SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
กระดูกหมู
ซึ่งใช้ซุปจากกระดูกหมูเป็นส่วนประกอบหลัก]]
กระดูกหมู หรือในอาหารญี่ปุ่นเรียกว่า ทงกตสึ ( ) คือ กระดูกของหมู ส่วนใหญ่ใช้ สำหรับทำซุปเพื่อเป็นอาหารรับประทาน

ภาพรวม
กระดูกหมูเป็นส่วนที่เหลืออยู่หลังจากชำแหละเนื้อหมู เพื่อใช้เป็นส่วนประกอบอาหาร แต่ในประเทศจีนและญี่ปุ่นนำมาใช้เป็นส่วนผสมในซุป (ดาชิ) โดยใช้ใน อาหารจีน หรือทำเป็นน้ำซุปของราเม็ง เนื่องจากเดิมทีเป็นของเหลือใช้ที่ถูกทิ้ง จึงมีราคาถูก ปัจจุบันถูกนำมาใช้เป็นส่วนประกอบของอาหาร

เนื่องจากกระดูกอ่อนและไขกระดูกประกอบไปด้วยสารอาหารต่าง ๆ เช่น ฟอสฟอรัส เหล็ก แคลเซียม แมกนีเซียม ทองแดง สังกะสี แมงกานีส กรดอะมิโน กระดูกจึงถูกบดเป็นผงและใช้เป็นอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการและอาหารสัตว์เลี้ยง
น้ำซุป

นำกระดูกหมูมาต้มเป็นเวลานานหรือภายใต้ความดันสูงและความร้อนสูง และส่วนประกอบอูมามิ ที่ได้จากไขกระดูกจะถูกใช้เป็นน้ำซุป มักใช้เรียกเป็นชื่อซุปเช่น "ซุปกระดูกหมู" (豚骨スープ)

ส่วนข้อต่อ (แข้งและโคนขา) ของหมูก็ได้รับการกล่าวขานว่ามีรสอูมามิเข้มข้นเป็นพิเศษ และรูปร่างส่วนปลายก็คล้ายกับกำปั้นของมนุษย์ ดังนั้นบางครั้งจึงถูกเรียกว่า "เก็งกตสึ" (げんこつ)

นอกจากนี้กระดูกหมูยังใช้เป็นส่วนผสมในซุป (ดาชิ) ของราเม็งและใช้ใน โชยุราเม็ง มิโซราเม็ง และ ชิโอราเม็ง โดยนำมาผสมรวมกับทาเระ

ทงกตสึราเมงเป็นราเม็งประเภทหนึ่งที่ใช้ซุปกระดูกหมูเป็นส่วนประกอบหลัก และมักจะใส่โชยุด้วย ที่มีชื่อเสียงเป็นพิเศษคือราเม็งฮากาตะของเมืองฟุกุโอกะ จังหวัดฟุกุโอกะ ในเกาะคิวชู
วัดเจดีย์หลวง (อำเภอแม่สรวย)
วัดเจดีย์หลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเจดีย์หลวง อำเภอแม่สรวย จังหวัดเชียงราย มีเนื้อที่ทั้งหมด 13 ไร่ 2 งาน 46 ตารางวา ปัจจุบันมีพระมหาสุบรรณ มหาคมฺภี ป.ธ.7 เป็นเจ้าอาวาส

วัดเจดีย์หลวงเดิมเป็นวัดร้าง ปรากฏแต่ซากปรักหักพังของฐานเจดีย์เก่า มีพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัยองค์ใหญ่ มีกำแพงเก่า บ่อน้ำขนาดใหญ่ซึ่งเป็นหลักฐาน
ในหนังสือ ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักรไทย เล่มที่ 8 ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2353 ต่อมา พ.ศ. 2414 ชาวบ้านห้วยหมอเฒ่าโดยการนำของพ่อหลวงตา จันทร์เต็ม ผู้ใหญ่บ้านและคณะกรรมการ ได้เริ่มบูรณะปฏิสังขรณ์ก่อสร้างอุโบสถ กุฏิ วิหาร ศาลาและทำการบูรณะเจดีย์ขึ้นใหม่ขนาดฐานกว้าง 9 เมตร 15 นิ้ว สูง 12 เมตร ครอบเจดีย์องค์เดิมซึ่งพังทะลายมาทับถมเหลือแต่ฐาน 4 ชั้น ขณะทำการบูรณะได้ พบอุโมงค์ในฐานเจดีย์ในอุโมงค์นั้นมีพระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์ศิลปะเชียงเเสนจำนวน 7 องค์ (ปัจจุบันได้อันเชิญประดิษฐานไว้ในโบสถ์) และพระพุทธรูปทองเหลือง ทองแดง และพระพุทธรูปที่แกะสลักด้วยไม้สักอีกเป็นจำนวนมาก พ.ศ. 2548 เจดีย์มีสภาพที่เก่าแก่ทรุดโทรมมาก มีฐานแตกร้าว องค์เจดีย์บางแห่งมีรอยแตก มี
2548 เจดีย์มีสภาพที่เก่าแก่ทรุดโทรมมาก มีฐานแตกร้าว องค์เจดีย์บางแห่งมีรอยแตก มีต้นโพธิ์งอกขึ้น จึงทำการบูรณะพระธาตุขึ้นใหม่ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2529
ด้านการศึกษา เมื่อ พ.ศ. 2506 ได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม (แผนกธรรม) พ.ศ. 2524 ได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม (แผนกบาลี) พ.ศ. 2535 ได้รับอนุญาตให้เปิดสอนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษา โรงเรียนวัดเจดีย์หลวงวิทยา เปิดสอนตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึงปีที่ 6

อ้างอิง
วัดเจดีย์หลวง (จังหวัดนครศรีธรรมราช)
วัดเจดีย์หลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลควนทอง อำเภอขนอม จังหวัดนครศรีธรรมราช

บริเวณที่ตั้งของวัดเจดีย์หลวงเป็นชุมชนโบราณ พบเนินดินที่มีร่องรอยว่าเป็นโบราณสถานกระจัดกระจายอยู่ทั่วไป พบเศษอิฐแนวอิฐหินชิ้นส่วนอาคาร ฯลฯ
จากคำบอกเล่าของชาวบ้านทราบว่าเมื่อครั้งสร้างอุโบสถของวัดได้ มีการทำลายเนินดินลงแห่งหนึ่ง พบโบราณวัตถุและชิ้นส่วนของอาคารซึ่งทำจากอิฐและหินโบราณวัตถุที่ยังเหลืออยู่จากการทำลายเพื่อใช้เป็นฐานรากอุโบสถในคราวนั้น ได้แก่ฐานโยนิทำจากหินปูนเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาด 100 x100 เซนติเมตรหนา 11.5 เซนติเมตร รูตรงกลางเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าเซาะร่อง 2 ชั้น อายุราวพุทธศตวรรษที่ 12–14 ธรณีประตูทำด้วยหินปูนและหินทราย จำนวน 4 ชิ้น ทับหลัง เป็นแผ่นหินปูนแผ่นหนึ่งขนาดกว้าง 63 เซนติเมตร ยาว 139 เซนติเมตร หนา 18 เซนติเมตร ด้านบนมีลวดลายพรรณพฤกษาสลักอยู่ ขนาด 40x72 เซนติเมตร ต่ำลงมาจากลวดลายสลักดังกล่าวมีรูข้างละ 1 รู แผ่นหินนี้อาจจะเป็นทับหลังของอาคารก็ได้ กรอบประต
ดลายสลักดังกล่าวมีรูข้างละ 1 รู แผ่นหินนี้อาจจะเป็นทับหลังของอาคารก็ได้ กรอบประตู ทำด้วยหินทรายพบ 2 ชิ้น แท่งหินประการังพบแท่งหินประการังรูปทรงต่าง ๆ หลายแบบ สระน้ำโบราณอยู่ห่างจากเนินโบราณสถานที่ถูกรื้อเพื่อสร้างอุโบสถไปทางทิศเหนือทิศใต้และทิศตะวันตก (ทิศละ 1 สระ) ราว 100 เมตร เป็นสระรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาด 20x20 เมตร ปัจจุบันตื้นเขินหมดแล้ว
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าวัดเจดีย์หลวงตั้งวัดเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2514 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2515 ภายในวัดมีพิพิธภัณฑ์วัดเจดีย์หลวง เป็นสถานที่เก็บของเก่าโบราณที่เก่าแก่และร่วมสมัย เป็นจำนวนมากควรแก่การอนุรักษ์

อ้างอิง
วัดควนเจดีย์ (จังหวัดสงขลา)
วัดควนเจดีย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะแต้ว อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา ปัจจุบันมีพระครูกิตติศาสนคุณ (อุดมเกียรติ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดควนเจดีย์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2478 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2504 ที่ดินวัดควนเจดีย์จำนวน 26 ไร่เป็นการบริจาคของชาวเกาะแต้ว น้องชาวไทยพุทธและชาวไทยมุสลิมเพื่อนำมาสร้างวัดแห่งนี้
ที่ตั้งของวัดอยู่บนเนินเขาเต็มไปด้วยก้อนหินขนาดเล็กและขนาดใหญ่ มีเจดีย์ที่สร้างบนก้อนหินขนาดใหญ่ มีบันไดทางขึ้นองค์เจดีย์ บริเวณใกล้เคียงกันก็จะมีหอระฆังที่สร้างอยู่บนก้อนหินเช่นเดียวกัน แต่มีขนาดไม่ใหญ่มากนักโดยสร้างเป็นหอระฆังขึ้นไปบนก้อนหิน โดยไม่ต้องมีการตอกเสาเข็มแต่อย่างใด รวมทั้งกุฏิพระและศาลาประดิษฐานพระพุทธรูปขนาดใหญ่ที่สร้างบริเวณเนินหินทั้งหมด

อ้างอิง
ทิม ไวต์
ทีโมที รีส ไวต์ (Timothy Rhys White; 25 มีนาคม ค.ศ. 1954 - 19 มิถุนายน ค.ศ. 2022) เป็นกรรมการมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน เขาทำงานร่วมกับ World Wrestling Entertainment (WWE) ในฐานะโปรดิวเซอร์ของ SmackDown! ในช่วงปี 1980 และ 1990 เขาทำงานเป็นผู้ช่วยของ André the Giant นอกเหนือจากหน้าที่กรรมการ ทิม ไวต์ได้เสียชีวิตลงด้วยวัย 68 ปีในเดือนมิถุนายน 2022 และในปีต่อมา 2023 ได้รับการเสนอชื่อให้เป็นกรรมการคนแรกที่ได้เข้าสู่หอเกียรติยศ WWE Hall of Fame สาขา Warrior Award

ผลงานความสำเร็จ
*New England Pro Wrestling Hall of Fame
**"New England Icon" Award (2010)
*WWE
**WWE Hall of Fame (Class of 2023, Warrior Award)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
บาสกิน รอบบินส์
บาสกิน รอบบินส์ ( ) เป็นเครือร้านไอศกรีมและร้านเค้กสัญชาติอเมริกันที่มีเจ้าของคือ Inspired Brands บาสกิน รอบบินส์ปัจจุบันมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในแคนตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1945 โดยเบิร์ต บาสกินและไอร์ฟ รอบบินส์ ในเมืองเกล็นเดล รัฐแคลิฟอร์เนีย

อ้างอิง
วัดท่าปุย
วัดท่าปุย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสามเงา อำเภอสามเงา จังหวัดตาก ปัจจุบันมีพระครูศรีสุทธิคณารักษ์ (จุติพร ฐิตสาสโน ป.ธ.6)

วัดท่าปุยสร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2425 มีนามตามชื่อบ้าน ประชาชนร่วมใจกันสร้างวัดนี้ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบสูง อาคารเสนาสนะต่างที่สำคัญ ได้แก่ วิหารกว้าง 11 เมตร ยาว 16 เมตร สร้าง พ.ศ. 2507 ศาลาการเปรียญกว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 กุฏิสงฆ์ จำนวน 4 หลัง สำหรับปูชนียวัตถุที่สำคัญ มี พระประธานปูนปั้น 3 องค์ และพระพุทธรูปเนื้อสัมฤทธิ์องค์หนึ่ง พระพุทธไตรนิมิต เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างด้วยการเทปูนหล่อคอนกรีตเสริมเหล็ก ขนาดหน้าตักกว้าง 5 เมตร สูง 8 เมตร ตั้งอยู่ทิศตะวันตกของวัดติดกับแม่น้ำปิง ใกล้กับเขื่อนลำน้ำปิงตอนล่าง

อ้างอิง
ฮิรายาจี
ฮิรายาจี ( ) เป็นอาหารพื้นบ้านของชาวโอกินาวะ ชื่อเรียก "ฮิรายาจี นี้เป็นคำอ่านในภาษาโอกินาวะของคำว่า "ฮิรายากิ" (平焼き) ส่วนภาษาในมิยาโกจิมะ เรียกว่า "นาบิปัมบิง" (ナビパンビン) และในภูมิภาคยาเอยามะ เรียกว่า "พิชาฮัมบิรุ" (ピシャハンビル)

ทำโดยการผสมแป้งสาลีเข้ากับน้ำหรือดาชิ ผสมกุยช่ายหรือต้นหอมหั่นเล็ก และส่วนผสมอื่น ๆ เทลงในกระทะที่ทาน้ำมันแล้วอบ แล้วอาจเติมซอสวุร์สเตอร์เชอร์หรือโชยุ ตามความชอบ

เนื่องจากเป็นอาหารปรุงเองที่บ้านแบบง่าย ๆ ที่ทำได้โดยใช้วัตถุดิบที่มีอยู่ติดบ้านเสมอ และผักที่ปลูกได้ง่ายในสวน จึงมักทำเป็นอาหารในยามที่ผู้คนไม่สามารถออกไปไหนได้เนื่องจากพายุไต้ฝุ่น

อ้างอิง
ฮิยามูงิ
]]
ฮิยามูงิ ( ) เป็น บะหมี่ประเภทหนึ่งที่ทำจากแป้งสาลี

เช่นเดียวกับโซเม็ง ส่วนใหญ่จำหน่ายในตลาดในรูปของบะหมี่แห้ง และบริโภคในญี่ปุ่นเป็นหลัก ดังนั้นจึงสามารถหาซื้อได้ตลอดทั้งปี แต่ในญี่ปุ่นมักรับประทานแบบแช่เย็น และมักใช้ในอาหารประเภทบะหมี่ในฤดูร้อนเพื่อรสชาติที่สดชื่น ที่มาของคำว่า "ฮิยามุงิ" (冷麦) ซึ่งหมายถึงข้าวสาลีเย็นนั้น มาจากคำว่า "อัตสึมุงิ" (熱麦) ซึ่งแปลว่าข้าวสาลีร้อน ซึ่งเป็นชื่อเรียกเดิมของอูดง

มาตรฐานกสิกรรมญี่ปุ่น ได้ให้นิยามขนาดของเส้นฮิยามุงิไว้ที่ 1.3-1.7 มิลลิเมตร ซึ่งอยู่ระหว่างโซเม็งกับอูดง

อ้างอิง
เซกิฮัง
เซกิฮัง ( ) คือ ข้าวเหนียวที่นำไปผสมกับถั่วอาซูกิหรือถั่วพุ่มแล้วนึ่ง จัดเป็นโอโกวะชนิดหนึ่ง สีของถั่วอาซูกิหรือถั่วพุ่มจะถูกถ่ายโอนไปยังน้ำเดือดและดูดซับโดยข้าวเหนียว ทำให้ได้สีแดง จึงเรียกว่า "เซกิฮัง" (赤飯) ซึ่งแปลว่า "ข้าวแดง"

อ้างอิง
วัดปัจฉิมการาม
วัดปัจฉิมการาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมืดกา อำเภอดอยเต่า จังหวัดเชียงใหม่ ตั้งอยู่บนเนินสูงประมาณ 5–6 เมตร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลงมีเนื้อที่ 2 งาน มีโรงเรียนขนาดเล็กตั้งอยู่ทิศตะวันตกของวัดชื่อโรงเรียนบ้านมืดกาตะวันตก

วัดปัจฉิมการาม เดิมเรียกว่า วัดแยงเงา หรือ วัดจำป๋าแยงเงา เนื่องจากเมื่อถึงเวลาบ่าย 3 โมง ถึง 5 โมงเย็น เงาวิหารวัดกับเงาพระธาตุในวัดจะยื่นลงสู่ลำน้ำ วัดสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2447 โดยครูบากันทวังและครูบาศรีวิชัยที่เคยมาจำพรรษาอยู่วัดนี้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยวิหาร ศาลาการเปรียญ ศาลาบาตร เจดีย์ กุฏิสงฆ์ โรงครัว อุโบสถ หอระฆัง และกุฎิเจ้าอาวาส ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังที่แสดงให้เห็นบ้านเรือนก่อนน้ำท่วมดอยเต่า ก่อนสร้างเขื่อนภูมิพล ปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์ พระพุทธรูปไม้ พระพุทธรูปชินราชและพระพุทธรูปหินอ่อน มีสิ่งสำคัญที่เป็นมงคลและศักดิ์สิทธิ์มากคือ หงส์ไม้สักลงรักปิดทอง ศิลปะมอญ อายุประมาณ 400–500 ปี นำมาจากประเทศพม่า ติดตั้งไว้บนหลังคาอุโบสถ

อ้างอิง
วัดต้นธง
วัดต้นธง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเวียง อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 4 ไร่ 20 ตารางวา
วัดต้นธง หรือ วัดจองเงี้ยว หรือ วัดจองใต้ คนเมืองเรียกว่า วัดเงี้ยว ตามประวัติวัดระบุว่าสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2418 โดยพ่อเฒ่าปิ่นหย่า แม่เฒ่าคำเอ้ย เชื้อชาติเงี้ยว (ไทใหญ่) ได้ซื้อที่ดินจากเจ้าหลวงเมืองแพร่ในราคา 40 บาทเพื่อสร้างวัด ซึ่งมีเนื้อที่ 4 ไร่ 20 ตารางวา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2506 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2507 วัดได้รับการทำนุบำรุงมาโดยตลอด โดยมีลูกหลานในตระกูลเงี้ยวทั้งหลายเป็นแกนนำ เช่นตระกูลพ่อส่างอ่อง (กุศล) ปัญญามาลัย ตระกูลแม่เฒ่านุ สุวรรณาลัย เป็นต้น จนในสมัยรัชกาลที่ 7 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จเมืองแพร่ พระองค์ได้ทรงทอดพระเนตรเ
ลที่ 7 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จเมืองแพร่ พระองค์ได้ทรงทอดพระเนตรเห็นวัดเงี้ยวมีเสาธงเป็นไม้แกะสลักมีความงดงาม พระองค์จึงพระราชทานชื่อวัดให้ใหม่ว่า "วัดต้นธง"
สถาปัตยกรรมของวัดมีรูปแบบศิลปะไทใหญ่ มีกุฏิวิหารรวมอยู่ด้วยกันและสร้างด้วยไม้ ตกแต่งด้วยลวดลายฉลุงดงาม จนเมื่อ พ.ศ. 2505 พ่อส่างอ่อง (กุศล) ปัญญามาลัย เห็นว่ากุฏิวิหารเสื่อมโทรมลงมาก ควรจะรื้อถอน จึงได้รื้อถอนกุฏิวิหารออกทั้งหมด จึงได้สละทุนทรัพย์ส่วนตัวสร้างวิหาร (อุโบสถ) ขึ้นใหม่แบบไทยแทนของเดิม จนแล้วเสร็จและทำการฉลองในปี พ.ศ. 2507

อ้างอิง
ชามะลิ
ชามะลิ ( ) เป็นชาประเภทหนึ่งที่มีชื่อเสียงที่สุดในประเทศจีน

ชามะลิถูกจัดอยู่ในประเภท ชาดอกไม้ (花茶, huāchá ) ซึ่งเป็นกลุ่มของชาที่แยกต่างหากจากกลุ่มชาหกชนิดทั่วไปของจีน และในบางกรณีก็รวมชาดอกไม้เป็นชนิดที่เจ็ดของชาจีน

การผลิตทำโดยดูดซับกลิ่นหอมของดอก มะลิลา ซึ่งเป็นดอกไม้ในวงศ์มะลิ เข้าไปในใบชา ทำให้มีกลิ่นดอกไม้แรงแต่ไม่รบกวนรสชาติของชา โดยทั่วไปจะใช้ชาเขียว แต่ก็ยังอาจใช้ชาขาว ชาอูหลง หรือ ชาผูเอ่อร์ ด้วย
ที่ประเทศจีน เมืองฝูโจวในมณฑลฝูเจี้ยน เป็นที่รู้จักในฐานะพื้นที่การผลิตที่สำคัญของชาชนิดนี พื้นที่การผลิต กระบวนการผลิต และวัฒนธรรมชาได้รับการขึ้นทะเบียนเป็น มรดกทางการเกษตรโลก โดยองค์การอาหารและการเกษตรแห่งสหประชาชาติ ในชื่อ "ชามะลิและระบบวัฒนธรรมแห่งเมืองฝูโจว" ที่ภาคเหนือของจีนถือเป็นเรื่องปกติที่จะถวายชามะลิเพื่อเป็นการต้อนรับผู้มาเยือน

Jasminetea2.jpg|ชามะลิเซียนเถาที่เพิ่งชง
Jasminetea1.jpg|ใบชามะลิเซียนเถา พันด้วยด้ายเพื่อทำเป็นรูปร่างแบบนี้
Jasmine_tea.jpg|ใบชามะลิ (สีขาวคือกลีบดอกมะลิ)
ซัมปินจะ
 ]]
ที่จังหวัดโอกินาวะของญี่ปุ่น ได้นำชามะลิมาทำเป็นแบบโอกินาวะ เรียกว่า ซัมปินจะ ( ) ที่มาของชื่อมาจากภาษาจีนว่า เซียงเพี่ยนฉา (香片茶) ซึ่งเป็นอีกคำที่หมายถึงชามะลิ

อ้างอิง
เท็มมูซุ
ในนครนาโงยะ]]
 ]]
 ]]

เท็มมูซุ ( ) เป็นโอนิงิริที่ปั้นโดยใช้เทมปุระกุ้งฝอยเป็นเครื่อง เป็นหนึ่งในอาหารนาโงยะที่เป็นที่รู้จัก มีแหล่งกำเนิดที่ร้านเซ็นจุ ( ) ที่ย่านไดมงในนครสึ จังหวัดมิเอะ

โดยมากมักใช้กุ้งเป็นส่วนประกอบเพียงอย่างเดียว แต่ร้านอาหารบางแห่งอาจใช้กุ้งและผักเล็ก ๆ โดยทำเป็นคากิอาเงะ

สำหรับรสชาตินั้นร้านเซ็นจุที่เป็นต้นกำเนิดนั้นใช้กุ้งเทมปุระที่มีรสเค็ม และรูปร่างโดยรวมของข้าวปั้นนั้นมีขนาดใหญ่ ในขณะที่ร้านจิไรยะ ( ) ที่นาโงยะและอีกหลายร้านจะใช้กุ้งเทมปุระปรุงรสด้วยโชยุและขนาดโดยรวมของข้าวปั้นจะมีขนาดพอดีคำ

อ้างอิง
โฮโต
โฮโต ( ) เป็น อาหารท้องถิ่น ที่ผลิตในพื้นที่รอบ ๆ จังหวัดยามานาชิ ในปี 2007 ได้รับเลือกจาก กระทรวงเกษตร ป่าไม้ และประมง ให้เป็นหนึ่งใน "100 สุดยอดอาหารท้องถิ่นของหมู่บ้านเกษตรกรรม ภูเขา และประมง" โดยคัดเลือกจากรสชาติท้องถิ่นที่สืบทอดกันมาในแต่ละภูมิภาค

ในจังหวัดยามานาชิ มีคำพูดว่า "ถ้าทำโฮโตไม่เป็นจะไม่สามารถไปเป็นเจ้าสาวได้" (ほうとうをうてないと嫁に出せない)

โดยพื้นฐานแล้ว เป็นอาหารประเภทหนึ่งที่ทำโดยการนวดแป้งสาลี แล้วหั่นเป็นเส้นหนาสั้น ๆ เคี่ยวในซุปมิโซะที่มีฟักทองและผักอื่น ๆ และกินร้อน ๆ
โฮโตอาจไม่จำเป็นต้องอยู่ในรูปของเส้นบะหมี่ ในบางภูมิภาคนอกจากแป้งข้าวสาลีแล้วก็อาจใช้ธัญพืชอื่นหรืออาจใช้ก้อนซุยตง และอาจใช้โชยุใช้แทนมิโซะสำหรับเครื่องปรุง และกินเป็นบะหมี่เย็น จัดเรียงบนกระชอน

Hōtō_udon_(1),_20161225.jpg|โฮโตที่กำลังปรุง
Houtou.jpg|โฮโตในร้านที่ขายเฉพาะโฮโต
Azuki_Houtou_Udon.jpg|โฮโตใส่ถั่วอาซุกิ

อ้างอิง
ข้าวกล้องงอก
ข้าวกล้องงอก ( ) เป็นผลิตภัณฑ์ที่ทำจากข้าวกล้องที่เพิ่งงอก มีคุณค่าทางโภชนาการมากกว่าข้าวสวยและแปรรูปเพื่อให้รับประทานได้ง่ายขึ้น

ในปี 1990 มีรายงานว่า กรดแกมมาอะมิโนบิวทีริก (GABA) ในข้าวจะเพิ่มขึ้นเมื่อเริ่มงอก จึงเป็นที่สนใจและถูกนำไปขายในเชิงพาณิชย์

อ้างอิง
ยากิอูดง
ยากิอูดง ( ) เป็นอาหารญี่ปุ่นที่ทำโดยนำอูดงมาผัดกับส่วนผสมต่าง ๆ เช่น เนื้อสัตว์ และ ผัก และปรุงรสด้วยเครื่องปรุงรส คล้ายกับยากิโซบะ

ประวัติศาสตร์

มีร้านหลายแห่งที่อ้างว่าเป็นผู้ริเริ่มยากิอูดง แต่ต้นกำเนิดจริง ๆ นั้นไม่แน่นอน วิธีการปรุงจะเหมือนกับ

* ปี 1945 มีการใช้เส้นอุด้งแห้งแทนเส้นบะหมี่จีนแบบที่ใช้ในยากิโซบะที่ร้านดารุมาโด (だるま堂) ในอุโอมาจิ เมืองโคกูระ (ต่อมาคือเมืองคิตะกีวชู) 
* ปี 1984 โทโยสุยซัง (東洋水産) ยากิอุดงแบบบะหมี่ถ้วย ที่ขายเฉพาะในจังหวัดฮกไกโด
* ปี 2001 เกิดศึกยากิอุดง (焼きうどんバトル)
* ปี 2004 ลอว์สัน เริ่มเปิดตัวยากิอูดงขายเฉพาะในพื้นที่เมืองชิโมโนเซกิและคิวชู

ยากิอูดงแบบต่าง ๆ
Yakiudon-tako.jpg|ยากิอุดงใส่หมึกยักษ์ ขายที่ร้านโอโกโนมิยากิแบบฮิโรชิมะ
Kameyama_Miso_Yakiudon_by_Kamehachi_Shokudo.jpg|มิโซยากิอูดงจากร้านที่คาเมยามะ จังหวัดมิเอะ
2014-12-23_Himeji-chanpon_yaki_(姫路ちゃんぽん焼き).jpg|จัมปงยากิ (ちゃんぽん焼き) ยากิอูดงของฮิเมจิ
Tenmado2.jpg|right|ยากิอูดงใส่ไข่ เท็มมาโดะ (天窓)

อ้างอิง
ชิมมิ
ชิมมิ ( ) หมายถึง ส่วนผสมอาหารที่ถือว่าหายากเพราะส่วนผสมนั้นมีน้อยหรือรูปลักษณ์และรสชาติตรงผิดไปจากความต้องการของคนโดยสิ้นเชิง

คำว่า "ชิมมิ" มาจากอักษรคันจิ 2 ตัวคือคำว่า "ชิง" (珍) แปลว่า "หายาก" และ "มิ" (味) แปลว่า "รสชาติ" จึงแปลตรง ๆ ว่า "รสชาติที่หายาก"

ในความหมายโดยกว้าง อาหารที่ดูแปลกตาเพราะมาจากต่างภูมิภาค หรือสถานที่ที่มีวัฒนธรรมการกินที่แตกต่างกันก็อาจเรียว่าเป็นชิมมิได้ด้วย

อ้างอิง
สุกี้ตี๋น้อย
สุกี้ตี๋น้อย เป็นร้านอาหารสุกียากี้ ชาบู ประเภทบุฟเฟ่ต์ ภายใต้การดูแลของบริษัท บี เอ็น เอ็น เรสเตอรองท์ กรุ๊ป จำกัด ซึ่งเปิดตัวเมื่อ พ.ศ. 2562

ร้านสุกี้ตี๋น้อยก่อตั้งโดยนัทธมน พิศาลกิจวนิช ซึ่งเดิมธุรกิจของครอบครัวทำร้านอาหารชื่อ เรือนปั้นหยา มีอยู่ 2 สาขา แต่ปัญหาคือพอมีสาขา การควบคุมมาตรฐาน รสชาติ และบริการ ให้เหมือนกันทุกสาขาเป็นเรื่องยาก เมื่อสามารถแก้ปัญหาดังกล่าวได้จึงคิดจะเปิดเป็นร้านสุกี้ เพราะร้านสุกี้สามารถควบคุมมาตรฐานรสชาติให้เหมือนกันทุกสาขา อีกทั้งกระแสนิยมการกินบุฟเฟต์ก็มากขึ้นด้วย เหตุที่ชื่อ ตี๋น้อย เพราะพ่อของนัทธมน เป็นลูกคนเล็ก คนในบ้านจะเรียกว่าตี๋น้อย จึงนำมาตั้งเป็นชื่อร้านเพราะเห็นว่าเป็นชื่อที่เรียกง่ายและจดจำได้ง่าย
ร้านสุกี้ตี๋น้อยสาขาแรกที่บางเขนเปิดเมื่อ พ.ศ. 2561 สาขาที่ 2 เลียบด่วนรามอินทรา เมื่อกลาง พ.ศ. 2561 เป็นร้านใหญ่กว่าร้านแรก ร้านนี้เองที่ทำให้คนรู้จักสุกี้ตี๋น้อย ธุรกิจเติบโตอย่างรวดเร็ว โดยปี 2562 มีรายได้ 499 ล้านบาท กำไร 15 ล้านบาท ปี 2563 มีรายได้ 1,223 ล้านบาท กำไร 140 ล้านบาท และปี 2564 มีรายได้ 1,572 ล้านบาท กำไร 148 ล้านบาท พ.ศ. 2565 บริษัทเจ มาร์ท เข้ามาถือหุ้นสัดส่วน 30% คิดเป็นเงินลงทุน 1,200 ล้านบาท ทำให้กิจการสุกี้ตี๋น้อย มีมูลค่ารวม 4,000 ล้านบาท จากข้อมูลเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2565 มีสาขาจำนวน 42 สาขา อยู่ในพื้นที่กรุงเทพมหานคร และปริมณฑล โดยสุกี้ตี๋น้อยมักมีภาพลักษณ์แบรนด์บุฟเฟต์เพื่อรากหญ้า ไม่ว่าจะเป็นการกินก่อน ค่อยผ่อน (
ตี๋น้อยมักมีภาพลักษณ์แบรนด์บุฟเฟต์เพื่อรากหญ้า ไม่ว่าจะเป็นการกินก่อน ค่อยผ่อน (S pay later) แจกแตงโมฟรี ไข่ทองคำ สุกี้ตี๋น้อยเติบโตอย่างต่อเนื่อง
เท็งกาซุ
เท็งกาซุ ( ) คือกากของของทอดที่เกิดจากการทอด เท็มปุระ แม้ว่าจะถูกทิ้งเป็นเศษอาหาร แต่บางครั้งก็ใช้เป็นส่วนประกอบหรือส่วนประกอบของอาหารอื่น ๆ เพราะมีรสชาติ ความมันของน้ำมัน และเนื้อสัมผัสเหมือนกับอาหารทอด

นอกจากนี้แล้วยังมีชื่อเรียกอีกอย่างว่า อาเงดามะ (揚げ玉) หรือ อาเงกาซุ (揚げかす) แต่ในรายละเอียดแล้วมีความแตกต่างกัน
เรื่องของชื่อเรียก
จากการสำรวจของสถาบันวิจัยวัฒนธรรมกระจายเสียง NHK ใน 2003 พบว่า 68% ของผู้ตอบแบบสอบถามเรียกโดยใช้คำว่าเท็งกาซุ และ 29% เรียกว่าอาเงดามะ และ 16% เรียกว่าอาเงกาซุ ในญี่ปุ่นฝั่งตะวันตกจะเรียกว่า "เท็งกาซุ มากกว่าค่าเฉลี่ยของทั้งประเทศ และญี่ปุ่นฝั่งตะวันออก (ไม่รวมโทโฮกุ) มีคนเรียกว่า "อาเกดามะ" มากกว่าค่าเฉลี่ยของทั้งประเทศ

นอกจากนี้ยังมีร้านโซบะบางแห่งในภูมิภาคคันโตใช้ชื่อเรียกว่า "ทานุกิ" (たぬき) โดยมีการนำมาทำเป็นอูดง หรือโซบะ เรียกว่า "ทานุกิอุดง" (たぬきうどん) และ "ทานุกิโซบะ" (たぬきそば) หรือทำเป็นดมบุริ เรียกว่า "ทานุกิดง" (たぬき丼)

อ้างอิง
โกโบ
โกโบ (ゴボウ, 牛蒡 , ชื่อวิทยาศาสตร์ : Arctium lappa L.) เป็น สมุนไพรยืนต้นในสกุล Arctium วงศ์ทานตะวัน มีถิ่นกำเนิดในทวีปยูเรเชีย เป็นผักชนิดหนึ่งที่นิยมรับประทานในประเทศญี่ปุ่นในภาษาถิ่นโอซากะ เรียกว่า กมโบะ (ごんぼ)

เป็นหนึ่งในพืชที่ได้บันทึกไว้โดยคอร์ล ฟอน ลินเนีย ใน "Species Plantarum" (1753) 
รูปภาพ

อ้างอิง
ฮิจิกิ
ฮิจิกิ ( , ชื่อวิทยาศาสตร์: Sargassum fusiforme) เป็น สาหร่ายสีน้ำตาล ที่อยู่ในสกุล Sargassum วงศ์ Sargassaceae อันดับ Fucales เป็นสาหร่ายทะเล ขนาดใหญ่ บางครั้งยาวกว่าหนึ่งเมตร มีใบเป็นรูปดอกจิก เติบโตอย่างหนาแน่นในบริเวณแนวโขดหินริมชายฝั่งที่มีคลื่นมาก และในส่วนล่างของเขตน้ำขึ้นน้ำลง เติบโตเต็มที่พร้อมสืบพันธุ์ตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิถึงต้นฤดูร้อนและส่วนใหญ่หายไปในฤดูร้อน ส่วนที่เป็นใยเส้นจะยังคงอยู่และ เติบโตต่อไป ฮิจิกิกระจายพันธุ์ในพื้นที่ชายฝั่งของ เอเชียตะวันออก รวมทั้งญี่ปุ่น ในญี่ปุ่นมีการกระจายพันธุ์ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะฮกไกโด แต่ไม่ค่อยพบเห็นทางตอนเหนือของฝั่งทะเลญี่ปุ่น
ในญี่ปุ่นมีการใช้เป็นส่วนผสมในอาหารประเภทต้มมานานแล้ว และมักใช้เป็นเครื่องเคียง โดยทั่วไปถือว่าฮิจิกิเป็นอาหารเพื่อสุขภาพและเป็นอาหารอายุยืน ดังนั้นวัน ที่ 15 กันยายน จึงถูกเรียกว่า "วันฮิจิกิ" ซึ่งมีที่มาจากวันเคารพผู้สูงอายุแบบเก่า ฮิจิกิส่วนใหญ่ที่จำหน่ายในญี่ปุ่นเป็นผลิตภัณฑ์เพาะเลี้ยงจากจีนและเกาหลีใต้ แต่ฮิจิกิส่วนใหญ่ที่ผลิตในญี่ปุ่นเป็นผลิตภัณฑ์จากธรรมชาติ

ในเดือนกุมภาพันธ์]]

อ้างอิง
ตุ๊กตาเสียกบาล
ตุ๊กตาเสียกบาล [เสียกะบาน] คือตุ๊กตาที่ใส่กระบะกาบกล้วยพร้อมทั้งเครื่องเซ่นผีแล้วนำไปวางไว้ที่ทางสามแพร่งหรือลอยนํ้า เป็นคติความเชื่อเกี่ยวกับวิถีชีวิตชาวบ้านที่เก่าแก่ที่สุดที่พบตั้งแต่สมัยสุโขทัย

ลักษณะของตุ๊กตาเป็นตุ๊กตาดินเผาและดินเผาเคลือบสมัยสุโขทัย เป็นผู้หญิง มือถือของใช้ อุ้มเด็ก ฯลฯ โดยจะปั้นตุ๊กตาเมื่อเวลามีคนเจ็บป่วยในบ้าน เช่น ปั้นเป็นตัวแทนของคนป่วย แล้วจะหักคอตุ๊กตาหรือต่อยหัวออก เพื่อลวงผีว่า คนเจ็บผู้นั้นตายไปแล้ว จะได้ไม่มาเอาชีวิตของคนป่วย

ตุ๊กตาเสียกบาลพบในแหล่งโบราณคดีของอาณาจักรสุโขทัย เช่น แหล่งโบราณคดีวัดชมชื่น แหล่งโบราณคดีเมืองฝาง เมืองโบราณคดีนครไทย ชุมชนโบราณบ้านวัง ทองและชุมชนโบราณบ้านวัดตามยม
ปัจจุบันยังมีการทำพิธีเสียกบาลกันในหลายพื้นที่ของไทย เช่นที่จังหวัดกำแพงเพชร ในงานทำบุญกลางบ้านของชาวกำแพงเพชร ซึ่งจัดขึ้นในเทศกาลสงกรานต์ มีการทำพิธีเสียกบาลหรือการสะเดาะเคราะห์ โดยชาวบ้านจะเอากาบกล้วยมาทำเป็นบัตรพลี ใส่ข้าวพล่า ปลายำ หมากพลู และปั้นรูปคนรูปสัตว์ใส่ลงไปด้วย เพื่อเป็นการลอยเคราะห์ปล่อยโรค หรือที่อำเภอบ้านแพรก จังหวัดพระนครศรีอยุธยา จะมีทำในช่วงข้างแรม 7 ค่ำ และแรม 14 ค่ำ ตรงกับวันโกน ในช่วงเดือน 4–5 จะประกอบพิธีตอนช่วงเย็นจนกระทั่งพระอาทิตย์ตกดิน

อ้างอิง
พระที่นั่งเจียวไท่
พระที่นั่งเจียวไท่ ( ; ; แมนจู: giyoo tai diyan) เป็นสิ่งก่อสร้างในพระราชวังต้องห้าม ในปักกิ่ง ประเทศจีน ตั้งอยู่ระหว่างพระตำหนักเฉียนชิงและพระตำหนักคุนหนิง ท้องพระโรงทั้งสามองค์นี้รวมกันเป็นศูนย์กลางของเขตพระราชฐานชั้นในของพระราชวัง

พระที่นั่งเจียวไท่เป็นห้องโถงเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสหลังคาทรงปิรามิด เป็นที่จัดเก็บตราจักรพรรดิของราชวงศ์ชิงจำนวน 25 ดวง รวมทั้งของใช้ในพิธีอื่น ๆ รวมทั้งนาฬิกาที่ใช้ตั้งเวลาอย่างเป็นทางการในพระราชวัง (เดิมเป็นนาฬิกาน้ำ ต่อมาเปลี่ยนเป็นนาฬิกาจักรกล) โดยทั้งคู่ยังคงจัดแสดงอยู่ในห้องโถง

อ้างอิง
พระตำหนักคุนหนิง
พระตำหนักคุนหนิง ( ; ; แมนจู: kun ning gung) เป็นพระตำหนักที่ตั้งอยู่ทางเหนือสุดของท้องพระโรงหลักสามองค์ในเขตพระราชฐานชั้นในของพระราชวังต้องห้าม ในปักกิ่ง ประเทศจีน ท้องพระโรงอีกสององค์คือ พระตำหนักเฉียนชิง และ พระที่นั่งเจียวไท่

สีแดงแสดงให้เห็นอย่างเด่นชัดในพระราชวังเนื่องจากเป็นสีของ ความรัก เพศ และการสืบพันธุ์ ในประเทศจีน พระราชวังเป็นสถานที่ที่จักรพรรดิมีเพศสัมพันธ์กับพระภรรยาใหม่หลังจากอภิเษกสมรสไม่นาน
พระตำหนักคุนหนิงเป็นอาคารที่มีชายคาสองชั้น กว้าง 9 ช่องและลึก 3 ช่อง ในราชวงศ์หมิงใช้เป็นที่ประทับของจักรพรรดินี ส่วนในราชวงศ์ชิง พื้นที่ส่วนใหญ่ของพระตำหนักถูกเปลี่ยนให้เป็น การบูชาหมอผี โดยผู้ปกครองชาวแมนจู ดังนั้น ส่วนหน้าของท้องพระโรงจึงมีแท่นบูชา สัญลักษณ์ เสื่อสวดมนต์ และห้องครัวขนาดใหญ่ที่มีการเตรียมเนื้อบูชายัญ ตั้งแต่รัชสมัยของจักรพรรดิยงเจิ้งเป็นต้นมา จักรพรรดินีได้ย้ายออกจากพระตำหนักนี้หลังจากที่จักรพรรดิย้ายออกจากพระตำหนักเฉียนชิง อย่างไรก็ตาม ห้องสองห้องในพระตำหนักคุนหนิงถูกเก็บไว้เพื่อใช้ในคืนวันอภิเษกสมรสของจักรพรรดิ พิธีอภิเษกสมรสจะจัดขึ้นในห้องหลัก และหลังจากนั้นจักรพรรดิและจักรพรรดินีจะเสด็จออกไปที่ห้องใดห้องหนึ่ง

อ้างอิง
พระที่นั่งหย่างซิน
พระที่นั่งหย่างซิน ( ; , แมนจู: yang sin diyan) เป็นอาคารในเขตพระราชฐานชั้นในของพระราชวังต้องห้าม ในปักกิ่ง ประเทศจีน ท้องพระโรงเป็นโครงสร้างไม้ที่มีโดมเพดาน และสร้างขึ้นครั้งแรกในช่วงราชวงศ์หมิง ในปี ค.ศ. 1537 และถูกสร้างขึ้นใหม่ในช่วงราชวงศ์ชิง ในช่วงต้นราชวงศ์ชิงภายใต้รัชสมัยของจักรพรรดิคังซี ท้องพระโรงส่วนใหญ่ใช้เป็นห้องเครื่อสำหรับการออกแบบและผลิตวัตถุช่าง เช่น นาฬิกา ตั้งแต่รัชสมัยของจักรพรรดิยงเจิ้งในช่วงศตวรรษที่ 18 ท้องพระโรงใช้เป็นที่ประทับของจักรพรรดิ ในรัชสมัยของจักรพรรดิเฉียนหลงจนถึงการล่มสลายของราชวงศ์ชิง ท้องพระโรงแห่งนี้ได้กลายเป็นศูนย์กลางการบริหารและการเมืองการปกครอง ในหอไออุ่นตะวันตก จักรพรรดิจะจัดการประชุมส่วนพระองค์และหาร
รและการเมืองการปกครอง ในหอไออุ่นตะวันตก จักรพรรดิจะจัดการประชุมส่วนพระองค์และหารือเกี่ยวกับกิจการของบ้านเมืองกับข้าราชการระดับสูง หลังจากการสิ้นพระชนม์ของจักรพรรดิเสียนเฟิงซีอันและซูสีฮองไทเฮาว่าราชการจากภายในห้องไออุ่นตะวันออก ซึ่งจะให้รัฐมนตรีเข้าเฝ้าและปกครองอยู่เบื้องหลังม่านผ้าไหมระหว่างการว่าราชการแทนจักรพรรดิถงจื้อและจักรพรรดิกวังซฺวี่ ซึ่งทั้งคู่สืบราชบัลลังก์ในฐานะเด็กในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 19
หอถี่เหริน
หอถี่เหริน ( ; ; แมนจู: gosin be dursulere asari) เป็นอาคารในเขตพระราชฐานชั้นนอกของพระราชวังต้องห้าม ในปักกิ่ง ประเทศจีน อาคารหลังแรกสร้างขึ้นในสมัยจักรพรรดิหย่งเล่อแห่งราชวงศ์หมิง เพือใช้งานเป็นสถานที่เก็บรักษา "สารานุกรมหย่งเล่อ"

ต่อมาในสมัยจักรพรรดิเฉียนหลงแห่งราชวงศ์ชิง อาคารถูกเพลิงไหม้เสียหาย จึงมีการสร้างอาคารหลังปัจจุบันขึ้นใหม่ในปีเดียวกันนั้น และใช้เป็นสถานที่เก็บรักษาบรรดาต้นฉบับพระราชโองการของจักรพรรดิ

อ้างอิง
หอหงอี้
หอหงอี้ ( ; ; แมนจู: jurgan be selgiyere asari) เป็นอาคารในเขตพระราชฐานชั้นนอกของพระราชวังต้องห้าม ในปักกิ่ง ประเทศจีน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
คินาโกะ
คินาโกะ ( ) หรือ แป้งถั่วเหลือง เป็นแป้งประกอบอาหาร ที่ได้จากการคั่ว ปอกเปลือก และบดถั่วเหลือง ความร้อนช่วยขจัดกลิ่นเฉพาะของถั่วเหลืองและสร้างกลิ่นหอม

ที่มาของคำว่า "คินาโกะ" มาจากคำว่า "คินารุโคนะ" (黄なる粉) โดย "คิ" (黄) หมายถึงสีเหลือง และ "โคนะ" (粉) หมายถึงผงแป้ง มาจากการที่ผงแป้งที่ได้จากถั่วเหลืองนี้มีสีเหลือง

อย่างไรก็ตาม ในความเป็นจริงแล้วแป้งไม่ได้เป็นสีเหลืองเสมอไป คินาโกะที่ทำจากถั่วเหลืองสีเหลืองจะมีสีน้ำตาลอมเหลือง ในขณะที่คินาโกะที่ทำจาก ถั่วเหลืองสีเขียวจะมีสีเขียวอ่อน บางทีจึงถูกเรียกว่า "อาโอกินะโคนะ" (青きな粉) หรือ "อุงุอิสึ คินาโกะ" (うぐいすきな粉) โดยคำว่า "อุงุอิสึ" หมายถึง นกกระจ้อยญี่ปุ่น
อาหารที่ใช้คินาโกะ
คินาโกะสามารถรับประทานกับโมจิ หรือใช้เป็นวัตถุดิบสำหรับวางาชิ บางครั้งก็รับประทานโดยผสมกับน้ำตาลแล้วโรยบนข้าว ตัวอย่างขนมญี่ปุ่นที่ใช้คินาโกะทำเช่น วาราบิโมจิ, โบตาโมจิ, สุฮามะ, คินาโกะเนจิริ ฯลฯ บางครั้งก็ผสมกับนมวัว หรือ น้ำเต้าหู้ และยังอาจใช้เป็นส่วนผสมในไอศกรีม

อ้างอิง
อาเงดาชิโดฟุ
อาเงดาชิโดฟุ ( ) หรือ เต้าหู้อาเงดาชิ เป็นอาหาร ที่ทำโดยนำเต้าหู้มาชุบแป้งแล้วทอด จากนั้นรับประทานกับดาชิหรือโชยุ

ภาพรวม
อาเงดาชิโดฟุทำโดยนำเต้าหู้ ไปชุบแป้งมันฝรั่งหรือแป้งสาลีแล้วทอด ขึ้นอยู่กับความชอบด้านอาหารของแต่ละบุคคลและประเพณีของครอบครัว ความแตกต่างอย่างมากระหว่างการใช้แป้งมันฝรั่งกับแป้งสาลีคือ เมื่อใช้แป้งมันฝรั่งจะไม่มีน้ำมันหลังจากการทอด และเนื้อสัมผัสของแป้งชุบจะแตกต่างกัน
วิธีการปรุง
# ห่อเต้าหู้ด้วยกระดาษสำหรับทำครัว วางตุ้มน้ำหนักไว้ด้านบน แล้วสะเด็ดน้ำ (ถ้าใส่น้ำเดือดไว้ล่วงหน้าแล้วต้มประมาณ 5 นาที จะไม่เปื่อยยุ่ยง่าย)
# เอาเต้าหู้ที่สะเด็ดน้ำแล้วไปเคลือบด้วยแป้งบาง ๆ แล้วทอดในน้ำมันที่อุณหภูมิประมาณ 180°C
# ทำซอสร้อน ๆ
# จัดใส่ชามแล้วราดซอสด้านบน
จังหวัดสงขลาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา พ.ศ. 2539 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 8 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2538 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1 และ 2) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 3)

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2 • เขต 3

|}
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองสงขลา, อำเภอสิงหนคร, อำเภอระโนด, อำเภอกระแสสินธุ์, อำเภอสทิงพระ และอำเภอจะนะ

เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอหาดใหญ่, อำเภอนาหม่อม, อำเภอบางกล่ำ, อำเภอรัตภูมิ, อำเภอควนเนียง และกิ่งอำเภอคลองหอยโข่ง

เขตเลือกตั้งที่ 3
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอสะเดา, อำเภอนาทวี, อำเภอเทพา และอำเภอสะบ้าย้อย

ดูเพิ่ม
* จังหวัดสงขลาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538
* จังหวัดสงขลาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544

อ้างอิง
จังหวัดสมุทรสงครามในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสมุทรสงคราม พ.ศ. 2539 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 1 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2538 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยจังหวัดสมุทรสงครามทั้งจังหวัด
ดูเพิ่ม
* จังหวัดสมุทรสงครามในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538
* จังหวัดสมุทรสงครามในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544

อ้างอิง
จังหวัดสตูลในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสตูล พ.ศ. 2539 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 2 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2538 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยจังหวัดสตูลทั้งจังหวัด
ดูเพิ่ม
* จังหวัดสตูลในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538
* จังหวัดสตูลในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544

อ้างอิง
แกงกะหรี่ไทย
แกงกะหรี่ เป็นหนึ่งในสามแกงหลักของไทย ร่วมกับแกงเขียวหวานและแกงเผ็ด เป็นรายการอาหารที่พบได้ในร้านอาหารไทยในต่างประเทศ โดยเฉพาะในประเทศตะวันตก

ในภาษาอังกฤษจะเรียกแกงกะหรี่ไทยว่า "แกงเหลือง" ( ) เช่นเดียวกับที่เรียกแกงเขียวหวานว่า "แกงเขียว" ( ) และเรียกแกงเผ็ดว่า "แกงแดง" ( ) รวมกันเป็นแกง 3 สี อย่างไรก็ตาม แกงกะหรี่ไทยเป็นคนละอย่างกับแกงเหลืองซึ่งเป็นอาหารปักษ์ใต้

แกงกะหรี่ไทยนั้นมีเอกลักษณ์ที่ต่างจากแกงกะหรี่ดั้งเดิมซึ่งมีที่มาจากอินเดีย หรือแกงกะหรี่ญี่ปุ่น ตรงที่มีการใส่กะทิ

อ้างอิง
จังหวัดกระบี่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกระบี่ พ.ศ. 2539 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 2 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2538 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยจังหวัดกระบี่ทั้งจังหวัด
ดูเพิ่ม
* จังหวัดกระบี่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538
* จังหวัดกระบี่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544

อ้างอิง
วัดเซกาเจติยาราม
วัดเซกาเจติยาราม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเซกา อำเภอเซกา จังหวัดบึงกาฬ เนื้อที่ของวัดทั้งหมดมีประมาณ 83 ไร่

วัดเซกาเจติยาราม เดิมชื่อ วัดสันติมหาวัน หรือ วัดบ้านเซกา มีการเริ่มสร้างวัดตั้งแต่ พ.ศ. 2518 ก่อตั้งวัดขึ้นมาโดยพระครูสันติปัญญาภรณ์ เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2525 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2527 เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็นชื่อปัจจุบันเมื่อ พ.ศ. 2552
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ พระธาตุกตัญญูที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ โดยฐานกว้าง 12 เมตร มณฑลสูง 30 เมตร รวมฉัตร มีเจดีย์บรรจุพระอรหันตธาตุ สูง 8 เมตร อีก 4 องค์ ประจำทั้ง 4 มุม ศาลาเฉลิมพระเกียรติ 72 พรรษาพระบรมราชินีนาถ มีปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ พระเจ้ามูลเมืองเซกา อุโบสถ กว้าง 9 เมตร ยาว 19 เมตร ได้รับพระราชทานตราสัญลักษณ์งานฉลองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี มาประดิษฐานกน้าบันอุโบสถนั้นด้วย จึงให้ชื่อว่า โบสถ์มหาราชา ศาลาโรงธรรมเป็นทรงไทยชั้นเดียว

อ้างอิง
คากูนิ
คากุนิ ( ) เป็น อาหารที่ทำจากส่วนผสมที่นำไปเคี่ยวกับเครื่องปรุงรส

ชื่อเรียกนี้ในภาษาญี่ปุ่นสมัยใหม่มักหมายถึงเนื้อหมูที่เคี่ยวในซอสถั่วเหลืองซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากหมูตงพัว ซึ่งเป็นอาหารจีน

ประวัติศาสตร์

วิธีทำ
ทำโดยหั่นหมูสามชั้น ต้มสุกเป็นชิ้นพอดีคำ ใส่เครื่องปรุง และ ผักตามชอบ ต้มจนนิ่ม
เครื่องเทศและเครื่องปรุงรสที่ใช้จะแตกต่างกันไปตามภูมิภาคและผู้ที่ปรุง แต่มักจะปรุงรสด้วยส่วนผสมที่มีรสเค็มหวาน เช่น โชยุ มิโซะ มิริง สาเก โชจู อาวาโมริ น้ำตาล น้ำตาลทรายดำ เติมผักปรุงรส เช่น ต้นหอม และ ขิง เพื่อขจัดกลิ่นเมื่อต้มหรือรับประทานล่วงหน้า ในบางกรณีจะมีการเพิ่มขั้นตอน การทอด หรือนึ่ง ก่อนที่จะต้มเนื้อสัตว์ บางครั้งก็เพิ่มส่วนผสมอื่น ๆ เช่น หัวไชเท้า ต้องเคี่ยวเป็นเวลานานเพื่อให้นิ่ม แต่ทุกวันนี้มักจะปรุงโดยใช้หม้ออัดแรงดัน
นอกจากเนื้อปศุสัตว์แล้ว คากุนิซึ่งทำโดยการเคี่ยวปลาแดงขนาดใหญ่ เช่น ปลาทูน่าและปลาโอแถบ ในโชยุ ก็เป็นที่รู้จักกันดี อาหารเหล่านี้มีต้นกำเนิดในญี่ปุ่นซึ่งไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคากุนิซึ่งมีต้นกำเนิดจากเนื้อตงพัวดังที่กล่าวถึงข้างต้น

ประเภทตามท้องถิ่น
คากุนิเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะอาหารท้องถิ่นของคิวชู โดยเฉพาะในจังหวัดนางาซากิ เรียกว่า โทบานิ (東坡煮) ส่วนในอาหารโอกินาวะเรียกว่า ราฟุเต (ラフテー)

โทบานิ

โทบานิเป็นอาหารขึ้นชื่อของจังหวัดนางาซากิ ก่อนหมักหมูในซอสและเคี่ยวจะมีการต้มหนึ่งครั้งเพื่อขจัดไขมันส่วนเกิน

ราฟุเต
 )]]
ราฟุเตเป็นอาหารท้องถิ่นของ จังหวัดโอกินาวะ เดิมเป็นอาหารในราชสำนักของราชวงศ์ริวกิว ใช้หมูสามชั้นติดหนัง หากมีขนอยู่บนผิวหนัง ให้เผาด้วยเตาแล้วหั่นเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมขนาด 5 ซม. หลังจากลวก จากนั้นนำไปต้มด้วยไฟอ่อนเป็นเวลาหลายชั่วโมงในน้ำซุปที่ประกอบด้วยอาวาโมริ โชยุหรือ มิโซะ ดาชิของคมบุหรือคัตสึโอบุชิ และน้ำตาล หลังจากนั้นมันจะถูกทำให้เย็นลงและนำ น้ำมันหมู ที่แข็งตัวบนพื้นผิวของน้ำซุปออกแล้วต้มอีกครั้ง บางครั้งก็เพิ่มขิง เมื่อให้บริการ

อ้างอิง
จิ้มจุ่ม
จิ้มจุ่ม บ้างก็เรียก หมูจุ่ม เป็นอาหารประเภทเดียวกันกับ แจ่วฮ้อน เป็นอาหารไทยภาคอีสาน โดยคำว่าจิ้มจุ่ม หมายถึงการนำน้ำซุปมาผสมกับแจ่ว ใส่ผัก และเนื้อสัตว์ลงไป มีน้ำซุปต้มลงในหม้อดิน ส่วนผสมของน้ำซุปประกอบด้วยสมุนไพรไทย ข่า ตะไคร้ พริก โหระพาและผักต่าง ๆ เนื้อสัตว์ที่นิยมใส่ลงไปคือ เนื้อหมู เนื้อไก่และอาหารทะเลต่าง ๆ ผักที่นิยมคือ ผักกาดขาว กะหล่ำปลี ผักบุ้งและโหระพา ส่วนน้ำจิ้มจะเป็นน้ำจิ้มแจ่ว น้ำจิ้มสุกี้

ส่วนแจ่วฮ้อนน้ำซุปจะออกสีที่เข้มข้นคล้าย ๆ ก๋วยเตี๋ยวน้ำตก มีส่วนผสมจากสมุนไพรไทย เครื่องต้มยำ เลือดวัว เลือดหมู และขี้เพี้ย ผักที่นิยมคือ ผักกาดขาว กะหล่ำปลี ผักบุ้งและโหระพา ส่วนน้ำจิ้มจะเป็นน้ำจิ้มแจ่วผสมกับขี้เพี้ยเล็กน้อย
แต่เดิมจิ้มจุ่มมีขายตามร้านอาหารข้างถนน ร้านอาหารอีสาน ในปัจจุบันร้านชาบูชาบูและร้านสุกี้ยากี้จำนวนมากในไทยได้ปรับปรุงสูตรจิ้มจุ่มและวิธีการกินให้เหมาะสมกับวัตถุดิบ

อ้างอิง
วัดโพธิ์ทรายทอง
วัดโพธิ์ทรายทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลละหานทราย อำเภอละหานทราย จังหวัดบุรีรัมย์

วัดโพธิ์ทรายทอง เดิมเรียกว่า วัดละหานทราย สร้างเมื่อสมัยใดไม่ปรากฏหลักฐาน สันนิษฐานว่าสร้างสมัยยุคต้นรัตนโกสินทร์ แต่ประกาศตั้งวัดในพระพุทธศาสนา เมื่อ พ.ศ. 2410 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524 ภายในบริเวณวัดเล่ากันว่านกที่จับบนต้นโพธิ์ใหญ่ปืนยิงไม่ออก จึงได้ชื่อว่า "วัดโพธิ์ทรายทอง"
วัดมีเกจิอาจารย์คือพระครูภาวนาภิมณฑ์ (สุข ธมฺมโชโต) อดีตเจ้าอาวาสซึ่งได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดโพธิ์ทรายทอง พ.ศ. 2498 ท่านได้สร้างรูปหล่อลอยองค์เนื้อตะกั่วเถื่อนเป็นช่อจำนวน 108 องค์ และได้สร้างพระผงรูปสี่เหลี่ยม ตะกรุดสามกษัตริย์ เป็นต้น วัดได้สร้างรูปหล่อเหมือนหลวงปู่สุข ธมมโชโต ในช่วงเดือนเมษายนของทุกปีทางวัดจะจัดให้มีงานนมัสการหลวงปู่สุขเป็นประจำ

อ้างอิง
การท่องเที่ยวในประเทศเซอร์เบีย
การท่องเที่ยวในประเทศเซอร์เบีย ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการว่าเป็นด้านหลักสำหรับการเติบโตทางเศรษฐกิจและสังคม ภาคการโรงแรมและการจัดเลี้ยงมีสัดส่วนประมาณ 2.2 เปอร์เซ็นต์ของจีดีพีใน ค.ศ. 2015 การท่องเที่ยวในประเทศเซอร์เบียจ้างงานประมาณ 75,000 คน หรือประมาณ 3 เปอร์เซ็นต์ของแรงงานในประเทศ โดยในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาจำนวนนักท่องเที่ยวเพิ่มขึ้นโดยเฉพาะนักท่องเที่ยวต่างชาติที่เดินทางเข้ามามากขึ้นปีละประมาณแสนคน ซึ่งใน ค.ศ. 2019 การท่องเที่ยวสร้างรายได้เกือบ 1.698 พันล้านดอลลาร์ โดยรองรับนักท่องเที่ยว 3.7 ล้านคน ที่ครึ่งหนึ่งเป็นชาวต่างชาติ นักท่องเที่ยวชาวจีนเป็นนักท่องเที่ยวต่างชาติจำนวนมากที่สุด รองลงมาคือนักท่องเที่ยวจากบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา, บ
ที่ยวต่างชาติจำนวนมากที่สุด รองลงมาคือนักท่องเที่ยวจากบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา, บัลแกเรีย, ตุรกี และเยอรมนี จุดหมายปลายทางหลักสำหรับนักท่องเที่ยวต่างชาติ ได้แก่เบลเกรด, นอวีซาด และนีช ในขณะที่นักท่องเที่ยวในประเทศชอบสปาและรีสอร์ตบนภูเขา การท่องเที่ยวที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมและอย่างยั่งยืนยังได้รับความนิยมอย่างมากในหมู่นักท่องเที่ยวภายในประเทศ โดยคนหนุ่มสาวจำนวนมากไปเยี่ยมชมเขตอนุรักษ์ธรรมชาติและสวนสาธารณะหลายแห่งทางภาคตะวันตกและทางใต้ของประเทศ ประเทศเซอร์เบียยังเป็นที่รู้จักในด้านการท่องเที่ยวเชิงอาหารทั้งในเขตเมืองและชนบท โดยมีเบลเกรดเป็นจุดนัดพบที่มีร้านอาหาร, ร้านกาแฟ, บาร์ และสถานบันเทิงยามค่ำคืนกว่า 2,000 แห่ง
ต้นกำเนิด
ต้นกำเนิดของการท่องเที่ยวในประเทศเซอร์เบียมีความเกี่ยวข้องกับความอุดมสมบูรณ์ของน้ำพุร้อนและแหล่งน้ำแร่ จนถึงขนาดที่ประวัติศาสตร์ของการท่องเที่ยวในประเทศเซอร์เบียบางครั้งเทียบได้กับประวัติศาสตร์ของสปาในประเทศเซอร์เบีย (คำภาษาเซอร์เบียสำหรับสปาคือบาญา ซึ่งกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของชื่อสถานที่ต่าง ๆ จำนวนมาก) รวมถึงบางส่วนมีอิทธิพลต่อประวัติศาสตร์และวิวัฒนาการในวงกว้างมากขึ้น เนื่องจากมีการค้นพบซากแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์ยุคก่อนประวัติศาสตร์อยู่รอบ ๆ สถานที่เหล่านั้น ส่วนการใช้งานจริงที่กว้างขึ้นมาพร้อมกับการพิชิตของชาวโรมันในคริสต์ศตวรรษที่ 1 นอกจากนี้ ชาวโรมันยังได้พัฒนากิจกรรมสาธารณะอื่น ๆ ให้เป็นต้นแบบของการท่องเที่ยวสมัยใหม่ โดยเฉพาะ
ันยังได้พัฒนากิจกรรมสาธารณะอื่น ๆ ให้เป็นต้นแบบของการท่องเที่ยวสมัยใหม่ โดยเฉพาะบริเวณรอบ ๆ ซิงกิดูนม ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของเบลเกรดในปัจจุบัน ส่วนพื้นที่เนินเขาทางตะวันออกของเมืองริมแม่น้ำดานูบได้ทำหน้าที่เป็นพื้นที่ท่องเที่ยวโดยมีวิลลาและบ้านพักตากอากาศจำนวนมากสำหรับพลเมืองที่มีฐานะร่ำรวย ส่วนในพื้นที่ย่านสมัยใหม่ของเบลเกรดอย่างอาดาฮูญา และคาราบูรมา ซึ่งอยู่นอกเมืองในสมัยโรมัน มีบ่อน้ำพุร้อนจำนวนมากที่ใช้เป็นโรงอาบน้ำสาธารณะ
อ้างอิง

อ่านเพิ่ม
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* Alt URL
* 
* 
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* National Tourism Organization of Serbia
*
คาเฟ่แมว
ประเทศรัสเซีย]]
คาเฟ่แมว ( ) เป็นธีมคาเฟ่ที่มีจุดขายคึอแมวที่สามารถดูและเล่นด้วยได้ โดยทั่วไปผู้ใช้บริการจ่ายค่าบริการเป็นรายชั่วโมง ดังนั้นคาเฟ่แมวจึงอาจถือว่าเป็นรูปแบบหนึ่งของการให้เช่าสัตว์เลี้ยงในร่มภายใต้การกำกับดูแล คำว่า "cat café" (คาเฟ่แมว) ได้รับการบรรจุอย่างเป็นทางการใน พจนานุกรมออกฟอร์ดภาษาอังกฤษ ฉบับออนไลน์ตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2558
ประวัติ
คาเฟ่แมวแห่งแรกของโลกชื่อว่า "เมาฮฺวา-ยฺเหวียน" (貓花園 ) แปลว่า "สวนดอกไม้แมว" เปิดในกรุงไทเป ประเทศไต้หวัน ในปี พ.ศ. 2541 และในที่สุดก็กลายเป็นจุดหมายปลายทางของนักท่องเที่ยวทั่วโลก แนวคิดการทำคาเฟ่แมวกลายเป็นที่นิยมในประเทศญี่ปุ่น โดยคาเฟ่แห่งแรกมีชื่อว่า "เนโกะ โนะ จิกัง" (แปลว่า "เวลาของแมว") เปิดในนครโอซากะ ในปี พ.ศ. 2547 เนื่องจากขนาดที่ดินและจำนวนประชากรของประเทศญี่ปุ่น ผู้อยู่อาศัยจำนวนมากจึงอาศัยอยู่ในห้องอยู่อาศัยหรืออาคารชุดขนาดเล็กซึ่งไม่อนุญาตให้เลี้ยงสัตว์ ทำให้คาเฟ่แมวเป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมสำหรับคนทำงานรุ่นใหม่ที่มองหาเพื่อนเล่นและความสะดวกสบาย คาเฟ่แมวแห่งแรกในกรุงโตเกียวชื่อ "เนโกะ โนะ มิเซะ" (แปลว่า "ร้านแมว") เปิดใน
บาย คาเฟ่แมวแห่งแรกในกรุงโตเกียวชื่อ "เนโกะ โนะ มิเซะ" (แปลว่า "ร้านแมว") เปิดในปี พ.ศ. 2548 หลังจากนั้นความนิยมของคาเฟ่แมวก็แพร่หลายในประเทศญี่ปุ่น ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2548 ถึง พ.ศ. 2553 มีร้านคาเฟ่แมว 79 แห่งทั่วประเทศ
ดรีนารีกัตตา
ดรีนารีกัตตา ( ) เป็นงานท่องเที่ยวและสันทนาการที่จัดขึ้นในแม่น้ำดรีนา เทศกาลนี้เริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1994 และจัดโดย เอส.ที.ซี. "บายีนาบาชตา" กับเทศบาลบายีนาบาชตาเพื่อพักผ่อนหย่อนใจในแพไม้ การแข่งเรือดังกล่าวเป็นงานที่มีผู้เข้าชมมากที่สุดในประเทศเซอร์เบียทางทิศตะวันตกและอีเวนต์ฤดูร้อนกลางน้ำในภูมิภาคนี้

การแข่งเรือและเทศกาล
วันแรกของเทศกาลนี้มีการแข่งว่ายน้ำและการแข่งซุปปลาใกล้แม่น้ำสายเล็กของเวรโลในหมู่บ้านเปรูชัก ส่วนวันต่อมารวมถึง ‘การแข่งรีกัตตา’ ซึ่งเริ่มจากหมู่บ้านเปรูชักไปยังเมืองบายีนาบาชตา และกระโดดน้ำจากสะพานดรีนาซึ่งเชื่อมระหว่างบายีนาบาชตา กับหมู่บ้านสเกลานีในประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา

อ้างอิง
วัดหิรัญญาราม (จังหวัดพิจิตร)
วัดหิรัญญาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน่านเก่า ในตำบลบางคลาน อำเภอโพทะเล จังหวัดพิจิตร

วัดหิรัญญาราม แต่ชาวบ้านมักเรียกว่า วัดบางคลาน หรือ วัดวังตะโก บ้างเรียกกันว่า วัดหลวงพ่อเงินบางคลาน ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2370 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2514
วัดหิรัญญารามเป็นวัดที่หลวงพ่อเงิน พุทฺธโชติสร้างขึ้น สาเหตุที่หลวงพ่อเงินสร้างวัดนี้ขึ้นมาเพราะท่านได้พิจารณาเห็นว่าเป็นสถานที่สงบและอยู่ไม่ไกล จากแหล่งชุมชนนักเหมาะที่จะเป็นสถานที่เจริญวิปัสสนากรรมฐาน ทั้งนี้เพราะสภาพพื้นที่สมัยนั้นเป็นป่าทึบและมีสัตว์ร้ายนานาชนิด อาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก สภาพเดิมของวัดเริ่มเป็นเพียงสำนักสงฆ์ มีกุฏิหลังคามุงแฝกอย่าง ง่าย ๆ เพียง 1 หลัง เมื่อหลวงพ่อเงินมาจำพรรษาและสร้างวัดนี้ ท่านนำต้นโพธิ์มา 1 ต้น จากวัดคงคาราม
สิ่งก่อสร้างภายในวัดมีพิพิธภัณฑ์นครไชยบวร เป็นพิพิธภัณฑ์รูปมณฑป 2 ชั้น ชั้นบนประดิษฐานรูปหล่อเท่าองค์จริงของหลวงพ่อเงิน ชั้นล่างเป็นที่แสดงโบราณวัตถุต่าง ๆ ที่ทางวัดได้สะสมไว้ โดยส่วนใหญ่จะเป็นวัตถุที่มีผู้นำมาถวาย เช่น พระพุทธรูป พระพิมพ์ เครื่องปั้นดินเผา ฯลฯ ปัจจุบัน พระพิศาลสาธุกิจ (สุรินทร์ เขมภูสิโต) เป็นรักษาการเจ้าอาวาส

อ้างอิง
วัดทดราษฏร์เจริญมณีฤทธิ์
วัดทดราษฏร์เจริญมณีฤทธิ์ ชาวบ้านโดยทั่วไปเรียกว่า วัดทด หรือ วัดทดบางไผ่ ตั้งอยู่เลขที่ 86 บ้านบางไผ่ หมู่ที่ 7 ตำบลบางไผ่ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา ตั้งอยู่บนที่ราบลุ่ม ทางด้านทิศตะวันออกของจังหวัดฉะเชิงเทรา ห่างจากตัวเมือง ประมาณ 5 กิโลเมตร มีถนนสาย 304 ฉะเชิงเทรา-อรัญประเทศ เป็นเส้นทางหลัก เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย จัดตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2430 โดยมีนายฤทธิ์ นางมณี เป็นผู้ริเริ่มในการสร้างวัด ปัจจุบันมีที่ดินทั้งสิ้น จำนวน 46 ไร่ 3 งาน 32 ตารางวา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ ปี พ.ศ. 2472 และวันที่ 6 กันยายน 2522 เป็นครั้งสุดท้าย
ประวัติ
ใน หนังสืออนุสรณ์ งานสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ 200 ปี พุทธศักราช 2525 ทำเนียบวัด และพระสังฆาธิการ แห่งแปดริ้ว หน้า 46 และเอกสารการเขียนลายมือของ พระครูจิรวัฒนธำรง เขียนว่า "วัดนี้เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2430" แต่หนังสือ ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร และใบรับรองสภาพวัด ที่ออกโดยสำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดฉะเชิงเทรา ได้รับข้อมูลจากส่วนกลาง ว่า "ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2365" ในการขอออกโฉนดที่ดินเลขที่ 51584 แปลงที่ตั้งวัด พ.ศ. 2540 ได้เขียนคำร้องว่า "นายมณีฤทธิ์ ไม่ทราบนามสกุล ได้อุทิศถวายให้เป็นพื้นที่ตั้งเมื่อประมาณ พ.ศ. 2315" ปีที่สร้างวัดมี 3 ปีคือ 2315, 2365 และ 2430
จากสภาพความเก่าแก่ของวัด โบราณสถาน โบราณวัตถุ และชื่อของผู้เริ่มสร้าง ไม่น่าจะเก่าแก่ถึงปี พ.ศ. 2315 หรือ พ.ศ. 2365 อาจจะเป็นไปได้ว่าเคยเป็นวัดร้างมาก่อนแล้ว จนกระทั่งมาบูรณะและก่อสร้างขึ้นใหม่ เมื่อปี พ.ศ. 2430 เท่านั้น ชาวบ้านเรียกว่า "วัดทด" หรือ "วัดทด บางไผ่" โดยมีนายฤทธิ์ นางมณี เป็นผู้ริเริ่มสร้างวัดนี้ขึ้น ได้มอบที่ดินของตนเอง จัดสร้างวัดขึ้น โดยร่วมแรงร่วมใจกับผู้มีจิตศรัทธาจำนวนมาก เช่น ก๋งกี่ อำแดงอ่ำ เจริญสุข นายเพิ่ม ปัญญะวิก นายเกลี้ยง พร้อมกับกับประชาชน ตำบลบางไผ่และตำบลใกล้เคียง โดยสร้างเป็นกุฏิสำหรับพระสงฆ์ขึ้น 1 หลัง และก่อสร้างกุฏิเพิ่มเติม อีกในปีต่อมา ในปี พ.ศ. 2461 ได้ก่อสร้างศาลาการเปรียญขึ้น 1 หลัง ต่อมา ปี พ.ศ. 2472 น
นปีต่อมา ในปี พ.ศ. 2461 ได้ก่อสร้างศาลาการเปรียญขึ้น 1 หลัง ต่อมา ปี พ.ศ. 2472 นายเขียวอุดมสุข ได้บริจาค ที่ดินให้กับทางวัดเป็นเนื้อที่ประมาณ 1 ไร่ แล้วนายเขียวได้ร่วมกับประชาชน ก่อสร้างอุโบสถขึ้นบริเวณที่ดินที่ได้บริจาคไว้นั้น โดยมี พระครูนันทธีราจารย์ (หลวงพ่อเหลือ นนฺทสาโร) วัดสาวชะโงก เป็นประธานการจัดหาทุนก่อสร้าง ต่อมา นายอาจ อุดมสุข กำนันตำบลบางไผ่ บุตรของนายเขียว อุดมสุข นายประทวน รตโนภาส ร่วมกัน กับประชาชนตำบลบางไผ่และตำบลใกล้เคียง พร้อมด้วยผู้มีจิตศรัทธาจัดซื้อที่ดิน ติดกับวัดทางด้านทิศตะวันออก ถวายวัดอีก 13 ไร่ 48 ตารางวา ซึ่งปัจจุบันเป็นสถานที่ตั้ง โรงเรียนวัดทด (เชิดอุดมรัตนราษฎร์บำรุง) และสำนักงานองค์การบริหารส่วนตำบลบางไผ่
ลำดับเจ้าอาวาส
ลำดับเจ้าอาวาส เท่าที่สามารถหาหลักฐานพบ เรียงลำดับคือ
* พระอธิการขอ 
* พระอธิการธรรม 
* พระอธิการกุ่ย 
* พระอธิการปลื้ม 
* พระอธิการปาน เกสโร 
* พระครูเฉลิม ฐานะโส (โสมปิ่น)
* พระโสภณวัชราภรณ์ (บรรทม จิรธมฺโม)-2565
* พระปลัดชินภัทร อคฺคธมฺโม 2566-ปัจจุบัน

อ้างอิง
ซัตสึมาอาเงะ
ซัตสึมาอาเงะ ( ) เป็นอาหารญี่ปุ่น ที่ทำโดยการนำเนื้อปลาบดมาปั้นเป็นก้อนแล้วทอดในน้ำมัน จัดเป็นคามาโบโกะชนิดหนึ่ง

ชื่อเรียกซัตสึมาอาเงะนั้นใช้เรียกในจังหวัดอิชิกาวะ โทยามะ นางาโนะ และชิซึโอกะ และพื้นที่ส่วนใหญ่ทางตะวันออกของญี่ปุ่น ส่วนทางญี่ปุ่นตะวันตกจะเรียกว่า เท็มปุระ (แต่จะแตกต่างจาก เท็มปุระ ทั่วไปตรงที่ทอดโดยไม่ชุบแป้ง)

ภาพรวม
เนื้อปลาบดปรุงรสด้วยเกลือและน้ำตาลปั้นเป็นก้อนแล้วทอดในน้ำมันอาจทำเป็นรูปร่างต่าง ๆ เช่น กลม สี่เหลี่ยม นอกจากนี้ยังอาจมีการใช้โกโบ หมึก ไข่ต้ม และส่วนผสมอื่น ๆ มาห่อรวมด้วย
ในพื้นที่ประมง มักใช้ปลาที่จับได้ในปริมาณมากในท้องถิ่นเป็นส่วนผสม ปลาที่ใช้มีหลายชนิดเช่น ปลาอิวาชิ, ปลาฉลาม, ปลาโอแถบ, ปลาซาบะ และ ปลาฮกเกะ ในกรณีส่วนใหญ่จะใช้ปลาตั้งแต่ 2 ชนิดขึ้นไปปนกัน นอกจากที่ทำโดยใช้แค่เนื้อปลาบดล้วน ๆ แล้ว ยังอาจผสม ผัก ต่าง ๆ เช่น เห็ดหูหนู เบนิโชงะ หอมใหญ่ และ ต้นหอม หรือรวมถึงอาหารทะเล เช่น พวกปลาขนาดเล็ก หมึกสาย หมึกกล้วย และ กุ้งฝอย แล้วก็อาจมีการใส่เครื่องปรุงเพิ่มอีกด้วย

ซัตสึมาอาเงะอาจใช้กินทั้ง ๆ อย่างนั้น หรือนำไปย่างอ่อน ๆ แล้วจิ้มกับโชยุใส่ขิง หรือ โชยุใส่คาราชิ นอกจากนี้ยังใช้เป็นส่วนผสมของ โอเด็ง อูดง ซาราอูดง และอาหารประเภทต้ม
ที่มา
ต้นกำเนิดของซัตสึมาอาเงะนั้นไม่เป็นที่แน่ชัด แต่เชื่อกันว่ามาจากการที่ชิมาซุ นาริอากิระ ผู้นำตระกูลชิมาซุรุ่นที่ 28 ผู้ครองแคว้นศักดินาซัตสึมะช่วงปลายยุคเอโดะ ต้องการพัฒนาเศรษฐกิจของหมู่บ้านชาวประมงที่นั่น จึงได้สนับสนุนให้ชาวบ้านจับปลามาทำเป็นอาหารโดยทอดน้ำมันขาย

อ้างอิง
เชค แช็ค
เชค แช็ค ( ) เป็นบริษัทที่ทำธุรกิจเครือร้านฟาสต์แคชวล จากสหรัฐ ก่อตั้งเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2547 ผู้ก่อตั้งโดยแดเนียล เมเยอร์ ก่อนก่อตั้มเริ่มแรกทำธุรกิจรถเข็นขายฮอทดอกในเมดิสันสแควร์ใน พ.ศ. 2544 และได้รับความนิยมก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนถึงในปี พ.ศ. 2547 ได้รับใบอนุญาตให้เปิดแผงขายถาวรภายในสวนสาธารณะ ได้ขยายเมนูจากฮอทดอกเพิ่มแฮมเบอร์เกอร์ เฟรนช์ฟรายส์และมิลค์เชค มีสาขามากกว่า 262 สาขาในสหรัฐอเมริกา และในสาขาต่างประเทศอีก 141 สาขา

ประวัติ
เชค แช็คในประเทศไทย
เริ่มตั้งแต่ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2565 ทางโซเชียลมีเดียของเชค แช็คได้ยืนยันว่าเตียงจะเปิดตัวสาขาในประเทศไทยภายในปี พ.ศ. 2566 ผู้นำเข้าแบรนด์เชค แช็คในประเทศไทยโดยบริษัท แม็กซิมส์ เคเทอร์เรอร์ จำกัด สาขาแรกตั้งอยู่ที่เซ็นทรัลเวิลด์ฝั่งอิเซตันเก่าเปิดให้บริการวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2566 และทางเชค แช็คเตรียมตั้งเป้าจะขยายสาขาในประเทศไทยอีก 15 สาขาภายในปี พ.ศ. 2575
สาขาในประเทศไทย
{| class="wikitable"
! style="background-color:#dddddd"| ชื่อสาขา !! style="background-color:#dddddd"|วันที่เริ่มเปิดดำเนินการ !! style="background-color:#dddddd"| เขต/อำเภอที่ตั้ง !! style="background-color:#dddddd" |จังหวัดที่ตั้ง !! style="background-color:#dddddd"|ตั้งอยู่ใน
|-
| ราชประสงค์ || 30 มีนาคม พ.ศ. 2566 || เขตปทุมวัน || rowspan=2| กรุงเทพมหานคร || เซ็นทรัลเวิลด์
|-
| สุขุมวิท || 1 ธันวาคม พ.ศ. 2566 || เขตคลองเตย || เอ็มสเฟียร์ 
|-
| บางนา || 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2567||อำเภอบางพลี || จังหวัดสมุทรปราการ || เมกาบางนา 
|-
| ลุมพินี || 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567||เขตปทุมวัน || กรุงเทพมหานคร || พาเหรด แอท วัน แบงค็อก 
|-
| สุวรร
ายน พ.ศ. 2567||เขตปทุมวัน || กรุงเทพมหานคร || พาเหรด แอท วัน แบงค็อก 
|-
| สุวรรณภูมิ || 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2568 || อำเภอบางพลี || จังหวัดสมุทรปราการ || อาคารเทียบเครื่องบิน บี ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ 
|}
วัดเขาแก้ว (จังหวัดตรัง)
วัดเขาแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาเมืองเพชร อำเภอสิเกา จังหวัดตรัง โดยมีพระครูศรีรัตนาภิวุฒิ เป็นเจ้าอาวาส

วัดเขาแก้วตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2318 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2523 ในช่วงเทศกาลสงกรานต์ มีประเพณีการตักบาตรน้ำหอมที่เชื่อกันว่าทำให้มีชื่อเสียงหอมฟุ้งกระจาย มีความสุขสดชื่นตลอดปีและตลอดไป

วัดเขาแก้วมีฆ้องและระฆัง ฆ้องมีความสูง 6 เมตรกว้างประมาณ 5 เมตร น้ำหนัก 2,000 กิโลกรัม ใหญ่ที่สุดในภาคใต้ ตั้งห่างจากระฆังประมาณ 30 เมตร ระฆังยักษ์ความสูงเกือบ 8 เมตร น้ำหนักเกือบ 3,000 กิโลกรัม ซึ่งจัดสร้างพร้อมกันโดยใช้งบประมาณจากญาติโยมที่ร่วมกันบริจาคกว่า 800,000 บาท ด้านล่างของระฆังยักษ์
เกาะแกร์
เกาะแกร์ ( ) เป็นแหล่งโบราณคดีทางตอนเหนือของประเทศกัมพูชา ตั้งอยู่ที่จังหวัดพระวิหาร ห่างจากเสียมราฐและโบราณสถานเมืองพระนครประมาณ พบโบราณสถานมากกว่า 180 แห่ง ในพื้นที่ นักท่องเที่ยวสามารถเยี่ยมชมพื้นที่โบราณสถานได้ประมาณ 24 แห่งเท่านั้น เนื่องจากโบราณสถานส่วนใหญ่ซ่อนตัวอยู่ในป่าและพื้นที่ทั้งหมดยังทำลายทุ่นระเบิดไม่หมด
เกาะแกร์เป็นชื่อสมัยใหม่ของเมืองสำคัญของอาณาจักรพระนคร ในจารึกกล่าวถึงเมืองลิงคปุระหรือเมืองแห่งศิวลึงค์ ภายใต้รัชสมัยของพระเจ้าชัยวรมันที่ 4 และพระเจ้าหรรษวรมันที่ 2 เกาะแกร์เคยเป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิในช่วงสั้น ๆ (ค.ศ. 928–944) พระเจ้าชัยวรมันที่ 4 มีโครงการก่อสร้างขนาดใหญ่ ได้แก่ อ่างเก็บน้ำขนาดมหึมาและมีการสร้างปราสาทประมาณ 40 หลังภายใต้การปกครองของพระองค์ เช่น ปราสาทธม ปราสาทกระจับ ปราสาทเจิน ปราสาทลึงค์ ปราสาทเนียงเขม่า

อ้างอิง

อ่านเพิ่มเติม
* "A short guide to the temples in Koh Ker", Heritage Watch (author's name, etc., no ISBN), about 26 pages with plans, drawings and photographs.
* 
*
วัดศาลเจ้าไก่ต่อ
วัดศาลเจ้าไก่ต่อ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศาลเจ้าไก่ต่อ อำเภอลาดยาว จังหวัดนครสวรรค์ ที่ดินที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 22 ไร่ 1 งาน 48 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 5 แปลง เนื้อที่ 72 ไร่ ปัจจุบันมีพระครูนิสัยวุฒิธรรม (ธมฺมจารี) เป็นเจ้าอาวาส
วัดศาลเจ้าไก่ต่อตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2484 ตั้งชื่อวัดตามชื่อหมู่บ้าน อันเนื่องจากแต่เดิมบริเวณนี้เป็นป่าไม้หนาทึบ และมีสัตว์ป่าจำนวนมากรวมถึงไก่ป่าเป็นฝูง ๆ ด้วยต่อมาเมื่อประชาชนมาตั้งถิ่นฐานมากขึ้น ได้เรียกชื่อหมู่บ้านนี้ว่าบ้านศาลเจ้าไก่ต่อ เริ่มสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2475 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2524 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 49 เมตร ยาว 49 เมตร ด้านการศึกษาได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เมื่อ พ.ศ. 2519
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 24 เมตร ยาว 36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 เป็นอาคารไม้ทรงไทย กุฏิสงฆ์ จำนวน 12 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 10 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 หลัง หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 19 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 12.90 เมตร ยาว 25.10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2554 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย มีขนาดหน้าตักกว้าง 50 นิ้ว สูง 90 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 พระประธานประจำศาลากา
มีขนาดหน้าตักกว้าง 50 นิ้ว สูง 90 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 พระประธานประจำศาลาการเปรียญมีขนาดหน้าตักกว้าง 60 นิ้ว สูง 47 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519
วัดโพธิ์เจดีย์ลอย
วัดโพธิ์เจดีย์ลอย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านโภชน์ อำเภอหนองไผ่ จังหวัดเพชรบูรณ์
วัดโพธิ์เจดีย์ลอย แต่เดิมเป็นวัดร้างที่สร้างขึ้นมาหลายร้อยปี จนเมื่อ พ.ศ. 2385 ได้มีพระสงฆ์มาจำพรรษาอยู่ ชาวบ้านจึงร่วมกันสร้างเจดีย์ขึ้นภายในวัด ในขณะที่ชาวบ้านกำลังช่วยกันขนอิฐ ปูน ทราย จากเตาเผาที่ผลิดขึ้นเองเพื่อสร้างเจดีย์ ได้เกิดเหตุอาเพศขึ้นในอากาศ ท้องฟ้าเกิดมืดครึ้มเป็นเวลา 3 วัน 3 คืน ติดต่อกัน เสียงฟ้าร้องดังสนั่นหวั่นไหว ชาวบ้านไม่สามารถออกจากบ้านไปประกอบอาชีพได้ตามปกติ จนเมื่อท้องฟ้าแจ่มใสเป็นปกติ ชาวบ้านก็ได้เห็นองค์เจดีย์ลอยอยู่เหนือพื้นดิน ขนาดกลองเพลใบย่อมกลิ้งผ่านไปมาได้ ทำให้ชาวบ้านเชื่อว่าเทวดาได้สร้างขึ้นมา ต่อมาเจดีย์ที่ลอยอยู่นั้นเกิดภัยทางธรรมชาติ ชะล้างและดินหินทรายได้เข้าทับถม ทำให้ฐานของเจดีย์ลอยต่ำลง พอที่จะให้ไก่ฟ
รรมชาติ ชะล้างและดินหินทรายได้เข้าทับถม ทำให้ฐานของเจดีย์ลอยต่ำลง พอที่จะให้ไก่ฟักไข่เท่านั้น ชาวบ้านที่ยากจนได้งพากันมาอาศัยพึ่งเงินและทองที่อยู่ใต้ฐานองค์เจดีย์ ยืมไปใช้จ่าย ถึงเวลาก็นำกลับคืนเข้ายังที่เดิม แต่บางคนก็ไม่คืน นำไปใช้ในทางที่ผิด ตั้งแต่นั้นมาองค์พระเจดีย์ก็จมลงใต้ดิน จนถีงปัจจุบัน โดยในวันขึ้น 1 ค่ำ เดือน 5 ของทุกปี ชาวบ้านจะร่วมกันทำบุญตักบาตร จัดมหรสพสมโภช สรงน้ำองค์พระเจดีย์ และเปลี่ยนผ้าสามสีที่ห่มองค์เจดีย์เป็นประจำทุกปี
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าวัดโพธิ์เจดีย์ลอยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2385 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2548

สิ่่งก่อสร้างที่สำคัญ คือ เจดีย์ลอย เป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนทรงระฆังขนาดเล็ก สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2385 ขนาดความกว้าง 4 เมตร ความ สูง 9.19 เมตร และวิหารก่ออิฐถือปูน

อ้างอิง