SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
เทศกาลอารีรัง
เทศกาลการแสดงและร่ายรำอันยิ่งใหญ่ ( ) หรือที่รู้จักกันในชื่อ อารีรังแมสส์เกมส์ หรือ เทศกาลอารีรัง เป็นการแสดงยิมนาสติกและการร่ายรำ ซึ่งจะจำขึ้นเป็นประจำในสนามกีฬารึงนาโด 1 พฤษภาคม กรุงเปียงยาง ประเทศเกาหลีเหนือ โดยการแสดงนี้จะเริ่มแสดงในช่วงต้นเดือนสิงหาคมและปิดงานลงในวันที่ 10 กันยายนของทุกปี
โดยสำนักข่าวรัสเซีย "ตัสส์" (TASS) ได้เปิดเผยว่าเทศกาลอารีรังเป็นเทศกาลการแสดงและยิมนาสติกซึ่งเป็นการบอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับประเทศเกาหลี ประเทศทางตะวันออกที่มีความสงบเสงี่ยมในตอนเช้า และเรื่องราวประวัติศาสตร์แห่งความเศร้าและต้องสู้จนกลับมายื่นหยัดได้ด้วยเพลงอารีรัง ซึ่งการแสดงนี้ยิ่งใหญ่จนถึงขั้นได้รับขนานนามจากบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ว่าเป็นการแสดงกายกรรมที่ใหญ่ที่สุดในโลก

ประวัติ

ชื่อของเทศกาลนั้นเอามาจาก "อารีรัง" ซึ่งเป็นเพลงพื้นบ้านเกาหลีที่เกี่ยวกับการจากลาจากคนรัก หรือสงคราม
เทศกาลนี้จัดขึ้นทุกปี ตั้งแต่ พ.ศ. 2545 ถึง 2556 ยกเว้นปี 2548 เทศกาลนี้ไม่ได้จัดใน พ.ศ. 2557 ถึง 2560 อีกทั้งในช่วงหลังนี้ทางการเกาหลีเหนือได้เริ่มมีการอนุญาตให้นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติสามารถเข้ารับชมเทศกาลนี้ได้

เทศกาลนี้ถูกกลับมาหลังจากหายไปใน 5 ปี ที่เกิดขึ้นจากวันที่ 9 กันยายน ถึงวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2561 ปัจจุบันนี้ถูกเปลี่ยนชื่อเทศกาลว่า ปิตุภูมิรุ่งโรจน์ (빛나는 조국) พ.ศ. 2561 และ ประเทศของประชาชน (인민의 나라) พ.ศ. 2562
การจัดเทศกาลครั้งต่อไปมีกำหนดจะเริ่มในวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2563 โดยจะเล่นทุกสัปดาห์จนถึงวันที่ 10 ตุลาคม วันที่เหล่านี้ถูกเลือกให้ตรงกับวันครบรอบ 75 ปีวันปลดปล่อยและวันสถาปนาพรรค เทศกาลนี้จัดขึ้นตั้งแต่วันที่ 11 ตุลาคมถึง 31 ตุลาคม และมีชื่อเทศกาลว่า "ผู้นำที่ยิ่งใหญ่" ( ) เนื่องด้วยการระบาดของโควิด-19 พรมแดนของประเทศจึงถูกปิดไม่ให้ชาวต่างชาติเข้าในขณะนั้น

ใน พ.ศ. 2564-2567 ไม่มีการจัดเทศกาลนี้ หลังจากหยุดไป 4 ปีในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2568 เทศกาลนี้กลับมาจัดอีกครั้ง โดยเทศกาลนี้มีชื่อว่า "พรรคแรงงานเกาหลีจงเจริญ" ( ) เป็นส่วนหนึ่งของการเฉลิมฉลองครบรอบ 80 ปีของพรรคแรงงานเกาหลี

ผู้มีส่วนร่วมในการแสดง
ผู้แสดงนั้นจะเริ่มมีการคัดเลือกเด็กตั้งแต่อายุ 5 ขวบขึ้นไปโดยเลือกจากระดับทักษะการแสดง เมื่อถูกเลือกให้เป็นผู้แสดงแล้วเด็ก ๆ เหล่านั้นก็จะได้ทำหน้าที่นี้ไปจนกว่าจะเกษียณอายุหรือโดนปลดออก โดยเด็กเหล่านั้นจะถูกเลือกจากโรงเรียน 8 แห่งในกรุงเปียงยางซึ่งแต่ละโรงเรียนจะมีสีเป็นสัญลักษณ์ดังนี้ 
*서성 Seoseong (สีแดงและสีเหลือง)
*평천 Pyeongcheon (สีเขียวและสีขาว)
*대동강 Daedonggang (สีฟ้าและสีเหลือง)
*모란봉 Moranbong (สีแดงและสีขาว)
*보통강 Botonggang (สีฟ้าและสีขาว)
*만경대 Mangyeongdae (สีแดงและสีขาว)
*대성 Daeseong (สีฟ้าและสีขาว)
*락랑 Rakrang (สีแดงและสีเหลือง)
สถิติโลก
ในเดือนสิงหาคม 2550 เทศกาลอารีรังนั้นได้รับการบันทึกสถิติจากบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ว่าเป็นการแสดงกายกรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก โดยมีผู้ร่วมแสดงทั้งหมด 100,090 คน

อ้างอิง

หนังสือ
* 
* 
* 
*

ข้อมูลเพิ่มเติม

* Werner Kranwetvogel with Koryo Tours Massgames Pictures
* DPRK 360 Video and 360 VR of the Mass Games
* Steve Gong Arirang Festival, North Korea 2008
* Arirang Festival 1stopkorea.com
* Mass Gymnastics and Artistic Performance "Arirang" picture album at Naenara
* Mass Gymnastics in Korea picture album at Naenara
* A slide show about Arirang Festival 2012 (in German)
จัมปูรู
จัมปูรู ( ) เป็นอาหารโอกินาวะที่มีชื่อเสียงชนิดหนึ่ง ประกอบอาหารด้วยการผัด มีส่วนประกอบหลักคือเต้าหู้, ผักรวม, เนื้อหรือปลา, เนื้อตัดเย็นหั่นบาง (luncheon meat), ไข่, ถั่วงอก, มะระ และเครื่องปรุงรสอื่น ๆ ซึ่งส่วนประกอบอย่างเนื้อกระป๋องหั่นบางนั้นมิได้มีขายทั่วไปในญี่ปุ่นแผ่นดินใหญ่ แต่ในโอกินาวะนั้นมีขายอยู่ทั่วไป เพราะได้รับอิทธิพลจากฐานทัพสหรัฐที่ประจำการอยู่บนเกาะ

คำว่า "จัมปูรู" ในภาษาโอกินาวะนั้นมีความหมายว่า "ผสมไปบางอย่าง" ซึ่งสื่อถึงการผสมผสานระหว่างวัฒนธรรมโอกินาวะ, จีน, ญี่ปุ่นแผ่นดินใหญ่, อุษาคเนย์ และอเมริกาเหนือ โดยยืมมาคำว่า "จัมปูร์" (อย่างเดียวกับคำว่า นาซีจัมปูร์) ในภาษามลายู-อินโดนีเซียแปลว่า "ผสม"
ความหลากหลาย
* โกยาจัมปูรู มีส่วนประกอบได้แก่ มะระ (โกยา), ไข่, เต้าหู้ และเนื้อกระป๋องหั่นบาง หรืออาจใส่ผักต่าง ๆ อย่างแคร์รอตมาประกอบได้ตามชอบ
* โทฟุจัมปูรู มีส่วนประกอบได้แก่ เต้าหู้ (โทฟุ), ผักรวม, เนื้อหมูกระป๋อง (spam), เบคอน, หมูสามชั้นหั่นบาง หรือทูน่ากระป๋อง โดยเฉพาะเต้าหู้โอกินาวะจะต่างจากเต้าหู้ของญี่ปุ่นแผ่นดินใหญ่เพราะเนื้อเต้าหู้จะไม่แตกจนเละขณะทำการผัด 
* มามินะจัมปูรู มีส่วนประกอบหลักคือถั่วงอก 
* ฟุจัมปูรู โดย ฟุ คือแป้งชนิดหนึ่งที่ทำจากกลูเตนข้าวสาลีและไข่ มีส่วนประกอบได้แก่ ฟุ, ผักรวม และเนื้อสัตว์
* โซเม็นจัมปูรู หรือ โซมินจัมปูรู ในภาษาโอกินาวะ มีเส้นโซเม็งส่วนประกอบหลัก โดยจะผัดเบา ๆ กับน้ำมัน ใส่เนื้อสัตว์และต้นหอม
นางลังกากินี
ผีเสือสมุทร หรือ ผีเสื้อเมืองลงกาหรือ นางลังกินี ( ) เป็นชื่อตัวละครในเรื่องรามายณะของอินเดียและรามเกียรติ์ของไทย ในเรื่องรามายณะของอินเดียเป็นดูแลมหาสมุทรก่อนถึงกรุงลงกาและเป็นสตรีหนึ่งในสามคนที่รักษากรุงลงกาได้แก่ นางผีเสื้อสมุทร(ลังกากินี) นางสิมหิกา และนางสุรสา ในรามเกียรติ์ของไทย เป็นยักษิณีซึ่งเป็นเสื้อเมืองกรุงลงกา รักษาด่านทางอากาศ และเป็นผู้รกษากรุงลงกา เมื่อหนุมานมาถวายแหวนให้แก่นางสีดาที่สวนขวัญในกรุงลงกา นางได้ได้รบกับหนุมาน และพ่ายแพ้ถูกหนุมานสังหารถึงแก่ความตาย

ระเบียงภาพ
ไฟล์:Hanuman_encounters_with_surasa_and_simhika,_hanuman_being_accousted_by_lank9ini.png|จิตรกรรม ศิลปะพื้นเมืองอินเดียหนุมาน รบกับนางสุรสา (บน)และรบกับนางสิมหิกา และผีเสื้อสมุทร(ล่าง).
ไฟล์:._The_Guardian_Angel_of_the_City_stopped_him._Hanuman_gave_her_a_big_punch.jpg|จิตรกรรม ศิลปะอินเดียร่วมสมัยหนุมาน รบกับผีเสื้อสมุทรผู้รักษาประตูเมืองลงกา.

[หมวดหมู่:นางในวรรณคดี]]
อาหารโอกินาวะ
, จัมปุรูมะระ และเบียร์โอริออน]]
 หรือสตูหมูโชยุ]]
 ลักษณะคล้ายกับโอโกโนมิยากิของญี่ปุ่นแผ่นดินใหญ่]]
อาหารโอกินาวะ ( ) คืออาหารพื้นเมืองของจังหวัดโอกินาวะซึ่งเป็นจังหวัดภาคใต้ของประเทศญี่ปุ่น บ้างเรียกว่า อาหารรีวกีว ( ) ตามนามอดีตอาณาจักรรีวกีวซึ่งเคยตั้งอยู่ ณ บริเวณดังกล่าว เนื่องจากความแตกต่างทางวัฒนธรรม, ประวัติศาสตร์การติดต่อค้าขายกับต่างชาติ, ภูมิอากาศ, พืชพรรณ และวัตถุดิบอื่น ๆ ทำให้อาหารโอกินาวะแตกต่างไปจากอาหารญี่ปุ่นในแผ่นดินใหญ่
ประวัติ
อาหารโอกินาวะได้รับอิทธิพลส่วนใหญ่มาจากอาหารจีนและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้สืบเนื่องจากการค้าขายที่มีมายาวนาน มันเทศเข้าสู่โอกินาวะเมื่อปี ค.ศ. 1605 ที่ต่อมาได้กลายเป็นอาหารหลักของโอกินาวะจนถึงต้นศตวรรษที่ 20 บทความที่เขียนโดยบริษัทคิคโคแมนระบุว่ามะระและบวบในโอกินาวะถูกนำไปจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ต่อมาเมื่ออาณาจักรรีวกีวตกเป็นรัฐบรรณาการของจีน พ่อครัวชาวโอกินาวะจำนวนหนึ่งได้เข้าไปเรียนรู้การทำอาหารอย่างจีนที่มณฑลฝูเจี้ยน ด้วยเหตุนี้อาหารจีนส่งอิทธิพลสู่อาหารโอกินาวะมาจนถึงปัจจุบัน และบทความของคิคโคแมนยังกล่าวไปอีกว่าการกลั่นอาวาโมริ ( ) อาจเป็นสิ่งเดียวกับเหล้าขาวซึ่งได้รับไปจากสยามหรือประเทศไทยในปัจจุบัน โดยเข้าสู่โอกินาวะตั้งแต่ศตวรร
หล้าขาวซึ่งได้รับไปจากสยามหรือประเทศไทยในปัจจุบัน โดยเข้าสู่โอกินาวะตั้งแต่ศตวรรษที่ 15 ครั้นเมื่อแคว้นคาโงชิมะเข้ารุกรานอาณาจักรรีวกีว เหล่าพ่อครัวโอกินาวะจึงเข้าไปร่ำเรียนการทำอาหารญี่ปุ่น และด้วยเหตุนี้จึงทำให้อาหารโอกินาวะได้รับอิทธิพลจากอาหารญี่ปุ่นเพิ่มขึ้นมาอีก
ในช่วงที่สหรัฐปกครองโอกินาวะหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ในระยะเวลาดังกล่าว อาหารกระป๋องได้รับความนิยมมาก ร้านแฮมเบอร์เกอร์แบบอเมริกันผุดขึ้นในโอกินาวะ ชาวโอกินาวะเองก็คุ้นชินกับวัฒนธรรมอาหารของอเมริกันเป็นอย่างดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีทหารสหรัฐเข้ามาประจำการอยู่ในโอกินาวะนับตั้งแต่สิ้นสงครามโลกครั้งที่สอง

ลักษณะ
อาหารโอกินาวะมีการใช้ผักและผลไม้ประกอบ โดยได้รับอิทธิพลจากอาหารเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีการใช้สมุนไพรและเครื่องเทศมากกว่าอาหารญี่ปุ่นแผ่นดินใหญ่ แต่น้อยกว่าอาหารในกลุ่มประเทศหมู่เกาะเขตร้อนอื่น ๆ อาหารโอกินาวะส่วนใหญ่จะประกอบไปด้วยเกลือ, มิโซะ, ปลาโอแห้ง, สาหร่ายคมบุ และเห็ดชนิดต่าง ๆ
ลักษณะเด่นอีกอย่างหนึ่งของอาหารโอกินาวะคือนิยมใช้เนื้อสัตว์ โดยมีแหล่งโปรตีนหลักคือเนื้อหมู ส่วนหนึ่งก็เพราะหมู่เกาะโอกินาวะแทบมิได้รับอิทธิพลจากศาสนาพุทธหรือรับนโยบายงดบริโภคเนื้อสัตว์ของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ทั้งนี้โอกินาวะมีวัฒนธรรมการเลี้ยงสัตว์เพื่อบริโภคมาตั้งแต่สมัยเอโดะแล้ว ชาวโอกินาวะกล่าวถึงอาหารของพวกตนว่า "เริ่มด้วยหมู จบที่หมู" และ "หมูกินได้ทุกส่วนยกเว้นกีบเท้าและเสียงร้องอู๊ด ๆ ของมัน"
แม้โอกินาวะจะล้อมรอบไปด้วยทะเล แต่ชาวโอกินาวะบริโภคอาหารทะเลค่อนข้างน้อยหากเปรียบเทียบกับวัฒนธรรมชายฝั่งทะเลในที่อื่น ๆ ปลาและผลิตภัณฑ์จากอาหารทะเลต่าง ๆ ไม่สามารถเก็บไว้ได้นาน เพราะสภาพอากาศของโอกินาวะค่อนข้างร้อน อาจทำให้เน่าเสียง่าย ด้วยเหตุนี้จึงมีวิธีถนอมอาหาร เป็นต้นว่าหมักเกลือ, ตากแห้ง, ย่าง, เคี่ยวกับซอสถั่วเหลือง หรือทำเป็นคามาโบโกะแทน ส่วนซาชิมิในโอกินาวะมีให้รับประทานค่อนข้างจำกัด ด้วยอุณหภูมิบนเกาะส่งผลให้ความสดใหม่คงอยู่ได้ไม่นาน ต่างจากญี่ปุ่นแผ่นดินใหญ่

อ้างอิง
ทาโกไรซ์
ทาโกไรซ์ ( ; ) เป็นอาหารญี่ปุ่นและโอกินาวะชนิดหนึ่งที่ได้รับความนิยม มีลักษณะอย่างตาโก (taco) ซึ่งเป็นอาหารเม็กซิโก มีส่วนประกอบหลักได้แก่ชีส, เนื้อ, ผักกาดหอม และมะเขือเทศ (ด้วยการหั่นฝอยทั้งหมด) ราดด้วยซอสซัลซา โดยมีข้าวอยู่ใต้สุดของจาน

ร้านชาร์ลีส์ทาโกส์ (Charlie's Tacos) เปิดกิจการในโอกินาวะในปี ค.ศ. 1956 ได้จำหน่ายตาโกที่ทำจากแป้งข้าวเจ้า โดยถือเป็นร้านขายตาโกเจ้าแรกในโอกินาวะ ต่อมาในปี ค.ศ. 1984 มัตสึโซะ กิโบะ (Matsuzo Gibo) ได้คิดค้นการทำทาโกไรซ์ขึ้น ออกจำหน่ายที่ร้านพาร์โลร์เซนรี (Parlor Senri) และคิงทาโกส์ (King Tacos) ซึ่งเป็นร้านของเขาเอง โดยร้านทั้งสองตั้งอยู่ไม่ไกลจากประตูค่ายแฮนเซน (Camp Hansen) ในเมืองคิง จังหวัดโอกินาวะ
ทาโกไรซ์กลายเป็นอาหารเที่ยงหรือมื้อดึกที่ได้รับความนิยมยิ่งในหมู่ทหารและบุคลากรชาวอเมริกันที่ประจำการในโอกินาวะ ต่อมาเคเอฟซีได้จัดให้ทาโกไรซ์อยู่ในรายการอาหารทุกสาขาในประเทศญี่ปุ่นช่วงปี ค.ศ. 1990 และร้านโยชิโนยะ ภัตตาคารข้าวหน้าเนื้อที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ได้บรรจุรายการอาหารชนิดนี้ไว้เฉพาะสาขาในจังหวัดโอกินาวะ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
กระทรวงการท่องเที่ยว (มัลดีฟส์)
กระทรวงการท่องเที่ยว เป็นหน่วยงานประเภทกระทรวงของรัฐบาลมัลดีฟส์ กระทรวงมีหน้าที่รับผิดชอบในการพัฒนาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวของประเทศมัลดีฟส์ กระทรวงการท่องเที่ยวก่องตั้งขึ้นในปีค.ศ. 1965 หลังจากที่ประเทศมัลดีฟส์ได้รับอิสรภาพ
รัฐมนตรีกระทรวง
{| class="toccolours" style="float:auto; font-size:90%; width:600px; background:#f5f5f5;"
!style="background:lavender;" colspan="3"| กระทรวงการท่องเที่ยว ในการบริหารของรัฐยามีน 
|- style="font-weight:bold;"
| style="width:30%;"|สำนักงาน
|รายนาม
| style="width:20%;"|ระยะเวลาดำรงตำแหน่ง
|-
! style="background:#000;" colspan="3"|
|-
| กระทรวงการท่องเที่ยว
| Ahmed Adheeb Abdul Ghafoor 
| 17 พฤศจิกายน 2013 - 22 กรกฎาคม 2015
|-
|}
{| class="toccolours" style="float:auto; font-size:90%; width:600px; background:#f5f5f5;"
!style="background:lavender;" colspan="3"| กระทรวงการท่องเที่ยว ในการบริหารของรัฐยาฮีด 
|- style="font-weight:bold;
an="3"| กระทรวงการท่องเที่ยว ในการบริหารของรัฐยาฮีด 
|- style="font-weight:bold;"
| style="width:30%;"|สำนักงาน
|รายนาม
| style="width:20%;"|ระยะเวลาดำรงตำแหน่ง
|-
! style="background:#000;" colspan="3"|
|-
|-
| กระทรวงการท่องเที่ยว ศิลปะ และวัฒนธรรม
| Ahmed Adheeb Abdul Ghafoor
| 12 กุมภาพันธ์ 2012 - 17 พฤศจิกายน 2013
|-
|}
{| class="toccolours" style="float:auto; font-size:90%; width:600px; background:#f5f5f5;"
!style="background:lavender;" colspan="3"| กระทรวงการท่องเที่ยว ในการบริหารของรัฐนัดฮีด 
|- style="font-weight:bold;"
| style="width:30%;"|สำนักงาน
|รายนาม
| style="width:20%;"|ระยะเวลาดำรงตำแหน่ง
|-
! style="background:#000;" colspan="3"|
|-
| กระทรวงการท่องเที่ยว ศิลปะ และวัฒนธรรม
| Dr. Ahmed Ali Sawad Dr. Ahmed Ali Sawad Ali Hashim (รักษาการณ์) Dr. Mariyam Zulfa
| 12 พฤศจิกายน 2008 – 29 มิถุนายน 2010 7 กรกฎาคม 2010 – 12 สิงหาคม 2010 17 สิงหาคม 2010 - 8 พฤศจิกายน 2010 8 พฤศจิกายน 2010 - 7 กุมภาพันธ์ 2012
|-
|}
{| class="toccolours" style="float:auto; f
จิกายน 2010 - 7 กุมภาพันธ์ 2012
|-
|}
{| class="toccolours" style="float:auto; font-size:90%; width:600px; background:#f5f5f5;"
!style="background:lavender;" colspan="3"| กระทรวงการท่องเที่ยว ในการบริหารของรัฐมัวมูน 
|- style="font-weight:bold;"
| style="width:30%;"|สำนักงาน
|รายนาม
| style="width:20%;"|ระยะเวลาดำรงตำแหน่ง
|-
! style="background:#000;" colspan="3"|
|-
| กระทรวงการท่องเที่ยว และการบิน
| Abdulla Yameen Abdul Gayoom
|}
อุทยานธรณีแห่งชาติจางเย่
อุทยานธรณีแห่งชาติเมืองจางเย่ ( ) ตั้งอยู่ระหว่างเขตปกครองตนเองชนชาติยู่กู้ ซู่หนานและเทศมณฑลหลินเจ๋อในเมืองจางเย่ มณฑลกานซู่ ประเทศจีน อุทยานแห่งนี้ครอบคลุมพื้นที่กว่า พื้นที่นี้จัดตั้งเป็นอุทยานธรณีระดับจังหวัด ในวันที่ 27 ธันวาคม 2548 ต่อมาในวันที่ 16 มิถุนายน 2559 กระทรวงทรัพยากรและที่ดินจัดตั้งเป็น "อุทยานธรณีแห่งชาติเมืองจางเย่" (Zhangye National Geopark) สถานที่แห่งนี้เริ่มเป็นที่รู้จักเนื่องจากมีการก่อตัวของหินที่มีสีสันสวยงาม และได้รับการลงคะแนนจากสื่อมวลชนจีนว่าเป็นสถานที่ที่สวยงามแห่งหนึ่งในประเทศจีน

ที่ตั้ง
อุทยานแห่งนี้ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของของเทือกเขาฉีเหลียน (Qilian Mountains) ในระหว่างเขตปกครองตนเองชนชาติยู่กู้ ซู่หนานและเทศมณฑลหลินเจ๋อ เมืองจางเย่ มณฑลกานซู่ โดยพื้นที่หลักของอุทยานแห่งนี้อยู่ในเขตเมือง Kangle และ Baiyin

ภูมิประเทศ

อุทยานแห่งนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ "เขาสายรุ้งตันเสีย" ซึ่งเรียกตามแนวเขาสูงที่มีลวดลายเป็นริ้วสีธรรมชาติสีสดใส ซึ่งสีเหล่านี้มาจากสีของหินทรายและแร่ธาตุต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นจากการเคลื่อนตัวของเปลือกโลกเมื่อ 24 ล้านปีก่อนประกอบกับการที่โดน ลม และฝนกัดเซาะเป็นเวลานับพันปีจนทำให้มันมีลวดลายเรียงตัวกันเป็นชั้นเหมือนเค้ก
สื่อและการท่องเที่ยว
ในปี พ.ศ. 2548 ภาพของอุทยานแห่งนี้ได้รับการโหวตจากสำนักข่าวรายใหญ่กว่า 34 สำนักว่าเป็นหนึ่งในสถานที่ ๆ สวยงามที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศจีน

ในปี พ.ศ. 2552 นิตยสาร CNG ของจีนนั้นได้เลือกอุทยานแห่งนี้เป็นหนึ่งใน 6 สถานที่มีภูมิประเทศสวยที่สุดในประเทศจีน

สถานที่แห่งนี้ได้กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวชั้นนำของเมืองจางเย่ และได้มีการสร้างทางเดินเพื่อให้นักท่องเที่ยวสามารถเดินชมลายหินได้อีกด้วย ในปี 2557 ได้มีการลงทุนกว่า 100 ล้านหยวนเพื่อเพิ่มและปรับปรุงสิ่งอำนวยความสะดวกในอุทยาน

สมุดภาพ
Landscape in Zhangye National Geopark.jpg
Buildings in Zhangye National Geopark.jpg
Flickr image 29851220573.jpg
Flickr image 29851221553.jpg
Flickr image 30483606125.jpg
Colourful mountains of the Zhangye National Geopark.jpg

อ้างอิง
หมายเหตุ

บรรณานุกรม
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* Zhangye Danxia Geopark on TripAdvisor
ซันนักจี
ซันนักจี ( ) เป็นอาหารกินดิบ ซึ่งทำมาจากหนวดหมึก วิธีทำคือฆ่าหมึกแล้วสับหนวดของมันเป็นท่อน ๆ ชิ้นเล็กแล้วนำไปเสิร์ฟโดนขณะไปเสิร์ฟนั้นหนวดของหมึกจะยังคงขยับไปมาอยู่เนื่องจากเส้นประสาทในหนวดของหมึกยังทำงานอยู่ รวมทั้งระบบประสาทของหมึกนั้นมีความซับซ้อนสูงมาก ประกอบกับเซลล์ประสาทจำนวนมากในหนวดทำให้หนวดของหมึกมีการเคลื่อนไหวตามรีเฟล็กซ์ถึงแม้ว่าหนวดเหล่านั้นไม่ได้รับคำสั่งจากสมองแล้วก็ตาม

ซันนักจีจะเสิร์ฟพร้อมกับน้ำมันงาและงาคั่ว

การรับประทาน
เนื่องจากปุ่มดูดบนหนวดของหมึกนั้นยังคงทำงานอยู่ทำให้เวลารับประทานนั้นต้องมีการระมัดระวังเป็นพิเศษ เนื่องจากปุ่มดูดพวกนี้อาจทำให้หนวดติดที่ปากและลำคอได้
ความแตกต่างของภาษา
คำศัพท์ในเกาหลีเหนือและใต้นั้นมีความแตกต่างกัน ซึ่ง นักจี ในเกาหลีใต้แปลว่าชนิดของปลาหมึกขนาดเล็ก (มักแปลผิดเป็น "ลูกหมึกยักษ์") ส่วน นักจี ในเกาหลีเหนือมีความหมายว่า หมึกกล้วย (nakjiในการแปลงเป็นตัวโรมันตามระบบแมกคูน-ไรซ์ชาวเออร์จะได้เป็น nakchi)

ความแพร่หลาย
ซันนักจีมีทั่วไปตามร้านอาหารเกาหลีที่เสิร์ฟเนื้อปลาดิบ แต่อาจพบในบาร์หรือร้านข้างทางต่าง ๆ ซึ่งมักเสิร์ฟเป็นของว่างรับประทานกับโซจู

อันตราย
มีหลายอุบัติเหตุที่เกี่ยวกับ ซันนักจี ซึ่งส่วนมากจะเกี่ยวกับการสำลัก เช่นในปี พ.ศ. 2551 ที่ควังจู

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
*5 Korean foods for adventurous eaters Chincha.co.uk
ค่ายกักกันราเวินส์บรึค
ค่ายกักกันราเวินส์บรึค ( ) เป็นค่ายกักกันเยอรมันที่มีไว้เฉพาะสำหรับผู้หญิงตั้งแต่ปี ค.ศ. 1939–1945 ตั้งอยู่ทางตอนเหนือเยอรมนี ห่างจากกรุงเบอร์ลินไปทางทิศเหนือประมาณ 90 กิโลเมตร (65 ไมล์) ใกล้กับหมู่บ้านราเวินส์บรึค (ส่วนหนึ่งของเมืองเฟือร์สเทินแบร์ค/ฮาเฟิล) กลุ่มชนชาติที่มีขนาดใหญ่ที่สุดประกอบไปด้วยผู้หญิงชาวโปแลนด์ประมาณ 40,000 คน นอกจากนั้นได้รวมไปถึงชาวยิวจากทุกประเทศจำนวนประมาณ 26,000 คน, ชาวรัสเซียจำนวน 18,800 คน, ชาวฝรั่งเศส 8,000 คน และชาวดัตช์จำนวน 1,000 คน มากกว่าร้อยละ 80 เป็นนักโทษทางการเมือง นักโทษแรงงานทาสจำนวนมากได้รับการว่าจ้างจากบริษัท Siemens & Halske ตั้งแต่ ค.ศ. 1942–1945 การทดลองทางการแพทย์เพื่อทดสอบประสิทธิภาพของตัวยาซัลโ
lske ตั้งแต่ ค.ศ. 1942–1945 การทดลองทางการแพทย์เพื่อทดสอบประสิทธิภาพของตัวยาซัลโฟนาไมด์ได้ถูกปฏิบัติการ
ในช่วงฤดูใบไม้ร่วงใน ค.ศ. 1941 หน่วยเอ็สเอ็สได้ตั้งค่ายเล็ก ๆ ติดกับค่ายราเวินส์บรึคสำหรับนักโทษชายซึ่งสร้างและดำเนินการจัดการห้องรมแก๊สของค่ายใน ค.ศ. 1944 จากนักโทษหญิงประมาณ 130,000 คนที่เข้าสู่ค่ายราเวินส์บรึค มีผู้เสียชีวิตจำนวนประมาณ 50,000 คน ถูกสังหารในห้องรมแก๊สประมาณ 2,200 คน และมีผู้รอดชีวิต 15,000 คนจนกระทั่งได้รับการปลดปล่อย

อ้างอิง
วัดพนม
วัดพนม ( วตฺตภฺนํ) หรือ วัดภนุมโฎนปึญ เป็นวัดทางศาสนาพุทธในพนมเปญ ประเทศกัมพูชา ก่อสร้างใน ค.ศ. 1373 มีความสูง 46 เมตร (150 ฟุต) เป็นสิ่งก่อสร้างทางศาสนาที่สูงที่สุดในตัวเมืองต่อมาเจ้าพญายาตได้พระราชทานชื่อใหม่ว่าวัดพระเจดีย์บรรพต (Wat Preah Chedey Borapaut) และก็ถือเป็นจุดศูนย์กลางของพนมเปญอีกด้วย

ดูเพิ่ม
* วัดปทุมวดีราชวราราม
* วัดอุณาโลม
* วัดพระแก้วมรกต

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 360° aerial panorama of Wat Phnom
*
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกัมพูชา
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกัมพูชา ( ) หรือ สารมนเทียรชาติ ( สารมนฺทีรชาติ) ตั้งอยู่ที่พนมเปญ ประเทศกัมพูชา เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ มีวัตถุสำคัญกว่า 14,000 ชิ้น ตั้งอยู่ที่ถนน 13 ใจกลางกรุงพนมเปญ อยู่ทางทิศเหนือของพระบรมราชวังจตุมุขสิริมงคล และอยู่ทางทิศตะวันตกของจัตุรัส Veal Preah Man ทางเข้าพิพิธภัณฑ์อยู่ตรงหัวมุมแยกถนน 13 และถนน 178 อยู่ภายใต้การควบคุมของกระทรวงศิลปวัฒนธรรม อาคารพิพิธภัณฑ์ ใช้สถาปัตยกรรมเขมร ก่อสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1917-1924 เปิดใช้งานครั้งปี ค.ศ. 1920 และได้รับการปรับปรุงในปี ค.ศ. 1968

ระเบียงภาพ

แหล่งข้อมูลอื่น
* Cambodia Travel Guide 
* National Museum of Cambodia homepage
* Article: Cambodian National Museum Marks 90th Anniversary 
* Article: Treasures of Khmer Culture — The National Museum of Cambodia 
* Cambodia Cultural Profile (Ministry of Culture and Fine Arts/Visiting Arts)
การแผลงเป็นอาหรับ
การแผลงเป็นอาหรับ ( ; ตะอ์รีบ) เป็นกระบวนการเปลี่ยนแปลงวัฒนธรรมทางสังคมวิทยาที่ทำให้สังคมที่มิใช่อาหรับกลายเป็นชาวอาหรับ หมายความว่า ชนพื้นถิ่นรับเอาโดยตรง ถูกบังคับให้ยอมรับ หรือได้รับอิทธิพลอย่างมากจากภาษา วัฒนธรรม วรรณกรรม ศิลปะ ดนตรี และอัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์อาหรับ รวมถึงปัจจัยทางสังคมและวัฒนธรรมอื่น ๆ รูปแบบเฉพาะของการกลืนกลายทางวัฒนธรรมที่มักรวมถึงการเปลี่ยนแปลงทางภาษาด้วย คำนี้ไม่เพียงแต่ใช้กับวัฒนธรรมเท่านั้น แต่ยังใช้กับปัจเจกบุคคลด้วย เนื่องจากพวกเขาปรับตัวเข้ากับวัฒนธรรมอาหรับและกลายเป็น "อาหรับ" การแผลงเป็นอาหรับเกิดขึ้นหลังการพิชิตตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือของชาวมุสลิม รวมถึงในช่วงนโยบายชาตินิยมอาหรับที่ดำเนินมาต่อชนกลุ่มน้อยที่
กาเหนือของชาวมุสลิม รวมถึงในช่วงนโยบายชาตินิยมอาหรับที่ดำเนินมาต่อชนกลุ่มน้อยที่ไม่ได้พูดภาษาอาหรับในรัฐอาหรับสมัยใหม่ไม่นานนี้ เช่น ในแอลจีเรีย อิรัก ซีเรีย อียิปต์ บาห์เรน และซูดาน
หลังการปรากฏของศาสนาอิสลามในฮิญาซและการพิชิตของมุสลิม วัฒนธรรมและภาษาอาหรับเริ่มกระจายนอกคาบสมุทรอาหรับผ่านการค้าและการแต่งงานระหว่างประชากรท้องถิ่นที่ไม่ใช่อาหรับและชาวอาหรับจากคาบสมุทร ภาษาอาหรับเริ่มทำหน้าที่เป็นภาษากลางในพื้นที่เหล่านั้น และเกิดสำเนียงต่าง ๆ ขึ้น กระบวนการนี้ถูกเร่งให้เร็วขึ้นด้วยการอพยพของชนเผ่าอาหรับหลายกลุ่มนอกอาระเบีย เช่น การอพยพของชาวอาหรับสู่อัลมัฆริบและลิแวนต์
อิทธิพลของภาษาอาหรับแผ่ขยายอย่างลึกซึ้งในหลายประเทศที่วัฒนธรรมของพวกเขาได้รับอิทธิพลจากศาสนาอิสลาม ภาษาอาหรับเป็นแหล่งรวมคำศัพท์ที่สำคัญของภาษาต่าง ๆ กระบวนการนี้ถึงจุดสูงสุดระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 10 ถึง 14 ซึ่งถือกันอย่างกว้างขวางว่าเป็นจุดสูงสุดของวัฒนธรรมอาหรับในยุคทองของอิสลาม

อ้างอิง

ข้อมูล
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น
* Genetic Evidence for the Expansion of Arabian Tribes into the Southern Levant and North Africa
* Bossut, Camille Alexandra. Arabization in Algeria: language ideology in elite discourse, 1962–1991 (Abstract) - PhD thesis, University of Texas at Austin, May 2016.
การล่องเรือในแม่น้ำ
]]
 , ประเทศรัสเซีย]] 
 ]]
การล่องเรือในแม่น้ำ (อังกฤษ : River cruise) คือ การเดินทางไปตามแม่น้ำภายในประเทศ มักจะจอดหยุดที่พักเรือ เนื่องจากการล่องเรือในแม่น้ำอยู่ภายในเมืองของประเทศนั้นๆ
ระยะเวลา
การล่องเรือในแม่น้ำจะล่องโดยประมาณ 30 นาที ในหนึ่งวัน เรือสามารถบรรจุได้อย่างน้อย 10 คน ต่อหนึ่ง 1000 คน การล่องเรือในแม่น้ำมักจะล่องเรือในใจกลาง (ลอนดอน, ปารีส, อัมสเตอร์ดัม, กรุงเทพ) หรือพื้นที่ธรรมชาติของแม่น้ำไรน์ และแม่น้ำเทมส์ 
*ยุโรป: อัมสเตอร์ดัม, บูดาเปสต์, โคโลญ, ลอนดอน, ปารีส
*เอเชีย: กรุงเทพ, นครโฮจิมินห์, รัฐมะละกา, กูชิง, สิงคโปร์
*อเมริกา: นิวยอร์ก, นิวออร์ลีนส์, แซนแอนโทนีโอ
*แอฟริกา: ลักซอร์, ไคโร
การล่องเรือในแม่น้ำ
เรือที่ใช้สำหรับการล่องเรือในแม่น้ำนั้นจะมีสิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย และมีที่พักสำหรับระยะทางในการล่องเรือไกล

ตามที่ดั๊กลาส วอร์ดกล่าวว่า:

ความแตกต่างระหว่าการล่องเรือในแม่น้ำ และทะเล:
* ถ้าล่องเรือในแม่น้ำเรือจะมีขนาดเล็กเพราะตามขนาดของแม่น้ำ ส่วนถ้าล่องทางทะเลเรือจะมีขนาดใหญ่สามารถจุคนได้ราว 90-250 คน แต่ขาดความเป็นส่วนตัว
* การล่องเรือในแม่น้ำจะสามารถเห็นทิวทัศน์ภายในเมืองได้
* การล่องเรือในแม่น้ำจะเห็นพื้นดิน และสิ่งสวยงามหลายอย่าง
* การล่องเรือในแม่น้ำจะไม่ค่อยมีการเมาเรือ
การล่องเรือในแม่น้ำถือเป็นการท่องเที่ยวที่สำคัญต่อบางประเทศ :
*ยุโรป: แม่น้ำไรน์, แม่น้ำแซน, แม่น้ำดานูบ, แม่น้ำวอลกา
*เอเชีย: แม่น้ำแยงซี, แม่น้ำอิรวดี, แม่น้ำโขง, แม่น้ำคงคา, แม่น้ำพรหมบุตร
*ออสเตรเลีย: แม่น้ำเมอร์รีย์
*แอฟริกา: แม่น้ำไนล์
*อเมริกา: แม่น้ำมิสซิสซิปปี, Peruvian Amazon

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ การล่องเรือในแม่น้ำ
จังหวัดหลั่งเซิน
หลั่งเซิน ( ) เป็นจังหวัดทางตอนเหนือของประเทศเวียดนาม อยู่ติดกับเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วงของประเทศจีน เมืองหลักมีชื่อเดียวกับชื่อจังหวัด คือเมืองหลั่งเซิน ซึ่งเป็นเมืองสำคัญบริเวณชายแดนจีน อยู่ห่างจากฮานอยไปประมาณ เดินทางได้โดยทางถนนและรถไฟ จังหวัดหลั่งเซินติดกับประเทศจีนทางทิศเหนือ ติดกับจังหวัดกาวบั่งทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ติดกับจังหวัดกว๋างนิญทางทิศใต้และตะวันออก และติดกับจังหวัดท้ายเงวียนทางทิศตะวันตก จังหวัดหลั่งเซินมีเนื้อที่ 8,327.6 ตารางกิโลเมตร ใน ค.ศ. 2019 มีประชากร 781,655 คน

เขตการปกครอง
จังหวัดหลั่งเซินแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 นครและ 10 อำเภอ ได้แก่
{| class="wikitable sortable"
|-
! width="150" | ชื่อภาษาไทย !! width="150" | ชื่อภาษาเวียดนาม !! width="60" | ประชากร (ค.ศ. 2019)
|-
| นครหลั่งเซิน || || 103,284
|-
| อำเภอกาวหลก || || 79,873
|-
| อำเภอจ่างดิ่ญ || || 59,827
|-
| อำเภอจีลัง || || 75,063
|-
| อำเภอดิ่ญเหลิป || || 28,579
|-
| อำเภอบั๊กเซิน || || 71,967
|-
| อำเภอบิ่ญซา || || 52,689
|-
| อำเภอวันกวาน || || 54,202
|-
| อำเภอวันหลาง || || 49,696
|-
| อำเภอหลกบิ่ญ || || 84,740
|-
| อำเภอหืวหลุง || || 121,735
|}

อ้างอิง
จังหวัดกว๋างนิญ
กว๋างนิญ ( ) เป็นจังหวัดริมชายฝั่งภาคตะวันออกเฉียงเหนือของเวียดนาม เป็นที่ตั้งของแหล่งมรดกโลกอ่าวหะล็อง จังหวัดนี้มีเมืองหลักคือหะล็อง ร้อยละ 80 ของพื้นที่จังหวัดเป็นภูเขาที่มีดิน น้ำ และแร่ธาตุอุดมสมบูรณ์ ปริมาณถ่านหินส่วนใหญ่ของประเทศก็มาจากจังหวัดนี้ อ่าวหะล็องมีเกาะทั้งหมด 1,969 เกาะ แต่มีเพียง 989 เกาะเท่านั้นที่มีชื่อเรียก จังหวัดนี้มีเนื้อที่
6,102.4 ตารางกิโลเมตร ประชากร 1,320,324 คนใน ค.ศ. 2019

เขตการปกครอง
จังหวัดกว๋างนิญแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 นคร 2 เมือง และ 12 อำเภอ ได้แก่
{| class="wikitable sortable"
|-
! width="150" | ชื่อภาษาไทย !! width="150" | ชื่อภาษาเวียดนาม !! width="60" | ประชากร (ค.ศ. 2019)
|-
| นครหะล็อง || || 270,054
|-
| นครเกิ๋มฝา || || 190,232
|-
| นครม้องก๊าย || || 108,553
|-
| นครอวงบี๊ || || 120,982
|-
| เมืองกว๋างเอียน || || 145,920
|-
| เมืองดงเจี่ยว || || 171,673
|-
| อำเภอโกโต || || 6,285
|-
| อำเภอเดิ่มห่า || || 41,217
|-
| อำเภอเตียนเอียน || || 50,830
|-
| อำเภอบาแจ๋ || || 22,103
|-
| อำเภอบิ่ญเลียว || || 31,637
|-
| อำเภอเวินโด่น || || 46,616
|-
| อำเภอหายห่า || || 61,566
|-
| อำเภอฮหว่าญโบ่ || || 52,656
|}

ดูเพิ่ม
* ทะเลจีนใต้

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* (ภาษาเวียดนาม), (ภาษา )
วัดสบเลิม
วัดสบเลิม เป็นโบราณสถาน ลำดับเลขทะเบียน 0003470 ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 3 ตำบลบ้านเป้า อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่

ประวัติ
วัดสบเลิม หรือ "วัดชัยเกษม" มีพ่อก่อง เป็นผู้ถวายที่ดินสร้างวัด ได้รับอนุญาตตั้งเป็นวัดเมื่อปี พ.ศ. 2475  และได้รกร้างไป โดยได้มีเริ่มการบูรณะและสร้างเสนาสนะขึ้นมาใหม่โดยนายสมพงษ์ กิตติภิญโญกุล ระหว่างปี พ.ศ.2522-2542 โดยตั้งอยู่ หมู่ที่ 3 บ้านสบเลิม ตำบลบ้านเป้า อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่  สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย  ในบริเวณวัดสบเลิม มีเนื้อที่ 1 ไร่ 3 งาน 97 ตารางวา

ศาสนสถานและถาวรวัตถุ

ภายในวัดสบเลิมมีเสนาสนะ ดังนี้

1. วิหาร

2.เจดีย์

3.พระสีวลีมหาลาภ

4.กุฏิสงฆ์

5.ศาลาการเปรียญ

6.ศาลาบาตร

7.ศาล (อารักษ์วัด)

8.หอฉัน
9.โรงครัว

เจ้าอาวาส
การบริหารการปกครองมีเจ้าอาวาสมี 15 รูป ดังนี้

1.ไม่ทราบนาม

2.ไม่ทราบนาม

3.ไม่ทราบนาม

4.ครูบานิ่ม

5.พระดวง

6.พระคำปัน

7.พระบุญทา

8.พระแก้ว

9.พระวงศ์

10.พระมนตรี จนฺทวํโส

11.พระอินสม

12.พระยงยุทธ จนฺทสโร

13.พระดวงแก้ว สุภาจาโร

14.พระสุพันธ์ ทนฺตจิตฺโต

15.พระอธิการณัฐพงษ์ สิริธมฺโม
การเดินทาง
เดินทางจากตัวเมืองเชียงใหม่ ไปตามทางหลวงหมายเลข 107 ผ่านแยกตลาดแม่มาลัย ผ่านที่ว่าการอำเภอแม่แตง ถึงทางแยกเขื่อนแม่งัดสมบูรณ์ชลให้เลี้ยวขวา ผ่านสนามกีฬาเทศบาลเมืองเมืองแกนพัฒนา ผ่านวัดอรัญวิเวกไปประมาณ 300 เมตรมีป้ายบอกทางไปวัดบ้านเด่น ให้เลี้ยวซ้ายไปตามทางวัดบ้านเด่น ผ่านภูสันฟ้ารีสอร์ท ผ่านวัดบ้านเด่นไปประมาณ 2 กิโลเมตร ถึงทางแยกไปบ้านป่าจี้-วังแดง ให้เลี้ยวขวา ผ่านหน้าโรงเรียนบ้านป่าจี้วังแดง ถึงทางแยกตลาดป่าจี้ ให้เลี้ยวซ้าน ถึงทางแยกหน้าวัดป่าจี้ ให้เลี้ยวขวา ข้ามสะพานบ้านเป้า ตรงมาเรื่อยๆ ถึงทางแยกหน้าโรงเรียนบ้านเป้าวิทยาคาร ให้เลี้ยวซ้าย ตรงมาอีก 400 เมตร ถึงวัดสบเลิม ชัยเกษม ห่างจากตัวเมืองเชียงใหม่ประมาณ 55 กิโลเมตร
จังหวัดทัญฮว้า
ทัญฮว้า ( ) เป็นจังหวัดในภูมิภาคชายฝั่งตอนกลางเหนือของประเทศเวียดนาม ขนาดพื้นที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ห้า และมีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับที่สามในบรรดาเขตการปกครองระดับบนสุดของเวียดนามทั้ง 63 แห่ง เมืองหลักและเมืองใหญ่ที่สุดของจังหวัดคือนครทัญฮว้า จังหวัดนี้มักถูกเรียกว่า ซื้อทัญ ซึ่งแปลว่า "ดินแดนทัญฮว้า" ในภาษาเวียดนาม
จังหวัดทัญฮว้ามีพื้นที่ 11,133.4 ตารางกิโลเมตร และประชากรประมาณ 3.64 ล้านคน มีนครภายใต้จังหวัด 2 นครได้แก่ทัญฮว้าและเสิ่มเซิน เมืองระดับอำเภอ 1 เมืองได้แก่บี๋มเซิน และอำเภอ 24 อำเภอ นครเสิ่มเซินมีชื่อเสียงในด้านที่พักตากอากาศทางทะเล อยู่ห่างจากนครทัญฮว้าไปประมาณ 16 กิโลเมตร ส่วนเมืองบี๋มเซินก็เป็นย่านอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ โดยเฉพาะการผลิตซีเมนต์

เขตการปกครอง
จังหวัดทัญฮว้าแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 2 นคร 1 เมือง และ 24 อำเภอ ได้แก่
{| class="wikitable sortable"
|-
! width="150" | ชื่อภาษาไทย !! width="150" | ชื่อภาษาเวียดนาม !! width="60" | ประชากร (ค.ศ. 2019)
|-
| นครทัญฮว้า || || 359,910
|-
| นครเสิ่มเซิน || || 109,208
|-
| เมืองบี๋มเซิน || || 58,378
|-
| อำเภอกว๋างเซือง || || 199,943
|-
| อำเภอกวานเซิน || || 40,526
|-
| อำเภอกวานฮว้า || || 48,856
|-
| อำเภอเกิ๋มถวี || || 110,091
|-
| อำเภองาเซิน || || 141,114
|-
| อำเภอเจี่ยวเซิน || || 202,386
|-
| อำเภอเจี่ยวฮว้า || || 160,732
|-
| อำเภอญือซวน || || 66,240
|-
| อำเภอญือทัญ || || 94,906
|-
| อำเภอดงเซิน || || 76,923
|-
| อำเภอติ๋ญซา || || 251,116
|-
| อำเภอถักถั่ญ || || 144,343
|-
| อำเภอเถาะซวน || || 195,998
|-
| อำ
251,116
|-
| อำเภอถักถั่ญ || || 144,343
|-
| อำเภอเถาะซวน || || 195,998
|-
| อำเภอเถื่องซวน || || 89,131
|-
| อำเภอนงก๊ง || || 182,801
|-
| อำเภอบ๊าเทื้อก || || 100,834
|-
| อำเภอลางจั๊ญ || || 49,654
|-
| อำเภอหง็อกหลัก || || 136,611
|-
| อำเภอหวิญหลก || || 86,362
|-
| อำเภอห่าจุง || || 118,826
|-
| อำเภอเหมื่องล้าต || || 39,948
|-
| อำเภอเหิ่วหลก || || 176,418
|-
| อำเภอเอียนดิ่ญ || || 165,830
|-
| อำเภอฮหวั่งฮว้า || || 233,043
|}
จังหวัดห่าติ๋ญ
ห่าติ๋ญ ( ) เป็นจังหวัดทางชายฝั่งตอนกลางเหนือของประเทศเวียดนาม อยู่ติดกับจังหวัดเหงะอาน สองจังหวัดนี้เคยเป็นจังหวัดเดียวกันมาก่อนคือจังหวัด "เหงะติ๋ญ" ชาวจังหวัดนี้มีสำเนียงการพูดภาษาเวียดนามที่เป็นเอกลักษณ์

จังหวัดห่าติ๋ญอยู่ห่างจากฮานอยไปทางทิศใต้ประมาณ 340 กิโลเมตร (211 ไมล์) ติดกับจังหวัดเหงะอานทางทิศเหนือ ติดกับจังหวัดกว๋างบิ่ญทางทิศใต้ ติดกับประเทศลาวทางทิศตะวันตก และติดกับทะเลจีนใต้ทางทิศตะวันออก

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* คณะกรรมการประชาชนจังหวัดห่าติ่ญ 
* การบรรเทาความยากจนในจังหวัดห่าติ๋ญ
จังหวัดกว๋างหงาย
กว๋างหงาย ( ) เป็นจังหวัดทางชายฝั่งตอนกลางใต้ (ริมทะเลจีนใต้) ของเวียดนาม อยู่ห่างจากฮานอย และห่างจากนครโฮจิมินห์ เส้นทางการขนส่งที่สำคัญ ได้แก่ ทางรถไฟสายเหนือ-ใต้ สถานีรถไฟที่สำคัญคือ สถานีรถไฟกว๋างหงาย และทางหลวงแห่งชาติหมายเลข 1 เอ ซึ่งเริ่มต้นที่จังหวัดนี้ นอกจากนี้ยังมีทางหลวงแห่งชาติหมายเลข 24 เชื่อมต่อกับเมืองกอนตูมในเขตที่สูงตอนกลาง สนามบินที่ใกล้ที่สุดคือท่าอากาศยานนานาชาติจูลาย ส่วนท่าเรือทางตอนเหนือของจังหวัดมีชื่อว่าซุงเกวิ๊ตและซากี่

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*การท่องเที่ยวกว๋างหงาย
จังหวัดบิ่ญดิ่ญ
บิ่ญดิ่ญ ( ) เป็นจังหวัดทางชายฝั่งตอนกลางใต้ของประเทศเวียดนามในอดีต

การขนส่งภายในจังหวัดที่สำคัญ ได้แก่ ทางถนน มีผู้โดยสาร 22.77 ล้านคน และสินค้า 7,928 ตัน ที่เดินทางภายในจังหวัด (ข้อมูลปี ค.ศ. 2009) จังหวัดนี้มีทางหลวงแห่งชาติระยะทาง 208 กิโลเมตร และทางหลวงจังหวัด 458.5 กิโลเมตร

ส่วนทางรถไฟ มีสายเหนือ-ใต้ ผ่านจังหวัดนี้เป็นระยะทาง 134 กิโลเมตร รถไฟด่วนทุกขบวนจะจอดที่สถานีรถไฟเซียวจี่ นอกจากนี้ยังมีสถานีรถไฟกวีเญิน โดยมีรถไฟวิ่งให้บริการจากกวีเญินไปไซ่ง่อนทุกวัน และไปวิญ 3 ครั้งต่อสัปดาห์

เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2025 จังหวัดบิ่ญดิ่ญได้ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดซาลาย

อ้างอิง
;บรรณานุกรม
*Trần Kỳ Phương (2009): "The Architecture of the Temple-Towers of Ancient Champa" in Hardy, Andrew et al. (ed): Champa and the Archaeology of Mỹ Sơn (Vietnam). NUS Press, Singapore
*Vickery, Michael (2009): "A Short History of Champa" in Hardy, Andrew et al. (ed): Champa and the Archaeology of Mỹ Sơn (Vietnam). NUS Press, Singapore

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการจังหวัดบิ่ญดิ่ญ 
* เว็บไซต์ส่งเสริมการลงทุนในจังหวัดบิ่ญดิ่ญ 
* ชีวิตในกวีเญิน
จังหวัดฟู้เอียน
ฟู้เอียน ( ) เป็นจังหวัดริมชายฝั่งตอนกลางใต้ของประเทศเวียดนามในอดีต และเป็นจังหวัดที่อยู่ทางตะวันออกสุดบนแผ่นดินใหญ่ของประเทศ

จังหวัดฟู้เอียนติดต่อกับจังหวัดบิ่ญดิ่ญทางทิศเหนือ และจังหวัดคั้ญฮหว่าทางทิศใต้ แม่น้ำสายหลักที่ไหลผ่านจังหวัดนี้คือ แม่น้ำด่าสั่ง ซึ่งเป็นแม่น้ำที่ใหญ่ที่สุดในเวียดนามตอนกลาง นอกจากนี้ยังมีแม่น้ำบ่านถักและแม่น้ำกี่โหละ สถานที่ทางธรรมชาติที่สำคัญ ได้แก่ ทะเลสาบซงฮิญ ซึ่งเป็นทะเลสาบขุดขนาดใหญ่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด

เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2025 จังหวัดฟู้เอียนได้ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดดั๊กลัก

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Official website of the Phú Yên Province People's Committee
ไก่หรือไข่
ทวิบทเหตุภาคไก่หรือไข่โดยทั่วไปถามว่า "ไก่หรือไข่ อะไรเกิดก่อน" ทวิบทดังกล่าวเกิดจากข้อสังเกตว่าไก่ทุกตัวฟักจากไข่ และไข่ไก่ทุกฟองนั้นมาจากแม่ไก่ "ไก่และไข่" เป็นคุณศัพท์อุปลักษณ์อธิบายสถานการณ์ซึ่งไม่กระจ่างว่าเหตุการณ์ใดในสองเหตุการณ์ควรถือเป็นเหตุ และเหตุการณ์ใดควรถือเป็นผล หรือเพื่อแสดงสถานการณ์การถอยหลังแบบไม่สิ้นสุด พลูตาร์กตั้งคำถามนี้เป็นประเด็นปรัชญาในความเรียง "The Symposiacs" ของเขาซึ่งเขียนเมื่อศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสตกาล
ช่วงปี 2010 นักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษ จากมหาวิทยาลัยวอร์ริกและมหาวิทยาลัยเชฟฟิลด์ ได้ออกมาเฉลยไก่กับไข่อะไรเกิดก่อนกัน พร้อมเหตุผลประกอบ โดยระบุว่า โปรตีน Ovocleidin (OC-17) ที่พบในรังไข่ของไก่ มีความจำเป็นต่อการสร้างไข่ 1 ฟอง เนื่องจากโปรตีนเหล่านี้จะมีส่วนในการสร้างเปลือกไข่ เพื่อปกป้องของเหลวด้านใน ดังนั้น ในทางวิทยาศาสตร์หาถามว่าไก่กับไข่อะไรเกิดก่อน คำตอบคือ ไก่เกิดก่อนไข่ เนื่องจากไข่จะถูกสร้างโดยโปรตีนที่มีในไก่เท่านั้น
ปฏิทรรศน์โบราณ
คำถามนี้แสดงปฏิทรรศน์พื้นบ้านโบราณซึ่งกล่าวถึงปัญหาของจุดกำเนิดและปฐมเหตุ คำถามนี้ตั้งหลักการที่ดูบีบบังคับสองหลัก คือว่า ไก่ทุกตัวฟักจากไข่และไข่ไก่ทุกฟองมาจากแม่ไก่ ในแบบที่หมายความว่า ไม่มีจุดเริ่มต้นใดเป็นไปได้ อาริสโตเติล เขียนในศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล อธิบายปัญหาดังกล่าวว่า "ไม่อาจมีไข่ใบแรกที่ให้กำเนิดนก หรือจะไม่มีนกตัวแรกซึ่งให้กำเนิดไข่ เพราะนกมาจากไข่" เขาสรุปว่าดังนี้เป็นลำดับอนันต์ซึ่งไม่มีจุดเริ่มต้นแท้จริง พลูตาร์ก ซึ่งเขียนในสี่ศตวรรษให้หลัง เจาะจงเน้นคำถามนี้โดยอาศัยบน "ปัญหายิ่งใหญ่และหนักมาก (ว่าโลกมีจุดกำเนิดหรือไม่)" ในคริสต์ศตวรรษที่ 5 มาโครเบียสเขียนว่าแม้ปัญหาดังกล่าวดูเล็กน้อย แต่มัน "ควรถือเป็นปัญหาสำ
จวบจน ค.ศ. 1600 ปัญหาที่รู้จักกันดีนี้ดูเหมือนถือว่ายุติแล้วในโลกคริสต์ศาสนิกชน โดยอาศัยนิยายกำเนิดของคัมภีร์ไบเบิล ในการอธิบายการรังสรรค์สัตว์ ทำให้ไก่ตัวแรกไม่ได้เกิดจากไข่ ทว่า นักปรัชญายุคภูมิธรรมสมัยหลังเริ่มตั้งคำถามคำตอบนี้

อ้างอิง
จังหวัดกอนตูม
กอนตูม ( ) เป็นจังหวัดในเขตที่สูงตอนกลางของประเทศเวียดนามในอดีต มีอาณาเขตติดกับจังหวัดกว๋างนามทางทิศเหนือ จังหวัดกว๋างหงายทางทิศตะวันออก และจังหวัดซาลายทางทิศใต้ ส่วนทางทิศตะวันตกติดกับจังหวัดรัตนคีรีของประเทศกัมพูชา แขวงอัตตะปือและแขวงเซกองของประเทศลาว เมืองหลักของจังหวัดคือเมืองกอนตูม

จังหวัดกอนตูมมีเนื้อที่ 9,614.5 ตารางกิโลเมตร ประชากรประมาณ 432,900 คน เศรษฐกิจขึ้นอยู่กับเกษตรกรรมเป็นหลัก

เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2025 จังหวัดกอนตูมได้ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดกว๋างหงาย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*เว็บไซต์จังหวัดกอนตูม
จังหวัดซาลาย
ซาลาย ( ) เป็นจังหวัดในเขตที่สูงตอนกลางของประเทศเวียดนาม มีขนาดพื้นที่มากเป็นอันดับที่ 2 ของประเทศ การแบ่งเขตการปกครองประกอบไปด้วย 25 แขวง และ 110 ตำบล

ก่อนการปฏิรูปการบริหารของเวียดนามใน ค.ศ. 2025 เปล็ยกูเคยเป็นเมืองหลวงของจังหวัดซาลาย แต่หลังจากรวมเข้ากับจังหวัดบิ่ญดิ่ญ ทำให้กวีเญินกลายเป็นเมืองหลวงของจังหวัดซาลายในปัจจุบัน

อ้างอิง
จังหวัดดั๊กนง
ดั๊กนง ( ) เป็นจังหวัดในเขตที่สูงตอนกลางของประเทศเวียดนาม มีเมืองหลักคือ ซาเหงีย

จังหวัดดั๊กนงติดต่อกับจังหวัดดั๊กลักทางทิศเหนือ ติดกับจังหวัดเลิมด่งทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ติดกับจังหวัดบิ่ญเฟื้อกและประเทศกัมพูชาทางทิศตะวันตก สูงจากระดับน้ำทะเล 500 เมตร โดยมีภูมิประเทศลาดต่ำทางฝั่งตะวันตก มีทุ่งนาและทะเลสาบทางฝั่งใต้ แม่น้ำหลักที่สำคัญ ได้แก่ แม่น้ำบาและแม่น้ำเซเรปก

อุณหภูมิโดยเฉลี่ยคือ 24 องศาเซลเซียส ฤดูฝนเริ่มในเดือนพฤษภาคม สิ้นสุดในเดือนตุลาคม ส่วนฤดูแล้ง เริ่มในเดือนพฤศจิกายน สิ้นสุดในเดือนเมษายน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
จังหวัดเบ๊นแจ
เบ๊นแจ ( ) เป็นจังหวัดในภูมิภาคดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงของประเทศเวียดนามในอดีต การแบ่งเขตการปกครองประกอบด้วยอำเภอ 8 อำเภอ กับนครประจำจังหวัด 1 นคร คือ เบ๊นแจ

เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2025 จังหวัดเบ๊นแจได้ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดหวิญล็อง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์จังหวัดเบ๊นแจ 
* เว็บไซต์จังหวัดเบ๊นแจ 
* ข้อมูลจังหวัดเบ๊นแจ 
* เว็บไซต์นครเบ๊นแจ
จังหวัดหวิญล็อง
หวิญล็อง ( ) เป็นจังหวัดในภูมิภาคดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง ทางตอนใต้ของประเทศเวียดนาม เมืองหลักคือเมืองหวิญล็อง จังหวัดมีประชากร 1,046,390 คน และเนื้อที่ 1,475 ตารางกิโลเมตร (570 ตารางไมล์) ตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำเหิ่วกับแม่น้ำเตี่ยน จึงมีชื่อเสียงในด้านการประมง

จังหวัดหวิญล็องตั้งอยู่ห่างจากนครโฮจิมินห์ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ เดินทางได้สะดวกโดยทางหลวงแห่งชาติหมายเลข 1 เอ และสะพานหมีถ่วน

แหล่งข้อมูลอื่น
*
จังหวัดเหิ่วซาง
เหิ่วซาง ( ) เป็นจังหวัดในภูมิภาคดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงของประเทศเวียดนามในอดีต มีเมืองหลักคือ หวิทัญ

ก่อนปี ค.ศ. 1975 พื้นที่ของจังหวัดเหิ่วซางนี้รวมเมืองเกิ่นเทอซึ่งเป็นเมืองหลักเข้าไปด้วย ต่อมาในปี ค.ศ. 1975 ได้เปลี่ยนชื่อจังหวัดเป็นจังหวัดเกิ่นเทอ โดยที่เกิ่นเทอยังคงเป็นเมืองหลัก และสุดท้ายในปี ค.ศ. 2004 ได้มีการแยกเมืองเกิ่นเทอและเมืองข้างเคียงออกไปตั้งเป็นเทศบาลนครเกิ่นเทอ พื้นที่ส่วนที่เหลือจึงกลายเป็นจังหวัดเหิ่วซางอย่างในปัจจุบัน

จังหวัดเหิ่วซางมีเขตอุตสาหกรรมเนื้อที่ประมาณ 902 เฮกตาร์ และมีทางหลวงแห่งชาติรวมระยะทาง 120 กิโลเมตร

เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2025 จังหวัดเหิ่วซางได้ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของนครเกิ่นเทอ

อ้างอิง
การถ่ายภาพรังสีท่อน้ำดีและตับอ่อนย้อนทางแบบส่องกล้อง
การถ่ายภาพรังสีท่อน้ำดีและตับอ่อนย้อนทางแบบส่องกล้อง ( ) เป็นเทคนิคที่ผสมการใช้การส่องกล้องกับการดูภาพรังสีบนจอเพื่อวินิจฉัยและรักษาปัญหาบางประการของระบบท่อน้ำดีและท่อตับอ่อน แพทย์สามารถมองเห็นด้านในของกระเพาะอาหารและลำไส้เล็กส่วนต้นผ่านการส่องกล้อง และฉีดสารเพิ่มความชัดภาพเข้าสู่ท่อในทางเดินน้ำดีและตับอ่อนเพื่อให้สามารถเห็นทางภาพรังสีได้
ERCP ใช้เพื่อวินิจฉัยและรักษาภาวะของท่อน้ำดีและท่อตับอ่อนหลักเป็นหลัก ซึ่งรวมถึงนิ่ว การหดแคบจากการอักเสบ (แผลเป็น) การรั่ว (จากอุบัติเหตุและการผ่าตัด) และมะเร็ง ERCP สามารถใช้เพื่อวินิจฉัยหรือรักษาก็ได้ ทว่า การพัฒนาการสืบค้นที่ปลอดภัยกว่าและค่อนข้างไม่ล่วงล้ำ เช่น การถ่ายภาพรังสีท่อน้ำดีและตับอ่อนสั่นพ้องแม่เหล็ก (magnetic resonance cholangiopancreatography (MRCP)) และอัลตราซาวน์แบบส่องกล้องหมายความว่าปัจจุบัน ECRP แทบไม่ได้ใช้นอกเหนือจากเพื่อการรักษา
ยากิโซบะ
ยากิโซบะ ( , ผัดบักวีต) เป็นอาหารญี่ปุ่นประเภทบะหมี่ผัด ถึงแม้ว่าโซบะจะหมายถึงบักวีต แต่ในความเป็นจริงแล้ว เส้นยากิโซบะทำมาจากแป้งสาลีผสมไข่ไก่ คล้ายบะหมี่จีน เรียกว่า ชูกาเม็ง (中華麺)

ยากิโซบะมีที่มาจากเฉ่าเมี่ยน บะหมี่ผัดของจีน เริ่มแพร่หลายในร้านอาหารแผงลอยในญี่ปุ่นช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ยากิโซบะเตรียมได้จากการผัดเส้นชูกาเม็งกับเนื้อหมู ผัก (นิยมใช้กะหล่ำปลี หอมใหญ่หรือแคร์รอต) ผัดกับซอสยากิโซบะหรือซอสวุร์สเตอร์เชอร์ เกลือและพริกไทย โรยหน้าด้วยอาโอโนริ (ผงสาหร่าย) เบนิโชงะ (ขิงดอง) คัตสึโอบูชิ (ปลาแห้ง) และมายองเนส
ยากิโซบะสามารถรับประทานเป็นอาหารจานหลักและเครื่องเคียงในร้านสะดวกซื้อหรือบางเทศกาลของญี่ปุ่นมีการจำหน่ายขนมปังยาวคล้ายฮอตดอกที่ตรงกลางเสิร์ฟด้วยยากิโซบะ โรยหน้าด้วยขิงดองและมายองเนสด้านบน เรียกว่า ยากิโซบะปัง (焼きそばパン) ส่วนในเมืองโคกูระ จังหวัดฟูกูโอกะ มีการดัดแปลงนำเส้นอูดงมาใช้แทนเส้นบะหมี่ เรียกว่า ยากิอูดง (焼きうどん)

หลังปี ค.ศ. 1945 ชาวเมืองโอกินาวะประยุกต์นำวัตถุดิบที่ได้จากทหารอเมริกัน เช่น เส้นสปาเกตตี เนื้อกระป๋อง ซอสมะเขือเทศ ผักดองและมายองเนสมาปรุงเป็นยากิโซบะ โดยอาจผสมฮอตดอกหั่นเป็นชิ้น ร่วมกับเนื้อหมู เนื้อไก่ และแฮม

ระเบียงภาพ
ไฟล์:Sobameshi (8697338872).jpg|โซบะเมชิ (ข้าวผัดยากิโซบะ)
ไฟล์:Kokura-yakiudon1.jpg|ยากิอูดง
ไฟล์:Yakisobapan 001.jpg|ยากิโซบะปัง

อ้างอิง
ศาลากลางกรุงมอสโก
]]

ศาลากลางกรุงมอสโก ก่อสร้างโดยอิฐแดงตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ สถาปัตยกรรมแบบไฮบริดที่เป็นเอกลักษณ์ของศิลปะฟื้นฟูประเทศรัสเซีย รูปแบบสถาปัตยกรรมฟื้นฟูเรอแนซ็องส์ ในช่วงเวลาสหภาพโซเวียตปกครองศาลากลางทำหน้าที่เป็นพิพิธภัณฑ์วลาดีมีร์ เลนิน

ประวัติ
ในประเทศแทบยุโรปส่วนมากในขณะนั้นมีศาลากลางแต่กรุงมอสโกไม่มีศาลากลาง ในปลายศตวรรษที่ 19 จัตุรัสแดงและบริเวณใกล้เคียงกำลังได้รับการปรับปรุงใหม่ในรูปแบบใหม่ ศาลากลางกรุงมอสโกก็ได้มีการปรับปรุงโดยมีผู้เสนอเป็นจำนวนมากจนสถาปนิกดิมิถี ชิคชีก้า (1835-94) ได้กลายเป็นผู้ชนะ
การก่อสร้างได้เริ่มหลังจากนั้น 3 ปีโดยมีเศษซากจากต้นศตวรรษที่ 18 ได้เอามารวมกันอยู่ในโครงสร้างเดียวกัน หลังการปฏิวัติรัสเซีย ในปีพ.ศ. 2460 อาคารเสร็จสิ้นแล้วศาลากลางกรุงมอสโกถูกยกเลิกและถูกส่งมอบให้เป็นพิพิธภัณฑ์ศาลากลางกรุงมอสโก

หลังจากสหภาพโซเวียตที่แห่งนี้ได้เป็นพิพิทภัณฑ์แห่งชาติ

แหล่งข้อมูลอื่น
* Official museum website
ดาห์ชูร์
ดาห์ชูร์ ( , Dahchur ) เป็นสถานที่ฝังพระศพของอียิปต์โบราณ ซึ่งที่ตั้งอยู่ในทะเลทรายของฝั่งตะวันตกของแม่น้ำไนล์ประมาณ 40 กิโลเมตรทางใต้ของกรุงไคโร มันเป็นที่รู้จักมากที่สุดสำหรับพีระมิดมิดหลายแห่ง และมีอยู่สองแห่ง ซึ่งเป็นพีระมิดที่เก่าแก่ที่สุดและใหญ่ที่สุดและรักษาที่ดีที่สุดในอียิปต์สร้างเมื่อประมาณ 2613-2589 ปีก่อนคริสตกาล

พีระมิด
การสร้างพีระมิดที่ดาห์ชูร์เป็นประสบการณ์การเรียนรู้ที่สำคัญอย่างยิ่งสำหรับชาวอียิปต์โบราณ มันให้พวกเขาด้วยความรู้และความรู้ที่จะเปลี่ยนจากพีระมิดขั้นบันไดไปเป็นพีระมิดที่มีลักษณะด้านราบเรียบ ในท้ายที่สุดความกว้างของประสบการณ์จะช่วยให้พวกเขาในการสร้างมหาพีระมิดแห่งกิซ่า ซึ่งเป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกโบราณที่ยังคงสภาพอยู่จนถึงวันนี้
พีระมิดแห่งแรกในดาห์ชูร์ คือ พีระมิดหักงอ (สร้างเมื่อประมาณ 2613 - 2589 ก่อนคริสต์ศักราช) สร้างขึ้นภายใต้การปกครองของฟาโรห์สเนเฟรู เป็นการสร้างพีระมิดด้านเรียบ แต่ไม่ประสบการสำเร็จคือพีระมิดมีลักษณะงองุ้ม จึงใช้เป็นที่ฝังพระศพไม่ได้ หลังจากไม่ประสบความสำเร็จในการสร้างพีระมิดแห่งแรก จึงทำให้ฟาโรห์สเนเฟรูทรงให้สร้างพีระมิดในดาห์ชูร์อีกคือ พีระมิดแดง เมื่อสร้างเสร็จพีระมิดได้รับการพิจารณาจะประสบความสำเร็จเพราะมันเป็นพีระมิดที่มีลักษณะเรียบด้านและพีระมิดมีความสูงประมาณ 341 ฟุต (104 เมตร) ทำมุมประมาณ 43 องศา ชื่อพีระมิดแดงของฟาโรห์สเนเฟรูก่อสร้างจากหินปูนสีแดง และมีข้อสันนิษฐานว่าพีระมิดนี้ อาจจะเป็นที่ฝังพระศพของฟาโรห์สเนเฟรู
]]
หลังจากสิ้นพระชนม์ของฟาโรห์สเนเฟรู พระโอรสของพระองค์ ฟาโรห์คูฟูได้สร้างพีระมิดแห่งที่สามขึ้น ซึ่งฟาโรห์คูฟูต้องการที่จะสร้างพีระมิดตามที่พระราชบิดาของพระองค์ ในการออกแบบและการก่อสร้างพีระมิดแห่งที่สามใช้ระยะเวลาประมาณ 23 ปี (ระหว่าง 2589-2566 ปีก่อนคริสตกาลคริสต์ศักราช) โดยมีความสูงประมาณ 481 ฟุต (147 เมตร) และทำมุมประมาณ 52 องศา และหลังจากนั้นก็มีฟาโรห์หลายพระองค์จนถึงราชวงศ์ที่ 12 ฟาโรห์อเมเนมเฮตที่สองได้สร้างพีระมิดขาวขึ้นในดาห์ชูร์ และพระราชนัดดาของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่สอง ฟาโรห์เซนุสเรตที่สามก็ได้สร้างพีระมิดสำหรับเป็นที่ฝังพระศพของพระองค์กับพระราชธิดาของพระองค์ ฟาโรห์อเมเนมเฮตที่สามได้ก่อสร้างพีระมิดดำในดาห์ชูร์
ภูมิอากาศ
ดาห์ชูร์มีสภาพภูมิอากาศแบบทะเลทรายเขตร้อน (BWh) ตามการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
การกินแล้วชักดาบ
การชักดาบ ( ) เป็นโจรกรรมรูปแบบหนึ่งโดยกลฉ้อฉล ที่ลูกค้าสั่งและบริโภคอาหารและเครื่องดื่มจากภัตตาคารหรือร้านอาหารโดยมีเจตนาไม่ยอมจ่ายเงิน กรรมดังกล่าวเกี่ยวข้องกับลูกค้าที่ออกจากภัตตาคารโดยมีเจตนาหลีกเลี่ยงการจ่ายเงิน หรือในกรณีที่พบน้อยกว่าคือ ลูกค้ากินอาหารแล้วจึงบอกว่าไม่มีเงินจ่าย ในพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน "ชักดาบ" หมายถึง ไม่ยอมจ่ายเงิน

อ้างอิง
มิสแกรนด์ชลบุรี
มิสแกรนด์ชลบุรี ( ) เป็นการประกวดนางงามสำหรับผู้หญิงระดับจังหวัดชลบุรีทางภาคกลางของประเทศไทย​ จุดประสงค์เพื่อทำงานเผยแพร่วัฒนธรรมของจังหวัดเข้าร่วมการประกวด​เป็นแบบอย่างที่ดีในสังคม​และเป็นกระบอกเสียงด้านต่างๆในประเทศไทย และผู้ที่ได้รับตำแหน่งมิสแกรนด์ไทยแลนด์ จะเป็นตัวแทนประเทศไทย ไปประกวดเวทีระดับนานาชาติ และได้จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีตั้งแต่ปี 2016 และส่งประกวดเวทีใหญ่คือมิสแกรนด์ไทยแลนด์

ผลงานการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ ​
;สัญลักษณ์สี
มิสแกรนด์ชลบุรี
{| class="wikitable sortable center"
! ปี
! ผู้ดำรงตำแหน่ง
! ตำแหน่งในการประกวด
! รางวัลพิเศษ
|-style="background-color:gold"
|2026
|ปัทมา จิตสวัสดิ์
|มิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2026
| style="background:;" | 
|-style="background-color:#FADADD;"
|2025​
|อรภัสญาน์ สุกใส
| ไม่ผ่านเข้ารอบ
|
* แกรนด์วอยซ์ ลูกทุ่งมหาชน
* ภาพเดี่ยวยอดเยี่ยม - A Star is Born
|-style="background-color:#FFFF99"
| 2024​
|  นัทกาญจน์ กุลชยวณัฐ
| 20​ คนสุดท้าย
|
* ชุดว่ายน้ำยอดเยี่ยม
|-
| 2023​
|  รัตน์ระพี ธรรมใจกุล
| ไม่ผ่านเข้ารอบ
| 
|-
|-style="background-color:#FFFF99"
| 2022
| วัชราภรณ์ รวยพงษ์
| 20​ คนสุดท้าย
| 
* รองอันดับ​ 2 มิสแกรนด์ขวัญใจขอนแก่น
|-
|| 
| colspan="4" 
|-
|-style="background-color:#FFFF99"
| 2020​
| วนิดา ดอกกุหลาบ
| 20​ คนสุดท้าย
| 
* ชุดราตรียอดเยี่ยม
|-
| 2019
| วชิรญาณ์ อ่วมน้อย
| ไม่ผ่านเข้ารอบ
|
|-
| 2018
| กัญญาณี เดชครุฑ
| ไม่ผ่านเข้ารอบ
| 
|-
| 2017
|  สุดาภรณ์ วงศาศิริพัฒน์
| ไม่ผ่านเข้ารอบ
|
|-
|-style="background:#FFFF66;"
| 2016
| พิณิชา กิจเกษมพงศา
|  รองอันดับ​ 3​
| 
* มิสป๊อปป
แซตเทอร์นาเลีย
แซตเทอร์นาเลีย ( ) เป็นเทศกาลโรมันโบราณเพื่ออุทิศแด่เทพเจ้าแซตเทิร์น จัดขึ้นตรงกับวันที่ 17 ธันวาคมในปฏิทินจูเลียน และภายหลังขยายเทศกาลไปจนถึงวันที่ 23 ธันวาคม วันหยุดนี้มีการเฉลิมฉลองด้วยการบูชายัญ ณ เทวสถานแซตเทิร์น ในจตุรัสโรมัน และงานเลี้ยงสาธารณะ ตามด้วยการให้ของขวัญเป็นการส่วนตัว การสังสรรค์ต่อเนื่องและบรรยากาศแบบคาร์นิวัลซึ่งขัดต่อจารีตสังคมของโรมัน โดยอนุญาตให้มีการพนัน และนายทาสให้บริการบนโต๊ะอาหารแก่ทาส กวี คาตุลลุส เรียกวันเหล่านี้ว่า "วันยอดเยี่ยม" เทศกาลดังกล่าวเทียบเท่ากับวันหยุดโครเนียของกรีก ซึ่งมีการเฉลิมฉลองระหว่างเดือนแอตติกฮีคาทอมบาเอียนในกลางฤดูร้อนตอนปลาย

อ้างอิง
ธนูศึก ประสพชัย
ธนูศึก ประสพชัย เป็นนักมวยไทยชาวไทย ซึ่งในปี พ.ศ. 2523 เขาได้จับคู่กับพฤหัส โล่ห์เงิน ขึ้นชกกับมะเฟือง วีระพล ในแบบ 2 ต่อ 1 นับเป็นครั้งแรกของวงการมวยไทย ที่ฝั่งสองคนเป็นฝ่ายชนะคะแนน

ประวัติ
ธนูศึก ประสพชัย มีชื่อจริงคือ สงบ ใสพลกรัง โดยในช่วงที่เป็นนักมวยไทยระดับอาชีพ เขาฝึกซ้อมที่ค่ายมวยประสพชัย ในจังหวัดนครราชสีมา

วันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2523 ธนูศึกได้จับคู่กับพฤหัส โล่ห์เงิน ขึ้นชกกับมะเฟือง วีระพล ในรายการศึกวันทรงชัย ที่สนามมวยเวทีลุมพินี ในแบบ 2 ต่อ 1 (พฤหัส 3 ยกแรก ธนูศึก 2 ยกสุดท้าย รวมเป็น 5 ยก) และจากการแข่งขันครั้งดังกล่าว ฝั่งของธนูศึกเป็นฝ่ายชนะคะแนน
ส่วนในวันที่ 17 กันยายน ของปีเดียวกัน ธนูศึกเข้าแข่งขันรายการศึกพลังหนุ่ม ในรองคู่เอก ที่สนามมวยราชดำเนิน โดยพบกับจ๊อก เกียรตินิวัฒน์ ซึ่งธนูศึกเป็นฝ่ายแพ้คะแนน ในขณะที่คู่ชกของเขาถึงกับหลั่งเลือดที่หางคิ้วซ้าย

ครั้นในปี พ.ศ. 2524 ธนูศึกได้โคจรมาพบกับพฤหัส โล่ห์เงิน ที่จังหวัดนครราชสีมา โดยธนูศึกเป็นฝ่ายชนะ

ส่วนวันที่ 4 กันยายน ของปีเดียวกัน ธนูศึกเข้าแข่งขันรายการศึกวันทรงชัย ที่สนามมวยเวทีลุมพินี โดยธนูศึกเป็นฝ่ายชนะคะแนนลำโขง ศิษย์ไวยวัฒน์ ซึ่งรายการดังกล่าว เก็บค่าผ่านประตูได้ 1,470,000 บาท
และในปี พ.ศ. 2526 ธนูศึกพบกับคู่ชกอย่างปิยะรัตน์ ส.ณรงค์มิตร (ชื่อเดิมคือ อภิรักษ์ สิงห์โบ๊เบ๊) สนามมวยกองบิน 21 จังหวัดอุบลราชธานี จากการแข่งครั้งนี้ ธนูศึกเป็นฝ่ายแพ้แตกด้วยศอก
สถิติการแข่งขัน
{| class="wikitable"
|-
|- align="center" bgcolor="#dddddd"
! วันที่
! ผล
! คู่ชก
! รายการ
! สถานที่จัด
! วิธีชนะ
! ยก
|-
|- align="center" bgcolor="#FFBBBB"
| พ.ศ. 2526
| แพ้
| align=left| ปิยะรัตน์ ส.ณรงค์มิตร (อภิรักษ์ สิงห์โบ๊เบ๊)
| 
| สนามมวยกองบิน 21 จังหวัดอุบลราชธานี
| แพ้แตกด้วยศอก
| 
|-
|- align="center" bgcolor="#CCFFCC"
| 4 กันยายน พ.ศ. 2524
| ชนะ
| align=left| ลำโขง ศิษย์ไวยวัฒน์
| ศึกวันทรงชัย
| สนามมวยเวทีลุมพินี
| ชนะคะแนน
| 
|-
|- align="center" bgcolor="#CCFFCC"
| พ.ศ. 2524
| ชนะ
| align=left| พฤหัส โล่ห์เงิน
| 
| จังหวัดนครราชสีมา
| 
| 
|-
|- align="center" bgcolor="#FFBBBB"
| ไม่ทราบปี
| แพ้
| align=left| พ
า
| 
| 
|-
|- align="center" bgcolor="#FFBBBB"
| ไม่ทราบปี
| แพ้
| align=left| พฤหัส โล่ห์เงิน
| 
| สนามมวยเวทีลุมพินี
| 
| 
|-
|- align="center" bgcolor="#FFBBBB"
| 17 กันยายน พ.ศ. 2523
| แพ้
| align=left| จ๊อก เกียรตินิวัฒน์
| ศึกพลังหนุ่ม
| สนามมวยราชดำเนิน
| แพ้คะแนน
| 
|-
|- align="center" bgcolor="#CCFFCC"
| 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2523
| ชนะ
| align=left| มะเฟือง วีระพล
| ศึกวันทรงชัย
| สนามมวยเวทีลุมพินี
| ชนะคะแนน
| 
|-
|- align="center" bgcolor="#CCFFCC"
| พ.ศ. 2521
| ชนะ
| align=left| ผล ศิษย์พ่อแดง
| 
| สนามมวยเวทีลุมพินี
| ชนะคะแนน
| 
|-
|- align="center" bgcolor="#FFBBBB"
| 22 ตุลาคม พ.ศ. 2519
| แพ้
| align=left| อรชุนน้อย ฮ.มหาชัย
| ศึ
olor="#FFBBBB"
| 22 ตุลาคม พ.ศ. 2519
| แพ้
| align=left| อรชุนน้อย ฮ.มหาชัย
| ศึกวันทรงชัย
| สนามมวยเวทีลุมพินี
| แพ้น็อก
| 5
|}
วัดโพธิ์ตาก
วัดโพธิ์ตาก หรือ วัดโพธิ์ สังกัดนิกายเถรวาท คณะสงฆ์มหานิกาย ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2430 โดยมี พระอาจารย์อินทร์ อินฺทสาโร เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก และมีพระเถระที่มีชื่อเสียงคือ พระครูญาณวิสุทธิคุณ (กอง) หรือ พระอุปัชฌาย์กอง อดีตเจ้าอาวาส ซึ่ง วัดโพธิ์ตาก ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลเมืองพิบูลมังสาหาร อำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี ห่างจากตัวอำเภอเมืองอุบลราชธานี ประมาณ 45 กิโลเมตร

ประวัติ

วัดโพธิ์ตาก หรือ วัดโพธิ์ เดิมพื้นที่มีลักษณะเป็นป่ารกชัฏติดกับแม่น้ำมูล ซึ่งบริเวณนี้มี ต้นโพธิ์ ขนาดใหญ่อายุหลายร้อยปีอยู่หนึ่งต้น
ปี พ.ศ. 2430 ได้สร้างวัดขึ้น โดยการนำของ พระอาจารย์อินทร์ อินฺทสาโร พร้อมด้วยญาติพี่น้อง ซึ่งได้อพยพมาจากบ้านขี้เหล็กหัวเรือ เมืองอุบลราชธานีศรีวะนาไลประเทษราช ย้ายมาตั้งบ้านเรือนที่ เมืองพิมูลมังษาหาร ในขณะนั้น ต่อมาได้ตั้งชื่อวัดว่า วัดโพธิ์ตาก และตั้งชื่อหมู่บ้านว่า บ้านโพธิ์ตาก ซึ่งตั้งชื่อตามลักษณะของภูมิสถานบริเวณที่ตั้งวัดและหมู่บ้านที่มี ต้นโพธิ์ ขนาดใหญ่อายุหลายร้อยปีอยู่หนึ่งต้น

ปี พ.ศ. 2474 ได้รับพระราชทาน วิสุงคามสีมา มีสถานะเป็นวัดตามกฎหมาย ซึ่งมีเขตวิสุงคามสีมา กว้าง 80 เมตร ยาว 120 เมตร

ปี พ.ศ. 2495 ได้ตั้งสำนักเรียนพระปริยัติธรรมขึ้น ณ วัดโพธิ์ตาก
ปี พ.ศ. 2500 ได้สร้าง ศาลาการเปรียญ ขึ้น เป็นอาคารไม้ทั้งหลัง ซึ่งมีขนาด กว้าง 15 เมตร ยาว 30 เมตร ปัจจุบันได้มีการบูรณปฏิสังขรณ์โดยยกพื้นสูงขึ้น ชั้นล่างก่ออิฐถือปูนเป็นสถานที่ปฏิบัติศาสนกิจ ชั้นบนยังคงสภาพศาลาการเปรียญไม้แบบศิลปะอีสานโบราณไว้ตามเดิม

ปี พ.ศ. 2515 ได้ก่อตั้งโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญขึ้น ณ วัดโพธิ์ตาก

ปี พ.ศ. 2521 ได้สร้าง พระอุโบสถ ขึ้นใหม่ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก มีขนาด กว้าง 7 เมตร ยาว 17 เมตร เพื่อใช้เป็นสถานที่สังฆกรรมสำหรับพระภิกษุสงฆ์

ในกาลต่อมาได้มีการสร้างอาคารเสนาสนะเพิ่มขึ้น อาทิ พระวิหาร ศาลาบำเพ็ญกุศล หอระฆัง กุฏิ เมรุ
ปูชนียวัตถุสำคัญ คือ พระโพธิราช ซึ่งเป็นพระพุทธรูปขนาดหน้าตัก กว้าง 12 นิ้ว ศิลปวัตถุสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น จำนวน 1 องค์

ที่ตั้งและอาณาเขต

ที่ตั้ง

* วัดโพธิ์ตาก เลขที่ 178 ถนนราชมนตรี ตำบลพิบูล อำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี 34110 สังกัดนิกายเถรวาท คณะสงฆ์มหานิกาย ที่ดินของวัดมีเนื้อที่ 18 ไร่

อาณาเขต

* ทิศเหนือ ติดกับ แม่น้ำมูล

* ทิศใต้ ติดกับ ถนนวิพากย์

* ทิศตะวันออก ติดกับ ลำห้วยนอก

* ทิศตะวันตก ติดกับ ถนนราชมนตรี

ลำดับเจ้าอาวาส
มีเจ้าอาวาสดังรายนามต่อไปนี้
{|class="wikitable" align="center" style="text-align:center"
|- style="background:#cccccc"
| ลำดับที่ || รายนาม || width=15%|เริ่ม || width=15%|สิ้นสุด|| width=20%|ตำแหน่ง
|- 
| 1 || พระอาจารย์อินทร์ อินฺทสาโร || พ.ศ. 2430 ||พ.ศ. 2450 || เจ้าอาวาส 
|- 
| 2 || พระครูญาณวิสุทธิคุณ (กอง นนฺทิโย) || พ.ศ. 2450 ||พ.ศ. 2492 || เจ้าอาวาส 
|- 
| 3 || พระครูพิศาลโพธิวัฒน์ (ดำ สุวโจ) || พ.ศ. 2492 ||พ.ศ. - || เจ้าอาวาส 
|- 
| 4 || พระอาจารย์ทอง -ไม่ทราบฉายา- || พ.ศ. - || พ.ศ. - || เจ้าอาวาส 
|- 
| 5 || พระอาจารย์มหา -ไม่ทราบฉายา- || พ.ศ. - || พ.ศ. - || เจ้าอาวาส 
|- 
| 6 || พระครูพิศาลโพธานุวัตร (ทัน ปคุโน) || พ.ศ. 2525 || พ.
- || เจ้าอาวาส 
|- 
| 6 || พระครูพิศาลโพธานุวัตร (ทัน ปคุโน) || พ.ศ. 2525 || พ.ศ.2566 || เจ้าอาวาส 
|- 
|}
อ้างอิง
* ปราชญ์ชาวบ้านโพธิ์ตาก, 2555.
* ประวัติวัดโพธิ์ตาก : 
* ภาพพระอุโบสถวัดโพธิ์ตาก : Benjawan Tararom. (2556). วัดโพธิ์ตาก, 14 พฤกษาคม 2556.
แฌโด
แฌโด ( , ความหมาย: พวยน้ำ) เป็นน้ำพุขนาดใหญ่ในนครเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ถือเป็นจุดหมายตาที่มีชื่อเสียงที่สุดของนครเจนีวา แฌโดตั้งอยู่ในทะเลสาบเจนีวาบริเวณปากแม่น้ำโรน น้ำพุแห่งนี้ใช้ปั๊มขนาด 500 กิโลวัตต์สองตัวที่กำลังไฟฟ้า 2,400 โวลต์ ทำการปั๊มน้ำขึ้นสู่อากาศที่ความสูง 140 เมตรเป็นปริมาณกว่า 500 ลิตรต่อวินาที นั่นหมายความว่าตลอดเวลาที่น้ำพุแห่งนี้ทำงาน จะมีน้ำปริมาณกว่า 7,000 ลิตรลอยอยู่ในอากาศ
น้ำพุแฌโดได้รับการติดตั้งในปี ค.ศ. 1886 ค่อนไปทางใต้เล็กน้อยจากตำแหน่งปัจจุบัน ซึ่งเมื่อแรกติดตั้งน้ำพุมีความสูงเพียง 30 เมตร ต่อมาในปี ค.ศ. 1891 น้ำพุถูกย้ายมาติดตั้งในตำแหน่งปัจจุบันเพื่อเฉลิมฉลองในงานเทศกาล 600 ปีการก่อตั้งสมาพันธรัฐสวิส และมีการเพิ่มความแรงของน้ำพุเป็นที่ความสูง 90 เมตร ในปี ค.ศ. 1951 มีการเพิ่มความแรงของน้ำพุอีกเป็นความสูงปัจจุบัน ซึ่งต้องสร้างสถานีสูบน้ำแยกต่างหาก

อ้างอิง
ชุมชนนักวิทยาศาสตร์
ชุมชนนักวิทยาศาสตร์ ( ) เป็นเครือข่ายชุมชนที่หลากหลายของนักวิทยาศาสตร์ผู้ทำงานอย่างมีปฏิสัมพันธ์กัน
โดยรวมชุมชนย่อย ๆ ที่ทำงานในวิทยาศาสตร์สาขาใดสาขาหนึ่ง และในสถาบันหนึ่ง ๆ
ถึงแม้การทำงานข้ามสาขาและข้ามสถาบันก็มีอย่างแพร่หลายเหมือนกัน
ความเป็นกลาง (หรือภาวะปรวิสัย) ควรจะเป็นผลของระเบียบวิธีทางวิทยาศาสตร์ที่ใช้ในชุมชน
การทบทวนโดยผู้รู้เสมอกันผ่านการปรึกษาและอภิปรายในวารสารวิทยาศาสตร์และงานประชุม จะช่วยให้เกิดความเป็นกลาง โดยรับรองคุณภาพของระเบียบวิธีวิจัยและการแปลความหมายของผลที่ได้

ดูเพิ่ม
* อเทวนิยม
* คณะวิชา
* ญาณวิทยา
* ปรวิสัย
* ความเห็นพ้องทางวิทยาศาสตร์
รอเชเดอนาย
รอเชเดอนาย ( ) เป็นภูเขาในเทือกเขาแอลป์ในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ตั้งอยู่ทางตะวันออกของทะเลสาบเจนีวา ใกล้กับเมืองมงเทรอและเมืองวีลเนิฟว์ ภูเขานี้มีความสูง 2,042 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ส่วนใหญ่ของภูเขาตั้งอยู่ในเขตของรัฐฟรีบูร์ และบางส่วนตั้งอยู่ในรัฐโว สามารถขึ้นสู่ภูเขาแห่งนี้ได้โดยทางรถไฟจากเมืองมงเทรอ

อ้างอิง