SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
ภูลมโล
ภูลมโล เป็นเขาในทิวเขาเพชรบูรณ์ตะวันตกที่ตำบลกกสะทอน อำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย มี 2 ยอด สูง 1,365 เมตร และ 1,664 เมตร โดยผาดรรชนีเป็นยอดสูงสุดของภูลมโล

คำว่า "ภูลมโล" ชาวบ้านกกสะทอน (ทางฝั่งเลย) ระบุว่า คำว่า "ภู" หมายถึงเขา คำว่า "โล" หมายถึง มากหรือเยอะ ภูลมโลจึงหมายถึงเป็นภูที่มีลมแรงพัดผ่านอยู่ตลอด (ทั้งปี) ส่วนชาวม้งบ้านร่องกล้า (ทางฝั่งพิษณุโลก) ระบุว่า ภูลมโล มาจากชื่อที่สมัยก่อนชาวบ้านเรียกเขาลูกนี้ว่า "ภูลงรู" หรือที่ภาษาม้งเรียกว่า "ตร๊งลงรู" อันหมายถึง ภูเขาที่มีน้ำไหลลงรู ก่อนที่ภายหลังจะเรียกเพี้ยนเป็น "ภูลมโล"
ภูลมโลอยู่ในความดูแลของเขตอุทยานแห่งชาติภูหินร่องกล้าบนพื้นที่รอยต่อของสามจังหวัด คือ พิษณุโลก เพชรบูรณ์ และ เลย เป็นสถานที่ท่องเที่ยว นักท่องเที่ยวมักมาชมดอกนางพญาเสือโคร่งที่เยอะที่สุดในประเทศไทย ในพื้นที่กว่า 1,200 ไร่ โดยมีต้นนางพญาเสือโคร่งนับหมื่นต้น โดยปกติจะบานในช่วงเดือน มกราคมของทุกปี

อ้างอิง
วัดบูรพาราม (จังหวัดนครพนม)
วัดบูรพาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโพนทอง อำเภอเรณูนคร จังหวัดนครพนม ที่ดินทั้งวัดมีเนื้อที่ 6 ไร่ 1 งาน 39.1 ตารางวา มีที่ป้ายธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 30 ตารางวา

ประวัติ
วัดบูรพารามตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2420 ภายหลังการตั้งหมู่บ้าน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2425 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 6 เมตร ยาว 8 เมตร
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถหรือสิม สร้างเมื่อ พ.ศ. 2469 โดยหลวงปู่จันทรา (เจ้าอาวาสในขณะนั้น) เป็นนายช่างและผู้นำในการสร้าง และยังปรากฏนามผู้ร่วมสร้างสิมด้วย โดยในการก่อสร้างนั้นขุนโพนทองธรรมราษฎร์กำนันตำบลโพนทองเป็นผู้อุปถัมภ์ดูแลและซื้อที่ดินสร้างวัด ภายหลังสร้างสิมพระและเณรได้ช่วยกันปั้นพระพุทธรูปปางมารวิชัยติดกับฐานชุกชีเพื่อเป็นพระประธานประดิษฐานในสิม
สิมมีลักษณะเป็นสิมทึบ ก่ออิฐถือปูนหันหน้าไปทางทิศตะวันออก มีผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาด 3 ห้อง เชื่อมกับมุขด้านหน้าในแนวขวาง ผังพื้นเป็นรูปตัว T ต่างไปจากสิมหลังอื่นที่สร้างในสมัยเดียวกัน ฐานอาคารทั้งหมดก่อเป็นฐานบังลูกแก้วอกไก่ 1 ชุด ผนังสิมเฉพาะส่วนมุขทำเป็นช่องประตูทรงโค้งอยู่ทางด้านข้างเพื่อใช้เป็นทางเข้า (ด้านทิศเหนือ-ใต้) ส่วนทางด้านหน้า ทิศตะวันออกก่อเป็นช่องในกรอบทรงโค้ง 3 ช่อง แต่ละช่องคั่นด้วยเสาเก็จพร้อมก่อพนักระเบียงด้วยอิฐทำเป็นช่องโปร่งในลวดลายสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน ส่วนของหลังคาทำเป็นจั่วชั้นเดียว เครื่องบนเป็นไม้มุงด้วยสังกะสี ประดับด้วยหางหงส์ และเชิงชาย โดยแต่เดิมหลังคามุขมุงด้วยกระเบื้องดิน
อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว 21 เมดร เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 4 หลัง เป็นอาคารไม้ 3 หลัง และครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง

อ้างอิง
วัดภูมิประสิทธิ์
วัดภูมิประสิทธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าข้าม อำเภอปะเหลียน จังหวัดตรัง พื้นที่ตั้งวัดเป็นเนินสูง เนื้อที่ 8 ไร่ 2 งาน 3 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 17 ไร่ 3 งาน 60 ตารางวา

วัดภูมิประสิทธ์ เดิมชื่อ วัดท่าข้าม สร้างเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2480 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2497 โดยมีแม่เหนี่ยว คุณาธรรมและบุตรหลาน และคณะของแม่นุ่ม ท่าวัง เป็นผู้ริเริ่มดำเนินการสร้างวัด ด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2517
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2507 ภายในอุโบสถมีพระพุทธรูปทองเหลือง พระประทาน พระเพลากว้าง 40 นิ้ว และพระพุทธรูปหินอ่อนปางสมาธิ พระเพลากว้าง 30 นิ้ว ศาลาการเปรียญกว้าง 17 เมตร ยาว 36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 และวิหารมีรูปปั้น หลวงพ่อทอง (พระปลัดทอง ตานงฺกโร) เจ้าอาวาส รูปที่ 3

อ้างอิง
โจวจวาง
โจวจวาง ( ; อู๋: Tseu-zaon) เป็นเมืองในมณฑลเจียงซู ประเทศจีน เป็นที่รู้จักในฐานะเมืองน้ำที่มีคลองหลายสาย เมืองนี้ตั้งอยู่ในเขตการปกครองของนครคุนชาน ห่างไป 30 กิโลเมตรจากใจกลางนครซูโจว
โจวจวางเป็นจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวที่สำคัญ และได้รับการจัดระดับเป็นพื้นที่ทิวทัศน์ระดับห้าเอโดยการท่องเที่ยวแห่งประเทศจีน โจวจวางมีภูมิหลังทางวัฒนธรรมที่ลึกซึ้ง บ้านเรือนยุคโบราณที่ได้รับการอนุรักษ์อย่างดี และทิวทัศน์ริมน้ำที่งดงาม บทความฉบับหนึ่งจากปี 2017 ที่ตีพิมพ์ในนิตยสารสมิทโซเนียน บรรยายโจวจวางว่าเป็น "เมืองน้ำโบราณที่มีชื่อเสียงและมีธุรกิจมากที่สุดในประเทศจีน" และมีสถาปัตยกรรมที่ "อายุมากกว่า 900 ปี ซึ่งรวมถึงซุ้มโค้งทำจากอิฐของเดิมกว่า 60 แห่ง และสวนกลางบ้านแบบดั้งเดิมกว่า 100 แห่ง" และยังได้รับการขนานนามเป็น "เวนิสตะวันออก" เช่นกัน
ซีเอ็นเอ็นจัดอันดับให้โจวจวางเป็นเมืองน้ำที่งดงามที่สุดเป็นอันดับสามของประเทศจีนในปี 2017 และเป็นหนึ่งใน 13 เมืองที่งดงามที่สุดของเอเชียประจำปี 2019

อ้างอิง
วัดบ่อแก้ว (จังหวัดน่าน)
วัดบ่อแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ่อแก้ว อำเภอนาหมื่น จังหวัดน่าน ที่ดินที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 3 ไร่ 20 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง มีเนื้อที่รวม 2 งาน 46 ตารางวา

วัดบ่อแก้วตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2390 เดิมชื่อ วัดศรีมาราม ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อตามหมู่บ้านบ่อแก้ว เป็นวัดบ่อแก้ว และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร ต่อมามีพระเถระรูปหนึ่งนำพระบรมสารีริกธาตุมาบรรจุไว้ ชาวบ้านจึงเรียกชื่อว่า พระธาตุบ่อแก้ว
อาคารเสนาสนะ ประกอบด้วย อุโบสถ กว้าง 12 เมตร ยาว 24 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 อุโบสถหลังใหม่เป็นอาคารสีขาว มีลวดลายแกะสลักปูนปั้นประดับกระจกสีต่าง ๆ ศาลาการเปรียญ กว้าง 11 เมตร ยาว 21 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2534 กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล กว้าง 8 เมตร ยาว 22 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 หอระฆัง 1 หลัง โรงครัว 1 หลัง เรือนรับรอง 1 หลัง ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 60 นิ้ว สูง 90 นิ้ว พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 50 นิ้ว สูง 70 นิ้ว และพระพุทธรูปแก้วโบราณ มีอายุมากกว่า 4
รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูสิรินันทคุณ พ.ศ. 2507–2522 
* พระสมุห์สมบูรณ์ ฉนฺทโก พ.ศ. 2523–2556
* พระอธิการธีรเมธ ธีรปญฺโญ พ.ศ. 2557–2561
* พระครูพิพิธนันทสาร พ.ศ. 2562–

อ้างอิง
วัดดงฤๅษี
วัดดงฤๅษี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านโฮ่ง อำเภอบ้านโฮ่ง จังหวัดลำพูน ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 9 ไร่ 2 งาน 40 ตารางวา ที่ดินวัดติดด้านทิศเหนือแม่น้ำลี้
วัดดงฤๅษีตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 แต่เดิมเป็นที่ดินรกร้างว่างเปล่า ต่อมามีผู้เข้ามาอยู่เข้ามาพบเห็นพระพุทธรูปโบราณหลายองค์ และมีรูปปั้นพระฤๅษี 2 ตน จึงได้ชักชวนชาวบ้านเข้ามาบูรณะสิ่งก่อสร้างวัดขึ้นมาใหม่ ได้นิมนต์พระมาอยู่จำพรรษา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2425 โดยมีพระโพธิ์ เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก และในปัจจุบันพระใบฎีกาชัยนรินทร์ เป็นเจ้าอาวาส วัดมีรูปปั้นฤๅษีจึงซึ่งมีเรื่องเล่ากันว่ามีลูกเศรษฐี 2 คน หนีบิดามาบวชเป็นฤๅษีและบำเพ็ญพรต เมื่อทั้งสองถึงแก่กรรม บิดาจึงบริจาคทรัพย์สมบัติเพื่อสร้างวัดขึ้นบริเวณนี้เพื่ออุทิศส่วนกุศลให้แก่ฤๅษีทั้ง 2 และได้สร้างรูปปั้นฤๅษีไว้
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย วิหาร อุโบสถ เจดีย์ กุฏิสงฆ์ ศาลาการเปรียญ และโบราณสถานที่สำคัญของวัดดงฤาษีคือ หอไตรซึ่งได้รับการชึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานจากกรมศิลปากร หอไตรสร้างเมื่อพ.ศ. 2470 โดยมีพระครูปัน โพธิโก พร้อมด้วยศิษยานุศิษย์ร่วมกันสร้างหอธรรมขึ้นโดยมีพ่อหนานปัน ไชยชมภู เป็นนายช่างก่อสร้าง เป็นอาคารไม้สักทอง ชั้นเดียวมีใต้ถุนสูง ภายในห้องเก็บคัมภีร์มีทางเข้าด้านหน้าและด้านหลัง เพดานมีภาพเขียนสีรูปดาวเพดาน หน้าบันเป็นไม้แกะสลักลวดลายพรรณพฤกษาประดับกระจกจืน

อ้างอิง
ศิลาจารึกกั๋วชาน
ศิลาจารึกกั๋วชาน ( ) เป็นศิลาจารึกที่ตั้งอยู่เชิงเขาด้านตะวันตกของเขากั๋วชานในเมืองจางจู่ (張渚) นครอี๋ซิง (宜興) มณฑลเจียงซูในประเทศจีน ศิลาจารึกนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองในระดับชาติในกลุ่มที่ 5
เขากั๋วชานเดิมเรียกว่าเขาหลีมั่วชาน (离墨山) ในศักราชเทียนสี่ (天璽) ปีที่ 1 (ค.ศ. 276) ในรัชสมัยของจักรพรรดิซุนโฮ (孫皓 ซุน เฮ่า) ในยุคสามก๊ก หลังเกิดเหตุแผ่นดินไหว ได้ปรากฏช่องศิลาที่ลึกมากกว่า 10 กว่าจ้าง (丈) หรือมากกว่า 100 ฟุต ภายในช่องมีศิลาขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ซุนโฮทรงเห็นว่าเหตุการณ์นี้เป็นนิมิตมงคล จึงส่งเสนาบดีตังเตียว (董朝 ต่ง เฉา) และโจว ฉู่ (周處) มายังภูเขาแห่งนี้เพื่อบวงสรวงแก่ฟ้าดิน และจารึกข้อความบนศิลาขึ้นซึ่งภายหลังเรียกด้วยชื่อว่าศิลาจารึกกั๋วชาน ศิลาจารึกมีลักษณะเป็นรูปทรงกระบอกความสูง 2.35 เมตร จารึกสลักโดยขุนพลซู เจี้ยน (苏建) ด้วยตัวอักษรแบบตราหรือจฺว้านชู (篆書) รวมทั้งหมดมี 43 บรรทัด บรรทัดละ 25 คำ ในศักราชเฉียนหลงปีที่ 29 (ค.ศ. 1764)
(篆書) รวมทั้งหมดมี 43 บรรทัด บรรทัดละ 25 คำ ในศักราชเฉียนหลงปีที่ 29 (ค.ศ. 1764) นายอำเภอถาง จ้งเหมี่ยน (唐仲冕) ได้ให้สร้างศาลาศิลาที่นี่ซึ่งภายหลังได้รับการบูรณะโดยฉู่ เฉียงหนาน (储强南) จากสาธารณรัฐจีน ปัจจุบันพื้นที่บริเวณศาลาได้ขยายไปเป็นสวนสาธารณะศิลาจารึกกั๋วชาน
วัฒนธรรมเอ้อร์หลี่โถว
วัฒนธรรมเอ้อร์หลี่โถว ( ) เป็นสังคมและวัฒนธรรมทางโบราณคดียุคสัมฤทธิ์ตอนต้น ปรากฏที่หุบเขาแม่น้ำหวงเมื่อประมาณ 1900 ถึง 1500 ปีก่อน ค.ศ. (งานวิจัยการหาอายุจากคาร์บอนกัมมันตรังสีใน ค.ศ. 2007 ได้เสนอช่วงปีที่แคบกว่าคือระหว่าง 1750 ถึง 1530 ปีก่อน ค.ศ. ) วัฒนธรรมนี้ตั้งชื่อตามเอ้อร์หลี่โถว ซึ่งเป็นแหล่งโบราณคดีในเหยี่ยนชื่อ มณฑลเหอหนาน วัฒนธรรมนี้แพร่กระจายไปทั่วมณฑลเหอหนานและมณฑลชานซี และต่อมาก็พบว่ามีอยู่ในมณฑลฉ่านซีและมณฑลหูเป่ย์ด้วย นักโบราณคดีส่วนใหญ่พิจารณาให้เอ้อร์หลี่โถวเป็นสังคมระดับรัฐแห่งแรกในจีน ส่วนนักโบราณคดีชาวจีนโดยทั่วไปจัดให้วัฒนธรรมเอ้อร์หลี่โถวอยู่ในสมัยราชวงศ์เซี่ย แต่ไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด เช่น งานเขียน เพื่อนำมายืนยันความเชื
ในสมัยราชวงศ์เซี่ย แต่ไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด เช่น งานเขียน เพื่อนำมายืนยันความเชื่อมโยงดังกล่าว เนื่องจากหลักฐานงานเขียนภาษาจีนแรกสุดสืบไปได้ถึงแค่สมัยชางตอนปลาย
อ้างอิง

ข้อมูลอ้างอิง
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* Original article in Kaogu 2007.8: 74–84.

อ่านเพิ่ม
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น

*Bronze Age China, The Golden Age of Chinese Archaeology: Exhibition brochure, National Gallery of Art.
*Erlitou Site, Erlitou Site – Relics of the Capital of the Xia Dynasty, Cultural China
วัดบางปิดบน
วัดบางปิดบน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางปิด อำเภอแหลมงอบ จังหวัดตราด ปัจจุบันมีพระครูพิศาลธรรมวาที เป็นเจ้าอาวาส ที่ดินที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 17 ไร่ 1 งาน 42 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง มีเนื้อที่รวม 21 ไร่

วัดบางปิดบนประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2323 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ วันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 40 เมตร
อาคารเสนาสนะ ประกอบด้วย อุโบสถ กว้าง 4 เมตร ยาว 20 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว 25 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 กุฏิสงฆ์ จำนวน 10 หลัง เป็นอาคารไม้ 8 หลัง อาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง และอาคารตึก 1 หลัง ปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูปสมัยอยุธยา 1 องค์ หน้าตักกว้าง 17 นิ้ว เป็นพระพุทธรูปสำริด และพระศรีอริยเมตไตรยเนื้อทองสำริด 1 องค์

อ้างอิง
จังหวัดอ่างทองในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอ่างทอง พ.ศ. 2539 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 2 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2538 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยจังหวัดอ่างทองทั้งจังหวัด
ดูเพิ่ม
* จังหวัดอ่างทองในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538
* จังหวัดอ่างทองในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544

อ้างอิง
ซันจญ์
อาศัยอยู่]]

ซันจญ์ ( , คำคุณศัพท์: , ซันญี; จาก ) เป็นชื่อที่นักภูมิศาสตร์มุสลิมสมัยกลางใช้เรียกทั้งบริเวณแอฟริกาตะวันออกเฉียงใต้ (ส่วนใหญ่คือชายฝั่งสวาฮีลี) และผู้อยู่อาศัยชาวบันตู ศัพท์นี้ยังเป็นต้นตอของชื่อสถานที่แซนซิบาร์ ("ชายฝั่งซันญี") กับทะเลซันจญ์

รูปแปลงภาษาละติน ซินกีนุม ( ) ทำหน้าที่เป็นชื่อเก่าของพื้นที่ชายฝั่งประเทศเคนยาและแทนซาเนียในปัจจุบันที่แอฟริกาตะวันออกเฉียงใต้ สถาปัตยกรรมของที่ตั้งถิ่นฐานในเมืองเชิงพาณิชย์เหล่านี้ในปัจจุบันเป็นหัวข้อการศึกษาสำหรับการผังเมือง พื้นที่ชายฝั่งจากพื้นที่แนวหลังที่ถูกพิชิต จนถึงโลกมหาสมุทรอินเดียเป็นแหล่งที่มาของงาสัตว์ ทองคำ และทาสมาหลายศตวรรษ
ศัพทมูลวิทยา
ซันจญ์ ในภาษาอาหรับหมายถึง "ประเทศคนผิวดำ" คำทับศัพท์แบบอื่น ๆ ได้แก่ Zenj, Zinj และ Zang Anthony Christie โต้แย้งว่าคำว่า zanj หรือ zang อาจไม่ได้มีต้นตอจากภาษาอาหรับ มีการบันทึกรูปภาษาจีน (僧祇 sēngqí) เร็วสุดถึง ค.ศ. 607 Christie โต้แย้งว่าคำนี้มีต้นตอจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ศัพท์ภาษาชวา หมายถึงชาวแอฟริกา โดยเฉพาะชาวแซนซิบาร์
เป็นที่รู้กันว่ากลุ่มชนออสโตรนีเซียเดินทางมาถึงมาดากัสการ์ประมาณ ค.ศ. 50–500 เนื่องจากเส้นทางที่เป็นไปได้เส้นทางหนึ่งคือกลุ่มชนออสโตรนีเซียจากอินโดนีเซียเดินทางข้ามมหาสมุทรอินเดียโดยตรงจากเกาะชวาถึงเกาะมาดากัสการ์ มีแนวโน้มว่าพวกเขาเดินทางผ่านมัลดีฟส์ที่หลักฐานแบบแปลนเรืออินโดนีเซียเก่าและเทคโนโลยีการประมงยังคงอยู่จนถึงปัจจุบัน

การแบ่งชายฝั่งแอฟริกาตะวันออก
นักภูมิศาสตร์ในอดีตแบ่งพื้นที่ชายฝั่งตะวันออกของแอฟริกาออกเป็นหลายภูมิภาคตามผู้อยู่อาศัยในแต่ละบริเวณ ข้อมูลอาหรับและจีนระบุถึงพื้นที่ทั่วไปที่ตั้งอยู่ทางใต้ของสามภูมิภาค ได้แก่ มิศร์ (อียิปต์), อัลฮะบะชะฮ์ (อะบิสซีเนีย) และบาร์บารา (โซมาเลีย) เป็น Zanj
ซันจญ์ตั้งอยู่ในแอฟริกาตะวันออกเฉียงใต้และเป็นบริเวณที่มีกลุ่มชน Zanj ที่พูดภาษาบันตูอาศัยอยู่ พื้นที่หลักในการครอบครองของ Zanj ทอดยาวมาจากดินแดนทางใต้ของ Ras Kamboni ในปัจจุบัน จนถึงเกาะเพมบาในแทนซาเนีย ทางใต้ของเพมบาคือที่ตั้งของซูฟาลาในบริเวณที่ปัจจุบันอยู่ในประเทศโมซัมบิก บริเวณที่ห่างไกลจากซูฟาลาคือดินแดนซ่อนเร้นวากวากที่อยู่ในโมซัมบิกเช่นกัน อัลมัสอูดี นักประวัติศาสตร์และนักภูมิศาสตร์ชาวอาหรับในคริสต์ศตวรรษที่ 10 กล่าวถึงซูฟาลาเป็นขอบเขตที่ไกลที่สุดของชาว Zanj และกล่าวถึงตำแหน่งกษัตริย์ในบริเวณนั้นด้วยศัพท์ภาษาบันตูว่า Mfalme

การกบฏซันจญ์
การกบฏซันจญ์เป็นชุดการก่อกำเริบที่เกิดขึ้นในช่วง ค.ศ. 869 ถึง 883 ใกล้นครบัสราในประเทศอิรักในปัจจุบัน ชาวซันจญ์หลายคนถูกนำมาเป็นทาสทหาร แต่หลายคนได้รับอิสรภาพและเลือกที่จะอยู่ในอิรักในฐานะคนเสรีและทำให้อิรักเป็นบ้านของตนเองร่วมกับชาวอาหรับที่ลุ่ม

M. A. Shaban อธิบายว่าการกบฏซันจญ์ไม่ใช่การก่อกบฏทาส แต่เป็นการก่อกบฏชาวอาหรับที่ได้รับการสนับสนุนจากผู้อพยพชาวแอฟริกาตะวันออกในอิรัก

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*African Revolts 
*Map of Tanganyika and Zanzibar in 1886 showing Zanj
หาดแฆแฆ
หาดแฆแฆ ตั้งอยู่ในตำบลบ้านน้ำบ่อ อำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี มีลักษณะเด่นเป็นหาดทรายสีทอง มีโขดหินแกรนิตขนาดใหญ่ ลักษณะแปลกตาสวยงามบนเนินเขา มีศาลาพักผ่อนและเป็นจุดชมทิวทัศน์ที่สวยงามของอำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี
ประวัติ
คำว่า "แฆแฆ" เป็นภาษามลายูท้องถิ่น มีความหมายว่าอึกทึกครึกโครม เนื่องจากสมัยก่อน ชายหาดแห่งนี้เคยเป็นท่าเทียบเรือของพ่อค้าที่เดินทางมาจากอินโดนีเซีย เมื่อมาถึงเหล่าพ่อค้าก็จะแลกเปลี่ยนบทสนทนาอย่างออกรส และเสียงดัง เลยกลายเป็นที่มาของชื่อ หาดตั้งอยู่ในตำบลน้ำบ่อ ห่างจากหาดราชรักษ์ 2 กิโลเมตร จุดเด่นของหาดแฆแฆ เป็นชายหาดที่มีโขดหินแกรนิตขนาดใหญ่ ทรายสีทอง ลักษณะแปลกตาสวยงามบนเนินเขา มีศาลาพักผ่อนและเป็นจุดชมทิวทัศน์ที่สวยงามของอำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี

อ้างอิง
แลตูสโปลิส
แลตูสโปลิส]]
แลตูสโปลิส ( ) เป็นนครอียิปต์โบราณที่เป็นเมืองหลวงของโนมที่สองแห่งอียิปต์ตอนล่าง มีชื่อในภาษาอียิปต์ว่า เคม ( ) และบริเวณที่โบราณสถานตั้งอยู่ในปัจจุบันรู้จักกันในชื่อ เอาซีม ( จาก ) นครนี้เคยเป็นจุดศูนย์กลางการบูชาเทพ Khenty-irty หรือ Khenty-khem รูปหนึ่งของเทพเจ้าฮอรัส มีการบันทึกถึงพื้นที่และเทพประจำนครนานสุดถึงสมัยราชอาณาจักรเก่า (ป. 2686–2181 ปีก่อน ค.ศ.) และวิหารเทพองค์นี้น่าจะยังคงตระหง่านในช่วงต้นของประวัติศาสตร์อียิปต์ อย่างไรก็ตาม โบราณสถานที่เป็นที่รู้จักแห่งเดียวในบริเวณนี้มีอายุถึงฟาโรห์สมัยปลาย (664–332 ปีก่อน ค.ศ.) ได้แก่ ฟาโรห์เนโชที่ 2, ฟาโรห์พซัมติกที่ 2, ฟาโรห์ฮาคอร์ และฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 1
ในวัฒนธรรมร่วมสมัย
แลตูสโปลิสปรากฏในวิดีโอเกมอัสแซสซินส์ครีด ออริจินส์ใน ค.ศ. 2017 ที่มีฉากในอียิปต์สมัยทอเลมี

อ้างอิง
วัดโคกยายเกตุ
วัดโคกยายเกตุ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอู่ทอง อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี ปัจจุบันมีพระครูเขมาจารพิพัฒน์ เป็นเจ้าอาวาส

วัดโคกยายเกตุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2440 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2501 จากการศึกษาทางเรณูวิทยาและกำหนดอายุทางวิทยาศาสตร์จากอินทรีย์วัตถุของตรงใจ หุตางกูร พบว่าพื้นที่บริเวณวัดโคกยายเกตุ เคยเป็นแนวชายฝั่งทะเลโบราณ อาจเป็นพื้นที่บึงน้ำจืดหลังแนวป่าชายเลนหรืออาจช่วงของพื้นที่น้ำกร่อยก็ได้เช่นกัน
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2534 หอระฆัง ฌาปนสถาน และวิหารเก่า ปูชนียวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถ พระพุทธรูปหินทราย 2 องค์ เจดีย์ขนาดใหญ่ 2 องค์ และเจดีย์เล็ก 2 องค์ มีกำแพงล้อมรอบ สันนิษฐานว่าสร้างสมัยพระเจ้าอู่ทอง

อ้างอิง
วัดกุฎิ (ตำบลบ้านป้อม)
วัดกุฎิ เป็นวัดโบราณประเภทวัดร้างที่ตั้งอยู่นอกเกาะเมืองทางด้านทิศตะวันตก ใกล้กับวัดไชยวัฒนาราม และวัดสนามไชย ปรากฏชื่อในพระราชพงศาวดารว่าเป็นสถานที่ปลงศพมารดาของเจ้าพระยากลาโหมสุริยวงศ์ ซึ่งต่อมาปราบดาภิเษกตัวเองเป็นสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง แต่เนื่องจากมีขุนนางข้าราชการมาร่วมงานกันมาก จนไม่ได้ไปเข้าประชุมขุนนาง ทำให้สมเด็จพระเชษฐาธิราช แคลงพระทัยและคิดจะกำจัดเจ้าพระยากลาโหม เจ้าพระยากลาโหมรู้ตัวก่อนจึงชักชวนเหล่าขุนนางและข้าราชการที่มาร่วมงานชิงลงมือก่อรัฐประหาร
โดยเคลื่อนพลจากวัดกุฎิไปขึ้นบกที่ประตูชัยทางเกาะเมืองด้านทิศใต้บริเวณปากคลองฉะไกรใหญ่ ซุ่มกำลังอยู่ที่ตะแลงแกง ก่อนบุกเข้ายึดพระราชวังหลวง จับสมเด็จพระเชษฐาธิราชไปสำเร็จโทษที่วัดโคกพระยา แล้วอัญเชิญพระอาทิตยวงศ์พระอนุชาของสมเด็จพระเชษฐาธิราชขึ้นเป็นสมเด็จพระอาทิตยวงศ์ ในปัจจุบัน พื้นที่ของวัดกุฎิเหลือเศษอิฐเก่าและซากพระพุทธรูปหินทราย

อ้างอิง
วัดกุฎิ
วัดกุฎิ อาจหมายถึง
* วัดกุฎิ (วัดกุฏิบางเค็ม) ตำบลบางเค็ม อำเภอเขาย้อย จังหวัดเพชรบุรี
* วัดกุฎิ ตำบลท่าแร้ง อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี
* วัดกุฎิ (ร้าง) ตำบลบ้านป้อม อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดกุฎิ (ร้าง) ตำบลสำเภาล่ม อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดถ้ำผาแด่น
วัดถ้ำผาแด่น เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดงมะไฟ อำเภอเมืองสกลนคร จังหวัดสกลนคร ตั้งอยู่ระหว่างเทือกเขาภูพานและภูผายล ใกล้หมู่บ้านดงน้อย

วัดถ้ำผาแด่นตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2483 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 เชื่อว่าเป็นสถานที่ที่หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโตและคณะครูบาอาจารย์สายวัดป่ากรรมฐานเคยธุดงค์มาปักกลด บำเพ็ญเพียร เมื่อประมาณ พ.ศ. 2483 ต่อมา พ.ศ. 2550 เจ้าอาวาสวัด คือพระครูปลัดอุดมวัฒน์ (ปกรณ์ กนฺตวีโร) ได้พัฒนาวัดให้เป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมและเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงธรรมะ
ภายในวัดเต็มไปด้วยงานประติมากรรมแกะสลักหินทรายขนาดใหญ่ เช่น ภาพแกะสลักพระพุทธสีหไสยาสน์ ภาพแกะสลักพุทธประวัติตั้งแต่ประสูติ ตรัสรู้ และปรินิพพาน รอยพระพุทธบาทสี่รอยจำลอง ภาพแกะสลักหินทรายหลวงปู่ทวดองค์ใหญ่ ซึ่งแกะจากหินขนาดใหญ่ทั้งก้อน มีช้างหมอบด้านข้างและมีงูใหญ่อยู่ด้านข้าง เป็นองค์ประธานให้ประชาชนได้กราบไหว้ ภาพพระอริยสงฆ์รูปต่าง ๆ ของไทย พญาครุฑเวสสุวรรณ ด้านบนของหินทรายแกะสลักก้อนหนึ่งมีเจดีย์ขนาดเล็กตั้งอยู่บนก้อนหินสีทอง นอกจากนี้ยังมี ศาลายาใจคนบุญ ที่นำต้นไม้ขนาดใหญ่มาทำเป็นเสาศาลา และยังมีลานชมทิวทัศน์ที่มองเห็นตัวเมืองสกลนครและทะเลสาบหนองหาน

อ้างอิง
คูโรชิมะ
คูโรชิมะ( );( ) เป็นเกาะที่ตั้งอยู่ในอ่าวอุซุกิในเมืองสึคุมิ จังหวัดโออิตะ ประเทศญี่ปุ่นอยู่ห่างจากชายฝั่งซาชิอุประมาณ 300 ม. โดยมีเส้นรอบวงประมาณ 3 กม. ระดับความสูง 27 ม. และพื้นที่ประมาณ 5 เฮกตาร์ เกาะนี้ได้ถูกกำหนดให้เป็น อุทยานแห่งชาตินิปโปะ ไคกัน ควาซาย
ประวัติศาสตร์
ในตอนแรกกองเรือประกอบด้วยเรือ 5 ลำ ซึ่งบัญชาการโดยยาค็อบ ฌาคส์ มาฮู แต่ถูกแยกออกจากกันเนื่องจากสภาพอากาศเลวร้ายในมหาสมุทรแปซิฟิกหลังจากผ่านช่องแคบมาเจลลันทำให้เขาเข้าสู่ มหาสมุทรแปซิฟิก โดยมุ่งหน้าไปยังญี่ปุ่น แต่เรือเดอลีฟจมลงระหว่างการเดินทาง ทำให้เขาต้องเดินทางคนเดียวอีกครั้ง ตอนที่เรือออกเดินทางมีลูกเรืออยู่บนเรือประมาณ 110 คน แต่มีเพียง 24 คนเท่านั้นที่รอดชีวิตเมื่อมาถึงญี่ปุ่น มีผู้รอดชีวิตเพียงหกคนเท่านั้นที่สามารถยืนได้ และสามคนเสียชีวิตในวันรุ่งขึ้น หลายคนได้รับบาดเจ็บสาหัส ในสิ้นปีหน้า มีผู้เสียชีวิตเพิ่มอีก 7 ราย เหลือจำนวนผู้รอดชีวิตสุดท้ายอยู่ที่ 14 ราย ผู้รอดชีวิต ได้แก่ เมลคิออร์ ฟาน แซนต์วูร์ต ซึ่งกลายมาเป็นพ่อค้
ายอยู่ที่ 14 ราย ผู้รอดชีวิต ได้แก่ เมลคิออร์ ฟาน แซนต์วูร์ต ซึ่งกลายมาเป็นพ่อค้าชาวดัตช์ในสมัยเอโดะตอนต้น ,เจค็อบ ควัคเคอร์แนคกับตับเรือ ต่อมา(อันจิน มิอุระ)วิลเลียม แอดัมส์เป็นชาวอังกฤษ คนแรกที่เดินทางมาเยือนประเทศญี่ปุ่น
ภาพรวม
ที่นี่มีชื่อเสียงในด้าน ชายหาดและสถานที่ตั้งแคมป์ และหาดคูโรชิมะได้รับเลือกให้เป็นหนึ่ง ใน 100 ชายหาดที่ดีที่สุดโดยกระทรวงสิ่งแวดล้อม

คูโรชิมะตั้งอยู่ในเมืองสึคุมิ จังหวัดโออิตะ ตั้งอยู่ใกล้เคียงเป็นอีกเกาะที่มีชื่อเดียวกันคือเกาะจิกุโรชิมะและเกาะโอกิคูโรชิมะในจังหวัดโออิตะ ในเมืองซาเอกิเรียกรวมกันว่าคูโรชิมะ
 จังหวัดโออิตะ) ถ่ายเมื่อปี 2550 สร้างขึ้นจากภาพถ่ายทางอากาศจากหน่วยงานข้อมูลภูมิสารสนเทศของ ประเทศญี่ปุ่น]]
การมาเยือน
ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2543 มกุฎราชกุมารของทั้งญี่ปุ่นและเนเธอร์แลนด์เสด็จเยือนอุซูกิเนื่องในโอกาสครบรอบ 400 ปีของความสัมพันธ์ญี่ปุ่น-เนเธอร์แลนด์ เพื่อรำลึกถึงการครบรอบ 400เพื่องานฉลองที่อยู่ในโอกาสของการครบรอบปีนี้ กษัตริย์ทั้งสองพระองค์ได้เดินทางมาเยี่ยมชมเมืองอุซูกิโดยมีสมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์แห่งเนเธอร์แลนด์ ซึ่งได้ข้ามไปยังเกาะคูโรชิมะ เพื่อมอบพวงมาลัยที่ระนาดองค์ประธานอันน่าจดจำ ณ รูปปั้นของเย็นหยวนและโยซเติน

การเดินทาง
ไปที่สถานีซาชิอุสายหลัก ใช้เวลานั่งเรือเฟอร์รี่ประมาณ 3-5 นาทีจากท่าเรือประมงซาชิอุ ซึ่งใช้เวลาเดิน15-20นาที

เเกลอรี
Kuroshima of Oita.jpg|ภาพเกาะคุโระในอ่าวอุซุกิ,จังหวัดโออิตะ
Statue of Erasmus, Oita prefecture, Japan.jpg|รูปปั้นเอราสมัสที่อยู่บนเรือเดอลีฟ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 黒島海水浴場 - 環境省選定 快水浴場百選／詳細ページ 環境省
* 黒島キャンプ場 スポット情報 日本一の「おんせん県」大分県の観光情報公式サイト ツーリズムおおいた
* 臼杵の名所巡り 黒島キャンプ場開き フンドーキン醤油
สตุฟฟาตตัลเฟเน็ก
สตุฟฟาตตัลเฟเน็ก ( ) คือสตูกระต่ายชนิดหนึ่งในตำรับอาหารมอลตา ถือเป็นอาหารประจำชาติของประเทศมอลตา โดยทั่วไปแล้วจะเคี่ยวหรือตุ๋นกับไวน์ มะเขือเทศ กระเทียม ใบกระวาน กานพลู เกลือ พริกไทย และผักต่าง ๆ เมื่อปรุงเสร็จบางครั้งอาจแยกเสิร์ฟเป็นสองคอร์ส โดยราดน้ำสตูลงบนพาสตาแล้วเสิร์ฟเป็นอาหารจานแรก จากนั้นเสิร์ฟเนื้อกระต่ายและผักเป็นอาหารจานหลัก
สตุฟฟาตตัลเฟเน็กอาจมีต้นกำเนิดมาจากการต่อต้านเชิงสัญลักษณ์ต่อข้อจำกัดในการล่าสัตว์ที่คณะอัศวินบริบาลได้กำหนดไว้ อาหารจานนี้ได้รับความนิยมมากขึ้นหลังจากการยกเลิกข้อจำกัดดังกล่าวในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 (ซึ่งตรงกับช่วงที่กระต่ายพันธุ์พื้นเมืองอย่างตัชชีเบร์มีจำนวนเพิ่มขึ้นและมีราคาลดลง) และหลังจากที่มีการเพาะเลี้ยงกระต่ายในท้องถิ่น ซึ่งเป็นแนวปฏิบัติที่ได้รับอิทธิพลมาจากฝรั่งเศส

อ้างอิง
สาคู (แป้ง)
) ในปาปัวนิวกินี]]

สาคู เป็นแป้งที่สกัดจากเปลือกหรือเนื้อเยื่อที่เป็นรูพรุนของลำต้นปาล์มในเขตร้อนต่าง ๆ โดยเฉพาะต้นปาล์มสาคู (Metroxylon sagu) เป็นอาหารหลักสำหรับชาวพื้นราบในแถบนิวกินีและหมู่เกาะโมลุกกะ แหล่งสาคูที่ใหญ่ที่สุดมาจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะอินโดนีเซียและมาเลเซีย มีการส่งสาคูจำนวนมากไปยังยุโรปและอเมริกาเหนือเพื่อนำไปประกอบเป็นอาหาร

อ้างอิง
วัดพระบรมธาตุดอยผาส้ม
วัดพระบรมธาตุดอยผาส้ม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่สาบ อำเภอสะเมิง จังหวัดเชียงใหม่ ปัจจุบันมีพระสรยุทธ ชยปัญโญ เป็นเจ้าอาวาส

วัดพระบรมธาตุดอยผาส้มตั้งวัดเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2553 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2555
วัดตั้งอยู่บริเวณดอยผาส้ม เป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุที่อยู่ในอำเภอสะเมิงมาช้านานแล้ว เมื่อครูบาศรีวิชัยได้จาริกมาที่สะเมิง ท่านได้ร่วมกับครูบาอุปาระ สร้างพระสถูปใหม่ ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2548 พระพุทธพจนวราภรณ์ เจ้าอาวาสวัดเจดีย์หลวงวรวิหาร จังหวัดเชียงใหม่ ได้นำคณะสงฆ์มาร่วมกันบูรณะพระสถูปนี้ โดยได้รับแรงศรัทธาจากชาวบ้านบ้านนอมลอง อังคาย และยั้งเมิน ได้สร้างพระมณฑปจตุรมุขครอบพระสถูป น้อมเกล้าฯ ถวายเป็นพุทธบูชา และถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ในวโรกาสพระชนมพรรษาครบ 80 พรรษาในปี พ.ศ. 2550 โดยมีพิธีประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุบนยอดมณฑป เมื่อ พ.ศ. 2549

อ้างอิง
ฟตีรา
ฟตีรา ( ) คือขนมปังชนิดหนึ่งจากตำรับอาหารมอลตา มีลักษณะเป็นขนมปังรูปวงแหวนที่ผ่านกระบวนการทำให้ขึ้นฟู นิยมเสิร์ฟโดยหั่นให้เล็กลงแล้วยัดไส้ด้วยส่วนผสมต่าง ๆ เช่น ปลาซาร์ดีน ปลาทูน่า มันฝรั่ง มะเขือเทศ หัวหอม เคเปอร์ มะกอกออลิฟ เป็นต้น รูปแบบท้องถิ่นอย่างหนึ่งของฟตีราได้แก่ ฟตีราโกโซ ( ) วิธีทำคือการคลึงแป้งออกเป็นแผ่นกลม วางส่วนผสมตรงกลาง ยกขอบแป้งขึ้นปิดหน้าบางส่วน จากนั้นนำไปอบและเสิร์ฟแบบเปิดหน้า ฟตีรารูปแบบนี้จึงมีลักษณะคล้ายพิซซามากกว่าแซนด์วิช
มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม
หลังจากที่รัฐสภามอลตามีมติเห็นชอบเป็นเอกฉันท์ในการให้สัตยาบันอนุสัญญาว่าด้วยการสงวนรักษามรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของยูเนสโก ใน พ.ศ. 2561 กรมวัฒนธรรมมอลตาก็ยื่นเรื่องเสนอให้มีการบรรจุฟตีราของมอลตาเป็นส่วนหนึ่งของรายการมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมขององค์การดังกล่าว ผู้เชี่ยวชาญท้องถิ่นคนหนึ่งกล่าวว่า "การทำฟตีราของมอลตา" (ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีรายการมรดกแห่งชาติของกรมฯ) มีมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 หลังจากการเรียกร้องอย่างแข็งขันจากสาธารณชน รัฐบาลมอลตาจึงประกาศว่าจะเสนอฟตีราของมอลตาให้ยูเนสโกพิจารณาขึ้นทะเบียนเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม จากนั้นใน พ.ศ. 2563 ฟตีราของมอลตาก็ได้รับการบรรจุไว้ในรายการมรดกภูมิปัญญาทางวั
หมู่วิหารฮัลตาร์ชีน
หมู่วิหารฮัลตาร์ชีน ( ) เป็นหมู่โบราณสถานแห่งหนึ่งในเมืองฮัลตาร์ชีน ประเทศมอลตา มีความเก่าแก่ย้อนไปได้ถึงประมาณ 3,150 ปีก่อนคริสต์ศักราช แหล่งโบราณคดีนี้ได้รับการรับรองจากยูเนสโกให้เป็นแหล่งมรดกโลกใน ค.ศ. 1992 ร่วมกับแหล่งหินใหญ่แหล่งอื่น ๆ ในมอลตา
ลักษณะ
หมู่วิหารฮัลตาร์ชีนประกอบด้วยโครงสร้างวิหาร 3 หลังที่อยู่ติดกันแต่ไม่เชื่อมต่อกัน ทางเข้าหลักได้รับการสืบสร้างขึ้นใหม่ตั้งแต่ ค.ศ. 1956 เมื่อแหล่งทั้งแหล่งได้รับการบูรณะ ในเวลาเดียวกัน แผ่นหินตกแต่งจำนวนมากที่พบในแหล่งนี้ถูกย้ายไปเก็บไว้ในร่มที่พิพิธภัณฑ์โบราณคดีแห่งชาติในกรุงวัลเลตตาเพื่อป้องกันการผุกร่อน วิหารตะวันตก (หรือวิหารใต้) มีอายุย้อนไปถึง 3,100 ปีก่อนคริสต์ศักราช และเป็นวิหารที่ได้รับการตกแต่งอย่างประณีตที่สุดในบรรดาวิหารของมอลตา วิหารกลางมีอายุย้อนไปถึง 3,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช และมีลักษณะเฉพาะไม่เหมือนวิหารหินใหญ่แห่งอื่นในมอลตาตรงที่มีมุขโค้ง 3 คู่แทนที่จะเป็น 2 คู่อย่างปกติ วิหารตะวันออกมีอายุย้อนไปถึง 3,100 ปีก่อนคริสต์
3 คู่แทนที่จะเป็น 2 คู่อย่างปกติ วิหารตะวันออกมีอายุย้อนไปถึง 3,100 ปีก่อนคริสต์ศักราช ซากของวิหารอีกหลังซึ่งเล็กกว่าและเก่าแก่กว่าโดยมีอายุย้อนไปถึง 3,250 ปีก่อนคริสต์ศักราช มองเห็นได้ไกลออกไปทางทิศตะวันออก
สิ่งที่น่าสนใจเป็นพิเศษในบริเวณวิหารคืองานหินที่ละเอียดประณีตซึ่งรวมถึงภาพสัตว์เลี้ยงแกะสลักนูนต่ำ แท่นบูชา และบล็อกหินกั้นที่ตกแต่งด้วยลายก้นหอยและลวดลายอื่น ๆ ทักษะความเชี่ยวชาญของผู้สร้างวิหารปรากฏชัดในห้องห้องหนึ่งที่ฝังตัวอยู่ภายในกำแพงระหว่างวิหารตะวันตกกับวิหารกลาง ห้องนี้ภาพแกะสลักนูนต่ำเป็นรูปวัวและแม่หมู
หน้าที่ในยุคก่อนประวัติศาสตร์
การขุดค้นทางโบราณคดีทำให้ทราบว่ามีการใช้หมู่วิหารฮัลตาร์ชีนเป็นสถานที่ประกอบพิธีกรรมอย่างกว้างขวางโดยอาจเกี่ยวข้องกับการบูชายัญสัตว์ สิ่งที่น่าสนใจอีกอย่างหนึ่งคือก้อนหินทรงกลมนอกวิหารตะวันตกซึ่งอาจใช้ในการขนย้ายแท่งหินใหญ่มาที่นี่ นอกจากนี้ยังพบหลักฐานการเผาศพที่ใจกลางวิหารตะวันตก ซึ่งเป็นตัวบ่งชี้ว่าสถานที่แห่งนี้เคยใช้เป็นฌาปนสถานในยุคสัมฤทธิ์
ความสำคัญ
การค้นพบหมู่วิหารฮัลตาร์ชีนช่วยส่งเสริมเอกลักษณ์ประจำชาติของมอลตาอย่างมาก โดยเป็นการยืนยันอย่างหนักแน่นถึงการมีอยู่ของวัฒนธรรมโบราณที่เคยเฟื่องฟูบนหมู่เกาะ นอกจากนี้ ความสนใจที่เกิดจากการค้นพบนี้ยังนำไปสู่ความตระหนักของสาธารณชนมอลตาในการปกป้องขุมทรัพย์ทางประวัติศาสตร์ของตนเป็นครั้งแรก ซึ่งรวมถึงความต้องการที่จะจัดการโบราณสถานและประกาศใช้กฎหมายและมาตรการอื่น ๆ เพื่อคุ้มครองและอนุรักษ์โบราณสถาน ในขณะเดียวกัน ระเบียบวิธีอันละเอียดถี่ถ้วนของทิมิสโตคลีส แซมมิต ในการขุดค้นแหล่งโบราณคดีแห่งนี้ได้ปูทางไปสู่วิธีการทางวิทยาศาสตร์ใหม่ ๆ สำหรับวงการโบราณคดี

ระเบียงภาพ
ไฟล์:Plan des temples de Tarxien.png|ผังหมู่วิหารฮัลตาร์ชีน
ไฟล์:Central Temple, Tarxien ta17.png|วิหารกลาง
ไฟล์:The Eastern Tarxien Temple.jpg|วิหารตะวันออก
ไฟล์:Animal Relief on Megalith in the Tarxien Temples.jpg|ภาพนูนต่ำรูปสัตว์ภายในห้องระหว่างวิหารตะวันตกกับวิหารกลาง
ไฟล์:Additional slabs and spherical stones in the forecourt of the Tarxien Temples.jpg|ก้อนหินทรงกลมที่สันนิษฐานกันว่าใช้ในการขนแท่งหินใหญ่

อ้างอิง
วัดจันทาราม (จังหวัดนครศรีธรรมราช)
วัดจันทาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าวัง อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช ปัจจุบันมีพระครูกาเดิม (ทอง ธมฺมสฺโร) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดจันทาราม หรือ วัดจัน ตั้งอยู่ใจกลางชุมชนท่าวัง-ท่ามอญ ย่านเศรษฐกิจที่สำคัญและเก่าแก่ของตัวเมืองนครศรีธรรมราช ตามประวัติวัดเล่าว่าวัดนี้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2340 สมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชและได้รับวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2350
โบราณสถานที่สำคัญในวัดได้แก่ กุฏิครึ่งตึกครึ่งไม้ประดับด้วยลวดลายไม้ฉลุอย่างงดงาม เป็นกุฏิที่สร้างขึ้นสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อครั้งเสด็จประพาสเมืองนครศรีธรรมราชได้มีการสมทบทุนสร้างกุฏิขึ้น มีลักษณะเป็นอาคารทรงไทยปนฝรั่งซึ่งนิยมกันในสมัยนั้นส่วนลวดลายไม้ฉลุ หรือเรียกว่า เรือนขนมปังขิง วัดมีโบราณวัตถุคือ ตู้พระธรรมลงรักปิดทองจำนวน 5 ใบ เขียนลวดลายเรื่องรามเกียรติ์และลายไทย

อ้างอิง
วัดเจ้าพราหมณ์
วัดเจ้าพราหมณ์ เป็นโบราณสถานประเภทวัดร้างที่ตั้งอยู่ด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้ภายในเกาะเมืองอยุธยา ริมคลองฉะไกรใหญ่ โดยอาจจะเป็นเทวสถานในศาสนาฮินดูมาก่อน เนื่องจากยังเหลือปรางค์ประธาน เป็นปรางค์ที่ก่อด้วยอิฐ ฐานของปรางค์ก่ออิฐเรียงอยู่บนแนวฐานล่างซึ่งก่อด้วยศิลาแลง ลวดลายปูนปั้นติดอยู่ที่ซุ้มชั้นบนของซุ้มทางเข้าด้านหน้าของปรางค์ ลักษณะโครงสร้างและลวดลายปูนปั้นที่ประดับบนโบราณสถานเป็นศิลปะอยุธยาตอนต้นหรือเก่ากว่านั้น ก่อนจะกลายมาเป็นพุทธสถานในภายหลัง โดยได้มีการปฏิสังขรณ์ในสมัยอยุธยาตอนปลาย เนื่องจากมีการก่อฐานเขียงปิดทับฐานปรางค์องค์เดิมเพื่อเชื่อมกับวิหาร
ต่อมาในต้นปี 2534 กรมศิลปากร ได้ทำการขุดสำรวจในบริเวณแนววิหารเดิมด้านทิศใต้พบโบราณวัตถุที่สำคัญได้แก่

ชิ้นส่วนต้นพระพาหาด้านซ้ายของพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรเปล่งรัศมีซึ่งสลักรูปพระพุทธรูปปางสมาธิ ซ้อนกันเป็นชั้นเห็นอยู่ 4 ชั้น เป็นศิลปะลพบุรี อายุราวพุทธศตวรรษที่ 18 ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ราชบุรี จังหวัดราชบุรี

ประติมากรรมสำริดรูปพระลักษมีศิลปะอินเดียใต้ สมัยราชวงศ์โจฬะ อายุราวพุทธศตวรรษที่ 18–19 และยังพบกำไลสำริด 1 คู่ ทำเป็นรูปงูอ้าปากตามลำตัวเป็นเกล็ด โบราณวัตถุทั้ง 3 ชิ้นเก็บรักษาอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ จันทรเกษม จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

ต่อมากรมศิลปากรได้เข้ามาทำการขุดแต่งอีกครั้งในปี 2541

อ้างอิง
หมู่วิหารตาฮัจรัต
หมู่วิหารตาฮัจรัต ( ) ในหมู่บ้านลิมจาร์ ประเทศมอลตา ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกยูเนสโกเช่นเดียวกับวิหารหินใหญ่อื่น ๆ อีกหลายแห่งในมอลตา ตาฮัจรัตเป็นหนึ่งในศาสนสถานที่เก่าแก่ที่สุดในโลก วิหารหลังใหญ่กว่ามีอายุอยู่ในระยะจกันตียา (3,600–3,200 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ในขณะที่วิหารหลังเล็กกว่ามีอายุอยู่ในระยะฮัลซัฟลีนี (3,300–3,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช)

ที่ตั้ง
ตาฮัจรัตตั้งอยู่ที่รอบนอกทิศตะวันออกของหมู่บ้านลิมจาร์ ห่างจากหมู่วิหารสกอร์บาประมาณ 1 กิโลเมตร ด้านหน้าอาคารตาฮัจรัตมีลักษณะคล้ายกับด้านหน้าอาคารสกอร์บา
หมู่วิหาร
การขุดพบชั้นเครื่องปั้นดินเผาแสดงให้เห็นว่าเคยมีหมู่บ้านตั้งอยู่บนพื้นที่นี้และมีอายุเก่าแก่กว่าตัววิหาร เครื่องปั้นดินเผายุคแรกนี้มีอายุอยู่ในระยะลิมจาร์ (3,800–3,600 ปีก่อนคริสต์ศักราช)

ตาฮัจรัตสร้างขึ้นจากหินปูนปะการังชั้นล่างซึ่งเป็นหินโผล่ชุดที่เก่าแก่ที่สุดในหมู่เกาะมอลตา หมู่วิหารประกอบด้วยวิหาร 2 หลังที่อยู่ติดกัน วิหารน้อยติดกับด้านเหนือของวิหารใหญ่
วิหารทั้งสองมีการวางผังที่ไม่สม่ำเสมอและมีขนาดเล็กกว่าวิหารยุคหินใหม่หลายแห่งในมอลตา นอกจากนี้ยังมีความต่างจากวิหารหินใหญ่อื่น ๆ ตรงที่ไม่พบบล็อกหินที่ผ่านการตกแต่งลวดลาย อย่างไรก็ตาม ยังพบโบราณวัตถุจำนวนหนึ่งในพื้นที่ โบราณวัตถุที่น่าสนใจที่สุดน่าจะเป็นแบบจำลองวิหารชิ้นหนึ่ง ที่แกะสลักจากหินปูนแพลงก์ตอนโกลบิเจอไรนา แบบจำลองนี้มีหลังคาและแสดงให้เห็นโครงสร้างตามแบบฉบับวิหารหินใหญ่ในมอลตา ซึ่งประกอบด้วยโครงสร้างเสากับทับหลังด้านหน้า การก่อผนังด้วยบล็อกหินแคบสลับบล็อกหินกว้าง และการก่อชั้นหินให้เหลื่อมออกมาทีละชั้นเพื่อให้เป็นโครงสร้างด้านบน
วิหารใหญ่
วิหารใหญ่ (ซึ่งมีอายุอยู่ในระยะจกันตียา) มีผังเป็นรูปดอกจิกสามแฉกตามแบบฉบับ โดยมีส่วนหน้าเว้าเปิดสู่ลานกว้างครึ่งวงกลม ส่วนหน้าประกอบด้วยช่องประตูขนาดใหญ่ตรงกลางและที่นั่งตรงฐาน บันไดสองขั้นพาไปสู่ทางเข้าหลักและทางเดินที่ขนาบด้วยแผ่นหินปูนปะการังขนาดใหญ่ตั้งตรง

ทางเดินนำไปสู่ลานกลางวิหารซึ่งแผ่ออกเป็นห้องครึ่งวงกลม 3 ห้อง ห้องเหล่านี้ถูกก่อผนังปิดบางส่วนในบางช่วงเวลาของระยะฮัลซัฟลีนี และมีการค้นพบเศษเครื่องปั้นดินเผาภายในผนังที่ว่านี้ มุขโค้งของแต่ละห้องสร้างด้วยผนังหินสกัดหยาบ การก่อชั้นหินเหนือผนังให้เหลื่อมออกมาทีละชั้นบ่งชี้ว่าวิหารนี้เคยมีหลังคาคลุม
มีการค้นพบประติมากรรมวิหารแกะสลักที่นี่ เป็นแบบจำลองขนาดเล็กที่แกะสลักจากหินปูนโกลบิเจอไรนาและได้รับการค้นพบใน ค.ศ. 1923

วิหารน้อย
วิหารน้อย (ซึ่งมีอายุอยู่ในระยะฮัลซัฟลีนี) ตั้งอยู่ทางด้านเหนือและมีความยาว 6 เมตรครึ่ง มีทางเข้าถึงจากมุขโค้งด้านตะวันออกของวิหารใหญ่ วิหารหลังนี้สร้างด้วยหินก้อนเล็กกว่าและแสดงถึงความไม่สมบูรณ์ของการออกแบบที่ถูกมองว่ามีความโบราณหรือเป็นลักษณะเฉพาะของชนบท
การขุดค้น
ตาฮัจรัตได้รับการขุดค้นทางโบราณคดีในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1923–1926 นำโดยทิมิสโตคลีส แซมมิต ซึ่งในขณะนั้นเป็นผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ ต่อมาได้รับการขุดค้นอีกครั้งใน ค.ศ. 1954 นำโดยจอห์น เดวีส์ เอวันส์ จากนั้นเดวิด เอช. ทรัมป์ นักโบราณคดีชาวอังกฤษ ได้ระบุอายุโบราณสถานแห่งนี้อย่างแม่นยำหลังการขุดค้นใน ค.ศ. 1961

ตาฮัจรัตมีชื่อรวมอยู่ในรายการโบราณวัตถุสถานของมอลตา ค.ศ. 1925

การบูรณะ
ส่วนหน้าของวิหารและช่องประตูได้รับการสืบสร้างขึ้นใหม่ใน ค.ศ. 1937

ระเบียงภาพ
ไฟล์:Plan des temples de Ta'Hagrat.png|ผังตาฮัจรัต
ไฟล์:Northern Ta' Ħaġrat Temple, as seen from the southern.jpg|วิหารน้อย มองจากลานกลางวิหารใหญ่
ไฟล์:Modèle de temple Ta'Hagrat.jpg|แบบจำลองวิหารที่พบในวิหารใหญ่

อ้างอิง
วัดกระชาย
วัดกระชาย หรือ วัดเจ้าชาย เป็นวัดร้างที่ตั้งอยู่บนเนินกลางทุ่งปากกรานหรือบ้านกลางคลองตะเคียน นอกเกาะเมืองอยุธยาไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้บริเวณตำบลบ้านป้อม อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ปัจจุบันยังไม่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานโดยกรมศิลปากร

วัดกระชายมีกรุพระที่สำคัญคือ กรุพระพิมพ์ปางสิบทัศน์ หรือพระเจ้าสิบชาติ มีพุทธคุณในทาง คงกระพันชาตรี แต่ปัจจุบันถูกขุดไปหมดแล้ว โดยถูกบรรจุในพระเจดีย์องค์เดียวที่ยังหลงเหลืออยู่ในวัด แต่อยู่ในสภาพทรุดเอียง
วัดกระชายยังปรากฏในพระราชพงศาวดารอีกว่าเป็นวัดที่ใช้สำเร็จโทษพระศรีศิลป์ พระราชนัดดาของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ที่วางแผนลอบปลงพระชนม์สมเด็จพระนารายณ์มหาราชถึง 2 ครั้ง นอกจากนี้ในช่วงการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 กองทัพพม่ายังได้ใช้วัดกระชาย วัดเต่า และวัดสุเรนทร์ เป็นที่ตั้งทัพโจมตีพระนคร

อ้างอิง
หมู่วิหารสกอร์บา
หมู่วิหารสกอร์บา ( ) เป็นซากปรักหักพังหินใหญ่ที่ขอบด้านเหนือของย่านอิซเซ็บบีห์ในหมู่บ้านลิมจาร์ ประเทศมอลตา ซึ่งให้ข้อมูลที่ละเอียดเกี่ยวกับยุคแรกเริ่มสุดของวัฒนธรรมยุคหินใหม่ในมอลตา เพิ่งมีการขุดค้นทางโบราณคดีที่นี่ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 เท่านั้น ถือว่าค่อนข้างช้าเมื่อเทียบกับแหล่งหินใหญ่อื่น ๆ ซึ่งบางแห่งมีการขุดค้นมาตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ความสำคัญของหมู่วิหารสกอร์บานำไปสู่การขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกยูเนสโกร่วมกับหมู่วิหารหินใหญ่อีก 5 แห่งในมอลตาระหว่าง ค.ศ. 1980–2015
การขุดค้นหมู่วิหารสกอร์บาในสมัยหลังทำให้สามารถใช้วิธีการตรวจหาอายุและการวิเคราะห์แบบสมัยใหม่ได้ ตัววิหารไม่อยู่ในสภาพที่ดีนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเทียบกับหมู่วิหารฮาจาร์อีมและฮัลตาร์ชีนที่สมบูรณ์กว่า อย่างไรก็ตาม ความสำคัญของแหล่งโบราณคดีแห่งนี้ไม่ได้อยู่ที่ซากปรักหักพัง แต่อยู่ที่โบราณวัตถุที่รวบรวมได้จากการขุดค้นมากกว่า
ภาพรวม
ดูเหมือนว่าพื้นที่ย่านอิซเซ็บบีห์รอบ ๆ หมู่วิหารสกอร์บาจะมีผู้คนอาศัยอยู่ตั้งแต่ยุคหินใหม่ตอนต้น ระหว่างที่ทิมิสโตคลีส แซมมิต นักประวัติศาสตร์ชาวมอลตา กำลังขุดค้นหมู่วิหารตาฮัจรัตใกล้ ๆ กันนั้น มีเพียงแผ่นหินตั้งเพียงแผ่นเดียวที่โผล่ยื่นออกมาจากเนินซากปรักหักพังเล็ก ๆ บนพื้นที่หมู่วิหารสกอร์บา แม้ว่าเนินแห่งนี้จะมีชื่ออยู่ในรายการโบราณวัตถุสถานมอลตา ค.ศ. 1925 แต่ก็ไม่ได้รับความสนใจจากนักโบราณคดีจนกระทั่งเดวิด เอช. ทรัมป์ เข้ามาขุดค้นระหว่าง ค.ศ. 1960–1963
ซากที่หลงเหลืออยู่บนแหล่งนี้ ได้แก่ กลุ่มหินตั้งขนาดใหญ่ (หนึ่งในนั้นสูง 3.4 เมตร) ฐานส่วนล่างสุดของหมู่วิหาร แผ่นหินปูพื้นที่มีรูสำหรับเทของเหลวในพิธีกรรมบวงสรวงตรงทางเข้า และส่วนพื้นของวิหารหลังหนึ่งซึ่งเป็นวิหารใต้ ประกอบด้วยมุขโค้ง 3 มุข ผังที่มีมุขโค้ง 3 มุขนี้เป็นแบบฉบับของสิ่งก่อสร้างหินใหญ่ในระยะจกันตียา เป็นที่น่าเสียดายที่ส่วนใหญ่ของมุขโค้ง 2 มุขแรกและส่วนหน้าอาคารทั้งหมดได้ทลายลงจนราบ
ผนังด้านทิศเหนือของวิหารใต้อยู่ในสภาพที่ดีกว่าผนังด้านอื่น เดิมทีทางเข้าวิหารพาไปสู่ลานกว้างภายใน แต่ต่อมาในระยะฮัลตาร์ชีน ช่องประตูกลางวิหารถูกปิดโดยมีการตั้งแท่นบูชาไว้ตรงมุมที่เกิดจากการปิด ทางทิศตะวันออกของวิหารใต้มีการสร้างวิหารขึ้นอีกหลังในระยะฮัลตาร์ชีน โดยมีมุขโค้ง 4 มุขและช่องเว้าตรงกลาง 1 ช่อง
ก่อนจะมีการสร้างหมู่วิหารสกอร์บา บนพื้นที่เดียวกันนี้เคยมีหมู่บ้านตั้งอยู่มาเป็นเวลานานประมาณ 12 ศตวรรษ โครงสร้างที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังหลงเหลืออยู่ของหมู่บ้านดังกล่าวคือกำแพงยาว 11 เมตรทางทิศตะวันตกของทางเข้าวิหารแรก ที่บริเวณฐานของกำแพงนี้มีการค้นพบโบราณวัตถุจากระยะอาร์ดาลัมซึ่งเป็นสมัยที่มนุษย์เข้าครอบครองพื้นที่บนเกาะมอลตาเป็นครั้งแรกเท่าที่ทราบ มีการค้นพบถ่านซึ่งจากการวิเคราะห์ด้วยคาร์บอนพบว่ามีอายุย้อนไปถึง 4,850 ปีก่อนคริสต์ศักราช
เครื่องปั้นดินเผา
เครื่องปั้นดินเผาที่พบในแหล่งโบราณคดีนี้แบ่งออกเป็นสองรูปแบบ ได้แก่ "สกอร์บาเทา" ซึ่งมีลักษณะเด่นตรงที่เป็นเครื่องปั้นดินเผาสีเทาที่ไม่มีลวดลาย และ "สกอร์บาแดง" ซึ่งมีลักษณะเหมือนกับแบบสกอร์บาเทาทุกประการแต่ลงสีโดยใช้รงควัตถุโอเคอร์สีแดง

ระเบียงภาพ
ไฟล์:Plan du site de Skorba.png|ผังหมู่วิหารสกอร์บา
ไฟล์:Templos de Skorba, Mġarr, isla de Malta, Malta, 2021-08-25, DD 175.jpg|แผ่นหินเจาะรูสำหรับเทของเหลวในพิธีบวงสรวง
ไฟล์:Southwestern end of the Skorba Temples.jpg|ซากผนังมุขโค้งด้านทิศตะวันตกของวิหารใต้
ไฟล์:Structures to the north-east of the Skorba Temple.jpg|ซากปรักหักพังทางตะวันออกเฉียงเหนือของหมู่วิหาร
ไฟล์:Déesse-mère de Skorba.jpg|รูปปั้นเทพีแห่งความอุดมสมบูรณ์ (สกอร์บาแดง)

อ้างอิง
อารามนักบุญแคเธอริน
อารามนักบุญแคเธอริน ( ; , Saint Catherine's Monastery) หรือชื่อทางการ อารามหลวงอิสระนักบุญแคเธอรินอันเป็นที่สักการะแห่งเขาซีนายอันศักดิ์สิทธิ์ที่ซึ่งพระเป็นเจ้าเคยเสด็จผ่าน ( ) เป็นอารามในศาสนาคริสต์ ที่ตั้งอยู่บนคาบสมุทรซีนาย ประเทศอียิปต์ โดยตั้งอยู่ที่เชิงเขาซีนาย และสร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 548 ถึง 565 ถือเป็นอารามคริสต์ที่เก่าแก่ที่สุดในโลกที่มีการอาศัยอยู่อย่างต่อเนื่อง
อารามนี้สร้างขึ้นตามดำริของจักรพรรดิบีแซนทีน ยุสตีเนียนที่หนึ่ง โดยสร้างขึ้นล้อมรอบจุดที่เชื่อกันว่าเป็นพุ่มไม้ที่ลุกเป็นไฟที่โมเสสเห็นตามในพระคัมภีร์ หลายศตวรรษถัดมา ร่างของนักบุญแคเธอรินแห่งอะเล็กซานเดรียซึ่งว่ากันว่าถูกฝังไว้ในพื้นที่แถชนี้ได้รับการเคลื่อนย้ายมายังอารามนี้ เรลิกของนักบุญแคเธอรินได้ทำให้อารามนี้กลายมาเป็นแหล่งแสวงบุญสำคัญในเวลาต่อมา

อารามนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของคริสต์จักรซีนายซึ่งเป็นคริสต์จักรอิสระ (autonomous) และเป็นส่วนหนึ่งของคริสต์จักรกรีกออร์ทอดอกซ์ ในปี 2002 ยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนให้อารามนี้เป็นแหล่งมรดกโลกเนื่องด้วยความสำคัญต่อทั้งศาสนาคริสต์, อิสลาม และ ยูดาย
ภายในอารามยังมีหอสมุดที่ถือว่าเป็นหอสมุดที่เก่าแก่ที่สุดในโลกที่เปิดให้บริการโดยต่อเนื่องถึงปัจจุบัน ภายในเก็บรักษาชิ้นงานสำคัญมากมาย เช่น โคเด็กซ์ซีนายตีกุส และ ซีนายตีกุสซีเรีย นอกจากงานเขียนแล้วยังมีรูปเคารพในศาสนาคริสต์ยุคแรกซึ่งรวมถึงรูปพระเยซูที่เก่าแก่ที่สุดในโลก ซึ่งคือรูปพระคริสต์ผู้ทรงสรรพานุภาพ

อารามล้อมรอบด้วยเขาสามลูกที่อยู่ใกล้กัน ได้แก่ เขาต้นหลิว (เป็นไปได้ว่าคือเขาโฮเรบในพระคัมภีร์), เขาเยเบลอัรเรนซีเยบ และเขาซีนาย ซึ่งเชื่อว่าคือเขาซีนายเดียวกับที่ปรากฏในพระคัมภีร์
ประวัติศาสตร์
บันทึกเก่าแก่ที่สุดเกี่ยวกับชีวิตอารามวาสีในเขาซีนายมาจากบันทึกการเดินทางภาษาละตินของสตรีผู้แสวงบุญ นามว่าเอเกริยา (หรือ เอเธริยา, Etheria; นักบุญซิลเวียแห่งอะกีเตน) ราวปี 381/2–386
อารามสร้างขึ้นโดยดำริของจักรพรรดิยุสตีเนียนที่หนึ่ง (ครองราชย์ 527–565) โดยสร้างขึ้นล้อมรอบโบสถ์น้อยแห่งพุ่มไม้ที่ลุกเป็นไฟ (Chapel of the Burning Bush) (หรือ โบสถ์น้อยนักบุญเฮเลน "Saint Helen's Chapel") ซึ่งสร้างตามดำริของจักรพรรดินีเฮเลนา พระวรชายา ผู้เป็นมารดาของจักรพรรดิคอนซตันตินมหาราช ตรงจุดที่เชื่อว่าโมเสสพบพุ่มไม้ลุกเป็นไฟตามพระคัมภีร์ โครงสร้างเสาค้ำหลังคา (truss) แบบคิงโปสต์ของอารามถือเป็นเสาค้ำหลังคาที่เก่าแก่ที่สุดในโลกที่ยังคงหลงเหลือถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
จูนทีนธ์
จูนทีนธ์ ( ) หรือชื่อทางการ วันเอกราชแห่งชาติจูนทีนธ์ ( ) เป็นวันหยุดแห่งชาติของสหรัฐ เฉลิมฉลองทุกปีในวันที่ 19 มิถุนายน เพื่อระลึกถึงการเลิกทาสในสหรัฐ ชื่อจูนทีนธ์เป็นคำควบของคำว่า "June" (จูน; มิถุนายน) กับ "nineteenth" (ไนนทีนธ์; วันที่สิบเก้า) ซึ่งมีที่มาจากวันที่ 19 มิถุนายน 1865 เมื่อนายพลกอร์ดอน แกรงเกอร์ มีคำสั่งให้บังคับใช้การประกาศเลิกทาสในรัฐเท็กซัสเมื่อครั้นสิ้นสุดสงครามกลางเมืองสหรัฐ การฉลองจูนทีนธ์เริ่มมีขึ้นในเมืองแกลเวสตัน รัฐเท็กซัส และต่อมาจึงแพร่ขยายไปทั่วสหรัฐ โดยทั่วไปยังเป็นการฉลองรวม ๆ ถึงวัฒนธรรมชาวแอฟริกัน-อเมริกันร่วมด้วย
จูนทีนธ์ยังเป็นที่เฉลิมฉลองโดยชาวแมสโคกอส ซึ่งเป็นลูกหลานของชาวเซมีโนลิสดำที่หลบหนีการเป็นทาสในปี 1852 ออกมาตั้งรกรากในโกอาฮีลา ประเทศเม็กซิโก

ในปี 2021 จูนทีนธ์ได้รับการประกาศให้เป็นวันหยุดแห่งชาติ (federal holiday) โดยประธานาธิบดี โจ ไบเดิน ซึ่งถือเป็นวันหยุดประจำชาติที่มีการประกาศล่าสุดในสหรัฐนับตั้งแต่วันมาร์ติน ลูเทอร์ คิง จูเนียร์ ซึ่งประกาศในปี 1983

หมายเหตุ

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
* Blanck, Emily. "Galveston on San Francisco Bay: Juneteenth in the Fillmore District, 1945–2016." Western Historical Quarterly 50.2 (2019): 85–112. Galveston on San Francisco Bay: Juneteenth in the Fillmore District, 1945–2016
* Cromartie, J. Vern. "Freedom Came at Different Times: A Comparative Analysis of Emancipation Day and Juneteenth Celebrations." NAAAS Conference Proceedings. National Association of African American Studies, (2014) online.
* Donovan, Anne, and Karen De Bres. "Foods of freedom: Juneteenth as a culinary tourist attraction." Tourism Review International 9.4 (2006): 379–389. link
* Gordon-Reed, Annette (2021). On Junet
International 9.4 (2006): 379–389. link
* Gordon-Reed, Annette (2021). On Juneteenth, New York: Liveright Publishing Corporation. . 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* Turner, E. H. "Juneteenth: The Evolution of an Emancipation Celebration." European Contributions to American Studies. 65 (2006): 69–81.
* Wiggins Jr, William H. "They Closed the Town Up, Man! Reflections on the Civic and Political Dimensions of Juneteenth." in Celebration: Studies in Festivity and Ritual, ed. Victor Turner (1982): 284–295.
* 
*
จังหวัดสิงห์บุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสิงห์บุรี พ.ศ. 2539 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 1 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2538 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยจังหวัดสิงห์บุรีทั้งจังหวัด
ดูเพิ่ม
* จังหวัดสิงห์บุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538
* จังหวัดสิงห์บุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544

อ้างอิง
คีกิลยาฮ์
]]

คีกิลยาฮ์ หรือ คีซีลียาฮ์ ( ; , แปลว่า "คนหิน" หรือ หินรูปคน) เป็นธรณีสัณฐานลักษณะคล้ายเสา โดยทั่วไปมีองค์ประกอบเป็นหินแกรนิตหรือหินทราย ลักษณะเช่นนี้เป็นผลจากการกัดกร่อนโดยน้ำแข็ง คีกิลยาฮ์ส่วนใหญ่ก่อตัวขึ้นในยุคเครตาเชียส และมีอายุราว 120 ล้านปี

เสาหินเหล่านี้มีลักษณะคล้ายมนุษย์ และมีความสำคัญทางวัฒนธรรมในวัฒนธรรมยาคุต ตามปรัมปราวิทยาชาวยาคุตเชื่อว่าคีกิลยาฮ์มีที่มาจากคนในสมัยโบราณกาล

คำว่า "คีซีลีย์" (kisiliy) ในภาษายาคุตแปลว่า "ที่ที่มีคน" ส่วน คีซิลยาฮ์ แปลว่า "เขาที่มีคน" หรือ "เขาที่แต่งงาน[แล้ว]" คำว่า "คีกิลยาฮ์" เป็นรูปเพี้ยนมาจากคำเดิมในภาษายาคุตว่า "คีซิลยาฮ์"
ที่ตั้ง
หินเหล่านี้สามารถพบได้ในประเทศรัสเซียในแถบซาฮา (ยาคูเทีย) โดยเฉพาะในที่ราบลุ่มไซบีเรียตะวันออก ได้แก่:

*ที่ราบสูงอาลาเซยา
*ที่ราบสูงอานาบาร์
*คาบสมุทรคีกิลยาฮ์ รวมถึงเขาและแหลมคีกิลยาฮ์, เกาะบอลชอย เลียฮอฟสกี และหมู่เกาะไซบีเรียใหม่
*เทือกเขาคีซิลยาฮ์ในเทือกเขาแชร์สกี 
*เขาคีซิลยาฮ์-ทัส ในที่ราบลุ่มคอลีมา บนฝั่งทางขวาของแม่น้ำอาลาเซยา 
*คียุน-ทัส
*เกาะเชตีรยอฮ์สตอลบอวอย ในหมู่เกาะเมวเดจยี ในทะเลไซบีเรียตะวันออก
*หมู่เกาะไซบีเรียใหม่
*ที่ราบสูงโอเมียคอน
*เทือกเขาโปโลอุสนี 
*เกาะสตอลโบวอย ในทะเลลัปเตฟ
*เทือกเขาซูวอร์ อูยาตา 
*อูลาฮัน ซิส
นอกจากในแถบยาคูเตียแล้วยังสามารถพบธรณีสัณฐานลักษณะคล้ายกันได้บนเกาะโปโปวา-ชุกชีนา และที่ราบสูงปูโตรานา ในแคว้นครัสโนยาร์สค์

ประวัติศาสตร์
แฟร์ดีนันท์ วรังเกิล เคยเขียนรายงานถึงคีกิลยาฮ์บนเกาะเชตีรีโยฮ์สตอลโบวอย (Chetyryokhstolbovoy) ในหมู่เกาะเมวเดจยีในทะเลไซบีเรียตะวันออก ระหว่างการเดินทางไปสำรวจเกาะดังกล่าวในปี 1821-1823 ที่ซึ่งเขาตั้งชื่อเกาะตามเสาหินที่พบ (Chetyryokhstolbovoy แปลว่า "สี่เสา") โดยบรรดาเสาหินบนเกาะนี้มีความสูง

ในสมัยโซเวียต ได้มีการตั้งชื่อคาบสมุทรหนึ่งบนเกาะบอล ชอย เลียฮอฟสกี ว่าคาบสมุทรคีกิลยาฮ์ โดยกัปตันวลาดีมีร์ โวโรนิน ซึ่งในเวลานั้นประจำอยู่ที่สถานีโพลาร์บนเกาะหลังพบเสาหินขนาดใหญ่บนคาบสมุทรนั้น
ดูเพิ่ม
* มอนอลิธ
* พินนาเคิล (ธรณีวิทยา)
* เบย์ดจาราฮ์
* ยาร์ดัง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*Vladimir Gorbatovsky, Сакральные места России (Sacred places of Russia)
*R. Ageeva, Камень и горы в народной культуре (Stones and mountains in folk culture)
* 
*Russian propaganda: Sacred anthropomorphic kigilyakh megaliths in northern Yakutia 
*Yakutia – Russian Easter Island
*Protected Areas in the Russian Arctic 
*Unknown landscapes of the planet. New photo expedition project. Yakutia.
*Якутия.Фото - Священные Киhиляхи в Верхоянском районе. Зимой / Ancient Siberian stones in Verkhoyansk Mountains. Winter (27 фотографий / 27 photos)
วิหารหินใหญ่แห่งมอลตา
วิหารหินใหญ่แห่งมอลตา ( ; ) คือกลุ่มของวิหารยุคก่อนประวัติศาสตร์หลายแห่งบนเกาะมอลตาและเกาะโกโซ ประเทศมอลตา สร้างขึ้นในช่วงเวลาสามช่วงที่แตกต่างกันประมาณตั้งแต่ 3,600 ปีก่อนคริสต์ศักราช ถึง 2,500 ปีก่อนคริสต์ศักราช เคยมีการกล่าวอ้างว่าวิหารเหล่านี้เป็นโครงสร้างตั้งพื้นอิสระที่เก่าแก่ที่สุดในโลกจนกระทั่งมีการค้นพบเกอเบ็กลีเทแพในประเทศตุรกี นักโบราณคดีเชื่อว่าสิ่งก่อสร้างเหล่านี้เป็นผลมาจากนวัตกรรมท้องถิ่นในกระบวนการวิวัฒนาการทางวัฒนธรรม ซึ่งนำไปสู่การสร้างวิหารหลายแห่งในระยะจกันตียา (3,600–3,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช) และรุ่งเรืองถึงขีดสุดกับการสร้างหมู่วิหารฮัลตาร์ชีนซึ่งยังคงใช้งานมาจนกระทั่งเมื่อ 2,500 ปีก่อนคริสต์ศักราช หลังจากนั้นวัฒนธรรมการส
ยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่าวิหารเหล่านี้สร้างขึ้นเพื่อวัตถุประสงค์ใดเป็นหลัก แต่การปฏิบัติทางความเชื่อที่พบในสมัยนั้นมีความเกี่ยวเนื่องกับการบูชาเหล่าเทพีแห่งการเจริญพันธุ์และความอุดมสมบูรณ์ซึ่งได้รับความเคารพนับถืออย่างกว้างขวางทั่วภูมิภาคเมดิเตอร์เรเนียน การค้นพบแท่นบูชาและซากสัตว์ในพื้นที่บ่งชี้ว่าสิ่งก่อสร้างเหล่านี้เคยเป็นสถานที่ประกอบพิธีกรรมที่เกี่ยวข้องกับการบูชายัญ
ยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนหมู่วิหารจกันตียาเป็นแหล่งมรดกโลกใน ค.ศ. 1980 และขยายพื้นที่แหล่งมรดกโลกให้ครอบคลุมวิหารหินใหญ่อีก 5 แห่งใน ค.ศ. 1992 ได้แก่ ฮาจาร์อีม (ในอิล-อเร็นดี), ลิมนัยดรา (ในอิล-อเร็นดี), หมู่วิหารตาฮัจรัต (ในลิมจาร์), หมู่วิหารสกอร์บา (ในอิซเซ็บบีห์) และหมู่วิหารฮัลตาร์ชีน (ในฮัลตาร์ชีน) ปัจจุบันแหล่งมรดกโลกเหล่านี้มีเฮริทิจมอลตาเป็นผู้บริหารจัดการ ในขณะที่กรรมสิทธิ์ในที่ดินโดยรอบนั้นแตกต่างกันไปในแต่ละแหล่ง นอกเหนือจากนี้ยังมีวิหารหินใหญ่อื่น ๆ ในมอลตาที่ไม่รวมอยู่ในรายการแหล่งมรดกโลกยูเนสโก

อ้างอิง
ซันตาเวร์นา
ซันตาเวร์นา ( ) คือแหล่งโบราณคดีหินใหญ่ที่ตั้งอยู่บนเกาะโกโซ ประเทศมอลตา บริเวณนี้เคยเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านยุคก่อนประวัติศาสตร์และวิหารหินใหญ่ แม้ว่าวิหารจะอยู่ในสภาพทรุดโทรมในปัจจุบัน แต่ในสมัยโบราณน่าจะเป็นวิหารที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในกลุ่มเกาะมอลตา ชื่อ "ซันตาเวร์นา" นั้นมาจากชื่อของโบสถ์น้อยหลังหนึ่งที่สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญเวเนราและครั้งหนึ่งเคยตั้งอยู่ใกล้วิหาร
แหล่ง
ในอดีต ซันตาเวร์นาเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านยุคก่อนประวัติศาสตร์แห่งหนึ่ง เศษเครื่องดินเผาที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่พบมีอายุย้อนไปถึงระยะอาร์ดาลัมเมื่อราว 5,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช ส่วนวิหารนั้นได้รับการสร้างขึ้นในช่วงหลายศตวรรษต่อมา มีผังเป็นรูปดอกจิกตามแบบฉบับของยุคสมัยนั้น ในยุครุ่งเรือง ซันตาเวร์นาน่าจะเป็นวิหารที่มีความสำคัญเทียบเท่ากับวิหารใหญ่อื่น ๆ อย่างจกันตียา, ฮาจาร์อีม และฮัลตาร์ชีนเป็นต้น

ในปัจจุบัน สิ่งที่หลงเหลืออยู่ของวิหารมีเพียงบล็อกหินใหญ่ตั้งตรง 3 บล็อก บล็อกหินใหญ่แนวนอนอีก 3 บล็อกที่เรียงรายอยู่ทางทิศตะวันออก และพื้นดินเดิม ทั้งหมดนี้ช่วยให้มองเห็นเค้าโครงดั้งเดิมของวิหารได้
การขุดค้น
โครงสร้างหินใหญ่ที่ซันตาเวร์นาได้รับการค้นพบโดยนิโคลา ซาอีด คนงานของกรมโยธาธิการมอลตา มานูเอล มากรี นักโบราณคดีชาวมอลตา ได้จดบันทึกถึงแหล่งนี้เช่นกันในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 พื้นที่แห่งนี้ได้รับการขุดค้นใน ค.ศ. 1911 โดยทอมัส แอชบี และอาร์. เอ็น. แบรดลีย์ นักโบราณคดีชาวสหราชอาณาจักร ระหว่างการขุดค้น พบโครงกระดูกสมบูรณ์ 2 โครง และโครงกระดูกไม่สมบูรณ์อีกหลายโครงซึ่งรวมถึงโครงกระดูกเด็ก 1 โครง นอกจากนี้ยังพบเครื่องมือเครื่องใช้ขนาดเล็กจำนวนมาก
ซากปรักหักพังเหล่านี้มีชื่อรวมอยู่ในรายการโบราณวัตถุสถานมอลตา ค.ศ. 1925 จากนั้นใน ค.ศ. 1961 เดวิด เอช. ทรัมป์ นักโบราณคดีชาวสหราชอาณาจักร ได้ดำเนินการขุดค้นอีกครั้ง ครั้งนี้มีการค้นพบซากหมู่บ้านยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่ตั้งอยู่ก่อนการสร้างวิหาร การขุดค้นเพิ่มเติมอย่างกว้างขวางซึ่งได้รับทุนสนับสนุนจากสภาวิจัยยุโรปใน ค.ศ. 2015 เผยให้เห็นผังวิหารที่มีมุขโค้ง 5 มุขจากระยะอาร์ดาลัม หลักฐานเพิ่มเติมของการตั้งถิ่นฐานก่อนหน้านี้ รวมถึงตัวอย่างกระดูกสัตว์โบราณ ข้าวสาลี ข้าวบาร์เลย์ และเมล็ดพืชตระกูลถั่ว

อ้างอิง
กันเทวิหาร
กันเทวิหารยะ ( ) เป็นวัดพุทธสำคัญในอำเภอกฬุตระ ประเทศศรีลังกา ชื่อของวัดมีความหมายว่าวิหารบนเขา เนื่องจากที่ตั้งบนเขาใกล้กับเมืองอลุตคมะ วัดนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนแหล่งโบราณคดีภายใต้การอนุรักษ์โดยรัฐบาลศรีลังกา

วัดนี้สถาปนาขึ้นโดยพระกรปคละ เทวมิตตเถโร (Karapagala Dewamitta Thero) ในปี 1734 ภาบใต้การดูแลของพระอุฑุคมะ จันทรสรเถโร (Udugama Chandrasara thero) เจ้าอาวาทของคลปตะราชมหาวิหารในเวลานั้น และศิษย์ของพระเวฬิวิฏศรีสรณังกรเถโร ในปี 1904 ได้มีการสร้างโรงเรียนสอนศาสนาพุทธขึ้นสำหรับพระสงฆ์ในชื่อ เกษตรรามปิริเวณ (Kshethrarama Pirivena) ในบริเวณวัด ภายใต้การนำโดยพระหิกกฑุเวศรีสุมงคลเถโร
ถาวรวัตถุโบราณที่สำคัญของวัดมีทั้งสถูป, ต้นโพธิ์ และผนังล้อมรอบเป็นรูปแปดเหลี่ยม โดยต้นโพธิ์นี้เชื่อกันว่ามีอายุมากกว่า 300 ปี ส่วนพระสถูปองค์ใหญ่สร้างขึ้นในปี 1935 เพื่อครอบพระสถูปองค์เดิมที่สร้างขึ้นโดยพระอุฑุคมจันทรสรเถโรในปี 1783 ถาวรวัตถุอื่น ๆ ได้แก่ ห้องพระบรมธาตุ (Relic Chamber) ซึ่งเชื่อว่าเป็นสิ่งปลูกสร้างที่เก่าแก่ที่สุดในวัด, ห้องเก็บรักษาพระพุทธรูป, อุปุลวนเทวาลยะ และเทวาละอื่น ๆ เช่น กตรคัมเทวาลยะ และปัตตินิเทวาลยะ

ในปี 2002 ยังมีการเริ่มก่อสร้างพระพุทธรูปปางประทับสมาธิภูมิปรรศมุทรา ก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 2007 ด้วยความสูง ถือเป็นหนึ่งในพระพุทธรูปประทับนั่งที่สูงที่สุดในโลก

อ้างอิง

บรรณานุกรม

*
หาดวาสุกรี
หาดวาสุกรี ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลเมืองตะลุบัน อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี มีลักษณะเป็นหาดทรายทอดตัวยาว หาดทรายสีน้ำตาลอ่อน มีต้นสนและต้นมะพร้าวเล็ก ๆ ขึ้นเป็นแนวยาว BRN BASE
ประวัติ
หาดวาสุกรี มีชื่อเรียกหลายชื่อ คนที่อยู่เริ่มแรกจะเรียก “หาดเมาะเด” ชื่อถัดมาเรียกว่าหาด “ปาแย” เพราะในหมู่บ้านจะมีไม่กี่ครัวเรือนที่ทำการประมง ซึ่งการประมงสมัยก่อนจะมีอุปกรณ์ที่เรียกว่า “ปาแย” “ปูกะปาแย” หรือ “อวนปาแย” ที่เอาไว้จับปลา จึงเรียกว่าหาดปาแย ชื่อสุดท้ายหาด “ปาตาตีมอ” “ปาตาตีโม” (ตีโม แปลว่า โผล่) เพราะเมื่อมีมรสุมเข้ามา คลื่นจะซัดทรายเข้ามาที่หาดทำให้เกิดเหมือนพื้นดินงอกเพิ่ม (โผล่ขึ้นมา) หาดวาสุกรี เป็นหาดทรายทอดตัวยาว หาดทรายสีน้ำตาลอ่อน มีต้นสนและต้นมะพร้าวเล็ก ๆ ขึ้นเป็นแนวยาว ทุกวันอาทิตย์จะมีตลาดนัดวาสุกรี ทำให้ชุมชนมีการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น

อ้างอิง