SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
อุทยานอนุสรณ์ชูมาริตเซ
อุทยานอนุสรณ์เดือนตุลาในกรากูเยวัตส์ ( , Спомен-парк „Крагујевачки октобар") หรือ อุทยานอนุสรณ์ชูมาริตเซ (Memorijalni park Šumarice, Меморијални парк Шумарице) เป็นสถานที่ใกล้กับกรากูเยวัตส์ ประเทศเซอร์เบีย ที่ซึ่งกองกำลังรุกรานของนาซีเยอรมนีประหารชีวิตชายและเด็กชายจำนวน 2,800 คนจากเมือง ในจำนวนนี้มีหลายร้อยคนเป็นนักเรียน ในวันที่ 21 ตุลาคม 1941 ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง หรือที่รู้จักในชื่อการสังหารหมู่กรากูเยวัตส์ พิพิธภัณฑ์ 21 ตุลา ได้ถูกสร้างขึ้น ออกแบบโดยอีวัน อันทีช (Ivan Antić) ตรงจุดเกิดเหตุ
อนุสรณ์ภายในสวนประกอบด้วยอนุสรณ์ระลึกถึงนักเรียนและครูอาจารย์ของพวกเขาเหล่านั้น หรือ อนุสรณ์ "เที่ยวบินที่ถูกรบกวน" ("Interrupted Flight") ผลงานโดยประติมากร มีออดราก ชีฟคอวิช (Miodrag Živković), อนุสรณ์แห่งความเจ็บปวดและการต้านทาน ("Monument of pain and defiance") โดยประติมากร อันเท เกิร์ชเชตีช (Ante Gržetić), อนุสรณ์ "หนึ่งต่อหนึ่ง" ("One hundred for one") โดยนันดอร์ กลีด, อนุสรณ์แห่งการต้านทานและเสรีภาพ ("Resistance and Freedom") โดยเกิร์ชเชตีช เช่นกัน และ อนุสรณ์คนขัดรองเท้า หรือ อนุสรณ์ดอกไม้แก้ว ("Crystal Flower") โดย เนบอยชา เดเลีย (Nebojša Delja) นอกจากนี้ยังมีอนุสรณ์แด่ชาวสโลวักที่ถูกสังหารในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและสุสานทัพจากยุคสงคร
ังมีอนุสรณ์แด่ชาวสโลวักที่ถูกสังหารในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและสุสานทัพจากยุคสงครามโลกครั้งที่หนึ่งกับอนุสรณ์ทหารเซอร์เบีย
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Šumarice Memorial Park - Museum of October 21
* Virtual tour to area, monuments and buildings
พิพิธภัณฑ์ธนาคารแห่งประเทศไทย
พิพิธภัณฑ์ธนาคารแห่งประเทศไทย เป็นพิพิธภัณฑ์ในกรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่ในวังบางขุนพรหมซึ่งเป็นที่ประทับเดิมของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต เป็นพระราชโอรสคนที่ 33 ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระมหากษัตริย์รัชกาลที่ 5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ นอกจากนี้พิพิธภัณฑ์ยังมีสาขาย่อยที่จังหวัดเชียงใหม่ด้วย
พิพิธภัณฑ์ธนาคารแห่งประเทศไทย จัดแสดงสื่อในการแลกเปลี่ยนเมื่อยุคก่อนประวัติศาสตร์ โดยแบ่งออกเป็นห้องต่าง ๆ เช่น ห้องเงินตราโบราณ ห้องกษาปณ์ไทย ห้องเงินพดด้วง ห้องธนบัตรไทย ห้องทองตรา ห้อง 50 ปี ตัวพิพิธภัณฑ์มีพื้นที่ทั้งหมด 30 ไร่ อาคารเคยถูกใช้เป็นสถานที่ราชการอยู่ระยะหนึ่ง กระทั่งปี พ.ศ. 2525 เปลี่ยนมาเป็นพิพิธภัณฑ์ธนาคารแห่งประเทศไทย

การจัดแสดง
* นิทรรศการโรงพิมพ์ธนบัตร 
จัดแสดงให้ชมเกี่ยวกับการออกแบบธนบัตร เครื่องพิมพ์ธนบัตรรุ่นแรก ใช้วีดีทัศน์เล่าเรื่องราวการก่อตั้งโรงพิมพ์ธนบัตรแห่งแรกของไทย

* นิทรรศการเงินตรา 
จัดแสดงเหรียญลิเดียที่มีอายุ 2,600 ปี เหรียญและเงินรูปแบบต่างๆ ในดินแดนสุวรรณภูมิ

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์นครมิกาซะ
พิพิธภัณฑ์นครมิกาซะ ( ) เปิดในนครมิกาซะ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2522 พิพิธภัณฑ์จัดแสดงสิ่งสะสมเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ธรรมชาติและประวัติศาสตร์ของพื้นที่ สิ่งสะสมที่มีชื่อเสียงคือแอมโมไนต์ตลอดจนซากดึกดำบรรพ์ต้นแบบ เอโซะ มิกาซะ รีว ที่ค้นพบในปี พ.ศ. 2519 และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางธรรมชาติ

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์ซากดึกดำบรรพ์โปเกมอน — นิทรรศการหมุนเวียนที่จัดโดยพิพิธภัณฑ์นครมิกาซะตั้งแต่วันที่ 4 กรกฎาคมถึง 20 กันยายน พ.ศ. 2564

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* พิพิธภัณฑ์นครมิกาซะ
* พิพิธภัณฑ์นครมิกาซะ
อาร์มีย์สการัตนากอมานดา เด-0
อาร์มีย์สการัตนากอมานดา เด-0 (ชื่อทางการเต็มคือ ) หรือชื่ออื่น ดิอาร์ก (the Ark), อาเอร์กา/เด-0 (ARK/D-0) และชื่อเล่น หลุมหลบภัยของตีโต ( ) เป็นหลุมหลบภัยนิวเคลียร์ยุคสงครามเย็นและศูนย์บัญชาการทางการทหาร ตั้งอยู่ใกล้กับเมืองกอญิตส์ ในประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา หลุมหลบภัยนี้สร้างขึ้นเพื่อป้องกันภัยแก่ประธานาธิบดียอซีป บรอซ ตีโต แห่งสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย และสมาชิกวงในของเขามากถึง 350 คน ในกรณีที่อาจเกิดข้อพิพาททางนิวเคลียร์ขึ้น หลุมหลบภัยประกอบด้วยส่วนที่อยู่อาศัย ห้องประชุม สำนักงาน ห้องวางแผนยุทธการ และพื้นที่อื่น ๆ หลุมหลบภัยนี้เป็นความลับของรัฐกระทั่งยูโกสลาเวียล่มสลายในคริสต์ทศวรรษ 1990 หลุมหลบภัยสร้างขึ้นระหว่างปี 1953 ถ
กระทั่งยูโกสลาเวียล่มสลายในคริสต์ทศวรรษ 1990 หลุมหลบภัยสร้างขึ้นระหว่างปี 1953 ถึง 1979 โดยสร้างอยู่ภายในเขาซลาตาร์ (Zlatar) ซึ่งเป็นเชิงเขาทางใต้ของทิวเขาบิเยลาชนิตซา
ในปี 1953 ซึ่งสงครามเย็นเริ่ม "ร้อนแรงขึ้น" ประธานาธิบดีตีโตให้คำสั่งแก่กองทัพประชาชนยูโกสลาฟเพื่อทำการก่อสร้างหลุมหลบภัยนี้ขึ้น ในกรณีที่เกิดสงครามนิวเคลียร์ขึ้นจะใช้งานที่นี่เป็นศูนย์บัญชาการและหลุมหลบภัยแก่ผู้บัญชาการระดับสูงของตีโต รวมถึงครอบครัวและคนใกล้ชิดของเขา การก่อสร้างและการมีอยู่ของหลุมหลบภัยนี้ได้รับการปกป้องอย่างแน่นหนา ถือเป็นความลับทางการทหารที่ลับที่สุดของยูโกสลาฟในเวลานั้น ในปี 1979 หลุมหลบภัยก่อสร้างแล้วเสร็จ รวมระยะเวลา 26 ปี งบประมาณ 4.6 พันล้านดอลลาร์ในการก่อสร้าง (เทียบเท่า ดอลลาร์ในปัจจุบัน) โครงการนี้พึ่งจะเปิดเผยสู่สาธารณะเมื่อช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990
หลังตีโตถึงแก่อสัญกรรมในปี 1980 โครงการนี้ได้เก็บรักษาเผื่อใช้ในอนาคตและพร้อมใช้งานหากเกิดสงคราม ในปี 1992 ขณะเกิดสงครามในยูโกสลาเวีย มิลูติน กูกาญัตส์ นายพลแห่งกองทัพประชาชนยูโกสลาฟ สั่งให้ทุบทำลายหลุมหลบภัยนี้ เช่นเดียวกับฐานทัพอากาศเฌ็ลยาวา การทำลายไม่สำเร็จเนื่องจากถูกเจ้าหน้าที่ทหารสองนายทำการล้มแผนผ่านการตัดสายไฟขาดขณะหนี หลุมหลบภัยจึงได้ส่งมอบแก่รัฐบาลบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ต่อมาสาธารณรัฐบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาใช้งานที่นี่เป็นโกดังเก็บของในระหว่างสงครามบอสเนีย
หลังสงครามบอสเนียสิ้นสุด ในปัจจุบันหลุมหลบภัยใช้งานเป็นสถานที่พบปะของศิลปินจากทั่วโลก มีการจัดโครงการนิทรรศการศิลปะร่วมสมัยรายสองปี (Project Biennial of Contemporary Art) ที่นี่ ด้วยมุ่งหมายให้ที่นี้กลายเป็นสถาบันด้านวัฒนธรรมของภูมิภาค และตอบสนองความต้องการทางศิลปะที่เพิ่มสูงขึ้น และใช้งานเป็นพิพิธภัณฑ์ที่ภายในอนุรักษ์วัตถุและสัญลักษณ์ต่าง ๆ จากสมัยของตีโตไว้อย่างดี

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์การยึดครองลัตเวีย
พิพิธภัณฑ์การยึดครองลัตเวีย ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์และสถาบันการศึกษาด้านประวัติศาสตร์ในรีกา ประเทศลัตเวีย สถาปนาตั้งขึ้นในปี 1993 เพื่อจัดแสดงวัตถุ เอกสาร และให้ความรู้แก่สาธารณะเกี่ยวกับช่วงเวลา 51 ปีที่ลัตเวียถูกยึดครองโดยโซเวียตในปี 1940–1941 ตามด้วยนาซีในปี 1941–1944 และอีกครั้งโดยโซเวียตในปี 1944–1991 ในโปรแกรมการเดินทางเยือนลัตเวียของอาคันตุกะจากต่างชาติมักจะมีการเดินทางเยือนพิพิธภัณฑ์นี้ด้วย สถาบันที่นี่ยังเป็นผู้จัดนิทรรศการถาวรที่บ้านหัวมุมซึ่งเป็นอดีตสำนักงานใหญ่ของเคจีบีในรีกา
หลังการก่อสร้างใหม่นาน 10 ปี นิทรรศการถาวรอันใหม่เปิดตัวในปี 2022 นิทรรศการแรกของพิพิธภัณฑ์เปิดเมื่อปี 1993 โดยจัดแสดงเรื่องราวจากการยึดครองโดยโซเวียตในครั้งแรก จากปี 1940-1941 และมีการขยับขยายในเวลาต่อมาเพื่อให้เนื้อหาครอบคลุมการยึดครองในช่วงอื่น ๆ เช่นกัน

วัตถุของสะสมที่ขึ้นทะเบียนแล้วของพิพิธภัณฑ์ ข้อมูลจากปี 2017 อยู่ที่เกือบ 60,000 ชิ้น รวมถึงยังมีหอจดหมายเหตุที่จัดแสดงสื่อเสียงและภาพที่มีวิดีโอคำสารภาพและคำบอกเล่ากว่า 2,300 ชิ้นจากผู้ที่ถูกเนรเทศ, ผู้ลี้ภัย และบุคคลอื่นที่ได้รับผลกระทบจากการยึดครองลัตเวีย ไปจนถึงภาพยนตร์สารคดีจำนวน 10 เรื่อง

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดโอกินาวะ
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดและพิพิธภัณฑ์ศิลปะโอกินาวะ ( ; Okinawa Prefectural Museum & Art Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ในจังหวัดโอกินาวะ ประเทศญี่ปุ่น หมู่อาคารของพิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในย่านโอโมระมาจิ (Omoro-machi) ในเมืองนาฮะ เมืองหลวงของจังหวัดโอกินาวะ เปิดให้บริการในปี 2007 และนำเสนอนิทรรศการเกี่ยวกับศิลปะ ประวัติศาสตร์ และประวัติศาสตร์ธรรมชาติ ในประเด็นที่เกี่ยวข้องกับโอกินาวะเป็นพิเศษ
อาคารพิพิธภัณฑ์ก่อสร้างโดยใช้วัสดุหลักคือหินปูนในท้องถิ่น ออกแบบด้วยภาพของ กูคุซุ (ปราสาท) แบบโอกินาวะ และมีขนาดประมาณ 24,000 ตารางเมตร ประกอบด้วยสี่ชั้นเหนือพื้นและหนึ่งชั้นใต้ดิน อาคารพิพิธภัณฑ์ศิลปะและประวัติศาสตร์/ประวัติศาสตร์ธรรมชาติตั้งอยู่ตรงกันข้ามกัน และผู้เข้าเยี่ยมชมสามารถซื้อตั๋วเข้าชมเพียงอย่างเดียวหรือทั้งคู่ได้
ประวัติศาสตร์
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดโอกินาวะก่อตั้งขึ้นครั้งแรกในปี 1972 ภายหลังการเข้ายึดครองโอกินาวะโดยสหรัฐ ผ่านการจัดการ ปรับโครงสร้าง และเปลี่ยนชื่อของพิพิธภัณฑ์รัฐบาลรีวกีว (Ryukyu Governmental Museum หรือ 琉球政府立博物館) ซึ่งสถาปนาขึ้นในปี 1946 พิพิธภัณฑ์แรกเริ่มตั้งอยู่ในย่านโอนากะโช (Ōnaka-chō) ในเมืองชูริ ไม่ไกลจากปราสาทชูริ ก่อนจะปิดตัวในปี 2007 เพื่อย้ายไปยังสถานที่ปัจจุบัน พิพิธภัณฑ์หลังใหม่นี้มีการเพิ่มส่วนพิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดเข้าไปด้วย
การจัดสรรพื้นที่
สวนด้านหน้าพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยอาคารโอกินาวะสองหลังที่สร้างขึ้นใหม่ ได้แก่บ้านที่มุงด้วยใบจาก และบ้านหลังคากระเบื้อง แบบท้องถิ่น ควบคู่กับรูปปั้นของ ชีชะ และวันถุอื่นที่แทนวัฒนธรรมการทำเครื่องปั้นดินเผาและเซรามิกส์ขอฝโอกินาวะ ด้านหลังพิพิธภัณฑ์เป็นสวนประติมากรรมที่จัดแสดงงานศิลป์ร่วมสมัยและเปิดออกสู่สวนสาธารณะชินโตชิน

ส่วนพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาตินั้นเข้าถึงได้ผ่านทางทางเดินกระจกซึ่งออกแบบให้สร้างความรู้สึกเหมือนกำลังเดินผ่านเหนือปะการังเข้าสู่เกาะ ในบรรดาสิ่งจัดแสดงของพิพิธภัณฑ์ที่สำคัญคือมนุษย์มินาโตงาวะ ซึ่งเป็นตัวอย่างของ Homo sapiens ที่เก่าแก่ที่สุดที่พบในเอเชียตะวันออก

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์การกำจัดยาเสพติด ย่างกุ้ง
พิพิธภัณฑ์การกำจัดยาเสพติด ( ; Drug Elimination Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ในย่างกุ้ง ประเทศพม่า เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการในเดือนมิถุนายน 2001 พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในเขตกะมายุในย่างกุ้ง โดยสร้างอยู่บนอดีตสุสานที่ใหญ่ที่สุดของเมือง ซึ่งคือสุสานจานดอ พิพิธภัณฑ์นี้อุทิศเพื่อวันสากลต่อต้านการใช้สารเสพติดและการค้าสารผิดกฎหมาย

พิพิธภัณฑ์มีความสูงสามชั้น และประกอบด้วยนิทรรศการเกี่ยวกับการใช้ยาเพสติดตลอดจนความพยายามของรัฐบาลในการควบคุมปัญหา จุดสนใจของพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยแบบจำลองเหตุการณ์ขนาดย่อส่วน ห้องจัดแสดงที่ต้องใช้การตีความด้วยตนเอง และงานศิลปะน่าสยดสยองที่แสดงให้เห็นผลจากการใช้ยาเสพติด

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์โบราณคดีพุกาม
พิพิธภัณฑ์โบราณคดีพุกาม ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์โบราณคดีและประวัติศาสตร์ในเมืองพุกาม ประเทศพม่า สร้างขึ้นในปี 1904 ตั้งอยู่ใกล้กับอานานดาพะย่า มีการก่อสร้างใหม่ในปี 1938 ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง โบราณวัตถุได้ถูกนำไปฝังใต้ดินเพื่อป้องกันการถูกทำลาย ในปี 1952 หลังพม่าได้รับเอกราช กระทรวงวัฒนธรรมได้เริ่มเข้าบริหารพิพิธภัณฑ์ อาคารพิพิธภัณฑ์มีความสูงสามชั้นและเก็บรักษาวัตถุโบราณของพุกามที่สำคัญมากมาย รวมถึง จารึกเมียเซดี ซึ่งเรียกกันว่าเป็นศิลาโรเซตตาของพม่า
ประวัติศาสตร์
ในปี 1901 ผู้ว่าการใหญ่แห่งอินเดียเดินทางถึงพุกามเพื่อป้องกันการทำลายสิ่งปลูกสร้างและวัตถุโบราณทางศาสนา ศาสตราจารย์ด้านภาษาบาลีประจำวิทยาลัยย่างกุ้ง เอมานูเอล ฟอร์ชแฮมเมอร์ ได้รับมอบหมายให้ดูแลหน้าที่ในส่วนนี้ ในปี 1902 Taw Sein Ko หัวหน้าแผนกจารึกและศิลา (ปัจจุบันคือแผนกโบราณคดี) ได้รวบรวมศิลาจารึกและโบราณวัตถุจากรอบพุกาม ต่อมาได้สร้างพิพิธภัณฑ์ขนาดเล็กขึ้นทางเหนือของอานานดาพะย่าในปี 1904 เพื่อจัดแสดงวัตถุเหล่านี้
ในปี 1994 หัวหน้าคณะรัฐประหาร นายพลต้านชเว ขณะเดินทางเยือนพุกาม ได้เสนอการก่อสร้างพิพิธภัณฑ์ขนาดใหญ่ขึ้นในพุกาม พิพิธภัณฑ์หลังใหม่เปิดในปี 1998 ข้อมูลจากรายงานของรัฐ พิพิธภัณฑ์มียอดเข้าชมอยู่ที่ 295,284 คน ในระหว่างปีงบประมาณ 2018-2019

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมรัฐมอญ
พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมรัฐมอญ (พม่า: မွန်ယဉ်ကျေးမှုပြတိုက်; Mon State Cultural Museum) หรือชื่อเดิม พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมชาติพันธุ์มอญ เป็นพิพิธภัณฑ์ในมอละมไยน์ รัฐมอญ ประเทศพม่า สถาปนาขึ้นในปี 1955 อยู่ภายใต้การดูแลของกระทรวงกิจการศาสนาและวัฒนธรรม

ของจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยเครื่องแต่งกายพื้นถิ่น พุทธศาสนวัตถุ ประติมากรรม จารึกใบลาน งานหัตกรรม งานโลหะสัมฤทธิ์ เครื่องเงิน เหรียญ และตุ๊กตาของชาวมอญ รวมถึงศิลปะเซรามิกของอาณาจักรมอญ ซึ่งรวมถึง ไหมะตะบัน และเครื่องดนตรีมอญ นอกจากนี้ยังจัดแสดงชิ้นจำลองของจารึกเมียเซดี (ค.ศ. 1113) เป็นภาษามอญ และมงกุฎจำลองของราชินีเชงสอบู ส่วนของจริงจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียแอนด์อัลเบิร์ตในลอนดอน
นอกจากของชาวมอญแล้วยังมีจัดแสดงวัตถุของชาวปยู, วัฒนธรรมตองอู และวัฒนธรรมโก้นบอง รวมถึงเบาะนั้งจากศตวรรษที่ 19 ของพระมเหสีราชวงศ์โก้นบอง พระนางเซนดน และเจ้าหญิงเมียะพะยากะเล ซึ่งเคยอาศัยอยู่ในมอละมไยน์

ค่าเข้าชมของพิพิธภัณฑ์อยู่ที่ 5,000 จัต สำหรับชาวต่างชาติ และ 500 จัต สำหรับคนท้องถิ่น ส่วนนักเรียนเข้าชมโดยไม่เสียค่าเข้าชม

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ซรี บาดูกา
พิพิธภัณฑ์ซรี บาดูกา ( ; ) เป็นพิพิธภัณฑ์ของรัฐที่ตั้งอยู่ในเมืองบันดุง ประเทศอินโดนีเซีย พิพิธภัณฑ์แห่งนี้จัดแสดงสิ่งสะสมต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับจังหวัดชวาตะวันตก เช่น งานฝีมือของชาวซุนดา เครื่องเรือน ประวัติทางธรณีวิทยา และความหลากหลายทางธรรมชาติ
ประวัติ
พิพิธภัณฑ์ซรี บาดูกา ก่อตั้งขึ้นครั้งแรกใน พ.ศ. 2517 ภายในอาคารที่เคยใช้เป็นที่ทำการรัฐบาลของเกอเวดานาอัน เตอกัลเลอกา ซึ่งเป็นอดีตหน่วยการปกครองระดับต่ำกว่าอำเภอในบันดุง เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2523 มีพิธีเปิดดำเนินการพิพิธภัณฑ์อย่างเป็นทางการโดย ดาอุด ยูซุฟ ( ) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการและวัฒนธรรมในขณะนั้น ในชื่อ "พิพิธภัณฑ์แห่งรัฐของจังหวัดชวาตะวันตก" ( ) ในปี 2533 พิพิธภัณฑ์ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "พิพิธภัณฑ์แห่งรัฐของจังหวัดชวาตะวันตกซรี บาดูกา" ( ) หรือพิพิธภัณฑ์ซรี บาดูกา ตามพระนามซรี บาดูกา มาฮาราจา ( ) กษัตริย์ชาวซุนดาในคริสต์ศตวรรษที่ 15
สิ่งสะสม
พิพิธภัณฑ์ซรี บาดูกา รวบรวมสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมในภูมิภาคจังหวัดชวาตะวันตก พิพิธภัณฑ์มีชุดสะสมประมาณ 5,637 ชิ้น จัดแสดงบนสามชั้นของอาคาร ชั้นแรกจัดแสดงพัฒนาการเบื้องต้นของประวัติศาสตร์ธรรมชาติและวัฒนธรรมของชวาตะวันตก ซึ่งอธิบายด้วยการจัดแสดงมรดกทางวัฒนธรรมตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์จนถึงยุคฮินดู-พุทธ

ชั้นสองประกอบด้วยนิทรรศการวัตถุทางวัฒนธรรมดั้งเดิมที่มีความสำคัญต่อการดำรงชีวิต การค้า และการคมนาคม รวมถึงอิทธิพลของศาสนาอิสลามและวัฒนธรรมยุโรป ประวัติศาสตร์การต่อสู้ของชาติ และตราสัญลักษณ์ของเมืองต่าง ๆ ในชวาตะวันตก

ชั้น 3 จัดแสดงชุดสะสมทางด้านชาติพันธุ์วิทยาในรูปแบบของงานผ้า ชิ้นงานศิลปะ และเซรามิก

อ้างอิง
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติพม่า (ย่างกุ้ง)
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ( ) ที่นครย่างกุ้ง เป็นหนึ่งในสองพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติด้านศิลปะ ประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรมของพม่า ตั้งอยู่ในเขตอำเภอตะเกิง สถาปนาขึ้นในปี 1952 ตัวอาคารพิพิธภัณฑ์มีความสูงห้าชั้นและเก็บรักษาโบราณวัตถุที่มีความเกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม และอารยธรรมของชาวพม่า จุดเด่นสำคัญของพิพิธภัณฑ์คือบัลลังก์สิงห์ของกษัตริย์พม่าของเดิมชิ้นเดียวที่ยังหลงเหลือถึงปัจจุบัน วัตถุในพิพิธภัณฑ์มีจำนวนมากกว่า 4,000 ชิ้น

พิพิธภัณฑ์นี้เป็นพิพิธภัณฑ์ของรัฐและอยู่ภายใต้การดูแลของกระทรวงศาสนกิจและวัฒนธรรม โดยพิพิธภัณฑ์นี้จัดเป็นพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ
อาคารหลังเดิมของพิพิธภัณฑ์อยู่ที่อาคารจูบิลีฮอลล์ (Jubilee Hall) และเปิดให้บริการในปี 1952 ต่อมาจึงย้ายไปเปิดสถานที่ใหญ่กว่าบนถนนป้านโซ่ด้าน ในปี 1970 และย้ายมาที่ปัจจุบันซึ่งเป็นอาคารสูงห้าชั้นในปี 1996 ภายในประกอบไปด้วยโถงจัดแสดงที่แบ่งออกเป็น 14 ส่วน

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์แมวกูจิง
พิพิธภัณฑ์แมวกูจิง ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์แมวในนครกูจิง รัฐซาราวัก ประเทศมาเลเซีย ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2536 ถือครองโดยศาลาว่าการนครกูจิงเหนือ (DBKU)

ประวัติ

แนวคิดในการสร้างพิพิธภัณฑ์แมวริเริ่มขึ้นโดยอับดุล ตาอิบ มะห์มุด ผู้ว่าราชการรัฐซาราวัก และไลลา ตาอิบผู้เป็นภรรยา

สิ่งสะสม
ในพิพิธภัณฑ์มีห้องแสดงผลงานศิลปะ 4 ห้องและมีสิ่งจัดแสดงมากกว่า 4,000 ชิ้น ได้แก่ภาพจิตรกรรมและของที่ระลึกเกี่ยวกับแมว จัดแสดงทั้งมัมมี่แมวจากอียิปต์โบราณ ห้องจัดแสดงโฆษณาเกี่ยวกับแมว และแมวป่า 5 สายพันธุ์ที่พบในเกาะบอร์เนียว สิ่งจัดแสดงเหล่านี้ได้รับมาจากพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติในกรุงกัวลาลัมเปอร์ และจัดแสดงเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2531 ที่เดวัน ตุน อับดุล ราเซ็ก ศูนย์การค้าปูตราเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ สิ่งสะสมเหล่านี้่ถูกส่งมอบให้ศาลาว่าการนครกูจิงเหนือหลังศาลาว่าการสร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2535

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Tourism Malaysia - Cat Museum
* Introduction about Kuching Cat Museum
* Events on Kuching Cat Museum
พิพิธภัณฑ์ฮกไกโด
พิพิธภัณฑ์ฮกไกโด ( ) เปิดทำการในนครซัปโปโระ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2558 ตั้งอยู่ในภายในอุทยานแห่งชาติประจำจังหวัดนปโปโระ ชินริง โคเอ็ง นิทรรศการถาวรในพิพิธภัณฑ์เน้นในเรื่องเกี่ยวกับธรรมชาติ ประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรมของฮกไกโด พิพิธภัณฑ์มีอีกชื่อเรียกว่าว่า เป็นการควบรวมและแทนที่ ที่เปิดในปี พ.ศ. 2514 และ ที่เปิดในปี พ.ศ. 2537

ดูเพิ่ม

* หมู่บ้านประวัติศาสตร์ฮกไกโด
* วัฒนธรรมไอนุ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* พิพิธภัณฑ์ฮกไกโด
* พิพิธภัณฑ์ฮกไกโด
พิพิธภัณฑ์ซีอาน
พิพิธภัณฑ์ซีอาน ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์บนถนนตะวันตกโหย่วอี้ เขตเปย์หลิน นครซีอาน มณฑลฉ่านซี ประเทศจีน พิพิธภัณฑ์ซีอานเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ซึ่งเป็น "วันพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ" ด้วยเงินลงทุนทั้งสิ้น 220 ล้านหยวน และมีเนื้อที่ทั้งหมด 160,000 ตารางเมตร ภายในพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วย 3 ส่วน ได้แก่ ส่วนพิพิธภัณฑ์, พื้นที่ประวัติศาสตร์เจดีย์เสี่ยวย่านและวัดเจี้ยนฝูสมัยราชวงศ์ถัง และส่วนสวนของพิพิธภัณฑ์

ในปี พ.ศ. 2555 พิพิธภัณฑ์ซีอานผ่านการประเมินโดยสำนักงานมรดกวัฒนธรรมแห่งชาติ และได้รับการจัดเป็นพิพิธภัณฑ์ชั้นหนึ่งแห่งชาติของประเทศจีนในชุดที่ 2

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์ประวัติศาตร์ฉ่านซี

อ้างอิง
วัดพระเขี้ยวแก้วและพิพิธภัณฑ์
วัดพระเขี้ยวแก้วและพิพิธภัณฑ์ ( ) เป็นวัดพุทธและพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในย่านไชนาทาวน์ของประเทศสิงคโปร์ ภิกษุและศาสนิกชนของวัดนับถือศาสนาพุทธแบบจีน

ภาพรวม
วัดพระเขี้ยวแก้วสร้างโดยอิงจากรูปแบบสถาปัตยกรรมศาสนาพุทธแบบจีนของราชวงศ์ถัง (บางห้องได้รับอิทธิพลเล็กน้อยจากสถาปัตยกรรมศาสนาพุทธแบบทิเบต) เพื่อเป็นที่ประดิษฐานพระเขี้ยวแก้วของพระโคตมพุทธเจ้า กล่าวกันว่าพระเขี้ยวแก้วที่เป็นที่มาของชื่อวัดถูกพบในสถูปที่พังทลายลง ขนาดของพระเขี้ยวแก้ววัดได้ 7.5 เซนติเมตรซึ่งยาวกว่าฟันของมนุษย์โดยทั่วไป บุคคลทั่วไปสามารถเข้าชมพระเขี้ยวแก้วที่ชั้น 4 ของวัด

ที่ชั้นใต้ดินของวัดมีโรงละครและโถงรับประทานอาหารอาหารเจที่บริการฟรี แม้จะรับเงินบริจาค

คลังภาพ
File:Buddha Tooth Relic Temple and Museum.JPG|วัดพระเขี้ยวแก้ว มุมมองจากถนนเซาท์บริดจ์
File:Buddha Tooth Relic Temple and Museum from carpark.JPG|ด้านข้างของวัด มุมมองจากลานจอดรถ
File:Buddha Tooth Relic Temple and Museum Inside.JPG|ภายในโถงร้อยมังกร ประดิษฐานพระศรีอริยเมตไตรยประทับนั่ง ขนาบข้างด้วยพระโพธิสัตว์สององค์
File:Praying monks and nuns in the Buddha Tooth Relic Temple of Singapore.jpg|ภิกษุและภิกษุณีสวดมนต์ในวัด โดยมีฆราวาสนั่งอยู่ด้านหลังในโถงร้อยมังกร
File:2016 Singapur, Chinatown, Świątynia i Muzeum Relikwi Zęba Buddy (21).jpg|ที่ประดิษฐานจินตามณีจักร ( ) ภายในโถงสัพพัญญู
File:2016 Singapur, Chinatown, Świątynia i Muzeum Relikwi Z
( ) ภายในโถงสัพพัญญู
File:2016 Singapur, Chinatown, Świątynia i Muzeum Relikwi Zęba Buddy (29).jpg|ที่ประดิษฐานอจละ ( ) ภายในโถงสัพพัญญู
File:2016 Singapur, Chinatown, Świątynia i Muzeum Relikwi Zęba Buddy (18).jpg|ที่ประดิษฐานพระมัญชุศรีโพธิสัตว์ ( ) ภายในโถงสัพพัญญู
File:2016 Singapur, Chinatown, Świątynia i Muzeum Relikwi Zęba Buddy (20).jpg|ที่ประดิษฐานพระสมันตภัทรโพธิสัตว์ ( ) ภายในโถงสัพพัญญู
File:Buddha Tooth Relic Temple Back Door - Singapore 2021.jpg|ด้านหลังวัด
File:A corner of Buddha's tooth temple.jpg|หลังคาวัดพระเขี้ยวแก้ว
พิพิธภัณฑ์สุสานโบราณลั่วหยาง
พิพิธภัณฑ์สุสานโบราณลั่วหยาง ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่นำเสนอสุสานโบราณของจีนในนครลั่วหยาง มณฑลเหอหนาน ประเทศจีน

พิพิธภัณฑ์ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2527 และเปิดให้บุคคลทั่วไปเข้าชมในปี พ.ศ. 2530 ตั้งอยู่บนเนินเขาหมางชาน ( ) ทางด้านตะวันออกของหมู่บ้านจงโถว อยู่ทางเหนือของตัวเมืองลั่วหยางไปประมาณ พิพิธภัณฑ์ครอบคลุมครอบคลุมพื้นที่ 3 เฮกตาร์ หมางชานซึ่งเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์เป็นเนินเขาสูงประมาณ 300 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ซึ่งในอดีตเคยเป็นสถานที่ฝังศพ
สิ่งจัดแสดง
พิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยสองส่วน คือส่วนใต้ดินและส่วนเหนือดิน ส่วนเหนือดินประกอบด้วยประตูแบบสมัยราชวงศ์ฮั่นและห้องโถงหลายห้อง แบบจำลองสุสานตั้งแต่ยุคหินถึงสมัยราชวงศ์ฮั่น วัตถุฝังศพที่ได้นำขึ้นมา และพิธีศพจัดแสดงอยู่ที่ห้องโถงด้านตะวันออก

ส่วนใต้ดินเป็นกลุ่มสุสานซึ่งอยู่ใต้ดินประมาณ 7 เมตร และประกอบด้วยสุสาน 22 หลุมจากมณฑลเหอหนาน แบ่งออกเป็น 3 ห้องโถง ได้แก่ ห้องโถงราชวงศ์เว่ย์และจิ้น ห้องโถงของราชวงศ์ฮั่นตะวันตกและฮั่นตะวันออก และห้องโถงของราชวงศ์ถังและซ่ง

สุสานของจักรพรรดิเว่ย์เซฺวียนอู่ (ค.ศ. 483-515) เป็นส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์ ลั่วหยางเป็นเมืองหลวงของราชวงศ์เว่ย์เหนือระหว่างปี ค.ศ. 493 ถึง ค.ศ. 534

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์ลั่วหยาง
พิพิธภัณฑ์ลั่วหยาง
พิพิธภัณฑ์ลั่วหยาง ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ในนครลั่วหยาง มณฑลเหอหนาน ประเทศจีน ตั้งอยู่ในหุบเขาแม่น้ำหวง พิพิธภัณฑ์จัดแสดงมรดกทางวัฒนธรรมจำนวนมากของลั่วหยางซึ่งเป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรมของจีนที่สำคัญและยังเป็นเมืองหลวงของราชวงศ์ในประวัติศาสตร์จีนหลายราชวงศ์รวมถึงราชวงศ์โจวตะวันออกและราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
พิพิธภัณฑ์สร้างขึ้นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2501 ในกวานหลิน ห่างจากนครลกเอี๋ยงไปทางใต้ ภายหลังย้ายขึ้นไปทางเหนือของถนนจงโจวในปี พ.ศ. 2516 ใกล้กับสวนสาธารณะหวางเฉิงซึ่งเป็นสวนสาธารณะที่ใหญ่ที่สุดในลั่วหยางด้วยพื้นที่ พิพิธภัณฑ์ใหม่เปิดทำการในวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 เป็นที่เก็บรักษาโบราณวัตถุจากแหล่งขุดค้นในเขตชานเมืองลั่วหยางในส่วนเก่าของเมือง รวมถึงโบราณวัตถุจากพระราชวังและวัด วัตถุเหล่านี้เป็นตัวแทนของวัตถุของเมืองโบราณของเก้าเมืองหลวงในประวัติศาสตร์ของลั่วหยางตั้งแต่ยุคหินใหม่จนถึงปี ค.ศ. 937

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์สุสานโบราณลั่วหยาง

อ้างอิง
หมู่บ้านประวัติศาสตร์ฮกไกโด
หมู่บ้านประวัติศาสตร์ฮกไกโด ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์กลางแจ้งในนครซัปโปโระ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น เปิดทำการภายในอุทยานแห่งชาติประจำจังหวัดนปโปโระ ชินริง โคเอ็งใน พ.ศ. 2526 ประกอบด้วยสิ่งก่อสร้างทางประวัติศาสตร์ 52 แห่งตั้งแต่ยุคเมจิถึงยุคโชวะที่ถูกย้ายมาตั้งใหม่หรือสร้างขึ้นใหม่ ภายในแบ่งออกเป็น 4 เขต ได้แก่เขตเมือง (มีอาคาร 31 หลัง), หมู่บ้านประมง (มีอาคาร 4 หลัง), หมู่บ้านการเกษตร (มีอาคาร 14 หลัง) และหมู่บ้านภูเขา (มีอาคาร 3 หลัง)

ดูเพิ่ม
* เมจิ มูระ
* ชิโกกุ มูระ
* พิพิธภัณฑ์ฮกไกโด

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* หมู่บ้านประวัติศาสตร์ฮกไกโด 
* หมู่บ้านประวัติศาสตร์ฮกไกโด
* แนะนำสิ่งก่อสร้าง 52 แห่ง
ลิตเติลเวิลด์
ลิตเติลเวิลด์ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์กลางแจ้งและสวนสนุก ตั้งอยู่ใกล้นครอินูยามะ จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น

ประวัติ
ลิตเติลเวิลด์ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2526

ลักษณะเด่น
ลิตเติลเวิลด์ประกอบด้วยอาคารต่าง ๆ จากมากกว่า 20 ประเทศ มีทั้งที่ย้ายมาจากประเทศบ้านเกิดหรือสร้างขึ้นในรูปแบบของของประเทศนั้น ๆ ประเทศที่เป็นตัวแทน ได้แก่ ฝรั่งเศส เยอรมนี อินเดีย อินโดนีเซีย อิตาลี ไมโครนีเซีย เปรู แทนซาเนีย ไทย ไต้หวัน ตุรกี และสหรัฐอเมริกา ผู้เยี่ยมชมสามารถสวมเครื่องแต่งกายประจำชาติพันธุ์ของฝรั่งเศส เยอรมนี เกาหลี และโอกินาวะ ลิตเติลเวิลด์มีพิื้นที่ 1.23 ล้านตารางเมตร ถือเป็นพื้นที่ในสวนสนุกญี่ปุนที่ใหญ่มากที่สุดเป็นอันดับสอง
พิพิธภัณฑ์จัดกิจกรรมและคอนเสิร์ตเป็นประจำซึ่งแสดงลักษณะเด่นของประเทศต่าง ๆ

คลังภาพ

File:Little world12.JPG|บ้านทลิงกิตในอลาสกา
File:Little world14.JPG|บ้านโทบา-บาตักในอินโดนีเซีย
File:Little world15.JPG|หมู่บ้านไบเอิร์นในเยอรมนี
File:Little world19.JPG|วัดพุทธในเนปาล
File:Little world21.JPG|ภูมิทัศน์เมืองอิสตันบูลในตุรกี
File:Little world22.JPG|บ้านเจ้าที่ดินในเกาหลี
File:Little world23.JPG|บ้านนาในจังหวัดยามางาตะ ประเทศญี่ปุ่น
File:Honkantenji.jpg|ห้องนิทรรศการในอาคารหลัก

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*โฮมเพจของลิตเติลเวิลด์
พิพิธภัณฑ์กลางแจ้งคิริชิมะ
พิพิธภัณฑ์กลางแจ้งคิริชิมะ ( ) เปิดทำการในนครยูซูอิ จังหวัดคาโงชิมะ ประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2543 ตั้งอยู่เชิงเขาของภูเขาคิริชิมะ ที่ระดับความสูง 700 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล พิพิธภัณฑ์ครอบคุลมพื้นที่ 20 เฮกตาร์ มีผลงานจัดแสดงทั้งกลางแจ้งและในหอศิลป์

ดูเพิ่ม
* อุทยานแห่งชาติคิริชิมะ-คิงโกวัง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* พิพิธภัณฑ์กลางแจ้งคิริชิมะ
* สิ่งสะสม
* พิพิธภัณฑ์กลางแจ้งคิริชิมะ
พิพิธภัณฑ์กลางแจ้งฮาโกเนะ
พิพิธภัณฑ์กลางแจ้งฮาโกเนะ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์กลางแจ้งแห่งแรกของประเทศญี่ปุ่น เปิดทำการในปี พ.ศ. 2512 ในเมืองฮาโกเนะ อำเภออาชิงาราชิโมะ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น จัดแสดงสิ่งสะสมของผลงานศิลปะโดยปาโบล ปิกาโซ, เฮนรี มัวร์, ทาโร โอกาโมโตะ, ยาซูโอะ มิซูอิ, ชูเรียว ซาโต, ซูซูมุ ชิงงู และคนอื่น ๆ อีกหลายคน มีประติกรรมและผลงานศิลปะอื่น ๆ มากกว่าพันชิ้น พิพิธภัณฑ์อยู่ในเครือของกลุ่มบริษัทสื่อฟูจิซันเกคอมมิวนิเคชันส์กรุป

พิพิธภัณฑ์จัดแสดงประติกรรมและผลงานศิลปอื่น ๆ รวมมากว่า 1,000 ชิ้นซึ่งเป็นผลงานของกอนสตันติน บรึงกุช, Barbara Hepworth, โรกูซัง โองิวาวะ และโคตาโร ทากามูระ มีการจัดแสดงผลงานประติมากรรมประมาณ 120 ชิ้นแบบถาวรทั่วทั้งสวน
พิพิธภัณฑ์แบ่งนิทรรศการในร่มออกเป็น 5 ส่วน ที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดคือโถงศาลาปิกาโซซึ่งจัดแสดงผลงานของศิลปินชาวสเปนประมาณ 300 ชิ้น พิพิธภัณฑ์ยังมีประติกรรมที่เด็กสามารถเล่นได้ และมีบ่อน้ำพุร้อนตามธรรมชาติสำหรับให้ผู้เข้าชมได้แช่เท้า

คัลงภาพ
สวนประติมากรรม
Hakone Open-air Museum 20211202-13.jpg|สวนด้านนอก
Hakone open air museum (10).jpg|Joan Miró, 1972, Personnage
The Hakone Open-Air Museum - panoramio.jpg|Henry Moore, 1969–70, Reclining Figure: Arched Leg
Hakone5.jpg|สวนด้านนอก
Hakone open air museum (15).jpg|Goto Ryoji, 1978, Intersecting Space Construction
Aristide Maillol - Action Enchained - Hakone Open-air Museum.jpg|Aristide Maillol, 1905–06, Action Enchained

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
เก๊กล้อกซี
เก๊กล้อกซี หรือ เก๊ะล้อกซี ( ; "วัดสุขาวดี" ) เป็นวัดในศาสนาพุทธ ตั้งอยู่ในไอร์อีตัม รัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย เป็นวัดพุทธที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศ และเป็นจุดหมายปลายทางทางศาสนาที่สำคัญของนักท่องเที่ยวจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และฮ่องกง วัดสร้างขึ้นในระหว่างปี 1890 ถึง 1930 ภายใต้การนำของเจ้าอาวาส Beow Lean ถาวรวัตถุสำคัญของวัดคือเจดีย์หมื่นพุทธะของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวของไทย ความสูงเจ็ดชั้น และรูปปั้นพระโพธิสัตว์กวนอิมทำจากทองสัมฤทธิ์ ความสูง วัดแห่งนี้ประกอบด้วยองค์ประกอบและจารีตของมหายาน, เถรวาท และคติความเชื่อพื้นถิ่นของจีนผสมผสานอยู่ร่วมกัน
ถาวรวัตถุ
เจดีย์หมื่นพุทธะ ( ) หรือ "บันปุ๊ดท้า" ( ; Ban Po Thar) ซึ่งเป็นเจดีย์องค์หลักของวัดสร้างเสร็จในปี 1930 และมีความสูง ลักษณะของเจดีย์นี้ผสมผสานฐานแปดเหลี่ยมแบบจีน ส่วนตอนกลางออกแบบด้วยงานช่างแบบไทย และยอดสุดเป็นทรงพม่า ซึ่งแทนการผสมผสานของนิกายเถรวาทและมหายาน รวมถึงเป็นตัวแทนถึงการอยู่ร่วมกันอย่างสันติของบรรดากลุ่มชาติพันธุ์และศาสนาที่หลากหลายในมาเลเซีย ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปที่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชของไทยเป็นผู้พระราชทานแก่วัด เจดีย์องค์นี้มีพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวของไทยเป็นผู้เสด็จฯ วางศิลาฤกษ์ เจดีย์นี้จึงมีอีกชื่อว่า "เจดีย์พระราม" ("Rama Pagoda")
รูปปั้นพระโพธิสัตว์กวนอิมทำจากทองสัมฤทธิ์ความสูง 30.2 เมตร นำมาประดิษฐานและเปิดสู่สาธารณะในปี 2002 แทนที่รูปปั้นองค์เดิมซึ่งเสียหายจากเพลิงไหม้เมื่อหลายปีก่อน รูปปั้นองค์นี้ประดิษฐานบนเชิงเขาเหนือองค์เจดีย์หมื่นพุทธะ ภายใต้ศาลาหลังคาสามชั้น ความสูง ซึ่งสร้างขึ้นเสร็จภายหลังในปี 2009 รูปปั้นนี้ถือเป็นรูปปั้นของพระโพธิสัตว์กวนอิมที่สูงที่สุดในโลก โดยรอบยังมีรูปปั้นพระโพธิสัตว์กวนอิม 100 องค์ ความสูง โดยรอบ ทั้งนี้ความสูงของรูปปั้นถูกจำกัดเพื่อมิให้เงาทอดไปบังมัสยิดรัฐปีนัง

นอกจากนี้ยังมีระฆังใหญ่ของวัดซึ่งติดตั้งการตีระฆังด้วยระบบไฮดรอลิก และมีการตั้งเวลาช่วงในการตี
เหตุการณ์
ในช่วงเช้าวันที่ 12 ตุลาคม 2021 เกิดเหตุเพลิงไหม้ภายในวัด สำนักกู้ภัยและดับเพลิงมาเลเซียรับแจ้งเหตุเมื่อเวลา 02:56 น. อาคารของวัดถูกเพลิงคลอกไปแล้วหนึ่งหลังในตอนที่นักดับเพลิงเดินทางถึงวัด มูฮามัด โนร์ฮีชัม อิบราฮิม (Muhamad Norhisham Ibrahim) เจ้าหน้าที่สำนักด้บเพลิงและกู้ภัยรัฐปีนัง รายงานว่าวัดถูกทำลายเสียหายไปอย่างน้อย 70% ของพื้นที่ 18.5 ตารางเมตรของวัด การดับเพลิงเสร็จสิ้นที่เวลาราว 06:00 น. ไม่มีรายงานผู้ได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิตจากเหตุนี้ และยังคงไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดถึงสาเหตุและต้นเพลิง ข้อมูลจาก 7 วันให้หลัง วัดยังเปิดให้บริการตามปกติ ยกเว้นเพียงพื้นที่ตรงกลางของวัดซึ่งถูกเพลิงทำลายเสียหาย วัดได้ประกาศว่าการก่อสร้างส่วนที่
ยงพื้นที่ตรงกลางของวัดซึ่งถูกเพลิงทำลายเสียหาย วัดได้ประกาศว่าการก่อสร้างส่วนที่เสียหายใหม่ตั้งเป้าจะแล้วเสร็จในปี 2021 โดยให้ตรงกับวันครบรอบ 130 ปีของการสถาปนาวัดในเดือนธันวาคม
สามเจดีย์วัดฉงเชิ่ง
สามเจดีย์วัดฉงเชิ่ง หรือ ฉงเชิ่งซื่อซานถ่า ( ) เป็นหมู่เจดีย์สามองค์ที่หน้าตาเหมือนกัน จัดเรียงกันเป็นรูปสามเหลี่ยมด้านเท่า ตั้งอยู่ใกล้กับเมืองเก่าต้าหลี่ในมณฑลยูนนาน ประเทศจีน มีอายุเก่าแก่ย้อนไปได้ถึงอาณาจักรน่านเจ้าและต้าหลี่ในศตวรรษที่ 9-10 เจดีย์สามองค์สร้างขึ้นจากอิฐและเคลือบด้วยดินเหนียวสีขาว และสามารถมองเห็นได้จากเมืองเก่าต้าหลี่ ทำให้สามเจดีย์นี้เป็นจุดหมายตาของเมือง
เจดีย์องค์หลัก เจดีย์เชียนสฺวิน ( ) ว่ากันว่าสร้างขึ้นระหว่าง ค.ศ. 823-840 โดยกษัตริย์เชฺวี่ยน เฟิงโย่ว (劝丰佑) แห่งอาณาจักรน่านเจ้า มีความสูง 69.6 เมตร และเป็นหนึ่งในเจดีย์ที่สูงที่สุดในประวัติศาสตร์ของจีน มีลักษณะแปลนพื้นเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสและมีความสูงสิบหกชั้น เชื่อว่าผู้ออกแบบเจดีย์มาจากฉางอาน (ปัจจุบันคือนครซีอาน) ราชธานีของราชวงศ์ถัง และที่ตั้งของเจดีย์ห่านป่าน้อยซึ่งมีรูปแบบคล้ายกันกับเจดีย์นี้ แต่มีอายุเก่าแก่กว่านับร้อยปี เจดีย์เคียงอีกสององค์สร้างขึ้นในราวร้อยปีให้หลัง ประกบสองข้างขอบเจดีย์กลาง และมีความสูง 42.19 เมนร มีลักษณะแปลนพื้นเป็นรูปแปดเหลี่ยม และสูงสิบชั้น
ในระหว่างการบูรณะเจดีย์เชียนสุนปี 1979 มีการพบแผ่นทองสัมฤทธิ์ซึ่งจารึกปีบูรณะครั้งก่อนไว้ ได้แก่ ค.ศ. 1000, 1142 และ 1145

อ้างอิง
พลับแห้ง
พลับแห้ง เป็นขนมผลไม้อบแห้งแบบดั้งเดิมรูปแบบหนึ่งของเอเชียตะวันออก ชื่อในภาษาต่าง ๆ ได้แก่ ชื่อปิ่ง ( ), โฮชิงากิ ( ), คดกัม ( ) และ ห่งโค ( ) ตามธรรมเนียมแล้วนิยมทำในระหว่างฤดูหนาว โดยการตากแห้งพลับจีน พลับแห้งยังนำมาใช้ในการผลิตไวน์ ชา ตลอดจนผลไม้อื่น ๆ

การผลิต
 ในฟูจิโนมิยะ จังหวัดชิซูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น]]

พลับแห้งทำมาจากพลับจีนสายพันธุ์ต่าง ๆ โดยปกติแล้วเมื่อพลับสุกจะมีลักษณะเปลือกบาง นุ่ม และมีรสหวาน แต่พลับที่นำมาตากแห้งจะเก็บเกี่ยวก่อนที่จะสุก ทำให้มีลักษณะแน่น มีรสขม และมีขนาดหดเล็ก
ญี่ปุ่น
ในประเทศญี่ปุ่น พลับจะนำมาปอกเปลือกแล้วผูกด้วยด้ายแขวนแยกกัน หลังเริ่มแห้ง จะมีการนวดผลพลับ ทั้งหมดนี้ทำให้พลับแห้งของญี่ปุ่นมีรูปและรสสัมผัสที่ต่างจากพลับแห้งของญี่ปุ่นกับเกาหลี อัมโปงากิ (Anpo-gaki) เป็นพลับแห้งรูปแบบหนึ่งที่ทำให้แห้งโดยใช้กำมะถันรมควัน ทำให้ได้เนื้อสัมผัสชุ่มน้ำและนุ่ม
เกาหลี
ในเกาหลี พลับจะถูกนำมาปอกเปลือก ทำให้แห้ง และผูกด้วยเชือกฟางจากข้าว แซ็กกี แล้วนำมาตากแห้งในพื้นที่รับแดดและมีลมผ่าน เช่น ชายคาของบ้านเรือน เมื่อสีของพลับเป็นสีน้ำตาลและส่วนนอกแข็ง จะนำเมล็ดออก จากนั้นทำการห่อและนำไปกดให้แบน หลังผ่านไปสามสัปดาห์ ที่ซึ่งผลพลับจะมีน้ำหนักเหลือเพียง 75% ของเดิม จะถูกคลุมด้วยฟางจากข้าว และนำไปเก็บรักษาในกล่องในที่เย็นจนกว่ากระบวนการตากแห้งจะเสร็จสิ้น และเกิดน้ำตาลพลับสีขาวเป็นผงเกิดขึ้นคลุมพลับที่แห้งแล้ว พลับแห้งเป็นของขึ้นชื่อประจำเมืองซังจูในจังหวัดคย็องซังเหนือ
สารอาหาร
พลับแห้งเกาหลี คดกัม มักจะมีความชุ่มชื้นอยู่ที่ 32%, โปรตีน 6.3%, ไขมัน 0.44%, คาร์บ 44.8%, เส้นใย 15% และขี้เถ้า 1.99% และให้พลังงาน (32g/ea) 75.8 กิโลแคลอรี

การนำไปประกอบอาหาร
ในอาหารเกาหลี พลับแห้งสามารถนำมาทานเปล่า ๆ หรือใช้ประกอบอาหารอื่นได้ เช่น คดกัมซัม ซึ่งทำโดยการห่อวอลนัตด้วยพลับแห้ง ส่วนพลับแห้งสอดไพน์นัตจะเสิร์ฟคู่กับ ซุกชิลกวา หรือผลไม้แห้ง และยังใช้พลับแห้งเป็นส่วนประกอบหลักของ ซูจ็องกวา (พันช์ซินนามอน)

ในวัฒนธรรมสมัยนิยม
ตำนานพื้นถิ่นของเกาหลีเรื่อง "เสือกับพลับแห้ง" เป็นเรื่องราวของเสือที่กลัวพลับแห้ง

ระเบียงภาพ
File:Dried Kaki Fruit.jpg|โฮชิงากิ เสิร์ฟเป็นขนมในญี่ปุ่น
File:Gotgam.jpg|คดกัม เสิร์ฟเป็นขนมในเกาหลี
File:Gotgam-ssam 2.gif|คดกัมซัม ซึ่งมีวอลนัตเป็นไส้
File:鏡餅 (4296045959).jpg|คางามิโมจิ เสิร์ฟกับพลับแห้งบนไม้
File:Dried Persimmons - Wuzhou - 20181102.jpg|พลับแห้งจีนขายตามท้องถนนในอู๋โจว
File:Orderly dried fruit.jpg|พลับแห้งในจีน

อ้างอิง
คิม (อาหาร)
คิม ( ) เป็นคำเรียกกว้าง ๆ ของกลุ่มสาหร่ายแห้งสำหรับใช้เป็นส่วนประกอบในอาหารเกาหลี ประกอบด้วยสาหร่ายหลายชนิดในสกุล Pyropia และ Porphyra เช่น P. tenera, P. yezoensis, P. suborbiculata, P. pseudolinearis, P. dentata และ P. seriata
คิม, วากาเมะ และ เคลป์หวาน เป็นสาหร่ายที่มีผลิตและบริโภคมากที่สุดในประเทศเกาหลีใต้ คิมแผ่นแห้งมักนำมาใช้ห่อข้าว ส่วนคิมบับทำมาจากคิมห่อข้าวและไส้ซึ่งทำมาจากเนื้อสัตว์หรือผัก คิมสามารถนำมารับประทานเปล่า ๆ โดยผ่านการนำมาย่างกับน้ำมันงา ผ่านการทอดในน้ำมัน หรือนำมาตัดเป็นชิ้นเพื่อทำอาหารจานเคียง (พันชัน) เช่นพูกัก การเพาะปลูก คิม ยังเป็นการเพาะปลูกในทะเลที่เก่าแก่ที่สุดในเกาหลี รวมถึงยังมีเรื่องเล่ามุขปาฐะมากมายเกี่ยวกับจุดเริ่มต้นของการเพาะปลูกคิมในเกาหลี
ประวัติศาสตร์
มีปรากฏหลักฐานการกล่าวถึงสาหร่ายสำหรับรับประทานที่เก่าแก่ที่สุดในเกาหลีใน ซัมกุกยูซา (คริสต์ทศวรรษ 1280) ซึ่งเขียนขึ้นในสมัยโครยอ เป็นประวัติศาสตร์เกี่ยวกับเกาหลียุคสามอาณาจักร (57 ปีก่อนคริสต์ศักราช – ค.ศ. 668) มีความตอนหนึ่งในเล่มซึ่งระบุว่าจักรวรรดิชิลลาจะใช้คิมเป็นส่วนหนึ่งของสินสอด มีการสันนิษฐานว่าคิมในยุคนี้ได้มาจากการเก็บเกี่ยวจากโขดหินและไม้ที่พัดมาติดบนฝั่ง มากกว่าที่จะมาจากการเพาะปลูก
ในบันทึกการสำรวจทางภูมิศาสตร์ที่จัดทำในรัชสมัยของพระเจ้าเซจงมหาราช บรรยายคิมว่าเป็นผลิตภัณฑ์ตัวแทนของแคว้นชุงช็อง, คย็องซัง และช็อลลา ในเอกสารประวัติศาสตร์ยังพบระบุว่าพระเจ้าซ็อนโจแห่งโชซ็อนทรงถูกโน้มน้าวให้ผ่อนปรนความลำบากของชาวบ้านชายฝั่งตะวันออกของเกาหลีซึ่งถูกบังคับให้ผลิตและส่งคิมเป็นเครื่องราชบรรณาการ

อ้างอิง
บูบูร์อายัม
บูบูร์อายัม ( แปลว่า "โจ๊กไก่") เป็นโจ๊กไก่ของอินโดนีเซียซึ่งประกอบด้วยโจ๊กโรยหน้าด้วยเนื้อไก่ฉีกและเครื่องปรุงอื่น ๆ ได้แก่ต้นหอมซอย หอมแดงเจียว ขึ้นฉ่าย ตั้งฉ่ายหรือตงไจ ( ) ถั่วเหลืองทอด ปาท่องโก๋หรือจา-กเว ( ) และซีอิ๊วทั้งเค็มและหวาน และบางครั้งก็จะราดน้ำซุปไก่สีเหลืองและโรยกรูปุก (ข้าวเกรียบหรือเกี๊ยวกรอบ) ลงไปด้วย บูบูร์อายัมจะไม่มีรสเผ็ดเหมือนอาหารอินโดนีเซียทั่วไป สำหรับผู้ที่ต้องการรับประทานรสเผ็ดจะมีซัมบัลเสิร์ฟแยกต่างหาก ชาวอินโดนีเซียนิยมรับประทานบูบูร์อายัมเป็นอาหารเช้า บูบูร์อายัมมีขายทั้งโดยพ่อค้าแม่ค้าเร่ ร้านค้าริมทางหรือวารุง ร้านอาหารจานด่วน หรือแม้แต่ในโรงแรมระดับห้าดาว พ่อค้าแม่ค้าจะเร่ขายบูบูร์อายัมผ่านย่านชุมชนในช่วงเช
บูบูร์อายัมมีต้นกำเนิดมาจากโจ๊กไก่ของจีน ซึ่งร่องรอยของอิทธิพลจากอาหารจีนที่ยังคงหลงเหลืออยู่ได้แก่จา-กเวหรือปาท่องโก๋ ตงไจหรือตั้งฉ่าย และซีอิ๊ว บูบูร์อายัมมีผลิตภัณฑ์จากไก่หลายชนิด โดยมีทั้งเนื้อไก่ฉีกในตัวบูบูร์อายัมเอง และเครื่องเคียงหลายชนิดที่ใช้ส่วนต่าง ๆ ของไก่ โดยทั่วไปแล้วบูบูร์อายัมมักจะรับประทานโดยมีเครื่องเคียงได้แก่ไข่ไก่ต้ม ตับ กึ๋น ไส้ และอูรีตัน ( ) หรือไข่ไก่ที่ค้างในตัวไก่หลังเชือดไก่ ซึ่งจะเสิร์ฟแบบสะเต๊ะ บูบูร์อายัมยังแตกต่างกันไปตามแต่พื้นที่ เช่น บูบูร์อายัมบันดุงและบูบูร์อายัมซูกาบูมีในจังหวัดชวาตะวันตกเป็นต้น ซึ่งบูบูร์อายัมซูกาบูมีจะใช้ไข่ไก่ดิบจากไก่ที่ปล่อยให้เลี้ยงหากินในหมู่บ้านเป็นส่วนประกอบ ผู้ปรุงจะตักโจ๊กร้อน
่ไก่ดิบจากไก่ที่ปล่อยให้เลี้ยงหากินในหมู่บ้านเป็นส่วนประกอบ ผู้ปรุงจะตักโจ๊กร้อนราดลงบนไข่ดิบเพื่อให้ความร้อนจากโจ๊กทำให้ไข่มีสภาพกึ่งสุกกึ่งดิบ ส่วนประกอบอื่น ๆ จะเสิร์ฟด้านบนโจ๊ก สูตรการปรุงและเครื่องเคียงสำหรับบูบูร์อายัมที่ขายตามรถเร่หรือร้านวารุงก็จะแตกต่างจากบูบูร์อายัมที่ขายตามร้านอาหารจานด่วนหรือโรงแรม
เนื่องจากบูบูร์อายัมนิยมรับประทานขณะร้อนและมีเนื้อสัมผัสที่นุ่มเช่นเดียวกับโซโตอายัมและนาซีติม ทำให้บูบูร์อายัมถือได้ว่าเป็นอาหารอุ่นใจ (comfort food) ในวัฒนธรรมอินโดนีเซีย เนื้อสัมผัสที่อ่อนของโจ๊กและเนื้อไก่ฉีกยังทำให้เหมาะสำหรับเด็กเล็กและผู้สูงอายุ ความนิยมของอาหารชนิดนี้ยังทำให้ธุรกิจอาหารจานด่วนเช่นแมคโดนัลด์ในอินโดนีเซีย และมาเลเซีย และเคเอฟซีในอินโดนีเซีย ก็จำหน่ายบูบูร์อายัมควบคู่กับเมนูปกติด้วยเช่นกัน นอกจากบูบูร์อายัมที่ใช้โจ๊กข้าวแล้วยังมีสูตรที่ใช้ข้าวโอ๊ตแทนที่เรียกว่า "บูบูร์อายัมฮาเฟอร์มุต" บูบูร์อายัมยังมีวางจำหน่ายแบบกึ่งสำเร็จรูปซึ่งสามารถเติมน้ำร้อนลงไปแล้วรับประทานได้

ภาพ
File:Bubur Ayam Eggs Satay.JPG|บูบูร์อายัมจากวารุงแห่งหนึ่งในจาการ์ตา มีไข่อูรีตันสะเต๊ะเสิร์ฟเคียง
File:Bubur Ayam Travelling Vendor 5.JPG|บูบูร์อายัมกับตับไก่สะเต๊ะ
File:Bubur ayam di Solo.JPG|บูบูร์อายัมจากซูราการ์ตา จังหวัดชวากลาง
File:Congee at McDonald's.jpg|บูร์ยัม หรือบูบูร์อายัมจากแมคโดนัลด์ในอินโดนีเซีย
File:Bubur ayam Bali.jpg|บูบูร์อายัมเสิร์ฟเป็นอาหารเช้าในโรงแรมแห่งหนึ่งในจังหวัดบาหลี

ดูเพิ่ม
* อาร์โรซคัลโด

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Bubur Ayam Sukabumi recipe (in Indonesian)
* Bubur Ayam Bandung recipe (in Indonesian)
* Bubur Ayam Jakarta recipe (in Indonesian)
บาบีเกอจัป
บาบีเกอจัป ( ) เป็นอาหารอินโดนีเซียที่ประกอบด้วยเนื้อหมูตุ๋นในเกอจัปมานิซหรือซีอิ๊วหวาน เป็นอาหารคลาสสิกในหมู่อาหารอินโดนีเซียแบบจีนเนื่องจากปรุงง่ายและเป็นที่นิยมในครอบครัวชาวอินโดนีเซียเชื้อสายจีน นอกจากนี้ยังได้รับความนิยมในกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศอินโดนีเซียที่ไม่ได้นับถือศาสนาอิสลามเช่นชาวบาหลี ชาวอัมบน ชาวบาตัก ชาวมีนาฮาซา ชาวไดยัก และชาวอินโด-ดัตช์ (Indo people) บาบีเกอจัปยังสามารถพบได้ในงานเลี้ยงไรส์ตาเฟิล ( ) ในประเทศเนเธอร์แลนด์ด้วย
เชื่อกันว่าบาบีเกอจัปมีที่มาจากอาหารทางภาคใต้ของจีนที่ประกอบด้วยเนื้อหมูตุ๋นในซีอิ๊ว ซึ่งในภาษาอินโดนีเซียเรียกว่า "บาบีเตาโจ" ( ) แต่เนื่องจากในอดีตนั้น เตาโจหาได้ยาก จึงทำให้ชาวอินโดนีเซียใช้เกอจัปมานิซหรือซีอิ๊วหวานแทน อาหารนี้จึงมีลักษณะคล้ายอาหารอินโดนีเซียมากขึ้น บางครั้งก็ใช้ซอสพริกหวานแทนเกอจัปมานิซ

บาบีเกอจัปยังนิยมรับประทานในเทศกาลกาลูงันและเญปีของชาวบาหลี

ส่วนประกอบและการดัดแปลง
ตำรับทั่วไปในครัวเรือนชาวอินโดนีเซียเชื้อสายจีนนั้นจะใช้หมูสามชั้นตุ๋นกับซีอิ๊วหวาน ปรุงรสด้วยกระเทียม หอมแดง หรือหอมใหญ่ และเกลือเล็กน้อย ในขณะที่ตำรับอื่น ๆ เช่นตามร้านอาหารจีนในไชนาทาวน์อินโดนีเซีย ในบาหลี หรือในเนเธอร์แลนด์อาจจะดัดแปลงโดยใส่ส่วนผสมอื่น ๆ เช่นตะไคร้ ขิง มะเขือเทศ กะปิ ใบซาลัม (คล้ายกับใบกระวาน) พริกไทยขาว และพริก เป็นต้น ซีอิ๊วหวานนั้นอาจใช้ซีอิ๊วธรรมดาผสมน้ำตาลปี๊บหรือน้ำตาลแดงแทนได้ นอกจากนี้บางตำรับอาจจะใช้เนื้อส่วนอื่นหรือเครื่องในหมูแทน เช่นเซิงเกิลบาบีเกอจัป ซึ่งใช้กีบเท้าหมู หรือเซิกบาซึ่งเป็นสตูเครื่องในหมูประกอบด้วยตับ จมูก ลิ้น หู กระเพาะ ไส้ และเครื่องในอื่น ๆ

ดูเพิ่ม
* อายัมเกอจัป
* บาบีฮง
* เซอมูร์

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมชาวยิวฮาร์บิน
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมชาวยิวฮาร์บิน ( ) ตั้งอยู่ที่ถนนจิงเหว่ย์ (经纬街) เขตเต้าหลี่ (道里区) เมืองฮาร์บิน มณฑลเฮยหลงเจียง ในสถานที่เดิมของโบสถ์ยิวใหม่ฮาร์บิน ( , ) ได้รับการขึ้นทะเบียนให้เป็นหน่วยพิทักษ์โบราณวัตถุสำคัญทางวัฒนธรรมแห่งชาติ (全国重点文物保护单位) ชุดที่ 7 ใน พ.ศ. 2556
ประวัติ
โบสถ์ยิวใหม่ฮาร์บิน เป็นศาสนสถานในศาสนายูดาห์นิกายฮาซิด ก่อตั้งเป็นสถานที่ประกอบศาสนกิจในเมืองฮาร์บินใน พ.ศ. 2451 เริ่มก่อสร้างเป็นโบสถ์ยิวแห่งที่สองในเมืองฮาร์บินเมื่อวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2461 (ต่อจากโบสถ์ยิวฮาร์บิน ซึ่งปัจจุบันคือหอแสดงดนตรีโบสถ์ยิวเก่าฮาร์บิน) โดยเป็นโบสถ์ยิวที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในจีน การก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2464 อาคารหลังนี้ออกแบบโดยสถาปนิกชาวยิว โจเซฟ ยูเรวิช เลฟคิน (Joseph Yurievich Lievkin) สามารถรองรับศาสนิกได้ 500 คน อาคารสูง 2 ชั้น ด้านหน้าอาคารก่อด้วยอิฐและหินสลับกัน สีแดงและสีขาว ยอดแหลมและหน้าต่างไม้ที่ทางเข้ามีรูปแบบสถาปัตยกรรมตะวันออกกลางที่แข็งแกร่ง โดมและหน้าต่างไม้ตกแต่งด้วยดา
ทางเข้ามีรูปแบบสถาปัตยกรรมตะวันออกกลางที่แข็งแกร่ง โดมและหน้าต่างไม้ตกแต่งด้วยดาราแห่งดาวิด ประมาณ พ.ศ. 2493 ชาวยิวอพยพในจีนเริ่มเดินทางออกจากจีนทีละน้อย โดยมุ่งหน้าไปยังประเทศอิสราเอล สหรัฐอเมริกา และออสเตรเลีย โบสถ์ยิวใหม่ปิดตัวลงในปี พ.ศ. 2499 และที่ตั้งเดิมได้เปลี่ยนเป็นอาคารรับรองของสำนักงานความมั่นคงสาธารณะประจำเทศบาล
สิ่งจัดแสดง
ในปี 2547 เทศบาลเมืองฮาร์บินได้บูรณะรูปแบบสถาปัตยกรรมดั้งเดิมของโบสถ์ยิว และเปลี่ยนให้กลายเป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมชาวยิวฮาร์บิน พิพิธภัณฑ์แห่งนี้มุ่งเน้นไปที่ประวัติของชาวยิวในฮาร์บินตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ถึงคริสต์ทศวรรษ 1950 โดยจัดแสดงเอกสาร ภาพถ่าย ภาพยนตร์ และของใช้ส่วนตัวของชาวยิวในเมืองฮาร์บิน ซึ่งมีมากกว่า 20,000 คนในช่วงเวลานั้น ชั้นหนึ่งของพิพิธภัณฑ์จัดแสดงภาพถ่ายและภาพวาดของอาคารหลายหลังที่สร้างโดยชาวยิวในฮาร์บินในช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ชั้นสองและสามจัดแสดงเรื่องการศึกษา อุตสาหกรรม ศิลปะ และดนตรีของชาวยิวในเมืองฮาร์บิน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
อาร์โรซคัลโด
อาร์โรซคัลโด ( ) เป็นข้าวต้มไก่ของฟิลิปปินส์ซึ่งปรุงรสด้วยขิงและโรยหน้าด้วยกระเทียมเจียวแห้ง ต้นหอม และพริกไทยดำ เครื่องปรุงที่นิยมเสิร์ฟเคียงได้แก่มะปี๊ดและน้ำปลา และมักมีไข่ต้มเสิร์ฟมาด้วย หลายตำรับยังใส่ดอกคำฝอยลงไปซึ่งทำให้อาร์โรซคัลโดมีสีเหลือง ชื่ออาร์โรซคัลโดมีที่มาจากอาหารสเปนชื่ออาร์โรซกัลโดโซ ( ) ซึ่งหมายถึงข้าวในน้ำซุป ในภูมิภาควิซายัสจะเรียกอาหารชนิดนี้ว่าโปสปัส (pospas) แม้ว่าส่วนผสมของโปสปัสกับอาร์โรซคัลโดนั้นแตกต่างกันเล็กน้อยก็ตาม

อาร์โรซคัลโดถือเป็นลูเกาหรือข้าวต้มแบบฟิลิปปินส์ชนิดหนึ่ง ชาวฟิลิปปินส์ถือว่าอาร์โรซคัลโดเป็นอาหารอุ่นใจอย่างหนึ่งและนิยมรับประทานเป็นอาหารเช้า
ศัพทมูลวิทยา
ชื่อ "อาร์โรซคัลโด" มีที่มาจากคำสองคำในภาษาสเปนได้แก่ arroz (ข้าว) and caldo (น้ำซุป) เดิมทีเดียวนั้นวลีนี้จะหมายความถึงข้าวต้มหรือลูเกาทุกชนิด แต่ต่อมาความหมายแคบลงเหลือเพียงลูเกาชนิดที่มีเนื้อไก่และปรุงรสด้วยขิงอย่างเข้มข้นเท่านั้น ลูเกาหรือข้าวต้มมีที่มาจากชาวจีนที่อพยพเข้ามาในประเทศฟิลิปปินส์ และผสมผสานกับส่วนผสมและรสชาติท้องถิ่นจนกลายเป็นอาหารฟิลิปปินส์ในปัจจุบัน
ลักษณะ
 ]]
อาร์โรซคัลโดโดยทั่วไปแล้วจะทำจากข้าวเหนียว ( ) แต่อาจจะใช้ข้าวเจ้าธรรมดาได้เช่นกัน ปกติแล้วจะปรุงเนื้อไก่ในน้ำซุปที่มีขิงเข้มข้นให้สุกจนเนื้อนุ่มก่อนจะนำไปฉีกให้เป็นฝอย จากนั้นจึงเติมกลับเข้าไปในน้ำซุปพร้อมข้าว เมื่อเติมข้าวแล้วต้องคนตลอดเวลาเพื่อไม่ให้ข้าวติดก้นหม้อ สีเหลืองที่เป็นเอกลักษณ์มาจากดอกคำฝอย บางสูตรอาจจะใช้หญ้าฝรั่นซึ่งมีราคาแพงแต่ทำให้รสชาติเข้มข้นขึ้นกว่าการใช้คำฝอย บางสูตรก็ใช้ขมิ้นแทนในกรณีที่หาดอกคำฝอยหรือหญ้าฝรั่นไม่ได้
อาร์โรซคัลโดจะเสิร์ฟในชามพร้อมกับไข่ต้ม และโรยหน้าด้วยกระเทียมเจียวแห้ง ต้นหอมซอย และพริกไทยดำ บางครั้งก็จะโรยชิชาโรนหรือแคบหมูแบบฟิลิปปินส์ที่ขยำเป็นชื้นเล็กลงไปเพื่อเพิ่มเนื้อสัมผัสและรสชาติ แม้ว่าตัวอาร์โรซคัลโดเองจะมีกลิ่นหอมแรง แต่รสชาติโดยลำพังแล้วค่อนข้างอ่อนจึงต้องปรุงรสเพิ่ม เครื่องปรุงที่นิยมใช้ได้แก่มะปี๊ดและน้ำปลา บางครั้งก็อาจจะใช้มะนาวแทนมะปี๊ดได้
อาร์โรซคัลโดถือได้ว่าเป็นอาหารอุ่นใจชนิดหนึ่งของฟิลิปปินส์ โดยทั่วไปแล้วจะนิยมรับประทานเป็นอาหารเช้า ในช่วงอากาศหนาว ในช่วงฝนตกชุก หรือสำหรับผู้ป่วย อาร์โรซคัลโดนิยมรับประทานขณะร้อนหรืออุ่นเนื่องจากถ้าทิ้งให้เย็นแล้วจะจับตัวแข็ง อาร์โรซคัลโดที่จับตัวแข็งแล้วสามารถอุ่นใหม่ได้โดยเติมน้ำลงไปเล็กน้อย

ฟิลิปปินส์แอร์ไลน์เสิร์ฟอาร์โรซคัลโดบนเที่ยวบินของสายการบิน ซึ่งได้รับความนิยม และยังมีรายงานว่าอาร์โรซคัลโดเป็นอาหารโปรดของอดีตประธานาธิบดีคอราซอน อากีโนด้วย

อาหารที่ใกล้เคียง
 จากจังหวัดเซบูซึ่งไม่ใส่ดอกคำฝอย]]
ในภูมิภาควิซายัส ลูเกาแบบคาวจะเรียกว่า "โปสปัส" ซึ่งโปสปัสไก่นั้นเทียบได้กับอาร์โรซคัลโด แต่ว่าโปสปัสของวิซายัสจะไม่ใส่ดอกคำฝอย
อาร์โรซคัลโดที่ดัดแปลงโดยใช้ขากบนั้นเรียกว่า "อาร์โรซคัลโดงปาลากา" ( ) ซึ่งหารับประทานได้ยาก นอกจากนี้ยังมีแบบวีกันที่ใช้เห็ดหรือเต้าหู้แทนเนื้อสัตว์

โกโตเป็นลูเกาอีกชนิดหนึ่งที่ใกล้เคียงกับอาร์โรซคัลโดแต่ไม่ได้ใส่ขิงมากเท่าอาร์โรซคัลโด กระบวนการเตรียมโกโตนั้นใกล้เคียงกับอาร์โรซคัลโดแต่ใช้กระเพาะวัวที่แช่และต้มเป็นเวลาหลายชั่วโมงจนนุ่ม โกโตยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ ว่าอาร์โรซคัลโดคอนโกโต ( ) หรืออาร์โรซคอนโกโต ( ) คำว่าโกโต ( ) ในภาษาตากาล็อกหมายถึงกระเพาะวัว

ดูเพิ่ม
* บูบูร์อายัม
* กีนาตาอังไมส์

อ้างอิง
ช็อกโกแลตร้อน
ช็อกโกแลตร้อน ( ) หรือ โกโก้ร้อน ( ) เป็นเครื่องดื่มร้อนชนิดหนึ่งซึ่งประกอบด้วยช็อกโกแลตหรือเนื้อโกโก้ผสมกับนมหรือน้ำร้อน มักเติมความหวานลงไปและตกแต่งด้วยวิปครีมหรือมาร์ชแมลโลว์ ช็อกโกแลตร้อนที่ทำจากช็อกโกแลตที่ละลายแล้วบางครั้งเรียกว่า ช็อกโกแลตสำหรับดื่ม (drinking chocolate) เนื่องจากมีความหวานน้อยกว่าและความเข้มข้นมากกว่า
เครื่องดื่มช็อกโกแลตชนิดแรกสันนิษฐานว่าคิดค้นขึ้นโดยชาวมายาเมื่อประมาณ 2,500–3,000 ปีก่อน และเครื่องดื่มโกโก้ได้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมแอซเท็กในช่วง ค.ศ. 1400 ซึ่งเรียกเครื่องดื่มชนิดนี้ว่า xocōlātl จากนั้นก็ได้กลายเป็นที่นิยมในทวีปยุโรปหลังจากที่เข้ามาจากเม็กซิโกในดินแดนโลกใหม่และมีการเปลี่ยนแปลงต่าง ๆ หลายอย่างนับจากนั้นเป็นต้นมา ช็อกโกแลตร้อนยังถูกใช้ทางการแพทย์เพื่อรักษาอาการเจ็บป่วยบางอย่าง เช่น โรคตับ โรคกระเพาะอาหาร จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโอซากะ อิเกดะ
พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโอซากะ อิเกดะ ( ) หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า หอรำลึกการประดิษฐ์อันโด โมโมฟูกุ โอซากะ อิเกดะ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่สร้างอุทิศให้กับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและบะหมี่ถ้วย รวมถึงโมโมฟูกุ อันโดผู้คิดค้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป

พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในนครอิเกดะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น และตั้งอยู่ในระยะที่เดินได้จากสถานีรถไฟอิกาดะบนสายฮังคีว-ทาการาซูกะ เปิดให้เข้าชมได้ฟรี

นอกจากนี้ยังมี พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยอีกแห่งตั้งอยู่ในนครโยโกฮามะซึ่งมีนิทรรศการ 4 ส่วน มีการจัดแสดงประวัติศาสตร์ของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและเรื่องราวของโมโมฟูกุ อันโด

ลักษณะเฉพาะ
พิพิธภัณฑ์เปิดให้เข้าชมได้ฟรี
พิพิธภัณฑ์ทั้งสองแห่งมีโรงฝึกงานของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เปิดโอกาสให้ผู้เยี่ยมชมได้ทำบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป "สด" (แบบบะหมี่ที่อยู่ในบรรจุภัณฑ์) ด้วยตนเอง โดยต้องจองล่วงหน้าในการเข้าร่วมกิจกรรม นอกจากนี้ยังมีโรงงานบะหมี๋ผู้เยี่ยมชมสามารถประกอบถ้วยบะหมี่ของตนเองจากวัตถุดิบตั้งต้น โดยเสียค่าธรรมเนียม 500 เยน

Image:Andos Workshop.JPG|โรงฝึกงานของอันโดที่จำลองใหม่ในพิพิธภัณฑ์
File:Momofuku Ando Instant Ramen Museum (11369666834).jpg|
File:インスタントラーメン発明記念館 (8738456552).jpg|

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโยโกฮามะ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*The Momofuku Ando Instant Ramen Museum 
*The Momofuku Ando Instant Ramen Museum 
*The Momofuku Ando Instant Ramen Museum 
*CupNoodles Exhibitions/Attractions 
*CupNoodles Museum 
*CupNoodles Museum
พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโยโกฮามะ
พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโยโกฮามะ ( ) หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า หอรำลึกการประดิษฐ์อันโด โมโมฟูกุ โยโกฮามะ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่สร้างอุทิศให้กับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและบะหมี่ถ้วย รวมถึงโมโมฟูกุ อันโดผู้คิดค้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ก่อตั้งเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2554

ตั้งอยู่ในนครโยโกฮามะ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น พิพิธภัณฑ์มีนิทรรศการและสิ่งจัดแสดงทั้งหมด 4 ส่วน มีการจัดแสดงประวัติศาสตร์ของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและเรื่องราวของโมโมฟูกุ อันโด

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโอซากะ อิเกดะ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
พิพิธภัณฑ์โฮกิ
จังหวัดชิบะ]]

พิพิธภัณฑ์โฮกิ ( ) ตั้งอยู่ในเขตมิโดริ นครชิบะ จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น เปิดทำการเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010 และเป็นพิพิธภัณฑ์แห่งแรกของประเทศญี่ปุ่นที่สร้างอุทิศให้กับจิตรกรรมที่เป็นผลงานศิลปะสัจนิยม สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์มีมากกว่าสามพันชิ้น รวมถึงผลงานของ และ โทโมฮิโกะ ยามานาชิ และทาโร ทากาโมโตะ (นิกเก็ง เซ็กเก) เป็นสถาปนิกผู้ออกแบบอาคารพิพิธภัณฑ์

ดูเพิ่ม
* สถานีรถไฟโทเกะ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
พิพิธภัณฑ์ปราสาทสามก๊ก
พิพิธภัณฑ์ปราสาทสามก๊ก ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่เคยตั้งอยู่ในนครฮิการิ จังหวัดยามางูจิ ประเทศญี่ปุ่น เปิดทำการในปี พ.ศ. 2541 และปิดทำการในปี พ.ศ. 2558

พิพิธภัณฑ์มุ่งเน้นไปที่เรื่องราวของยุคสามก๊กของจีน สิ่งจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ ได้แก่ นวนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก และโบราณวัตถุที่ขุดพบจากยุคสามก๊ก กำกับดูแลโดยพิพิธภัณฑ์อู่โหวฉือ (武侯祠博物館) หรือพิพิธภัณฑ์ศาลจูกัดเหลียงในนครเฉิงตู มณฑลเสฉวน ในพิพิธภัณฑ์ยังมีการจัดแสดงประติมากรรมจำลองขนาดเท่าจริง ไดโอรามา (แบบจำลองสามมิติ) ภาพจิตรกรรม และภาพถู ที่สร้างภายใต้การกำกับดูแลของภัณฑารักษ์จากสมาคมศิลปินมณฑลเสฉวน
ทุกปีในวันที่ 4 พฤษภาคมและ 14 สิงหาคม มีการจัดงาน "ซังโกไก" (三顧会) เป็นกิจกรรมแฟนอีเวนต์ของสามก๊ก

พิพิธภัณฑ์ปิดทำการในปี พ.ศ. 2558 เนื่องจากภัณฑารักษ์ของพิพิธภัณฑ์ถึงแก่กรรม รวมระยะเวลาที่เปิดทำการ 17 ปี

ที่ตั้งและเวลาทำการ
* ที่ตั้ง 2585-1 ชิโอดะ นครฮิการิ จังหวัดยามางูจิ
* เวลาเปิดทำการ 10.00-15.00 น. (ตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2558)
* พิพิธภัณฑ์ปิดทุกวันพุธ, วันพฤหัสบดี (ยกเว้นวันหยุดนักขัตฤกษ์), วันที่ 29-31 ธันวาคม (ตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2558)

ดูเพิ่ม
* สามก๊ก
* ยุคสามก๊ก

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 三国志城 (ลิงก์เสีย)
หอศิลป์โคเบะเท็ตสึจินสามก๊ก
หอศิลป์โคเบะเท็ตสึจินสามก๊ก ( ) เป็นสถาบันที่จัดแสดงนิทรรศการเกี่ยวกับมังงะเรื่อง เท็ตสึจิน หุ่นเหล็กหมายเลข 28 และ สามก๊ก ผลงานของมิตสึเตรุ โยโกยามะ นักเขียนการ์ตูนชาวญี่ปุ่น หอศิลป์ตั้งอยู่ในนครโคเบะ จังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเป็นบ้านเกิดของมิตสึเตรุ เปิดทำการเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2552

ค่าเข้าชม
* ผู้ใหญ่ 100 เยน 
* เข้าชมฟรีสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาหรือต่ำกว่า

เวลาทำการ
* 12.30 - 17.00 น.
* ปิดทุกวันพุธ (เปิดในวันหยุดนักขัตฤกษ์)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการของโคเบะเท็ตสึจินโพรเจกต์ 
** เว็บไซต์ทางการของหอศิลป์โคเบะเท็ตสึจินสามก๊ก
สูตรลับตำรับดันเจียน
สูตรลับตำรับดันเจียน ( ) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นแนวสุขนาฏกรรมจินตนิมิต แต่งเรื่องและวาดภาพโดย ตีพิมพ์ในนิตยสารฮาร์ตา นิตยสารมังงะแนวเซเน็งของสำนักพิมพ์เอ็นเตอร์เบรนตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 ถึงกันยายน พ.ศ. 2566 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์เดกซ์เพรส ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอทริกเกอร์ ออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมิถุนายน พ.ศ. 2567 ฤดูกาลที่ 2 ได้รับการประกาศสร้าง

ตัวละคร

; 
:

; 
:

; 
:

; 
:

; 
:

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*อนิเมะ 
*
มหาสงครามกู้แผ่นดิน 2
มหาสงครามกู้แผ่นดิน 2 ( ) เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2565 แนวสงครามอิงประวัติศาสตร์ กำกับโดยชินซูเกะ ซาโต เป็นภาพยนตร์ดัดแปลงจากซีรีส์มังงะสงครามผงาดบัลลังก์จิ๋นซี หรือ Kingdom ผลงานของ และเป็นภาคต่อของภาพยนตร์ มหาสงครามกู้แผ่นดิน (พ.ศ. 2562) ภาพยนตร์นำแสดงโดยเค็นโตะ ยามาซากิ, เรียว โยชิซาวะ และคันนะ ฮาชิโมโตะ

ปลายปี พ.ศ. 2565 ภาพยนตร์มหาสงครามกู้แผ่นดิน 2 ทำรายได้ 5.16 พันล้านเยน จึงกลายเป็นภาพยนตร์คนแสดงญี่ปุ่นที่ทำรายได้สูงที่สุดของปี พ.ศ. 2565
นักแสดง
* เค็นโตะ ยามาซากิ รับบท ซิ่น
* เรียว โยชิซาวะ รับบท อิ๋งเจิ้ง
* คันนะ ฮาชิโมโตะ รับบท เหอเหลี่ยวเตียว
* นานะ เซโนะ รับบท เชียงฮุ่ย
* เอ็ตสึชิ โทโยกาวะ รับบท เปียวกง
* อามาเนะ โอกายามะ รับบท เหว่ยผิง
* ทากาฮิโระ มิอูระ รับบท เหว่ยเต้า
* จุง คานาเมะ รับบท เถิง
* มาซาฮิโระ ทากาชิมะ รับบท ชางเหวินจวิน
* ชินโนซูเกะ มิตสึชิมะ รับบท ปี้
* มาซายะ คาโต รับบท สื้อซื่อ
* โทงิ มากาเบะ รับบท เพ่ยล่าง
* ริวซูเกะ ทางูจิ รับบท หวงหลีเสียน
* ทากายูกิ ฮามัตสึ รับบท เจ๋อกุย
* ชิฮิโระ ยามาโมโตะ รับบท เชียงเซี่ยง
* คิโยฮิโกะ ชิบูกาวะ รับบท ฟู่หู่เซิน
* สึโตมุ ทากาฮาชิ รับบท กงหยวน
* ยูกิโยชิ โอซาวะ รับบท อู่ชิ่ง
* ยูซูเกะ ฮิรายามะ รับบท เหมิงอู่
* ฮิโรชิ
งหยวน
* ยูกิโยชิ โอซาวะ รับบท อู่ชิ่ง
* ยูซูเกะ ฮิรายามะ รับบท เหมิงอู่
* ฮิโรชิ ทามากิ รับบท ชางผิงจวิน
* โคอิจิ ซาโต รับบท หลี่ว์ปู้เหวย
* ทากาโอะ โอซาวะ รับบท หวังฉี
รางวัล
{|class="wikitable"
!รางวัล
!สาขา
!ผู้รับการเสนอชื่อ
!ผล
! 
|-
|rowspan=2|รางวัลภาพยนตร์นิกกังสปอร์ตครั้งที่ 35
|รางวัลยูจิโร อิชิฮาระ
|มหาสงครามกู้แผ่นดิน 2
| 
|style="text-align:center;"| 
|-
|นักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม
|rowspan=3|นานะ เซโนะ
| 
|style="text-align:center;"| 
|-
|รางวัลบลูริบบอนครั้งที่ 65
|นักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม
| 
|style="text-align:center;"| 
|-
|rowspan=5|รางวัลเจแปนอะแคเดมีฟิล์ม ครั้งที่ 46
|นักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม
| 
|style="text-align:center;" rowspan=5| 
|-
|ผู้กำกับภาพยอดเยี่ยม
|อากิระ ซาโก
| 
|-
|ผู้กำกับแสดงยอดเยี่ยม
|ฮิโรยูกิ คาเซะ
| 
|-
|ผู้กำกับศิลป์ยอดเยี่ยม
|ฮิเดตากะ โอซาวะ
| 
|-
|ผู้บันทึกเสียงยอดเยี่
าเซะ
| 
|-
|ผู้กำกับศิลป์ยอดเยี่ยม
|ฮิเดตากะ โอซาวะ
| 
|-
|ผู้บันทึกเสียงยอดเยี่ยม
|อากิระ ซาโก
| 
|-
|}
พิพิธภัณฑ์ซากดึกดำบรรพ์นครมิซูนามิ
พิพิธภัณฑ์ซากดึกดำบรรพ์นครมิซูนามิ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ซากดึกดำบรรพ์ในนครมิซูนามิ จังหวัดกิฟุ ประเทศญี่ปุ่น พิพิธภัณฑ์เปิดทำการเมื่อปี พ.ศ. 2517 มุ่งเน้นเป็นพิเศษในเรื่องสภาพแวดล้อมบรรพกาลของพื้นที่และซากดึกดำบรรพ์ของ ในสมัยไมโอซีน สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์มีซากดึกดำบรรพ์ 250,000 ชิ้น โดยมีประมาณ 3,000 ชิ้นที่อยู่ในการจัดแสดงถาวร

สิ่งพิมพ์
* (พ.ศ. 2517–)

ดูเพิ่ม

* พิพิธภัณฑ์จังหวัดกิฟุ
* พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์จังหวัดฟูกูอิ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* พิพิธภัณฑ์ซากดึกดำบรรพ์นครมิซูนามิ
* พิพิธภัณฑ์ซากดึกดำบรรพ์นครมิซูนามิ
* รายงานวิจัยพิพิธภัณฑ์ซากดึกดำบรรพ์นครมิซูนามิ
พิพิธภัณฑ์เอ็งกู
พิพิธภัณฑ์เอ็งกู ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่สร้างอุทิศให้กับเอ็งกู ภิกษุและประติมากรชาวญี่ปุ่นในนครเซกิ จังหวัดกิฟุ ประเทศญี่ปุ่น เอ็งกูเกิดในแคว้นมิโนะซึ่งปัจจุบันคือจังหวัดกิฟุ ในปี ค.ศ. 1632 และมรณภาพในนครเซกิในปี ค.ศ. 1695

ดูเพิ่ม

* ประติมากรรมญี่ปุ่น

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* โฮมเพจ