งสวยงามและหัตถกรรม" ที่แสดงให้เห็นถึงฝีมืออันยอดเยี่ยม คุณค่าสูงสำหรับประวัติศาสตร์วัฒนธรรมโลก หรือมีคุณค่าพิเศษในด้านการศึกษา ที่ได้รับขึ้นทะเบียนจากรัฐบาลญี่ปุ่น (สำนักงานกิวัฒนธรรม ภายใต้กระทรวงศึกษาธิการ วัฒนธรรม กีฬา วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี)
สมบัติแห่งชาติราว 20% เป็นสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ เช่น ปราสาท วัดพุทธ ศาลเจ้าชินโต หรือที่พักอาศัย ส่วนอีก 80% เป็นภาพวาด ม้วนหนังสือ พระสูตร งานเขียนอักษรวิจิตร ประติมากรรมที่ทำด้วยไม้ สำริด หรือหิน งานหัตถกรรม เช่น เครื่องปั้นดินเผาและเครื่องเขินแกะสลัก งานโลหะ ดาบและสิ่งทอ ตลอดจนสิ่งประดิษฐ์ทางโบราณคดีและประวัติศาสตร์ ตั้งแต่สมัยโบราณจนถึงยุคเมจิ อาทิ ชิ้นส่วนเครื่องปั้นดินเผาที่เก่าแก่ที่สุดในโลกจากยุคโจมง เอกสารและงานเขียนในศตวรรษที่ 19 พระตำหนักอากาซากะและโรงงานทอผ้าโทมิโอกะ

จำนวนสมบัติ
ณ วันที่ 1 ธันวาคม 2567 จำนวนสมบัติแห่งชาติญี่ปุ่นมีทั้งหมด 1,143 รายการ แบ่งกลุ่มได้ดังนี้
* สิ่งก่อสร้าง (建造物) 231 รายการ (295 หลัง) 
* สิ่งสวยงามและหัตถกรรม (美術工芸品) 912 รายการ
** ภาพ (絵画) 166 รายการ
** สิ่งแกะสลัก (彫刻) 141 รายการ
** สิ่งประดิษฐ์ (工芸品) 254 รายการ
** หนังสือ (書跡・典籍) 254 รายการ
** เอกสารโบราณ (古文書) 63 รายการ
** ข้อมูลทางโบราณคดี (考古資料) 50 รายการ
** ข้อมูลทางประวัติศาสตร์ (歴史資料) 3 รายการ

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* สมบัติแห่งชาติเกาหลีใต้
* สมบัติแห่งชาติเวียดนาม
* ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญ (ญี่ปุ่น)
อุทยานแห่งชาติโกโมโด
อุทยานแห่งชาติโกโมโด ( ) เป็นอุทยานแห่งชาติในประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ใกล้หมู่เกาะซุนดาน้อย ระหว่างจังหวัดนูซาเติงการาตะวันออกกับจังหวัดนูซาเติงการาตะวันตก อุทยานประกอบด้วยเกาะใหญ่ 3 เกาะ คือ เกาะโกโมโด เกาะรินจา และเกาะปาดาร์ รวมทั้งยังมีเกาะเล็ก ๆ อีกมากมาย ซึ่งเกาะเหล่านี้กำเนิดขึ้นจากการระเบิดของภูเขาไฟ มีพื้นที่รวมทั้งหมด 1,817 ตารางกิโลเมตร หรือ 1,135,625 ไร่ (ส่วนที่เป็นแผ่นดิน 603 ตารางกิโลเมตร หรือ 376,875 ไร่) มีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 4,000 คน ก่อตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติเมื่อ พ.ศ. 2523 เพื่ออนุรักษ์มังกรโกโมโด ซึ่งเป็นสัตว์เฉพาะถิ่น ภายหลังยังจัดเป็นพื้นที่สำหรับอนุรักษ์สัตว์ป่าและสัตว์ทะเลชนิดอื่น ๆ อีกด้วย ใน พ.ศ. 2534 อุทยานได้รับ
ี่สำหรับอนุรักษ์สัตว์ป่าและสัตว์ทะเลชนิดอื่น ๆ อีกด้วย ใน พ.ศ. 2534 อุทยานได้รับการขึ้นทะเบียนจากองค์การยูเนสโกให้เป็นมรดกโลก และถูกจัดให้เป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกทางธรรมชาติยุคใหม่อีกด้วย
กิจกรรมดำน้ำเป็นที่นิยมในอุทยานแห่งชาติโกโมโด เนื่องจากเป็นสถานที่ที่มีความหลากหลายทางชีวภาพทางทะเลสูง มีสัตว์ทะเลอาศัยอยู่หลายชนิด เช่น ฉลามวาฬ ปลาแสงอาทิตย์ กระเบนราหู กระเบนนก ม้าน้ำแคระ ปลากบตัวตลก ทากเปลือย หมึกวงแหวนสีน้ำเงิน ฟองน้ำ เพรียงหัวหอม และปะการัง

รวมถึงเส้นทางเดินสำรวจธรรมชาติ ทางอุทยานได้แบ่งเส้นทางเดินออกเป็น 3 สาย คือ สายไกล, สายกลาง และสายสั้น โดยมากนักท่องเที่ยวจะนิยมดูและถ่ายภาพมังกรโกโมโด ซึ่งทางเจ้าหน้าที่อุทยานจะเดินตามไปด้วยเพื่อป้องกันอันตรายจากมังกรโกโมโดที่จะทำร้ายนักท่องเที่ยว โดยใช้เพียงไม้ง่ามเพียงชิ้นเดียว หากมังกรโกโมโดเข้าใกล้จะใช้ไม้นี้แยงตา ก็จะล่าถอยไป
ตั้งแต่ พ.ศ. 2538 ทางอุทยานได้รับการสนับสนุนจาก The Nature Conservancy (TNC) ซึ่งเป็นองค์กรด้านสิ่งแวดล้อมจากสหรัฐอเมริกา มีการวางแผนการจัดการอุทยานใหม่ร่วมกัน และนำไปใช้ในปี พ.ศ. 2543 เพื่อรับมือกับปัญหาการใช้ทรัพยากรทั้งทางบกและทางทะเลที่เพิ่มมากขึ้น ซึ่งปัญหาของทรัพยากรทางทะเลส่วนใหญ่เริ่มมาจากชุมชนชาวประมงและบริษัทเชิงพาณิชย์ภายนอกอุทยาน แต่อย่างไรก็ตาม การควบคุมและจำกัดการใช้ทรัพยากรจะส่งผลกระทบอย่างมากต่อผู้ที่อาศัยอยู่ในบริเวณอุทยาน ซึ่งมีทางเลือกในการดำรงชีวิตน้อยนอกจากต้องรอรับสิ่งที่ทางอุทยานจัดหาให้ จึงมีแผนการวางแนวทางเลือกในการดำรงชีวิตที่เป็นส่วนหนึ่งของแผนการจัดการอุทยาน แต่ชุมชนภายในอุทยานยังต้องการได้รับผลประโยชน์ตามมาตรฐานที
งของแผนการจัดการอุทยาน แต่ชุมชนภายในอุทยานยังต้องการได้รับผลประโยชน์ตามมาตรฐานที่ตรงกับความต้องการของผู้อยู่อาศัย
มรดกโลก

อุทยานแห่งชาติโกโมโดได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 15 เมื่อปี พ.ศ. 2534 ที่เมืองคาร์เทจ ประเทศตูนิเซีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
* (vii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดของการเป็นตัวแทนในวิวัฒนาการสำคัญต่าง ๆ ในอดีตของโลก เช่น ยุคสัตว์เลื้อยคลาน ยุคน้ำแข็ง ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการพัฒนาความหลากหลายทางธรรมชาติบนพื้นโลก
* (x) - เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของชนิดสัตว์และพันธุ์พืชที่หายากหรือที่ตกอยู่ในสภาวะอันตราย แต่ยังคงสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ ซึ่งรวมถึงระบบนิเวศอันเป็นแหล่งรวมความอุดมสมบูรณ์ของพืชและสัตว์ที่ทั่วโลกให้ความสนใจด้วย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น