SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
ล่าจื่อจี
ล่าจื่อจี ( ; ) เป็นอาหารประจำมณฑลเสฉวน เป็นอาหารประเภทผัดซึ่งประกอบด้วยเนื้อไก่หมักแล้วทอด พริกแห้งเสฉวน โต้วป้านเจี้ยง (เครื่องปรุงรสที่ทำจากถั่วปากอ้าหมักดองกับพริก) พริกไทยเสฉวน กระเทียม และขิง

เรามักจะโรยหน้าตกแต่งอาหารจานนี้ด้วยเมล็ดงาคั่วและต้นหอมหั่นท่อน ผู้รับประทานจะใช้ตะเกียบเพื่อเลือกหยิบชิ้นเนื้อไก่ออกมา เหลือเพียงพริกไว้ในถ้วยชาม

ล่าจื่อจีมีต้นกำเนิดอยู่ใกล้กับเกอเล่อชานในเมืองฉงชิ่ง ที่ซึ่งภัตตาคารจะใช้ไก่ขนาดเล็กที่เลี้ยงแบบปล่อยตามธรรมชาติ (free-range) จากฟาร์มใกล้เคียง เนื้อไก่เหล่านี้กลายเป็นสินค้าส่งออกที่มีเอกลักษณ์จากเกอเล่อชาน

อ้างอิง
กระบอง (อาหาร)
กระบอง หรือ กระบองจ่อ ไทใหญ่เรียก ข่างปอง หรือ งามองจ่อ เป็นอาหารทานเล่นชนิดหนึ่งพบในสำหรับอาหารพม่า และภาคเหนือของประเทศไทย ประกอบอาหารด้วยวิธีการใช้ผักชุบแป้งทอด หรืออาจหมายถึงของทอดต่าง ๆ ที่ไม่เจาะจงวัตถุดิบ บางแห่งว่า กระบองจ่อ มาจากคำพม่าว่า กะบอง แปลว่าฟักทอง กับจ่อ แปลว่าทอด รวมกันมีความหมายว่า "ฟักทองทอด"' บ้างก็ว่าชื่อ งามองจ่อ เป็นคำไทใหญ่ว่า งา แปลว่าปลา มอง แปลว่าผักรวมสามอย่าง (คือฟักทอง น้ำเต้า และมะละกอ) และจ่อ แปลว่าทอด บางแห่งว่าเป็นคำพม่าว่า งะบาวง์ หมายถึง "ปลาตัวเล็กทอดติดกันเป็นแพ"
ในสำรับอาหารล้านนา นิยมใช้ฟักทอง หัวปลี น้ำเต้าอ่อน มะละกอ ปลา หรือกุ้งขนาดน้อย โดยนำผักมาหั่นเป็นเส้นยาว หรือขูดฝอย แล้วชุบแป้งทอด แป้งทำจากแป้งข้าวเจ้า ผสมน้ำกะทิ เกลือ น้ำตาล และมะพร้าวขูด อาจใส่น้ำพริกแกงลงนิดหน่อยเพื่อเพิ่มรส บางแห่งรับประทานเคียงกับน้ำจิ้มทำจากถั่ว น้ำอ้อย พริก กระเทียม และเกลือ

ส่วน ข่างปอง ในสำรับอาหารไทใหญ่จะนำผักหลายชนิด ได้แก่ มะละกอดิบ หอมแขก และหัวปลีหั่น คลุกเคล้ากับกะปิ ตะไคร้ซอย เกลือ แป้ง และพริกป่น ก่อนนำไปทอดกรอบ

ดูเพิ่ม
* อะจอ ( ) – อาหารพม่าลักษณะเดียวกัน

อ้างอิง
คะโนนโดะ
คะโนนโดะ ( ) เป็น โหมะน์ หรือขนมพม่าชนิดหนึ่ง ลักษณะเป็นไข่เจียวห่อไส้ไก่หรือกุ้งผัดแบบน้ำมันน้อย (sauté) โดยชื่อ คะโนน เป็นคำไทยคือขนม กับคำพม่า โดะ แปลว่าห่อ มีวัตถุดิบหลัก ได้แก่ ไข่ เนื้อไก่ รากผักชี หอมแดง กระเทียม และเกลือ
คะโนนโดะเป็นอาหารพม่าที่ได้รับอิทธิพลจากอาหารไทยช่วงการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สองในรัชกาลพระเจ้ามังระ ได้รับความนิยมมากในมัณฑะเลย์ ถือเป็นขนมที่ปรากฏในเครื่องเสวยช่วงเวลาน้ำชาหรือช่วงค่ำของเจ้านายในพระราชวังมัณฑะเลย์ยุคก่อน องค์ บรรจุน เปรียบเทียบกับวัตถุดิบในอาหารว่างของในไทยในปัจจุบัน พบว่าใกล้เคียงกับล่าเตียง ซึ่งเป็นเครื่องว่างในราชสำนักอยุธยา หรือหรุ่ม อาหารว่างของชาวไทยมุสลิม แต่ต่างกันตรงที่ทั้งสองอย่างนี้จะใช้กุ้งทำไส้เป็นหลัก

นอกจากคะโนนโดะแล้ว ยังมีขนมหรืออาหารว่างของพม่าที่ได้รับอิทธิพลจากอาหารไทยอีก เช่น ชเวยีนเอ้ ( ), โหมะน์และส้อง ( ) และโหมะน์ตี ( )

อ้างอิง
ชเวยีนเอ้
ชเวยีนเอ้ ( ; ) เป็น โหมะน์ หรือขนมพม่าชนิดหนึ่ง ลักษณะคล้ายกับลอดช่องหรือซ่าหริ่มของไทย รับประทานได้ในช่วงเทศกาลตะจานหรือสงกรานต์ตามธรรมเนียมพม่า และเป็นขนมชนิดหนึ่งที่ได้รับอิทธิพลจากอาหารไทยช่วงหลังการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง

ชเวยีนเอ้ประกอบไปด้วยน้ำกะทิ ข้าวเหนียวหวาน เม็ดสาคู ตัวแป้งวุ้นทำจากเตยหอม วุ้นมะพร้าว วุ้นกะทิ ขนมปัง และน้ำแข็ง

อ้างอิง
คัตสึดง
จังหวัดฟูกูอิ]]

คัตสึดง ( ) เป็นอาหารญี่ปุ่นยอดนิยมชนิดหนึ่ง ประกอบด้วยข้าวหนึ่งชาม ราดหน้าด้วยเนื้อหมูทอดที่หั่นเป็นชิ้น ๆ ไข่ ผัก และเครื่องปรุงรส

อาหารจานนี้ได้ชื่อมาจากคำในภาษาญี่ปุ่นว่า ทงกัตสึ ("เนื้อหมูหั่นเป็นชิ้น ๆ") และ ดมบูริ ("ชามข้าวราดหน้า")
มันกลายเป็นประเพณีสมัยใหม่สำหรับนักเรียนญี่ปุ่นทึ่จะกินคัตสึดงในคืนก่อนสอบครั้งสำคัญหรือคืนก่อนสอบเข้าโรงเรียน เนื่องจาก คัตสึ เป็นคำพ้องเสียงกับคำกริยาในภาษาญี่ปุ่นว่า คัตสึ ( ) แปลว่า "ชนะ" นอกจากนี้ยังเป็นมุกตลกที่มีชื่อเสียงในภาพยนตร์ตำรวจญี่ปุ่น กล่าวคือ หลายคนคิดว่าผู้ต้องสงสัยจะพูดความจริงทั้งน้ำตาเมื่อพวกเขาได้กินคัตสึดงและถูกถามว่า "คุณเคยคิดบ้างไหมว่าแม่ของคุณจะรู้สึกอย่างไรกับเรื่องนี้?" แม้กระทั่งทุกวันนี้ มุกตลกที่ว่า "เราต้องกินคัตสึดงขณะสอบปากคำ" ยังคงเป็นที่นิยมในภาพยนตร์ญี่ปุ่น

อ้างอิง
ซุปมิโซะ
ซุปมิโซะ ( ) เป็นซุปญี่ปุ่นแบบดั้งเดิมที่ประกอบไปด้วยน้ำสต๊อกดาชิกับเต้าเจี้ยวมิโซะแบบนิ่มผสมเข้าด้วยกัน นอกจากนี้ยังมีส่วนผสมที่เป็นตัวเลือกอื่น ๆ อีกมากมายที่อาจจะมีการใส่เพิ่มลงไป ขึ้นอยู่กับสูตรอาหารตามภูมิภาคและตามฤดูกาล รวมไปถึงความชอบส่วนบุคคล

ซุปมิโซะถือเป็นหนึ่งในประเภทซุปพื้นฐานสองประเภทของอาหารญี่ปุ่นร่วมกับซูอิโมโนะ (ซุปใส)

อ้างอิง
คูชิกัตสึ
คูชิกัตสึ ( ) หรือเรียกอีกอย่างว่า คูชิอาเงะ ( ) เป็นอาหารญี่ปุ่นที่ทำด้วยเนื้อสัตว์และผักที่เสียบด้วยไม้และทอดในน้ำมันท่วมจนสุกกรอบ ในภาษาญี่ปุ่น คำว่า คูชิ (串) แปลว่าไม้เสียบที่ใช้กัน ในขณะที่คำว่า คัตสึ หมายถึง เนื้อสัตว์ที่นำมาทอดในน้ำมันท่วมจนสุกกรอบ จากนั้นก็หั่นเป็นชิ้น ๆ
โครกเกะ
โครกเกะ]]

โครกเกะ [โค-รก-เกะ] ( ) เป็นชื่อภาษาญี่ปุ่นของอาหารทอดในน้ำมันท่วมที่มีต้นกำเนิดมาจากอาหารฝรั่งเศสชนิดหนึ่งคือ ครอแก็ต โครกเกะนั้นทำได้โดยการผสมเนื้อ อาหารทะเล หรือผักสับที่ปรุงสุกแล้ว กับมันฝรั่งบดหรือซอสขาว มักจะปั้นให้มีรูปร่างแบนเล็กน้อย คลุกแป้งสาลี ชุบไข่ และคลุกเกล็ดขนมปังแบบญี่ปุ่น จากนั้นนำไปทอดในน้ำมันท่วมจนด้านนอกมีสีน้ำตาล

ประวัติ
ในปี ค.ศ. 1887 ครอแก็ต อาหารทอดของฝรั่งเศสได้รับการนำเข้าไปในญี่ปุ่น เชื่อกันว่าโครกเกะที่ใช้มันฝรั่งบดได้รับการคิดค้นขึ้นเพราะเทคโนโลยีการผลิตนมยังไม่เป็นที่นิยมในญี่ปุ่นในสมัยนั้น

เราสามารถพบโครกเกะได้ในซูเปอร์มาร์เก็ตและร้านสะดวกซื้อเกือบทุกแห่งในญี่ปุ่น โดยสามารถลิ้มรสได้ในราคาที่ไม่แพง
รูปแบบต่าง ๆ
โครกเกะนั้นมีอยู่หลายประเภท ขึ้นอยู่กับส่วนผสมหลักหรือส่วนผสมที่รวมเข้าด้วยกัน โดยทั่วไปจะเรียกชื่อตามส่วนผสมของโครกเกะประเภทนั้น ๆ ได้แก่

* โครกเกะมันฝรั่ง - โครกเกะที่ทำจากใช้มันฝรั่ง
* โครกเกะเนื้อ - โครกเกะที่ทำจากเนื้อบดและมันฝรั่ง ถ้าที่ทำจากเนื้อเพียงอย่างเดียวก็จะเป็นเม็นจิกัตสึ
* โครกเกะทูน่า - โครกเกะที่ทำจากทูน่า
* โครกเกะยาไซ (ผัก) - โครกเกะที่ทำจากผักรวม
* โครกเกะแกงกะหรี่ - โครกเกะรสแกงกะหรี่ 
* โครกเกะคาโบจะ (ฟักทอง) - โครกเกะที่ทำจากฟักทอง
* โครกเกะโอการะ (กากถั่วเหลือง) - โครกเกะที่ทำจากกากถั่วเหลือง
* โครกเกะครีม - โครกเกะที่ทำจากซอสขาว
* โครกเกะกูราตัง - โครกเกะจากซอสขาวและมักกะโรนี
บางครั้งโครกเกะจะขายแบบห่อด้วยกระดาษ เรายังอาจใช้โครกเกะเป็นเครื่องโปะหน้าอาหารอื่น ๆ เมื่อนำโครกเกะไปสอดไส้ระหว่างขนมปังสองแผ่น จะเรียกว่า โครกเกปัง (ปัง คือขนมปังในภาษาญี่ปุ่น) หรือ โครกเกซันโดะ กูราโกโระ เป็นผลิตภัณฑ์ที่ได้รับการนำเสนอโดยแมคโดนัลด์ในญี่ปุ่น ทำจากโครกเกะกูราตังที่ประกบด้วยขนมปังเบอร์เกอร์

อ้างอิง
คาราอาเงะ
เป็นเทคนิคการปรุงอาหารของญี่ปุ่นซึ่งมีอาหารหลากหลายประเภท - ส่วนใหญ่มักจะใช้เนื้อไก่ แต่ยังมีเนื้อสัตว์และเนื้อปลาอื่น ๆ ซึ่งจะถูกนำไปทอดในน้ำมันท่วมจนสุกกรอบ กรรมวิธีนี้เกี่ยวข้องกับการชุบชิ้นขนาดเล็ก ๆ ของเนื้อสัตว์หรือปลาด้วยแป้งสาลี หรือแป้งมันฝรั่ง หรือแป้งข้าวโพด และทอดในน้ำมันเบา ๆ กรรมวิธีนี้จะแตกต่างจากการตระเตรียมการของเท็มปูระ ซึ่งจะไม่ทำการหมักและใช้แป้งสำหรับชุบ คาราอาเงะมักจะถูกเสิร์ฟเพียงอย่างเดียวหรือกับข้าวและกะหล่ำปลีหั่นฝอย เมื่อไม่นานมานี้ ได้กลายเป็นที่นิยมด้วยการกินคาราอาเกะที่ห่อด้วยชิโซะ (ใบเพริลาสีเขียว) และใบผักกาดหอม

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Japan Karaage Association 
* Karaage JP 
* Photos and further info about karaage 
* Chicken Karaage recipe video (in English)
ยากิโตริ
]]

ยากิโตริ ( ) คือไก่ย่างเสียบไม้แบบญี่ปุ่นชนิดหนึ่ง เตรียมด้วยการเสียบเนื้อสัตว์ด้วย คูชิ ( ) หรือไม้เสียบที่ทำจากเหล็ก ไม้ไผ่ หรือวัสดุที่คล้ายกัน จากนั้นนำไปย่างบนเตาถ่าน เนื้อสัตว์จะถูกปรุงรสด้วยซอสทาเระหรือเกลือระหว่างการย่างหรือหลังการย่าง ศัพท์ ยากิโตริ ในบางครั้งถูกนำมาใช้เรียก คูชิยากิ (อาหารเสียบไม้และย่าง) โดยทั่วไปอย่างไม่เป็นทางการ

อ้างอิง
สถูป
สถูป ( ) เป็นสิ่งก่อสร้างทรงโอคว่ำ ใช้ประดิษฐานปูชนียวัตถุในศาสนาพุทธ เช่น พระบรมสารีริกธาตุ เป็นต้น

สถูปในยุคแรกทำจากมูลดิน ต่อมาจึงสร้างด้วยวัสดุถาวร เช่น อิฐ หิน และแพร่หลายไปในภูมิภาคต่าง ๆ ที่นับถือพุทธศาสนา

อ้างอิง
; เชิงอรรถ

; บรรณานุกรม

* 
* 
*

ดูเพิ่ม
* เจดีย์ สถูปแบบไทย
* ถะ สถูปหรือเจดีย์แบบจีน
* เจดีย์ญี่ปุ่น
วัดอ่วมอ่องประชานฤมิต
วัดอ่วมอ่องประชานฤมิต เป็นของคณะสงฆ์เถรวาท สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่เลขที่ 37 หมู่ 10 ตำบลหนองเพรางาย อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี มีเนื้อที่ จำนวน 15 ไร่ 2 งาน 15 ตารางวา อาณาเขตของวัด ทิศเหนือติดถนน ซ.อ่วมอ่อง11 ทิศตะวันออกมีอาณาเขตติดกับบ่อน้ำ ทิศใต้มีอาณาเขตติดกับทุ่งนา ทิศตะวันตกมีอาณาเขตกับถนนทางหลวงชนบท นนทบุรี 3191 เป็นวัดที่เป็นศูนย์กลางในการทำกิจกรรมทางพระพุทธศาสนา ของชุมชน รวมทั้งเป็นวัดที่ตั้งของสำนักงานเจ้าคณะอำเภอไทรน้อย โดยมีพระครูนนทกิจโกศล, ดร. เป็นเจ้าอาวาส และเป็นผู้บริหารกิจการพระพุทธศาสนาภายในวัด

เสนาสนะภายในวัด
* อุโบสถ มีพระพุทธชินราชองค์จำลองประดิษฐานอยู่ ณ วัดอ่วมอ่องประชานฤมิตร จังหวัดนนทบุรี 
*หลวงพ่อประทานพร 
*วิหาร
* กุฏิสงฆ์ เป็นเรือนไทยโบราณ 3 หลัง 18 ห้อง
*ศาลาการเปรียญหลังเก่าไม้ทรงไทยโบราณ
*ศาลาทำบุญมีรูปหล่อไอ้ไข่จากวัดเจดีย์ให้ชาวบ้านได้ไห้วบูชา
* เมรุ ฌาปนกิจศพเป็นเตาถ่าน
* หอระฆัง
*ลานปฏิบัติธรรม
*ศาลปู่ฤๅษี
*สถานที่อภัยทานให้อาหารปลา

ลำดับเจ้าอาวาส
* พระอธิการจรินทร์ จนฺทปญฺโญ
*พระครูนนทกิจโกศล (สิริชัย สิริชโย พ.ศ. 2510-),ดร. พ.ศ. 2554-ปัจจุบัน (เจ้าคณะอำเภอไทรน้อย)

อ้างอิง
*สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดนนทบุรี. (2562). ประวัติวัดในจังหวัดนนทบุรี. นนทบุรี : สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดนนทบุรี
ซูคราโลส
ซูคราโลส ( ) เป็นวัตถุให้ความหวานทดแทนน้ำตาล ลักษณะเป็นผงสีขาวหรือไม่มีสี ไม่มีกลิ่น มีสูตรเคมีคือ C 12 H 19 Cl 3 O 8 และเลขอีคือ E955 ซูคราโลสถูกค้นพบโดยบังเอิญในปี ค.ศ. 1976 โดยนักวิจัยจากคิงส์คอลเลจลอนดอน ร่วมกับเทตแอนด์ไลล์ (Tate & Lyle) บริษัทอุตสาหกรรมอาหารสัญชาติบริติช เทตแอนด์ไลล์จดสิทธิบัตรซูคราโลสในปีเดียวกัน ซูคราโลสยังรู้จักในชื่อทางการค้าอื่น ๆ ได้แก่ Splenda, Zerocal และ Sukrana
ซูคราโลสเป็นไดแซ็กคาไรด์หรือน้ำตาลโมเลกุลคู่ที่มีที่มาจากซูโครส อันเกิดจากการรวมตัวกันของกลูโคสและฟรักโทส ซูคราโลสสามารถสังเคราะห์ได้จากปฏิกิริยาคลอริเนชันหรือการแทนที่หมู่ไฮดรอกซิลในซูโครสด้วยอะตอมของคลอรีน ซูคราโลสมีความหวานกว่าซูโครสประมาณ 320–1000 เท่า หวานกว่าแอสปาร์แตมและแอซีซัลเฟมโพแทสเซียม 3 เท่า และหวานกว่าแซกคารีน 2 เท่า
ซูคราโลสได้รับการยอมรับโดยทั่วไปว่าปลอดภัยจากองค์การอาหารหลายแห่ง เช่น องค์การอาหารและยาสหรัฐ คณะกรรมการวิทยาศาสตร์ด้านอาหารของสหภาพยุโรป และคณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญว่าด้วยวัตถุเจือปนอาหารขององค์การอาหารและเกษตร และองค์การอนามัยโลกแห่งสหประชาชาติ รวมถึงสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาในไทย ใช้เป็นวัตถุให้ความหวานในขนมขบเคี้ยว เครื่องดื่ม และอาหารทางการแพทย์ โดยปริมาณแนะนำที่ร่างกายรับได้ต่อวันอยู่ที่ 5 มิลลิกรัม/กิโลกรัม/วัน อย่างไรก็ตามซูคราโลสไม่ให้พลังงานเนื่องจากร่างกายมนุษย์ไม่สามารถย่อยและดูดซึมได้ ซูคราโลสไม่ก่อให้เกิดฟันผุ และไม่ส่งผลต่อระดับอินซูลินในเลือด จึงปลอดภัยต่อผู้ป่วยโรคเบาหวาน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
*
วัดบางขัน
วัดบางขัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกายในหมู่ที่ 8 ตำบลคลองหนึ่ง อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี เป็นวัดเก่าแก่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2456 ตั้งอยู่ริมลำรางน้ำบางขัน ต่อมาได้ย้ายวัดมาถึงสองครั้ง จึงได้สร้างในสถานที่ปัจจุบัน มีพระครูพิพัฒน์ปทุมเขต เจ้าอาวาสวัดบางขันองค์แรก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา วันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2472 วัดเริ่มสร้างอุโบสถ เมื่อ พ.ศ. 2507 และได้ผูกพัทธสีมา เมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2508 ภายในวัดมีอุโบสถ​กว้าง 7.70 เมตร ยาว 20.30 เมตร ศาลาการเปรียญ​ กุฏิสงฆ์ 12 หลัง ยังมีการสร้างโรงเรียนในพื้นที่วัด
ลำดับเจ้าอาวาส
รายนามเจ้าอาวาส​ วัดนี้มีเจ้าอาวาสมาตั้งแต่สร้างมาจนถึงปัจจุบัน​ คือ
* พระ​ครู​พิพัฒน์​ปทุม​เขต
* พระ​ครู​วิริยานุวัตร
* พระมหาสุเมธ จนฺทสีโล
* พระครู​สิริพัฒนา​ภรณ์
* พระครูปทุมจริยานุวัตร (สมพงษ์​ สมาหิโต)

อ้างอิง
ปรินิพพานสถูป
ปรินิพพานสถูป ( ) เป็นสถูปในเมืองกุสินารา ตั้งอยู่ที่เสด็จดับขันธปรินิพพานของพระโคตมพุทธเจ้า ศาสดาของศาสนาพุทธ เซอร์ อเล็กซานเดอร์ คันนิงแฮม งานของเขาชิ้นนี้ได้รับความสนใจมากที่สุดเพราะเขาพิสูจน์ว่าพระโคตมพุทธเจ้าได้เสด็จดับขันธปรินิพพานที่สถานที่แห่งนี้ วิหารในปัจจุบันรัฐบาลอินเดียให้สร้างขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1956 (พ.ศ. 2499) เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของพิธีเฉลิมฉลอง 2500 ปี มหาปรินิพพาน หรือ 25 พุทธศตวรรษ ภายในวิหารประดิษฐานพระพุทธรูปปางปรินิพพาน ซึ่งหันพระเศียรไปทางทิศเหนือ พระพุทธรูปองค์นี้มีความยาวทั้งสิ้น 6.1 เมตรและแกะสลักจากหินทั้งก้อน
ประวัติ
หลังจากประกาศพระศาสนาได้ 45 ปี พระพุทธเจ้าเริ่มประชวร ในที่สุดพระองค์ตัดสินพระทัยเดินทางไปยังเมืองกุสินารา ได้แสดงธรรมโปรดปัจฉิมสาวกคือสุภัททปริพาชก แสดงปัจฉิมโอวาทโปรดพระสงฆ์สาวก และเสด็จดับขันธปรินิพพานเมื่อ 487 ปีก่อนคริสตกาล ต่อมาได้มีการบันทึกว่าพระเจ้าอโศกมหาราชเสด็จเยือนเมืองกุสินาราเมื่อ 260 ปีก่อนคริสตกาล โปรดให้สร้างพระพุทธไสยาสน์และพระสถูปเป็นจำนวนมากเพื่อเป็นเกียรติแก่สถานที่เสด็จดับขันธปรินิพพาน สิ่งก่อสร้างทางพระพุทธศาสนาในกุสินาราได้รับการบูรณะอย่างต่อเนื่องระหว่างยุคจักรวรรดิกุษาณะ ( ค.ศ. 50-241) เมื่อกุสินาราดำรงอยู่มาจนถึงยุคทองของจักรวรรดิคุปตะ ( ค.ศ. 320-647) ปรินิพพานสถูปได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่พร้อมกับพร
ดิคุปตะ ( ค.ศ. 320-647) ปรินิพพานสถูปได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่พร้อมกับพระพุทธไสยาสน์องค์ใหญ่ พระพุทธไสยาสน์และพระสถูปถูกค้นพบและขุดตกแต่งพร้อมกับพระสถูปที่อยู่ใกล้กันและได้ถูกบูรณะปฏิสังขรณ์เมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1877 (หรือ พ.ศ. 2420 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) พระพุทธไสยาสน์อยู่ในสภาพปรักหักพังแตกกระจัดกระจายนับไม่ถ้วน จึงได้มีการก่อสร้างขึ้นมาใหม่ส่วนพระสถูปได้รับการบูรณะและได้มีการสร้างหลังคาครอบองค์พระพุทธไสยาสน์โดยคณะสำรวจทางโบราณคดีของอินเดีย
ยาไต
แห่งหนึ่งในนครทากายามะ]]
 ]]
ยาไต ( ) เป็นร้านค้าแผงลอยขายของหรือรถเข็นขายของขนาดเล็กในประเทศญี่ปุ่น จำหน่ายราเม็งหรืออาหารอื่น ๆ โดยคำ "ยาไต" แปลว่า "ร้านขายของ" การตั้งยาไตหรือแผงขายของ จะตั้งบนบาทวิถีในช่วงเย็น และจะเก็บร้านช่วงดึกหรือก่อนรุ่งสาง

ยาไตมีมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 ได้รับความนิยมและแพร่หลายมากในยุคเมจิ (ค.ศ. 1868–1912) โดยพัฒนาเป็นรถเข็นขายของที่ทำด้วยไม้ ครั้นช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ยาไตก็ยังเป็นที่นิยม จนกระทั่งการจัดโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 ที่กรุงโตเกียว รัฐบาลญี่ปุ่นจึงออกกฎระเบียบการตั้งร้านยาไต ด้วยเหตุผลด้านสุขอนามัย ปัจจุบันยาไตยังมีมากในนครฟูกูโอกะ จังหวัดฟูกูโอกะ แต่ก็ลดน้อยลงกว่าแต่เก่าก่อนมาก
ยาไตที่เป็นแบบรถเข็น มีสองล้อ ทำจากไม้ ภายในมีอุปกรณ์ประกอบอาหาร และที่นั่งที่พับเก็บได้ โดยมากตัวรถเข็นมีขนาด 3 x 2.5 เมตร จำหน่ายอาหารญี่ปุ่นดั้งเดิมอย่างหลากหลาย เป็นต้นว่า ราเม็ง เท็มปูระ และเกี๊ยวซ่า รวมทั้งมีบริการเบียร์ เหล้า สาเก และโชจู

ดูเพิ่ม
* ร้านราเม็ง
* รถขายของเคลื่อนที่
* โพจังมาชา

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
โพจังมาชา
]]
 ]]

โพจังมาชา ( ) เป็นร้านค้าแผงลอยขายอาหารขนาดเล็กของประเทศเกาหลีใต้ จำหน่ายอาหารต่าง ๆ เช่น โฮต็อก คิมบับ ต็อกโบกี ซุนแด โอเด้ง มันดู และอันจู ในช่วงเย็นโพจังมาชาจะให้บริการเครื่องดื่มมึนเมาเช่นโซจู

พ.ศ. 2555 มีโพจังมาชาในกรุงโซลมากถึง 3,100 แห่ง แต่เจ้าหน้าที่ของเมืองให้การปฏิเสธ และปกปิดจำนวนที่แท้จริง ด้วยมองว่าการตั้งร้านเช่นนี้ผิดกฎหมายและไม่ถูกสุขลักษณะ

ดูเพิ่ม
* ร้านค้าแผงลอย
* ยาไต

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
ปาวบาจี
ปาวบาจี ( ) เป็นอาหารจานด่วนจากประเทศอินเดีย ปาวบาจีประกอบด้วยแกงผักอย่างเข้มข้นเสิร์ฟคู่กับขนมปังนุ่ม (ปาว - pav) ปาฟภาจีมีต้นกำเนิดในรัฐมหาราษฏระ รูปแบบดัดแปลงของปาฟภาจีเช่นใช้ขนมปังแบบอื่น ๆ ทั้งจปาตี โรตี หรือขนมปังโฮลวีต

ประวัติ
ปาวบาจีมีมาจั้งแต่สมัยคริสต์ทศวรรษ 1850 ในฐานะเป็นอาหารกลางวันจานด่วนสำหรับคนงานในโรงงานสิ่งทอในมุมไบ และต่อมาจึงถูกนำมาเสิร์ฟตามในร้านอาหารทั่วมุมไบ ปัจจุบันสามารถหาทานปาวบาจีได้ทั้งตามรถเข็นขายอาหารข้างทางหรือในร้านอาหาร

การเตรียม

Pav Bhaji 2.jpg|พ่อครัวกำลังเตรียมปาวบาจีบนเตา tava
A Pav Bhaji stand at Chandni Chowk, Delhi.jpg|แผงขายปาฟภาจีแถว Chandni Chowk, กรุงเดลี
ปาวบาจีมีความหลากหลายในวัตถุดิบ แต่พื้นฐานจำเป็นคือเป็นแกงผักบดที่ถูกปรุงด้วยเครื่องเทศจนออกมาในลักษณะคล้ายเกรวี่เหนียว ทั่วไปริยมประกอบบนเตาย่าง (tava) และเสิร์ฟร้อน ๆ กับขนมปัง

รูปแบบความหลากหลายต่าง ๆ ของปาฟภาจี เช่น

* ชีสปาวบาจี คือใส่ชีสเข้าไป
* ปาวบาจีทอด
* ปานีร์ปาวบาจี คือใส่ปานีร์เข้าไป
* ไชนปาวบาจี ซึ่งไม่มีหอมใหญ่และกระเทียม และผสม plantains แทนมันฝรั่งs

อ้างอิง
จนา มสาลา
จนา มสาลา (Chana masala; , ตรงตัว: 'ถั่วลูกไก่เม็ดเล็กผสมเครื่องเทศ', บ้างเรียก ชนา มาซาล่า) หรือ จันนย (channay), โจเล มสาลา (chole masala บ้างเรียก โชเล่ มาซาล่า), โจเล (chole บ้างเรียก โชเล่) เป็นอาหารจากอนุทวีปอินเดีย วัตถุดิบหลักคือถั่วลูกไก่ (chickpea) รูปแบบที่เรียกว่า จนา (chana; ) หรือ กาลจนา (kala chana; 'จนาสีดำ') ในขณะที่ โจเล (Chole) นั้นเป็นชื่อเรียกถั่วลูกไก่ที่มีขนาดใหญ่กว่าและมีสีอ่อนกว่า พบมากทางตะวันตก เรียกอีกชื่อหนึ่งว่า กาบูลีจนา (kabuli chana; ) ในภาษาฮินดูสถาน
วัตถุดิบ
นอกจากถั่วลูกไก่เป็นวัตถุดิบหลักแล้ว ยังประกอบด้วยหอมใหญ่ มะเขือเทศสับ เม็ดผักชี กระเทียม พริก ขิง ผงมะม่วงแห้ง (อัมจูร์; amchur, หรือ amchoor), เม็ดทับทิมบด (อนรทาน; anardana) และ กะรัมมสาลา

อ้างอิง
รายตา
รายตา (Raita บ้างเรียก ไรตา) เป็นน้ำจิ้มในอาหารเอเชียใต้ ทำมาจากดาหี (dahi; โยเกิร์ตหรือนิยมเรียกเป็นเคิร์ดนม) ผสมกับผักปรุงสุกหรือดิบ บ้างผสมผลไม้ หรือในบูนดีรายตา (boondi raita) นั้นผสมแป้งการัมทอดเป็นเม็ด ๆ จากนั้นจึงปรุงรสด้วยผักชี, ยี่หร่า, มินต์, พริกคาเยนน์, จาตมสาลา หรือเครื่องเทศอื่น ๆ

ศัพทมูล
รายตานั้นปรากฏคำนี้ครั้งแรกในสิ่งพิมพ์จากศตวรรษที่ 19 คำว่ารายตาเป็นคำภาษาฮินดี ส่วนในภาษาเบงกอลและภาษาฮินดูสถานแปลงมาจากคำสันสกฤต ราชิกา (rajika) แปลว่า black mustard และ ติกตกา (tiktaka) แปลว่ากลิ่นฉุนหรือแรง 
ในแถบอินเดียใน้โดเฉพาะเกรละกับทมิฬนาฑู รายตาพื้นบ้านเรียกว่า pachadi

อ้างอิง
มัสยิดญามิอุลอัลฟาร์
มัสยิดญามิอุลอัลฟาร ( , , รู้จักในภาษาปากว่า สัมมันโกตตุปัลลิ, รฐูปัลลิยะ และ มัสยิดแดง) เป็นมัสยิดทางประวัติศาสตร์ในโคลัมโบ, ประเทศศรีลังกา โดยตั้งอยู่บนทางแยกที่สองในเพ็ตตาฮ์
ประวัติ
การก่อสร้างเริ่มขึ้นในค.ศ. 1908 และสำเร็จในค.ศ. 1909 โดยมีการมอบอำนาจหน้าที่ของมัสยิดโดยประชาคมมุสลิมอินเดียท้องถิ่น (local Indian Muslim community) เพื่อเติมเต็มการละหมาด 5 เวลาและละหมาดวันศุกร์ ผู้ออกแบบและสร้างมัสยิดมีชื่อว่า Habibu Labbe Saibu Labbe ซึ่งออกแบบรายละเอียด/ภาพจากสถาปัตยกรรมอินโด-ซาราเซนตามคำขอของนักค้าจากอินเดียใต้ (South Indian traders) ตัวมัสยิดมีรูปแบบสถาปัตยกรรมผสมกัน โดยใช้องค์ประกอบจากสถาปัตยกรรมอินเดียกับอินโด-อิสลาม ผสมกับสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอทิกและฟื้นฟูคลาสสิก ในตอนแรก ตัวมัสยิดจุคนถึง 1,500 คน ถึงแม้ว่าจะมีผู้มาละหมาดประมาณ 500 คนก็ตาม
จุดเด่นของมัสยิดคือ ตึกสองชั้นที่มีสีแดงขาวสลับกับเป็นแถบคล้ายลูกอม ซึ่งมีหอนาฬิกา และทำให้ระลึกถึงมัสยิดจาเม็กในกัวลาลัมเปอร์, ประเทศมาเลเซีย (ก่อสร้างในปีค.ศ. 1910)

ใน ค.ศ. 1975 ด้วยความช่วยเหลือของฮาจี โอมาร์ ทรัสต์ (Haji Omar Trust) เขาได้ซื้อตึกรอบข้างเพื่อขยายมัสยิดให้มีความจุถึง 10,000 คน

ดูเพิ่ม
* ศาสนาอิสลามในประเทศศรีลังกา

อ้างอิง
ปนีร์ติกกา
ปนีร์ติกกา หรือนิยมเรียกว่า ปานีร์ติกก้า (Paneer tikka) เป็นอาหารอินเดีย ทำมาจากก้อนของปานีร์หมักในเครื่องเทศและนำไปอย่างบนเตาตันดูร์ ปานีร์ติกาเป็นอาหารมังสวิรัต ทานแทนไก่ติกกา (chicken tikka) และอาหารที่ทำจากเนื้อสัตว์อื่น ๆ ปานีร์ติกกาถือเป็นอาหารอินเดียที่นิยมทั้งในอินเดียและในต่างประเทศ
การเตรียม
ก้อนของปานีร์ ซึ่งเป็นชีสสด จะถูกนำไปหมักในเครื่องเทศแล้วนำมาเสียบด้วยไม้ กับพริก, หอมใหญ่ และมะเขือเทศ จากนั้นนำไปย่างบนเตาตันดูร์ (tandoor) เสิร์ฟร้อน ปรุงรสด้วยน้ำเลมอน และจาตมสาลา (chaat masala) บางครั้งเสิร์ฟกับสลัด หรือ ชัตนีย์มินต์ อาหารพวกติกกา หรือ ติกก้า (Tikka) นั้นโดยธรรมเนียมแล้วนิยมทานกับชัตนีย์มินต์ เนื้อสัมผัสของปานีร์ติกานั้นนุ่ม แน่น และกรอบภายนอก

อ้างอิง
จีราอาลู
จีราอาลู หรือ ยีราอาลู (Jeera Aloo) มาจากคำว่า จีรา (มาจากภาษาอาหรับแปลว่า ยี่หร่า) กับ อาลู (มันฝรั่ง) เป็นอาหารมังสวิรัตที่พบทั่วไปในอนุทวีปอินเดีย นิยมเสิร์ฟเป็นกับข้าวทานคู่กับแป้งปุรี จปาตี, โรตี หรือกับ ถั่วดาล ส่วนผสมหลักคือมันฝรั่ง (อาลู) กับยี่หร่า (จีรา/ญีรา) ส่วนประกอบอื่น เช่น พริกป่น, ขิง, ผงผักชี, กะหรี่, น้ำมันพืช จีราอาลูเป็นอาหารที่ประกอบง่ายและทั่วไปใช้เวลาไม่เกิน 20 นาทีในการปรุง

ดูเพิ่ม
* รายชื่ออาหารอินเดีย
* รายชื่ออาหารจานมันฝรั่ง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* สูตรสำหรับจีราอาลู. India Times.
ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำดานูบ
ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำดานูบ ( ; ) เป็นดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำของแม่น้ำดานูบ มีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 2 ของทวีปยุโรป รองจากดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำวอลกา และเป็นสามเหลี่ยมปากแม่น้ำที่ถือว่าได้รับการอนุรักษ์ดีที่สุดในทวีป พื้นที่ส่วนใหญ่ของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำอยู่ในอาณาเขตของประทศโรมาเนีย มีเพียงส่วนเล็ก ๆ เท่านั้นที่อยู่ในประเทศยูเครน ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแห่งนี้ครอบคลุมพื้นที่ 4,152 ตารางกิโลเมตร ซึ่งมีพื้นที่ 3,446 ตารางกิโลเมตรอยู่ในประเทศโรมาเนีย

อ้างอิง
ทะเลสาบเปอดู
ทะเลสาบเปอดู ( ) เป็นทะเลสาบที่สร้างโดยมนุษย์ ตั้งอยู่ในอำเภอปาดังเตอรัป, รัฐเกอดะฮ์, ประเทศมาเลเซีย โดยทะเลสาบกินพื้นที่ไป 75 ตารางกิโลเมตร

ดูเพิ่ม
* ภูมิศาสตร์ของประเทศมาเลเซีย

อ้างอิง
พระวรสารซาร์อีวัน อาแลกซันเดอร์
พระวรสารซาร์อีวัน อาแลกซันเดอร์ ( ) เป็นหนังสือพระวรสารเอกสารตัวเขียนสีวิจิตร ซึ่งเขียนและวาดขึ้นในปี ค.ศ. 1355 - 1356 สำหรับซาร์อีวัน อาแลกซันเดอร์แห่งบัลแกเรียแห่งจักรวรรดิบัลแกเรียที่ 2 พระวรสารฉบับนี้ถือได้ว่างานต้นฉบับที่สำคัญที่สุดของวัฒนธรรมบัลแกเรียในยุคกลาง และถือได้ว่าเป็นงานศิลปะที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของบัลแกเรียก่อนที่จะอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิออตโตมันในปี ค.ศ. 1393

อ้างอิง

แหล่งข้อมูล
*McKendrick, Scot, in Evans, Helen C. (ed.), Byzantium, Faith and Power (1261–1557), # 27, 2004, Metropolitan Museum of Art/Yale University Press, , Fully online from the Metropolitan Museum of Art
อ่องปู
อ่องปู, ปูอ่อง หรือ มันปูย่าง เป็นอาหารพื้นเมืองภาคเหนือของประเทศไทย ทั้งยังพบได้ในชุมชนชาวลื้อ เขิน และทางตอนเหนือของประเทศลาว อาหารชนิดนี้ทำจากมันปูที่ได้จากปูนา ผสมกับไข่ไก่ และเกลือ สองอย่างหลังใส่อย่างละนิดหน่อย บางแห่งอาจใส่กระเทียม, โรยพริกไทย หรือต้นหอมซอยเพื่อเพิ่มกลิ่นหอมน่ารับประทานยิ่งขึ้น เมื่อผสมเรียบร้อยแล้วจึงหยอดลงบนกระดองปู ย่างในเตาไฟโดยใช้ไฟกลาง รอจนสุกมีกลิ่นหอมจึงเสร็จ รับประทานคู่กับข้าวเหนียวร้อน ๆ หรืออาจเหยาะซอสปรุงรสเพื่อเพิ่มรสชาติ
ปูนาที่ใช้ในการทำอ่องปู จะใช้ปูนาในช่วงฤดูเกี่ยวข้าวตรงกับช่วงเดือนตุลาคมถึงธันวาคม เพราะมีมันมาก ปัจจุบันมีการดัดแปลงอ่องปูโดยใช้ปูชนิดอื่น ๆ บ้าง เป็นต้นว่าปูม้าหรือปูทะเล บ้างใช้มันกุ้งแทน

อ้างอิง
จานทราต
จานทราต ( , , ; ) เป็นสำนวนภาษาเบงกอล, ฮินดูสตานี และฮินดีที่ใช้ในประเทศบังกลาเทศ, ปากีสถาน และอินเดียสำหรับการฉลองวันก่อนอีดิลฟิฏร์ของชาวมุสลิม และอาจหมายถึงคืนจันทร์ดับที่เป็นสัญลักษณ์ของการเข้าเดือนเชาวาล จานด์ราตเป็นช่วงเวลาที่ครอบครัวกับเพื่อนฉลองกันในที่เปิด ในวันสุดท้ายของเราะมะฎอนเพื่อดูจันทร์ดับ ซึ่งเป็นสัญญาณการมาของเดือนเชาวาลและวันอีด เมื่อเห็นดวงจันทร์แล้ว ผู้คนจะกล่าวให้พรแก่กันว่า จานทราตมุบาร็อก ("สุขสันต์คืนจันทร์ดับ") หรือ อีดมุบาร็อก ("สุขสันต์วันอีด") ผู้หญิงจะตกแต่งมือเธอด้วยเมห์นดี (เฮนน่า), ผู้คนจะเตรียมของหวานสำหรับวันอีดและไปซื้อของครั้งสุดท้าย ถนนในเมืองดูสว่าง ห้างกับตลาดถูกประดับด้วยเครื่องตกแต่งและจะเปิดต่อในเวลาก
ดท้าย ถนนในเมืองดูสว่าง ห้างกับตลาดถูกประดับด้วยเครื่องตกแต่งและจะเปิดต่อในเวลากลางคืน จานทราต เป็นงานฉลองของชาวมุสลิม (และบางครั้งก็มีคนต่างศาสนิกด้วย) ในเอเชียใต้ ซึ่งเทียบได้กับคริสต์มาสอีฟ
ศัพทมูลวิทยา
คำศัพท์นี้มาจากภาษาสันสกฤตสองคำ คือ จันตระ (चंद्र) "ดวงจันทร์" กับ ราตรี (रात्रि) "กลางคืน"
การฉลอง
 , ประเทศอินเดีย]]
หลังจากคณะกรรมธิการรูเอ็ต-อี-ฮิลาล (Ruet-e-Hilal Committee) ประกาศเห็นจันทร์ดับ โดยจะมีการประกาศจากมัสยิด, ช่องโทรทัศน์ และสถานีวิทยุแล้ว การฉลองจะเริ่มเกือบทันทีและดำเนินการต่อจนถึงเวลาละหมาดซุบฮี ครอบครัวทั้งหมดจะไปที่บาซาร์, ตลาด และห้างสรรพสินค้า ผู้หญิงมักซื้อชัลวาร์กะมีซ (Shalwar Kameez), กำไล, เครื่องเพชร และกระเป๋า ในขณะที่ผู้ชายจะสนใจกับรองเท้า มีการให้ของขวัญและของหวานกับเพื่อน ส่วนของเล่นจะให้แก่เด็ก ๆ ในช่วงเย็นมีคนไปร้านตัดผมและร้านเสริมสวยมากเพื่อเตรียมตัวสำหรับวันถัดมา ผู้หญิงและเด็กหญิงจะตกแต่งมือเธอด้วยเมห์นดี มีการประดับไฟในตลาด, อาคารรัฐบาล, ธนคาร และมัสยิด จานด์ราตเป็นช่วงที่ผู้คนเยี่ยมเพื่อนกับญ
ดูเพิ่ม
* การฉลองในประเทศปากีสถาน
* คณะกรรมธิการรูเอ็ต-อี-ฮิลาล

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*Official Chand Raat in Australia 
*Official Chand Raat Mela in Virginia 
*Moon sighting curves
วัดอินทาราม (จังหวัดนครสวรรค์)
วัดอินทาราม (วัดใน) เป็นวัดประจำตำบลพยุหะคีรี อำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์ มีพื้นที่บริเวณวัดติดต่อกับแม่น้ำเจ้าพระยา และเป็นอดีตที่ตั้งของโรงเรียนอินทาราม

ประวัติ
สันนิษฐานว่า วัดอินทารามนั้น ตั้งมาตั้งแต่ประมาณปี พ.ศ. 2123 สมัยอยุธยาเป็นราชธานี โดยมีเรื่องเล่าว่า วัดนี้เป็นที่สร้างโดยชาวมอญในสมัยที่ชาวมอญเรืองอำนาจ แต่จากการสันนิษฐานของกรมศิลปากร อาจจะสร้างในสมัยปลายกรุงศรีอยุธยา หรือกรุงสุโขทัยเป็นราชธานี ซึ่งสันนิษฐานจาก อุโบสถหลังเก่า (เดิม) ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตก
ความสำคัญ
* เป็นอดีตที่ตั้ง โรงเรียนอินทาราม
* เป็นหน่วยอบรมประชาชนประจำตำบลพยุหะ
* ภายในประดิษฐานพระพุทธสุธัมมโสภิต พระพุทธรูปที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอพยุหะคีรี
* เป็นที่ตั้งพิพิธภัณฑ์การศึกษาวัดอินทาราม 
* เป็นที่ตั้งสำนักงานเจ้าคณะตำบลพยุหะ-เนินมะกอก

คณะสังฆาธิการ
* พระครูนิวิฐบุญขันธ์ (ฉลอง ผลปุญโญ) ตำแหน่ง เจ้าอาวาส,เจ้าคณะตำบลพยุหะ-เนินมะกอก,พระอุปัชฌาย์

* พระประเสริฐ ญาณสุทโธ ตำแหน่ง เลขานุการเจ้าคณะตำบลพยุหะ-เนินมะกอก
อดีตพระสังฆาธิการ
* พระครูนิภาธรโสภณ (ชี อินทงฺกโร) ตำแหน่ง อดีตเจ้าอาวาสวัดอินทาราม,อดีตเจ้าคณะตำบลท่าน้ำอ้อย
* พระครูนิยุตต์ธรรมกิจ (เสียน สุธัมโม) ตำแหน่ง อดีตเจ้าอาวาสวัดอินทาราม,อดีตเจ้าคณะตำบลพยุหะ-เนินมะกอก
* พระฉลวย อนลโส (ฉลวย อาภากร ณ อยุธยา) ตำแหน่ง อดีตรองเจ้าอาวาส,อดีตรักษาการเจ้าอาวาส

สถานที่
* กุฏิคู่ (กุฏิเจ้าอาวาส)
* กุฏิอินทังกุโร (กุฏิที่ตั้งสำนักงานเจ้าคณะตำบลพยุหะ-เนินมะกอก)
* พิพิธภัณฑ์การศึกษาวัดอินทาราม
* ศูนย์การเรียนรู้ของโบราณ

โบราณสถานและโบราณวัตถุ
* ซากอุโบสถเก่าด้านทิศตะวันตกของวัด
* พระพุทธศิลาศักดิ์สิทธิ์
* พระพุทธรูปเจ้าคุณมณีรัตน์ (ปัจจุบันถูกขโมยไปแล้ว)
ลำดับเจ้าอาวาส
{|class="wikitable" 
|- style="background:#cccccc" 
|- align="center"
| ลำดับที่ || รายนาม || align="center" width=200px|เริ่มวาระ || align="center" width=200px|สิ้นสุดวาระ|| align="center" width=100px|รวมเวลา
|- 
| 1 || หลวงพ่อเฒ่าแก้ว || align="center"|ประมาณ พ.ศ. 2353 || align="center"|พ.ศ. 2405 || align="center"|52 ปี
|- 
| 2 || หลวงพ่อคง || align="center"|ประมาณ พ.ศ. 2405 || align="center"|พ.ศ. 2433 || align="center"|28 ปี
|- 
| 3 || หลวงพ่อไข่ || align="center"|ประมาณ พ.ศ. 2433 || align="center"|พ.ศ. 2481 || align="center"|48 ปี
|- 
| 4 || พระครูนิภาธรโสภณ (ชี อินทังกโร) || align="center"|พ.ศ. 2481|| align="center"|พ.ศ. 2
ครูนิภาธรโสภณ (ชี อินทังกโร) || align="center"|พ.ศ. 2481|| align="center"|พ.ศ. 2517 || align="center"|36 ปี
|- 
| 5 ||พระครูนิยุตต์ธรรมกิจ (เสียน สธัมโม)|| align="center"|29 มกราคม พ.ศ. 2517 || align="center"|26 มกราคม พ.ศ. 2563 || align="center"|46 ปี
|- 
| 6 || พระฉลวย อนลโส (รักษาการ)|| align="center"|26 มกราคม พ.ศ. 2563 || align="center"|3 มิถุนายน พ.ศ. 2563 || align="center"| 5 เดือน
|-
| 7 || พระประเสริฐ ญาณสุทโท (รักษาการ) || align="center"|3 มิถุนายน พ.ศ. 2563 || align="center"|1 กรกฎาคม 2563 || align="center"| 27 วัน
|-
| 8 || พระครูนิวิฐบุญขันธ์ (ฉลอง ผลปุญโญ) || align="center"|1 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 || align="center"|ปัจจุบัน || align
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* ชุมชนคุณธรรมวัดอินทาราม 
* สถานที่สำคัญในเทศบาลตำบลพยุหะ
* พช.นครสวรรค์ร่วมโครงการผู้ว่าพาเยี่ยมบ้าน วัด โรงเรียนในวันธรรมเสวนะ (วันพระ) จังหวัดนครสวรรค์ ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2564 ครั้งที่ 5
ชาวกีราวารู
ชาวกีราวารู เป็นชนพื้นเมืองบนเกาะกีราวารู ประเทศมัลดีฟส์ เป็นผู้ตั้งถิ่นฐานกลุ่มแรก ๆ ของมัลดีฟส์ พวกเขาสืบเชื้อสายมาจากชาวทมิฬโบราณ ชาวมัลดีฟส์ส่วนใหญ่มองว่าชาวกีราวารูมีสถานะทางสังคมที่ต้อยต่ำกว่า ต่อมาเกาะกีราวารูอันเป็นที่อยู่อาศัยของพวกเขามีปัญหาเรื่องการกัดเซาะชายฝั่ง รัฐบาลจึงย้ายพวกเขาไปอาศัยบนเกาะฮุลฮูเล กรุงมาเล และส่วนอื่นของคาฟูอะทอลล์ ทำให้ปัจจุบันชาวกีราวารูถูกผสมกลมกลืนไปกับประชากรกลุ่มใหญ่

ศัพทมูลวิทยา
"กีราวารู" มาจากคำดิเวฮิว่า "กีรา" แปลว่ากัดเซาะ กับคำสิงหลว่า "วารู" แปลว่าคนคือชาวเกาะ
ประวัติ
ยุคแรกเริ่ม
ชาวกีราวารูคือผู้สืบเชื้อสายจากชาวทมิฬโบราณซึ่งอพยพจากชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศอินเดีย และชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศศรีลังกา คาดว่าเข้าไปตั้งถิ่นฐานในหมู่เกาะมัลดีฟส์ตั้งแต่ยุคสังคัม (ช่วง 300 ปีก่อนคริสต์กาลจนถึง ค.ศ. 300) เข้าไปตั้งถิ่นฐานบนเกาะกีราวารู เป็นลากูนทางตอนเหนือของมาเล ซึ่งปรากฏสิ่งก่อสร้างและวัดบนเกาะ ชาวกีราวารูถูกกล่าวถึงในมุขปาฐะเรื่องการสถาปนาอาณาจักรบนเกาะมาเลของกษัตริย์โกอิมาลา ว่าชาวกีราวารูเป็นชนพื้นเมืองมาช้านาน และได้รับอนุญาตให้เฝ้าถวายพระพรกษัตริย์โกอิมาลา
ชาวกีราวารูต่างจากชาวมัลดีฟส์ทั่วไป ทั้งด้านกายภาพ ภาษา และวัฒนธรรม พึงสังเกตได้ว่าเป็นวัฒนธรรมอย่างทมิฬ-มลยาฬัม เดิมนับถือสุริยเทพและศาสนาพุทธ ถือคติผัวเดียวเมียเดียวอย่างเคร่งครัด การหย่าร้างเป็นเรื่องต้องห้าม รวมทั้งการไม่สมรสกับคนนอกเกาะ แต่จะติดต่อกับคนนอกเกาะเพียงวิธีเดียวด้วยการพายเรือไปขายปลาที่เกาะมาเล ความเชื่อพื้นบ้านถูกเก็บรักษาไว้ในรูปแบบของเพลงและการเต้นรำพื้นบ้าน พวกเขาสวมสร้อยคอลูกปัดสีฟ้า ทั้งหมดล้วนเป็นวัฒนธรรมที่แตกต่างไปชาวมัลดีฟส์เกาะอื่น ๆ เชื่อกันว่าชาวกีราวารูกลัวกบหรือคางคก
หัวหน้าของชาวกีราวารูส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง สุลต่านมัลดีฟส์จะตั้งอิสตรีเป็นตัวแทนพระราชอำนาจบนเกาะกีราวารู โดยให้สิทธิใช้กฎหมายพิเศษต่างจากบริเวณอื่น ๆ ของประเทศ และในขณะเดียวกันชาวกีราวารูเองไม่เคยทราบพระราชอำนาจเต็มของสุลต่านมัลดีฟส์ต่อเกาะของพวกตนเลย เวลาชาวมัลดีฟส์ติดต่อกับชนชั้นสูงจะใช้ภาษาที่ให้เกียรติ แต่ชาวกีราวารูไม่ปฏิบัติตามธรรมเนียมนี้ และใช้คำพูดสามัญเวลาติดต่อกับชนชั้นสูง

ค.ศ. 1922 (พ.ศ. 2465) มีชาวกีราวารูจำนวน 150 คน

หลังการประกาศใช้รัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1932 (พ.ศ. 2475) และหลังการยกเลิกระบอบสุลต่าน กฎหมายจารีตของชาวเกาะกีราวารูจึงถูกยกเลิกไปด้วย
สูญวัฒนธรรม
ค.ศ. 1968 (พ.ศ. 2511) เกาะกีราวารูเกิดปัญหาการกัดเซาะชายฝั่งอย่างรุนแรง พวกเขาถูกรัฐบาลบังคับให้ละทิ้งเกาะตามหลักศาสนาอิสลาม ที่ชุมชนจะต้องมีชายบรรลุนิติภาวะจำนวน 40 คนจึงจะสามารถทำละหมาดวันศุกร์ได้ พวกเขาล่องเรือไปตั้งถิ่นฐานบนเกาะฮุลฮูเลอีกฟากของอะทอลล์ แต่หลังการขยายท่าอากาศยานนานาชาติ พวกเขาจึงถูกย้ายไปกรุงมาเล มีแหล่งอาศัยขนาดไม่กี่ช่วงตึกในเขตมาฟันนู เป็นความพยายามของรัฐบาลมัลดีฟส์ที่ต้องการให้ชาวกีราวารูกลืนไปกับชนส่วนใหญ่ เช่นเดียวกับการล้างประวัติศาสตร์ศาสนาพุทธในมัลดีฟส์
จากอัตราเกิดต่ำเป็นระยะเวลายาวนานนับพันปีทำให้ชาวกีราวารูมีจำนวนค่อนข้างน้อย วัฒนธรรมที่โดดเด่นของกีราวารูถูกกลืนหายจากการแต่งงานข้ามชาติพันธุ์ของคนหนุ่มสาวกับชาวมัลดีฟส์ซึ่งเป็นชนกลุ่มใหญ่ ปัจจุบันคาดว่าชาวกีราวารูบริสุทธิ์คงสูญไปแล้ว

อ้างอิง
; เชิงอรรถ

; บรรณานุกรม
* H. C. P. Bell, The Maldive Islands; Monograph on the History, Archaeology and Epigraphy. Reprint Colombo 1940. Council for Linguistic and Historical Research. Male’ 1989 
* Xavier Romero-Frias, The Maldive Islanders, A Study of the Popular Culture of an Ancient Ocean Kingdom. Barcelona 1999,
วัดท่าไม้ (จังหวัดสมุทรสาคร)
วัดท่าไม้ เป็นวัดในหมู่ที่ 11 บ้านกงสีล้ง ตำบลท่าไม้ อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร ประชาชนนิยมเดินทางมาเคารพ ราหู กวนอิม พระพิฆเนศ พระอินทร์ พระพรม เจ้าแม่ตะเคียน รวมถึงวัดมีพิธีกรรม เช่น ดูดวง แก้กรรม ต่อบุญ เสริมดวงชะตา และแก้ปีชง

วัดท่าไม้มีการจัดทำสติกเกอร์สีขาวหรือสีเหลือง เขียนว่า "วัดท่าไม้" เพื่อเป็นสัญลักษณ์ให้คนร่วมทางรู้ว่าเป็นศิษย์หลวงพ่อโสธร และเพื่อให้ชาวบ้านในพื้นที่รู้ด้วยว่าคนแปลกหน้าที่เข้ามาในพื้นที่ สติกเกอร์สีเหลืองใช้ติดสำหรับรถของคนที่มาถือศีลรักษาศีล ส่วนสติกเกอร์สีขาวใช้สำหรับคนที่มาไหว้พระทำบุญ
วัดท่าไม้ตั้งอยู่บนพื้นที่ราว 26 ไร่ ทางใต้ของวัดมีสระน้ำยาวประมาณ 40 เมตร กว้าง 4 เมตร ภายในอุโบสถของวัดมีพระพุทธรูปปางชินราชขนาดหน้าตัก 69 นิ้ว รวมทั้งมีพระเชียงแสน พระสุโขทัย และพระอู่ทองร่วมประดิษฐานในพระอุโบสถ มีสวนพุทธประวัติใต้มหาโพธิ์ริมแม่น้ำ และมีสังฆรูปอดีตสาวกพระมหาสังกัจจายจีน ปางนั่งลูกปะคำ หน้าตัก 59 นิ้ว อยู่ใกล้หอกลางริมแม่น้ำท่าจีน
ประวัติ
วัดท่าไม้ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2532 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2537 เดิมเป็นสำนักสงฆ์ชื่อ สำนักสงฆ์โพธิธรรมรังษี (ท่าไม้) ได้รับใบอนุญาตจากกรมการศาสนาเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2520 จนได้รับใบอนุญาตสร้างวัด โดยมีพระภิกษุยอด อุปติสฺโส จากวัดหนองพันท้าว จังหวัดกาญจนบุรี เข้ามาพัฒนาสำนักสงฆ์ ต่อมาพระภิกษุยอดขอซื้อที่ดิน 4 ไร่ และรับบริจาคอีก 2 ไร่
ต่อมาปี พ.ศ. 2532 พระภิกษุยอด ออกจาริกหายไป พระครูธรรมรัตน์ เจ้าคณะตำบลท่าไม้ เห็นว่าทรุดโทรมจึงได้ส่งพระประสิทธิ์ กิตฺติภทฺโท จากวัดนางสาว ไปเป็นผู้ดูแลในปี พ.ศ. 2527 และตั้งเป็นวัดท่าไม้เมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532 จากข้อมูลปี พ.ศ. 2562 วัดท่าไม้มีพระจำพรรษาทั้งสิ้น 13 รูป พระญาณวิกรม (อุเทน สิริสาโร) เป็นเจ้าอาวาส

รายนามเจ้าอาวาส
*พระอาจารย์ยอด อุปติสฺโส
*พระครูศีลสาครวิมล (สุรสิงห์ สุรสีโล)
*พระญาณวิกรม (อุเทน สิริสาโร)
อ้างอิง
วัดใหญ่จอมปราสาท
วัดใหญ่จอมปราสาท เป็นวัดในหมู่ที่ 5 บ้านท่าจีน ตำบลท่าจีน อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ตั้งอยู่ริมแม่น้ำท่าจีน สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา สมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ์

วัดมีวิหารเก่าแก่ ก่ออิฐถือปูน ฐานแอ่นโค้ง คล้ายท้องเรือสำเภา มีสภาพปรักหักพัง มีพระอุโบสถ ตรงประตูไม้แกะสลักลึกเข้าไปในเนื้อไม้ถึง 4 ชั้น ทำให้มีลักษณะเหมือนภาพสามมิติเป็นลายพันธุ์พฤกษา ต้นไม้ ป่าไม้ ภูเขา สัตว์ และบุคคล และช่องหน้าต่างที่มีรูปร่างแตกต่างกันไป กรมศิลปากรได้สงวน ไว้เป็นวัตถุของชาติ เมื่อปี พ.ศ. 2505
แต่เดิมชาวบ้านเรียกวัดนี้ว่า "วัดใหญ่" "วัดจอมปราสาท" หรือ "วัดใหญ่จอมปราสาท" หลังจากนั้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์ได้พระราชทานนามเสียใหม่ว่า "วัดสาครบุรี" พร้อมกับพระราชทานพระไตรปิฎกบรรจุตู้ละจบจำนวน 39 เล่มในฐานะที่วัดนี้เป็นพระอารามหลวง

วันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2568 พระมหาทิวากร อาภทฺโท เจ้าอาวาสได้หลบหนีออกจากวัดไปก่อนที่จะถูกตำรวจยึดบัญชีทรัพย์สิน และ แต่งตั้งพระสมุห์แผน สิริภทฺโท เป็นผู้รักษาการเจ้าอาวาส

อ้างอิง
วัดโคกขาม (จังหวัดสมุทรสาคร)
วัดโคกขาม เป็นวัดในหมู่ที่ 2 บ้านโคกขาม ตำบลโคกขาม อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร อยู่ริมคลองโคกขาม สร้างขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 2222 ในสมัยกรุงศรีอยุธยา

พระอุโบสถหลังเก่าเป็นสถาปัตยกรรมการก่อสร้างศิลปะแบบอยุธยา มีลวดลายการแกะสลักไม้ที่หน้าบันอันงดงาม วัดเก็บโบราณวัตถุที่เชื่อว่าเกี่ยวข้องกับพันท้ายนรสิงห์ไว้หลายอย่าง เช่น ชิ้นส่วนของเรือพระที่นั่งเอกชัย และศาลเพียงตาของเดิม พุทธศาสนิกชนมักมาสักการะหลวงพ่อสัมฤทธิ์ พระพุทธสิหิงค์อันเป็นพระคู่บ้านคู่เมืองของจังหวัดสมุทรสาคร (ในไทยมีพระพุทธสิหิงค์ 4 องค์) โดยตัวองค์พระเป็นพระพุทธรูปเชียงแสนยุคต้น อายุเก่าแก่ประมาณ 300 ปี วัดมีงานปิดทองประจำปีช่วงเดือนกุมภาพันธ์ถึงมีนาคมของทุกปี

อ้างอิง
วัดหมื่นล้าน
วัดหมื่นล้าน ตั้งอยู่บนถนนราชดำเนิน ตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ สร้างเมื่อช่วงปี พ.ศ. 2002–2005 ในรัชสมัยของพระเจ้าติโลกราช ผู้สร้างวัดคือ หมื่นโลกสามล้านขุนพลแก้ว สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแก่แม่ทัพของอยุธยา ที่พ่ายในการทำสงครามจนต้องเสียชีวิตในสนามรบ และอุทิศส่วนบุญส่วนกุศล ให้แก่บรรดาแม่ทัพนายกกองของล้านนา โดยได้หาสถานที่สร้างวัดบริเวณภายในกำแพงเมืองเบื้องบูรพาทิศ ห่างจากประตูเมืองไปยังใจกลางเมือง 100 ขาธนู (1 ขาธนูเท่ากับ 1 วา) คือประมาณ 100 วา ในปีมะเส็ง จ.ศ. 822 ตรงกับ พ.ศ. 2002 มีบันทึกว่า คหบดี นามว่า หลวงโยนะการพิจิตร (ต้นตระกูล อุปะโยคิน) ได้สละทุนทรัพย์สร้างขึ้นมาทดแทนของเดิมที่เสียหาย ช่วงปี จ.ศ.1279
สิ่งสำคัญของวัดคือ เจดีย์และลวดลายหน้าบันของวิหาร ศิลปะแบบพม่า มีพระพุทธรูปปางมารวิชัย วัชราสน์ (ขัดสมาธิเพชร) สร้างปี พ.ศ. 2460 ในสมัยพลตรีเจ้าแก้วนวรัฐ

ปี พ.ศ. 2563 วัดหมื่นล้าน ทำการบูรณะบานประตูโบราณ ด้วยการทาสีชาดและลงรักบานประตูวิหารปิดทับลายรดน้ำเดิม จนมีการร้องเรียนให้ตรวจสอบ ทางผู้เชี่ยวชาญพบว่า สามารถลอกสีที่ทาทับได้ และพบลายรดน้ำบนบานประตูยังอยู่ ส่วนลายฉลุทองประดับผนังหลังองค์พระประธานนั้น ทางวัดได้ทำการสกัดถอดออกจากผนังจนเสียหายทั้งหมด จึงไม่สามารถซ่อมแซม หรือ ฟื้นคืนสภาพได้แล้ว
รายนามเจ้าอาวาส
*ท่านมหาชินวงษ์เถระ 
*ท่านพระครูบาชัยยะ 
*ท่านพระครูอนุสรณ์ศีลขันธ์ (ชมพู) 
* ท่านพระปลัดคำใส คุโณ 
*ท่านพระครูอนุสรณ์ศีลขันธ์ (อนันต์ ธมมธโร) 
*พระมหาโผน ภททจารี

อ้างอิง
วดาปาว
วดาปาว (Vada pav, vada pao, wada pav หรือ wada pao) เป็นอาหารจานด่วนมังสวิรัติของรัฐมหาราษฏระ อาหารจานนี้ประกอบด้วยมันบดผสมเครื่องเทศทอดกรอบภายในขนมปัง (ปาว) ที่หั่นกลาง ทานคู่กับชัตนีย์ และพริกเขียว (พริกหนุ่มหรือฮาลาเปโน) วดาปาวมีต้นกำเนิดในร้านอาหารริมทางในมุมไบ ทำให้วดาปาวเป็นที่รู้จักสนอีกชื่อคือ บอมเบย์เบอร์เกอร์ ด้วยลักษณะภายนอกที่เหมือนกับแฮมเบอร์เกอร์

ศัพทมูล
บะตาตา วะดา (Batata vada) เป็นภาษามราฐีแปลตรงตัวว่า “มันฝรั่งทอด” ("potato fritter") มาจากคำว่า มันฝรั่ง (batata) และ วะดา เป็นชื่อเรียกของว่างจำพวกทอด ส่วนคำว่า ปาว (Pav) มาจากภาษาโปรตุเกส pão แปลว่าขนมปัง

ระเบียงภาพ
File:Mumbai Vada Pav.jpg|ภาพอธิบายขั้นตอนการทำวดาปาว
File:Vada Pav.jpg|วดาปาว
File:VadaPaav.JPG|วกาปาวและเครื่องเคียง ทั้งพริก และชัตนีย์นานาชนิด
File:Reliance Market, Mysore.jpg|วดาปาวแบบไมซอร์ ซึ่งเรียกว่า วดาปาวู (Vada Pavu) กับชา

ดูเพิ่ม

* อะลูติกกิ
* ไชนีสเภล
* มีซาลปาว
* ปาวภาจี

อ้างอิง
วัดบางปลา (จังหวัดสมุทรสาคร)
วัดบางปลา เป็นวัดในหมู่ที่ 4 บ้านบางปลา ตำบลบ้านเกาะ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ริมแม่น้ำท่าจีน สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2447 ในสมัยรัชกาลที่ 2 ต่อมาวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2448 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสแม่น้ำท่าจีน พระองค์สนพระทัยวัดบางปลา ทรงหยุดพักทำครัวและเสวยพระกระยาหารที่วัดแห่งนี้ ความว่า "..เวลาเช้าเสด็จกระบวนต้นออกจากเมืองสมุทรสาครขึ้นไปตามลำน้ำ ไปพักทำครัวเช้าที่วัดบางปลา.."
สถาปัตยกรรมของอุโบสถหลังเก่าและหน้าบันมีเครื่องถ้วยประดับปูนปั้นลายมังกรชิงดวงแก้ว วิหารเก่าแล้วภาพพุทธประวัติอายุกว่า 200 ปีเขียนโดยจิตรกรชาวศรีลังกาและชาวยุโรป วัดยังมีโกศบรรจุอัฐิเจ้าอาวาส เก็บแบบหมู่ 4 องค์ ได้แก่ องค์แรกคือหลวงปู่นุต องค์ที่สองคืออาจารย์เปลี่ยน องค์ที่สามคือหลวงปู่แขก และองค์ที่สี่คือหลวงปู่สงค์ นอกจากนี้กรมหลวงชุมพรเขตรอุดมศักดิ์ยังทรงสร้างซุ้มศาลายาว เชิงชายแกะสลักอย่างงดงาม ไว้ตรงทางเดินของวัดนี้

วัดแห่งนี้ยังเป็นวัดสำคัญของชาวมอญในวันสำคัญต่าง ๆ อย่างวันวิสาขบูชา วันปวารณาออกพรรษา พระสงฆ์จากวัดมอญอื่น ๆ จะมารวมกันทำพิธี ณ ที่วัดแห่งนี้แห่งเดียว

อ้างอิง
วัดบางพระ (จังหวัดนครปฐม)
วัดบางพระ เดิมชื่อ วัดปากคลองบางพระ เป็นวัดสังกัดมหานิกายในหมู่ที่ 3 บ้านท่ามะดัน ตำบลบางแก้วฟ้า อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่วัด 31 ไร่ 1 งาน 60 ตารางวา และธรณีสงฆ์ 22 ไร่ 2 งาน 19 ตารางวา

วัดบางพระสร้างราวปี พ.ศ. 2220 ในช่วงกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ขาดหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้างวัด กรมศิลปากรพิจารณาดินเผาของพระอุโบสถ อยู่ในสมัยอยุธยาตอนกลาง ส่วนพระประธานที่เป็นพระปฏิมากรหินทรายแดงจัดให้อยู่ในสมัยอโยธยาสุพรรณภูมิ (อู่ทอง)
พระอุโบสถหลังเดิมของวัด กว้างประมาณ 4 วา ยาวประมาณ 8 วา หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผา ภายในพระอุโบสถหลังเดิมมีพระประธานเป็นพระปฏิมากรหินทรายแดงประทับนั่งปางมารวิชัยลงรักปิดทองหน้าตักกว้าง 30 นิ้ว (ชาวบ้านเรียก หลวงพ่อสิทธิมงคล) หน้าพระประธานเป็นพระพุทธปฏิมาประทับนั่งปางมารวิชัยหน้าตักกว้าง 26 นิ้วและมีพระพุทธปฏิมาประทับนั่งทางด้านขวามือองค์พระประธาน 3 องค์และทางด้านซ้าย พระอุโบสถก่ออิฐถือปูนหลังคาลด 2 ชั้น ประกอบด้วยช่อฟ้าใบระกา ที่สำคัญคือหลังคาอันมุงด้วยกระเบื้องดินธรรมดา
ภาพจิตรกรรมฝาผนังภายในพระอุโบสถเล่าเรื่องราวในพระพุทธศาสนาเป็นภาพเทพชุมนุมสลับกับอดีตขององค์พระพุทธเจ้า ได้รับการปฏิสังขรณ์ในสมัยรัชกาลที่ 4 โดยการเขียนทับและแก้ไขเล็กน้อย พื้นเบื้องหลังใช้สีอ่อนมีดอกไม้ร่วงอันเป็นคติของอยุธยา จุดเด่นของภาพคือ ภาพมารผจญ เป็นภาพที่พระพุทธเจ้าทรงจีวรแดง ประทับนิ่งบนดอกบัวแก้วแม่ธรณีบีบมวยผมนับเป็นศิลปะแบบเก่า เป็นภาพในช่วงอยุธยาตอนกลาง มีการใช้สีเพียง 4 สี คือ ขาวดำแดงและเขียวใบแค
ยุครุ่งเรืองของวัด คือยุคของเจ้าอธิการหิ่มอินทโชโต ท่านได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าคณะตำบลและเป็นพระอุปัชฌาย์ ยุคนี้มีการสร้างพระพุทธบาทจำลอง และได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ในละแวกคุ้งน้ำนครชัยศรี สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2470 และเมื่อหลวง หลวงพ่อเปิ่น เป็นเจ้าอาวาสวัดบางพระ ท่านได้ทำการพัฒนาวัดจนเจริญรุ่งเรืองมาเป็นลำดับ โดยได้บูรณะอุโบสถหลังใหม่ทำเป็นคอนกรีต ทั้งยังก่อสร้างถาวรวัตถุต่าง ๆ มากมาย ต่อมา หลวงพ่อสำอาง ปภสฺโร ทำนุบำรุงพัฒนาวัดเรื่อยมา วัดมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์อย่างพระบรมสารีริกธาตุ (จากประเทศศรีลังกา) รอยพระพุทธบาทจำลอง หลวงพ่อโต (พระประธานในอุโบสถหลังใหม่) รูปหล่อสิทธิมงคล (พระประธานในอุโบสถหลังเก่า) รูปหล่อเหมือนหลวงปู่หิ่ม หลวงปู่ทองอยู่ หลวงป
ธิมงคล (พระประธานในอุโบสถหลังเก่า) รูปหล่อเหมือนหลวงปู่หิ่ม หลวงปู่ทองอยู่ หลวงปู่เปลี่ยน สังขารพระอุดมประชานาถ (หลวงพ่อเปิ่น ฐิตคุโณ) นอกจากนี้วัดยังมีชื่อเสียงด้านการสักยันต์
รายนามเจ้าอาวาส

* พระอธิการเฒ่า พ.ศ. 2330 ถึง พ.ศ. 2379
* พระอธิการวัชร์ พ.ศ. 2380 ถึง พ.ศ. 2419
* พระอธิการแพ พ.ศ. 2420 ถึง พ.ศ. 2440
* เจ้าอธิการหิ่ม อินฺทโชโต พ.ศ. 2441 ถึง พ.ศ. 2495
* พระอธิการอยู่ปทุมรัตน พ.ศ. 2496 ถึง พ.ศ. 2516
* พระอุดมประชานาถ (เปิ่น ฐิตคุโน) พ.ศ. 2517 ถึง พ.ศ. 2545
* พระครูอนุกูลพิศาลกิจ (สำอางค์ ปภสฺสโร) พ.ศ. 2545 ถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดตึกมหาชยาราม
วัดตึกมหาชยาราม เดิมเรียก วัดคงคาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดมหานิกายในตำบลมหาชัย อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร
วัดแห่งนี้ ไม่ทราบว่าผู้ใดสร้าง สร้างขึ้นราวปี พ.ศ. 2230 ในรัชสมัยสมเด็จพระสรรเพชญที่ 8 (สมเด็จพระเจ้าเสือ) ต่อมามีนายอากรชาวจีน ชื่อ ตั๋วตี๋ มาตั้งภูมิลำเนาใหม่ในการประกอบอาชีพ เมื่อมาพักบริเวณวัดนี้ ในระหว่างเดินทางเกิดนิมิตว่า พระประธานในพระอุโบสถแนะนำให้ไปตั้งภูมิลำเนาแถบแม่น้ำสมุทรสาคร จะมีโชคใหญ่ จึงได้ไปตั้งถิ่นฐานตามนิมิต ปรากฏว่าต่อมาร่ำรวยมากขึ้น จึงกลับมาทำนุบำรุงวัดนี้ ได้สร้างกุฏิเป็นตึกแบบจีน 2 หลัง วิหาร 1 หลัง กับศาลาตึก 1 หลัง จนชาวบ้านเรียกว่า วัดตึก จนปี พ.ศ. 2468 พระธรรมสิริชัย (ชิต ชิตวิปุโล) มาดำรงเจ้าอาวาส ได้เริ่มให้มีการศึกษาสอนบาลี และมีพระภิกษุสอบได้มหาเปรียญเป็นจำนวนมาก วัดได้เปลี่ยนนามมาเป็น "วัดตึกมหาชยาราม" ได้ร
ระภิกษุสอบได้มหาเปรียญเป็นจำนวนมาก วัดได้เปลี่ยนนามมาเป็น "วัดตึกมหาชยาราม" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2400
อาคารเสนาสนะ
พระอุโบสถเป็นอาคารไม้ทรงไทย หลังคาทรงจั่วลดชั้น 2 ชั้น หน้าบันทำเป็นรูปครุฑยุดนาคล้อมรอบด้วยลวดลายพันธุ์พฤกษา ช่อฟ้าใบระกาไม้ประดับกระจก บานประตูไม้แกะสลักลายกนกเปลวเพลิงทาสีทอง ผนังอาคารทาสีทอง ส่วนวิหารเป็นเก๋งจีน หลังคามุงกระเบื้องดินเผา มีปูนปั้นเป็นสันตามแนวยาวแบบจีน สันหลังคาประดับลวดลายปูนปั้น เจดีย์ สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 4 ตั้งอยู่บริเวณด้านหน้าพระอุโบสถจำนวน 3 องค์ มีลักษณะเป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนขนาดเล็กย่อมุมไม้สิบสองจำนวน 2 องค์ ฐานเจดีย์เป็นฐานสิงห์ อีกองค์เป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนทรงระฆังกลม

อ้างอิง
วัดดอนยายหอม
วัดดอนยายหอม เป็นวัดที่ตั้งอยู่หมู่ที่ 3 ตำบลดอนยายหอม อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม ประชาชนทั่วไปจะเข้ามาทำบุญ และสักการะรูปปั้นคุณยายหอม และส่วนมากเข้ามาบูชาหลวงพ่อเงิน

ประวัติ
ในอดีตเรียกว่า วัดโคกยายหอม (ปัจจุบันเป็นโบราณสถานร้าง เรียก เนินพระ) เป็นวัดที่สร้างขึ้นมากกว่า 1,000 ปี คาดว่าราวสมัยทวาราวดีหรือก่อนหน้านั้น เป็นที่ตั้งของบ้านเรือนยายหอม เป็นผู้เลี้ยงพญาพาน ซึ่งเกี่ยวพันกับการสร้างองค์พระปฐมเจดีย์ ต่อมามีวัดโคกยายหอมอีกแห่งตั้งอยู่หมู่ที่ 2 ตำบลดอนยายหอม เป็นวัดเก่าแก่จวนร้างเหมือนกัน มีพระสงฆ์ประจำอยู่ 2–3 รูป ไม่ปรากฏหลักฐานสมัยที่สร้าง
ราวปี พ.ศ. 2398 หลวงพ่อทรัพย์ เจ้าอาวาสวัดงิ้วราย อำเภอนครชัยศรี เห็นว่าวัดทรุมโทรมมาก ไม่สามารถบูรณะปฏิสังขรณ์ให้ดีขึ้นไปได้ จึงได้เลือกที่ตั้งวัดใหม่ขึ้นทางเหนือ อยู่ระหว่างวัดร้างเนินพระกับวัดโคกยายหอม เป็นที่นาของนายคงกับนายฉิม ตระกูลอินทนชิตจุ้ย ได้ถวายที่ดินผืนนี้ให้เป็นที่สร้างวัดใหม่ เนื้อที่ 8 ไร่ เมื่อ พ.ศ. 2400 พระวินัยธร ฮวบพรหมสร เป็นเจ้าอาวาสองค์แรก เมื่ออายุ 25 ปี บวชได้ 5 พรรษา ท่านมาจากวัดทอง อำเภอบางกอกน้อย กรุงเทพ
โบราณวัตถุ
พ.ศ. 2479 พระธรรมวาทีคณาจารย์ (หลวงพ่อเงิน) ได้ขุดเอาอิฐที่หักพังแถวชานเนินบริเวณที่เรียกว่า เนินพระ ไปสร้างพระอุโบสถ เมื่อขุดลึกได้พบ ศิลาเหลี่ยมเขียวสองต้น สูงประมาณ 4 เมตร มีลายจำหลักที่ปลายเสา คล้ายกับเสาประตูสาญจี เจดีย์ของพระเจ้าอโศกมหาราชกับกวางหมอบ ทำด้วยศิลา 1 ตัว พระพุทธรูปศิลาสมัยทวาราวดี 1 องค์ พระเสมาธรรมจักรทำด้วยหินแต่หักพัง เสาศิลามีง่ามสำหรับวางพระเสมาธรรมจักร แบบเดียวกับที่พบบริเวณองค์พระปฐมเจดีย์ ปัจจุบันเสาศิลานี้อยู่ที่วัดดอนยายหอม ส่วนกวางหมอบกับพระพุทธรูปส่งไปเก็บไว้ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ
เทศกาลและงานประเพณี
นอกจากจัดงานตามเทศกาลทางพุทธศาสนาอย่าง วันเข้าพรรษา วันออกพรรษา วันมาฆบูชา วัดจังมีการจัด งานคล้ายวันมรณะภาพหลวงพ่อเงิน ระหว่างวันที่ 9–13 มกราคม ของทุกปี ยังมี งานปิดทองกลางเดือน 4 ขึ้น 15 ค่ำ ของทุกปี และงานคล้ายวันมรณภาพหลวงพ่อแช่ม ระหว่างวันที่ 9–13 ธันวาคม ของทุกปี

อ้างอิง
พญากง พญาพาน
พญากง พญาพาน เป็นวรรณกรรมพื้นบ้าน ฉบับที่เก่าสุดพบในพงศาวดารเหนือ ซึ่งได้กล่าวยุคสมัยในช่วงต้นกรุงศรีอยุธยา

ที่มาและการบันทึก
ตำนานแห่งนี้ มีโครงเรื่องลูกฆ่าพ่อ คาดว่าได้รับอิทธิพลจากคัมภีร์ปุราณะ บ้างระบุว่า ดัดแปลงมาจากนิทานภาษาสันสกฤต ซึ่งรับมาจากกรีกอีกทอดคือ อีดิปัส มีข้อสันนิษฐานว่า ไม่ใช่นิทานท้องถิ่นดั้งเดิมของพระปฐมเจดีย์และพระประโทณเจดีย์ ที่จังหวัดนครปฐม เชื่อว่า มหาเถรศรีศรัทธาฯ (หลานพ่อขุนผาเมือง) เป็นผู้นำนิทานเรื่องนี้มาเล่า
ตำนานนี้มีการบันทึกเป็นลายลักษณ์ 3 ฉบับ ได้แก่ ฉบับในพงศาวดารเหนือ มีความเก่าแก่ในสมัยอยุธยา และอีก 2 ฉบับ อยู่ในหนังสือเรื่องพระปฐมเจดีย์ของเจ้าพระยาทิพากรวงศ์ (ขำ บุนนาค) ซึ่งมาจากตาปะขาวรอต ส่วนฉบับสุดท้าย พระยาราชสัมภารากร สองฉบับหลังเป็นเรื่องเดียวกัน โดยเจ้าพระยาทิพากรวงศ์ ได้คัดรวมเป็นเรื่องเดียวกัน
โครงเรื่อง
พญากงได้ครองเมืองกาญจนบุรี (บางสำนวนว่าเป็นเมืองนครชัยศรี) โหรทำนายว่าพระมเหสีของพระองค์จะให้ประสูติพระราชโอรสผู้มีบุญ ได้เป็นใหญ่ในภายหน้า แต่จะเป็นผู้ฆ่าพระราชบิดา เมื่อพระมเหสีให้ประสูติพระกุมาร ขณะที่ข้าราชบริพารได้เอาพานไปรองรับ ทำให้หน้าผากมีรอยแผล พญากงได้สั่งให้นำพระกุมารไปทิ้งตามยถากรรม ยายหอมได้นำไปเลี้ยงโดยตั้งชื่อว่า "พาน" เมื่อเติบใหญ่ได้ฝากไปเรียนที่วัด สมภารวัดผู้เป็นอาจารย์มีความเอ็นดู สอนวิชาจนหมด และได้นำพานไปเข้ารับราชการกับเจ้าเมืองราชบุรี จนเป็นที่โปรดปรานของเจ้าเมืองถึงกับรับเป็นโอรสบุญธรรม ตอนนั้นเมืองราชบุรีซึ่งขึ้นกับเมืองกาญจนบุรี (บางสำนวนว่าเมืองนครชัยศรี) พญาพานเป็นผู้มีฝีมือในการรบชักชวนให้เจ้าเมืองราช
ุรี (บางสำนวนว่าเมืองนครชัยศรี) พญาพานเป็นผู้มีฝีมือในการรบชักชวนให้เจ้าเมืองราชบุรีแข็งเมืองยกกองทัพไปรบกับพญากง จนทำยุทธหัตถี พญากงก็ถูกฟันด้วยของ้าวคอขาดตายในที่รบ
พญาพานเข้ายึดเมืองกาญจนบุรี (บางสำนวนว่าเมืองนครชัยศรี) และเอามเหสีพญากงมาเป็นมเหสีตน ในขณะที่เข้าไปหาพระมเหสีของพญากง เทวดาได้แปลงกายเป็นแมวแม่ลูกอ่อนให้ลูกกินนมขวางประตูไว้ แล้วร้องทักเสียก่อน พญาพานจึงได้อธิษฐานว่า ถ้าพระมเหสีเป็นแม่ของตนจริงก็ขอให้มีน้ำนมไหลซึมออกมา ก็มีน้ำนมไหลออกมา จึงได้รู้ความจริงว่าเป็นแม่ลูกกัน พญาพานสำนึกได้ว่าได้ฆ่าพระราชบิดา และโกรธที่ยายหอมปิดบังความจริง จึงได้สั่งให้ฆ่ายายหอม แต่ต่อมาได้สำนึกผิดที่ได้ ฆ่าพระราชบิดาและยายหอมผู้มีพระคุณ จึงได้สร้างพระเจดีย์ขนาดใหญ่ สูงชั่วนกเขาเหินตามคำแนะนำของพระอรหันต์ คือ พระปฐมเจดีย์ เพื่อเป็นการล้างบาปที่ฆ่าพระราชบิดา และได้สร้างพระประโทณเจดีย์ เพื่อล้างบาปที่ฆ่ายายหอม
สถานที่และงานอันเนื่องจากตำนาน

ตำนานแพร่หลายในภาคกลาง อย่างจังหวัดนครปฐมและพื้นที่ใกล้เคียง อาทิ จังหวัดราชบุรี จังหวัดกาญจนบุรี เป็นตำนานประจำถิ่นที่ใช้อธิบายประวัติความเป็นมาของพระปฐมเจดีย์ พระประโทณเจดีย์ ตลอดจนชื่อหมู่บ้าน ตำบล ตลอดจนแม่น้ำลำคลองต่าง ๆ เช่น บ้านถนนขาด (ถนนที่พญากงกับพญาพานใช้สู้รบกัน) บ้านสามพราน (บริเวณที่นายพรานสามคนช่วยกันหาช้างให้พญาพานไปรบกับพญากง) บ้านดอนยายหอม (บริเวณที่ตั้งบ้านเรือนยายหอม) คลองพญากง และคลองพญาพาน ที่เป็นคูเมืองโบราณ สันนิษฐานว่า สร้างขึ้นเมื่อ 1,500 ปีก่อน
ตำนานส่งผลถึงงานรูปแบบอื่น อย่าง เพลงขอทานเรื่องพญากง พญาพาน เพลงฉ่อยเรื่องพญากง พญาพาน เพลงอีแซวเรื่องพญากง พญาพาน ลิเกเรื่องพญากง พญาพาน เพลงรำโทนเรื่องพญากง พญาพาน แหล่นอกเรื่องพญากง พญาพาน เพลงทรงเครื่องเรื่องพญากง พญาพาน เป็นต้น

นอกจากนี้ยังมีศาลพญากง ตั้งอยู่บริเวณตลาดทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ใกล้กับพระปฐมเจดีย์ และศาลยายหอม ซึ่งมี 3 แห่ง ได้แก่ พระปฐมเจดีย์ วัดพระประโทณเจดีย์ และวัดดอนยายหอม

อ้างอิง
วัดพระประโทณเจดีย์วรวิหาร
วัดพระประโทณเจดีย์วรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดวรวิหาร เมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2527 โดยกระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2527 ตั้งอยู่ที่หมู่ 1 ตำบลพระประโทน อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม อยู่ห่างจากพระปฐมเจดีย์ไปตามถนนเพชรเกษมทางทิศตะวันออกเป็นระยะทางประมาณ 2 กิโลเมตร จุดเด่นของวัดคือ พระประโทณเจดีย์ เป็นเจดีย์สมัยทวารวดี มีรูปแบบเดิมเป็นทรงโอคว่ำ มีการขุดพบวัตถุโบราณจำนวนมากที่วัดแห่งนี้ เช่น พระพุทธรูป เศียรพระพุทธรูปปูนปั้น พระดินเผา รวมทั้งโลหะสำริดรูปพญาครุฑเหยียบนาค ซึ่งพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงใช้เป็นเครื่องหมายราชการของพระองค์ นับเป็นอีกหนึ่ง
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติสันนิษฐานว่าสร้างวัดขึ้นราว พ.ศ. 2324 วัดตั้งอยู่เหนือองค์พระประโทณเจดีย์ประมาณ 20 เมตร สันนิษฐานว่าย้ายมาจากที่เดิมเมื่อ 200 ปีเศษ เนื่องจากพบจารึกตัวหนังสือและตัวเลขด้วยปูนบอกว่าซ่อมเมื่อ พ.ศ. 2456 บริเวณกุฏิ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2327 จากตำนานพญากง พญาพาน พญาพานสร้างพระประโทนเจดีย์เพื่อไถ่บาปที่ได้ฆ่ายายหอมผู้เลี้ยงดูมา ทั้งพระปฐมเจดีย์และพระประโทนถูกทอดทิ้งไว้ในป่าหลายร้อยปี จนในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ ขณะพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงผนวชอยู่ ได้ธุดงค์ไปพบเข้า จึงกราบทูลพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว แต่พระองค์ไม่เห็นว่าจะเกิดประโยชน์อะไรหากจะปฏิสังขรณ์ขึ้นมา จนพระองค์ครองราชย์จึงไ
ปัจจุบันมีสถานที่ราชการตั้งอยู่ในพื้นที่วัด คือ วิทยาลัยเทคนิคนครปฐม สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษานครปฐม เขต 1 (เดิมคือสำนักงานการประถมศึกษาจังหวัดนครปฐม) โรงเรียนวัดพระประโทณเจดีย์ และสำนักงานตำบลเทศบาลธรรมศาลา
ระเบียงภาพ
ไฟล์:Chedi Phra Pathon-001.jpg
ไฟล์:มุมข้างของปรางค์ประธาน.jpg
ไฟล์:พระพุทธรูปด้านในบนปรางค์ประธาน.jpg
ไฟล์:(2023) วัดพระประโทณเจดีย์วรวิหาร อ.เมือง จ.นครปฐม (11).jpg|หลวงพ่อโตในพระวิหาร
ไฟล์:(2023) วัดพระประโทณเจดีย์วรวิหาร อ.เมือง จ.นครปฐม (13).jpg|พระอุโบสถ
ไฟล์:(2023) วัดพระประโทณเจดีย์วรวิหาร อ.เมือง จ.นครปฐม (15).jpg|พระประธานในพระอุโบสถ
ไฟล์:(2023) วัดพระประโทณเจดีย์วรวิหาร อ.เมือง จ.นครปฐม (19).jpg|ดินจากสังเวชนียสถาน
ไฟล์:(2023) วัดพระประโทณเจดีย์วรวิหาร อ.เมือง จ.นครปฐม (20).jpg|ทะนานทองที่โทณพราหมณ์ใช้ตวงพระบรมสารีริกธาตุ
ไฟล์:(2023) วัดพระประโทณเจดีย์วรวิหาร อ.เมือง จ.นครปฐม (21).jpg|พระเขี้ยวแก้วจำลอง

อ้างอิง
วัดสามพราน
วัดสามพราน เป็นวัดในตำบลสามพราน อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม มีสถาปัตยกรรมที่แปลกตา คือผสมผสานศิลปะไทยและจีนไว้ด้วยกัน เป็นแหล่งท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยมโดยเฉพาะในช่วงตรุษจีน พุทธศาสนิกชนเดินทางมาทำบุญ กราบสักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ถือศีล และปฏิบัติธรรม รวมทั้งเที่ยวชมสิ่งก่อสร้างสำคัญของวัด คือ กุฏิพญามังกรตะกายฟ้า สูง 80 เมตรเปรียมเสมือนพรรษาที่พระพุทธเจ้าปรินิพพาน มี 16 ชั้น เป็นกุฏิทรงกลม ด้านนอกของกุฏิ มีมังกรสีเขียวขนาดใหญ่ พันรอบตัวอาคารจากด้านล่างไปจนถึงยอดตึก บันไดทางเดินเป็นลักษณะอุโมงค์ ด้านบนเป็นจุดชมวิว นอกจากนั้นภายในวัดยังมีพระพุทธรูปหลวงพ่อพุทโธภาวนา มีองค์สีทองปางประทานพร ประดิษฐานอยู่บนอาคารปฏิบัติธรรม ส่วนในพระอุโบสถเป็นที่ปร
มีองค์สีทองปางประทานพร ประดิษฐานอยู่บนอาคารปฏิบัติธรรม ส่วนในพระอุโบสถเป็นที่ประดิษฐานของพระประธานองค์เล็กที่สุดและมากที่สุดในโลก 1,250 องค์
ปี พ.ศ. 2538 มีข่าวดัง เมื่อพระภาวนาพุทโธ ถูกดำเนินคดีข่มขืนบรรดาเด็กสาวชาวเขา ที่มาพักอาศัยภายในวัด ศาลพิพากษาจำคุกเป็นเวลาถึง 160 ปี แต่ตามกฎหมายสามารถจำคุกจำเลยได้เพียง 50 ปีเท่านั้น โทษจึงคงเหลือจำคุก 50 ปี หลังจากที่ผู้คนทราบข่าวนี้จึงไม่ค่อยมีใครไปเที่ยวนัก แต่ปัจจุบันมีผู้คนไปเที่ยวมากขึ้น

อ้างอิง
วัดดอนหวาย
วัดดอนหวาย หรือ วัดคงคารามดอนหวาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านโคกหวาย ตำบลบางกระทึก อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม เดิมชื่อ วัดโคกหวาย เพราะสร้างวัดบริเวณเนินสูงที่มีต้นหวายจำนวนมาก ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดคงคารามดอนหวาย" และ "วัดดอนหวาย" คำว่า คงคา มาจากการที่วัดตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำท่าจีน
วัดดอนหวายสร้างในช่วงเวลาไล่เลี่ยกันกับวัดไร่ขิง บริเวณวัดเดิมเป็นที่ตั้งของโรงหีบอ้อยซึ่งมีชาวจีนเป็นเจ้าของ ภายหลังได้ยกที่ดินให้สร้างวัดจำนวน 9 ไร่ 3 งาน 60 ตารางวา ผู้ริเริ่มสร้างวัดคือ สมเด็จพุฒาจารย์ (พุก) โดยใช้ช่างจากอยุธยาและประชาชนท้องถิ่นร่วมกันสร้างเมื่อ พ.ศ. 2349 ต่อมาเจ้าคุณธรรมราชานุวัตร (อาจ) ดำเนินการสร้างวัดจนเสร็จ ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระเมธีธรรมานันท์ (สำเริง ธมฺมานนฺโท)
ประชาชนมักมาไหว้ขอพรหลวงพ่อวิไลเลิศซึ่งประดิษฐานเป็นองค์ประธานภายในอุโบสถ รวมถึงหลวงพ่อวิสาหาร พระพุทธรูปปางมารวิชัยซึ่งประดิษฐานอยู่บนฐานชุกชีค่อนข้างสูง ศิลปะสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น เป็นพระประธานภายในวิหาร ด้านซ้ายและขวามีพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตรพระอัครสาวก ข้างวิหารมีเจดีย์รูปเหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสองอยู่ทางทิศตะวันออก และทางทิศใต้มีเจดีย์ทรงลังกาฐานสูงฐานมียักษ์แบก วัดยังมีพระบรมสารีริกธาตุประดิษฐานไว้ที่ศาลาด้านข้างตลาดริมน้ำ

นอกจากนั้นบริเวณใกล้เคียงวัดยังมีตลาดน้ำดอนหวายซึ่งสร้างมาตั้งแต่สมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว

อ้างอิง