SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดในสองวิหาร
วัดในสองวิหาร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากน้ำ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ วัดมีเนื้อที่ 33 ไร่ 2 งาน 68 ตาราง นอกจากนี้มีที่ธรณีสงฆ์ 7 แปลง เนื้อที่ 59 ไร่ 2 งาน 4 ตารางวา ทางทิศใต้จดคลองบางมอญใน ทางทิศตะวันออกจดคลองบางพระยา
วัดในสองวิหารสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2170 ไม่ปรากฏนามผู้สร้างและผู้บริจาคที่ดิน ชาวบ้านเรียกอีกนามหนึ่งว่า วัดในเดิมสองวิหาร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2200 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2225 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 14 เมตร ยาว 21 เมตร พื้นที่วัดเป็นที่ราบลุ่ม มักถูกน้ำท่วมเมื่อน้ำทะเลขึ้นหนุน แวดล้อมไปด้วยบ้านเรือนของประชาชน ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะดังนี้ อุโบสถกว้าง 10 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างและได้บูรณะขึ้นใหม่แทนของเก่าที่ชำรุด เจดีย์มีลักษณะเป็นเจดีย์เหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสอง สำหรับปูชนียสถาน มีพระประธานในอุโบสถ พระพุทธหลวงพ่อโต พระพุทธโสธรจำลอง
ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2485 เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบัน คือ พระครูพิพิธกิจจาภิรัต (สนันท์ วราโภ)

อ้างอิง
วัดบางด้วนนอก
วัดบางด้วนนอก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 6 บ้านบางหมู ตำบลบางด้วน อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ
ประวัติ
วัดบางด้วนนอกตั้งเป็นวัดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2380 เป็นวัดที่ประชาชนชาวตำบลบางด้วนได้ร่วมกันสร้างเพื่อเป็นที่บำเพ็ญกุศลประจำตำบล ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2385 ได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาประมาณ พ.ศ. 2400 เดิมชื่อว่า วัดสุจิตดาราม ต่อมาสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสเสด็จมาวัดนี้ พระองค์ได้ทราบว่าประชาชนแถบนี้ เรียกท้องถิ่นนี้ว่า บางด้วน จึงได้ขนานนามวัดใหม่ว่า วัดบางด้วน แต่เนื่องจากในตำบลบางด้วนอีกวัดอีกแห่งหนึ่ง จึงเติมคำว่า นอก ต่อท้ายด้วย โดยถือเอาแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นหลัก ส่วนวัดบางด้วนในอยู่ลึกเข้าไปในแผ่นดิน
ชาวบ้านเล่าว่า สมัยก่อนมีศาลาดิน มีพระกระดานฝังอยู่ตามขอบชายด้านบนในศาล เมื่อก่อนพื้นวัดเป็นดินไม่ราดคอนกรีต ที่ศาลาริมน้ำมีเสาหงส์ซึ่งแสดงให้เราเห็นถึงร่องรอยของชาวมอญ แต่ก็ถูกรื้อออกไปหมดแล้ว

โบราณสถาน
คาดว่าพระอุโบสถสร้างขึ้นสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ในปี พ.ศ. 2563 มีการบูรณะแต่เกิดข่าวในลักษณะไม่รู้คุณค่าของศิลปกรรม ภายในประดิษฐาน หลวงพ่อดำ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ภายในอุโบสถหลังเก่ามีพระพุทธรูป พระสารีบุตร และพระโมคคัลลานะ

อ้างอิง
วัดบางไผ่ (จังหวัดนนทบุรี)
วัดบางไผ่ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีเนื้อที่ประมาณ 38 ไร่ ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านคลองนิ้วค่อม ตำบลบางรักพัฒนา อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี

เดิมเป็นวัดราษฎร์ชื่อว่า "วัดบางไผ่" ตั้งเมื่อประมาณ พ.ศ. 2309 โดยมีเศรษฐีถวายที่ดินในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2315 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 10 เมตร ยาว 17 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2315 อุโบสถหลังใหม่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2529 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 24.25 เมตร ยาว 42.50 เมตร โดยมีสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช (เจริญ สุวฑฺฒโน) เจ้าอาวาสวัดบวรนิเวศวิหาร เป็นประธานวางศิลาฤกษ์อุโบสถ
ลักษณะเด่นของวัดคือ กำแพงวัดที่มีลักษณะสร้างเลียนแบบป้อมปราการของทหาร มีถาวรวัตถุสำคัญ เช่น หอพระไตรปิฎกกลางน้ำทรงจตุรมุขสำหรับเก็บหนังสือพระไตรปิฎกและเป็นที่ประดิษฐานพระแก้วมรกตจำลอง ภายในพระอุโบสถหลังเก่ามี พระพุทธมงคลศรีสุโขทัย หรือ หลวงพ่อทอง เป็นพระประธานปางมารวิชัยนั่งขัดสมาธิ องค์พระเป็นเนื้อทองคำ ทั้งยังมีโรงเรียนพระปริยัติธรรมรูปแบบทรงไทยและศาลาทีปังกรรัศมีโชติเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมอีกด้วย

อ้างอิง
ระบบถนนอินคา
ระบบถนนอินคา หรือ คาปักญัน ( ; "ถนนหลวง") เป็นระบบขนส่งที่ครอบคลุมและก้าวหน้าที่สุดในอเมริกาใต้สมัยก่อนโคลัมบัส มีความยาวอย่างน้อย การสร้างถนนต้องใช้เวลาและความพยายามอย่างมาก
เครือข่ายประกอบด้วยถนนทางการ ที่มีการวางแผน สร้าง ทำเครื่องหมาย และบำรุงรักษาอย่างรอบคอบ มีการปูถนนในกรณีที่จำเป็น มีบันไดขึ้นระดับความสูง สะพาน และสิ่งปลูกสร้างเสริม เช่น กำแพงกันดินและระบบระบายน้ำ มีถนนหลักสองสายวางตัวในแนวเหนือ-ใต้: สายหนึ่งเลียบชายฝั่งและสายที่สองและสำคัญที่สุดอยู่ลึกเข้าไปในแผ่นดินและบนภูเขา ทั้งสองมีถนนสายย่อยเชื่อมต่อกันมากมาย สามารถเปรียบเทียบได้โดยตรงกับโครงข่ายถนนที่สร้างขึ้นในจักรวรรดิโรมัน แม้ว่าระบบถนนของอินคาจะได้รับการสร้างขึ้นในอีกหนึ่งพันปีให้หลัง ระบบถนนอนุญาตให้มีการขนถ่ายข้อมูลข่าวสาร สินค้า ทหาร และบุคคลโดยไม่ต้องใช้ล้อภายในจักรวรรดิอินคาที่มีอาณาเขตครอบคลุมเกือบ และมีผู้อาศัยอยู่ประมาณ 12 ล้านคน
ริมถนนมีอาคารตั้งอยู่เป็นช่วง ๆ เพื่อให้ใช้งานได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด ในระยะทางสั้น ๆ มีสถานีเปลี่ยนกะสำหรับ ชัสกี หรือผู้ส่งสารด้วยการวิ่ง ในช่วงเวลาเดินหนึ่งวันจะมี ตัมปู เป็นจุดรับรองผู้ใช้ถนนและฝูงยามาที่บรรทุกสัมภาระ ศูนย์บริหารที่มีคลังสินค้าสำหรับการกระจายสินค้าจะตั้งอยู่ตามแนวถนน ไกลออกไปทางเขตแดนของจักรวรรดิอินคาและในพื้นที่ที่ถูกพิชิตใหม่จะมี ปูการา ("ป้อมปราการ") ตั้งอยู่
เครือข่ายถนนส่วนหนึ่งสร้างขึ้นโดยวัฒนธรรมที่มาก่อนจักรวรรดิอินคา ที่โดดเด่นคือวัฒนธรรมวารีในเปรูตอนเหนือตอนเหนือและวัฒนธรรมตีวานากูในโบลิเวีย องค์กรต่าง ๆ (เช่น ยูเนสโก, ไอยูซีเอ็น) ได้ทำงานเพื่อปกป้องเครือข่ายถนนโดยร่วมมือกับรัฐบาลและประชาคมของ 6 ประเทศ (โคลอมเบีย เอกวาดอร์ เปรู โบลิเวีย ชิลี และอาร์เจนตินา) ซึ่งถนนตัดผ่าน

ในสมัยปัจจุบัน ถนนอินคาถูกใช้งานอย่างหนักจากการท่องเที่ยว เช่น เส้นทางอินคาสู่มาชูปิกชูซึ่งเชื่อมโอยันไตตัมโบเข้ากับมาชูปิกชูและเป็นที่รู้จักกันดีในหมู่นักเดินทางไกล

หมายเหตุ

อ้างอิง
วัดพันธุวงษ์
วัดพันธุวงษ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านพันธุวงษ์ ตำบลบ้านเกาะ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 37 ไร่ 3 งาน ทิศตะวันตกของวัดติดกับแม่น้ำท่าจีน

ประวัติ
วัดพันธุวงษ์ประกาศเป็นวัดขึ้นเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2437 สร้างและบูรณะขึ้นใหม่โดยบุญมาก สู่ภิภักดิ์ กำนันตำบลบ้านเกาะในสมัยนั้น พร้อมด้วยญาติพี่น้องและประชาชนในตำบลบ้านเกาะ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2535 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 50 เมตร และอัญเชิญพระมหาเกิด โสภโณ จากวัดปรมัยยิกาวาส จังหวัดนนทบุรี มาจำพรรษาที่วัดนี้ ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2500
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ กว้าง 12 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 ประตูหน้าต่างทำด้วยไม้แกะสลักปิดทอง ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 70 นิ้ว สูง 109 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 1274 นามว่า หลวงพ่อแดง มีเจดีย์ 2 องค์ อุโบสถหลังเก่า ซึ่งปัจจุบันทำเป็นวิหาร สร้างสมัยใดหาหลักฐานไม่ได้ หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องซีเมนต์ หางแหลม ลดชั้น 2 ชั้น ซ้อนกันชั้นละ 2 ตับ เครื่องลำยองไม้แกะสลักประดับกระจกสี หน้าบันลายก้นขด ตรงกลางเป็นลายประจำยาม ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 เป็นอาคารทรงไทย 2 ชั้น หอสวดมนต์ กว้าง 11 เมตร ยาว 38 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 เป็นอาคารไม้ทรงไทย มุง
หอสวดมนต์ กว้าง 11 เมตร ยาว 38 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 เป็นอาคารไม้ทรงไทย มุงกระเบื้องเคลือบ กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 9 เมตร ยาว 23.40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2541 และศาลาบำเพ็ญกุศล นอกจากนี้ยังมีศาลาพักร้อน 1 หลัง
รายนามเจ้าอาวาส
* พระมหาเกิด โสภโณ พ.ศ. 2437–2439
* พระสุนทร พ.ศ. 2493–2500
* พระปรีชา กตสาโร พ.ศ. 2500–2520
* พระครูโสภณสาครกิจ พ.ศ. 2521–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดกลางอ่างแก้ว
วัดกลางอ่างแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านท่าจีน ตำบลท่าจีน อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 48 ไร่ 3 งาน 79 ตารางวา

ไม่ทราบประวัติการก่อสร้างวัดกลางอ่างแก้วที่แน่ชัด ทราบว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2410 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2525 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร มีการประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของชาติในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2479
อุโบสถหลังเก่าหันหน้าไปทางทิศตะวันออกสู่แม่น้ำท่าจีน หากมองจากสะพานท่าจีนจะเห็นได้ชัดเจน เป็นอาคารไม้ทรงไทย หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ด้านข้างและด้านหลังมีชายคาปีกนก รองรับโครงหลังคาด้วยเสาไม้กลม ด้านหน้ามีมุขยื่นออกมา 1 ห้อง ช่อฟ้าใบระกาปูนปั้น หน้าบันด้านหน้าแบ่งออกเป็น 2 ส่วน คือ หน้าบันหลังคากับหน้าบันมุขด้านหน้า ตกแต่งด้วยลวดลายพันธุ์พฤกษา ฝาผนังอาคารทางสีขาว ด้านหน้ามีช่องประตูทางเข้า 2 ประตู ด้านหลังทึบ ผนังด้านข้างมีหน้าต่างด้านละ 6 บาน บานประตูและหน้าต่างเป็นไม้ทาสีเหลือง ด้านนอกมีกำแพงแก้วมีซุ้มประตูทางเข้าทั้ง 4 ด้าน เป็นซุ้มก่ออิฐถือปูนทรงมณฑปและซุ้มหน้านาง

อ้างอิง
วัดเกาะ (จังหวัดสมุทรสาคร)
วัดเกาะ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านวัดเกาะ ตำบลบ้านเกาะ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร วัดมีเนื้อที่ 48 ไร่ 2 งาน 60 ตารางวา
ประวัติ
วัดเกาะสร้างขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2247 ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง แต่สันนิษฐานว่าผู้สร้างเป็นชาวจีนเนื่องจากมีชาวจีนอาศัยอยู่เป็นส่วนใหญ่ในบริเวณที่ตั้งวัด สถานที่ตั้งวัดเดิมเป็นเกาะมีแม่น้ำล้อมรอบ ต่อมาเส้นทางน้ำได้เปลี่ยน ทำให้บริเวณดังกล่าวตื้นเขินเป็นที่ราบ ต่อมาในสมัยกรุงธนบุรี ชาวรามัญได้อพยพหลบหนีภัยสงครามจากพม่าซึ่งเข้ายึดครองเมืองหงสาวดี ได้มาตั้งถิ่นฐานอยู่บริเวณบ้านเกาะและร่วมกันบูรณะวัดในปี พ.ศ. 2365 เพื่อเป็นศูนย์กลางชุมชน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2385
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถหลังเก่าหลังนี้เป็นอุโบสถหลังที่ 2 ได้มีการรื้อแล้วก่อสร้างใหม่ปี พ.ศ. 2459 ในสมัยพระครูกร่าง รมมโณ เป็นเจ้าอาวาส อุโบสถหลังใหม่เป็นอุโบสถก่ออิฐถือปูนทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องดินเผาลดชั้น 2 ชั้น ซ้อนกันชั้นละ 2 ตับ เครื่องลำยองช่อฟ้าใบระกาหางหงส์ไม้แกะสลักประดับกระจก หน้าบันทั้งสองด้านเป็นรูปเทพนม ประดับตกแต่งลายก้านขดด้านล่างมีลายกระจังและประจำยามรองรับ หน้าบันปีกนกเป็นรูปหงส์อัญเชิญฉัตรสามชั้นไว้บนหลังประดับด้วยลายดอกไม้ มีสาหร่ายรวงผึ้งด้านล่าง อุโบสถมีประตูทางเข้า 2 ประตู ซุ้มประตูเป็นรูปสามเหลี่ยม ผนังด้านหลังมีประตูหลอกอยู่ตรงกลาง 1 ประตู ผนังด้านข้างมีหน้าต่างด้านละ 5 ช่อง บานประตูหน้าต่างเป็นไ
ลักษณะเป็นเจดีย์ทรงระฆังกลม ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมโดยที่กึ่งกลางฐานแต่ละด้านเป็นซุ้มโค้งภายในมีรูปเทวดาปูนปั้น ที่มุมทั้งสี่มุมเป็นรูปครุฑ บนยอดสุดมีฉัตรโลหะปัก

วัดเกาะมีเสาหงส์แบบวัดมอญ แต่มีความแตกต่างจากวัดมอญอื่นตรงที่เป็นเสาไม้แปดเหลี่ยม หัวเสาตกแต่งเป็นหัวเปิด มีเสาประกบด้านข้างทั้งสองด้าน มีรูปช้างสามเศียรและม้าสามเศียรเป็นยอด มิใช่รูปหงส์

อ้างอิง
วัดบางกะเจ้ากลาง
วัดบางกะเจ้ากลาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 7 บ้านบางกะเจ้ากลาง ตำบลบางยอ อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ วัดมีเนื้อที่ 7 ไร่ 1 งาน 22 ตาราวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 3 แปลง เนื้อที่ 11 ไร่ 1 งาน 55 ตารางวา

วัดบางกะเจ้ากลางสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2380 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2395

พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มอยู่ริมคลองบางกะเจ้า ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะ คือ พระอุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 17 เมตร มีภาพจิตรกรรมฝาผนังที่งดงาม ด้านหลังพระประธานเป็นภาพเทพชุมนุม กุฎีสงฆ์ จำนวน 15 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารเรือนไม้สัก ศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้ ช่องลมเป็นไม้ฉลุลายก้านขดสวยงาม มีหอสวดมนต์ 1 หลัง

อ้างอิง
วัดกร่าง
วัดกร่าง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านท้ายดง ตำบลบางกระบือ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี

วัดกร่างสร้างขึ้นประมาณปี พ.ศ. 2300 เดิมมีชื่อว่า วัดดงดารา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2320 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 12 เมตร ยาว 24 เมตร ได้ดำเนินการผูกพัทธสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2423 ชาวบ้านได้ช่วยกันสละเนื้อที่จตุปัจจัยขึ้นมาได้จำนวนหนึ่ง จึงได้ขออนุญาตไปทางกรมศาสนาจัดตั้งเป็นวัดขึ้น ไม่ทราบผู้เป็นหัวหน้าสร้างวัด
วัดมีพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ คือ หลวงพ่อนรสิงห์ เป็นพระพุทธรูปศิลาศิลปะอยุธยาเก่าสมัยเชียงแสน รูปหล่อหลวงปู่หรำ เกสโร รูปหล่อหลวงพ่อหวล ปภสฺสโร หอสวดมนต์แบบรามัญ กุฏิเรือนไทย วัดยังมีวัตถุมงคลที่มีชื่อเสียง สร้างโดยหลวงพ่อหร่ำ

วัดมีการจัดการทำบุญประจำปี ได้แก่ ตักบาตรเทโวซึ่งตรงกับวันขึ้น 1 ค่ำ เดือน 11 ตักบาตรพระร้อยซึ่งตรงกับวันขึ้น 8 ค่ำ เดือน 12 และงานประจำปีซึ่งตรงกับวันขึ้น 14–15 ค่ำ เดือน 5

อ้างอิง
วัดชินวรารามวรวิหาร
วัดชินวราราม [ชิน-นะ-วะ-รา-ราม] เป็นพระอารามหลวงชั้นโท ชนิดวรวิหาร สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่บนฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 2 บ้านบางขะแยง ตำบลบางขะแยง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี

วัดชินวรารามวรวิหารเดิมมีชื่อว่า วัดมะขามใต้ สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2358 ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ ต่อมาสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์ ขณะดำรงพระยศเป็น พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า ทรงปฏิสังขรณ์ใหม่ในสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระอุโบสถมีจิตรกรรมฝาผนังเรื่องทศชาติชาดกพร้อมคำบรรยายเป็นโคลงสี่สุภาพ ภายในประดิษฐานพระพุทธชินวร (หลวงพ่อทองคำ) พระพุทธรูปสมัยสุโขทัยซึ่งอัญเชิญมาจากจังหวัดพระนครศรีอยุธยา พระวิหารสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2460 พระตำหนักชินวรสิริวัฒน์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 ตำหนักเจ้าแม่กวนอิมริมน้ำ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2456 ศาลาการเปรียญ หอระฆัง ศาลาท่าน้ำ และมณฑปใหม่ที่สร้างขึ้นจากโครงสร้างเดิม พร้อมรอยพระพุทธบาทจำลอง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2472

ระเบียงภาพ
ไฟล์:Wat Jinavararam, Bang Khayaeng, Pathum Thani 03.jpg|พระอุโบสถวัดชินวรารามวรวิหาร ด้านหน้า
ไฟล์:Wat Jinavararam, Bang Khayaeng, Pathum Thani 01.jpg|หน้าบันประตูตามแนวกำแพงแก้วล้อมรอบพระอุโบสถวัดชินวรารามวรวิหาร ประดับด้วยตราพระนามย่อ ช.ส. 
ไฟล์:Wat Jinavararam, Bang Khayaeng, Pathum Thani 06.jpg|พระพุทธชินวร พระประธานประจำพระอุโบสถ และพระรูปลอยองค์ของสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์
ไฟล์:Wat Jinavararam, Bang Khayaeng, Pathum Thani 20.jpg|จิตรกรรมภายในพระอุโบสถ เรื่องทศชาติ ตอนมหาชนกชาดก
ไฟล์:Wat Jinavararam, Bang Khayaeng, Pathum Thani 19.jpg|จิตรกรรมภายในพระอุโบสถ เรื่องทศชาติ ตอนสุวรรณสามชาดก
ไฟล์:Wat Jinavararam, Bang
จิตรกรรมภายในพระอุโบสถ เรื่องทศชาติ ตอนสุวรรณสามชาดก
ไฟล์:Wat Jinavararam, Bang Khayaeng, Pathum Thani 14.jpg|จิตรกรรมภายในพระอุโบสถ เรื่องมารผจญ
ไฟล์:Wat Jinavararam, Bang Khayaeng, Pathum Thani 09.jpg|ลวดลายประดับบานประตูและหน้าต่างพระอุโบสถ ทำเป็นรูปนาคและอักษรย่อ ช.ส. สัญลักษณ์ประจำพระองค์ของสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์
ไฟล์:Wat Jinavararam, Bang Khayaeng, Pathum Thani 11.jpg|ลวดลายประดับบานประตูและหน้าต่างพระอุโบสถ ทำเป็นรูปอักษรวิจิตรข้อความ "ปุ่น" ในวงกลม หมายถึงหม่อมปุ่น ชมพูนุท ณ อยุธยา พระชนนีของสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์
ไฟล์:Wat Jinavararam, Bang Khayaeng, Pathum Thani 25.jpg‎|พระวิหาร สมเ
ทวารยวงศ์
ไฟล์:Wat Jinavararam, Bang Khayaeng, Pathum Thani 25.jpg‎|พระวิหาร สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์ ทรงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2460
ไฟล์:Wat Jinavararam, Bang Khayaeng, Pathum Thani 26.jpg|พระตำหนักชินวรสิริวัฒน์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475
ไฟล์:Wat Jinavararam, Bang Khayaeng, Pathum Thani 27.jpg|พระมณฑป ซึ่งเดิมสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์ ทรงสร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นที่ฌาปนกิจศพและประดิษฐานอัฐิของหม่อมปุ่น ชมพูนุท ณ อยุธยา พระชนนีของพระองค์
วัดแค (อำเภอพระประแดง)
วัดแค เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาด อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ ทางทิศใต้ของวัดติดกับคลองกันเขตกับวัดโมกข์ซึ่งเชื่อมต่อกับคลองลัดหลวงลงสู่แม่น้ำเจ้าพระยา

วัดแคตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2364 โดยชาวมอญที่อพยพมาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่นี้ มีชื่อภาษามอญว่า วัดเกริงเจิน ตามหลักฐานที่มีในหนังสือมอญเขียนบาลีมอญอ่านสำเนียงไทยว่า กุญชรนทีอาวาเส และ หัตถีนอาวาเส แปลว่า "วัดคลองช้าง" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2370 มีเขตวิสุงคามสีมากว้าง 18 เมตร ยาว 24 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2371
อุโบสถหลังเดิมทำด้วยไม้หลังคามุงสังกะสี วิหารและอุโบสถสร้างปี พ.ศ. 2364 มีเจดีย์ทรงมอญ ศาลาอเนกประสงค์ประดับคันทวยรูปหงส์ หอระฆัง ในวัดมีเสาหงส์

พระอาจารย์บุญขัน จนฺทกนุต (พ.ศ. 2409–2483) อดีตเจ้าอาวาสวัดแค ได้ก่อตั้งโรงพิมพ์ภาษามอญแห่งแรกของประเทศไทยที่วัดแค เมื่อปี พ.ศ. 2447 มีผลงานการพิมพ์เช่น พงศาวดารมอญฉบับปากลัด แต่ภายหลังเครื่องพิมพ์ถูกย้ายไปที่วัดพิมพาวาส อำเภอบางปะกง ฉะเชิงเทรา (ปัจจุบันแยกเป็นสองวัดคือ วัดพิมพาวาส (เหนือ) และ วัดพิมพาวาส (ใต้)) พระอาจารย์บุญขัน จนฺทกนุตถูกอัปเปหิมาจากวัดแค สืบเนื่องมาจากการทำสังฆกรรมในพิธีรับองค์กฐินกับพระสงฆ์ต่างวัด

อ้างอิง
วัดวรามาตยภัณฑสาราราม
วัดวรามาตยภัณฑสาราราม หรือ วัดขุนจันทร์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในซอยเทอดไท 28 แขวงตลาดพลู เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร วัดมีความโดดเด่นในเรื่องของการสะเดาะเคราะห์ปีชงและบูชาพระราหู
ประวัติ
วัดขุนจันทร์สร้างขึ้นประมาณปี พ.ศ. 2380 โดยพระยามหาอำมาตยาธิบดี (ป้อม อมาตยกุล) โดยตั้งชื่อวัดว่า "วัดขุนจันทร์" เพราะผู้สร้างวัดได้รับชัยชนะจากศึกที่เวียงจันทน์ โดยสร้างหลังเสร็จศึกประมาณ 10 ปี ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ท้าวภัณฑสารานุรักษ์ (วรรณ) (ต่อมาเป็นที่ท้าวทรงกันดาล) ธิดาคนเล็กของพระยาอำมาตย์ (ป้อม) บูรณปฏิสังขรณ์วัด แล้วขอพระราชทานชื่อวัดใหม่ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าพระราชทานชื่อวัดว่า "วัดวรามาตยภัณฑสาราราม" เมื่อปี พ.ศ. 2426
สภาพวัดในอดีต ไม่ทราบแน่ชัดเรื่องเนื้อที่วัด ทราบแต่เพียงว่า หน้าวัดหันลงสู่คลองบางหลวง หลังวัดเป็นสวนผลไม้ (ถนนเทอดไทในปัจจุบัน) และหลังวัดอีกส่วนหนึ่งเป็นป่าช้าฝังศพ วัดได้เป็นที่อยู่ของข้าทาสบริวารซึ่งเป็นเชลยศึกได้พักอาศัย วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2440

ศิลปกรรม
ศิลปกรรมภายในวัดผสมผสานระหว่างไทยพุทธกับพม่า สิ่งสำคัญในวัดได้แก่ วิหารหลวงพ่อโต วิหารหลวงพ่อหยกขาว สร้างเสร็จปี พ.ศ. 2545 วิหารเจ้าแม่กวนอิมเพชรงาม พระพุทธรูปปางไสยาสน์ และพระพุทธชินราช

ดูเพิ่ม
* โรงเรียนวัดขุนจันทร์

อ้างอิง
วัดจันทร์ประดิษฐาราม (กรุงเทพมหานคร)
วัดจันทร์ประดิษฐาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางด้วน เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร ที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 14 ไร่ 7 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์ มี 42 ไร่ 45 ตารางวา เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระครูปลัดไชยวุฒิ อาภานนฺโท
ประวัติ
วัดจันทร์ประดิษฐารามสร้างขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2371 สร้างโดยนายจันปะขาว คหบดีผู้มั่งคั่งได้มอบที่ดินสร้างวัด ซึ่งมีที่ดินทั้งสิ้น 52 ไร่ 3 งาน 72 ตารางวา เมื่อมอบที่ดินให้แก่วัดแล้วก็ได้นุ่งขาวห่มขาวจำศีลภาวนาอยู่ในวัดนี้จนตลอดชีวิต จึงได้ตั้งชื่อวัดนี้ว่า วัดจันปะขาว ตามนามผู้สร้างวัด แต่ประชาชนมักเรียกชื่อเพี้ยนไปหลายชื่อ เช่น วัดชีปะขาว วัดจันตาปะขาว เป็นต้น จนหน่วยงานราชการทำเรื่องเสนอต่อทางการคณะสงฆ์ขอเปลี่ยนชื่อวัดเสียใหม่เป็น "วัดจันทร์ประดิษฐาราม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2390 ต่อมาได้ถอนวิสุงคามสีมาเดิม และได้ขอพระราชทานวิสุงคามสีมาใหม่เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2526 ขนาดกว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถหลังใหม่ขนาดกว้าง 15.90 เมตร ยาว 41.10 เมตร มีสองชั้นขนาด 9 ห้อง มีเสาหาร เป็นมุขเด็จทั้ง 2 ด้าน ภายในประดิษฐานพระประธาน พระพุทธรูปปางพุทธชินราช ขนาดหน้าตักกว้าง 5 ศอก 1 คืบ สูงถึงเกศ 7 ศอก วิหารหลวงพ่อขาว สร้างปี พ.ศ. 2379 มีพระพุทธรูปสมัยรัตนโกสินทร์ปางต่าง ๆ ไม่น้อยกว่า 140 องค์ ปัจจุบันเหลืออยู่ประมาณ 85 องค์ มีพระพุทธรูปสำคัญคือ หลวงพ่อขาว

อ้างอิง
วัดประดิษฐาราม (กรุงเทพมหานคร)
วัดประดิษฐาราม หรือ วัดมอญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงหิรัญรูจี เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ 6 ไร่ 82.20 ตารางวา จุดเด่นคือพระพุทธรูปปางสีหไสยาสน์ที่ประดิษฐานอยู่ในวิหารพระนอน และเจดีย์คู่ทรงมอญ
ประวัติ
วัดประดิษฐารามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2293 เดิมเป็นวัดไทย มีกุฏิพระเป็นฝาไม้ไผ่ขัดแตะ แต่เมื่อชาวมอญมาอาศัยอยู่บริเวณนี้และได้ทำนุบำรุงวัดจึงกลายเป็นวัดมอญในที่สุด เจ้าอาวาสองค์แรกก็คือท่านเกษร เจ้าอาวาสองค์ต่อมาเป็นชาวมอญชื่อว่า หลวงปู่โต ชาวบ้านได้ไปนิมนต์ท่านมาจากบ้านบางปลา ตำบลบ้านเกาะ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ในราวต้นรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ต่อมาราวต้นรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ในการปลงศพหลวงปู่โต ทางราชการได้ส่งช่างสิบหมู่มาสร้างเมรุให้และมีการจุดลูกหนูด้วย วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร
อาคารเสนาสนะ
โบสถ์เป็นโบสถ์ขนาดเล็กมีช่อฟ้าใบระกา หน้าบันเป็นไม้พื้นเรียบ เซาะร่องทำลายประดับกระจกสีอย่างลายเครือเถาดอกพุดตาน มีวิหารหลังเล็กอยู่ข้างโบสถ์ หน้าบันวิหารเป็นลายปูนปั้นเครือเถา กรอบหน้าบันด้านล่าง ปั้นรูปนกในท่าเอี้ยวตัว (ไม่ใช่หงส์) 1 ตัว ซ้ายมือของโบสถ์เป็นระเบียงคดประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์ ที่ดินหลังระเบียงคดพระพุทธไสยาสน์เป็นวังพระองค์เจ้ารัชนีแจ่มจรัส กรมหมื่นพิทยาลงกรณ์ (น.ม.ส.) ระเบียงคดเดิมมุงด้วยกระเบื้องหางปลา ต่อมาได้รื้อลงมุงด้วยสังกะสีลอนเล็กแทน วัดมีเจดีย์บรรจุอัฐิน้อยใหญ่ 4–5 องค์ เป็นเจดีย์ทรงไทยย่อมุมไม้สิบสอง ด้านหลังโบสถ์มีเจดีย์มุมละ 1 องค์ คงเหลือเพียงองค์เดียว เป็นเจดีย์ทรงไทยย่อไม้สิบสองเหมือนกัน
วัดกันตทาราราม
วัดกันตทาราราม หรือ วัดใหม่จีนกัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงตลาดพลู เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร

วัดกันตทารารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2434 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2438 วัดสร้างบนที่ดินซึ่งแต่เดิมเป็นสวนพลู ชาวบ้านเรียก วัดใหม่จีนกัน ผู้สร้างวัดคือนายกันและนางจันทร์พร้อมด้วยบุตรธิดา ในวิสุงคามสีมาระบุไว้ว่า จีนกัน อำแดงจีบ ได้อุทิศถวายที่ดินให้ 4 ไร่
วัดได้รับพระราชทานนามว่า "กันตทาราราม" แต่มีสมัยหนึ่งเพี้ยนเป็น "กันตยาราม" ในช่วงปี พ.ศ. 2470 ตำบลบริเวณนี้เรียกว่าตำบลกันตยาราม ขึ้นกับอำเภอบุคคโล (ต่อมาตำบลกันตยารามถูกยุบและแยกพื้นที่ไปรวมกับตำบลตลาดพลูและตำบลบางยี่เรือ ขึ้นกับอำเภอธนบุรี) ภายหลังได้มีการรื้อฟื้นชื่อเก่า จึงเปลี่ยนชื่อวัดกลับมาเป็นวัดกันตทาราราม

วัดมีอุโบสถแบบศิลปะมอญ ด้านหน้ามีพระพุทธรูปปางห้ามญาติด้านหลังมีพระมาลัยเปิดขุมนรก นอกจากนี้ยังมีศาลาการเปรียญทรงไทยสามมุข พระพุทธรูปศิลปะเชียงแสนและศิลปะลพบุรี

อ้างอิง
วัดดีดวด
วัดดีดวด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่เลขที่ 769 ซ.จรัญสนิทวงศ์ 12 แขวงวัดท่าพระ เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร เจ้าอาวาส รูปปัจจุบัน คือ พระครูศรีสิทธิบัณฑิต (ถวิล กลฺยาณธมฺโม, น.ธ.เอก,ป.ธ.6, พธ.บ.,ปว.ค.,พธ.ม.,พธ.ด.) เลขานุการเจ้าคณะแขวงวัดท่าพระ
ประวัติ
วัดดีดวดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2317 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2417 สันนิษฐานว่าเป็นวัดเก่าแก่ตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ชื่อของวัดดีดวดมาจากคำเดิมว่า ดีด๊วด อาจมาจากคำภาษาไทยรวมกับคำภาษามอญ โดยคำว่า ดี เป็นคำภาษาไทย ส่วนคำว่า ด๊วด ( ) ในภาษามอญแปลว่า "เล็ก, ไม่ใหญ่โต" อาจหมายความว่าผู้สร้างวัดนี้ชื่อดี รูปร่างเล็กก็ได้ หรือดีเป็นชื่อคนหนึ่ง ด๊วดเป็นชื่ออีกคนหนึ่ง ร่วมกันเป็นผู้สร้างวัดนี้ก็ได้ บ้างก็เล่าว่า มีชาวมอญสองคนผัวเมีย ผัวชื่อดี เมียชื่อด๊วด ได้นำอิฐล่องเรือมาขาย เมื่อมาถึงบริเวณนี้ก็ตั้งโรงทำอิฐขาย จึงอาจสันนิษฐานได้ว่า นายดีและนางด๊วดคงเป็นหัวหน้าสร้างวัดนี้
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถสร้างปี พ.ศ. 2447 เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน หลังคาลด 2 ชั้น มุงกระเบื้องเคลือบมีขนาดกว้าง 6 เมตร ยาว 17 เมตร ประดิษฐานพระพุทธรูปหล่อด้วยทองสัมฤทธิ์ ปางสมาธิเป็นพระประธาน กับมีพระบรมรูปพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดลทรงกลมแบน หล่อด้วยโลหะรมดำอีก 1 องค์

วิหารน้อยตั้งอยู่หน้าศาลาการเปรียญ เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน หลังคามุงกระเบื้องขนาดกว้าง 4 เมตร ยาว 6 เมตร ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปก่ออิฐถือปูนปางป่าเลไลยก์ที่เป็นพระพุทธรูปเก่าแก่ดั้งเดิม
วิหารหลวงพ่อศิลา สร้างขึ้นมาแทนหลังเก่าที่ชำรุดทรุดโทรม เสร็จสมบูรณ์ เมื่อปี พ.ศ.2563 เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน เป็นอาคารทรงไทยประยุกต์ ไม่มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ มุงด้วยกระเบื้องเคลือบดินเผา ตั้งอยู่ภายบริเวณเขตพุทธาวาส ภายในกำแพงเดียวกันกับอุโบสถ เป็นที่ประดิษฐานหลวงพ่อศิลา ซึ่งเป็นพระพุทธรูปเก่่าแก่ สร้างด้วยศิลาแลง เมื่อก่อนมีสามชิ้นส่วนต่อกัน ปัจจุบันได้เชื่อมเป็นองค์เดียวกันตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน
รายนามเจ้าอาวาส
มีเจ้าอาวาสทั้งหมด 16 รูป ประกอบด้วย
*ขรัวคลุมโปง (ช่วงสมัยรัชกาลที่ 5)
*สมภารจันทร์
*สมภารคง
*สมภารแป้น
*สมภารป่วน
*สมภารเคียว
*สมภารฮวด
*สมภารไข่
*สมภารนิ่ม
*สมภารบุศย์ สรเสน ปกครองวัดในราวปี พ.ศ.2447–2448 เป็นอย่างน้อย
*สมภารโต สุวรรณกาญจน์
*สมภารโห้ รอดวิเชียร
*พระครูสุตาภิวัฒน์ (หลวงปู่ผล) ปกครองวัดจนถึง พ.ศ. 2521
*พระครูนันทิยคุณ (แวว นนฺทิโย) พ.ศ.2522–2546
*พระครูมงคลวุฒิสุนทร (มานิตย์ ถิรมโน) 2547–2565
*พระครูศรีสิทธิบัณฑิต,ดร. (ถวิล กลฺยาณธมฺโม) รก.เจ้าอาวาส 14 มิถุนายน 2565 เป็นเจ้าอาวาส 30 พฤศจิกายน 2565–ปัจจุบัน ก่อนที่จะย้ายมาอยุ่วัดดีดวด เคยดำรงตำแหน่ง เป็นผู้ช่วยเจ้าอาวาสพระอารามหลวง วัดราชสิทธาราม ราชวรวิหาร
วัดไผ่ตัน
วัดไผ่ตัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงพญาไท เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร ถือเป็นวัดแห่งเดียวในเขตพญาไท วัดมีเนื้อที่ 13 ไร่เศษ เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระครูสถิตสารสุนทร (ทะเล)

วัดไผ่ตันเดิมมีชื่อว่า วัดไส้ตัน สร้างเมื่อ พ.ศ. 2313 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2506

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปหลวงพ่อโสธรจำลองที่หล่อขึ้นในปี พ.ศ. 2496 ซึ่งเป็นประธานอยู่ในวิหารจตุรมุข ภายในยังมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง โบสถ์ วิหาร หอระฆัง ของเดิมเก่าแก่ชำรุดทรุดโทรมได้ถูกรื้อและสร้างขึ้นใหม่เมื่อปี พ.ศ. 2504 พร้อมพระประธานปางสะดุ้งมาร บานประตู หน้าต่าง ลงรักปิดทองภาพเรื่องราวพุทธประวัติ
วัดมีการจัดงานประเพณี เช่น งานปิดทองหลวงพ่อโสธรจำลองวันที่ 1–7 เมษายน, พิธีแห่และถวายเทียนพรรษา ก่อนวันขึ้น 15 ค่ำเดือน 8, พิธีตักบาตรเทโว วันแรม 1 ค่ำเดือน 8 เป็นต้น

อ้างอิง
ศาสนาพุทธในประเทศเช็กเกีย
ศาสนาพุทธในประเทศเช็กเกีย เป็นศาสนาหนึ่งที่มีศาสนิกชนขนาดน้อย ส่วนใหญ่เป็นผู้อพยพเข้าเมืองจากเอเชีย จากการสำรวจสำมะโนครัวประชากรเมื่อ พ.ศ. 2544 พบว่าประเทศเช็กเกียมีพุทธศาสนิกชน 6,817 คน ส่วนพจนานุกรมพุทธศาสนาโลก ระบุว่ามีพุทธสถานในประเทศทั้งหมด 70 แห่ง
โดยมากศาสนิกชนเป็นบุคคลเชื้อสายเวียดนาม นับถือนิกายมหายาน ทั้งยังผสานความเชื่อเข้ากับการบูชาบรรพบุรุษ ลัทธิขงจื๊อ และลัทธิเต๋า ถือเป็นชาวเอเชียกลุ่มใหญ่ที่สุดในประเทศ คิดเป็นสัดส่วนสองในสามของชาวพุทธทั้งประเทศ หรือกว่า 60,000 คน อาศัยอยู่ในกรุงปรากและเมืองเชป นอกนั้นเป็นชาวเช็กที่เปลี่ยนไปนับถือนิกายเถรวาทหรือวัชรยาน ทั้งยังมีกลุ่มชาวจีนและเกาหลีโพ้นทะเลอีกจำนวนหนึ่ง มีวัดพุทธของชาวเกาหลีจำนวนสิบวัด ในจำนวนนั้นมีสามแห่งตั้งอยู่กรุงปรากและเมืองเบอร์โน ส่วนชุมชนไทยจำนวน 616 คน (พ.ศ. 2563) มีศูนย์กลางอยู่ที่วัดธรรมกิติวงศ์ ซึ่งจัดตั้งเมื่อ พ.ศ. 2553
พุทธศาสนิกชนเชื้อสายเช็กส่วนใหญ่นับถือนิกายวัชรยานหรือศาสนาพุทธแบบทิเบต มีทั้งนิกายญิงมาและนิกายกาจู กำลังมีการก่อสร้างศูนย์พุทธศาสนาขนาดใหญ่ในกรุงปราก

อ้างอิง
เซิร์ฟแอนด์เทิร์ฟ
เซิร์ฟแอนด์เทิร์ฟ ( ) เป็นอาหารจานหลักที่รวมอาหารทะเลกับเนื้อแดงไว้ในจานเดียว ส่วนประกอบที่เป็นอาหารทะเลโดยทั่วไปใช้ล็อบสเตอร์ (อาจใช้เพียงส่วนหาง หรือใช้ทั้งตัว) กุ้ง ปลาหมึก หรือหอยเชลล์ซึ่งอาจนำไปนึ่ง ย่าง หรือชุบเกล็ดขนมปังแล้วทอด ส่วนประกอบที่เป็นเนื้อโดยทั่วไปใช้เนื้อสเต๊ก แต่จะใช้เนื้อประเภทอื่นก็ได้ ส่วนประกอบมาตรฐานอย่างหนึ่งคือหางล็อบสเตอร์กับเนื้อสันในส่วนฟีแลมีญง

เซิร์ฟแอนด์เทิร์ฟเป็นที่นิยมรับประทานในร้านสเต๊กในสหรัฐ แคนาดา สหราชอาณาจักร และออสเตรเลีย และอาจมีเสิร์ฟในผับแบบบริเตนหรือไอริชบางแห่งในประเทศเหล่านั้น ที่มาของชื่ออาหารนี้ยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด แต่การอ้างถึงครั้งแรกเท่าที่พบนั้นมาจาก ลอสแอนเจลิสไทมส์ ใน พ.ศ. 2504
เซิร์ฟแอนด์เทิร์ฟบ่อยครั้งถูกมองว่าเป็นตัวอย่างหนึ่งของการบริโภคเพื่อโอ้อวด (conspicuous consumption) หรือศิลปะด้อยค่า (kitsch art) เนื่องจากเป็นการรวมอาหารราคาแพงสองประเภทซึ่งโดยปกติไม่ถือว่าเป็นเครื่องเคียงอาหารอื่น ๆ

อ้างอิง
วัดโมกข์
วัดโมกข์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 3 ตำบลตลาด อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ วัดตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาทางทิศตะวันออกของวัด และติดคลองลัดหลวงทางทิศตะวันตก

วัดโมกข์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2390 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2418 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 12 เมตร ยาว 24 เมตร ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2496 เดิมเป็นบ้านของพระยาสมิงสามแหลก ซึ่งเป็นปลัดเมืองนครเขื่อนขันธ์ในสมัยนั้น ท่านมีศรัทธายกบ้านและที่ดินทั้งหมดให้เป็นวัดมอญเรียกว่า เภ่โมกตอน
อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่องราวพุทธประวัติไปตามลำดับเวลา ศาลาการเปรียญครึ่งตึกครึ่งไม้ หอสวดมนต์อาคารไม้ กุฏิจำนวน 7 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารทรงไทย ครึ่งตึกครึ่งไม้และทรงปั้นหยา หอระฆัง เมรุเผาศพมีหน้าบันและคันทวยตกแต่งด้วยรูปหงส์ ศาลาอเนกประสงค์ประดับคันทวยรูปหงส์ ปูชนียวัตถุที่สำคัญของวัดโมกข์ คือ หลวงพ่อพระพุทธสิหิงค์

อ้างอิง
วัดเจ้ามูล
ประวัติ
วัดเจ้ามูลตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2207 สันนิษฐานว่าชื่อวัดน่าจะมาจากพระราชวงศ์ที่มีพระนามว่า พระองค์เจ้ามูล ได้ทรงรื้อพระตำหนักมาสร้างถวายเป็นกุฏิสงฆ์ทรงเรือนไทยแบบสมัยโบราณ ถวายเป็นสมบัติของสงฆ์และเป็นที่อยู่ของพระภิกษุ ผู้เป็นเจ้าอาวาส และได้ริเริ่มสร้างวัดขึ้นพร้อมกับคณะท่านผู้มีจิตศรัทธาที่ได้ร่วมสร้างขึ้น ได้รับนามว่า วัดเจ้ามูลราชพงศาวราราม แต่ชาวบ้านเรียกว่า "วัดเจ้ามูล" แต่เมื่อพระตำหนักที่รื้อมาสร้างเป็นกุฏิก็ชำรุดสูญหายไป จึงมีแต่สิ่งปลูกสร้างใหม่ขึ้นมาแทนตามลำดับ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ 2 มีนาคม พ.ศ. 2527 โดยกำหนดเขตกว้าง 8 เมตร ยาว 15 เมตร
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถกว้าง 8.15 เมตร ยาว 24.70 หลังคาลด 3 ชั้น ประดับช่อฟ้า ใบระกา สร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 ภายในประดิษฐานพระประธาน พระพุทธรูปปางมารวิชัย รูปลักษณะเป็นแบบพระพุทธชินราช นามว่า พระพุทธรังษีสมากร ขนาดหน้าตักกว้าง 6 ศอก สูง 6.50 ศอก ด้านหลังมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเขียนเป็นภาพพระพุทธเจ้าเสด็จลงจากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ฝาผนังเขียนเป็นภาพเทวดาและเหตุการณ์ในพุทธประวัติ บานหน้าต่างอุโบสถ เขียนเป็นภาพของสำนวนไทย เช่น ฝนทั่งให้เป็นเข็ม ตักน้ำรดหัวตอ อย่าจับปลาสองมือ
วิหารกว้าง 7 เมตร ยาว 8 เมตร ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปสมัยอู่ทอง ขนาดหน้าตักกว้าง 1.20 เมตร มีนามว่า หลวงพ่อทับทิม ซึ่งเป็นพระประธานอุโบสถเก่า วัดมีศาลาการเปรียญ เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนทรงไทย กว้าง 10 เมตร ยาว 19 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528

(2023) วัดเจ้ามูล เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร (7).jpg|หลวงพ่อทับทิม พระประธานในวิหารซึ่งเป็นอุโบสถหลังเก่า
(2023) วัดเจ้ามูล เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร (13).jpg|พระพุทธรังษีสมากร พระประธานในอุโบสถ
(2023) วัดเจ้ามูล เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร (9).jpg|จิตรกรรมฝาผนังรูปเทพชุมนุมในอุโบสถ

อ้างอิง
วัดยางสุทธาราม
วัดยางสุทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบ้านช่างหล่อ เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ 6 ไร่ 2 งาน 6 ตารางวา ปัจจุบัน พระครูจันทสุทธิวัฒน์ (สายัณห์ จนฺทวํโส น.ธ.เอก, ป.ธ.๔) เป็นเจ้าอาวาส

ประวัติ
วัดยางสุทธารามตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2313 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2515 สร้างโดยเจ้าสามกรม มีข้อสันนิษฐานว่าสร้างในสมัยกรุงธนบุรีเพราะรูปทรงของอุโบสถมหาอุด คือ มีประตูหน้าไม่มีประตูหลัง ไม่มีช่อฟ้าใบระกา หางหงส์ แต่เดิมบริเวณวัดเป็นที่สวนมีต้นยางมาก จึงเรียกว่า วัดยาง ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดยางสุทธาราม" เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2512
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถหลังใหม่เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน กว้าง 12 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 มีพระพุทธรูปปางประทานพรเป็นพระประธาน ฝาผนังเป็นหินอ่อน วิหารกว้าง 7 เมตร ยาว 11 เมตร ภายในประดิษฐานพระประธาน มีนามว่า หลวงพ่อใหญ่ เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางสมาธิ หน้าตักกว้างประมาณ 69 นิ้ว มีศาลาการเปรียญเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนทรงไทย กว้าง 10 เมตร ยาว 21 เมตร

อ้างอิง
วัดยาง (กรุงเทพมหานคร)
วัดยาง เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ ตั้งอยู่ในแขวงสวนหลวง เขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ทั้งหมดโดยประมาณ 24 ไร่ 2 งาน 31 ตารางวา และที่ธรณีสงฆ์อีก 1 แปลงที่มีเนื้อที่ประมาณ 3 ไร่ 2 งาน 28 ตารางวา ปัจจุบัน พระครูวิธานอุดมกิจ (ฉัตรชัย เจตนาสุโภ) เป็นผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
ประวัติ
วัดยางตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2384 ไม่มีหลักฐานปรากฏเป็นที่แน่ชัดว่าสร้างในสมัยใด คาดว่าน่าจะสร้างขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ สาเหตุที่เรียกว่าวัดยางเนื่องจากแต่เดิมมีพระพุทธรูปอันศักดิ์สิทธิ์ปางมารวิชัยที่สร้างขึ้นจากไม้แกะสลัก นามว่า หลวงพ่อโต ลอยมาหยุดหรือมายั้งบริเวณท่าน้ำหน้าวัด ชาวบ้านได้อัญเชิญหลวงพ่อโตขึ้นมาตั้งไว้ในวัดเพื่อกราบไหว้บูชา จึงได้ตั้งชื่อวัดว่า วัดยั้ง แต่ต่อมาเรียกเพี้ยนจนมาเป็นชื่อปัจจุบัน

ในปี พ.ศ. 2555 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรโปรดเกล้าฯ ยกขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ เพื่อเฉลิมพระเกียรติ 84 พรรษา
อาคารเสนาสนะ
พระอุโบสถสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2394 เดิมเป็นเรือนไม้ เก๋งจีน ก่ออิฐถือปูน ต่อมาสร้างใหม่เป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก มุงหลังคา 2 รดน้ำด้วยกระเบื้องเผาเคลือบสี มีขนาดความกว้าง 6 เมตร ยาว 18 เมตร จนปี พ.ศ. 2536 ได้ขยายพื้นที่เพิ่มเติมเป็นขนาดกว้าง 8 เมตร ยาว 25 เมตร หลังคา 3 รดน้ำ มุงด้วยกระเบื้องดินเผาเคลือบมัน และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2537

พระวิหารกว้าง 20 เมตร ยาว 27.20 เมตร หลังคาทรงไทยใบเทศ ตรีมุข (สามมุข) มีช่อฟ้าใบระกา มุงด้วยกระเบื้องเคลือบ ประดิษฐานหลวงพ่อโต พระพุทธรูปปางมารวิชัยที่สร้างจากไม้แกะสลัก

อ้างอิง
วัดกลางสวน
วัดกลางสวน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านเทิงทะโมกข์ ตำบลบางหญ้าแพรก อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ ลักษณะพื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม ห่างจากแม่น้ำเจ้าพระยาประมาณ 180 เมตร ตรงข้ามกับว่าที่ว่าการอำเภอพระประแดง
วัดกลางสวนสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2360 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย หลังสร้างป้อมปู่เจ้าสมิงพรายเสร็จ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยามหาโยธา (เจ่ง คชเสนี) คุมทหารมอญมาประจำที่ป้อมนี้ เมื่อ พ.ศ. 2358 แล้วทหารมอญได้สร้างวัดขึ้น ชาวบ้านเรียกว่า วัดแผ่โม่น ซึ่งเป็นภาษามอญ ต่อมาชาวบ้านได้ทำสวนปลูกผลไม้ต่าง ๆ ทางทิศตะวันออกของวัด จึงได้เปลี่ยนนามวัดเป็น "วัดกลางสวน" วัดกลางสวนได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2371
อาคารเสนาสนะของวัดได้แก่ พระอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปหลวงพ่อโตที่จำลองมาจากหลวงพ่อโตที่อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2485 กุฏิสงฆ์ 8 หลัง เป็นอาคารไม้และครึ่งตึกครึ่งไม้

อ้างอิง
วัดพญาปราบปัจจามิตร
วัดพญาปราบปัจจามิตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมคลองลัดหลวง ทางฝั่งตะวันตกติดกับวัดกลาง (ปัจจุบันเป็นตลาดสด) อยู่ในตำบลตลาด อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ
วัดพญาปราบปัจจามิตรตั้งเมื่อ พ.ศ. 2357 สร้างขึ้นโดยชาวมอญบ้านทะมังที่อพยพมาจากเกาะทะมัง ประเทศพม่า มาอยู่ที่เมืองประทุมธานี พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยโปรดให้ชาวมอญเหล่านี้อพยพมาอยู่ที่นครเขื่อนขันธ์เพื่อเป็นกำลังในการสร้างเมืองใหม่ ต่อมาได้สร้างวัดนี้ขึ้น โดยพญาปราบปัจจามิตรเป็นหัวหน้าดำเนินการสร้างวัดใหม่ จึงได้ขนานนามว่า "วัดพญาปราบปัจจามิตร" ตามชื่อผู้สร้าง แต่ชาวบ้านละแวกนั้นยังคงเรียกว่า วัดมะมอ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2357 ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2370

อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2357 ลักษณะทรงไทยโบราณ ฐานเป็นบัวคว่ำบัวหงาย ศาลาการเปรียญทรงโบราณสร้างเมื่อ พ.ศ. 2468

อ้างอิง
วัดโพธิ์บางโอ
วัดโพธิ์บางโอ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านบางโอ ตำบลวัดชลอ อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี
ประวัติ
วัดโพธิ์บางโอไม่มีประวัติการสร้างและนามผู้สร้างที่แน่ชัด หนังสือ ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม ๒ ของกรมการศาสนาระบุว่าวัดนี้สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2310 ส่วนพระอธิการแดง ธมฺมสโร เจ้าอาวาสรูปที่ 6 (พ.ศ. 2482–2523) เคยเล่าว่าวัดนี้สร้างในสมัยสมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 8 (พระเจ้าเสือ) แต่เดิมชาวบ้านบริเวณนี้มีอาชีพเป็นช่างสานโอน้ำแบบโบราณขายเป็นส่วนมาก จึงเติมชื่อบ้านบางโอต่อท้ายชื่อวัด ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว สมเด็จพระศรีสุลาลัย พระราชมารดาในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงมอบให้พระสัมพันธวงศ์เธอ กรมหลวงเสนีบริรักษ์เป็นผู้บูรณะและได้ดูแลทะนุบำรุงอุปถัมภ์วัดโพธิ์บางโอตลอดมา จนมาถึงพระยาสากลกิจประมวญ (หม่อมหลวงแปลก เสนีว
ุบำรุงอุปถัมภ์วัดโพธิ์บางโอตลอดมา จนมาถึงพระยาสากลกิจประมวญ (หม่อมหลวงแปลก เสนีวงศ์ ณ กรุงเทพ) ได้ทะนุบำรุงวัดโพธิ์บางโอร่วมกับญาติ ๆ บางครั้งชาวบ้านจึงเรียกวัดนี้ว่า วัดโพธิ์เสนี กรมศิลปากรขึ้นทะเบียนวัดนี้เป็นโบราณสถานตามประกาศราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอนพิเศษ 7 ง หน้า 6–7 วันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2542
อาคารเสนาสนะ
พระอุโบสถมีหน้าบันสลักไม้รูปนารายณ์ทรงครุฑลายกนกขมวดเกี่ยวพันกัน เบื้องหลังมีเทพนมและยักษ์พนม ซุ้มประตูทางเข้าวัดทำเป็นหัวเม็ด เป็นเสาสี่เหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสองสูงขึ้นและเอนเข้าหากัน รอบพระอุโบสถมีพาไลและกำแพงแก้ว ซุ้มใบเสมาทรงกลม ฐานของซุ้มก็เป็นทรงกลม ตัวซุ้มแหวะเป็นช่องหน้าต่างสามช่อง ทรงยอดโค้งคล้ายซุ้มจระนำ ข้างบนมียอดเล็ก ๆ ปั้นปูนลวดลายรับกับบัวยอดซุ้มและแข้งสิงห์เบื้องล่าง ลักษณะบ่งชี้ว่าเป็นฝีมือช่างสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ใบเสมาเป็นหินทรายทำรูปหัวนาคออกสองข้างเอวเสมาเหมือนกันแต่ทรงด้านบนอวบอ้วน สันนิษฐานว่าเป็นฝีมือช่างสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศเช่นกัน มีเจดีย์ทิศล้อมรอบตัวพระอุโบสถทั้งสี่ด้าน ซุ้มบันแถลงประดั
าอยู่หัวบรมโกศเช่นกัน มีเจดีย์ทิศล้อมรอบตัวพระอุโบสถทั้งสี่ด้าน ซุ้มบันแถลงประดับกรอบประตูหน้าต่างทำจากปูนน้ำอ้อย
ภายในพระอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง เป็นจิตรกรรมแป้งสาคูเปียกฝีมือช่างสกุลนนทบุรีสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เขียนเป็นภาพปริศนาธรรม ภาพพุทธประวัติ และภาพปลงกัมมัฏฐาน ผนังเหนือหน้าต่างพระอุโบสถมีภาพเขียนกระจกเล็ก ๆ ใส่กรอบติดไว้จำนวนหลายภาพ ลักษณะฝีมือช่างจีน เพราะส่วนใหญ่เป็นเรื่องราวขนบธรรมเนียมประเพณีจีน มีบางภาพเป็นแบบตะวันตก เช่น ภาพสตรีชาวตะวันตกอ่านหนังสือ แต่เมื่อ พ.ศ. 2537 และ พ.ศ. 2541 เกิดไฟไหม้ในพระอุโบสถ ทำให้ภาพเขียนกระจกเหล่านี้ได้รับความเสียหาย ส่วนภาพจิตรกรรมฝาผนังก็หมองลงจากเขม่าควันไฟ
หน้าพระอุโบสถยังมีรูปสลักหินที่มาจากจีน คล้ายเป็นรูปยักษ์รักษาวัด ตนหนึ่งหน้าดุ อีกตนหนึ่งหน้ายิ้ม มือถือกระบองด้วยกันทั้งคู่ หอระฆังเป็นแบบสกุลช่างเมืองนนทบุรี มีลักษณะเป็นมณฑปยอดเจดีย์ผสมกันระหว่างหอสูงรูปสี่เหลี่ยมกับเจดีย์ย่อมุม แหล่งข้อมูลบางแห่งกล่าวว่าเป็นหอระฆังที่งามที่สุดในจังหวัดนนทบุรี

อ้างอิง
วัดแก้วฟ้าจุฬามณี
วัดแก้วฟ้าจุฬามณี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนถนนทหาร ในพื้นที่แขวงถนนนครไชยศรี เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ 13 ไร่ 32 ตารางวา ปัจจุบัน พระครูสุภกิจจานุรักษ์ (กรุ่น กตปุญฺโญ ป.ธ. ๓, พ.บ.) เป็นเจ้าอาวาส

วัดแก้วฟ้าจุฬามณีตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2310 ไม่ทราบประวัติแน่ชัด ชาวบ้านมักเรียกว่า วัดแก้วฟ้าบน บ้าง เพื่อให้แตกต่างกับวัดแก้วฟ้าล่างหรือวัดแก้วแจ่มฟ้า เพราะวัดนี้ตั้งอยู่ปากคลองบางซื่อริมฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยา ในเอกสารงานบำเพ็ญกุศลทักษิณานุปทานถวายระบุว่า ทางวัดได้แลกที่กับชาวจีนสกุลล่ำซำ และได้สร้างอุโบสถ ณ สถานที่แห่งนั้นดังปรากฏในปัจจุบัน
อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร หลังคาลด 2 ชั้น ประดับช่อฟ้าใบระกา หางหงส์ หลังคามุงกระเบื้อง ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเป็นภาพเหตุการณ์ในพุทธประวัติ มีพระพุทธรูปปางมารวิชัยขนาดหน้าตักกว้าง 71 นิ้ว สูง 111 นิ้ว เป็นพระประธาน ประดิษฐานอยู่บนฐานชุกชี

วิหารกว้าง 17 เมตร ยาว 20 เมตร ภายในประดิษฐานพระพุทธศิริไอย์ศวรรย์ ซึ่งเป็นพระประธานในวิหาร ยังมีพระพุทธรูปอื่นคือ พระพุทธวัฒนา พระพุทธสถาพร พระพุทธบวรมงคล พระพุทธวิมลรัศมี พระพุทธดีประเสริฐ พระพุทธป่าเลิศวิไลยก์ และหลวงพ่อเพชร

อาคารเสนาสนะอื่นได้แก่ ศาลาการเปรียญและธัมเมกขสถูปซึ่งใช้เป็นสถานที่ปฏิบัติธรรม

ระเบียงรูป
ไฟล์:LINE ALBUM 2021.9.27 ๒๑๐๙๒๗ 84.jpg|พระครูสุภกิจจานุรักษ์ เจ้าอาวาส
ไฟล์:LINE ALBUM 2021 0.9.27 ๒๑๐๙๒๗ 226.jpg||ภาพมุมสูงของวัด
ไฟล์:LINE ALBUM 2021 0.9.27 ๒๑๐๙๒๗ 68.jpg|ภายในอุโบสถ
ไฟล์:LINE ALBUM 2021.9.27 ๒๑๐๙๒๗ 140.jpg|ภายในวิหาร
ไฟล์:LINE ALBUM 2021.9.27 ๒๑๐๙๒๗ 39.jpg||มณฑปและธัมเมกขสถูป

อ้างอิง
วัดดงมูลเหล็ก
วัดดงมูลเหล็ก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบ้านช่างหล่อ เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 5 ไร่ 81 ตารางวา

วัดดงมูลเหล็กตั้งวัดเมื่อปี พ.ศ. 2400 ไม่ปรากฏหลักฐานการสร้างที่ชัดเจน เดิมชื่อ วัดน้อยนางทำ มีผู้สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยเดียวกับวัดลครทำและวัดพระยาทำ เนื่องจากลักษณะอิฐที่รื้อจากอุโบสถหลังเก่าเป็นชนิดเดียวกัน ต่อมาเรียกว่า "วัดดงมูลเหล็ก" เหตุเพราะบริเวณนั้นมีต้นขี้เหล็กอยู่มาก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2522
อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 17 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 ประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หลังคาลด 3 ชั้น ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะสมัยอู่ทอง ขนาดหน้าตักกว้าง 43 นิ้ว สูง 60 นิ้ว เป็นพระประธาน ซึ่งชาวบ้านนิยมเรียกกันว่า หลวงพ่ออู่ทอง อาคารเสนาสนะอื่น ได้แก่ วิหาร เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน กว้าง 5.65 เมตร ยาว 11.50 เมตร ศาลาการเปรียญ ขนาดกว้าง 10 เมตร ยาว 15 เมตร

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการกลิ่น อินฺทปญฺโญ 
* พระมหาสุบิน ขนฺติโก 
* พระมงคลดิสวัฒน์ (หม่อมราชวงศ์พร้อมวุฒิดิศ สทฺธาธิโก) 
* พระครูปิยกิจวรวัฒน์ (พจน์)

อ้างอิง
วัดเตย (จังหวัดนนทบุรี)
วัดเตย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านเตย ตำบลบางตะไนย์ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี

ประวัติ
วัดเตยสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2375 ที่ตั้งเดิมนั้นอยู่ห่างจากที่ตั้งปัจจุบัน 100 เมตร แต่ย้ายมาที่ใหม่เนื่องจากพื้นที่กว้างขวาง ได้มีการถากกอเตยและปรับพื้นที่สร้างใหม่ โดยตั้งชื่อวัดว่า "วัดเตย" ตามสภาพพื้นที่ แต่เดิมวัดเป็นที่ราบลุ่มน้ำท่วมขัง จึงได้จัดทำโครงการยกพื้นที่วัดใน พ.ศ. 2523 ปรับถมพื้นที่ใหม่ทั้งหมดสูงประมาณ 1 เมตร จนกระทั่ง พ.ศ. 2526 น้ำท่วมอีก จึงได้ปรับถมที่เพิ่มสูงอีก 1 เมตร และใน พ.ศ. 2538 น้ำท่วมมาก ทางวัดได้ถมพื้นที่อีก ปัจจุบันไม่มีน้ำท่วมอีก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาใน พ.ศ. 2556
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถหลังใหม่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ สร้างเมื่อ ร.ศ. 117 ประตูอุโบสถทำจากไม้สักสูง 3 เมตร ในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง อุโบสถหลังเก่าเป็นอุโบสถกลางน้ำ เนื่องจาก พ.ศ. 2538 เกิดน้ำท่วมครั้งใหญ่ทำให้น้ำท่วมขังอยู่บริเวณรอบโบสถ์ จนกลายเป็นโบสถ์กลางน้ำ

ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2471 เป็นอาคารไม้ทรงไทย หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาเอนกประสงค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2470 กุฏิสงฆ์และศาลาบำเพ็ญกุศล และเจดีย์ 2 องค์ ศิลปะสมัยกรุงศรีอยุธยา

อ้างอิง
วัดครุฑ
วัดครุฑ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองมอญ ในแขวงบ้านช่างหล่อ เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 18 ไร่ 2 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูปริยัติศีลการ (ธงชัย จิรสีโล) เป็นเจ้าอาวาสวัดครุฑ
วัดครุฑสร้างขึ้นเมื่อใดไม่ปรากฏ แต่พบหลักฐานในจดหมายเหตุของราชทูตพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศสที่นำราชสาส์นมาถวายสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ปี พ.ศ. 2216 และได้เยี่ยมชาวฝรั่งเศสที่เมืองธนบุรี พบว่ามีระบุถึงวัดนวลนรดิศวรวิหาร วัดครุฑ วัดเงิน (วัดรัชฎาธิษฐาน) และวัดทอง (วัดกาญจนสิงหาสน์วรวิหาร) วัดสร้างขึ้นใน พ.ศ. 2207 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาใน พ.ศ. 2210 และกรมพระราชวังบวรสถานมงคลทรงบูรณปฏิสังขรณ์เมื่อ พ.ศ. 2325 โดยมีสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพนร่วมบูรณปฏิสังขรณ์ วัดครุฑได้รับการบูรณะให้รุ่งเรืองตั้งแต่ พ.ศ. 2512 เป็นต้นมา แต่เดิมมีการพิจารณายุบวัดครุฑเข้ากับวัดชิโนรสารามวรวิหาร แต่พระเทพเมธีเจ้าคณะจังหวัดธนบุรีในขณะนั้นได้พิจารณาไม่ยุบรวม แ
ิโนรสารามวรวิหาร แต่พระเทพเมธีเจ้าคณะจังหวัดธนบุรีในขณะนั้นได้พิจารณาไม่ยุบรวม และได้แต่งตั้งเจ้าอาวาสวัดครุฑตั้งแต่วันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2513
อาคารเสนาสนะในวัด ได้แก่ พระอุโบสถกว้าง 8.25 เมตร ยาว 29.45 เมตร สร้างด้วยอิฐฉาบปูน วิหารกว้าง 5.70 เมตร ยาว 11.20 เมตร ศาลาการเปรียญกว้าง 8 เมตร ยาว 16 เมตร กุฏิสงฆ์ 5 หลัง หอระฆังสร้างด้วยไม้กว้าง 2 เมตร สูง 6.80 เมตร

อ้างอิง
วัดโพธิ์เรียง (กรุงเทพมหานคร)
วัดโพธิ์เรียง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่แขวงบ้านช่างหล่อ เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันพระครูอุปถัมภ์สุตคุณ (อำนวย วิสุทฺโธ ป.ธ.๔) เป็นเจ้าอาวาสวัดโพธิ์เรียง วัดมีที่ดิน 6 ไร่ 2 งาน 80 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์มีเนื้อที่ 3 ไร่ 2 งาน 81 ตารางวา

ประวัติของวัดโพธิ์เรียงไม่พบหลักฐานที่แน่นอนว่าสร้างขึ้นในสมัยใดและใครเป็นผู้สร้าง สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว อุโบสถและวิหารได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2444 และได้ขอพระราชทานวิสุงคามสีมาเสียใหม่และได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาใหม่เมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2449 ชื่อวัดสันนิษฐานว่าวัดน่าจะมีต้นโพธิ์ตั้งอยู่เรียงรายหลายตัน
อุโบสถเป็นโบสถ์มหาอุด ด้านขวามีวิหารตั้งอยู่มีรูปทรงสัณฐานเป็นแบบเดียวกัน มีความกว้างความยาวเท่ากัน คืออุโบสถมีความยาว 15 เมตร กว้าง 10 เมตร ก่ออิฐถือปูนมุงกระเบื้อง

อ้างอิง
วัดศรีเอี่ยม
วัดศรีเอี่ยม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางนาเหนือ เขตบางนา กรุงเทพมหานคร เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือพระเทพวชิราลังการ (สมชาย ปญฺญาวชิโร)
ประวัติ
วัดศรีเอี่ยมเดิมเป็นเป็นสำนักสงฆ์ ตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2508 โดยคุณแม่ขาบ อ่องเอี่ยม และญาติ ได้ถวายที่ดินจำนวน 6 ไร่เศษ แด่พระครูศรีวรพินิจ (มหาศิริ เผือกผ่อง) เจ้าอาวาสวัดบางนาใน โดยเริ่มก่อตั้งวัดเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2516 และเริ่มการสร้างวัดเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 ต่อมาอาจารย์สุขุมและคุณหญิงฟองจันทร์ ถิรวัฒน์ ได้ถวายที่ดินอีกจำนวน 6 ไร่เศษเพื่อขยายวัด ได้ตั้งชื่อวัดว่า วัดศรีเอี่ยมวัฒนาราม คำว่า ศรี นำมาจากนามพระครูศรีวรพินิจ และคำว่า เอี่ยม มาจากนามสกุลของคุณแม่ขาบ คำว่า วัฒนา หมายถึงพระครูศรีวรพินิจ แต่ต่อมาได้ตัดคำว่าวัฒนาออก เหลือเป็นชื่อ "วัดศรีเอี่ยม" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะ มีพระอุโบสถกว้าง 12 เมตร ยาว 30 เมตร สร้าง พ.ศ. 2525 ภายในเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธศรีมงคลนวภูมิซึ่งเป็นพระประธานพระอุโบสถ หลังคา 3 ชั้น กุฏิจำนวน 4 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาการเปรียญกว้าง 15 เมตร อาคารอเนกประสงค์กว้าง 13.50 เมตร ยาว 32 เมตร สร้าง พ.ศ. 2516

อ้างอิง
วัดคลองภูมิ
วัดคลองภูมิ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงช่องนนทรี เขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 12 ไร่ 2 งาน 73 ตารางวา ทิศเหนือของวัดติดกับลำคลองสาธารณะชื่อคลองภูมิ ทิศตะวันออกจดแม่น้ำเจ้าพระยา

วัดคลองภูมิสร้างขึ้นสมัยนครเขื่อนขันธ์ ไม่มีหลักฐานปรากฏแน่ชัด บ้างสันนิษฐานว่าสร้างใน พ.ศ. 2370 (สมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว) ต่อมาในปี พ.ศ. 2511 ได้แบ่งที่ดินให้ทางกรุงเทพมหานครเพื่อสร้างโรงเรียนประถมศึกษาชื่อ โรงเรียนวัดคลองภูมิ มี 3 อาคาร ในปัจจุบัน ตั้งอยู่ทิศตะวันตกเฉียงใต้ของวัด
วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2542
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถหลังใหม่ สร้างปี พ.ศ. 2544 มีวิหารคดอยู่ด้านข้าง สร้างปี พ.ศ. 2536 ศาลาการเปรียญสร้างปี พ.ศ. 2537 กุฏิพระสงฆ์จำนวน 19 หลัง หอสวดมนต์ หอพระไตร หอประชุม โรงเรียนพระปริยัติธรรม โรงครัว หอระฆัง หอกลอง ศาลาประกอบพิธีต่าง ๆ 5 หลัง ศาลาปฏิบัติธรรมสร้างใหม่แทนหลังเดิมเมื่อปี พ.ศ. 2544 ศาลาท่าน้ำจำนวน 4 หลัง ฌาปนสถาน และสุสาน
วัดคลองภูมิมีประเพณีขบวนแห่ผ้าห่มหลวงพ่อโต เริ่มตั้งแต่ พ.ศ. 2488 มีขบวนแห่ที่สวยงามในตอนเช้ามีการทำบุญตักบาตร สรงน้ำพระ รำบวงสรวงหลวงพ่อโต ในตอนบ่าย ชาวบ้านในชุมชนจะร่วมกันจัดริ้วขบวนแห่ผ้าห่มถวายหลวงพ่อโต 
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์นุต
* พระอุปัชฌาย์ แคลน
* พระอาจารย์แจ้ง
* พระอาจารย์เข้ม
* พระอาจารย์หยด
* พระอาจารย์ดัด
* พระอธิการถวิล ธมฺมธโร พรหมประเสริฐ พ.ศ. 2490 ถึง พ.ศ. 2523
* พระอธิการถวัล สุวณฺโณ ทองศรี พ.ศ. 2524 ถึง พ.ศ. 2537
* พระอธิการสมโภช จิรวํโส แสงคลัง พ.ศ. 2538 ถึง ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดไตรมิตรวราราม
วัดไตรมิตรวราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านเป็ด ตำบลแหลมฟ้าผ่า อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ วัดมีเนื้อที่ 9 ไร่ 3 งาน มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 31 ไร่ 3 งาน 23 ตารางวา จดคลองมอญและคลองลุ่ยทางทิศใต้ จดแม่น้ำเจ้าพระยาทางทิศตะวันออก จดถนนสุขสวัสดิ์ทางทิศตะวันตก ปัจจุบันพระครูเกษมปิยธรรม (บรรจง) เป็นเจ้าอาวาส
วัดไตรมิตรวรารามเดิมมีชื่อว่า วัดคลองรุ่ย นางแย้มได้ถวายที่ดินให้เป็นที่สร้างวัดเมื่อปี พ.ศ. 2453 ผู้ดำเนินการสร้างวัดมีนายผึ้ง นายพุฒ นางอิ่ม นางพิน นายหวี่ นายคร และนายส่ง พร้อมด้วยผู้มีจิตศรัทธาทั่วไป ต่อมานางเป้า อินทรัพย์ ได้ถวายที่ดินอีก 2 ไร่เศษ และได้ถวายที่นา 22 ไร่ 3 งาน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2469 ด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2517 แผนกบาลีตั้งแต่ พ.ศ. 2523 โรงเรียนสอนเด็กก่อนเกณฑ์เริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2522 นอกจากนี้ยังมีหอสมุด สำนักงานแพทย์ประจำตำบล มูลนิธิการศึกษา อุปสมบทผู้ยากจน ศูนย์การอบรมเยาวชนภาคฤดูร้อน และฌาปนสถานสงเคราะห์ผู้ยากจนอีกด้วย

อ้างอิง
วัดแค (อำเภอพระสมุทรเจดีย์)
วัดแค เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านวัดแค ตำบลปากคลองบางปลากด อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระครูภาวนาสมุทรคุณ ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
วัดแคสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2394 ในปลายสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ในช่วงเวลาเดียวกันกับที่ทางราชการสร้างป้อมปราการขึ้นที่ปากคลองบางปลากดฝั่งขวา เดิมชื่อว่า วัดโยธาวาส อีกแหล่งข้อมูลเขียน วัดโยธาหาร แต่ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดแค" ในภายหลัง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2514 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2547 นอกจากนี้ยังได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนโรงเรียนวัดแค เป็นโรงเรียนระดับอนุบาลถึงประถมศึกษา

อ้างอิง
วัดท่าอิฐ (จังหวัดนนทบุรี)
วัดท่าอิฐ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 7 บ้านสุเหร่าแดง ตำบลท่าอิฐ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี

ประวัติ
วัดท่าอิฐสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2316 เดิมเป็นวัดร้างอยู่บนที่ดอน ต่อมาจึงได้ย้ายมาตั้งใกล้แม่น้ำเจ้าพระยาช่วงที่เรียกว่า "แม่น้ำอ้อมเกร็ด" อยู่ฝั่งตรงข้ามกับวัดศาลากุล การย้ายมาเป็นไปเพื่อความสะดวกในการคมนาคม ชื่อของวัดมาจากประชาชนในสมัยนั้นส่วนมากมีอาชีพปั้นอิฐและเป็นท่าขึ้นลงจึงได้นามเช่นนั้น ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช พระองค์โปรดเกล้าฯ ให้พระยาพลเทพ (บุญนาค) นำชาวมุสลิมมาอาศัยอยู่เป็นชุมชนใหญ่นี้ วัดท่าอิฐได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2525
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 มีพระประธานคือ หลวงพ่อเพ็ชร วิหารมหาอุดภายในประดิษฐานหลวงพ่อขาว เป็นพระพุทธรูปที่สร้างในสมัยอยุธยา พระธาตุเจดีย์ศรีโพธิ์ทอง เป็นเจดีย์ทรงแปดเหลี่ยม มีองค์ระฆังและปล้องไฉน 32 ปล้อง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 มีความกว้าง 40 เมตร สูง 73 เมตร รูปแบบศิลปะลังกา-อยุธยาและรัตนโกสินทร์ มีสีทองโดดเด่น ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 ภายในมีพระประธานคือ พระพุทธชินราชจำลอง หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2415 กุฏิสงฆ์เป็นอาคารไม้และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหารใหม่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 ศาลาอเนกประสงค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 ศาลาบำเพ็ญกุศลเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กและครึ่งตึกครึ่งไม้ และมณฑปเป็นอาคารคอนกรีตเสร
วัดโปรดเกษ
วัดโปรดเกษ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านลำภูราย ตำบลคลองพระอุดม อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี

วัดโปรดเกษสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2317 ไม่ทราบนามผู้สร้าง สันนิษฐานว่าสร้างโดยชาวมอญที่อพยพมาพึ่งพระบรมโพธิสมภาร เดิมชื่อ วัดสนามไก่ ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก พระองค์ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงอิศรสุนทร (พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย) เสด็จขึ้นมาเยี่ยมชาวมอญปากเกร็ด และมีพระราชศรัทธาบูรณปฏิสังขรณ์พระอาราม 3 พระอาราม คือ วัดป่าฝ่าย (วัดฉิมพลีสุทธาวาส) วัดเกาะปิ้น (วัดท้องคุ้ง) รวมถึงวัดนี้ ต่อมาได้รับพระราชทานนามใหม่เป็น "วัดโปรดเกษ"
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถที่หน้าบันมีตราประจำพระองค์พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย พระอุโบสถเป็นอาคารทรงเจดีย์กว้าง 5 เมตร ยาว 11 เมตร ฐานบัวผนังก่ออิฐฉาบปูน หลังคาโครงไม้มุงกระเบื้อง มีเพิงลาดลงต่ำทั้งด้านหน้าและด้านหลัง มีเสมาหินสลักรอบอุโบสถ ตั้งอยู่บนฐานบัวกลุ่มและแข้งสิงห์หน้าบันประดับลายปูนปั้นนูนต่ำระบายสี ประกอบด้วยรูปพานแว่นฟ้า ฉัตรราชสีห์ และกระหนกเปลว ปูนปั้นประดับซุ้มประตูด้านหน้าเป็นซุ้มปราสาทแบบนูนสูง ภายในเรือนแก้วมีลายดอกพุดตาน วัดมีมณฑปประดิษฐานพระพุทธบาทสี่รอย

ที่วัดนี้เคยมีการขุดพบพระเครื่อง ทั้งเนื้อดิน เนื้อชิน และพระเนื้อแก้วน้ำประสาน แต่อาจไม่เป็นที่รู้จักมากนัก

อ้างอิง
อัครปุระเอเธนส์
อัครปุระเอเธนส์ ( ; ) เป็นป้อมปราการโบราณที่ตั้งอยู่บนโขดหินที่โผล่ขึ้นมาเหนือกรุงเอเธนส์ และมีซากอาคารเก่าแก่หลายแห่งที่มีความสำคัญทางสถาปัตยกรรมและประวัติศาสตร์อันยิ่งใหญ่ อาคารที่มีชื่อเสียงที่สุดคือวิหารพาร์เธนอน คำว่า อัครปุระ มาจากคำภาษากรีก ('ยอด, จุดสูงสุด, ปลายสุด') และ ('นคร') แม้ว่าคำว่าอัครปุระจะเป็นคำทั่วไปและยังมีอัครปุระอื่น ๆ อีกมากมายในกรีซ แต่อัครปุระเอเธนส์มีความสำคัญมากจนทำให้มันเป็นที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อ "อัครปุระ" โดยไม่ต้องระบุที่ตั้ง ในสมัยโบราณสถาน ที่นี่เป็นที่รู้จักกันในชื่อ Cecropia ตามชื่อของเกโกรปส์ มนุษย์งูซึ่งเป็นกษัตริย์แห่งเอเธนส์พระองค์แรกตามตำนาน
ในขณะที่มีหลักฐานว่าเนินเขานี้มีผู้อาศัยอยู่ย้อนหลังไปถึงสหัสวรรษที่สี่ก่อนคริสต์ศักราช แต่ก็เป็นเพริคลีส (ประมาณ 495–429 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ในศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสต์ศักราชทีประสานงานการก่อสร้างสถานที่ที่สำคัญที่สุดที่หลงเหลืออยู่ในปัจจุบันซึ่งรวมถึงวิหารพาร์เธนอน, พรอพิลีอา, อิเร็กเทียม และวิหารอะทีนาไนกี วิหารพาร์เธนอนและอาคารอื่น ๆ ได้รับความเสียหายอย่างหนักในช่วงที่ถูกชาวเวนิสปิดล้อมระหว่างสงครามมอรีอาในปี พ.ศ. 2032 เมื่อดินปืนที่เก็บไว้ในวิหารพาร์เธนอนถูกกระสุนปืนใหญ่ยิงและระเบิด

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
มอนเตตีตาโน
มอนเตตีตาโน ( ; ) เป็นภูเขาของเทือกเขาแอเพนไนน์และเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในประเทศซานมารีโน มีความสูง เหนือระดับน้ำทะเล และตั้งอยู่ทางตะวันออกของเมืองหลวงซานมารีโน ได้รับการลงทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกใน ค.ศ. 2008 ภายใต้ชื่อที่รวมกันว่า "ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ซานมารีโนและเขาตีตาโน" ภายใต้หมายเลขอ้างอิง 1245 เกณฑ์ iii ทั้งสองรวมกันมีพื้นที่ 55 เฮกแตร์ โดยมีเขตกันชน 167 เฮกแตร์ ครอบคลุมมอนเตตีตาโนและโครงสร้างอื่น ๆ เช่น หอคอย กำแพง ประตู มุขป้อม ตลอดจนมหาวิหารนีโอคลาสสิกที่ตั้งอยู่บนเนินเขาซึ่งก่อให้เกิดกลุ่มเมืองขนาดเล็กที่มีเอกลักษณ์
เมืองซานมารีโนของประเทศซานมารีโนตั้งอยู่บนสันมอนเตตีตาโนซึ่งมีประวัติศาสตร์ย้อนไปถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 4 ตามตำนานที่เกี่ยวข้องกับภูเขาและบริเวณนั้น มีอารามเล็ก ๆ ตั้งอยู่บนยอดเขาในคริสต์ศตวรรษที่ 8 ภูมิประเทศที่เป็นภูเขาให้ทัศนียภาพที่สวยงามของสภาพแวดล้อม และสถานที่ตั้งที่โดดเดี่ยวทำให้ซานมารีโนอยู่รอดในฐานะสาธารณรัฐตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา

อ้างอิง