SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วันชาติมอญ
วันชาติมอญ หรือ ภาษามอญเรียก ตะงัวโกนแกะกาวโม่น ( ; , rungmoam kaun kay kaw mon; ) เป็นวันชาติที่รำลึกถึงการก่อตั้งอาณาจักรหงสาวดี วันชาติมอญฉลองกันโดยชาวมอญทั้งในประเทศพม่า ประเทศไทย และชุมชนมอญโพ้นทะเล จัดขึ้นในวันแรมค่ำ 1 เดือน 3 (ดะโบ่-ดแว ในปฏิทินพม่า; ส่วนมอญคือ Maik) หลังวันมาฆบูชา 1 วัน
วันชาติมอญเริ่มจัดงานฉลองครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2491 ที่บ้านเกาะฮะมาง เมืองมะละแหม่ง หลังจากที่พม่าได้รับเอกราชจากอังกฤษและปฏิเสธข้อตกลงเวียงปางหลวง การจัดงานฉลองนี้จะจัดทั้งชาวมอญในไทยและพม่า โดยในพม่านั้น ถ้าเป็นพื้นที่ในเขตควบคุมของพรรคมอญใหม่ และในรัฐมอญ เช่น มะละแหม่ง สะเทิม จะมีการร้องเพลงชาติมอญและเชิญธงชาติมอญสู่ยอดเสา แต่ถ้าในพื้นที่นอกรัฐมอญจะถูกรัฐบาลทหารของพม่าคุมเข้ม ไม่ให้แสดงสัญลักษณ์ทางการเมือง พม่าเพิ่งจะผ่อนคลายให้จัดงานวันชาติมอญในย่างกุ้งได้ในช่วงที่พม่าเปิดประเทศ ขนมที่สำคัญในงานนี้ในพม่าคือข้าวมาฆะ
งานวันชาติมอญในไทยจัดครั้งแรกที่กรุงเทพฯ เมื่อ พ.ศ. 2525 โดยมีลักษณะเป็นงานสัมมนาว่าด้วยเรื่องมอญ ต่อมา ใน พ.ศ. 2537 ได้เปลี่ยนมาจัดงานที่เน้นศิลปวัฒนธรรมมอญ และจัดต่อเนื่องมาจนปัจจุบัน โดยเรียกว่าวันรำลึกชนชาติมอญ

ต้นกำเนิด

อ้างอิง

* องค์ บรรจุน. ข้างสำรับมอญ. กรุงเทพฯ: มติชน. 2557 หน้า 261
มสาลาจาย
มสาลาจาย ( , แปลตรงตัวว่า "ชาใส่เครื่องเทศ"; ; ; ) เป็นเครื่องดื่มชาแต่งกลิ่นชนิดหนึ่งจากเอเชียใต้ ได้จากการต้มใบชาแดงกับเครื่องเทศและสมุนไพรที่มีกลิ่นหอม ปัจจุบันมสาลาจายได้รับความนิยมไปทั่วโลกโดยกลายเป็นรายการเด่นของร้านกาแฟหรือร้านน้ำชาหลายแห่ง บางแห่งอาจเรียกเครื่องดื่มชนิดนี้สั้น ๆ ว่า "จาย" ซึ่งแปลว่าชา หรือเรียกโดยซ้ำคำเป็น "ชาจาย" วิธีการเตรียมแบบดั้งเดิมจะนำใบชาไปต้มกับนมและเครื่องเทศ เช่น เมล็ดกระวานเขียว อบเชยแท่ง ขิงบด กานพลูบด เมล็ดพริกไทยดำ เป็นต้น เสร็จแล้วจึงกรองเอากากออก แต่ก็มีการผลิตมสาลาจายเป็นจำนวนมากเพื่อการค้าปลีกในรูปแบบถุงชาสำหรับชงแช่, ผงส่วนผสมสำเร็จรูป หรือชาเครื่องเทศเข้มข้น (concentrate)

อ้างอิง
อาคารรัฐสภาสหรัฐ
อาคารรัฐสภาสหรัฐ หรือทับศัพท์ว่า ยูเอสแคปพิตอล ( ) เป็นอาคารรัฐสภาแห่งสหรัฐ ตั้งอยู่ ณ กรุงวอชิงตัน ดีซี สหรัฐ เป็นสถานที่ประชุมของสถาบันฝ่ายนิติบัญญัติสูงสุดในระบบการปกครองของสหรัฐ และถือเป็นสัญลักษณ์ของกรุงวอชิงตัน ดีซี ออกแบบโดย วิลเลียม ทอร์นตัน เริ่มก่อสร้างเมื่อ 18 กันยายน ค.ศ. 1793 สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1800 ใช้เวลาสร้าง 7 ปี ตัวอาคารมีลักษณะก่อด้วยหินอ่อนสีขาว เป็นอาคาร 5 ชั้น มีโดมสูง 268 ฟุต ยาว 750 ฟุต กว้าง 375 ฟุต ภายในตกแต่งด้วยหินอ่อนและแกะสลักลวดลายเสาแบบกรีก มีภาพสีน้ำมันที่เป็นสถาปัตยกรรมที่สวยงาม อาคารรัฐสภาสหรัฐเป็นต้นแบบในการก่อสร้างอาคารของรัฐบาลอื่น ๆ เช่น ทำเนียบขาว สำนักงานราชการ ศาลตุลาการ ฯลฯ โดยมีลักษณะเป็นหินอ่อนสีข
าลอื่น ๆ เช่น ทำเนียบขาว สำนักงานราชการ ศาลตุลาการ ฯลฯ โดยมีลักษณะเป็นหินอ่อนสีขาวสไตล์นีโอคลาสสิค ทางฝั่งตะวันออกและฝั่งตะวันตกมีลักษณะที่แตกต่างกันไปตามชื่อเรียก แต่ในส่วนของฝั่งตะวันออกจะใช้ในการรับรองผู้เยี่ยมเยียนและบุคคลสำคัญระดับประเทศเท่านั้น
ในวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2544 อาคารรัฐสภา เกือบจะถูกทำลายในเหตุวินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544 โดยผู้โดยสารของเครื่องบินยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 93ได้ต่อสู้กับผู้ก่อการร้ายทำให้ไม่สามารถทำตามที่ผู้ก่อการร้ายวางแผนเอาไว้ได้จนเครื่องบินไปตกที่รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐ

อาคารรัฐสภาสหรัฐตั้งอยู่ทางตะวันออกของอนุสาวรีย์วอชิงตัน และถือเป็นอาคารรัฐสภาที่มีความสวยงามเป็นอันดับ 1 ของโลก

ในปี ค.ศ. 2014 มีการปรับปรุงในส่วนของโดม ซึ่งมีการเปลี่ยนแปลงโดยเราสามารถสังเกตเห็นนั่งร้านภายนอก สำหรับโครงการฟื้นฟู กำหนดแล้วเสร็จในช่วงต้นปี ค.ศ. 2017

อ้างอิง
เลขอี
(วิตามินบี2) (E101)]]
 (E621)]]

เลขอี ( ; E มาจากคำว่า "ยุโรป" ) เป็นรหัสที่ใช้บ่งชี้วัตถุเจือปนอาหารที่ใช้ในสหภาพยุโรป และสวิตเซอร์แลนด์ โดยวัตถุเจือปนอาหารเหล่านี้ต้องผ่านการรับรองจากหน่วยงานความปลอดภัยด้านอาหารแห่งสหภาพยุโรป (EFSA)
รายการอย่างย่อ
เลขอีจะขึ้นต้นด้วย E ตามด้วยรหัสแสดงประเภทของวัตถุเจือปน
* E100-199: สีผสมอาหาร
* E200-299: วัตถุกันเสีย
* E300-399: สารต้านอนุมูลอิสระและสารปรับความเป็นกรด-ด่าง
* E400-499: สารเพิ่มความหนืด, สารทำให้คงตัว และอิมัลซิฟายเออร์
* E500-599: สารปรับความเป็นกรด-ด่างและสารป้องกันการจับตัว
* E600-699: สารชูรส
* E700-799: ยาปฏิชีวนะ
* E900-999: สารเคลือบผิวและวัตถุให้ความหวานทดแทนน้ำตาล
* E1000–1599 : สารเคมีอื่น ๆ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* รายการเลขอีฉบับเต็ม
* รายการเลขอีฉบับเต็ม (pdf)
กีฬาเรือประเพณีในซีเกมส์ 2015
เรือประเพณีในซีเกมส์ 2015 จัดขึ้นที่อ่าวมารีนา, ประเทศสิงคโปร์ ตั้งแต่วันที่ 6–7 มิถุนายน พ.ศ. 2558

ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน
จากนักกีฬาทั้งหมด 148 คนจาก 6 ชาติสมาชิกที่เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาเรือแคนูในซีเกมส์ 2015:

* 
* 
* 
* 
* 
*

ผู้ได้รับเหรียญรางวัล
ชาย
{| 
|-
|rowspan=2|200 ม. (6 ฝีพาย)
|rowspan=2|
|rowspan=2|
|
|-
|
|-
|rowspan=2|200 ม. (12 ฝีพาย)
|rowspan=2|
|rowspan=2|
|
|-
|
|-
|rowspan=2|500 ม. (6 ฝีพาย)
|rowspan=2|
|rowspan=2|
|
|-
|
|-
|rowspan=2|500 ม. (12 ฝีพาย)
|rowspan=2|
|rowspan=2|
|
|-
|
|}
หญิง
{| 
|-
|rowspan=2|200 ม. (6 ฝีพาย)
|rowspan=2|
|rowspan=2|
|
|-
|
|-
|rowspan=2|200 ม. (12 ฝีพาย)
|rowspan=2|
|rowspan=2|
|
|-
|
|-
|rowspan=2|500 ม. (6 ฝีพาย)
|rowspan=2|
|rowspan=2|
|
|-
|
|-
|rowspan=2|500 ม. (12 ฝีพาย)
|rowspan=2|
|rowspan=2|
|
|-
|
|}

ตารางเหรียญรางวัล
{| 
|-
|1||align=left| || 5 || 3 || 0 || 8
|-
|2||align=left| || 2 || 0 || 0 || 2
|-
|3||align=left| || 1 || 5 || 2 || 8
|-
|4||align=left| || 0 || 0 || 5 || 5
|-
|5||align=left| || 0 || 0 || 1 || 1
|-
|6||align=left| || - || - || - || -
|-
|7||align=left| || - || - || - || -
|-
|8||align=left| || - || - || - || -
|-
|9||align=left| || - || - || - || -
|-
|10||align=left| || - || - || - || -
|-
|11||align=left| || - || - || - || -
|-
|-
!colspan=2| รวม || 8 || 8 || 8 || 24
|}

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
ถุงยื่นแบบเม็คเคล
ถุงยื่นแบบเม็คเคล ( ) เป็นความผิดปกติแต่กำเนิดชนิดหนึ่ง มีลักษณะเป็นถุงยื่นแท้ของลำไส้เล็ก ประกอบด้วยส่วนที่ยังหลงเหลือของของท่อออมฟาโลมีเซนเทอริก (omphalomesenteric duct) (หรือท่อวิเทลลีน (vitelline duct) หรือ yolk stalk) เป็นความผิดปกติแต่กำเนิดของระบบทางเดินอาหารที่เกิดขึ้นบ่อยที่สุด พบในประมาณ 2% ของประชากร โดยพบในเพศชายมากกว่าเพศหญิง

ถุงยื่นแบบเม็คเคลได้รับการอธิบายครั้งแรกโดย Fabricius Hildanus ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และต่อมาได้รับการตั้งชื่อตาม Johann Friedrich Meckel ซึ่งอธิบายต้นกำเนินทางคัพภวิทยาของโครงสร้างถุงยื่นเช่นนี้เอาไว้เมื่อ ค.ศ. 1809
ทัตสึมิ ฟูจินามิ
ทัตสึมิ ฟูจินามิ เกิดวันที่ 28 ธันวาคม ค.ศ. 1953 เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวญี่ปุ่นที่มีชื่อเสียงในฉายา เดอะ ดราก้อน เขามีเครดิตสำหรับการคิดค้นท่า dragon sleeper และ the dragon suplex นอกจากนี้เขายังเป็นเจ้าของและผู้ก่อตั้งสมาคม และได้เข้าสู่ หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอี ประจำปี 2015

ผลงานแชมป์รางวัล
*Catch Wrestling Association
**CWA Intercontinental Heavyweight Championship (1 time)

*DDT Pro-Wrestling
**KO-D Tag Team Championship (1 time) - with MIKAMI
*New Japan Pro Wrestling
**IWGP Heavyweight Championship (6 times)
**IWGP Tag Team Championship (5 times) - with Kengo Kimura (4) and Osamu Nishimura (1)
**NWA International Junior Heavyweight Championship (2 times)
**NWA World Heavyweight Championship (1 time)
**WCWA World Heavyweight Championship (1 time)
**WWF International Heavyweight Championship (1 time)
**WWF International Tag Team Championship (1 time) - with Kengo Kimura
**WWF Junior Heavyweight Championship (1 time)
**G1 Climax (1993) 
**Super Grade Tag League (1991) - with Big Van Vader 
**Karl Gotch Cup (1974)
*Pacific Northwest Wrestling
**NWA Pacific Northwest Heavyweight Championship (1 time)

*Pro Wrestling Illustrated
**PWI ranked him #31 of the 500 best singles wrestlers of the "PWI Years" in 2003

*Tokyo Sports
**Best Bout Award (1983) vs. Riki Chōshū on April 3 
**Best Bout Award (1986) vs. Akira Maeda on June 12 
**Best Tag Team (1981) with Antonio Inoki 
**Distinguished Service Award (1978) 
**Fighting Spirit Award (1984) 
**MVP Award (1985) 
**Outstanding Performance Award (1980, 1982, 1987, 1988)
**Rookie of the Year (1974) 
**Technique Award (1979)

*Universal Wrestling Association
**UWA World Heavyweight Championship (1 time)
*World Wide Wrestling Federation/World Wrestling Federation/WWE
**WWF International Heavyweight Championship (1 time)
**WWWF Junior Heavyweight Championship (1 time)
**WWE Hall of Fame (Class of 2015)

*Wrestling Observer Newsletter
**Best Technical Wrestler (1985, 1986, 1988)
**Most Outstanding Wrestler (1988)
**Wrestling Observer Newsletter Hall of Fame (Class of 1996)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
โซโตอายัม
โซโตอายัม ( ) เป็นโซโตที่ใช้น้ำซุปไก่รสเผ็ดสีเหลือง กินกับลนตงหรือนาซีเอิมปิตหรือเกอตูปัตที่หั่นเป็นชิ้น ๆ และเส้นก๋วยเตี๋ยว พบได้ทั่วไปในอินโดนีเซีย สิงคโปร์ มาเลเซีย และซูรินาม สีเหลืองเกิดจากการใส่ขมิ้น เป็นโซโตชนิดที่ได้รับความนิยมสูง กินกับไข่ต้ม มันฝรั่งทอด ใบผักกาด และหอมเจียว ในบางครั้งจะเติมโกยา ซึ่งเป็นส่วนผสมของผงข้าวเกรียบกุ้งกับกระเทียมเจียวหรือซัมบัล นิยมโรยข้าวเกรียบ
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Indonesian chicken noodle soup (soto ayam) recipe from SBS Australia
หมู่เกาะโองาซาวาระ
หมู่เกาะโองาซาวาระ ( ) หรือ หมู่เกาะโบนิน เป็นกลุ่มเกาะที่ประกอบด้วยเกาะในเขตร้อนและเกาะใกล้เขตร้อนกว่า 30 เกาะ ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของกรุงโตเกียวราวๆ 1,000 กิโลเมตร มีสถานะเป็นกิ่งจังหวัดของมหานครโตเกียว มีประชากรอาศัยอยู่ราว 2,440 คน โดยกว่า 2,000 คน อาศัยอยู่บนเกาะชิจิจิมะ ซึ่งบนเกาะชิจิจิมะนี้ ยังมีกล้องโทรทรรศน์วิทยุ ขนาด 25 เมตร ของหอสังเกตการณ์ดาราศาสตร์แห่งชาติญี่ปุ่น (NAOJ) ตั้งอยู่อีกด้วย

เนื่องจากหมู่เกาะโองาซาวาระแทบไม่ค่อยได้ติดต่อกับทวีปภายนอก พืชพันธุ์และสัตว์ในแถบนี้จึงมีลักษณะเฉพาะตัวและความแตกต่างในด้านกระบวนการวิวัฒนาการ หมู่เกาะโองาซาวาระมีฉายาว่า "กาลาปาโกสแห่งตะวันออก"
การเดินทางมายังหมู่เกาะโองาซาวาระนั้นมีเส้นทางเดียว คือทางเรือ สาย โองาซาวารามารุ จากท่าเรือโตเกียว และใช้เวลาเดินทางราว 25.5 ชั่วโมง (ในสภาพอากาศปลอดโปร่ง) มีเรือออกประมาณ 4-5 เที่ยวต่อเดือน

มรดกโลก
หมู่เกาะโองาซาวาระขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 35 เมื่อ พ.ศ. 2554 ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
* (ix) - เป็นแหล่งที่เกิดจากปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่มีเอกลักษณ์หายากหรือสวยงามเป็นพิเศษ เช่น แม่น้ำ น้ำตก ภูเขา

ระเบียงภาพ
ไฟล์:Mukojima, Ogasawara, Tokyo.jpg|มูโกจิมะ
ไฟล์:Port of Futami, Chichijima, Ogasawara.jpg|ชิจิจิมะ
ไฟล์:Minamijima, Ogasawara, Tokyo.jpg|มินามิจิมะ
ไฟล์:Hahajima-oki.jpg|ฮาฮาจิมะ

ภูมิอากาศ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Ogasawara Village 
* The Bonin (Ogasawara) Islands Language and Culture Site
* Ogasawara Channel
แบตตลิง กิลโมร์
แบตตลิง กิลโมร์ เป็นนักมวยไทยชาวฟิลิปปินส์ เป็นผู้ริเริ่มนำการใช้หมัดแย็บ การโยกเอวหลบหมัด และฟุตเวิร์กมาใช้ในการชกมวยไทย เดิมกิลโมร์ชกมวยสากลอยู่ที่สิงคโปร์ และได้พบกับแอ ม่วงดี ที่ไปชกมวยไทยที่สิงคโปร์ แอได้ชักชวนกิลโมร์มาชกในไทย ในช่วงแรกกิลโมร์เข้ามาชกมวยสากล และได้หัดชกมวยไทยกับแอ จากนั้นได้ขึ้นชกมวยไทยกับนักชกไทยหลายคน ในสมัยเวทีสวนสนุกก่อนเปลี่ยนแปลงการปกครอง (พ.ศ. 2472 - 2475) เคยชกเสมอกับบังสะเล็บ ศรไขว้ และเสงี่ยม จุฑาเพชร ต่อมา ได้เป็นหัวหน้าคณะนักมวยไทยที่เรียกคณะกิลโมร์ มีนักมวยในสังกัดหลายคน เช่น แอ ม่วงดี นิด ภู่ภิญโญ ชื่น แสงเสริม
อ้างอิง
* สมพงษ์ แจ้งเร็ว. ตำนานมวยมุสลิม. ศิลปวัฒนธรรม. ปีที่ 36 ฉบับที่ 4 กุมภาพันธ์ 2558 หน้า
หวัง อาหะหมัด
หวัง อาหะหมัด เป็นนักมวยไทยที่ได้ตำแหน่งแชมป์แห่งสยามคนแรกตั้งแต่ยังชกแบบคาดเชือก เขาชกมวยคาดเชือกมาตั้งแต่สมัยเวทีสวนกุหลาบในสังกัดคณะลูกศร ชกชนะทั้งนักมวยไทยและจีน เมื่อมาถึงสมัยเวทีมวยท่าช้าง พระยาเทพหัสดินทร์นายสนามได้จัดให้ชกชิงแชมป์แห่งสยาม หวังได้รับเลือกให้ชกกับ ศุข สมบูรณ์ ซึ่งหวังเป็นฝ่ายชกชนะน็อคในยกแรก ได้เงินเดือนเดือนละ 40 บาท หลังจากได้แชมป์ มีนักมวยไทยมาขอท้าชิงแชมป์จากหวัง 2 คน คนแรกคือ ชุ่ม ดีจรรย์ ซึ่งหวังใช้เวลาเพียง 50 วินาทีก็ชนะน็อคชุ่มได้ อีกคนหนึ่งคือ ประดิษฐ์ ลิ้มประยูร ซึ่งหวังเป็นฝ่ายแพ้ไปเพราะเสียเปรียบที่อายุมากกว่าและตัวเล็กกว่า
หลังจากชกแพ้ประดิษฐ์แล้ว หวังไม่ได้ขึ้นชกอีก จน พ.ศ. 2492 หวังขอขึ้นชกกับสุข ปราสาทหินพิมาย แต่ทางสนามมวยก็ไม่ได้จัดให้หวังขึ้นชก ทำให้หวังต้องแขวนนวมไปโดยปริยาย
อ้างอิง
* สมพงษ์ แจ้งเร็ว. ตำนานมวยมุสลิม. ศิลปวัฒนธรรม. ปีที่ 36 ฉบับที่ 4 กุมภาพันธ์ 2558 หน้า 138 - 155
แอ ม่วงดี
แอ ม่วงดี หรือนาย อิสมาแอล ม่วงดี เกิดที่ อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา ได้เข้ามาเรียนหนังสือในพระนครที่โรงเรียนอันยุมันอิสลาม และหัดมวยไทยกับครูซัน มหานาค เขาขึ้นชกแบบคาดเชือกเป็นครั้งแรกเมื่อ 6 มกราคม พ.ศ. 2466 ชนะน็อค แฉล้ม เสาวคนธ์ ยก 2 ที่สนามมวยสวนเจ้าเชตุ จากนั้น ได้ชกกับนักมวยที่มีชื่อเสียงหลายคน เช่น ชนะ ซิว อบเพชร ชกกับ สุวรรณ นิวาศวัต 3 ครั้ง แพ้ 2 เสมอ 1 เสมอกับเนียม ชัยชมพู ชนะน็อค สิน สาระเทียน ยก 2
ต่อมา พระยาคทาธรบดีสีหบาลเมือง นายสนามเวทีสวนสนุก ได้สนับสนุนให้แอไปชกที่มลายูและสิงคโปร์ ซึ่งแอได้ไปเรียนวิชารำมวยจากครูมวยชาวชวาจนกลายเป็นนักมวยไทยที่ไหว้ครูได้งามมากผู้หนึ่ง ขึ้นชกแบบฟรีสไตล์กับฮัจญีโมฮัมหมัด ราซัด แชมป์สีลัตจากไทรบุรีซึ่งแอเป็นฝ่ายชนะ เขาได้นำกระจับโลหะแบบที่นักมวยในสิงคโปร์ใช้มาใช้ในไทยเป็นคนแรก และได้ชักชวนแบตตลิง กิลโมร์มาชกมวยในไทยด้วย
เมื่อกลับมาเมืองไทยอีกครั้ง แอขึ้นชกที่เวทีสวนสนุกอีกหลายครั้งทั้งมวยไทยและมวยสากล โดยสังกัดคณะกิลโมร์ โดยชกมวยสากลแพ้น็อค ศิริ อ่องสุนทร ชกมวยไทย แพ้คะแนน วิชาญ ราชวัตร ชนะคะแนน บุญ สีมา แสวง ทองเจิม และชนะน็อค ชุบ ราชวัตร เมื่ออายุมากขึ้น แอได้แขวนนวม หันไปฝึกสอนนักมวยรุ่นใหม่ โดยตั้งคณะม่วงดีขึ้น ต่อมา ใน พ.ศ. 2489 แอ ม่วงดี ร่วมกับบัว วัดอิ่ม แนบ นิ่มรัตน์ เกิด แสงจันทร์ พูน พระขรรค์ชัย และมูล สังข์วิฑูรย์ขอขึ้นชกมวยคาดเชือก ถวายในพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพ พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร แต่ไม่ได้มีการจัดแต่อย่างใด ต่อมา แอล้มป่วยเป็นอัมพาตนานถึง 3 ปี ก่อนจะเสียชีวิตเมื่อ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519 ที่ บ้านคลอง 1
เป็นอัมพาตนานถึง 3 ปี ก่อนจะเสียชีวิตเมื่อ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519 ที่ บ้านคลอง 19 อ.บางน้ำเปรี้ยว จ.ฉะเชิงเทรา
อ้างอิง
* สมพงษ์ แจ้งเร็ว. ตำนานมวยมุสลิม. ศิลปวัฒนธรรม. ปีที่ 36 ฉบับที่ 4 กุมภาพันธ์ 2558 หน้า 138 - 155
น้ำพริกข่า
น้ำพริกข่า เป็นอาหารที่นิยมในภาคเหนือ กินกับเนื้อควายนึ่งหรือรกควายนึ่ง นิยมทำเมื่อล้มวัวหรือควาย เครื่องปรุงประกอบด้วย พริกแห้ง ข่าแก่ กระเทียม ตะไคร้ มะแขว่น เกลือ นิยมใช้แต่ข่าแก่ ไม่ใช้ข่าอ่อนเพราะกลิ่นรสร้อนแรงกว่า และเมื่อทิ้งไว้ ไม่มีรสเปรี้ยว ถ้าจะเก็บไว้รับประทานนาน ๆ จะคั่วให้แห้งก่อนเก็บ นอกจากนั้น ยังนิยมรับประทานกับหัวหมูนึ่ง และผักต้ม เช่น หน่อไม้ เห็ดนางฟ้า และ หัวไพล

อ้างอิง
* สิริรักษ์ บางสุด และพลวัฒน์ อารมณ์. โอชะล้านนา. กรุงเทพฯ : แสงแดด, 2558, หน้า 116.
พริกกะเกลือ
พริกกะเกลือ เป็นอาหารประเภทเครื่องจิ้มที่เป็นที่นิยมของชาวไทยและชาวมอญ ส่วนประกอบหลักเป็นมะพร้าว เกลือ น้ำตาล ตำให้เข้ากัน ใช้คลุกข้าวรับประทาน พริกกะเกลือแบบดั้งเดิมนั้นจะใช้พริกแห้งคั่วนำมาตำกับเกลือ ใช้คลุกข้าว ภายหลังได้เพิ่ม มะพร้าว งา ถั่ว และตัดพริกออกไป พริกกะเกลือแบบดั้งเดิมนี้ยังพบในกลุ่มชาวมอญในประเทศพม่า โดยจะคั่วพริกให้หอม ยกลง โรยเกลือเคล้าให้ทั่วขณะที่พริกยังร้อนอยู่ ใช้คลุกข้าวหรือกินกับผักต่าง ๆ
พริกกะเกลือแบบดั้งเดิมของชาวไทยมีลักษณะคล้ายกัน พริกกะเกลือของชาวไทยที่บางกอกน้อย ใส่มะพร้าวขูด ถั่วลิสง น้ำตาลปี๊บ และใช้พริกขี้หนูแห้งคั่วเป็นของแนม ส่วนที่สุโขทัยจะใส่มะพร้าว เกลือ น้ำตาลปี๊บ โขลกจนแตกมัน ใส่พริกขี้หนูแห้งคั่วโขลกลงไปด้วยให้มีรสเผ็ด

พริกกะเกลือของชาวไทยอีกแบบหนึ่ง ส่วนประกอบเป็นพริกป่น น้ำตาลทราย เกลือ ใช้จิ้มผลไม้ ทางภาคตะวันออกของไทยมีพริกกะเกลืออีกชนิดหนึ่ง ทำจากพริก กระเทียม กุ้งแห้ง ใช้คลุกข้าว

อ้างอิง
* องค์ บรรจุน. ข้างสำรับมอญ. กรุงเทพฯ: มติชน. 2557. หน้า 166
ก๋วยเตี๋ยวมอญ
ก๋วยเตี๋ยวมอญ หรือ ฟะเปิงตาว ( "แกงข้าวตัง") เป็นอาหารมอญชนิดหนึ่ง ลักษณะคล้ายก๋วยเตี๋ยวแต่ใช้ข้าวตังทอด หรือ เปิงตาว ( "ข้าวไหม้") แทนเส้นก๋วยเตี๋ยว นิยมทำรับประทานในงานศพพระ สูตรอาหารนี้เดิมเป็นอาหารในวัง เมื่อชาวมอญได้สูตรอาหารนี้มาจึงปรับปรุงให้มีลักษณะเฉพาะ เครื่องปรุงที่ใส่ในก๋วยเตี๋ยวนอกจากข้าวตังทอดแล้ว ได้แก่ ไก่บ้านต้มสุก หมึกลวกสุก ไข่เจียวหั่นฝอย กุ้งแห้ง เต้าหู้ทอด ตังฉ่าย ถั่วลิสง พริกไทย กระเทียมเจียว

อ้างอิง
* องค์ บรรจุน. ข้างสำรับมอญ. กรุงเทพฯ: มติชน. 2557. หน้า 85–94
เปิงคะดอจก์
เปิงคะดอจก์หรือข้าวอีกา ( ) เป็นขนมของชาวมอญชนิดหนึ่ง ทำจาก น้ำตาล กะทิ และเกลือ โดยนำข้าวสารไปต้มกับกะทิกวนจนข้าวสุกและแห้ง เทใส่ถาด โรยน้ำตาลและเกลือ ชาวมอญในประเทศพม่านิยมทำขนมนี้เลี้ยงแขกในงานศพเด็ก บางที่ใช้ทำขนมเลี้ยงแขกในโอกาสที่เพิ่งคลอดบุตรใหม่ ชาวมอญในประเทศไทยนิยมทำขนมนี้ในงานศพเช่นกัน แต่ไม่เฉพาะเจาะจงว่าเป็นงานศพเด็ก

อ้างอิง
วัดสามัคคีวราราม
วัดสามัคคีวราราม หรือวัดสมุห์พร้อม ตั้งอยู่เลขที่ 17 หมู่ที่ 7 บ้านชุมชนสะพาน 2 ถนนมิตรภาพ ตำบลทับกวาง อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี 18260 สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีเนื้อที่ตั้งวัด 15 ไร่ 2 งาน พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบติดริมถนนมิตรภาพ
อาณาเขต

* ทิศเหนือ จรดที่ดินเอกชน 
* ทิศใต้ จรดที่ดินเอกชน 
* ทิศตะวันออก จรดที่ดินเอกชน 
* ทิศตะวันตก จรดที่ดินเอกชน 
ประวัติวัด
วัดสามัคคีวราราม เดิมชาวบ้านเรียกว่า “วัดสะพานสอง” กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศเป็นวัดนับตั้งแต่วันที่ 22 มิถุนายน 2508 โดยมีนายทา เพชรสิงห์ เป็นผู้ติดต่อขออนุญาตต่อทางราชการ ได้รับอนุญาตให้สร้างวัดวันที่ 19 กันยายน 2506 ชาวบ้านตั้งชื่อว่า “วัดปางโก” ผู้ยกที่ดินให้สร้างวัดคือ นายนา คำพุ่ม และนายแดง วงษ์คำนา
สิ่งปลูกสร้าง
* ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 
* กุฎีสงฆ์ จำนวน 1 หลัง เป็นอาคารคอนกรีต 2 ชั้น 
* วิหาร กว้าง 3 เมตร ยาว 6 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2509 ภายในวิหารนั้นบรรจุอัฐิธาตุของหลวงพ่อสมุห์พร้อม และมีรูปปั้นเหมือนหลวงพ่อสมุห์พร้อมซึ่งเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกที่
งหลวงพ่อสมุห์พร้อม และมีรูปปั้นเหมือนหลวงพ่อสมุห์พร้อมซึ่งเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกที่มีการก่อตั้ววัด เป็นที่เคารพนับถือของชาวบ้านและเป็นที่กราบไหว้สักการะของหมู่ชนทั้งหลาย นอกจากนั้นมีรูปหล่อของสมเด็จพุฒจารย์โต (วัดระฆัง) หลวงพ่อทวด และหลวงปู่มั่น ประดิษฐานเพื่อให้ผู้คนได้กราบไหว้บูชา 
* ศาลาบำพ็ญกุศล จำนวน 2 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก นอกจากนี้มี ฌาปนสถาน 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง โรงครัว 1 หลัง กุฎีเจ้าอาวาส 1 หลัง 
ปูชนียวัตถุ
* พระประธานปางสมาธิ ขนาดหน้าตักกว้าง 58 นิ้ว สูง 90 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 
* พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางสมาธิ ขนาดหน้าตักกว้าง 67 นิ้ว สูง 109 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 
* พระประธานอาคารกุฎีสงฆ์ภูริปัญโญ พระแก้วมรกต ขนาดหน้าตัก 40 นิ้ว สูง 70 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2556
เจ้าอาวาส

ตั้งแต่กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งวัดจนถึงปัจจุบันมีเจ้าอาวาส จำนวน 3 รูป คือ 
* พระอธิการสง่า ตั้งแต่ พ.ศ. 2508 ถึง พ.ศ. 2517 
* พระอธิการมานะ ตั้งแต่ พ.ศ. 2517 ถึง พ.ศ. 2525 จากนั้นตำแหน่งเจ้าอาวาสได้ว่างลง โดยมีเพียงผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส 
* พระอธิการสุรศักดิ์ สุขุมาโล (คงเมือง) ตั้งแต่ พ.ศ. 2555 ถึงปัจุจบัน

อ้างอิง
ข้าวแดกงา
ข้าวแดกงา หรือ ขนมแดกงา เป็นขนมพื้นบ้านของชาวไทยและชาวมอญ พบได้ในหลายพื้นที่ ทางภาคกลางเรียกข้าวเหนียวแดกงาหรือขนมแดกงา ทางจังหวัดพิจิตรเรียกขนมข้าวโป่ง ชาวไทใหญ่แต่เดิมเรียกข้าวตำงา แต่ปัจจุบันเรียกขนมข้าวปุกและโยงความหมายเข้ากับการปลุกใจคนไทใหญ่ให้กอบกู้ชาติบ้านเมือง ภาคอีสานเรียกขนมข้าวเบียง ส่วนภาษามอญเรียกขนมนี้ว่ากวาญย์คะเปียง

การทำขนมชนิดนี้จะนำข้าวเหนียวมาตำในครกตำข้าว ขณะตำจะโรยงาคั่ว เหยาะน้ำเกลือ ตำให้แหลกเหนียวเป็นเนื้อเดียวกัน ตักขึ้นมาแบ่งเป็นชิ้น จิ้มน้ำผึ้งหรือน้ำตาลทราย ทางจังหวัดอุทัยธานีจะทำขนมนี้ให้มีไส้หวานอยู่ข้างใน
ข้าวแดกงาทางภาคกลางนั้น ทางภาคเหนือเรียกข้าวหนุกงา นำข้าวเหนียวนึ่งร้อน ๆ เคล้ากับเมล็ดงาขี้ม้อน คั่วให้เมล็ดงาติดข้าวเหนียวจนทั่ว แล้วนำมารับประทาน

อ้างอิง

* องค์ บรรจุน. ข้างสำรับมอญ. กรุงเทพฯ: มติชน. 2557. หน้า 80 - 84
ปวดท้อง
อาการปวดท้องเป็นอาการพบบ่อยอย่างหนึ่ง สัมพันธ์ทั้งกับโรคชั่วคราวไม่รุนแรงและภาวะที่รุนแรงมาก

สาเหตุทั่วไปของอาการปวดท้องมีกระเพาะอาหารและลำไส้อักเสบและกลุ่มอาการลำไส้ไวเกินต่อการกระตุ้น ในผู้ป่วยหนึ่งในสาม สาเหตุแน่ชัดไม่ชัดเจน ประมาณร้อยละ 10 มีภาวะพื้นเดิมที่รุนแรงมาก เช่น ไส้ติ่งอักเสบ การรั่วหรือแตกของท่อเลือดแดงส่วนท้องโป่งพอง ถุงยื่นอักเสบหรือการตั้งครรภ์นอกมดลูก การหาสาเหตุของอาการปวดท้องอาจยากได้ เพราะมีหลายโรคทำให้เกิดอาการนี้
การวินิจฉัยแยกโรค
สาเหตุพบบ่อยที่สุดของปวดท้อง คือ กระเพาะอาหารและลำไส้อักเสบ (13%), กลุ่มอาการลำไส้ไวเกินต่อการกระตุ้น (8%), ปัญหาทางเดินปัสสาวะ (5%), การอักเสบของกระเพาะอาหาร (5%) และอาการท้องผูก (5%) ในผู้ป่วยปประมาณ 30% ไม่สามารถระบุสาเหตุได้ ผู้ป่วยประมาณ 10% มีสาเหตุรุนแรงกว่านั้น ได้แก่ ปัญหาถุงน้ำดีหรือตับอ่อน (4%) ถุงยื่นอักเสบ (3%) ไส้ติ่งอักเสบ (2%) และมะเร็ง (1%) สำหรับผู้สูงอายุ สาเหตุร้ายแรงที่พบมากขึ้น ได้แก่ เยื่อแขวนลำไส้ขาดเลือดเฉพาะที่และท่อเลือดแดงส่วนท้องโป่งพอง
จาจังมย็อน
จาจังมย็อน ( ) หรือ ชาจังมย็อน ( , MC: jajangmyeon, MR: chajangmyŏn) เป็นอาหารจีน-เกาหลีชนิดหนึ่ง ประกอบด้วยเส้นบะหมี่ ราดและคลุกซอสข้นที่ทำจากชุนจัง (เต้าเจี้ยวถั่วดำหมัก) ผัดกับผัก เนื้อหมูหั่น และบางครั้งใส่อาหารทะเล ชื่อซอส จาจัง (ซึ่งบางครั้งสะกดเป็น ชาจัง) เป็นการออกเสียงแบบเกาหลีของตัวอักษรจีน ซึ่งแปลตรงตัวว่า "ซอสผัด" ส่วนคำ มย็อน แปลว่า "บะหมี่" ซึ่งเขียนด้วยตัวอักษรจีนว่า
อาหารชนิดนี้มีต้นกำเนิดมาจากจ๋าเจี้ยงเมี่ยน ( , แปลตรงตัวว่า "บะหมี่ซอสผัด") ในมณฑลชานตงของประเทศจีน จุดเริ่มต้นของจาจังมย็อนสามารถสืบย้อนกลับไปถึงสมัยราชวงศ์โชซ็อน เมื่อโชซ็อนเปิดอินช็อนเป็นเมืองท่า ชาวจีนจำนวนมากจากชานตงจึงอพยพมาอาศัยในย่านหนึ่งของเมืองซึ่งทุกวันนี้เป็นที่รู้จักกันในชื่ออินช็อนไชนาทาวน์ ชาวจีนกลุ่มนี้เป็นผู้ตั้งร้านอาหารจีนและดัดแปลงสูตรจ๋าเจี้ยงเมี่ยนแบบดั้งเดิมให้เข้ากับความชอบของชาวเกาหลี

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Jajangmyeon - Official Seoul City Tourism 
* A jar of South Korea-produced jajang
สหัส พินทุเสนีย์
สหัส พินทุเสนีย์ (2 มิถุนายน พ.ศ. 2480 – 5 ตุลาคม พ.ศ. 2553) อดีตรองประธานวุฒิสภา คนที่สอง อดีตสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดสระแก้ว อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดลำปาง อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดแม่ฮ่องสอน

ประวัติ
สหัส เกิดวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2480 ด้านครอบครัวสมรสกับนางพวงเพชร พินทุเสนีย์ (สกุลเดิม: ภูงามเงิน) มีบุตร-ธิดา 5 คน ได้แก่สตพิสิฐ พินทุเสนีย์, สสิพัชร พินทุเสนีย์, พัชรวลัย พินทุเสนีย์, ปฐมพงษ์ พินทุเสนีย์ (ถึงแก่อนิจกรรม) และ รัชตะพงษ์ พินทุเสนีย์

สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษา จากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา และระดับปริญญาตรีรัฐศาสตร์บัณฑิต จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
การทำงาน
สหัส เริ่มรับราชการในกระทรวงมหาดไทย ในตำแหน่งปลัดอำเภอ ต่อมาได้เจริญก้าวหน้าในหน้าที่ราชการ เคยดำรงตำแหน่งนายอำเภอ ปลัดจังหวัด และเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดแม่ฮ่องสอน และผู้ว่าราชการจังหวัดลำปาง

หลังจากเกษียณอายุราชการได้ลงสมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2543 ซึ่งเป็นการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาตามรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2540 โดยได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดสระแก้ว จากนั้นเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2547 ได้รับเลือกตั้งให้เป็นรองประธานวุฒิสภา คนที่ 2

ถึงแก่อนิจกรรม
นายสหัส เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งทางเดินอาหาร เมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2553 รวมอายุ 73 ปี

เครื่องราชอิสริยาภรณ์

อ้างอิง
รายชื่อธงชาติในเขตโอเชียเนีย
นี่คือธงชาติประเทศและดินแดนของเขตโอเชียเนีย

กลุ่มเกาะอินโด-ออสเตรเลีย

ไฟล์:Flag of Brunei.svg| 
ไฟล์:Flag of Indonesia (bordered).svg| 
ไฟล์:Flag of Malaysia.svg| 
ไฟล์:Flag of the Philippines.svg| 
ไฟล์:Flag of East Timor.svg|

ออสเตรเลีย

ไฟล์:Flag of Australia.svg| 
ไฟล์:Flag of Christmas Island.svg| 
ไฟล์:Flag of Norfolk Island.svg|

เมลานีเชีย

ไฟล์:Flag of Fiji.svg| 
ไฟล์:Flag of New Caledonia.svg| 
ไฟล์:Flag of Papua New Guinea.svg| 
ไฟล์:Flag of the Solomon Islands.svg| 
ไฟล์:Flag of Vanuatu.svg|

ไมโครนีเชีย
ไฟล์:Flag of Guam.svg| 
ไฟล์:Flag of Kiribati.svg| 
ไฟล์:Flag of the Marshall Islands.svg| 
ไฟล์:Flag of the Northern Mariana Islands.svg| 
ไฟล์:Flag of Federated States of Micronesia.svg| 
ไฟล์:Flag of Nauru.svg| 
ไฟล์:Flag of Palau.svg|

รัฐของไมโครนีเชีย

ไฟล์:Flag of Chuuk.svg| 
ไฟล์:Flag of Kosrae.svg| 
ไฟล์:Flag of Pohnpei.svg| 
ไฟล์:Yap flag.svg|

พอลินีเชีย
ไฟล์:Flag of American Samoa.svg|ธงชาติอเมริกันซามัว (ดินแดนของสหรัฐอเมริกา) 
ไฟล์:Flag of Chatham Islands.svg| 
ไฟล์:Flag of the Cook Islands.svg| 
ไฟล์:Flag of Rapa Nui, Chile.svg| 
ไฟล์:Flag of French Polynesia.svg| 
ไฟล์:Flag of Hawaii.svg| 
ไฟล์:Flag of New Zealand.svg| 
ไฟล์:Flag of Niue.svg| 
ไฟล์:Flag of the Pitcairn Islands.svg| 
ไฟล์:Flag of Samoa.svg| 
ไฟล์:Flag of Tokelau.svg| 
ไฟล์:Flag of Tonga.svg| 
ไฟล์:Flag of Tuvalu.svg| 
ไฟล์:Flag of Wallis and Futuna.svg|

หมู่เกาะของเฟรนช์พอลินีเชีย
ไฟล์:Flag of the Gambier Islands.svg| 
ไฟล์:Flag of Tuamotu Archipelago.svg| 
ไฟล์:Flag of Marquesas Islands.svg| 
ไฟล์:Flag of the Austral Islands.svg|

ดินแดนของสหรัฐอเมริกาในมหาสมุทรแปซิฟิก

ไฟล์:Flag of the Midway Islands (local).svg| 
ไฟล์:Flag of Palmyra Atoll (local).svg| 
ไฟล์:Flag of Wake Island.svg|
ชาบูชาบู
ชาบูชาบู ( ) เป็นอาหารญี่ปุ่นประเภทหม้อไฟแบบหนึ่ง คล้ายกับสุกี้ยากี้ มีส่วนผสมต่าง ๆ เช่น ผัก เนื้อหั่นบาง ๆ และอาหารทะเล โดยการปรุงจะนำวัตถุต่าง ๆ เหล่านี้จุ่มแช่ลงในน้ำเดือด หรือน้ำซุป และปล่อยทิ้งไว้สักพัก จากนั้นนำส่วนผสมอย่างอื่น เช่น เต้าหู้ บะหมี่ ลงตุ๋นให้เข้ากัน แล้วรับประทานโดยจุ่มลงในซอส ชื่อของชาบูชาบูมาจากการเอาเนื้อลงไปในน้ำด้วยตะเกียบเคียบให้เนื้อลงไปว่ายอยู่ในน้ำเกิดเสียง ชาบูชาบู

ปัจจุบัน ชาบูชาบูมีหลากหลายประเภทให้เลือกรับประทาน ทั้งแบบดั้งเดิมและแบบประยุกต์

ประวัติ

ดูเพิ่ม
* จิ้มจุ่ม
* สุกี้ยากี้

แหล่งข้อมูลอื่น
หมายเหตุ
คำว่า "ชาบูชาบู" ไม่ควรเรียกย่อว่า "ชาบู" โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเทศญี่ปุ่นและประเทศใกล้เคียง เนื่องจากคำว่า "ชาบู" หรือ シャブ เป็นศัพท์สแลงและรู้จักกันดีว่า มีความหมายคือ เมทแอมเฟตามีน หรือยาไอซ์

อ้างอิง
ปลากะรังหัวโขน
ปลากะรังหัวโขน ( ; ) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหิน (Synanceiidae)

เป็นปลาหินชนิดหนึ่ง มีลำตัวป้อมเกือบกลม หัวขนาดใหญ่ สีลำตัวคล้ำมีลายเลอะ ส่วนบริเวณหัวมีหนามจำนวนมาก ลำตัวสากมีหนามเล็ก ผิวหนังหนาและเป็นปุ่ม ครีบหลังยาวครีบอกกว้าง ที่หลังมีก้านครีบแข็งขนาดใหญ่ ครีบอกและครีบท้อง ก้านครีบแข็งมีทั้งหมด 13 ก้าน มีลักษณะเป็นหนาม ซึ่งหนามนี้มีพิษร้ายแรงมาก โดยเกิดจากบริเวณก้านครีบแข็งอยู่ใต้ชั้นผิวหนังโดยอยู่รอบส่วนกลาง ส่วนที่ปลายของก้านหนามห่อหุ้มด้วยเนื้อเยื่อ พิษจะถูกปล่อยออกมาเมื่อเยื่อหุ้มฉีกขาดออกไปเพื่อป้องกันตัว ซึ่งมีอันตรายมากอาจทำให้ผู้ที่สัมผัสถูกเสียชีวิตได้
ปลากะรังหัวโขน มีรูปลักษณ์คล้ายกับก้อนหิน จึงมีพฤติกรรมกบดานอยู่นิ่ง ๆ กับที่ เพื่อรอฮุบเหยื่อไปทั้งคำ ซึ่งได้แก่ ปลาขนาดเล็ก, กุ้ง และครัสเตเชียนชนิดต่าง ๆ มีความยาวลำตัวประมาณ 60 เซนติเมตร (2 ฟุต)

พบกระจายพันธุ์ทั่วไปตามแนวปะการังและใกล้ชายฝั่งของแถบอินโด-แปซฟิก เช่น อินเดียจนถึงจีน, ฟิลิปปินส์, ปาปัวนิวกินี และ ออสเตรเลีย และมีบันทึกว่าพบในวานูอาตูด้วย
บางครั้งอาจพบได้ตามแหล่งน้ำกร่อย เช่น ปากแม่น้ำ ปลากะรังหัวโขนแม้จะมีพิษร้ายแรง แต่ก็ถือเป็นปลาที่นิยมเลี้ยงไว้แสดงตามสถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำต่าง ๆ รวมถึงมีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย เป็นปลาที่หาซื้อได้ไม่ยาก ราคาไม่แพง โดยผู้เลี้ยงสามารถที่จะปรับสภาพน้ำในที่เลี้ยงให้เป็นน้ำกร่อยที่มีความเค็มค่อนข้างเค็มเหมือนน้ำทะเลได้ ปลาจึงสามารถปรับตัวให้อยู่รอดได้

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*รูปและข้อมูลเพิ่มเติม
ซีโอทู (วงดนตรี)
ซีโอทู (อังกฤษ: C-O-TWO หรือ CO2) นักร้องดูโอ้ภายใต้สังกัด Harp Music Record เริ่มมีผลงานเพลงเป็นครั้งแรกเมื่อปีพ.ศ. 2540 กับอัลบั้ม "C-O-TWO" โดยมีเพลงสร้างชื่อเสียงคือเพลง "รักเธอคนเดียว"

ประวัติ
ซีโอทู (อังกฤษ: C-O-TWO หรือ CO2) เป็นนักร้องดูโอประกอบสมาชิกคือ "โอ๋ - อรพรรณ ศรีสะอาด (ปัจจุบันใช้ชื่อ ปูชิตา ศรีสะอาด) และ อ้อ - พัชรี ศรีสะอาด (น้องสาว)" ภายใต้สังกัด Harp Music Record เริ่มมีผลงานช่วงปีพ.ศ. 2540 มีผลงานอัลบั้มเพลง 1 ชุดด้วยกันคืออัลบั้ม "C-O-TWO" โดยมีเพลงฮิตและเป็นเพลงที่ถูกเปิดทางคลื่นวิทยุมาจนถึงปัจจุบันคือเพลง "รักเธอคนเดียว"
โดยในอัลบั้มชุดนี้ได้ “วีระศักดิ์ ศรีสะอาด” ซึ่งเป็นคุณพ่อของทั้งสอง มาเป็นโปรดิวเซอร์ และแต่งเพลงให้กับอัลบั้มชุดนี้อีกด้วย

หลังจากที่วงซีโอทูเริ่มเป็นที่รู้จัก "อ้อ" หนึ่งในสมาชิกของวงได้เสียชีวิตกะทันหันด้วยโรคไข้เลือดออก เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2540

ในปีพ.ศ. 2541 โอ๋ อรพรรณ ได้ออกอัลบั้มเดี่ยวชุดแรก ภายใต้สังกัดBGM ชื่ออัลบั้ม "โอ๋ C-O-TWO แด่เธอที่คิดถึง" โดยนำเพลงเก่าจากอัลบั้มชุดแรกมาขับร้องใหม่ในสไดล์อคูสติก เวอร์ชัน ได้แก่เพลง รักเธอคนเดียว, ตัดใจ, ลึก ลึก และเพลง หากเรามีรัก เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีเพลงใหม่ โดยแต่งเพื่อให้กับการจากไปของอ้อ พัชรี ในเพลง "คิดถึงเพียงเธอ" และเพลง "เพียงเธอคนเดียว"
ในปี พ.ศ. 2543 ออกอัลบั้มชุดที่สอง โดยมีสมาชิกเพิ่มสามคน ได้แก่ อรวรรณ์ ศรีสะอาด (แอล), พรสวรรค์ ศรีสะอาด (เต๋า), จันทกาญจน์ ศรีจิตร์ (ออม) อัลบั้ม "C-O-TWO Fresh & Fun"

ในปี พ.ศ. 2545 วงซีโอทู กลับมามีผลงานอัลบั้มอีกครั้ง ภายใต้ชื่ออัลบั้ม "C-O-TWO SURE" โดยมีสมาชิกใหม่เพิ่มอีก 3 คน เต๋า - พรสวรรค์ ศรีสะอาด, ปู - ยอดขวัญ เวสารัชกร และ บุญศักดิ์ พลสนะ หรือแมน อดีตแชมป์แบดมินตันประเทศไทย" โดยมีเพลงเปิดตัวคือเพลง "อยากบอกรักเธอ" แต่อัลบั้มไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร

ผลงาน
อัลบั้ม "C-O-TWO" (พ.ศ. 2540)
* รายชื่อเพลง 
** หากเรามีรัก 
** รักเธอคนเดียว - 
** คิดรักใคร
** ฉันเป็นฉันเอง
** เพียงคนเดียว
** ตัดใจ
** เชื่อไม่ได้
** อะไรจะปานนั้น
** ลึก ลึก
** หากเรามีรัก

อัลบั้ม "แด่เธอที่คิดถึง" (พ.ศ. 2541)
* รายชื่อเพลง 
** คิดถึงเพียงเธอ
** เพียงเธอคนเดียว
** รักเธอคนเดียว
** ลึก ลึก
** ตัดใจ
** หากเรามีรัก
** รักเธอคนเดียว (Backing Track)
** คิดถึงเพียงเธอ (Backing Track)

]]
อัลบั้ม "C-O-TWO Fresh & Fun" (พ.ศ. 2543)
* รายชื่อเพลง
*# กระซิบ
*# เก็บคำสัญญา
*# หวนคืนกลับมา
*# เป่ายิ้งฉุบ
*# บอกกี่ครั้ง
*# รักเธอเต็มหัวใจ
*# แอบรักเธอ
*# จิ๊บจ๊อย
*# IMF
*# ดื่มนม
อัลบั้ม "C-O-TWO SURE" (พ.ศ. 2545)
* รายชื่อเพลง
** 06.You're my Everything
** 02.อยากบอกรักเธอ
** 01.ไม่เลือนรักเธอ
** 08.แค่ใครสักคน
** 07.คนไร้ค่า
** 03.โอม...พุทธัง
** 04.ชัวร์
** 10.สมน้ำหน้า
** 05.ปิ๊งเลย
** 09.ถามพ่อดูซิ

อ้างอิง

* (หัวข้อกระทู้: เพลงรักเธอคนเดียว ของวงซีโอทู ที่นักร้องเสียชีวิตน่ะค่ะ)
* (หัวข้อกระทู้: ข่าวดารา...พาช็อค)
สีกลุ่มชนอิหร่าน
สีกลุ่มชนอิหร่าน ( ) เป็นสีที่ใช้ในธงของประเทศหรือดินแดนที่มีกลุ่มชนอิหร่านอาศัยอยู่ ประกอบด้วยสีเขียว ขาว และแดง โดยธงของราชวงศ์กอญัรเป็นธงชนิดแรกที่ใช้สีกลุ่มชนอิหร่าน

ธงปัจจุบัน
รัฐอธิปไตย

ไฟล์:Flag of Afghanistan.svg|ธงชาติอัฟกานิสถาน 
ไฟล์:Flag of Iran.svg|ธงชาติอิหร่าน
ไฟล์:Flag of Tajikistan.svg|ธงชาติทาจิกิสถาน

เขตปกครองตนเอง

ไฟล์:Flag of Kurdistan.svg|ธงจังหวัดปกครองตนเองเคอร์ดิสถาน
ไฟล์:Ala kurdên rojava.svg|ธงจังหวัดปกครองตนเองเคอร์ดิสถานซีเรีย

ธงในอดีต
ไฟล์:State flag of Iran (1964–1980).svg|ธงราชวงศ์ปาห์ลาวี (ค.ศ. 1964–79)
ไฟล์:Flag of the Tajik Soviet Socialist Republic (1953–1991); Flag of Tajikistan (1991–1992).svg|ธงสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทาจิก (ค.ศ. 1953–91)
ไฟล์:Flag of Talysh-Mugan Autonomous Republic (the talysh national flag).jpg|ธงสาธารณรัฐปกครองตนเองทาลิช-มุคัล (ค.ศ. 1993)
ไฟล์:Azerbaijan people's government flag.svg|ธงสาธารณรัฐประชาธิปไตยเซาท์อาเซอร์ไบจาน (ค.ศ. 1945–46)
ไฟล์:Flag of the Republic of Mahabad.svg|ธงสาธารณรัฐมหาบัด (ค.ศ. 1946–47)
ไฟล์:Kurdish flag (1932).png|ธงสาธารณรัฐอะรารัต (ค.ศ. 1927–30)
ไฟล์:Flag of kurdistan-1922 1924.svg|ธงราชอาณาจักรเคอร์ดิสถาน (ค.ศ. 1922
927–30)
ไฟล์:Flag of kurdistan-1922 1924.svg|ธงราชอาณาจักรเคอร์ดิสถาน (ค.ศ. 1922–24)
ไฟล์:Flag of Azadistan.svg|ธงอะซาดิสถาน (ค.ศ. 1920)
จังหวัดสุมาตราตะวันตก
สุมาตราตะวันตก หรือ ซูมาเตอราบารัต ( ) หรือเรียกอย่างย่อว่า ซุมบาร์ ( ) เป็นจังหวัดทางภาคตะวันตกของเกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย ประชากรในปี ค.ศ. 2010 มี 4,846,909 คน และในเดือนมกราคม ค.ศ. 2014 มีประชากร 5,098,790 คน มีเมืองหลักคือปาดัง และมีอาณาเขตครอบคลุมถึงเกาะเมินตาไว

จังหวัดสุมาตราตะวันตกมีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดสุมาตราเหนือทางทิศเหนือ จังหวัดรีเยาและจังหวัดจัมบีทางทิศตะวันออก และจังหวัดเบิงกูลูทางทิศตะวันออกเฉียงใต้

สุมาตราตะวันตกประกอบด้วยกลุ่มชาติพันธุ์ชาวมีนังกาเบาเป็นหลัก สัญลักษณ์ประจำจังหวัดจึงเป็นภาพของหลังคาบ้านทรงโค้งซ้อนกันในบ้านพื้นเมืองมีนังกาเบาที่เรียกว่า รูมะฮ์กาดัง
หน่วยการบริหาร
พื้นที่จังหวัดอาเจะฮ์แบ่งออกเป็น 12 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 7 นครหรือโกตา และ 179 ตำบลหรือเกอจามาตัน

;อำเภอ

;นคร

อ้างอิง

*

แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์รัฐบาลท้องถิ่น
จังหวัดปาปัวตะวันตก
ปาปัวตะวันตก หรือ ปาปัวบารัต ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศอินโดนีเซีย มีพื้นที่ครอบคลุมคาบสมุทรทั้งสองแห่งของเกาะนิวกินี มีเมืองหลักชื่อมาโน-กวารี เมื่อ ค.ศ. 2010 มีประชากร 760,855 คน และในเดือนมกราคม ค.ศ. 2014 มีประชากร 877,437 คน

หน่วยการบริหาร
พื้นที่จังหวัดปาปัวตะวันตกแบ่งออกเป็น 7 อำเภอหรือกาบูปาเต็น และ 86 ตำบลหรือเกอจามาตัน

;อำเภอ

เมืองหลักของจังหวัดปาปัวตะวันตกได้แก่มาโน-กวารี ตั้งอยู่ในอำเภอมาโน-กวารี

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
อุทยานแห่งชาติไดเซ็ตสึซัง
อุทยานแห่งชาติไดเซ็ตสึซัง ( ) หรือเรียกสั้นๆว่า ไทเซ็ตสึซัง เป็นอุทยานแห่งชาติที่ตั้งอยู่ในภูเขาตอนกลางของเกาะฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น ครอบคลุมพื้นที่ 2,267 ตารางกิโลเมตรในสองกิ่งจังหวัดคือคามิกาวะและโทกาชิ ด้วยพื้นที่ใหญ่โตนี้ทำให้เป็นอุทยานแห่งชาติที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น ทั้งนี้ คำว่า ไดเซ็ตสึซัง มีความหมายว่า "ดอยหลวงหิมะ" ในอุทยานแห่งนี้มียอดเขาที่มีความสูงเกิน 2,000 เมตรอยู่ถึง 16 ยอด

สามารถเดินทางสู่อุทยานแห่งชาติไดเซ็ตสึซังได้จากเมืองอาซาฮิกาวะ โดยอุทยานตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมือง ระหว่างทางจะผ่านเขื่อนชูเบ็ตสึ หลังจากนั้นก็ขึ้นกระเช้าลอยฟ้าอาซาฮิดาเกะไปยังบริเวณจุดชมวิวฐานภูเขาไฟ
หมู่ภูเขา
อุทยานแห่งชาติไดเซ็ตสึซัง ประกอบด้วย 3 หมู่ภูเขาไฟ แต่ละหมู่มีลักษณะเป็นกรวยภูเขาไฟสลับชั้น ในจำนวนนี้มีปล่องภูเขาไฟอยู่ 1 ปล่องที่ยังปะทุอยู่
#หมู่ภูเขาไฟไดเซ็ตสึซัง — ตั้งอยู่ส่วนเหนือของอุทยาน เป็นที่ตั้งของภูเขาอาซาฮิดาเกะซึ่งเป็นภูเขาที่สูงที่สุดในฮกไกโด
#หมู่ภูเขาไฟโทกาชิ — ตั้งอยู่ส่วนตะวันตกเฉียงใต้ของอุทยาน เป็นที่ตั้งของภูเขาโทกาชิ
#หมู่ภูเขาไฟชิการิเบ็ตสึ — ตั้งอยู่ทางตะวันออกของอุทยาน เป็นที่ตั้งของภูเขาอิชิการิและแม่น้ำอิชิการิ ( )

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Official Website of Daisetsuzan National Park
* 
* Daisetsuzan National Park at Biodiversity Center of Japan, Ministry of the Environment
จังหวัดโบยากา
โบยากา ( ) คือหนึ่งใน 32 จังหวัดของประเทศโคลอมเบีย เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ทางตอนกลางของประเทศ มีเมืองหลักคือตุงคา จังหวัดโบกายาตั้งขึ้นเมื่อ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1858 มีพื้นที่ประมาณ 23,189 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยเทศบาล 123 แห่ง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Excelsio – journal from Boyacá
จังหวัดบาเยเดลเกากา
บาเยเดลเกากา ( ) คือหนึ่งใน 32 จังหวัดของประเทศโคลอมเบีย ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของประเทศ ติดกับมหาสมุทรแปซิฟิก มีเมืองหลักคือกาลิ

อ้างอิง
จังหวัดซานอันเดรสและโปรบิเดนเซีย
กลุ่มเกาะซานอันเดรส โปรบิเดนเซีย และซานตากาตาลินา ( ) หรือเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า ซานอันเดรสและโปรบิเดนเซีย ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศโคลอมเบีย ในภูมิภาคอเมริกากลางประกอบด้วยเกาะต่าง ๆ ในทะเลแคริบเบียน ห่างจากแผ่นดินใหญ่โคลอมเบียไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 775 กิโลเมตร (482 ไมล์) มีเมืองหลักชื่อซานอันเดรส (San Andrés)

อ้างอิง
การ์ตาเฮนา
การ์ตาเฮนา ( ) หรือที่เรียกอย่างเป็นทางการว่า การ์ตาเฮนาเดอินเดียส ( ) เป็นเมืองท่าใหญ่บนชายฝั่งทางตอนเหนือของประเทศโคลอมเบียและเป็นเมืองหลักของจังหวัดโบลิบาร์ ใน ค.ศ. 2018 มีประชากรประมาณ 914,552 คน

สภาพอากาศ

อ้างอิง
วัดศรีจันทาราม
วัดศรีจันทาราม (บางปูเก่า) หรือ วัดคลองลึก วัดพิพัฒนิโรธาราม ตั้งอยู่เลขที่ 122 บ้านบางปู ถนนสุขุมวิท ก.ม. 50 หมู่ที่ 4 ตำบลบางปู อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ 10280

อาณาบริเวณ
วัดศรีจันทารามมีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 7 ไร่ 97 ตารางวา โฉนดเลขที่ 64346 อาณาเขต

ทิศเหนือยาว 4 เส้น 10 วา ติดต่อกับที่ดินเอกชน

ทิศใต้ยาว 4 เส้น 10 วา ติดต่อกับที่ดินเอกชน

ทิศตะวันออกยาว 4 เส้น 19 วา ติดต่อกับที่ดินเอกชน

ทิศตะวันตกยาว 4 เส้น 10 วา ติดต่อกับถนนสุขุมวิท

พื้นที่ตั้งวัด เป็นที่ราบลุ่มได้ทำถนนรอบบริเวณวัดทั้ง 4 ด้าน มีถนนสุขุมวิทเป็นทางคมนาคม
ประวัติ
วัดศรีจันทาราม เดิมชื่อวัดใหม่คลองลึก หรือ วัดพิพัฒนิโรธาราม โดยมีพระวินัยธรไสว ปญฺญาทีโป เป็นผู้นำในการสร้าง มีนายออด สีนวม และนายขวัญ จันตะเคียน เป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด ได้เริ่มดำเนินการก่อสร้างมาตั้งแต่ พ.ศ. 2496 เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ พระครูพิพัฒนิโรธกิจ (หลวงพ่อปาน) ซึ่งได้เดินธุดงค์มาปักกลดบริเวณนี้ ทำให้ประชาชนเกิดศรัทธาในตัวทานเป็นอย่างมาก มีหลวงเปล่ง ติสฺสวโร เป็นเจ้าอาวาสดูแลสืบต่อมาครั้นพระเปล่งถึงมรณภาพแล้ว ปี2515 ได้มีพระอธิการสงวน โกสโล มาเป็นเจ้าอาวาสได้มาควบคุมและได้ปรับปรุงก่อสร้างเสนาสนะใหม่ทั้งหมด เกี่ยวกับนามวัดได้ใช้คำนำหน้าของนามสกุลของผู้สร้างวัดทั้งสองคนประกอบกันต่อด้วยคำว่า " อาราม " เพื่อให้สละสลวย
ของนามสกุลของผู้สร้างวัดทั้งสองคนประกอบกันต่อด้วยคำว่า " อาราม " เพื่อให้สละสลวยและไพเราะยิ่งขึ้น วัดศรีจันทารามได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2524 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 30 เมตร ยาว 50 เมตร ในด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2520 จนถึงขณะนี้มีนักธรรมที่เป็นพระภิกษุ 158 รูป สามเณร 13 รูป
สถาปัตยกรรมและศิลปกรรม
ภายในวัดมีอาคาร 
# หอสวดมนต์สร้าง พ.ศ. 2497 
# ศาลาการเปรียญสร้าง พ.ศ. 2525 
# อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 26 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 
# กุฎีสงฆ์จำนวน 8 หลัง
#หอระฆัง
# ศาลารวมใจ
# ศาลาธรรมสังเวช (ศาลาวิจิตรกาญ)
# เมรุ (บูรณใหม่ พ.ศ. 2560)

ปูชนียวัตถุ
# พระประธานในอุโบสถ นามว่าหลวงพ่อในโบสถ์ (โต) หน้าตักกว้าง 4 ศอก 11 นิ้ว 
# รูปหมือนหลวงพ่อปานแล้วหลวงปู่เปล่ง
# หลวงพ่อวัดศรีจันทาราม ศักดิ์สิทธิ์
ลำดับเจ้าอาวาส
# พระวินัยธรไสว ปญฺญาธีโป
# หลวงปู่เปล่ง ติสฺสวโร 
# พระครูสมุทรวรคุณ ( สงวน โกสโล )
# พระอธิการชาญ รกฺขิโต
# พระครูวินัยธรจิรวัฒ อนาวิโล
# พระครูขันติกิจจานุกูล (ชนะ ขนฺติวโร ริมปิรังษี) รูปปัจจุบัน (พ.ศ. 2556 -ปัจจุบัน)

ผู้ช่วยเจ้าอาวาส
# พระครูสมุห์วัชรพล ปญฺญาพโล (ริมปิรังษี)

อ้างอิง
 สำนักงานพระพุทธศาสนา
รายชื่อเทศกาลในประเทศลาว
เทศกาลในลาว

เทศกาลหลักและวันหยุดนักขัตฤกษ์

*บุญบั้งไฟ 
*บุญไฟพญานาค (ງານບຸນພະຍານາກ)
*บุญข้าวประดับดิน (ງານບຸນເຂົ້າປະດັບດິນ)
*บุญเข้าพรรษา (ງານບຸນເຂົ້າພັນສາ)
*บุญกองข้าว (ງານບຸນກອງເຂົ້າ)
*บุญมาฆบูชา
*บุญออกพรรษา
*บุญช่วงเรือ
*บุญธาตุหลวง
*บุญวันพู จำปาศักดิ์
*ตรุษจีน/ตรุษเวียด
*ปีใหม่ม้ง
*วันแรงงาน
*ไหลเรือไฟ
*วันเด็กลาว
*เทศกาลช้างลาว
*วันประกาศอิสรภาพ
*วันลาวอิสระ 
*วันสตรีสากล
*ปีใหม่ลาว
*ออกพรรษา
*วิสาขะบูชา

บทความที่เกียวข้อง
* วันหยุดนักขัตฤกษ์ในลาว

อ้างอิง

ลิงค์ที่เกียวข้อง
* Laos Cultural Profile (Ministry of Information and Culture/Visiting Arts)
นิชิฮงงันจิ
นิชิฮงงันจิ ( ) หรือ วัดฮงงันตะวันตก เป็นหนึ่งในสองวัดพุทธของสำนักโจโดชินชูในนครเกียวโต อีกวัดหนึ่งคือฮิงาชิฮงงันจิ (วัดฮงงันตะวันออก) วัดแห่งนี้ถูกจัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2145 โดยโชกุนโทกูงาวะ อิเอยาซุ ซึ่งได้แยกวัดฮงงันออกเป็นสองวัดคือวัดตะวันออกและวัดตะวันตก เพื่อลดทอนอิทธิพลของสำนักโจโดชินชู

วันนิชิฮงงัน ได้รับเป็นขึ้นทะเบียนเป็นหนึ่งในสมาชิกของอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณ ซึ่งมีสถานะเป็นมรดกโลก
เทศกาลลิ้นจี่และเนื้อหมา
เทศกาลลิ้นจี่และเนื้อหมา โดยทั่วไปเรียก เทศกาลเนื้อหมายฺวี่หลิน เป็นการเฉลิมฉลองประจำปีจัดในยฺวี่หลิน เขตปกครองตนเองกว่างซี ประเทศจีน ระหว่างครีษมายันซึ่งผู้เข้าร่วมเทศกาลกินเนื้อหมาและลิ้นจี่ เทศกาลนี้กินเวลาประมาณสิบวัน โดยระหว่างนั้นประมาณว่ามีการบริโภคหมา 10,000–15,000 ตัว เทศกาลดังกล่าวถูกผู้สนับสนุนสวัสดิภาพสัตว์วิจารณ์

ภูมิหลัง
เทศกาลนี้จัดขึ้นประจำปีในยฺวี่หลิน เขตปกครองตนเองกว่างซี ประเทศจีน ระหว่างครีษมายันในเดือนมิถุนายน โดยการกินเนื้อหมาและลิ้นจี่ เชื่อว่ากิจกรรมนี้ต้านฤทธิ์ความร้อนแห่งฤดูร้อน มีการบริโภคหมาประมาณ 10,000 ถึง 15,000 ตัวระหว่างเทศกาลสิบวัน
ในถ้อยแถลงที่ออกต่อสำนักข่าวซินหัว รัฐบาลท้องถิ่นของยฺวี่หลินปฏิเสธความเกี่ยวข้องหรือการสนับสนุนอย่างเป็นทางการใด ๆ ต่อเทศกาล โดยอธิบายว่าเป็นประเพณีท้องถิ่นโดย "ผู้อยู่อาศัยส่วนน้อยของยฺวี่หลิน" และโทษเหตุการณ์นี้ต่อธุรกิจและผู้อยู่อาศัยท้องถิ่น

ความกังวลด้านสวัสดิภาพสัตว์
ผู้จัดเทศกาลอ้างว่าหมาถูกฆ่าอย่างมีมนุษยธรรม และ "การกินหมาไม่ต่างจากการกินเนื้อหมูหรือวัว" ทว่า ผู้รณรงค์อ้างว่าสัตว์ถูก "ปฏิบัติอย่างต่ำช้า" ศาสตราจารย์ พีเตอร์ เจ. ลี อ้างว่า หมาที่ถูกกินบางส่วนเป็นสัตว์เลี้ยงในครัวเรือนที่ถูกขโมย

อ้างอิง
จังหวัดอารือ
อารือ ( ; ) เป็นจังหวัดทางภาคตะวันออกของประเทศตุรกี มีพรมแดนติดกับประเทศอิหร่าน และมีเมืองหลักคืออารือ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* the provincial governorate
* Ağrı Weather Forecast Information
อัสลาน
อัสลาน (Aslan) เป็นตัวลำครหลักในนวนิยายชุดตำนานแห่งนาร์เนีย โดยซี.เอส. ลิวอิส อัสลานเป็นสิงโตผู้ยิ่งใหญ่ในหนังสือเรื่องตู้พิศวง และเป็นเพียงตัวละครเดียวที่อยู่ในหนังสือทั้ง 7 เล่ม โดยคำว่า "อัสลาน" มาจากภาษาตุรกีแปลว่าสิงโต ซี.เอส. ลิวอิสมักจะพิมพ์คำว่า "Lion" ด้วยตัวแอลตัวใหญ่เสมอ เพื่อให้สื่อถึงอัสลาน โดยสันนิษฐานว่าอัสลานหมายถึงพระเยซู
บทบาท
กำเนิดนาร์เนีย
ในช่วงที่ดิกอรี่และพอลลี่ได้นำลุงแอนดรูว์,จาดิส,สารถีรถม้าและม้าของเขาชื่อสตรอว์เบอร์รี่อย่างบังเอิญ อัสลานได้ผ่านทางมาพอดีและได้สร้างนาร์เนียสัตว์พูดได้และสัตว์ในเทพนิยายกรีกขึ้นมา เขาได้ปลูกต้นแอปเปิ้ลที่ป้องกันไม่ให้จาดิสเข้ามาครองนาร์เนียจนกว่าจะผ่านไปอีกหลายร้อยปีข้างหน้า ดิกอรี่ได้ตัดสินใจไปขอผลไม้วิเศษจากอัสลาน เขาจึงเสกให้ม้าของสารถีรถม้าพูดได้และเสกปีกให้กับม้าเป็นเพกาซัสและตั้งชื่อใหม่ว่าเฟล็ดจ์ และได้สั่งให้ดิกอรี่,พอลลี่และเฟล็ดจ์ออกเดินทางไปเอาแอปเปิ้ลวิเศษ หลังจากที่ดิกอรี่นำแอปเปิ้ลมาให้เขาแล้ว เขาจึงทำพิธีอภิเษกสารถีรถม้าที่ดิกอรี่และพอลลี่เผลอพามาด้วยและภรรยาของเขาที่ถูกเรียกมาขณะกำลังซักผ้าเป็นราชาแฟรงค์
อรี่และพอลลี่เผลอพามาด้วยและภรรยาของเขาที่ถูกเรียกมาขณะกำลังซักผ้าเป็นราชาแฟรงค์และราชินีเฮเลนแห่งนาร์เนีย 
ตู้พิศวง
อัสลานได้นำกองทัพสัตว์ตระกูลแมว,ฟอน,เซนทอร์และพวกนกพูดได้มารวมกันเป็นกองทัพสำหรับต่อกรกับแม่มดขาว ซึ่งเอ็ดมันด์ได้สารภาพบาปกับอัสลาน อัสลานได้ถูกกองทัพแม่มดขาวถลกหนังบนศิลาและได้ตายแทนเอ็ดมันด์ในที่สุด ต่อมาอัสลานได้คืนชีพขึ้นมาและได้ช่วยเหลือสัตว์ที่ถูกแม่มดขาวสาปให้เป็นน้ำแข็ง หลังจากที่พวกปีเตอร์ได้นำอิสรภาพมาสู่นาร์เนียได้แล้วอัสลานจึงอภิเษก4พี่น้องพีเวนซี่เป็นผู้ปกครองนาร์เนีย
อาชากับเด็กชาย
อัสลานเป็นคนผลักเรือที่ชาสต้านั่งมาให้มาจอดบนริมชายหาดที่เป็นที่ตั้งบ้านของอาร์ชีช เป็นคนที่ทำให้ชาสต้ากับบรี (นาร์เนีย)มาเจอกับอาระว
ดที่เป็นที่ตั้งบ้านของอาร์ชีช เป็นคนที่ทำให้ชาสต้ากับบรี (นาร์เนีย)มาเจอกับอาระวิสกับฮวิน เป็นคนที่ตะครุบอาระวิสให้เป็นแผลเพื่อสั่งสอนอาระวิสให้รู้สึกเจ็บปวดที่แอบวางยาพี่เลี้ยงจนทำให้ถูกแม่ของอาระวิสเฆี่ยนตี เป็นคนที่สาปให้ราบาดาซเจ้าชายแห่งทัชบาอันกลายเป็นลา
เจ้าชายแคสเปี้ยน
อัสลานได้โผล่มาให้ลูซี่เห็นเป็นระยะๆ และต่อมาได้นำกองทัพต้นไม้มาช่วยเหลือกองทัพนาร์เนีย เขาได้บอกกับปีเตอร์และซูซานว่าทั้ง2จะกลับมาที่นาร์เนียไม่ได้อีกต่อไปแล้ว และได้พา4พี่น้องพีเวนซี่กลับไปที่โลกเดิมอีกครั้ง
ผจญภัยโพ้นทะเล
อัสลานได้คำรามใส่ยูสตาซให้คืนร่างกลับมาเป็นดังเดิม และได้ส่งยูสตาซ,เอ็ดมันด์,ลูซี่กลับไปที่โลกเดิมอีกครั้ง และพาเจ้าชายแคสเปี้ยนที่10และรีพีชิ้บไปท
น้ำปลามอญ
น้ำปลามอญ เป็นอาหารมอญประเภทเครื่องจิ้มชนิดหนึ่ง ทำจากน้ำปลา ปรุงรสเพิ่มด้วยเครื่องปรุงต่างๆ นิยมรับประทานกับปลาทูปิ้ง ในภาษามอญเรียกอาหารประเภทนี้ว่าอะวอจก์อะจอม หมายถึงน้ำปลายำ ส่วนน้ำปลามอญเป็นชื่อที่ชาวไทยเรียก ความแตกต่างของแต่ละท้องถิ่นมีดังต่อไปนี้
* สมุทรสงคราม ใส่น้ำปลา น้ำตาลปี๊บ น้ำมะขามเปียก น้ำมะนาวหรือน้ำมะกรูด หอมแดง กระเทียม กระชาย ใบมะกรูด พริกขี้หนู
* ราชบุรี ใส่น้ำปลา น้ำตาลปี๊บ น้ำมะขามเปียก น้ำมะนาวหรือน้ำมะกรูด กระชาย ตะไคร้ ใบมะกรูด กระเทียม หอมแดง พริกขี้หนู พริกแห้ง มะเขือขื่น
* ปากเกร็ด ใส่น้ำปลา น้ำตาลปี๊บ น้ำมะขามเปียก หอม กระเทียม พริกสด ผักชีฝรั่ง 
อ้างอิง
* องค์ บรรจุน. ข้างสำรับมอญ. กรุงเทพฯ: มติชน. 2557.หน้า 3
แฮร์มัน มิงค็อฟสกี
แฮร์มัน มิงค็อฟสกี ( ) เป็นนักคณิตศาสตร์ชาวเยอรมัน เกิดที่หมู่บ้านอาเลกโซตา (Aleksota) ในจักรวรรดิรัสเซีย (ปัจจุบันคือเมืองเคานัส ประเทศลิทัวเนีย) ในครอบครัวชาวยิว ในปี ค.ศ. 1872 ครอบครัวของเขาก็ย้ายไปอยู่ที่เมืองเคอนิชส์แบร์ค มิงค็อฟสกีเรียนหนังสือและทำงานเป็นอาจารย์สอนตามสถาบันต่าง ๆ รวมถึงสถาบันเทคโนโลยีแห่งสหพันธ์สวิส ซือริช ที่อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ ศึกษาอยู่ จนถึง ค.ศ. 1902 เขาก็ย้ายไปที่เกิททิงเงินและทำงานใกล้ชิดกับดาวิท ฮิลเบิร์ท จนกระทั่งเสียชีวิตด้วยอาการไส้ติ่งอักเสบ ในปี ค.ศ. 1909
มิงค็อฟสกีมีผลงานทางคณิตศาสตร์มากมาย ที่สำคัญคือ ในปี ค.ศ. 1907 เขาได้สร้าง "ปริภูมิ-เวลาแบบมินคอฟสกี" (Minkowski space) ซึ่งเป็นแบบจำลองเรขาคณิตเพื่อใช้ศึกษาทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษ แบบจำลองนี้มีส่วนช่วยให้ไอน์สไตน์ค้นพบทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปในอีก 8 ปีต่อมา

ชื่อของมิงค็อฟสกีได้รับการนำไปตั้งเป็นชื่อดาวเคราะห์น้อย (12493 Minkowski) และ M-matrix ในเวลาต่อมา

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
เคนอิจิ ชิราฮามะ
เคนอิจิ ชิราฮามะ ( ; ) เป็นตัวละครในมังงะซีรีส์เคนอิจิ ลูกแกะพันธุ์เสือ ที่สร้างสรรค์โดยชุง มะสึเอะนะ โดยเป็นตัวละครเอกของซีรีส์วัยรุ่น ชีวิตของเคนอิจิได้แปรเปลี่ยนไปเมื่อเขาได้พบกับนักศึกษาแลกเปลี่ยนที่มีชื่อว่ามิอุ ฟูรินจิ และได้กลายเป็นศิษย์ของอาจารย์ศิลปะการต่อสู้หลายแขนง นอกเหนือจากซีรีส์มังงะ เขายังได้ปรากฏในซีรีส์อนิเมะและโอวีเอ รวมถึงวิดีโอเกมคอนโซลเพลย์สเตชัน 2 โดยในเคนอิจิ ลูกแกะพันธุ์เสือ ฉบับแอนิเมชัน เคนอิจิได้รับการพากย์เสียงในเวอร์ชันภาษาญี่ปุ่นโดยโทะโมะกะซุ เซะกิ ส่วนในเวอร์ชันภาษาอังกฤษ เขาได้รับการพากย์เสียงโดยจอช เกรลล์
การปรากฏตัว
เคนอิจิ ชิราฮามะ เป็นตัวละครเอกของการ์ตูนที่มีชื่อเสียงเรื่องเคนอิจิ ลูกแกะพันธุ์เสือ ซึ่งได้ปรากฏตัวทั้งในรูปแบบของมังงะ และอนิเมะ

การตอบรับ
เคนอิจิ ชิราฮามะ ได้รับคำวิจารณ์จากหนังสือพิมพ์แนวหน้า ว่าเป็นตัวละครที่มีความมุ่งมั่น และมีความตั้งใจฝึกฝนศิลปะการต่อสู้แขนงต่าง ๆ รวมถึงมวยไทยที่ได้รับการถ่ายทอดจากอาภาไชย หอภาไชย ซึ่งเป็นแบบอย่างสำหรับผู้มีความตั้งใจจริง

ดูเพิ่ม
* เคนอิจิ ลูกแกะพันธุ์เสือ
* อาภาไชย หอภาไชย
* อากาศ แจ่มใส
* ธีรวิทย์ โฆคิน

อ้างอิง
ไวซ์ (นิตยสาร)
ไวซ์ ( ; เขียนตามสไตล์ด้วยตัวพิมพ์ใหญ่ทั้งหมด) เป็นนิตยสารชนิดพิมพ์และเว็บไซต์เน้นประเด็นศิลปะ วัฒนธรรม และประเด็นข่าว ก่อตั้งใน ค.ศ. 1994 ที่มอนทรีออล รัฐควิเบก ประเทศแคนาดา นิตยสารต่อยอดเป็นไวซ์มีเดีย ซึ่งประกอบด้วยส่วนของนิตยสารและเว็บไซต์ บริษัทผลิตภาพยนตร์ ค่ายเพลง และพิมพลักษณ์ นับถึงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2015 ผู้บริหารฝ่ายสร้างสรรค์ของนิตยสารคือเอ็ดดี มอเร็ตตี ประธานบริษัทคือ แอนดรูว์ เครตัน บรรณาธิการบริหารคือ เอลลิส โจนส์ และอเล็กซ์ มิลเลอร์ เป็นหัวหน้าฝ่ายเขียนข้อมูล
ณ วันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 2023 ไวซ์มีเดียยืนยืนล้มละลายตาม Chapter 11 ที่เป็นส่วนหนึ่งของการขายให้กับกลุ่มผู้ให้กู้ที่เป็นไปได้ ซึ่งรวมถึง Fortress Investment Group และอาจร่วมกับ Soros Fund Management และ Monroe Capital ด้วยการลงทุน 225 ล้านดอลลาร์สหรัฐในการเสนอราคาสินเชื่อสำหรับทรัพย์สินเกือบทั้งหมด

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
*Archive of issues since 2000
*Motherboard website 
*IMDB – Noisey distributions list
ดอน มูราโค
ดอน มูราโค (Don Muraco) เกิด 10 กันยายน ค.ศ. 1949 นักมวยปล้ำอาชีพที่เกษียณอายุชาวอเมริกัน เขาปล้ำภายใต้ชื่อจริงของเขาเช่นเดียวกับ เดอะ แมกนิฟิเซนต์ มูราโค (The Magnificent Muraco) และชื่อบนสังเวียนอื่นๆ เขาเรียกภายหลังว่า "เดอะ ร็อก" เขาปล้ำมวยปล้ำเป็นประจำช่วงปี 1970-1988 และเป็นระยะ ๆ ในช่วงหลัง มูราโคเป็นอดีตแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล 2 สมัย, แชมป์เฮฟวี่เวท ECW 2 สมัย, แชมป์ Stampede North American 1 สมัย ผู้ชนะคิงออฟเดอะริงคนแรกในปี 1985 และได้เข้าสู่หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอี ประจำปี 2004
แชมป์และรางวัล
*All-California Championship Wrestling
**ACCW Heavyweight Championship (1 time) 
*Championship Wrestling from Florida
**NWA Florida Heavyweight Championship (1 ครั้ง) 
**NWA Florida Television Championship (1 ครั้ง)
**NWA United States Tag Team Championship (Florida version) (1 ครั้ง) - with Jos LeDuc
*Eastern Championship Wrestling
**ECW Heavyweight Championship (2 ครั้ง)
*Georgia Championship Wrestling
**NWA Macon Tag Team Championship (1 ครั้ง) - with Robert Fuller
*NWA Hollywood Wrestling
**NWA Americas Heavyweight Championship (1 ครั้ง) 
*NWA Mid-Pacific Promotions
**NWA Pacific International Championship (1 ครั้ง)
*NWA Ne
id-Pacific Promotions
**NWA Pacific International Championship (1 ครั้ง)
*NWA New Zealand
**NWA British Empire/Commonwealth Heavyweight Championship (1 ครั้ง)
*NWA San Francisco
**NWA United States Heavyweight Championship (San Francisco version) (1 ครั้ง) 
**NWA World Tag Team Championship (San Francisco version) (1 ครั้ง) - with Invader #1
*Pacific Coast Championship Wrestling
**PCCW Heavyweight Championship (1 ครั้ง) 
*Professional Wrestling Hall of Fame
**Class of 2014 
*Pro Wrestling Illustrated
**PWI ranked him #50 of the top 500 singles wrestlers of the "PWI Years" in 2003
*Stampede Wrestling
**Stampede North American Heavyweight Champ
I Years" in 2003
*Stampede Wrestling
**Stampede North American Heavyweight Championship (1 ครั้ง)
*World Wrestling Federation/Entertainment
**WWF Intercontinental Championship (2 ครั้ง) 
**King of the Ring (1985) 
**WWE Hall of Fame (Class of 2004) 
*Wrestling Observer Newsletter
**Best Heel (1981)
เวียงท่ากาน
เวียงท่ากาน เป็นกลุ่มโบราณสถานและคูเมืองแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ที่ตำบลบ้านกลาง อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่ ห่างจากตัวเมืองลำพูนและตัวเมืองเชียงใหม่ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ราว 15 และ 30 กิโลเมตรตามลำดับ สร้างเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 16 ในสมัยพระเจ้าอาทิตยธรรมิกราช กษัตริย์แห่งอาณาจักรหริภุญชัย ปรากฏหลักฐานในเอกสารทางประวัติศาสตร์ครั้งแรกในชื่อว่า "บ้านตะก๋า" สร้างขึ้นเพื่อเป็นเมืองหน้าด่านของอาณาจักรหริภุญชัย ต่อมาได้ขึ้นตรงต่อพญามังรายแห่งอาณาจักรล้านนา มีฐานะเป็นเมืองเสบียงสะสมกำลังพลและอาหาร และหลังจากที่พม่าเข้ายึดครองเมืองเชียงใหม่ เวียงท่ากานก็อยู่ในอำนาจของพม่า หลังจากนั้นชุมชนแห่งนี้ได้ร้างไปในช่วงปี พ.ศ. 2318–2339 ซึ่งในปี พ.ศ. 2339 พระเจ้
ลังจากนั้นชุมชนแห่งนี้ได้ร้างไปในช่วงปี พ.ศ. 2318–2339 ซึ่งในปี พ.ศ. 2339 พระเจ้ากาวิละได้นำชาวไทยองเข้ามาตั้งถิ่นฐานและอาศัยอยู่ในบริเวณเวียงท่ากานจนถึงปัจจุบัน
เวียงท่ากานตั้งอยู่ในเขตชุมชนบ้านท่ากาน มีกำแพงเมืองและคูเมืองล้อมรอบเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดกว้าง 500 เมตร ยาว 700 เมตร ปัจจุบันกำแพงเมืองบางส่วนกลายสภาพเป็นคันดิน บางส่วนถูกปรับเป็นถนนภายในชุมชน คูเมืองและคันดินของเวียงท่ากานครอบคลุมพื้นที่ราว 60 ไร่ ได้รับการขึ้นทะเบียนโบราณสถานโดยกรมศิลปากรเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2543 ปัจจุบันอยู่ในความควบคุมดูแลของสำนักศิลปากรที่ 7 เชียงใหม่ โบราณสถานภายในเวียงท่ากานมีดังนี้
{| class="wikitable"
|-
! โบราณสถาน !! ขึ้นทะเบียน !! พิกัด
|-
| คูเมืองและคันดิน || 6 ตุลาคม 2543 || 
|-
| เจดีย์วัดกลางเมือง || 18 กันยายน 2522 || 
|-
| เจดีย์วัดต้นกอก || 1 ธันวาคม 2530 || 
|-
| วัดอุโบสถ || ยังไม่ขึ้นทะเบียน || —
|-
| วัดต้นโพธิ์ || ยังไม่ขึ้นทะเบียน || 
|-
| วัดป่าเป้า || ยังไม่ขึ้นทะเบียน || 
|-
| วัดไผ่รวก || ยังไม่ขึ้นทะเบียน || —
|-
| วัดกู่ไม้แดง || ยังไม่ขึ้นทะเบียน || —
|}

ดูเพิ่ม
* รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดเชียงใหม่

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* เวียงท่ากาน โดยการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
* เวียงท่ากาน...เมืองโบราณพันปี โดยสำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดเชียงใหม่
โคฟูกูจิ
โคฟูกูจิ ( ) เป็นวัดพุทธในเมืองนาระ จังหวัดนาระ ของประเทศญี่ปุ่น และยังเป็นหนึ่งในเจ็ดวัดใหญ่แห่งนันโตะ วัดแห่งนี้เป็นสาขาใหญ่ของสำนักฮซซูและเป็นหนึ่งสถานที่ในอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์นาระโบราณ มรดกโลกโดยยูเนสโก

ประวัติ
โคฟูกูจิถูกสร้างขึ้นครั้งแรกที่บริเวณยามาชินะในเกียวโต โดย ท่านหญิงคางามิ ภริยาของฟูจิวาระ โนะ คามาตามิ ในปี ค.ศ. 669 เพื่อขอพรให้สามีของนางหายจากอาการป่วย ต่อมาในปี 672 วัดแห่งนี้ก็ถูกย้ายไปไว้ที่นครฟูจิวาระเกียว นครหลวงแห่งใหม่ของญี่ปุ่นซึ่งสร้างตามแบบผังเมืองของนครฉางอานในจีน จนกระทั่งในปี 710 วัดก็ถูกรื้ออีกครั้งและนำมาสร้างขึ้นที่ตำแหน่งในปัจจุบัน ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกของนครเฮอังเกียว นครหลวงที่สร้างขึ้นใหม่
แผนผัง
{| width="415px" align="left" cellpadding="0" cellspacing="0"
! style="text-align:center"|
|-
| align=center| 
 โทกนโด 
 เจดีย์สามชั้น 
 เจดีย์ห้าชั้น 
 โฮะกุเอ็งโด 
 นันเอ็นโด 
 โอยูยะ 
 โคโด 
 ชูกนโด 
 ไซกนโด 
 ประตูชู 
 ประตูนันได 
 โชโร 
 เคียวโซ 
 ไคโร 
 เขตสงฆ์ 
|}
ตำแตง
ตำแตง หรือ ตำหมากแตง ( ) เป็นอาหารพื้นเมืองของลาวและภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย ลักษณะคล้ายส้มตำเพียงแต่ใช้แตงกวาแทนมะละกอดิบ เครื่องปรุงประกอบด้วย แตงกวา พริก น้ำมะนาว ปลาร้าหรือน้ำปลา มะเขือเทศสีดา ในลาวนิยมใส่ผงชูรสด้วย

ดูเพิ่ม
* ส้าแตงกว่า

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
ดาชิ
ดาชิ ( ) เป็นน้ำซุปที่ใช้ในการทำอาหารญี่ปุ่นหลากหลายประเภท อาหารประเภทน้ำจำนวนมากก็ทำมาจากดาชิ อาทิ ซุปมิโซะ, น้ำแกงใส, น้ำราเม็ง เป็นต้น ปัจจุบันผู้คนนิยมทำดาชิอย่างง่ายคือน้ำดาชิที่ต้มคมบุกับใส่ปลาโอฝอยอบแห้ง หรือหาซื้อเป็นผงดาชิสำเร็จรูปได้ตามซูเปอร์มาร์เก็ต

ประเภทของดาชิ
* คมบุดาชิ เป็นน้ำซุปที่ได้มาจากการต้มสาหร่ายคมบุ
* นิโบชิดาชิ เป็นน้ำซุปที่ได้มาจากการต้มปลาซาร์ดีนขนาดเล็กตากแห้งที่หักหัวและแคะใส้ในออกแล้ว
* ชีตาเกะดาชิ เป็นน้ำซุปที่ได้มาจากการต้มเห็ดหอม