SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
ดีโด้
ดีโด้ เป็นแบรนด์น้ำผลไม้สัญชาติไทย เป็นผลิตภัณฑ์หลักของบริษัทฟู้ดสตาร์ ซึ่งเป็นบริษัทผู้ผลิตอาหารและเครื่องดื่มที่มีฐานอยู่ในจังหวัดนครปฐม บริษัทได้ขยายธุรกิจออกไปนอกเหนือจากน้ำผลไม้ดีโด้ โดยพัฒนาแบรนด์โยเกิร์ตมิกกุ ตลอดจนจำหน่ายชาสมุนไพร ไอศกรีมแท่ง และเยลลี่ ผลิตภัณฑ์ช่วงแรกของฟู้ดสตาร์เป็นน้ำผลไม้ราคาถูก เน้นขายให้คนทั่วไปในวงกว้าง ในปี พ.ศ. 2564 บริษัทได้เปิดตัว “ดีโด้ แมกซ์ ซี” ซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์ระดับพรีเมียมที่มีปริมาณน้ำส้มมากกว่าสูตรเดิมเป็นสองเท่า ในปี พ.ศ. 2566 ผลิตภัณฑ์ของบริษัทมีวางจำหน่ายใน 20 ประเทศ
จันทรา พงศ์ศรี ก่อตั้งบริษัทฟู้ดสตาร์ในปี พ.ศ. 2536 ร่วมกับเพื่อนและพนักงานอีกเจ็ดคน พวกเขาเปิดตัวแบรนด์ดีโด้ในปี พ.ศ. 2538 และสามารถคืนทุนพร้อมทั้งเริ่มทำกำไรได้ภายในเวลาสี่ปี เพื่อสร้างความแตกต่างจากคู่แข่งที่เริ่มเข้าสู่ตลาดน้ำผลไม้ ฟู้ดสตาร์ได้เริ่มผลิตโฆษณาทางโทรทัศน์ในปี พ.ศ. 2549 และต่อมาได้ใช้การตลาดโดยอาศัยบุคคลมีชื่อเสียง (celebrity branding) เพื่อโปรโมตผลิตภัณฑ์ ฟู้ดสตาร์ได้ร่วมงานกับฐสิษฐ์ สินคณาวิวัฒน์ ในปี พ.ศ. 2551, ศรัณยู วินัยพานิช ในปี พ.ศ. 2556, อ่อง เย ลิน นักแสดงชาวพม่าในปี พ.ศ. 2559, พลอยชมพู ในปี พ.ศ. 2559, มาริโอ้ เมาเร่อ ในปี พ.ศ. 2560, สุภัสสรา ธนชาต ในปี พ.ศ. 2564 และเบิ้ล ปทุมราช กับภูวศิษฐ์ อนันต์พรสิริ ในปี พ.ศ.
ประวัติ
กิตติ พงศ์ศรี ได้ก่อตั้งบริษัทผลิตและจำหน่ายบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไวไว และมีความประสงค์ที่จะขยายธุรกิจไปสู่ผลิตภัณฑ์ประเภทอื่น ๆ โดยสังเกตว่ามีบริษัทไทยเพียงไม่กี่แห่งที่จำหน่ายน้ำผลไม้ เขาจึงเห็นว่าเป็นผลิตภัณฑ์ที่เหมาะสม จันทรา พงศ์ศรี บุตรสาวของเขา ได้ชักชวนเพื่อนและพนักงานรวม 7 คน เพื่อร่วมก่อตั้งบริษัทฟู้ดสตาร์ในปี พ.ศ. 2536 ผู้ก่อตั้งมีพื้นฐานด้านอาหารและเครื่องดื่ม โดยเคยทำงานกับแบรนด์ผงปรุงรสฟ้าไทยและแบรนด์บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไวไวมาก่อน บริษัทเริ่มจำหน่ายน้ำผลไม้ตราดีโด้ให้แก่ผู้บริโภคในปี พ.ศ. 2538 หลังการเปิดตัวดีโด้ บริษัทใช้เวลาสี่ปีจึงถึงจุดคุ้มทุนและเริ่มสร้างผลกำไรได้

อ้างอิง
ไข่ของโคลัมบัส
โดยวิลเลียม ฮอการ์ท (William Hogarth)]]
ไข่ของโคลัมบัส ( ; ) เป็นสำนวนที่มีความหมายถึงภารกิจที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้กลายเป็นเรื่องง่ายดายเมื่อเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้ว สำนวนนี้มีที่มาจากเรื่องเล่าที่ไม่ได้รับการยืนยัน ซึ่งมีมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 เป็นอย่างน้อย โดยเล่าว่าเมื่อคริสโตเฟอร์ โคลัมบัสถูกสบประมาทว่าการค้นพบเส้นทางการค้าใหม่เป็นเรื่องที่ใคร ๆ ก็ทำได้และไม่ใช่ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่อะไร โคลัมบัสจึงท้าทายผู้ที่วิพากษ์วิจารณ์ให้ตั้งไข่โดยใช้ส่วนปลายไข่ หลังผู้ถูกท้าทายยอมแพ้ โคลัมบัสจึงตั้งไข่ให้ดูโดยการเคาะไข่บนโต๊ะให้ส่วนปลายบุบลง
เรื่องเล่านี้มักถูกอ้างถึงเมื่อมีการพูดคุยเกี่ยวกับการสร้างสรรค์ คำว่า "เอ็กออฟโคลัมบัส" หรือ "ไข่ของโคลัมบัส" ยังถูกใช้เป็นชื่อการค้าของปริศนาตัวต่อและปริศนาเชิงกลหลายอย่าง

ที่มาของเรื่องเล่า
 (Nils Dardel) ศิลปินชาวสวีเดน]]
เรื่องราวเกี่ยวกับไข่ของโคลัมบัสอาจมีที่มาจากจีโรลาโม เบนโซนี (Girolamo Benzoni) นักประวัติศาสตร์และนักเดินทางชาวอิตาลี ในหนังสือ ประวัติศาสตร์ของโลกใหม่ (Historia del Mondo Nuovo) ของเบนโซนีซึ่งตีพิมพ์เมื่อ ค.ศ. 1565 เขียนไว้ว่า:

ประเทศสเปน]]
ความถูกต้องทางข้อเท็จจริงของเรื่องเล่านี้ถูกตั้งข้อสงสัย เนื่องจากมีความคล้ายคลึงกับอีกเรื่องเล่าหนึ่งซึ่งตีพิมพ์เมื่อก่อนหน้านั้น 15 ปี (ในขณะที่เบนโซนียังคงเดินทางในอเมริกา) โดยจอร์โจ วาซารี (Giorgio Vasari) จิตรกรและสถาปนิกชาวอิตาลี เรื่องเล่าของวาซารีเล่าว่า ฟีลิปโป บรูเนลเลสกี (Filippo Brunelleschi) สถาปนิกชาวอิตาลีได้ออกแบบโดมที่มีขนาดใหญ่และมีน้ำหนักมากเป็นพิเศษให้กับอาสนวิหารฟลอเรนซ์ในเมืองฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลี เจ้าหน้าที่ของเมืองขอดูแบบจำลองของฟีลิปโป แต่ฟีลิปโปปฏิเสธและเสนอแทนว่า:

เมื่อโบสถ์สร้างแล้วเสร็จ มีรูปร่างคล้ายไข่ครึ่งฟองที่ส่วนปลายบุบลงเล็กน้อย

ดูเพิ่ม

*ปมกอร์เดียน ปมที่เป็นไปไม่ได้ในตำนาน

อ้างอิง
วัดโบสถ์ (อำเภอกงไกรลาศ)
วัดโบสถ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไกรนอก อำเภอกงไกรลาศ จังหวัดสุโขทัย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 17 ไร่ 2 งาน 32 ตารางวา

วัดโบสถ์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2423 ประชาชนร่วมกันสร้างวัดนี้ขึ้นมา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2525 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 60 เมตร
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถก่ออิฐถือปูนศิลปกรรมท้องถิ่นในช่วงพุทธศตวรรษที่ 25 โดยกำหนดอายุจากลายครุฑพ่าห์ที่ใช้เป็นตราในราชการในช่วงเวลานั้น อุโบสถกว้าง 7.50 เมตร ยาว 12 เมตร อาคารหันหน้าไปทางทิศตะวันออก มีบันไดและประตูด้านทิศตะวันออก ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปูนปั้น ประดิษฐานพระพุทธรูปอื่น คือ หลวงพ่อเพชร ปางมารวิชัย พระพุทธนาคสิงห์ ปางมารวิชัย พระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัยไม่มีพระนาม และพระพุทธรูปปางลีลา หน้าบันด้านทิศตะวันออก ประดับด้วยไม้ฉลุลายเป็นภาพบุคคลกับดอกไม้ และมีภาพปูนปั้นนูนต่ำเป็นรูปครุฑ ค้างคาว และมีภาพเขียนสีเป็นรูปกวาง ส่วนหน้าบันด้านทิศตะวันตกประดับด้วยไม่ฉลุเป็นรูปช้าง และภาพปูนปั้นนูนต่ำเป็นรูปช้างเอราวัณ และรู
ชิปโปกุ
ประเทศญี่ปุ่น]]
 คืออาหารญี่ปุ่นที่ได้รับอิทธิพลจากอาหารจีนอย่างสูง บางแห่งอธิบายว่าเป็นอาหารฟิวชัน เพราะเป็นการผสมระหว่างอาหารญี่ปุ่น อาหารจีน และอาหารยุโรป ชื่อ ชิปโปกุ เป็นคำญี่ปุ่นแปลว่า "ผ้าปูโต๊ะ" อาหารชิปโปกุใช้เนื้อสัตว์ในการประกอบอาหาร ได้แก่ สัตว์ปีก ปลา สัตว์ป่า และจะมีเหล้าสาเกร่วมสำรับอยู่ด้วยเสมอ สำรับอาหารชิปโปกุจะประกอบไปด้วยอาหารจานเล็กหลายจานรวมกันเป็นอาหารหนึ่งมื้อ
ประวัติ
ชิปโปกุ เป็นอาหารที่เกิดขึ้นโดยชาวจีนอพยพในนางาซากิช่วงยุคเอโดะ คาดว่าอยู่ในช่วง ค.ศ. 1603 ถึง 1868 ในขณะนั้นนางาซากิเป็นเมืองเดียวที่เปิดรับชาวต่างชาติ ได้แก่ ชาวดัตช์ ชาวโปรตุเกส และชาวจีน ให้เข้าไปอาศัยได้ ในช่วงที่ญี่ปุ่นดำเนินนโยบายปิดประเทศ ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 อาหารจีนได้รับความนิยมอย่างสูงในหมู่ปัญญาชนญี่ปุ่น ทำให้ร้านอาหารฟูชะซึ่งเป็นอาหารมังสวิรัติแบบจีน และอาหารชิปโปกุซึ่งเป็นอาหารญี่ปุ่นแบบจีน ได้ถือกำเนิดขึ้น

ปัจจุบันอาหารชิปโปกุถือเป็นอาหารมีชื่อของนางาซากิ

อ้างอิง
วิชิต มุกุระ
วิชิต มุกุระ เป็นเชฟชาวไทยที่เชี่ยวชาญด้านอาหารไทยชาววัง เขาเป็นหัวหน้าพ่อครัว (Executive Chef) ที่ร้านรอยัลโอชา ซึ่งเป็นร้านอาหารที่มีชื่อเสียงด้านการนำเสนออาหารตำรับชาววัง ก่อนหน้านี้ เขาเคยเป็นหัวหน้าพ่อครัวประจำห้องอาหารศาลาริมน้ำ โรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล กรุงเทพ เป็นระยะเวลาเกือบสามทศวรรษ โดยมีบทบาทสำคัญในการสร้างชื่อเสียงของโรงแรมด้านอาหารไทยโบราณ
ชีวิตวัยเด็ก
วิชิตเกิดที่เมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี จากการให้สัมภาษณ์ เขาเริ่มสนใจการทำอาหารตั้งแต่อายุยังน้อย จากการได้สัมผัสอาหารไทยโบราณในครอบครัวและบรรยากาศของตลาดท้องถิ่นแบบดั้งเดิม ต่อมาเขาได้ฝึกฝนเทคนิคการทำอาหารไทยโบราณ รวมถึงอาหารไทยชาววัง ซึ่งกลายเป็นรากฐานสำคัญของการทำงานในสายอาชีพของเขา

อ้างอิง
มาจิด นะวาซ
มาจิด อุสมาน นะวาซ ( , ; เกิด 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1977) เป็นนักเคลื่อนไหวและอดีตผู้ดำเนินรายการวิทยุชาวอังกฤษ เขาเป็นประธานผู้ก่อตั้งคลังสมอง Quilliam เขาเป็นผู้ดำเนินรายการวิทยุแอลบีซีในวันเสาร์และวันอาทิตย์จนถึงเดือนมกราคม ค.ศ. 2022 นะวาซเกิดที่เซาท์เอนด์-ออน-ซี เอสเซกซ์ ในครอบครัวชาวอังกฤษเชื้อสายปากีสถาน เขาเป็นอดีตสมาชิกฮิซบุตตะห์รีร กลุ่มอิสลามนิยม การเป็นสมาชิกของเขานำไปสู่การถูกจับกุมที่อียิปต์ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2001 ซึ่งเขาถูกจำคุกจนถึง ค.ศ. 2006 ในระหว่างนั้น เขาได้อ่านหนังสือเกี่ยวกับสิทธิมนุษยชนและติดต่อกับแอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล ซึ่งรับเขาเป็นนักโทษทางความคิด เขาออกจากฮิซบุตตะห์รีรใน ค.ศ. 2007 ละทิ้งอิสลามนิยม และเรียกร้องให้มี
ทางความคิด เขาออกจากฮิซบุตตะห์รีรใน ค.ศ. 2007 ละทิ้งอิสลามนิยม และเรียกร้องให้มีอิสลามแบบฆราวาส ต่อมา นะวาซได้ร่วมก่อตั้ง Quilliam กับอดีตสมาชิกกลุ่มอิสลามนิยม รวมถึงเอ็ด ฮูเซน
ใน ค.ศ. 2012 นะวาซได้ตีพิมพ์หนังสืออัตชีวประวัติชื่อ แรดิคัล: มายเจอร์นีย์เอาต์ออฟอิสลามิสต์เอ็กซ์ตรีมิซึม และตั้งแต่นั้นมาเขาก็กลายเป็นนักวิจารณ์อิสลามนิยมในสหราชอาณาจักรที่โดดเด่น หนังสือเล่มที่สองของเขาคือ อิสลามแอนด์เดอะฟิวเจอร์ออฟทอเลอแรนซ์ (2015) ซึ่งเขียนร่วมกับแซม แฮร์ริส นักเขียนอเทวนิยม ได้รับการตีพิมพ์ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2015 เขาเป็นผู้สมัครรับเลือกตั้งจากพรรคเสรีประชาธิปไตยในเขตเลือกตั้งแฮมป์สเตดและคิลเบิร์นของลอนดอนในการเลือกตั้งทั่วไปของสหราชอาณาจักร ค.ศ. 2015 ตั้งแต่ ค.ศ. 2020 นะวาซถูกกล่าวหาว่าส่งเสริมข้อกล่าวอ้างเท็จและทฤษฎีสมคบคิด รวมถึงที่เกี่ยวข้องกับโควิด-19 และ การเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ ค.ศ. 2020
ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา
นะวาซเกิดที่เซาท์เอนด์-ออน-ซี เอสเซกซ์ จากพ่อแม่ที่มีภูมิหลังจากปากีสถาน Abi แม่ของเขา ย้ายมาอยู่ที่เซาท์เอนด์กับครอบครัวเมื่อเธออายุ 9 ขวบ ส่วน Mo พ่อของเขา เป็นวิศวกรไฟฟ้าที่เคยทำงานให้กับกองทัพเรือปากีสถาน แต่ต้องลาออกด้วยเหตุผลทางการแพทย์หลังติดเชื้อวัณโรค หลังย้ายมาอยู่ที่สหราชอาณาจักร พ่อของนะวาซทำงานให้กับบริษัทน้ำมันในลิเบีย และเดินทางไปมาระหว่างลิเบียและสหราชอาณาจักรจนกระทั่งเกษียณอายุ นะวาซมีพี่ชายหนึ่งคนและน้องสาวหนึ่งคน ในบันทึกความทรงจำเรื่องแรดิคัลของเขา เขาใช้นามแฝงว่า ออสมาน เพื่ออ้างถึงพี่ชายของเขา
นะวาซได้รับการศึกษาที่โรงเรียนมัธยมเวสต์คลิฟฟ์สำหรับเด็กชาย ซึ่งเป็นโรงเรียนมัธยมในเวสต์คลิฟฟ์-ออน-ซี ชานเมืองเซาท์เอนด์ ต่อมา เขาศึกษากฎหมายและภาษาอาหรับที่วิทยาลัยบูรพคดีศึกษาและการศึกษาแอฟริกา มหาวิทยาลัยลอนดอน และได้รับปริญญาโทด้านทฤษฎีการเมืองจากวิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และรัฐศาสตร์แห่งลอนดอน

ชีวิตส่วนตัว
ตอนอายุ 21 ปี นะวาซสมรสกับนักเคลื่อนไหวในฮิซบุตตะห์รีรที่เป็นนักศึกษาชีววิทยา โดยมีลูกชาย เมื่อนะวาซตัดสินใจออกจากฮิซบุตตะห์รีร พวกเขาก็แยกทางกันและต่อมาก็หย่าร้าง

ใน ค.ศ. 2014 นะวาซสมรสกับเรเชล แมกการ์ต ศิลปินและนักเขียนจากสหรัฐอเมริกาที่ทำงานให้กับหอศิลป์แห่งหนึ่งในลอนดอน ใน ค.ศ. 2017 นะวาซกับแมกการ์ตมีลูกคนแรก
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2019 นะวาซกล่าวว่าเขาถูกทำร้ายร่างกายโดยมีแรงจูงใจทางเชื้อชาติจากชายผิวขาวคนหนึ่ง

หนังสือ
* 
*

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม
* 
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
*
ไพโรจน์ ว.วลาพล
ไพโรจน์ ไหมทอง (เกิด 22 ตุลาคม พ.ศ. 2516) หรือที่รู้จักในชื่อ ไพโรจน์ ว.วลาพล เป็นอดีตนักมวยไทยอาชีพชาวไทย เขาเป็นอดีตแชมป์รุ่นไลต์เวตของสนามมวยเวทีลุมพินี และมีชื่อเสียงในช่วงทศวรรษที่ 1990 มีฉายาว่า “ซ้ายอสูร” โดยเป็นที่รู้จักจากสไตล์การเตะด้วยแข้งซ้ายที่ทรงพลัง
ประวัติและอาชีพ
ไพโรจน์ ว.วลาพล มีชื่อจริงว่า ไพโรจน์ ไหมทอง เกิดเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2516 ที่อำเภอศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์ เขาเป็นบุตรคนที่ 4 ในจำนวนพี่น้องทั้งหมด 6 คน ของสมพงษ์และประสงค์ ไหมทอง ซึ่งประกอบอาชีพเป็นพ่อค้า เขาขึ้นชกครั้งแรกเมื่ออายุ 12 ปี โดยตามรอยพี่ชายชื่อ พิชัย ว.วลาพล ขึ้นชกด้วยค่าตัวเพียง 50 บาท ไพโรจน์ขึ้นชกครั้งแรกในกรุงเทพฯ เมื่อปี พ.ศ. 2531 หลังจากนั้นเขาก็ได้รับความนิยมอย่างรวดเร็ว เขาหยุดชกมวยเป็นเวลาหนึ่งปีในปี พ.ศ. 2533 เนื่องจากสภาพร่างกายที่ได้รับผลกระทบจากการชกมวยอย่างหนัก เขากลับมาชกอีกครั้งในปี พ.ศ. 2535 และในปีถัดมาเขากลายเป็นนักมวยที่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางในวงการมวย
ไพโรจน์ฝึกซ้อมอยู่ที่ค่ายเกียรติสิงห์น้อย (หรือที่รู้จักในชื่อค่าย ว.วลาพล) ในกรุงเทพฯ เป็นนักมวยไทยสไตล์มวยเตะ ซึ่งเป็นนักมวยที่เน้นการเตะด้วยแข้งซ้ายเป็นหลัก เขามีสไตล์การเตะเชิงฉกฉวยโอกาส โดยใช้ในการโต้กลับคู่ต่อสู้ โดยเฉพาะการเตะที่ทรงพลังไปยังซี่โครงหรือแขน และลดช่องว่างในการเปิดโอกาสให้คู่ต่อสู้สามารถเข้าทำได้ เขาได้รับฉายาว่า “ซ้ายอสูร” เนื่องจากเป็นหนึ่งในนักมวยสไตล์มวยเตะที่ดีที่สุดคนหนึ่งในช่วงทศวรรษที่ 1990 ในปี พ.ศ. 2536 ถือเป็นปีที่ดีที่สุดในอาชีพของเขา โดยชนะถึง 5 ไฟต์ ซึ่งรวมถึงนักมวยอย่าง โอโรโน่ พ.เมืองอุบล, เหนือธรณี ทองราชา และเชอรี่ ส.วานิช และแพ้เพียง 2 ไฟต์เท่านั้น

อ้างอิง
เกาะเกิด
เกาะเกิด เป็นเกาะกลางแม่น้ำเจ้าพระยา ตั้งอยู่ในเขตอำเภอบางปะอิน ทางตอนใต้ของจังหวัดพระนครศรีอยุธยา

ประวัติศาสตร์
เกาะเกิดเกิดจากแม่น้ำเจ้าพระยาไหลผ่านและพัดพาตะกอนมาทับถมกันเป็นเวลานาน จนกระทั่งเกิดการสะสมของตะกอนและกลายเป็นเกาะกลางแม่น้ำ จึงเป็นที่มาของชื่อ “เกาะเกิด” ซึ่งหมายถึง “เกาะที่เกิดขึ้น”

เศรษฐกิจ
ชาวบ้านส่วนใหญ่ประกอบอาชีพทำสวนผลไม้ การท่องเที่ยวเป็นหนึ่งในแหล่งรายได้หลักของที่นี่ และในปัจจุบันได้รับการส่งเสริมให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม เพื่อให้ผู้มาเยือนได้เรียนรู้วิถีชีวิตของชุมชน มีที่พักในรูปแบบโฮมสเตย์สำหรับบริการนักท่องเที่ยว

ผลิตภัณฑ์ท้องถิ่น
* ขนมไทย
* หมี่กรอบ

อ้างอิง
วัดหัวโขน
วัดหัวโขน เป็นโบราณสถานร้างตั้งอยู่ในตำบลหนองอ้อ อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย ติดกับชายป่านอกกำแพงเมืองศรีสัชนาลัยด้านทิศเหนือประมาณ 400 เมตร
โบราณสถานประกอบด้วยมณฑปผนังทึบ 3 ด้านที่เชื่อมต่อกับวิหารก่อด้วยศิลาแลง ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปยืนขนาดใหญ่ (พระอัฎฐารส) เป็นองค์ประธาน โดยมีร่องรอยงานปูนปั้นรูปพระสาวก 6 องค์ที่ผนัง ซึ่งปัจจุบันเหลือเพียง 3 องค์ และยังมีร่องรอยการลงสีแดงชาดปรากฏให้เห็น ด้านหลังมณฑปเป็นเจดีย์ประธานทรงกลมก่อด้วยศิลาแลงบนฐานเขียงสี่เหลี่ยม มีซุ้มพระ 4 ด้าน ซึ่งสันนิษฐานว่าเดิมอาจเป็นทรงดอกบัวตูมก่อนจะได้รับการปฏิสังขรณ์ใหม่ในภายหลัง สำหรับการขุดแต่งนั้นได้พบแผ่นพระรัตนตรัยมหายานที่ประกอบด้วยพระพุทธรูปนาคปรกอยู่ตรงกลาง ขนาบข้างด้วยพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรทางด้านขวาและนางปรัชญาปารมิตาทางด้านซ้าย
ชาวบ้านเชื่อว่าวัดหัวโขนนั้นน่าจะเป็นสถานที่ ๆ ใช้จัดงานรื่นเริง โขน ลิเก ระบำรำฟ้อน ชาวบ้านยังเชื่อว่า พระเสื้อวัดชอบงานรื่นเริงการระบำรำฟ้อน ต่อมาจึงเรียกว่า วัดหัวโขนมาตลอด

อ้างอิง
แมดิวนึก
แมดิวนึก ( ) หรือ แมดอวึก ( ) เป็นเค้กน้ำผึ้งของยูเครน

นักเขียนด้านอาหาร มารีอันนา ดูชาร์ ( ) บรรยายว่า แมดิวนึกเป็นของหวานพื้นฐานของอาหารภูมิภาคลวิว วิกตอรียา ปอปิน ( ) นักเขียนชาวยูเครนเชื้อสายโปแลนด์ จัดประเภทแมดิวนึกเป็นเค้กผลไม้ชนิดหนึ่ง โดยทั่วไปแมดิวนึกจะมีส่วนผสมของเครื่องเทศ ถั่ว และลูกเกด นิยมใส่น้ำผึ้งบักวีตเพื่อให้เค้กมีรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์

นอกจากเค้กเนื้อนุ่มแล้ว คำว่าแมดิวนึกในภาษายูเครนยังหมายถึง เปรียนึก ( ) หรือ เปียร์นิก ( ) ซึ่งเป็นคุกกี้น้ำผึ้งเนื้อแข็งได้อีกด้วย
หมู่บ้านแวลือกึย บึชกิว ในเขตราคิว แคว้นซาการ์ปัจจา มีประเพณีการแต่งงานที่มีลักษณะเฉพาะ แทนที่จะอบขนมปังคอรอวัย ( ) สำหรับงานแต่งงาน พวกเขาทำเค้กน้ำผึ้งแมดิวนึกที่ "ปักลวดลาย" ขนมอบสำหรับประเพณีนี้ได้รับการตกแต่งอย่างประณีตด้วยลวดลายที่คล้ายกับเสื้อปักลายของชาวฮุตซุล ( )

ดูเพิ่ม
* ( )
* ( )

อ้างอิง
พัด
พัด คืออุปกรณ์ที่มีพื้นผิวเรียบและกว้าง ใช้สำหรับโบกไปมาเพื่อให้เกิดกระแสลม โดยทั่วไปแล้วพัดที่สร้างขึ้นเพื่อใช้งานด้วยมือมักจะเป็นพัดพับ ซึ่งมีรูปทรงเป็นเสี้ยววงกลม (Sector) ทําจากวัสดุบาง ๆ (เช่น กระดาษหรือขนนก) ยึดติดเข้ากับซี่พัดที่หมุนรอบแกนเดือย ทำให้สามารถพับปิดได้เมื่อไม่ใช้งาน พัดถูกใช้ก่อนการประดิษฐ์พัดลม
พัดทำงานโดยใช้หลักการของอุณหพลศาสตร์ บนผิวหนังมนุษย์ กระแสลมจากพัดจะเพิ่มอัตราการระเหยของเหงื่อ ซึ่งจะดึงความร้อนแฝงจากร่างกาย ทำให้อุณหภูมิของร่างกายลดลง นอกจากนี้พัดยังเพิ่มการพาความร้อนโดยการขับไล่อากาศอุ่นที่สะสมอยู่รอบตัว (ซึ่งเกิดจากความร้อนในร่างกาย) แล้วแทนที่ด้วยอากาศที่เย็นกว่า โดยมีเงื่อนไขว่าอุณหภูมิอากาศโดยรอบต่ำกว่าอุณหภูมิผิวหนัง ซึ่งโดยทั่วไปอยู่ที่ประมาณ 33 °C
นอกเหนือจากพัดพับแล้ว ยังมีพัดอีกประเภทหนึ่งคือ พัดหน้าแข็ง (Rigid hand screen fan) ซึ่งมักเป็นของตกแต่งที่มีความประณีตและเป็นที่นิยมในหมู่ชนชั้นสูง โดยมีวัตถุประสงค์การใช้งานที่แตกต่างจากพัดทั่วไปที่เน้นความเบาและพกพาสะดวก พัดประเภทนี้ส่วนใหญ่จะใช้สำหรับบังใบหน้าเพื่อป้องกันแสงแดดหรือไฟ ไม่ให้กระทบใบหน้าโดยตรง

แกลเลอรี่

ดูเพิ่มเติม

* องค์หญิงพัดเหล็ก
* พัดสงครามญี่ปุ่น

* พัดลม
* แฟน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* A visual guide to Victorian fan language, photos by Fabio and Gabrielle Arciniegas
* mm's fan collection with monographies on love symbols on fans, celluloid fans, George Barbier and more
* Hand fan collection Anna Checcoli
* All About Hand Fans with Cynthia Fendel
* Hand Fan Museum
* The Fan Circle International
* Tessen warrior fan Archived 2013-01-03 at the Wayback Machine
* The Fan Museum in Greenwich, London
* Fan Association of North America
* Fans in the Staten Island Historical Society Online Collections Database
* La Place de l'Eventail (French website dedicated to the European Hand Fan (most pages in English)
* Galerie Le Curie
te dedicated to the European Hand Fan (most pages in English)
* Galerie Le Curieux, Paris
* Fans in the 16th and 17th Centuries
* Variety of Hand Held fans in different colour and styles Archived 2019-07-05 at the Wayback Machine
* Maison Sylvain Le Guen - contemporary hand fans by Sylvain Le Guen Archived 2021-09-18 at the Wayback Machine
* Allhandfans - Site entirely dedicated to the hand fan Archived 2020-08-13 at the Wayback Machine
* Museu Tèxtil i d'Indumentària in Barcelona
ศาลเจ้าแม่ทับทิม (พาหุรัด)
ศาลเจ้าแม่ทับทิม ( ) เป็นศาลเจ้าจีนเก่าแก่ ตั้งอยู่เลขที่ 257 ถนนจักรเพชร แขวงวังบูรพาภิรมย์ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร บริเวณเชิงสะพานพระปกเกล้าและย่านพาหุรัด หรือที่เป็นที่รู้จักในชื่อลิตเติ้ลอินเดีย ในละแวกเดียวกันยังมีศูนย์การค้าอินเดียเอ็มโพเรียม (ห้างสรรพสินค้าเอทีเอ็มเดิม) และสมาคมศรีคุรุสิงห์สภา
ศาลเจ้าแห่งนี้เป็นที่ประดิษฐานเจ้าแม่ทับทิม (หรือม่าจ้อโป๋) เทพีแห่งท้องทะเลและการเดินเรือตามความเชื่อของชาวจีนไหหลำมาแต่โบราณ ซึ่งมีความคล้ายคลึงกับเจ้าแม่ทับทิมอีกองค์หนึ่งคือ เจ้าแม่วารี (จุ้ยบ้วยเนี้ย) ซึ่งเป็นเทพีแห่งท้องทะเลตามคติความเชื่อของชาวจีนเช่นเดียวกัน โดยทั่วไปชาวไทยมักเรียกขานเทพีทั้งสององค์ด้วยนามเดียวกันว่า "เจ้าแม่ทับทิม" และเกิดความเข้าใจโดยรวมว่าเป็นเทพีองค์เดียวกัน เนื่องจากเทพีทั้งสององค์ต่างสวมชุดสีแดงเหมือนกัน ทว่าในข้อเท็จจริง เทพีทั้งสองถือเป็นเทพีต่างองค์กัน
ศาลเจ้าแห่งนี้ได้รับการจดทะเบียนเป็นศาสนสถานอย่างเป็นทางการมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2460 โดยอยู่ในความดูแลของกระทรวงมหาดไทย ภายในเป็นที่ประดิษฐานรูปเคารพเจ้าแม่ทับทิมที่สลักขึ้นจากไม้ มีตำนานเล่าขานว่า รูปเคารพดังกล่าวสลักขึ้นจากไม้จันทน์ที่ลอยมาติดบริเวณปากคลองตลาดซึ่งอยู่ใกล้เคียง อาคารศาลเจ้าหลังเดิมได้รับความเสียหายจากการทิ้งระเบิดในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง และได้ดำเนินการสร้างขึ้นใหม่ในปี พ.ศ. 2498 ซึ่งเป็นอาคารหลังที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบัน ศาลเจ้าแห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของกรุงเทพมหานครมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2531

อ้างอิง
เตา
เตา (stove หรือ range) เป็นอุปกรณ์ที่สร้างความร้อนภายในหรือด้านบนตัวอุปกรณ์เพื่อใช้ในการให้ความร้อนเฉพาะบริเวณหรือทำอาหาร เตาอาจใช้เชื้อเพลิงได้หลายชนิด เช่น แก๊สธรรมชาติ ไฟฟ้า น้ำมันเบนซิน ไม้ และถ่านหิน

วัสดุที่ใช้ทำเตาโดยทั่วไปได้แก่ เหล็กหล่อ เหล็กกล้า และหิน
ความกังวลเกี่ยวกับมลพิษทางอากาศได้ส่งเสริมความพยายามในการพัฒนาและปรับปรุงการออกแบบเตา เช่น เตาเพลเลต (pellet stove) ซึ่งเป็นเตาชนิดที่เผาไหม้สะอาด ส่วนเตาแบบปิดสนิท (air-tight stove) จะเผาไหม้เชื้อเพลิงได้สมบูรณ์กว่าเตาแบบดั้งเดิม จึงช่วยลดปริมาณผลพลอยได้จากการเผาไหม้ อีกวิธีหนึ่งในการลดมลพิษทางอากาศคือการติดตั้งอุปกรณ์สำหรับทำความสะอาดก๊าซไอเสีย เช่น ตัวกรองหรืออาฟเตอร์เบอร์เนอร์ (afterburner)

การวิจัยและพัฒนาเตาที่ปลอดภัยกว่าและปล่อยมลพิษต่ำยังคงดำเนินและพัฒนาอย่างต่อเนื่อง

อ้างอิง
เตาอบ
เตาอบ เป็นอุปกรณ์ที่ใช้ทำให้วัสดุสัมผัสกับสภาพแวดล้อมที่มีความร้อน เตาอบมีห้องภายในสำหรับให้ความร้อนที่ควบคุมได้ มีการใช้เตาอบมาตั้งแต่สมัยโบราณ และนำมาใช้เพื่อทำงานหลากหลายประเภทที่ต้องอาศัยการให้ความร้อนอย่างควบคุมได้ เนื่องจากมีการใช้งานหลายรูปแบบ จึงมีเตาอบหลายชนิด ซึ่งแตกต่างกันไปตามวัตถุประสงค์ในการใช้งานและวิธีการสร้างความร้อน

เตาอบมักใช้สำหรับการทำอาหาร โดยส่วนใหญ่ใช้ในการอบ บางครั้งก็ใช้ในการย่าง สามารถใช้เพื่ออุ่นอาหารให้ถึงอุณหภูมิที่ต้องการ นอกจากนี้ เตาอบยังใช้ในการผลิตเซรามิกและเครื่องปั้นดินเผา บางครั้งเตาอบเหล่านี้เรียกว่า เตา เผา เตาหลอมโลหะสำหรับเตาที่ใช้ในการผลิตโลหะ ในขณะที่เตาหลอมแก้ว เป็นเตาอบที่ใช้ในการผลิตแก้ว
กรานีตา
กรานีตา ( ) หรือ กรานีตาซีชีเลียนา ( ) เป็นของหวานชนิดหนึ่งของซิซิลี ประเทศอิตาลี มีลักษณะกึ่งแช่แข็งมีส่วนประกอบจากน้ำตาล น้ำ และแต่งรสต่าง ๆ ปัจจุบันมีจำหน่ายทั่วไปในประเทศอิตาลี เจฟฟรีย์ ชไตน์การ์เทิน ( ) นักเขียนด้านอาหาร กล่าวถึงลักษณะของกรานีตาไว้ว่า "แต่ละเมืองจะมีรสสัมผัสที่แตกต่างกัน" กล่าวคือ บนเกาะซิซิลี ไปจนถึงหัวเมืองชายฝั่งทะเลตะวันตก และเมืองปาแลร์โม กรานีตาจะมีเนื้อค่อนข้างหยาบ ขณะทางหัวเมืองฝั่งตะวันออก กรานีตาจะเนื้อเนียนคล้ายกับซอร์เบ

กรานีตาแบบดั้งเดิม จะมีการแต่งรสจากน้ำเลมอน ส้มแมนดาริน ดอกมะลิ กาแฟ เมล็ดอัลมอนด์ สะระแหน่ และใช้วัตถุดิบตามฤดูกาล เช่น สตรอว์เบอร์รีป่า และหม่อนดำ เป็นอาทิ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
โปเกมอนเซ็นเตอร์
]]
 ]]
โปเกมอนเซ็นเตอร์ ( ; ) เป็นร้านจำหน่ายสินค้าลิขสิทธิ์อย่างเป็นทางการของโปเกมอน ที่รวบรวมตุ๊กตา เกม เทรดดิงการ์ดเกม และของสะสม โดยโปเกมอนเซ็นเตอร์ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในประเทศญี่ปุ่น สาขาแรกเปิดในโตเกียวเมื่อปี พ.ศ. 2541 และได้เปิดสาขาเพิ่มเติมในสิงคโปร์ สหรัฐอเมริกา และไต้หวัน ซึ่งในปี พ.ศ. 2569 มีร้านค้าที่เปิดให้บริการอยู่ 25 แห่ง โดยสองแห่งตั้งอยู่นอกประเทศญี่ปุ่น
ที่ตั้ง
ณ ปี พ.ศ. 2569 มีร้านค้าโปเกมอน 23 แห่งในประเทศญี่ปุ่น ซึ่งรวมถึง 5 แห่งที่ใช้ชื่อว่า "โปเกมอนสโตร์" โดย 10 แห่งอยู่ในเขตอภิมหานครโตเกียว 
สาขานอกญี่ปุ่น
* สิงคโปร์: เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2562 ที่ จูเวิลชางงีแอร์พอร์ต 
* ไทเป, ไต้หวัน: เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2566 ใน เขตซิ่นอี้ 
* กรุงเทพมหานคร, ไทย: คาดว่าจะเปิดให้บริการในปี พ.ศ. 2569 ที่ เซ็นทรัลเวิลด์ กรุงเทพมหานคร 
อดีตร้านค้า
* นครนิวยอร์ก: เปิดให้บริการตั้งแต่ปี พ.ศ. 2544 ถึง 2548 และได้รับการปรับปรุงใหม่เป็นนินเท็นโดนิวยอร์ก
โปเกมอนเซ็นเตอร์ในประเทศไทย
ก่อน พ.ศ. 2569 โปเกมอนเซ็นเตอร์ไม่มีผู้แทนจำหน่ายอย่างเป็นทางการในประเทศไทย ร้านขายบางแห่งนำเข้าจากต่างประเทศคือจากญี่ปุ่น สิงคโปร์และไต้หวัน ในวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2569 โปเกมอน (บริษัท)ได้ประกาศเปิดร้านโปเกมอนเซ็นเตอร์ กรุงเทพ สาขาแรกในประเทศไทยกับเป็นสาขาที่สองในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ต่อจากประเทศสิงคโปร์ และเป็นสาขาที่ 3 นอกประเทศญี่ปุ่น ต่อจากโปเกมอนเซ็นเตอร์ ไทเป ประเทศไต้หวัน ได้จดทะเบียนในประเทศไทยโดยบริษัท โปเกมอน (ไทยแลนด์) จำกัด ได้ลงนามความร่วมมือกับเซ็นทรัลพัฒนา สาขาแรกตั้งอยู่ที่เซ็นทรัลเวิลด์ คาดว่าจะเปิดให้บริการในปี พ.ศ. 2569

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
เฮลซ์บลูบอย
เฮลซ์บลูบอย เป็นตราสินค้าน้ำหวานเข้มข้น ผลิตโดย บริษัท เฮลส์เทรดดิ้ง (ประเทศไทย) จำกัด ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2502 โดยธุรกิจครอบครัวนี้ได้เติบโตจนกลายเป็นตราสินค้าน้ำหวานยอดนิยมอันดับหนึ่งในประเทศไทย และมีการส่งออกไปจำหน่ายยังตลาดต่างประเทศอีกหลายแห่ง ผลิตภัณฑ์ของแบรนด์—โดยเฉพาะกลิ่นสละ—ถูกนำไปใช้เป็นส่วนผสมของเครื่องดื่มและของหวานยอดนิยมหลากหลายประเภท
ประวัติ
ธุรกิจน้ำหวานเฮลซ์บลูบอยก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2502 โดยสี่พี่น้องตระกูลพัฒนะเอนก ซึ่งเป็นครอบครัวชาวไทยเชื้อสายจีนที่เดิมประกอบกิจการร้านขายของชำขนาดเล็ก กิจการประสบความสำเร็จตั้งแต่ช่วงแรกเริ่มและค่อย ๆ ขยายตัวขึ้นตามลำดับ ต่อมาในปี พ.ศ. 2521 ได้มีการจดทะเบียนจัดตั้งบริษัท เฮลซ์เทรดดิ้ง จำกัด และย้ายฐานการผลิตไปยังโรงงานแห่งใหม่ในนิคมอุตสาหกรรมบางชัน เขตมีนบุรี
บริษัทมีผลิตภัณฑ์เพียง 2 ประเภทเท่านั้น ได้แก่ น้ำหวานเข้มข้น ซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์ที่สร้างชื่อเสียงจนเป็นที่รู้จักกันดีในทุกครัวเรือนและน้ำตาลก้อน บริษัทยังคงเป็นธุรกิจครอบครัว (บริหารโดยทายาทรุ่นที่สอง) และได้รับการนิยามโดยผู้บริหารท่านหนึ่งว่าเป็นธุรกิจที่อนุรักษ์นิยมอย่างมาก โดยเลือกที่จะยึดมั่นกับผลิตภัณฑ์เดิมที่สร้างรายได้อย่างสม่ำเสมอ แทนการขยายตัวไปสู่ธุรกิจที่มีความเสี่ยงสูงกว่า ตราสัญลักษณ์และขวดแก้วขนาด 710 มิลลิลิตรที่ใช้บรรจุผลิตภัณฑ์ยังคงไม่มีการเปลี่ยนแปลงมาตั้งแต่พุทธทศวรรษที่ 2520
บริษัท เฮลซ์เทรดดิ้ง มีคู่แข่งเพียงไม่กี่ราย เนื่องจากตลาดน้ำหวานเข้มข้นมีส่วนต่างกำไรต่อหน่วยค่อนข้างต่ำ จึงทำให้ไม่เป็นที่ดึงดูดใจสำหรับผู้ประกอบการรายใหม่ในการเข้ามาลงทุน บริษัทเติบโตอย่างต่อเนื่องไปพร้อมกับการขยายตัวของตลาดค้าปลีก โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากการเติบโตอย่างรวดเร็วของซูเปอร์มาร์เก็ตและไฮเปอร์มาร์เก็ตในช่วงพุทธทศวรรษที่ 2540 และต้นพุทธทศวรรษที่ 2550 ในปี พ.ศ. 2558 บริษัทได้เริ่มส่งออกไปยังสหรัฐอเมริกา ยุโรป ออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์ (โดยมีกลุ่มเป้าหมายคือชุมชนชาวเอเชีย) และได้ขยายตลาดไปยังอาเซียน จีน และอินเดียในอีกไม่กี่ปีต่อมา
ในปี พ.ศ. 2562 บริษัทแจ้งรายได้อยู่ที่ 3,769 ล้านบาท (120 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) และมีกำไร 1,099 ล้านบาท (35 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ซึ่งเพิ่มขึ้นร้อยละ 30 และ 47 ตามลำดับเมื่อเทียบกับปีที่ผ่านมา

อ้างอิง
พระแม่ย่า
]]

พระแม่ย่า หรือ แม่ย่า เป็นเทวสตรีที่เป็นที่นับถือในฐานะเทพารักษ์หรือเทพเจ้าคู่บ้านคู่เมืองของจังหวัดสุโขทัย เทวรูปพระแม่ย่ามีลักษณะเป็นเทวรูปสตรีความสูง เชื่อกันว่าเป็นนางเสือง พระมารดาของพ่อขุนรามคำแหงมหาราช ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ แม่ย่า ในฐานะมารดาของกษัตริย์ซึ่งตามคติเรียกว่าเป็น พ่อเมือง หรือเป็น พระขพุงผี ที่ปรากฏในจารึกพ่อขุนรามคำแหง ซึ่งถือเป็น "ผีนี้เป็นใหญ่กว่าผีทั้งหลาย" และได้รับการเคารพบูชาโดยพ่อขุนรามคำแหงมหาราช บางส่วนเชื่อว่าเดิมอาจเป็นเทวรูปพระนารายณ์ หรือพระอุมา
เทวรูปมีลักษณะเป็นประติมากรรมสลักจากหินชนวน ความสูงรวมฐาน 52 นิ้ว แสดงรูปสตรีผอมสูง ใบหน้ายาวแบบพระพักตร์พระพุทธรูปแบบสุโขทัย ผมมุ่นมวยสูง 4 ชั้น สวมสังวาลย์โดยไม่สวมเสื้อ เห็นพระถันทั้งสองเต้า และสวมผ้านุ่งแบบชายไหว-ชายแครงเป็นเชิงชั้นทั้งสอง มีเครื่องประดับเป็นต่างหูยาว กำไลแขน, ข้อมือ และ ข้อเท้า สวมชฎาทรงสูง รองพระบาทปลายงอน ในหนังสือ ประวัติศาสตร์สุโขทัย กนกวรรณ โสภณวิจิตร ระบุว่าเทวรูปพระแม่ย่าอาจเป็นเทวรูปพระนารายณ์ กระนั้น พชรพงษ์ พุฒซ้อน ระบุในจดหมายข่าวมูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์ ว่า "ลักษณะรูปเคารพนี้ดูเป็นสตรีเพศอย่างเห็นได้ชัด เกินกว่าที่จะเป็นรูปลักษณ์ของพระนารายณ์"
นอกจากองค์จริงซึ่งประดิษฐานในเทศบาลเมืองสุโขทัยธานีตรงข้ามศาลากลางจังหวัดสุโขทัยแล้ว ยังมีการจำลองเทวรูปประดิษฐานในสถานที่ต่าง ๆ เช่น ที่วัดถ้ำพระแม่ย่า สถานที่ค้นพบในอำเภอคีรีมาศ, ศาลพระแม่ย่า สวนพฤกษศาสตร์พระแม่ย่า ริมทุ่งทะเลหลวง , ศาลแม่ย่า สวนสุขภาพ อำเภอคีรีมาศ และ ภายในอุทยานแห่งชาติรามคำแหง
ประวัติศาสตร์
เทวรูปพระแม่ย่าค้นพบที่เพิงผาบนเชิงเขาซึ่งต่อมาเรียกว่า ถ้ำพระแม่ย่า (ในความเป็นจริงเป็นเพิงผาหินและไม่ใช่ถ้ำ) ในเขตบ้านโว้งบ่อ ตำบลนาเชิงคีรี อำเภอคีรีมาศ ชาวบ้านเป็นผู้ค้นพบและมีการบูชากันมาแต่เดิม ต่อมาสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ เป็นผู้มาทราบถึงในราวปี 2458 และได้ตั้งสมมติฐานว่าพระแม่ย่าคือเทวดาองค์เดียวกับ พระขพุงผี ในจารึกพ่อขุนรามคำแหง กระนั้น แหล่งข้อมูลบางแห่งระบุว่าสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจักรพงษ์ภูวนาถ เป็นผู้ค้นพบในเดือนกุมภาพันธ์ 2455
เดิมทีเทวรูปพระแม่ย่าประดิษฐานอยู่ในเพิงผาเชิงเขาพระแม่ย่าในตำบลนาเชิงคีรี อำเภอคีรีมาศ (ปัจจุบันอยู่ในเขตวัดถ้ำพระแม่ย่า) ต่อมาในปี 2460 พระยารามราชภักดี (ใหญ่ ศรลัมพ์) ผู้ว่าราชการจังหวัดสุโขทัยในเวลานั้น ได้อัญเชิญมาประดิษฐานในพิพิธภัณฑ์ศาลากลางจังหวัดสุโขทัย และย้ายไปประดิษฐานที่ศาลากลางจังหวัดสวรรคโลกระหว่างปี 2474-2482 ที่ซึ่งจังหวัดสุโขทัยเปลี่ยนชื่อเป็นจังหวัดสวรรคโลก จากนั้นจึงย้ายกลับมาประดิษฐานที่หอประชุมศาลากลางในอำเภอเมืองสุโขทัย เทวรูปอัญเชิญมาประดิษฐานที่ศาลพระแม่ย่าในตำแหน่งปัจจุบันเมื่อปี 2496 ในศาลสร้างขึ้นใหม่บริเวณด้านหน้าศาลากลางจังหวัดสุโขทัย ในอำเภอเมืองสุโขทัย อาคารศาลพระแม่ย่าหลังปัจจุบันเป็นอาคารหลังใหม่ เริ่มก่อสร้า
ในอำเภอเมืองสุโขทัย อาคารศาลพระแม่ย่าหลังปัจจุบันเป็นอาคารหลังใหม่ เริ่มก่อสร้างในปี 2537 แล้วเสร็จในปี 2541 โดยมีพิธีอันเชิญพระแม่ย่าเข้าประดิษฐาน ณ ศาลแห่งใหม่ เมื่อวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2541
งานฉลอง
ตำนานพระแม่ย่ามีความสัมพันธ์กับการขอพรให้ฝน โดยมีความเชื่อว่า "มีฝนตกใหญ่ทุกครั้งที่นำเทวรูปองค์จริงออกแห่" ในวันมหาสงกรานต์ งานสักการะพระแม่ย่าจัดขึ้นเป็นประจำทุกปี ระยะเวลา 10 วัน 10 คืน ในช่วงเดือนกุมภาพันธ์หรือมีนาคม มะยงชิดแม่ย่า ซึ่งได้รับการคุ้มครองสถานะเครื่องบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ของจังหวัดสุโขทัย ได้ชื่อนี้มาจากต้นแม่พันธุ์ซึ่งเพาะมาจากเมล็ดที่ซื้อมาจากในงานพระแม่ย่า

อ้างอิง
ศาลเจ้าแม่ทับทิม (กรุงเทพ)
ศาลเจ้าแม่ทับทิม ยังมีอีกชื่อในภาษาอังกฤษว่า ศาลเจ้าองคชาต ( ) เป็นศาลเจ้าที่มีรูปทรงคล้ายอวัยวะเพศชายในกรุงเทพ ประเทศไทย ตั้งอยู่ด้านหลังโรงแรมเมอเวนพิค บีดีเอ็มเอส เวลเนส รีสอร์ท กรุงเทพ ใกล้กับริมฝั่งคลองแสนแสบ สร้างขึ้นในช่วงไตรมาสแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยนายเลิศ นักธุรกิจชาวไทย ผู้พบศาลพระภูมิลอยน้ำอยู่ในคลอง และนำมาตั้งไว้บนฝั่งที่ดินของเขา ในประเทศไทย รูปองคชาตถือเป็นสัญลักษณ์แห่งโชคลาภและเป็นตัวแทนของความอุดมสมบูรณ์ ศาลเจ้าแห่งนี้เป็นหนึ่งในตัวอย่างที่ดีที่สุดของสถาปัตยกรรมแบบองคชาตที่ตั้งใจสร้างขึ้นบนโลก พื้นที่ซึ่งมีขนาดประมาณ ปัจจุบัน "เต็มไปด้วย" รูปปั้นองคชาตไม้แกะสลัก ซึ่งกล่าวกันว่ามีพลังเหนือธรรมชาติ และมอบโชคลาภและความอุดม
ปปั้นองคชาตไม้แกะสลัก ซึ่งกล่าวกันว่ามีพลังเหนือธรรมชาติ และมอบโชคลาภและความอุดมสมบูรณ์ให้แก่ผู้ที่มาสัมผัส ขนาดของรูปปั้นอวัยวะเพศชาย ซึ่งมีจำนวนมากกว่า 100 ชิ้น กล่าวกันว่ามีขนาด "[ตั้งแต่] ขนาดเท่าโดนัทครีม ไปจนถึงขนาดเท่าเรือแคนู" บางชิ้นมีขนาดใหญ่ บางชิ้นก็ดูตลกและทาสีชมพูให้คล้ายอวัยวะเพศชาย
ศาลเจ้าแห่งนี้ตั้งชื่อตามเจ้าแม่ทับทิม เทพารักษ์ต้นไม้ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ก่อนพุทธศาสนา ซึ่งกล่าวกันว่าประทานพรแก่ผู้ที่มาสักการะที่ศาลเจ้าแห่งนี้ สถานที่แห่งนี้ดึงดูดผู้หญิงจากทั่วประเทศไทยและแม้แต่ประเทศอื่น ๆ ในเอเชียตะวันออก ป้ายจารึกระบุว่า: "เจ้าแม่ทับทิมได้รับของขวัญที่ไม่ธรรมดาอีกอย่างหนึ่ง ซึ่งมีรูปร่างคล้ายอวัยวะเพศชาย ทั้งขนาดเล็กและขนาดใหญ่ มีทั้งแบบที่ประดิษฐ์ขึ้นและแบบที่เหมือนจริงมาก ตลอดหลายปีที่ผ่านมา มีคนนำมาถวายนับพันชิ้น"

ผู้หญิงที่หวังจะมีบุตรจะนำของถวายมาวางไว้ที่ศาลพระภูมิ ซึ่งอยู่ข้าง ๆ รูปปั้นอวัยวะเพศชายขนาด ที่คลุมด้วยผ้า ซึ่งรวมถึงเทียน ดอกมะลิ ดอกบัว และธูปจีน

ดูเพิ่ม
* สวมแฮซินดัง

อ้างอิง
เว็บคอมิก
เว็บคอมิก ( ; หรือที่รู้จักกันในชื่อ การ์ตูนออนไลน์ หรือ การ์ตูนอินเทอร์เน็ต) เป็นการ์ตูน ที่เผยแพร่บนอินเทอร์เน็ต เช่น บนเว็บไซต์ หรือโปรแกรมประยุกต์สำหรับอุปกรณ์เคลื่อนที่ แม้ว่าเว็บคอมิกจำนวนมากจะเผยแพร่เฉพาะทางออนไลน์ แต่บางส่วนก็เผยแพร่ในนิตยสาร หนังสือพิมพ์ หรือหนังสือการ์ตูน เว็บคอมิกสามารถเปรียบเทียบได้กับการ์ตูนพิมพ์ที่จัดพิมพ์เองได้ตรงที่ทุกคนที่มีการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตสามารถเผยแพร่เว็บคอมิกของตนเองได้ ระดับผู้อ่านแตกต่างกันอย่างมาก หลายเรื่องมีเพียงเพื่อนและครอบครัวของผู้สร้างเท่านั้นที่อ่าน ในขณะที่บางเรื่องที่ได้รับความนิยมมากที่สุดมีผู้อ่านมากกว่าหนึ่งล้านคน เว็บคอมิกมีตั้งแต่การ์ตูนช่องแบบดั้งเดิมและนวนิยายภาพ ไปจนถึงกลุ่มล้ำ
นึ่งล้านคน เว็บคอมิกมีตั้งแต่การ์ตูนช่องแบบดั้งเดิมและนวนิยายภาพ ไปจนถึงกลุ่มล้ำยุค และครอบคลุมหลายประเภท รูปแบบ และหัวข้อ บางครั้งพวกมันก็ทำหน้าที่เป็นบล็อก การ์ตูน บางครั้งคำว่า นักเขียนการ์ตูนเว็บ ก็ใช้เพื่ออ้างถึงคนที่สร้างเว็บคอมิก ตัวอย่างของเว็บไซต์สร้างเว็บคอมิกสองแห่งคือ Comic Fury และเว็บตูน
โรคข้ออักเสบจากไวรัส (สัตว์ปีก)
โรคข้ออักเสบจากไวรัส ( ) เป็นโรคติดเชื้อในสัตว์ปีกที่เลี้ยงเป็นอาหาร เช่น ไก่และไก่งวง เกิดจากรีโอไวรัสในสัตว์ปีก (avian reovirus) อาการหลักของการติดเชื้อรีโอไวรัสในไก่คือข้ออักเสบและเยื่อหุ้มเอ็นอักเสบ แม้ว่าไวรัสนี้จะก่อให้เกิดอาการอื่นได้

อาการที่เด่นชัดคือ เอ็นงอนิ้ว (digital flexor) และเหยียดฝ่าเท้า (metatarsal extensor) บวม ส่วนข้อเท้าไม่ได้รับผลกระทบอย่างชัดเจน เมื่อเปิดผ่าพบเพียงน้ำในไขข้อปริมาณเล็กน้อย

การให้วัคซีนเป็นวิธีหลักสำหรับควบคุมโรคนี้

อ้างอิง
มันเด้งขึ้นมาแดก
มันเด้งขึ้นมาแดก ( ) เป็นภาพยนตร์แนวตื่นเต้น-เอาชีวิตรอดของสหราชอาณาจักรที่กำลังจะออกฉาย เขียนบทและกำกับโดยเจมส์ นันน์ (James Nunn) นำแสดงโดยแมดิสัน แดเวนพอร์ต (Madison Davenport), เทรซี บอนเนอร์ (Tracey Bonner), ฌูวากิง ดี อัลเมย์ดา (Joaquim de Almeida), มิเชล คิวเรียล (Michel Curiel), ซาแมนทา คอฟแลน (Samantha Coughlan), โอลิเวีย เบิร์นสโตน (Olivia Bernstone), จิม เมสคิเมน (Jim Meskimen) และริเวอร์ โคดัก (River Codack) ภาพยนตร์เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับบรรดานักท่องเที่ยวที่กำลังล่องเรือเที่ยวในลุยเซียนา ซึ่งกลับต้องต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดจากฮิปโปโปเตมัสดุร้ายที่ไล่ล่าพวกเขา

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
เจริญไชย
เจริญไชย เป็นย่านประวัติศาสตร์ที่ตั้งอยู่ระหว่างถนนเจริญกรุงกับถนนพลับพลาไชย ในเขตป้อมปราบศัตรูพ่าย อันเป็นส่วนหนึ่งของย่านเยาวราช ชุมชนแห่งนี้เป็นที่รู้จักในฐานะศูนย์กลางการค้ากระดาษไหว้เจ้าในกรุงเทพมหานคร

ประวัติศาสตร์
ตั้งอยู่บริเวณตอนเหนือของถนนเจริญกรุง ในซอยเจริญไชย 1 และ 2 โดยกลุ่มตึกแถวสถาปัตยกรรมแบบอาณานิคมชุดแรกสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2441 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) อาคารประเภทตึกแถวในซอยเจริญไชย 1 ถูกกำหนดให้เป็นที่พักอาศัย ส่วนในซอยเจริญไชย 2 กำหนดให้เป็นร้านค้าต่าง ๆ อาทิ ร้านขายสุรา ร้านขายยาจีน และคลินิกเวชกรรม

อ้างอิง
ประติมากรรมสำริดรูปพระศิวะ (?)
ประติมากรรมสำริดรูปพระศิวะ สื่อโดยทั่วไปเรียกเป็น โกลเดนบอย ( ) เป็นประติมากรรมสัมฤทธิ์ปิดทองเขมรในคริสต์ศตวรรษที่ 11 จากสมัยพระนคร รูปปั้นนี้เชื่อว่าถูกนำออกจากประเทศในคริสต์ทศวรรษ 1970 ภายหลังพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทันในนิวยอร์กเข้าซื้อ และส่งกลับประเทศในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2566
รายระเอียด
พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทันรายงานว่า ประติมากรรมเขมรนี้ เป็น "รูปปั้นสัมฤทธิ์ปิดทองที่สมบูรณ์ที่สุดเท่าที่ยังหลงเหลืออยู่จากพระนคร" ลักษณะอัญมณี "ความสมจริง" และผ้าซัมปอตที่ประณีต บ่งชี้ว่ารูปปั้นนี้อาจ "มีจุดประสงค์สองประการ คือ เป็นรูปเคารพสำหรับบูชาในศาสนสถานประจำราชวงศ์ และเป็นรูปบรรพบุรุษของกษัตริย์ผู้ล่วงลับ" มาร์ติน เลอร์เนอร์ ผู้ดำรงตำแหน่งภัณฑารักษ์ศิลปะอินเดียและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทันตั้งแต่ ค.ศ. 1972 ถึง 2003 เขียนไว้ใน ค.ศ. 1989 ว่ารูปปั้นนี้อาจแสดงถึง "เทวราช" กษัตริย์ที่ได้รับการยกย่องให้เป็นเทพ "อาจเป็นพระเจ้าชัยวรมันที่ 6 แห่งเขมร" รูปปั้นนี้ได้รับการบริจาคให้กับพิพิธภัณฑ์ใน ค.ศ. 1988 โ
าชัยวรมันที่ 6 แห่งเขมร" รูปปั้นนี้ได้รับการบริจาคให้กับพิพิธภัณฑ์ใน ค.ศ. 1988 โดยนักสะสมงานศิลปะ Walter H. Annenberg ซึ่งได้ซื้อมาจากบริษัท Spink & Son Ltd. ที่ลอนดอนในปีนั้น เชื่อกันว่ารูปปั้นนี้ถูกลักลอบนำออกจากประเทศไทยโดยดักลาส แลตช์ฟอร์ด (ชื่อในเอกสารไทยระบุเป็น ภัคพงษ์ เกรียงศักดิ์) ผู้ค้าโบราณวัตถุในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1970 รูปปั้นได้รับความเสียหายระหว่างการปล้น
การอ้างสิทธิ์และส่งคืน
ประติมากรรมที่รู้จักกันในชื่อ โกลเดนบอย ได้รับการอ้างสิทธิ์จากทั้งรัฐบาลกัมพูชาและไทย ในที่สุดพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทันจึงส่งคืนให้ไทย สิ่งของที่ส่งคืนมาถึงท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 แล้วจัดแสดงในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร ใน พ.ศ. 2567 รัฐบาลไทยลงนามในข้อตกลงกับพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน

อ้างอิง
กุ้งกระเบื้อง
กุ้งกระเบื้อง ( ) เป็นอาหารข้างทางไต้หวันที่ให้บริการร้านอาหารยูนนาน-ไทย ทำจากกุ้ง กระเทียม และมันหมูบดเข้าด้วยกันแล้วแผ่ออกเป็นแผ่นกลมคล้ายหน้าเค้กบนที่แผ่นห่อปอเปี๊ยะ จากนั้นให้ให้แผ่นห่ออีกแผ่นวางข้างบนแล้วนำไปทอด มักรับประทานคู่กับน้ำจิ้มไก่ ชื่อภาษาอังกฤษของกุ้งกระเบื้อง คือ Moon shrimp cake (แปลตรงตัวว่า เค้กกุ้งดวงจันทร์) มาจากรูปร่างของกุ้งกระเบื้องที่คล้ายกับเค้กและเหมือนดวงจันทร์วันเพ็ญสีเหลืองทอง

ดูเพิ่ม
* ทอดมัน
อ้างอิง
ทะเลทรายปาตันจี๋หลิน
ทะเลทรายปาตันจี๋หลิน ( ) เป็นทะเลทรายในจีน ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ในมณฑลกานซู่, เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย และเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน มีพื้นที่ทั้งหมด และเป็นทะเลทรายที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสามของจีน

ทะเลทรายแห่งนี้เป็นที่ตั้งของเนินทรายหยุดนิ่งที่สูงที่สุดบางแห่งของโลก โดยบางแห่งมีความสูงมากกว่า แม้ว่าส่วนใหญ่จะมีความสูงเฉลี่ยประมาณ เนินทรายที่สูงที่สุดของทะเลทรายแห่งนี้ เมื่อวัดจากฐานถึงยอด ยังได้รับการจัดอันดับให้เป็นเนินทรายที่สูงเป็นอันดับสามของโลก และเป็นเนินทรายหยุดนิ่งที่สูงที่สุดในโลก
ทะเลทรายแห่งนี้ยังมีทะเลสาบที่เกิดจากน้ำพุกว่า 100 แห่งกระจายอยู่ระหว่างเนินทราย บางแห่งเป็นน้ำจืด ขณะที่บางแห่งมีความเค็มสูงมาก ทะเลสาบเหล่านี้เป็นที่มาของชื่อทะเลทราย ซึ่งในภาษามองโกเลียมีความหมายว่า "ทะเลสาบลึกลับ" ทะเลสาบเหล่านี้ยังไม่ได้รับการศึกษาอย่างสมบูรณ์ และทะเลสาบที่มีค่าความเป็นด่างสูงยังเป็นที่อยู่อาศัยของชุมชนสัตว์ที่น่าสนใจอย่างยิ่ง นอกจากนี้ยังมีแม่น้ำหนึ่งสายไหลผ่าน คือแม่น้ำรั่วสุ่ย ("แม่น้ำอ่อน") ซึ่งก่อให้เกิดที่ราบน้ำพาในทะเลทราย

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
*Basic information and tourist locations
*Famous locations and traveling methods of Badain Jaran Desert
*A trip adviser blog useful for planning trips
*Existing trip plans
ชาวโปรโต-อินโด-ยูโรเปียน
ชาวโปรโต-อินโด-ยูโรเปียน ( ) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์และภาษาในยุคก่อนประวัติศาสตร์ในยูเรเชียตามข้อสันนิษฐาน ซึ่งพูดภาษาอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิม (PIE) โดยเป็นบรรพบุรุษร่วมที่ถูกสร้างขึ้นใหม่ของตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียน
ความรู้เกี่ยวกับพวกเขามาจากข้อมูลทางภาษาศาสตร์เป็นหลัก ร่วมกับหลักฐานทางวัตถุจากโบราณคดีและพันธุศาสตร์โบราณคดี ชาวโปรโต-อินโด-ยูโรเปียนน่าจะมีชีวิตอยู่ระหว่างยุคหินใหม่ตอนปลาย (6400 ถึง 3500 ปีก่อนคริสตกาล) นักวิชาการกระแสหลักจัดให้พวกเขาอาศัยอยู่ในทุ่งหญ้าสเตปป์พอนติก-แคสเปียนทั่วยูเรเชีย (ทุ่งหญ้าสเตปป์นี้แผ่ขยายจากทางตะวันออกเฉียงเหนือของบัลแกเรียและทางตะวันออกเฉียงใต้ของโรมาเนีย ผ่านมอลโดวา และทางใต้กับทางตะวันออกของยูเครน ผ่านคอเคซัสเหนือทางรัสเซียตอนใต้ และเข้าสู่ภูมิภาคโวลกาตอนล่างทางตะวันตกของคาซัคสถาน ซึ่งอยู่ติดกับทุ่งหญ้าสเตปป์คาซัคทางทิศตะวันออก โดยทั้งสองส่วนนี้เป็นส่วนหนึ่งของทุ่งหญ้าสเตปป์ยูเรเชียที่มีขนาดใหญ่กว่า) นักโบราณคดีบ
งสองส่วนนี้เป็นส่วนหนึ่งของทุ่งหญ้าสเตปป์ยูเรเชียที่มีขนาดใหญ่กว่า) นักโบราณคดีบางคนขยายช่วงเวลาของภาษาอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิมไปจนถึงยุคหินใหม่ตอนกลาง (5500 ถึง 4500 ปีก่อนคริสตกาล) หรือแม้กระทั่งยุคหินใหม่ตอนต้น (7500 ถึง 5500 ปีก่อนคริสตกาล) และเสนอสมมติฐานถิ่นกำเนิดอื่น ๆ
เมื่อเข้าสู่ช่วงต้นสหัสวรรษที่สองก่อนคริสตกาล ลูกหลานของชาวโปรโต-อินโด-ยูโรเปียนได้แพร่กระจายไปอย่างกว้างขวางทั่วทั้งยูเรเชีย รวมถึงอนาโตเลีย (ชาวฮิตไทต์), ทะเลอีเจียน (บรรพบุรุษทางภาษาของกรีซยุคไมซีเนียน), ทางเหนือของยุโรป (วัฒนธรรมเครื่องปั้นดินเผาลายเชือกทาบ), ขอบของเอเชียกลาง (วัฒนธรรมยามนายา) และไซบีเรียตอนใต้ (วัฒนธรรมอาฟานาซีโว)

อ้างอิง
อ่านเพิ่มเติม
* 
*Kozintsev, Alexander. "Proto-Indo-Europeans: The prologue." Journal of Indo-European Studies 47.3-4 (2019): 1-88.
* 
* 
* 
* Holm, Hans J. (2007). "The new Arboretum of Indo-European 'Trees'. Can new Algorithms Reveal the Phylogeny and even Prehistory of IE?" Journal of Quantitative Linguistics 14–2:167–214.
* 
* Renfrew, Colin (1987). Archaeology & Language. The Puzzle of the Indo-European Origins. London: Jonathan Cape. 
* Sykes, Brian. (2001) เดอะเซเวนดอเตอรส์ออฟอีฟ. London: Corgi Books.
* Watkins, Calvert. (1995) How to Kill a Dragon: Aspects of Indo-European Poetics. New York: Oxford University Press.
*

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*Encyclopedia of Indo-European Culture (1997)
* from The American Heritage Dictionary
*Kurgan culture
* 
;พันธุศาสตร์
*Ancient DNA and the Indo-European Question
*R1a and R1b as markers of the Proto-Indo-European expansion: a review of ancient DNA evidence
@
เครื่องหมายแอท เป็นสัญลักษณ์ทางการพิมพ์ที่ใช้เป็นตัวย่อในการบัญชีและใบแจ้งหนี้หมายถึง "ในอัตรา" (เช่น 7 วิดเจ็ต @ £2 ต่อวิดเจ็ต = £14) และปัจจุบันพบเห็นได้ทั่วไปในที่อยู่อีเมลและชื่อผู้ใช้แพลตฟอร์มสื่อสังคม ในภาษาอังกฤษ โดยปกติจะอ่านออกเสียงว่า "at" และเรียกกันทั่วไปว่า สัญลักษณ์แอท หรือ commercial at (commat) หรือเครื่องหมายที่อยู่อีเมล ภาษาต่าง ๆ ส่วนใหญ่มีชื่อเรียกสัญลักษณ์นี้แตกต่างกันไป
แม้ว่าจะไม่ได้รวมอยู่ในเค้าโครงแป้นพิมพ์ของเครื่องพิมพ์ดีดรุ่นแรก ๆ ที่ประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์ แต่ก็มีอยู่ในอย่างน้อยหนึ่งรุ่นในปี 1889 และรุ่น Underwood ที่ประสบความสำเร็จอย่างมากตั้งแต่ "Underwood No. 5" ในปี 1900 เป็นต้นไป เริ่มมีการใช้ในที่อยู่อีเมลในช่วงทศวรรษ 1970 และปัจจุบันมีการรวมอยู่ในแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์ส่วนใหญ่เป็นประจำ

ยูนิโคด

* 
* 
*

ดูเพิ่ม
* แอสกี
* วงกลม-A สัญลักษณ์ของลัทธิอนาธิปไตย ( , )

อ้างอิง
ชุมชนบ้านบุ
ชุมชนบ้านบุ เป็นชุมชนโบราณที่ตั้งอยู่ในแขวงศิริราช เขตบางกอกน้อย ฝั่งธนบุรี ได้รับการยกย่องว่าเป็นแหล่งผลิตเครื่องทองลงหินแห่งสุดท้ายในกรุงเทพมหานคร และกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม

คำว่า "บุ" หมายถึง กรรมวิธีในการตีแผ่และขึ้นรูปโลหะผสมระหว่างทองแดงกับดีบุกให้เป็นภาชนะ ซึ่งส่วนใหญ่คือขัน แล้วขัดด้วยหินเพื่อให้ได้ผิวที่เรียบเนียนและมันวาว ส่วนคำว่า "บ้าน" หมายถึง ที่อยู่อาศัย เรือน หรือหมู่บ้าน ในปัจจุบัน เหลือเพียงครัวเรือนเดียวเท่านั้นที่ยังคงสืบทอดการทำเครื่องทองลงหินนี้อยู่
ชุมชนแห่งนี้ตั้งอยู่ริมคลองบางกอกน้อย เชื่อกันว่าสืบเชื้อสายมาจากกลุ่มช่างฝีมือจากอาณาจักรอยุธยา ที่ได้อพยพมาตั้งถิ่นฐานใหม่ในบริเวณนี้ภายหลังการเสียกรุงศรีอยุธยาในปี พ.ศ. 2310

ประวัติศาสตร์
ในยุครัตนโกสินทร์ตอนต้น เมื่อพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช (รัชกาลที่ 1) ทรงสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์ (หรือกรุงเทพมหานครในปัจจุบัน) เป็นราชธานี ทรงมีพระราชประสงค์ที่จะสร้างพระนครให้มีความคล้ายคลึงกับกรุงศรีอยุธยาให้ได้มากที่สุด เพื่อเป็นการฟื้นฟูจิตใจและสร้างขวัญกำลังใจให้แก่ราษฎร
สำหรับในส่วนของราษฎร ต่างรวมตัวกันเป็นกลุ่มและชุมชนเพื่อประกอบอาชีพตามที่พวกเขามีความเชี่ยวชาญและถนัด พวกเขามักตั้งชื่อชุมชนของพวกเขาให้เหมือนกันกับชื่อชุมชนเดิมที่เคยอาศัยอยู่ในอาณาจักรอยุธยา ยกตัวอย่างเช่น "บ้านดอกไม้" เป็นชุมชนที่ทำดอกไม้ไฟและพลุ, "บ้านช่างหล่อ" เป็นชุมชนที่หล่อพระพุทธรูป, และ "บ้านขมิ้น" เป็นชุมชนที่ทำผงขมิ้น

วัฒนธรรม
มีเพียงไม่กี่ชุมชนเท่านั้นที่ยังคงประกอบอาชีพเดิมเหมือนในอดีต ซึ่งหนึ่งในนั้นคือชุมชนที่ทำ "ขันลงหิน" ชุมชนแห่งนี้ตั้งอยู่บริเวณรอบวัดสุวรรณารามราชวรวิหาร ทางตอนใต้ของคลองบางกอกน้อย และเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "ชุมชนบ้านบุ"
ขันลงหินเคยเป็นเครื่องใช้ที่ได้รับความนิยมอย่างมากในประเทศไทย โดยบางบ้านใช้สำหรับใส่น้ำ เนื่องจากทำให้น้ำมีความเย็นและรู้สึกสดชื่น อีกวัตถุประสงค์หนึ่งคือใช้สำหรับใส่ข้าวเพื่อตักบาตรถวายพระภิกษุสงฆ์ แต่ในปัจจุบันเนื่องจากกระบวนการผลิตเครื่องใช้ชนิดนี้ต้องใช้แรงงานคนและมีความซับซ้อน ขันลงหินจึงกลายเป็นสิ่งของที่มีราคาสูง และในปัจจุบันได้ถูกนำมาใช้เป็นสิ่งของตกแต่งบ้านแทน

อ้างอิง
สถานีรถไฟคาซันสกีมอสโก
สถานีรถไฟปลายทางคาซันสกี ( หรือ Kazansky vokzal) หรือที่รู้จักกันในชื่อ สถานีรถไฟมอสโก-คาซันสกี ( หรือ Moskva–Kazanskaya) เป็นหนึ่งในเก้าสถานีรถไฟปลายทางหลักในกรุงมอสโก ตั้งอยู่บนจัตุรัสคอมโซมอลสกายา โดยอยู่ตรงข้ามกับสถานีรถไฟเลนินกราดสกีและสถานีรถไฟยาโรสลาฟสกี ทั้งนี้ สถานีรถไฟคาซันสกีได้รับการจัดอันดับให้อยู่ในอันดับที่ 9 ของรายชื่อสถานีรถไฟที่ดีที่สุดในยุโรปโดยศูนย์ผู้บริโภคทางเลือก (Consumer Choice Centre) ใน ค.ศ. 2020

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการของสถานีรถไฟคาซันสกี 
* การรถไฟรัสเซีย (Российские Железные Дороги) 
* การรถไฟคาซัคสถาน (Қазақстан темір жолы) 
* การรถไฟอุซเบกิสถาน (O'zbekiston temir yo'llari) 
* บัตรโดยสารรถไฟอุซเบกิสถาน UzRailPass 
* การรถไฟคีร์กีซสถาน (Кыргыз Темир Жолу) 
* ทัวร์เสมือนจริงของสถานีรถไฟเลนินกราดสกี, ยาโรสลาฟสกี และคาซันสกี
จังหวัดซานตากรุซเดเตเนริเฟ
จังหวัดซานตากรุซเดเตเนริเฟ หรือ จังหวัดซานตากรุซ ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศสเปน ประกอบด้วยพื้นที่ทางตะวันตกของ เขตปกครองตนเองหมู่เกาะคะแนรีส์ ครอบคลุมพื้นที่ประมาณครึ่งหนึ่งของหมู่เกาะในมหาสมุทรแอตแลนติก ได้แก่ เกาะเตเนริเฟ ลาโกเมรา เอลอิเอร์โร และลาปัลมา มีพื้นที่ทั้งหมด และยังรวมถึงกลุ่มโขดหินเล็กใกล้เคียง เช่น ซัลมอร์, ฟัสเนีย, โบนันซา, การาชิโก และอนากา
เมืองหลักของจังหวัดคือเมืองซานตากรุซเดเตเนริเฟ (รู้จักกันทั่วไปในชื่อ ซานตากรุซ) ที่ตั้งอยู่บนเกาะเตเนริเฟ (เกาะที่มีประชากรมากที่สุดของสเปน) ในช่วงต้นปี 2023 จังหวัดนี้มีประชากร 1,067,173 คน และมีความหนาแน่น 315.6 คน ต่อตารางกิโลเมตร ทำให้เป็นจังหวัดที่มีความหนาแน่นของประชากรสูงเป็นอันดับหกของสเปน สูงกว่าจังหวัดลัสปัลมัส (ครึ่งตะวันออกของหมู่เกาคะแนรีส์) ประชากร 19.6% อาศัยอยู่ในเมืองหลักนี้

อ้างอิง
อุทยานและหออนุสรณ์สงครามและสันติภาพ
อุทยานและหออนุสรณ์สงครามและสันติภาพ ( ) เป็นอนุสรณ์สถานตั้งอยู่ในเขตฉีจิน เมืองเกาสฺยง ไต้หวันสถานที่แห่งนี้สร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึงกำลังพลของกองทัพสาธารณรัฐจีน ที่เสียชีวิตในระหว่างสงครามกลางเมืองจีน สงครามเกาหลี และสงครามแปซิฟิก

ประวัติ
แนวคิดในการจัดตั้งอุทยานและหออนุสรณ์สงครามและสันติภาพ ได้รับการกล่าวถึงเป็นครั้งแรกโดย เฉิน จวี นายกเทศมนตรีเมืองเกาสฺยง เมื่อวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 2008 ก่อนที่อุทยานแห่งนี้จะเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 2009
สถาปัตยกรรม
ตัวอุทยานประกอบด้วยกำแพงแสงไฟรำลึกภายในอาคารหลัก, เสาโคมไฟรำลึก, ลานอนุสาวรีย์ และพื้นที่สะท้อนแห่งหัวใจ บริเวณผนังภายนอกของอาคารหลักมีการประดับภาพของกลุ่มชายที่สวมเครื่องแบบของกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น กองทัพปฏิวัติแห่งชาติจีน และกองทัพปลดปล่อยประชาชนจีน สำหรับพื้นที่ภายนอกอาคารหลักจะเป็นที่ตั้งของแผ่นหินจารึกระลึก ลานกว้าง สวนหย่อม และหอสังเกตการณ์ (หรือจุดชมวิว)

อ้างอิง
อาคารเสนาธิการทหารบก (เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก)
อาคารเสนาธิการทหารบก ( หรือ Zdanie Glavnogo Shtaba) เป็นหมู่อาคารที่มีส่วนหน้าโค้งรูปคันศรยาวประมาณ ตั้งอยู่บริเวณจัตุรัสพระราชวัง ในนครเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ประเทศรัสเซีย โดยตั้งอยู่ตรงข้ามกับพระราชวังฤดูหนาว
อาคารอนุสรณ์สถานสถาปัตยกรรมนีโอคลาสสิกอันยิ่งใหญ่แห่งนี้ได้รับการออกแบบโดยการ์โล รอสซี ในศิลปะแบบเอ็มไพร์ และก่อสร้างขึ้นในช่วง ค.ศ. 1819–1829 ตัวอาคารประกอบด้วยปีกตึกสองข้างซึ่งแยกออกจากกันด้วยประตูชัยแบบสามช่องที่ประดับประดาอย่างวิจิตรบรรจงโดยประติมากร สเตปัน ปีเมนอฟ และวาซีลี เดมุต-มาลีนอฟสกี เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองชัยชนะของรัสเซียที่มีเหนือฝรั่งเศสในยุคพ้นนโปเลียนในสงครามรักชาติแห่งปี 1812 ประตูชัยนี้ทำหน้าที่เชื่อมโยงระหว่างจัตุรัสพระราชวังผ่านถนนโบลชายามอร์สคายาไปจนถึงถนนเนฟสกีโปรสเปกต์
จนกระทั่งมีการย้ายเมืองหลวงไปยังมอสโกใน ค.ศ. 1918 อาคารแห่งนี้เคยใช้เป็นกองบัญชาการของเสนาธิการทหารบก (ตึกปีกตะวันตก), กระทรวงการต่างประเทศ และกระทรวงการคลัง (ตึกปีกตะวันออก)

ในปัจจุบัน ตึกปีกตะวันตกทำหน้าที่เป็นกองบัญชาการของมณฑลทหารเลนินกราด ส่วนตึกปีกตะวันออกได้รับการส่งมอบให้แก่พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิเทจใน ค.ศ. 1993 และได้รับการปรับปรุงพื้นที่ภายในโครงสร้างใหม่อย่างขนานใหญ่

ดูเพิ่ม
* อาคารเสนาธิการทหารบก (มอสโก)

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* อาคารเสนาธิการทหารบก ที่สารานุกรมแห่งเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก
พระราชวังโลบานอฟ-รอสตอฟสกี
คฤหาสน์โลบานอฟ-รอสตอฟสกี ( ) หรือ พระราชวังโลบานอฟ-รอสตอฟสกี ( ) เป็นอาคารที่ตั้งอยู่ ณ เลขที่ 12 ถนนแอดมิรัลเตย์สกี ในนครเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก ประเทศรัสเซีย ก่อสร้างขึ้นในช่วง ค.ศ. 1817–1820 เพื่อเป็นที่พำนักของเจ้าชายอะเลกซันดร์ ยาคอฟเลวิช โลบานอฟ-รอสตอฟสกี ในปัจจุบัน อาคารแห่งนี้เป็นที่ตั้งของโรงแรมหรูหราในชื่อ โรงแรมโฟร์ซีซันส์ ไลออน พาเลซ ( ) ซึ่งตั้งชื่อตามรูปปั้นสิงโตเมดีชีสองตัวที่ตั้งอยู่บริเวณทางเข้าหลักของอาคาร

อาคารแห่งนี้มีความแตกต่างและไม่ควรสับสนกับบ้านโลบานอฟ-รอสตอฟสกี ที่ตั้งอยู่ ณ เลขที่ 43 ถนนมียาสนิตสกายา ในมอสโก

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* โรงแรมโฟร์ซีซันส์ ไลออน พาเลซ เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก - เว็บไซต์ทางการ
* เว็บไซต์โครงการอย่างเป็นทางการ - เกี่ยวกับการปรับปรุงพื้นที่ของโรงแรมโฟร์ซีซันส์
อีหี
อีหี ( ) เป็นพิธีกรรมตามความเชื่อของชาวเนวาร์ที่นับถือศาสนาฮินดูลัทธิไวษณพหรือศาสนาพุทธแบบเนวาร์ โดยจะนำเด็กผู้หญิงวัย 5, 7 หรือ 9 ขวบ ไป "ผูกมัด" กับพระวิษณุ (หรือพระนารายณ์) ซึ่งเป็นเทพเจ้าในศาสนาฮินดู หรือพระพุทธเจ้า ผู้เป็นศาสดาของศาสนาพุทธ และเป็นอวตารหนึ่งของพระวิษณุตามความเชื่อแบบฮินดู เพราะพวกเขามีความเชื่อว่า หากในอนาคตหญิงสาวสมรส แล้วสามีเสียชีวิตก่อนวัยอันควร ก็จะไม่ถือว่าหญิงผู้นั้นเป็นแม่หม้าย เพราะหญิงนั้นได้ผูกมัดตนเองไว้กับเทพเจ้าไว้แล้ว พิธีนี้เกิดขึ้นเพื่อหลีกเลี่ยงประเพณีสตี ที่ภรรยาหม้ายจะต้องโดดลงกองไฟตายตามสามี
"อีหี" มักถูกเรียกว่า "เพลพิพาหะ" ซึ่งหมายถึง การสมรสกับผลไม้ เพราะจะมีการนำอาหารมังสวิรัติโดยเฉพาะผลไม้ คือ มะตูม เข้ามาในพิธี แต่หลักสำคัญของพิธีอีหีแบบดั้งเดิม คือการสมรสตามธรรมเนียมฮินดูกับพระวิษณุผู้เป็นเทพเจ้า

นอกจากนี้ยังมีประเพณีสมรสครั้งที่สอง เรียกว่า "พราห์" [พะรา] หมายถึง การสมรสกับพระอาทิตย์ ซึ่งจัดขึ้นก่อนที่หญิงสาวจะมีประจำเดือนครั้งแรก โดยหญิงสาวจะต้องถูกกักตัวไว้ภายในห้องมืด เป็นเวลา 12 วัน

อ้างอิง
จังหวัดโคจาเอลี
จังหวัดโคจาเอลี ( ) เป็นจังหวัดและเทศบาลนครของประเทศตุรกี และเป็นหนึ่งในสามจังหวัดที่ไม่ใช้ชื่อทางการเดียวกับเมืองหลวงอิซมิท (İzmit) ดังนั้นบางครั้งจึงเรียกโคจาเอลีว่า โคจาเอลี มีพื้นที่ ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 2,102,907 คน (ค.ศ. 2023) จังหวัดนี้สืบทอดมาจากซันจักของโคจาเอลีในยุคออตโตมัน เมืองที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดคืออิซมิท และเกบเซ รหัสจราจรคือ 41
จังหวัดนี้ตั้งอยู่บริเวณปลายสุดทางทิศตะวันออกของทะเลมาร์มะรารอบ ๆ อ่าวอิซมิท โดยโคจาเอลีมีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดอิสตันบูลและทะเลมาร์มะราทางทิศตะวันตก ติดกับทะเลดำทางทิศเหนือ ติดกับจังหวัดซาคาร์ยาทางทิศตะวันออก ติดกับจังหวัดบูร์ซาทางทิศใต้ และติดกับจังหวัดยาโลวาทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ นอกจากนี้ เขตเมืองขยาย (พื้นที่ปริมณฑล) ของอิสตันบูลยังแผ่ขยายมาจนถึงแนวเขตแดนระหว่างจังหวัดโคจาเอลีและอิสตันบูลอีกด้วย

อ้างอิง
จังหวัดมาร์ดิน
จังหวัดมาร์ดิน ( ; ; ; ) เป็นจังหวัดและเทศบาลนครในประเทศตุรกี มีพื้นที่ 8,780 km 2 และมีประชากร 870,374 คน (2022) เมืองที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดคือ กือซึลเทเพ ในขณะที่เมืองหลวง มาร์ดิน เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสอง

ประชากรศาสตร์
จังหวัดมาร์ดินเป็นจังหวัดที่มีความหลากหลายทางภาษา ชาติพันธุ์ และศาสนา กลุ่มชาติพันธุ์ที่โดดเด่น ได้แก่ชาวอาหรับ ชาวแอราเมียน และชาวเคิร์ด โดยชาวเคิร์ดเป็นกลุ่มที่มีจำนวนมากที่สุด กลุ่มชาติพันธุ์ย่อยอื่น ๆ ได้แก่ ชาวอาร์มีเนีย ชาวเชเชน และชาวตุรกี ขณะที่ชาวยิวเคยอาศัยอยู่ในพื้นที่นี้ก่อนที่จะอพยพไปยังประเทศอิสราเอลราว ค.ศ. 1948 ชาวเชเชนเข้ามาตั้งถิ่นฐานในภูมิภาคนี้ในช่วงสงครามรัสเซีย-ตุรกีใน ค.ศ. 1877/1878
ชุมชนชาวมฮัลลามีที่มีเอกลักษณ์โดดเด่นอาศัยอยู่ในอำเภอนี้เช่นกัน

จังหวัดนี้ถูกนับเป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคเคอร์ดิสถานตุรกี โดยใน ค.ศ. 1990 มีการประมาณการว่าชาวเคิร์ดคิดเป็นร้อยละ 75 ของประชากรทั้งหมด

อ้างอิง
จังหวัดมาลัตยา
จังหวัดมาลัตยา ( ) เป็นจังหวัดและเทศบาลนครของประเทศตุรกี มีพื้นที่ 12,259&#x20;km 2 และมีประชากร 812,580 คน (ค.ศ. 2022) เป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ภูเขาขนาดใหญ่ เมืองหลวงของจังหวัดคือเมืองมาลัตยา ซึ่งมีประชากร 485,484 คน (ค.ศ. 2022)

ตามใน Encyclopaedia of Islam จังหวัดนี้เป็นส่วนหนึ่งของเคอร์ดิสถานตุรกี

ประชากรศาสตร์
ตามที่นักภูมิศาสตร์ชาวเยอรมัน เกออร์ค ฮัสเซิล และ อาดัม คริสทีอัน กัสพารี กล่าวไว้มาลัตยาประกอบด้วยบ้าน 1,200 ถึง 1,500 หลังในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 ซึ่งมีชาวออตโตมัน ชาวเติร์กเมน ชาวอาร์มีเนีย และชาวกรีกอาศัยอยู่ ขณะที่พื้นที่ภูเขาในซันจักมาลัตยาส่วนใหญ่เป็นที่อยู่อาศัยของชนเผ่าชาวเคิร์ดเช่น เรชวัน

อ้างอิง
จังหวัดโทคัท
จังหวัดโทคัท ( ) เป็นจังหวัดทางตอนเหนือของประเทศตุรกี มีพื้นที่ 10,042&#x20;km 2 และมีประชากร 596,454 คน (ค.ศ. 2022) จังหวัดที่อยู่ติดกัน ได้แก่ อามัสยาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ยอซกัททางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ซีวัสทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ และออร์ดูทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ เมืองหลวงคือ โทคัท ซึ่งตั้งอยู่ทางตอนในของภูมิภาคทะเลดำตอนกลาง ห่างจากอังการา 422 กิโลเมตร ผู้ว่าราชการจังหวัดคือ อับดุลลอฮ์ เคิกลือ ได้รับการแต่งตั้งใน ค.ศ. 2024
นิรุกติศาสตร์
เอฟลิยา เชเลบี ได้อธิบายที่มาของชื่อเมืองนี้ตามหลักนิรุกติศาสตร์ภาษาตุรกีว่ามาจากคำว่า 'ทก-อัต' (Tok-at) ซึ่งหมายถึง ความอิ่มหนำสำราญของม้า เนื่องจากเมืองนี้มีความอุดมสมบูรณ์ไปด้วยข้าวบาร์เลย์ ขณะที่อิสไมล์ ฮักกือ อูซุนชาร์เชอลือ นักประวัติศาสตร์ในยุคออตโตมัน อธิบายว่าชื่อนี้มาจากคำว่า 'ทก-กัต' (Toh-kat) ซึ่งแปลว่า 'เมืองที่มีกำแพงล้อมรอบ' ด้านเอิซฮัน เอิซตืร์ก ได้ระบุในผลงานของเขาที่ชื่อ พอนตัส (Pontus) โดยอ้างอิงถึงคำว่า 'ดาฮ์ยู' (Dahyu) ซึ่งแปลว่า 'ประเทศ หรือความบริสุทธิ์' ในคัมภีร์อเวสตา และถูกนำมาใช้เรียกภูมิภาคแคปพาโดเชียเป็นครั้งแรกในช่วงศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาลภายใต้จักรวรรดิอะคีเมนิด โดยเขาอ้างว่าคำดังกล่าวได้ถูกเรียกเ
รษที่ 6 ก่อนคริสตกาลภายใต้จักรวรรดิอะคีเมนิด โดยเขาอ้างว่าคำดังกล่าวได้ถูกเรียกเพี้ยนในสำเนียงภาษากรีกจนกลายเป็นคำว่า 'โดเคีย' (Dokeia) และได้กลายสภาพมาเป็นคำว่า โทคัท (Tokat) ในที่สุด
นัฐพรไอศครีม
นัฐพรไอศครีม ​เป็นร้านไอศครีมโฮมเมดที่ตั้งอยู่ในย่านแพร่งภูธร ซึ่งเป็นหนึ่งในย่านสามแพร่ง ในพื้นที่แขวงศาลเจ้าพ่อเสือ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ตัวร้านตั้งอยู่ในอาคารแถวสองชั้นขนาดเล็กที่มีสถาปัตยกรรมแบบชิโนโปรตุกีส โดยทางร้านดำเนินการผลิตและจำหน่ายไอศครีมภายในอาคารดังกล่าว
ร้านตั้งอยู่ในเขตเกาะรัตนโกสินทร์ซึ่งเป็นย่านเมืองเก่าของกรุงเทพมหานคร โดยมีความเชี่ยวชาญในการทำไอศครีมโบราณและเปิดดำเนินการมานานกว่า 80 ปี นับตั้งแต่ช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง นัฐพร รุ่งโรจน์สุวรรณ เจ้าของร้านคนปัจจุบัน ให้ข้อมูลว่าครอบครัวมีเชื้อสายจีนและประกอบธุรกิจขายอาหารในย่านสามแพร่งมาหลายชั่วอายุคน นัฐพรเป็นทายาทรุ่นที่สองของครอบครัว แม้ครอบครัวจะมีประวัติความเป็นมาอย่างยาวนานในย่านนี้ แต่ร้านไอศครีมดังกล่าวได้เริ่มดำเนินการอย่างเต็มรูปแบบในปี พ.ศ. 2532
ไอศครีมของทางร้านมีลักษณะเฉพาะคือมีเนื้อสัมผัสร่วนคล้ายทรายและมีผลึกน้ำแข็งขนาดเล็ก ซึ่งให้ความรู้สึกกรุบกรอบเมื่อรับประทาน ในขณะที่ร้านไอศครีมทั่วไปมักตักไอศครีมด้วยที่ตักไอศครีม แต่ทางร้านกลับเลือกใช้ทัพพีตักข้าวในการตักเสิร์ฟ ไอศครีมมาพร้อมเครื่องเคียงหลากหลายชนิด อาทิ ลูกชิด ข้าวโพด ลูกเดือย ถั่วเหลือง ถั่วลิสงคั่ว ข้าวเหนียว ถั่วดำ และถั่วแดง รสชาติของไอศครีมประกอบด้วยรสมะพร้าว รสนมสด รสสตรอว์เบอร์รี รสช็อกโกแลต รสกาแฟ รสงาดำญี่ปุ่น รสชาไทย รวมถึงรสชาญี่ปุ่นอาทิ มัตจะ โฮจิจะ และเก็มไมจะ เมนูพิเศษคือไอศครีมรสมะม่วงมหาชนก ซึ่งทำจากมะม่วงพันธุ์ที่มีผลขนาดใหญ่และเป็นที่นิยมในราคาสูง
ร้านนัฐพรไอศครีมได้รับรางวัลมากมาย รวมถึงได้รับการแนะนำให้เป็นร้านไอศครีมที่ควรไปรับประทานผ่านหนังสือคู่มือการท่องเที่ยวหลุยส์ วิตตอง ซิตี้ ไกด์ (Louis Vuitton City Guide)

อ้างอิง