SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดเกาะใหญ่ (จังหวัดสงขลา)
วัดเกาะใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะใหญ่ อำเภอกระแสสินธุ์ จังหวัดสงขลา มี เนื้อที่ประมาณ 19 ไร่ ทิศเหนือติดที่ดินสาธารณะ ทิศใต้ติดกับบ้านเรือนราษฎร ทิศตะวันออกติดกับถนนสาธารณะและทิศตะวันตกติดที่ดินสาธารณะ

วัดเกาะใหญ่ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2396 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2400 ไม่ปรากฎนามผู้สร้าง

วัดเกาะใหญ่ตั้งอยู่บนเนินดินสูง ด้านหลังและด้านข้างของวัดเป็นภูเขาลูกเล็ก ๆ โดยมีอุโบสถตั้งอยู่สูงกว่าอาคารอื่น ๆ อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ ศาลาโรงธรรม (ศาลาการเปรียญ) ศาลาบำเพ็ญกุศล โรงครัว และกุฎิสงฆ์
อุโบสถของวัดหันหน้าไปทางทิศตะวันออก ไม่มีกำแพงแก้ว เป็นอุโบสถอาคารโถงมีผนังเฉพาะด้านสกัดหลังที่ประดิษฐานพระพุทธรูป ในแนวเสาร่วมในยกระดับให้สูงกว่าตรงส่วนที่เป็นระเบียง ประมาณ 0.20 เมตร ด้านหน้าและด้านข้างอุโบสถมีบันได ตรงส่วนฐานทำฐานทำเป็นชั้นหน้ากระดานเรียบ ตัวอาคารทำช่องเปิดเป็นวงโค้งตามแนวเสาพาไลเพื่อรับชั้นหลังคาปีกนก ส่วนหน้าบันเป็นแบบก่ออิฐทึบฉาบปูนเรียบ ไม่มีเครื่องลำยอง

อ้างอิง
ล่าเถียว
ล่าเถียว ( ) เป็นขนมยอดนิยมของจีน ทำจากแป้งสาลีและพริก โดยผสมแป้งเข้ากับพริก เกลือ น้ำตาล น้ำ สีผสมอาหาร และอื่น ๆ แล้วอัดรีดด้วยอุณหภูมิสูง ก่อนผสมพริกและเครื่องปรุงอย่างอื่น ซึ่งรวมถึงสารกันเสีย กระบวนการผลิตขนมนี้ก่อให้เกิดความเสี่ยงบางประการ โดยเฉพาะในเรื่องคุณภาพของน้ำมันที่ใช้ สารเติมแต่งอาหารที่ใช้ เช่น ชาดลิ้นจี่ และอนามัยในการปรุง
ล่าเถียวเดิมเรียก "เมี่ยนจิน" (麵筋) กำเนิดขึ้นในอำเภอผิงเจียง มณฑลหูหนาน ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีประวัติการผลิตซอสแห้ง ซอสเผ็ด และเต้าเจี้ยวเผ็ด อันเป็นอุตสาหกรรมสำคัญของผิงเจียง จุดกำเนิดของล่าเถียวอยู่ใน ค.ศ. 1998 ซึ่งเป็นช่วงที่มีอุทกภัยในหูหนาน ทำให้ขาดแคลนผลิตผลทางเกษตรกรรม และทำให้เต้าเจี้ยว วัตถุดิบหลักในอุตสาหกรรมผลิตซอส มีการผลิตลดลงอย่างยิ่ง ส่งผลโดยตรงถึงการผลิตซอสแห้ง ชาวนาบางตระกูลจึงนำแป้งสาลีมาใช้แทนแป้งเต้าหู้ โดยนำแป้งนั้นมาบดอัด แล้วผสมพริก พริกไทย ขมิ้น น้ำตาล เกลือ น้ำมันพืช และอื่น ๆ จึงเกิดเป็นล่าเถียว ต่อมาใน ค.ศ. 1990 ล่าเถียวได้รับการเปิดตัวสู่สาธารณชนและกลายเป็นที่นิยมอย่างรวดเร็วทั่วทั้งจีน แรกเริ่มวางขายในร้านเล็ก ๆ ก่อ
สาธารณชนและกลายเป็นที่นิยมอย่างรวดเร็วทั่วทั้งจีน แรกเริ่มวางขายในร้านเล็ก ๆ ก่อนขยายไปยังห้างสรรพสินค้า
ล่าเถียวเป็นที่นิยมถึงกับก่อให้เกิดคำติดปากหลายคำในหมู่ชาวจีน เช่น "กินล่าเถียวอันเดียวก็ทำให้อารมณ์เย็นลงได้" อย่างไรก็ดี กระบวนการผลิตล่าเถียวนั้นเป็นปัญหามาตลอด ใน ค.ศ. 2019 ซีซีทีวีของจีนเปิดเผยผลการตรวจสอบว่า ล่าเถียวที่ผลิตในไคเฟิง หูหนาน ปนเปื้อนฝุ่นและจาระบีจากเครื่องจักร สารเติมแต่งที่ใช้ในล่าเถียวก็เห็นวางกองอยู่ตามพื้น และบางแห่งบรรจุล่าเถียวโดยใช้มือเปล่า และไม่สวมหน้ากาก เป็นต้น

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
บานูอิสราอิล
บานูอิสราอิล หรือ บานีอิสราอิลี เป็นกลุ่มอิสลามิกชนในรัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย ชื่อของพวกเขามีความหมายว่า "บุตรของอิสราเอล" พวกเขาอ้างตัวว่าสืบเชื้อสายจากชาวยิวในนครมะดีนะฮ์ พวกเขาอยู่ในวรรณะชัยค์ และใช้นามสกุลอิสราอิลี ทั้งยังเป็นคนละกลุ่มกับชาวเบเนอิสราเอล ซึ่งเป็นชื่อเรียกของชาวยิวแถบอินเดียตะวันตก
ประวัติ
การตั้งถิ่นฐานของชาวบานูอิสราอิลในอินเดียไม่ปรากฏแน่ชัด แต่เป็นที่แน่นอนว่าพวกเขานับถือศาสนาอิสลามตั้งแต่ก่อนมาตั้งถิ่นฐานที่นี่แล้ว โดยสังเกตได้จากพิธีกรรม ชาวบานูอิสราอิลส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในเขตชุมชนเมือง โดยกระจายอยู่ตามหัวเมืองใหญ่ทางทิศตะวันตกของรัฐอุตตรประเทศ โดยเฉพาะที่เมืองอลีครห์ ในยุครัฐสุลต่านเดลีและจักรวรรดิโมกุล มีชาวบานูอิสราอิลเพียงไม่กี่คนที่เข้าสู่ชนชั้นปกครอง ดำรงตำแหน่ง โกตวาล ซึ่งทำหน้าที่เป็นตำรวจและผู้บัญชาการกองทหารรักษาการณ์ในเมืองอลีครห์
นอกจากนี้ยังพบชาวบานูอิสราอิลในชุมชนเมืองธามปุร อำเภอพิชเนาร์ เมืองพิลารี อำเภอมุราทาพาท เมืองสหัสวานและพทายูน อำเภอพทายูน และเมืองพเรลี อำเภอพเรลี ทั้งยังพบหลักแหล่งของบานูอิสราอิลในแถบชนบทของอำเภอเอฏา

อ้างอิง
เทศกาลโอลิมปิกฤดูร้อนเยาวชนยุโรป 2023
เทศกาลโอลิมปิกฤดูร้อนเยาวชนยุโรป 2023 ( ) จะเป็นการแข่งขันครั้งที่ 17 ของ เทศกาลโอลิมปิกฤดูร้อนเยาวชนยุโรป และจะจัดขึ้นที่เมือง มาริบอร์ ประเทศสโลวีเนีย ระหว่างวันที่ 23 ถึง 29 กรกฎาคม ค.ศ. 2023 เดิมทีเทศกาลนี้ควรจะจัดขึ้นในเมืองโคเปอร์ อย่างไรก็ตาม มาริบอร์ได้รับการยืนยันให้เป็นเมืองเจ้าภาพใหม่ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2021

ชนิดกีฬา
การแข่งขันที่จะจัดขึันมีดังต่อไปนี้:

{| class="wikitable" style="width: 60%;"
|-
!ชนิดกีฬาในเทศกาลโอลิมปิกฤดูร้อนเยาวชนยุโรป 2023
|-
|

|}

อ้างอิง
ยำ
]]

ยำ เป็นลักษณะการปรุงอาหารลักษณะหนึ่งของอาหารไทย ที่ใช้การคลุกเคล้าวัตถุดิบหลักที่อาจจะเป็นได้ทั้งเนื้อสัตว์หรือผัก แบบกึ่งสุกกึ่งดิบ หรือแบบดิบ ผสมเข้ากับเครื่องเทศหรือสมุนไพรสดเพื่อดับกลิ่นคาว ปรุงด้วยน้ำปรุงรสที่มีรสเปรี้ยว หวาน เค็ม และเผ็ด อาจทำได้ทั้งการคลุกและการตำ ให้ส่วนผสมเข้ากัน อาจเป็นอาหารกินเล่นหรือกับแกล้มและกินเป็นกับข้าว มีชื่อเรียกแตกแขนงแยกย่อยออกไปหลายรูปแบบ เช่น ยำ ตำ พล่า แสร้งว่า ลาบ น้ำตก ก้อย ลู่ ฯลฯ ตามวัฒนธรรมของแต่ละภาค
ส่วนประกอบของผักสมุนไพรพื้นฐานในยำทั่วไปมักประกอบด้วย หอม กระเทียม ผักชี สะระแหน่ หากเป็นยำที่ซับซ้อนไปกว่านั้นเช่นต้องการดับกลิ่นคาวหรือมีกลิ่นรุนแรง ก็อาจมีตะไคร้ซอย ใบมะกรูด ผิวมะกรูดซอย ผักชีฝรั่ง กระเทียมเจียว หอมเจียว มาเป็นส่วนประกอบด้วย

ส่วนผสมหลักของน้ำปรุงรสหรือน้ำยำโดยพื้นฐานมักประกอบด้วย น้ำมะนาว น้ำปลา น้ำตาล และพริกขี้หนู หากต้องการรสน้ำยำที่ซับซ้อนยิ่งขึ้น บ้างจะใส่น้ำปลาร้า น้ำกระเทียมดอง หรือน้ำหมักดองทั้งหลายลงไปปรุงรสด้วย
ยำโบราณและยำในปัจจุบัน
ยำโบราณที่มีมานานแล้ว ได้แก่ ยำใหญ่ ยำทวาย และพล่า ใน แม่ครัวหัวป่าก์ (พ.ศ. 2451–2452) ปรากฏชื่อยำ ได้แก่ ยำหนังหมู ยำขนุนอ่อน ยำเกษรดอกชมภู่แดง ยำแตงกวากับกุ้งรวน ยำผลกระเจี๊ยบ ยำพริกอ่อน และยำไก่กับมะเขือเหนียว

ยำโบราณมักมีส่วนผสมของมะพร้าว ไม่ว่าจะเป็นหัวกะทิต้มสุกเอามาราดปรุงแต่ง หรือมีมะพร้าวคั่วเอาไว้โรยหน้า อย่างเช่น ยำถั่วพู ยำโบราณมักใช้ผัก ผลไม้ เป็นหลัก ถ้าใส่เนื้อสัตว์ ซึ่งก็มีแค่กุ้ง หมู เนื้อวัว และไก่ รับประทานในงานเลี้ยงสังสรรค์ ส่วนปลาในยำโบราณมักใช้ในรูปของปลาแห้งเพื่อให้รสนุ่มนวล กลมกล่อม
รสชาติของยำในปัจจุบันมักมีรสชาติเปรี้ยว เค็ม เผ็ด และหวานเล็กน้อยเท่านั้น ยำโบราณจะมีรสชาตินุ่มนวลกว่า เมื่อเทียบกับยำสมัยนี้ที่มีรสชาติจัดจ้านรวมกับเนื้อสัตว์ที่มีรสชาติรสสัมผัสนุ่มหวาน

อ้างอิง
วัดบ้านน้อย (จังหวัดกาญจนบุรี)
วัดบ้านน้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนเจดีย์ อำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี

วัดบ้านน้อย ไม่ทราบประวัติความเป็นมา โบราณสถานภายในวัดเป็นโบราณสถานสมัยอยุธยา ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2394 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2513 กรมศิลปากร ได้ดำเนินการขุดแต่งและบูรณะโบราณสถานแห่งนี้ ตั้งแต่ พ.ศ. 2552–2554 โดยเป็นการบูรณะเสริมความมั่นคงและรักษาสภาพรูปแบบเดิม
โบราณสถานมีสิ่งสำคัญได้แก่ วิหาร เจดีย์ กำแพงแก้ว และซุ้มประตูที่มีเฉพาะด้านติศตะวันออกและทิศใต้ วิหารเป็นอาคารทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าก่ออิฐสอปูน ด้านหน้ามีประตู 1 ประตู ส่วนผนักอีก 3 ด้านก่อเป็นผนังทึบ เจดีย์ราย อยู่ด้านหน้าของวิหาร 4 องค์ และด้านทิศใต้ 1 องค์ เป็นเจดีย์ที่มีองค์ระฆังเป็นทรงกลม มีส่วนเอวคอดและยอดผายออก ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของงานช่างพื้นถิ่นในแถบยังหวัดกาญจนบุรี เจดีย์รายอีกหลายองค์ที่มีสภาพชำรุดเหลือเฉพาะฐาน วัดมีซุ้มประตูเป็นทรงปราสาทยอดจัตุรมุข มีช่องทางเข้าเป็นรูปกลีบบัว เป็นสถาปัตยกรรมที่รับอิทธิพลจากตะวันตกซึ่งได้รับอิทธิพลมาตั้งแต่สมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราชเป็นต้นมา

อ้างอิง
วัดใหม่สำราญ (จังหวัดชลบุรี)
วัดใหม่สำราญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนเกาะล้านในตำบลนาเกลือ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี

วัดใหม่สำราญ หรือ วัดเกาะล้าน ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2465 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2473 เดิมวัดตั้งอยู่ที่ตลิ่งชัน ต่อมาย้ายมาอยู่ตำแหน่งตรงกับท่าหน้าบ้าน จนย้ายมา ณ ที่ตั้งปัจจุบัน
อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2504 ภายในวัดใหม่สำราญ มีรูปเคารพมากมาย เช่น หลวงพ่อทวดเหยียบน้ำทะเลจืด แห่งวัดช้าง มีรอยพระพุทธบาท ซึ่งตามข้อมูลบอกว่า พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้พระราชทานไว้ให้ชาวบ้านได้บูชา ภายในวัดยังมีข้าวของ ถ้วยชามโบราณเก็บไว้มากมาย รวมทั้งปืนใหญ่ที่คาดว่าน่าจะอยู่ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 ด้วย และมีเจดีย์สร้างด้วยแร่เกาะล้านซึ่งมีคุณสมบัติพิเศษที่สามารถงอกเองได้ คือเมื่อนำก้อนแร่เล็ก ๆ มาวางไว้ เวลาผ่านไปจะพบว่ายื่นงอกออกมาได้เอง เจดีย์มีสององค์ องค์หนึ่งใช้แร่เกาะล้านล้วน ๆ ซึ่งอยู่ทางด้านหน้า ส่วนอีกองค์มีแร่เกาะล้านเสริม ๆ ด้านบนเป็นพระพุทธรูปปางนาคปรก

อ้างอิง
ยำสะนัด
ยำสะนัด หรือ ยำสะนับ เป็นอาหารไทยภาคเหนือประเภทยำแต่ออกไปทางคั่วเสียมากกว่า และไม่ได้ปรุงน้ำยำแบบยำชนิดอื่น โดยนำผักหลายชนิดซึ่งลวกหรือนึ่งมายำรวมกัน ได้แก่ ผักชะอม กระถิน ถั่วฝักยาว มะเขือเปราะ บางสูตรใช้ผักบุ้ง มะเขือเปราะ ถั่วฝักยาว มะเขือพวง นำมาหั่นหยาบ

ส่วนเครื่องแกงประกอบด้วยพริกแห้ง กระเทียม หอมแดง ข่า ตะไคร้ กะปิ ปลาร้า แล้วนำเครื่องแกงไปผัดกับน้ำมันหอมหรือกระเทียมในกระทะ ใส่หมูสับหรืออาจจะปรับมาใช้กุ้งสับก็ได้ แล้วใส่ผักโดยนำไปผัดให้เข้ากัน โรยด้วยหอมแดงซอยและผักชีต้นหอมหรือโรยงาคั่ว กินคู่กับข้าวเหนียวและมีเครื่องเคียงเป็นแคบหมูหรืออาจจะใส่เนื้อสัตว์ลงไปในยำ

ยำสะนัดเป็นหนึ่งในอาหารที่นิยมทำกันในการจัดงานทำบุญบ้าน

อ้างอิง
วัดเขาวงจินดาราม
วัดเขาวงจินดาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ่อพลอย อำเภอบ่อพลอย จังหวัดกาญจนบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 79 ไร่ 1 งาน 30 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 4 แปลงเนื้อที่ 74 ไร่ 3 งาน 89 ตารางวา

วัดเขาวงจินดารามเดิมชื่อ วัดบ่อพลอย ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2303 เหตุที่ชื่อว่าวัดเขาวงจินดารามเพราะเป็นชื่อภูเขาที่สถานที่ตั้งวัดล้อมด้วยภูเขาเป็นวงโค้ง เป็นวัดที่มีเพชร นิล จินดามณี จำพวกไพลิน จึงรวมชื่อเป็น "วัดเขาวงจินดาราม"
วัดเขาวงจินดารามเป็นวัดโบราณสมัยสงคราม 9 ทัพ สันนิษฐานว่า ชาวพม่าน่าจะเป็นผู้สร้าง เพราะเป็นช่วงปลายกรุงศรีอยุธยาที่มีพม่ามาอยู่บริเวณทางสามแยกไปอำเภออู่ทอง มีเจ้าอาวาสชื่อ อูฬกีฬา หลังจากที่พม่าพ่ายแพ้สงคราม ชาวพม่าอพยพกลับประเทศยกสิ่งของที่มีค่าให้กับวัด เช่นพระพุทธรูป ระฆัง เป็นต้น นับแต่ พ.ศ. 2303–2475 ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดเพราะวัตถุโบราณสถานเก่าแก่ชำรุด ถูกทำลายไม่หลงเหลืออยู่ให้เห็น จนเมื่อ พ.ศ. 2475 ในสมัยหลวงปู่อ๊อด เป็นเจ้าอาวาส ได้สร้างอุโบสถและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2504 ต่อมาเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2531 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในการสร้างอุโบสถหลังใหม่ปัจจุบันนี้ โดยเริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2525
ทานวิสุงคามสีมาในการสร้างอุโบสถหลังใหม่ปัจจุบันนี้ โดยเริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 มีพระครูกาญจนกิตติคุณ (ประพันธ์ สังขาร) เป็นผู้ริเริ่มสร้าง
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 12 เมตร ยาว 34 เมตร เป็นอาคารคอนกรีต เสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญกว้าง 20 เมตร ยาว 39 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 กุฏิสงฆ์จำนวน 24 หลัง เป็นอาคารไม้ 2 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 3 หลัง ห้องแถว 2 หลัง กูฏิปูน 17 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศลกว้าง 20 เมตร ยาว 29 เมตรเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 และโรงเรียนพระปริยัติธรรม 15 เมตร ยาว 35 เมตร เป็นอาคาร 2 ชั้น คอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 วัดมีการก่อสร้างบันไดขึ้นเขาวงจินดาราม แต่เดิมบนเขาหลวงพ่อนิล มีมณฑปรอยพระพุทธบาทจำลองไม่ปรากฏว่าสร้างไว้เมื่อไร รวมถึงได้สร้างพระพุทธรูปซึ่งสร้างด้วยนิล คือพระหลวงพ่อนิลหน้าตักกว้าง 9 เมตร สูง
รวมถึงได้สร้างพระพุทธรูปซึ่งสร้างด้วยนิล คือพระหลวงพ่อนิลหน้าตักกว้าง 9 เมตร สูงจากพื้นถึงพระเศียร 19 เมตร
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอ๊อด พ.ศ. 2475–2486
* พระมอญ พ.ศ. 2486–2488
* พระกิมซา พ.ศ. 2488–2492
* พระเอื้อน พ.ศ. 2492–2494
* พระสนั่น พ.ศ. 2494–2498
* พระสมัย พ.ศ. 2494–2500
* พระขัย พ.ศ. 2500–2508
* พระครูกาญจนกิติคุณ (ประพันธ์) พ.ศ. 2540
* พระครูปริยัติกาญจนสังวร (ทิพย์ สืบดา) พ.ศ. 2528–2540
* พระครูศรีกาญจนารักษ์ (สมคบ นกดำ) พ.ศ. 2542–

อ้างอิง
วัดมูลเหล็ก (จังหวัดปราจีนบุรี)
วัดมูลเหล็ก เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่าย"ธรรมยุต" ตั้งอยู่ริมแม่น้ำปราจีนบุรีใน ตำบลบ้านสร้าง อำเภอบ้านสร้าง จังหวัดปราจีนบุรี ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 7 ไร่ 1 งาน - ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 3 แปลง
วัดมูลเหล็ก เดิมชื่อ วัดสโมสร ตั้งวัดเมื่อพ.ศ.2460 เริ่มตั้งวัดโดยพระขุนฌาน (จนฺทสโร ยิ่ง สมนาม)และชาวบ้านในละแวกนี้ที่มีศรัทธาในตัวท่าน โดยเริ่มสร้างวัดเมื่อพ.ศ.2452 หนังสือราชการระบุว่าวัดตั้งเมื่อพ.ศ.2460 ได้รับพระราชทาน วิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2467 ปีพ.ศ.2459 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เมื่อครั้งพระองค์เสด็จตรวจการณ์คณะสงฆ์มณฑลปราจีนบุรี ทรงเห็นว่าชื่อ"วัดสโมสร" ไม่พ้องกับชื่อบ้าน"ต้นขี้เหล็ก" จึงทรงมีดำริให้เ ปลี่ยนชื่อวัดจาก"วัดสโมสร" เป็น"วัดมูลเหล็ก" นับตั้งแต่นั้นมา
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 13.5 เมตร ยาว 23 เมตรสร้างเมื่อ พ.ศ.2467 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 20.35 เมตร ยาว 31.5 เมตร สร้างเมื่อพ.ศ.2475 เป็นอาคารไม้ วิหาร กว้าง 4.9 เมตร ยาว 7.25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ.2523 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 20 เมตร ยาว 35 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2534 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล กว้าง 46.25 เมตร ยาว 19.25 เมตร สร้างเมื่อพ.ศ.2544 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง ห้องสมุด 1 หลัง ห้องนํ้า 2 หลัง โรงครัว 2 หลัง สะพานแขวนข้ามแม่นํ้าปราจีนบุรี ปูชนียวัตถุสำคัญได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ กว้าง 1 เมตร สูง 1.75 เมตร ปางมารวิชัย พระประธานประจำศา
แก่ พระประธานประจำอุโบสถ กว้าง 1 เมตร สูง 1.75 เมตร ปางมารวิชัย พระประธานประจำศาลาการเปรียญ กว้าง 1.25 เมตร สูง 2.15 เมตร ปางมารวิชัย พระศักดิ์สิทธิ์คู่วัด"พระหลวงพ่อขาว"เป็นที่ศรัทธาของชาวบ้าน กว้าง 0.70 ม. สูง 0.95 ม. สร้างเมื่อ พ.ศ. 2509
รายนามเจ้าอาวาส
* พระยิ่ง
* พระปลัดเยียม
* พระกันต์
* พระครูธรรมธรผล
* พระครูธรรมทีปาจารย์ ฮมฺมทีโป
* พระครูธรรมทีปาจารย์ วีรปฺปญฺญาโณ 
* พระครูวิศาลวรวุฒิ

อ้างอิง
ลบกกะตาว
ลบกกะตาว ( , ลฺบุกฺกโต, ) หรือ โบกาตอร์ ( ) เป็นศิลปะการต่อสู้ของประเทศกัมพูชา

ภาพรวม
"ลบกกะ" ( , ลฺบุกฺก) แปลว่า "ต่อยอย่างแรง" ส่วน "ตาว" ( , โต) แปลว่า "สิงโต" รวมคำว่า "ลบกกะตาว" จึงแปลว่า "ต่อยสิงโตอย่างแรง" ตามคำบอกเล่าของสาน เกิมเสียน ( ) นักศิลปะการต่อสู้ชาวเขมร ชื่อเรียกนี้มาจากตำนานที่ว่าเมื่อกอนมีสิงโตโจมตีหมู่บ้านเมื่อ 2,000 ปีที่แล้ว นักรบคนหนึ่งได้ล้มสิงโตลงโดยการโจมตีด้วยหัวเข่า
ลบกกะตาวเป็นศิลปะการป้องกันตัวที่สืบทอดมาตั้งแต่สมัยสร้างนครวัด และกล่าวกันว่าครั้งหนึ่งเคยฝึกโดยกองทัพของอาณาจักรพระนคร เชื่อว่าส่วนหนึ่งของความแข็งแกร่งของอาณาจักรนครวัดที่ได้ปกครองเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มาและได้รับการสนับสนุนจากกษัตริย์อังกอร์ พระเจ้าชัยวรมันที่ 7 ในปลายศตวรรษที่ 12 อย่างไรก็ตาม เนื่องจากความเสื่อมโทรมของอาณาจักรนครวัด ลบกกะตาวก็ได้เสื่อมถอยลง ยิ่งไปกว่านั้นแล้วชะตากรรมของลบกกะตาวก็ยังได้ถูกคุกคามจากการปกครองอาณานิคมของฝรั่งเศส และการกดขี่ในยุคของพล พต และเขมรแดง
สาน เกิมเสียน ได้พยายามฟื้นฟูศิลปะการต่อสู้แบบดั้งเดิมที่สูญหายนี้ โดยเขาได้ศึกษาศิลปะการต่อสู้มือเปล่า วิชาหอก วิชาไม้ ฯลฯ แต่ได้หลบหนีมายังประเทศไทยในช่วงยุคพล พต และจากนั้นก็อาศัยอยู่ในสหรัฐ ในฐานะผู้สอนฮับกีโด ถึงอย่างนั้นก็ตามเขามีความปรารถนาที่จะฟื้นฟูศิลปะการต่อสู้ในประเทศของเขาและกลับประเทศไปใน ค.ศ. 2001 เมื่อสถานการณ์ในประเทศมีเสถียรภาพ

ใน ค.ศ. 2022 ลบกกะตาวได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของยูเนสโก

ดูเพิ่ม
* กุนเขมร ศิลปะการต่อสู้ของกัมพูชา
* มวยคาดเชือก ศิลปะการต่อสู้ของไทยโบราณ

อ้างอิง
กุนเขมร
กุนเขมร บ้างสะกดเป็น กุนขแมร์ ( ) หรือ คุนขแมร ( , , กุนคมาย) หรือเรียกในอีกชื่อว่า ปรฏาลเสรี ( , , เปราะดาลเสเร็ย) เป็นศิลปะการป้องกันตัวของกัมพูชา มีลักษณะคล้ายกับมวยไทยในไทย และและเหว่ในพม่า ซึ่งได้รับเเรงบันดาลใจมาจากมวยไทย (Muay Thai)

ประวัติ
กล่าวกันว่าศิลปะการต่อสู้ที่ไม่ใช้อาวุธมีอยู่ในกัมพูชาตั้งแต่ศตวรรษที่ 12 เพื่อเป็นวิธีการตอบโต้ภัยคุกคามจากประเทศเพื่อนบ้านและมีประวัติยาวนาน

เมื่อกัมพูชาเป็นรัฐในอารักขาของฝรั่งเศส ชาวอาณานิคมจากฝรั่งเศสได้กำหนดกฎเกณฑ์ต่าง ๆ เช่น ระบบสังเวียนมวยเหลี่ยม การใช้นวมชกมวย และการห้ามใช้ท่าโหดร้าย ทำให้เกิดรูปแบบที่ทันสมัยของกุนเขมร
ในทศวรรษ 1970 เมื่อสมัยเขมรแดงนำโดยพล พต กุนเขมรได้ถูกสั่งห้าม และนักกีฬาถูกบังคับให้ไปทำงาน หรือประหารชีวิตเพื่อสร้างสังคมคอมมิวนิสต์ อย่างไรก็ตามกุนเขมรได้รับการฟื้นฟูโดยลอกแบบมาจากมวยไทยหลังจากการล่มสลายของระบอบการปกครองของ พล พต และยังคงอยู่จนถึงทุกวันนี้

ความพยายามทำให้รูปแบบมวยรวมเข้ากัน
ประเทศใกล้เคียงในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีศิลปะการต่อสู้แบบมวยคล้ายกัน
รูปแบบและกติกา
รูปแบบกติกาปัจจุบันที่ กุน เขมร ใช้ในการปัจจุบันจึงใช้กติกาที่ลอกแบบมาจากกติกาของมวยไทย เช่น การแข่งแบ่งเป็น 5 ยก ยกละ 3 นาที การต่อสู้จะทำกันบนเวทีที่เป็นสี่เหลี่ยมจตุรัสขนาด 6.1 เมตร ก่อนเริ่มการแข่งจะมีการรำที่คล้ายกับการไหว้ครูรำมวยของไทย ระหว่างการแข่งจะบรรเลงดนตรีมี ปี่และกลองเช่นเดียวกันกับมวยไทย และผู้แข่งขันจะต้องสวมนวมและกางเกงมวย

เช่นเดียวกับมวยไทย สามารถจบการแข่งขันทันทีด้วยการชนะน็อกโดยเทคนิค หรือในมวยไทยจะเรียกว่า แม่ไม้มวยไทย

การโจมตีใส่ในขณะที่คู่ต่อสู้ไม่ได้ยืน คว้าเชือก โจมตีจุดอ่อนหรือกระดูกสันหลัง หรือใช้ฟันกัด ถือว่าผิดกฎ

คลังภาพ
ไฟล์:Bas-reliefs_du_Bayon_(Angkor)_(6912560519).jpg|ภาพการต่อสู้ที่นครวัด
ไฟล์:Angkor_Wat_bas-reliefs_(9730508282).jpg|ตีศอก นครวัด (ศตวรรษที่ 12) กัมพูชา
ไฟล์:ProdalKhmer.JPG|นักกีฬากุนเขมร

ภาพรวม
มีการถ่ายทอดสดการแข่งขันและเป็นศิลปะการป้องกันตัวที่ได้รับความนิยมในกัมพูชา เช่นเดียวกับมวยไทยในประเทศไทย

ดูเพิ่ม
* ลบกกะตาว
* มวยไทย

อ้างอิง
วัดดงเฒ่าเก่า
วัดดงเฒ่าเก่า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาหมอม้า อำเภอเมืองอำนาจเจริญ จังหวัดอำนาจเจริญ บนเนื้อที่ 100 ไร่ มีต้นไม้ขนาดใหญ่หลงเหลืออยู่เป็นจำนวนมาก
วัดดงเฒ่าเก่าเป็นที่ตั้งของแหล่งโบราณคดีที่ได้รับอิทธิพลสมัยทวารวดี ประมาณพุทธศตวรรษที่ 12–13 คาดว่าบริเวณนี้เป็นเส้นทางการเดินทางของพวกขอมโบราณ ซึ่งเชื่อมกันกับเส้นทางตามแนวชายแดนด้าน จังหวัดศรีสะเกษ บุรีรัมย์และนครราชสีมา ปรากฏหลักฐานคือใบเสมาหินทรายขนาดใหญ่มีการสลักลวดลายนูนต่ำ เป็นรูปดอกไม้ รูปหม้อน้ำ และตอนบนเป็นวงคล้ายธรรมจักร มีการปักใบเสมาในพื้นที่กว้างกว่าที่อื่น ๆ โดยพบใบเสมาฝังดินกระจัดกระจายรอบบริเวณแนวป่าทึบ มีลักษณะที่แปลกคือใบเสมาจะถูกฝังเป็นแนวยาวตลอดในเส้นทางเดียวกันมีอยู่จำนวนมาก นักโบราณคดีสันนิฐานว่าอาจเป็นสัญลักษณ์ที่บอกแนวเขตพัทธสีมา มณฑป ที่แสดงให้เห็นว่าเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ หรืออาจเป็นสัญลักษณ์แสดงเขตแดนมหานครในอดีต
แสดงให้เห็นว่าเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ หรืออาจเป็นสัญลักษณ์แสดงเขตแดนมหานครในอดีต รวมถึงพบพระพุทธรูปหินทรายแบบทวารวดีตอนปลาย
ต่อมาเจ้าอาวาสวัดดงเฒ่าเก่า เดินธุดงค์ไปหลายพื้นที่ทั้งประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว กัมพูชาและพม่า กระทั่งเดินผ่านพื้นที่ดงเฒ่าเก่า พบว่าเป็นที่เหมาะสมที่จะปฏิบัติธรรม จึงได้ปักกรดจำพรรษาอยู่ที่นี่ ชาวบ้านได้ช่วยกันบริจาคทุนทรัพย์ ก่อสร้างกุฎิ อุโบสถและอื่น ๆ จนกลายเป็นวัดดงเฒ่าเก่า ปูชนียวัตถุได้แก่ หลวงพ่อศิลาพันปี ซึ่งขุดขึ้นมาจากบริเวณที่จะก่อสร้างอุโบสถ วัดดงเฒ่าเก่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2480

อ้างอิง
วัดศรีสุทธาวาส (จังหวัดเลย)
วัดศรีสุทธาวาส เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกุดป่อง อำเภอเมืองเลย จังหวัดเลย ตั้งอยู่บนเกาะซึ่งเรียกว่า "ดอนเลยหลง" เป็นดอนที่แม่น้ำเลยไหลอ้อมโค้งโอบเกือบรอบ ปัจจุบันแม่น้ำเปลี่ยนทางจึงมีสภาพเป็นเกาะ
วัดศรีสุทธาวาสตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2480 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2493 ได้ย้ายมาจากวัดศรีสะอาด (บริเวณหน้าโรงเรียนศรีสะอาดเทศบาล 1 ในปัจจุบัน) มาสร้างใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2491 โดยพระธรรมวราลังการ (หลวงปู่ศรีจันทร์วัณณาโภ ป.ธ.6) เจ้าอาวาส เมื่อครั้งดำรงสมณศักดิ์ที่พระครูอดิสัยคุณาธาร เพราะวัดศรีสะอาด (เก่า) ตั้งอยู่ในเมืองที่แออัด มีถนนบีบสองด้านและตั้งอยู่ริมตลิ่งแม่น้ำเลย จึงถูกลำน้ำเลยกัดเซาะ ทำให้เนื้อที่บริเวณวัดแคบลงทุกปี เมื่อย้ายวัดมา ณ ที่ตั้งปัจจุบันคือดอนเลยหลง เจ้าของที่ดินที่ทำกินบนเกาะดอนเลยหลง 5 คน คือ นายกัณฑะ ลำมะยศ นายสังวาลย์ ม่วงนนทะศรี นายเชิญ ดีสุทธิ นายลาน ศรีทัดจันทา และนางใบ พิมเขต จึงได้ถวายที่ดิน
ม่วงนนทะศรี นายเชิญ ดีสุทธิ นายลาน ศรีทัดจันทา และนางใบ พิมเขต จึงได้ถวายที่ดินของจนให้หลวงปู่ศรีจันทร์สร้างวัดโดยไม่คิดมูลค่าใด ๆ แรกเริ่มใช้ชื่อว่า วัดมหาวิสุทธิเทพทีปาราม หรือ วัดศรีทีปาราม แต่ประชาชนทั่วไปนิยมเรียกว่า วัดเลยหลง ตามภูมิประเทศที่ตั้งวัด
พ.ศ. 2491 สร้างอุโบสถและผูกพัทธสีมา ฝังลูกนิมิต ในปี พ.ศ. 2503 ได้จัดตั้งสำนักศาสศึกษา เปิดสอนพระปริยัติธรรม แผนกธรรม บาลี มาตั้งแต่เริ่มสร้างวัด

อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ วิหาร หอระฆัง ศาลาบำเพ็ญกุศล ศาลาการเปรียญ ศาลาอเนกประสงค์ และมณฑป ปูชนียสถานมีพระบรมสารีริกธาตุเจดีย์ ต้นพระศรีมหาโพธิ์ ปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูปศิลาโบราณ

อ้างอิง
วัดเวินไชยมงคล
วัดเวินไชยมงคล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำโขงในตำบลดอนตาล อำเภอดอนตาล จังหวัดมุกดาหาร มีพื้นที่ประมาณ 45 ไร่ ลักษณะเป็นเนินลาดลอนลูกคลื่น ในช่วงวันออกพรรษาของทุกปี เทศบาลดอนตาลจะจัดให้มีประเพณีไหลเรือไฟโบราณ บริเวณริมฝั่งโขงหน้าหาด
วัดเวินชัยมงคลเป็นโบราณสถานที่แบ่งออกเป็นหลายสมัย แบ่งได้คือสมัยก่อนประวัติศาสตร์ตอนปลาย โดยพบชิ้นส่วนภาชนะดินเผาเนื้อดินและตะกรันโลหะในพื้นที่ ส่วนสมัยประวัติศาสตร์ แบ่งออกได้เป็น 2 ช่วงเวลา คือสมัยแรกเริ่มประวัติศาสตร์ ได้แก่ หลักหินทราย จำนวน 2 หลัก ใบเสมาหินทราย พบจำนวน 12 ใบ ซึ่งเป็นหลักฐานสำคัญที่พบได้ในช่วงสมัยแรกเริ่มประวัติศาสตร์ในอีสาน และสมัยประวัติศาสตร์สมัยล้านช้างปัจจุบัน ได้แก่ เจดีย์วัดเวินไชยมงคลมีรูปแบบเจดีย์เป็นทรงสี่เหลี่ยมซ้อนชั้น เจดีย์ราย และหอพระ ซึ่งมีลักษณะสถาปัตยกรรมและศิลปกรรมแบบอีสานท้องถิ่น สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2480
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์ ศาลาอเนกประสงค์ หมู่กุฏิสงฆ์ สระน้ำ และศาลาท่าน้ำ พื้นที่ส่วนใหญ่มีต้นไม้ขึ้นรกครึ้ม หน้าดินค่อนข้างตื้น มีโขดหินโผล่เป็นลานหินในบางพื้นที่ หาดหินมีบริเวณกว้างโผล่ขึ้นมาในช่วงเวลาน้ำลดในหน้าแล้ง ประมาณเดือนมีนาคมถึงเมษายน

อ้างอิง
วัดสันติคีรีญาณสังวราราม
วัดสันติคีรีญาณสังวราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่สลองนอก อำเภอแม่ฟ้าหลวง จังหวัดเชียงราย

ประวัติ
เมื่อครั้งสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณสังวร เสด็จเยี่ยมหมู่บ้านสันติคีรี ตำบลแม่สลองนอก อำเภอแม่ฟ้าหลวง จังหวัดเชียงราย พบว่าพุทธศาสนิกชนไม่มีสถานที่ประกอบศาสนกิจ มีสำนักสงฆ์เพียงแห่งเดียวซึ่งตั้งอยู่บนยอดดอย จึงมีพระดำริให้สร้าง พระบรมธาตุเจดีย์ศรีนครินทราสถิตมหาสันติคีรี เพื่อเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนีในโอกาสทรงเจริญพระชนมายุ 90 พรรษา
เริ่มก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนีทรงรับการก่อสร้างและวัดไว้ในพระราชูปถัมภ์เมื่อ พ.ศ. 2533 สร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2537 โดยมีหม่อมราชวงศ์มิตรารุณ เกษมศรี เป็นผู้ออกแบบ ลักษณะเป็นเจดีย์แบบล้านนา ประยุกต์มาจากเจดีย์วัดป่าสัก บนฐานสี่เหลี่ยมลดชั้นสูง 30 เมตร ฐานกว้างด้านละ 15 เมตร โดยประมาณ

ในวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2556 พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสิริภาจุฑาภรณ์ ทรงรับเป็นประธานในการสำรวจและซ่อมแซมเพื่อบูรณะศาสนสถาน พระบรมธาตุเจดีย์ศรีนครินทราสถิตมหาสันติคีรีและพระวิหารสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี เริ่มดำเนินโครงการบูรณะเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2557
วัดสันติคีรีญาณสังวรารามตั้งวัดเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2544 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2545

อ้างอิง
จังหวัดโปนเตแบดรา
โปนเตแบดรา ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศสเปนตามแนวชายฝั่งแอตแลนติกในยุโรปตะวันตกเฉียงใต้ ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ในแคว้นกาลิเซีย และมีพื้นที่ติดกับจังหวัดอาโกรุญญา, จังหวัดลูโก, จังหวัดโอว์แรนเซ, ประเทศโปรตุเกส และมหาสมุทรแอตแลนติก โปนเตแบดรามีภาษาทางการคือภาษาสเปนและภาษากาลิเซีย และมีหน่วยงานราชการที่กำกับดูแลคือคณะผู้แทนจังหวัดโปนเตแบดราซึ่งเทียบได้กับสภาจังหวัด โดยมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองโปนเตแบดราซึ่งให้บริการโดยตรงแก่ประชาชนในด้านต่าง ๆ

ประชากรของจังหวัดโปนเตแบดราในปี 2019 มีทั้งหมด 942,665 คน โดย 9% อาศัยอยู่ในเมืองหลักอย่างเมืองโปนเตแบดรา และ 28% อาศัยอยู่ในบิโก

ภูมิศาสตร์
จังหวัดโปนเตแบดราถูกแม่น้ำเลเรซแบ่งเป็นสองฝั่ง โดยสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญส่วนใหญ่ของจังหวัดอยู่ทางตอนใต้ของแม่น้ำ นอกจากนี้ยังมีอาคารสำคัญทางประวัติศาสตร์ อนุสาวรีย์ และโบสถ์หลายแห่ง

จังหวัดโปนเตแบดรามีอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะแอตแลนติกแห่งกาลิเซียตั้งอยู่ โดยอุทยานแห่งชาตินี้มีพื้นที่อยู่ในจังหวัดใกล้เคียงอย่างจังหวัดอาโกรุญญาและประกอบไปด้วยเกาะอองส์ หมู่เกาะซิเอส เกาะซัลโบรา และเกาะโกร์เตกาดา

ภูมิอากาศ
จังหวัดโปนเตแบดรามีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นสมุทร โดยมีอากาศค่อนข้างแห้งและอุ่นในฤดูร้อน ขณะที่ฤดูหนาวอากาศเย็นและชื้นมาก
ประชากร
เมืองที่มีประชากรมากที่สุดในจังหวัดโปนเตแบดราคือเมืองบิโกซึ่งมีประชากร 293,837 คน ในขณะที่เมืองหลักอย่างโปนเตแบดรามีประชากร 83,260 คน โดยในจังหวัดนี้มีเทศบาลทั้งหมด 62 แห่ง ตัวอย่างรายชื่อเทศบาลตามจำนวนประชากรเช่น บิลาการ์ซิอาเดอาโรว์ซา (37,456 คน), เรโดนแดลา (29,218 คน) และกังกัส (26,542 คน)

==อ้างอิง==

แหล่งข้อมูลอื่น
แซร์กวาไม้แห่งภูมิภาคคาร์เพเทียนในโปแลนด์และยูเครน
แซร์กวาไม้แห่งภูมิภาคคาร์เพเทียนในโปแลนด์และยูเครน ( ; ) หมายถึงกลุ่มของโบสถ์ออร์ทอดอกซ์และโบสถ์คาทอลิกตะวันออก ( , แซร์กวา) ที่สร้างขึ้นจากไม้ในประเทศโปแลนด์และประเทศยูเครน และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกจากยูเนสโกใน พ.ศ. 2556 พร้อมด้วยข้อความอธิบายว่า:
แซร์กวาที่ขึ้นทะเบียน
โปแลนด์
{| class="wikitable" width=70%
!width=5%|ภาพ
!width=20%|ชื่อ
!width=15%|พิกัด
!width=15%|นิคม
!width=15%|เขตการปกครองหลัก
|-
| 
||แซร์กวานักบุญปารัสเกวี
|| 
||ราดรุช
||จังหวัดปอตการ์ปาแช
|-
| 
||แซร์กวาแม่พระบังเกิด
|| 
||คอตือแญตส์
||จังหวัดปอตการ์ปาแช
|-
| 
||แซร์กวานักบุญอัครทูตสวรรค์มีคาเอล
|| 
||สมอลญิก
||จังหวัดปอตการ์ปาแช
|-
| 
||แซร์กวานักบุญอัครทูตสวรรค์มีคาเอล
|| 
||ตูชัญสก์
||จังหวัดปอตการ์ปาแช
|-
| 
||แซร์กวานักบุญยากอบองค์เล็ก
|| 
||ปอวรอชญิก
||จังหวัดมาวอปอลสกา
|-
| 
||แซร์กวาแม่พระคุ้มครอง
|| 
||ออฟต์ชารือ
||จังหวัดมาวอปอลสกา
|-
| 
||แซร์กวานักบุญปารัสเกวี
|| 
||กเฟียตอญ
||จังหวัดมาวอปอลสกา
|-
| 
|
ปอลสกา
|-
| 
||แซร์กวานักบุญปารัสเกวี
|| 
||กเฟียตอญ
||จังหวัดมาวอปอลสกา
|-
| 
||แซร์กวานักบุญอัครทูตสวรรค์มีคาเอล
|| 
||บรูนารือ
||จังหวัดมาวอปอลสกา
|}
ยูเครน
{| class="wikitable" width=70%
!width=5%|ภาพ
!width=20%|ชื่อ
!width=15%|พิกัด
!width=15%|นิคม
!width=15%|เขตการปกครองหลัก
|-
| 
||แซร์กวาการเสด็จลงมาของพระจิต
|| 
||ปอแตลึช
||แคว้นลวิว
|-
| 
||แซร์กวานักบุญแดแมตริโอส
|| 
||มัตกิว
||แคว้นลวิว
|-
| 
||แซร์กวาตรีเอกภาพ
|| 
||ฌอว์กวา
||แคว้นลวิว
|-
| 
||แซร์กวานักบุญจอร์จ
|| 
||ดรอฮอบึช
||แคว้นลวิว
|-
| 
||แซร์กวาการเสด็จลงมาของพระจิต
|| 
||รอฮาตึน
||แคว้นอีวานอ-ฟรันกิวสก์
|-
| 
||แซร์กวาแม่พระบังเกิด
|| 
||นึฌนีย์แวร์บิฌ
||แคว้นอีวานอ-ฟรันกิวสก์
|-
| 
||แซร์กวาพระเยซูเสด็จขึ้นสู่สวรรค์
|| 
||ยาซีญา
||แคว้นซาการ์ปัจจา
|-
| 
||แซร์กวานักบุญอัครทูตสวรรค์มีคาเอล
|| 
||อูฌอก
||แคว้นซาการ์ปัจจา
วัดพุทธนิมิต (ตำบลหนองเทา)
วัดพุทธนิมิต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำโขง ในตำบลหนองเทา อำเภอท่าอุเทน จังหวัดนครพนม

วัดพุทธนิมิตตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2556 เจ้าอธิการสุพิช รตนโชโต ได้เดินธุดงค์มาจนกระทั่งพบวัดแห่งนี้ มีความร่มเย็น ติดกับน้ำโขง จึงได้พัฒนาบุกเบิกเป็นวัดมาตั้งแต่ พ.ศ. 2538 รวมทั้งชาวบ้านมีจิตศรัทธาร่วมกันพัฒนา
อุโบสถของวัดออกแบบเมื่อ พ.ศ. 2547 สร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2557 ตัวอุโบสถได้รับแรงบันดาลใจจากวัดเชียงทอง ประเทศลาว ก่อสร้างฐานด้วยหินแม่น้ำโขง หลังคามุงด้วยกระเบื้องไม้แท้ หน้าบันปูนปั้นประดับตกแต่งด้วยกระจกเงา บันไดทางขึ้นปูนปั้นพญานาค รวมถึงพญานาคครึ่งคนที่เป็นองค์นาคีนาคา ส่วนรอบหลังคาจะประดับด้วยสัตว์ประจำปีเกิด 12 นักษัตร ส่วนภายในจะเขียนด้วยสีน้ำเป็นพุทธประวัติ และประเพณีอีสาน ฮีต 12 ครอง 14 และภายในจะมีพระพุทธรูปพระชินราชประดิษฐานไว้ สภาพต้นไม้ในวัดยังคงรักษาสภาพป่าไม้ และต้นใหญ่หลายคนโอบ

มีพระพุทธรูปองค์ใหญ่หันหน้าไปทางแม่น้ำโขง มีนามว่า หลวงพ่อใหญ่พุทธมงคลนิมิตรัตนรังศรี หน้าตักประมาณ 10 เมตร สูงเกือบ 20 เมตร

อ้างอิง
งั่ง
(ขวา) ซึ่งเป็นเครื่องรางลักษณะเดียวกัน]]
งั่ง หรือ พระอีหง่าง ในภาษาไทยถิ่นอีสานและภาษาลาว เป็นเครื่องรางชนิดหนึ่งของของเขมร ได้รับการยอมรับนับถือทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย และทางตอนใต้ของประเทศลาว โดยมีความเชื่อว่าหากพกพาหรือบูชา จะช่วยในเรื่องเมตตามหานิยม ค้าขายดี มีเสน่ห์ให้เพศตรงข้ามรัก และอยู่ยงคงกระพัน ปัจจุบันถือเป็นเครื่องรางยอดนิยม มีมูลค่าตั้งแต่ไม่กี่บาทไปจนถึงหลักแสน
ความเชื่อเรื่องงั่งมีความเป็นมาตั้งแต่สมัยอาณาจักรอยุธยาเป็นต้นมา มีคติชนอธิบายที่มาของงั่งไว้ว่า มีชายผู้หนึ่งผิดหวังในความรักจึงจะออกบวช แต่ขณะกระทำพิธีอุปสมบทอยู่นั้น หญิงคนรักกลับมาขอคืนดี เขาจึงเปลี่ยนใจไม่บวชอีก แต่หลังจากนั้นก็เกิดอัศจรรย์ เพราะมีสาวใหญ่สาวน้อยมาลุ่มหลงติดพันไม่ขาดสาย จึงเรียกว่า งั่ง เพราะแทนที่เขาจะบวชเรียน แต่กลับไปลุ่มหลงกับกามตัณหาแทน หลังจากนั้นเป็นต้นมา ผู้มีวิชาเชิงไสยศาสตร์ได้นำเรื่องราวนี้ไปทำเครื่องรางแทน โดยให้มีรูปลักษณ์แบบเดียวกับพระเครื่อง บ้างก็ว่าเป็นรูปลักษณ์ของพระทุศีล แต่พระครูธรรมวงศา เจ้าอาวาสวัดจอมเพชร แขวงจำปาสัก ประเทศลาว อธิบายว่า งั่ง ในภาษาลาว ใช้นำหน้าชื่อบุคคลที่มีอำนาจวิเศษอย่างเทพเจ้าหรื
เทศลาว อธิบายว่า งั่ง ในภาษาลาว ใช้นำหน้าชื่อบุคคลที่มีอำนาจวิเศษอย่างเทพเจ้าหรือตัวละครในวรรณกรรม เช่น งั่งสีโห งั่งสังข์ทอง หรืองั่งสินไซ และจากการวิจัยของทำนอง วงศ์พุทธ และคณะ (2559) อธิบายว่า ทั้งปลัดขิก พ่องัด และงั่ง เป็นเครื่องรางกลุ่มเดียวกันที่มีความหมายสื่อถึงพระศิวะ ซึ่งตกทอดจากความเชื่อในศาสนาพราหมณ์
โดยมากงั่งจะมีลักษณะเป็นรูปบุคคลนั่งสมาธิ มีลักษณะคล้ายพระเครื่อง ร่างกายท่อนบนเปลือย ปลายเกศเอียงขวา หน้าตาดุดัน ปากแสยะยิ้ม ค่อนไปทางอัปลักษณ์ มีตาสีแดงซึ่งทำจากพลอยเทียม หรือหินสีแดง เป็นอาทิ โดยมีเครื่องรางที่มีลักษณะใกล้เคียงกัน คือ พ่องัด ซึ่งมีท่านั่งชันเข่าใช้มือกำอวัยวะเพศชาย หากเป็นเพศหญิงเรียกว่า เป๋อ ซึ่งเปลือยกายนั่งถ่างขาเผยให้เห็นโยนี และอีกชนิดเรียกว่าอิ่น เป็นรูปเพศชายกับเพศหญิงสวมกอดกันด้วยความรักใคร่
ด้วยความที่งั่งได้รับการบูชาเพราะเชื่อว่าเสริมเสน่ห์และเป็นของต่ำ จึงต้องห้อยไว้ที่เอวใกล้ของสงวน ต้องบูชาด้วยประจำเดือนของสตรี และเชื่อกันว่าผู้เลี้ยงงั่งไม่อาบน้ำหรือทำตัวสกปรกก็จะยิ่งเสริมอิทธิฤทธิ์แก่งั่ง เพราะงั่งชอบเกลือกกลั้วกับของสกปรก โดยจะมีพิธีเลี้ยงใหญ่ในวันที่ 15 เมษายน หรือวันสงกรานต์ ด้วยการจัดอาหารสำรับใหญ่ ประกอบไปด้วยไก่ต้ม ไข่ต้ม ข้าว น้ำ และเหล้าขาว ส่วนวิธีพิสูจน์ว่าเป็นงั่งจริงหรือปลอม กล่าวกันว่าให้วางงั่งคว่ำไปกับพื้น แล้วให้ผู้หญิงกระโดดข้าม หรือใช้ผ้าถุงของผู้หญิง งั่งจะพลิกตัวขึ้นมาจ้องคนทำ และเล่ากันอีกว่า หากงั่งหายไป ให้ไปหาในชุดชั้นในหรือกางเกงในสตรี ถือเป็นเรื่องปกติ

อ้างอิง
วัดไพรสณฑ์สุนทร
วัดไพรสณฑ์สุนทร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่กลอง อำเภออุ้มผาง จังหวัดตาก มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที 4 ไร่ 1 งาน 50 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือยาว 35 เมตร ติดต่อกับทางสาธารณะ ทิศใต้ยาว 50 เมตร ติดต่อกับทางสาธารณะ ทิศตะวันออกยาว 33 เมตร ติดต่อกับถนนหลวง ทิศตะวันตกยาว 36 เมตร ติดต่อกับลำน้ำแม่กลองเก่า ปัจจุบันมีพระครูสุนทรถิรธรรม (บุญตัน ถิรปุญฺโญ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดไพรสณฑ์สุนทร เดิมมีนามว่า วัดแม่กลองเก่า ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2535 ประชาชนร่วมใจกันจัดสร้างวัดนี้
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบมีถนนและหมู่บ้านล้อมรอบ อาคารเสนาสนะต่าง ๆ มีศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์เป็นอาคารไม้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในศาลาการเปรียญ เนื้อทองเหลืองพระพุทธรูปอยู่ที่กุฏิสงฆ์เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นอีกองค์หนึ่ง

อ้างอิง
ผัดฉ่า
ผัดฉ่า เป็นอาหารไทยประเภทผัด โดยนำพริกขี้หนู กระเทียม และพริกไทย ตำหรือโขลกรวมกัน ผัดกับกระชายซอย พริกไทยสด ใบกะเพราหรือใบโหระพา ใบมะกรูดฉีก ผัดกับปลา อาหารทะเล หรือเนื้อได้ทุกชนิด มีรสออกเค็มและเผ็ดจัด รับประทานกับข้าวสวย

สันนิษฐานว่าที่ชื่อผัดฉ่าเพราะเป็นเมื่อผัดแล้วจะได้เสียงฉ่าเพราะต้องผัดกับไฟแรง และใช้ระยะเวลาสั้นในการผัด มีกลิ่น รสร้อนแรง

ผัดฉ่าต่างจากผัดเผ็ด โดยผัดเผ็ดจะผัดกับพริกแกง ใบมะกรูด ส่วนผัดฉ่าเป็นผัดพริกแกงที่ใส่ใบมะกรูด พริกไทยอ่อน และถ้าเป็นการผัดวัตถุดิบประเภทปลา จะใส่กระชายลงไปด้วย เพื่อดับกลิ่นคาว นอกจากนั้นผัดฉ่ายังคล้ายกับผัดขี้เมา ต่างกันที่ผัดฉ่าจะใส่กระชายเพิ่มไปด้วย รวมถึงผัดฉ่ามักใส่อาหารทะเลมากกว่า

อ้างอิง
น้ำปลาหวาน
น้ำปลาหวาน เป็นเครื่องจิ้มชนิดหนึ่งของอาหารไทย มีรสเค็มจากน้ำปลาและรสหวานจากน้ำตาล โดยนำน้ำปลาและน้ำตาลมาเคี่ยวด้วยกัน ใส่หอมแดง พริกแห้ง พริกขี้หนูสด กุ้งแห้ง โดยบางสูตรนั้นจะใส่กะปิเข้าไปด้วย เพื่อทำให้รสชาติกลมกล่อม
น้ำปลาหวานเป็นเครื่องจิ้มที่ใช้รับประทานคู่กับผลไม้รสเปรี้ยวต่าง ๆ โดยเฉพาะมะม่วง และผลไม้รสเปรี้ยวอื่น ๆ อย่างมะยม มะขาม มะเฟือง มะกอก และกระท้อน ฯลฯ รวมถึงยังเป็นเครื่องจิ้มคู่กับอาหารคาวได้อีกด้วย เช่น สะเดาน้ำปลาหวานที่รับประทานคู่กับสะเดา ปลาย่าง กินกับผักต่าง ๆ โดยมีส่วนผสมที่แตกต่างจากน้ำปลาหวานที่จิ้มกับผลไม้ คือ ใส่น้ำมะขามเปียกมาเคี่ยวรวมกัน เพื่อให้มีครบ 3 รสชาติ เค็ม หวาน เปรี้ยว โรยหน้าด้วยกระเทียมเจียว หรือหอมเจียว และต้องใช้เป็นพริกแห้งเท่านั้น และยังเป็นน้ำจิ้มของเมี่ยงคำ มีพื้นฐานมาจาก น้ำ 3 รส เช่นเดียวกับสะเดาน้ำปลาหวาน ด้วยส่วนผสมหลักอย่าง น้ำปลา น้ำตาล และน้ำมะขามเปียก แต่ต่างที่ส่วนผสมที่เพิ่มขึ้นมาตามแต่ละสูตร เช่น ข่า
ลา น้ำตาล และน้ำมะขามเปียก แต่ต่างที่ส่วนผสมที่เพิ่มขึ้นมาตามแต่ละสูตร เช่น ข่า ขิง ตะไคร้ หอมแดงที่ตำละเอียด เป็นต้น
แกงชักส้ม
แกงชักส้ม เป็นอาหารไทยประเภทแกง เคยนิยมแพร่หลายในภาคกลาง พริกแกงประกอบด้วยพริกแห้ง หอมแดง กะปิ มีลักษณะคล้ายแกงส้ม โดยแกงชักส้มมีลักษณะคล้ายกับแกงส้มน้ำใส แต่มีรสเปรี้ยวจัดกว่าแกงส้ม แกงชักส้มมีรสเปรี้ยวนำ โดยเกิดจากรสเปรี้ยวซ่าของมะกรูด มีกลิ่นหอมจากผิวและใบมะกรูด กับรสเปรี้ยวกลมกล่อมจากส้มมะขามเปียก มีรสเค็มตาม ไม่ค่อยนิยมใส่ผัก จะเน้นไปที่เนื้อปลาเสียมากกว่า เนื้อสัตว์ที่นิยมนำมาแกง ได้แก่ ปลาสวาย ปลาเทโพ ปลาช่อน หัวปลาเค็ม ปลาดุกทะเล และไข่ปลาริวกิ หากใส่ผักจะใส่ผักบุ้ง บางตำรับใช้ผักกระเฉดแทนผักบุ้ง

แกงชักส้มต่างจากแกงคั่วส้ม (ที่เป็นที่รู้จักมากคือแกงเทโพ) ตรงที่แกงคั่วส้มมีรสชาติเปรี้ยวนำและแกงด้วยพริกแกงกับกะทิ
วัดต้นพยอม
วัดต้นพยอม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปาดังเบซาร์ อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา อยู่ห่างจากด่านปาดังเบซาร์ ด่านพรมแดนไทยมาเลเซียประมาณ 800 เมตร โดยมีพระปลัดบุญมี คุณากโร เป็นเจ้าอาวาส

วัดต้นพยอมตั้งวัดเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2520 อุโบสถของวัด ได้มีการวางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2563
วัดต้นพยอมเป็นที่ตั้งของศูนย์การศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม เป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ (อัญเชิญจากประเทศอินเดีย พุทธชยันตี 2600 ปี) ศูนย์อบรมวิปัสสนากรรมฐานเยาวชน (ค่ายคุณธรรม) และเป็นที่ตั้งสำนักงานเจ้าคณะตำบล วัดมีการกิจกรรมทางพระพุทธศาสนาตลอดปี มีเครือค่ายองค์กรที่เข้าร่วมกิจกรรม อาทิ โรงเรียน (5 โรงเรียน) ชุมชน และส่วนงานราชการ กิจกรรมบรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อน ตั้งแต่ พ.ศ. 2549 ถึง ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดกลางศรีเชียงใหม่
วัดกลางศรีเชียงใหม่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเหล่าปอแดง อำเภอเมืองสกลนคร จังหวัดสกลนคร

วัดกลางศรีเชียงใหม่ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2324 แต่จารึกที่วัดระบุว่า ได้สร้างวัดกลางศรีเชียงใหม่ เมื่อศักราช 998 ซึ่งตรงกับ พ.ศ. 2175

วัดกลางศรีเชียงใหม่ตั้งอยู่บริเวณชุมชนบ้านท่าวัดซึ่งเป็นชุมชนรอบหนองหานที่มีพัฒนาการต่อเนื่องมาหลายสมัยตั้งแต่สมัยทวารวดีเป็นต้นมา ปรากฏหลักฐานทางโบราณคดีที่สำคัญ คือ กลุ่มใบเสมาหินทรายสมัยทวารวดี ซึ่งเป็นหนึ่งในกลุ่มใบเสมาที่ยังอยู่ในสภาพค่อนข้างสมบูรณ์และมิได้ถูกเคลื่อนย้ายไปจากตำแหน่งเดิมและฐานอาคารศิลาแลงในบริเวณใกล้เคียง
พบโบราณวัตถุเช่น ภาชนะดินเผาเนื้อแกร่งเคลือบแบบล้านช้างใช้สำหรับบรรจุกระดูก ชิ้นส่วนพระพุทธรูปและประติมากรรมรูปเคารพทำจากหินทราย ชิ้นส่วนเครื่องประกอบสถาปัตยกรรมแบบเขมร ศิลาจารึกที่ระบุนามผู้สร้างศิลาจารึกคือ พระมหาพรหมเทโวโพธิสัตว์และระบุถึงชื่อวัดกลางเชียงใหม่หนองหานคามเขต
เมื่อ พ.ศ. 2503–2504 ชาวบ้านได้ร่วมกันบูรณะปฏิสังขรณ์วัดกลางศรีเชียงใหม่ ทำให้ได้พบโบราณวัตถุจำนวนมาก ภายในวัดมีพิพิธภัณฑ์วัดกลางศรีเชียงใหม่ สร้างขึ้นหลังจากที่สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จทอดพระเนตรในปี พ.ศ. 2532 โดยชุมชนได้เริ่มสร้างพิพิธภัณฑ์เมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2534 แล้วเสร็จเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2534 นอกจากนี้ภายในวัดยังมีสระน้ำโบราณอายุราว 1,300–1500 ปี เดิมมีกำแพงหินศิลาแลงป้องกันดินพังทั้ง 4 ด้าน มีบันไดหินศิลาแลงขึ้นลงหัวท้ายสระทั้ง 2 ด้าน ปัจจุบันอยู่ในสภาพทรุดโทรม

อ้างอิง
วัดแครายวงศ์มณี
วัดแครายวงศ์มณี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองพระองค์เจ้าไชยานุชิต ในตำบลศาลาแดง อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ 11ไร่ 2 งาน 14 ตารางวา ปัจจุบันมี พระครูรัตนจันทรังสี เป็นเจ้าอาวาส วัดมีการจัดให้มีการอบรมพระธรรมวินัยแก่พระภิกษุสามเณรและในวันธรรมสวนะ จัดให้มีการแสดงธรรมเทศนาให้แก่ประชาชน

วัดแครายวงศ์มณีตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2461 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2505 เดิมทีวัดอยู่ที่บึงแคราย คลอง 17 ตำบลดอนฉิมพลี อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา เนื่องจากมีการขุดคลอง 17 ประชาชนจึงย้ายจาก ในบึงมาอยู่ตามคันคลอง ทำให้วัดอยู่โดดเดี่ยว ต่อมามีผู้บริจาคที่ดินให้กับวัดมาอยู่ที่ตำบลศาลาแดง เมื่อ พ.ศ. 2500
วัดได้ให้ทางราชการใช้ที่ดินของวัดจัดตั้งโรงเรียนที่ชื่อ โรงเรียนวัดแคราย (มนต์ประชาสรรค์) เริ่มก่อตั้งเมื่อ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2481 เริ่มแรกใช้ศาลาการเปรียญเป็นสถานที่เรียน ภายหลังได้จัดสร้างอาคารเรียนเพิ่มเติม

อ้างอิง
วัดถวิลศิลามงคล
วัดถวิลศิลามงคล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าไข่ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 11 ไร่ 2 งาน 93 ตารางวา

วัดถวิลศิลามงคล ชาวบ้านเรียกว่า วัดหนองสีแสก เดิมเป็นสำนักสงฆ์มาก่อน ชื่อ สำนักสงฆ์ชัยมงคล โดยมีที่คุณพระอาจารย์โกวิทเป็นประธานฝ่ายสงฆ์ ตั้งอยู่ในเขตพื้นที่ท้องนาซึ่งที่ดินผืนนี้เป็นของนายธูป นางกิมฮอง เนียรมงคล ได้ถวายที่ดินผืนนี้ให้เป็นเขตพุทธาวาส จำนวน 11 ไร่ 2 งาน ในปี พ.ศ. 2522 ได้รับอนุญาตให้ตั้งวัดเมื่อวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2536 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546
ท่านพระอธิการสุภาพได้เริ่มสร้างกุฏิ หอฉัน ศาลาการเปรียญ เมรุ ศาลาสังเวช หอระฆังและอุโบสถ โดยอุโบสถสร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2554 มีการ เทปูนพื้นบริเวณลานวัดจาก ลูกลังให้เป็นคอนกรีต มีการจัดงานฝังลูกนิมิตผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2554 ต่อมาสร้างวิหารบูรพาจารย์ สร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2556 จุดเด่นของวัดคือพระพุทธรูปองค์ใหญ่นามว่า หลวงพ่อสัมฤทธิ์ผลทันใจ ความสูง 14 เมตร

อ้างอิง
วัดพิพิธประสาทสุนทร
วัดพิพิธประสาทสุนทร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลาดขวาง อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 14 ไร่ 3 งาน 49 ตารางวา ปัจจุบันมีพระปลัดสมคิด อนาลโย ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดพิพิธประสาทสุนทรตั้งวัดเมื่อปี พ.ศ. 2400 โดยมีนายวัด นางจีน สวัสดี ซึ่งอยู่บ้านลาดขวาง ตำบลลาดขวาง อำเภอบ้านโพธิ์ เป็นผู้มีจิตศรัทธามอบที่ดินถวายเพื่อสร้างวัด จำนวน 4 ไร่ และได้ปลูกกุฎิ 3 หลัง โดยตั้งชื่อวัดว่า วัดลาดขวาง ตามชื่อตำบล ภายหลังเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดพิพิธประสาทสุนทร" เพราะวัดนี้มีอดีตเจ้าอาวาสซึ่งมีนามคล้ายกัน จึงเปลี่ยนชื่อให้เป็นเกียรติแก่นามดังกล่าว วัดได้รับพระราชวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2502 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารตึก 5 หลัง วิหาร จำนวน 1 หลัง เป็นอาคารเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 ภายในวัดมีโรงเรียนพระปริยัติธรรม 1 หลัง และมณฑป1 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถจำนวน 1 องค์คือ พระพุทธชินราช รูปหล่อหลวงพ่อเฒ่า (หลวงพ่อจื้อ) และหลวงปู่พระพรหมคุณาภรณ์

รายนามเจ้าอาวาส
* พระพิพิธสุตสุนทร พ.ศ. 2442–2488
* พระพรหมคุณาภรณ์ พ.ศ. 2488–2508
* พระครูอาทรพิพิธกิจ พ.ศ. 2508–2534
* พระครูสุนทรพัชรธรรม พ.ศ. 2534–2535
* พระพุทธิรังษี (สุจิณโณ สุจิณฺโณ)-2562
* พระปลัดสมคิด อนาลโย

อ้างอิง
วอเตอร์ลู (ภาพยนตร์)
วอเตอร์ลู (Waterloo) เป็นภาพยนตร์สงครามอิงประวัติศาสตร์ ว่าด้วยยุทธการที่วอเตอร์ลู อันเป็นยุทธการสำคัญครั้งสุดท้ายของสงครามนโปเลียน ภาพยนตร์เรื่องนี้เกิดขึ้นโดยการร่วมทุนของประเทศอิตาลีกับสหภาพโซเวียต กำกับโดยเซียร์เกย์ บอนดาร์ชุค ชาวโซเวียต และอำนวยการสร้างโดยดิโน เดอ ลอเรนติส ชาวอิตาลี
ตัวละครสำคัญ
ฝ่ายนโปเลียนและพวก
* Rod Steiger รับบท จักรพรรดินโปเลียนที่ 1
* Dan O'Herlihy รับบท จอมพล มีแชล แน
* Ivo Garrani รับบท จอมพล ฌ็อง-เดอ-ดีเยอ ซูลต์
* Charles Millot รับบท จอมพล แอมานุแอล เดอ กรูชี
* Jean Louis รับบท จอมพล นีกอลา อูดีโน
* Giorgio Sciolette รับบท จอมพล หลุยส์-อาแล็กซ็องดร์ แบร์ตีเย
* Rodolfo Lodi รับบท โฌแซ็ฟ ฟูเช
* Vladimir Druzhnikov รับบท พลเอก เอเตียน มอริช เฌราร์
* Boris Molchanov รับบท พลเอก อ็องรี กาเตียง แบร์ทร็อง
* Lev Polyakov รับบท พลเอก ฟร็องซัว เอเตียน เดอ เกลแลร์ม็อง
* Sergio Testori รับบท พลโท มาร์เซลแล็ง มาร์โบ
* Gianni Garko รับพล พลตรี อ็องตวน ดรูโอ
ฝ่ายอังกฤษและพวก
* Christopher Plummer รับบท จอมพล อาร์เธอร์ เวลสลีย์ ดยุกแห่งเวลลิงตัน
* Orson Welles รับบท พระเจ้าหลุยส์ที่ 18 แห่งฝรั่งเศส
* Sergo Zakariadze รับบท จอมพล เก็พฮาร์ท ฟ็อน บลึชเชอร์
* Karl Lyepinsk รับบท พลโท เอากุสท์ ไนท์ฮาร์ท ฟ็อน กไนเซอเนา
* Jack Hawkins รับบท พลโท เซอร์ โทมัส พิคตัน
* Terence Alexander รับบท พลโท เฮนรี ปาเก็ต เอิร์ลแห่งอัคบริดจ์ 
* Peter Davies รับบท พลโท เจมส์ ฮาย ลอร์ดฮาย
* Michael Wilding รับบท พลตรี วิลเลียม พอนซอนบี
* John Savident รับบท พลจัตวา คาร์ล ไฟรแฮร์แห่งมึฟลิง
* Rupert Davies รับบท พันเอก อเล็กซานเดอร์ กอร์ดอน ดยุกแห่งกอร์ดอน
* Ian Ogilvy รับบท พันเอก เซอร์ วิลเลียม ฮาว เดอ แลนซีย์
รางวัล
{| class="wikitable plainrowheaders sortable"
|-
! scope="col" | รางวัล
! scope="col" | สาขา
! scope="col" | ผู้ถูกเสนอชื่อ
! scope="col" | ผล
|-
| rowspan="3" | British Academy Film Award
| การถ่ายภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
| Armando Nannuzzi
| 
|-
| การออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม
| Maria De Matteis
| 
|-
| การกำกับศิลป์ยอดเยี่ยม
| Mario Garbuglia
| 
|-
|David di Donatello
|ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
|Dino De Laurentiis
| 
|-
|Nastro d'Argento
|การถ่ายภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
|Armando Nannuzzi
| 
|}

อ้างอิง
เทอรอสติลบีน
เทอรอสติลบีน ( , ) (trans-3,5-dimethoxy-4-hydroxystilbene) เป็นอนุพันธ์ของ (stilbenoid) ซึ่งมีคุณสมบัติทางเคมีเกี่ยวข้องกับเรสเวอราทรอล เทอรอสติลบีนเป็นสารในกลุ่มไฟโตอเล็กซินซึ่งทำหน้าที่ป้องกันการติดเชื้อในพืช

ในธรรมชาติ
เทอรอสติลบีนพบได้ในอัลมอนด์ ผลไม้ในสกุล Vaccinium (รวมถึงบลูเบอร์รี ), ใบและเถาองุ่น และแก่นไม้ของต้นประดู่อินเดีย (Pterocarpus marsupium)
คุณลักษณะ
เทอรอสติลบีนมีฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระเช่นเดียวกับเรสเวอราทรอล และได้รับการพิสูจน์ว่าเป็นพิษต่อเซลล์มะเร็งในหลอดทดลอง โดยสารประกอบนี้สามารถทำหน้าที่ป้องกันทางเคมีในมะเร็งบางชนิด รวมทั้งมะเร็งต่อมลูกหมาก เทอรอสติลบีนแตกต่างจากเรสเวอราทรอลโดยแสดงการเพิ่มขึ้นของชีวปริมาณออกฤทธิ์ (ร้อยละ 80 เมื่อเทียบกับร้อยละ 20 ในเรสเวอราทรอล) เนื่องจากมีหมู่เมทอกซีสองกลุ่มซึ่งทำให้มีสารที่ไม่ชอบน้ำ (lipophilic) และการดูดซึมทางการรับประทานเพิ่มขึ้น

นอกจากนี้ในการทดสอบกับหนูทดลองพบว่าเทอรอสติลบีน ช่วยลดระดับน้ำตาลในเลือดได้อย่างมีนัยสำคัญ และยังพบว่ามีคุณสมบัติต้านการอักเสบ โดยเป็นตัวยับยั้งเอนไซม์ไซโคลออกซิจีเนส-1 และ -2 (cyclooxygenase; COX-1 และ COX-2)
เทอรอสติลบีนยังสามารถลดคอเลสเตอรอลชนิด LDL โดยเทียบได้กับฤทธิ์ของซิโปรไฟเบรต (ciprofibrate)

ความปลอดภัยและการควบคุม
เทอรอสติลบีนถือเป็นสารกัดกร่อน เป็นอันตรายเมื่อเข้าตา และเป็นชีวพิษต่อสิ่งแวดล้อม โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อสิ่งมีชีวิตในน้ำ การทดลองซึ่งอาสาสมัครที่มีสุขภาพดีที่ได้รับเทอรอสติลบีนแบบสุ่ม อำพรางสองฝ่าย และควบคุมด้วยยาหลอก เป็นเวลา 6–8 สัปดาห์ แสดงให้เห็นว่าเทอรอสติลบีนปลอดภัยสำหรับการใช้ในมนุษย์ ในขนาดสูงถึง 250 มิลลิกรัมต่อวัน
เทอรอสติลบีนซึ่งเกี่ยวข้องทางเคมีกับเรสเวอราทรอล ได้รับสถานะสารที่ยอมรับโดยทั่วไปว่าปลอดภัย (Generally recognized as safe: GRAS) โดยองค์การอาหารและยาสหรัฐ (FDA) ในปี พ.ศ. 2550 และสารเรสเวอราทรอลสังเคราะห์ได้รับการอนุมัติให้เป็นสารประกอบที่ปลอดภัยโดยองค์กรความปลอดภัยอาหารแห่งสหภาพยุโรป (European Food Safety Authority, EFSA) ในปี พ.ศ. 2559

การวิจัย
เทอรอสติลบีนได้รับการศึกษาในห้องปฏิบัติการ และมีการทดลองทางคลินิกในเบื้องต้น

ดูเพิ่ม

* ไพซีแทนนอล (Piceatannol) สารในกลุ่มสติลบินอยด์ที่เกี่ยวข้องกับทั้งเรสเวอราทรอล และเทอรอสติลบีน

อ้างอิง
วัดไทรน้อย (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดไทรน้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางบาล ในตำบลไทรน้อย อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดไทรน้อยสร้างขึ้นเป็นวัดตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2313 เดิมมีนามว่า วัดบ้านมอญ คงจะหมายถึงเป็นหมู่บ้านของชาวมอญมาก่อน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแล้วประมาณ พ.ศ. 2320 โบราณสถานภายใในวัดประกอบด้วยวิหาร และฐานเจดีย์ โบราณสถานได้รับการบูรณะให้อยู่ในสภาพดี ลักษณะสถาปัตยกรรมอยุธยาตอนกลาง สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าปราสาททอง ทั้งเจดีย์ประธาน อุโบสถและพระพุทธรูปหินทราย
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อใหญ่ เป็นพระพุทธรูปปูนปั้น ปางมารวิชัย ประดิษฐานอยู่ในอุโบสถหลังเก่ารูปแบบมหาอุด เสาอุโบสถทำจากไม้ตะเคียนจำนวน 10 ต้น มีตำนานเล่าว่าสร้างโดยชาวมอญที่อพยพมาตั้งถิ่นฐานที่บ้านมอญราวอยุธยาตอนต้น องค์หลวงพ่อใหญ่บูรณะปฏิสังขรณ์ เมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519

อ้างอิง
วัดปราสาททอง (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดปราสาททอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางบาล ในตำบลไทรน้อย อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
จากหนังสือ ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 4 ระบุว่า วัดปราสาททอง สร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2200 ต่อมากลายสภาพเป็นวัดร้างมีซากฐานเจดีย์ใหญ่ปรากฎอยู่ ได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ประมาณ พ.ศ. 2452 ชาวบ้านเรียกนามวัดต่าง ๆ กันหลายนาม เช่น ชาวบ้านทางด้านใต้เรียก วัดเหนือ ชาวบ้านทางด้านเหนือเรียก วัดใต้ ส่วนชาวบ้านรอบ ๆ วัดเรียก วัดกลาง ชาวเรือเรียก วัดเจดีย์หัก เมื่อคราวเป็นวัดร้างมีผู้เฝ้าวัดชื่อตาบูนก็เรียก วัดตาบูน เดิมวัดนี้ขึ้นอยู่ในเขตตำบล บ้านกุ่ม หมู่ที่ 2 มีแม่น้ำเจ้าพระยาไหลผ่าน ปัจจุบันสายน้ำเปลี่ยนทางเดินจึงกลายเป็นคลองบางบาลและได้เปลี่ยนเขตการปกครองใหม่มาขึ้นอยู่ในตำบลไทรน้อย หมู่ที่ 3 วัดปราสาททองได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั
ใหม่มาขึ้นอยู่ในตำบลไทรน้อย หมู่ที่ 3 วัดปราสาททองได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 18 เมตร ยาว 30 เมตร อีกแหล่งข้อมูลระบุว่าวัดปราสาททองสร้างโดยเจ้าพระยากลาโหมซึ่งต่อมาปราบดาภิเษกเป็นพระเจ้าปราสาททอง
วัดมีพระพุทธศิลานาเวง เป็นพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ สถาปัตยกรรมภายในวัดมีเจดีย์ทรงลังกา ซุ้มประตูสมัยอยุธยา และเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง

อ้างอิง
ซุปใสใส่ไข่
ซุปใสใส่ไข่, ซุปไข่หยดน้ำ ( ) หรือ ต้านฮวาทัง ( ) บ้างเรียก ซุปอาสาเรน เป็นซุปไข่จากประเทศจีน ประกอบด้วยไข่และน้ำซุป ปรุงรสด้วยเกลือ น้ำตาล พริกไทย ต้นหอมสับละเอียด และเต้าหู้ โดยตีไข่เป็นเส้นบาง ๆ ลอยในน้ำซุปเดือด ซึ่งมักจะทำในช่วงท้ายของการปรุง เพื่อให้ไข่เป็นก้อนหรือเส้นสายสวยงามน่ารับประทาน

ความหลากหลาย
ซุปใสใส่ไข่ในสำรับอาหารจีนจะมีรสชาติเบาหรือจืดกว่าซุปไข่ในอาหารตะวันตก มีการใส่เครื่องเคราต่าง ๆ ลงไป เป็นต้นว่า เต้าหู้ ต้นหอมหั่นฝอย ถั่วงอก มะเขือเทศ และข้าวโพด ขึ้นอยู่วัตถุดิบที่มีในภูมิภาคนั้น ๆ
ในสหรัฐมักนำเสนอซุปใสใส่ไข่เป็นหลักในชุดอาหารจีนแบบอเมริกัน เรียกว่า เอ้กฟลาวเวอร์ซุป ( ; ) ซึ่งเรียกตามคำแปลจากชื่อในภาษาจีน และร้านอาหารบางแห่งจะใส่แป้งข้าวโพดลงไปด้วยเพื่อให้น้ำซุปข้นขึ้น
ในประเทศไทยจะเรียกซุปใสใส่ไข่ว่า ซุปอาสาเรน มักใช้ไข่ไก่ตีพอแตก เทลงเป็นเส้นในน้ำซุปไก่เดือด คนตลอดจนไข่สุก จากนั้นปรุงรสด้วยเกลือ ซีอิ๊วขาว น้ำมันงา ใส่แป้งมันฮ่องกงผสมน้ำเปล่าเล็กน้อยคนเร็ว ๆ จนแป้งสุก แล้วโรยหน้าด้วยต้นหอมซอยและพริกไทย บ้างก็ใส่พริกหวานแดงหั่นเต๋า หรือเห็ดหอมลงไปด้วย ถือเป็นอาหารที่มีเครื่องปรุงไม่มาก เรียบง่าย และทำรับประทานเองได้ไม่ยาก สามารถรับประทานเคียงกับข้าวหรือบะหมี่ผัดได้ดี จากหนังสือ ใกล้เบื้องพระยุคลบาทกับลัดดาซุบซิบ (2548) เขียนโดยแถมสิน รัตนพันธุ์ ระบุว่าซุปอาสาเรนเป็นหนึ่งในเครื่องเสวยช่วงเวลากลางวันของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร

ระเบียงภาพ
ไฟล์:Egg drop soup (in Fresno California) - 蛋花湯 - (在加利福尼亞州的弗雷斯諾）.jpg|ซุปใสใส่ไข่ในสหรัฐ
ไฟล์:Straciatella - bowl.JPG|สตรัชชาเตลลา ของประเทศอิตาลี
ไฟล์:Tourin à l'ail de Lomagne.jpg|ตูแร็ง ของประเทศฝรั่งเศส
ไฟล์:Avgolemono soup.jpg|อัฟโกเลโมโน ของประเทศกรีซ
ไฟล์:Eggtongsui.jpg|ไก๊ต่านถ่งโสย ไข่หวานในอาหารกวางตุ้ง

ดูเพิ่ม
* ไข่ตุ๋นญี่ปุ่น – อาหารใกล้เคียงกันในสำรับอาหารญี่ปุ่น
* ไก๊ต่านถ่งโสย – ไข่หวานในสำรับอาหารกวางตุ้ง
* ซุปโยดะยา – ซุปใส่ใส่ไข่ในอาหารพม่า ดัดแปลงจากต้มยำ

อ้างอิง
วัดแม่ปะดอย
วัดแม่ปะดอย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่ปะ อำเภอเถิน จังหวัดลำปาง มีป่าล้อมรอบ พื้นที่ 25 ไร่ เป็นที่ตั้งของสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดลำปาง แห่งที่ 7 ปัจจุบันมีพระครูพิศาลบวรกิจ (สุพร อภิปุณฺโณ) เป็นเจ้าอาวาส

วัดแม่ปะดอยสร้างในปี พ.ศ. 2431 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2504 วิหารได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ไปแล้ว คงเหลือแต่เพียงเจดีย์ทรงระฆังในศิลปะพม่าที่สร้างใน พ.ศ. 2496 โดยเจดีย์ได้รับการบูรณะในปี พ.ศ. 2538
เจดีย์ศิลปะพม่า สร้างบนฐานยกสูงซึ่งสามารถใช้ประโยชน์เป็น ลานประทักษิณ โดยลานประทักษิณมีกำแพงล้อมรอบ มีซุ้มประดับลายใบอะแคนตัสทั้งสี่ด้าน ที่มุมประดับหลังคาซ้อนชั้นทรงปยาธาตุ ส่วนฐานเจดีย์ประกอบด้วยฐานปัทม์ (ฐานบัวคว่ำ-บัวหงาย) ที่ท้องไม้คาดบัวลูกฟักในผังสี่เหลี่ยมจัตุรัส 1 ชั้น ที่มุมประดับเจดีย์จำลอง ถัดขึ้นมาเป็นฐานปัทม์ที่ท้องไม้คาดลูกแก้วอกไก่ในผังสี่เหลี่ยมยกเก็จ 2 ชั้น ที่มุมของฐานชั้นบนประดับหม้อบูรณฆฏะ ส่วนรองรับองค์ระฆังประกอบไปด้วยฐานปัทม์ที่ท้องไม้คาดลูกแก้วอกไก่ในผังแปดเหลี่ยม กลีบบัวคว่ำ กลีบบัวหงาย รองรับองค์ระฆังขนาดใหญ่ที่ปากผายออก องค์ระฆังประดับปูนปั้นรูปยักษ์ รัดอกและบัวคอเสื้อ รองรับปล้องไฉนขนาดใหญ่ ปัทมบาท ปลียอดและฉัตร
วัดป่าป๋วย
วัดป่าป๋วย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านโฮ่ง อำเภอบ้านโฮ่ง จังหวัดลำพูน

สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2517 โดยมีพระมาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก พร้อมด้วยศิษย์ยานุศิษย์และศรัทธา มีนายพรม สิทธิกาล เป็นผู้ใหญ่บ้าน
สิ่งก่อสร้างที่โดดเด่นของวัดคือ หอไตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2445 โดยมีพ่อหนานเป็งพิริยะแก้ว เป็นช่างผู้ออกแบบและก่อสร้าง กว้าง 4 เมตร 90 เซนติเมตร ยาว 6 เมตร 70 เซนติเมตร สูง 7 เมตร 20 เซนติเมตร มีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ายกพื้นสูง เสาชั้นล่างก่ออิฐฉาบปูน เสาชั้นบนและผนังอาคารไม้ ระเบียงตกแต่งด้วยแผ่นไม้แกะสลักรูปหม้อบูรณฆฎะ หน้านางโก่งคิ้วและจั่ว เป็นไม้แกะสลักลายเครือล้านนาลงรักปิดทอง หลังคาเป็นเครื่องไม้ มุงด้วยกระเบื้องดินขอ ช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ เป็นปูนปั้นปิดทองประดับกระจก

หอไตรได้รับรางวัลสถาปัตยกรรมดีเด่น ประเภทรางวัลอนุรักษ์สถาปัตยกรรมดีเด่น เมื่อ พ.ศ. 2551

อ้างอิง
วาดีรุม
วาดีรุม ( ) มีอีกชื่อว่า หุบเขาดวงจันทร์ ( Wādī al-Qamar) เป็นหุบเขาหินทรายและหินแกรนิตทางตอนใต้ของประเทศจอร์แดน ใกล้ชายแดนประเทศซาอุดีอาระเบีย และอยู่ทางตะวันออกของนครอะเกาะบะฮ์ประมาณ วาดีนี้เป็นวาดีที่ใหญ่ที่สุดของประเทศจอร์แดน โดยมีพื้นที่

อารยธรรมก่อนประวัติศาสตร์หลายกลุ่มได้ทิ้งศิลปะสกัดหิน จารึกบนหิน และซากสิ่งก่อสร้างที่วาดีรุม ปัจจุบันกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีการให้บริการนำเที่ยว เดินไกล และปีนเขา พื้นที่คุ้มครองวาดีรุมได้รับเลือกเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกตั้งแต่ ค.ศ. 2011

ชื่อ
เชื่อกันว่า วาดีรุมหรือวาดีรัมม์ได้ชื่อมาจากชื่อแบบแรกของอิร็อมแห่งเสาหิน ( ) ซึ่งเป็นนครสาบสูญที่ปรากฏในอัลกุรอาน
สถานที่ถ่ายทำ
พื้นที่นี้ถูกใช้เป็นฉากหลังภาพยนตร์หลายเรื่อง ผู้ผลิตภาพยนตร์มักสนใจพื้นที่นี้ในภาพยนตร์นิยายวิทยาศาสตร์ที่มีฉากบนดาวอังคารเป็นพิเศษ
* ลอเรนซ์แห่งอาราเบีย – เดวิน ลีนถ่ายทำฉากหนึ่งที่วาดีรุม 
* โพรมีธีอุส – ฉากบนดาวเอเลี่ยน 
* วิกฤตการณ์ดาวอังคารมรณะ – ถ่ายฉากพื้นผิวดาวอังคาร 
* เดอะ มาร์เชียน กู้ตาย 140 ล้านไมล์ – เป็นฉากบนพื้นผิวดาวอังคาร เริ่มต้นถ่ายทำในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2015 
* ษีบ – ส่วนใหญ่ถ่ายทำที่วาดีรุมและวาดีอะเราะบะฮ์ 
* โร้ค วัน: ตำนานสตาร์ วอร์ส ใช้เป็นฉากที่ Jedha 
* อะลาดิน ภาพยนตร์ไลฟ์แอคชันใน ค.ศ. 2019 ที่นำภาพยนตร์แอนิเมชันชื่อเดียวกันใน ค.ศ. 1992 มาผลิตใหม่ 
* สตาร์ วอร์ส: กำเนิดใหม่สกายวอล์คเกอร์ ใช้เป็นดาวทะเลทราย Pasaana 
* ดูน (2021) ใช้พื้นที่นี้สำหรับดาวทะเลทราย Arrakis 
* Dune: Part Two ใช้เป็นพื้นที่ถ่ายทำสำหรับภาพยนตร์ที่จะฉายในเร็ววัน 
* มูนไนท์
* Dune: Part Two ใช้เป็นพื้นที่ถ่ายทำสำหรับภาพยนตร์ที่จะฉายในเร็ววัน 
* มูนไนท์ (2022) ใช้เป็นฉากข้างนอกสุสานอัมมิต
ดูเพิ่ม

* รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศจอร์แดน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ทางการ
* Photos of Wadi Rum, The American Center of Research
* Photos of Wadi Rum from the Manar al-Athar photo archive
วนอุทยานสระนางมโนราห์
วนอุทยานสระนางมโนราห์ เป็นวนอุทยานตั้งอยู่ในท้องที่ตำบลนบปลิง อำเภอเมืองพังงา จังหวัดพังงา อยู่ในเขตป่าเขาทอย-
นางหงส์ มีเนื้อที่ประมาณ 180 ไร่ กรมป่าไม้ประกาศจัดตั้งเป็นวนอุทยานเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2523

ลักษณะวนอุทยานเป็นป่าประเภทป่าดงดิบหรือป่าฝน เป็นที่ค่อนข้างราบและมีเนินเตี้ย ๆ จนถึงเขาทอย ซึ่งเป็นบริเวณต้นน้ำของลำธารน้ำตกสระนางมโนราห์ ลักษณะของน้ำตกสระนางมโนราห์ เป็นลำธารไหลผ่านพื้นที่ราบขนาดเล็กและพื้นที่ต่างระดับ เป็นแอ่งน้ำขนาดกลาง กว้างประมาณ 10 เมตร และแอ่งเล็ก ๆ จำนวนมาก นอกจากนี้ยังมีน้ำตกขนาดเล็ก สูงประมาณ 2.3 เมตร อีก 4 แห่งในบริเวณเดียวกัน

สภาพป่าเป็นป่าดงดิบยังสมบูรณ์ มีถ้ำเปลือกหอยที่มีซากฟอสซิลของหอยฝังอยู่ในหินปูน
พันธุ์ไม้ที่พบได้แก่ ลำแพนเขา หว้าหิน ตะเคียนสามพอน สมอน้ำ ไม้ปรุ โสกน้ำและไม้ก่อ ไม้พื้นล่างได้แก่ ไผ่ผากและไผ่เกรียบขึ้นหนาแน่น สัตว์ที่พบเช่น ลิงกัง นกเขียวคราม และนกกาฝากท้องสีส้ม เป็นต้น

อ้างอิง