วัฒนธรรมทิเบต
ทิเบต]]
 ]]
 ]]

ทิเบตมีวัฒนธรรมที่โดดเด่นเนื่องจากสภาพทางภูมิศาสตร์และภูมิอากาศ แม้ว่าจะได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมเพื่อนบ้านอย่าง จีน อินเดีย และ เนปาล แต่เนื่องจากเทือกเขาหิมาลัยนั้นอยู่ห่างไกลและการเข้าถึงได้ยาก จึงรักษาความเป็นท้องถิ่นเอาไว้ได้ และยังกระตุ้นให้เกิดการพัฒนาวัฒนธรรมที่โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์อีกด้วย
พุทธศาสนาในทิเบตมีอิทธิพลต่อ วัฒนธรรมทิเบต อย่างมากนับตั้งแต่มีการเผยแพร่เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 7 มิชชันนารีชาวพุทธซึ่งส่วนใหญ่มาจากอินเดีย เนปาล และจีน เป็นผู้เผยแพร่ศิลปะและประเพณีจากอินเดียและจีน ศิลปะ วรรณกรรม และดนตรี ล้วนมีองค์ประกอบของความเชื่อทางพุทธศาสนาที่แพร่หลาย และพุทธศาสนา เองก็รับเอารูปแบบที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวในทิเบต โดยได้รับอิทธิพลจากประเพณี เพินและความเชื่อในท้องถิ่นอื่น ๆ
ผลงานหลายชิ้นด้านดาราศาสตร์ โหราศาสตร์ และการแพทย์ได้รับการแปลจาก ภาษาสันสกฤต และ จีนโบราณ เครื่องใช้ทั่วไปของอารยธรรมมาจากประเทศจีน โดยมีการนำเข้าสิ่งของและทักษะต่าง ๆ มากมาย ได้แก่ การทำเนย ชีส เบียร์บาร์เลย์ เครื่องปั้นดินเผา โรงสีน้ำ และเครื่องดื่มประจำชาติอย่าง ชาเนย

สภาพทางภูมิศาสตร์และภูมิอากาศที่เฉพาะเจาะจงของทิเบตส่งเสริมให้มีการพึ่งพาการเลี้ยงสัตว์แบบเร่ร่อน ตลอดจนมีการพัฒนาอาหารที่แตกต่างจากภูมิภาคโดยรอบ ซึ่งเหมาะกับความต้องการของร่างกายมนุษย์ในพื้นที่สูงเหล่านี้

ภาษาทิเบต
ภาษาทิเบตพูดในภาษาถิ่นต่าง ๆ ทั่วทุกส่วนของพื้นที่ที่ชาวธิเบตอาศัยอยู่ซึ่งครอบคลุมพื้นที่กว่าครึ่งล้านตารางไมล์ ภาษาถิ่นบางภาษามีเสียงวรรณยุกต์เหมือน ภาษาจีน ในขณะที่บางภาษาไม่มีเสียงวรรณยุกต์ ในประวัติศาสตร์ทิเบตแบ่งออกเป็น 3 จังหวัดทางวัฒนธรรม ได้แก่ อวีจัง คั่ม และ อัมโต จังหวัดทั้งสามแห่งนี้มีภาษาถิ่นทิเบตเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของตนเอง ภาษาที่พูดกันอย่างแพร่หลายที่สุดคือภาษาถิ่นลาซา ซึ่งเรียกอีกอย่างว่าภาษาทิเบตมาตรฐาน โดยพูดในทิเบตตอนกลางและในดินแดนพลัดถิ่นโดยชาวทิเบตส่วนใหญ่ ในเมืองคั่มจะพูดภาษาทิเบตคั่ม และในเมืองอัมโตจะพูดภาษาทิเบตอัมโต ภาษาถิ่นทิเบตอยู่ภายใต้กลุ่มภาษาทิเบต ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า ภาษาทิเบตสมัยใหม่ได้
กลุ่มภาษาทิเบต ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า ภาษาทิเบตสมัยใหม่ได้รับอิทธิพลมาจาก ภาษาทิเบตแบบโบราณ ซึ่งเป็นบรรทัดฐานการเขียน และมาจากภาษาทิเบตเก่า ภาษาทางการของภูฏานคือ ภาษาซองคา ซึ่งมีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับภาษาธิเบต
ทัศนศิลป์
ศิลปะทิเบตเป็นศิลปะทางศาสนาที่มีลักษณะเฉพาะ เป็นศิลปะรูปแบบหนึ่งที่เน้นเรื่องศาสนา มีผลงานหลากหลายประเภท เช่น ภาพวาด จิตรกรรมฝาผนัง รูปปั้น วัตถุประกอบพิธีกรรม เหรียญ เครื่องประดับ และเฟอร์นิเจอร์
 ปี 2009 โดยใช้ ตะเกียงเนย]]

พรม

การทำพรมทิเบต เป็นศิลปะและหัตถกรรมโบราณในประเพณีของชาวทิเบต พรมเหล่านี้ทำมาจากขนแกะบริสุทธิ์ของทิเบตเป็นหลัก ชาวทิเบตใช้พรมสำหรับใช้ในครัวเรือนเกือบทุกชนิด ตั้งแต่ปูพื้น ปูแขวนผนัง ไปจนถึงใช้เป็นอานม้า โดยทั่วไปแล้วพรมที่ดีที่สุดมักมาจาก Gyantse ซึ่งเป็นเมืองที่ขึ้นชื่อในเรื่องพรม
กระบวนการผลิตพรมทิเบตมีความพิเศษตรงที่แทบทุกอย่างทำด้วยมือ แต่ด้วยการนำเทคโนโลยีสมัยใหม่เข้ามาใช้ ทำให้กระบวนการผลิตพรมบางส่วนถูกแทนที่ด้วยเครื่องจักร เนื่องจากช่วยลดต้นทุนและภูมิปัญญาที่เสื่อมหายไป นอกจากนี้ เครื่องจักรยังสามารถเพิ่มลูกเล่นการตกแต่งเล็ก ๆ น้อย ๆ บางอย่างได้อีกด้วย

พรมทิเบต เป็นธุรกิจใหญ่ไม่เพียงแต่ในทิเบตเท่านั้น แต่ยังรวมถึงเนปาลด้วย โดยผู้อพยพชาวทิเบตได้นำความรู้เกี่ยวกับการทำพรมมาด้วย ปัจจุบัน ธุรกิจพรมในประเทศเนปาลเป็นหนึ่งในอุตสาหกรรมที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ และมีผู้ส่งออกพรมจำนวนมาก
จิตรกรรม
ทางกาเป็นศิลปะการแขวนภาพแบบผสมผสานระหว่างภาพเขียนจีนและภาพเขียนเนปาลและแคชเมียร์ มีมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 11 ภาพเหล่านี้เป็นภาพสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่มีการวาดอย่างประณีตบนผ้าฝ้ายหรือผ้าลินิน โดยทั่วไปแล้วจะเป็นภาพเทพเจ้า พระสงฆ์ที่มีชื่อเสียง และเรื่องราวทางศาสนา โหราศาสตร์ และเทววิทยาอื่น ๆ และบางครั้งก็เป็นภาพมณฑลด้วย เพื่อป้องกันให้ภาพไม่ซีดจาง ภาพวาดจึงรักษาใว้ในผ้าไหมทอลายสีสันสดใส และจัดเก็บในรูปแบบม้วนเก็บ คำว่า ทางกา หมายถึง "สิ่งของสำหรับม้วน" และส่อถึงเคล็ดลับที่ว่าทางกาสามารถม้วนเก็บเพื่อขนย้ายได้อย่างง่ายดาย
นอกจากทางกาแล้วภาพวาดบนผนังพุทธศาสนาแบบทิเบตยังพบได้บนผนังวัด เช่น จิตรกรรมฝาผนัง เฟอร์นิเจอร์ และสิ่งของอื่น ๆ อีกมากมายที่มีภาพวาดประดับ 
ไฟล์:Vajrasattva_Tibet.jpg|alt=Vajrasattva statue|ขนแกะวัชร สัตว์
ไฟล์:Diverse_Forms_of_Mahakala_and_other_Protectors_-_Google_Art_Project.jpg|alt=Thangka| ทังกา
ไฟล์:Tsong_Khapa_as_Dombi_Heruka_Distemper_on_cloth_Tibet_19_век_-_Sotheby's_files.jpg|alt=Je Tsongkhapa as mahasiddha Ḍombi Heruka| เฌจงคาปา บทบาทเป็นมหาสิทธะออมบีเฮรูกา
ไฟล์:Red_Yamari_flanked_by_Virupa_and_Dombi_Heruka_-_Google_Art_Project.jpg|alt=Rakta Yamari| รักตะมามาริ
ไฟล์:Ganzi-monasterio-d35.jpg|alt=Dharmachakra| ธรรมจักร
ไฟล์:Thangka_D
ตะมามาริ
ไฟล์:Ganzi-monasterio-d35.jpg|alt=Dharmachakra| ธรรมจักร
ไฟล์:Thangka_Depicting_Vajrabhairava,_ca._1740,_Sotheby's.jpg|alt=Yamantaka| ยามันทากะ
ไฟล์:Jowo_in_Ramoche_temple1.jpg|alt=Buddha statue|คราว
ไฟล์:Wandgemälde_Weißer_Tempel_Tholing_(Tibet)_Dieter_Schuh.JPG|alt=Fresco|เฟรสโก้
ไฟล์:Thanka.jpg|alt=Fresco|เฟรสโก้
ไฟล์:Woodblock_printing,_Sera,_Tibet.JPG|alt=Young monks woodblock printing, Sera Monastery, Tibet|พระภิกษุหนุ่มพิมพ์แกะไม้ วัดเซราทิเบต
ไฟล์:Coral_Prayer_Beads.JPG|alt=Coral prayer beads| ปะการังประคำ
ไฟล์:Dragon,_Tibet,_Field_Museum.jpg|alt=Dragon| มังกร
วรรณกรรม
วรรณกรรมฆราวาสทิเบตโบราณมีประเพณีอันเก่าแก่อันยาวนาน ซึ่งรวมถึงมหากาพย์ บทกวี เรื่องสั้น บทละครและการแสดงใบ้ บทละคร และอื่น ๆ ซึ่งต่อมาได้ขยายออกเป็นผลงานจำนวนมาก โดยบางชิ้นได้รับการแปลเป็นภาษาตะวันตก วรรณกรรมทิเบตมีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 1,300 ปี วรรณกรรมทิเบตนอกทิเบตอาจเป็นประเภทมหากาพย์โดยเฉพาะ มหากาพย์ของกษัตริย์เกซาร์ ที่โด่งดัง

สถาปัตยกรรม

]]
 ที่มีธงผู้สวด]]
สถาปัตยกรรมทิเบตได้รับอิทธิพลจากจีนและอินเดีย และสะท้อนถึงแนวทางพุทธศาสนาอันลึกซึ้ง สามารถพบเห็นกงล้ออธิษฐานพร้อมกับกวางหรือมังกรสองตัวได้ในเกือบทุกวัดในทิเบต มีสถูปหลากหลายรูปแบบ ตั้งแต่แบบกำแพงโค้งมนในแคว้นคั่ม ไปจนถึงกำแพงสี่เหลี่ยมจตุรัสในแคว้นลาดัก
ลักษณะที่แปลกที่สุดของสถาปัตยกรรมทิเบตคือ บ้านและอารามจำนวนมากสร้างขึ้นบนพื้นที่สูงที่มีแสงแดดส่องถึง หันหน้าไปทางทิศใต้ และมักสร้างด้วยส่วนผสมของหิน ไม้ ซีเมนต์ และดิน มีเชื้อเพลิงไม่มากนักสำหรับให้ความร้อนหรือให้แสงสว่าง จึงสร้างหลังคาเรียบเพื่อประหยัดความร้อน และสร้างหน้าต่างหลายบานเพื่อให้แสงแดดส่องเข้ามาได้ โดยทั่วไปผนังจะเอียงเข้าด้านใน 10 องศา เพื่อป้องกันแผ่นดินไหวที่เกิดขึ้นบ่อยครั้งในเขตภูเขา
แหล่งมรดกโลก
ในปี 1994 พระราชวังโปตาลา ซึ่งมีความสูง 117 เมตรและกว้าง 360 เมตร ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็น มรดกโลก ในปี 2001 เขตมรดกโลกนี้ขยายออกไปจนถึงบริเวณ พระราชวังโนร์พูลิงกา นี่ถือเป็นตัวอย่างที่สำคัญที่สุดของสถาปัตยกรรมแบบทิเบต เดิมเคยเป็นที่ประทับขององค์ทะไลลามะ ประกอบไปด้วยห้องกว่าพันห้องในความสูง 13 ชั้น อีกทั้งยังมีภาพเหมือนขององค์ทะไลลามะในอดีตและรูปปั้นพระพุทธเจ้าอีกด้วย แบ่งออกเป็นพระราชวังสีขาวชั้นนอกซึ่งเป็นที่ทำการ และพระราชวังสีแดงชั้นในซึ่งเป็นที่รวมตัวของพระลามะ โบสถ์ ศาลเจ้า 10,000 แห่ง และห้องสมุดคัมภีร์พระพุทธศาสนาขนาดใหญ่
ประเพณีและสถาปัตยกรรมแบบดั้งเดิม
ชาวทิเบตมีวัฒนธรรมและความหลากหลายที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะที่พบเห็นได้เฉพาะในภูมิภาคที่มีกลุ่มชาติพันธุ์ เช่น ซินเจียง สถาปัตยกรรมขามแบบดั้งเดิมพบเห็นได้ในที่อยู่อาศัยส่วนใหญ่ในคังติ้ง บ้านคั่มมักจะมีลักษณะกว้างขวางและเข้ากับสภาพแวดล้อมได้ดี พื้นและเพดานเป็นไม้ เหมือนกับบ้านเรือนทั่วไปในคังติ้ง [บทความนี้ล้าสมัย เมืองคังติ้งสมัยใหม่ได้รับการสร้างขึ้นใหม่ โดยเลิกใช้สถาปัตยกรรมไม้แบบเดิมที่เสี่ยงต่อการเกิดอัคคีภัย] คานไม้แนวนอนรองรับหลังคาและเสาไม้จะรับน้ำหนักไว้ แม้ว่าพื้นที่ดังกล่าวจะมีการตัดไม้เป็นจำนวนมาก แต่ก็มีการนำเข้าไม้จำนวนมากและนำมาใช้ในการสร้างที่อยู่อาศัย เขตปกครองตนเองทิเบตกาแซของคั่มซึ่งล้อมรอบไปด้วยป
ละนำมาใช้ในการสร้างที่อยู่อาศัย เขตปกครองตนเองทิเบตกาแซของคั่มซึ่งล้อมรอบไปด้วยป่าไม้ ขึ้นชื่อในเรื่องบ้านไม้ที่สวยงามซึ่งสร้างขึ้นในหลากหลายรูปแบบ และตกแต่งอย่างหรูหราด้วยการประดับตกแต่งไม้ ภายในบ้านมักบุด้วยไม้และมีตู้ต่าง ๆ ตกแต่งอย่างประณีต แม้ว่าบ้านที่สร้างขึ้นอย่างดีจะใช้วัสดุต่าง ๆ มากมาย แต่สิ่งที่โดดเด่นก็คือฝีมือ ช่างไม้ ทักษะนี้ถ่ายทอดจากพ่อสู่ลูกและดูเหมือนจะมีช่างไม้มากมาย อย่างไรก็ตาม ภัยคุกคามต่องานช่างไม้แบบทิเบตดั้งเดิมคือการใช้โครงสร้างคอนกรีตที่เพิ่มมากขึ้น บางคนมองว่าการใช้คอนกรีตที่เพิ่มมากขึ้นนั้นเป็นการแทรกซึมอิทธิพลของจีนเข้าไปในทิเบตโดยเจตนา ในเมืองกาบา ซึ่งมีชาวจีนฮั่นเพียงไม่กี่คน โครงสร้างเกือบทั้งหมดเป็นแบบดั้งเด
เชิงอรรถ

อ้างอิง

* Stein, RA อารยธรรมทิเบต (1962 ในภาษาฝรั่งเศส) ฉบับภาษาอังกฤษครั้งที่ 1 พร้อมแก้ไขเล็กน้อย พ.ศ.2515 สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด, หน้า 113 248–281. หมายเลข ISBN 0-8047-0806-1 (ผ้า), (กระดาษ).
* ฟรานค์เก้, AH (1914). โบราณวัตถุของทิเบตอินเดีย สองเล่ม กัลกัตตา พิมพ์ซ้ำปีพ.ศ. 2515: S. Chand, นิวเดลี
* โชเฟล นอร์บุ นิทานพื้นบ้านทิเบต (1984) ห้องสมุดผลงานและเอกสารทิเบต ดารัมศาลา บังกลาเทศ อินเดีย พิมพ์ซ้ำ 1989, 1993. หมายเลข ISBN 81-85102-26-0

อ่านเพิ่มเติม
* เกเล็ค ล็อบซัง " บทนำทั่วไปเกี่ยวกับวัฒนธรรมและศาสนาทิเบต " สังคมวิทยาและมานุษยวิทยาจีน ปีที่ 34, ฉบับที่ 4, 2545. เผยแพร่ออนไลน์เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม 2557 ดอย:10.2753/CSA0009-4625340415 ดูโปรไฟล์ที่ ResearchGate

แหล่งข้อมูลอื่น
* การอนุรักษ์ศิลปะและสถาปัตยกรรมทิเบต
* อาณานิคมของจีนในทิเบตก่อให้เกิดวิกฤตอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรม 
* ต้นกำเนิดของหน้ากากทิเบต