SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
แฮมคริสต์มาส
แบบดั้งเดิม|447x447px]]
 แฮมคริสต์มาส ( ) หรือ แฮมยูล ( ) เป็นแฮมที่มักรับประทานในอาหารเย็นของวันคริสต์มาสหรือในช่วงเทศกาลยูลในยุโรปเหนือและซีกโลกภาษาอังกฤษ รูปแบบการเตรียมการจะแตกต่างกันไปตามสถานที่และเวลา

ธรรมเนียมการรับประทานแฮมเชื่อกันว่าวิวัฒนาการมาจากพิธีกรรมของเพเกินกลุ่มชนเจอร์แมนิกที่บูชายัญหมูป่าที่เรียกว่า sonargöltr ถวายแด่เฟรย์เทพของนอร์สในช่วงเทศกาลเก็บเกี่ยว

เป็นที่รู้กันว่าชาวโรมันรับประทานอาหารต่าง ๆ ในช่วงเทศกาลแซตเทอร์นาเลีย ซึ่งอาหารอย่างหนึ่งคือลูกหมูย่าง พระสันตะปาปาซิกซ์ตุสที่ 3 ยืนหยัดในปี ค.ศ. 435 ว่าคริสต์ศาสนิกชิกควรรับประทานเนื้อหมูในวันคริสต์มาสเพื่อให้แตกต่างจากชาวยิวซึ่งถือว่าเนื้อหมูเป็นสิ่งต้องห้าม

อ้างอิง
ละแวกะดาม
ละแวกะดาม (ในภาษาเขมรถิ่นไทย), ละแวกะตาม (ในภาษากูย), ละแวกะปู (ในภาษาไทยถิ่นอีสาน) หรือ แกงคั่วปู เป็นอาหารประเภทแกงชนิดหนึ่งของชาวไทยเชื้อสายเขมร และชาวกูย ในแถบภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่างหรืออีสานใต้ และพบได้ทางตอนบนของประเทศกัมพูชา แกงชนิดนี้มีลักษณะเป็นแกงน้ำขลุกขลิก มีวัตถุดิบหลักคือ มันปูนา คั่วกับพริกแกงที่ทำจากสมุนไพร สามารถเพิ่มเนื้อสัตว์หรือผักเพื่อเพิ่มโภชนาการได้ ปัจจุบันถือเป็นอาหารหายาก ในประเทศไทยจะนำอาหารชนิดนี้นำเสนอบนโต๊ะอาหารรับแขกในงานราชการ และใช้ไหว้ผีบรรพบุรุษในพิธีแซนโฎนตา ส่วนประเทศกัมพูชาก็นำเสนออาหารชนิดนี้บนโต๊ะอาหารเพื่อรับรองแขกผู้มีเกียรติในพิธีขึ้นเขาพนมกุเลน
ภาคเหนือของประเทศไทย มีอาหารที่ใช้กรรมวิธีเดียวกันแต่มีวัตถุดิบต่างกันเล็กน้อย เรียกว่า มอบปู หรือ มอกปู

ศัพทมูลวิทยา
นิภาศักดิ์ คงงาม และคณะ (ม.ป.ป.) ละแวกะดาม เป็นภาษาเขมรถิ่นไทย ประกอบด้วยคำว่า ละแว แปลว่า การคน กับคำว่า กะดาม แปลว่า ปู ไทยรัฐออนไลน์ (2566) อธิบายว่า ละแว แปลว่า แกง หรือ อ่อม กับ กะดาม แปลว่า ปู รวมกันมีความหมายว่า "อ่อมปู" ก็ว่า สอดคล้องกับทนงศักดิ์ เลิศพิพัฒน์วรกุล (2566) ที่ระบุว่า ละแวกะดาม แปลว่า "แกงคั่วปู" หรือ "หลนปูนา"

ในภาษากูย เรียกแกงชนิดนี้ว่า ละแวกะตาม ส่วนภาษาไทยถิ่นอีสาน เรียกว่า ละแวกะปู
ส่วนประกอบ
ส่วนประกอบในการทำละแวกะดาม ประกอบด้วย ปูนา พริกแกง (ทำจากกระเทียม, ข่า, ตะไคร้, กะปิ, พริก, หอมแดง, กระชาย) มีน้ำปลา น้ำมะขามเปียก เป็นเครื่องปรุงรส และสามารถเติมผักหรือเนื้อสัตว์เพิ่มเติมได้ตามต้องการ เช่น ผักแขยง เนื้อไก่ เนื้อหมู ปลาดุก หรือปลาช่อน โดยจะนำปูนาไปล้างแกะกระดอง ขูดเอามันปูไปประกอบอาหาร ส่วนตัวและขาปูไปตำให้ละเอียดแล้วไปคั้นเป็นน้ำสามรอบเอาแต่น้ำไว้ต้มรอให้เดือด (อาจใส่เผือก หรือมะละกอหั่นชิ้นลงไปด้วย) ใส่มันปู จากนั้นนำกระเทียม ข้า ตะไคร้ กะปิ พริก หอมแดง กระชาย มาตำพอแหลกทำเป็นพริกแกงใส่ลงในหม้อ เมื่อเข้ากันดีแล้วก็ปรุงรสด้วยเครื่องปรุงที่มี เช่น น้ำปลา น้ำปลาร้า น้ำมะขามเปียก ใบมะขามอ่อน ผักแขยง ข้าวคั่ว หากไม่ใส
งที่มี เช่น น้ำปลา น้ำปลาร้า น้ำมะขามเปียก ใบมะขามอ่อน ผักแขยง ข้าวคั่ว หากไม่ใส่ผักก็ต้มละแวกกะดามให้งวดทำเป็นเครื่องจิ้มได้
ความหลากหลาย
นิภาศักดิ์ คงงาม และคณะ (ม.ป.ป.) ระบุว่า ละแวกะดาม มีทั้งหมด 4 สูตร แบ่งเป็นในประเทศไทยสองสูตร และประเทศกัมพูชาสองสูตร ดังนี้ 
* ในประเทศไทย
** ละแวกะดามใส่หัวเผือก – มีหัวเผือกเป็นผักเพียงชนิดเดียวในแกง
** ละแวกะดามผักรวม – ใส่ผักทุกอย่างเท่าที่หาได้ในครัวเรือน
* ในประเทศกัมพูชา
** ละแวกะดามใส่ก้านเผือก – ใช้ใบเผือกเป็นวัตถุดิบในการประกอบอาหาร
** ปะเหิรกะดาม – คือละแวกะดามผักรวมแบบเขมร

ในภาคเหนือของประเทศไทย มีอาหารที่ใกล้เคียงกับละแวกะดาม เรียกว่า มอบปู มีเครื่องปรุงรสเพิ่มเติมจากละแวกะดามคือ ใส่ขมิ้นผงและไข่ไก่ลงไปด้วย

อ้างอิง
วัดไผ่ขอน้ำ
วัดไผ่ขอน้ำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมะตูม อำเภอพรหมพิราม จังหวัดพิษณุโลก อยู่ฝั่งแม่น้ำน่านฟากตะวันตก ที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 25 ไร่ 3 งาน 15 ตารางวา และมีที่ธรณีสงฆ์ 1 แปลง เนื้อที่ 17 ไร่ 2 งาน 30 ตารางวา

วัดไผ่ขอน้ำ มีชื่อว่า วัดกุฎีลาย สันนิษฐานว่าเรียกกันตามลักษณะสภาพวัดที่มีกุฏิหลังเล็ก ๆ เรียงรายกันเป็นแถวซึ่งสร้างด้วยอิฐใช้ดินเสริม ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2307 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2400

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ กุฏิสงฆ์ 7 หลัง เจดีย์ขนาดให่ญ่ศิลปะอยุธยา ตั้งอยู่พระอุโบสถเป็นเจดีย์เหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสอง
วัดมีโบราณวัตถุ คือ จิตรกรรมฝาผนังซึ่งเขียนไว้บนแผ่นไม้ เดิมทีเป็นหอสวดมนต์ ปัจจุบันได้ย้ายไปเก็บไว้ที่กุฏิเจ้าอาวาส เขียนเป็นเรื่องพระเวสสันดรชาดก เข้าใจว่าคงเขียนขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 4 ยังมีภาพพระบฏ เรื่องพระเวสสันดรชาดก เช่นกัน ซึ่งมีครบทุกกัณฑ์ รวม 13 แผ่น 26 ภาพ ระบุว่าเขียนเมื่อ พ.ศ. 2405

รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อรอด
* หลวงพ่อปาน
* หลวงพ๋อดิษฐ์
* พระอาจารย์เพ็ง
* พระอาจารย์ทองอยู่
* พระมหาไว เรือนก้อน
* พระอาจารย์ถนอม
* พระครูสมุห์สมพร 
* พระครูพิพิฐ พัฒนากร

อ้างอิง
อัสซะมากิยะฮ์
อัสซะมากิยะฮ์ ( , ) เป็นอาหารปาเลสไตน์ที่มีถิ่นกำเนิดในนครกาซา ซึ่งตามธรรมเนียมจะปรุงในช่วงวันหยุดเช่นอีดิลฟิฏร์ ชื่อมีที่มาจากเครื่องเทศซูแมก

วิธีปรุง
นำซูแมกบดแช่น้ำแล้วจึงผสมกับทาฮีนี (เมล็ดงาบด) เติมน้ำและแป้งเพิ่มเพื่อเพิ่มความข้น จากนั้นจึงเติมส่วนผสมลงผัดกับผักชาร์ดสับ เนื้อแกะตุ๋นโดยใช้ไฟอ่อน และถั่วลูกไก่ชนิดการ์บันโซ (garbanzo) ปรุงรสด้วยเมล็ดผักชีลาวและพริกที่ผัดกับกระเทียมในน้ำมันมะกอก แล้วจัดใส่ชามพักให้เย็น และใช้ขนมปังพีตาตักรับประทาน
ประวัติ
 ]]
เป็นหนึ่งในอาหารที่เก่าแก่ที่สุดในฉนวนกาซา ภูมิภาคลิแวนต์ และครั้งหนึ่งเคยเผยแพร่ในยุโรป อบู อัลมุฏฮะฮาร์ อัลอัซดี ( , ) นักเขียนในคริสต์ศตวรรษที่ 9 กล่าวถึงอัสซะมากิยะฮ์และอาหารอื่น ๆ ในผลงานของเขา ฮิกายัต อบี อัลกาซิม อัลบัฆดาดี ( ) ต่อมามีการอ้างถึงในตำราอาหาร กิตะอบ์ อัฏเฎาะบีห์ ( , ) ของ มุฮัมมัด บิน อัลฮะซัน อัลบัฆดาดี ( , ) ใน ค.ศ. 1226 ซึ่งต้นฉบับของหนังสือเล่มนี้ถูกเก็บไว้ที่ห้องสมุดซิวเลย์มานีเย ( ) ในอิสตันบูล

ในหนังสือ ตาคุยนุม ซานิตาติส ( ) เขียนโดยแพทย์ชาวอาหรับ อิบน์ บุฏลาน ( , ) ใน ค.ศ. 1533 มีการกล่าวถึงอัสซะมากิยะฮ์ในชื่อ ซูมาเคเรีย และ รูมาเนีย ( )

อ้างอิง
เบียร์คริสต์มาส
เบียร์คริสต์มาส ( ) เป็นเบียร์ตามฤดูกาลที่ผลิตสำหรับบริโภคในวันคริสต์มาส มักมีความแรงมากและแต่งรสด้วยส่วนผสมหลากหลาย เช่น อบเชย เปลือกส้ม กานพลู และวานิลลา

ตัวอย่าง
* Belgian Christmas beers (เบลเยียม)
* British winter warmers (อังกฤษ)
* Biere de Noel (ฝรั่งเศส)
* julebryg หรือ juleøl (เดนมาร์กและนอร์เวย์)
* Weihnachtsbier (เยอรมนี) 
*Brouwerij De Ranke Père Noël (เบลเยียม) 
* Corsendonk Christmas Ale (เบลเยียม) 
* Damm's Christmas Beer (สเปน)
* Great Lakes Brewing Company Christmas Ale (สหรัฐอเมริกา)
* Harpoon Brewery Winter Warmer (สหรัฐอเมริกา)
* Great Basin Brewing Company Red Nose Holiday Wassail. (สหรัฐอเมริกา) 
* Saint Arnold Christmas Ale (สหรัฐอเมริกา)
* St. Feuillien Christmas Beer (เบลเยียม) 
* Tuborg Christmas Brew (ยุโรป)

ดูเพิ่ม
* ไวน์บาร์เลย์
* โอลด์เอล

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
เค้กกษัตริย์
เค้กกษัตริย์ ( ; ) หรือ เค้กสามกษัตริย์ ( ) เป็นเค้กที่มีความเกี่ยวข้องกับหลายประเทศที่มีวันสมโภชพระคริสต์แสดงองค์ รูปร่างและส่วนผสมของเค้กกษัตริย์มีความแตกต่างกันออกไป แต่ส่วนใหญ่ด้านในเค้กจะซ่อนแฟฟว์ ( ; ) อย่างจุลประติมากรรมที่มักกล่าวกันว่าเป็นสิ่งแสดงแทนพระกุมารเยซู หลังจากตัดเค้กแล้ว ใครก็ตามที่ได้แฟฟว์จะเป็นผู้ชนะรางวัล แฟฟว์สมัยใหม่สามารถทำจากวัตถุดิบอื่น ๆ และสามารถเป็นสิ่งแสดงแทนของวัตถุและบุคคลได้หลากหลาย

คลังภาพ

File:Bolo Rei.jpg|Portuguese Bolo Rei
File:Roscón de Reyes - Mallorquina.jpg| 
File:Rosca de reyes.jpg|Rosca de reyes ในเม็กซิโก
File:Grosser Dreikönigskuchen.JPG|Dreikönigskuchen ในสวิตเซอร์แลนด์

อ้างอิง
บรรณานุกรม
* 1991. Tradiciones Mexicanas. Pg 22, 31. Mexico, D.F., Ed. Diana S.A. de C.V., 
* 1998. Fiestas de México. Pg. 76, Mexico, D.F., Panorama Editorial S.A. de C.V, 
* Primarily subhead Popular Merrymaking under Liturgy and Custom.
* Christmas Trivia edited by Jennie Miller Helderman, Mary Caulkins. Gramercy, 2002
* Marix-Evans, Martin. The Twelve Days of Christmas. Peter Pauper Press, 2002
* Bowler, Gerry. The World Encyclopedia of Christmas. McClelland & Stewart, 2004
* Collins, Ace. Stories Behind the Great Traditions of Christmas. Zondervan, 2003

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*Recipes: Portugal’s Bolo Rei
*EuroMaxx A La Carte Bolo Rei from Portugal recipe
*A State Mandated Christmas Bonus, a blog post by the Law Library of Congress, makes reference to the .
พิพิธภัณฑ์ชาและกาแฟบรามาห์
พิพิธภัณฑ์ชาและกาแฟบรามาห์ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ทางใต้ของกรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งแรกของโลกที่อุทิศให้กับประวัติศาสตร์ของชาและกาแฟ ครอบคลุมช่วงเวลา 400 ปีของประวัติศาสตร์การค้าและสังคมของเครื่องดื่มทั้งสองชนิด ตั้งแต่การเข้ามาในทวีปยุโรปจากทวีปแอฟริกาและตะวันออกไกล

พิพิธภัณฑ์ก่อตั้งโดยเอ็ดเวิร์ด บรามาห์ (Edward Bramah) ในปี พ.ศ. 2535 ภายหลังจากที่บรามาห์เริ่มมีความคิดสร้างพิพิธภัณฑ์ไป 40 ปี เดิมพิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ที่ท่าเรือบัตเลอร์ แล้วย้ายไปอยู่ที่ 40 ถนนเซาท์วาร์กในเขตรหัสไปรษณีย์เอสอี 1 ใกล้กับสถานีสะพานลอนดอนและตลาดโบโร ที่นี่พิพิธภัณฑ์และร้านน้ำชาเปิดทำการทุกวันโดยมีบริการกาแฟและชา
เอ็ดเวิร์ด บรามาห์เสียชีวิตขณะอายุ 76 ปีที่เมืองไครต์เชิร์ช เทศมณฑลดอร์เซต เมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2551 ระหว่างที่บรามาห์ป่วยอยู่ก็อยู่ระหว่างเขียนหนังสือชื่อ Britain's Tea Heritage พิพิธภัณฑ์ชาและกาแฟบรามาห์ปิดทำการในปีเดียวกันนั้น มีแผนจะพัฒนาพิพิธภัณฑ์ใหม่หรืออาจจะย้ายที่ตั้ง แต่ก็ไม่ได้กลับมาเปิดทำการอีกเลย

อ้างอิง
เลิศศิลา ชุมแพทัวร์
เลิศศิลา มวยไทย ไอยาริน (22 ตุลาคม พ.ศ. 2524 – ) เป็นนักมวยไทยชาวไทย เขาเป็นแชมป์โลกมวยไทยหลายสมัย (จากสภามวยไทยโลก, สภามวยโลก, อู่หลินเฟิง, สหพันธ์มวยไทยอาชีพโลก, ดับเบิลยูซีเคมวยไทย) และแชมป์สนามมวยราชดำเนินสามสมัยในสามรุ่นน้ำหนัก นอกจากนี้ เขายังเป็นแชมป์โลกคิกบอกซิง
ประวัติ
เขาเริ่มฝึกมวยไทยครั้งแรกเมื่ออายุ 7 ขวบภายใต้การดูแลของบิดา และขึ้นชกครั้งแรกในปีเดียวกันนั้น เลิศศิลาย้ายไปกรุงเทพเมื่ออายุ 12 ปี เพื่อประกอบอาชีพมวยไทยอาชีพ โดยฝึกที่จ๊อกกี้ยิมซึ่งสร้างนักสู้ระดับตำนานมากมาย เช่น แสนชัย, สมรักษ์ คำสิงห์, ศิลปะไทย และโรเล็กซ์ แก่นนรสิงห์ โดยเลิศศิลาได้ลงแข่งมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนที่สนามมวยเวทีลุมพินีและสนามมวยราชดำเนินที่มีชื่อเสียง กระทั่งคว้าแชมป์โลกมวยไทยราชดำเนินอันทรงเกียรติในรุ่นน้ำหนักที่แตกต่างกันสามรุ่น ครั้นใน พ.ศ. 2558 เลิศศิลาได้ย้ายไปฝึกซ้อมที่ภูเก็ตท็อปทีม

นอกจากการต่อสู้แล้ว เลิศศิลายังชอบเล่นฟุตบอล, ฟังเพลง และร้องคาราโอเกะ
รูปแบบการต่อสู้
เลิศศิลาพัฒนารูปแบบของเขาผ่านการฝึกฝนมายาวนานในจ๊อกกี้ยิม ซึ่งบรรดานักมวยของที่นี่ได้รับการฝึกให้มีความรวดเร็ว, หลบหลีกลื่นเหมือนปลาไหล และเน้นด้านเทคนิค เลิศศิลาอธิบายว่าเขาชอบผสมผสานมวยไทยกับเทคนิคที่เขาเห็นในศิลปะการต่อสู้อื่น ๆ เช่น เทควันโด, คาราเต้ และมวยสากล เลิศศิลาไม่จริงจังกับการต่อสู้จนเกินไป, ไม่สนใจแพ้ชนะ แต่ชอบสนุกด้วยการเหน็บแนม, ให้คู่ต่อสู้คาดเดา, ทำให้โกรธจนเสียสมาธิระหว่างต่อสู้ ทั้งนี้ ผู้คนต่างเรียกเลิศศิลาว่า "ปลาไหลใส่สเก็ต" เพราะการหลบหลีกลื่นเหมือนปลาไหล เลิศศิลาเก่งมากในการนำลูกถีบและการเคลื่อนที่ของศีรษะมาใช้ในการป้องกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการโต้กลับลูกเตะที่เหมือนฟ้าแลบและระเบิดของคู่ต่อสู้

อ้างอิง
วัดมหาโพธิ (พุกาม)
วัดมหาโพธิ ( , ) เป็นวัดพุทธในพุกาม ประเทศพม่า สร้างขึ้นโดยพระเจ้าไชยสิงขะ ได้ต้นแบบมาจากมหาโพธิวิหาร รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย วัดแห่งนี้สร้างขึ้นในรูปแบบสถาปัตยกรรมสมัยคุปตะ และมีหอสามเหลี่ยมขนาดใหญ่มีช่องหลายช่องบรรจุพระพุทธรูปกว่า 450 องค์ วัดแห่งนี้รอดพ้นจากแผ่นดินไหวในพุกามเมื่อ ค.ศ. 1975 และได้รับการซ่อมแซมในปีต่อ ๆ มา

อ้างอิง

* 
* 
*
วัดนะลองจ้อง
วัดนะลองจ้องอยู่ทางตะวันตกของวัดตะบะญุ และเป็นวัดฮินดูเพียงไม่กี่แห่งที่เหลืออยู่ในพุกาม วัดนะลองจ้องเป็นหนึ่งในวัดที่เก่าแก่ที่สุดในพุกาม และสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 11 รัชสมัยของพระเจ้าอโนรธามังช่อ นักประวัติศาสตร์บางส่วนเชื่อว่าวัดแห่งนี้สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 10 รัชสมัยของกษัตริย์ญองอู้ ซอยะฮ่าน เดิมทีวัดนี้สร้างขึ้นโดยชาวฮินดูพม่าเชื้อสายอินเดีย ในคริสต์ศตวรรษที่ 11 รวมถึงวาณิชและพราหมณ์ที่รับใช้กษัตริย์ โครงสร้างเดิมหลายแห่งของวัดหายไป แม้ว่าห้องโถงใหญ่จะยังคงอยู่ก็ตาม เดิมทีวัดแห่งนี้ประดิษฐานรูปพระวิษณุอวตารอยู่ อย่างไรก็ตามปัจจุบันเหลือเพียงเจ็ดรูปเท่านั้น วัดอิฐแห่งนี้ถูกโดดเดี่ยวและไม่ได้รับการซ่อมแซมเป็นเวลาหลายปี โดยได้รับค
ท่านั้น วัดอิฐแห่งนี้ถูกโดดเดี่ยวและไม่ได้รับการซ่อมแซมเป็นเวลาหลายปี โดยได้รับความเสียหายจากแผ่นดินไหว
วัดตั้งอยู่บนผังสี่เหลี่ยมจัตุรัส โดยด้านบนลดหลั่นสูงชัน อาจถูกสร้างขึ้นโดยช่างฝีมือชาวอินเดียที่เข้ามาในพุกามช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 10 เนื่องจากเป็นวัดที่เก่าแก่ที่สุดในพุกาม รูปแบบของวัดจึงได้มีอิทธิพลและเป็นแรงบันดาลใจให้กับโครงสร้างทางพุทธศาสนาอื่น ๆ อีกมากมายที่ตามมา อีกตำนานเล่าว่าวัดแห่งนี้สร้างขึ้นเพื่อเก็บ นะ ทั้งหมดจากวัดอื่น ๆ เพื่อที่พุทธศาสนาจะได้สถาปนาขึ้นในอาณาจักรพุกาม

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Nathlaung Kyaung Temple (built c. 931), with images and text by Robert Fiala of Concordia University, Nebraska, USA
* 
* Location map of Nat Hlaung Kyaung Temple Go Historic Maps
วัดมาตุคุณาราม
วัดมาตุคุณาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกระโสม อำเภอตะกั่วทุ่ง จังหวัดพังงา
วัดมาตุคุณาราม สร้างขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 2330–2340 โดยพระยาโลหะภูมิพิสัย (ขุนดำ ณตะกั่วทุ่ง) เป็นผู้สร้าง เพื่อตอบแทนคุณมารดา จึงมีนามว่า "วัดมาตุคุณาราม" แต่ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดใหม่ เพราะสร้างขึ้นใหม่คู่กับวัดเก่าหรือวัดบูรณารามที่มีอยู่เดิม ซึ่งบางคนเรียกว่า วัดหน้าเมือง วัดมาตุคุณารามได้รับการอุปถัมภ์บำรุงเป็นอย่างดีจากตระกูล ณ ตะกั่วทุ่ง 3 ชั่วอายุคนติดต่อกันมา คือ พระตะกั่วทุ่ง (ขุนดำ) พระตะกั่วทุ่ง (ถิน) พระตะกั่วทุ่งอ่อน (อ่อน) สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2335 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2450 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 13 เมตร ยาว 28 เมตร ทางด้านการศึกษาวัดได้เปิดสอนปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2520 และได้จัดให
ยาว 28 เมตร ทางด้านการศึกษาวัดได้เปิดสอนปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2520 และได้จัดให้มีห้องสมุดสำหรับประชาชนทั่วไปด้วย กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานวัดมาตุคุณาราม วันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2539
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูน มีมุขด้านหน้าและด้านหลัง ประตูประดับลวดลายปูนปั้นรูปวงโค้งแสดงอิทธิพลศิลปะตะวันตก หลังคาเครื่องไม้ทรงจั่วซ้อนกัน 2 ชั้น มุงด้วยกระเบื้องดินเผา ไม่มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ ภายในอุโบสถประดิษฐานกลุ่มพระพุทธรูปปูนปั้นโบราณศิลปะพื้นถิ่นภาคใต้ มีพระประธานปางปาลิไลยก์ ขนาบข้างด้วยพระพุทธรูปปางมารวิชัยและปางสมาธิ รอบอุโบสถมีใบเสมา ทำเป็นรูปสี่เหลี่ยมทรงดอกบัวตูม และมีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง

อ้างอิง
วัดกู-บเยาะจี้
วัดกู-บเยาะจี้ เป็นวัดพุทธตั้งอยู่ในหมู่บ้านมยี่นกะบา ตอนใต้ของพุกาม ประเทศพม่า สร้างเมื่อ ค.ศ. 1113 โดยเจ้าชายยาซะโกนมา ไม่นานหลังการสวรรคตของพระราชบิดา พระเจ้าจานซิต้าแห่งราชวงศ์พุกาม วัดมีความโดดเด่นด้วยเหตุผลสองประการ ประการแรกมีจิตรกรรมฝาผนังจำนวนมากที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดีบนผนังภายใน ซึ่งเป็นภาพวาดต้นฉบับเก่าแก่ที่สุดที่พบในพุกาม จิตรกรรมฝาผนังทั้งหมดมีคำบรรยายด้วยหมึกที่เขียนด้วยภาษามอญโบราณ ซึ่งถือเป็นตัวอย่างแรกสุดของการใช้ภาษาในพม่า ประการที่สอง วัดนี้ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของเมียเซดี ซึ่งพบจารึกเมียเซดี จารึกหินสองหลักที่จารึกด้วยภาษาโบราณของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้สี่ภาษาได้แก่ ภาษาบาลี, ภาษามอญโบราณ, ภาษาพม่าโบราณ, และภาษา
เชียตะวันออกเฉียงใต้สี่ภาษาได้แก่ ภาษาบาลี, ภาษามอญโบราณ, ภาษาพม่าโบราณ, และภาษาปยู จึงมักถูกเปรียบเปรยว่าเป็นศิลาโรเซตตาแห่งพม่า ซึ่งมีความสำคัญทั้งในด้านประวัติศาสตร์และภาษาศาสตร์ เป็นกุญแจสำคัญในการถอดรหัสภาษาปยู
วัดพัฒนาป่าไม้
วัดพัฒนาป่าไม้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลาดกระทิง อำเภอสนามชัยเขต จังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบันพระอธิการชำนาญ ฉนฺทธมฺโม เป็นเจ้าอาวาส เป็นวัดที่ตั้งอยู่ไกลชุมชน บริเวณวัดกว้างขวาง สงบเงียบ รอบ ๆ บริเวณวัดจะมีสวนยางพาราล้อมรอบ

วัดพัฒนาป่าไม้ได้รับการจัดตั้งเป็นวัดที่ถูกต้องจากกรมการศาสนา เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542

วัดพัฒนาป่าไม้ มีอาคารเสนาสนะ ศาลาการเปรียญกว้าง 17 เมตร ยาว 29 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 14 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2534 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และกุฏิสงฆ์จำนวน 3 หลัง เป็นอาคารไม้

อ้างอิง
วัดพะย่าโต้นซู
วัดพะย่าโต้นซู ( , ) เป็นวัดพุทธตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของพุกาม ประเทศพม่า เป็นวัดที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ประกอบด้วยวัดสามแห่งที่เชื่อมกันผ่านทางแคบ ๆ อาคารเหล่านี้สร้างขึ้นช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 13 ภายในวัดมีจิตรกรรมฝาผนังซึ่งเชื่อกันว่าเป็นรูปแบบมหายานและวัชรยาน อย่างไรก็ตามใช้เป็นองค์ประกอบการตกแต่งเท่านั้น และอาจเสริมโดยช่างฝีมือจากอินเดียตอนเหนือหรือเนปาล วัดแห่งนี้สร้างไม่เสร็จ วัดได้รับการบูรณะใหม่หลังได้รับความเสียหายจากเหตุแผ่นดินไหวในประเทศพม่า ค.ศ. 2016 หลังเสร็จสมบูรณ์มีเจดีย์สีอ่อนสามองค์อยู่บนยอดวัด

อ้างอิง
*

*
วัดสะปัน
วัดสะปัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำว้า ในตำบลบ่อเกลือเหนือ อำเภอบ่อเกลือ จังหวัดน่าน ที่ดินที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 7 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 3 แปลง

วัดสะปันตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2369 สร้างโดยเจ้าพ่อพญาติ๋น ซึ่งเป็นผู้นำชาวบ้านเข้าถางป่าและจัดตั้งหมู่บ้านขึ้น ซึ่งภายในวัดมีศาลเจ้าพ่อพญาติ๋นที่ชาวบ้านสร้างขึ้น

อาคารเสนาสนะ ประกอบด้วย กุฏิสงฆ์ จำนวน 1 หลัง เป็นอาคารไม้ วิหาร กว้าง 10 เมตร ยาว 16 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2545 หอกลอง 1 หลัง โรงครัว 1 หลัง ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำวิหาร ปางมารวิชัยขนาดหน้าตัก กว้าง 1.20 เมตร สูง 1.40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2557
รายนามเจ้าอาวาส
* พระหลง อินสุด 
* พระชื่น เขื่อนเมือง 
* พระศรี ช่างเงิน 
* พระประดิษฐ์ อินสุด 
* พระเมือง อินสุด 
* พระสวัสดิ์ อินสุด 
* พระครูอุดมนันทสาร 
* พระสมาน ปภสฺสโร รักษาการเจ้าอาวาส พ.ศ. 2561 - ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดดอนที่
วัดดอนที่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำโขง ในหมู่ที่ 3 ตำบลริมโขง อำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 6 ไร่

วัดดอนที่ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2475 มีการบูรณปฏิสังขรณ์ เมื่อ พ.ศ. 2518 นำโดยนายประสงค์ หุตะปานและคณะศรัทธาบ้านดอนที่

อาคารเสนาสนะประกอบด้วย วิหารไม้สักแบบเปิดโล่งศิลปะล้านนา ภายในวิหารเป็นที่ประดิษฐานพระประธานแบบเชียงแสน ซึ่งมีความกว้างฐานราว 2 เมตร สูงราว 2.5 เมตร ด้านหลังมีพระธาตุเจดีย์สีเหลืองอยู่องค์หนึ่ง ภายในบรรจุข้าวของมีค่าที่ชาวบ้านนำมาถวายบูชา มีประเพณีสรงน้ำพระธาตุทุกปีในวันที่ 13 เมษายน หรือวันสงกรานต์

รายนามเจ้าอาวาส
* พระบุญปั้น อุตฺตโม
* พระทองสุข ปภากโร

อ้างอิง
วัดชเวกูจี้
วัดชเวกูจี้ ( , ; หมายถึง, "ถ้ำทองหลวง") เป็นวัดพุทธตั้งอยู่ในพุกาม ประเทศพม่า วัดแห่งนี้ได้รับการยอมรับให้เป็นอนุสรณ์สถานหมายเลข #1589 ในพื้นที่โบราณคดีพุกามของแหล่งมรดกโลกจากยูเนสโก

วัดตั้งอยู่ทิศตะวันออกเฉียงใต้ของซากพระราชวังเดิมที่พระเจ้าจานซิต้าสร้างขึ้น วัดสร้างโดยพระเจ้าอลองสิธูในปี ค.ศ. 1131 ตามข้อมูลในศิลาจารึกของวัด ซึ่งจารึกเมื่อ ค.ศ. 1141 งานก่อสร้างวัดเริ่มขึ้นเมื่อ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1331 และเสร็จเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1331 สร้างขึ้นบนฐานอิฐสูง วัดนี้ขึ้นชื่อเรื่องซุ้มหน้าต่างโค้ง ปูนปั้นอันวิจิตร และประตูไม้แกะสลักด้านใน

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
* 
* 
* 
* 
*
ไวต์คริสต์มาส (อาหาร)
ไวต์คริสต์มาส ( ) เป็นของหวานในประเทศออสเตรเลีย ทำจากผลไม้แห้ง ได้แก่ ลูกเกด, เชอร์รีเชื่อม, มะพร้าวแห้ง, น้ำตาลไอซิง, นมผง และข้าวพอง โดยมีน้ำมันมะพร้าวที่ผ่านกระบวนการไฮโดรจีเนชัน (เช่นยี่ห้อ Copha) เป็นส่วนผสมที่ใช้ยึดเกาะ

วิธีทำไวต์คริสต์มาสโดยการนำน้ำมันมาหลอมเหลวและผสมกับส่วนผสมแห้ง เทส่วนผสมลงในแม่พิมพ์อบรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าและปล่อยให้ขึ้นรูป โดยมักจะวางไว้ในตู้เย็น เมื่อขึ้นรูปแล้วให้ตัดเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสพร้อมรับประทาน

ไวต์คริสต์มาสเป็นอาหารวันคริสต์มาสยอดนิยม เด็ก ๆ ก็สามารถทำด้วยตนเองได้ง่าย ๆ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*Recipe for White Christmas
*A second recipe for the dish
*A traditional recipe for White Christmas by Copha
วัดไหล่น่าน
วัดไหล่น่าน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไหล่น่าน อำเภอเวียงสา จังหวัดน่าน มีที่ดินที่ตั้งวัดเนื้อที่ 9 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 3 แปลง มีเนื้อที่รวม 19 ไร่

วัดไหล่น่านตั้งวัดเมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2411 เดิมชื่อ วัดหล่ายน่าน เริ่มสร้างเป็นศาลาขึ้นหนึ่งหลังโดยพระสุรินทร์ ซึ่งเป็นพระภิกษุจากวัดบุญยืน ต่อมามีพระศรีวิชัย เป็นเจ้าอาวาส ซึ่งในปี พ.ศ. 2421 พระศรีวิชัยได้ย้ายวัดมาจากที่อยู่ทางตอนใต้มาตั้งอยู่ในสถานที่ปัจจุบัน เนื่องจากเห็นว่า สถานที่ตั้งวัดในปัจจุบันนั้น ถูกแม่น้ำน่านกัดเซาะจนตลิ่งพัง เกรงว่าการตั้งวัดต่อไปภายหน้าจะไม่มั่นคง
วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2457 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 16 เมตร ยาว 21 เมตร ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2458
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 10 เมตร ยาว 22 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 ศาลาการเปรียญ กว้าง 8 เมตร ยาว 33 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2546 กุฏิสงฆ์ จำนวน 3 หลัง หอกลอง 1 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2557 หอฉัน 1 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 ศาลาบาตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2481 ฌาปนสถาน 1 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 43 นิ้ว สูง 53 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2428 และพระพุทธรูปหินหยกขาว ปางสมาธิพระประธานอาคารโลกุตรปัญญา ขนาดหน้าตัก กว้าง 40 นิ้ว สูง 59 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2551

อ้างอิง
วัดบุพพนิมิตร
วัดบุพพนิมิตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่ลาน อำเภอแม่ลาน จังหวัดปัตตานี

วัดบุพพนิมิตรสร้างขึ้นเป็นวัดเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2315 เดิมมีชื่อว่า วัดนางโอ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2437 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 18 เมตร ยาว 21 เมตร และได้บูรณะอุโบสถ เมื่อ พ.ศ. 2544 ลักษณะอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย รอบอุโบสถมีกำแพงแก้ว มีซุ้มลูกนิมิต อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ ศาลาการเปรียญกว้าง 10 เมตร ยาว 17 เมตร และมีกุฏิสงฆ์จำนวน 8 หลัง สร้างด้วยไม้
วัดมีพระพุทธรูปปางไสยาสน์ ใช้ท่าพระหัตถ์ขวาวางทับ พระเขนย (หมอน) ประคองพระเศียร หันพระพักตร์ไปทางทิศตะวันออก พระหัตถ์ซ้ายวางทอดไปตามพระวรกาย พระบาทซ้ายพระบาทขวาเสมอกัน พระพุทธรูปปางไสยาสน์องค์นี้ ได้เริ่มต่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 ด้วยความดำริของพระครูกิตติคุณากร อดีตเจ้าอาวาส รูปที่ 10 ขนาดของพระองค์โดยประมาณ ความกว้าง 7 เมตร รวมฐาน ความยาว 27 เมตร ความสูงจากพื้น 9 เมตร ยังมีรูปปั้นหลวงพ่อดำ อดีตเจ้าอาวาสแห่งวัดนางโอ ลำดับที่ 9

อ้างอิง
สิบสองวันแห่งคริสต์มาส
สิบสองวันแห่งคริสต์มาส ( ) หรือ เทศกาลสิบสองวัน ( ) เป็นเทศกาลของคริสต์ศาสนิกชนที่เฉลิมฉลองการประสูติของพระเยซู ในธรรมเนียมของศาสนาคริสต์ตะวันตก "วันคริสต์มาส" ถือเป็น "วันแรกแห่งคริสต์มาส" และสิบสองวันคือช่วงครอบคลุมตั้งแต่วันที่ 25 ธันวาคมถึง 5 มกราคม โดยวันสุดท้ายคือคืนที่สิบสอง (วันก่อนวันสมโภชพระคริสต์แสดงองค์) ในหลายนิยายของศาสนาคริสต์ เช่น แองกลิคันคอมมิวเนียนและลูเทอแรน สิบสองวันนี้เป็นอย่างเดียวกันกับเทศกาลพระคริสตสมภพ แต่สำหรับนิกายอื่น ๆ เช่น โรมันคาทอลิก เทศกาลพระคริสตสมภพมีช่วงเวลายาวนานกว่าสิบสองวันแห่งคริสต์มาส คือดำเนินไปถึงช่วงงานฉลองการรับบัพติศมาของพระเยซู การนับสิบสองวันแบบอื่นคือนับตั้งแต่วันที่ 26 ธันวาคมถึง 6 มกราคม
อ้างอิง

บรรณานุกรม

* Primarily subhead Popular Merrymaking under Liturgy and Custom.
* Primarily subhead 12 Days of Christmas under Catholic and Culture.
* 
* 
* 
* 
* 
*
เต้าซี่
โต้วฉี่ ( ) หรือ เต้าซี่ (เพ็งอิม: dao 7 si 7 ) เป็นเครื่องปรุงชนิดหนึ่งที่ทำจากการหมักถั่วเหลืองชนิดผิวดำ โดยพบได้มากในอาหารจีน เต้าซี่เกิดจากการหมักถั่วเหลืองผิวดำกับราโคจิ (Aspergillus oryzae) และดองเกลือ โดยกระบวนการจะทำให้เปลือกนิ่มและแห้งลง โดยการหมักดองเกิดจาก

ประวัติ
เต้าซี่เป็นอาหารที่ทำจากถั่วเหลืองที่เก่าแก่ที่สุด โดยในปีพ.ศ. 379 (165 ปีก่อนคริสตกาล) เต้าซี่ถูกจัดเก็บในสุสานหม่าหวังตุยในมณฑลหูหนาน ในตอนกลาง-ใต้ของประเทศจีน สุสานดังกล่าวถูกปิดมาตั้งแต่ พ.ศ. 379 และถูกเปิดออกครั้งแรกในปี พ.ศ. 2515
การใช้
เต้าซี่ถูกใช้เป็นเครื่องปรุงเพื่อปรุงรสในจานอาหารประเภทปลาหรือผัดผัก และใช้เป็นส่วนประกอบสำคัญในหมาผัวโต้วฟู เต้าซี่ไม่เหมือนกับนัตโตหรือเต็มเปที่สามารถกินในปริมาณมากได้เนื่องจากเต้าซี่มีความเค็มกว่ามาก

การใช้ในประเทศอื่นๆ
เนื่องจากเต้าซี่เป็นเครื่องปรุงเก่าแก่ จึงพบการใช้ได้ในหลายประเทศในตะวันออกไกลและในกลุ่มสังคมชาวจีนโพ้นทะเล โดยเป็นที่รู้จักในชื่อต่างๆ กัน
* ในญี่ปุ่น เต้าซี่เป็นที่รู้จักในชื่อ daitokuji natto, hamanatto, hamananatto, shiokara-natto และ tera-natto
* ในเกาหลี มีซอสที่กระบวนการผลิตคล้ายกันเรียกว่า ชุนจัง ซึ่งเป็นส่วนประกอบสำคัญใน จาจังมย็อน โดยเครื่องปรุงดังกล่าวถูกนำเข้ามาโดยผู้ตั้งรกรากชาวจีนสู่อินชอนในต้นศตวรรษที่ 20
* ในกัมพูชา เต้าซี่ถูกเรียกว่า seang และมักใช้เป็นส่วนหนึ่งในเครื่องปรุงรสที่ทำจากปลาชื่อ ปรอฮก
* ในฟิลิปปินส์ เต้าซี่ถูกเรียกว่า tausi ในภาษาเซบัวโนและภาษาตากาล็อก

อ้างอิง
ลูกกวาดไม้เท้า
ลูกกวาดไม้เท้า ( ) เป็นลูกกวาดแท่งรูปไม้เท้าที่มักเกี่ยวข้องกับวันคริสต์มาสและเทศกาลพระคริสตสมภพ รวมไปถึงวันนักบุญนิโคลัส ลูกกวาดไม้เท้าโดยทั่วไปมีสีขาวกับแถบสีแดงและแต่งกลิ่นรสด้วยเปปเปอร์มินต์ แต่ก็ยังมีลูกกวาดไม้เท้าที่มีสี กลิ่น และรสอื่น ๆ อีก

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* St. Nicholas Day Blessing of Candy Canes
สตูหอยนางรม
สตูหอยนางรม ( ) เป็นสตูทำจากหอยนางรม นิยมรับประทานในประเทศสหรัฐอเมริกาและประเทศแกมเบีย

ในอาหารนิวอิงแลนด์ สตูหอยนางรมมักเกี่ยวข้องกับวันขอบคุณพระเจ้า ในอาหารภาคใต้ของสหรัฐอเมริกา สตูหอยนางรมมักปรุงในวันคริสต์มาสอีฟ
มีคำอธิบายที่แตกต่างกันจำนวนหนึ่งเกี่ยวกับสตูหอยนางรมที่นิยมบริโภคในวันคริสต์มาสอีฟ บิลล์ นีล (Bill Neal) ให้ความเห็นว่าก่อนที่มีการยอมรับการขนส่งอาหารแช่แข็งนั้น สภาพอากาศไม่หนาวเย็นเพียงพอสำหรับการขนส่งสำหรับการขนส่งในช่วงก่อนเดือนธันวาคม ดังนั้น "สำหรับที่ห่างไกลจากชายฝั่ง หอยนางรมกลายเป็นสัญลักษณ์ของการมาถึงการเทศกาลวันหยุดฤดูหนาว มีวางจำหน่ายในตลาดในวันคริสต์มาสอีฟ และปรากฏบนโต๊ะอาหารในคืนวันนั้นในรูปสตูหอยนางรม สเตาฟานี บัตเลอร์ (Stephanie Butler) ให้คำอธิบายอีกแบบว่า ผู้อพยพชาวไอริชผู้นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอริกจะไม่รับประทานเนื้อวัวในวันคริสต์มาสอีฟ จึงรับประทานสตูที่ทำจากปลาช่อนทะเลแทน บัตเลอร์ให้ความเห็นว่า "หอยนางรมมีรสชาติค
จึงรับประทานสตูที่ทำจากปลาช่อนทะเลแทน บัตเลอร์ให้ความเห็นว่า "หอยนางรมมีรสชาติค่อนข้างคล้ายกับปลาช่อนทะเลตากแห้ง มีรสเค็มมากและเหนียวหนุบหนับ สตูปลาช่อนทะเลจึงดัดแปลงมาเป็นสตูหอยนางรมอย่างรวดเร็ว"
สตูหอยทางรมทางภาคใต้ของสหรัฐอเมริกาโดยพื้นฐานแล้วปรุงด้วยนมและครีม สตูหอยนางรมมักรับประทานกับแครกเกอร์หอยนางรม ซึ่งอาจเป็นที่มาของชื่อแครกเกอร์ดังกล่าว

สตูหอยนางรมยังเป็นอาหารยอดนิยมในอาหารแกมเบีย หอยนางรมในประเทศแกมเบียเพาะพันธุ์บนรากของพืชชายเลนในหนองน้ำ

ดูเพิ่ม
*ซุปครีมเห็ด

อ้างอิง
ของหวานสิบสามอย่าง
ของหวานสิบสามอย่าง (อุตซิตา: lei tretze dessèrts) เป็นของหวานตามธรรมเนียมที่ใช้เฉลิมฉลองวันคริสต์มาสในแถบพรอว็องส์ของประเทศฝรั่งเศส "อาหารค่ำมื้อใหญ่" (le gros souper) ปิดท้ายด้วยของหวาน 13 อย่างซึ่งใช้เป็นสิ่งแทนของพระเยซูคริสต์และอัครสาวก 12 คน ของหวานมีจำนวน 13 อย่างเสมอ แต่รายการของหวานมีความแตกต่างกันไปตามธรรมเนียมของแต่ละท้องถิ่นหรือของแต่ละครอบครัว ของหวานตามธรรมเนียมนี้จัดในวันคริสต์มาสอีฟและจะคงอยู่บนโต๊ะสามวันจนถึงวันที่ 27 ธันวาคม

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* The 13 desserts of Provence - by Notreprovence.fr (ในภาษาอังกฤษ)
เสือแบล็ค ท.พราน 49
เสือแบล็ค ท.พราน 49 มีชื่อจริงว่า ณัทธรภูมิ แก้ววัฒนเมธา (ชื่อเล่น แบล็ค) เกิดวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 เป็นนักมวยไทยชาวไทย

ประวัติ
เสือแบล็คเป็นชาวเพชรบุรี อยู่ในชุมชนชาวกะเหรี่ยง ตำบลป่าเด็ง อำเภอแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี ที่บ้านมีอาชีพทำไร่ทำสวน มีชีวิตลำบากยากจน เริ่มชกมวยตั้งแต่อายุ 7 ขวบ ตามพี่ชาย ก้องภพ ท.พราน 49 โดยออกตระเวนชกไปตามภูธร จากนั้นชกที่กรุงเทพมหานครเมื่ออายุ 12 ปี

เดิมใช้ในสังเวียนหลายชื่ออย่าง กัมปนาท ท.พราน49, คัมแบ็ค พันธ์ยุทธภูมิ จนเมื่อ พ.ศ. 2563 เปลี่ยนชื่อมาเป็น "เสือแบล็ค" โดยไฟต์แรกเจอกับฟาบิโอ เรอิส จากโปรตุเกส สามารถชนะน็อกยกสอง จึงตัดสินใจเลือกใช้ฉายานี้มาตลอด
เสือแบล็คและพี่ชายได้สร้างค่ายมวยชื่อ ค่ายศิษย์อันดามัน ที่บ้านเกิดตัวเอง โดยได้รับเงินสนับสนุนจากชาตรี ศิษย์ยอดธง จำนวน 5 แสนบาท

พ.ศ. 2566 เสือแบล็คมีรายการชกกับวันแชมเปียนชิพ ในรายการ วันลุมพินี โดยชนะ 4 ไฟต์ติดต่อกัน คือ ธนูเงิน เอฟเอ.กรุ๊ป (น็อกยก 2), เลนนี บลาซี (ทีเคโอยก 3), ชินจิ ซูซูกิ (น็อกยก 2) และเคร็ก โคกลีย์ (น็อกยก 1) ทำให้ได้รับสัญญาเป็นนักกีฬาวันแชมเปียนชิพ มูลค่า 100,000 ดอลลาร์สหรัฐ (หรือราว 3.5 ล้านบาท)

พ.ศ. 2567 หลังได้เซ็นสัญญาเป็นนักกีฬาวันแชมเปียนชิพ ประเดิมนัดแรกในรายการ วันไฟต์ไนต์ 18 (ONE Fight Night 18) พบกับสเตฟาน โคโรดี นักชกจากประเทศไอร์แลนด์ โดยเอาชนะคะแนนเอกฉันท์
วัดลำภู (จังหวัดนราธิวาส)
วัดลำภู เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลำภู อำเภอเมืองนราธิวาส จังหวัดนราธิวาส ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 14 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์ 8 แปลง เนื้อที่ 60 ไร่ 1 งาน ุ66 ตารางวา

วัดลำภูสันนิษฐานว่าสร้างขึ้นราว พ.ศ. 2376 ตรงกับรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมตั้งที่บ้านบางเค็มจึงเรียกว่า วัดบางเค็ม ต่อมาชาวบ้านย้ายมาอยู่บ้านเขากงจึงได้ใช้ชื่อว่า วัดเขากง แต่ต่อมาก็อพยพมาจากโรคระบาดจากบ้านเขากงแก้วจึงมาตั้งถิ่นฐานที่บ้านลำภูและสร้างวัดขึ้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2538
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถกว้าง 15 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2477 ศาลาการเปรียญกว้าง 12 เมตร ยาว 26 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 กุฏิสงฆ์จำนวน 4 หลัง โครงสร้างไม้ 3 หลัง อาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง ส่วนปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถ 1 องค์และสถูปอดีตเจ้าอาวาส ภายในวัดยังมีพิพิธภัณฑ์วัดลำภูสร้างเมื่อ 1 กันยายน พ.ศ. 2539 โดยเก็บสะสมวัตถุโบราณ ประเภทเครื่องเซรามิคไว้มากมาย บางชิ้นได้จากการบริจาคของชาวบ้านและของวัดเอง

อ้างอิง
วัดชนาราม (จังหวัดนราธิวาส)
วัดชนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลาโละ อำเภอรือเสาะ จังหวัดนราธิวาส ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน 75 ตารางวา

วัดชนาราม เริ่มแรกมีฐานะเป็นที่พักสงฆ์ ได้รับอนุญาตให้สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2523 โดยมีนายอนันต์ โยธาทิพย์ เป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2525 ในนาม วัดบือแรง ต่อมาเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2554 ได้เปลี่ยนเป็นชื่อเป็น "วัดชนาราม" เนื่องจากประชาชนและส่วนราชการเรียกขานกันมานาน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2556
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย ศาลาการเปรียญกว้าง 9 เมตร ยาว 15 เมตร โครงสร้างไม้ หอฉันกว้าง 8 เมตร ยาว 14 เมตร โครงสร้างไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 4 หลัง โครงสร้างไม้ และมีอาคารโรงงานศิลปาชีพพิเศษตั้งอยู่ภายในวัด

อ้างอิง
เจดีย์ก้องมุดอ
เจดีย์ก้องมุดอ ( , ) หรือ ยาซะมะนิซูลา ก้องมุดอ ( ; ) เป็นเจดีย์พุทธขนาดใหญ่ ตั้งอยู่เขตชานเมืองทางตะวันตกเฉียงเหนือของซะไกง์ ตอนกลางประเทศพม่า จำลองตามเจดีย์รุวันแวลิแสยะ ในประเทศศรีลังกา เจดีย์ก้องมุดอเป็นที่รู้จักจากรูปทรงโอคว่ำ ซึ่งโดดเด่นกว่าเจดีย์พม่าทรงแหลมสูงแบบดั้งเดิม ชื่อทางการของเจดีย์คือ ยาซะมะนิซูลา หมายถึงการประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุในกรุพระธาตุ แต่เป็นที่รู้จักในชื่อที่นิยมกันคือ ก้องมุดอ ( ) เป็นสถานที่แสวงบุญและแหล่งท่องเที่ยวสำคัญของซะไกง์
การก่อสร้าง
การก่อสร้างเริ่มในสมัยพระเจ้าตาลูน เมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2179 กรุพระธาตุเจดีย์ได้อุทิศเมื่อ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2179 เจดีย์สร้างเสร็จในอีกสิบสองปีต่อมา ในวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2191 ปลายรัชสมัยพระเจ้าตาลูน

สถาปัตยกรรม

เจดีย์มีความสูง และมีเส้นรอบวง ยอดฉัตรสูง หนัก เจดีย์นี้แตกต่างจากโครงสร้างพม่ารูปแบบดั้งเดิม โดยเป็นโดมมีห้องอยู่ตรงกลางฐาน ภายในห้องประดิษฐานพระพุทธรูปปางสมาธิขนาดใหญ่สูง ซึ่งแกะสลักจากหินอ่อนสีขาวเนื้อแข็ง เศียรของพระพุทธรูปเพียงอย่างเดียวมีเส้นผ่านศูนย์กลางราว เชื่อกันว่าโดมถูกสร้างขึ้นครอบในภายหลังพระพุทธรูปขนาดใหญ่นี้
ฐานชั้นล่างสุดของเจดีย์ประดับด้วยนะและเทวดา 120 องค์ ล้อมรอบด้วยโคมหิน 802 ต้น ซึ่งแกะสลักพร้อมจารึกพุทธประวัติสามภาษาได้แก่ พม่า, มอญ และไทใหญ่ เป็นตัวแทนของสามภูมิภาคหลักสมัยอาณาจักรตองอูยุคฟื้นฟู

โดมของเจดีย์ได้รับการทาสีขาวอย่างต่อเนื่อง เพื่อแสดงถึงความบริสุทธิ์ตามประเพณีของชาวศรีลังกา

ตามตำนานท้องถิ่น กรุพระธาตุประกอบด้วยพระบรมสารีริกธาตุพระเขี้ยวแก้ว พระเกศาสิบเอ็ดองค์ บาตร พระพุทธรูป เจดีย์เล็ก และพระธาตุอื่น ๆ

ข้อโต้แย้ง
รัฐบาลทหารพม่าได้ริเริ่มโครงการทาสีโดมด้วยสีทอง ซึ่งได้รับเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากคนในท้องถิ่นและชาวพม่าอื่น ๆ

อ้างอิง

* 
* 
* 
*
อุปาลิเตน
อุปาลิเตน ( ; ) เป็นอุโบสถที่ตั้งอยู่กึ่งกลางระหว่างพุกามกับญองอู้ ประเทศพม่า อุโบสถแห่งนี้เป็นที่รู้จักจากจิตรกรรมฝาผนังภายในสมัยราชวงศ์โก้นบองที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดี

อุโบสถสร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าอโนรธามังช่อ และได้รับการปลุกเสกโดยพระภิกษุสี่รูปจากศรีลังกา นำโดยอุบาลีเถระ ภายนอกได้รับการเปลี่ยนแปลงในสมัยพระเจ้าปดุง จิตรกรรมฝาผนังภายในเริ่มสร้างวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2337 และเสร็จในอีกหนึ่งปีต่อมา ชั้นสูงสุดเป็นภาพพระพุทธเจ้าในอดีต 28 องค์ประทับท่าปางต่าง ๆ ส่วนชั้นกลางเป็นฉากจากชาดก และชั้นล่างสุดเป็นภาพการอบรมฟื้นฟูพระภิกษุที่ละเมิดพระวินัย

อ้างอิง

*
เขาชเวตาลย่อง
เขาชเวตาลย่อง ( ), หรือรู้จักในชื่อ เขาเจาะแซ ( ) มีความสูง ตั้งอยู่ทางตะวันออกของเมืองเจาะแซ ประเทศพม่า เขาชเวตาลย่องมีชื่อเสียงจากเจดีย์และอารามที่มีมากมาย และเป็นสถานที่แสวงบุญสำหรับชาวพุทธพม่า บนยอดเขาคือเจดีย์ชเวตาลย่อง

อ้างอิง
ตองกะละ
ตองกะละ ( ) เป็นวัดและอารามพุทธที่ตั้งอยู่บนเขาโปะป้า ภาคมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า สถานที่นี้สร้างขึ้นบนปล่องภูเขาไฟสูง และเป็นหนึ่งในสถานที่ตั้งของศาล นะ ที่โดดเด่นหลายแห่งบริเวณใกล้เคียงเขาโปะป้า

คำอธิบาย
กลุ่มวัดตั้งอยู่บนยอดปล่องภูเขาไฟสูง 225 เมตร (737 ฟุต) การก่อตัวของหินนี้เกิดจากกิจกรรมทางธรณีวิทยารอบ ๆ เขาโปะป้าซึ่งเป็นภูเขาไฟที่ดับแล้ว สถานที่นี้เป็นที่แสวงบุญยอดนิยมและถือเป็นแหล่งพลังทางจิตวิญญาณของ นะ บันได 777 ขั้น ที่ทอดขึ้นสู่อารามครั้งหนึ่งเคยได้รับการดูแลโดยอู้ คานตี ซึ่งเป็นฤๅษีชาวพม่าที่มีชื่อเสียง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* The Best photo and videos about Popa Taung Kalat
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดมิยาซากิ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดมิยาซากิ ( ) ก่อตั้งในนครมิยาซากิ จังหวัดมิยาซากิ ประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2538 สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์มุ่งเน้นผลงานของศิลปินจากจังหวัดมิยาซากิหรือเกี่ยวข้องกับจังหวัดมิยาซากิ และยังรวมไปถึงผลงานของปาโบล ปิกาโซ, Paul Klee และเรอเน มากริตอีกด้วย

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติและประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดมิยาซากิ
* มิยาซากิจิงงู

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดมิยาซากิ
* Miyazaki พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดมิยาซากิ
วัดเมืองเล็น (จังหวัดเชียงใหม่)
วัดเมืองเล็น เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเมืองเล็น อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ ที่ดินวัดมีเนื้อที่ 1 ไร่ 2 งาน 26 ตารางวา

วัดเมืองเล็นตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2279 โดยพระอธิการงก ซึ่งเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 โดยมีเสนาสนะประกอบด้วย วิหาร ศาลาบาตร หอไตร หอกลอง หอระฆัง กุฏิสงฆ์ และโรงครัว
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธรูปปางไสยาสน์ (พระนอน) เป็นพระประธานในวิหาร ขนาดกว้าง 1.9 เมตร ยาว 5.9 เมตร สันนิษฐานว่าพระนอนได้สร้างโดยพระอธิการงกร่วมกับชาวบ้านที่อพยพมาจากเชียงตุงเป็นผู้สร้าง โดยการแยกตัวออกมาจากวัดหัวฝาย ตำบลเมืองเล็น อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ มาตั้งชุมชนขึ้นใหม่

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการงก
* พระอธิการสุรินทร์
* พระอธิการก๋อง
* พระอธิการปั๋น
* พระอธิการเล็น
* พระอธิการคำปัน ธนนฺชโย
* พระอธิการสมชัย จิรธฺมโม
* พระอธิการประมวล สีลสโร
* พระอธิการขาน นรินฺโท
* พระครูสถิตวิริยาภรณ์ (ประทีป ฐิตวิริโย)

อ้างอิง
วัดแม่ลาน้อย
วัดแม่ลาน้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ตำบลแม่ลาน้อย อำเภอแม่ลาน้อย จังหวัดแม่ฮ่องสอน ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 3 ไร่ 1 งาน 61 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูญาณสัมปยุตเป็นเจ้าอาวาส
วัดแม่ลาน้อยสร้างเมื่อ พ.ศ. 2455 โดยชาวบ้านช่วยกันแผ้วถางวัดขึ้น ชาวบ้านเรียกว่า วัดเหนือ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2515 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกธรรม เมื่อ พ.ศ. 2497 ภายในวัดเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์อำเภอแม่ลาน้อย ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2550 โดยการสนับสนุนขององค์การบริหารส่วนจังหวัดแม่ฮ่องสอน อาคารพิพิธภัณฑ์เป็นอาคาร 2 ชั้น ทรงไทยใหญ่ประยุกต์ จัดแสดงโบราณวัตถุศิลปวัตถุต่าง ๆ เครื่องแต่งกาย และเครื่องมือเครื่องใช้
ปูชนียวัตถุมีพระธาตุสร้างโดยพระกุนนะ วุฑโท ประมาณ พ.ศ. 2503 โดยกั่นตะหม่า เป็นนายช่างและมีจาย ชัยประสิทธิเป็นลูกมือในการก่อสร้าง และมีพระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์ปางมารวิชัย ศิลปะล้านนา กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนไว้แล้ว

อ้างอิง
บาตาบูโระ
บาตาบูโระ เป็นขนมหวานพื้นบ้านของจังหวัดปัตตานี บ้างว่าเรียกตามรูปลักษณ์ที่เห็น เพราะข้างนอกเหมือนหมอน ข้างในมีไส้ บ้างก็ว่า เรียกตามขอนไม้ผุ ที่ข้างในมีแกนไม้เน่าเปื่อย เพราะเดิมเรียกขนมชนิดนี้ว่า “บาแตบูโระ" ซึ่ง บาแต แปลว่า ท่อนไม้ ส่วน บูโร๊ะ แปลว่า เก่า สำหรับหน้าตาของขนมชื่อนี้ เป็นแผ่นแป้งสีขาว ห่อด้วยไส้มะละกอผสมกุ้งหรือปลา ราดน้ำกะทิ รสชาติหวานมัน กลมกล่อม

ตำนาน
เรื่องเล่าอ้างอิงจากที่มาของขอนไม้ผุว่า มีหญิงคนหนึ่งเข้าสวนไปเก็บมะละกอมาประกอบอาหาร ขณะเดินกลับ พบท่อนไม้ท่อนหนึ่งข้างในผุเน่า ไส้เป็นฝอย จึงประยุกต์มาทำขนม

อ้างอิง
อัลเดนเต
ที่กำลังถูกต้มในหม้อ]]
ในการทำอาหาร อัลเดนเต ( ) หมายถึงความสุกของพาสตาหรือข้าวที่ถูกต้มในระดับที่มีความแข็งสู้ฟัน กล่าวคือด้านนอกนุ่มแต่ด้านในยังมีความแข็ง คำว่าอัลเดนเตอาจถูกนำไปใช้กับผักได้ด้วย ในการปรุงอาหารอิตาเลียน คำดังกล่าวถูกใช้อธิบายความสุกที่คาดหวังของพาสต้าและใช้เวลาในการทำสั้น

พาสตาที่ถูกต้มให้สุกในระดับอัลเดนเตจะมีค่าดัชนีน้ำตาลที่ต่ำกว่าพาสตาที่ถูกต้มจนนิ่ม

ศัพทมูล
คำว่าอัลเดนเตมาจากภาษาอิตาเลียน แปลว่า "to the tooth"

อ้างอิง
Q (เนื้อสัมผัส)
ในพื้นที่ที่พูดภาษาฮกเกี้ยน Q ( ) หมายถึงเนื้อสัมผัสในอุดมคติของอาหารหลายชนิดเช่น ก๋วยเตี๋ยว ไข่มุก ลูกชิ้นปลา และ ทอดมันปลา ในบางครั้ง อาจถูกแปลว่าเหนียวหรือนุ่มแต่ไม่นิ่มเหลว

คำว่า Q มีถื่นกำเนิดจากภาษาจีนสำเนียงฝูโจวและสำเนียงไต้หวัน ซึ่งมาจากคำว่า ( ) ซึ่งออกเสียงคล้ายกับตัวอักษร Q ในภาษาอังกฤษ และถูกนำไปใช้ในภาษาจีนอื่นๆ เช่น ภาษาจีนกลาง นอกจากนี้ Q อาจถูกใช้ซ้ำเพื่อเน้นความหมายเป็น QQ .

อ้างอิง
วัดเจริญสุข (จังหวัดกำแพงเพชร)
วัดเจริญสุข เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองน้ำไหล อำเภอคลองลาน จังหวัดกำแพงเพชร มีเนื้อที่กว่า 30 ไร่ ปัจจุบันมีพระครูปลัดสิทธิกรณ์ วรญาโณ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดเจริญสุข แต่เดิมเป็นที่พักสงฆ์มาก่อนสร้างมาตั้งแต่ พ.ศ. 2516 มีการขอจัดตั้งวัดแต่ยังไม่ผ่าน กระทั่ง พ.ศ. 2557 และมาขอตั้งเป็นวัด และกระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2558 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2559
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถที่เสาแต่ละต้นประดับตกแต่งด้วยลวดลายเถาวัลย์ลายไทยสีทองโบราณ เลื้อยไปตามเสา ผนังอุโบสถและกำแพงปูนโดยรอบสร้างรูปปั้นพระชุ่มกอ ด้านในอุโบสถมีพระพุทธรูปองค์ใหญ่ซ้อนกันมีชื่อว่า หลวงพ่อทอง ด้านหลังชื่อ หลวงพ่อกำไล เนื่องจากบริเวณข้อพระกรและข้อพระบาทได้สวมกำไลสีทองไว้ เป็นพระพุทธรูปที่มีความศักดิ์สิทธิ์อีกองค์หนึ่ง ชาวบ้านมักมาขอให้ทำมาค้าขายได้กำไรก็จะสมปรารถนา ศาลาการเปรียญ ศาลาธรรมสังเวช กุฏิรับรอง เมรุ วัดได้สร้างองค์พญานาคาธิบดีศรีสุขวัฒน์ หรือพญานาคราชโพธิสัตย์ ในตระกูลภูริทัตนาคราช ความสูง 10 เมตร 80 เซนติเมตร ยาว 62 เมตร และยังสร้างพระพุทธลีลาทุ่งเศรษฐีประดิษฐานไว้ด้วย

อ้างอิง
น้ำตกแม่สา
น้ำตกแม่สา บ้างเรียก น้ำตกลำน้ำแม่สาว เป็นน้ำตกในท้องที่อุทยานแห่งชาติดอยสุเทพ-ปุย ในตำบลแม่แรม อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ ต้นน้ำเกิดจากลำห้วยบ้านกาดสาว ไหลลงมาตามหุบเขาเมื่อไหลผ่านหมู่บ้านต่าง ๆ ในตำบลแม่ริมและตำบลโป่งแยง ที่เรียกน้ำแม่สาวเพราะเหตุว่าหญิงสาวชอบลงเล่นน้ำอยู่เป็นนิจ ต่อมาเพี้ยนมาเป็น "น้ำแม่สา"

น้ำตกแม่สาเป็นน้ำตกขนาดกลางมีน้ำไหลตลอดปี มี 10 ชั้น แต่ละชั้นห่างกัน 100–500 เมตร รวมแล้วประมาณ 1,500 เมตร ชั้นที่ 1 ผาลาด ตั้งอยู่ใกล้ ๆ กับลานจอดรถ ต่อด้วยชั้นที่ 2 วังฝาย ชั้นที่ 3 ผาแตก ชั้นที่ 4 วังสามหมื่น ชั้นที่ 5 วังท้าวพรหมมา ชั้นที่ 6 ตาดเหมย ชั้นที่ 7 ตาดพนารมย์ ชั้นที่ 8 ผาเงิบ ชั้นที่ 9 วัดห่าง และชั้นที่ 10 ลานเท
พืชพรรณในบริเวณพื้นที่มีพรรณไม้ในป่าเต็งรัง ได้แก่ เต็ง รัง พะยอม เป็นต้น และพรรณไม้ในป่าเบญจพรรณ ได้แก่ สัก ตะแบก ประดู สมอไทย และไผ่ชนิดต่าง ๆ เป็นต้น

อ้างอิง
วัดบ้านทุ่ง (จังหวัดเชียงราย)
วัดบ้านทุ่ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่หมู่ที่ 2 ในตำบลบ้านแซว อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ประมาณ 4 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ 2 งาน ปัจจุบันมีพระเดชา​ มหาปุญโญ​ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดบ้านทุ่งตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2481 โดยมีนายลิน นครนามโลก นายวัง จันแปงเงิน และนายศิริ จันแปงเงิน เป็นผู้สร้างวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2550

อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ วิหาร และกุฎิสงฆ์ ปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูปพระประธานและพระพุทธรูปต่าง ๆ 1 องค์
รายนามเจ้าอาวาส
* พระภิกษุก๋อง จันแปงเงิน
* พระภิกษุหล้า จันแปงเงิน
* พระภิกษุคำ
* พระภิกษุสุข จันแปงเงิน
* พระภิกษุเปี้ย อุดเตี่ยง
* พระภิกษุกาล
* พระภิกษุแก้ว เป็งเรือน
* พระภิกษุแก้ว วงศ์โน
* พระภิกษุปุ๊ด ฐานธมฺโม
* พระเดชา​ มหาปุญโญ

อ้างอิง
วัดปงของ
วัดปงของ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่หมู่ที่ 5 ในตำบลแม่เงิน อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 3 ไร่ 3 งาน มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 15 ไร่ ปัจจุบันมีพระอธิการ สิทธิชัยสิทธิวุฑโฒ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดปงของตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2473 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2536 อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ ศาลาการเปรียญและกุฏิสงฆ์ ปูชนียวัตถุมีเจดีย์องค์สีทอง

รายนามเจ้าอาวาส
* พระจัยวรรณะ
* พระจันทร์
* พระอุ๊ต
* พระเสน
* พระพา
* พระวัง จิตตฺคุตฺโต
* พระเลิศ อารยธมฺโม
* พระสลวย อิสฺสรธมฺโม
* พระประพันธ์ ญาณวุฑโฒ
* พระอรุณ รกฺขิกธมฺโม
* พระอธิการ สิทธิชัยสิทธิวุฑโฒ

อ้างอิง
เส้นทางพลิกผันของราชันอมตะ
เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่นที่เขียนโดยยู โอคาโนะ และวาดภาพโดย Jaian ได้รับการตีพิมพ์ต่อเนื่องออนไลน์ผ่านทางเว็บไซต์โชเซ็ตสึกะ นิ นาโรตั้งแต่เดือนกันยายน พ.ศ. 2559 ต่อมาถูกตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์โอเวอร์แลป ซึ่งตีพิมพ์ไปแล้วจำนวน 14 เล่มตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2560 ภายใต้สำนักพิมพ์โอเวอร์แลป โนเวล

การดัดแปลงเป็นมังงะที่วาดโดยไฮจิ นากาโซเนะ ได้รับการตีพิมพ์ในเว็บไซต์คอมิกส์ การ์โดของโอเวอร์แลป ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2560 โดยมีการรวบรวมตีพิมพ์เป็นเล่ม (ทังโกบง) ออกเป็น 12 เล่ม ณ เดือนธันวาคม พ.ศ. 2566 ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ดัดแปลงโดยสตูดิโอคอนเน็กต์ ออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคมจนถึงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2567 มีการประกาศฤดูกาลที่สองแล้ว
ตัวละคร
; 
: 
; 
: 
; 
: 
; 
: 
; 
: 
; 
: 
; 
: 
; 
: 
; 
: 
; 
: 
; 
: 
; 
: 
; 
:

สื่อ
ไลต์โนเวล
เส้นทางพลิกผันของราชันอมตะเขียนโดยยู โอคาโนะ ได้เริ่มตีพิมพ์ออนไลน์ผ่านทางเว็บไซต์โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร เมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2559 ต่อมาซีรีส์นี้ได้รับการตีพิมพ์โดยโอเวอร์แลป ซึ่งเริ่มตีพิมพ์นวนิยายพร้อมภาพประกอบที่วาดโดย Jaian เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2560 ภายใต้สำนักพิมพ์โอเวอร์แลป โนเวล ณ วันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2567 ได้ออกจำหน่ายหนังสือไปแล้วจำนวน 14 เล่ม ได้รับการแปลและตีพิมพ์เป็นภาษาไทยสำนักพิมพ์เดกซ์เพรส

จำนวนเล่ม
มังงะ
การดัดแปลงเป็นมังงะที่วาดโดยไฮจิ นากาโซเนะ เริ่มตีพิมพ์เป็นตอนในออนไลน์ผ่านเว็บไซต์คอมิกส์ การ์โดของโอเวอร์แลป เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 ณ วันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2566 ได้วางจำหน่ายหนังสือไปแล้วจำนวน 12 เล่ม ได้รับการแปลและตีพิมพ์เป็นภาษาไทยสำนักพิมพ์เดกซ์เพรส

จำนวนเล่ม
อนิเมะ
มีการประกาศสร้างเป็นซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ในงาน "Overlap Bunko 9th Anniversary Online Event" เมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2565 ผลิตโดยสตูดิโอคอนเน็กต์และกำกับโดยโนริอากิ อาคิทายะ บทที่เขียนโดยยูกิเอะ ซูงาวาระ ออกแบบตัวละครโดยทาคาโอะ ซาโนะ และเพลงประกอบที่แต่งโดยชุน นาริตะ ซีรีส์นี้ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 8 มกราคมจนถึงวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2567 ทางช่องเอที-เอ็กซ์และเครือข่ายอื่น ๆ เพลงเปิดของเรื่องคือ "Immortal" ร้องโดย Juvenile ส่วนเพลงปิดของเรื่องคือ "Keep Your Fire Burning" ขับร้องโดยมาโอะ อาเบะ มิวส์ คอมมิวนิเคชันเป็นผู้ถือลิขสิทธิ์ซีรีส์นี้ในเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
มีการประกาศฤดูกาลที่สองในงานครบรอบ 10 ปีของโอเวอร์แลป บุงโกะ เมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2567

รายชื่อตอน

หมายเหตุ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* ที่โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร 
* 
* 
* 
*
ราฟูเต
ราฟูเต ( ) เป็นอาหารโอกินาวะชนิดหนึ่ง ทำจากเนื้อหมูสามชั้นตุ๋นกับซีอิ๊วและน้ำตาลทรายแดง เดิมอาหารชนิดนี้เป็นเครื่องเสวยของราชสำนักรีวกีว และเชื่อกันว่าอาหารชนิดนี้มีสรรพคุณทำให้อายุยืนยาว

รัฐฮาวายในสหรัฐ เรียกราฟูเตว่า โชยูพอร์ก ( ) หรือหมูซีอิ๊ว ถือเป็นอาหารชนิดหนึ่งที่เป็นองค์ประกอบของเพลตลันช์ ( ) หลังกลุ่มผู้อพยพชาวโอกินาวะได้นำราฟูเตเข้ามาสู่ฮาวายในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษที่ 1900 ในเวลาต่อมาจึงมีการรังสรรค์เมนูอาหารขึ้นใหม่ คือ ไก่ซีอิ๊ว เป็นอาทิ ผู้อพยพชาวโอกินาวะในฮาวายจำนวนไม่น้อย ผันตัวเป็นเจ้าของร้านอาหารและโอกาซูยะทั่วฮาวายตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1940 เป็นต้นมา

อ้างอิง
วัดเจ้าจันทร์
วัดเจ้าจันทร์ เป็นโบราณสถานร้างตั้งอยู่ในเมืองเชลียง ตำบลศรีสัชนาลัย อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย

ประวัติ
ไม่ปรากฏหลักฐานการสร้าง แต่จากการใช้ศิลาแลงเป็นวัสดุหลักสามารถเทียบได้กับศาสนสถานของพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 จึงเชื่อว่าคงสร้างในสมัยนี้

วัดเจ้าจันทร์ปรากฏอยู่ในหนังสือพระราชนิพนธ์ เที่ยวเมืองพระร่วง ของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ความว่า
"ที่ทางทิศเดียวกับวัดมหาธาตุมีอยู่แห่งหนึ่ง ซึ่งชาวบ้านเรียกว่าวัดเจ้าจันทร์ ทางเข้าไปต้องผ่านสวนกล้วยของราษฎร ในที่วัดนั้นมีเป็นปรางค์ฐาน 3 วาสี่เหลี่ยม สูงประมาณ 6 วา มีประตูเข้าไปในปรางค์นั้นได้ พอแลเห็นข้าพเจ้าก็ได้ร้องว่าเป็นเทวสถานหรือโบสถ์พราหมณ์ รูปปรางค์เป็นพยานอยู่ชัด คือเป็นทำนองเดียวกับวัดศรีสวาย หรือวัดพระพายหลวงเมืองสุโขทัย ครั้นเที่ยวคุ้ยค้นดูในกองศิลาอิฐปูนที่พังอยู่ ก็เผอิญพบเศียรพระอิศวรทิ้งเศียรหนึ่ง ทำด้วยศิลา มีอุนาโลมอยู่เป็นพยานด้วย"
โบราณสถานและโบราณวัตถุ
สิ่งก่อสร้างสำคัญคือ ปรางค์ประธานศิลปะขอมก่อด้วยก้อนศิลาแลงขนาดใหญ่และมีปูนฉาบประดับตกแต่งผิว ที่เรือนธาตุมีซุ้มประกอบทั้งสี่ด้าน มีประตูทางเข้าด้านหน้าทางทิศตะวันออกเพียงทางเดียวด้านหน้ามีห้องสำหรับประดิษฐานรูปเคารพ ด้านอื่นเป็นประตูหลอก ชุดเครื่องบนของปราสาทสอบคล้ายรูปพุ่มและมีกลศประดับเป็นเครื่องยอด

ต่อมาในสมัยสุโขทัย ศาสนสถานแห่งนี้ได้รับการปรับเปลี่ยนให้เป็นวัดพุทธ มีการถมบริเวณโดยรอบของฐานปราสาท ทำให้ฐานชุดบัวคว่ำบัวหงายจมอยู่ใต้ดิน แล้วสร้างวิหารศิลาแลงขึ้นที่ด้านหน้าของปรางค์ปราสาทพร้อมกับมณฑปศิลาแลงสำหรับประดิษฐานพระอัฎฐารสขึ้นทางทิศเหนือของปรางค์ ในมณฑปมีโกลนศิลาแลงพระพุทธรูปยืนพระหัตถ์แนบลำพระองค์ 1 องค์
ต่อมากรมศิลปากรได้ขุดพบพระพิมพ์ทำด้วยชิน ทรงเครื่องแบบกษัตริย์ และในชั้นลึกลงไปขุดพบโบราณวัตถุสมัยทวารวดี เครื่องถ้วยหริภุญไชย ลูกปัดแก้ว และชิ้นส่วนโครงกระดูกคน

อ้างอิง
วัดชมชื่น
วัดชมชื่น เป็นโบราณสถานร้างตั้งอยู่ริมแม่น้ำยม นอกเมืองโบราณศรีสัชนาลัย อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย ในตำบลศรีสัชนาลัย อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย กรมศิลปากร ประกาศกำหนดจำนวนโบราณสถานระดับชาติ โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 52 ลงวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478 หน้า 3701

โบราณสถานและโบราณวัตถุ
จากการขุดค้นทางโบราณคดี พบหลักฐานการตั้งถิ่นฐานบริเวณวัดชมชื่นมาตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ตอนปลาย (ราวพุทธศตวรรษที่ 9) หลักฐานสำคัญที่พบได้แก่ เศษภาชนะดินเผาเนื้อหยาบ ขึ้นรูปด้วยมือ คุณภาพต่ำ

หลักฐานมาพบมากขึ้นในสมัยกึ่งก่อนประวัติศาสตร์ถึงสมัยทวารวดี (พุทธศตวรรษที่ 10–16) โดยขุดค้นพบโครงกระดูกมนุษย์ จำนวน 15 โครง
สมัยวัฒนธรรมร่วมแบบเขมรถึงสมัยสุโขทัยตอนต้น กำหนดอายุราวพุทธศตวรรษที่ 17–18 พบหลักฐานเป็นกลุ่มซากโบราณสถานอิฐจำนวน 3 หลัง ชิ้นส่วนกี๋ท่อดินเผา เศษภาชนะดินเผาเนื้อแกร่งไม่เคลือบ เศษภาชนะดินเผาเนื้อแกร่งเคลือบเขียวและกระดูกสัตว์

สมัยวัฒนธรรมสุโขทัยถึงสมัยอยุธยา กำหนดอายุได้ราวพุทธศตวรรษที่ 19–21 ประกอบด้วยเจดีย์และวิหารที่สร้างขึ้นราวพุทธศตวรรษ 19–20 และได้รับการบูรณะในราวพุทธศตวรรษที่ 21 เจดีย์ทรงกลมก่อด้วยศิลาแลง วิหารตั้งอยู่ด้านหน้าเจดีย์ประธานก่อด้วยศิลาแลงขนาด 6 ห้อง มีมุขยื่นออกมาด้านหน้า ด้านหลังวิหารเชื่อมต่อกับมณฑป คล้ายเป็นห้องทึบอยู่ท้ายวิหาร หลังคาใช้ศิลาแลงก่อเหลื่อมเข้าหากันเป็นรูปจั่วแหลม
สมัยวัฒนธรรมอยุธยาถึงสมัยรัตนโกสินทร์ โบราณวัตถุที่พบส่วนมากเป็นกลุ่มเศษกระเบื้องดินเผาและเศษภาชนะเนื้อกระเบื้องประเภทเครื่องถ้วยจีนสมัยราชวงศ์หมิงถึงชิง ยังพบเหรียญสตางค์และเหรียญบาทปะปนอยู่ในชั้นดิน

อ้างอิง
วารุง
จังหวัดชวาตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย]]
วารุง ( ) เป็นชื่อเรียกร้านค้าขนาดเล็กในครอบครัวรูปแบบหนึ่งของประเทศอินโดนีเซีย วารุงมีอยู่หลากหลายรูปแบบทั้งเป็นร้านของชำ ร้านอาหาร หรือแม้แต่ร้านกาแฟ นักท่องเที่ยวต่างชาติรู้จักวารุงในฐานะร้านของชำ หรือร้านอาหาร แต่สำหรับชาวอินโดนีเซียคือร้านค้าเป็นห้องภายในที่พักอาศัย โดยมากวารุงจะดำเนินกิจการโดยผู้หญิงเป็นส่วนใหญ่ นอกจากนี้ร้านค้าหลายแห่งบนเกาะบาหลี มักตั้งชื่อสถานประกอบการเพื่ออำนวยความสะดวกแก่นักท่องเที่ยวโดยใช้ชื่อ วารุง เพื่อสื่อถึงความเป็นอินโดนีเซีย
วารุงแบบดั้งเดิมสร้างขึ้นจากไม้ ไม้ไผ่ และใช้หญ้ามุงหลังคา ส่วนวารุงที่สร้างเป็นถาวรวัตถุจะสร้างด้วยการก่ออิฐถือปูนติดกับบ้านพักอาศัยของครอบครัว และวารุงที่สามารถเคลื่อนย้ายได้ง่ายจะสร้างจากสังกะสี ดีบุก หรือไฟเบอร์กลาส ส่วน วารุงเตินดา ( ) คือวารุงแบบเตนต์ คลุมด้วยผ้าใบกันน้ำ หรือพลาสติกคลุมหลังคา สามารถเคลื่อนย้ายหรือรื้อถอนได้ง่าย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* "What is a Warung?"
วัดศิริสุทโธคำชะโนด
วัดศิริสุทโธคำชะโนด เป็นวัดในพุทธศาสนาใกล้กับบ้านคำชะโนด อำเภอบ้านดุง จังหวัดอุดรธานี ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย โดยตั้งอยู่ในเขตวัวังนาคินทร์ริมทะเลสาบที่มีตำนานนาคซึ่งเป็นงูใหญ่อาศัยอยู่

การสักการะนาคเป็นสิ่งหลักอย่างหนึ่งในอารามเล็ก ๆ แห่งนี้ โดยมีพระประมาณสิบรูปอาศัยอยู่ที่นี่ถาวร รวมถึงเชื่อกันว่านาคมีที่ซ่อนตัวอยู่บนเกาะดังกล่าว ซึ่งเชื่อมต่อกับวัดอื่นด้วยสะพาน ส่วนต้นกำเนิดของวัดนั้นตั้งอยู่บนเกาะ

นอกจากนี้ มีการเพิ่มสวนสัตว์ขนาดเล็กที่มีเต่าเข้ามาในอาราม และตรงข้ามอาคารวัดหลักมีตลาดถาวร (ในชนบท) สำหรับผู้มาเยือน

อ้างอิง
* Destination Guide Udon Thani by Tourist Authority of Thailand (www.tourismthailand.org)
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดฮาร์เกย์ซา
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดฮาร์เกย์ซา ( ; , HPM) ก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2520 ในเมืองฮาร์เกย์ซา ซึ่งตั้งอยู่ในเขตการปกครองมะโรดิเจห์ ( ) ในโซมาลีแลนด์ เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งแรกที่ก่อตั้งขึ้นในประเทศนับตั้งแต่ได้รับเอกราชใน พ.ศ. 2503
การก่อตั้ง
ในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1970 เกิดการเคลื่อนไหวทางวัฒนธรรมที่เข้มแข็งในเมืองฮาร์เกย์ซา ซึ่งเป็นแรงผลักดันเบื้องหลังการก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของศูนย์วัฒนธรรมในเมืองที่ประกอบด้วยโรงละคร ห้องสมุด และพิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด ประกอบด้วยอาคารรูปวงแหวนร่วมศูนย์กลางสองวง พร้อมพื้นที่ประชุมและห้องจัดแสดงชั่วคราว อาคารทรงกลมตรงกลางได้รับแรงบันดาลใจจาก "มุนดุล ( )" ซึ่งเป็นกระท่อมแบบดั้งเดิมที่เกษตรกรชาวโซมาเลียใช้ พิพิธภัณฑ์นี้มีขนาดพื้นที่ 650 ตารางเมตร ได้รับการออกแบบและสร้างโดย อิสมาน ดาฮีร์ อาดัน ( ) ผู้รับเหมาในท้องถิ่น
สิ่งสะสม
เมื่อพิพิธภัณฑ์เปิดทำการใน พ.ศ. 2520 มีการจัดแสดงนิทรรศการชาติพันธุ์วิทยา ซึ่งส่วนใหญ่ได้รับสิ่งบริจาคจากชาวเมืองฮาร์เกย์ซา สิ่งของที่จัดแสดงอยู่ในตู้ยาว 20 เมตร จำนวน 2 ตู้ ไม่มีกระจก 1 ตู้ อยู่ในห้องโถงแต่ละห้อง มีผู้ดูแลเพียงสองคน ซึ่งเป็นพนักงานทำสวนและพนักงานทำความสะอาด ในไม่ช้าทั้งสิ่งจัดแสดงและอาคารก็เริ่มทรุดโทรมลง การบูรณะเริ่มต้นขึ้นใน พ.ศ. 2524 โดยตู้จัดแสดงขนาดใหญ่ 2 ตู้ถูกรื้อออก และมีการสร้างตู้กระจกขนาดเล็ก 23 ตู้ มีการติดตั้งตาข่ายบริเวณหน้าต่าง ทาสีอาคารใหม่และทำความสะอาดชุดสิ่งสะสม เดิมมีการจัดแสดงวัตถุประมาณ 4,000 ชิ้น แต่่ในการจัดนิทรรศการใหม่ลดสิ่งจัดแสดงเหลือประมาณ 1,400 รายการ ส่วนที่เหลือถูกเก็บเข้าคลัง มีการจ
ศการใหม่ลดสิ่งจัดแสดงเหลือประมาณ 1,400 รายการ ส่วนที่เหลือถูกเก็บเข้าคลัง มีการจัดแสดงอาวุธปืนแบบพิเศษซึ่งใช้โดยซัยยิด มุฮัมมัด อับดุลละฮ์ ฮัสซัน ( , อักษรโซมาลี: 𐒉𐒖𐒕𐒕𐒘𐒆 𐒑𐒙𐒔𐒖𐒑𐒑𐒗𐒆 𐒛𐒁𐒆𐒚𐒐𐒐𐒖𐒔 H𐒖𐒈𐒈𐒖𐒒) และคนของเขาระหว่าง พ.ศ. 2444 ถึง 2464
การทำลาย
พิพิธภัณฑ์ถูกทำลายอย่างสิ้นเชิงระหว่างเหตุการณ์การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์อิสอัค ( ) ใน พ.ศ. 2531

การฟื้นฟู
มีการดำเนินงานบูรณะอาคาร และมีกำหนดแล้วเสร็จใน พ.ศ. 2555

อ้างอิง