SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
เซสทอส
เซสทอส ( , ) หรือ เซสทัส (Sestus) เป็นนครกรีกโบราณที่ตั้งอยู่บนคาบสมุทรกัลลิโพลี อยู่ตรงข้ามเมืองอะไบดอส บริเวณช่องแคบเฮลเลสปอนต์ (ช่องแคบดาร์ดะเนลส์ในปัจจุบัน) เซสทอสก่อตั้งโดยชาวเมืองเลสบอส ปัจจุบันซากเมืองนี้อยู่ใกล้กับเมืองอีเซียบัต ประเทศตุรกี

ในช่วงที่ตกอยู่ใต้การปกครองของจักรวรรดิอะคีเมนิด เซสทอสและบิแซนเทียมเป็นสองเมืองท่าที่สำคัญของจักรวรรดิ ในปี 480 ก่อนคริสต์ศักราช กองทัพของจักรพรรดิเซิร์กซีสมหาราชใช้จุดนี้ข้ามช่องแคบเฮลเลสปอนต์ด้วยสะพานลอยน้ำเพื่อไปทำสงครามกับนครรัฐกรีซ เช่นเดียวกับกองทัพพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชที่ใช้จุดนี้ข้ามช่องแคบด้วยเรือในปี 334 ก่อนคริสต์ศักราช
ในปี ค.ศ. 1810 ลอร์ดไบรอน กวีชาวอังกฤษ ว่ายน้ำจากเมืองเซสทอสไปยังเมืองอะไบดอสด้วยเวลา 1 ชั่วโมง 10 นาที เพื่อทำตามตำนานฮีโรและลีอันเดอร์และเขียนเป็นบทกวีหลังจากนั้น ต่อมามีการจัดว่ายน้ำข้ามช่องแคบเฮลเลสปอนต์เป็นประจำทุกปีเพื่อระลึกถึงเหตุการณ์นี้

อ้างอิง
สลักจิตร เทียนหิรัญ
สลักจิตร เทียนหิรัญ หรือ "ใบ้จอมศอกกลับ" เป็นอดีตนักมวยดัง ที่มีเอกลักษณ์ในการใช้แม่ไม้มวยไทย ในการต่อสู้กับคู่ต่อสู้ ไฟท์ที่เป็นภาพจำ และอยู่ในความทรงจำของแฟนมวยไทยอาชีพ คือการเอาชนะน็อค โดยใช้แม่ไม้มวยไทย "ศอกกลับ" นักมวยชื่อดังค่าตัวสูงในขณะนั้นอย่าง "นกน้อย รังนักไทย" ได้ที่เวทีมวยช่อง 7 สี และที่สำคัญถือว่าเป็นผู้ที่ไม่สามารถพูดได้ จึงมีฉายาในวงการมวยในขณะนั้นว่า "ใบ้" นอกจากนี้ยังมีเอกลักษณ์ในเรื่องท่าไหว้ครู จนเป็นที่รู้กันว่า เป็นต้นตำรับไหว้ครู "ท่าทอดแห" 
ประวัติ
สลักจิตร เทียนหิรัญ หรือ "ใบ้จอมศอกกลับ" มีชื่อจริงว่า นายกรี สังข์บัวแก้ว (พ.ศ. 2499-2561) เป็นชาวคลองกระจง จังหวัดสุโขทัย ในวัยหนุ่มได้เคยใช้ชีวิตต่อยมวยไทยอาชีพ เป็นเวลา
เป็นชาวคลองกระจง จังหวัดสุโขทัย ในวัยหนุ่มได้เคยใช้ชีวิตต่อยมวยไทยอาชีพ เป็นเวลาหลายปี จนกระทั่งมีชื่อเสียงและเป็นที่กล่าวขวัญถึง เมื่อเลิกจากอาชีพชกมวย ก็ไปประกอบอาชีพ และใช้ชีวิตปกติที่บ้านเกิด คือจังหวัดสุโขทัย จนกระทั่งมาเป็นข่าวอีกครั้งด้วยอุบัตเหตุ ตกน้ำเสียชีวิต ในวัย 62 ปี ถูกกระแสน้ำยมพัดร่างจมหาย ขณะดำน้ำงมแหจับปลา บริเวณฝายยางลำน้ำยม หมู่ 4 ต.คลองกระจง อ.สวรรคโลก จ.สุโขทัย ตั้งแต่เมื่อเวลา 01.30 น. วันที่ 20 ก.ค. 61 ดังปรากฏเป็นภาพข่าวถึงอุบัตเหตุ ว่า พบแล้วศพอดีตนักมวยดังถูกกระแสน้ำพัดจมหายขณะจมแหหาปลา
เจ็บคอ
เจ็บคอ ก็คืออาการเจ็บปวดหรือความระคายเคืองที่ช่องคอ ซึ่งปกติมีเหตุจากคอหอยอักเสบหรือทอนซิลอักเสบ หรืออาจเกิดจากการบาดเจ็บที่คอ ประชากรประมาณ 7.5% ทั้งหมดจะเจ็บคอภายในช่วง 3 เดือน

นิยาม
อาการเจ็บคอ รวมการเจ็บไม่ว่าจะส่วนไหนทั้งหมดของช่องคอ

การวินิจฉัยต่าง
อาการเจ็บคอมักจะเป็นเพราะความระคายเคืองหรือการอักเสบ เหตุสามัญที่สุด (80%) ก็คือ คอหอยอักเสบฉับพลันเหตุไวรัส เหตุอื่น ๆ รวมทั้งการติดเชื้ออื่น ๆ (เช่นจากเชื้อ Streptococcus) การบาดเจ็บ และเนื้องอก โรคกรดไหลย้อนก็อาจทำให้กรดในกระเพาะอาหารไหลย้อนขึ้นมาที่คอแล้วทำให้เจ็บ ในเด็ก คอหอยอักเสบเนื่องจากเชื้อ Streptococcus เป็นเหตุของอาการคอเจ็บ 37%
การรักษา
ยาแก้ปวดเช่นยาแก้อักเสบชนิดไม่ใช่สเตอรอยด์ ( ) และพาราเซตามอลจะช่วยบรรเทาอาการเจ็บ 
การใช้ยา corticosteroid เพิ่มการรักษาปกติไม่ว่าจะเป็นแบบทานหรือแบบฉีด ดูเหมือนจะเพิ่มโอกาสหายและลดเจ็บ 
ยาปฏิชีวนะจะทำให้อาการเจ็บหายเร็วขึ้นโดยเฉลี่ย 1 วัน

นักวิชาการบางพวกแนะนำให้กลั้วคอด้วยน้ำเกลืออุ่น ๆ และให้พักเสียง
ถ้าไม่รักษา อาการปกติจะเป็นอยู่ 2-7 วัน

วิทยาการระบาด
ในสหรัฐอเมริกา คนไข้ไปหาหมอแผนกฉุกเฉิน 2.4 ล้านครั้งเนื่องจากเจ็บคอต่อปี 
จากที่ไปทั้งหมด 128,885,040 ครั้ง 
(ประมาณ 2%)

เชิงอรรถและอ้างอิง
ป้อมเอเบิน-เอมาเอล
ป้อมเอเบิน-เอมาเอล ( , ) เป็นป้อมปราการในเบลเยียมที่ไม่ได้ถูกใช้งานมานานที่ตั้งอยู่ระหว่างลีแยฌและมาสทริชท์ บนชายแดนระหว่างเบลเยียม-เนเธอร์แลนด์ ใกล้กับคลองอัลเบิรต์ เป็นการออกแบบเพื่อการปกป้องเบลเยียมจากการโจมตีของเยอรมันผ่านเทือกเขาแคบของดินแดนเนเธอร์แลนด์ในภูมิภาค ก่อสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1931-1935 ได้มีชื่อเสียงที่โด่งดังว่าแข็งแกร่ง และช่วงเวลาสมัยนั้น มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก ป้อมได้ถูกจัดการโดยทหารเยอรมันที่ลงจอดด้วยเครื่องร่อน (85 นาย) เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1940 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง การปฏิบัติการครั้งนี้ได้เคลียร์ทางเพื่อให้กองทัพเยอรมันเคลื่อนทัพเข้าสู่เบลเยียม โดยไม่ได้ถูกขัดขวางจากการยิงของป้อมเอเบิน-เอมาเอล ปัจจุบัน ป้อมแห่ง
าสู่เบลเยียม โดยไม่ได้ถูกขัดขวางจากการยิงของป้อมเอเบิน-เอมาเอล ปัจจุบัน ป้อมแห่งนี้ยังคงถือว่าเป็นสมบัติของกองทัพเบลเยียม ป้อมปราการนี้ได้รับการบูรณะและอนุญาตให้สาธารณชนเข้าเยี่ยมชม
ตลาดน้ำคลองบางหลวง
ตลาดน้ำคลองบางหลวง เป็นตลาดน้ำท้องถิ่นริมคลองบางกอกใหญ่ ซึ่งเป็นเป็นชุมชนเก่าแก่ตั้งแต่กรุงศรีอยุธยา ตั้งอยู่ที่เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร ภายในตลาดน้ำประกอบด้วยชุมชน อาคารไม้เก่าแก่สูง 2 ชั้นเรียงรายตลอดริมฝั่งคลองบางหลวง ร้านค้าขายของที่ระลึก ร้านอาหาร ร้านตัดผม นิทรรศการชุมชน ซึ่งรวบรวมของเก่าต่าง ๆ ไว้หลายชนิด นอกจากนี้รอบ ๆ ตลาดน้ำ ยังประกอบด้วยวัดกำแพง (บางจาก) ซึ่งเป็นวัดเก่าคู่ชุมชนมาอย่างยาวนาน
ภายในตลาดน้ำยังประกอบด้วยสิ่งที่น่าสนใจทั้ง บ้านศิลปิน ซึ่งเป็นบ้านเก่าของ "ตระกูลรักสำรวจ" ตระกูลช่างทองเก่าแก่ ซึ่งปรับปรุงให้เป็นสถานที่แสดงงานศิลป์ และเป็นที่รวมตัวของของ กลุ่มศิลปินที่รัก งานศิลปะ เป็นอาคารที่มีคอร์ทตรงกลางสร้างล้อมรอบเจดีย์เก่าซึ่งเป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง สันนิษฐานว่าเป็นหนึ่งในสี่ของเจดีย์แต่ละทิศที่กำหนดเขตพื้นที่เก่าของวัดกำแพง นอกจากนี้ยังมีการเปิดแสดงหุ่นละครเล็กให้รับชมฟรีอีกด้วย
ปัจจุบันตลาดน้ำคลองบางหลวง จัดเป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวริมคลองแห่งหนึ่งในเขตภาษีเจริญ เช่นเดียวกับตลาดน้ำวัดนิมมานรดี ตลาดน้ำแห่งนี้ได้รับความสนใจ ทั้งจากคนไทย และชาวต่างชาติ โดยเป็นเส้นทางผ่านของเรือหางยาว และยังเป็นเส้นทางปั่นจักรยานอีกด้วย โดยตลาดน้ำแห่งนี้ เป็นตลาดกลางวันเปิดในเวลา 9 โมงเช้าถึง 6 โมงเย็น

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

สถานที่ใกล้เคียง
*วัดนวลนรดิศวรวิหาร
*วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ
*คลองบางกอกใหญ่
วันแมวสากล
วันแมวสากล ( ) เป็นวันสำคัญซึ่งตรงกับวันที่ 8 สิงหาคม ของทุกปี กองทุนระหว่างประเทศเพื่อสวัสดิการสัตว์ (International Fund for Animal Welfare) กำหนดขึ้นเมื่อ ค.ศ. 2002 เพื่อกระตุ้นความตระหนักรู้เกี่ยวกับแมว และเรียนรู้เกี่ยวกับการช่วยเหลือและพิทักษ์รักษาแมว

บางประเทศเรียกวันแมวสากลว่า วันแมวโลก (World Cat Day) และวันแมวสากลได้แพร่หลายไปทั่วโลกนับแต่ริเริ่มเป็นต้นมา แม้ประเทศส่วนใหญ่จะถือวันที่ 8 สิงหาคม เป็นวันแมวสากล แต่รัสเซียมีวันแมวแห่งชาติ (National Cat Day) ในวันที่ 1 มีนาคม แทน ส่วนสหรัฐมีทั้งวันแมวสากล และวันแมวแห่งชาติในวันที่ 29 ตุลาคม
นอกจากนี้ ยังมีวันสำคัญเกี่ยวกับแมวในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ซึ่งริเริ่มในญี่ปุ่น ก่อนกลายเป็นกระแสในสื่อสังคมเนื่องเพราะผู้คนส่งภาพและวิดีโอแมวต่อ ๆ กันไป

ดูเพิ่ม
* วันสุนัขสากล (International Dog Day) - ตรงกับวันที่ 26 สิงหาคม ของทุกปี
* วันแมววิเชียรมาศ (Siamese Cat Day) - ตรงกับวันที่ 6 เมษายน ของทุกปี

อ้างอิง
วัดพิชัยสงคราม
วัดพิชัยสงคราม หรือ วัดพิชัย หรือ วัดพิไชย วัดโบราณในเขตเกาะเมืองพระนครศรีอยุธยาในสังกัดคณะสงฆ์ มหานิกาย ตั้งอยู่ที่ ตำบลกะมัง อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ปัจจุบันมี พระปลัดตรีพรหม ทีปงฺกโร ผู้ช่วยเจ้าอาวาสเป็นรักษาการเจ้าอาวาส

วัดพิชัยสงครามมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ในช่วงก่อนเสีย กรุงศรีอยุธยา ครั้งที่ 2 เมื่อ สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ได้ตีฝ่าวงล้อมของกองทัพพม่าออกไปยัง เมืองจันทบูร จากวัดแห่งนี้ซึ่งขณะนั้นเป็นวัดร้างเมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2309 หรือก่อนเสียกรุงได้ไม่นาน
จากนั้นในสมัย กรุงรัตนโกสินทร์ ช่วงรัชกาลที่ 4 – รัชกาลที่ 5 ได้มีชาวบ้านเข้ามาบูรณะปฏิสังขรณ์วัดพิชัยจนกลับมาอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์พร้อมกับเปลี่ยนชื่อวัดเป็น วัดพิชัยสงคราม เพื่อเป็นสิริมงคลและเพื่อเป็นการระลึกถึงเหตุการณ์ในครั้งนั้น

วัดพิชัยสงครามได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานโดย กรมศิลปากร เมื่อ พ.ศ. 2504 โดยวัดพิชัยสงครามมีอดีตเจ้าอาวาสที่มีชื่อเสียงคือ พระครูวิชัยกิจจารักษ์ (อุดม อุตฺตมปฺญโญ) ซึ่งมรณภาพไปเมื่อวันเสาร์ที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2565

อ้างอิง
ภาษามือไทย
ภาษามือไทย (Thai Sign Language หรือ ThSL) คือภาษามือทางการของประเทศไทย และใช้เป็นอย่างมากในประเทศไทย เทียบเป็น 20% ใน 56,000 คนหูหนวกก่อนรู้ภาษาที่ได้ไปที่โรงเรียน ภาษามือไทยได้ชื่อว่าเป็น "ภาษาทางการของประเทศไทยสำหรับคนหูหนวก" ในสิงหาคม พ.ศ. 2542 ในการลงนามโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในนามของรัฐบาลไทย
ภาษามือไทยมีความเกี่ยวข้องกับภาษามืออเมริกัน รวมถึงจัดอยู่กลุ่มเดียวกันอีกด้วย จากการสัมผัสของภาษาและการสร้างภาษาครีโอล จากการแนะนำโดยคนสอนภาษามือกับคนหูหนวกในปีคริสต์ทศวรรษ 1950 ภาษามือของคนหูหนวกเป็นภาษาที่มีระบบไวยกรณ์ โครงสร้างของตนเอง และมีความหลากหลายเช่นเดียวกับภาษาพูดของผู้ที่มีการได้ยิน โดยภาษามือแต่ละถิ่นมีความแตกต่างกันออกไปตามการใช้ เช่นเดียวกับภาษาพูดภาษาไทยที่มีภาษาถิ่นอย่างหลากหลาย นอกจากนี้ภาษามือตามความเข้าใจของคนทั่วไปมักเข้าใจว่าภาษามือเป็นภาษาสากล แต่ภาษามือไม่ได้มีลักษณะที่ใช้เหมือนกันเป็นสากล กล่าวคือ ภาษามือในแต่ละประเทศก็มีภาษามือของตัวเอง เช่น ภาษามืออเมริกัน ภาษามือจีน ภาษามือญี่ปุ่น เป็นต้น

อ้างอิง
วัดอุดมธานี
วัดอุดมธานี เป็นพระอารามหลวงในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่ตำบลนครนายก อำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก มีเจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือพระอุดมวชิรนายก (ประทวน สุขวฑฒโน) เจ้าคณะอำเภอเมืองนครนายก สิ่งสำคัญภายในวัด คือ พระบรมธาตุ อัญเชิญจากประเทศอินเดีย รอยพระพุทธบาทจำลอง สร้างจากหินโบราณจากเมืองพุกาม ประเทศพม่า และพระพุทธสัมฤทธิ์สิทธิโชคนครนายก อภิปูชนีย์ ซึ่งประดิษฐานในพระบรมธาตุเจดีย์มหาวิหาร

อ้างอิง
หอเทวาลัยเกษตรพิมาน
หอเทวาลัยเกษตรพิมาน เดิมเรียก หอเทวาลัยมหาเกษตร เป็นโบสถ์พราหมณ์ที่ก่อสร้างตั้งแต่สมัยอาณาจักรสุโขทัย เดิมเป็นที่ประดิษฐานเทวรูปพระนารายณ์และพระอิศวร ปัจจุบันหอเทวาลัยเกษตรพิมานตั้งอยู่ภายในเขตอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย ส่วนเทวรูปทั้งสองถูกจัดแสดงภายในพระที่นั่งศิวโมกขพิมาน พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร
ประวัติ
หอเทวาลัยเกษตรพิมาน หรือหอเทวาลัยมหาเกษตร ก่อสร้างขึ้นเมื่อใดไม่เป็นที่ปรากฏชัด ทราบแต่เพียงว่าในรัชกาลพระมหาธรรมราชาที่ 1 เป็นต้นไป ใน จารึกวัดป่ามะม่วง (ภาษาเขมร) ระบุว่าพระมหาธรรมราชาที่ 1 ทรงประดิษฐานเทวรูปพระอิศวรและพระนารายณ์ไว้ภายในเทวาลัยสำหรับสักการบูชาของเหล่าดาบสและพราหมณ์ทั้งหลายเมื่อปี พ.ศ. 1892 อันแสดงให้เห็นว่าราชสำนักสุโขทัยในขณะนั้น ให้การอุปถัมภ์ศาสนาพุทธและฮินดูไปพร้อม ๆ กัน และคาดว่าคงมีพิธีกรรมในราชสำนักเช่นเดียวกับสมัยอยุธยาและรัตนโกสินทร์ ภายในเทวาลัยประดิษฐานเทวรูปสำริดขนาดใหญ่สององค์คือพระอิศวรและพระนารายณ์ นอกจากนี้ยังประดิษฐานเทวรูปเล็ก ๆ องค์อื่นอีก เช่น พระพรหม พระหริหระ และเทวีในศาสนาฮินดู (อาจเป็นพระปารว
ศาสตราจารย์ ศักดิ์ชัย สายสิงห์ สันนิษฐานว่าจารึกวัดป่ามะม่วง (ภาษาเขมร) นี้คงจารึกโดยพราหมณ์ในราชสำนักที่ใช้ภาษาเขมรเป็นสำคัญ

โครงสร้าง
หอเทวาลัยเกษตรพิมานเป็นมณฑปขนาดใหญ่ ผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส แต่ตัวมณฑปมีผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีการสร้างเสาเป็นหลักแล้วก่อผนังมาชนเสา เสาก่อด้วยอิฐรูปสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่จำนวนแปดเสา ตัวอาคารหันไปทางทิศตะวันออก ศาสตราจารย์ ศักดิ์ชัย สายสิงห์ กล่าวว่าเทวาลัยแห่งนี้เป็นมณฑปหลังเดียวโดด ๆ ไม่มีวิหารด้านหน้า และไม่มีคูน้ำล้อมรอบต่างจากขนบการสร้างวัดร่วมสมัย นอกจากนี้ฐานชุกชีทำเป็นแท่นสี่เหลี่ยมผืนผ้าและมีการลดระดับหนึ่งชั้นสำหรับประดิษฐานเทวรูป

ระเบียงภาพ
ไฟล์:Bangkok National Museum - 2017-04-22 (42).jpg|เทวรูปพระอิศวร
ไฟล์:Bangkok National Museum - 2017-04-22 (43).jpg|เทวรูปพระนารายณ์
ไฟล์:Bangkok National Museum - 2017-04-22 (058).jpg|เทวรูปพระหริหระ

อ้างอิง
; เชิงอรรถ

; บรรณานุกรม
*

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
พิพิธภัณฑ์ศิลปะและประวัติศาสตร์ (เจนีวา)
พิพิธภัณฑ์ศิลปะและประวัติศาสตร์ ( ) ในนครเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ถือเป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดในสวิตเซอร์แลนด์ พิพิธพันธ์นี้เริ่มสร้างขึ้นระหว่างค.ศ. 1903 ถึง 1910 โดยได้รับทุนสนับสนุนจากชาร์ล กอลล็อง (Charles Galland) นายธนาคารชาวสวิส อาคารหลังนี้มีรูปทรงเป็นสี่เหลี่ยมจตุรัสกว้างด้านละ 60 เมตร มีสี่ชั้น มีพื้นที่จัดนิทรรศการกว่า 7,000 ตารางเมตร

ส่วนจัดแสดงปราณิตศิลป์ของพิพิธพันธ์นี้ จัดแสดงงานศิลปะจากสมัยกลางจนถึงศตวรรษที่ 20 มีผลงานของชาวอิตาลี, ฝรั่งเศส, อังกฤษ, สวิส ทั้งยังมีส่วนจัดแสดงทางโบราณคดี ซึ่งจัดแสดงเกี่ยวกับยุโรปก่อนประวัติศาสตร์, อียิปต์โบราณ, กรีกโบราณ และอิตาลีในยุคก่อนโรมันและในยุคโรมัน
เมโทร-โกลด์วิน-เมเยอร์
บริษัท เมโทร-โกลด์วิน-เมเยอร์ สตูดิโอส์ ( ) หรือย่อว่า เอ็มจีเอ็ม (MGM) เป็นบริษัทสื่อสัญชาติอเมริกันโดยมีเจ้าของคือ Amazon MGM Studios ส่วนมากเกี่ยวข้องกับการผลิตและการเผยแพร่ภาพยนตร์เรื่องยาวและรายการโทรทัศน์ เป็นหนึ่งในสตูดิโอผลิตภาพยนตร์ที่เก่าแก่ที่สุด สำนักงานใหญ่ของเอ็มจีเอ็มตั้งอยู่ที่ 245 นอร์ทเบเวอร์ลีไดรฟ์ เบเวอร์ลีฮิลส์ รัฐแคลิฟอร์เนีย

ยังเคยเป็นสตูดิโอที่ใหญ่ที่สุด และน่าเชื่อถือที่สุดในฮอลลีวูด ก่อตั้งในปี 1924 เมื่อนักลงทุนด้านบันเทิง มาร์คัว เลิฟ ได้เข้ามาดูแลบริษัท เมโทรพิกเจอส์, โกลด์วินพิกเจอส์ และลุยส์ บี. เมเยอร์ พิกเจส์
ปี 1971 ได้ประกาศว่าเอ็มจีเอ็มรวมบริษัทกับทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์ แต่ก็ไม่เกิดขึ้นจริง จนผ่านมาอีก 39 ปี สตูดิโอได้ซื้อและขายผ่านมือมาหลายเจ้า จนวันที่ 3 พฤศจิกายน 2010 เอ็มจีเอ็มถูกฟ้องล้มละลาย เอ็มจีเอ็มได้กลับมาใหม่หลังล้มละลายเมื่อ 20 ธันวาคม 2010 โดยการบริหารของสปายกลาสส์เอนเตอร์เทนเมนต์ โดยแกรี บาร์เบอร์ และโรเจอร์ เบิร์นบวม เป็นผู้ร่วมบริหารและผู้ร่วมประธานคณะเจ้าหน้าที่บริหาร ของบริษัท เมโทร-โกลด์วิน-เมเยอร์ โฮลดิงส์ จากข้อมูลปี 2017 เอ็มจีเอ็มร่วมผลิต ร่วมลงทุน และร่วมจัดจำหน่าย ภาพยนตร์ให้กับโซนีพิกเจอส์ พาราเมาต์พิกเจอส์ และวอร์เนอร์บราเธอส์

อ้างอิง
อุทยานแห่งชาติภูผายล
อุทยานแห่งชาติภูผายล หรือชื่อเดิม อุทยานแห่งชาติห้วยหวด เป็นอุทยานแห่งชาติที่ครอบคลุมพื้นที่จังหวัดสกลนคร, นครพนม, มุกดาหารในประเทศไทย ได้รับการจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 และเปลี่ยนมาเป็นชื่อปัจจุบันเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2544 ที่ทำการของอุทยานตั้งอยู่ที่บ้านห้วยหวด ตำบลจันทร์เพ็ญ อำเภอเต่างอย จังหวัดสกลนคร

ภูผายลตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 300-600 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล สภาพภูมิประเทศประกอบไปด้วยที่ราบหลังเต่า ซึ่งล้อมรอบด้วยภูเขาสูง และลำธารอีกหลายสาย สภาพป่าเป็นป่าเบญจพรรณและป่าดิบแล้ง เหมาะแก่การดูสัตว์ป่า

ลักษณะภูมิประเทศ
สภาพโดยทั่วไปเป็นที่ราบสูงสลับกับเทือกเขาหินทราย มีความสูง 300-600 เมตรจากระดับน้ำทะเล บริเวณเทือกเขามีที่ราบหลังเต่ายาวประมาณ 10 กิโลเมตร รายล้อมด้วยภูเขาสูงชันเป็นต้นน้ำลำธารที่สำคัญของแม่น้ำหลายสาย ไหลลงสู่แม่น้ำพุง ห้วยบางทราย ห้วยหวด ห้วยเลา และอ่างเก็บน้ำต่างๆ ถึง 19 แห่ง ได้แก่ อ่างเก็บน้ำห้วยหวด อ่างเก็บน้ำตาน้อย เป็นต้น สภาพดินส่วนใหญ่เป็นดินร่วนปนทรายความสามารถอุ้มน้ำได้น้อย

ลักษณะภูมิอากาศ
สภาพอากาศแบ่งออกเป็น 3 ฤดูกาลคือ 
*ฤดูฝน เริ่มต้นตั้งแต่ระหว่างเดือนพฤษภาคม - ตุลาคม จะมีฝนตกชุกในเดือนสิงหาคม ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย 1,484 มิลลิเมตร/ปี 
*ฤดูหนาว เริ่มต้นตั้งแต่ระหว่างเดือนพฤศจิกายน - มกราคม อุณหภูมิต่ำสุดในเดือนธันวาคมประมาณ 16 องศาเซลเซียส 
*ฤดูร้อน เริ่มต้นตั้งแต่ระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ - เมษายน อุณหภูมิสูงสุดโดยเฉลี่ยประมาณ 32 องศาเซลเซียส

พืชพรรณและสัตว์ป่า

สภาพป่าประกอบด้วยป่าเบญจพรรณ ป่าเต็งรัง และป่าดิบแล้ง มีพันธุ์ไม้ได้แก่ ตะเคียน มะค่าโมง ตะแบก เต็ง รัง แดง เหียง พลวง กะบก ประดู่ พะยูง ไผ่ และหวายชนิดต่างๆ เป็นต้น ส่วนสัตว์ป่าจะประกอบไปด้วย เก้ง กวางป่า หมูป่า หมาใน นกชนิดต่างๆ เป็นต้น
สถานที่สำคัญ ได้แก่ ภูผายล หรือผาลาย ซึ่งมีภาพเขียนสลักหินประวัติศาสตร์อายุไม่ต่ำกว่าสามพันปี และสามารถชมทิวทัศน์ได้จากจุดนี้ นอกจากนี้ยังมีเส้นทางศึกษาธรรมชาติ ซึ่งประกอบไปด้วย น้ำตกรากไทรย้อย, ลานดอกไม้, น้ำตกผาผึ้ง และน้ำตกคำน้ำสร้าง ซึ่งต้องอาศัยเรือแคนูเพื่อมาชมน้ำตกแห่งนี้เท่านั้น

อ้างอิง
โคอะลา มาร์ช
โคอะลา มาร์ช ( ; ) เป็นขนมขบเคี้ยวที่มีขนาดเล็กและมีรสหวาน ผลิตโดยลอตเต้ ผลิตภัณฑ์นี้ได้รับการเปิดตัวครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1984 และได้รับการเปิดตัวในเดือนพฤษภาคมปี ค.ศ. 1990 ที่สหรัฐในชื่อ "โคอาลายัมมี" (Koala Yummies)
โคอะลา มาร์ช มีลักษณะเป็นรูปทรงแบบโคอาลา โดยมีภาพโคอาลาอยู่ด้านนอกคุกกี้กำลังทำกิจกรรมต่าง ๆ มีการบรรจุหลายรสชาติ เช่น น้ำผึ้ง, วานิลลา, ลาเต้ และกล้วย รวมทั้งกล้วยแช่แข็ง สองรสชาติที่พบมากที่สุดคือสตรอว์เบอร์รีและช็อกโกแลต และมีสองรสชาติที่มีอยู่ในสหรัฐ รวมไปถึงคุกกี้ช็อกโกแลตที่เต็มไปด้วยครีมช็อกโกแลตขาวและมัจฉะ ขนมขบเคี้ยวนี้ยังมีในรสสับปะรดซึ่งหายากกว่ารสอื่น ๆ นอกจากนี้ โคอะลา มาร์ช ยังเป็นผู้ให้การสนับสนุนมูลนิธิโคอาลาออสเตรเลีย ซึ่งเป็นกลุ่มอนุรักษ์ของประเทศออสเตรเลีย

พวกเขายังมีบัตรการตั้งชื่อ "โคอาลา" ประเภทต่าง ๆ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Koara no Māchi section on Lotte's website 
* Lotte Koala's March
* Koala's March (official USA site)
จังหวัดนูซาเติงการาตะวันตก
นูซาเติงการาตะวันตก, นูซาเติงการาบารัต ( ) หรือ เอ็นเตเบ ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศอินโดนีเซีย ประกอบด้วยส่วนตะวันตกของยกเว้นเกาะบาหลีซึ่งมีฐานะเป็นจังหวัดต่างหาก เมืองมาตารัมบนเกาะลมบกเป็นเมืองหลักและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัด

สำมะโนประชากร ค.ศ. 2010 ระบุว่าจังหวัดนี้มีประชากร 4,496,855 คน ส่วนจำนวนประชากรจากการประมาณล่าสุด (เดือนมกราคม ค.ศ. 2014) อยู่ที่ 4,702,389 คน จังหวัดนูซาเติงการาตะวันตกมีเนื้อที่ 19,708.79 ตารางกิโลเมตร เกาะที่ใหญ่ที่สุดสองเกาะในจังหวัดคือเกาะลมบกทางตะวันตก และเกาะซุมบาวาที่มีขนาดใหญ่กว่าทางตะวันออก ส่วนเกาะโฟลเร็ซและเกาะซุมบาขึ้นกับจังหวัดนูซาเติงการาตะวันออก
หน่วยการบริหาร
พื้นที่จังหวัดนูซาเติงการาตะวันตกแบ่งออกเป็น 8 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 2 นครหรือโกตา และ 117 ตำบลหรือเกอจามาตัน

;อำเภอ

;นคร

อ้างอิง
ซู-วีด
ซู-วีด ( ; แปลตรงตัวว่า "ภายใต้สุญญากาศ") เป็นวิธีการปรุงอาหารแบบหนึ่ง ผู้ปรุงจะนำวัตถุดิบใส่ถุงสุญญากาศ แล้วนำไปผ่านความร้อนในอ่างน้ำหรืออุปกรณ์ไอน้ำที่อุณหภูมิคงที่จนกว่าจะสุก อุณหภูมิที่ใช้ในการปรุงแบบซู-วีดจะต่ำกว่าอุณหภูมิที่ใช้ในการปรุงอาหารโดยทั่วไป มักจะอยู่ที่ประมาณ 55–60 องศาเซลเซียสสำหรับเนื้อสัตว์ และสูงกว่านั้นสำหรับผัก ระยะเวลาที่ใช้ในการปรุงแบบนี้จึงนานกว่าในการปรุงโดยทั่วไป (ตั้งแต่ 1–7 ชั่วโมง ไปจนถึง 48 ชั่วโมงหรือมากกว่านั้นในบางกรณี) การปรุงอาหารแบบซู-วีดมีจุดประสงค์เพื่อให้อาหารสุกเท่ากันทุกส่วนในระดับที่ต้องการ เพื่อให้มั่นใจว่าข้างในสุกดีในขณะที่ข้างนอกไม่สุกเกินไป และเพื่อรักษาความชุ่มชื้นของอาหาร

อ้างอิง
อาการเหมือนมีก้อนในลำคอ
การเหมือนมีก้อนในลำคอ ( ) เป็นความรู้สึกที่คงยืนเหมือนกับมีเสมหะ เม็ดยา หรืออะไรอื่น ๆ มาติดอยู่ในคอแต่จริง ๆ ไม่มี
บุคคลอาจกลืนได้เป็นปกติ จึงไม่ใช่เป็นการกลืนลำบากที่แท้จริง แต่ก็ยังอาจน่ารำคาญ
และก็อาจจะรู้สึกเจ็บหน้าอกอย่างน้อย ๆ หรืออย่างรุนแรง และเหมือนมีอะไรกระทบกันดังกรอบแกรบที่คอเมื่อกลืน
เหตุ
ก้อนในลำคอที่รู้สึกบ่อยครั้งเป็นการบวม/การอักเสบในส่วนของคอ เช่น กล่องเสียง หรือ ซึ่งอาจมีเหตุจากการกระตุกของกล้ามเนื้อ cricopharyngeal ในกล่องเสียง, กรดไหลย้อน, โรคกรดไหลย้อนขึ้นมาที่คอและกล่องเสียง, หรือความต่าง ๆ กันที่มีเหตุจากการบาดเจ็บหรือไม่ก็จากความต่าง ๆ กันของโครงสร้างในลำคอ
ในบางกรณี เหตุอาจจะไม่ชัดเจน และอาจเป็นปัญหาทางจิตใจ
เช่น โรคโซมาโตฟอร์มและโรควิตกกังวล
ถ้าเป็นอาการหนึ่งของความซึมเศร้า มันก็จะตอบสนองต่อการรักษาอาการซึมเศร้า
แพทย์จะต้องวินิจฉัยแยกโรคจาก Eagle syndrome
ซึ่งเป็นโรคที่ใช้คำบอกอาการของคนไข้ว่ามีอะไรติดอยู่ที่คอเป็นวิธีการวินิจฉัย
Eagle syndrome เป็นภาวะที่มีน้อยซึ่งมีอาการเจ็บฉับพลันคล้ายที่เกิดทางประสาท ตรงกระดูกขากรรไกรและข้อ ที่หลังคอ และที่โคนลิ้น ซึ่งจุดชนวนโดยการกลืน การขยับขากรรไกร หรือการเอี้ยวคอ 
โดยมีเหตุจากระดูกสไตลอยด์ โพรเซสที่ขมับซึ่งยาวหรือมีรูปร่างผิดปกติ หรือเกิดจากการมีแคลเซียมเกาะที่เอ็น Stylohyoid แล้วกวนการทำงานของโครงสร้างและอวัยวะที่อยู่ใกล้ ๆ กัน

งานศึกษาเร็ว ๆ นี้แสดงอย่างค่อนข้างชัดเจนว่า โรคกรดไหลย้อนเป็นเหตุสำคัญของอาการเหมือนมีก้อนในลำคอ แม้นี่ก็ยังเป็นเรื่องไม่ยุติ
เหตุที่สามัญน้อยกว่าของอาการนี้ บวกกับเหมือนกับมีอะไรกระทบกันดังกรอบแกรบและเจ็บพอสมควรเมื่อกลืน อาจเกิดจากกระดูกอ่อนไทรอยด์กระทบกับอวัยวะในคอหอยที่ผิดปกติ เช่นกระดูก superior horn/cornu สีกับกระดูก thyroid lamina 
ดังนั้น การผ่าตัดแต่งกระดูกอ่อนที่เป็นตัวการก็จะแก้ปัญหานี้ได้ 
แต่เหตุนี้มักจะวินิจฉัยผิดพลาด แม้จะอาศัยการตรวจง่าย ๆ คือการคลำตรวจในแนวซ้ายขวาซึ่งจะทำให้รู้สึก และจะเจ็บเมื่อกลืน โดยมีเหตุจากการบาดเจ็บที่คอซึ่งเกิดขึ้นก่อน 
อย่างไรก็ดี ภาพเอ็กซ์เรย์คอมพิวเตอร์หรือเอ็มอาร์ไออย่างละเอียดอาจจำเป็นเพื่อให้รู้ถึงความผิดปกติทางกายวิภาคของกล่องเสียงอย่างชัดเจน
การเลื่อนกระดูก thyroid ala ด้านที่มีปัญหา เมื่อกลืน อาจช่วยแก้ปัญหา

วินิจฉัย
การรักษา
ถ้าไม่พบเหตุ แพทย์ก็จะแนะนำให้คนไข้ไม่ต้องเป็นห่วงอะไร
แต่ถ้าพบเหตุ แพทย์ก็จะรักษาเหตุตามอาการหรือถ้าเป็นไปได้ รักษาให้หาย

เชิงอรรถและอ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
ชาดำ
ที่นำมาทำเป็นชาอัดในรูปแบบต่าง ๆ]]
 แบบซ่านฉา]]
 ]]
ชาดำ ( ; เฮย์ฉา) เป็นชาจีนแบบหนึ่ง หมายถึงชาที่ทำโดยผ่านกรรมวิธีภายหลังการหมัก ด้วยชวี เป็นเวลานานกว่าหลายเดือน ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดได้แก่ ชาผูเอ่อร์ เป็นต้น

อนึ่ง ในภาษาทางตะวันตกมักเรียกชาดำด้วยคำที่แปลตรงตัวว่า "ชาหมัก" (เช่น fermented tea ในภาษาอังกฤษ) แต่จะใช้คำที่แปลตรงตัวว่า "ชาดำ" (เช่น black tea ในภาษาอังกฤษ) ในการเรียกชาแดง ดังนั้นระวังสับสน
ลักษณะเฉพาะ
สีของใบชาของชาดำจะมีสีน้ำตาลถึงดำ และสีของน้ำที่ได้มักจะเป็นสีส้มเข้มหรือสีแดงเข้มคล้ายกับชาแดง หรือ ชาอูหลง ในจำนวนนั้นยังมีชาฟางเปา (方包茶) ที่มีสีฟ้าอ่อนคล้ายกับชาเขียว และชาฮวาเจวี่ยน (花捲茶) ซึ่งมีลักษณะเป็นรูปวงแหวนเมื่อสกัดออกมา กลิ่นหอมของชาดำจะเรียกว่า "เฉินเซียง" (陳香) โดยกลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์นั้นถูกสร้างขึ้นระหว่างกระบวนการทำให้ตกตะกอน

รสชาติของชาดำนั้นมีความโดดเด่นด้วยรสชาติกลมกล่อม มีความฝาดน้อยเมื่อเทียบกับชาชนิดอื่น ๆ เนื่องจากการลดลงของโพลีฟีนอลที่มีความขมและกรดอะมิโนที่มีรสอูมามิ เนื่องจากการเผาผลาญของจุลินทรีย์ในกระบวนการหมักและการเพิ่มขึ้นของน้ำตาลที่ละลายได้
โดยทั่วไปแล้ว ชาจะมีมูลค่าสูงขึ้นเมื่อสดขึ้นและมียอดอ่อนมากขึ้น และเชื่อกันว่ามูลค่าจะลดลงเมื่อเวลาผ่านไป แต่สำหรับชาดำซึ่งทำขึ้นจากการะบวนการหมักนั้นอาจใช้ใบชาที่สุกแล้ว โดยตัดพร้อมกับกิ่งแล้วนำมาผลิต ความขมและความฝาดจะยิ่งหายไปเมื่อผลไม้ยิ่งสุก และรสชาติจะยิ่งเพิ่มขึ้น ทำให้ยิ่งเวลาผ่านไปนานจะยิ่งราคาสูงขึ้น
ประเภทและสถานที่ผลิต
โดยทั่วไปชาในจีนจะแบ่งออกเป็นหกประเภท ได้แก่ ชาฟ้า (ชาอูหลง), ชาเขียว, ชาขาว, ชาเหลือง, ชาดำ, และ ชาแดง ขึ้นอยู่กับวิธีการผลิต ในจำนวนนั้น ชาดำและชาแดงเป็นชาหมัก แต่วิธีการหมักนั้นแตกต่างกัน รูปร่างของชาดำสามารถแบ่งออกอย่างกว้าง ๆ ได้เป็น 2 ประเภท คือ ซ่านฉา (散茶) คือนำใบชามาทำเป็นผงทั้ง ๆ อย่างนั้นเลย และ จิ่นยาฉา (緊壓茶) หรือ ชาอัด คือใบชาที่ถูกบีบอัดให้แข็งเป็นก้อนก่อนนำไปหมัก
* จีน
** ชาผูเอ่อร์ ในสิบสองปันนา มณฑลยูนนาน มีชื่อเสียงที่สุดในหมู่ชาดำและมีหลากหลายสายพันธุ์ "ผูเอ่อร์" ตั้งตามชื่อสถานที่ของศูนย์กลางการผลิต
** ชาลิ่วเป่า (六堡茶) ในตำบลลิ่วเป่า เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง หมักในอุโมงค์ร้อนและชื้น
** ชาถางจวาน (唐磚茶) ในมณฑลเสฉวน
** ชานอกจากนี้ยังมี ชาฝูจวาน (茯磚茶) ในมณฑลหูหนาน
* ที่ภาคเหนือของไทยและภาคเหนือของพม่า
** ใบเมี่ยง หรือ ละแพะ เป็นชาที่ผ่านกระบวนการหมัก นำมาใช้รับประทานหรือเคี้ยวเล่นได้ 
* มีการผลิตชาดำจำนวนเล็กน้อยในญี่ปุ่น โดยมีเกาะชิโกกุ เป็นพื้นที่ผลิตหลัก
** ในจังหวัดโทกูชิมะ มีชาที่เรียกว่า อาวะบันจะ (阿波晩茶) เป็นชาดำ แม้จะมีคำว่า "บันจะ" แต่วิธีการผลิตแตกต่างจากบันจะ ซึ่งเป็นชาเขียวอย่างสิ้นเชิง
** ในจังหวัดโคจิ มีการผลิตชาที่เรียกว่า โกอิชิจะ (碁石茶) ซึ่งมีรูปร่างเหมือนเม็ดโกะ อย่างไรก็ตาม ไม่ค่อยมีใครดื่มในท้องถิ่นและถูกส่งไปเป็นส่วนผสมสำหรับ จากายุ ที่ผลิตบนเกาะในทะเลในเซโตะ เป็นสินค้าหายากและเกือบจะสงวนไว้สำหรับการผลิตเท่านั้น ใน ศตวรรษที่ 18 เส้นทางซังกิงโกไต ของแคว้นโทซะได้มีขบวนของขุนนางเคลื่อนผ
ท่านั้น ใน ศตวรรษที่ 18 เส้นทางซังกิงโกไต ของแคว้นโทซะได้มีขบวนของขุนนางเคลื่อนผ่านอิโยะ และ ซานูกิ ซื้อสิทธิ์การขายและเริ่มขายภายใต้ชื่อนิโอจะ (仁尾茶) รอบทะเลเซโตะ ในช่วงกลางของยุคใหม่ตอนต้น พ่อค้านิโอะ 18 คนจึงเริ่มขายโกอิชิจะ .
** ในจังหวัดเอฮิเมะ มีการผลิต ชาดำอิชิซูจิ (石鎚黒茶)
** ในเมืองอาซาฮิ จังหวัดโทยามะ มีการผลิดบาตาบาตาจะ (バタバタ茶) ผลิตโดยใช้กรรมวิธีการผลิตจากจังหวัดฟูกูอิ และดื่มกันทางตอนเหนือของจังหวัดโทยามะไปจนถึงภูมิภาคอิโตอิกาวะของจังหวัดนีงาตะ ไม่มีการผลิตในจังหวัดฟุกุอิแล้ว
ภูมิศาสตร์การท่องเที่ยว
]]

ภูมิศาสตร์การท่องเที่ยว ( ) คือการศึกษาเกี่ยวกับการเดินทางและการท่องเที่ยวโดยเกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมและกิจกรรมทางสังคมและวัฒนธรรม ภูมิศาสตร์การท่องเที่ยวมีขอบเขตของความสนใจที่หลากหลาย เช่น ผลกระทบของการท่องเที่ยวที่มีต่อสิ่งแวดล้อม สภาพภูมิศาสตร์ของแหล่งท่องเที่ยว เศรษฐกิจเชิงสันทนาการ การรองรับอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวและการจัดการประเด็นต่าง ๆ สังคมวิทยาการท่องเที่ยว และที่ตั้งของท่องเที่ยว
ภูมิศาสตร์เป็นพื้นฐานของการศึกษาด้านการท่องเที่ยวเนื่องมีความเกี่ยวข้องกับลักษณะทางภูมิศาสตร์ของธรรมชาติ การท่องเที่ยวเกิดขึ้นในสถานที่ต่าง ๆ โดยเกี่ยวข้องกับการเคลื่อนย้ายและกิจกรรมระหว่างสถานที่ต่าง ๆ และเป็นกิจกรรมที่มีทั้งองค์ประกอบของสถานที่และอัตลักษณ์เฉพาะตัวของบุคคลที่เกี่ยวข้องกับการท่องเที่ยวผ่านความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นบนสถานที่ ภูมิทัศน์ และผู้คนต่าง ๆ ภูมิศาสตร์กายภาพเป็นพื้นหลังสำคัญต่อการศึกษาสถานที่ท่องเที่ยวที่เกิดขึ้นและมีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม รวมถึงประเด็นสำคัญที่ต้องพิจารณาในการจัดการการพัฒนาสถานที่ท่องเที่ยว
แนวทางการศึกษาจะแตกต่างกันไปตามจุดมุ่งเน้นที่แตกต่างกัน งานวิจัยด้านการจัดการการท่องเที่ยวส่วนใหญ่จัดเป็นการวิจัยเชิงปริมาณสำหรับระเบียบวิธีวิจัยและพิจารณาถึงจุดเริ่มต้นการท่องเที่ยว (tourist generating areas) จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว (tourist destinations) และความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นระหว่างสถานที่เริ่มต้นและปลายทางซึ่งรวมถึงเส้นทางคมนาคม ความสัมพันธ์ทางธุรกิจ และแรงจูงใจในการเดินทาง พัฒนาการทางภูมิศาสตร์มนุษย์ส่งผลต่อวิธีการศึกษา ตัวอย่างเช่น ภูมิศาสตร์วัฒนธรรมซึ่งช่วยให้เกิดแนวทางในทฤษฎีให้หลากหลายมากขึ้นต่อการท่องเที่ยว รวมทั้งสังคมวิทยาการท่องเที่ยวซึ่งขยายความการท่องเที่ยวว่าเป็นกิจกรรมพิเศษซึ่งพิจารณาวิธีการเดินทางที่เหมาะสมกับชีวิตปร
วามการท่องเที่ยวว่าเป็นกิจกรรมพิเศษซึ่งพิจารณาวิธีการเดินทางที่เหมาะสมกับชีวิตประจำวันและการท่องเที่ยวไม่ได้เป็นเพียงการบริโภคที่เกิดขึ้นบนสถานที่เท่านั้น แต่ยังสร้างความรู้สึกต่อสถานที่บนจุดหมายปลายทางอีกด้วย
ดูเพิ่ม
* มานุษยวิทยาการท่องเที่ยว
* การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม
* การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์
* การท่องเที่ยวเชิงธรณี
* การท่องเที่ยวเชิงมรดก
* การจัดการงานบริการศึกษา
* สันทนาการศึกษา
* รายชื่อวารสารการท่องเที่ยว
* สังคมวิทยาสันทนาการ
* ภูมิภาคการท่องเที่ยว

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Pioneering China-based Geotourism (China Daily March 31, 2006)
* Tourism Geographies: An International Journal of Tourism Space, Place and Environment (Routledge)
* Geography for Travelers
น้ำตกทรึมเมิลบัค
น้ำตกทรึมเมิลบัค ( ) เป็นน้ำตกอยู่ในหุบเขาเลาเทอร์บรุนเนินในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ถือเป็น 1 ใน 10 น้ำตกธารน้ำแข็งที่ตั้งอยู่ในภูเขาที่สามารถเดินเท้าเข้าชมได้ ทางเดินเท้าเพื่อเข้าชมน้ำตกแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นในปีค.ศ. 1913 น้ำตกแห่งนี้เกิดขึ้นจากการละลายของธารน้ำแข็งบนเขาสามลูก คือเขาไอเกอร์ (3,967 เมตร), เขาเมินช์ (4,099 เมตร) และเขายุงเฟรา (4,158 เมตร) น้ำตกแห่งนี้มีปริมาณน้ำไหลผ่านราว 3 ลูกบาศก์เมตรต่อต่อวินาทีในฤดูอื่นๆ และมีน้ำไหลผ่านถึง 20 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาทีเมื่อเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ มันพัดพาเอาเศษกรวดและตะกอนลงมากว่า 20,000 ตันต่อปี

อ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยว (กัมพูชา)
กระทรวงการท่องเที่ยว ( ) เป็นกระทรวงของประเทศกัมพูชา ปัจจุบัน ดร.ทอง คุณ เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงท่องเที่ยว

ดูเพิ่ม
* การเมืองกัมพูชา

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Ministry of Tourism of Cambodia
อุทยานแห่งชาติดอยผากลอง
อุทยานแห่งชาติดอยผากลอง อยู่ในท้องที่อำเภอลอง อำเภอเมืองแพร่ และอำเภอสูงเม่น จังหวัดแพร่ ประกอบด้วยพื้นที่เป็นเขาสูงชัน บางแห่งพื้นที่ราบบนเขามีหินโผล่จากพื้นดินตามธรรมชาติอย่างสลับซับซ้อน เป็นหินปูน และมีเอกลักษณ์ทางธรรมชาติที่สวยงาม คือ สวนหินมหาราช จะมีหินโผล่ซึ่งมาจากพื้นดินตามธรรมชาติอย่างสลับซับซ้อนน่าอัศจรรย์ ประกอบกับบรรยากาศร่มรื่นเย็นสบาย ปัจจุบันมีผู้เข้าไปเที่ยวชมเป็นจำนวนมาก และมีเทือกเขาดอยผากลองเด่นเป็นเอกลักษณ์ เป็นแหล่งต้นน้ำลำธาร อุทยานแห่งชาติดอยผากลองมีเนื้อที่ประมาณ 117,982 ไร่ หรือ 188.77 ตารางกิโลเมตร
ลักษณะภูมิประเทศ
ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นภูเขาสูงชัน บางแห่งเป็นที่ราบบนภูเขามีหินโผล่จากพื้นดินตามธรรมชาติ และพื้นที่บางส่วนสำนักงานป่าไม้เขตแพร่ ได้ทำการปลูกป่าไม้สักเพื่อฟื้นฟูสภาพป่า บริเวณที่สำรวจเป็นต้นน้ำลำธารของแม่น้ำยม ซึ่งประกอบด้วยห้วยที่สำคัญคือ ห้วยขมิ้น ห้วยผาคำ ห้วยเบี้ย ห้วยน้ำริน ห้วยแม่ต้า และห้วยแม่สาง
ลักษณะภูมิอากาศ
เนื่องจากภูมิประเทศเป็นภูเขาสูงชัน และมีพันธุ์ไม้นานาชนิด 
* ฤดูหนาวจึงค่อนข้างหนาวจัด อุณหภูมิเฉลี่ยประมาณ 8-12 องศาเซลเซียส 
* ฤดูร้อนไม่ร้อนจัดอุณหภูมิเฉลี่ยประมาณ 30 องศาเซลเซียส 
* ฤดูฝนมีฝนตกชุก ซึ่งเริ่มตั้งแต่ต้นเดือนพฤษภาคม และจะสิ้นสุดเดือนตุลาคม ยังไม่มีการเก็บข้อมูลทางด้านปริมาณน้ำฝน เฉลี่ยในเขตพื้นที่สำรวจ
ทรัพยากรป่าไม้
สภาพป่าในพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นป่าผลัดใบ แบ่งได้ 2 ประเภทคือ 
* ป่าเบญจพรรณ เป็นป่าที่มีคุณค่าทางเศรษฐกิจมาก พันธุ์ไม้ที่สำคัญ ได้แก่ สัก ประดู่ ไม้แดง มะค่าโมง ไม้กระพี้เขาควาย ชิงชัน กระเจาะ จั่น หรือ กระพี้จั่น ตะเคียนทอง ตะแบก โมกมันเป็นต้น
* ป่าเต็งรัง พันธุ์ไม้ที่มักพบอยู่เสมอคือ เต็ง รัง เหียง พลวง กระโดน ตะค้อ มะกอกป่า เป็นต้น

ทรัพยากรสัตว์ป่า
พบว่ามีสัตว์ป่า อาศัยอยู่มากมาย ได้แก่ เลียงผา เก้ง กระจง หมูป่า ลิงลม อีเห็น กระต่าย กระรอก กระแต ตุ่น หนู งู นกชนิดต่างๆ และปลา

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์อุทยานแห่งชาติของกรมอุทยาน
อุทยานแห่งชาติตากสินมหาราช
อุทยานแห่งชาติตากสินมหาราช ตั้งอยู่ในท้องที่ 2 อำเภอ คือ อำเภอเมืองตาก และอำเภอแม่สอด จังหวัดตาก ติดถนนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 105 (ตาก–แม่สอด) ห่างจากตัวอำเภอเมืองตากประมาณ 35 กิโลเมตร มีพื้นที่ประมาณ 163,750 ไร่ หรือ 262 ตารางกิโลเมตร
ลักษณะภูมิประเทศ
ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นเทือกเขาสูงชันสลับซับซ้อน มีพื้นที่ราบอยู่เพียงเล็กน้อย บริเวณที่ทำการอุทยานฯ อยู่สูงจากระดับน้ำทะเลปานกลางประมาณ 1,000 เมตร มีแนวทิวเขาถนนธงชัย ผ่านกลางอุทยานฯ ลักษณะเป็นสันปันน้ำซึ่งเป็นเส้นแบ่งเขตระหว่างอำเภอเมืองตากกับอำเภอแม่สอด เป็นต้นกำเนิดของห้วยสำคัญๆ เช่น ทางด้านอำเภอแม่สอด ได้แก่ ห้วยตะปูเคาะ ห้วยยะอุ ห้วยปลาหลด ห้วยพลูใหญ่ ห้วยผักหละ ห้วยพระเจ้า ห้วยปูแป้ ห้วยผาแกว และห้วยสะมึนหลวง ไหลไปรวมกันเป็นห้วยแม่ละเมา ทางด้านอำเภอเมืองตากมีจำนวน 7 ห้วย ได้แก่ ห้วยปางอ้า ห้วยสลักพระ ห้วยน้ำดิบ ห้วยบง ห้วยช้างไล่ ห้วยโปร่งสัก และห้วยไม้ห้าง ซึ่งไหลลงมารวมเป็นห้วยแม่ท้อ แล้วไหลลงสู่แม่น้ำปิง
ลักษณะภูมิอากาศ
อุทยานแห่งชาติตากสินมหาราช มีสภาพอากาศที่เย็นสบายตลอดทั้งปี มีอุณหภูมิเฉลี่ย 27 องศาเซลเซียส 
*ฤดูฝน มีฝนตกชุกในเดือนมิถุนายนถึงเดือนตุลาคม ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย 15.23 มม./ปี 
*ฤดูหนาว ระหว่างเดือนพฤศจิกายน - เดือนมกราคม สามารถพบเห็นทะเลหมอกตลอดแนวเขาทั่วไปในช่วงฤดูฝนและฤดูหนาว อุณหภูมิต่ำ 7.5 องศาเชลเชียล 
*ฤดูร้อน อุณหภูมิสูงสุด 36.2 องศาเชลเชียล
ทรัพยากรป่าไม้
สภาพป่าประกอบไปด้วย 
* ป่าดงดิบ ส่วนใหญ่อยู่บริเวณต้นกระบากใหญ่ และสะพานหินธรรมชาติ มีพันธุ์ไม้หลักที่สำคัญคือ ก่อ ยาง กระบาก มะหาด ยมหอม อบเชย กฤษณา มณฑา เป็นต้น
* ป่าดิบเขา อยู่บริเวณใกล้สันปันน้ำ มีพันธุ์ไม้ที่สำคัญคือ ก่อ ยาง แดงน้ำ และไม้เนื้ออ่อนชนิดต่างๆ 
* ป่าเต็งรัง และ ป่าเบญจพรรณ จะมีอยู่ทั่วไป มีพันธุ์ไม้ที่สำคัญคือ เต็ง รัง เหียง สัก พลวง ตะแบก ประดู่ มะค่าโมง มะค่าแต้ ยมหิน แดง เก็ดแดง ฯลฯ และไม้ไผ่ชนิดต่างๆ

ทรัพยากรสัตว์ป่า
สำรวจพบมีหลายชนิด อาทิเช่น เก้ง กวางป่า เลียงผา หมี ลิง ค่าง หมูป่า ชะนี กระต่าย งู กระรอก ผีเสื้อ ไก่ป่า เสือไฟ เสือลายเมฆ และนกชนิดต่างๆ ฯลฯ

อ้างอิง
ชักเย่อ
ชักเย่อ เป็นชื่อการเล่นอย่างหนึ่ง โดยแบ่งผู้เล่นออกเป็น 2 ฝ่าย แต่ละฝ่ายจะมีจำนวนเท่า ๆ กันหรือกำลังพอ ๆ กัน มักใช้เชือกขนาดพอกำรอบ ยาวพอที่จะให้ผู้เล่นทั้ง 2 ฝ่ายเรียงแถวจับได้ โดยมีที่ว่างระหว่างกลางเหลือไว้ประมาณ 2 เมตร กลางเชือกคาดด้วยผ้าหรือใช้สีป้ายเป็นเครื่องหมายไว้ วางกึ่งกลางเชือกไว้บนพื้นที่ที่มีเส้นขีดกลางเป็นเส้นแบ่งเขตแดน เมื่อกรรมการให้สัญญาณ ผู้เล่นทั้ง 2 ฝ่าย ต่างก็จะพยายามดึงเชือกให้กึ่งกลางของเชือกเข้ามาในแดนของตนถ้าฝ่ายใดสามารถดึงกึ่งกลางเชือกเข้ามาในแดนของตนได้ ถือว่าชนะตามปรกติจะแข่งกัน 3 ครั้ง ฝ่ายที่ชนะ 2 ใน 3 ครั้งถือว่าชนะเด็ดขาด

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* Tug of War International Federation
* The Tug of War Association (England)
* Tug of War (Sports123.com, via Wayback Machine, Internet Archive): list of winners in the main championships
ศึกมวยไทยลุมพินี ทีจีเอ็น
ศึกมวยไทยลุมพินี ทีจีเอ็น และรายการศึกแม่ไม้มวยไทย ไบรท์ทีวี ืเป็นรายการโทรทัศน์ถ่ายทอดสดกีฬามวยไทย ที่ได้รับความนิยม รายการนี้ทำการถ่ายทอดทางThai TV Global Network ทุกวันเสาร์ เวลา 16.50 น. - 18.50 น. โดยเริ่มในวันเสาร์ที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2554 จนถึงวันเสาร์ที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2558 โดยรายการย้ายไปที่ช่องBright TV โดยเริ่มในวันเสาร์ที่ 2 มกราคม - 8 ตุลาคม พ.ศ. 2559 เวลา 14.00 น. - 16.00 น.
การเปลี่ยนชื่อรายการ
* ศึกมวยไทยลุมพินี ทีจีเอ็น โดย ทีมงานศึกเกียรติเพชร ดำเนินการผลิตรายการทั้งหมดให้กับ บริษัท เกียรติเพชร โปรโมชั่น จำกัด (2 เมษายน 2554 - 26 ธันวาคม 2558) ทางช่องThai TV Global Network
* ศึกมวยดัง 8 ทิศ ทางช่อง 8 ถ่ายทอดสดควบคู่กับช่อง TGN โดย บริษัท เกียรติเพชร โปรโมชั่น จำกัด (2 สิงหาคม - 27 ธันวาคม 2557)
* ศึกแม่ไม้มวยไทย ไบรท์ทีวี ทางช่องBright TV โดย บริษัท เกียรติเพชร โปรโมชั่น จำกัด (2 มกราคม - 8 ตุลาคม 2559)
พิธีกรตอนเป็นชื่อรายการ ศึกมวยไทยลุมพินี ทีจีเอ็น ช่อง TGN
* กิตติพงศ์ กุยยะรัตน์ (เจี๊ยบ)
* เดชา คูรัตนเวช (แบน ท่าพระ)
* ศุภชัย สกุลหงส์โสภณ (เป็กกี้ ไม่มีหมด) 
* ปฐมพงศ์ ผลอารีย์ (อ้น สมิหลา) 
* อุฬารกุล ร่วมบุญ (แกละ ถอดรหัส) 
* ทรายแก้ว รัดที
* วรณ์กมล จันดี

พิธีกรตอนเป็นชื่อรายการ ศึกมวยดัง 8 ทิศ ช่อง 8
* ศุภกรณ์ กิจสุวรรณ (ต๊อก)
* เมริสซ่า รอส (เมย์)
* สามารถ พยัคฆ์อรุณ (สามารถ) 
* อุฬารกุล ร่วมบุญ (แกละ ถอดรหัส)

พิธีกรตอนเป็นชื่อรายการ ศึกแม่ไม้มวยไทย ไบรท์ทีวี ช่อง Bright TV
* เดชา คูรัตนเวช (แบน ท่าพระ)
* อภิเชษฐ์ พิมพ์เก (หนุ่ย ไดโน)
เพลงเปิดรายการ
พ.ศ. 2554-พ.ศ. 2558
# เพลง ลุมพินีเกริกไกรชาวไทยย่อมรู้ ขับร้องโดย ไม่ทราบชื่อ (เพลงเปิดและปิด)

พ.ศ. 2557
# เพลง TITEL ศึกมวยดัง 8 ทิศ ดนตรีสากล (เพลงเปิดและปิด)

พ.ศ. 2559
# เพลง TITEL ศึกแม่ไม้มวยไทย ดนตรีสากล (เพลงเปิดและปิด)

การจัดรายการ
รายการมีจุดประสงค์คือ

แชมป์มวยไทยที่มีชื่อเสียง
แชมป์มวยรอบไทยประกันชีวิต ตั้งแต่ปี 2554
* โยธิน สะแกทองรีสอร์ท ครั้งที่ 1 
* ยางโทน ยอดอัศวินทรานสปอร์ต ครั้งที่ 2
* สรรเพชร ก.เวหล ครั้งที่ 3
* ยอดขุนพล แก้วประยูร ครั้งที่ 4
* น๊อตใหม่ อ.นิตยาพร ครั้งที่ 5
* เพชรหัวไทร สาทิสซีดี ครั้งที่ 6
* ครั้งที่ 7
* ครั้งที่ 8
* ครั้งที่ 9

การตอบรับ

== รางวัลที่ได้รับ ==

เกร็ดข้อมูล
ดูเพิ่ม
* ศึกมวยไทยลุมพินีเกริกไกร
* ศึกมวยไทยลุมพินี ทีเคโอ
* ศึกมวยไทยเกียรติเพชร ทีเคโอ
* ศึกแม่ไม้มวยไทย ไบรท์ทีวี
* ศึกมวยไทยเกียรติเพชรซูเปอร์ไฟต์

อ้างอิง

* โปรแกรมศึกแม่ไม้มวยไทย ไบรท์ทีวี 24 กันยายน 2559 : sport.mthai.com 
* 'ตุ๊กตาเพชร'กดร่วงศึกมวยไทยทีจีเอ็น : thaikick.info 
* ศึกมวยไทยลุมพินีทีจีเอ็น วัน เสาร์ 26 ตุลาคม25 56 ลุมพินีถ่ายทอดสด 16.00 น : muaythaideedee.blogspot.com
* ฟอร์มหลังคู่มวย ล่วงหน้า ศึกมวยไทยลุมพินี ทีจีเอ็น เสาร์ 13 ต.ค.55 เวลา 16.00 : muaythaibangbon.com
แหล่งข้อมูลอื่น
* คู่มวย ช่องทีจีเอ็น ศึกมวยไทยลุมพินี... - มวยหูกอบ หทัยราษฏร์ : facebook.com
* คู่มวย ช่องทีจีเอ็น TGN ศึกมวยไทยลุมพินี... - มวยหูกอบ หทัยราษฏร์ : facebook.com
ป้อมแบรสต์
ป้อมแบรสต์ ( , ; , ; ) เป็นที่รู้จักกันก่อนในชื่อ ป้อมแบรสต์-ลีตอฟสก์ เป็นป้อมปราการรัสเซียในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในเมืองแบรสต์ ประเทศเบลารุส อดีตสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซีย ในปี 1965 ลำดับเกียรติป้อมวีรชนให้ถูกมอบให้ป้อมนี้เพื่อรำลึกถึงการป้องกันป้อมปราการในช่วงสัปดาห์แรกของมหาสงครามของผู้รักชาติ เมื่อนาซีเยอรมนีรุกรานสหภาพโซเวียตในวันที่ 22 มิถุนายน 1941 กับการเปิดฉากของปฏิบัติการบาร์บารอสซา ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ลำดับเกียรติป้อมวีรชนตรงกับลำดับเกียรติวีรนคร ซึ่งได้มอบให้กับเมืองรวมทั้งสิ้น 12 เมืองในสหภาพโซเวียต

ป้อมแบรสต์ตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 135 เมตร 
ระเบียงภาพ
I'm dying, but do not give up! Farewell to Motherland.JPG|สำเนาของจารึกที่พบภายในป้อม "ฉันกำลังจะตาย แต่ฉันจะไม่ยอมแพ้! ลาก่อนมาตุภูมิ 20.VII.41" โดยจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์การป้องกันป้อมแบรสต์
Brest fortes Monument "Жажда" - panoramio - exclusive.jpg|อนุสาวรีย์ "ผู้กระหาย"
Brest fortes Вход в мемориал - panoramio - exclusive.jpg|ทางเข้าอนุสรณ์
RIAN archive 692454 The Brest Fortress. Plaque in memory of NKVD soldiers.jpg|แผ่นโลหะรำลึกถึงทหารจากพลาธิการกิจการภายในประชาชน

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* Official homepage of the Brest Hero-Fortress Memorial 
* Brest Fortress on official website of the Republic of Belarus 
* UNESCO publication about the Brest Fortress
* Aerial photo from June, 1940 
* Jurkau kutoczak — Юркаў куточак — Yury's Corner. Фартэцыя ў Берасьці 1836-1842 гг. 
* Photo 1024x768
* Main fortress 
* External forts
** 
** 
** 
** 
** 
**
วัฒนธรรมญี่ปุ่น
วัฒนธรรมญี่ปุ่น มีประวัติศาสตร์อันยาวนานมากกว่า 1 พันปี ตั้งแต่ยุคโจมง ยุคก่อนประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่น ไปจนถึงวัฒนธรรมร่วมสมัยยุคใหม่ ที่ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมเอเชีย ยุโรป และอเมริกาเหนือ ซึ่งได้รับอิทธิพลอย่างมากจากจีนที่ยังคงปรากฏชัดในวัฒนธรรมดั้งเดิมของญี่ปุ่น ด้วยที่ประเทศจีนเป็นมหาอำนาจทางประวัติศาสตร์ในภูมิภาค อันส่งผลให้ญี่ปุ่นรับอิทธิพลมาหลายส่วนของวัฒนธรรมจีน โดยผ่านทางเกาหลีก่อน จนได้รับอิทธิพลแลกเปลี่ยนโดยตรงในช่วงราชวงศ์สุยและราชวงศ์ถัง
ประชากรชาวญี่ปุ่นตัดขาดจากโลกภายนอกในช่วงรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ หลังจากที่ญี่ปุ่นรุกรานจักรวรรดิจีน จนการมาถึงของเรือสีดำ (Black Ships) และยุคเมจิ ปัจจุบันวัฒนธรรมญี่ปุ่นถือเป็นหนึ่งในวัฒนธรรมที่โดดเด่นที่สุดของโลก เนื่องจากการเข้าถึงของวัฒนธรรมสมัยนิยมได้จากทั่วโลก

อ้างอิง
แมทร็อก
แมทร็อก ( ) เป็นหนึ่งในสไตล์เพลงอินดี้ร็อก เกิดขึ้นปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 ในสหรัฐ โดยได้รับอิทธิพลจากเพลงโพสต์ฮาร์ดคอร์, โพรเกรสซิฟร็อก เช่นวงคิงคริมสัน และนักประพันธ์เพลงแนวมินิมอลในศตวรรษที่ 20 อย่าง สตีฟ รีช แมทร็อกมีคุณลักษณ์ซับซ้อน โครงสร้างจังหวะเพลงผิดแปลก (เช่น การเริ่มการหยุดเพิ่มผิดแปลก) ลีลาสอดประสานแนวทำนอง ออดไทม์ซิกเนเจอร์ (odd time signature) เมโลดีแข็งทื่อ และการคอร์ดขยายที่มักไม่กลมกลืนกัน แนวเพลงนี้ยังคล้ายกับโพสต์ร็อก

อ้างอิง
งิ้วปักกิ่ง
งิ้วปักกิ่ง หรือ จิงจฺวี้ ( ; "ละครเมืองหลวง") ไต้หวันเรียก กั๋วจฺวี้ ( ; "ละครของชาติ") เป็นงิ้วรูปแบบหนึ่งซึ่งประกอบด้วยดนตรี การขับร้อง การแสดง การเต้น และกายกรรม เกิดขึ้นเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 แล้วได้รับการพัฒนาและยอมรับนับถืออย่างเต็มที่เมื่อกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 งิ้วรูปแบบนี้เป็นที่นิยมอย่างยิ่งในราชสำนักของราชวงศ์ชิง และถือเป็นหนึ่งในสมบัติทางวัฒนธรรมของประเทศจีน คณะนักแสดงกลุ่มหลักตั้งสำนักอยู่ ณ ปักกิ่งและเทียนจินในภาคเหนือ กับช่างไห่ในภาคใต้ ทั้งยังอนุรักษ์กันอยู่ในไต้หวัน และเผยแพร่ไปประเทศอื่น เช่น สหรัฐ และญี่ปุ่น
งิ้วปักกิ่งใช้นักแสดงหลักอยู่สี่ประเภท คือ พระเอก เรียกว่า เชิง (生), นางเอก เรียกว่า ต้าน (旦), บทชาย เรียกว่า จิ้ง (淨), และบทตลก เรียกว่า โฉ่ว (醜) ในการแสดงจะใช้เสื้อผ้าอาภรณ์อลังการและการแต่งหน้าฉูดฉาด นักแสดงอาศัยทักษะในการพูด ร้อง เต้น และต่อสู้ด้วยท่าทางที่เป็นสัญลักษณ์มากกว่าความสมจริง นักแสดงยังยึดถือธรรมเนียมทางรูปแบบหลากหลายธรรมเนียมซึ่งช่วยให้ผู้ชมเข้าถึงเนื้อเรื่องที่แสดง การเคลื่อนไหวแต่ละอย่างจะต้องลงกับดนตรีและจังหวะเพื่อสื่อความหมาย ท่วงทำนองที่ใช้แบ่งเป็นสองประเภท คือ ซีผี (西皮) และเอ้อร์หวง (二黄) ซึ่งมีหลากรูปแบบ เช่น เพลงร้องเดี่ยว ทำนองที่ตายตัว และเสียงเครื่องกระทบ ส่วนบทละครนั้นมีกว่า 1,400 เรื่อง ซึ่งมักอิงประวัติศาสตร์ เทพ
ะเสียงเครื่องกระทบ ส่วนบทละครนั้นมีกว่า 1,400 เรื่อง ซึ่งมักอิงประวัติศาสตร์ เทพปกรณัม และปัจจุบันก็ยึดโยงกับเรื่องราวในชีวิตสมัยใหม่มากขึ้น
ในการปฏิวัติวัฒนธรรมช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 งิ้วปักกิ่งถูกประณามว่า เป็นสิ่งตกค้างจากยุคเจ้าขุนมูลนาย และถูกแทนที่ด้วยการแสดงย่างป่านซี่ (樣板戲) ที่รัฐบาลปฏิวัติคิดขึ้นเพื่อโฆษณาชวนเชื่อและเผยแพร่ลัทธินิยมของตน หลังการปฏิวัติวัฒนธรรมสิ้นสุดลง การเปลี่ยนแปลงดังกล่าวถูกยกเลิกเกือบทั้งสิ้น ปัจจุบัน มีความพยายามปฏิรูปงิ้วปักกิ่งหลายประการเพราะคนดูลดลงเรื่อย ๆ เป็นต้นว่า พยายามเพิ่มคุณภาพในการแสดง ประยุกต์องค์ประกอบใหม่ ๆ รวมถึงเล่นเรื่องใหม่เรื่องเก่าคละกันบ้าง การปฏิรูปดังกล่าวประสบผลสำเร็จบ้างไม่สำเร็จบ้าง

อ้างอิง
บราทววสท์
บราทววสท์ ( , ) เป็นไส้กรอกเยอรมันชนิดหนึ่ง ทำจากเนื้อวัว เนื้อลูกวัว หรือเนื้อหมูซึ่งพบได้บ่อยที่สุด คำ มีที่มาจากคำในภาษาเยอรมันสูงเก่าว่า ซึ่งประสมจากคำ แปลว่า เนื้อสับ กับคำ แปลว่า ไส้กรอก แต่ในภาษาเยอรมันปัจจุบัน คำ มักถูกนำไปเชื่อมโยงกับคำกริยา ซึ่งแปลว่า นาบบนกระทะหรือย่าง

แม้ว่าสูตรทำไส้กรอกที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่พบนั้นจะมาจาก ค.ศ. 228 แต่หลักฐานเอกสารชิ้นแรกที่กล่าวถึงบราทววสท์ในเยอรมนีสามารถย้อนไปได้ถึงเพียง ค.ศ. 1313 โดยพบที่เมืองเนือร์นแบร์คในภูมิภาคฟรังโกเนีย ซึ่งยังคงเป็นหนึ่งในศูนย์กลางการผลิตไส้กรอกย่างที่มีชื่อเสียงระดับนานาชาติ
สูตรบราทววสท์แตกต่างกันไปตามภูมิภาคและแม้แต่ท้องถิ่น แหล่งข้อมูลบางแห่งระบุว่ามีบราทววสท์เยอรมันแตกต่างกันมากกว่า 40 ชนิด หลายชนิดที่รู้จักกันดีมีต้นกำเนิดในฟรังโกเนีย (ตั้งอยู่ในภาคเหนือของรัฐบาวาเรีย), ทือริงเงินซึ่งเป็นเพื่อนบ้านทางทิศเหนือ และพื้นที่ใกล้เคียง วิธีการเสิร์ฟบราทววสท์ก็แตกต่างกันไปตามท้องถิ่นเช่นกัน แต่โดยทั่วไปถือว่าไส้กรอกชนิดนี้เป็นของว่างซึ่งเสิร์ฟกับมัสตาร์ดและขนมปังก้อนที่ทำจากแป้งสาลี ส่วนในผับมักเสิร์ฟกับเซาเออร์เคราท์หรือสลัดมันฝรั่ง บางครั้งก็เสิร์ฟกับขนมปังแป้งข้าวไรย์เปลือกสีน้ำตาลเข้ม มีน้อยครั้งที่เสิร์ฟกับเพรตเซล นอกจากนี้ บราทววสท์ยังเป็นรูปแบบหนึ่งของอาหารจานด่วนยอดนิยมในประเทศที่พูดภาษาเยอรมัน โดยมักปรุงและ
์ยังเป็นรูปแบบหนึ่งของอาหารจานด่วนยอดนิยมในประเทศที่พูดภาษาเยอรมัน โดยมักปรุงและขายกันในร้านแผงลอยริมทาง
อนุรักษนิยมทางวัฒนธรรม
วัฒนธรรมอนุรักษ์นิยม เป็นการอธิบายเกี่ยวกับการรักษามรดกของชาติ หรือการเผยแพร่วัฒนธรรมที่ถูกกำหนดไว้ในเขตแดนของชาติ วัฒนธรรมอนุรักษ์นิยมเกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมที่ถูกติดมากับภาษาเช่น ภาษาอาหรับ หรือ ภาษาไอซ์แลนด์ 
หมายเหตุ

บรรณานุกรม

* John J. Langdale III, Superfluous Southerners: Cultural Conservatism and the South, 1920–1990. Columbia, MO: University of Missouri Press, 2012.
จังหวัดซูลาเวซีกลาง
ซูลาเวซีกลาง หรือ ซูลาเวซีเตองะฮ์ ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ทางตอนกลางของเกาะซูลาเวซี เมืองหลักและเมืองใหญ่ที่สุดของจังหวัดคือปาลู ใน พ.ศ. 2557 จังหวัดนี้มีประชากรจำนวน 2,966,325 คน

จังหวัดซูลาเวซีกลางได้รับการจัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2507 โดยมีเนื้อที่ และมีอาณาเขตจรดจังหวัดโก-รนตาโลทางทิศเหนือ จรดจังหวัดมาลูกูทางทิศตะวันออก จรดจังหวัดซูลาเวซีตะวันออกเฉียงใต้ ซูลาเวซีใต้ และซูลาเวซีตะวันตกทางทิศใต้ และจรดช่องแคบมากัซซาร์ทางทิศตะวันตก

หน่วยการบริหาร
พื้นที่จังหวัดซูลาเวซีกลางแบ่งออกเป็น 12 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 1 นครหรือโกตา และ 175 ตำบลหรือเกอจามาตัน

;อำเภอ

;นคร
* ปาลู ( ; เมืองหลัก)

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
* 
*
บิสก์
บิสก์ ( ) เป็นอาหารประเภทครีม ซุปข้น ที่มาจากประเทศฝรั่งเศส โดยแท้จริงแล้ว บิสก์นั้นเป็นซุปสัตว์พวกกุ้งกั้งปู [กูลี (coulis)] ที่กรองแล้ว อาจจะทำจากล็อบสเตอร์, นอร์เวย์ล็อบสเตอร์, ปู, กุ้ง หรือเครย์ฟิช

ศัพทมูลวิทยา
สันนิษฐานว่าชื่อนี้มาจากคำว่า Biscay ตามชื่ออ่าวบิสเคย์ แต่วัตถุดิบหลักเหล่านี้จะทำให้สุกสองครั้ง (bis cuites) (คล้ายกับบิสกิต) ขั้นแรกก็จะโซเต (sautéed (ผัด)) ในเปลือกด้วยไฟอ่อน ๆ ก่อน และต้มด้วยไวน์และวัตถุดิบที่ให้ความหอม ก่อนจะกรอง แล้วนำมาทำเป็นครีม

วิธีการ
บิสก์นั้นสกัดจากแป้งจากเศษของสัตว์พวกกุ้งกั้งปูที่ไม่ดีพอจะส่งขายในตลาด บิสก์จริง ๆ นั้น เปลือกก็จะถูกป่นแล้วนำมาทำให้ซุปข้นไปด้วย แม้แต่จูเลีย ไชลด์ ยังกล่าวไว้ว่า "อย่าล้าง (ทิ้ง) อะไรออกไปจนกว่าซุปจะทำเสร็จ เพราะคุณจะต้องใช้เครื่องมือ (วัตถุดิบ) ไปซ้ำ ๆ และคุณคงไม่อยากให้รสชาติแสนอร่อยหายไปทีละน้อย ๆ"

การที่บิสก์ข้นได้นั้นเพราะอาศัยข้าว ที่กรองออกไปแล้วเหลือแป้ง หรือปูว์เร [purée (บด)] ในขั้นตอนสุดท้าย บิสก์ทะเลนั้นมักจะเสิร์ฟด้วยถ้วยสองหูกับจานรอง หรือในแก้วเตี้ย
บิสก์อาจจะยังหมายถึงซุปที่มีลักษณะคล้ายครีม (แม้ไม่มีส่วนผสมของสัตว์ทะเล) ที่บางครั้งเป็นตัวก่อนนำมาปูว์เรหรือเข้าหม้อโม่ มักจะใช้กับผักจำพวกฟัก (squash), มะเขือเทศ, เห็ด และพริกหยวก

ดูเพิ่ม
* ซุป

อ้างอิง
ปูว์เร
ปูว์เร ( ) เป็นอาหารปรุงสุก มักจะใช้ผัก, ผลไม้ หรือถั่วเป็นวัตถุดิบ โดยนำมาบด, ปั่น หรือร่อนให้อยู่ในรูปของครีมหรือของเหลว ปูว์เรที่ทำจากอาหารเฉพาะอย่างมักมีชื่อเรียกเฉพาะ เช่น ซอสแอปเปิลหรือฮัมมัส คำว่า "ปูว์เร" นั้นมาจากภาษาฝรั่งเศส โดยมีความหมายในภาษาฝรั่งเศสเก่า (คริสต์ศตวรรษที่ 13) ว่า "ที่ถูกทำให้บริสุทธิ์" หรือ "ที่ถูกกรอง"
ปูว์เรซ้อนเหลื่อมกับเครื่องเคียงอื่นที่มีลักษณะคล้าย ๆ กัน เช่น ซุป, ครีม (แครม), เกรวี ถึงแม้ของเหล่านี้จะมีสูตรและกระบวนการปรุงที่ซับซ้อนกว่าก็ตาม กูลี (coulis; แปลว่า "ที่ถูกกรอง") เป็นศัพท์ที่คล้ายกันแต่มีที่ใช้ครอบคลุมมากกว่า โดยทั่วไปใช้กับปูว์เรผลไม้ ไม่นิยมใช้กับอาหารข้นที่ทำจากแป้งธัญพืช (เช่น กรูเอลหรือมูสลี) หรือกับถั่วบดที่มีไขมัน (เช่น เนยถั่ว) ส่วนศัพท์ "เพสต์" (paste) มักจะใช้เรียกปูว์เรในฐานะส่วนผสมมากกว่าปูว์เรในฐานะอาหารโดยตรง
ปูว์เรอาจทำด้วยเครื่องปั่นหรืออุปกรณ์พิเศษ เช่น ที่บดมันฝรั่ง หรือด้วยการกดลงตะแกรงกรองหรือบดในหม้อ ปูว์เรต้องทำให้สุกก่อนไม่ว่าจะก่อนหรือหลังบด เพื่อเพิ่มเนื้อแป้งและรสสัมผัส กำจัดสารพิษ และ/หรือลดส่วนประกอบที่เป็นน้ำ

เป็นเรื่องปกติที่จะจัดเสิร์ฟปูว์เร (ที่ไม่ผสมเกลือหรือปรุงรสใด ๆ) แก่เด็กแบเบาะ, ทารก และผู้ที่ไม่สามารถเคี้ยวอาหารเองได้

ปูว์เรทั่วไป
ปูว์เรทั่วไปจะใช้แอปเปิล, พลัม และผลไม้อื่น ๆ บด

* บาบาเฆาะนูจญ์ (มะเขือยาว)
* บิสก์ (หอย)
* ฟูลมิดัมมิส (ถั่วปากอ้า)
* ฮัมมัส (ถั่วหัวช้าง)
* ซุปถั่ว (เช่น ซุปถั่วลันเตา, ซุปถั่วเขียว, ซุปถั่วเลนทิล)
* ปูว์เรมงกอล (ถั่วผสมมะเขือเทศ)
* พริกปิมิเอนโต (ยัดไส้มะกอกออลิฟ)
ผลไม้และผักเหล่านี้มักนำมาทำปูว์เร

* แอปเปิล
* อาร์รากาชา
* แคร์รอต
* มันสำปะหลัง
* กะหล่ำดอก
* ถั่วลันเตา
* มันฝรั่ง
* ฟักทอง
* รูตาบากา
* คิวเคอบิตา, บัตเตอร์นัตสควอช, ฯลฯ
* ข้าวโพดหวาน
* ปูว์เรเผือก (ตำรับอาหารแต้จิ๋วเรียก โอวนี้) 
* มะเขือเทศ
* แตงกวาดอง

ดูเพิ่ม

* มูสลี

อ้างอิง
ซอร์เบ
ซอร์เบ ( ) เป็นของหวานแช่แข็งซึ่งทำมาจากน้ำหวานแต่งกลิ่นและรสชาติ (หรือใช้น้ำผลไม้หรือปูว์เรผลไม้, ไวน์, ลิเคียวร์หรือเหล้าหวาน)
ต้นกำเนิด
คำว่า sherbet เข้าสู่ภาษาอิตาลีในรูป sorbetto ซึ่งต่อมากลายเป็นคำว่า sorbet ในภาษาฝรั่งเศส คำว่า sherbet นั้นได้รับการกล่าวถึงครั้งแรกในอิตาลี โดยใช้เรียกของบางอย่างที่ชาวเติร์กดื่ม ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 อังกฤษได้เริ่มนำเข้า "ผงเชอร์เบต" จากจักรวรรดิออตโตมัน ซึ่งทำมาจากผลไม้และดอกไม้ตากแห้งปรุงรสผสมกับน้ำตาล ใน ค.ศ. 1662 ร้านกาแฟแห่งหนึ่งในลอนดอนได้โฆษณา "เชอร์เบตที่ผลิตในตุรกี แต่งกลิ่นเลมอน, กุหลาบ และไวโอเลต" ใน ค.ศ. 1670 กาเฟพรอก็อป (Café Procope) ได้เปิดกิจการในปารีสและเริ่มขายซอร์เบ (ในสมัยใหม่ ผงเชอร์เบตยังคงเป็นที่นิยมในสหราชอาณาจักร) เมื่อชาวยุโรปรู้วิธีการทำเชอร์เบตแช่แข็ง พวกเขาก็เริ่มทำ ซอร์เบตโต โดยการเติมน้ำผลไม้และแต่ง
ปรู้วิธีการทำเชอร์เบตแช่แข็ง พวกเขาก็เริ่มทำ ซอร์เบตโต โดยการเติมน้ำผลไม้และแต่งกลิ่นรสโดยการใช้ไซรัป โดยทั่วไปแล้ว ในสหรัฐ เชอร์เบตจะหมายถึงนมแช่แข็ง แต่สูตรสมัยใหม่ที่อยู่ในตู้กดจะผสมวัตถุดิบจำพวกเจลาติน, ไข่ขาวตีขึ้นฟู, ครีม หรือนม 
 ]]
เอแกรซเป็นซอร์เบประเภทหนึ่งที่มีในแอฟริกาเหนือและแอฟริกาตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งทำจากอัลมอนด์, เวอร์จูซ และน้ำตาล ซึ่งจะมีรสชาติเปรี้ยวกว่าอันเนื่องมาจากเวอร์จูซ

กีวเร ( ; "ใต้จุดเยือกแข็ง") เป็นซอร์เบที่เสิร์ฟมาในเปลือกมะพร้าวหรือเปลือกผลไม้ (อาทิ เปลือกเลมอน) แช่แข็ง

การจัดเตรียม
ซอร์เบนั้นสามารถทำได้แม้จะไม่มีวัตถุดิบสำหรับไอศกรีม เช่นเดียวกับกรานีตาและของหวานประเภทเย็นอื่น ๆ เครื่องดื่มแอลกอฮอล์, น้ำผึ้ง หรือน้ำเชื่อมข้าวโพด ใช้เอามาแช่แข็งและทำให้นุ่มแบบซอร์เบ

รูปแบบ
ซอร์เบไวน์ร้อนอาจจะทำมาจากไวน์แดง, ส้ม, เลมอน, เครื่องเทศ, ไวน์ทับทิมดอง และไข่ขาว ส่วนซอร์เบมัสกัตนั้นทำมาจากไวน์ของหวาน, น้ำเลมอน และไข่ขาว
อุทยานแห่งชาติเขิ่นติง
อุทยานแห่งชาติเขิ่นติง ( ) เป็นอุทยานแห่งชาติซึ่งตั้งอยู่บนคาบสมุทรเหิงชุน เทศมณฑลผิงตง ประเทศไต้หวัน โดยครอบคลุมพื้นที่ทางตอนใต้สุดของเกาะทอดตัวไปตามช่องแคบปาซื่อ (巴士海峽, Bāshì hǎixiá) ของเขตเหิงชุน (恆春鎮, Héngchūn), เขตเชอเฉิง (車城鄉, Chēchéng) และเขตหม่านโจว (滿州鄉, Mǎnzhōu) โดยได้รับการประกาศแต่งตั้งให้เป็นเขตอุทยานแห่งชาติตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2527

อ้างอิง
บ้านบ่อสร้าง
หมู่บ้านบ่อสร้าง เป็นหมู่บ้านมีอาชีพหัตถกรรมขึ้นชื่อด้านการทำร่มในอำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่ เดิมชื่อ บ้านบ่อซาง เนื่องจากชาวบ้านได้ขุดบ่อน้ำใกล้กับต้นไผ่ซาง ต่อมาเพี้ยนมา เป็นบ่อสร้าง ชาวบ้านบ่อสร้างอพยพมาจากสิบสองปันนา และมีเชื้อสายไทลื้อ

อาณาเขตของหมู่บ้าน
* ทิศเหนือ ติดต่อกับ บ้านบวกเป็ด หมู่ที่ 4 
* ทิศตะวันออก ติดต่อกับ บ้านต้นผึ้ง หมู่ที่ 6
* ทิศใต้ ติดต่อกับ บ้านหนองโค้ง หมู่ที่ 2
* ทิศตะวันตก ติดต่อกับ บ้านต้นเปา หมู่ที่ 1
ประเพณีและวัฒนธรรม
เทศกาลร่มบ่อสร้าง
เทศกาลร่มบ่อสร้าง การจัดขบวนแห่วัฒนธรรมรถประดับร่ม การประกวดหัตถกรรม การแข่งขันวาดพัด วาดร่มของนักท่องเที่ยว การประกวดธิดาร่มบ่อสร้าง แม่หญิงงามขี่รถถีบกางจ้อง การกินข้าวแลงและขันโตก การแสดงศิลปวัฒนธรรมพื้นบ้านที่หาดูได้ยาก Street Fair คือ ใช้พื้นที่ของหมู่บ้านบ่อสร้างซึ่งขนานกันตลอดแนวถนน ตั้งแต่บริเวณปากทางเข้าหมู่บ้านจนถึงท้ายหมู่บ้านระยะทางประมาณ 1 กิโลเมตร เป็นสถานที่จัดงาน ตกแต่งบ้านและร้านค้าต่างๆ เป็นแบบล้านนาไทย และใช้ร่มสัญลักษณ์ของหมู่บ้านเป็นส่วนประกอบสำคัญในการตกแต่ง พร้อมทั้งประดับประทีบโคมไฟแบบพื้นเมือง นอกจากนี้ยังมีการแสดงและจำหน่ายร่มกระดาษสาและสินค้าหัตถกรรมของผู้ประกอบ การในหมู่บ้านบ่อส
ยังมีการแสดงและจำหน่ายร่มกระดาษสาและสินค้าหัตถกรรมของผู้ประกอบ การในหมู่บ้านบ่อสร้างที่ผลิตและจำหน่าย
ร่มบ่อสร้าง เป็นสินค้าพื้นเมืองที่ได้รับความนิยมอย่างมากในหมู่นักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศ สาเหตุที่เรียกว่าร่มบ่อสร้างเพราะร่มนี้ผลิตกันที่บ้านบ่อสร้าง สมัยก่อนชาวบ้านจะทำร่มกันใต้ถุนบ้าน แล้วนำออกมาวางเรียงรายเต็มกลางลานบ้านเพื่อผึ่งแดดให้แห้ง

สีสันและลวดลายบนร่มนั้นสะดุดตาผู้พบเห็น มีทั้งหมด 3 ชนิดด้วยกัน คือ ร่มที่ทำด้วยผ้าแพร ผ้าฝ้าย และกระดาษสา แต่ละชนิดมีวิธีทำอย่างเดียวกัน

ดูเพิ่ม
* เทศบาลเมืองต้นเปา
* อำเภอสันกำแพง
* จังหวัดเชียงใหม่

อ้างอิง

en:Bo Sang
ชนิทเซิล
ชนิทเซิล ( ) หมายถึงเนื้อที่ถูกทุบให้บางลงด้วยค้อนทุบเนื้อแล้วนำไปทอดด้วยน้ำมันหรือไขมันสัตว์ โดยทั่วไปมักจะหมายถึงเนื้อที่ชุบแป้งและเกล็ดขนมปังทอด ชนิทเซิลมีต้นกำเนิดมาจากประเทศออสเตรีย ชนิทเซิลแบบชุบเกล็ดขนมปังเป็นที่นิยมในหลายประเทศทั่วโลก สามารถใช้เนื้อลูกวัว เนื้อแกะ เนื้อวัว ไก่งวง เนื้อกวางเรนเดียร์ และเนื้อหมูในการทำ

ชนิทเซิลต้นตำรับออสเตรียคือ วีเนอร์ชนิทเซิล ( ) ซึ่งมีประวัติย้อนไปถึงปี ค.ศ. 1845 ทำมาจากเนื้อลูกวัว เสิร์ฟพร้อมด้วยเลมอนฝานและสลัดมันฝรั่ง พร้อมทั้งใบพาสลีย์และเนย วีเนอร์ชนิทเซิลได้รับการคุ้มครองการตั้งชื่อจากแหล่งกำเนิด (พีดีโอ) ในประเทศออสเตรียและเยอรมนี โดยต้องทำจากเนื้อลูกวัวเท่านั้น

รูปภาพ
ไฟล์:Wiener Schnitzel!.jpg|วีเนอร์ชนิทเซิล เสิร์พที่เวียนนา
ไฟล์:Wiener Schnitzel at Gasthaus Joainig (lightened).jpg|วีเนอร์ชนิทเซิล เสิร์พที่รัฐคารินเทีย, ประเทศออสเตรีย
ไฟล์:Chicken schnitzel with fries and salad.jpg|ชนิทเซิลไก่ เสิร์พพร้อมเฟรนช์ฟรายส์และสลัด
ไฟล์:Schnitzel platter.jpg|
ไฟล์:Swiss schnitzel.jpg|ชนิทเซิลของสวิส เสิร์พพร้อมเฟรนช์ฟรายส์และสลัด
ไฟล์:Surf and turf schnitzel.jpg|
ไฟล์:Cordon-bleu-2.jpg|

อ้างอิง
กะหล่ำดาว
กะหล่ำดาว หรือ กะหลํ่าหัวลำต้น ( var. gemmifera) เป็นผักชนิดหนึ่งในกลุ่มกะหล่ำ ใบสดมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางเพียง 2.5–4.0 เซนติเมตร (1.0–1.6 นิ้ว) จึงทำให้ดูคล้ายกะหล่ำปลีขนาดเล็ก ส่วนที่นำมารับประทานคือส่วนที่เป็นตาอ่อน ต้นอ่อนเป็นที่นิยมรับประทานในบรัสเซลส์ ประเทศเบลเยียม และน่าจะเป็นที่มาของชื่อสามัญในภาษาอังกฤษว่า Brussels sprout ซึ่งแปลตรงตัวว่าถั่วงอกบรัสเซลล์
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
กะหล่ำดาวเป็นไม้ล้มลุกสองปี ลำต้นตั้งตรง สูงประมาณ 1 เมตร ไม่แตกกิ่ง มีตาข้างจำนวนมากเจริญเป็นปลี ลักษณะคล้ายกะหล่ำปลีหัวเล็ก ๆ เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1–3 เซนติเมตร ออกเวียนรอบลำต้นจากส่วนโคนใกล้ระดับดิน โดยมีใบซึ่งคล้ายใบกะหล่ำดอกออกเป็นกลุ่มที่ส่วนปลายลำต้น ชอบอากาศเย็นที่อุณหภูมิระหว่าง 15–20 องศาเซลเซียส ขยายพันธุ์และดูแลรักษาคล้ายกะหล่ำดอก

ระเบียงภาพ
Rosenkaaldyrking Sem Tbg.JPG ||ไร่กะหล่ำดาว
ไฟล์:Brussels Sprouts ready for harvest.jpg|กะหล่ำดาวพร้อมเก็บเกี่ยว
ไฟล์:Brussels-sprouts-on-stalk.jpg|ลำต้นกะหล่ำดาว
Rosenkohl-2.jpg|กะหล่ำดาว
Simple Dutch meal.JPG|กะหล่ำดาวต้มกินกับไส้กรอกทอด มันฝรั่งต้ม และสลัดแตงกวาในเนเธอร์แลนด์

ดูเพิ่ม
* กะหล่ำปลี

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* Brassica oleracea gemmifera – Plants For a Future database entry

อ้างอิง
ไรออตเกิร์ล
ไรออตเกิร์ล ( ) เป็นการเคลื่อนไหวพังก์ใต้ดินคตินิยมสิทธิสตรีที่เกิดขึ้นต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 ในรัฐวอชิงตัน (ส่วนใหญ่ที่เมืองโอลิมเปีย) และแปซิฟิกนอร์ทเวสต์ และยังมีต้นกำเนิดที่วอชิงตันดีซี ยังเป็นการเคลื่อนไหววัฒนธรรมย่อยที่รวมสร้างจิตสำนักคตินิยมสิทธิสตรีกับพังก์และการเมืองเข้าด้วยกัน และมักเกี่ยวข้องกับคตินิยมสิทธิสตรีคลื่นลูกที่สามที่ในบางครั้งอาจพูดได้ว่างอกเงยมาจากการเคลื่อนไหวไรออตเกิร์ลนั่นเอง ยังสามารถอธิบายถึงแนวเพลงนอกเหนือจากอินดี้ร็อกที่เพลงพังก์เป็นแรงบันดาลใจในการเคลื่อนไหวด้านดนตรี โดยมีผู้หญิงแสดงความคิดของตนเองในรูปแบบเดียวกับผู้ชายทำในหลายปีที่ผ่านมา
วงไรออตเกิร์ลมักร้องเพลงในประเด็นอย่างเช่น การข่มขืน ความรุนแรงในครอบครัว เพศสภาพ คตินิยมเชื้อชาติ ระบบนิยมชาย (patriarchy) และการเพิ่มอำนาจสตรี วงสำคัญในการเคลื่อนไหวนี้ได้แก่ บิกินิคิลล์, แบรตโมไบล์, เฮฟเวนส์ทูเบตซี, เอกซ์คิวส์เซเวนทีน, ฮักกีแบร์, สกินด์ทีน, เอมิลีส์แซสซีไลม์ และสลีตเทอร์-คินนีย์, เช่นเดียวกับวง เควียร์คอร์ อย่างเช่น ทีมเดรสช์ และเดอะเติร์ดเซกซ์ นอกจากนั้นกระแสดนตรีและแนวเพลงไรออตเกิร์ลยังเป็นวัฒนธรรมย่อยที่เกี่ยวข้องกับ ดีไอวาย, ซีน, ศิลปะ, การกระทำทางการเมือง (political action) และการเคลื่อนไหว (activism)

อ้างอิง