SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดชมภูเวก
วัดชมภูเวก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกายในตำบลท่าทราย อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี

ประวัติ

สันนิษฐานชาวมอญ ที่ลี้ภัยจากพม่าในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลายประมาณ พ.ศ. 2300 โบราณสถานแห่งแรกคือ พระมุเตา (เจดีย์แบบมอญ) สร้างราว พ.ศ. 2225 ถัดมาใน พ.ศ. 2460 ได้ทำการบูรณะสร้างพระมุเตาให้สูงใหญ่กว่าเดิมและสร้างเจดีย์รายที่มุมพระมุเตาทั้งสี่ของฐาน ต่อมาได้มีการสร้างวัดขึ้นในชื่อ วัดชมภูเวก อันหมายถึง ขอสรรเสริญเนินสูงที่มีความวิเวก (เงียบสงบ) วัดแห่งนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของชาติเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2517
อาคารเสนาสนะ
 พระแม่ธรณีบีบมวยผม]]
อุโบสถหลังเดิมทรงมหาอุด จัดเป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมแบบวิลันดา อยู่หลังเจดีย์ที่มีรูปแบบเดียวกับเจดีย์ที่เมืองหงสาวดี ปลายผนังสอบเข้าเพื่อรับน้ำหนักแทนเสา ด้านหน้ามีพาไลหน้าบันประดับปูนปั้นลายดอกพุดตานกลางดอก เป็นเครื่องถ้วยลายครามและเบญจรงค์ ซุ้มประตูและหน้าต่างเป็นปูนปั้นลายพฤกษาบนผนังทั้งสี่ด้านมีภาพจิตรกรรมสีฝุ่นผสมกาวตามแบบอยุธยาตอนกลาง ฝีมือช่างสกุลนนทบุรีในยุคนั้นแสดงเรื่องราวทศชาติชาดกและพุทธประวัติโดยมีรูปพระแม่ธรณีบีบมวยผมในท่วงท่าที่อ่อนช้อยงดงามอยู่ในซุ้มเรือนแก้วยอดแหลม กรมศิลปากรยกย่องและรับรองว่าเป็นแบบอย่าง ภาพเขียนแม่พระธรณีที่งดงามที่สุดในโลก
อุโบสถหลังใหม่ ลักษณะเป็นทรงไทย สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2520 เป็นลักษณะทรงไทยใต้ถุนสูง 2 ชั้น หลังคาลดหลั่น 3 ชั้น มีช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ หน้าบัน ซุ้มหน้าต่าง และประตูประดับด้วยกระจก จิตรกรรมฝาผนังภายในอุโบสถหลังใหม่นี้ เป็นภาพเขียนเกี่ยวกับเรื่องราวพุทธประวัติ ตามบานประตูหน้าต่างเขียนลายเทพพนม เป็นที่ประดิษฐานพระประธานศิลปะสุโขทัยและพระพุทธรูปยืนอีก 2 องค์

พระมุเตา หรือ เจดีย์ทรงมอญ มีเจดีย์รายที่มุมพระมุเตาทั้งสี่ของฐาน นอกจากนั้นได้สร้างเจดีย์อีกสององค์ด้านหลังพระมุเตาเพื่อบรรจุอัฐธาตุอดีตเจ้าอาวาส ส่วนพระมุเตาสันนิษฐานว่าสร้างเพื่อบรรจุพระบรมธาตุ
วิหาร ตั้งอยู่หลังอุโบสถเก่า มีลักษณะคล้ายอุโบสถหลังเก่ามีขนาดไล่เลี่ยกัน แต่ผนังวิหารเป็นแนวตั้งตรง หลังคาไม่มีกันสาด ไม่มีพาไล มีประตูทางด้านหน้าและหลัง หน้าบันและซุ้มประตูหน้าต่างประดับด้วยลวดลายปูนปั้นพันธ์พฤกษาแบบลายฝรั่ง ลายดอกพุดตานหรือดอกโบตั๋น

วัดมีเสาหงส์อันเป็นเอกลักษณ์ของวัดมอญ

อ้างอิง
วัดวิมุตยาราม
วัดวิมุตยาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางอ้อ เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร ติดแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งธนบุรี
ไม่มีหลักฐานการสร้างวัดว่า สร้างสมัยใด ใครเป็นผู้สร้าง แต่จากหลักฐานการสร้างพระประธานในอุโบสถ ที่จารึกไว้ว่า ยายมา กับ ท่านตาสน ชักชวนสัปบุรุษสร้างพระพุทธรูปองค์นี้ เมื่อวันอังคาร ขึ้น 3 ค่ำ เดือน 4 พุทธศักราช 2356 จึงสันนิษฐานว่าน่าจะสร้างวัดขึ้นในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ เดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดละมุดสีดา เพราะมีต้นละมุดสีดาใหญ่อยู่ในวัด หรือเรียกว่า วัดละมุดล่าง เพราะมีวัดทางทิศหนืออีกวัดคือ วัดละมุดไทย อาจเพราะมีชาวมอญสร้างวัดอยู่ข้าง ๆ พระอุปัชฌาย์เขียน พุทธรักขิโต เจ้าอาวาสในสมัยนั้น คงเห็นว่า คำว่า ละมุด ในชื่อของวัดนั้นมีเสียงคล้ายคำว่า วิมุติ ซึ่งแปลว่า "หลุดพ้น" ในภาษาบาลี อีกทั้งวัดละมุดในขณะนั้นรอดพ้นจากการถูกระเบิดในสงครามอย่างน่าอัศจร
น" ในภาษาบาลี อีกทั้งวัดละมุดในขณะนั้นรอดพ้นจากการถูกระเบิดในสงครามอย่างน่าอัศจรรย์ จึงได้เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดวิมุตยาราม"
ภายในวัดมีพระอุโบสถ สามารถมองเห็นได้ไกลจากอีกฝั่งของแม่น้ำเจ้าพระยา ส่วนภายในพระอุโบสถประดิษฐานพระประธานองค์ใหญ่ มีการเขียนภาพจิตรกรรมฝาผนังที่งดงาม

อ้างอิง
วัดอาวุธวิกสิตาราม
วัดอาวุธวิกสิตาราม [อา-วุด-วิ-กะ-สิ-ตา-ราม] เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางพลัด เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร ใน พ.ศ. 2532 กองทัพบกได้อนุญาตใช้สถานที่วัดเป็นฌาปนสถานกองทัพบกเพื่อบริการสมาชิกฌาปนสถานกิจสงเคราะห์กองทัพบกหรือข้าราชการทหารที่ตั้งอยู่ฝั่งธนบุรี วัดอาวุธวิกสิตารามเป็นสำนักเรียนโดยการจัดการการศึกษาพระปริยัติธรรมแก่พระภิกษุสามเณร ทั้งแผนกธรรมและบาลีมาตั้งแต่ พ.ศ. 2530
ประวัติ
เดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดปากคลองบางพลัด หรือ วัดบางพลัดนอก มีเรื่องเล่าว่า มีพระและชาวบ้านจำนวนหนึ่งอพยพมาจากกรุงศรีอยุธยาเมื่อครั้งเสียกรุง พ.ศ. 2310 เข้ามาตั้งรกราก ต่อมา พ.ศ. 2422 จึงได้ตั้งเป็นวัดขึ้น พันเอก พระยาอาวุธภัณฑ์เผด็จ (ท้วม) เจ้ากรมคลังแสงในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้อุปถัมภ์วัดและบูรณปฏิสังขรณ์เสนาสนะสงฆ์แล้วขอพระราชทานนามวัดใหม่ พระองค์ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามวัดว่า "วัดอาวุธวิกสิตาราม" ใน พ.ศ. 2442 มีความหมายว่า "วัดพระยาอาวุธฯ และคุณหญิงแย้มฯ" ซึ่งเป็นผู้บูรณปฏิสังขรณ์
วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งที่ 1 เมื่อวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2441 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งที่ 2 เมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2511 วัดยกฐานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ เมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2539 ปัจจุบันเป็นที่ตั้งโรงเรียนวัดอาวุธวิกสิตาราม สังกัดกรุงเทพมหานคร และได้รับคัดเลือกจากกรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ เป็นวัดพัฒนาตัวอย่างประจ้าปี พ.ศ. 2539
อาคารเสนาสนะ
พระอุโบสถเป็นทรงไทย หลังคาลดสามชั้นประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หน้าบันเจาะเป็นช่องเพื่อประดิษฐานพระพุทธรูปปางลีลาประกอบลายปูนปั้นกนกเปลวและกระจกสี บานหน้าต่างด้านนอกเป็นไม้แกะสลักรูปเทพนมประดับกระจก ส่วนบานประตูเป็นไม้แกะสลักรูปกินรียืนประนมมือและรูปดอกไม้ต่าง ๆ ประดับกระจก พระประธานคือ พระพุทธชินราชจำลอง และบนฐานชุกชีเดียวกันนั้นยังเป็นที่ประดิษฐานพระอัครสาวก 4 องค์ยืนประนมหัตถ์และพระพุทธรูปปางต่าง ๆ ภายนอกพระอุโบสถมีพระสยามเทวาธิราช เสาหินพระเจ้าอโศก และธรรมจักร

อ้างอิง
วัดบางกระสอบ
วัดบางกระสอบ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 10 บ้านบางกระสอบ ตำบลบางกระสอบ อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ

วัดสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2387 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว นายดวงและนางทรัพย์ สองสามีภรรยา ได้บริจาคทรัพย์สินสร้างวัดขึ้น วันหนึ่งได้ไปขุดค้นที่สะพานท้ายวัด จอบได้ฟันกระทบปากโอ่ง และขุดลงไปก็พบเงินพดด้วงจำนวนมาก ประมาณ 40–50 ปีบ โอ่งนี้มีอายุกว่า 700 ปี เมื่อสร้างเสร็จจึงได้ตั้งชื่อวัดว่า วัดใหม่ตาดวงยายทรัพย์ และต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นทางการว่า "วัดบางกระสอบ" ตามชื่อของตำบล
โบราณวัตถุอื่น คือ พระพุทธรูปประธานปางมารวิชัยในวิหาร (พระรัตนโภคะ) เป็นปูนปั้นติดที่เคลื่อนย้ายไม่ได้ อายุราว พ.ศ. 2000 ร่วมสมัยโคลงกำสรวลสมุทร ในอดีตวัดบางกระสอบเป็นชุมทางคมนาคมยุคต้นอยุธยา อยู่ฝั่งตรงข้าม เยื้องคลองสำโรง (เส้นทางหลักไปบางปะกง)

วัดบางกระสอบนี้เป็นสถานที่ให้กำเนิดพระปิดตาที่วงการพระเครื่องนิยมเล่นหากัน

รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อปาน
* พระอธิการเชย ติสสโร
* พระอธิการคำ
* พระอธิการเชย อินทโชโต (หลวงพ่อเชย 2)
* พระอธิการจำรูญ นันทิโย

อ้างอิง
วัดบางน้ำผึ้งใน
วัดบางน้ำผึ้งใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย เป็นวัดบนเกาะบางกะเจ้า ในหมู่ที่ 10 บ้านคลองบางน้ำผึ้ง ตำบลบางน้ำผึ้ง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ วัดอยู่ข้างตลาดน้ำบางน้ำผึ้ง ประชาชนมักมาสักการะพระบรมสารีริกธาตุ

เดิมชื่อ วัดดุสิฎาราม ไม่ปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้าง สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2450 ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดบางน้ำผึ้งใน" เมื่อ พ.ศ. 2460 ในสมัยพระครูวิบูลย์ธรรมคุต (ต่วน) และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2553
อาคารเสนาสนะของวัดมีอุโบสถสร้างแบบก่ออิฐถือปูน ประดิษฐาน หลวงพ่อใหญ่ ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารไม้ กุฎีสงฆ์ 11 หลัง เป็นกุฎีไม้ 8 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง และตึกอีก 1 หลัง หอระฆัง หอสวดมนต์ ห้องสมุด ศาลาหน้าอุโบสถ ศาลาท่าน้ำ 2 หลัง ฌาปนสถาน และสุสาน พระมณฑปเจดีย์และพระธาตุเจดีย์มีพระพุทธรูปปางพุทธลีลา พระนามว่า พระพุทธชัยมงคล มหาชนอภิปูชนีย์ สมเด็จพระพุฒาจารย์ วัดสระเกศ เป็นผู้พระราชทานนาม

อ้างอิง
วัดบางน้ำผึ้งนอก
วัดบางน้ำผึ้งนอก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย เป็นวัดบนเกาะบางกะเจ้า ในหมู่ที่ 1 บ้านวัดบางน้ำผึ้งนอก ตำบลบางน้ำผึ้ง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ วัดมีเนื้อที่ 37 ไร่ ที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 3 แปลง 10 ไร่ 1 งาน 78 ตารางวา
ประวัติ
ไม่ปรากฏผู้สร้างและประวัติการสร้าง แต่สันนิษฐานว่าสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2210 ในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย จากหลักฐานศิลาจารึกว่า มีเจ้าพระยาท่านหนึ่ง ชื่อ ธรรมธิกรณ์มั่ง ทำการบูรณะปฏิสังขรณ์และมีพระรูปหนึ่ง ชื่อ พระวิชัย มาสร้างศาลาการเปรียญเมื่อ พ.ศ. 2330 เพื่อแทนศาลาหลังเก่า วัดบางน้ำผึ้งนอกได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2509 (อุโบสถหลังใหม่) สร้างแทนหลังเก่า โดยมีสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี ทรงเป็นผู้ตัดหวายลูกนิมิต

อาคารเสนาสนะและจิตรกรรมฝาผนัง
โบสถ์และวิหารหลังเก่า ได้รับการบูรณะจากกรมศิลปากรในปี พ.ศ. 2560 อาคารเป็นแบบก่ออิฐถือปูน ผนังอาคารด้านสกัดหรือผนังหุ้มกลองมีการก่ออิฐขึ้นไปถึงอกไก่ มีหลังคาคลุมยื่นออกมา ลักษณะอาคารเช่นนี้เรียกกันว่าแบบ "กระเท่เซร" หรือแบบ "วิลันดา" ที่นิยมสร้างในสมัยอยุธยาตอนปลายถึงรัตนโกสินทร์ตอนต้น วิหารไม่ปรากฏช่อฟ้าใบระกา หางหงส์ หลังคาแบบผืนเดียวไม่มีการซ้อนชั้น ไม่มีเสาร่วมด้านใน หน้าบันประดับด้วยลวดลายปูนปั้นรูปพระนารายณ์สองกรทรงยักษ์ ลายดอกโบตั๋นและลายใบเทศ ภายในวิหาร ประดิษฐานพระประธานสององค์ องค์ที่อยู่ด้านหน้าเป็นปางประทานพร องค์หลังเป็นปางมารวิชัย ผนังเหนือประตูหน้าต่างเดิมยังคงปรากฏภาพจิตรกรรมฝาผนัง มีสภาพเลือนลางมาก ผนังฝั่งตรงข้ามพระประธานแสดง
างเดิมยังคงปรากฏภาพจิตรกรรมฝาผนัง มีสภาพเลือนลางมาก ผนังฝั่งตรงข้ามพระประธานแสดงภาพมารผจญ กลางภาพเป็นรูปพระพุทธเจ้าประทับบนบัลลังก์ดอกบัว และพระแม่ธรณีบีบมวยผม ผนังฝั่งหลังพระประธานเป็นภาพพระมาลัยไปสักการะเจดีย์จุฬามณี ผนังทั้งสองข้างส่วนเหนือบานประตูหน้าต่างเป็นภาพเทพชุมนุม บานหน้าต่างวิหารเป็นภาพกุมภัณฑ์แบกเทวดาถือพระขรรค์
โบสถ์เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน หลังคาซ้อน 2 ชั้น หน้าบันไม่มีลวดลาย ไม่มีเสาพาไลด้านข้าง ไม่มีเสาร่วมด้านใน มีประตูทางเข้าด้านหน้าและด้านหลังพระประธาน พระประธานเก่าแก่คือหลวงพ่อใหญ่ เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ ด้านซ้ายและขวาของพระประธานมีพระอัครสาวกอยู่ทั้ง 2 ข้าง บานประตูทางเข้าด้านหน้ามีร่องรอยว่าเป็นประตูลงรักปิดทองภาพป่าหิมพานต์ หลังบานประตูทางเข้าด้านหน้ามีภาพเครื่องตั้งแบบจีนหลังบานประตูทางเข้าด้านหลังมีภาพวาดในยุคสมัยรัชกาลที่ 3–4 คือภาพหนุ่มสาวไทย ภาพสาวมอญนุ่งผ้าแหวก ซึ่งปัจจุบันเลือนลางไปมาก หลังบานหน้าต่างเขียนภาพเทวดาถือดอกบัว

หน้าวัดบริเวณริมแม่น้ำเจ้าพระยา มีพระมงคลสมุทรพุทธมณีและมีพระสังกัจจายน์ประดิษฐานอยู่

รูปภาพ
ไฟล์:พระอุโบสถเก่าวัดบางน้ำผึ้งนอก.jpg| พระอุโบสถเก่า
ไฟล์:วิหารเก่าวัดบางน้ำผึ้งนอก.jpg|พระวิหารเก่า

เรือข้ามฟาก
* วัดบางน้ำผึ้งนอก-วัดบางนานอก
อ้างอิง
วัดใหญ่บ้านบ่อ
วัดใหญ่บ้านบ่อ เป็นวัดราษฎร์สังกัดมหานิกายในหมู่ที่ 3 บ้านคลองหลวง ตำบลบ้านบ่อ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร วัดมีเนื้อที่ 68 ไร่
วัดสร้างขึ้นในราว พ.ศ. 2264 บางท่านเล่าว่าก่อนกรุงธนบุรี 6 ปี สมัยก่อนเป็นวัดคู่ มีสมภารมา 12 รูป พระอุโบสถมีเสมาคู่เป็นศิลาแลง มีกำแพง มีเจดีย์อยู่ในกำแพงหลายองค์ มีหลวงพ่อป่าเลไลยก์อยู่หน้าอุโบสถ ข้างในมีหลวงพ่อพระประธานสวยงาม มีพระมหาโมคคัลลานะและพระปัญจวัคคีย์ 5 องค์ หน้าบันพระอุโบสถระบุว่าซ่อมเมื่อ พ.ศ. 2472 และมาซ่อมมุงกระเบื้องใหม่ ซุ้มประตูใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2512 และมีพ่อเล็ก แม่หมา โพธิ์บุญ พ่อบุญส่ง แม่ทองคำ ทองมาก มาสร้างพาไลด้านหน้าและด้านหลัง มุงพาไลใหม่และปูหินอ่อนใหญ่เป็นเงิน 550,000 บาท และมาซ่อมด้านในพระอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2542 และซ่อมปิดทองพระประธาน วิหารหรือว่าอุโบสถหลังเก่าน่าจะมีอายุมากกว่า 300 ปี สังเกตได้จากพระพุทธรูปเก่าที่ช
หารหรือว่าอุโบสถหลังเก่าน่าจะมีอายุมากกว่า 300 ปี สังเกตได้จากพระพุทธรูปเก่าที่ชำรุดก็พบว่าภายในนั้นมีเป็นแกนไม้ วิหาร ใช้เสาไม้ต้นใหญ่ กำแพงก็ยังเป็นอิฐมอญ เพดานก็เป็นไม้ มีสภาพทรุดโทรม
วัดตำหนักใต้
วัดตำหนักใต้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกายในตำบลท่าทราย อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี

ก่อนที่จะสร้างวัด สถานที่ตั้งเคยเป็นที่สร้างพลับพลาที่ประทับชั่วคราวของสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี และสันนิษฐานว่าวิหารและหอระฆังสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2367 (รัชกาลที่ 3) เดิมวัดนี้เรียกกันว่า วัดตำหนัก ต่อมาสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เสด็จตรวจราชการคณะสงฆ์เมื่อปี พ.ศ. 2464 ทรงเห็นว่ามีชื่อวัดซ้ำ จึงได้ต่อคำว่า ใต้ท้ายชื่อ จากทิศที่ตั้ง
พระอุโบสถหลังใหม่ สร้างขึ้นจากนำบานประตูหน้าต่าง เพดานของอุโบสถหลังเก่ามาใช้ ซึ่งหน้าบันนั้นเป็นไม้สักแกะสลักเป็นรูปนกประดับด้วยพุดตานเทศ มีรูปช้างทรงเครื่อง ยืนอยู่เหนือเมฆตรงกลางลายกระหนก พระประธานเป็นปางมารวิชัยสมัยสุโขทัย วิหารเก่าแก่ซึ่งมีหน้าบันเป็นไม้สักแกะสลักเป็นรูปกระหนกดอกจอก มีรูปม้าทรงเครื่องอยู่ภายในกระหนก ซุ้มบานประตู ซุ้มหน้าต่าง เป็นลายดอกไม้ปูนปั้นยังคงเหลืออยู่บ้าง บานประตูหน้าต่าง เขียนลายทองรดน้ำ หอระฆัง 2 ชั้นที่หลังคาทำเป็นรูปปรางค์ลึกเข้าไป และมีต้นโพธิ์พุทธคยาจากอินเดียมาปลูกโดยอดีตเจ้าอาวาสวัดตำหนักใต้ เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2514
มีบันทึกว่า วัดตำหนักใต้เป็นจุดที่พระเจ้าตากสินเสด็จพระราชดำเนินมารับพระแก้วมรกตเข้าสู่พระนคร เพื่อประดิษฐานที่วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร

อ้างอิง
วัดบางนาใน (กรุงเทพมหานคร)
วัดบางนาใน เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางนาใต้ เขตบางนา กรุงเทพมหานคร เดิมชื่อว่า วัดกลางคลองบางนา เรียกสั้น ๆ ว่า วัดกลาง คู่กับวัดปากคลองบางนา ซึ่งปัจจุบันคือ วัดบางนานอก วัดบางนาในสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2433 ไม่ทราบนามผู้สร้าง โดยได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในปีเดียวกัน ได้รับพระราชทานเป็นพระอารามหลวงเมื่อ พ.ศ. 2539
วัดมีเนื้อที่ 8 ไร่ 40 ตารางวา มีกุฏิสงฆ์ 20 หลัง ศาลาการเปรียญ 2 หลังติดกัน อุโบสถมุงหลังคากระเบื้องดินเผา เคลือบสีแบบเกล็ดหางมน ซุ้มประตูหน้าต่างทำเป็นปูนปั้นลงรักปิดทอง มีภาพจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่องทศชาติชาดกอยู่ภายใน มีพระเจดีย์เฉลิมพระเกียรติ 72 พรรษา รัชกาลที่ 9 ภายในบรรจุพระบรมสารีริกธาตุจาก 8 ประเทศ โดยจากประเทศไทย สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก ประทานมา และนอกนั้นเป็นพระบรมสารีริกธาตุจากประเทศศรีลังกา อินเดีย เนปาล พม่า จีน ลาว และภูฏาน พระเจดีย์ทรงกลม องค์สีทอง บนยอดมีฉัตร มีพระปางประทานพรประดับอยู่ยอดองค์เจดีย์ทั้ง 4 ทิศ และมีเจดีย์มุมองค์เล็กสีทองทั้งองค์ทั้ง 4 ทิศ พระประธานประจำองค์เจดีย์ นาม พระพุทธสยามภูมิ
์มุมองค์เล็กสีทองทั้งองค์ทั้ง 4 ทิศ พระประธานประจำองค์เจดีย์ นาม พระพุทธสยามภูมินาถ ซึ่งมีความหมายว่า พระพุทธเจ้าผู้เป็นที่พึ่งของประชาชนในแผ่นดิน
(2023) วัดบางนาใน เขตบางนา กรุงเทพมหานคร (17).jpg|พระอุโบสถ
(2023) วัดบางนาใน เขตบางนา กรุงเทพมหานคร (3).jpg|พระประธานในพระอุโบสถ
วัดบางนาใน เขตบางนา กรุงเทพมหานคร (17).jpg|พระประธานในปี พ.ศ.2558 ยังปรากฏซุ้มเรือนแก้วอยู่
(2023) วัดบางนาใน เขตบางนา กรุงเทพมหานคร (10).jpg|พระพุทธสยามภูมินาถที่ชั้นล่างของพระเจดีย์
(2023) วัดบางนาใน เขตบางนา กรุงเทพมหานคร (20).jpg|พระบรมสารีริกธาตุภายในพระเจดีย์
(2023) วัดบางนาใน เขตบางนา กรุงเทพมหานคร (29).jpg|พระบรมรูปสมเด็จพระนเรศวรมหาราช
(2023) วัดบางนาใน เขตบางนา กรุงเทพมหานคร (30).jpg|วัดอยู่ตรงข้ามไบเทค บางนา

อ้างอิง
วัดเกียรติประดิษฐ์
วัดเกียรติประดิษฐ์ เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ที่แขวงบางปะกอก เขตราษฎร์บูรณะ กรุงเทพมหานคร วัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม เริ่มเมื่อ พ.ศ. 2522

ผู้อุทิศที่ดินวัดคือ ยายคง เมื่อสร้างวัดจึงได้ชื่อ วัดใหม่ยายคง ต่อมาเปลี่ยนนามเป็น วัดใหม่อรุณเกียรติ และเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น วัดเกียรติประดิษฐ์ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2435
พื้นที่วัดตั้งอยู่ในพื้นที่น้ำท่วมในฤดูฝน อาคารมีเสนาสนะ คือ อุโบสถหลังคา 2 ชั้น กว้าง 9.6 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2435 ภายในอุโบสถมีพระประธานพร้อมด้วยพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตร จีวรลายดอกพิกุล และมีหลวงพ่อใหญ่อีกองค์ กุฏิสงฆ์ 6 หลัง เป็นแบบครึ่งตึกครึ่งไม้ หอสวดมนต์ทรงตรีมุข มีหอคอยเป็นรูปเจดีย์ สูง 3.5 เมตร มีหงส์และพญานาคหล่อด้วยสัมฤทธิ์

รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อแจ้ง 
* พระปลัด ชื่อ 
* หลวงพ่อใช้ 
* พระอาจารย์พิชิต 
* พระมหากุล ปญฺญาวฑฺฒโน 
* พระมหาบัว ธีรปญฺโญ 
* พระอาจารย์เยื้อน ปวโร 
* พระครูบุญวัฒโนดม (สุวิช ปุญฺญวฑฺฒโน) 
* พระครูสุนทรธีราภิวัฒน์ (สุธีร์ สุนฺทโร) 
อ้างอิง
เบียร์ลาว (บริษัท)
บริษัท เบียร์ลาว จำกัด (LBC) (ลาว: ບໍລິສັດ ເບຍລາວ ຈໍາກັດ, อังกฤษ: Lao Brewery Company Ltd.) เป็นผู้ผลิต เบียร์ น้ำอัดลมและน้ำดื่ม ในประเทศลาว มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่บนถนนท่าเดื่อหมู่บ้านสลักขะเขตหาดทรายฟอง ในนครหลวงเวียงจันทน์
ประวัติ
บริษัท เบียร์ลาว จำกัด ก่อตั้งขึ้นในปีพ. ศ. 2514 โดยเป็นการ ร่วมทุน ระหว่างนักธุรกิจชาวฝรั่งเศสและชาวลาว เริ่มผลิตในปีพ. ศ. 2516 ด้วยกำลังการผลิต 3 ล้านลิตรต่อปี บริษัทขณะนั้นมีชื่อว่า โรงเหล้าเบียร์และน้ำแข็งลาว (ลาว: ໂຮງງານເຫຼົ້າເບຍ ແລະ ນ້ຳກ້ອນລາວ, ภาษาฝรั่งเศส Brasseries et Glacières du Laos - BGL) ทำการตลาดเบียร์ยี่ห้อ Bière Larue สำหรับตลาดท้องถิ่น และ ส่งออกเบียร์ยี่ห้อ "33" เพื่อการส่งออกไปยังประเทศในอินโดจีน
ภายหลังจากการปลดปล่อยอย่างสมบูรณ์ (การก่อตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว) ในปี 2518 โรงงานก็ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของรัฐบาล และได้รับสถานะ รัฐวิสาหกิจ และทำการตลาดเบียร์เป็นครั้งแรกภายใต้แบรนด์ Bière Lao จากนั้นต้นปี 2538 เป็นชื่อ Beerlao (ลาว: ເບຍລາວ) การส่งออก เบียร์ยี่ห้อ "33" ได้สิ้นสุดในปี 2533 และเบียร์ยี่ห้อ Bière Larue สิ้นสุดในปี 2538
หลังจากโครงการปฏิรูปทางเศรษฐกิจปี 2529 ซึ่งเปลี่ยนจากการวางแผนจากส่วนกลาง เป็น ระบบเศรษฐกิจแบบตลาด และการเปิดตัวกลไกเศรษฐกิจใหม่ (NEM) ในปี 2536 บริษัทเบียร์ลาวจำกัด เริ่มกิจการร่วมค้ากับบริษัทต่างประเทศ โดยรัฐบาลลาวเป็นเจ้าของร้อยละ 49 และการลงทุนจากต่างประเทศ 51% (ล็อกซเล่ย์ ร้อยละ 25.5 และอิตาลี ร้อยละ 25.5) ด้วยกำลังการผลิต 20 ล้านลิตรต่อปีและเกิดการจ้างงาน 300 คน
ในปี 2545 นักลงทุนต่างชาติข้างต้นถอนหุ้นออกจาก LBC และรัฐบาลลาวได้เข้าควบคุมบริษัททั้งหมด ต่อมา Carlsberg ของเดนมาร์ก และ TCC ซึ่งเป็น บริษัทไทยซึ่งเป็นหุ้นส่วนของ Carlsberg ในประเทศไทย ได้เข้าร่วมกิจการบริษัทเบียร์ลาวจำกัด (LBC) โดยสัดส่วนร่วมทุนแต่ละบริษัทร้อยละ 25 รัฐบาลลาวยังคงมีหุ้นที่เหลืออยู่ร้อยละ 50 ด้วยกำลังการผลิตสูงสุดในเวลานั้น 60 ล้านลิตร
ในปี 2548 บริษัทเพิ่มกำลังการผลิตต่อปีเป็น 85 ล้านลิตรและในปี 2550 เป็น 160 ล้านลิตร มีพนักงานประมาณ 500 คน และในปี 2551 บริษัทได้เปิดดำเนินการโรงเบียร์แห่งที่สองที่เมืองปากเซ ในจังหวัดจำปาสักด้วยกำลังการผลิต 100 ล้านลิตรต่อปี ในปี 2555 บริษัทเบียร์ลาวจำกัด เพิ่มกำลังการผลิตเป็น 340 ล้านลิตรต่อปีน้ำกลั่น: 70 ล้านลิตรต่อปีและน้ำดื่มเป็น 180 ล้านลิตรต่อปี

ในปี 2560 ความเป็นเจ้าของเปลี่ยนไปอีกครั้งรัฐบาลลาวมีสัดส่วนการถือหุ้น 29% ที่เหลือเป็นของ Carlsberg

ทั้งนี้เครื่องจักรทั้งหมดของบริษัทนำเข้าจากยุโรป บริษัทดำเนินการปลูกข้าวในท้องถิ่นและนำเข้า บาร์เลย์มอลต์ จากประเทศฝรั่งเศสและเบลเยี่ยม ฮ็อพ และ ยีสต์ จากประเทศเยอรมนี
ปัจจุบัน (ปี 2564) มีพนักงานมากกว่า 2,500 คน และส่วนแบ่งการตลาดอยู่ที่ 95%

ผลิตภัณฑ์
 |alt=]]
บริษัทผลิตและจำหน่ายเบียร์ 3 ประเภทภายใต้แบรนด์ เบียร์ลาว

* เบียร์ลาว (ลาว:ເບຍລາວ, อังกฤษ: Beerlao Gold)
* เบียร์ลาวดาร์ก (ลาว:ເບຍລາວດາກ, อังกฤษ: Beerlao Dark)
* เบียร์ลาวไล้ท์ (ลาว:ເບຍລາວໄລທ໌, อังกฤษ: Beerlao Lager)
* เบียร์ล้านช้าง (ลาว:ເບຍລ້ານຊ້າງ, อังกฤษ: Lanxang Lager (เริ่มจากปี 2551 เป็นต้นมา))

และผลิตเบียร์ Carlsberg ที่สำหรับจำหน่ายในประเทศลาว ผลิตและจำหน่ายน้ำดื่มบรรจุขวดภายใต้แบรนด์ Tigerhead บริษัทเบียร์ลาวประมาณว่ามีส่วนแบ่งตลาดเบียร์ในประเทศ 99% เบียร์ลาวยังถูกส่งออกไปหลายประเทศ 
อ้างอิง
วัดลาดปลาเค้า (กรุงเทพมหานคร)
วัดลาดปลาเค้า เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงจรเข้บัว เขตลาดพร้าว กรุงเทพมหานคร หน้าวัดติดกับถนนลาดปลาเค้า ตรงข้ามเป็นโรงเรียนวัดลาดปลาเค้า (ระดับประถมศึกษา) ประตูทางเข้าวัดมีการสร้างใหม่ขึ้นมา มีรูปปั้นยักษ์เฝ้าประตู 2 ตน ชื่อ มังกรกัณฐ และ วิรุฒหก มีการแบ่งพื้นที่ให้แก่ชุมชน เพื่อจัดสร้างเป็น ห้องสมุดเพื่อการเรียนรู้ เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระมหาเขมานันท์ ปิยสีโล
วัดสร้างประมาณก่อนปี พ.ศ. 2409 โดยอำแดงด้วงและอำแดงไหมถวายที่ดินให้ แต่เดิมเป็นคณะสงฆ์เล็ก ๆ จน พ.ศ. 2435 ได้ตั้งขึ้นเป็นวัดลาดปลาเค้า ชุมชนแถบนี้มีปลาเค้าอยู่มากมาย ได้ตั้งชื่อชุมชนว่า ราบปลาเค้า ซึ่งหมายถึง ที่ราบซึ่งมีปลาเค้าอาศัยอยู่มาก แต่ได้เปลี่ยนมาเป็น ลาดปลาเค้า เพราะคำว่า ราบ กับ ลาด นั้นได้เรียกเพี้ยนกันมาเรื่อย ๆ จน ราบ เป็น ลาด
พ.ศ. 2521 วัดได้ทำการปฏิสังขรณ์วัด โดยมีการจัดสร้างวัตถุมงคลขึ้น พระครูวิมลหารกิจ หรือหลวงพ่อหลอม (ผู้ช่วยเจ้าอาวาสในขณะนั้น) ซึ่งเป็นลูกศิษย์หลวงปู่โต๊ะได้นิมนต์ท่านมาปลุกเสกวัตถุมงคล วัดลาดปลาเค้ามีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ชาวบ้านกล่าวถึงคืออภินิหาร และความศักดิ์สิทธิ์ของหลวงพ่อน้อย พุทธสรณ์ ซึ่งเป็นเจ้าอาวาสองค์ที่สาม ในเรื่องการอยู่ยงคงกระพัน ความร่มเย็นเป็นสุข

อ้างอิง
วัดบางนานอก
วัดบางนานอก เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางนาใต้ เขตบางนา กรุงเทพมหานคร บนถนนสรรพาวุธ บริเวณวัดบางนานอกมีท่าเรือข้ามฝั่งไปยังคุ้งบางกะเจ้า

ไม่ปรากฏนามผู้สร้างที่ชัดเจน คาดว่าน่าจะสร้างราว พ.ศ. 2400 ชาวบ้านนิยมเรียก วัดปากคลองบางนา ตามสถานที่ตั้งวัดที่ตั้งอยู่ปากคลองบางนา แต่ต่อมาเปลี่ยนชื่อใหม่ เป็นวัดบางนานอก เพราะตั้งอยู่ด้านนอก ส่วนวัดที่อยู่ด้านในคือ วัดบางนาใน
ปูชนียวัตถุและโบราณสถาน คือ พระประธานอุโบสถหลังเก่า หน้าตักกว้าง 1.5 เมตร สูง 1.13 เมตร อายุมากกว่าร้อยปี เป็น พระพุทธรูปยืนทรงเครื่องปางรัตนโกสินทร์ยุคต้น ขนาดเท่าคนจริง หงษ์สัมฤทธิ์ ธรรมาสน์บุษบก แต่ปี พ.ศ. 2556 อุโบสถเกิดเหตุเพลิงไหม้ ทำให้หลวงพ่อองค์ดำ พระประธาน อายุยาวนานกว่า 130 ปี ได้รับความเสียหายถูกเพลิงลุกไหม้ทั้งองค์ ตัวพระอุโบสถพังลงมา ต่อมาปี 2562 มีพิธีทอดผ้าป่าสามัคคี เพื่อสมทบทุนสร้างอุโบสถหลังใหม่ เอนกประสงค์ 3 ชั้น วัดบางนานอก ฉลองพุทธชยันตี 2600 ปี แห่งการตรัสรู้ขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า นอกจากนี้ยังเป็นแหล่งศึกษาพระปริยัติธรรมที่เปิดสอนมา ตั้งแต่ พ.ศ. 2475

เรือข้ามฟาก
* วัดบางนานอก-วัดบางน้ำผึ้งนอก
อ้างอิง
วัดบางกอบัว
วัดบางกอบัว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกายในหมู่ที่ 3 บ้านคลองวัด ตำบลบางกอบัว อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ วัดตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา หน้าวัดอยู่ทางทิศเหนือตรงข้ามปากคลองพระโขนง ปัจจุบันมีพระครูวินัยธรจีรวัฒน์ อติเมโธ เป็นเจ้าอาวาสวัดบางกอบัว
วัดบางกอบัวสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2275 โดยสองสามีภรรยาชาวมอญชื่อ มะทอ กับ ประทุม ขนานนามวัดว่า วัดบางกะบัว ต่อมาเพี้ยนเป็น "วัดบางกอบัว" สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์ เคยเสด็จมาประทับแรมที่วัดแห่งนี้ ณ กุฏิตำหนักอยู่บริเวณหน้าหอสวดมนต์เป็นกุฏิทรงไทยโบราณคู่ ปัจจุบันได้รื้อออกแล้วเพราะชำรุดผุพัง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2333 วัดยังเปิดสอนพระปริยัติธรรม มาตั้งแต่ พ.ศ. 2480
วัดบางกอบัวเป็นวัดมอญ แต่เดิมเคยมีเสาหงส์ธงตะขาบตั้งอยู่บริเวณหน้าศาลาโรงครัวหลังเก่า แต่ปัจจุบันไม่หลงเหลือแล้ว เนื่องจากชาวบางกอบัวส่วนใหญ่ไม่ได้สืบทอดประเพณีของชาวมอญไว้และไม่ทราบว่าต้นตระกูลของใครเป็นชาวมอญบ้างและที่ดินที่สร้างวัดก็ไม่ทราบว่าเป็นของใครมาก่อน อาคารเสนาสนะ มีพระอุโบสถ 12 เมตร ยาว 24 เมตร กุฎีสงฆ์ จำนวน 22 หลัง หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ ซึ่งเป็นทรงไทยโบราณ มีเจดีย์มอญอยู่หน้าวัด

อ้างอิง
วัดลาดพร้าว
วัดลาดพร้าว เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงลาดพร้าว เขตลาดพร้าว กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันวัดลาดพร้าวมีเนื้อที่ทั้งหมด 24 ไร่เศษ ถือเป็นวัดเก่าแก่ที่สุดในเขตลาดพร้าว ปัจจุบัน พระครูนิพัทธญาณประสิทธิ์ (นิคม นาควโร, ดร.) เป็นเจ้าอาวาส
วัดลาดพร้าวสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2413 ในฐานะสำนักสงฆ์ ต่อมาปี พ.ศ. 2417 ชาวบ้านเห็นพ้องต้องกับคณะสงฆ์ว่าสมควรย้ายวัดมาอยู่ที่วังลาดพร้าว (คำว่าวัง คือ แอ่งน้ำขังที่กว้างใหญ่กว่าบึง) เนื่องจากสถานที่เดิมเป็นที่ดอนไม่สะดวกต่อการที่พระสงฆ์สามเณรจะใช้น้ำ มาตั้งอยู่ใกล้แหล่งน้ำกว่าและเป็นทางแยกคลองทรงกระเทียมกับคลองลาดพร้าว ทั้งเป็นที่ลุ่ม เป็นวังกว้าง สะดวกต่อการใช้น้ำ ที่ตั้งใหม่ได้สร้างกุฏิ ศาลาการเปรียญทำจากไม้
สิ่งสำคัญในวัดคือ ปราสาทซึ่งภายในบรรจุพระบรมสารีริกธาตุขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ที่ได้อัญเชิญจากเมืองกัณฏิ ประเทศศรีลังกา มาประดิษฐานไว้ที่พระเจดีย์ดาวดึงส์เหนือเศียรพระเจ้าเปิดโลก ในวิหารประดิษฐานพระพุทธจำลองอย่าง หลวงพ่อโสธร หลวงพ่อเพชร หลวงพ่อวัดบ้านแหลม วัดมีศาลาการเปรียญไม้สัก

อ้างอิง
รุลา คอลิด
รุลา คอลิด ( ; อักษรโรมัน: Rola Khaled; 1 มกราคม ค.ศ. 1984 – ) เป็นนักมวยไทยหญิงชาวเลบานอน นอกจากนี้เธอยังเข้าแข่งขันในเอเชียนบีชเกมส์ในปี ค.ศ. 2014 และ 2016 โดยได้รับเหรียญเงินในการแข่งขันรุ่นเฟเธอร์เวตหญิง 60 กก. และรุ่นไลท์เวลเตอร์เวตหญิง 63.5 กก.

คอลิดยังเป็นตัวแทนของประเทศเลบานอนในการแข่งเอเชียนอินดอร์-มาเชียลอาร์ตสเกมส์ 2017 และคว้าเหรียญทองแดงในการแข่งขันรุ่น 63.5 กก. หญิง

อ้างอิง
กฤษณชนมาษฏมี
กฤษณชนมาษฏมี (อักษรโรมัน: Krishna Janmashtami) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า ชนมาษฏมี (อักษรโรมัน: Janmashtami) หรือ โคกุลาษฏมี (อักษรโรมัน: Gokulashtami) เป็นเทศกาลประจำปีในศาสนาฮินดูที่เฉลิมฉลองประสูติกาลของพระกฤษณะ อวตารปางที่แปดของพระวิษณุ วันที่ของกฤษณชนมาษฏมีตรงกับในปฏิทินฮินดู ในวันที่แปด (อัษฏมี) ของกฤษณปักษ์ (ปักษ์มืด) ในศราวน หรือภัทรปัท (ขึ้นอยู่กับปฏิทิน) ซึ่งตรงกับช่วงระหว่างเดือนสิงหาคมและกันยายนตามปฏิทินเกรกอเรียน
กฤษณชนมาษฏมีถือเป็นเทศกาลสำคัญโดยเฉพาะอย่างยิ่งในลัทธิไวษณพของศาสนาฮินดู ระหว่างเทศกาลมีการแสดงร่ายรำประกอบดนตรีแสดงถึงพระชนมชีพของพระกฤษณะตามที่ระบุไว้ใน ภาควตปุราณะ (เช่น รสลีลา หรือ กฤษณลีลา), การขับร้องบทสรรเสริญในช่วงเที่ยงคืน ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นกาลประสูติของพระศิวะ, อดอาหาร (อุปวส; upavasa), การเฝ้ายามยามค่ำคืน (ราตรี ชครัน; Jagaran), และเทศกาล (มโหตสว; Mahotsav) ในวันถัดไป ชนมาษฏมีเป็นที่ฉลองกันมากเป็นพิเศษในมถุรา และ วฤนทาวัน และในประเทศอินเดีย

ถัดจากเทศกาลชนมาษฏมีคือเทศกาลนันโทตสว (Nandotsav) ที่ซึ่งเฉลิมฉลองเหตุการณ์เมื่อนันทะ บาบา ได้แจกจ่ายของขวัญไปทั่วแก่ชุมชนเพื่อเป็นเกียรติแห่งประสูติกาล
ดูเพิ่ม
* หมู่มนเทียรกฤษณชนมสถาน ที่ซึ่งเชื่อว่าเป็นที่ประสูติของพระกฤษณะ
* ดาฮีฮันดี การเฉลิมฉลองชนมาษฏมีในรัฐมหาราษฏระ

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
* 
* 
* 
*
วัดใต้บ้านบ่อ
วัดใต้บ้านบ่อ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ได้รับทะเบียนเลขที่บ้าน เลขที่ 1 หมู่ที่ 1 ตำบลบ้านบ่อ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาครเป็นวัดโบราณเก่าแก่ตั้งแต่สมัยโบราณ เดิมชื่อว่า วัดล่าง ตามประวัติเรื่องเล่าสืบกันมาวัดล่างนี้สร้างในปี พ.ศ. 2305 (ก่อนการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2) ไม่ปรากฏหลักฐานการสร้างวัด และไม่ปรากฏชื่อผู้สร้าง

ประวัติ
วัดใต้บ้านบ่อ ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2305 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534
ในสมัยหลวงตาปลื้ม เป็นเจ้าอาวาสทำการสร้างพระอุโบสถหลังเก่า ต่อมาหลวงตาปลื้มมรณภาพ หลวงตาเป้าเป็นสมภารต่อ ต่อจากหลวงตาเป้า ได้หลวงตาเตี้ยเป็นสมภาร จากนั้นมีการแต่งตั้งพระวิเชียร (พระครูสาครวชิรธรรม) เจ้าคณะตำบลบ้านบ่อเป็นเจ้าอาวาส ในยุคนี้ได้พัฒนาวัด สร้างกุฏิ หอฉัน ศาลา โรงครัว ฌาปนสถาน และวางเสาเข็มพระอุโบสถ โดยมีนายพัด ทองธวัช เรี่ยไรครั้งแรก และคุณเอนก ปุ่นครื้น มีพ่อปลั่ง เหมยม เป็นไวยาวัจกร ในยุคพระอธิการเล็กเป็นเจ้าอาวาส ซึ่งต่อมาเลื่อนสมณศักดิ์เป็น พระครูสาครธรรมวัตร ทำการก่อสร้างพระอุโบสถ ก่อสร้างศาลาการเปรียญ ขอตัดถนนเข้าวัด สร้างห้องน้ำห้องสุขา ย้ายอนุสาวรีย์ ให้เข้าแถว ถมดิน ถมลูกรัง ศาลาการเปรียญ มีแม่บุญรวย เฉลิมชัย เป็นหัวหน้า ห
วรีย์ ให้เข้าแถว ถมดิน ถมลูกรัง ศาลาการเปรียญ มีแม่บุญรวย เฉลิมชัย เป็นหัวหน้า หอกลอง มีพ่อเล็ก แม่พิศ พุกาพันธุ์ ผู้สร้าง มีจ่าสุ่น นางสาหร่าย สร้างศาลาท่าน้ำ สร้างหอระฆัง นอกจากนี้ยังได้มีการสร้างสะพานข้ามคลองสุนัขหอน
ที่ธรณีสงฆ์
เมื่อมีการตรวจสอบกับสำนักงานที่ดินจังหวัดสมุทรสาคร ปรากฏว่ามีเนื้อที่ดินตั้ง จำนวน 40 ไร่ 1 งาน 60 ตรารางวา ปรากฏตามเอกสารทะเบียนที่ดินโฉนดตราจองของวัดใต้บ้านบ่อ จำนวน 3 ฉบับ ดังนี้ (1) โฉนดตราจองเลขที่ 423 เล่มที่ 5 หน้าที่ 23 ที่ดินระวาง 17ต./8อ. หน้าสำรวจ 87 ตำบลบ่อ อำเภอเมืองสมุทรสาคร (บ้านบ่อ) เนื้อที่ 8 ไร่ 3 งาน 10 ตารางวา ออกโฉนดตราจองเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2490 (2) โฉนดตราจองเลขที่ 424 เล่มที่ 5 หน้าที่ 23 ที่ดินระวาง 17 ต./8 อ. หน้าสำรวจ 88 ตำบลบ่อ อำเภอเมืองสมุทรสาคร (บ้านบ่อ) เนื้อที่ 6 ไร่ 0 งาน 30 ตารางวา ออกโฉนดตราจองเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2490 (3) โฉนดตราจองเลขที่ 434 เล่มที่ 5 หน้าที่ 34 ที่ดินระวาง 17 ต./
นวาคม พ.ศ. 2490 (3) โฉนดตราจองเลขที่ 434 เล่มที่ 5 หน้าที่ 34 ที่ดินระวาง 17 ต./8 อ. หน้าสำรวจ 91 ตำบลบ่อ อำเภอเมืองสมุทรสาคร (บ้านบ่อ) เนื้อที่ 25 ไร่ 2 งาน 20 ตารางวา ออกโฉนดตราจองเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2489 รวมเนื้นที่ทั้งหมด 40 ไร่ 1 งาน 60 ตารางวา
อาคารเสนาสนะ
วัดใต้บ้านบ่ออยู่ติดกับคลองสุนัขหอนไหลผ่านทางด้านหน้าวัด อาคารเสนาสนะ ประกอบด้วย อุโบสถ กว้าง 12 เมตร ยาว 26 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2531 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญกว้าง 10.70 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กชั้นเดียว หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518

กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 8 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 16 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง วัดมีหอกลอง หอระฆัง และโรงครัว ปูชนียวัตถุมี พระประธานประจำอุโบสถ มีนามว่า หลวงพ่อรัศมี
รายนามเจ้าอาวาส
* พระทอง
* พระจัด
* พระกิ่ง
* พระเนตร
* พระเพิ่ม
* พระเที่ยง
* พระชื่น 
* พระปลื้ม 
* พระเป้า 
* พระครูเตี้ย 
* พระครูสาครวชิรธรรม 
* พระครูสาครธรรมวัตร 
อ้างอิง
มหากาพย์รามเกียรติ์
มหากาพย์รามเกียรติ์ ( ) เป็นภาพยนตร์อินเดียขนาดยาวที่ถ่ายทำเมื่อปี ค.ศ. 1976 เนื้อเรื่องกล่าวถึงวรรณกรรมชิ้นเอก และยิ่งใหญ่ที่สุดของโลก รามายณะ โดยในประเทศอินเดียจะฉายภาคเดียว 3 ชั่วโมงจบ แต่ในประเทศไทยจะฉายแยกเป็น 2 ภาค โดยแบ่งเป็นตอนๆ

เนื้อเรื่องย่อ
มหากาพย์รามเกียรติ์ ภาค 1
พระพรหม พระวิษณุ พระศิวะ พระแม่ลักษมี และทวยเทพทั้งหลาย ได้ส่งหนุมานให้มาคอยช่วยเหลือองค์พระราม เพื่อตามชิงตัวนางสีดา จากพญาทศกัณฐ์ ยักษ์ใหญ่แห่งกรุงลงกา หนุมานได้เดินทางมาเจอกับพระราม และพระลักษมณ์พระอนุชา จึงได้ถวายตัวเป็นข้ารับใช้ พร้อมทั้งเหล่าวานร กองทัพพระรามได้ยกทัพข้ามน้ำข้ามทะเล ต่อสู้กับกองทัพของทศกัณฐ์จนได้ช่วยเหลืทอนางสีดากลับคืนมาได้ ถึงแม้จะได้ตัวนางสีดากลับมาแล้ว พระรามก็ยังไม่มีความสุข เพราะคิดว่าประชาชนจะไม่ยอมเชื่อว่านางสีดาโดนทศกัณฐ์ไปขังไว้ 1 ปี นางสีดาจึงขอพิสูจน์ตัวเองให้กองทัพพระรามดูด้วยการลุยไฟ
มหากาพย์รามเกียรติ์ ภาค 2
นางสีดาได้พิสูจน์ตัวเองด้วยการบูชาไฟ กองทัพพระรามก็เดินทางกลับมาครองเมืองอโยธยา รวมทั้งหนุมานและบริวาร หนุมานสร้างความดีความชอบเป็นที่รักใคร่ของพระรามและนางสีดาเป็นอย่างมาก ต่อมาไม่นานกลับมีเหตุการณ์เกิดขึ้นประชาชนบางกลุ่มต่างไม่พอใจในนางสีดาที่ถูกทศกัณฑ์จับตัวไป จะมีความบริสุทธิ์ได้อย่างไร เหตุไฉนพระรามจึงนำนางกลับมาครองรักกันได้ เพื่อความสงบสุขของบ้านเมืองพระรามจึงยอมเสียสละครั้งยิ่งใหญ่ด้วยการให้พระลักษณ์นำนางสีดาไปทิ้งไว้กลางป่า นางสีดาต้องทนทุกข์ลำบากทั้งที่ตัวเองบริสุทธิ์ใจและกำลังท้อง ต่อมานางสีดาได้คลอดบุตรชาย 2 คน พระรามได้เสด็จมาพบนางสีดาจึงได้มอบบุตรชายให้พระรามไว้ ส่วนตัวนางได้แสดงความบริสุทธ์ใจโดยเชิญพระ
าพบนางสีดาจึงได้มอบบุตรชายให้พระรามไว้ ส่วนตัวนางได้แสดงความบริสุทธ์ใจโดยเชิญพระแม่ธรณีช่วยสูบตัวเองลงไปพระรามเสียใจมาก จึงขอสละราชบัลลังก์เพื่อที่จะเดินทางกลับสู่สรวงสวรรค์
นักแสดงนำ
*ทารา สิงห์ รับบท หนุมาน
*บิสวาจีต รับบท พระราม
*เมาสุมิ ชัตเตอร์จี รับบท นางสีดา
*ทุรคา โคต รับบท นางอัญชนา
*อชัย รับบท พระลบ
*มาสเตอร์ อลังการ รับบท พระมงกุฎ
*ตุลารี รับบท ซาบารี
*เปรม นารท รับบท พญาทศกัณฐ์
*สุมิตรา เทวี รับบท นางมณโฑ
*รันทวะ รับบท อินทรชิต
*จายาศิริ กาดก้า รับบท ราชกุมารีสุโรชนะ
*อสิท เซน รับบท กุมภกรรณ
*ซาซิ กาปูร์ รับบท อักษัยกุมาร
*เมห์มูด รับบท ซากุน
*มุขกลี รับบท ผู้ช่วยของซากุน
*ซาฮู โมดั๊ก รับบท พิเภก

อ้างอิง
วัดอุทัยธาราม
วัดอุทัยธาราม เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางกะปิ เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่ริมถนนเลียบทางรถไฟสายตะวันออก ชาวบ้านเรียกว่า วัดบางกะปิ เนื่องจากอยู่ริมคลองบางกะปิ

สันนิษฐานว่าสร้างวัดขึ้นประมาณ พ.ศ. 2310 มีเรื่องเล่าว่า พระยาอุทัยหนีทัพพม่ามาแล้วได้ฝังสมบัติมาไว้ที่เจดีย์ ซึ่งคาดว่าสร้างวัดและเจดีย์ช่วงนี้ ต่อมาปี พ.ศ. 2487 เจดีย์ถูกระเบิดทำลาย จึงได้พบโบราณวัตถุต่าง ๆ เช่น พระเครื่องเนื้อชินสนิมแดง พระยอดธง พระโคนสมอ พระพุทธรูปบูชา และพระบรมธาตุ กรมศิลปากรนำมาขึ้นทะเบียนไว้ จึงสันนิษฐานว่าเป็นวัดที่พระยาอุทัยได้สร้างไว้ จึงเป็นที่มาของชื่อวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2514
พระอุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ขนาดกว้าง 15.30 เมตร ยาว 38.00 เมตร หน้าบันแกะไม้แกะสลักรูปนารายณ์ทรงสุบรรณ ซุ้มประตู หน้าต่าง ปูนปั้นลายพุดตานเครือเถาวัลย์ประดับด้วยเครื่องถ้วยจีน ประตูหน้าต่างแกะสลักเครือเถาวัลย์ ภายในประดิษฐานพระพุทธรุปทองเหลืองสมัยสุโขทัย หน้าตักกว้าง 1.50 เมตร และพระพุทธรูปสมัยเชียงแสนสัมฤทธิ์สิงห์หนึ่ง หน้าตักกว้าง 1 ศอก ส่วนวิหารมีขนาดเล็กกว่าอุโบสถ ไม้แกะสลักรูปนารายณ์ทรงสุบรรณ ซุ้มประตูทรงมงกุฎปั้นปูนประดับลวดลายเครือเถาวัลย์ ซุ้มประตูหน้าต่างปั้นปูนลายพุดตาน มีกุฏิสงฆ์จำนวน 27 หลัง มีทั้งอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และเป็นครึ่งตึกครึ่งไม้ และ อาคารไม้ หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอุปัชฌาย์ทอง 
* พระอธิการดี 
* พระอธิการแดง 
* พระโต (รักษาการเจ้าอาวาสวัดอุทัยธาราม)
* เจ้าคณะหมวดอุย อินฺทโชติ 
* พระครูปราโมทย์ธรรมคุณ (ชื่น อกมฺปโก) 
* พระมงคลสุนทร (ยอด มหาปญฺโญ) 
* พระครูอุทัยธรรมานุกูล ดร. (สามารถ อิทฺธิญาโณ)

อ้างอิง
วัดตลิ่งชัน (กรุงเทพมหานคร)
วัดตลิ่งชัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองชักพระ เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
วัดตลิ่งชันสร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย ประมาณ พ.ศ. 2310 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ 18 พฤษภาคม 2525 ไม่ปรากฏหลักฐานว่าผู้ใดสร้าง รากฐานอุโบสถเก่าซ้อนอยู่ใต้อุโบสถหลังปัจจุบัน และใต้ฐานชุกชีลงไปใต้ดินก็มีฐานชุกชีเก่าอยู่ ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ เมื่อปี พ.ศ. 2460, 2507 และ 2519 ยังเชื่อว่ามีการปฏิสังขรณ์ในช่วงรัชกาลที่ 3 เพราะจิตรกรรมฝาผนังในพระอุโบสถมีการใช้พื้นหลังเป็นสีน้ำเงินที่เป็นที่นิยมในช่วงสมัยนั้น
จากหลักฐานทางสถาปัตยกรรมพบว่าใบเสมาเก่าที่ทำขึ้นจากหินทรายแดงและพระพุทธรูปองค์ประธานทรงเครื่องใหญ่ตามแบบนิยมในสมัยอยุธยาตอนปลาย ส่วนพระพุทธรูปยืนบนฐานชุกชี 2 องค์ เป็นพระพุทธรูปศิลปะอยุธยาตอนกลาง

ในปี พ.ศ. 2548 ค้นพบพระเครื่อง คือ พระสมเด็จ บรรจุอยู่ภายในตุ่มที่ฝังอยู่รอบอุโบสถ นอกจากนั้นในปี พ.ศ. 2550 ก็ค้นพบพระสมเด็จในลักษณะเดียวกันระหว่างเคลื่อนย้ายซุ้มพระหน้าโรงเรียน

อาคารเสนาสนะและโบราณวัตถุ
อุโบสถเป็นคนดั้งเดิม มีการบูรณะหลายครั้ง เช่น ในสมัยรัชกาลที่ 1 รัชกาลที่ 3 ครั้งพระครูทิวากรคุณ (กลีบ พุทฺธรกฺขิโต) เป็นเจ้าอาวาสเมื่อ พ.ศ. 2460 และบูรณะครั้งใหญ่สมัยพระครูปลัดสุวัฒนสุตคุณ (ศิริชัย สิริจนฺโท) ระหว่าง พ.ศ. 2519–2532 เช่นการประดับเครื่องลายครามและเครื่องถ้วยเบญจรงค์ที่หน้าบัน ภายในอุโบสถระหว่างหน้าต่างมีภาพประดับมุก เรื่องมโหสถชาดก (สร้าง พ.ศ. 2532) บานหน้าต่างประดับมุก เรื่องราวทศชาติชาดก เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ตราประจำจังหวัด และพัดยศพระราชาคณะ สร้างในสมัยพระครูปลัดสุวัฒนสุตคุณเป็นเจ้าอาวาส มีภาพจิตรกรรมฝาผนังเหนือหน้าต่าง เป็นภาพพระอดีตพุทธเจ้าประทับนั่งปางสมาธิบนฐานบัวบนพื้นสีดำ คั่นด้วยช่อดอกไม้ร่วง เรียงกันขึ้นไป 5 ชั้น
บนฐานชุกชีประดิษฐานพระพุทธรูปทรงเครื่องหลายองค์ พระประธานเป็นพระหินทรายแดง ปางมารวิชัย ปั้นรักพอกเป็นพระทรงเครื่องอย่างใหญ่ มีสังวาลกากบาทไขว้กันที่พระอุระและสวมชฎา มีพระพุทธรูปยืน 2 องค์ ขนาบข้างพระประธาน เป็นพระพุธรูปทรงเครื่องน้อยที่มีทับทรวง สวมกระบังหน้า และรัดเกล้า แบบอยุธยาตอนต้นหรืออยุธยาตอนกลาง

รอบอุโบสถมีเสมาเป็นแถวบนกำแพงแก้ว ส่วนเสมาหน้าอุโบสถเป็นเสมาหินทรายสีแดง ลักษณะเพรียวสูง อกเสมาเป็นรูปดอกไม้ 4 กลีบ ทางวัดได้เสมานี้มาจากวัดสักใหญ่ อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี
วัดมีศาลาอดีตเจ้าอาวาส ศาลาการเปรียญ มณฑปพระพุทธบาท ฌาปนสถาน ศาลาบำเพ็ญกุศล และโรงเรียนพระปริยัติธรรม มีอาคารเรียนของโรงเรียนพระปริยัติธรรมเดิม เป็นอาคารไม้ 2 ชั้น ทาสีฟ้า เคยใช้เป็นอาคารของศูนย์การศึกษานอกโรงเรียน

รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูพุทธิบาล (หลวงปู่ม่วง)
* พระครูทิวากรคุณ (กลีบ พุทฺธรกฺขิโต) พ.ศ. 2449–2501
* พระครูโสภณสาธุกิจ (ทฤษดี เตชธมฺโม) พ.ศ. 2501–2519
* พระครูปลัดสุวัฒนสุตคุณ (ศิริชัย สิริจนฺโท) พ.ศ. 2519–2545
* พระมหาธวัช โพธิเสวี ป.ธ.8 (รักษาการเจ้าคณะเขตตลิ่งชัน) พ.ศ. 2546–ปัจจุบัน

อ้างอิง
ภาษาอะลิวต์
ภาษาอะลิวต์ ( ; อะลิวต์: ) เป็นภาษาที่พูดโดยชาวอะลิวต์ (อูนางัค) ซึ่งอาศัยอยู่ในหมู่เกาะอะลูเชียน หมู่เกาะพริบิลอฟ หมู่เกาะคอมมานเดอร์ และคาบสมุทรอะแลสกา (ในภาษาอะลิวต์คือ อาลัคสคัค ซึ่งเป็นที่มาของชื่อรัฐอะแลสกา) ภาษาอะลิวต์เป็นภาษาเดียวในสาขาอะลิวต์ของตระกูลภาษาเอสกิโม–อะลิวต์ ประกอบด้วยภาษาถิ่นสามภาษา ได้แก่ ภาษาถิ่นตะวันออก ภาษาถิ่นแอตกา และภาษาถิ่นแอตตู (สูญแล้วในปัจจุบัน)
แหล่งข้อมูลต่าง ๆ ประเมินว่าเหลือผู้พูดภาษาอะลิวต์อย่างคล่องแคล่วอยู่น้อยกว่า 100 ถึง 150 คน ภาษาอะลิวต์ถิ่นตะวันออกและถิ่นแอตกาถูกจัดอยู่ในภาวะ "ใกล้สูญอย่างวิกฤตและรุนแรง" ภารกิจในการฟื้นฟูภาษาอะลิวต์ส่วนใหญ่ถูกทิ้งไว้ให้กับรัฐบาลท้องถิ่นและองค์กรชุมชน โรงเรียนส่วนใหญ่ในภูมิภาคที่ใช้ภาษาอะลิวต์ดั้งเดิมไม่มีวิชาภาษาหรือวัฒนธรรมอะลิวต์ใด ๆ ในหลักสูตรของตน ส่วนโรงเรียนที่มีวิชาดังกล่าวก็ยังไม่สามารถผลิตผู้พูดในระดับคล่องแคล่วหรือแม้กระทั่งผู้พูดในระดับชำนาญได้

อ้างอิง
วัดพระปรางค์มุนี
วัดพระปรางค์มุนี เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ในตำบลม่วงหมู่ อำเภอเมืองสิงห์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี สาเหตุที่ชื่อวัดพระปรางค์มุนีเพราะมีพระปรางค์องค์ใหญ่สีทองโดดเด่น
คาดว่าวัดสร้างขึ้นสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย วัดเป็นแหล่งท่องเที่ยว มีสิ่งสำคัญ เช่น พระปรางค์สี่เหลี่ยมสูงเด่น วิหารหลวงพ่อเย็น พระพุทธรูปปูนปั้นศักดิ์สิทธิ์สมัยอยุธยา หลวงพ่อขาวและหลวงพ่อนาก ซึ่งเล่ากันว่า พระประธานที่ประดิษฐานภายในพระอุโบสถสีทองอร่ามนามว่า พระภูเขาทอง หลวงพ่อใหญ่ชัยมงคล หรือ พระพุทธนิมิตพิชิตมารมหาจักรพรรดิ์ ประดิษฐานบนศาลาการเปรียญ บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์และต้นนารีผลจำลอง ซึ่งอยู่ใกล้กับศาลเจ้าแม่ตะเคียนทอง และด้านหลังวิหารยังมีต้นศรีมหาโพธิ์ ซึ่งบริเวณโคนต้นมีพระผุด ในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเป็นฝีมือชาวลาว ชื่อ นายเพ็ง วาดเมื่อ พ.ศ. 2462 เป็นภาพแสดงเรื่องราวเกี่ยวกับนรก สวรรค์ บริเวณศาลาวัดมีนารีผล 2 ผล ที่ได้มาจากหลวงพ่อตุ๊
ดงเรื่องราวเกี่ยวกับนรก สวรรค์ บริเวณศาลาวัดมีนารีผล 2 ผล ที่ได้มาจากหลวงพ่อตุ๊ อดีตเจ้าอาวาสวัดกลางทุ่ง จังหวัดลพบุรี เคยมีการพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์นารีผลเมื่อปี พ.ศ. 2539 ทั้งการเอ็กซเรย์ ที่ไม่พบกระดูก เส้นขนบริเวณหน้าผากของมักกะลีผลงอกยาวขึ้น แต่ยังไม่ได้ข้อสรุปว่าเป็นพืชหรือสิ่งมีชีวิต
วัดคันลัด
วัดคันลัด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ในหมู่ที่ 9 บ้านหัวรอ ตำบลทรงคนอง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ

ประวัติ
วัดสร้างขึ้นราว พ.ศ. 2349 (สมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย) เมื่อครั้งชาวรามัญได้อพยพจากเมืองประทุมธานีและนนทบุรี พระยานครเขื่อนขันธ์รามัญราชชาติเสนาบดีศรีสิทธิสงคราม (ทอมา คชเสนี) ผู้แป็นเจ้าเมืองได้นำชาวรามัญมาตั้งถิ่นฐานที่เมืองนครเขื่อนขันธ์ โดยมีผู้มาอยู่ที่ตำบลทรงคนอง และเลือกวัดคันลัดที่มีอยู่เดิมแล้ว เป็นวัดประจำหมู่บ้าน แล้วก็นิมนต์เอาพระชาวรามัญมาปกครองวัด
เดิมวัดเป็นที่ฝังช้างหลวงเรียกว่า สุสานช้างหลวง มีหลักฐานว่าในปลายสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เมื่อพระยาเศวตคชลักษณ์ล้ม และในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อพระยามงคลหัสดินทร์ล้ม ก็โปรดเกล้าฯ ให้นำศพพระยาช้างไปฝังที่นี่ มีการขุดพบกระดูกช้างเป็นจำนวนมากในวัดแห่งนี้

วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2513 ได้ทำการผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518

อาคารเสนาสนะ
พระอุโบสถหลังเดิมก่ออิฐถือปูน หน้าบันมีจานกระเบื้องประดับ หลังคาไม่มีช่อฟ้า ใบระกา กำแพงแก้ว พระอุโบสถเคยได้รับการขึ้นทะเบียนจากกรมศิลปากร มีพระประธานจีวรมีลายดอกพิกุล ปัจจุบันย้ายไปพระอุโบสถหลังใหม่ ส่วนพระอุโบสถหลังใหม่สร้างปี พ.ศ. 2512 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2517 มีความกว้าง 8 เมตร ยาว 22 เมตร เป็นอาคารทรงไทย ประตู หน้าต่าง ไม้แกะสลักลวดลายลงรักปิดทอง เดิมมีศาลาการเปรียญหลังเดิมเป็นศาลาไม้ 3 หลัง ติดต่อกัน แต่ปัจจุบันได้รื้อไปแล้ว และได้สร้างศาลาการเปรียญหลังใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิม
มีเจดีย์ทรงไม้ย่อมุมสี่เหลี่ยม จำนวน 2 องค์ ขณะนี้ยังมีอยู่แต่ทรงได้เปลี่ยนไป เนื่องจากได้มีการถมที่หนีน้ำท่วม และเทพื้นเป็นลานจอดรถ ด้านหน้าอุโบสถมีเจดีย์สถูปบรรจุอัฐิอดีตเจ้าอาวาส และพระที่มรณภาพ ทรงยุโรป มีหอระฆังโบราณ มีเสาหงส์ต้นใหม่ได้สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2546 ฝั่งเดียวกันกับเสาหงส์ต้นเดิมก็ยังมีศาลา 2 แท่น

วัดมีศาลาราหูอมจันทร์ กุฏิสงฆ์ไม้ทรงไทย 2 ชั้น หอสวดมนต์-หอฉัน ทรงไทยก่ออิฐถือปูน 2 ชั้น เมรุเผาศพ ประกอบด้วยศาลาบำเพ็ญกุศลศพ 5 หลังศาลาทรงไทยหลังสูง 2 ชั้น นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนประชาบาล สถานีอนามัย อาศัยพื้นที่ของวัด
วัดมีพระพุทธรูปเก่าแก่จากเมืองมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า เรียกว่า หลวงพ่อมัณฑะเลย์ พระพุทธรูปศิลปะมอญ เดิมอยู่ในตู้ลายไม้สักตั้งอยู่ที่หอสวดมนต์แต่ภายหลังมีโจรชอบมาขโมยพระ

รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูหนู
* พระอาจารย์แกล้ง
* พระอุปัชฌาย์ เชย ทองเจริญ พ.ศ. 2416–2490
* พระครูบรรจง ทองเจริญ พ.ศ. 2492–2511
* พระสมุทรพัฒนโสภณ เจ้าคณะอำเภอพระประแดง (เป็นเจ้าอาวาส พ.ศ. 2512–2554)
* พระครูสุภัทรกิจจาทร (พระอาจารย์หลาย) เจ้าอาวาสวัดคันลัดองค์ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดสนามเหนือ
วัดสนามเหนือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 ตำบลปากเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี ริมแม่น้ำเจ้าพระยา มีท่าเรือสามารถข้ามไปยังเกาะเกร็ดได้ ตรงข้ามกับวัดปรมัยยิกาวาส
วัดน่าจะสร้างขึ้นในสมัยหลังขุดคลองลัดเกร็ด เดิมชื่อ วัดสนาม เมื่อพม่าบุกยึดนนทบุรี วัดได้กลายเป็นวัดร้างและได้ตั้งเป็นวัดใหม่เมื่อ 24 มีนาคม พ.ศ. 2372 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ 12 เมษายน พ.ศ. 2412 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินมาพระราชทานผ้ากฐินหลวงวัดรามัญในนนทบุรี 4 วัด ซึ่งรวมถึงวัดนี้ด้วย ในปัจจุบัน พระปลัดประสิทธิ ถาวระมฺโม (อาจารย์ประสิทธิ หินนท์) ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดสนามเหนือเมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2555
อาคารเสนาสนะของวัด คือ โบสถ์ ลานพระพุทธรูปใต้ต้นโพธิ์ มีพระพุทธรูปปางเกศธาตุที่มีอายุมากกว่า 400 ปี วัดมีพระศรีจุฬามณีเจดีย์ เป็นเจดีย์เหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสองอยู่กลางสระน้ำ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2429 สูง 16 เมตร เป็นเจดีย์ทรงมอญ นอกจากนั้นยังมีพิพิธภัณฑ์หอศิลป์วัดสนามเหนือ ในช่วงวันเสาร์-อาทิตย์ มีตลาดนัดบริเวณวัด

อ้างอิง
กิวิอัก
กิวิอัก (kiviak หรือ kiviaq) เป็นอาหารอินูอิตฤดูหนาวแบบดั้งเดิมจากกรีนแลนด์ ทำจากนกออกเล็ก (little auk) หมักในซากแมวน้ำที่ควักเครื่องในออกจนเหลือแต่หนัง

ในการทำกิวิอัก ชาวอินูอิตจะยัดนกออกเล็กที่ฆ่าแล้วจำนวนมากถึง 500 ตัวเข้าไปในซากแมวน้ำโดยไม่ดึงจะงอยปากและขนออก รีดอากาศออกจากซากแมวน้ำให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะเย็บและปิดผนึกด้วยไขมันแมวน้ำซึ่งจะช่วยไล่แมลงวัน จากนั้นนำไปฝังไว้ในกองหินโดยวางหินก้อนใหญ่ทับด้านบนเพื่อกันอากาศเข้า เมื่อเวลาผ่านไปสามเดือน นกในซากแมวน้ำจะผ่านกระบวนการหมักจนได้ที่ และชาวอินูอิตจะนำนกหมักมารับประทานในช่วงฤดูหนาวของอาร์กติกโดยเฉพาะในงานวันเกิดและงานแต่งงาน
กระบวนการทำกิวิอักได้รับการนำเสนอในตอนที่สามของภาพยนตร์สารคดีทางโทรทัศน์ชุด ฮิวแมนแพลนิต ของบีบีซีใน พ.ศ. 2554

ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2556 มีผู้เสียชีวิตหลายคนในหมู่บ้านซิโอราปาลุกในกรีนแลนด์จากการรับประทานกิวิอักที่ทำจากเป็ดทะเลไอเดอร์ (eider) แทนนกออกเล็ก เป็ดไอเดอร์ไม่มีกระบวนการหมักที่ดีอย่างนกออกเล็ก ทำให้ผู้ที่รับประทานมันเข้าไปป่วยจากโรคโบทูลิซึม

อ้างอิง
เฮาคาตล์
เฮาคาตล์ ( ; ย่อมาจาก ) เป็นอาหารประจำชาติอย่างหนึ่งของไอซ์แลนด์ ได้จากการนำเนื้อปลาฉลามกรีนแลนด์หรือปลาฉลามสลีปเปอร์ชนิดอื่น ๆ ไปหมักผ่านกระบวนการเฉพาะแล้วแขวนผึ่งให้แห้งเป็นเวลาสี่ถึงห้าเดือน ปลาฉลามหมักจะมีกลิ่นคาวปลาและกลิ่นแอมโมเนียฉุนจัด แต่จะให้รสชาติที่ถูกปากหลังคุ้นชินแล้ว

เฮาคาตล์หาซื้อได้ง่ายในร้านค้าต่าง ๆ ของไอซ์แลนด์และหารับประทานได้ตลอดทั้งปี แต่มักเสิร์ฟเป็นส่วนหนึ่งของ ซอร์รามาตืร์ ( ) ซึ่งเป็นชุดอาหารไอซ์แลนด์แบบดั้งเดิมที่เสิร์ฟในเทศกาลกลางฤดูหนาว ซอร์ราโปลต ( )

อ้างอิง
ลือเตอฟิสก์
ลือเตอฟิสก์ ( ), ลืตฟิสก์ ( ) หรือ ลิเปแอกาลา ( ) เป็นอาหารที่ผ่านกระบวนการถนอมชนิดหนึ่ง ทำจากปลาประเภทปลาเนื้อขาวหรือไวต์ฟิชตากแห้ง (โดยทั่วไปใช้ปลาค็อด แต่ยังใช้ปลาลิงและปลาเบอร์บัตด้วย) แช่น้ำเย็นจัด แช่น้ำด่างเข้มข้น จากนั้นนำไปล้างแล้วแช่น้ำเย็นจัดอีกครั้งก่อนนำไปปรุงรับประทาน เนื้อปลาที่ผ่านกรรมวิธีเหล่านี้จะมีลักษณะคล้ายวุ้น
ลือเตอฟิสก์ถูกเตรียมเพื่อเป็นอาหารจานปลาของหลายประเทศในกลุ่มนอร์ดิก ตามธรรมเนียมเดิมถือเป็นส่วนหนึ่งของงานเลี้ยงฉลองคริสต์มาส ยือเลอบูร์ ( ) ในนอร์เวย์ และ ยืลบูด ( ) ในสวีเดน รวมทั้งงานเลี้ยงฉลอง โยว์ลูเปอวแต ( ) ที่คล้ายกันของฟินแลนด์ นอกจากนี้ยังรับประทานกันในหมู่ผู้สืบเชื้อสายมาจากชาวสแกนดิเนเวียในบางพื้นที่ของสหรัฐ

อ้างอิง
ซือชเตริมมิง
มันฝรั่งต้ม และสลัด]]
ซือชเตริมมิง ( ; ) คือปลาเฮร์ริงจากทะเลบอลติกหมักในน้ำเกลือ เป็นอาหารดั้งเดิมของสวีเดนอย่างน้อยตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 เป็นต้นมา

ปลาเฮร์ริงบอลติก (หรือที่เรียกว่า สเตริมมิง ในภาษาสวีเดน) มีขนาดเล็กกว่าปลาเฮร์ริงแอตแลนติกที่พบในทะเลเหนือ คำจำกัดความของ สเตริมมิง ตามธรรมเนียมเดิมคือ "ปลาเฮร์ริงที่จับได้ในน่านน้ำกร่อยของทะเลบอลติกทางเหนือของช่องแคบคัลมาร์" ปลาเฮร์ริงที่ใช้ทำซือชเตริมมิงจะถูกจับก่อนฤดูวางไข่ในเดือนเมษายนและพฤษภาคม
ในการผลิตซือชเตริมมิงจะใช้เกลือปริมาณมากพอที่จะป้องกันไม่ให้ปลาเฮร์ริงดิบเน่าเปื่อยระหว่างที่ปล่อยให้หมัก กระบวนการหมักอย่างน้อยหกเดือนทำให้ปลามีกลิ่นแรงและมีรสเค็มและเปรี้ยวเล็กน้อย มีงานวิจัยชิ้นหนึ่งของญี่ปุ่นระบุว่า กลิ่นจากกระป๋องซือชเตริมมิงที่เพิ่งเปิดเป็นหนึ่งในกลิ่นอาหารที่เหม็นเน่ามากที่สุดในโลก โดยมีกลิ่นเหม็นแรงกว่าอาหารประเภทปลาหมักในลักษณะเดียวกันอย่างฮงออฮเวของเกาหลีหรือคูซายะของญี่ปุ่นเสียอีก
ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1940 ผู้ผลิตซือชเตริมมิงในสวีเดนได้วิ่งเต้นให้มีการออกพระราชกฤษฎีกา ( ) ที่จะป้องกันไม่ให้มีการจำหน่ายซือชเตริมมิงที่ยังหมักไม่ได้ที่ กฎหมายที่ตราขึ้นนั้นห้ามจำหน่ายซือชเตริมมิงที่ได้จากการจับปลาในปีปัจจุบันในสวีเดนก่อนวันพฤหัสบดีที่สามของเดือนสิงหาคม แม้ว่ากฎหมายดังกล่าวไม่มีผลบังคับแล้วในปัจจุบัน แต่ผู้ค้ารายย่อยก็ยังคงกำหนดวันเริ่มวางจำหน่ายผลผลิตที่ได้จากการจับปลาในปีนั้น

อ้างอิง
วัดอาษาสงคราม
วัดอาษาสงคราม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ในตำบลตลาด อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ มีชื่อเดิมว่า เภี่ยงเกริงสละ เป็นภาษามอญ แปลว่า "วัดคลองจาก"

วัดสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2363 สมิงอาสาสงครามหลังรบชนะข้าศึกได้ถวายที่ดินเพื่อสร้างวัดเป็นการล้างบาปและตั้งนามวัดตามราชทินนาม วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496
วัดมีเนื้อที่ 12 ไร่ 2 งาน 66 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์ เนื้อที่ 2 ไร่ 3 งาน 77 ตารางวา มีอาคารเสนาสนะดังนี้ อุโบสถกว้าง 14.50 เมตร ยาว 24.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 กุฎีสงฆ์ 11 หลัง เป็นอาคารไม้และครึ่งตึกครึ่งไม้ หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 ศาลาการเปรียญ สร้าง พ.ศ. 2522 มีเจดีย์ 1 องค์ เป็นเจดีย์ทรงมอญ ภายในบรรจุเครื่องราชอิสริยาภรณ์และสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของผู้สร้างวัดหลังนี้ด้วย มีเสาร์หงษ์ตามแบบวัดมอญ
รายนามเจ้าอาวาส
# พระมหาขัน บาลีรามัญ 
# พระอธิการกินรี เป็นหมอยาโบราณ 
# พระมหาทอง บาลีรามัญ 
# พระอธิการต้าน เป็นธรรมกถึกภาษารามัญ 
# พระอธิการอัย เกจิอาจารย์ดัง 
# พระครูอาทรธรรมกิจ (พร้อม อุชุโก ป.ธ.4) พ.ศ. 2484–2507
# พระครูสังฆวุฒาจารย์ (เย่อ โฆสโก) พ.ศ. 2508–2524 
# พระเทพกิตติเมธี (โนรี ธีโร ป.ธ.5) พ.ศ. 2525–2562
# พระเมธีธรรมสาร (สมพร จิตฺตโสภโณ ป.ธ.7) 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดด่านสำโรง
วัดด่านสำโรง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 8 บ้านแบริ่ง 16 ตำบลสำโรงเหนือ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ

พระปิดตาหลวงปู่แย้ม วัดด่านสำโรง ถือเป็นพระปิดตาที่โด่งดังมากมาตั้งแต่อดีตและยังคงได้รับความนิยมในแวดวงนักสะสมพระเครื่อง ดัวยพุทธคุณที่เข้มขลังเป็นที่ปรากฏ โดยเฉพาะด้านเมตตามหานิยม
ประวัติ
แต่เดิมเมืองสมุทรปราการร้างไปเนื่องจากภัยสงคราม เดิมบริเวณนี้เป็นป่าสำโรง ชาวบ้านประกอบอาชีพทำนาจนเจริญเป็นหมู่บ้านใหญ่ชื่อว่าหมู่บ้านสำโรงหรือตำบลสำโรง แล้วชาวบ้านได้บูรณะวัด โดยวัดด่านสำโรงสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2320 ในสมัยกรุงธนบุรีตอนปลาย ทางราชการได้เคยมาตั้งด่านเก็บภาษีที่บริเวณใกล้วัด จึงเรียกนามบ้านรวมถึงวัดว่า ด่านสำโรง คาดว่าได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาราว พ.ศ. 2320 เมื่อครั้งตั้งวัด

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการเพิ่ม
* พระอธิการจ้อย
* พระอธิการเรือน
* พระอธิการแย้ม
* พระสมุทรเมธาจารย์ (แจ่ม)
* พระครูสิริเลขการ (เจือ)
* พระครูวิมลศุภการ (สัมฤทธิ์) รูปปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดรวก (จังหวัดสมุทรปราการ)
วัดรวก เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางพึ่ง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ วัดรวกมีชื่อเสียงด้านวัตถุมงคลอย่างพระปิดตาและเหรียญหลวงพ่อสาย
ประวัติ
วัดสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2300 คาดว่าที่ตั้งเดิมเป็นปาไม้รวก จึงได้ใช้ชื่อนี้ วัดรวกได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2320 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2320 แต่เดิมบริเวณนี้ก็น่าจะเป็นวัดที่สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยขอมเรืองอำนาจ จนชาวมอญอพยพมาอาศัยอยู่ที่นครเขื่อนขันธ์ ได้ทำนุบำรุงรวมถึงสร้างเสาหงส์ขึ้นเป็นสัญลักษณ์ด้วย วัดรวกมีชื่อเสียงด้านวัตถุมงคล มีพระปิดตาและเหรียญหลวงพ่อสาย นอกจากนั้นมีการรักษาโรคต่าง ๆ ด้วยวิชาแพทย์แผนโบราณโดยเฉพาะโรคเกี่ยวกับกระดูกด้วยยาหม้อและต่อกระดูก
ในยุคหลวงพ่อสายเป็นเจ้าอาวาส มีการปฏิสังขรณ์ของเก่าที่ชำรุดให้สมบูรณ์ และสร้างกุฏิ ศาลาการเปรียญ โรงเรียนประชาบาล และได้อบรมสั่งสอนศีลธรรมแก่ชาวบ้าน รวมถึงท่านยังช่วยรักษาชาวบ้านด้วยแพทย์แผนโบราณ

อาคารเสนาสนะ
ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะ ได้แก่ พระอุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2502 กุฎีสงฆ์ จำนวน4 หลัง เป็นอาคารไม้และครึ่งตึกครึ่งไม้ หอสวดมนต์ เป็นอาคารไม้ ศาลาการเปรียญคอนกรีต 2 ชั้น พระประธานในอุโบสถและพระประจำทิศในอุโบสถ สร้างด้วยศิลาแลงบุทองเป็นพระพุทธรูปของเก่า
พระปิดตา
พระปิดตาวัดรวกเริ่มมีมาตั้งแต่สมัยเจ้าอาวาสองค์แรก คือ พระครูดำ ท่านเป็นสหธรรมมิกกับท่านสมภารบัว วัดบางหัวเสือ ท่านนิมนต์หลวงปู่บัวให้มาช่วยสร้างเสนาสนะ หลวงปู่บัวท่านจึงเดินทางมาจำพรรษาที่วัดรวกช่วงเวลาหนึ่ง ราวปี พ.ศ. 2390 ท่านได้เทหล่อพระปิดตาพิมพ์นั่งยองขึ้นมา เป็นพระเนื้อตะกั่วผสมปรอทแบบพระปิดตามหาอุด แล้วได้แจกจ่ายชาวบ้าน ส่วนหนึ่งได้นำไปบรรจุไว้ในเจดีย์ของวัดรวก จนในช่วงสงครามอินโดจีน ราวปี พ.ศ. 2484–2485 เจดีย์เกิดพังทลายทำให้พระเครื่องที่บรรจุไว้ภายในจึงแตกออกมา เจ้าอาวาสในขณะนั้นคือ หลวงพ่อสาย ได้รวบรวมและแจกจ่ายแก่ทหารและตำรวจที่ไปสู้รบ ปรากฏผู้ได้รับเกิดแคล้วคลาดปลอดภัยกันทุกคน จึงเป็นที่เลื่องลือ
มีการสร้างพระปิดตามากกว่า 40–50 พิมพ์ แต่ละพิมพ์สร้างเพียงหลักสิบ พิมพ์ออกแบบสองแบบคือ พิมพ์นั่งยองและพิมพ์กระปุกตังฉ่าย โดยรวมเรียกว่า พระปิดตานั่งยองหลวงปู่บัววัดรวก มีการสร้างจนถึงปัจจุบัน มีพุทธคุณ ด้านคงกะพันชัดเจน และแคล้วคลาด มีประสบการณ์มากมายมาช้านาน

อ้างอิง
วัดกลาง (จังหวัดสมุทรปราการ)
วัดกลาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 ตำบลบางพึ่ง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ

ประวัติ
วัดกลางสร้างเมื่อ พ.ศ. 2378 โดยชาวมอญหมู่บ้านฮะเริ่นร่วมกับชาวบ้านตา บ้านตันเจิน ได้รับพระราชทานนามว่า วัดเกริง ซึ่งแปลว่า "วัดคลอง" เดิมวัดเกริงมีพระภิกษุจำพรรษา 3 คณะ คือคณะหะกาว คณะแพ่ฮะเริ่น คณะตะวันออก ต่อมาคณะตะวันออกย้ายออกไป จึงได้รวมกันเรียกว่า "วัดกลาง" ชาวมอญเรียก แพ่ฮะเริ่น ต่อมาช่วงก่อนปี พ.ศ. 2469 สมเด็จพระมหาสมณเจ้าให้ยุบเลิกวัดเชียงใหม่และรวมเข้ากับวัดกลาง วัดกลางได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2418
ในช่วงเจ้าอาวาสพระครูธรรมวิธานปรีชา (พระมหาทองก้อน กงทอง) ได้มีการสร้างโรงเรียนธรรมวิธานราษฎร์วิทยา (โรงเรียนวัดกลาง) ในปี พ.ศ. 2491 ทางราชการได้ขออนุญาตตัดถนนผ่านที่ดินธรณีสงฆ์วัดกลาง เป็นถนนที่ตัดแยกจากถนนสุขสวัสดิ์เข้าสู่อำเภอพระประแดง เป็นเหตุให้บริเวณวัดถูกตัดแยกออกเป็นสองส่วน พระครูวิธานธรรมปรีชา (จีบ กงทอง) จึงได้ดำริที่ยุบรวมพระอุโบสถ ศาลาการเปรียญ ปูชนียสถานต่าง ๆ ตลอดจนกุฏิสงฆ์ไว้ในที่เดียวกัน ในปี พ.ศ. 2501 ได้แบ่งที่ธรณีสงฆ์ออกเป็น 2 ส่วน ส่วนที่สองทางทิศใต้ของวัด จัดให้เป็นอาคารพานิชย์ โดยให้บริษัทเอกชนเป็นผู้ก่อสร้างโดยทุนทรัพย์ของผู้สร้างเองตามแผนผังของวัด และเมื่อสร้างเสร็จแล้วเป็นของวัด โดยทางวัดเป็นผู้เก็บค่าเช่าเพื่อนำเงินม
อาคารเสนาสนะ
เจดีย์ของวัดมีรูปแบบระหว่างเจดีย์ทรงมอญกับเจดีย์ทรงไทยย่อมุมไม้สิบสอง เจดีย์มีส่วนละม้ายกับแนวรั้วรูปคลื่นฐานลดชั้นของพระเจดีย์ซินพิวมินที่เมืองมัณฑะเลย์ วัดมีการประดับประติมากรรมรูปหงส์หลายจุด เช่น โบสถ์มีหน้าบันประดับช่วงบนด้วยประติมากรรมหงส์คู่ ยังมีประติมากรรมรูปหงส์ประดับปลายรวมผึ้ง ศาลาอเนกประสงค์มีคันทวยรูปหงส์ วัดมีเรือสำเภาปูนหน้าวัดด้านริมคลอง เช่นเดียวกับวัดริมคลองอื่นในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น เพื่อแสดงให้เห็นถึงความเฟื่องฟูในทางการค้าในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงปู่มอญ เป็น พระพุทธรูปปางห้ามญาติ ศิลปะลพบุรีตอนต้น (ราวศตวรรษที่ 12) เนื้อทองสำริด ทรงประทับยืนอยู่บนฐาน ที่มีขนาดความกว้าง 46 เซนติเมตร ยาว 47 เซนติเมตร สูง 179 เซนติเมตร

ลำดับเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์บุญพันธ์ เวชพันธ์ (พ.ศ. 2425 ถึง พ.ศ. 2435)
* พระอาจารย์ชัดจุก (พ.ศ. 2435 ถึง พ.ศ. 2446)
* พระครูธรรมวิธานปรีชา (ทองก้อน กงทอง) (พ.ศ. 2446 ถึง พ.ศ. 2490)
* พระครูวิธานธรรมปรีชา (จีบ กงทอง) (พ.ศ. 2491 ถึง พ.ศ. 2535)
* พระครูพิศิษฎ์พัฒนากร พ.ศ. 2536 ถึง ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดบ่อ
วัดบ่อ เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย มีชื่อภาษามอญว่า เพี่ยบอ (แปลว่า "วัดหวาย") ตั้งอยู่ใกล้กับท่าน้ำปากเกร็ด ในหมู่ที่ 2 บ้านบ่อ ตำบลปากเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตะวันออก

วัดบ่อสร้างขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2315 โดยชาวมอญชื่อนายสิ นางกง นางทอง และนางแพ ซึ่งมีการจารึกนามไว้ที่ซุ้มประตูวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2320 ในสมัยพระครูอมราธิบดี (ราชทินนามขณะนั้น) เป็นเจ้าอาวาสราว พ.ศ. 2435 ท่านได้พัฒนาซ่อมแซมเสนาสนะต่าง ๆ ของวัดบ่อ เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระครูกิตติวรานุวัตร (ประยูร ธมฺมวโร)
อาคารเสนาสนะของวัด คือ อุโบสถบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2500 ลักษณะทรงไทย 2 ชั้น หน้าบันจำหลักไม้เป็นรูปเทพทรงราชรถล้อมรอบด้วยลายไม้ ภายในอุโบสถมีพระประธาน สร้างสมัยกรุงศรีอยุธยา ก่ออิฐถือปูนปั้น หน้าตักกว้าง 1.5 เมตร นามว่า หลวงพ่อใหญ่สมปรารถนา นอกนั้นก็ยังมีพระพุทธรูปอีก 6 องค์ และเจดีย์ใหญ่อีก 1 องค์ กับเจดีย์เล็กเป็นบริวารอยู่ 4 องค์ ด้านหน้าพระอุโบสถ วัดมีหอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ วิหาร หอระฆัง ศาลาบำเพ็ญกุศล โรงเรียนพระปริยัติธรรม ศาลาท่าน้ำ

อ้างอิง