SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
ชนร่อนเร่ชาวไอร์แลนด์
ชนร่อนเร่ชาวไอร์แลนด์ ( , , “Traveller” มิได้แปลว่า “คนเดินทาง” ตามความหมายที่เข้าใจกัน) บางครั้งเรียกเป็น Pavees หรือ Mincéirs (Shelta: Rilantu Mincéirí) เป็นกลุ่มชาติพันธ์ุ-วัฒนธรรมพื้นเมืองดั้งเดิมที่เดินทางไปมา ซึ่งมีต้นกำเนิดในไอร์แลนด์

ส่วนใหญ่พูดภาษาอังกฤษ แม้ว่ามีหลายคนที่สามารถพูด Shelta ภาษาที่ผสมระหว่างภาษาอังกฤษกับภาษาไอริช ประชากรชนร่อนเร่ชาวไอร์แลนด์ส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก ซึ่งเป็นศาสนาที่มีผู้นับถือมากที่สุดในประเทศไอร์แลนด์ กลุ่มนี้เป็นหนึ่งในหลายกลุ่มที่ระบุตนเองเป็น "Travellers" กลุ่มที่เกี่ยวข้องได้แก่ ชนร่อนเร่ชาวสกอตกับชนร่อนเร่ชาวอังกฤษ
พวกเขามักถูกเรียกแบบผิด ๆ เป็น "ยิปซี" แต่ชนร่อนเร่ชาวไอร์แลนด์ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องทางพันธุกรรมกับชาวโรมานีที่มีต้นกำเนิดจากกลุ่มชนอินโด-อารยัน การวิเคราะห์ทางพันธุกรรมได้แสดงให้เห็นว่า ชนร่อนเร่มีเชื้อชาติไอริช และอาจแยกจากประชากรไอริชที่ตั้งถิ่นฐานในคริสต์ทศวรรษ 1600 น่าจะในช่วงการพิชิตไอร์แลนด์ของครอมเวลล์ ความโดดเดี่ยวทางวัฒนธรรมเป็นเวลาหลายศตวรรษทำให้ชนร่อนเร่มีความแตกต่างทางพันธุกรรมจากชาวไอริชที่ตั้งถิ่นฐาน
ชุมชนชนร่อนเร่ชาวไอร์แลนด์สามารถพบได้ในประเทศไอร์แลนด์ สหราชอาณาจักร สหรัฐ และแคนาดา ณ ค.ศ. 2016 มีประชากรกลุ่มนี้ในไอร์แลนด์ถึง 32,302 คน เทียบเท่าร้อยละ 0.7 ของประชากรของประเทศ มีการประมาณการเกี่ยวกับขนาดของประชากรทั้งหมดของผู้ที่มีเชื้อสายชนร่อนเร่ที่แตกต่างกัน เนื่องจากผู้สืบเชื้อสายชนร่อนเร่จำนวนมากไม่ได้ประกาศตนว่าเป็นชนร่อนเร่ โดยในสหราชอาณาจักรเพียงแห่งเดียวเชื่อว่ามีชนร่อนเร่สูงถึง 300,000 คน

การเรียกชื่อ
ชนร่อนเร่เรียกตนเองในภาษา Gammon ว่า minkiers หรือในภาษาไอริชว่า ("ผู้เดิน")

อ้างอิง
บรรณานุกรม
* 
* 
* 
* Collins, Laura Angela (2019) The Tinker Menace; the diary of an Irish Traveller, independently published, 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* .

แหล่งข้อมูลอื่น
* Traveller Equality Project, Irish Chaplaincy in Britain
* Traveller Heritage and Photo Site from Navan Travellers Workshops
* Irish Travellers' Movement
* Pavee Point Travellers Centre
* Involve 
* Traveller and Roma Collection at the University of Limerick
* Oliver Herbrich: Rules of the Road (film website)
* The Travellers: Ireland's Ethnic Minority
* London Gypsy and Travellers Unit, Representing Traveller's issues in North and East London
* Friends, Families and Travellers. Advice and Information for Gypsies and Travellers 
* "Ireland's biggest minority group" 
* When is 'I do' taboo? 
* 'The website of Cork Traveller Visibility Group L
p" 
* When is 'I do' taboo? 
* 'The website of Cork Traveller Visibility Group Ltd' 
* 'The Facebook page of Spring Lane Site Solidarity Group' 
* Office of the Children's Ombudsman report, "No End in Site - An investigation into the living conditions of children on a local authority halting site"
* Geography of Gypsies (Romanies) and Travelers (A University of Toledo Library Guide for the Geography course on Geography of Gypsies (Romanies) and Travelers: GEPL 4310/5310)
แบนาเกกาเซอนัก
แบนาเกกาเซอนัก ( , ฟังเสียง) เป็นเมืองในจังหวัดดอร์ดอญในแคว้นอากีแตนในประเทศฝรั่งเศส ที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ ตัวเมืองเป็นที่ตั้งของปราสาทแบนัก

แบนาเกกาเซอนักได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งในหมู่บ้านที่งดงามที่สุดในฝรั่งเศส โดยสมาคมเลปลูว์โบวีลาฌเดอฟร็องส์ (Les Plus Beaux Villages de France)

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส 
* จังหวัดในประเทศฝรั่งเศส

แหล่งข้อมูลอื่น
การฝังศพในเรือ
ในปี ค.ศ. 945 โดยเฮ็นริค เซียมราดสกี (ค.ศ. 1843-ค.ศ. 1902)]]
การฝังศพในเรือ ( ) เป็นการฝังศพโดยการใช้เรือที่อาจจะเป็นทั้งที่บรรจุศพและที่ฝังสมบัติของผู้ตาย หรือ เป็นส่วนหนึ่งของสมบัติของผู้ตายเท่านั้น ถ้าเป็นเรือลำเล็กก็จะเรียกว่า “boat grave” ลักษณะของการฝังทำกันในสมัยเวนเดล (ค.ศ. 550-ค.ศ. 793) และโดยแองโกล-แซ็กซอน, เมโรแว็งเชียง, ไวกิง, ชาวรุส, ชาวบอลติก (โดยเฉพาะ ชาวคิวโรเนียน) และบางครั้งก็พบในอียิปต์โบราณ ตามประเพณีของกลุ่มชนเจอร์มานิคแล้วการฝังโดยวิธีนี้เป็นการใช้เรือเป็นพาหนะในการเดินทางไปยังท้องพระโรงวาลฮาลลา และการฝังโดยวิธีนี้เป็นเกียรติยศอันสูงส่งต่อผู้เสียชีวิต
ตัวอย่างของการฝังศพในเรือ
* การฝังศพในเรือคูฟู - จากกลุ่มพีระมิดกิซาที่เชิงพีระมิดคูฟู
* การฝังศพในเรือแลดบีย์ - จากKerteminde บนเกาะ Funen, เดนมาร์ก 
* การฝังศพในเรือก็อคสตัด - นอร์เวย์ 
* การฝังศพในเรือโอเซอแบร์ก - นอร์เวย์ 
* การฝังศพในเรือทูน - นอร์เวย์ 
* การฝังศพในเรือ Valsgärde - สวีเดน 
* การฝังศพในเรือ Vendel - สวีเดน
* การฝังศพในเรือ Anundshog - สวีเดน 
* การฝังศพในเรือสแนพ - อังกฤษ
* การฝังศพในเรือซัททันฮู - อังกฤษ
* การฝังศพในเรือRurikovo Gorodishche - รัสเซีย
* การฝังศพในเรือSarskoye Gorodishche - รัสเซีย
* แหล่งโบราณคดี Timerevo - รัสเซีย
* เนินฝังศพแบล็คเกรฟว์ - ยูเครน

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* อนุสรณ์ผู้ตาย
* ที่เก็บศพ
* การเก็บศพ
ประเพณีก่อเจดีย์ทราย
ประเพณีก่อเจดีย์ทราย ( ) เป็นประเพณีสำคัญประเพณีหนึ่งในช่วงเทศกาลของชาวไทย ประเพณีนี้มีที่มาจากหลักฐานใน พระไตรปิฎก ที่กล่าวพรรณาถึงอานิสงส์ที่พระโพธิสัตว์ก่อพระเจดีย์ทรายเพื่อถวายเป็นพุทธบูชา
ในประเทศไทยนั้น ประเพณีก่อพระเจดีย์ทรายถือว่าเป็นประเพณีหนึ่งที่มีที่มาเกี่ยวข้องกับพระพุทธศาสนาโดยตรง โดยคนไทยผูกโยงประเพณีนี้เข้ากับคติความเชื่อเรื่องเวรกรรมในพระพุทธศาสนา มีการก่อพระเจดีย์ทรายถวายวัดเพื่อนำเศษดินทรายที่ติดเท้าออกจากวัดไปมาคืนวัดในรูปพระเจดีย์ทราย และเพื่อถวายเป็นพุทธบูชาให้เป็นกุศลอานิสงส์ และนอกจากประเพณีเพื่อเป็นพุทธบูชาแล้ว ยังเป็นกุศโลบายของคนในอดีตให้มีการรวมตัวของคนในชุมชนเพื่อร่วมกันจัดประเพณีรื่นเริงเป็นการสังสรรค์สร้างความสามัคคีของคนในชุมชนด้วย
ปัจจุบันประเพณีนี้พบเพียงในประเทศไทยและลาวเท่านั้น โดยจัดในช่วงเทศกาลสำคัญเป็นการเฉลิมฉลองการเปลี่ยนศักราช เช่นในวันตรุษและวันสงกรานต์ เป็นต้น โดยในบางหมู่บ้านอาจเป็นประเพณีบุญคูนลาน บุญขวัญข้าว (ก่อเจดีย์ข้าวถวายเป็นพุทธบูชา) ก็อาจนับว่าเป็นประเพณีก่อเจดีย์ทรายได้เช่นเดียวกัน เพราะไม่ได้สร้างเป็นพุทธศาสนสถานถาวรวัตถุใหญ่โต แต่เป็นเพียงเจดีย์ชั่วคราวเพื่อมุ่งถวายเป็นพุทธบูชาในการประเพณีหนึ่ง ๆ เท่านั้น

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* วันสงกรานต์
โอเวอร์มี
โอเวอร์มี ( ) เป็นวงดนตรีฟังก์ร็อก ที่เกิดจากการรวมตัวกันของสมาชิกชมรมดนตรีสากลของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2549 เพื่อประกวดตามงานต่าง ๆ ต่อมาทางวงได้แต่งเพลงขึ้น 6 เพลงเป็นอีพีอัลบั้ม “Sle (EP) ing” เพื่อขายในงานแฟตเฟสติวัล ครั้งที่ 7 ซึ่งเพลง Alone จากอีพีชุดนี้ทำให้โอเวอร์มีได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแฟต อวอร์ดส์ ครั้งที่ 6 สาขา Bedroom Artist of the Year ต่อมาทางวงได้เข้าประกวด 1-2-Call U Band Battle ในปี พ.ศ. 2550 และได้รับตำแหน่งชนะเลิศ จึงมีโอกาสได้ทำเพลงในอัลบั้มรวม U Band Battle: Project I กับค่ายสไปซีดิสก์ ปัจจุบันโอเวอร์มีได้ออกอัลบั้มเพลงที่ชื่อว่า "บิ๊ก สวิง" กับทางค่ายวอร์เนอร์ มิวสิก ประเทศไทย
สมาชิก
* ปิติพงษ์ ผาสุขยืด (พีท) - ร้องนำ
* นริศรินทร์ จันทร์พรายศรี (ฝ้าย) - เบส
* นนท์ หาญสุวณิช (นนท์) - กลอง
* ฐิติ ตั้งอิทธิพลากร (ลิบ) - กีตาร์
อดีตสมาชิก
* ณัฐธวัช ศรลัมพ์ (ปอม, แนท) - กีตาร์ (ปัจจุบันเป็นสมาชิกวง Light.Sweet.Crude)
ที่มาของชื่อวง
ชื่อของวงเป็นการแปลล้อเลียนคำภาษาไทยที่ว่า "เหนือชั้น" ให้เป็นภาษาอังกฤษ โดยเทียบคำว่า "เหนือ" เป็น "over" และ "ฉัน" (หรือ "ชั้น" ในภาษาพูด) เป็น "me" กลายเป็น "Over Me" แต่ในภายหลัง จากคำอธิบายของพวกเขาเอง ชื่อของวงมาจากท่อนหนึ่งของเพลง Come Together ของเดอะ บีทเทิลส์ (The Beatles) วงดนตรีชื่อดังของอังกฤษในช่วงปี ค.ศ. 1960 ที่ร้องว่า "Come together right now... over me" นอกจากนี้พวกเขายังเสริมว่าชื่อนี้ยังหมายความถึง"ดนตรี"ซึ่งเป็นสิ่งที่อยู่เหนือตัวเราขึ้นไป

อัลบั้ม Big Swing (พ.ศ. 2553)
เป็นอัลบั้มอย่างเป็นทางการชุดแรกของวงโอเวอร์มี ออกจำหน่าย 14 มกราคม 2553 โดยรวบรวม 3 ซิงเกิลแรกของทางวงได้แก่ สนุกกับฝัน ยิ้ม รักคือความเท่าเทียม และเพลงที่แต่งใหม่ รวมทั้งหมด 12 เพลง

* Overture Me
* สนุกกับฝัน
* โลกแห่งภาษา
* Office
* Good Time
* Live
* พิสูจน์
* รักคือความเท่าเทียม
* ยิ้ม
* น้องสาว
* Alone
* ปลอบ..โยน (Bonus Track)

อีพี Doublethink101 (พ.ศ. 2557)
ทางวงได้แต่งเพลงและจัดจำหน่ายในนามศิลปินอิสระ 
*ขอร้อง
*ลักลั่นย้อนแย้ง
*เวลา
*ปีศาจ
*เมฆสีทอง
*ลักลั่นย้อนแย้ง (acoustic)

เพลงประกอบละคร
พีท
* เสียงเล็ก ๆ ที่เราได้ยิน เพลงประกอบละคร Junk Mail จดหมายที่ไม่ถูกเปิด
ผลงานละคร
พีท
ละครโทรทัศน์
{| class="wikitable" width = 70%
!พ.ศ.!!เรื่อง!!ออกอากาศ!!รับบทเป็น!!หมายเหตุ
|-
|rowspan="1" align="center"| 25 ||align="center"| ||align="center"| ช่อง || align="center" | ||align="center"|
|-
|}

ผลงานละครชุด
{| class="wikitable" width = 50%
|-
!พ.ศ.!!เรื่อง!!ออกอากาศ!! บทบาท!! หมายเหตุ
|-
| rowspan="1" align = "center"| 2561 ||align = "center"| Hipster or Loser ||align = "center"| LINE TV || align="center" | กรรมการ || สมทบ
|-
|}
ซิทคอม
{| class="wikitable" width = 50%
|-
!พ.ศ.!!เรื่อง!!ออกอากาศ!! บทบาท!! หมายเหตุ
|-
| rowspan="1" align = "center"| 25 ||align = "center"| || align="center" | ช่อง || align="center" | ||align="center"| 
|-
|}

ภาพยนตร์
พีท
* 25

รางวัล

*ศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม สีสันอวอร์ด 2011

ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง

*ศิลปินกลุ่มร็อคยอดเยี่ยม สีสันอวอร์ด 2011
*อัลบั้มร็อคยอดเยี่ยม สีสันอวอร์ด 2011
*เพลงร็อคยอดเยี่ยม - สนุกกับฝัน สีสันอวอร์ด 2011
*แฟต อวอร์ดส์ ครั้งที่ 6 สาขา Bedroom Artist of the Year - Alone

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* 
* 
*
ฮู่ต้ง
ฮู่ต้ง ( , , ) เป็นเครือข่ายสังคมแสวงหาผลกำไรในจีน รวมทั้งเว็บไซต์สารานุกรม/ข่าวภาษาจีนที่ใหญ่ที่สุดของโลก แต่ไม่อนุญาตให้นำไปใช้ใหม่โดยเสรี เป็นเว็บไซต์วิกิขนาดใหญ่ที่สุดของจีน โดยมีการโฆษณาที่ได้รับค่าตอบแทน มีบทความมากกว่า 5 ล้านบทความและอาสาสมัครมากกว่า 2.5 ล้านคน จนถึงเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 อย่างไรก็ดี ฮู่ต้งเป็นสารานุกรมข่าว/บัญญัติศัพท์ และดังนั้น จึงไม่จำกัดบทความเฉพาะเนื้อหาระยะยาว มีแหล่งอ้างอิงและเนื้อหาที่มีมุมมองไม่ลำเอียง ผู้เขียนตกลงเผยแพร่งานเขียนของตนภายใต้สัญญาอนุญาตปราศจากค่าสิทธิตลอดกาล (perpetual royalty-free) ในการเผยแพร่ผลงาน แต่ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปใช้ใหม่โดยเสรีในเว็บไซต์อื่น
ประวัติ
ฮู่ต้งพัฒนาแพลตฟอร์มซอฟต์แวร์วิกิของตนเอง เรียกว่า เอชดีวิกิ เป็นคู่แข่งของมีเดียวิกิ ระบบนี้มีคุณลักษณะปฏิสัมพันธ์คล้ายเครือข่ายสังคมบางประการ เช่น โปรไฟล์ผู้ใช้ เพื่อนและกลุ่ม เวอร์ชันแรกออกในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2549 และจนถึงเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2550 ได้ออกเวอร์ชัน 3 โดยเพิ่มฟังก์ชัน คุณลักษณะและมีความเสถียรมากขึ้น

ซอฟต์แวร์เอชดีวิกิสามารถใช้เพื่อประโยชน์อื่นนอกจากเชิงพาณิชย์ได้อย่างเสรี ได้มีการดาวน์โหลดแล้ว 200,000 ครั้ง และปัจจุบันสนับสนุนเว็บไซต์อีกมากกว่า 1,000 เว็บในจีน (จนถึงเดือนธันวาคม พ.ศ. 2550) ผู้ใช้ส่วนใหญ่เป็นนักวิจัยเทคโนโลยี กลุ่มซอฟต์แวร์โอเพนซอร์ส รัฐบาล มหาวิทยาลัยและนักศึกษา
ใน พ.ศ. 2554 มีการประกาศว่า เดรเปอร์ ฟิสเชอร์ เจอร์เวตสันได้ลงทุน 15 ล้านดอลล่าร์สหรัฐในฮู่ต้ง

คุณลักษณะ
ฮู่ต้งเป็นวิกิและให้ผู้ใช้แก้ไขและเขียนเนื้อหาได้ ผู้ใช้ขาประจำอาจสะสมเครดิตเพื่อแลกของขวัญได้ ฮู่ต้งยังมีคุณลักษณะอย่างเว็บเครือข่ายสังคม รวมทั้งฟอรัมแชตและกลุ่มแฟน ฮู่ต้งเป็นธุรกิจแสวงหาผลกำไรซึ่งได้รับการสนับสนุนบางส่วนจากการโฆษณาและบริการสนับสนุนที่จ่ายค่าตอบแทน ผู้เขียนได้รับสัญญาอนุญาตปราศจากค่าสิทธิตลอดกาลในการเผยแพร่และนำเนื้อหาไปใช้ใหม่ ฮู่ต้งไม่เผยแพร่เนื้อหาภายใต้สัญญาอนุญาตเสรีและไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปใช้ใหม่ในเว็บไซต์อื่น

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*Homepage
เด็กหญิงกำพร้าในสุสาน
เด็กหญิงกำพร้าในสุสาน ( ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยเออแฌน เดอลาครัวซ์จิตรกรคนสำคัญชาวฝรั่งเศสของสมัยบาโรก ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์, ปารีสในประเทศฝรั่งเศส
แม้ว่าจะเชื่อกันว่าเป็นงานร่างสีน้ำมันสำหรับงาน “การสังหารหมู่ที่คิออส” แต่ “เด็กหญิงกำพร้าในสุสาน” เองก็ยังถือกันว่าเป็นงานชิ้นเอก บรรยากาศในภาพเป็นบรรยากาศที่แสดงถึงความกลัวที่กำจายออกมาจากภาพ ดวงตาของสตรีอันในภาพหล่อด้วยน้ำตาขณะที่แหงนมองขึ้นไปอย่างประหวั่น ฉากหลังของภาพของบรรยากาศของความเศร้าหมอง ขณะที่ท้องฟ้าเป็นท้องฟ้ายามค่ำและลานที่ปราศจากผู้คน ภาษาร่างกายและเสื้อผ้าของเด็กสาวก่อให้ความรู้สึกของความโศรกเศร้า และความหวั่นไหว ที่รวมทั้งเสื้อที่ตกลงมาจากไหล่, มือขวาวางอย่างปล่อยๆ บนตัก เงาเหนือต้นคอ, ทางด้านขวาของร่างที่มืด และเสื้อที่มีสีเย็นและอ่อน สิ่งต่างๆ เหล่านี้รวมกันเข้าแล้วเน้นความรู้สึกสูญเสีย, ของความหวังอันไม่มีวันที่จะเป็นจริ
เหล่านี้รวมกันเข้าแล้วเน้นความรู้สึกสูญเสีย, ของความหวังอันไม่มีวันที่จะเป็นจริงขึ้นมาได้, ความโดดเดี่ยว และ การขาดความช่วยเหลือ ขณะที่สตรีสาวมองไปยังบุคคลที่เราไม่ทราบว่าเป็นใครทางขวาของภาพ
สำหรับเดอลาครัวซ์แล้ว สีเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับการเขียนภาพ เพราะรสนิยมทางศิลปะและความเชื่อดังกล่าวเดอลาครัวซ์จึงไม่มีความอดทนที่จะสร้างรูปจำลองของสถาปัตยกรรมคลาสสิก เดอลาครัวซ์มีความนับถือและชื่นชมปีเตอร์ พอล รูเบนส์ และ ศิลปินเวนิส เดอลาครัวซ์ใช้สีอันมีสีสันและหัวเรื่องที่เขียนที่แปลก (exotic themes) ในการเขียนภาพ ที่มีแรงบันดาลใจมาจากสถานที่ต่างๆ ที่มีผลในงานเขียนที่วาววามและเต็มไปด้วยพลัง

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* เออแฌน เดอลาครัวซ์
* บาโรก
* ภาพชีวิตประจำวัน
* จิตรกรรมยุคทองของเนเธอร์แลนด์
สามารถ ศรินทุ
สามารถ ศรินทุ ( ; ) เป็นนักมวยไทยจากการ์ตูนเรื่องคุณชายพันธุ์โชะ โคฮินาตะ มิโนรุ ซึ่งเป็นนักมวยไทยที่มีฝีมือร้ายกาจของเรื่อง โดยเขาได้กล่าวว่ามีครูมวยชาวไทยชื่อ ธนากร อมรัตน์ เพียงคนเดียวที่ให้วิชาแก่เขา ในขณะที่ครูธนากรเองทราบดีว่านั่นเป็นเพียงแค่คำถ่อมตัว เพราะสามารถเรียนรู้ได้ด้วยตนเอง และเริ่มมีบทบาทสำคัญในหนังสือการ์ตูนตั้งแต่เล่มที่ 27
ประวัติ
สามารถ ศรินทุ เคยเป็นแชมป์มวยตั้งแต่อายุ 16 ปี จากสนามมวยราชดำเนิน ซึ่งเป็นนักมวยไทยผู้ทำสถิติไม่เคยแพ้ใครตลอดช่วงการแข่งขัน 20 นัดที่ผ่านมา ครั้งหนึ่งเขาเคยสู้กับซาโตรุ ซึ่งเป็นพี่ชายของอิบูกิ (ผู้ใช้วิชาคิกบ็อกซิงในการต่อสู้) มาแล้วครั้งหนึ่ง จากเหตุการณ์การต่อสู้ในครั้งนั้น สามารถได้ทำให้ซาโตรุเสียชีวิตลงโดยไม่ได้ตั้งใจ ส่งผลให้แฟนสาวของซาโตรุเกิดความเสียใจ รวมไปจนถึงก่อให้เกิดความแค้นแก่อิบูกิผู้เป็นน้องชาย ในขณะที่ตัวสามารถเองก็รู้สึกสะเทือนใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาจึงไม่ต้องการสู้อย่างถึงที่สุดเพื่อเอาชีวิตใครอีกต่อไป
ต่อมาสามารถได้เข้าต่อสู้กับ ฮามาดะ คาโอรุ ซึ่งเป็นนักคาราเต้ที่สังเวียนการแข่งขันในโอซาก้า ประเทศญี่ปุ่น โดยผู้จัดการแข่งชาวญี่ปุ่นต้องการให้สามารถสู้อย่างเต็มที่เพื่อเอาใจผู้ชม เมื่อเริ่มการแข่งขัน สามารถสู้แค่พอเป็นพิธี และเพราะไม่ต้องการเอาชีวิตใครอีก เขาจึงขอสละสิทธิ์แล้วเดินออกจากเวทีไป ท่ามกลางเสียงโห่ร้องไม่พอใจจากผู้ชม ในขณะที่คาโอรุคิดว่าเป็นการหยามศักดิ์ศรีกัน แต่ถึงกระนั้นคาโอรุก็ประกาศขอถอนตัวจากการเป็นนักคาราเต้เป็นการถาวร ในขณะที่อิบูกิเองก็ยังคงรอวันต่อสู้กับสามารถเพื่อล้างแค้นให้กับพี่ชายของตนต่อไป
การออกแบบตัวละคร
สามารถ เป็นชื่อที่ผู้เขียนได้แรงดลบันดาลใจมาจากนักมวยชาวไทยซึ่งมีชื่อว่า สามารถ พยัคฆ์อรุณ ส่วนคำว่า เต๋า ที่เป็นชื่อเล่นนั้น ผู้เขียนได้นำมาจากชื่อเล่นของนักร้องชาวไทยชื่อ สมชาย เข็มกลัด

การตอบรับ
สามารถ ศรินทุ ถือเป็นตัวละครที่ได้รับความนิยมอย่างสูงในประเทศญี่ปุ่น โดยได้รับคะแนนโหวตล่าสุดอยู่ในอันดับต้น ๆ จากตัวละครการ์ตูนที่มีอยู่ทั้งหมดของเรื่องเดียวกันนี้ เดิมที เขาเป็นที่รู้จักสำหรับชาวไทยในชื่อ สามารถ สิรินโต แต่ในคุณชายพันธุ์โชะ โคฮินาตะ มิโนรุ เล่มที่ 46 ฉบับภาษาไทย ทางบรรณาธิการได้ชี้แจงชื่อที่ถูกต้องคือ สามารถ ศรินทุ โดยอิงจากโลโก้ที่ปรากฏบนกางเกงตามต้นฉบับ

อ้างอิง
* ยาสุชิ บาบะ. คุณชายพันธุ์โชะ โคฮินาตะ มิโนรุ. เล่ม 27-28. พิมพ์ครั้งที่ 1. บริษัท ดับลิว พีเอส (ประเทศไทย) จำกัด. ISBN 978-616-516-715-4

ดูเพิ่ม
* คุณชายพันธุ์โชะ โคฮินาตะ มิโนรุ

แหล่งข้อมูลอื่น
* 空手小公子小日向海流 投票フォーム 
* 馬場康誌公式サイト『不動心』 
* まったり作品紹介 前編
เนื้องอกของระบบย่อยอาหาร
เนื้องอกของระบบย่อยอาหารเป็นเนื้องอกที่เกิดกับระบบย่อยอาหาร ประกอบด้วย
*เนื้องอกของอวัยวะในระบบทางเดินอาหาร เช่น หลอดอาหาร กระเพาะอาหาร ลำไส้
*เนื้องอกของอวัยวะช่วยย่อยอาหาร เช่น ตับ ตับอ่อน ถุงน้ำดี
นกปรอดหัวโขน
นกปรอดหัวโขน หรือ นกปรอดหัวจุก หรือที่นิยมเรียกกันว่า นกกรงหัวจุก (อังกฤษ: Red-whiskered bulbul; พายัพ: นกปิ๊ดจะลิว; ) เป็นนกที่อยู่ในวงศ์นกปรอด (Pycnonotidae) ซึ่งอยู่ด้วยกันทั้งหมด 109 ชนิด สำหรับในประเทศไทยพบได้ 36 ชนิด

นกปรอดหัวโขนเป็นนกขนาดเล็ก ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 20 เซนติเมตร ที่มีสีสันสวยงามและเสียงร้องไพเราะ ที่แก้มและคอจนถึงหน้าอกจะมีสีขาวและมีสีแดงเป็นเส้นอยู่ข้างหูลงมาถึงหน้าอกเหมือนเป็นเส้นแบ่งขนสีขาวกับสีดำที่มีอยู่ทั่วทั้งตัวขนส่วนหัวจะร่วมกัน เป็นเหมือนหน่อตั้งอยู่บนหัวสูงขึ้นไปเหมือนหัวโขน อันเป็นที่มาของชื่อ ใต้ท้องมีขนสีขาว พบกระจายอยู่ทั่วไปในภูมิภาคเอเชียใต้, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จนถึงเอเชียตะวันออก
พบได้ในสภาพแวดล้อมที่หลากหลาย ตั้งแต่ยอดเขาสูง ป่าที่ราบต่ำ จนถึงทุ่งหญ้า ชายป่า และเขตที่ใกล้กับชุมนุมมนุษย์

มีชนิดย่อยทั้งหมด 9 ชนิด ดังนี้

* P. j. jocosus พบในฮ่องกง
* P. j. fuscicaudatus พบในตอนกลางของอินเดีย
* P. j. abuensis พบในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดีย
* P. j. pyrrhotis พบในตอนเหนือของอินเดีย ติดกับปากีสถาน, เนปาล และบังกลาเทศ
* P. j. emeria พบในดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำคงคา
* P. j. whistleri พบในหมู่เกาะอันดามัน
* P. j. monticola พบในภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคเหนือของอินเดีย มีสีสันที่ดำกว่าชนิด P. j. pyrrhotis
* P. j. pattanni พบในประเทศไทย
* P. j. peguensis พบในตอนใต้ของพม่า
นกปรอดหัวโขน เป็นที่นิยมในแง่ที่เป็นสัตว์เลี้ยง ที่เลี้ยงเพื่อฟังเสียงร้องอันไพเราะ และเพื่อการแข่งขันเสียงร้อง เช่นเดียวกับนกเขาชวา (Geopelia striata) โดยเฉพาะอย่างยิ่งในจังหวัดภาคใต้ของประเทศไทย โดยเฉพาะสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ที่ติดกับมาเลเซีย คือ นราธิวาส, ปัตตานี, ยะลา ซึ่งการเลี้ยงนกชนิดนี้เป็นเหมือนหนึ่งในวัฒนธรรมและวิถีการดำรงชีวิตของผู้คนที่นั่น นกปรอดหัวโขนหากได้รับการเลี้ยงดูอย่างถูกต้อง สามารถมีอายุยืนนานได้ถึง 11 ปี และนกตัวใดที่มีเสียงร้องไพเราะและได้รับรางวัลชนะเลิศจากการประกวดแข่งขัน อาจมีสนนราคาถึงหลักล้านบาท
ปัจจุบัน นกปรอดหัวโขน เป็นสัตว์ที่มีรายชื่ออยู่ในพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง แต่มีความพยายามของผู้ที่นิยมเลี้ยงผลักดันให้เป็นสัตว์ที่เลี้ยงได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย ซึ่งประเด็นนี้มีทั้งผู้ที่เห็นและคัดค้าน เนื่องจากจนถึงปัจจุบันนกปรอดหัวโขนที่เลี้ยงไว้เกือบทั้งหมดมาจากการจับจากธรรมชาติทั้งสิ้น ไม่ได้มาจากการเพาะเลี้ยงอย่างที่อ้างกัน ซึ่งการจับนกจากธรรมชาติเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้นกชนิดนี้สูญพันธุ์ไปจากธรรมชาติในภาคใต้ของประเทศไทย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของผู้นิยมเลี้ยงนกปรอดหัวโขน 
* เว็บไซต์คนเลี้ยงนกกรงหัวจุก
ทะเลสาบคานาส
ทะเลสาบคานาส ( ) หรือ คานาซือ ( ) หรือ ฮานาซือ (哈纳斯) ในภาษาจีน เป็นทะเลสาบน้ำจืดที่อยู่ท่ามกลางวงโอบล้อมของเทือกเขาอัลไต มีพื้นที่กว่า 2,000 ตารางกิโลเมตร โดยอยู่บริเวณตอนเหนือสุดของเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ อยู่ระหว่างพรมแดนจีนกับคาซัคสถาน โดยคำว่า "คานาส" เป็นภาษามองโกล แปลว่า "ทะเลสาบท่ามกลางขุนเขา"

ทะเลสาบคานาสเป็นทะเลสาบทรงรีอยู่เหนือระดับน้ำทะเลถึง 1,370 เมตร มีโค้งใหญ่ ๆ รวม 6 แห่ง ยาวรวมทั้งสิ้น 24 กิโลเมตร นอกจากนี้แล้ว ทะเลสาบคานาสยังถือว่าเป็นทะเลสาบน้ำจืดที่มีความลึกที่สุดในโลกอีกด้วย โดยจุดที่ลึกที่สุดนั้นอยู่บริเวณโค้งที่ 2 มีความลึกราว 188 เมตร หรือเทียบเท่ากับตึกราว 60 ชั้น
ทะเลสาบแห่งนี้ มีฉายาว่า "ทะเลสาบเปลี่ยนสี" ด้วยเหตุที่เมื่อสภาพอากาศเปลี่ยนแปลง สีของน้ำในทะเลสาบก็จะเปลี่ยนตาม กล่าวคือ ในวันท้องฟ้าสดใสน้ำในทะเลสาบแห่งนี้จะเป็นสีเขียวครามเข้ม ในวันครึ้มฟ้าครึ้มฝน น้ำในทะเลสาบจะเปลี่ยนเป็นสีเขียวเทา และในช่วงฤดูร้อนที่อุณหภูมิเพิ่มขึ้นสูงน้ำในทะเลสาบก็จะสะท้อนออกมาเป็นสีเขียวครามขุ่น

นอกจากนี้แล้ว รอบ ๆ ทะเลสาบคานาสยังได้ขึ้นทะเบียนเป็นเขตอนุรักษ์ธรรมชาติ ด้วยมีความหลากหลายของพันธุ์พืชและพันธุ์สัตว์มากมาย มีสัตว์หายากหลายชนิดที่อาศัยอยู่บริเวณนี้ เช่น หมีสีน้ำตาล (Ursus arctos), แมวป่าลิงซ์ยูเรเซีย (Lynx lynx), เสือดาวหิมะ (Uncia uncia) เป็นต้น
ทะเลสาบคานาสยังเป็นสถานที่ ๆ มีตำนานเล่าขานเกี่ยวกับสัตว์ประหลาดที่อาศัยอยู่ในห้วงลึกสุดของทะเลสาบเช่นเดียวกับ สัตว์ประหลาดล็อกเนสส์ ของทะเลสาบเนสส์ ในสก็อตแลนด์อีกด้วย โดยเป็นความเชื่อของชาวถูหว่าซึ่งเป็นชนพื้นเมืองที่นั่น ที่เชื่อว่า สัตว์ประหลาดตัวนี้ คือ ปลาไทเมน (Hucho taimen) ปลาจำพวกแซลมอนขนาดใหญ่ ที่มีสีแดงก่ำ แต่ก็เชื่อว่าสัตว์ประหลาดแห่งทะเลสาบนี้ได้ลากเอาสัตว์เลี้ยงจำพวก วัว ควาย แพะ แกะและม้า ของชาวบ้านลงไปกินในน้ำด้วย ด้วยการสำรวจของนักสำรวจกลุ่มหนึ่งในช่วงทศวรรษที่ 80 พบโครงกระดูกที่สมบูรณ์ของสัตว์เหล่านี้ที่ก้นทะเลสาบ ซึ่งต่อมาได้มีการพิสูจน์ความจริงโดยสถานีโทรทัศน์ CCTV ของจีน ด้วยการจับภาพ พบว่าเป็นฝูงปลาไทแมนขนาดใหญ่ แต่ถึงอ
งโดยสถานีโทรทัศน์ CCTV ของจีน ด้วยการจับภาพ พบว่าเป็นฝูงปลาไทแมนขนาดใหญ่ แต่ถึงอย่างไรความเชื่อในเรื่องสัตว์ประหลาดนี้ก็ยังคงมีอยู่
ได้รับการจัดระดับโดยคณะกรรมการจัดระดับคุณภาพสถานที่ท่องเที่ยวแห่งประเทศจีนสถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAAA เมื่อปี 2551

ดูเพิ่ม
* ปลาไทแมน

อ้างอิง
* จดหมายจากซินเกียง : สวรรค์นาม 'คานาส' (จบ) จากผู้จัดการออนไลน์

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*วิดีโอคลิปสัตว์ประหลาดในทะเลสาบ โดย CCTV
จังหวัดลิมบืร์ค (ประเทศเบลเยียม)
ลิมบืร์ค ( ) เป็นจังหวัดที่อยู่ทางตะวันออกที่สุดของแคว้นเฟลมิชในประเทศเบลเยียม และอยู่ทางตะวันตกของแม่น้ำเมิซ มีพื้นที่ทางเหนือติดต่อกับจังหวัดนอร์ทบราบันต์ของประเทศเนเธอร์แลนด์ ทางตะวันออกติดต่อกับจังหวัดลิมบืร์คของประเทศเนเธอร์แลนด์ ทางใต้ติดต่อกับจังหวัดลีแยฌ และทางตะวันตกติดต่อกับจังหวัดเฟลมิชบราบันต์และจังหวัดแอนต์เวิร์ป

ลิมบืร์คมีเมืองหลวงจังหวัดคือฮัสเซิลต์ และมีพื้นที่ 2,427 ตารางกิโลเมตร แบ่งออกเป็น 3 เขต ซึ่งแบ่งออกเป็นเทศบาลรวม 44 เทศบาล โดยเคงก์เป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ และดีเปินเบกเป็นศูนย์กลางทางการศึกษาของจังหวัด ทั้งสองเมืองนี้อยู่ใกล้กับฮัสเซิลต์
"ลิมบืร์คไมน์ฟาเดอร์ลันด์" ( ; ) เป็นเพลงประจำจังหวัดลิมบืร์คของทั้งประเทศเบลเยียมและเนเธอร์แลนด์

ลิมบืร์คเป็นจังหวัดที่มีคลองอาลแบร์และแม่น้ำเดเมอร์ไหลผ่าน ทางตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัดมีเนินเขาเตี้ย ๆ เป็นจำนวนมาก และในอดีตลิมบืร์คเคยมีพื้นที่ทำเหมืองถ่านหินอยู่มาก

เขตการปกครอง
จังหวัดลิมบืร์คประกอบด้วย 3 เขต ( ) ได้แก่ เขตฮัสเซิลต์ เขตมาไซก์ และเขตโตงเงอเริน

ไฟล์:Arrondissement Hasselt Belgium Map.png|เขตฮัสเซิลต์
ไฟล์:ArrMaaseikLocation.png|เขตมาไซก์
ไฟล์:Arrondissement Tongeren Belgium Map.png|เขตโตงเงอเริน

แบ่งเป็นเขตตุลาการ ( ) ได้ 2 เขต ได้แก่ เขตตุลาการฮัสเซิลต์และเขตตุลาการโตงเงอเริน
ไฟล์:Judicial Arrondissement Hasselt Belgium Map.png|เขตตุลาการฮัสเซิลต์
ไฟล์:Judicial Arrondissement Tongeren2 Belgium Map.PNG|เขตตุลาการโตงเงอเริน

และแบ่งย่อยเป็น 44 เทศบาล ( ) ดังนี้

เขตฮัสเซิลต์: 
 2. อัส 
 3. เบอริงเคน (เมือง) 
 8. ดีเปินเบก 
10. เคงก์ (เมือง) 
11. คิงเคอโลม 
12. ฮาเลิน (เมือง) 
13. ฮัม 
15. ฮัสเซิลต์ (เมือง) 
18. แฮร์ก-เดอ-สตัด (เมือง) 
20. เฮิสเดิน-โซลเดอร์ 
26. เลโอโปลด์สบืร์ค 
28. ลึมเมิน 
33. นีวเวอร์แกร์เกิน 
34. โอปคลับเบก 
38. ซินต์-เตรยเดิน (เมือง) 
39. เทิสเซินเดอร์โล 
43. โซนโฮเฟิน 
44. ซือเตินดาล
เขตมาไซก์: 
 5. โบโคลต์ 
 7. เบร (เมือง) 
 9. ดิลเซิน-สโตกเกม (เมือง) 
14. ฮาโมนต์-อาเคิล (เมือง) 
16. แฮ็คเติล-แอ็กเซิล 
22. เฮาต์ฮาเลิน-แฮ็ลค์เตอเริน 
23. กินโรย 
27. โลมเมิล (เมือง) 
29. มาไซก์ (เมือง) 
31. เมวเวิน-เครยโตรเดอ 
32. เนียร์เพลต์ 
35. โอเวอร์เพลต์ 
36. เปร์ (เมือง)

เขตโตงเงอเริน: 
 1. อัลเกิน 
 4. บิลเซิน (เมือง) 
 6. บอร์คโลน (เมือง) 
17. เฮียร์ส 
19. แฮร์สตัปเปอ 
21. ฮุเซิลต์ 
24. กอร์เตสเซม 
25. ลานาเกิน 
30. มาสเมเคอเลิน 
37. รีมสต์ 
40. โตงเงอเริน (เมือง) 
41. ฟุเริน 
42. แว็ลเลิน

ดูเพิ่ม
* จังหวัดลิมบืร์ค จังหวัดทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศเนเธอร์แลนด์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
ออซเฟสต์
ออซเฟสต์ ( ) เป็นเทศกาลทัวร์ประจำปีของสหรัฐอเมริกา (ในบางปี มีในยุโรปบ้าง) ที่รวมการแสดงศิลปินวงเฮฟวีเมทัลและฮาร์ดร็อกหลายวง คิดขึ้นโดยออซซี ออสบอร์น และภรรยาของเขา แชรอน ออสบอร์น ทั้งคู่ได้ร่วมจัดงานในปีแรก ๆ ของทัวร์ร่วมกับแจ็ก ออสบอร์น ลูกชายของทั้งคู่ ทัวร์ออสเฟสต์รวบรวมวงหลากหลายแนวดนตรี ในเครือเฮฟวีเมทัลและฮาร์ดร็อก รวมไปถึงอัลเทอร์เนทีฟเมทัล, แทรชเมทัล, อินดัสเทรียลเมทัล, เมทัลคอร์, ฮาร์ดคอร์พังก์, นูเมทัล, เดธเมทัล, กอธิกเมทัลและแบล็กเมทัล ออสซี ออสบอร์นและแบล็กซับบาธได้ร่วมแสดงในทัวร์หลายครั้งในหลายปี

อ้างอิง
ฮัตโตริ ฮันโซ (เวิลด์ฮีโร่)
ฮัตโตริ ฮันโซ ( ; ) เป็นตัวละครเอกจากเกม เวิลด์ฮีโร่ ซึ่งเป็น นินจาอิงะ ที่มีคู่ปรับคนสำคัญคือ ฟูมะ โคทาโร่ ผู้เป็น นินจาตระกูลฟูมะ นอกจากนี้ ฮัตโตริ ฮันโซยังเป็นตัวละครหลักที่ปรากฏตัวในเกม นีโอจีโอ แบทเทิล โคลีเซียม ที่ทางบริษัท SNK Playmore ผลิตขึ้นด้วยเช่นกัน
ประวัติตามท้องเรื่อง
ฮัตโตริ ฮันโซ เป็นนินจาหนุ่มซึ่งเป็นผู้นำที่เข้มงวดของนินจาตระกูลอิงะ ภายหลังจากที่ฟูมะได้เคยโจมตีชนะเขามาแล้วครั้งหนึ่งในช่วงที่มีอายุ 19 ปี เขาได้ประกาศให้นินจาในค่ายของตนเป็นศัตรูกับฟูมะ และตั้งใจฝึกฝนเพื่อที่จะไม่ต้องพ่ายแพ้ให้แก่ฟูมะอีก โดยส่งไปยังโลกที่ไม่มีใครรู้จัก เขาทำการฝึกฝนทั้งได้รับการฝึกจิตให้กลายเป็นนักรบ แต่เขาก็ยังคิดว่าตัวเองยังอ่อนหัดอยู่ แต่เขาก็หวังว่าสักวันหนึ่งเขาจะเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดให้ได้
ข้อมูลจำเพาะ
* ชื่อ : ฮัตโตริ ฮันโซ (服部 半蔵)
* สถานภาพ : นินจา
* ถิ่นกำเนิด : 
* วันเดือนปีเกิด : 10 สิงหาคม
* ส่วนสูง : 175 ซม.
* น้ำหนัก : 69 กก.
* กรุ๊ปเลือด : B
* สิ่งที่ชอบ : ฝึกฝน, คนที่ทำงานหนัก
* สิ่งที่เกลียด : นันปะ, ขนมปัง และกาแฟ

ข้อมูลเพิ่มเติม
* ฮัตโตริ ฮันโซ เป็นตัวละครที่ดัดแปลงมาจากบุคคลในประวัติศาสตร์ของชาวญี่ปุ่น (ดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ชีวประวัติของ ฮัตโตริ ฮันโซ)

อ้างอิง

* นิตยสารเกมแม็ก (สนพ.อนิเมทกรุ๊ป)
* นิตยสารเมก้า (สนพ.วิบูลย์กิจ)

ดูเพิ่ม
* ฟูมะ โคทาโร่
* ชูร่า

แหล่งข้อมูลอื่น
* ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ "ฮัตโตริ ฮันโซ"

en:World Heroes#Characters
สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (องค์การมหาชน)
สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (องค์การมหาชน) ( ) เป็นองค์การมหาชน ภายใต้การกำกับดูแลของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ จัดตั้งขึ้นตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (องค์การมหาชน) พ.ศ. 2543 ซึ่งประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 และมีผลบังคับใช้อีก 90 วันถัดมา คือ วันที่ 26 ตุลาคมของปีเดียวกัน ตามบทบัญญัติของแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 8 และรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540
สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (องค์การมหาชน) มีภารกิจในการดำเนินงานเพื่อสนับสนุนและให้การช่วยเหลือแก่องค์กรชุมชนและเครือข่ายองค์กรชุมชนเกี่ยวกับการประกอบอาชีพ การพัฒนาอาชีพ การเพิ่มรายได้ การพัฒนาที่อยู่อาศัยและสิ่งแวดล้อม และการพัฒนาชีวิตความเป็นอยู่ของสมาชิกในชุมชนทั้งในเมืองและชนบท โดยยึดหลักการพัฒนาแบบองค์รวมหรือบูรณาการ และหลักการพัฒนาที่สมาชิกชุมชนมีส่วนร่วมเป็นแนวทางสำคัญ เพื่อเสริมสร้างความเข้มแข็งของชุมชนและประชาสังคม
ในระยะเริ่มแรกให้มีการโอนกิจการของโครงการพัฒนาคนจนในเมือง การเคหะแห่งชาติ และสำนักงานกองทุนพัฒนาชนบท สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ เข้ามาจัดตั้งเป็นสถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน ในสังกัดกระทรวงการคลัง และโอนมาสังกัดกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ในปี พ.ศ. 2545
ที่ตั้งสำนักงาน
สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (องค์การมหาชน) มีสำนักงานใหญ่ สำนักงานภาคกรุงเทพมหานคร ปริมณฑลและภาคตะวันออก และสำนักงานภาคกลางและภาคตะวันตก ตั้งอยู่ที่ถนนนวมินทร์ แขวงคลองจั่น เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร นอกจากนั้นยังมีสำนักงานในภูมิภาค จำนวน 3 แห่ง ได้แก่ 
* สำนักงานภาคเหนือ ที่จังหวัดเชียงใหม่ 
* สำนักงานภาคใต้ ที่จังหวัดพัทลุง 
* สำนักงานภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ที่จังหวัดขอนแก่น

อ้างอิง
บักกุ๊ดเต๋
บักกุ๊ดเต๋ ( ; ; ฮกเกี้ยน: บ้ากุ๊ดเต๋) เป็นแกงแบบจีนฮกเกี้ยนและจีนแต้จิ๋วที่นิยมรับประทานในมาเลเซีย ไต้หวัน สิงคโปร์ จีน (เช่น ฝูเจี้ยน แต้ซัว) และบางเมืองในประเทศเพื่อนบ้าน อย่างเช่น บาตัมในอินโดนีเซีย และอำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา กระบี่ และภูเก็ตในไทย ชื่อบักกุ๊ดเต๋แปลตามตัวอักษรได้ว่า "เนื้อกระดูกและน้ำชา"
โดยทั่วไปจะประกอบด้วยซี่โครงหมูอ่อนตุ๋นในน้ำต้มสมุนไพรและเครื่องเทศ (ได้แก่ โป๊ยกั้ก อบเชย กานพลู ตังกุย เมล็ดยี่หร่า และกระเทียม) เป็นเวลาหลายชั่วโมง อาจมีส่วนประกอบอื่นเพิ่มเติมอย่างเครื่องในสัตว์ เห็ดชนิดต่าง ๆ ผักกาด เต้าหู้แห้ง หรือเต้าหู้ทอด และอาจมีสมุนไพรจีนอื่น ๆ เช่น yu zhu (เหง้าของ Solomon's Seal) และ ju zhi (ผล buckthorn) ที่ทำให้น้ำแกงมีรสหวานมากขึ้นและเข้มข้นขึ้นเล็กน้อย ระหว่างปรุงจะเติมซีอิ๊วขาวและดำลงในน้ำแกง มีผักชีสับหรือหอมเจียวเป็นเครื่องตกแต่ง

เชื่อกันว่า บักกุ๊ดเต๋เริ่มนำเข้าไปในมลายูเมื่อศตวรรษที่ 19 โดยคนงานชาวจีนจากกวางตุ้ง เฉาชั่น หรือฝูเจี้ยน
ปกติแล้ว บักกุ๊ดเต๋จะรับประทานกับข้าวหรือก๋วยเตี๋ยว (บางครั้งอาจทำเป็นน้ำก๋วยเตี๋ยว) และมักจะมีปาท่องโก๋ไว้จุ่มกับน้ำแกง ใช้ซีอิ๊ว (ปกติจะใช้ซีอิ๊วขาว แต่อาจใช้ซีอิ๊วดำในบางครั้ง) เป็นเครื่องปรุงรสพร้อมกับพริกขี้หนูและกระเทียมสับ และมีเครื่องดื่มเป็นชาจีน (ชาทีกวนยินเป็นที่นิยมมากในพื้นที่ เคลังวัลเลย์ ในมาเลเซีย) ซึ่งเชื่อกันว่าจะช่วยเจือจางหรือละลายไขมันจำนวนมากในเนื้อหมู โดยทั่วไปแล้ว บักกุ๊ดเต๋ นิยมรับประทานเป็นอาหารเช้า
ความจริงแล้ว มีรายงานว่าบักกุ๊ดเต๋เป็นอาหารที่ช่วยเสริมจากความขาดแคลนอาหารและบำรุงสุขภาพของคนงานท่าเรือ กล่าวกันว่ามีต้นกำเนิดจากเมืองเฉวียนโจวในมณฑลฝูเจี้ยน หรือจากเฉาชั่น ซึ่งยังคงมีผู้รับประทานอยู่ในปัจจุบัน แล้วนำเข้ามายังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้พร้อมกับชาวจีนโพ้นทะเล แต่ตามเรื่องราวที่เป็นไปได้มากที่สุดนั้น บักกุ๊ดเต๋คิดขึ้นมาโดยชาวจีนชั้นสูงคนหนึ่งจากเมืองเฉวียนโจวในมณฑลฝูเจี้ยน สูตรลับถูกส่งต่อสู่เพื่อนซึ่งต่อมาเดินทางสู่เมือง เคลัง และเป็นคนแรกที่ปรุงบักกุ๊ดเต๋เพื่อจำหน่าย ซึ่งต่อมากลายเป็นอาหารที่มีชื่อเสียงแล้วถูกเลียนแบบและปรับปรุงหลายครั้ง ดังนั้นตามเรื่องราวนี้จึงถือว่าชาวฮกเกี้ยนเป็นผู้คิดค้นบักกุ๊ดเต๋ ต่อมาชาวแต้จิ๋วได้นำบักกุ๊ดเ
องราวนี้จึงถือว่าชาวฮกเกี้ยนเป็นผู้คิดค้นบักกุ๊ดเต๋ ต่อมาชาวแต้จิ๋วได้นำบักกุ๊ดเต๋ไปปรุงในแบบของตนเอง ข้อแตกต่างที่มองเห็นได้ระหว่างบักกุ๊ดเต๋แบบฮกเกี้ยนกับแบบแต้จิ๋วคือ แบบฮกเกี้ยนจะใช้ซีอิ๊วดำและน้ำแกงมีสีเข้มกว่า ซึ่งความแตกต่างนี้ขึ้นอยู่กับการรับรสของแต่ละวัฒนธรรม
รูปแบบ
บักกุ๊ดเต๋มีหลากหลายรูปแบบตามวิธีปรงที่ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมย่อยต่าง ๆ ในจีน ในสิงคโปร์มี บักกุ๊ดเต๋ถึงสามแบบ แบบที่พบได้มากที่สุดคือแบบแต้จิ๋ว น้ำแกงมีสีอ่อนแต่ใส่พริกไทยมาก แบบฮกโหล (ฮกเกี้ยน) จะใส่ซีอิ๊วมาก ทำให้น้ำแกงมีสีเข้ม และแบบกวางตุ้ง จะใส่สมุนไพรเพื่อให้มีรสชาติเข้มข้น
ชิกกุ๊ดเต๋ เป็นบักกุ๊ดเต๋แบบหนึ่งที่ใช้เนื้อไก่แทนเนื้อหมูทำให้มีไขมันน้อยกว่า ซึ่งใช้เป็นอาหารฮาลาลสำหรับชาวมุสลิมที่ไม่รับประทานเนื้อหมูได้ เมื่อ พ.ศ. 2542 เกิดการระบาดของไวรัสนิปาห์ในมาเลเซีย ผู้ประกอบการหลายรายกลัวว่าเนื้อหมูจะมีไวรัส จึงเปลี่ยนไปใช้เนื้อสัตว์ทะเล เนื้อไก่ หรือไม่ใส่เนื้อสัตว์เลย (มังสวิรัติ) ซึ่งบางแบบยังคงมีในรายการอาหารในร้านอาหารบางแห่งในปัจจุบัน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
วัดพระธาตุดุม
วัดพระธาตุดุม หรือ วัดพระธาตุดูม อำเภอเมืองสกลนคร จังหวัดสกลนคร ตั้งอยู่ที่บริเวณตัวเมืองจังหวัด ไม่ไกลจากหนองหานมากนัก แต่ยังเป็นโบราณสถานอีกแห่งหนึ่งยังสภาพที่ขาดการบูรณะอย่างต่อเนื่อง
ลักษณะ
วัดพระธาตุดุม โบราณสถานแห่งนี้โดยลักษณะดั้งเดิมเป็นพระปรางค์ก่ออิฐ 3 หลังตั้งอยู่บนฐานเดียวกัน หันหน้าไปทางทิศตะวันออก มีร่องรอยของคูน้ำล้อมรอบเห็นได้ชัด ซึ่งอยู่ทางด้านทิศเหนือและทิศใต้ ปัจจุบันลักษณะคงเหลือเพียงพระปรางค์องค์เดียว สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นสมัยเดียวกับพระธาตุนารายณ์เจงเวง แต่องค์ปราสาทเล็กกว่าพบทับหลังทั้ง 4 ด้าน ด้านทิศเหนือเป็นภาพนารายณ์บรรทมสินธุ์ นอกจากนี้ยังมีภาพเทวดาทรงพาหนะเหนือหน้ากาลประกอบด้วยสัตว์ต่าง ๆ เช่น ช้าง สิงห์ และลายใบไม้ม้วน การกำหนดอายุประมาณพุทธศตวรรษที่ 16-17 ศิลปะขอม แบบบาปวน

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์เปอรานากัน
พิพิธภัณฑ์เปอรานากัน ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ในสิงคโปร์ที่จัดแสดงวัฒนธรรมเปอรานากันโดยเฉพาะ เดิมเคยเป็นพิพิธภัณฑ์อารยธรรมเอเชียสาขาแรก เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งแรกของโลกที่จัดแสดงวัฒนธรรมเปอรานากันในสิงคโปร์และนิคมช่องแคบอื่นๆในมะละกาและปีนังในอดีต และชุมชนเปอรานากันอื่นๆในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งอยู่ในอาคาร Old Tao Nan School ที่ถนนอาร์เมเนียน ใช้เป็นส่วนจัดแสดงเพิ่มเติมจากศิลปวัตถุในพิพิธภัณฑ์อารยธรรมเอเชีย
เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2549 พิพิธภัณฑ์อารยธรรมเอเชีย หรือที่ต่อมารู้จักกันว่า ACM 1 ได้ปิดสาขาที่ถนนอาร์เมเนียนเพื่อปรับปรุงครั้งใหญ่ ซึ่งขณะที่ปิดนั้น ฝ่ายจัดการพิพิธภัณฑ์ได้เลือกวัฒนธรรมเปอรานากันมาเป็นหัวข้อใหม่ในการจัดแสดงในอาคาร Tao Nan School โดยหัวข้อที่ได้รับการพิจารณาด้วยคือ พิพิธภัณฑ์เด็ก และพิพิธภัณฑ์เครื่องเคลือบดินเผาจีน ทำให้พิพิธภัณฑ์เป็นสถานที่จัดแสดงศิลปวัตถุและเครื่องใช้ของชาวเปอรานากันที่มีเอกลักษณ์และครอบคลุมมากที่สุดในโลก แต่ละปีมีผู้เข้าชมราว 112,000 คน หลังจากปรับปรุง ทำให้มีพื้นที่จัดแสดงมากขึ้นร้อยละ 25 สำหรับจัดแสดงแง่มุมต่างๆ ของบ้านและวิถีชีวิตแบบเปอรานากัน และยังมีแผนการสร้างร้านอาหารและร้านค้าแบบเปอรานากันที่ห
ละวิถีชีวิตแบบเปอรานากัน และยังมีแผนการสร้างร้านอาหารและร้านค้าแบบเปอรานากันที่ห้องแถวสี่คูหาติดกับอาคารพิพิธภัณฑ์
พิพิธภัณฑ์เปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2551 ประกอบด้วยห้องจัดแสดงถาวร 10 ห้องที่จัดแสดงวิถีชีวิตของชาวแปอรานากัน จุดสำคัญของพิพิธภัณฑ์คือ เตียงงานแต่งงานแบบเปอรานากัน ที่เคยเป็นของ Mrs. Quah Hong Chiam จากปีนัง ซึ่งเธอได้ให้กำเนิดบุตรเจ็ดคนแรกจาก 11 คนบนเตียงหลังนี้ ส่วนห้องจัดแสดงอื่นๆมีดังต่อไปนี้
* Gallery 1 : ต้นกำเนิด (ชั้น 1) แนะนำวัฒนธรรมเปอรานากันและชุมชนเปอรานากันต่างๆ ในสิงคโปร์ มะละกา ปีนัง และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
* Gallery 2-5 : การแต่งงาน (ชั้น 2) เรื่องราวของงานแต่งงาน 12 วันตามประเพณีเปอรานากัน จัดแสดงพิธีสำคัญอย่าง Lap chai (การเแลกเปลี่ยนของขวัญ) และ Chiu thau (การเจริญวัย) ผู้เข้าชมยังสามารถชมห้องแต่งงานอันวิจิตรงดงามและขั้นตอนในพิธีแต่งงาน
* Gallery 6 : Nonya (ชั้น 3) จัดแสดงศิลปะและงานหัตถกรรมของ Nonya อย่างเช่นงานร้อยลูกปัด และการถ่ายทอดมรดกทางวัฒนธรรมจากสตรีสู่เด็ก
* Gallery 7 : ศาสนา (ชั้น 3) จัดแสดงเกี่ยวกับศาสนาและศรัทธาของชาวเปอรานากัน
* Gallery 8 : ชีวิตสาธารณะ (ชั้น 3) จัดแสดงเกี่ยวกับชาวเปอรานากันที่มีชื่อเ
ากัน
* Gallery 8 : ชีวิตสาธารณะ (ชั้น 3) จัดแสดงเกี่ยวกับชาวเปอรานากันที่มีชื่อเสียงทางการค้า การเมือง และงานสังคมในประวัติศาสตร์สิงคโปร์
* Gallery 9 : อาหารและงานเลี้ยงฉลอง (ชั้น 3) จัดแสดงงานเลี้ยงใหญ่ที่มีชุดเครื่องถ้วยชามแบบ nonya ที่ดีที่สุดในโลก
* Gallery 10 : สนทนา (ชั้น 3) สื่อทางภาพสรุปที่แสดงถึงทัศนคติของชาวเปอรานากันสมัยใหม่และความรู้สึกที่มีต่อมรดกทางวัฒนธรรม และอนาคตของวัฒนธรรมเปอรานากัน
* Special Exhibition Galleries (ชั้น 2 และ 3) เป็นส่วนจัดแสดงนิทรรศการหมุนเวียน
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*Peranakan Museum 
*Interactive 360 X 360 degree VR preview of the Peranakan Museum
อาหมัด อัล ซูไรติ
อาหมัด อัล ซูไรติ ( ; ) เป็นตัวละครเอกจากภาพยนตร์เรื่อง ท้าชนคนเดือด (AUKMEN) ซึ่งเป็นนักมวยไทยชาวกาตาร์ โดยเป็นตัวละครที่ได้แรงดลบันดาลใจมาจากเรื่องจริง
ประวัติตามท้องเรื่อง
อาหมัด เป็นอดีตวิศวกรชาวกาตาร์ผู้เดินทางมายังประเทศไทยเพื่อต้องการเป็นนักมวยไทย ในช่วงแรกเขาหมดตัวไปกับการดื่มและการเที่ยว จนต่อมาเพื่อนของเขาได้แนะให้ไปยังค่ายมวย และได้พบกับการ์ตูน ซึ่งเป็นลูกบุญธรรมเจ้าของค่ายมวยและเพื่อนร่วมค่ายชาวไทยอีกหลายคนที่คอยให้คำแนะนำและกำลังใจ เดิมทีพ่อของอาหมัดต้องการให้มีงานทำแบบเดียวกับคนทั่วไป แต่เขาต้องการเป็นนักมวยจึงตัดสินใจร่วมเข้าแข่งขัน ครั้งหนึ่งเขาได้รับการทาบทามโปรโมเตอร์มวยใต้ดินชักชวนให้ไปแข่งกับนักมวยไทยฝีมือฉกาจ นามว่า ก้าวไกล แก่นนรสิงห์ ซึ่งอาหมัดได้เข้าต่อสู้ด้วย แต่เนื่องด้วยนักมวยชาวไทยมีอานุภาพการจู่โจมที่หนักหน่วงและชั้นเชิงเหนือกว่า ทำให้อาหมัดต้องพ่ายแพ้กลับมา
อาหมัดกลับไปยังค่ายมวยในสภาพที่บอบช้ำ แต่การ์ตูนพยายามปลอบใจและได้แนะนำให้เขาชกมวยแบบมีกฎกติกาแทน อาหมัดทำตามคำแนะนำเขาเริ่มเข้าแข่งขันมวยไทยในรายการต่างๆ แล้วสู้อย่างเต็มที่ แต่เขาก็ยังแพ้ให้กับนักมวยไทยหลายราย แต่ในคราวนี้การ์ตูนบอกว่าหากต้องการเอาชนะในประเทศไทย มีเพียงทางเดียวเท่านั้นที่ต้องทำคือการน็อคคู่ต่อสู้ให้ล้มลงให้ได้ ซึ่งเขาก็ฝึกฝนอย่างเต็มที่จนสามารถเอาชนะนักมวยมาได้หลายราย และในที่สุดอาหมัดก็ได้โคจรมาพบกับ ก้าวไกล แก่นนรสิงห์ ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นสุดยอดนักมวยไทยที่แข็งแกร่งที่สุดอีกครั้ง
ข้อมูลจำเพาะ
* ชื่อ : อาหมัด ( )
* ชื่อจริง : อาหมัด ราชิด อัล-ซูไรติ (Ahmad Rashid Al-Suraiti)
* ชื่อในวงการมวย : ออคแมน ส.คำสิงห์ (AUKMEN)
* สัญชาติ : กาตาร์
* เกิดวันที่ : 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1980
* อายุ (ตามท้องเรื่อง) : 27 ปี
* ผู้แสดง : อาหมัด อัล-ซูไรติ
เกี่ยวกับภาพยนตร์
* นักแสดงที่ร่วมแสดงกับ อาหมัด อัล-ซูไรติ ได้แก่ : หญิง จุฬาลักษณ์, และ โยกเยก
* นักมวยไทยที่ได้ร่วมแสดงภาพยนตร์ : สมรักษ์ คำสิงห์, ก้าวไกล แก่นนรสิงห์ และ น้องตุ้ม ปริญญา
* ภาพยนตร์เรื่อง ท้าชนคนเดือด เป็นภาพยนตร์ต้นแบบที่มีตัวเอกของเรื่องเป็นนักมวยไทยชาวอาหรับ ที่แสดงการชกมวยและไหว้ครูเป็นที่ยอมรับระดับนานาชาติเรื่องแรกของโลก และมีแผนการณ์ที่จะจัดฉายที่เมืองคานส์ ประเทศฝรั่งเศสด้วยเช่นกัน 
* ภาพยนตร์เรื่อง ท้าชนคนเดือด เป็นภาพยนตร์ที่หญิง จุฬาลักษณ์ และแฟนหนุ่มของเธอร่วมทุนกับบริษัทอาเหม็ด ประเทศกาตาร์ ผลิตขึ้นมา ทั้งนี้มีทีมงานหลายประเทศร่วมกันสร้าง ทั้ง ฮ่องกง, ฝรั่งเศส และอเมริกา โดยเฉพาะอย่างยิ่งมีทีมสตั๊นท์ซึ่งเคยร่วม
นสร้าง ทั้ง ฮ่องกง, ฝรั่งเศส และอเมริกา โดยเฉพาะอย่างยิ่งมีทีมสตั๊นท์ซึ่งเคยร่วมทีมกับเจท ลีมาร่วมงานต่างหากด้วย
ครุฑ เมืองสุรินทร์
ครุฑ เมืองสุรินทร์ ( ; ) เป็นนักมวยไทยชาวไทยจากการ์ตูนเรื่อง ลุยแหลกเกินหลักสูตร ซึ่งเขียนโดย มาโคโตะ นิวาโนะ ซึ่งเป็นนักเขียนการ์ตูนชาวญี่ปุ่น ที่มีการจัดพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารคอมิกเบรก ( ; ) ในประเทศญี่ปุ่น และปรากฏตัวครั้งแรกในประเทศไทย ในนิตยสาร C-KID เล่ม 44 ปีพ.ศ. 2540 ซึ่งจัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ เขาเป็นผู้ซึ่งเคยเอาชนะมาจิมะ เร ผู้ใช้วิชายิวยิตสูแห่งสำนักยินไนซึ่งเป็นตัวเอกของเรื่องมาแล้วครั้งหนึ่ง กล่าวกันว่า ผู้เขียนได้นำนามสกุลบนสังเวียนของ แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์ มาใช้เป็นนามสกุลให้กับครุฑ และชื่อของครุฑ มาจากวิหคศักดิ์สิทธิ์ในเทพนิยายของฮินดู
ประวัติตามท้องเรื่อง
ครุฑปรากฏตัวขึ้นครั้งแรกในการแข่งขันรายการ GIGA แบทเทิล ซึ่งเป็นการต่อสู้โดยไม่จำกัดศิลปะการต่อสู้ ที่จัดโดย "เดวิด ชาน" ครุฑไปป่วนเวทีการแข่งขันคิกบ็อกซิ่งที่โกรากุเอ็งฮอลล์ และล้มนักมวยคิกบ็อกซิ่งไปสองราย ส่งผลให้มาจิมะ เร ไม่พอใจจึงเข้ามาต่อสู้กัน เรได้โดนท่าไม้ตายของครุฑจนสลบไป จากนั้นทั้งสองก็มาพบกันอีกที่ฟุกุโอกะโดม ซึ่งเป็นสนามเบสบอลที่มีหลังคาเปิดได้แห่งแรกของญี่ปุ่น โดยตั้งอยู่ที่บริเวณอ่าวฮากาตะ ของคิวชิว สนามแห่งนี้ถือได้ว่าดัดแปลงมาจากโคลอสเซียมอันเป็นสนามแข่งขันสมัยโรมันเรืองอำนาจ ทั้งคู่ต่อสู้กันอย่างดุเดือด ในท้ายที่สุด แม้ว่าครุฑจะเป็นฝ่ายพ่ายให้กับเร แต่เรก็ชนะครุฑด้วยความยากลำบาก ในภายหลังครุฑได้ปรากฏตัว
ุฑจะเป็นฝ่ายพ่ายให้กับเร แต่เรก็ชนะครุฑด้วยความยากลำบาก ในภายหลังครุฑได้ปรากฏตัวอีกครั้งในช่วงสุดท้ายของภาคแรกพร้อมกับคิมมุนเซ กับคิมซังอู ซึ่งเป็นสองพี่น้องนักเทควันโด้จากเกาหลี โดยทั้งสามได้ช่วยเรต่อสู้กับศัตรูจนได้รับชัยชนะในที่สุด
ลักษณะตัวละคร
ครุฑ เมืองสุรินทร์ เป็นนักมวยไทยที่มีรอยสักรูป "ปีกนก" อยู่ที่กลางหลัง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ที่สื่อถึงตัวละคร ครุฑ ในเทพนิยายที่มีปีกเช่นเดียวกัน ซึ่งเป็นรอยสักที่ผู้ฝึกสอนซึ่งมีชื่อว่า มนต์สวรรค์ สักให้ทุกครั้งสำหรับการสักขนทีละหนึ่งอันสำหรับชัยชนะแต่ละครั้ง และเมื่อรอยสักรูปปีกนกปรากฏที่กลางหลังอย่างสมบูรณ์ก็จะถือว่าครุฑเป็นผู้มีอิสรเสรี เขาเริ่มการแข่งขันมวยไทยครั้งแรกในสนามมวยเวทีลุมพินีตั้งแต่อายุ 13 ปี ซึ่งปกติแล้วกำหนดไว้สำหรับผู้ที่มีอายุตั้งแต่ 16 ปีขึ้นไปจึงจะมีสิทธิ์แข่งได้ แต่เนื่องด้วยร่างกายที่ใหญ่โตของเขาจึงสามารถเข้าร่วมแข่งขันกับนักมวยรายอื่นได้ ครุฑเป็นนักมวยไทยที่แลดูเป็นมิตรกับคนรอบกาย แต่แทบไม่มีใครรู้มาก่อนเลยว
ยอื่นได้ ครุฑเป็นนักมวยไทยที่แลดูเป็นมิตรกับคนรอบกาย แต่แทบไม่มีใครรู้มาก่อนเลยว่ารอยยิ้มที่เป็นมิตรของครุฑนั้นมีที่มาอันน่าขมขื่น
อ้างอิง

* システィナ・ステファンVSガルーダ・ムアリンスン (第233話 怖いのは)

แหล่งข้อมูลอื่น
* เมืองสุรินทร์.jpg ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ "ครุฑ เมืองสุรินทร์"
นครลักเซมเบิร์ก
ลักเซมเบิร์ก ( ; ; ) มีอีกชื่อว่า นครลักเซมเบิร์ก ( หรือ ; ; หรือ ) เป็นเมืองหลวงของราชรัฐลักเซมเบิร์ก ในเมืองยังมีสิ่งก่อสร้างทางประวัติศาสตร์อย่าง ปราสาทลักเซมเบิร์ก ที่สร้างโดยชนแฟรงค์ในช่วงยุคกลางตอนต้นในบริเวณที่เริ่มก่อตั้งเมือง

เมืองลักเซมเบิร์กตั้งอยู่ใจกลางของยุโรปตะวันตกตั้งอยู่ห่างจากกรุงบรัสเซลส์ ห่างจากกรุงปารีส และตั้งอยู่ห่างจากโคโลญ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*Commune of Luxembourg official website
*Luxembourg City Tourism
*Museum of the city of Luxembourg website
แอลเจียร์
แอลเจียร์ ( ; al-Jazā’ir) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศแอลจีเรีย และเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 2 ในภูมิภาคมาเกร็บ (รองจากเมืองกาซาบล็องกา) จากข้อมูลประชากรในปี ค.ศ. 1998 มีประชากร 1,519,570 คนและหากรวมประชากรในเขตเมืองมี 2,135,630 คน และจากการประเมินของสหประชาชาติของประชากรในพื้นที่เมือง (เขตเมือง) มีประชากรถึง 3,354,000 คน ในปี ค.ศ. 2007
ชื่อ El-Bahdja (البهجة) หรือ Alger la Blanche ("Algiers the White") เป็นชื่อเรียกอาคารสีขาวสะท้อนแสงที่ขึ้นมาจากทะเล เมืองแอลเจียร์ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตกของอ่าวในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ชื่อของเมืองมาจากคำในภาษาอาหรับ (جزائر al-jazā’ir) ที่แปลว่าเกาะ ที่หมายถึง 4 เกาะที่ตั้งอยู่นอกชายฝั่งของเมืองจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของแผ่นดินใหญ่ในปี ค.ศ. 1525 ชื่อ Al-jazā’ir เป็นชื่อที่ตัดสั้นจากชื่อเมืองเก่า ( بني مازغان jazā’ir banī mazghannā, "เกาะของ (เผ่า) Bani Mazghanna")
ส่วนทันสมัยของเมือง ก่อสร้างขึ้นบนระดับน้ำทะเลข้างชายฝั่งทะเล ส่วนเก่าแก่ของเมือง ขึ้นไปอยู่บนเขาหลังเมืองสมัยใหม่และที่ตำแหน่งสูงสุดมี แคสบาห์ หรือ เนินปราสาท อยู่ด้านบน 400 ฟุต (122 ม.) เหนือระดับน้ำทะเล

อ้างอิง
เขาอู่ไถ
เขาอู่ไถ ( ) คือแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในเขตภูเขา มณฑลชานซี ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นหนึ่งในสี่ภูเขาอันศักดิ์สิทธิ์ทางพุทธศาสนาของจีน (ประกอบด้วยภูเขาอู่ไถ ภูเขาจิ่วหฺวา ภูเขาเอ๋อเหมย์หรือง้อไบ๊ และภูเขาผู่ถัว) ณ ภูเขาอู่ไถแห่งนี้เป็นที่ประทับของพระมัญชุศรีโพธิสัตว์ ธรรมราชกุมารในคติของพระพุทธศาสนามหายาน

ได้รับการจัดระดับโดยคณะกรรมการจัดระดับคุณภาพสถานที่ท่องเที่ยวแห่งประเทศจีนสถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAAA เมื่อปี 2550
มรดกโลก
เขาอู่ไถได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 33 เมื่อปี พ.ศ. 2552 ที่เมืองเซบิยา ประเทศสเปน ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
* (ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
* (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นต
าที่สาบสูญไปแล้ว
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
* (vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์
รือบับ
รือบับ ( ; ) เป็นที่เข้าใจกันว่าเป็นเครื่องดนตรีที่มีการละเล่นกันตั้งแต่ในบริเวณสามจังหวัดชายแดนใต้ มาเลเซีย สุมาตราเหนือของประเทศอินโดนีเซีย และชวา ใช้ในการแสดง เมาะโย่งหรือมะโย่ง ซึ่งการละเล่นนี้ไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นเป็นศิลปะละครรำในวัฒนธรรมหลวงหรือเป็นวัฒนธรรมราษฎร์ของคนถิ่นมลายู แต่ที่ปัตตานีปรากฏหลักฐานการละเล่นนี้ที่หนังสือ ฮิกายัดปัตตานีหรือพงศาวดารปัตตานี ในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 17 รือบับมีลักษณะโดยรวมคล้ายกับซอสามสายของภาคกลาง

อ้างอิง
* เมาะโย่ง ศิลปะการแสดงมลายูในแดนใต้
รีตานินดราซาไนมาลาลาโอ
รีตานินดราซาไนมาลาลาโอ ( ) เป็นเพลงชาติของประเทศมาดากัสการ์ เนื้อร้องประพันธ์โดย นอร์แบร์ ราฮารีซูอา และเรียบเรียงทำนองโดย ปัสเตอร์ ราฮัดซาซอน คล้ายกับการเดินขบวนและได้รับอิทธิพลอย่างมากจากดนตรีของยุโรป และระบบการศึกษาในอาณานิคมของฝรั่งเศส นักดนตรีชาวมาลากาซีมักเล่นด้วยหีบเพลง เพลงชาติได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2502 โดยรัฐสภาของมาดากัสการ์ ก่อนที่จะได้รับเอกราชอย่างเป็นทางการในวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2503 ฟิลลิเบอร์ท ซิรานานา (Philibert Tsiranana) เป็นนายกรัฐมนตรีของมาดากัสการ์ในระหว่างการแต่งเพลงชาติและ ไมเคิล เดเบร่ (Michel Debré) เป็นนายกรัฐมนตรีฝรั่งเศสในช่วงเวลานั้น จุดสนใจหลักของเพลงชาติ คือความรักแผ่นดิน เ
ป็นนายกรัฐมนตรีฝรั่งเศสในช่วงเวลานั้น จุดสนใจหลักของเพลงชาติ คือความรักแผ่นดิน เช่นเดียวกับการขอบคุณพระเจ้า และการเรียกร้องความสามัคคีและ ความภักดีภายในชาติ
{|class="toccolours" cellpadding="10" rules="cols"
!เนื้อร้องภาษามาลากาซี !! คำแปล
|-
!colspan="2" bgcolor="lightsteelblue" |บทที่ 1
|-
|
Ry Tanindrazanay malala ô! 
Ry Madagasikara soa. 
Ny Fitiavanay anao tsy miala, 
Fa ho anao, ho anao doria tokoa. 
|
โอ้ มาตุภูมิอันเป็นที่รักของบรรพบุรุษของเรา 
โอ้ มาดากัสการ์อันงดงาม 
ความรักของเราที่มีต่อท่านไม่มีวันสิ้นสุด 
เราจะภัคดีต่อท่านตลอดไป 
|-
!colspan="2" bgcolor="lightsteelblue"|ประสานเสียง :
|-
|
Tahionao ry Zanahary 
'Ty Nosindrazanay ity 
Hiadana sy ho finaritra 
He! Sambatra tokoa izahay. 
|
ขออวยพรท่าน โอ้ ผู้รังสรรค์ 
นี่คือเกาะของบรรพบุรุษของเรา 
ขอให้มีความสำราญและความสุข 
และขอให้เรา
้รังสรรค์ 
นี่คือเกาะของบรรพบุรุษของเรา 
ขอให้มีความสำราญและความสุข 
และขอให้เรามีความสุขโดยแท้จริง 
|-
!colspan="2" bgcolor="lightsteelblue"|บทที่ 2
|-
|
Ry Tanindrazanay malala ô! 
Irinay mba hanompoan'anao 
Ny tena sy fo fanahy anananay, 
'Zay sarobidy sy mendrika tokoa. 
|
โอ้ มาตุภูมิอันเป็นที่รักของบรรพบุรุษของเรา 
เรายินดีที่ได้ตอบแทนท่าน 
ด้วยร่างกาย ชีวิต และวิญญาณของเรา 
ซึ่งเป็นสิ่งที่ล้ำค่าและงดงาม 
|-
!colspan="2" bgcolor="lightsteelblue"|บทที่ 3
|-
|
Ry Tanindrazanay malala ô! 
Irinay mba hitahian'anao, 
Ka Ilay Nahary 'zao tontolo izao 
No fototra ijoroan'ny satanao. 
|
โอ้ มาตุภูมิอันเป็นที่รักของบรรพบุรุษของเรา 
ขอให้ท่านได้ร
joroan'ny satanao. 
|
โอ้ มาตุภูมิอันเป็นที่รักของบรรพบุรุษของเรา 
ขอให้ท่านได้รับพร 
โดยผู้สร้างโลกใบนี้ 
ซึ่งเป็นรากฐานของการดำรงอยู่ของท่าน 
|}
พิพิธภัณฑ์มีชีวิต
ประเทศเดนมาร์ก]]

พิพิธภัณฑ์มีชีวิต หรือ พิพิธภัณฑ์กลางแจ้ง เป็นลักษณะชนิดหนึ่งของพิพิธภัณฑ์ที่แสดงในบริเวณกว้าง ซึ่งพิพิธภัณฑ์กลางแจ้งแห่งแรกเกิดขึ้นที่สแกนดิเนเวีย ซึ่งต่อมาแนวคิดเรื่องพิพิธภัณฑ์กลางแจ้งได้แพร่กระจายไปทั่วทวีปยุโรปและทวีปอเมริกาเหนือ พิพิธภัณฑ์กลางแจ้งรู้จักกันในหลายชื่อว่า พิพิธภัณฑ์มีชีวิต พิพิธภัณฑ์สิ่งก่อสร้าง หรือ พิพิธภัณฑ์พื้นบ้าน
พิพิธภัณฑ์มีชีวิตเป็นลักษณะเฉพาะอย่างหนึ่งของพิพิธภัณฑ์กลางแจ้งที่บุคคลในบริเวณนั้น จะมีการแต่งกายและการแสดงในลักษณะของยุคสมัยเก่า โดยบุคคลจะประพฤติปฏิบัติตัวราวกับว่าพักอาศัยอยู่ในสมัยโบราณ โดยมีจุดประสงค์เพื่อแสดงวัฒนธรรมสมัยก่อนให้กับผู้ชมในยุคปัจจุบันได้เห็น พิพิธภัณฑ์มีชีวิตส่วนใหญ่จะมีการแสดงหลายอย่างไม่ว่า การตีเหล็ก การตีดาบ การทำเหมืองแร่ การรีดนมวัว การทอผ้า หรือการวาดรูป เป็นต้น

จุดหลักของพิพิธภัณฑ์มีชีวิตที่สำคัญคือ วัฒนธรรมธรรมชาติแห่งประวัติศาสตร์, ข้อมูลความรู้ และ กิจกรรมของชุมนุม
ความแตกต่าง พิพิธภัณฑ์มีชีวิต กับ พิพิธภัณฑ์กลางแจ้ง
การเรียกชื่อของพิพิธภัณฑ์สองรูปแบบนี้สามารถสลับใช้กันได้ โดยจุดหมายเหมือนกันคือ เน้นวัฒนธรรม สิ่งแวดล้อม และประวัติศาสตร์ โดยจุดแตกต่างในแนวคิดของการตั้งชื่อคือ พิพิธภัณฑ์มีชีวิตจะเน้นการมีคนและกิจกรรมของชุมชนเป็นส่วนประกอบของระบบมากกว่า พิพิธภัณฑ์กลางแจ้งที่จะเน้นสิ่งก่อสร้างและอาคารกว่า อย่างไรก็ตามพิพิธภัณฑ์มีชีวิตบางแห่งยังมีการเน้นส่วนประกอบโครงสร้างและอาคารเป็นส่วนสำคัญ เช่นเดียวกับพิพิธภัณฑ์กลางแจ้งบางแห่ง มีการเน้นคนเช่นเดียวกัน
เป้าหมายของพิพิธภัณฑ์มีชีวิตคือเพื่อแสดงให้นักท่องเที่ยวสามารถเข้าชมและเรียนรู้วัฒนธรรม ธรรมชาติ และประวัติศาสตร์ผ่านประสาทสัมผัสทางกายภาพนอกเหนือจากการอ่านในหนังสือ แม้กระนั้นพิพิธภัณฑ์มีชีวิตในอเมริกาบางครั้งจะถูกวิจารณ์โดยนักวิชาการและนักประวัติศาสตร์ว่าการแสดงบางอย่างบิดเบือนจากประวัติศาสตร์จริง และบางครั้งเพื่อบิดเบือนประวัติศาสตร์ในแง่ลบของชุมชนหรือพื้นบ้านบริเวณนั้น
พิพิธภัณฑ์มีชีวิตของอเมริกาเหนือ
ในทวีปอเมริกาเหนือ พิพิธภัณฑ์กลางแจ้งจะนิยมถูกเรียกว่า พิพิธภัณฑ์มีชีวิต (living museum) โดยพิพิธภัณฑ์มีชีวิตแห่งแรกตั้งอยู่ที่ หมู่บ้านกรีนฟีลด์ ในรัฐมิชิแกน ก่อตั้งโดย เฮนรี ฟอร์ด ใน ค.ศ. 1928 โดยมีจุดประสงค์เพื่อทำเป็นพิพิธภัณฑ์เก็บของสำคัญของตน ซึ่งต่อมาใน ค.ศ. 1934 โคโลเนียลวิลเลียมส์เบิร์กได้กลายมาเป็นต้นแบบของพิพิธภัณฑ์มีชีวิตต่อที่อื่นต่อไป พิพิธภัณฑ์มีชีวิตของอเมริกาเหนือ จะแตกต่างกับพิพิธภัณฑ์มีชีวิตของยุโรปตรงที่ มีลักษณะเฉพาะในการยังคง วัฒนธรรม ธรรมชาติ และประวัติศาสตร์ของพื้นที่ แตกต่างจากทางฝั่งยุโรปที่เน้นในการเก็บรักษารูปลักษณ์ของอาคารและสิ่งก่อสร้าง

พิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย
พิพิธภัณฑ์มีชีวิตในประเทศไทย
* ตลาดน้ำอัมพวา
* ตลาดน้ำคลองลัดมะยม
* ตลาดน้ำบางเชือกหนัง
* ตลาดน้ำวัดสะพาน
* เมืองแม่ฮ่องสอน โครงการพิพิธภัณฑ์มีชีวิต 
* ตลาดสามชุก

พิพิธภัณฑ์กลางแจ้งในประเทศไทย
* เมืองโบราณ
* พระราชวังพญาไท
* แหล่งโบราณคดีบ้านปราสาท

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
วัดศรีสว่างโคกสะอาด
วัดศรีสว่างโคกสะอาด ตั้งอยู่เลขที่ 64 หมู่ 5 บ้านโคกสะอาด ตำบลสนม อำเภอสนม จังหวัดสุรินทร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 8 ไร่ 3 งาน 2 ตารางวา โฉนดที่ดินเลขที่ 4 อาณาเขตทิศเหนือประมาณ 3 เส้น 1 วา จดถนนเข้าหมู่บ้าน ทิศใต้ประมาณ 2 เส้น 5 วา จดที่นาของนายเป้า ชัยช่วย ถวายที่ดิน ทิศตะวันออกประมาณ 2 เส้น 1 วา จดที่นาของนางหัด มะลิซ้อน ทิศตะวันตกประมาณ 2 เส้น 7 วา จดถนนใหญ่ เดิมชื่อ สำนังสงฆ์บ้านโคกสะอาด วัดสว่างโคกสะอาด
อาคารเสนาสนะ ประกอบด้วยอุโบสถกว้าง 15 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2464 โดยมีพระราชวรกวิน(ต่อมาเลื่อนสมณศักดิ์ที่ สมเด็จพระมหารัชศรีราชมหาจารย์) เป็นประธานฝ่ายสงฆ์รูปแรก และนายเสน จิตรดี และนายบุดศรี รักษาสัตย์
ีราชมหาจารย์) เป็นประธานฝ่ายสงฆ์รูปแรก และนายเสน จิตรดี และนายบุดศรี รักษาสัตย์ ได้ร่วมกันสร้างวัดขึ้น ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2518 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 15 เมตร ยาว 30 เมตร 
รายนามเจ้าอาวาส(เท่าที่ทราบ)
*1. พระอาจารย์คำมี พ.ศ.2464 - 2476
*2. พระอาจารย์สุข ภาสิริ พ.ศ.2476 – 2478
*3. พระพรหมมี สิริจนฺโท พ.ศ.2478 – 2480
*4. พระอาจารย์ทน นวโก พ.ศ.2480 – 2489
*5. พระอาจารย์น้อย พ.ศ.2489 – 2503
*6. พระอาจารย์ใหญ่ คำ ชินปุตโต พ.ศ.2503 – 2512
*7. พระอธิการ บุญทอง ยโสธโร พ.ศ.2512-2530
*8. พระครูประชากรพิพัฒน์(ย้ายไป วัดประชาไทย อำเภอเสิงสางเจ้าคณะตำบลโนนสมบูรณ์) พ.ศ.2530 – 2534
*9. พระครูประทีปธรรมวงศ์(เจ้าคณะอำเภอสนม)
เจ้าคณะตำบลโนนสมบูรณ์) พ.ศ.2530 – 2534
*9. พระครูประทีปธรรมวงศ์(เจ้าคณะอำเภอสนม) พ.ศ.2535 – ปัจจุบัน
วัดกู่ไก่แก้ว
วัดกู่ไก่แก้ว อยู่ทางทิศใต้ของตำบลห้วยข้าวก่ำ จังหวัดพะเยา บริเวณพื้นที่ของวัดตั้งอยู่บนภูเขาและติดกับอ่างเก็บน้ำห้วยข้าวก่ำ สถานที่ภายในวัดที่สำคัญ ได้แก่ พระธาตุเจดีย์กู่ไก่แก้ว ซึ่งตั้งอยู่บนยอดดอยที่มีวิวสามารถมองเห็นตัวเมืองของอำเภอจุนได้สวยงาม เป็นวัดที่มีชื่อเสียงทางด้านการปฏิบัติกรรมฐานของผู้คนในท้องถิ่นมีเจ้าอาวาส ชื่อ ครูบาอ๋อง สุธมโม

การเดินทางสามารถใช้รถยนต์ไปตามถนนพะเยา-จุน พอถึงตลาดอำเภอจุนแล้วแยกขวามือไปทางถนนทางโรงเรียนอนุบาลบัวสถานขับไปอีกประมาณไม่เกิน 3 กม. จะเจอป้ายหน้าวัดทางด้านซ้ายมือบนเชิงดอยห้วยข้าวก่ำก็จะถึงบริเวณวัด
ปราสาทบ้านสมอ
ปราสาทบ้านสมอ หรือ ปราสาทบ้านทามจาน เป็นอโรคยศาล หรืออโรคยศาลา หรือโรงพยาบาล หนึ่งในจำนวน 102 แห่ง ที่พระเจ้าชัยวรมันที่ 7 แห่งอาณาจักรขอมโบราณ โปรดให้สร้างขึ้น แต่สร้างในราวพุทธศตวรรษที่ 18 หลังสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 ปรางค์ประธานก่อด้วยศิลาแลงเช่นเดียวกับอโรคยศาลแห่งอื่นๆ ปรากฏทับหลังที่ยังแกะสลัยลวดลายไม่เสร็จประดับอยู่ที่ซุ้มประตูด้านทิศใต้

ด้านหน้าทางทิศตะวันออกมีบายราย หรือสระน้ำโบราณขนาดใหญ่อยู่

ปราสาทพึ่งได้รับการขุดแต่งแล้ว แต่ยังไม่ได้รับประกอบส่วนประกอบอื่น เช่น กำแพง เรือนยอดปราสาท (ข้อมูล มิถุนายน 2553)

การประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถาน
ปราสาทสระกำแพงน้อย ได้รับการประกาศเป็นโบราณสถานสำหรับชาติ ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 52 ตอนที่ 0ง วันที่ 8 มีนาคม 2478 พร้อมกับปราสาทอีกหลายแห่งในจังหวัดขุขันธ์ (ชื่อในขณะนั้น)

อ้างอิง

กรมศิลปากร. ป้ายแสดงข้อมูลที่ปราสาท
ปราสาทบ้านอนันต์
ปราสาทบ้านอนันต์ หรือ บ้านอนาร์ ตั้งอยู่ภายในวัดบ้านอนันต์ ริมทางหลวงแผ่นดินหลายเลข 226 (สุรินทร์-ศรีสะเกษ) บ้านอนันต์ ตำบลยาง อำเภอศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์ เป็นปราสาทขนาดเล็กก่อด้วยอิฐไม่สอปูน ตั้งอยู่บ้านฐานศิลาแลงรูปสี่เหลี่ยม มีประตูทางเข้าด้านทิศตะวันออกเพียงประตูเดียว กรอบประตูทำจากหินทราย เสาประดับกรอบประตูไม่มีลวดลายสลักไว้ ส่วนอีกสามด้านทำเป็นประตูหลอก

ด้านหน้าปราสาทมีทับหลังศิลปะบาปวนตกอยู่ชิ้นหนึ่ง มีสภาพหักครึ่ง

ปราสาทอยู่ในสภาพทรุดโทรม

อ้างอิง
* กรมศิลปากร. (2550). ประวัติศาสตร์เมืองสุรินทร์. กรุงเทพฯ: อัมรินทร์พริ้นติ้งและพับลิชชิ่ง. ISBN 978-974-425-057-5
วิทยาทางเดินอาหาร
วิทยาทางเดินอาหาร ( ) เป็นสาขาของแพทยศาสตร์ซึ่งศึกษาระบบย่อยอาหารและความผิดปกติของระบบย่อยอาหาร สาขาของการแพทย์เฉพาะทางนี้เน้นถึงโรคของระบบย่อยอาหารรวมพยาธิสภาพตั้งแต่ปากไปจนถึงทวารหนัก แพทย์เฉพาะทางที่ศึกษาด้านนี้เรียกว่า อายุรแพทย์โรคระบบทางเดินอาหาร (Gastroenterologist) ซึ่งต้องสำเร็จการศึกษาแพทยศาสตรบัณฑิต แพทย์ประจำบ้านด้านอายุรศาสตร์ และแพทย์ประจำบ้านต่อยอดด้านโรคระบบทางเดินอาหาร

วิทยาตับ ( ) เน้นถึงการศึกษาตับ ตับอ่อน และทางเดินน้ำดี รวมถึง วิทยาไส้ตรงและทางเดินอาหาร ( ) ซึ่งเน้นการศึกษาช่องทางเดินอาหาร ล้วนเป็นสาขาย่อยของวิทยาทางเดินอาหาร
ในปัจจุบันมีองค์กรที่ควบคุมดูแลและพัฒนาการวิจัยศึกษาในสาขานี้ในระดับสากลคือ
* องค์กรวิทยาทางเดินอาหารโลก (World Gastroenterology Organisation)
* สมาคมวิทยาทางเดินอาหารแห่งอังกฤษ (British Society of Gastroenterology)
* ยูไนเต็ดยูโรเปียน แกสโตรเอ็นเทอโรโลยี (United European Gastroenterology

และมีวารสารวิชาการสำคัญในวงการ คือ วารสารสแกนดิเนเวียนวิทยาทางเดินอาหาร (Scandinavian Journal of Gastroenterology)