SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
โดเงซะ
โดเงซะ ( ) เป็นองค์ประกอบของมารยาทญี่ปุ่นแบบดั้งเดิม ได้แก่การคุมเข่ากับพื้นโดยตรงแล้วโค้งมอบกราบโดยนำศีรษะแตะกับพื้น เพื่อใช้แสดงความเคารพต่อบุคคลที่มีสถานะสูงกว่า เพื่อแสดงความขอโทษอย่างสูง หรือเพื่อแสดงความต้องการความช่วยเหลือจากบุคคลดังกล่าว

คำว่าโดเงซะใช้ในการเมืองของประเทศญี่ปุ่น เช่น มีความหมายว่า "คุกเข่าคำนับทางการทูต"

ดูเพิ่ม
* โค่วโถว
* วัฒนธรรมญี่ปุ่น
* การหมอบกราบ

อ้างอิง
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติหมู่บ้านดีมีตรีเย กุสตี
พิพิธภัณฑ์หมู่บ้าน ( ) หรือชื่อทางการ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติหมู่บ้านดีมีตรีเย กุสตี ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนากลางแจ้ง ตั้งอยู่ในอุทยานพระเจ้ามีไฮที่ 1 บูคาเรสต์ ประเทศโรมาเนีย ภายในพิพิธภัณฑ์จัดแสดงวิถีชีวิตในหมู่บ้านชนบทของโรมาเนีย มีขนาดพื้นที่มากกว่า 100,000 ตารางเมตร ภายในประกอบไปด้วยนิคมชาวชนบทแท้ 123 นิคม, สิ่งปลูกสร้าง 363 แห่ง และวัตถุจัดแสดงมากกว่า 50,000 ชิ้นจากทั่วประเทศโรมาเนีย สิ่งปลูกสร้างในพิพิธภัณฑ์มีอายุตั้งแต่ศตวรรษที่ 17 ถึง 20 และเคลื่อนย้ายมาจากและแสดงถึงพื้นที่ทางวัฒนธรรมต่าง ๆ ของโรมาเนีย ซึ่งรวมถึงบานัต, ทรานซิลเวเนีย, มอลเดเวีย, มารามูเรช, ออลเตนียา, ดอบรูจา, มุนเตนียา
พิพิธภัณฑ์หมู่บ้านนี้สร้างสรรค์ขึ้นโดยดีมีตรีเย กุสตี นักคติชนวิทยาและนักสังคมศาสตร์ แปลนแรกเริ่มของหมู่บ้านเป็นผลงานออกแบบโดยวิกตอร์ อียอน ปอปา นักเขียนบทละครและผู้กำกับ และอ็องรี อัช. ชตาล นักออกแบบฉาก เงินทุนในการก่อสร้างได้รับมาจากมูลนิธิวัฒนธรรมหลวง มีพิธีเปิดพิพิธภัณฑ์ในปี 1936 โดยมีพระเจ้าการอลที่ 2 แห่งโรมาเนียเสด็จพระราชดำเนินมาทรงเข้าร่วมในพิธี ในเวลานั้น พิพิธภัณฑ์เป็นพิพิธภัณฑ์กลางแจ้งแห่งที่สี่ของยุโรป ถัดจากสกันเซิน (สต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน), น็อชก์ฟ็อลเกอมือเซอึมที่บิกเดย (ออสโล ประเทศนอร์เวย์) และพิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนาทรานซิลเวเนียที่ป่าฮอยาในนครกลุฌ-นาปอกา ในช่วงแรกพิพิธภัณฑ์หมู่บ้านนี้มีเนื้อที่ 4.5 เฮกตาร์ และมีนิคมชนบท
ครกลุฌ-นาปอกา ในช่วงแรกพิพิธภัณฑ์หมู่บ้านนี้มีเนื้อที่ 4.5 เฮกตาร์ และมีนิคมชนบท 33 แห่งซึ่งเคลื่อนย้ายมาจากหมู่บ้านที่ผ่านการค้นคว้าวิจัยแล้ว ในจำนวนนี้รวมถึงโบสถ์ไม้แบบมารามูเรชที่ขนย้ายมาจากดรากอมีเรชต์ เทศมณฑลมารามูเรช อาคารหลังนี้ยังคงเป็นอาคารสำคัญชิ้นเด่นของพิพิธภัณฑ์และรวมอยู่ในตราสัญลักษณ์ของพิพิธภัณฑ์จนถึงปัจจุบัน
วัดโกรกพระเหนือ
วัดโกรกพระเหนือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโกรกพระ อำเภอโกรกพระ จังหวัดนครสวรรค์ ปัจจุบันมีพระครูนิวาตปุญญานุยุต (สุวฑฺฒโน) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดโกรกพระเหนือตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2304 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2510 เดิมเรียกว่า วัดโกรกพระ ต่อมาได้มีวัดอีกวัดหนึ่งอยู่ทางใต้เรียก วัดโกรกพระใต้ จึงเรียกวัดนี้ว่า "วัดโกรกพระเหนือ" วัดได้มีการเปิดสอนพระปริยัติธรรมเมื่อ พ.ศ. 2475
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 เป็นอุโบสถหลังใหม่ ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 กุฏิสงฆ์จำนวน 3 หลัง ปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถเก่า ซึ่งใช้เป็นวิหารชาวบ้านเรียก หลวงพ่อโตวัดโกรกพระเหนือ เจดีย์โบราณ 3 องค์ และปรางค์ อีก 1 องค์

อ้างอิง
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติทาจิกิสถาน
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติทาจิกิสถาน ( ; ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในกรุงดูชานเบ เมืองหลวงของทาจิกิสถาน

พิพิธภัณฑ์ถูกจัดตั้งในวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2477 ตามคำสั่งกฤษฎีการ่วมของคณะกรรมการบริหารกลางและคณะกรรมการราษฎรแห่งสหภาพโซเวียต คณะกรรมการราษฎรแห่งสาธารณรัฐทาจิกออกคำสั่งจัดตั้งพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งชื่อตาม Kamāl ud-Dīn Behzād ในกรุงดูชานเบ ใน พ.ศ. 2502 พิพิธภัณฑ์ได้เปลี่ยนเป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ ตำนานท้องถิ่น และวิจิตรศิลป์แห่งสาธารณรัฐ พิพิธภัณฑ์ได้รับสถานะพิพิธภัณฑ์แห่งชาติเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 ตามกฤษฎีกาของรัฐบาลทาจิกิสถาน

ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2556 มีการเปิดอาคารใหม่ของพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติทาจิกิสถาน
พื้นที่และส่วนต่าง ๆ
พิพิธภัณฑ์มีพื้นที่ทั้งหมด 24,000 ตารางเมตร 2 โดยในจำนวนนี้เป็นห้องนิทรรศการมากกว่า 15,000 ตารางเมตร ประกอบด้วยส่วนนิทรรศการ 4 ส่วน ได้แก่ ส่วนประวัติศาสตร์ธรรมชาติ ส่วนประวัติศาสตร์โบราณและยุคกลาง ส่วนประวัติศาสตร์สมัยใหม่และร่วมสมัย และส่วนวิจิตรศิลป์และศิลปะประยุกต์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
พิพิธภัณฑ์พรมเติร์กเมน
พิพิธภัณฑ์พรมเติร์กเมน ( ) หรือ พิพิธภัณฑ์พรมแห่งชาติ เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ ตั้งอยู่เลขที่ 5 ถนนโกร็อกลี ในกรุงอาชกาบัต ประเทศเติร์กเมนิสถาน

พิพิธภัณฑ์เปิดทำการเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2537 มีคอลเลกชันพรมเติร์กเมนที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาพิพิธภัณฑ์ โดยมีคอลเลกชันพรมเติร์กเมนตั้งแต่ยุคกลางจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 20 รวมถึงพรมมากกว่า 1,000 ผืนจากคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 นอกเหนือจากคอลเลกชันพรมโบราณมากมายแล้ว ยังมีส่วนที่เกี่ยวกับพรมชูวาล คูร์จุน ทอร์บา และอืน ๆ
บริเวณชั้น 1 ของพิพิธภัณฑ์มีพรมเตกเกและสาริก พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ขึ้นชื่อจากพรมเตกเกขนาดใหญ่ พรมเตกเกหนึ่งผืนมีขนาด 193 ตารางเมตร² และหนัก 1 ตัน ผลิตโดยคนประมาณ 40 คนใน พ.ศ. 2484 เพื่อใช้ปูม่านให้กับโรงละครบอลชอยในกรุงมอสโก พรมอีกผืนหนึ่งสร้างขึ้นใน พ.ศ. 2544 โดยมีขนาดใหญ่กว่า โดยมีขนาด 301 ตารางเมตร² และยาว 14 คูณ 21.2 เมตร โดยสร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึง 10 ปีเอกราชของเติร์กเมนิสถานจากสหภาพโซเวียต พรมได้รับการบันทึกว่าเป็นพรมทอมือที่ใหญ่ที่สุดในโลกจากบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ พรมผืนหนึ่งซึ่งผลิตใน พ.ศ. 2511 เป็นตัวแทนของชนเผ่าทั้งหมดในเติร์กเมนิสถาน โดยผสมผสานสไตล์ต่าง ๆ เข้าด้วยกันเพื่อแสดงถึงความเป็นหนึ่งเดียว พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ยังมีพรมที่อุทิศให้กับป
้าด้วยกันเพื่อแสดงถึงความเป็นหนึ่งเดียว พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ยังมีพรมที่อุทิศให้กับประธานาธิบดีซาปาร์มือรัต นือยาซอว์ พรมบางผืนที่จัดแสดงเป็นแบบสองด้าน ซึ่งมักจะมีการออกแบบที่แตกต่างกันในแต่ละด้าน
พาร์เฟต์ทงกัตสึ
กล่องบุหรี่ด้านซ้ายขนาด 88 x 55 มม. มีไว้เทียบขนาด]]
พาร์เฟต์ทงกัตสึ (とんかつパフェ) เป็นเครื่องหมายการค้าของไอศกรีมจดทะเบียนของร้านทงกัตสึ คิโยมารุ มีสำนักงานใหญ่ในเมืองมัตสึยามะ จังหวัดเอฮิเมะ โดยเป็นพาร์เฟต์ที่ผสมทงกัตสึและผลไม้ เช่น แอปเปิล ส้มเช้ง และ กีวี ไอศกรีม ครีมสด ฯลฯ พร้อมโรยหน้า

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์แกงกะหรี่โยโกฮามะ
พิพิธภัณฑ์แกงกะหรี่โยโกฮามะ ( ) เป็นภัตตาคารและพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ของแกงกะหรี่ในเขตอิเซซากิโจของเมืองท่าโยโกฮามะ ประเทศญี่ปุ่น เปิดทำการระหว่างปี พ.ศ. 2544 ถึง พ.ศ. 2550 ภัตตาคารของพิพิธภัณฑ์มีแกงกระหรี่ชนิดต่าง ๆ มีให้เลือกหลายรายการ ตั้งแต่อาหารมื้อใหญ่ไปจนถึงตัวเลือกแบบจานด่วน

พิพิธภัณฑ์มีการจำลองท่าเรือโยโกฮามะในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ไว้ด้วย การจัดแสดงเรียงรายตามผนังและส่วนหนึ่งของพื้นที่ส่วนกลางที่สร้างขึ้นเป็นรูปเรือที่ท่าเรือ บนชั้น 8 มีห้องในเรือที่สร้างขึ้นใหม่พร้อมอุปกรณ์วิทยุรหัสมอร์ส
พิพิธภัณฑ์ดำเนินการโดยบริษัท มาตาฮาริ จำกัด เปิดทำการเมื่อวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2544 และปิดทำการในวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2550 เมื่อสิ้นเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2549 มีผู้เยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์ทั้งหมด 8.7 ล้านคน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูล
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของบริษัท มาตาฮาริ จำกัด
พิพิธภัณฑ์ซูโม่
พิพิธภัณฑ์ซูโม่ ( ) เป็นสถาบันที่ตั้งอยู่ในอะรีนาเรียวโงกุ โคกูงิกังในเขตซูมิดะ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น พิพิธภัณฑ์บริหารงานโดยสมาคมซูโม่ญี่ปุ่น

พิพิธภัณฑ์เปิดทำงานในเดือนกันยายน พ.ศ. 2497 เมื่ออะรีนาคูรามาเอะ โคกูงิกังสร้างเสร็จ สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์มาจากสิ่งของที่ทาดามาซะ ซากาอิผู้ชื่นชอบกีฬาซูโม่ที่มีชื่อเสียงและผู้อำนวยการคนแรกของพิพิธภัณฑ์สะสมมาเป็นเวลาหลายปี พันธกิจของพิพิธภัณฑ์คือการป้องกันการสูญหายของสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับซูโม่ด้วยการรวบรวมและจัดแสดงไว้ในพิพิธภัณฑ์ ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2528 เมื่ออะรีนาเรียวโงกุ โคกูงิกังเปิดทำการ จึงมีการย้ายพิพิธภัณฑ์มาในตำแหน่งปัจจุบัน

คลังภาพ

ดูเพิ่ม
* ซูโม่
ศูนย์สถาปัตยกรรมและการออกแบบสวีเดน
ศูนย์สถาปัตยกรรมและการออกแบบสวีเดน ( ; Swedish Centre for Architecture and Design) หรือ อาร์คเดส (ArkDes) หรือชื่อเดิม พิพิธภัณฑ์สถาปัตยกรรม (Arkitekturmuseet) เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งชาติของสวีเดนด้านการออกแบบและสถาปัตยกรรม ตั้งอยู่บนเกาะสเค็ปส์ฮ็อลเมนในนครสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน โดยตั้งอยู่เป็นส่วนหนึ่งของหมู่อาคารเดียวกับมอเดอร์นามูเซต พิพิธภัณฑ์นี้จัดแสดงนิทรรศการเกี่ยวกับสถาปัตยกรรม, หารวางผังเมือง และการออกแบบ ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์คนปัจุจุบันคือ คีราน ลอง และอยู่ภายใต้การบริหารงานของกระทรวงวัฒนธรรม
ประวัติศาสตร์
พิพิธภัณฑ์สถาปัตยกรรมก่อตั้งขึ้นในปี 1962 ภายใต้การนำของสมาคมแห่งชาติสถาปนิกสวีเดน (National Association of Swedish Architects; (Sveriges Arkitekters Riksförbund) โดยตั้งขึ้นเป็นมูลนิธิเอกชน ก่อนที่จะถูกแปรเป็นของรัฐในปี 1978 ณ เวลานั้น พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในอาคารของกรมแผนที่ทะเลบนเกาะสเค็ปส์ฮ็อลเมน อาคารหลังใหม่ออกแบบโดยเจ้าของรางวัลพริทซ์เคอร์ ราฟาเอล โมเนโอ เปิดในปี 1998

ในปี 2013 รัฐบาลสวีเดนออกระเบียบใหม่และเปลี่ยนชื่อศูนย์เป็นชื่อในปัจจุบัน และนับตั้งแต่ทศวรรษ 1990s กระทรวงวัฒนธรรมของสวีเดนเป็นผู้บริหารงาน
อาคาร
อาร์คเดสตั้งอยู่ในสองอาคาร ได้แก่อดีตโถงฝึกซ้อมของกองทัพเรือ เอ็กเซอร์ซีสฮูเซท และอาคารหลังใหม่ที่ออกแบบโดยสถาปนิกชาวสเปน ราฟาเอล โมเนโอ สร้างขึ้นในปี 1994 ถึง 1997 นิทรรศการทั้งถาวรและชั่วคราวมีจัดแสดงในอาคารเก่าแก่ที่ออกแบบโดยเฟรดริค บล็อม และอาคารหลังใหม่ที่ออกแบบด้วยรูปแบบอัตถประโยชน์นิยม อาคารหลังที่โมเนโอออกแบบได้รับรางวัลคัสเพอร์ ซาลีน ในปี 1998

อ้างอิง
สกันเซิน
สกันเซิน ( , ; "ป้อมเล็ก ๆ") เป็นพิพิธภัณฑ์กลางแจ้งและสวนสัตว์ ตั้งอยู่บนเกาะยือร์กัวเดิน สต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน เปิดให้บริการตั้งแต่วันที่ 11 ตุลาคม 1891 โดยอัตตือร์ ฮาเซียลิอุส (1833–1901) เพื่อแสดงวิถีชีวิตในต่างจังหวัดของสวีเดนส่วนต่าง ๆ ก่อนการปฏิวัติอุตสาหกรรม เริ่มแรกพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยบ้านเรือนกว่า 150 หลัง ที่ฮาเซียลิอุสเดินทางไปซื้อมาจากทั่วประเทศ และมีหนึ่งหลังที่มาจากเทเลอมาร์กในประเทศนอร์เวย์) ในพิพิธภัณฑ์มีเพียงสามอาคารเท่านั้นที่ไม่ใช่อาคารหลังต้นฉบับ แต่มาจากการสร้างขึ้นเลียนแบบให้สมจริงที่สุด
ยอดเข้าชมของสกันเซินอยู่ที่มากกว่า 1.3 ล้านคนต่อปี สกันเซินมีขนาดพื้นที่ 75 เอเคอร์ (300,000 ตารางเมตร) ภายในจัดแสดงบ้านเรือนและอาคารที่จำลองวิถีชีวิตในศตวรรษที่ 19 ในอาคารยังมีการจำลองวิถีชีวิตของช่างสาขาต่าง ๆ ในชุดแบบดั้งเดิม เช่น ช่างขัดหนัง ช่างทำรองเท้า ช่างเงิน ช่างเป่าแก้ว คนอบขนมปัง ภายในยังมีแปลงปลูกใบยาสูบขนาดเล็กสำหรับใช้ทำบุหรี่ รวมถึงยังมีสวนสัตว์ที่มีสัตว์สแกนดิเนเวียจำนวนมาก เช่น หมีสีน้ำตาล, กวางมูส, แมวน้ำเทา, ลิงซ์ยูเรเชีย, หมาป่า, หมาจิ้งจอกแดง, นาก, กวางเรนเดียร์, แมวน้ำอ่าว, นกเค้าใหญ่ยูเรเชีย, นกฮูกเทาใหญ่ และวุลเวอรีน นับตั้งแต่ปี 1903 มีการจัดตลาดนัดคริสต์มาสในต้นเดือนธันวาคมที่จัตุรัสกลาง "บ็อลเนิส" ( )
นับตั้งแต่ปี 1897 สกันเซินให้บริการโดยสกันเซินส์แบร์ยบานา รถไฟจิ๋วความยาวรางระยะทาง 196.4 เมตร และไต่ไปถึงความสูง 34.57 เมตร

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* Skansen-akvariet
* Panoramic virtual tour of brown bear enclosure at Skansen
มิลเลิสกัวเดิน
มิลเลิสกัวเดิน ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะและสวนประติมากรรม ตั้งอยู่บนเกาะลีดิงเงอ สต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน ตั้งอยู่บนพื้นที่ของอดีตบ้านพักของสถาปนิกคอล มิลเลิส (ค.ศ. 1875–1955) และศิลปินผู้เป็นภรรยา อ็อลกา มิลเลิส (ค.ศ. 1874–1967) มิลเลิสกัวเดินประกอบด้วยสามส่วนหลัก คือ บ้านหลังเดิมของศิลปิน, หอศิลป์ และอุทยานประติมากรรม
ประวัติศาสตร์
ใน ค.ศ. 1906 คอลและอ็อลกา มิลเลิส คู่สามีภรรยา ได้ซื้อที่ดินแปลงหนึ่งบนเกาะลีดิงเงอ ตัวบ้านสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1908 เป็นผลงานออกแบบโดยสถาปนิกคอล เอ็ม. เบ็งต์ซ็อน ( ; ค.ศ. 1878–1935) ต่อมามีการปรับสภาพและต่อเติมตามมาผ่านความร่วมมือกับเอียเว็ต มิลเลิส ( ; ค.ศ. 1885–1960) สถาปนิกผู้เป็นน้องชายของมิลเลิส ผลงานส่วนใหญ่ในมิลเลิสกัวเดินเป็นผลงานของคอล นอกจากนี้ภายในยังมีโรงช่างประติมากรรมลิลลา อาเตอลีเยน ( ) คอลและอ็อลกาอาศัยอยู่ที่นี่เป็นหลักจนกระทั่ง ค.ศ. 1931 ใน ค.ศ. 1936 มิลเลิสกอร์เดนได้แปรสภาพเป็นมูลนิธิและมอบเป็นของขวัญแก่สาธารณะ
ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1940 ได้มีการตั้งโบสถ์น้อยสร้างจากไม้หลักหนึ่งขึ้นตรงจุดที่เป็นที่ฝังร่างของคอลและอ็อลกา ตามด้วยในคริสต์ทศวรรษ 1950 มีการสร้างบ้านของอันเนอ ( ) ซึ่งสร้างขึ้นตามภาพเขียนของเอียเว็ต มิลเลิส ซึ่งออกแบบมาให้แก่อันเนอ เฮียดมาร์ก ( ; ค.ศ. 1899–1993) ผู้ที่ต่อมาเป็นเลขานุการและภัณฑารักษ์ของบ้านใน ค.ศ. 1950 เธออาศัยอยู่ที่นี่จนถึง ค.ศ. 1986

อาคารหลังใหม่สุดในพื้นที่คือหอศิลป์ซึ่งออกแบบโดยสถาปนิกยูฮัน เซ็ลซิง ( ) เปิดใช้งานใน ค.ศ. 1999

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*Anders Bergström (2004) Millesgården - Arkitektur och trädgård (Stockholm: Atlantis) 
* Millesgården website (in English and Swedish)
พิพิธภัณฑสถานกลางแห่งรัฐคาซัคสถาน
พิพิธภัณฑสถานกลางแห่งรัฐคาซัคสถาน ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ของรัฐในอัลมาเตอ ประเทศคาซัคสถาน เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดของเมืองและหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดของเอเชียกลาง พิพิธภัณฑ์ได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นครั้งแรกในปี 1931 ในอาคารอาสนวิหารอัลมาเตอ ต่อมาได้ย้ายไปยังอาคารแห่งใหม่เริ่มต้นในปี 1985 และใช้งานมาจนปัจจุบัน

ในปี 1920 รัฐกฤษฎีกาของรัฐบาลคาซัคสถานได้ประกาศตั้งพิพิธภัณฑ์ส่วนภูมิภาคกลางคาซัคสถาน (Kazakh Central Regional Museum) ขึ้น ในเวลานั้นได้ของสะสมบางส่วนของพิพิธภัณฑ์ผู้ว่าการโอเรนบุร์ก  เคลื่อนย้ายมาเป็นของพิพิธภัณฑ์ ต่อมามีการเปลี่ยนผ่านพิพิธภัณฑ์สู่นครอัลมาเตอในปี 1929
อาคารหลังปัจจุบันของพิพิธภัณฑ์สร้างขึ้นในปี 1985 โดยภายในยังมีส่วนของสำนักงานฟื้นฟูสภาพโบราณวัตถุเช่นกัน ในปี 2005 พิพิธภัณฑ์ได้รับสถานะองค์การค้นคว้าวิจัยอย่างเป็นทางการ ทำให้พิพิธภัณฑ์สามารถมีโอกาสประกอบการสำรวจทางประวัติศาสตร์และขยายขอบงานขององค์การ นับตั้งแต่ปี 2006 พิพิธภัณฑ์เข้าร่วมกิจกรรมนานาชาติ "ราตรีพิพิธภัณฑ์" ( )

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์สันติภาพจังหวัดไซตามะ
พิพิธภัณฑ์สันติภาพจังหวัดไซตามะ ( ) ตั้งอยู่ในเมืองฮิงาชิมัตสึยามะ จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น เปิดทำการในปี ค.ศ. 1993 พิพิธภัณฑ์รวบรวมและจัดแสดงสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับแสนยนิยมในช่วงต้นยุคโชวะไปจนถึงสงครามแปซิฟิก โดยเน้นไปที่ความเชื่อมโยงของเหตุการณ์เหล่านี้กับจังหวัดไซตามะเป็นพิเศษ

แหล่งข้อมูลอื่น

* พิพิธภัณฑ์สันติภาพจังหวัดไซตามะ

อ้างอิง
เรือนจำอาบาชิริ
เป็นเรือนจำในนครอาบาชิริ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น ที่เปิดในปี ค.ศ. 1890 เป็นเรือนจำที่ตั้งอยู่ทางเหนือสุดในประเทศญี่ปุ่น ใกล้กับแม่น้ำอาบาชิริและอยู่ทางตะวันออกของภูเขาเท็นโตะ เป็นที่คุมขังนักโทษที่มีโทษจำคุกน้อยกว่าสิบปี ส่วนเก่าของเรือนจำถูกย้ายไปยังเชิงเขาของภูเขาเท็นโตะในปี ค.ศ. 1983 ซึ่งถูกใช้เป็นพิพิธภัณฑ์เรือนจำแห่งเดียวในประเทศ

พิพิธภัณฑ์
 ของพิพิธภัณฑ์เรือนจำอาบาชิริ (ภาพเมื่อ ค.ศ. 2013)]]
ในปี ค.ศ. 1983 ส่วนเก่าของเรือนจำถูกย้ายไปยังเชิงเขาของภูเขาเท็นโตะและเปิดทำการในฐานะพิพิธภัณฑ์เรียกว่า เป็นพิพิธภัณฑ์เรือนจำเพียงแห่งเดียวในประเทศ ในปี ค.ศ. 2016 อาคารแปดหลังที่ได้รับการอนุรักษ์ที่พิพิธภัณฑ์ได้ขึ้นทะเบียนเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญโดยทบวงวัฒนธรรม โดยมีสองหลังที่ได้ขึ้นทะเบียนในฐานะทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้
ผู้ต้องขังที่มีชื่อเสียง
*สึดะ ซันโซ ตำรวจผู้พยายามลอบปลงพระชนม์จักรพรรดินิโคไลที่ 2 แห่งรัสเซียเมื่อครั้งเป็นมกุฎราชกุมาร
*โยชิเอะ ชิราโตริ นักโทษเพียงคนเดียวที่เคยแหกคุกหนีจากเรือนจำอาบาชิริได้สำเร็จ 
*คิวอิจิ โทกูดะ นักการเมืองที่ถูกคุมขังในเรือนจำอาบาชิริตั้งแต่ ค.ศ. 1934 ถึง ค.ศ. 1940 
*เค็นจิ มิยาโมโตะ นักการเมือง 
*Branko Vukelić สายลับชาวยูโกสลาเวีย 
*ชูซูเกะ โนมูระ นักเคลื่อนไหว
*จอร์จ อาเบะ นักเขียนและอดีตยากูซ่า
*โคโซ มิโนะ อดีตยากูซ่า ซึ่งบันทึกความทรงจำของเขาได้กลายเป็นซีรีส์ภาพยนตร์เรื่อง จิงงิ นากิ ทากาไก
*ฮาจิเมะ อิโต นักเขียนผู้เขียนนวนิยายเรื่อง อาบาชิริ บังงาอิจิ ซึ่งได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์สองเรื่อง
ในบันเทิงคดี
ในซีรีส์มังงะเมื่อ ค.ศ. 2014 เรื่อง โกลเดนคามุย ซึ่งเป็นเรื่องราวภายหลังสงครามรัสเซีย–ญี่ปุ่น มีเหตุการณ์เกี่ยวกับการโจมตีเรือนจำอาบาชิริซึ่งเป็นเหตุการณ์สำคัญหนึ่งของเนื้อเรื่อง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ทางการของพิพิธภัณฑ์เรือนจำอาบาชิริ
พิพิธภัณฑ์บ้านฟัยซุลลา โฆจายิฟ
พิพิธภัณฑ์บ้านฟัยซุลลา โฆจายิฟ ( ) หรือชื่อเดิมว่า พิพิธภัณฑ์บ้านพ่อค้ามั่งมี ( ) เป็นอาคารอนุรักษ์ ตั้งชื่อตามรัฐบุรุษฟัยซุลลา โฆจายิฟ ตั้งอยู่ในเมืองบูฆอรอ ประเทศอุซเบกิสถาน พิพิธภัณฑ์บ้านนี้ตั้งอยู่ภายในอาคารที่เป็นอะพาร์ตเมนต์ พิพิธภัณฑ์มีเนื้อที่ 3 เฮกตาร์ ประกอบไปด้วยสองส่วนซึ่งมีลานกลางภายในของตนเองแยกสำหรับผู้ชายกับผู้หญิง หลังโฆจายิฟเสียชีวิตลง อาคารหลังนี้ถูกทิ้งร้าง กระทั่งในปี 2023 ได้มีการสร้างและบูรณะพิพิธภัณฑ์บ้านหลังนี้ขึ้นใหม่เพื่อเปิดให้นักท่องเที่ยวและสาธารณชนเข้าชม
นิทรรศการ
อาคารหลังนี้ประกอบด้วยนิทรรศการกว่า 500 ชิ้น เช่น 
* นิทรรศการชาติพันธุ์วรรณา "ชีวิตของพ่อค้ามั่งมีในคริสต์ศตวรรษที่ 12–20"
* นิทรรศการช่วงชีวิตและอาชีพการงานของฟัยซุลลา โฆจายิฟ นักการเมืองคนดังของอุซเบกิสถาน
* นิทรรศการห้องครัวบ้านพ่อค้ามั่งมี
* นิทรรศการการค้าขายทั้งในและนอกเขตแดนในบูฆอรอในคริสต์ศตวรรษที่ 19–20
* เสื้อผ้ากำมะหยี่และผ้าไหมของชาวบูฆอรอในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ศิลปะฮาเซงาวะ มาจิโกะ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะฮาเซงาวะ มาจิโกะ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะในเขตเซตางายะ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น

ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1946 ถึง ค.ศ. 1974 มาจิโกะ ฮาเซงาวะวาดการ์ตูนช่องซาซาเอะซัง เกี่ยวกับครอบครัวธรรมดาในญี่ปุ่นที่นำโดยซาซาเอะ แม่และภรรยาของครอบครัวที่มีอัธยาศัยดี การ์ตูนช่องประสบความสำเร็จอย่างมากและส่วนใหญ่ตีพิมพ์เป็นรายวันในหนังสือพิมพ์อาซาฮิชิมบุง ความนิยมของซาซาเอะซังในประเทศญี่ปุ่นเทียบได้กับพีนัตส์ การ์ตูนช่องของอเมริกา ฮาเซงาวะยังเป็นนักสะสมผลงานศิลปะ สิ่งสะสมของเธอและของมาริโกะน้องสาวได้รับการจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์

พิพิธภัณฑ์จัดแสดงภาพวาดต้นฉบับ ตุ๊กตาดินเหนียว และภาพจิตกรรม ตลอดจนถึงผลงานของศิลปินชาวญี่ปุ่นและชาวตะวันออก
การเดินทาง
* เดินประมาณ 7 นาทีจากสถานีซากูระ-ชิมมาจิในสายโทคิว เด็ง-เอ็ง-โทชิผ่านถนนซาซาเอะซัง
* ตั้งอยู่ที่ 1-30-6 ย่านซากูราชิมาจิ เขตเซตางายะ กรุงโตเกียว

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
วัดกุฎีทอง (จังหวัดสิงห์บุรี)
วัดกุฎีทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางน้ำเชี่ยว อำเภอพรหมบุรี จังหวัดสิงห์บุรี ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 12 ไร่ 1 งาน 46 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 4 แปลง เนื้อที่ 20 ไร่ 2 งาน 79 ตารางวา
วัดกุฎีทองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2375 เดิมมีชื่อว่า วัดโพไชย แต่ชาวบ้านเรียก วัดบ้านทราย เนื่องจากที่ตั้งวัดเดิมเป็นบริเวณที่กระแสน้ำพัดพุ่งตรงเข้าหาฝั่งพอดี ทำให้ตลิ่งพัง
จึงได้ จึงได้ย้ายวัดหนีลึกเข้าไป พร้อมทั้งจัดการบูรณะวัดขึ้นใหม่ แล้วเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดกุฎีทอง" ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2476 หลวงพ่อนา ควรคุณ ได้ดำเนินการย้ายวัดลึกเข้าไปอีกเป็นครั้งที่ 2 เพื่อความสงบในการใช้สถานที่ของสงฆ์ รวมถึงป้องกันฤดูน้ำหลากที่แต่ละปีตลิ่งจะพังลง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2511 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 30 เมตร ยาว 50 เมตร ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2500
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ.2511 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 37 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 เป็นอาคารไม้ ทรงไทย สูง 2 ชั้น ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 20.60 เมตร ยาว 30.30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ .2518 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก มณฑปลักษณะเหมือนเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2443 โดยหลวงพ่อปัญญา อุตมะพิชัย หอสวดมนต์ กว้าง 10.20 เมตร ยาว 16.30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ฌาปนสถาน 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง หอกลอง 1 หลัง โรงครัว 1 หลัง เรือนเก็บพัสดุ 1 หลัง และกุฏิเจ้าอาวาส 1 หลัง ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถ ปางประทานพร ขนาดหน้าตักกว้าง
เจ้าอาวาส 1 หลัง ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถ ปางประทานพร ขนาดหน้าตักกว้าง 1.75 เมตร สูง 1.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 1.2 เมตร สูง 1.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2436
รุ่นของผู้นำจีน
รุ่นของผู้นำจีน ( ) เป็นศัพท์ที่นักประวัติศาสตร์ใช้เพื่ออธิบายช่วงเวลาที่แตกต่างกันของการเป็นผู้นำของพรรคคอมมิวนิสต์จีน และในความหมายกว้าง ๆ ยังหมายการเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่องในอุดมการณ์ของพรรคคอมมิวนิสต์จีน นักประวัติศาสตร์ได้ศึกษาช่วงเวลาต่าง ๆ ของการพัฒนาของรัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนจีนโดยอ้างอิงจาก "รุ่น" เหล่านี้

ศัพทมูลวิทยา

รุ่นที่หนึ่ง

รุ่นที่สอง

รุ่นที่สาม

รุ่นที่สี่

รุ่นที่ห้า

รุ่นที่หก (ปัจจุบัน)

รุ่นที่เจ็ด

รุ่นที่แปด

เส้นเวลา

ดูเพิ่ม
* ผู้นำสูงสุดของจีน
* ศูนย์กลางความเป็นผู้นำ
* การเมืองจีน
* ลำดับความสำคัญในประเทศจีน
* ประวัติศาสตร์สาธารณรัฐประชาชนจีน
อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์นครซามาร์กันต์ แอฟรอซียอบ
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์นครซามาร์กันต์ แอฟรอซียอบ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ที่แหล่งโบราณคดีแอฟรอซียอบ นครโบราณที่ถูกมองโกลเข้าโจมตีในคริสต์ศตวรรษที่ 13 อาคารพิพิธภัณฑ์และแหล่งโบราณคดีนี้ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของนครซามาร์กันต์ ประเทศอุซเบกิสถาน แอฟรอซียอบ ( ) เป็นชื่อของกษัตริย์ในตำนานและวีรบุรุษแห่งทูรอน นิทรรศการถาวรภายในพิพิธภัณฑ์มุ่งนำเสนอประวัติศาสตร์ของนครแอฟรอซียอบและภูมิภาคโดยรอบ อาคารพิพิธภัณฑ์เป็นผลงานออกแบบโดยบัฆดาซาร์ อาร์ซูมันยัน สถาปนิกชาวอาร์มีเนีย ใน ค.ศ. 1970 (สมัยที่สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบกเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียต) พิพิธภัณฑ์เปิดตัวตรงกับการเฉลิมฉลอง 2,500 ปีของการสถาปนานครซามาร์กันต์ พิพิธภัณฑ์แบ่งออกเป็
ปิดตัวตรงกับการเฉลิมฉลอง 2,500 ปีของการสถาปนานครซามาร์กันต์ พิพิธภัณฑ์แบ่งออกเป็นโถง 5 โถงซึ่งแทนวิถีชีวิตห้าช่วงภายในป้อมปราการแอฟรอซียอบ
นอกจากนิทรรศการซึ่งจัดแสดงโบราณวัตถุที่ขุดพบในซากนครแอฟรอซียอบและในซามาร์กันต์แล้ว พิพิธภัณฑ์ยังมีโบราณวัตถุจากภูมิภาคโดยรอบ และมีนิทรรศการที่บอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับการสถาปนานครซามาร์กันต์ โบราณวัตถุที่มีจัดแสดงภายในพิพิธภัณฑ์ เช่น ดาบ มีด ผอบ ธนู เหรียญ เครื่องดินเผา เอกสารโบราณ หนังสือ รูปปั้น ประติมากรรม และวัตถุในชีวิตประจำวันของคนในยุคโบราณ ของจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์มีมากกว่า 22,000 ชิ้น โดยชิ้นสำคัญคือจิตรกรรมฝาผนังแอฟรอซียอบจากพระราชวังซามาร์กันต์ สร้างสรรค์ขึ้นในสมัยจักรวรรดิเอฆชีด (คริสต์ศตวรรษที่ 7–8)
ใน ค.ศ. 2015 ภายใต้ความร่วมมือกับประเทศอาเซอร์ไบจาน ได้มีการเปิดตัวศาลาอาเซอร์ไบจานภายในพิพิธภัณฑ์ขึ้น โดยจัดแสดงวัตถุที่นำเสนอประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของอาเซอร์ไบจาน มีตัวอย่างชิ้นงานที่แทนวัฒนธรรมเชิงวัตถุ เครื่องแต่งกายพื้นถิ่นเช่นหมวกและแคลาฆายือ และพรมอาเซอร์ไบจานเป็นต้น

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์เอเรบูนี
พิพิธภัณฑ์เอเรบูนี ( , ; Erebuni Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ในเยเรวาน ประเทศอาร์มีเนีย สถาปนาขึ้นในปี 1968 ตรงกับโอกาสการเฉลิมฉลองการสถาปนานครเยเรวานครบ 2750 ปี พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ที่เชิงเขาอารีน แบร์ด (Arin Berd hill) ที่ซึ่งบนยอดเขาเป็นที่ตั้งของป้อมปราการเอเรบูนีซึ่งได้รับการขุดค้น ฟื้นฟูสภาพ และแปรสภาพเป็นพิพิธภัณฑ์
ป้อมปราการเอเรบูนีสร้างขึ้นจากอิฐเปลือยเป็นหลัก ภายในเป็นที่ตั้งของวิหารเทพเจ้าฆาลดี (Khaldi) กำแพงภายในของวิหารประดับด้วยภาพเขียนปูนเปียกที่สวยงาม นักโบราณคดีได้ค้นพบคาราส (karasses) หรือเหยือกบรรจุไวน์ขนาดใหญ่ฝังอยู่ภายในพื้นดิน ในระหว่างการขุดค้นยังค้นพบฐานสำหรับใช้ปั้นเครื่องปั้นดินเผา เครื่องเซรามิกส์ และวัตถุอื่นสำหรับชีวิตประจำวัน ของสะสมโบราณวัตถุจำนวนมากช่วยให้เข้าใจวิถีชีวิตในป้อมปราการและวิถีชีวิตของผู้คนภายใน พิพิธภัณฑ์จัดแสดงวัตถุรวม 12,235 ชิ้น ก่อสร้างขึ้นโดยแบบที่ออกแบบโดยสถาปนิก บาฆดาซาร์ อาร์โซว์มานียัน (Baghdasar Arzoumanian) และ ชมาวอน อาเซตียัน (Shmavon Azatian) ร่วมกับประติมากร อารา ฮารูตีอูนียัน (Ara Harutiunian) พิพิธภ
น (Shmavon Azatian) ร่วมกับประติมากร อารา ฮารูตีอูนียัน (Ara Harutiunian) พิพิธภัณฑ์ยังมีสาขาอยู่ที่เชงงาวีท (Shengavit) และ คามีร์บลูร์ (Karmir Blur) ซึ่งมีวัตถุจักแสดง 5,288 และ 1,620 ชิ้นตามลำดับ ประติมากรรมของพิพิธภัณฑ์แสดงให้เห็นถึงประวัติศาสตร์ของรัฐโบราณอูราร์ตู (Urartu) โดยแสดงออกในรูปของการแสดงออกที่ยืดหยุ่น อารา ฮารูตีอูนียันยังได้รับวุฒิบัตรจากสภาสถาปนิกแห่งสหภาพโซเวียตจากผลงานประติมากรรมที่ประดับพิพิธภัณฑ์นี้
เรือนจำเก่าเจียอี้
เรือนจำเก่าเจียอี้ ( ) เป็นอดีตเรือนจำที่ตั้งอยู่ที่ 140 ถนนเหวย์ซิน เขตตะวันออก นครเจียอี้ ประเทศไต้หวัน ได้รับการบูรณะและเปิดใหม่ในฐานะ พิพิธภัณฑ์เรือนจำเจียอี้ ( ) ในปี ค.ศ. 2011 ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ของไต้หวันในปี ค.ศ. 2005

ประวัติ
เรือนจำเจียอี้เริ่มดำเนินการในปี ค.ศ. 1922 ภายใต้ชื่อว่าเรือนจำไถหนาน สาขาเจียอี้ ในปี ค.ศ. 1994 เรือนจำเจียอี้ถูกย้ายไปยังเมืองลู่เฉ่าในอำเภอเจียอี้
สถาปัตยกรรม
ลักษณะเด่นของเรือนจำเก่าเจียอี้คือการจัดวางห้องขังไปตามแนวรัศมีโดยมีโถงของเจ้าหน้าที่อยู่ที่ศูนย์กลางของรัศมี แตกต่างจากเรือนจำแบบสรรพทัศน์ (panopticon) โดยภายในห้องขังแต่ละห้องไม่สามารถมองเห็นโดยเจ้าหน้าทีในโถงกลางได้ เว้นแต่จะเดินเข้าไปในห้องขังแต่ละห้อง อาคารเรือนจำที่มีลักษณะคล้ายคลึงกันนี้คือเรือนจำอาบาชิริ ในจังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น

ดูเพิ่ม
* เรือนจำอาบาชิริ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*The Forgotten Corner – Old Chiayi Prison
*Within these walls- a tour of Chiayi Prison
พิพิธภัณฑ์อินเดีย (ลอนดอน)
]]

พิพิธภัณฑ์อินเดีย ( ) เป็นอดีตพิพิธภัณฑ์ในลอนดอนที่จัดแสดงวัตถุที่เกี่ยวกับประเทศอินเดีย สถาปนาขึ้นในปี 1801 และยุบเลิกไปในปี 1879 หลังจากนั้นของสะสมของพิพิธภัณฑ์ได้กระจายไปทั่ว บางส่วนได้ถูกรวบรวมเป็นส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์เซาธ์เคนซิงทัน

ประวัติศาสตร์
พิพิธภัณฑ์เป็นของบริษัทอินเดียตะวันออก ตั้งขึ้นในปี 1801 ภายในอีสต์อินเดียเฮาส์บนถนนลีเดินฮอลล์ในลอนดอน ผู้อำนวยการคนแรกของพิพิธภัณฑ์คือ ชาลส์ วิลคินส์ นักบูรพคดีศึกษา ซึ่งเคยอาศัยในอินเดียระหว่างปี 1770 ถึง 1786 ในฐานะเจ้าพนักงานของบริษัทอินเดียตะวันออก และว่ากันว่าเป็นชาวอังกฤษคนแรกที่เข้าใจภาษาสันสกฤตโดยแจ่มแจ้ง
หลังบริษัทอินเดียตะวันออกยุบเลิกไปเมื่อปี 1858 ได้มีการตั้ง อินเดียออฟฟิซ ขึ้นแทน และในปี 1861 พิพิธภัณฑ์ได้ย้ายของสะสมไปอยู่ที่ฟีเฟเฮาส์ที่ไวทอลล์ ส่วนอีสต์อินเดีนเฮาส์ถูกทุบทิ้งในปี 1863 ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ในเวลานั้นคือจอห์น ฟอบส์ วัตซัน ในปี 1869 ได้ย้ายของสะสมไปยังอินเดียออฟฟิซ และในปี 1875 ได้ย้ายไปตั้งชั่วคราวที่พิพิธภัณฑ์เซาธ์เคนซิงทัน (ปัจจุบันคือพิพิธภัณฑ์วิคทอเรียแอนด์อัลเบิร์ท)

พิพิธภัณฑ์ยุบเลิกไปในปี 1879 ของสะสมส่วนใหญ่ถูกโอนย้ายไปยังพิพิธภัณฑ์บริทิช, คีวการ์เดินส์ และส่วนอินเดียของพิพิธภัณฑ์เซาธ์เคนซิงทัน

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* Ray Desmond, The India Museum, 1801-1879 (London: HMSO, 1982)
* Arthur MacGregor, Company Curiosities. Nature, Culture and the East India Company, 1600–1874 (Reaktion Books, 2018). 
* V&A Research Project: The India Museum Revisited
* Guide to records in the V&A Archive relating to the India Museum and Indian objects
พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียแอนด์อัลเบิร์ต
พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียแอนด์อัลเบิร์ต ( ; V&A) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะในลอนดอน และเป็นพิพิธภัณฑ์ด้านศิลปะประยุกต์, ศิลปะเพื่อการตกแต่ง และ การออกแบบ ที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีของสะสมเป็นการถาวรมากกว่า 2.27 ล้านชิ้น พิพิธภัณฑ์สถาปนาขึ้นในปี 1852 และตั้งชื่อตามราชินีวิกตอเรีย และ เจ้าชายอัลเบิร์ต
พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียแอนด์อัลเบิร์ตตั้งอยู่ในเขตเคนซิงทันแอนด์เชลซี ในย่านอัลเบอร์เทอพอลิส ที่ซึ่งมีหน่วยงานทางวัฒนธรรมมากมายที่เกี่ยวข้องกับเจ้าชายอัลเบิร์ตตั้งอยู่ เช่น อัลเบิร์ตเมเมอเรียล, พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติ, พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์, รอยัลอัลเบิร์ตฮอลล์ และ อิมพีเรียลคอลเลจลอนดอน พิพิธภัณฑ์เป็นองค์การสาธารณะนอกกรมภายใต้การสนับสนุนของกรมกิจการดิจิทัล วัฒนธรรม สื่อ และกีฬา พิพิธภัณฑ์ไม่เก็บค่าเข้าชมเช่นเดียวกับหลายพิพิธภัณฑ์ของอังกฤษ
พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียแอนด์อัลเบิร์ตมีพื้นที่ขนาด และมีโถงจัดแสดง 145 ห้อง ของสะสมของพิพิธภัณฑ์มีอายุย้อนกลับไปถึง 5,000 ปี ตั้งแต่ยุคโบราณจนปัจจุบัน จากวัฒนธรรมในยุโรป อเมริกาเหนือ แอฟริกาเหนือ และเอเชีย วัตถุสะสมทั้งเครื่องเซรามิกส์, แก้ว, ผ้า, เครื่องแต่งกาย, เครื่องเงิน, เครื่องโลหะ, อัญมณี, เฟอร์นิเจอร์, วัตถุจากยุคกลาง ประติมากรรม ภาพเขียน งานพิพม์ ถือว่ามากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก
พิพิธภัณฑ์มีของสะสมจำพวกประติมากรรมยุคหลังคลาสสิกที่ใหญ่ที่สุดในโลก และมีวัตถุจากยุคเรนเนสซองส์ของอิตาลีมากที่สุดนอกประเทศอิตาลี แผนกเอเชียยังมีศิลปะจากเอเชียใต้ จีน ญี่ปุ่น เกาหลี และโลกอิสลาม ของสะสมจากเอเชียตะวันออกของพิพิธภัณฑ์ถือว่าดีที่สุดแห่งหนึ่งของยุโรป โดยเฉพาะงานโลหะและงานเซรามิกส์ ส่วนของสะสมอิสลามถือว่าใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในยุโรป
นับตั้งแต่ปี 2001 พิพิธภัณฑ์ได้เริ่มโครงการบูรณะปรับปรุงมูลค่า 150 ล้านปอนด์ โถงจัดแสดงยุโรปศตวรรษที่ 17-18 เปิดในปี 2015 หลังการบูรณะปรับปรุงห้องแอสตัน เว็บส์ นอกจากนี้พิพิธภัณฑ์ยังมี ยังวีแอนด์เอ ในลอนดอนตะวันออกเป็นพิพิธภัณฑ์สาขา รวมถึงยังมีโครงการวีแอนด์เออีสต์ซึ่งมีแผนจะสร้างเช่นกัน สาขาแรกนอกลอนดอนคือวีแอนด์เอดันดี เปิดให้บริการในปี 2018

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น
* V&A websites:
** 
** A list of past exhibitions held at the V&A
* Historical images of V&A
** Construction of V&A Museum 
** The V&A Museum prior to opening 
* Victoria and Albert Museum at the Survey of London online:
** Architectural history (to 1975) and description
** Plans
* Architecture of the V&A
** Albertopolis: Victoria and Albert Museum
*Victoria and Albert Museum within Google Arts & Culture
พิพิธภัณฑ์ศิลปะนครอาบาชิริ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะนครอาบาชิริ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์จดทะเบียนที่เปิดในนครอาบาชิริ จังหวัดฮอกไกโด ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2515 ในฐานะพิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งที่สอง และเป็นแห่งที่สร้างขึ้นโดยเฉพาะบนเกาะ สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์เกี่ยวข้องกับศิลปินในภูมิภาคโอค็อตสค์และยังมีการจัดนิทรรศการชั่วคราวด้วย

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์ฮกไกโด
* พิพิธภัณฑ์พื้นบ้านนครอาบาชิริ
* พิพิธภัณฑ์เรือนจำอาบาชิริ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* พิพิธภัณฑ์ศิลปะนครอาบาชิริ
มาเตนาดารัน
มาเตนาดารัน ( ; Matenadaran) หรือชื่อทางการ สถาบันต้นฉบับตัวเขียนโบราณเมซโรป มาฌโดช ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ ที่เก็บรักษาต้นฉบับตัวเขียน และสถาบันเพื่อการค้นคว้าวิจัย ตั้งอยู่ในเยเรวาน ประเทศอาร์มีเนีย และเป็นสถานที่เก็บรักษาต้นฉบับตัวเขียนภาษาอาร์มีเนียที่ใหญ่ที่สุดในโลก
มาเตนาดารันตั้งขึ้นในปี 1959 เพื่อดูแลรักษาต้นฉบับตัวเขียนของคริสตจักรอัครทูตอาร์มีเนียที่เดิมทีเก็บรักษาที่เอจมียัตซินและต่อมาถูกส่งต่อให้เป็นของรัฐ นับจากนั้นมีการเพิ่มเติมของสะสมเข้ามาโดยเฉพาะจากของที่บริจาคโดยบุคคลต่าง ๆ ชื่อทางการของสถาบันตั้งขื่อตามเมซโรป มาฌโดช ผู้ประดิษฐ์อักษรอาร์มีเนีย รูปปั้นของเขาปรากฏตั้งอยู่ที่ด้านหน้าพิพิธภัณฑ์ ของสะสมต้นฉบับตัวเขียนของสถาบันได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกความทรงจำโลกของยูเนสโก
มาเตนาดารันตั้งอยู่ที่เชิงเขาเล็ก ๆ ในทางขอบตอนเหนือของถนนมาฌโดช ซึ่งเป็นถนนที่กว้างที่สุดในเยเรวานกลาง อาคารหลังเดิมของพิพิธภัณฑ์ หรือที่เรียกว่าอาคารหลัก ได้รับการบรรยายไว้ว่าเป็นอาคารมหึมา และโดดเดี่ยว นักเขียนและนักเดินทางชาวรัสเซียบระะยายว่าอาคารนี้เป็นพระราชวังเมื่อมองด้วยมุมของมิติและสถาปัตยกรรม อาคารได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์แห่งชาติโดยรัฐบาลอาร์มีเนีย
อาคารหลังเก่านี้สร้างขึ้นระหว่างปี 1945 ถึง 1958 โดยมีช่วงพักก่อสร้างในระหว่างปี 1947 ถึง 1953 เนื่องจากขาดแคลนแรงงานฝีมือ อาคารเป็นผลงานออกแบบโดยสถาปนิก มาร์ก กรีกอรียัน โดยได้อิทธิพลจากสถาปัตยกรรมอาร์มีเนียยุคกลาง มูรัด ฮัสรัตยัน ระบุว่าฟาซาดของอาคารนี้ได้อิทธิพลมาจากโบสถ์อัครทูตที่อานี ซึ่งสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 11 อานีเป็นราชธานีของอาร์มีเนียยุคบากราตีด

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
*

* Official website
* มาเตนาดารัน - virtual museum
พิพิธภัณฑ์เจ้าชายน้อย
พิพิธภัณฑ์เจ้าชายน้อย หรือ พิพิธภัณฑ์เจ้าชายน้อยในฮาโกเนะ ( ; ) เป็นพิพิธภัณฑ์ในเขตเซ็งโงกูฮาระ เมืองฮาโกเนะ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น พิพิธภัณฑ์สร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้กับตัวละครในนวนิยายเรื่อง เจ้าชายน้อย โดยอ็องตวน เดอ แซ็งแตกซูว์เปรี พิพิธภัณฑ์เปิดในวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2542 ในฐานะส่วนหนึ่งของโครงการเฉลิมฉลองครบรอบ 100 ปีชาตกาลของแซ็งแตกซูว์เปรีทั่วโลก พิพิธภัณฑ์ปิดตัวลงอย่างถาวรในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2566 ในคำแถลงการณ์ของพิพิธภัณฑ์ระบุว่าการขาดผู้เยี่ยมชมเนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19 และการทรุดตัวของอาคารเป็นสาเหตุของการปิดให้บริการ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
*
พิพิธภัณฑ์วัยเด็กในสงคราม
พิพิธภัณฑ์วัยเด็กในสงคราม (บอสเนีย: Muzej ratnog djetinjstva; War Childhood Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ในซาราเยโว ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา เปิดให้บริการครั้งแรกในเดือนมกราคม 2017 ภายในนำเสนอประสบการณ์ของผู้ที่ในวัยเด็กมีชีวิตผ่านสงครามในบอสเนียโดยบอกเล่าผ่านทางวัตถุ วิดีโอคำบอกเล่า และบางส่วนจากประวัติศาสตร์มุขปาฐะ ในปี 2018 พิพิธภัณฑ์ได้รับรางวัลสภาพิพิธภัณฑ์ยุโรปในสาขารางวัลพิพิธภัณฑ์ยุโรปแห่งปี
โครงการนี้เริ่มต้นในปี 2010 โดยยัสมินโค ฮาลีโลวิช (Jasminko Halilovic) นักธุรกิจชาวซาราเยโว นักเคลื่อนไหว และ "เด็กยุคสงคราม" ("war child") ใช้ช่องทางออนไลน์เพื่อเก็บรวบรวมการรื้อฟื้นความทรงจำของผู้ใหญ่ตอนต้นที่มีวันเด็กผ่านสงครามบอสเนีย มีผู้ส่งความทรงจำของตนเข้าร่วมมากกว่า 1,000 ชิ้น ฮาลีโลวิชรวบรวมเนื้อหาเหล่านี้ตีพิมพ์เป็นหนังสือในปี 2013 หนังสือดังกล่าวได้รับการแปลเป็นภาษาเยอรมันและญี่ปุ่น ในระหว่างการติดต่อประสานงานกับบรรดา "เด็กยุคสงคราม" เขาได้พบว่าบรรดา "เด็กยุคสงคราม" เหล่านี้ยังมีวัตถุเฉพาะพิเศษบางอย่างที่ผูกพันกับความทรงจำเหล่านี้ เขาเริ่มต้นทำงานกับคณะทำงานคนอื่น ๆ เพื่อพัฒนาของสะสมของพิพิธภัณฑ์ขึ้น และเก็บรวบรวมวัตถุกว่า 3,000 ช
ะทำงานคนอื่น ๆ เพื่อพัฒนาของสะสมของพิพิธภัณฑ์ขึ้น และเก็บรวบรวมวัตถุกว่า 3,000 ชิ้น และคำบอกเล่ามากกว่า 60 เรื่อง จากปากบุคคลจริง
ในเดือนพฤษภาคม 2016 พิพิธภัณฑ์วัยเด็กในสงครามได้จัดนิทรรศการชั่วคราวแรกขึ้นที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์แห่งชาติ ตามด้วยมีการจัดนิทรรศการอีกในเมืองเซนีซา และ วีโซโค ในปี 2017 พิพิธภัณฑ์ได้เปิดตัวนิทรรศการถาวรขึ้น ตั้งอยู่บนถนนโลกาวีนาในซาราเยโว

วัตถุของสะสมของพิพิธภัณฑ์มีทั้งบันทึก ของเล่น ภาพถ่าย เสื้อผ้า และวัตถุอื่น ๆ อีกหลากหลายที่ได้รับบริจาคโดยผู้รอดชีวิตจากช่วงสงคราม วัตถุทั้งหมดนี้นำเสนอควบคู่กับคำบอกเล่าเรื่องราวในรูปบุคคลที่หนึ่ง จากบุคคลที่เป็นคนบริจาควัตถุนี้ให้ นอกจากวัตถุแล้ว ผู้เข้าชมยังสามารถรับฟังคำบอกเล่าจากปากของผู้รอดชีวิตและบทสัมภาษณ์เช่นกัน

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ไกสอน พมวิหาน
พิพิธภัณฑ์ไกสอน พมวิหาน ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์อนุสรณ์ที่ตั้งชื่อตามไกสอน พมวิหาน ประธานคณะบริหารงานศูนย์กลางคนแรกของพรรคประชาชนปฏิวัติลาว เปิดทำการเมื่อวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2538 ตั้งอยู่ในกรุงเวียงจันทน์ ประเทศลาว

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*เว็บไซต์ทางการของพิพิธภัณฑ์ (ภาษาลาว)
*Kaysone Phomvihane Museum
พิพิธภัณฑ์ตำนานเก็นจิ
พิพิธภัณฑ์ตำนานเก็นจิ หรือ พิพิธภัณฑ์ตำนานเก็นจินครอูจิ ( ตั้งอยู่ในนครอูจิ จังหวัดเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น จัดแสดงโลกของนวนิยายคลาสสิกของญี่ปุ่นเมื่อต้นศตวรรษที่ 11 เรื่องตำนานเก็นจิ ทั้งภาพฉาย แบบจำลอง และนิทรรศการ มีการจัดแสดงวัฒนธรรมของราชสำนักญี่ปุ่นในยุคเฮอัง, เครื่องแต่งกายของชนชั้นสูง และเครื่องเรือนในที่อยู่อาศัยของชนชั้นสูง พิพิธภัณฑ์เปิดเมื่อปี พ.ศ. 2541
สิบบทสุดท้ายของตำนานเก็นจิเป็นเรีื่องราวในนครอูจิ ตัวละครเอกคือคาโอรุ เก็นจิ (บุตรชายของฮิการุ เก็นจิ) เรื่องราวของเนื้อเรื่องช่วงนี้ได้มีการจำลองอย่างสมจริงในพิพิธภัณฑ์ ผู้เยี่ยมชมจะได้รู้จักเรื่องราวและตัวละครหลัก ภาพยนตร์สั้นที่สร้างจาก "ภาคอูจิ" และสร้างขึ้นสำหรับพิพิธภัณฑ์โดยเฉพาะมีการฉายในห้องภาพยนตร์

พิพิธภัณฑ์มีห้องสมุดที่รวบรวมหนังสือเกี่ยวกับตำนานเก็นจิ

คลังภาพ
{|
| 
| ในพิพิธภัณฑ์ตำนานเก็นจิ แสดงเหตุการณ์จากหนังสือ]]
| 
| 
|}
{|
| 
| 
| 
|}
{|
| 
| 
| 
|}

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*The Tale of Genji Museum, Uji City
อุโมงค์ซาราเยโว
อุโมวค์ซาราเยโว (บอสเนีย: Sarajevski tunel / Сарајевски тунел; เซอร์เบีย: Sarajevski tunel / Сарајевски тунел) หรือ ตูเนลซปาซา (Тунел спаса; อุโมงค์แห่งการพ้นบาป) หรือ อุโมงค์แห่งความหวัง เป็นอุโมงค์ที่สร้างขึ้นในระส่างเดือนมีนาคมถึงมิถุนายน 1993 ในระหว่างการล้อมนครซาราเยโวในสงครามบอสเนีย สร้างขึ้นโดยกองทัพของบอสเนียเพื่อเชื่อมต่อดินแดนที่บอสเนียยึดครองในอีกฝั่งของท่าอากาศยานซาราเยโวเข้ากับตัวเมืองซาราเยโวซึ่งในเวลานั้นถูกกองกำลังของเซอร์เบียปิดล้อม
การก่อสร้างอุโมงค์มีขึ้นโดยลับ ๆ ในวันที่ 1 มีนาคม 1993 ภายใต้ชื่อรหัสลับ "Objekt BD" โดยอุโมงค์จะเชื่อมต่อย่านบูตมีร์ กับ ดอบรีเนียเข้าด้วยกัน ย่านหนึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของบอสเนีย ส่วนอีกย่านยังอยู่ในอาณาเขตที่ถูกเซอร์เบียล้อมไว้อยู่ แหล่งข้อมูลหนึ่งระบุว่าตลอดการขุดอุโมงค์นี้ มีการขุดทิ้งดินเกือบ 3,000 ลูกบาศก์เมตร และใช้ไม่กว่า 170 ลูกบาศก์เมตร และเหล็กกล้า 45 ตันในการก่อสร้างอุโมงค์

หลังสงครามสิ้นสุดลง มีการสร้างพิพิธภัณฑ์อุโมงค์ซาราเยโวขึ้นครอบบ้านหลังที่ในเวลานั้นใช้งานเป็นทางเข้าออกสู่อุโมงค์ซาราเยโว ผู้เข้าชมสามารถเดินชมอุโมงค์ในระยะสั้น 20 ได้ ส่วนภายในตัวบ้านจัดแสดงเอกสาร ภาพยนตร์ ภาพถ่าย ยุทโธปกรณ์ เครื่องแบบและธงกองทัพ

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ซาราเยโว 1878–1918
พิพิธภัณฑ์ซาราเยโว 1878-1918 (บอสเนีย-โครอาต-เซอร์เบีย: Muzej Sarajevo 1878–1918 / Музеј Срајево 1878–1918) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ใกล้กับสะพานละตินในใจกลางนครซาราเยโว ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา อาคารนี้เมื่อปี 1914 เป็นร้านอาหารสำเร็จรูปของมอริตซ์ ชีลเลอร์ (Moritz Schiller's Delicatessen) ขณะเกิดเหตุการลอบปลงพระชนม์อาร์ชดยุกฟรันทซ์ แฟร์ดีนันท์ แห่งออสเตรียโดยกัฟรีโล ปรินซีป ซึ่งต่อมานำไปสู่สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง อาคารหลังนี้เป็นหนึ่งในสถานที่หมุดหมายตามลำดับเหตุการณ์ของเหตุการณ์ลอบปลงพระชนม์ พิพิธภัณฑ์นี้มีนิทรรศการถาวรเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ลำดับเวลาของบอสเนียและเฮอร์เซโกวินาภายใต้ปกครองของออสเตรีย-ฮังการี
ภายในพิพิธภัณฑ์มีปืนพกกระบอกหนึ่งตั้งจัดแสดงซึ่งเป็นของจำลองจากปืนกระบอกจริงที่กัฟรีโล ปรินซีปใช้ก่อเหตุ แต่ไม่ใช่กระบอกจริง ปืนกระบอกจริงได้ถูกส่งมอบพร้อมกับเสื้อตัวในของอาร์ชดยุกซึ่งเปื้อนเลือดไปแก่นักบวชคณะเยสุอิต อันโดต ปูนตีกัม (Anton Puntigam) ซึ่งเป็นคนสนิทของอาร์ชดยุกและผู้ประกอบพิธีศพให้แก่อาร์ชดยุก ทั้งปืนและเสื้อตัวดังกล่าวอยู่ในการครอบครองของคณะสงฆ์เยสุอิตในออสเตรีย ก่อนที่ต่อมาจะให้ยืมระยะยาวแก่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์กองทัพในเวียนนาเมื่อปี 2004 และจัดแสดงถาวรอยู่ที่นั่น ไม่ใช่ที่พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ในซาราเยโว
ที่หัวมุมด้านนอกอาคารพิพิธภัณฑ์เป็นจุดที่ปรินซีปก่อเหตุ เคยมีผู้ตั้งเสาระลึกขึ้นในปี 1917 แต่ก็ถูกทำลายลงในปีถัดมา ในทศวรรษ 1940 มีผู้ตั้งแผ่นป้ายระลึกตรงจุดนั้น แต่ต่อมาก็ถูกรื้อถอนเมื่อครั้งกองทัพเยอรมนีเข้ารุกราน หลังสงครามโลกครั้งที่สอง แผ่นป้ายที่ระลึกอันใหม่ควบคู่กับ "รอยเท้า" ได้นำมาตั้งตรงจุดที่ปรินซีปยิงปืน ก่อนที่จะถูกระเบิดเสียหายในสงครามบอสเนีย แผ่นป้ายในปัจจุบันได้ติดตั้งเนื่องในโอกาสครบรอบหนึ่งร้อยปีของเหตุลอบปลงพระชนม์ มีการตั้งแผ่นป้ายที่ระลึกอันใหม่ในปี 2014 มีลักษณะที่ไม่โดดเด่นนัก

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์มังงะนานาชาติเกียวโต
พิพิธภัณฑ์มังงะนานาชาติเกียวโต ( ) ตั้งอยู่ในเขตนากาเงียว นครเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น สิ่งสะสมของพิพิธภัณฑ์มีประมาณ 300,000 ชิ้นในปี พ.ศ. 2559 โดยมีมังงะ 50,000 เล่มที่ผู้เยี่ยมชมสามารถเข้าถึงและอ่านได้ และสิ่งสะสมที่เก็บแบบปิดประมาณ 250,000 รายการซึ่งสามารถเข้าถึงผ่านห้องวิจัยโดยเฉพาะที่พิพิธภัณฑ์อำนวยความสะดวกด้านการอ้างอิงเพื่อใช้ในงานวิจัย วัตถุที่สะสมได้แก่ ภาพพิมพ์แกะไม้ยุคเอโดะ, นิตยสารยุคก่อนสงคราม, หนังสือเช่ายุคหลังสงคราม และซีรีส์ยุคปัจจุบันที่ได้รับความนิยมจากทั่วโลก
พิพิธภัณฑ์เป็นหุ้นส่วนมหาชน-เอกชนของมหาวิทยาลัยเกียวโตเซกะและนครเกียวโต ทางนครเกียวโตจัดหาอาคารและที่ดิน ส่วนมหาวิทยาลัยดำเนินการด้านสิ่งอำนวยความสะดวกภายใต้การกำกับดูแลของคณะกรรมการร่วม พิพิธภัณฑ์ทำหน้าที่เป็นห้องสมุดมังงะและแหล่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์สำหรับสาธารณะ ตลอดจนให้บริหารงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับมังงะของศูนย์วิจัยมังงะนานาชาติของมหาวิทยาลัยเกียวโตเซกะ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*Kyoto International Manga Museum English site
*Video of Past events Japanese site
*Visiting the Kyoto International Manga Museum at Panels website
*The Japan Society for Studies in Cartoons and Comics The office is located in the museum.
*MM Blog
*Kyoto Seika Faculty of Manga
วิราสเตขาลสา
วิราสเตขาลสา (อักษรโรมัน: Virasat-e-Khalsa) เป็นพิพิธภัณฑ์เกี่ยวกับศาสนาซิกข์ ตั้งอยู่ในนครอานันทปุระสาหิบซึ่งเป็นนครศักดิ์สิทธิ์ในคติของซิกข์ ไม่ไกลจากนครจัณฑีครห์ เมืองหลวงของรัฐปัญจาบ ประเทศอินเดีย การออกแบบพิพิภัณฑ์จำเป็นต้องคำนึงถึงความต้องการะรหว่างนักท่องเที่ยวที่จะมาเยี่ยมชม และศาสนิกชนชาวซิกข์ที่เดินทางมาแสวงบุญที่นครอานันทปุระสาหิบ ลักษณะของพิพิธภัณฑ์จึงเป็นการผสมผสานกันของศาสนา หัตถกรรมและศอลปกรรมพื้นถิ่น กับลักษณะอันสื่อถึงความเป็นนครสมัยใหม่ ตรงกลางของพิพิธภัณฑ์เป็นลำธาร พิพิธภัณฑ์จึงแบ่งเป็นสองส่วนที่มีสะพานเชื่อมกัน ประกอบด้วยฝั่งตะวันตกมีขนาดเล็กกว่า ประกอบด้วยทางเข้า หอประชุมขนาด 400 ที่นั่ง หอสมุดเพื่อการค้นคว้าและเพื่อการอ้
่า ประกอบด้วยทางเข้า หอประชุมขนาด 400 ที่นั่ง หอสมุดเพื่อการค้นคว้าและเพื่อการอ้างอิงความสูงสองชั้น และโถงนิทรรศการชั่วคราว ส่วนทางตะวันออกประกอบด้วยอนุสรณ์สถานรูปวงกลม และพื้นที่นิทรรศการขนาดใหญ่ ซึ่งประกอบด้วยโถงจัดแสดงสองกระจุกที่ให้ความรู้สึกประดุจป้อมปราการโบราณดังที่พบในภูมิภาคนี่
อาคารก่อสร้างโดยใช้คอนกรีตขึ้นรูปและมีการปล่อยเปลือยบางส่วน ส่วนใหญ่ของอาคารปกคลุมด้วยหินสีน้ำผึ้งที่พบในพื้นที่ หลังคาและดาดฟ้าเป็นทรงโค้งเว้าซึ่งรวมและสะท้อนกับท้องฟ้า

ยอดเข้าชมพิพิธภัณฑ์อยู่ที่มากกว่า 10 ล้านคนในระยะเวลาแปดปีนับจากการเปิดตัวในปี 2011

อ้างอิง
วัดพระศรีเจริญ
วัดพระศรีเจริญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวตะพาน อำเภอหัวตะพาน จังหวัดอำนาจเจริญ

วัดพระศรีเจริญตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2360 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2544 วัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ ได้มีการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง ได้รับรางวัลวัดพัฒนาตัวอย่างที่มีผลงานดีเด่น เมื่อวันที่ 16 มีนาคม 2551 จากสำนักงานพุทธศาสนา จังหวัดอำนาจเจริญ

วัดมีพระพุทธรูปสำคัญคือ พระเจ้าใหญ่ศรีเจริญ เป็นพระพุทธรูปอายุ 700–1,000 ปี เป็นพระประธาน ประดิษฐานอยู่ในอุโบสถ มีพุทธลักษณะแบบศิลปะล้านช้าง ปางมารวิชัย หล่อด้วยปูนลงรักปิดทองขนาดหน้าตักกว้าง 1.30 เมตร ส่วนสูงจากพระชงฆ์ถึงยอดพระเกศ 2 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 5.30 เมตร ยาว 14.50 เมตร ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ 2 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง และตึก 1 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยไม้

รายนามเจ้าอาวาส
* พระศรี
* พระด่าง
* พระชัยเชฎฐ์
* พระตา
* พระศรีสมุทร
* พระบัว
* พระวัน
* พระพรหมา
* พระสวัสดิ์ ถาวโร
* พระครูโสภณปริยัตยาภรณ์
* พระครูกิตติโกศล

อ้างอิง
วัดศรีภูมิ (อำเภอด่านซ้าย)
วัดศรีภูมิ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาหอ อำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย

วัดศรีภูมิ หรือที่เรียกว่า วัดบ้านนาหอ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2095 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2399
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ มณฑปรอยพระพุทธบาทจำลองทองเหลือง อุโบสถเก่าแก่สถาปัตยกรรมล้านช้าง ภายในอุโบสถมีพระประธานที่ก่อด้วยอิฐถือปูน ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 2.50 เมตร สูง 3.30 เมตร ยังมีพระพุทธชินราชจำลอง สร้างด้วยทองเหลือง หน้าตักกว้าง 2.30 เมตร ชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อเหย่ย (ภาษาลาว) หรือ หลวงพ่อใหญ่ อุโบสถยังมีพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตร เป็นพระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์โบราณ กุฏิไม้ หอระฆัง เจดีย์ก่ออิฐถือปูนฐานกว้างประมาณ 3 เมตรสูง 10 เมตร 1 องค์ นอกจากนั้นวัดยังมีพิพิธภัณฑ์พื้นบ้าน มีโบราณวัตถุหลายอย่าง เช่น พระพุทธรูป สมุดไทย ฯลฯ

อ้างอิง
นัตควูนอลมือเซยึม
นัตควูนอลมือเซยึม หรือ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ( ) เป็นหอศิลป์แห่งชาติของประเทศสวีเดน ตั้งอยู่บนคาบสมุทรบลอซีฮ็อลเมินในใจกลางของสต็อกโฮล์ม

พิพิธภัณฑ์มีภาระรับผิดชอบนอกเหนือจากตัวอาคารที่บลอซีฮ็อลเมิน แต่ยังมีการดำเนินงานส่วนของสะสมหอศิลป์ภาพบุคคลแห่งชาติที่ปราสาทกรีปส์ฮ็อล์ม, เครื่องกระเบื้องกึสตัฟส์แบร์ย, ของจัดแสดงในปราสาทอื่น ๆ และสถาบันสวีเดนในปารีส (สถาบันเท็สซีน) ในฤดูร้อนของปี 2016 ได้มีการเปิดตัวนัตควูนอลมือเซยึมยัมต์ลี ( ) ในเอิสเตอชึนด์ซึ่งจัดแสดงของสะสมบางส่วนจากพิพิธภัณฑ์
อาคารหลังปัจจุบันสร้างขึ้นในระหว่างปี 1844 ถึง 1866 โดยได้รับอิทธิพลสถาปัตยกรรมฟื้นฟูศิลปวิทยาแบบอิตาลี ผลงานออกแบบโดยฟรีดริช เอากุสท์ ชตือเลอร์ สถาปนิกชาวเยอรมันผู้ออกแบบน็อยเอิสมูเซอุมในเบอร์ลิน มีการขยับขยายพิพิธภัณฑ์ในปี 1961 เพื่อรวมบริเวณโรงฝึกงานของพิพิธภัณฑ์ ส่วนภัตตาคารเปิดในปี 1996 อาคารพิพิธภัณฑ์ปิดให้บริการเพื่อปรับครั้งใหญ่ในปี 2013 ก่อนจะเปิดให้บริการอีกครั้งในปี 2018 ภายใต้งบประมาณ 132 ล้านดอลลาร์ เพื่อปรับปรุงด้านความปลอดภัยและพัฒนาสถาบันให้มีความเป็นสมัยใหม่มากขึ้น
ของสะสมของพิพิธภัณฑ์มีขนาดประมาณ 500,000 ชิ้น มีชิ้นงานเก่าแก่ย้อนไปถึงสมัยกลาง ของสะสมภาพเขียนบุคคลขนาดย่อมของพิพิธภัณฑ์ถือว่ามีมากที่สุดในโลกที่จำนวนกว่า 5,200 ชิ้น ของสะสมของพิพิธภัณฑ์มีงานศิลปะจากหลายสำนักในยุโรป รวมถึงชิ้นงานของศิลปินนิโคลัส ฮิลเลียร์ด, ไอซัก ออลิเวอร์ และหลุยส์-มารี โอตีซีเย ชิ้นงานจำนวนมากได้มาจากของสะสมของคอล เฟรียดริก ดอลเกรียน ส่วนงานชิ้นพิเศษจำนวนหนึ่งบริจาคมาโดยยัลมาร์ วิคันเดอร์ ( ) เจ้าของโรงงานผลิตไม้ก๊อก และผู้บริจาคเงินแก่พิพิธภัณฑ์จำนวนหนึ่งเพื่อใช้ในการซื้อหาภาพเขียนมาเพิ่มในของสะสม

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์รางวัลโนเบล
พิพิธภัณฑ์รางวัลโนเบล ( ; Nobel Prize Museum) หรือชื่อเดิม พิพิธภัณฑ์โนเบล เป็นพิพิธภัณฑ์ในสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน ตั้งอยู่ในอดีตอาคารเบิชฮูเซท (Börshuset) บนฝั่งเหนือของสตอรทอรเยียทในย่านเมืองเก่ากัมลา-สตาน ในอาคารหลังเดียวกันนี้ยังเป็นที่ตั้งของสถาบันสวีเดนและหอสมุดโนเบล พิพิธภัณฑ์รางวัลโนเบลจัดแสดงข้อมูลเกี่ยวกับรางวัลโนเบล, ผู้รับรางวัลโนเบล และผู้สถาปนารางวัลโนเบล อัลเฟร็ด โนเบล (1833–1896) นิทรรศการถาวรของพิพิธมีจัดแสดงวัตถุจำนวนมากที่บริจาคให้โดยผู้รับรางวัลโนเบล ควบคู่กับเรื่องราวชีวิตส่วนตัว
ประวัติศาสตร์
พิพิธภัณฑ์โนเบลเปิดตัวในปี 2001 เนื่องในโอกาสครบรอบ 100 ปีของการมอบรางวัลโนเบล ชื่อของพิพิธภัณฑ์เปลี่ยนเป็นพิพิธภัณฑ์รางวัลโนเบลในปี 2019 พร้อมทั้งการขึ้นเป็นผู้อำนวยการของเอรีกา ลันเนอร์ (Erika Lanner)

นิทรรศการ
พิพิธภัณฑ์จัดนิทรรศการ ภาพยนตร์ ละครเวที และการโต้วาทีเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์ รวมถึงยังมีร้านอาหารและร้านค้า ของจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์รวมถึงผู้รับรางวัลคนสำคัญ เช่น มารี กูรี, เนลสัน มันเดลา และ วินสตัน เชอร์ชีล
พิพิธภัณฑ์ยังจัดนิทรรศการเชิงสร้างสรรค์เช่นกัน เช่นนิทรรศการภาพถ่าย “ภาพร่างแห่งวิทยาการ” (Sketches of science) ซึ่งประกอบด้วยภาพถ่าย 42 ภาพของผู้รับรางวัลโนเบลกับภาพร่างของการค้นพบที่นำไปสู่รางวัลโนเบลของตน นิทรรศการนี้ได้นำไปจัดแสดงในดูไบ และสิงคโปร์ เช่นกัน
ในร้านค้าของพิพิธภัณฑ์มีจำหน่ายของที่ระลึกต่าง ๆ โดยชิ้นที่ได้รับความนิยมมากชิ้นหนึ่งคือเหรียญรางวัลโนเบลทำมาจากช็อกโกแลต และขนมสวีเดน "ไดนาไมต์" ซึ่งมีรสของพริกฮาลาเปโญ ในปี 2011 พิพิธภัณฑ์ยังร่วมมือกับศิลปิน อาร์ตัน มันซูรี (Artan Mansouri) ซึ่งสร้างสรรค์ภาพเขียนที่แทนชีวิตของโนเบล สินค้าอื่น ๆ ที่พิพิธภัณฑ์วางขายยังรวมถึงของเล่นเชิงการเรียนรู้และหนังสือเกี่ยวกับและที่เขียนโดยผู้รับรางวัลโนเบล

ร้านอาหารของพิพิธภัณฑ์ชื่อ บิสโทรโนเบล (Bistro Nobel) มีวางจำหน่ายช็อกโกแลตโนเบล, เค้กแบบสวีเดน, อาหารเที่ยงและมื้อค่ำ รวมถึงไอสครีมโนเบลซึ่งมีวางขายที่นี่เท่านั้น ส่วนชาโนเบลนั้นมักนำไปเสิร์ฟในมื้ออาหารรางวัลโนเบลประจำปี

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ชั้นบ่งปีฟูกูอิ
พิพิธภัณฑ์ชั้นบ่งปีฟูกูอิ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ธรณีวิทยาและโบราณคดีที่ตั้งอยู่ในเมืองวากาซะ เขตมิกาตากามินากะ จังหวัดฟูกูอิ ประเทศญี่ปุ่น พิพิธภัณฑ์จัดแสดงชั้นบ่งปีตั้งแต่ 70,000 ก่อนจนถึงปัจจุบัน ซึ่งพบที่ก้นทะเลสาบซูอิเง็ตสึ ประธานพิเศษของพิพิธภัณฑ์คือคาซูมะ ยามาเนะ

]]

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บเพจทางการ
พิพิธภัณฑ์พื้นบ้านนครอาบาชิริ
พิพิธภัณฑ์พื้นบ้านนครอาบาชิริ ( ) เปิดในชื่อ คิตามิ เคียวโดะ ยากาตะ ในนครอาบาชิริ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น ในปี ค.ศ. 1936 จึงเป็นพิพิธภัณฑ์ที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งบนเกาะฮกไกโด เมื่อพิพิธภัณฑ์เริ่มเปิดทำการ สิ่งสะสมในพิพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยวัตถุทางโบราณคดีและชาติพันธุ์วิทยาที่สะสมโดยโยชิโอะ โยเนมูระ ( ) ประมาณสามพันชิ้น รวมถึงวัตถุจากเนินเปลือกหอยโมโยโระ ( ) (แหล่งท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์ธรรมชาติ) ในปี ค.ศ. 1948 พิพิธภัณฑ์ย้ายไปยังตัวนครอาบาชิริ มีการสร้างอาคารใหม่เพิ่มเข้ามาในปี ค.ศ. 1961 เพื่อฉลองครอบรอบ 25 ปีนับจากการเปิดทำการครั้งแรก ทั้งอาคารหลักและอาคารใหม่ได้รับการออกแบบโดยสถาปนิกโยชิยะ ทาโนอูโอะ ลูกศิษย์ของแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์ อาคารท
หม่ได้รับการออกแบบโดยสถาปนิกโยชิยะ ทาโนอูโอะ ลูกศิษย์ของแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์ อาคารทั้งสองหลังขึ้นทะเบียนเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้ระดับชาติ
นิทรรศการในพิพิธภัณฑ์จัดแสดงเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ทางธรรมชาติและวัฒนธรรมของพื้นที่ ตั้งแต่ยุคหินญี่ปุ่นไปจนถึงยุคโจมงและยุคซากุโจมง ไปจนถึงชีวิตประจำวันในยุคโชวะ และจัดแสดงวัตถุที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมซัตสึมง, วัฒนธรรมโอค็อตสค์ และชาวไอนุ มีพิพิธภัณฑ์เนินเปลือกหอยโมโยโระเปิดทำการเป็นส่วนผนวก

ดูเพิ่ม
* คัตสึรางาโอกะ ชาชิ
* พิพิธภัณฑ์ฮกไกโด
* พิพิธภัณฑ์เรือนจำอาบาชิริ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* พิพิธภัณฑ์พื้นบ้านนครอาบาชิริ
พิพิธภัณฑ์ซากดึกดำบรรพ์โปเกมอน
พิพิธภัณฑ์ซากดึกดำบรรพ์โปเกมอน ( ) เป็นนิทรรศการสัญจรที่สร้างจากแฟรนไชส์สื่อโปเกมอน จัดแสดงภาพวาดและประติมากรรม "ขนาดเท่าจริง" ของโครงกระดูกของซากดึกดำบรรพ์โปเกมอน พร้อมด้วยซากดึกดำบรรพ์ของจริงของสัตว์ยุคก่อนประวัติศาสตร์ในชีวิตจริงและสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ ที่เป็นต้นแบบของโปเกมอนชนิดนั้น ๆ นิทรรศการจัดโดยพิพิธภัณฑ์ธรรมชาติและวิทยาศาสตร์แห่งชาติและบริษัทโปเกอมอน
พิพิธภัณฑ์ซากดึกดำบรรพ์โปเกมอนเปิดที่พิพิธภัณฑ์นครมิกาซะในนครมิกาซะ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 และเปิดถึงวันที่ 20 กันยายนปีเดียวกัน ตั้งแต่นั้นนิทรรศการก็หมุนเวียนไปจัดที่พิพิธภัณฑ์อื่น ๆ และจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยากุมมะในนครโทมิโอกะ จังหวัดกุมมะ ตั้งแต่วันที่ 23 กันยายนถึง 3 ธันวาคม พ.ศ. 2566

ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2565 มีการจัดการท่องเที่ยวเสมือนจริงของนิทรรศการออนไลน์ โดยใช้งานด้วยชุดหูฟังสวมศีรษะเสมือนจริง (VR)
กำหนดการที่พิพิธภัณฑ์
{| class="wikitable"
|-
! พิพิธภัณฑ์
! ที่ตั้ง
! เปิด
! ปิด
! class=unsortable | 
|-
| พิพิธภัณฑ์นครมิกาซะ
| นครมิกาซะ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น
| 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 
| 20 กันยายน พ.ศ. 2564
| 
|-
| พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติชิมาเนะแห่งเขาซัมเบะ
| นครโอดะ จังหวัดชิมาเนะ ประเทศญี่ปุ่น
| 9 ตุลาคม พ.ศ. 2564
| 30 มกราคม พ.ศ. 2565
| 
|-
| พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติและวิทยาศาสตร์แห่งชาติ
| เขตอูเอโนะ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
| 15 มีนาคม พ.ศ. 2565
| 19 มิถุนายน พ.ศ. 2565
| 
|-
| พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาโทโยฮาชิ
| นครโทโยฮาชิ ประเทศญี่ปุ่น
| 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2565
| 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565
| 
|-
| พิพิธภัฑณ์ศิลปะจังหวัดโออิตะ
| นครโออิตะ จังหวัดโ
6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565
| 
|-
| พิพิธภัฑณ์ศิลปะจังหวัดโออิตะ
| นครโออิตะ จังหวัดโออิตะ ประเทศญี่ปุ่น
| 10 ธันวาคม พ.ศ. 2565
| 24 มกราคม พ.ศ. 2566
| 
|-
| พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์นีงาตะ
| นครนีงาตะ จังหวัดนีงาตะ ประเทศญี่ปุ่น
| 4 มีนาคม พ.ศ. 2566
| 25 มิถุนายน พ.ศ. 2566
| 
|-
| rowspan=2 | พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยากุมมะ
| rowspan=2 | นครโทมิโอกะ จังหวัดกุมมะ ประเทศญี่ปุ่น
| 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2566
| 18 กันยายน พ.ศ. 2566
| rowspan=2 | 
|-
| 23 กันยายน พ.ศ. 2566
| 3 ธันวาคม พ.ศ. 2566
|-
|}
ดูเพิ่ม
* โปเกมอน เดอะ ปาร์ค 2005 — สวนสนุกสัญจรที่เปิดทำการในปี พ.ศ. 2548 และ พ.ศ. 2549

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
พิพิธภัณฑ์ยูโกสลาเวีย
พิพิธภัณฑ์ยูโกสลาเวีย ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์สาธารณะในเบลเกรด ประเทศเซอร์เบีย ซึ่งบอกเล่าประวัติศาสตร์ของยูโกสลาเวียยุคราชอาณาจักรไปจนถึงยุคสังคมนิยม และชีวิตของยอซีป บรอซ ตีโต ที่ไว้ศพของตีโตในปัจจุบันอยู่ในอาคารบ้านดอกไม้ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์

ด้วยยอดเข้าชม 120,000 ต่อปี ทำให้พิพิธภัณฑ์มียอดเข้าชมสูงสุดในประเทศเซอร์เบีย

ประวัติศาสตร์

ศูนย์ "ยอซีป บรอซ ตีโต" อนุสรณ์
ทั้งสามอาคารของพิพิธภัณฑ์ ในอดีตเป็นส่วนหนึ่งของศูนย์ "ยอซีป บรอซ ตีโต" อนุสรณ์ มาก่อน
พิพิธภัณฑ์ 25 พฤษภา เปิดเมื่อปี 1962 สร้างโดยนครเบลเกรดเพื่อเป็นของขวัญวันเกิดแก่ยอซีป บรอซ ตีโต ประธานาธิบดีแห่งยูโกสลาเวียเนื่องในโอกาสวันเกิดปีที่ 70 ปี พิพิธภัณฑ์นี้ใช้จัดแสดงของขวัญต่าง ๆ ที่ตีโตได้รับจนถึงปี 1962 ในปี 1982 ได้มีการก่อตั้งศูนย์ "ยอซีป บรอซ ตีโต" อนุสรณ์ ("Josip Broz Tito" Memorial Centre) ขึ้น และพิพิธภัณฑ์ 25 พฤษภา กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของศูนย์ ศูนย์ดังกล่าวประกอบด้วยหลายอาคารและสถาบันต่าง ๆ ที่ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในเบลเกรด และบางส่วนนอกเบลเกรด เช่นที่กุมรอเวซ บ้านเกิดของตีโต อาคารของศูนย์ยังรวมถึงบ้านดอกไม้ซึ่งเป็นที่ฝังร่างของตีโต อาคารส่วนใหญ่ของศูนย์ตั้งอยู่ในบริเวณเดดีเนีย ในปี 1984 มีการเปิดตัวส่วนต่อเติมอาคารของสะสมอนุ
องศูนย์ตั้งอยู่ในบริเวณเดดีเนีย ในปี 1984 มีการเปิดตัวส่วนต่อเติมอาคารของสะสมอนุสรณ์ (the Memorial Collection Building) ซึ่งจัดแสดงของส่วนตัวและรางวัลรวมถึงเหรียญเกียรติยศของตีโต
นอกจากวัตถุจัดแสดงอันเนื่องจากประวัติศาสตร์ของยูโกสลาเวียและตีโตแล้ว พิพิธภัณฑ์ยังจัดแสดงงานศิลปะจากศิลปินเลื่องชื่อระดับโลก เช่น ยัน กรีเกียร์, คลอด ยอเซฟ แวร์เนท์, เฟอร์ดีนันท์ เฌออร์ก วอลด์มืลเลอร์, ภาพพิมพ์ต้นฉบับของ Los Caprichos โดย ฟรังซิสโก โกยา, เกอร์เบรนด์ ฟาน เดิน เอ็กเฮาต์ เป็นต้น
พิพิธภัณฑ์การปฏิวัติประชาชนยูโกสลาฟ
พิพิธภัณฑ์การปฏิวัติประชาชนยูโกสลาฟ (Museum of the Revolution of Yugoslav Peoples) สถาปนาในปี 1959 โดยคณะกรรมการกลางสภาคอมมิวนิสต์แห่งยูโกสลาเวีย อาคารเริ่มก่อสร้างในปี 1978 ที่นิวเบลเกรด ตั้งอยู่ระหว่างวังเซอร์เบีย และหออูชเซ ตั้งเป้าแล้วเสร็จในปี 1981 ตรงกับการเฉลิมฉลอง 40 ปีของการปฏิวัติ กระนั้นอาคารสร้างไม่แล้วเสร็จและถูกทิ้งร้าง กลายมาเป็นที่อยู่อาศัยของคนไร้บ้าน
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ยูโกสลาเวีย
พิพิธภัณฑ์สถาปนาในปี 1996 โดยรัฐบาลสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวีย เพื่อทดแทนสองสถาบันเก่า คือ ศูนย์ "ยอซีป บรอซ ตีโต" ระลึก และ พิพิธภัณฑ์การปฏิวัติประชนชนยูโกสลาฟ ของสะสมจากทั้งสองหน่วยงานถูกขนย้ายมาเป็นของพิพิธภัณฑ์ใหม่นี้

พิพิธภัณฑ์เปลี่ยนชื่อในปี 2016 เป็น พิพิธภัณฑ์ยูโกสลาเวีย โดยประกอบด้วยสามอาคาร พื้นที่รวม 5253 ตารางเมตร ตั้งอยู่ในสวนขนาด 3.2 เฮกตาร์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*