SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
คลองพระโขนง
คลองพระโขนง เป็นคลองที่อยู่ในเขตคลองเตย เขตวัฒนา และเขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร ขุดแยกจากแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตะวันออก บริเวณท่าเรือกรุงเทพ ไปต่อกับคลองประเวศบุรีรมย์ คลองยาว 14.5 กิโลเมตร

ประวัติ
 ผู้ดำเนินการขุดคลองพระโขนง]]
แต่เดิมเป็นคลองธรรมชาติลักษณะคดเคี้ยว ปากคลองพระโขนงเป็นที่ตั้งของเมืองพระประแดงเดิม บริเวณนั้นแต่เดิมเป็นที่ตั้งวัดหน้าพระธาตุหรือวัดมหาธาตุ (ภายหลังผาติกรรมเพื่อสร้างท่าเรือคลองเตยเมื่อ พ.ศ. 2480) มีชุมชนขนาดใหญ่เนื่องจากมีวัดพระธาตุประจำเมือง
ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้ขุดเชื่อมคลองหนองบอนกับแม่น้ำเจ้าพระยา ความยาวประมาณ 10 กิโลเมตร เมื่อปี พ.ศ. 2380 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2383 ผู้ดำเนินการขุดคือ สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาพิไชยญาติ (ทัต บุนนาค) ภายหลังการขุดคลอง ได้อพยพชาวมลายูจากปัตตานีเข้ามาอยู่อาศัยบริเวณฝั่งคลอง กลุ่มคนที่กวาดต้อนมาเพื่อเป็นแรงงานในการเพาะปลูกข้าวเพื่อส่งเป็นเสบียงให้กองทัพ
เมื่อ พ.ศ. 2400 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการขุดคลองถนนตรง (ถนนพระรามที่ 4 ในปัจจุบัน) เชื่อมต่อบางนากับคลองผดุงกรุงเกษม โปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้เจ้าพระยาทิพากรวงศมหาโกษาธิบดี (ขำ บุนนาค) จ้างจีนขุดคลองพระโขนงออกไปทะลุถึงแม่น้ำเจ้าพระยา เป็นคลองกว้าง 6 วา ลึก 6 ศอก ยาว 207 เส้น 2 วา 3 ศอก บริเวณคลองพระโขนงเกิดเป็นตลาดริมน้ำ เกิดเรือนแถวไม้ตั้งอยู่ริมน้ำตลอดแนวคลองจนสุดทางที่โรงน้ำแข็ง
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงประกาศใช้พระราชบัญญัติ "ประกาศขุดคลอง" ใน พ.ศ. 2420 และได้โปรดเกล้าฯ ให้ขุดคลองพระโขนงไปเชื่อมกับคลองด่าน ออกสู่แม่น้ำบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา และเรียกคลองที่ขุดต่อออกไปว่า คลองประเวศบุรีรมย์ และให้ขุดคลองแยกจากคลองประเวศบุรีรมย์ อีก 4 คลอง คือ คลองหนึ่ง คลองสอง คลองสาม และคลองสี่ เริ่มขุดตั้งแต่ พ.ศ. 2421 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2423

ปัจจุบันคลองพระโขนงมีการใช้เรือเป็นการสัญจร ทั้งเรือส่วนตัวและเรือโดยสารประจำทาง ซึ่งเปิดบริการเฉพาะตอนกลางวัน เชื่อมต่อพื้นที่ย่านพระโขนง ริมถนนสุขุมวิท ไปจนถึงตลาดเอี่ยมสมบัติ ริมถนนศรีนครินทร์
สถานที่สำคัญ
ริมคลองพระโขนงเป็นที่ตั้งของวัดและมัสยิดหลายแห่ง อันแสดงถึงกลุ่มชาติพันธ์ต่าง ๆ ได้แก่ วัดสะพาน วัดใต้ วัดมหาบุศย์ วัดยาง วัดทองใน วัดต้นไทรย์ (มอญสร้าง) วัดปากบ่อ วัดขจรศิริ (ขอมสร้าง) และมัสยิดอัลกุ๊บรอ (สุเหร่าใหญ่คลองเคล็ด) มัสยิดแห่งแรกของเขตสวนหลวงอายุกว่า 200 ปี ซึ่งมีหลักฐานว่าสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2332
ศาลแม่นากพระโขนงที่ตั้งอยู่ในวัดมหาบุศย์ เป็นที่เคารพสักการะ ซึ่งเชื่อว่าเกิดขึ้นจริงในปลายสมัยรัชกาลที่ 3 ภายหลังมีการนำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์และภาพยนตร์หลายครั้ง หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช ได้เขียนบันทึกเอาไว้ว่า เมื่อ พ.ศ. 2468 ซึ่งเป็นสมัยที่ท่านยังเป็นเด็ก ท่านเคยเห็นเรือนของแม่นากด้วย เป็นเรือนลักษณะเหมือนเรือนไทยภาคกลางทั่วไปอยู่ติดริมคลองพระโขนง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
คลองประเวศบุรีรมย์
คลองประเวศบุรีรมย์ ( ) เป็นคลองขุดที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยาสุรวงศ์ไวยวัฒน์ให้ขุดต่อจากคลองพระโขนงไปเชื่อมกับ แม่น้ำบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา เรียกคลองที่ขุดต่อออกไปว่า "คลองประเวศบุรีรมย์" และให้ขุดคลองแยกจากคลองประเวศบุรีรมย์ อีก 4 คลอง คือ คลองหนึ่ง คลองสอง คลองสาม และคลองสี่ เริ่มขุดตั้งแต่ พ.ศ. 2421 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2423 มีความยาวทั้งสิ้น 1150 เส้น (46 กิโลเมตร)
 ในปี พ.ศ. 2541]]
ในการขุดคลองประเวศบุรีรมย์ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงประกาศใช้พระราชบัญญัติ "ประกาศขุดคลอง" ใน พ.ศ. 2420 พระราชทานเงินทุนจากกระทรวงพระคลังมหาสมบัติจำนวน 80000 บาท ส่วนทุนสร้างที่เหลือเป็นเงิน 32,752 บาท ทรงให้
วงพระคลังมหาสมบัติจำนวน 80000 บาท ส่วนทุนสร้างที่เหลือเป็นเงิน 32,752 บาท ทรงให้ราษฎรช่วยเสียค่าขุดคลอง โดยจะได้รับผลประโยชน์จากการจับจองที่ดินสองฝั่งคลองเป็นค่าตอบแทน
ต่อมาเมื่อที่ดินคลองประเวศบุรีรมย์ไม่เพียงพอกับความต้องการของราษฎร จึงได้ช่วยกันออกเงินจ้างจีนขุดคลองแยก อีก 4 คลอง คือ คลองหนึ่ง คลองสอง คลองสาม และคลองสี่

สถานที่สำคัญ
* ตลาดคลองสวน 100 ปี
* สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง
* สถานีตำรวจนครบาลประเวศ
* ตลาดหัวตะเข้
* ศาลเจ้าปึงเถ่ากง คลองเจ้า จ.สมุทรปราการ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
อุทยานแห่งชาติสาละวิน
]]
อุทยานแห่งชาติสาละวิน เป็นอุทยานแห่งชาติ มีสภาพป่าไม้สมบูรณ์ ทิวทัศน์และลักษณะทางธรรมชาติที่สวยงาม ซึ่งแต่เดิมเป็นป่าสงวนแห่งชาติ "ป่าสาละวิน" ตั้งอยู่ในจังหวัดแม่ฮ่องสอน ในเขตอำเภอสบเมย และ อำเภอแม่สะเรียง มีพื้นทีทั้งหมด 450,950 ไร่ (721.25 ตารางกิโลเมตร) มีพื้นที่ติดชายแดนระหว่างประเทศไทย และ ประเทศพม่า หลังจากรัฐบาลได้ยกเลิกสัมปทานป่าไม้แล้ว ได้ประกาศจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติสาละวิน เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2537
ภูมิประเทศ
อุทยานแห่งชาติสาละวิน มีภูมิประเทศเป็นเทือกเขาสลับซับซ้อน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาถนนธงชัย กับที่ราบริมฝั่งน้ำ มีความสูงจากระดับน้ำทะเล สูงสุด 1,027 เมตร ต่ำสุด 200 เมตร ยอดเขาที่สูงที่สุด อยู่ทางทิศเหนือ บริเวณอุทยาน ปกคลุมไปด้วยสภาพป่าที่อุดมของป่าเบญจพรรณ ป่าเต็งรัง ป่าดิบแล้ง และยังเป็นแหล่งต้นน้ำลำธารของแม่น้ำยวม แม่น้ำสาละวิน แม่น้ำกองคา แม่น้ำแม่แงะ และแม่น้ำหาร มีแหล่งน้ำอุปโภคบริโภคตามธรรมชาติ ได้แก่ แม่น้ำสาละวิน น้ำแม่ก๋อน น้ำแม่กองคา น้ำแม่แง น้ำแม่ปอ น้ำแม่เวน น้ำแม่สามแลบ แม่น้ำยวม ห้วยกองก๊าด ห้วยแม่สะเกิบ ห้วยแม่ละมอง ห้วยแม่สะลาบ ห้วยวอก ห้วยบง ห้วยอีนวล ห้วยโผ ห้วยแม่แต๊ะ ห้วยแม่อมลอง และ ห้วยแม่สามบาก
อาณาเขต
* ทิศเหนือ ติดกับ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าสาละวิน ตำบลเสาหิน อำเภอแม่สะเรียง
* ทิศตะวันออก ติดกับ ป่าสงวนแห่งชาติป่าสาละวิน ตำบลแม่คง อำเภอแม่สะเรียง
* ทิศตะวันตก ติดกับ แม่น้ำสาละวิน ตำบลแม่คง และ ตำบลแม่ยวม อำเภอแม่สะเรียง
* ทิศใต้ ติดกับ ทางหลวงหมายเลข 1194 (ห้วยโผ-แม่สามแลบ) ตำบลแม่สามแลบ อำเภอสบเมย

ภูมิอากาศ
อุทยานแห่งชาติสาละวิน มีภูมิอากาศ แบ่งออกเป็น 3 ฤดู คือ
* ฤดูร้อน เริ่มในระหว่างเดือนมีนาคม - เดือนพฤษภาคม
* ฤดูฝน เริ่มในระหว่างเดือนมิถุนายน - เดือนตุลาคม
* ฤดูหนาว เริ่มในระหว่างเดือนพฤศจิกายน - เดือนกุมภาพันธ์

พืชพรรณและสัตว์ป่า
สภาพป่าในอุทยานแห่งชาติสาละวิน เป็นป่าที่มีความสมบูรณ์เป็นอย่างมาก ทำให้มีทั้ง ป่าดิบแล้ง ป่าเต็งรัง และป่าเบญจพรรณ พันธุ์ไม้ส่วนใหญ่ที่พบ ได้แก่ สัก แดง ประดู่ ชิงชัน มะค่าโมง รัง ตะเคียนหนู ตะเคียนทอง เต็ง เหียง พลวง เป็นต้น
สัตว์ป่าที่พบเห็นได้แก่ 
*สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ได้แก่ เสือปลา วัวแดง กระทิง เสือโคร่ง หมี เลียงผา กวางป่า เก้ง หมูป่า ชะนี อีเห็น ชะมด นาก เม่น อ้น ลิง ค่าง กระต่ายป่า กระรอก กระแต หนูหริ่ง ค้างคาว เป็นต้น
*สัตว์ปีก ได้แก่ นกยูง ด้วงปีกแข็ง ผีเสื้อ และนกชนิดต่าง ๆ เป็นต้น
*สัตว์เลื้อยคลาน งูชนิดต่างๆ กิ้งก่า ตะกวด จิ้งเหลน เต่า ตะพาบน้ำ เป็นต้น
*สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก ได้แก่ กบ เขียด อึ่งอ่าง ปาด เป็นต้น
*สัตว์น้ำที่อาศัยในแม่น้ำสาละวินมีปลา จำแนกป็น 2 ชนิด คือ 
**ปลาเฉพาะถิ่น ได้แก่ ปลาแปบสาละวิน ปลาตะเพียนสาละวิน ปลารากกล้วยสาละวิน ปลาแขยงใบข้าว ปลาคม ปลากดคัง ปลาหมู ปลาแค้ เป็นต้น
**ปลาทั่วไป ได้แก่ ปลาสะตือ ปลาดุก ปลาสวายหนู ปลาดุกด้าน ปล
สถานที่ท่องเที่ยว
อุทยานแห่งชาติสาละวิน มีสถานที่ท่องเที่ยวมากมาย เช่น หาดแท่นแก้ว, หมู่บ้านท่าตาฝั่ง, แม่น้ำกองคา, บ้านโพซอ-เสาหิน, วนอุทยานแห่งชาติถ้ำแก้วโกมล, ทุ่งดอกบัวตองดอยแม่เหาะ, วัดกิตติวงศ์, วัดจองสูง, วัดจอมทอง, 
บ้านกะเหรี่ยงพะมอลอ, พระธาตุจอมมอญ และ ถ้ำเงา เป็นต้น

อ้างอิง
* Welcome to อุทยานแห่งชาติสาละวิน จากเว็บไซต์ กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
* อุทยานแห่งชาติสาละวิน
วัดสุวรรณดารารามราชวรวิหาร
วัดสุวรรณดารารามราชวรวิหาร ตั้งอยู่ริมป้อมเพชร อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ซึ่งสมเด็จพระปฐมบรมมหาชนก พระชนกในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช โปรดให้สร้างวัดนี้ขึ้นตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ให้ชื่อว่าวัดทอง เป็นวัดของฝ่ายวังหน้า

ต่อมาเมื่อพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ทรงขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ก็ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้บูรณะวัดนี้ทั้งหมด เป็นวัดของสมเด็จพระปฐมบรมมหาชนก ต้นพระบรมราชวงศ์จักรี และยังมีการบูรณะอีกครั้งหนึ่งเพื่อเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในพระราชพิธีสมมงคลพระชนมายุเท่าพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช พ.ศ. 2543
ลักษณะสถาปัตยกรรมของวัด ตัวโบสถ์จะตกท้องช้าง ทำให้คล้ายท้องเรือสำเภา ซึ่งเป็นการเปรียบพระพุทธศาสนาดั่งนาวาธรรม อันเป็นเอกลักษณ์ของโบสถ์สมัยอยุธยา
จิตรกรรมฝาผนัง
 ]]
ภายในวัดมีจิตรกรรมฝาผนังรูปยุทธหัตถีของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ต้นฉบับที่เคยเห็นกันในหนังสือเรียน วาดโดยพระยาอนุศาสน์จิตรกร จิตรกรเอกของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 ด้านบนของผนังภายในพระอุโบสถรายล้อมไปด้วยภาพเทพพนมนับร้อยองค์ลอยอยู่ในวิมาน ที่มีขนาดลดหลั่นกันตามระยะใกล้-ไกล ตามลักษณะของทัศนียภาพแบบตะวันตก ที่เคยมีการวาดขึ้นเป็นครั้งแรกในประเทศไทยสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 ส่วนด้านล่างของผนังเป็นภาพเรื่องราวของมหาเวสสันดรชาดกและสุวรรณสามชาดก
ลำดับเจ้าอาวาส
วัดสุวรรณดารารามมีเจ้าอาวาสตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันทั้งหมด 14 รูป โดยส่วนใหญ่อดีตเจ้าอาวาสได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญพระนามว่า พระสุวรรณวิมลศีล
{| class="wikitable"
|+
!ลำดับ
!รายนาม 
!วาระตำแหน่ง
|-
|1-4
|ไม่ปรากฏนาม
|
|-
|5
|พระสุวรรณวิมลศีล (สาธุ)
|
|-
|6
|พระสุวรรณวิมลศีล (มี)
|
|-
|7
|พระสุวรรณวิมลศีล (หนู สุวณฺณสโร)
|2411
|-
|8
|พระสุวรรณวิมลศีล (ดิส)
|2447
|-
|9
|พระสุวรรณวิมลศีล (ลับ ติสฺสโชติ)
|2449
|-
|10
|สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ) 
ขณะดำรงสมณศักดิ์ที่ พระศรีสุธรรมมุนี
|2478 — 2491
|-
|11
|พระราชสุวรรณโสภณ (โกย การุณิโก)
|2505 — 2522
|-
|12
|พระราชศีลวิมล (ลำพาย ถาวรธมฺโม)
|2523 — 2549
|-
|13
|พระสุวรรณวิมลศีล (ละเอียด ฐิตปุญฺโญ)
|2550 — 2561 
|-
|14
|พระเมธีวชิรธาดา (เวชยันต์ เวชยนฺโต)
|2565 — ปัจจุบัน 
|}

รูปภาพ
ไฟล์:พระอุโบสถ วัดสุวรรณดารารามราชวรวิหาร.jpg|พระอุโบสถ
ไฟล์:พระวิหาร วัดสุวรรณดารารามราชวรวิหาร.jpg|พระวิหาร
ไฟล์:เจดีย์ประธาน วัดสุวรรณดารารามราชวรวิหาร.jpg|เจดีย์ประธาน

อ้างอิง

* วิไลรัตน์. 2546. กรุงศรีอยุธยา. อมรินทร์พริ้นติ้ง

แหล่งข้อมูลอื่น
สี่ยอดพธู
สี่ยอดพธู ( ; ) 
เป็นคำเรียกสตรีสี่คนที่ได้ชื่อว่างดงามที่สุดในประวัติศาสตร์จีนโบราณ โดยทั้งสี่คนนี้มีบทบาทสำคัญที่ทำให้สถานการณ์บ้านเมืองพลิกผันถึงขั้นล่มสลายของอาณาจักรหรือเป็นจุดเปลี่ยนของประวัติศาสตร์ คำโคลงจีนที่ใช้เรียกสตรีทั้งสี่นี้ได้แก่ "沉鱼落雁，闭月羞花" แปลเป็นไทยว่า
{|border="0" cellspacing="0" cellpadding="0" style="margin:0.5em;margin-left:2em;background:transparent"
|-
!ตัวเต็ม
| rowspan = "2" width="10"| 
!ตัวย่อ
| rowspan = "2" width="10"| 
!พินอิน
| rowspan = "2" width="10"| 
!ความหมาย
|-
|
西施沉魚 
昭君落雁 
貂嬋閉月 
貴妃羞花 
|
西施沉鱼 
昭君落雁 
貂婵闭月 
贵妃羞花 
|
XīShī chén yú 
ZhāoJūn luòyàn 
DiāoChán bì yuè 
GuìFēi xiū huā 
|
มัจฉาจมวารี 
ปักษีตกนภา 
จันทร์หลบโฉมสุดา 
มวลผกาละอายนาง 
|}
รายชื่อนามสตรีทั้งสี่ เรียงตามช่วงเวลาในประวัติศาสตร์ดังนี้
# ไซซี (Xi Shi, 沉鱼, 西施) มีชีวิตอยู่ช่วง ศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล ในสมัยชุนชิว ได้ฉายาว่า "มัจฉาจมวารี" (沉鱼) เนื่องจากในนิทานพื้นบ้านได้เล่าว่า วันหนึ่งไซซีไปฟอกด้ายยังริมลำธาร เหล่าปลาในลำธาร เมื่อได้เห็นรูปโฉมของนางก็ถึงกับตะลึง ความงามของนางนั้น ทำให้ฝูงปลาถึงกับจมลงไปในน้ำโดยไม่รู้ตัว บางตัวก็ถึงกับหมดเรี่ยวแรง ปล่อยให้สายน้ำพัดจนไปชนกับโขดหิน
# หวัง เจาจฺวิน (Wang Zhaojun) มีชีวิตอยู่ในช่วงราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ได้ฉายาว่า "ปักษีตกนภา" (落雁) เพราะวันหนึ่งหวัง เจาจฺวิน นั่งอยู่บนหลังม้า เหล่านกที่บินบนอากาศ เมื่อได้เห็นรูปโฉมของนางก็ถึงกับตะลึง ความงามของนางนั้น ทำให้ฝูงนกถึงกับร่วงลงพ
เมื่อได้เห็นรูปโฉมของนางก็ถึงกับตะลึง ความงามของนางนั้น ทำให้ฝูงนกถึงกับร่วงลงพื้นดินโดยไม่รู้ตัว
# เตียวเสียน (Diao Chan) มีชีวิตอยู่ในยุคสามก๊ก ได้ฉายาว่า "จันทร์หลบโฉมสุดา" (闭月) เพราะคืนหนึ่งนางได้ไหว้พระจันทร์ ดวงจันทร์ได้เห็นรูปโฉมของนางก็ถึงกับตะลึง ความงามของนางนั้น ทำให้ดวงจันทร์ถึงกับซ่อนในม่านเมฆโดยไม่รู้ตัว
# หยางกุ้ยเฟย์ (Yang Guifei) มีชีวิตอยู่ในช่วงราชวงศ์ถัง ได้ฉายาว่า "มวลผกาละอายนาง" (羞花) เพราะครั้งหนึ่งนางไปชมทุ่งดอกไม้ ปรากฏว่าร่างกายของนางมีกลิ่นหอมฟุ้ง เหล่ามวลดอกไม้ที่ปลูกรอบตัวนาง เมื่อได้เห็นรูปโฉมของนางก็ถึงกับตะลึง ความงามของนางนั้น ทำให้กลีบดอกไม้หุบลงโดยไม่รู้ตัว
อุทยานแห่งชาติศรีพังงา
อุทยานแห่งชาติศรีพังงา อยู่ในเขตอำเภอคุระบุรี และอำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงา ครอบคลุมพื้นที่ป่าสงวนแห่งชาติเทือกเขานมสาว เนื้อที่ 153,800 ไร่ หรือ 246.08 ตารางกิโลเมตร เป็นประเภทป่าดิบชื้น พันธุ์ไม้ที่สำคัญ เช่น ไม้ยาง ตะเคียนทอง ปาล์ม กระพ้อหนู ยังสามารถพบสัตว์ป่าหลายชนิด เช่น สมเสร็จ เลียงผา เก้ง นกเงือก ประกาศเป็นอุทยานเมื่อ 16 เมษายน 2531 ได้รับการจัดตั้งเป็นอุทยานเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ในวโรกาสเฉลิมพระชนมพรรษาครบ 5 รอบ
สถานที่ท่องเที่ยว
* น้ำตกตำหนัง เป็นน้ำตกที่ตกจากหน้าผา สูง 63 เมตร มีน้ำตลอดทั้งปี ร่มรื่นด้วยต้นไม้ใหญ่ มีเส้นทางศึกษาธรรมชาติ ระยะทาง 2 กิโลเมตร 
* น้ำตกโตนต้นเตย เป็นน้ำตกที่ตกจากหน้าผา สูง 45 เมตร ตามทางเดินจะผ่านจุดชมวิว สามารถมองเห็นป่าเขาที่สมบูรณ์ของอุทยาน
ซาลาเปา
ซาลาเปา ภาษาจีนเรียก เปาจึ (包子) หรือ เปา (包) เป็นอาหารทำด้วยแป้งปั้นเป็นลูก ใส่ไส้ต่าง ๆ เช่น เนื้อหรือผัก แล้วนึ่งให้สุก แต่ปัจจุบันอาจใช้วิธีอื่น เช่น ทอด ในวัฒนธรรมจีนยังมีอาหารที่คล้ายคลึงกันแต่ไม่ใส่ไส้ คือ หมั่นโถว

ในประเทศจีน เปาจึแบ่งเป็นสองประเภทหลัก คือ ต้าเปา (大包; "เปาใหญ่") มักมีขนาดกว้าง 10 เซนติเมตร และนิยมซื้อกลับไปรับประทานที่บ้าน กับ เสี่ยวเปา (小包; "เปาน้อย") มักมีขนาดกว้าง 5 เซนติเมตร และนิยมรับประทานที่ร้านอาหาร
เชื่อกันว่า จูกัดเหลียง (諸葛亮) ขุนนางจีนสมัยสามก๊ก คิดค้นหมั่นโถวและเปาจึขึ้น โดยเดิมเรียกหมั่นโถวเหมือนกัน ครั้นสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ มีบันทึกคำว่า "เปา" หรือ "เปาจึ" ใช้เรียกหมั่นโถวแบบใส่ไส้ ดังนั้น เปาจึจึงใช้เรียกมาตั้งแต่สมัยซ่งเหนือเป็นอย่างน้อย ปัจจุบัน ในภาษาจีนมาตรฐาน หมั่นโถวใช้เรียกประเภทที่ไม่ใส่ไส้แต่ประเภทเดียว แต่ในภาษาถิ่น เช่น ภาษาอู๋ (吳語) ยังเรียกทั้งที่ใส่ไส้และไม่ใส่ไส้ว่าหมั่นโถว

ซาลาเปานิยมนับเป็นส่วนหนึ่งของชุดอาหารติ่มซำ และรับประทานได้ในทุกมื้ออาหาร

ที่ฟิลิปปินส์ก็นิยมรับประทานซาลาเปา โดยเรียกว่า "เชาเปา" (燒包)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
บ้านอับดุลราฮิม
บ้านอับดุลราฮิม ตั้งอยู่ที่บ้านเลขที่ 960 ถนนพระรามที่ 4 แขวงสีลม เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร ด้านหลังคืออาคารอับดุลราฮิม เพลสซึ่งเป็นสำนักงานสูง 34 ชั้น โดยมีประชุม อับดุลราฮิม เป็นเจ้าของ สร้างเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2450–2451 โดยบิดาของคุณประชุมตั้งใจสร้างเป็นบ้านพักตากอากาศแบบบังกะโลที่หัวหิน เนื่องจากไม่มีเวลาไปพักตากอากาศถึงหัวหิน จึงมาสร้างในกรุงเทพฯ แทน

ในปี พ.ศ. 2523 ได้มีการบูรณะซ่อมแซมกระเบื้องที่แตกและต่อเติมห้องชั้นล่างเพิ่มอีกส่วนหนึ่งโดย หม่อมราชวงศ์จักรรถ จิตรพงศ์ อดีตปลัดกระทรวงวัฒนธรรม
ลักษณะอาคาร
เป็นอาคารบ้านไม้ 2 ชั้น หลังคาทรงมนิลา คือหลังคาปั้นหยาที่เปิดหน้าจั่ว มุงกระเบื้องว่าว เสาโครงสร้างชั้นล่างเป็นปูนส่วนโครงสร้างชั้นบน พื้นและผนังเป็นไม้ ด้านหน้าอาคารเป็นมุขทั้ง 2 ข้างยื่นออกมา คลุมด้วยหลังคาปีกนก ส่วนพักอาศัยยกพื้นสูง ใต้ถุนโล่ง ใช้เป็นที่นั่งเล่น พักผ่อน และรับแขก มีช่องระบายอากาศบานเกล็ดไม้เหนือหน้าต่างหน้าจั่ว หลังคาประดับไม้ฉลุลวดลายที่มีความละเอียดสวยงาม เป็นลักษณะสถาปัตยกรรมช่วงปลายสมัยรัชกาลที่ 5 ต่อต้นรัชกาลที่ 6

บ้านอับดุลราฮิมได้รับรางวัลอาคารอนุรักษ์ดีเด่นประจำปี พ.ศ. 2525 จากสมาคมสถาปนิกสยาม

อ้างอิง
* รายละเอียดบ้านอับดุลราฮิม จากเว็บไซต์อาษา
แหล่งข้อมูลอื่น
*
ไท้เก๊ก
วิชามวยไท้เก๊ก หรือ ไท้เก็กคุ้ง ( ; เพ็งอิม: tai 3 gêg 8 kung 5 ) เรียกชื่อภาษาจีนแต้จิ๋วตามชาวไทยเชื้อสายจีน อ่านแบบภาษาจีนกลางว่า ไท่จี๋เฉฺวียน แต่ในประเทศไทยเรียกกันหลายสำเนียงทั้ง ไท้เก๊ก ไทเก็ก ไท่เก๊ก ไท่จี๋ ไท้จี๋ ไทชิ และ ไทกิ๊บ
วิชามวยไท้เก๊กเป็นศิลปยุทธ์ที่มีชื่อเสียงในประเทศจีน เชื่อกันว่าปรมาจารย์ผู้ให้กำเนิดมวยไท้เก๊กคือนักพรตชื่อ จาง ซันเฟิง (เตียซำฮงในภาษาแต้จิ๋ว) ซึ่งมีชีวิตอยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 12–14 แต่วิชานี้มามีชื่อเสียงเอาในสมัยราชวงศ์ชิง โดยหยาง ลู่ฉาน ซึ่งเป็นผู้ให้กำเนิดมวยไท้เก๊กตระกูลหยาง และภายหลังได้แพร่ขยายขจรขจายไปทั่วโลก สำหรับในประเทศไทย อาจารย์ต่ง อิงเจี๋ย (ตั่งเองเกี๊ยก) นำมวยไท้เก๊กมาเผยแพร่ในเมืองไทยเมื่อ พ.ศ. 2498 ต่อมาในปี พ.ศ. 2499 อาจารย์ต่งส่งบุตรชายของท่านคืออาจารย์ต่ง หูหลิ่ง (ตั่งโหวเนี่ย) มาเป็นครูมวยไท้เก๊กคนแรกในประเทศไทย จึงกล่าวได้ว่ามวยไท้เก๊กในไทยนั้นสืบสายมาจากมวยไท้เก๊กตระกูลหยาง
ในปัจจุบัน มวยไท้เก๊กที่แพร่หลายกันอยู่ทั่วไปมีอยู่มากมายหลายสาย หลายตระกูล ซึ่งสายมวยอันเป็นที่ยอมรับในปัจจุบันมีอยู่ 5 สายหลักคือ ไท้เก๊กตระกูลเฉิน, ตระกูลหยาง, ตระกูลอู่, ตระกูลอู๋ และตระกูลซุน ซึ่งภายหลังรัฐบาลจีนได้นำท่ามวยของทั้งห้าตระกูลมาเรียบเรียงขึ้นเพื่อใช้ในการแข่งขันลีลายุทธ์ด้วย นอกจากห้าตระกูลนี้แล้ว ภายหลังยังมีมวยไท้เก๊กตระกูลอื่น ๆ ซึ่งแตกแยกย่อยไปจากห้าตระกูลนี้ รวมถึงยังปรากฏมวยไท้เก๊กประจำถิ่นอีกหลาย ๆ สายปรากฏออกมาอีกมากมาย หากไม่ว่าจะเป็นมวยไท้เก๊กสายใดตระกูลใด แม้ท่วงท่าจะแตกต่างกัน แต่ยังอิงเคล็ดความเดียวกัน และล้วนนับถือจาง ซันเฟิง เป็นปรมาจารย์เช่นเดียวกัน
มวยไท้เก๊กมีลักษณะนุ่มนวล โอนอ่อน ผ่อนคลาย การเคลื่อนไหวลื่นไหลต่อเนื่อง การหายใจสอดประสานไปกับการเคลื่อนไหว พร้อมทั้งต้องตั้งจิตติดตามการเคลื่อนไหวของร่างกายไปตลอดทำให้เกิดสมาธิ เนื่องจากไม่มีการเกร็งกล้ามเนื้อ หรือการออกแรงกระแทก จึงมีโอกาสเกิดการบาดเจ็บร่างกายได้น้อยเมื่อเทียบกับกีฬาที่ใช้แรงชนิดอื่น ๆ ทำให้เหมาะกับคนทุกเพศทุกวัย แม้แก่ชราอายุ 90–100 กว่าปีก็ยังฝึกฝนได้ ประโยชน์ที่ได้รับนอกจากจะช่วยให้สุขภาพแข็งแรงทั้งร่างกายและจิตใจแล้ว ยังสามารถใช้เป็นศิลปะป้องกันตัวได้หากได้รับการฝึกฝนเพื่อใช้ต่อสู้ ในปัจจุบันไท้เก๊กมีผู้นิยมฝึกฝนกันอย่างแพร่หลายทั่วโลก
แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บมวยไท้เก๊ก www.thaitaiji.com
* ประวัติมวยไท้เก๊กในประเทศไทย www.fajing.net 
* ชมรมมวยไท้เก๊กสกุลอู่ www.wuhaotaichi.net
บรัสเซลส์
บรัสเซลส์ ( ), บรูว์แซล ( ) หรือ บรึสเซิล ( ; ) เรียกอย่างเป็นทางการว่า แคว้นนครหลวงบรัสเซลส์ ( ; ) หรือ แคว้นบรัสเซลส์ เป็นเมืองหลวงของประเทศเบลเยียม และเป็นศูนย์กลางหรือเมืองหลวงอย่างไม่เป็นทางการของสหภาพยุโรป (อียู) แคว้นบรัสเซลส์แบ่งการปกครองย่อยเป็นเทศบาลจำนวน 19 แห่ง รวมถึง เทศบาลนครบรัสเซลส์ (City of Brussels) ซึ่งอยู่ใจกลางแคว้นมีอาณาเขตเพียง 32.61 ตร.กม. และเป็นที่มาของชื่อแคว้นนครหลวงซึ่งกินบริเวณกว้างกว่ามาก (161 ตร.กม.) นอกจากนั้นบรัสเซลส์ยังเป็นที่ตั้งของประชาคมฝรั่งเศสและประชาคมเฟลมิช เขตเทศบาลนครบรัสเซลส์มีประชากรประมาณ 140,000 คน แต่แคว้นนครหลวงบรัสเซลส์นั้นมีประชากรรวมประมาณเกือบ 2 ล้านคน
เบลเยียมเป็นประเทศที่มีการแบ่งเขตของประชากรที่พูดภาษาดัตช์ (ทางเหนือ) และภาษาฝรั่งเศส (ทางใต้)​ โดยมีเส้นแบ่งเขตที่ชัดเจน บรัสเซลส์นั้นอยู่ในพื้นที่ของภาษาดัตช์ แต่ภาษาอย่างเป็นทางการนั้นใช้ทั้งสองภาษา โดยส่วนใหญ่เป็นภาษาฝรั่งเศส

บรัสเซลส์เป็นที่ตั้งขององค์กรระหว่างประเทศที่สำคัญหลายแห่ง หน่วยงานสำคัญของสหภาพยุโรป 2 หน่วยงาน คือ คณะกรรมาธิการยุโรป (European Commission) และคณะมนตรีแห่งสหภาพยุโรป (Council of the European Union) ที่มีสำนักงานใหญ่ในกรุงบรัสเซลส์ นอกจากนี้บรัสเซลส์ยังเป็นที่ตั้งของนาโต (NATO) อีกด้วย ทำให้หลายประเทศมีสถานทูตในบรัสเซลส์ถึง 3 แห่ง คือ สถานทูตปกติของแต่ละประเทศ สถานทูตประจำสหภาพยุโรป และสถานทูตประจำนาโต
สภาพภูมิอากาศ
จากการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน บรัสเซลส์อยู่ในเขตภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นสมุทร (Oceanic climate - Cfb) อันเนื่องมาจากที่ตั้งนั้นอยู่ใกล้กับเขตชายฝั่งที่พัดพาลมทะเลเข้ามาจากมหาสมุทรแอตแลนติก ทำให้มีฝนตกสม่ำเสมอในอุณหภูมิที่อบอุ่น โดยจากค่าเฉลี่ย (วัดจากสถิติในรอบหนึ่งร้อยปี) นั้นแสดงให้เห็นว่าประมาณ 200 วันจะพบฝนตกในแคว้นนครหลวงบรัสเซลส์ ส่วนหิมะนั้นพบได้ค่อนข้างยาก โดยปกติแล้วจะตกเพียงปีละครั้งหรือสองครั้งเท่านั้น

การปกครอง
แคว้นนครหลวงบรัสเซลส์นั้นถือเป็นหนึ่งในสามแคว้น (region) ของประเทศเบลเยียม ในขณะที่บทบาทของประชาคมฝรั่งเศสแห่งเบลเยียมและประชาคมเฟลมิชนั้นจะเน้นด้านภาษาและวัฒนธรรมในแต่ละท้องถิ่น บรัสเซลส์นั้นเป็นเขตทวิภาษา ซึ่งใช้ทั้งภาษาฝรั่งเศสและภาษาดัตช์ ทำให้สถานบริการสาธารณะต่าง ๆ จะให้บริการทั้งสองภาษา ส่วนประชากรในแคว้นนครหลวงบรัสเซลส์ประกอบด้วยผู้ที่ใช้ภาษาฝรั่งเศสประมาณร้อยละ 60–85 (รวมทั้งผู้อพยพและผู้ที่ใช้เป็นภาษาหลักในการสื่อสาร) และภาษาดัตช์ประมาณร้อยละ 10–15 ใน ค.ศ. 2006 จากการสำรวจประชากรที่อาศัยอยู่ทั้งหมด ประกอบด้วยชาวเบลเยียมร้อยละ 73.1, ชาวฝรั่งเศสร้อยละ 4.1, ผู้ถือสัญชาติในกลุ่มประเทศในสหภาพยุโรปร้อยละ 12, ชาวโมร็อกโกร้อยละ 4.0 และผู้ที
ผู้ถือสัญชาติในกลุ่มประเทศในสหภาพยุโรปร้อยละ 12, ชาวโมร็อกโกร้อยละ 4.0 และผู้ที่มิได้ถือสัญชาติในกลุ่มประเทศในสหภาพยุโรปร้อยละ 6.8
สภาแคว้น
การปกครองในระดับแคว้นประกอบด้วยสภาแคว้นนครหลวงบรัสเซลส์ โดยมีสมาชิกสภาจำนวน 89 คน (แบ่งเป็นผู้ใช้ภาษาฝรั่งเศส 72 คน และผู้ใช้ภาษาดัตช์ 17 คน) และรัฐบาลแคว้นนครหลวงบรัสเซลส์ ซึ่งนำโดยประธาน (minister-president) ซึ่งจะต้องเป็นกลางทางด้านภาษา แต่ในทางปฏิบัติแล้วผู้ที่ดำรงตำแหน่งประธานจะเป็นผู้ที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส, รัฐมนตรีที่พูดภาษาฝรั่งเศส 2 คน และรัฐมนตรีที่พูดภาษาดัตช์อีก 2 คน, ผู้ช่วยรัฐมนตรี (secretary of state) จำนวน 3 คน (ภาษาฝรั่งเศส 2 คน และภาษาดัตช์ 1 คน) โดยสภาแคว้นนครหลวงบรัสเซลส์นั้นมีอำนาจตามกฎหมายในการออกเทศบัญญัติ ( ; ) ซึ่งถือเป็นกฎหมายที่สามารถบังคับใช้ได้

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* บรัสเซลส์
วัดเชตุพน
วัดเชตุพน อาจหมายถึง:
* วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร หรือวัดโพธิ์ - พระอารามหลวงชั้นเอก วัดประจำรัชกาลในรัชกาลที่ 1 กรุงเทพมหานคร
* วัดเชตุพน - วัดโบราณสมัยสุโขทัย อยู่นอกกำแพงเมืองทางทิศใต้ของอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย จังหวัดสุโขทัย
* วัดเชตุพน - อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย
* วัดเชตุพน - ตำบลวัดเกต อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
* วัดเชตุพน - ตำบลรอบเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย
* วัดเชตุพน - ตำบลเม็งราย อำเภอพญาเม็งราย จังหวัดเชียงราย
* วัดเชตุพน - ตำบลนาคำวัดเกต อำเภอวานรนิวาส จังหวัดสกลนคร
* วัดเชตุพน - ตำบลโพธิ์ศรีสำราญ อำเภอโนนสะอาด จังหวัดอุดรธานี
อิมโฮเทป
อิมโฮเทป ( , ; "(ผู้ที่) มาอย่างสันติ"; รุ่งเรือง ปลายศตวรรษที่ 27 ก่อน ค.ศ.) เป็นอัครเสนาบดีอียิปต์ของฟาโรห์โจเซอร์ น่าจะเป็นสถาปนิกของ พีระมิดขั้นบันไดของโจเซอร์ และนักบวชชั้นสูงแห่งเทพสุริยะ รา ที่แฮลิอูโปลิส แทบไม่ค่อยมีข้อมูลทางประวัติศาสตร์ของอิมโฮเทป แต่หลังจากที่เขาเสียชีวิตไป 3,000 ปี เขาได้รับการยกย่องและถูกยกสถานะเป็นเทพ
ธรรมเนียมที่มีมาช้านานหลังจากการเสียชีวิตของอิมโฮเทปถือว่าเขาเป็นนักเขียนตำราภูมิปัญญาผู้ยิ่งใหญ่ และโดยเฉพาะในฐานะแพทย์ ไม่มีข้อมูลใดในชีวิตของเขากล่าวถึงความสามารถเหล่านี้ และไม่มีข้อความใดกล่าวถึงชื่อของเขาในช่วง 1,200 ปีแรกหลังเสียชีวิต อ้างอิงแรกสุดที่กล่าวถึงความสามารถในการรักษาของอิมโฮเทปมาจากสมัยราชวงศ์ที่ 13 ( ) เป็นต้นมา ซึ่งเท่ากับประมาณ 2,200 ปีหลังเสียชีวิต
อิมโฮเทปเป็นชาวอียิปต์ที่ไม่ใช่เชื้อพระวงศ์ไม่กี่คนที่ถูกยกสถานะเป็นเทพหลังเสียชีวิต และจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 21 เขาเป็นหนึ่งในผู้ที่ไม่ใช่เชื้อพระวงศ์เกือบสิบคนที่ได้สถานะนี้ ศูนย์กลางลัทธิของเขาอยู่ที่เมมฟิส ไม่มีใครทราบที่ตั้งสุสานของเขา แม้จะมีความพยายามในการค้นหาก็ตาม โดยมีฉันทามติว่าสุสานของเขาน่าจะซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งในซักกอเราะฮ์
ประวัติ
ข้อมูลทางประวัติศาสตร์ของอิมโฮเทปได้รับการยืนยันจากจารึกร่วมสมัยสองแผ่นที่สร้างขึ้นในช่วงชีวิตของเขาบนฐานหรือฐานของหนึ่งในรูปปั้นของฟาโรห์โจเซอร์ และปรากฏในgraffito บนกำแพงล้อมรอบพีระมิดขั้นบันไดของฟาโรห์เซเคมเค็ตที่สร้างยังไม่เสร็จ จารึกอันหลังกล่าวแนะว่าอิมโฮเทปมีชีวิตหลังโจเซอร์สวรรคตไม่กี่ปี และรับช่วงต่อในการสร้างพีระมิดของฟาโรห์เซเคมเค็ตซึ่งถูกทิ้งร้างเนื่องจากรัชสมัยที่สั้น

สถาปัตยกรรมและวิศวกรรม
อิมโฮเทปเป็นหนึ่งในอัครมหาเสนาบดีของฟาโรห์โจเซอร์ นักไอยคุปต์วิทยาเชื่อว่าเขาเป็นผู้ออกแบบและก่อสร้างพีระมิดโจเซอร์ พีระมิดขั้นบันไดที่ซักกอเราะฮ์ สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์ที่ 3 เขาอาจต้องรับผิดชอบต่อการใช้งานเสาหินในการรองรับอาคารครั้งแรกเท่าที่รู้จัก แม้จะมีการรับรองในภายหลัง ฟาโรห์อียิปต์ไม่ยกให้อิมโฮเทปเป็นผู้ออกแบบพีระมิดขั้นบันไดหรือเป้นผู้คิดค้นสถาปัตยกรรมหิน

ในวัฒนธรรมร่วมสมัย
อิมโฮเทปเป็นชื่อตัวละครฝ่ายร้ายในภาพยนตร์เดอะมัมมี่ใน ค.ศ. 1932 ภาพยนตร์รีเมคใน ค.ศ. 1999 และภาคต่อใน ค.ศ. 2001 ทั้งหมดเป็นของยูนิเวอร์แซล

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
*

*

*

*

*

*

:

*

*

:

แหล่งข้อมูลอื่น

*
จังหวัดกระแจะ
กระแจะ หรือ กรอแจะฮ์ ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งทางตะวันออกของประเทศกัมพูชา มีเมืองกระแจะเป็นเมืองหลักของจังหวัด
การแบ่งเขตการปกครอง
จังหวัดกระแจะประกอบด้วย 5 อำเภอ ( srok) 
{| class="wikitable sortable"
!#
!ชื่อ
!อังกฤษ
!เขมร
!หน่วยการปกครอง
!Geocode
|-
|1
|โฉลง (ฉฺลูง)
|Chhloung
|ឆ្លូង
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|1001
|-
|2
|กระแจะ (กฺรเจะ)
|Kracheh
|ក្រចេះ
|เทศบาล (กฺรุง, ក្រុង)
|1002
|-
|3
|แพรกประสพ (แพฺรกปฺรสพฺว)
|Prek Prasab
|ព្រែកប្រសព្វ
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|1003
|-
|4
|สมโบร์ (สํบูร)
|Sambour
|សំបូរ
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|1004
|-
|5
|สนูล (สฺนูล)
|Snuol
|ស្នួល
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|1005
|-
|6
|จิตรบุรี
|Chetr Borei
|ចិត្របុរី
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|1006
|-
|7
|โอเกรียงเสนเจย
|Ou Krieng Saenchey
|អូរគ្រៀងសែនជ័យ
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|1007
|}
จังหวัดกำปงจาม
กำปงจาม หรือ ก็อมป็วงจาม ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งทางตะวันออกของประเทศกัมพูชา มีเมืองกำปงจามเป็นเมืองหลักของจังหวัด ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม อยู่ห่างจากกรุงพนมเปญ ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ 121 กิโลเมตร
การแบ่งเขตการปกครอง
เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2556 พระบาทสมเด็จพระบรมนาถ นโรดม สีหมุนี ได้ลงพระปรมาภิไธยในพระราชกฤษฎีกา เพื่อแยกจังหวัดกำปงจามออกเป็น 2 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดกำปงจามและจังหวัดตะโบงคมุม ส่งผลให้เขตปกครองย่อยในจังหวัดกำปงจามลดลงเหลือ 10 อำเภอ ( ) จาก 16 อำเภอ ได้แก่
{| class="wikitable sortable"
!#
!ชื่อ
!อังกฤษ
!เขมร
!หน่วยการปกครอง
!Geocode
|-
|1
|บาเธียย (บาธาย)
|Batheay
|បាធាយ
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0301
|-
|2
|จ็อมการ์เลอ (จํการเลี)
|Chamkar Leu
|ចំការលើ
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0302
|-
|3
|เจิงเปร็ย (เชีงไพฺร)
|Cheung Prey
|ជើងព្រៃ
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0303
|-
|4
|กำปงจาม (กํพง่จาม)
|Kampong Cham
|កំពង់ចាម
|เทศบาล (กฺรุง
ก, ស្រុក)
|0303
|-
|4
|กำปงจาม (กํพง่จาม)
|Kampong Cham
|កំពង់ចាម
|เทศบาล (กฺรุง, ក្រុង)
|0305
|-
|5
|กำปงเสียม (กํพง่เสียม)
|Kampong Siem
|កំពង់សៀម
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0306
|-
|6
|กองเมียะห์ (กงมาส)
|Kang Meas
|កងមាស
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0307
|-
|7
|เกาะสูทิน
|Kaoh Soutin
|កោះសូទិន
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0308
|-
|8
|เปร็ยโฌร์ (ไพฺรฌร)
|Prey Chhor
|ព្រៃឈរ
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0313
|-
|9
|เสร็ยสันธอร์, ศรีโสธร (สฺรีสนฺธร)
|Srei Santhor
|ស្រីសន្ធរ
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0314
|-
|10
|สตึงตร็อง (สฺทึงตฺรง่)
|Stueng Trang
|ស្ទឹងត្រង់
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0315
|}
ในส่วนของ 6 อำเภอซึ่งแยกไปขึ้นกับจังหวัดตะโบงคมุมนั้นได้แก่
{| class="wikitab
|}
ในส่วนของ 6 อำเภอซึ่งแยกไปขึ้นกับจังหวัดตะโบงคมุมนั้นได้แก่
{| class="wikitable"
|-
! รหัสเมือง
! ชื่อเมือง (ภาษาเขมร)
! เขียนด้วยอักษรไทย
! เขียนด้วยอักษรโรมัน
|-
|-
| 0304
| 
| ด็อมแบ (ฏํแบ)
| Dambae
|-
| 0309
| 
| กรูจฉมาร์ (กฺรูจฉฺมาร)
| Krouch Chhmar
|-
| 0310
| 
| มะเม็ต (มเมต่)
| Memot
|-
| 0311
| 
| โอเรียงโอว (อูรรำงโอ)
| Ou Reang Ov
|-
| 0312
| 
| โป็นเญียแกรก (พญาแกฺรก)
| Ponhea Kraek
|-
| 0316
| 
| ตะโบงคมุม (ตฺบูงฆฺมุ ํ)
| Tboung Khmum
|-
|}
จังหวัดกำปงฉนัง
กำปงฉนัง หรือ ก็อมป็วงชนัง ( ; ) เป็นจังหวัดหนึ่งทางตอนกลางของประเทศกัมพูชา เป็นหนึ่งในเก้าจังหวัดที่มีพื้นที่ติดกับโตนเลสาบ มีเมืองกำปงฉนังเป็นเมืองหลักของจังหวัด

จังหวัดกำปงฉนังมีชื่อเสียงในด้านการผลิตหม้อดิน ชื่อ "กำปงฉนัง" หมายถึง เมืองท่าแห่งหม้อดินเผา
การแบ่งเขตการปกครอง
จังหวัดกำปงฉนัง ประกอบด้วย 8 อำเภอ ได้แก่
{| class="wikitable sortable"
!#
!ชื่อ
!อังกฤษ
!เขมร
!หน่วยการปกครอง
!Geocode
|-
|1
|บริบูรณ์
|Baribour
|បរិបូណ៌
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0401
|-
|2
|ชลคีรี
|Chol Kiri
|ជលគីរី
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0402
|-
|3
|กำปงฉนัง
|Kampong Chhnang
|កំពង់ឆ្នាំង
|เทศบาล (กฺรุง, ក្រុង)
|0403
|-
|4
|กำปงแลง
|Kampong Leaeng
|កំពង់លែង
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0404
|-
|5
|กำปงตระลาจ
|Kampong Tralach
|កំពង់ត្រឡាច
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0405
|-
|6
|โรเลียปะเอียร์
|Rolea B'ier
|រលាប្អៀរ
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0406
|-
|7
|สามัคคีมีชัย
|Sameakki Mean Chey
|សាមគ្គីមានជ័យ
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0407
|-
|8
|ตึก
ีมีชัย
|Sameakki Mean Chey
|សាមគ្គីមានជ័យ
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0407
|-
|8
|ตึกโผะฮ์
|Tuek Phos
|ទឹកផុស
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0408
|}
อาณาเขต
* ทิศเหนือ จรดจังหวัดกำปงธม
* ทิศใต้ จรดจังหวัดกำปงสปือ
* ทิศตะวันตก จรดจังหวัดโพธิสัตว์
* ทิศตะวันออก จรดจังหวัดกำปงจาม

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* แผนที่ กำปงฉนัง
จังหวัดกำปงสปือ
การแบ่งเขตการปกครอง
จังหวัดกำปงสปือประกอบด้วยอำเภอ 8 อำเภอ (districts) ได้แก่
{| class="wikitable sortable"
!#
!ชื่อ
!อังกฤษ
!เขมร
!หน่วยการปกครอง
!Geocode
|-
|1
|บาเซด
|Basedth
|បរសេដ្ឋ
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0501
|-
|2
|จบามอน
|Chbar Mon
|ច្បារមន
|เทศบาล (กฺรุง, ក្រុង)
|0502
|-
|3
|กงพิสัย
|Kong Pisei
|គងពិសី
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0503
|-
|4
|โอราล
|Aural
|ឱរ៉ាល់
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0504
|-
|5
|ภนุมสรวจ
|Phnum Sruoch
|ភ្នំស្រួច
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0506
|-
|6
|สำโรงทอง
|Samraong Tong
|សំរោងទង
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0507
|-
|7
|ธปอง
|Thpong
|ថ្ពង
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0508
|-
|8
|อุด้งแมเจย
|Odongk Maechay
|ឧដុង្គម៉ែជ័យ
|เทศบาล (กฺรุง
รุก, ស្រុក)
|0508
|-
|8
|อุด้งแมเจย
|Odongk Maechay
|ឧដុង្គម៉ែជ័យ
|เทศบาล (กฺรุง, ក្រុង)
|0509
|-
|9
|ซามากิโมนิเช่
|Samkkei Munichay
|សាមគ្គីមុនីជ័យ
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|0510
|}
อาณาเขต
* ทิศเหนือ จรดจังหวัดกำปงชนังและจังหวัดโพธิสัตว์
* ทิศใต้ จรดจังหวัดกำปอตและจังหวัดตาแก้ว
* ทิศตะวันตก จรดจังหวัดเกาะกง
* ทิศตะวันออก จรดจังหวัดกันดาลและจังหวัดตาแก้ว

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* แผนที่ กำปงสปือ
บัวบก
บัวบก ( ) เป็นพืชสมุนไพรที่อยู่ในแถบเอเชีย เป็นไม้ล้มลุกอายุหลายปี เลื้อยแผ่ไปตามพื้นดิน ชอบที่ชื้นแฉะแตกรากฝอยตามข้อ เป็นพืชใบเดี่ยว มีก้านใบยาว ชูใบคล้ายกางร่ม ใบที่มีลักษณะกลม ขอบใบหยัก ผิวเรียบ ด้านล่างใบมีขนสั้นบางๆ ดอกออกเป็นช่อ ออกมีข้อละ 2-3 ช่อ แต่ละช่อมีดอก 3-4 ดอก แต่ละดอกมี 5 กลีบ ใบบัวบกสามารถช่วยรักษาแผลให้หายได้เร็วขึ้นและยังช่วยลดอาการอักเสบของแผลได้ดี เพราะมีกรดมาเดคาสสิก กรดอะเซียติก และสารอะเซียติโคไซด์ ยาแผนปัจจุบันทำเป็นรูปครีมผงโรยแผล ยาเม็ดรับประทาน เพื่อใช้รักษาแผลสดและแผลผ่าตัด ไม่ว่าจะเป็นแผลไฟไหม้ หรือแผลฝีหนองหรือแผลสด โดยใช้ใบและต้นสดตำละเอียดคั้นน้ำทานวันละ 3 - 4 ครั้ง หรืออาจใช้กากพอกบริเวณแผลด้วย
สารสกัดด้วยน้ำของใบบัวบกที่มีความเข้มข้น 31.25 ไมโครกรัมต่อมิลลิลิตรยับยั้งการเจริญของ Flavobacterium columnaris ในอาหารเลี้ยงเชื้อได้ บัวบกที่สกัดด้วยเอทานอล มีความเป็นพิษต่อเซลล์เพาะเลี้ยง Vero cell โดยมีค่า CD50 เท่ากับ 0.16 มิลลิกรัมต่อมิลลิลิตร สารสกัดจากต้นสดที่สกัดด้วยเอทานอลมีฤทธิ์ยับยั้งเอนไซม์ไทโรซิเนสและต้านอนุมูลอิสระ
ในศรีลังกาใส่ใบบัวบกในข้าวต้ม โดยต้มข้าวกับน้ำซุปผักจนสุกนุ่ม ใส่กะทิ ปรุงรสด้วยเกลือ ยกลงแล้วจึงใส่ใบบัวบก ในไทยใช้เป็นผักแนม กินกับผัดไทย ผัดหมี่ หมี่กะทิ ขนมจีน ลาบ ทำยำใบบัวบก หรือคั้นทำน้ำใบบัวบก ทางภาคใต้ใส่ในแกงพริกหมู สำหรับผู้ที่แพ้ถ้ารับประทานใบและต้นเข้าไป ทำให้เวียนศีรษะ ท้องร่วง ถ่ายเป็นเลือด ใจสั่น แขนขากระตุกและเกร็ง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
วังจักรพงษ์
บ้านจักรพงษ์ ตั้งอยู่ที่ถนนมหาราช เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ติดกับโรงเรียนราชินี เคยเป็นตำหนักส่วนพระองค์ของพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุลจักรพงษ์ ต่อมาตกเป็นของทายาทคือ หม่อมราชวงศ์นริศรา จักรพงษ์ ปัจจุบันวังจักรพงษ์เป็นที่ตั้งของสำนักพิมพ์ริเวอร์บุ๊ค จักรพงษ์วิลล่า และมูลนิธิโลกสีเขียว
ประวัติ
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจักรพงษ์ภูวนาถ กรมหลวงพิษณุโลกประชานาถ โปรดให้สร้างวังจักรพงษ์ขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2452 เพื่อประทานให้เป็นวังที่ประทับของพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุลจักรพงษ์ ตลอดจนใช้เป็นที่ประทับพักผ่อนรับรองพระอาคันตุกะ และเป็นท่าเรือส่วนพระองค์ นอกเหนือจากวังที่ประทับ คือ วังปารุสกวัน โดยเจ้าฟ้าจักรพงษ์ภูวนาถฯ จะทรงเรียกบ้านหลังนี้ว่า วังท่าเตียน
ต่อมาในปี พ.ศ. 2456 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้ใช้เป็นที่ประทับชั่วคราวของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อครั้งทรงสำเร็จการศึกษาจากประเทศอังกฤษ 
รวมถึงช่วงการเปลี่ยนแปลงการปกครอง คณะราษฎรได้ยึดวังปารุสก์เป็นกองบัญชาการ ก็มีการแปรพระราชฐานมาประทับอยู่ที่วังนี้

จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2481 เมื่อพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุลจักรพงษ์เสด็จกลับจากการศึกษาที่ประเทศอังกฤษ พร้อมหม่อมอาลิซาเบท ผู้เป็นชายา จึงเปลี่ยนชื่อวังนี้เป็น วังจักรพงษ์ และปรับปรุงเป็นที่ประทับสืบมา
เมื่อพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุลจักรพงษ์ สิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2506 วังจักรพงษ์จึงตกเป็นของทายาทเพียงคนเดียวของราชสกุลจักรพงษ์ คือ หม่อมราชวงศ์หญิงนริศรา จักรพงษ์

สถาปัตยกรรม
วังจักรพงษ์ สร้างขึ้นตามแบบสถาปัตยกรรมแบบตะวันตก เป็นอาคารตึกสไตล์อิตาเลียนวิลล่า สร้างโดยสถาปนิกชาวอังกฤษชื่อโปรเฟสเซอร์ เอ็ดเวิร์ด ฮีลี ซึ่งเป็นผู้ออกแบบสถานทูตอังกฤษ ที่ถนนวิทยุ ตอนหน้ามี 2 ชั้น ปีกซ้ายตอนในก่อสูงขึ้นเป็น 3 ชั้น และมีหอสูงหลังคาทรงโดม อีกชั้นหนึ่ง มีมุขที่ตอนกลางอาคารเพียงมุขเดียว บริเวณผนังมุข ก่อเป็นเสานูนประดับ ลวดลายปูนปั้นบริเวณหัวเสาชั้น 2 และใกล้ฐานชั้นล่าง ส่วนที่เป็นหอสูงเป็นที่บรรจุพระบรมอัฐิของ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง จอมพล สมเด็จพระอนุชาธิราช เจ้าฟ้าจักรพงษ์ภูวนาถ กรมหลวงพิษณุโลกประชานาถ และ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุลจักรพงษ์ ด้านล่างตร
ถ กรมหลวงพิษณุโลกประชานาถ และ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุลจักรพงษ์ ด้านล่างตรงห้องนั่งเล่นจะทำเป็นกระจกทรงโค้งเพื่อให้สามารถมองเห็นบรรยากาศริมแม่น้ำเจ้าพระยาได้เต็มตา
ปัจจุบันวังจักรพงษ์ ยังเป็นที่พำนักของ หม่อมราชวงศ์นริศรา จักรพงษ์ ซึ่งใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในประเทศอังกฤษกับบุตรชายคนเล็ก ส่วนบุตรชายคนโต "ฮิวโก้" จุลจักร จักรพงษ์ พักอยู่ที่เรือนไม้สองชั้นใกล้สระน้ำในบริเวณวัง ส่วนหน้าวังที่ติดกับแม่น้ำเจ้าพระยา จัดเป็นโรงแรมขนาด 3 ห้องพัก ชื่อว่า "จักรพงษ์วิลล่า"

อ้างอิง

*

แหล่งข้อมูลอื่น

*เว็บไซต์โรงแรม จักรพงษ์วิลล่า 
*เปิดวังจักรพงษ์ บูติกโฮเต็ลของกรุงเทพฯ 
*An Oasis in Old Bangkok "จักรพงษ์วิลล่า"
อุทยานแห่งชาติภูสวนทราย
อุทยานแห่งชาติภูสวนทราย เดิมชื่อ อุทยานแห่งชาตินาแห้ว เป็นอุทยานแห่งชาติ ในอำเภอนาแห้ว จังหวัดเลย ได้รับการอนุมัติให้เปลี่ยนชื่อเป็น อุทยานแห่งชาติภูสวนทราย เมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2549 เนื่องจากชื่อภูสวนทรายเป็นภูเขาที่เด่นที่สุดในพื้นที่อุทยาน

ในอุทยานแห่งชาติภูสวนทรายมีหินสี่ก้อนที่เป็นตัวแทนทางด้านประเพณีและวัฒนธรรมของคนท้องถิ่น มีเนิน 1255 และเนิน 1408 เป็นพื้นที่ทางประวัติศาสตร์ของสมรภูมิบ้านร่มเกล้า บนภูสวนทรายมีจุดที่มีวิวทิวทัศน์สวยงาม และมีความหลากหลายทางชีวภาพ

ลักษณะภูมิประเทศ
ภูมิประเทศของอุทยานแห่งชาติเป็นเทือกเขาสลับซับซ้อนตามแนวชายแดนไทย-ลาว สันเขามีลักษณะเป็นที่ราบสูง มีความลาดเท ตั้งแต่ 2 เปอร์เซ็นต์ จนถึงมากกว่า 50 เปอร์เซ็นต์ ด้านตะวันตกซึ่งเป็นพื้นที่ป่าผืนใหญ่ จะมีความลาดชันมาก พื้นที่ราบเชิงเขาเกือบจะไม่มี ด้านตะวันออกจะมีความลาดชันน้อย ลาดเทลงไปทางด้านตะวันออกมีที่ราบเชิงเขาอยู่บ้าง พื้นที่สูงจากระดับน้ำทะเลปานกลาง ตั้งแต่ 600 - 1,408 เมตร มีภูสันทรายเป็นยอดเขาสูงสุด เป็นแหล่งน้ำน้ำลำธารของแม่น้ำเหือง และ แม่น้ำแพร่

ลักษณะภูมิอากาศ

สภาพอากาศค่อนข้างเย็นสบายตลอดปี เนื่องจากความสมบูรณ์ของป่าธรรมชาติซึ่งมีพันธุ์ไม้อยู่หนาแน่น ในช่วงฤดูหนาวอากาศค่อนข้างจะหนาวเย็น

พืชพรรณและสัตว์ป่า
อุทยานแห่งชาติปกคลุมไปด้วยผืนป่าดิบเขา ป่าดิบชื้น ป่าดิบแล้ง ป่าเบญจพรรณ และป่าเต็งรัง มีสัตว์ป่ามากมายหลายชนิดดังนี้
*สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ได้แก่ เลียงผา เก้ง กระจง หมูป่า หมี เสือโคร่ง หมาใน อีเห็น บ่าง กระรอก ในป่านี้มีสัตว์ชนิดหนึ่ง ชาวบ้านเรียกว่า “ตัวหอน” มีลักษณะคล้ายเม่นอยู่เป็นกลุ่มหากินกลางคืนอาศัยตามหลืบหิน 
*สัตว์ปีก จำพวกนก ประกอบด้วย นกเหยี่ยว นกกระจิบ นกโพระดก นกกาเหว่า หรือ นกดุเหว่า ไก่ป่า ไก่ฟ้า ไก่ฟ้าพญาลอหลังขาว ไก่ฟ้าหลังเทา นกกก นกแซงแซว เป็นต้น และมีนกชนิดหนึ่งเรียกว่า “นกกองกอด” ลักษณะเด่น คือ ที่ขามีเดือยมากกว่า 1 เดือย หางคล้ายนกยูง
*สัตว์เลื้อยคลาน มี เต่าปูลู กิ้งก่า กะท่าง แย้ จิ้งเหลน ตะกวด แลน และงูชนิดต่าง ๆ ทั
์เลื้อยคลาน มี เต่าปูลู กิ้งก่า กะท่าง แย้ จิ้งเหลน ตะกวด แลน และงูชนิดต่าง ๆ ทั้งมีพิษและไม่มีพิษ ประเภทงูมักพบในป่าเบญจพรรณ
*สัตว์น้ำ จำพวกปลา พบในลำน้ำเหืองและแม้แต่ลำห้วยเล็ก ๆ ก็มีปลาน้ำจืดอาศัยอยู่ในลำห้วย มีพวกปลาประเภทที่มีเกล็ด เช่น ตะเพียน ปลากะสูบ ปลาช่อน ปลาช่อนงูเห่า หรือ ปลาช่อนดอกจันทน์ ปลาซิวและปลาขนาดเล็กอื่น ๆ ปลาไม่มีเกล็ด คือ ปลาไหล ปลาหลด ไม่มีปลาขนาดใหญ่
{| class="wikitable"
|-
! colspan=5| ความหลากหลายของดอกไม้
|-
| 
| 
| 
| 
| 
|-
| ดอกกุหลาบ 
| พุดน้ำบุศย์ 
| 
| ดอกบานชื่น 
| ดอกกุหลาบ 
|}

แหล่งข้อมูลอื่น
*
รายการอาหารไทย
บทความนี้รวบรวมรายชื่ออาหารไทยที่เป็นที่รู้จัก

ก
* กะหรี่ปั๊บ
* แกงบอน
* แกงป่า
* แกงเขียวหวาน
* แกงไตปลา
* แกงส้ม
* แกงเผ็ดเป็ดย่าง
* แกงเลียง
* แกงมัสมั่น
* แกงเหลือง
* แกงเทโพ
* แกงจืด
* แกงโฮะ
*กุนเชียง
*แกงไก่
*กุ้งพริกไทย
*กุ้งชุบแป้งทอด
*กุ้งแช่น้ำปลา
*ไก่อบพริกไทยดำ
*แกงกะหรี่ไก่
*กระเพาะปลาน้ำแดง

ข
* ขนมจีน
* ข้าวคลุกกะปิ
* ข้าวผัดสับปะรด
* ข้าวมันไก่
* ข้าวยำ
* ข้าวห่อใบบัว
* ไข่ยัดไส้
* ไข่เจียว
* ไข่ต้ม
* ไข่ลูกเขย
* ไข่พะโล้หมูสามชั้น
* ข้าวแช่

ต
* ต้มยำ
* ต้มยำแซบ
* ต้มข่า
* ต้มจืด
* ต้มโคล้ง
* ต้มส้มปลาทู
ผ
* ผัดกะเพรา
* ผัดขี้เมา
* ผัดไทย
* ผัดซีอิ้ว
* ผัดฉ่า
* ผัดวุ้นเส้น
* ผักบุ้งไฟแดง
* ผักคะน้าปลาเค็ม
* ผักเหลียงผัดไข่
* ผัดผักกระเฉดไฟแดง

ส
* ส้มตำไทย
* ส้มตำลาว
* ส้มตำโคราช
* สุกี้ไทย

อื่น
* ลาบ
* ราดหน้า
* ห่อหมก
* ปลาร้าทรงเครื่อง
* ปลาราดพริก
* พะแนง พะแนงไก่
* พล่าเนื้อ
* ยำใหญ่
* ยำทวาย
* แหนม
* ปูจ๋า
* ปูนิ่มผัดพริกไทดำ
* ตำผลไม้
* บะหมี่หมูแดง
* หมูกะทะ
* หอยหลอดผัดฉ่า
* ไก่ต้มน้ำปลา
* ไก่อบฟาง
* ไก่ทอดน้ำปลา
* ปลากระพงทอดน้ำปลา
* งบปลา
* คั่วกลิ้งหมู
* หลนปูเค็ม
* แจงลอน
* หรุ่ม
* ล่าเตียง
* สาคูไส้หมู
* ปลาทับทิมลุยสวน
* แกงเทโพหมู
* ผัดกระเพราหมู
* น้ำพริกกะปิ
มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนีย
มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนีย ( ) เป็นมหาวิทยาลัยรัฐบาลในเมืองชาร์ลอตส์วิลล์ รัฐเวอร์จิเนีย สหรัฐ ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1819 โดยโทมัส เจฟเฟอร์สัน ในปัจจุบัน (ค.ศ. 2005) มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียมีนักศึกษาประมาณ 18,000 คน

มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียมีชื่อเสียงในด้านกฎหมาย สถาปัตยกรรมศาสตร์ ปรัชญา ดาราศาสตร์ นอกจากนี้ ตัวมหาวิทยาลัยยังได้รับการกำหนดให้เป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกอีกด้วย

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนีย
* สมาคมนักเรียนไทยในมหาวิทยาลัยเวอร์จิเนีย
เมืองประวัติศาสตร์สุโขทัยและเมืองบริวาร
เมืองประวัติศาสตร์สุโขทัยและเมืองบริวาร เป็น 1 ใน 3 แหล่งมรดกโลกแห่งแรกของประเทศไทย ร่วมกับอุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยาและเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่-ห้วยขาแข้ง (ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติแห่งแรกของประเทศไทย) หลังผ่านเกณฑ์ขององค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) โดยเมืองประวัติศาสตร์สุโขทัยและเมืองบริวารเป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม

สถานที่ที่ประกอบเป็นแหล่งมรดกโลก
* อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย
* อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย
* อุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชร
เหตุผลที่ได้รับคัดเลือกเป็นแหล่งมรดกโลก
อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย ศรีสัชนาลัย และกำแพงเพชร ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยใช้ชื่อ เมืองประวัติศาสตร์สุโขทัยและเมืองบริวาร ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 15 เมื่อปี พ.ศ. 2534 ที่เมืองคาร์เทจ ประเทศตูนิเซีย โดยผ่านข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
* (i) - เป็นตัวแทนซึ่งแสดงผลงานชิ้นเอกที่จัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันฉลาด 
* (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
เมืองประวัติศาสตร์สุโขทัยและเมืองบริวารได้รับการขึ้นทะเบียนเป็น 1 ใน 3 แหล่งมรดกโลกแห่งแรกของประเทศไทย พร้อมกับนครประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยาและเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่-ห้วยขาแข้งซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติแห่งแรกของประเทศไทย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เมืองประวัติศาสตร์สุโขทัยและเมืองบริวาร - ศูนย์ข้อมูลมรดกโลก กระทรวงวัฒนธรรม 
* มรดกโลก มหาวิทยาลัยศิลปากร 
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 
* ข้อมูลแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก
ปราสาทปักษีจำกรุง
ปราสาทปักษีจำกรุง ( บฺราสาทบกฺสีจำกฺรุง) เป็นปราสาทหินขนาดเล็ก สร้างขึ้นเป็นเทวาลัย ถวายแด่พระศิวะ ปราสาทแห่งนี้เคยมีเทวรูปพระศิวะทองคำประดิษฐานอยู่ด้วย ปราสาทแห่งนี้ตั้งอยู่ด้านซ้ายของนครธมเมื่อเข้าทางประตูด้านใต้ สร้างโดยพระเจ้าหรรษวรมันที่ 1 เพื่ออุทิศถวายพระเจ้ายโศวรมัน ผู้เป็นพระบิดา การก่อสร้างแล้วเสร็จในรัชสมัยพระเจ้าราเชนทรวรรมันที่ 2 (ค.ศ. 944–968) นับว่าสร้างก่อนปราสาทแปรรูป

คำว่า "ปักษีจำกรุง" หมายถึง ปักษีหรือนกอยู่ภายใต้ปีกที่กางออก ด้วยมีตำนานว่า พระราชาทรงพยายามจะหนีข้าศึกที่เข้ามาโจมตีพระนคร แต่พลันมีพญานกตัวมหึมา ร่อนลงมาสยายปีกคุ้มครองพระองค์เอาไว้
ปราสาทแห่งนี้นับเป็นปราสาทสมัยแรกที่สร้างด้วยวัสดุทนทาน เช่นอิฐ และศิลาแลง และมีการประดับตกแต่งด้วยหินทราย ปูนที่ฉาบผิวด้านนอกส่วนใหญ่ชำรุดเสียหายไป และลวดลายที่สลักส่วนใหญ่ก็ชำรุดไปมาก นับเป็นปราสาทแห่งแรก ๆ ที่สร้างเป็นชั้นและสร้างบนเนินเขา แล้วสร้างปรางค์ครอบไว้

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
อินฟินิตี้ (วงดนตรี)
อินฟินิตี้ (infinity) เป็นวงดนตรีแนวฟิวชั่นแจ๊ส วงแรกของประเทศไทย เกิดจากการรวมตัวของนักดนตรีของไทยที่รักในบทเพลงแจ๊ส โดยมีผู้ร่วมก่อตั้งคือ ศรายุทธ สุปัญโญ และเทวัญ ทรัพย์แสนยากร โดยเริ่มแรกนั้นได้รวมตัวกันเล่นตามโรงแรม และตามผับต่าง ๆ ต่อมาจึงออกอัลบั้มเป็นของตนเอง
สมาชิก
สมาชิกของวงในยุคแรก ๆ นั้นประกอบไปด้วย
* ศรายุทธ สุปัญโญ - เปียโน 
* อภิไชย เย็นพูนสุข - คีย์บอร์ด 
* จรัญ สารีวงษ์ - เพอร์คัสชั่น
* ชุมพล สุปัญโญ - กีตาร์ 
* ยงยุทธ มีแสง - ทรัมเป็ต 
* เทวัญ ทรัพย์แสนยากร - แซกโซโฟน 
* วรฤทธิ์ เล่ห์วิสุทธิ์ - กลอง 
* ประสิทธิ์ เหลืองอรุณ - เบส
* ทศพล วัฒนาคร - เบส 
* วรรณยศ มิตรานนท์ - กลอง (เฉพาะชุด Fourcolours และร้องในอัลบั้ม ปีกฝัน และ Together)
* Daniel A. Kiely - แซกโซโฟน (เฉพาะชุด ปีกฝัน และ Together)
* เศกพล อุ่นสำราญ แซกโซโฟน (เฉพาะช่วงอัลบั้ม Together ที่มาเล่นแทน Daniel A. Kiely ที่กลับประเทศ)
ซึ่งต่อมาสมาชิกก็มีการเปลี่ยนแปลงตลอด โดยบางอัลบั้มก็มีเพื่อน ๆ นักดนตรีมาเป็นแขกรับเชิญร่วมร้องร่วมเล่นอีกด้วย

สมาชิกปัจจุบัน
ปัจจุบัน Infinity มีสมาชิกทั้งหมด 5 คนด้วยกัน คือ
* ศรายุทธ สุปัญโญ - คีย์บอร์ด
* ชุมพล สุปัญโญ - กีตาร์ 
* สุทธิพงษ์ ปานคง - กลอง
* วิโรจน์ สถาปนาวัตร - เบส
* ภาสกร สุขสันติภาพ - แซ็ก
ผลงาน
* The Candle Light Blues (Nitespot 1986)
* Majestic Rain [สายฝน] (EMI 1987)
* Now & Then (Grammy 1988)
* Night & Day [วันและคืน] (Grammy 1989)
* Night Wing [ปีกฝัน] (Epic - Sony Music 1992)
* Together (Sony Music 1994)
* Fourcolors (Baitong - Grammy 2005)
* The Miracle (Grammy 2007)
* Andaman Days (Baitong - Grammy 2007)
*10 (Jazz corners - Grammy 2010)

แหล่งข้อมูลอื่น

* All Thai Music ผลงานบางส่วนของวงอินฟินิตี้
ทั่ว พาทยโกศล
จางวางทั่ว พาทยโกศล (13 กันยายน พ.ศ. 2424 - 12 ตุลาคม พ.ศ. 2481) นักดนตรีไทยที่มีชื่อเสียงในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เกิดเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2424 เป็นบุตรของหลวงกัลยาณมิตตาวาส (ทับ พาทยโกศล) กับนางแสง พาทยโกศล ซึ่งเป็นนักดนตรีที่มีชื่อเสียงในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2481 รวมอายุ 57 ปี
ประวัติ
จางวางทั่วเรียนดนตรีจากบิดามารดา และได้ศึกษากับครูคนอื่น ๆ เพิ่มเติมจนมีฝีมือทางฆ้องวงและระนาดเอก ในสมัยรัชกาลที่ 5 ท่านเป็นผู้ควบคุมวงปี่พาทย์ของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ ต่อมา มาอยู่ในวงปี่พาทย์กับสมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต ในระหว่างนี้สมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมหลวงศรีรัตนโกสินทร ซึ่งเป็นสมเด็จพระพี่นางเธอในกรมพระนครสวรรค์วรพินิต ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็น "จางวาง" ในพระองค์ท่าน คนทั่วไปจึงเรียกว่า จางวางทั่ว
ต่อมา ท่านตีฆ้องวงเล็กแข่งขันได้ "ชั้นหนึ่ง" พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานเหรียญราชรุจิเงินเป็นบำเหน็จ การประชันของครูดนตรีไทยในสมัยรัชกาลที่ 5 ที่บันทึกเสียงลงบนจานเสียงสยามปาเต๊ะ ร่องกลับทาง ในชื่อเพลง"ทยอยนอกมโหรี"

ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว จางวางทั่วได้เป็นครูสอนเพลงไทย ประจำกองแตรวงทหารเรือ ต่อมาท่านเป็นครูสอนดนตรีประจำกองแตรวงทหารมหาดเล็กรักษาพระองค์ จนลาออกในปี พ.ศ. 2475

จางวางทั่วเป็นผู้มีฝีมือในการแต่งเพลง เพลงที่แต่งไว้มีทั้ง เพลงตับ เช่น

* ตับลาวเจริญศรี
* ตับชุดแขกไทร
เพลงเกร็ด เช่น
* เขมรเอวบาง (เถา)
* เขมรพวง (เถา)
* เขมรปากท่อ (เถา)
* เขมรเขียว (เถา)
* แขกสาหร่าย (เถา)
* ดอกไม้ร่วง (เถา)
* โอ้ลาว (เถา)
* เขมรเหลือง (เถา)
* เขมรครวญ (เถา)
* เขมรน้อย (เถา)
* พม่าห้าท่อน (เถา)
* ฯลฯ
ในปี พ.ศ. 2477 จางวางทั่วได้ประพันธ์เพลงมหานิมิตร เพื่อเข้าประกวดเป็นเพลงชาติทำนองแบบไทย ซึ่งได้รับการคัดเลือกจากคณะกรรมการพิจารณาเพลงชาติให้ได้รับรางวัลชนะเลิศ เพลงนี้ได้บรรเลงผ่านวิทยุกระจายเสียงหลายครั้งเพื่อประกอบการพิจารณาคัดเลือกเพลงชาติ แต่ในที่สุดคณะกรรมการพิจารณาเพลงชาติได้ตัดสินใจไม่นำทำนองเพลงชาติแบบไทยขึ้นเสนอคณะรัฐมนตรีเพื่อพิจารณารับรองเป็นเพลงชาติสยามอย่างเป็นทางการ โดยมีความเห็นว่า เพลงชาติมีลักษณะที่บ่งบอกถึงความ­ศักดิ์สิทธิ์ หากมีการใช้อยู่ 2 เพลง จะทำให้คลายความศักดิ์สิทธิ์ลง และตัดสินใจเสนอเฉพาะทำนองเพลงชาติแบบสากลของพระเจนดุริยางค์เพื่อรับรองสถานะเพลงชาติสยามอย่างเป็นทางการเพียงทำนองเดียวแทน
นอกจากนี้ ท่านยังมีบุตรธิดาเป็นนักดนตรีไทยที่มีชื่อเสียง คือ อาจารย์เทวาประสิทธิ์ พาทยโกศล และคุณหญิงไพฑูรย์ กิตติวรรณ

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
 พ.ศ.ไม่ทราบปี เหรียญราชรุจิ (เงิน)

แหล่งข้อมูลอื่น
* ฟังเสียงระนาดจากจางวางทั่วได้ที่
** 
**
อุทกทาน
อุทกทาน มีความหมายว่า ให้ทานด้วยน้ำ (หรือให้น้ำเป็นทาน) เป็นศาลตั้งอยู่ริมถนนราชดำเนินใน ใกล้โรงแรมรัตนโกสินทร์ และ สะพานผ่านพิภพลีลา สร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นปูนปั้นรูปพระแม่ธรณีกำลังบีบมวยผม มีน้ำสะอาดไหลออกมาจากปลายมวยผม สามารถใช้ดื่มกินได้
อุทกทาน สร้างจากพระราชดำริของสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เพื่อแจกจ่ายน้ำดื่มสะอาดบริสุทธิ์ให้ผู้คนทั่วไป โดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อครั้งดำรงพระราชอิสริยยศสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร ได้พระราชทานคำแนะนำให้สร้างอุทกทาน เป็นรูปพระแม่ธรณีบีบมวยผม ปั้นขึ้นด้วยฝีพระหัตถ์ของ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ ร่วมกับ พระยาจินดารังสรรค์ (พลับ) แล้วเสร็จทำพิธีเปิดในวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2460 อันเป็นวันเฉลิมพระชนมพรรษาของ สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ
ในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 เป็นยุคที่ข้าวยากหมากแพง อุทกทานนี้ถูกชาวบ้านเข้ามาขโมยเอาอุปกรณ์ท่อน้ำต่างๆไป จนทำให้ใช้การไม่ได้ และได้รับการซ่อมแซมให้ใช้ได้เหมือนเดิมในรัฐบาลจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ แต่สถานที่นี้ก็ไม่ได้ใช้เป็นที่แจกจ่ายน้ำสะอาดอีกต่อไป คงเหลือแต่ศาลศักดิ์สิทธิ์ ที่ให้ผู้คนมาสักการะ

บริเวณลานอุทกทาน เคยมีแผงขายหนังสือจำนวนหลายสิบร้าน จนเป็นแหล่งขายหนังสือที่สำคัญ ก่อนที่จะถูกกรุงเทพมหานครให้ย้ายไปอยู่ที่สวนจตุจักร ในปี พ.ศ. 2528

รูปพระแม่ธรณีบีบมวยผม แสดงถึงความอุดมสมบูรณ์ จึงถูกใช้เป็นสัญลักษณ์ของหลายหน่วยงาน รวมทั้งเป็นเครื่องหมายของกิจการประปาในประเทศไทยทั้งการประปานครหลวง การประปาส่วนภูมิภาค และ พรรคประชาธิปัตย์
พระตำหนักดาราภิรมย์
ตำหนักดาราภิรมย์ เป็นตำหนักของเจ้าดารารัศมี พระราชชายา ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยเจ้าดารารัศมี พระราชชายาโปรดให้ก่อสร้างขึ้นประมาณช่วงปี พ.ศ. 2470-2472 หลังจากที่พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานพระบรมราชานุญาตให้เจ้าดารารัศมี พระราชชายาทรงย้ายกลับมาประทับที่เชียงใหม่เป็นการถาวร หลังจากที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว​เสด็จสวรรคต
ตัวตำหนักเป็นเรือนไม้สองชั้น ปัจจุบันอยู่ในการดูแลของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ซึ่งได้ปรับปรุงเป็นพิพิธภัณฑ์พระตำหนักดาราภิรมย์ จัดแสดงพระราชประวัติและพระราชวงศ์ฝ่ายเหนือ เครื่องใช้ส่วนพระองค์ ของที่ทรงได้รับพระราชทาน รวมทั้งพระราชหัตถเลขาระหว่างพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และเจ้าดารารัศมี พระราชชายา ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความรักระหว่างพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวและเจ้าหญิงแห่งราชวงศ์ฝ่ายเหนือ ที่ได้ทรงดำรงพระอิสริยยศพระราชชายา อันเป็นพระฐานันดรศักดิ์พระมเหสีเทวีพระองค์เดียวในประวัติศาสตร์ไทย
ตำหนักดาราภิรมย์ ยังเป็นสถานที่จัดงานวันพระราชชายาเจ้าดารารัศมี ตรงกับวันที่ 9 ธันวาคม ของทุกปี ซึ่งเป็นวันสิ้นพระชนม์ของเจ้าดารารัศมี พระราชชายา โดยจะมีการประกอบพิธีบวงสรวงถวายสักการะ พิธีบำเพ็ญกุศลอุทิศถวาย และพิธีวางพวงมาลาถวายราชสักการะบริเวณหน้าพระอนุสาวรีย์เจ้าดารารัศมี พระราชชายา

รูปแบบอาคาร
ตำหนักดาราภิรมย์เป็นอาคารสองชั้นครึ่งตึกครึ่งไม้ ใต้ถุนโล่ง หลังคาทรงปั้นหยาซ้อนกัน ทรงสูง ซึ่งได้รับ อิทธิพลจากต่างประเทศในยุคนั้น ชั้นบนกั้นเป็น ห้องต่าง ๆ มีช่องเปิดลายฉลุบริเวณคอสอง เพื่อใช้ระบายอากาศ มีระเบียงร้านไม้ด้านหลัง และซุ้มเทียบ รถยนต์ด้านหน้า
สวนเจ้าสบาย
เจ้าดารารัศมี พระราชชายา ทรงสนพระทัยในการเกษตรและทรงหวังจะช่วยการกสิกรรมของภาคเหนือ ทรงสร้างสวนทดลองการเกษตรชื่อ "สวนเจ้าสบาย" ทรงทดลองปลูกดอกกุหลาบพันธุ์ใหม่ ๆ ที่ได้มาจากสมาคมกุหลาบแห่งอังกฤษ และทรงโปรดกุหลาบดอกใหญ่สีชมพู จึงทรงตั้งชื่อถวายเป็นพระบรมราชานุสรณ์แด่พระบรมราชสวามีว่า "จุฬาลงกรณ์"
การดูแล
เจ้าดารารัศมี พระราชชายา ทรงทำพินัยกรรมประทานที่ดินและตำหนักดาราภิรมย์ ให้เป็นมรดกแก่เจ้าแก้วมงคล ณ เชียงใหม่ ราชบุตรในเจ้าราชวงศ์ (เลาแก้ว ณ เชียงใหม่) เจ้าราชวงศ์แห่งนครเชียงใหม่ ซึ่งเป็นมรดก 1 ใน 4 ส่วนของเจ้าดารารัศมี พระราชชายาต่อมาในปี พ.ศ. 2492 จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยได้ขอซื้อที่ดินและตำหนักดาราภิรมย์ เพื่อเตรียมการขยายการศึกษาระดับอุดมศึกษาสู่ภูมิภาค แต่ต่อมาก็ไม่ได้ดำเนินการแต่อย่างใด กระทั่งได้บูรณะและจัดตั้งเป็นพิพิธภัณฑ์อันเป็นมรดกล้ำค่าของแผ่นดินแทน ปัจจุบันพระตำหนักอยู่ในความดูแลของศูนย์ส่งเสริมวัฒนธรรม ร่วมกับสำนักงานจัดการทรัพย์สิน เป็นผู้พัฒนาพื้นที่

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ oceansmile
* พระตำหนักดาราภิรมย์
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร เป็นแหล่งมรดกโลกของประเทศไทยโดยการขึ้นทะเบียนของยูเนสโก ร่วมกับเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง ภายใต้ชื่อ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่-ห้วยขาแข้ง เมื่อปี พ.ศ. 2534 กินพื้นที่ครอบคลุม 6 อำเภอ ของ 3 จังหวัด ได้แก่ อำเภอบ้านไร่ อำเภอลานสัก อำเภอห้วยคต จังหวัดอุทัยธานี อำเภอสังขละบุรี อำเภอทองผาภูมิ จังหวัดกาญจนบุรี และอำเภออุ้มผาง จังหวัดตาก มีพื้นที่ 2,279,500 ไร่ หรือ 3,647 ตารางกิโลเมตร โดยแบ่งออกได้เป็น

1. เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวรด้านตะวันออก อยู่ในพื้นที่จังหวัดตาก
2. เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวรด้านตะวันตก อยู่ในพื้นที่จังหวัดกาญจนบุรี ซึ่งพื้นที่คงเหลือในนี้มีเนื้อที่ 1,331,062 ไร่ โดยเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวรด้านตะวันตกมีพื้นที่ถึง 1,331,062 ไร่ เปรียบเทียบง่ายๆ คือใหญ่กว่ากรุงเทพฯ เสียอีก

ทั้งนี้ชื่อ "ทุ่งใหญ่นเรศวร" สันนิษฐานว่ามาจากในสมัยอยุธยา สมเด็จพระนเรศวรมหาราชทรงเคยใช้เป็นฐานที่มั่นเพื่อเตรียมทำศึกกับพม่า
ลักษณะทางภูมิศาสตร์
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร มีลักษณะทางภูมิประเทศเป็นภูเขาสลับซับซ้อน และเป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำลำธารที่สำคัญเช่น แม่น้ำแควน้อยและแม่น้ำแควใหญ่ พื้นที่ของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร มีความสูงโดยเฉลี่ยมีความสูงอยู่ที่ ประมาณ 800–1,200 เมตรจากระดับน้ำทะเล และมีเขาใหญ่เป็นยอดเขาที่สูงที่สุด ของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวรซึ่งมีความสูง 1,800 เมตรจากระดับน้ำทะเล และเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าหายากหลายชนิด บางชนิดใกล้สูญพันธุ์ หรือเป็นสัตว์เฉพาะถิ่นหรือสัตว์ถิ่นเดียว เช่น ช้างป่า, กระทิง, เสือชนิดต่าง ๆ, ไก่ฟ้าหลังเทา, นกเงือก, เลียงผา, เสือดาว, เสือดำ, หมาใน, นกยูงไทย และแมลงป่าชนิดต่าง ๆ อีกมากมาย
ดูเพิ่ม
*เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่-ห้วยขาแข้ง - ศูนย์ข้อมูลมรดกโลก กระทรวงวัฒนธรรม 
*เว็บไซต์ของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวรด้านตะวันตก
ดุจบิดามารดร
เพลงพระราชนิพนธ์ ดุจบิดามารดร เป็นเพลงพระราชนิพนธ์ในสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ประพันธ์ทำนองโดยหม่อมหลวงพวงร้อย อภัยวงศ์ ขับร้องโดยสวลี ผกาพันธุ์ และสันติ ลุนเผ่ บรรเลงโดยวงดุริยางค์ทหารเรือ สำหรับรูปแบบสำหรับการขับร้องประสานเสียงถูกเรียบเรียงโดย Hans Gunter Mommer และเรียบเรียงเปียโนประกอบการขับร้องประสานเสียงโดย นายแพทย์สิทธิกร ปรีชาวุฒิเดช บรรเลงในรูปแบบขับร้องประสานเสียงและเปียโนครั้งแรกในมหกรรมการขับร้องประสานเสียงแห่งประเทศไทยปี 2015 โดย คณะนักร้องประสานเสียงผสมสมาคมขับร้องประสานเสียงแห่งประเทศไทย บรรเลงเปียโนครั้งแรกโดย เมธัส ธรรมลงกรต
ประวัติ
สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีทรงพระราชนิพนธ์ร้อยกรองขึ้นมาชิ้นหนึ่งในลักษณะของโคลง เพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช เริ่มต้นด้วยร่ายและต่อด้วยโคลงสี่สุภาพจำนวน 30 บทร้อยเรียงต่อกัน มีชื่อว่า กษัตริยานุสรณ์ ทรงอธิบายไว้ในคำนำของหนังสือกษัตริยานุสรณ์ว่า