SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดพระเกิด (จังหวัดน่าน)
วัดพระเกิด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเวียง อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน ที่ดินวัดมีเนื้อที่ 3 ไร่ 2 งาน 60 ตารางวา
วัดพระเกิดตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2370 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2381 ไม่ทราบนามผู้สร้าง แต่ปรากฏในหนังสือการอ่านศิลาจารึกของอาจารย์กล่ำ ทองคำวรรณ ว่า "สำหรับวัดพระเกิดที่จังหวัดน่าน คนเมืองเทิงเป็นผู้สร้าง" และในหลักศิลาจารึกหลักที่ 72 ที่จารึกเมื่อปี พ.ศ. 2043 บันทึกว่าพระมหาราชเทวีเจ้าได้ให้ฝังสีมาที่วัดพระเกิด ทั้งนี้มีการถวายนาและข้าพระแด่วัดด้วย มีตำนานเล่าว่า เมื่อตอนที่ ปรับสถานที่สร้างวัดนั้นได้พบพระแก้วแกะสีขาว ใสอยู่ในกล่องไม้สาน วางอยู่บนตอไม้ จึงตั้งชื่อว่า "วัดพระเกิด" ปัจจุบันยังมีการเก็บพระแก้วองค์นั้นไว้ที่วัด
วัดพระเกิดยังเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ชุมชนบ้านพระเกิด จัดแสดงโบราณวัตถุข้าวของเครื่องใช้ต่าง ๆ เช่น หีบพระธรรมโบราณลงรักปิดทองจำนวนหลายใบ ยอดช่อฟ้า คันทวยหรือค่ำยัน แผลงพระพิมพ์ บานหน้าต่างวัดเก่าแก่ทำด้วยไม้แกะสลัก บุษบก เรือแข่งน่านจำลอง ตาลปัตรเก่า และตู้เก็บตั๋วเมืองหรือคัมภีร์ใบลานอักษรธรรมล้านนา จำนวน 2,323 ผูก เป็นต้น ตัวอาคารเดิมเป็นกุฏิ

อ้างอิง
วัดม่วง (จังหวัดสุพรรณบุรี)
วัดม่วง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวนแตง อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 23 ไร่ 3 งาน 69 ตารางวา

วัดม่วงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2463 แต่เดิมเป็นวัดร้างตั้งแต่สมัยอยุธยา ไม่อาจหาประวัติได้ แต่สันนิษฐานว่าที่ตั้งวัดเดิมเป็นชุมชน อยู่ในเส้นทางสัญจรในสมัยนั้น วัดม่วงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2510 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
อาคารเสนาสนะภายในวัดได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ กุฏิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง และมีโบราณสถาน คือ เจดีย์สมัยอยุธยาตอนต้น ทรงระฆังกลม สูงประมาณ 15 เมตร ตั้งอยู่บนเนิน บัลลังก์เหนือองค์ระฆังเป็นบัลลังก์ 8 เหลี่ยมมีปูนปั้นแข้งสิงห์ประดับ เหนือเป็นก้านฉัตร ปล้องไฉน ส่วนยอดหักพัง ฐานเจดีย์และองค์เจดีย์มีสภาพกร่อนไป และวิหาร ส่วนผนังและโครงสร้างหลังคาของวิหารพังทลาย เหลือเพียงส่วนฐานและฐานชุกชีอาคาร ด้านหลังอาคารมีชิ้นส่วนพระพุทธรูปหินทรายอยู่หลายชิ้น

พระสมุห์ณธนกฤต กตปุญโญ(อุ่มสุข)เป็นเจ้าอาวาสปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดม่วง
วัดม่วง อาจหมายถึง
* วัดม่วง กรุงเทพมหานคร 
* วัดม่วง จังหวัดขอนแก่น 
* วัดม่วง จังหวัดชัยภูมิ 
* วัดม่วง จังหวัดเชียงราย 
* วัดม่วง อำเภอปักธงชัย จังหวัดนครราชสีมา 
* วัดม่วง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา
* วัดม่วง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา 
* วัดม่วง จังหวัดพะเยา 
* วัดม่วง อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี 
* วัดม่วง อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี
* วัดม่วง อำเภออุทุมพรพิสัย จังหวัดศรีสะเกษ
* วัดม่วง อำเภอบึงบูรพ์ จังหวัดศรีสะเกษ
* วัดม่วง อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี
* วัดม่วง อำเภอค่ายบางระจัน จังหวัดสิงห์บุรี
* วัดม่วง จังหวัดสุพรรณบุรี 
* วัดม่วง จังหวัดอ่างทอง
วัดไชนาวาส
วัดไชนาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าพี่เลี้ยง อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินทั้งวัดมีเนื้อที่ 33 ไร่ 88 ตารางวา
ประวัติ
วัดไชนาวาส เดิมชื่อ วัดชายนา ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1890 จากนั้นกลายเป็นวัดร้างเป็นระยะเวลานาน จนประมาณ พ.ศ. 2394 มีพระภิกษุพูนได้เข้ามาจำพรรษาในวัดนี้และได้บูรณะวัดนี้ขึ้นมาอีกครั้ง โดยเริ่มจากการสร้างกุฏิสงฆ์ และอุโบสถที่ยังมีพระประธานองค์เดิมอยู่ จนในสมัยพระครูสมณการพิสิฐ (หลวงพ่อท้วม) เป็นเจ้าอาวาส ราว พ.ศ. 2456 มีการบูรณปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่ ทั้งยังสร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้นมา ยังได้รับบริจาคที่ดิน จำนวน 2 ไร่ 3 งาน 28 ตารางวา เมื่อ พ.ศ. 2490 ได้รับบริจาคที่ดินเป็นที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 17 ไร 84 ตารางวา เมื่อ พ.ศ. 2491 ได้รับบริจาคที่ดินเป็นที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 4 ไร่ 2 งาน เมื่อ พ.ศ. 2492 ได้รับบริจาคที่ดินเป็นที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 ไร่ 1 งาน เมื่อ พ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 10 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2467 ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวพระพุทธประวัติ กุฏิสงฆ์ จำนวน 14 หลัง เป็นอาคารไม้ 10 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 4 หลัง วิหาร กว้าง 7 เมตร ยาว 11 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2468 ภายในประดิษฐาน พระพุทธไชยมงคล (หลวงพ่อโต) ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 เป็นอาคารไม้สักทรงไทย หอสวดมนต์ กว้าง 14 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2492 เป็นอาคารไม้สักทรงไทย และมีมณฑปประดิษฐานรูปหล่อเหมือนพระครูสมณการพิสิฐ (หลวงพ่อท้วม) ที่ชาวบ้านนับถือกันมาก บริเวณด้านหน้าวัดมีศาลสมเด็จพระนเรศวรมหาราช
ลำดับเจ้าอาวาส
ลำดับเจ้าอาวาส และผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาสวัดไชนาวาส เท่าที่พบข้อมูล ดังนี้
{| class="wikitable" align="center" style="text-align:center"
|- style="background:#cccccc"
|ลำดับที่
|รายนาม
| width="20%" |เริ่มวาระ
| width="20%" |สิ้นสุดวาระ
|หมายเหตุ
|-
|1
|พระพูน
|ไม่พบข้อมูล
|ไม่พบข้อมูล
|เจ้าอาวาส
|-
|2
|เจ้าอธิการโพ
|ไม่พบข้อมูล
|ไม่พบข้อมูล
|เจ้าอาวาส
|-
|3
|พระวินัยธรสอน สะอาดดี สุวณฺณาโภ
|ไม่พบข้อมูล
|พ.ศ. 2456
|เจ้าอาวาส, ย้ายไปเป็นเจ้าอาวาสวัดป่าเลไลยก์วรวิหาร
|-
|4
|พระครูสมณการพิสิฐ (ท้วม ทั่งดี จนฺทสุวณฺโณ)
|พ.ศ. 2456
|พ.ศ. 2498
|เจ้าอาวาส, มรณภาพ
|-
|5
|พระครูสุวิมลธรรมนาถ (ผ่อน รักชื่น ทญฺญกาโย)
|ไม่พบข้อมูล
|ไม่พบข้อ
มรณภาพ
|-
|5
|พระครูสุวิมลธรรมนาถ (ผ่อน รักชื่น ทญฺญกาโย)
|ไม่พบข้อมูล
|ไม่พบข้อมูล
|เจ้าอาวาส
|-
|ว่าง
|พระต่วน ธมฺมโฆโส 
|ไม่พบข้อมูล
|ไม่พบข้อมูล
|ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
|-
|6
|พระภัทรมุนี (ผล เพชรสนิท ภทฺทิโย) ป.ธ.6
|พ.ศ. 2509
|พ.ศ. 2513
|เจ้าอาวาส, มรณภาพ
|-
|7
|พระครูสุนาถธรรมคุณ (จรูญ รุจิธฺมโม)
|พ.ศ. 2513
|พ.ศ. 2559
|เจ้าอาวาส, มรณภาพ
|-
| rowspan="2" |8
| rowspan="2" |พระครูปลัดบุญยัง สุนทรวิภาต ทุลฺลโภ ดร.
|พ.ศ. 2559
|พ.ศ. 2560
|ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
|-
|พ.ศ. 2560
| -
|เจ้าอาวาส, ปัจจุบัน
|-
|
|
|
|
|
|}
เขาเปาจีอาซูการ์
เขาเปาจีอาซูการ์ ( ) เป็นยอดเขาที่ตั้งอยู่ในเขตเมืองรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล บนคาบสมุทรเล็ก ๆ ที่ยื่นออกไปในปากอ่าวกวานาบารา เขานี้มีความสูง 395 เมตร (1,296 ฟุต) เหนืออ่าวจอดเรือ

เปาจีอาซูการ์เป็นหนึ่งในบรรดาภูเขาหินแกรนิตและภูเขาควอตซ์ที่ตั้งตระหง่านเหนือพื้นที่ริมน้ำรอบเมืองรีโอเดจาเนโร ในทางธรณีวิทยาถือเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มหินโผล่สูงชันที่เรียกว่าเขาโดด (bornhardt) กล่าวกันว่าเขาลูกนี้ได้ชื่อว่า เปาจีอาซูการ์ ( ) เนื่องจากมีรูปทรงคล้ายคลึงกับก้อนน้ำตาลทรงกรวยที่ผลิตขายกันในอดีต เปาจีอาซูการ์เป็นที่รู้จักไปทั่วโลกจากกระเช้าลอยฟ้าและทิวทัศนียภาพของเมืองและอื่น ๆ
เปาจีอาซูการ์อยู่ในเขตอนุสรณ์สถานทางธรรมชาติเขาเปาจีอาซูการ์และเขาอูร์กาซึ่งจัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2549 และกลายเป็นส่วนหนึ่งของแหล่งมรดกโลกที่ยูเนสโกขึ้นทะเบียนใน พ.ศ. 2555

อ้างอิง
จียามังชีนา
จียามังชีนา ( ) เป็นเมืองและเทศบาลแห่งหนึ่งในรัฐมีนัชเจไรช์ ประเทศบราซิล ประมาณกันว่าเมืองนี้มีประชากร 47,825 คนในพื้นที่ 3,870 ตารางกิโลเมตร (ณ ค.ศ. 2020)

อารายัลดูตีฌูกู (ชื่อเรียกของจียามังชีนาในช่วงแรกเริ่ม) ก่อตั้งขึ้นในสมัยอาณานิคมในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 ตามที่ชื่อเมืองได้บ่งบอกไว้ จียามังชีนาเป็นศูนย์กลางของการทำเหมืองเพชรในคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 ต่อมายูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนย่านเมืองเก่าของดียามังชีนาเป็นแหล่งมรดกโลกในฐานะตัวอย่างของสถาปัตยกรรมบาโรกแบบบราซิลที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดี

เมืองเก่าแก่อื่น ๆ ในรัฐมีนัชเจไรช์ได้แก่ โอรูเปรตู, เซาฌูเวาแดล-เรย์, ชีราเด็งชิส, กงโกญัส และซาบารา

อ้างอิง
อุทยานแห่งชาติเล็งซอยส์มาราเญ็งซิส
อุทยานแห่งชาติเล็งซอยส์มาราเญ็งซิส ( ; ) เป็นอุทยานแห่งชาติที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของอ่าวเซาโฌแซในรัฐมารันเญา ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศบราซิล อุทยานแห่งนี้ได้รับการจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2524 มีเนื้อที่ 155,000 เฮกตาร์ (380,000 เอเคอร์) ครอบคลุมแนวชายฝั่ง 70 กิโลเมตร (43 ไมล์) และพื้นที่ตอนในซึ่งประกอบด้วยเนินทรายที่มีลักษณะเป็นลอนคลื่น ในฤดูฝน ร่องแอ่งระหว่างเนินทรายเหล่านี้จะกลายเป็นทะเลสาบน้ำจืดเนื่องจากน้ำฝนไม่สามารถซึมผ่านชั้นหินด้านล่างได้ อุทยานแห่งนี้เป็นที่อยู่อาศัยของพรรณพืช สัตว์ แมลง และปลานานาชนิด รวมถึงสัตว์สี่ชนิดที่ใกล้สูญพันธุ์ และได้กลายเป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมสำหรับนักท่องเที่ยวเชิงนิเวศ

อ้างอิง
ปังตานัล
ปังตานัล ( ) เป็นภูมิภาคทางธรรมชาติที่ครอบคลุมพื้นที่ชุ่มน้ำเขตร้อนที่ใหญ่ที่สุดในโลกและทุ่งหญ้าน้ำท่วมขังที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีเนื้อที่ประมาณ 140,000 ถึง 160,000 ตารางกิโลเมตร (54,000 ถึง 62,000 ตารางไมล์) ส่วนใหญ่อยู่ในรัฐมาตูโกรสซูดูซูลของประเทศบราซิล แต่ยังกินพื้นที่เข้าไปในรัฐมาตูโกรสซูและบางส่วนของประเทศโบลิเวียและประเทศปารากวัยด้วย

ภูมิภาคนี้ประกอบไปด้วยระบบนิเวศย่อยหลายระบบ แต่ละระบบมีลักษณะทางอุทกวิทยา ธรณีวิทยา และนิเวศวิทยาที่แตกต่างกัน มีถึง 12 ระบบในจำนวนนี้ได้รับการกำหนดนิยามแล้ว ประมาณร้อยละ 80 ของที่ราบน้ำท่วมถึงในปังตานัลจะจมอยู่ใต้น้ำในฤดูฝน หล่อเลี้ยงพรรณพืชน้ำที่มีความหลากหลายทางชีวภาพและช่วยค้ำจุนพันธุ์สัตว์หลากชนิด
ชื่อ ปังตานัล มาจากคำภาษาโปรตุเกสว่า ปังตานู ( ) ซึ่งแปลว่าพื้นที่ชุ่มน้ำ ที่ลุ่มน้ำขัง ที่ลุ่มชื้นแฉะ หรือพรุ ในขณะเดียวกัน คนท้องถิ่นจะเรียกเขตที่สูงของบราซิลว่า ปลานัลตู ( ) ซึ่งแปลว่าที่ราบสูง

อ้างอิง
ท่าเทียบเรือวาลงกู
ท่าเทียบเรือวาลงกู ( ) เป็นท่าเรือเก่าที่ตั้งอยู่ในพื้นที่ท่าเรือรีโอเดจาเนโร ระหว่างถนนกูเวลยู อี กัสตรู กับถนนซากาดูรา กาบรัล ในปัจจุบัน

ท่าเทียบเรือนี้สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1811 และใช้เป็นสถานที่จอดเรือและค้าทาสชาวแอฟริกาจนกระทั่ง ค.ศ. 1831 เมื่อมีการปิดล้อมแอฟริกาโดยห้ามการส่งทาสข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกมายังบราซิล (แต่การลักลอบค้าทาสยังคงดำเนินต่อไปจนถึง ค.ศ. 1888) ตลอดช่วงยี่สิบปีของการเปิดทำการ มีทาสจำนวนระหว่าง 500,000–1,000,000 คนขึ้นฝั่งที่วาลงกู บราซิลได้รับทาสประมาณ 4,900,000 คนจากการค้าทาสข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก
ใน ค.ศ. 1843 มีการสร้างเขื่อนท่าเทียบเรือใหม่ทับบนท่าเทียบเรือวาลงกูเพื่อรับเสด็จเจ้าหญิงเตเรซา กริสตีนาแห่งบูร์บง-ซิซิลีทั้งสองซึ่งจะทรงเสกสมรสกับจักรพรรดิเปดรูที่ 2 แห่งบราซิล ท่าเทียบเรือนี้มีชื่อเรียกว่า "ท่าเทียบเรือจักรพรรดินี" ( ) แต่ในที่สุดท่าเทียบเรือก็ถูกถมระหว่างการปรับปรุงเมืองใน ค.ศ. 1911
ระหว่างการขุดเจาะพื้นที่ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของงานฟื้นฟูบริเวณท่าเรือรีโอเดจาเนโรใน ค.ศ. 2011 ได้มีการค้นพบท่าเทียบเรือจักรพรรดินีและท่าเทียบเรือวาลงกูพร้อมกับเครื่องรางและวัตถุบูชาจำนวนมากจากคองโก แองโกลา และโมซัมบิก สถาบันมรดกทางประวัติศาสตร์และศิลปะแห่งชาติบราซิลและนครรีโอเดจาเนโรบรรจุชื่อแหล่งโบราณคดีท่าเรือวาลงกูไว้ในรายชื่อเบื้องต้นเพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก จากนั้นยูเนสโกก็ขึ้นทะเบียนแหล่งโบราณคดีดังกล่าวเป็นแหล่งมรดกโลกอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 2017
ในช่วง ค.ศ. 1850 ถึง ค.ศ. 1920 บริเวณรอบ ๆ ท่าเทียบเรือเก่ากลายเป็นพื้นที่ที่ทาสผิวดำหรืออิสรชนจากชาติต่าง ๆ เข้าครอบครอง เอย์โตร์ ดุส ปราเซริส นักร้องและจิตรกรชาวบราซิล ขนานนามพื้นที่นี้ว่า "แอฟริกาน้อย" ( )

อ้างอิง
ขนมเนียล
ขนมเนียล เป็นขนมพื้นบ้านของชาวไทยเชื้อสายเขมรในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่างของประเทศไทย ขนมเนียลทำจากแป้งข้าวเหนียว ผสมกับน้ำตาลทรายแดง น้ำตาลอ้อย และมะพร้าวขูด นึ่งจนสุก ขนมจะมีสีน้ำตาลอ่อน เนื้อสัมผัสหนึบ และมีรสหวานมัน โดยชื่อขนม มาจากคำว่า "เนียล" ซึ่งเป็นภาษาเขมรถิ่นไทย แปลว่า "ทะนาน" ซึ่งเป็นเครื่องมือตวงข้าวสารทำจากกะลานำมาผ่าครึ่ง เมื่อจะทำเป็นอุปกรณ์ทำขนมจึงนำ "เนียล" หรือทะนานมาเจาะรูสำหรับนึ่ง จึงได้ชื่อนี้มา
เบื้องต้นนำแป้งข้าวเหนียวมาผสมกับน้ำตาลทรายแดงหรือน้ำตาลอ้อยบดผง อาจตัดเกลือลงเล็กน้อย จากนั้นใส่เนื้อเนื้อมะพร้าวแก่ขูดขุยและมะพร้าวทึนทึกขูดหยาบคลุกเคล้าให้เข้ากันพร้อมนึ่งในเนียล ซึ่งเนียลหรือทะนานที่ใช้ ทำจากกะลามะพร้าวซีกล่างให้ขนาดพอดีกับปากหม้อนึ่งขัดจนเงางาม เริ่มต้นด้วยการตั้งเตาถ่านและหม้อนึ่งโดยนำเนียลหรือทะนานเจาะรูตรงกลางมาตั้งไว้ หลังจากนั้นใส่แป้งข้าวเหนียวที่ผสมใส่ลงเนียลปิดฝาพักไว้ราว 2-3 นาที บ้างว่า 3-5 นาที ความร้อนจากไอน้ำพุ่งผ่านรูกะลาที่เจาะไว้ทำให้ขนมสุก เมื่อสุกแล้วจึงนำขนมขึ้นใส่ด้วยใบตองแห้งหรือภาชนะที่เตรียมไว้
บางท้องที่เชื่อว่า มีการทำขนมชนิดนี้หลังฤดูกาลเก็บเกี่ยวเพื่อเซ่นไหว้ศาลปู่ตา เพื่อขอขมาและขอบคุณผีปู่ตาที่ช่วยให้ดินน้ำอุดมสมบูรณ์ รวมทั้งชาวไทยเชื้อสายเขมรนิยมปลูกต้นมะพร้าวบริเวณที่อยู่อาศัยเพื่อใช้ประโยชน์ต่าง ๆ

อ้างอิง
หมูกระทะ
หมูกระทะ คืออาหารของประเทศในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ที่มีต้นกำเนิดมาจากประเทศไทย ในประเทศฟิลิปปินส์ สิงคโปร์ อินโดนีเซีย และมาเลเซียจะเรียกอาหารชนิดนี้ว่า มูกาตา

ที่มา
หมูกระทะคือกระบวนการทำอาหารที่ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมการกินฮอตพอตจากจีน และวัฒนธรรมการกินปิ้งย่างจากเกาหลีแล้วนำมารวมกัน โดยมีข้อสันนิษฐานว่าหมูกระทะมีต้นกำเนิดมาจากการกินปิ้งย่างจากเกาหลี การกินในไทยนั้นจะนิยมใช้ถ่านในการให้ความร้อนสำหรับประกอบทำหมูกระทะ ซึ่งหมูกระทะก็ถือเป็นรูปแบบอาหารที่มีอิทธิพลในวัฒนธรรมการกินมากในไทย ก่อนที่จะแพร่ขยายไปยังมาเลเซีย อินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ และสิงคโปร์
การปรุงและการกิน
เตาของหมูกระทะแบ่งออกเป็น 2 ส่วนคือส่วนตรงกลางเตาสำหรับการปิ้งย่าง และส่วนรอบนอกของตรงกลางเตาสำหรับการใส่น้ำซุปเพื่อต้ม อาหารที่นำมาประกอบใส่ในหมูกระทะส่วนใหญ่จะมีทั้งเนื้อสัตว์ อาหารทะเล ผัก ลูกชิ้น ไส้กรอก เส้น เป็นต้น สำหรับวิธีการปิ้งย่างนั้นโดยส่วนใหญ่จะนิยมใช้ก้อนไขมันสัตว์แทนน้ำมันเพื่อไม่ให้สิ่งที่ปิ้งย่างนั้นติดอยู่ที่เตา

คนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ส่วนใหญ่จะนิยมกินหมูกระทะร่วมกับน้ำจิ้มสุกียากี้หรือซอสเผ็ด แต่ในบางร้านอาหารก็จะมีน้ำจิ้มอาหารทะเลร่วมด้วย

อ้างอิง
ลิเกบารัต
ลิเกบารัต ( ) เป็นรูปแบบดนตรีในคาบสมุทรมลายูที่มีการร้อเพลงเป็นกลุ่ม ลิเกบารัตมักแสดงพร้อมกับเพอร์คัชชัน หรือไม่มีเครื่องดนตรีเลย การเต้นมีความคล้ายกับเอินดัง ยกเว้นการตบมือที่ใช้เพื่อทำเสียงจังหวะ ต้นกำเนิดของลิเกบารัตยังไม่เป็นที่กระจ่าง เพราะการแสดงนี้พบทั้งประเทศมาเลเซียและประเทศไทย และปัจจุบันกรมวัฒนธรรมและศิลปะแห่งชาติมาเลเซียสนับสนุนลิเกบารัตในฐานะส่วนสำคัญของวัฒนธรรมประจำชาติมาเลเซีย

รายละเอียด
ลิเกบารัตมักแสดงด้วยสมาชิกกลุ่ม 10 - 15 คน ถึงแม้ว่าจะไม่มีจำนวนมาตรฐานก็ตาม สมาชิกกลุ่มมักนั่งไคว้ห้างบนเวที บางครั้งมีผู้ชมอยู่ด้านล่าง เมื่อมีการแข่งลิเกบารัต ทั้งสองกลุ่มจะต้องอยู่บนเวทีพร้อมกัน
การเผยแพร่ของลิเกบารัต
ต้นกำเนิด
มีข้อมูลหลากหลายว่าต้นกำเนิดของลิเกบารัตมาจากภาคใต้ของประเทศไทย หรือรัฐกลันตันของประเทศมาเลเซีย หรือแม้แต่มีงานระบำแต่งงานผสมกันระหว่างชาวไทยเชื้อสายมลายูกับชาวกลันตันเชื้อสายมลายู

ปัจจุบัน ลิเกบารัตได้กระจายไปทั่วคาบสมุทรมลายู ในบางรายงานในช่วงกลางคริสตทศวรรษ 1980 บันทึกว่าไปไกลถึงประเทศสิงคโปร์ โดยมีหน่วยงานรัฐบาลแค่แห่งเดียวที่สนับสนุนงานนี้

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* An excellent example of dikir barat, showing audience reaction to humour
วัดทุ่งสามัคคีธรรม
วัดทุ่งสามัคคีธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองผักนาก อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน 60 ตารางวา มีที่ดินธรณีสงฆ์ จำนวน 36 แปลง เนื้อที่ 189 ไร่ 1 งาน 80 ตารางวา
วัดทุ่งสามัคคีธรรม เดิมวัดชื่อ วัดทุ่ง เป็นวัดร้าง สันนิษฐานว่าสร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลาย ต่อมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2499 หลวงพ่อสังวาลย์ เขมโก ได้ธุดงค์ออกจากป่าช้าวัดบ้านทึงและได้มาปักกลดอยู่ที่วัดทุ่งสามัคคีธรรม ท่านอาศัยอยู่ในวิหารร้าง ในครั้งแรกมีพระอยู่เพียงรูปเดียว หลวงปู่สังวาลย์ได้เริ่มพัฒนาวัดทุ่งให้เป็นสถานที่ปฏิบัติภาวนาแก่ญาติโยมผู้ศรัทธา จนเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ.2510 ได้ยกวัดร้างขึ้นเป็นวัดมีพระสงฆ์ และต่อมา พ.ศ. 2533 เปลี่ยนชื่อจาก "วัดทุ่ง" มาเป็น "วัดทุ่งสามัคคีธรรม" โดยหลวงพ่อสังวาลย์ได้พัฒนาด้านศาสนวัตถุอันได้แก่ โบสถ์ วิหาร ศาลาการเปรียญ และกุฏิอีกหลายหลัง รวมถึงการขยายที่ดินวัดออกไปอีกหลายร้อยไร่แล้ว วัดทุ่งสามัคคีธ
และกุฏิอีกหลายหลัง รวมถึงการขยายที่ดินวัดออกไปอีกหลายร้อยไร่แล้ว วัดทุ่งสามัคคีธรรมได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ.2530 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 31.35 เมตร ยาว 40 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสองชั้น กว้าง 31.35 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 ชั้นล่างใช้สำหรับเจริญกัมมัฏฐานวิปัสสนา ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 54 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารไม้ วิหาร กว้าง 4.30 เมตร ยาว 9.50 เมตร หอสวดมนต์ กว้าง 14 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2531 กุฏิสงฆ์ จำนวน 25 หลัง เป็นอาคารไม้ 10 หลัง และตึก 15 หลัง เป็นต้น

รายนามเจ้าอาวาส
* พระมาลัย ปญฺญาสโร พ.ศ. 2525–2536 
* พระสังวาล เขมโก พ.ศ. 2536–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดคงคารามวรวิหาร
วัดคงคารามวรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นโท ชนิดวรวิหาร สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองกระแชง อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ 3 งาน 2 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 9 แปลง เนื้อที่ 118 ไร่ 25 ตารางวา

วัดคงคารามวรวิหารตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2370 จากจารึกที่หน้าหอสวดมนต์ระบุว่าพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงบูรณปฏิสังขรณ์ ระหว่าง พ.ศ. 2367–2394 พระองค์ทรงยกเงินพระคลังข้างที่จำนวนหมื่นชังกับทองร้อยชั่ง ไว้สำหรับการปฏิสังขรณ์พระอาราม วัดคงคารามวิหารได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2522 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 22.70 เมตร ยาว 41.30 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 9.60 เมตร ยาว 26.70 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย มณฑปสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2458 มีหลังคาลดถึง 5 ชั้น เป็นทรงสูงสี่เหลี่ยมจัตุรัส ทรงจอมแหเหยียบมุขจตุรมุข มีเครื่องลำยอง ช่อฟ้า ใบระกา ก่ออิฐถือปูน ยกพื้นสูง มีระเบียงรอบ มีบันไดขึ้นสี่ทิศ เสาผนังก่ออิฐถือปูน ศาลาการเปรียญ กว้าง 9.90 เมตร ยาว 26.80 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารทรงไทย 2 ชั้น ครึ่งตึกครึ่งไม้ กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารไม้ 5 หลัง หอสวดมนต์ กว้าง 9.30 เมตร ยาว 13.40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 เป็นอาคารไม้ทรงไทย าลาอเนกประสงค์ กว้าง 19.20 เมตร ยาว 13.10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 เป็นอาคารทรงไทย 2 ชั้น ครึ่งตึกครึ่งไม้
มตร ยาว 13.10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 เป็นอาคารทรงไทย 2 ชั้น ครึ่งตึกครึ่งไม้ และหอไตรกลางน้ำ วัดมีโบราณวัตถุ คือ ตู้เก็บพระไตรปิฎกโบราณ ใบเสมาโบราณ ช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์โบราณ
วัดเขาดีสลัก
วัดเขาดีสลัก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนคา อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี มีรอยพระพุทธบาทบนยอดเขา

วัดเขาดีสลักตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2470 ไม่ทราบประวัติความเป็นมาที่แน่นอน ได้สำรวจพบพระพุทธบาทที่คาดว่าอยู่ในสมัยทวารวดี ทำจากหินทรายอยู่บนยอดเขาเมื่อ พ.ศ. 2534 กรมศิลปากรร่วมกับจังหวัดสุพรรณบุรีได้จัดสร้างมณฑปประดิษฐานพระพุทธบาทนี้ไว้บนยอดเขา และพัฒนาปรับปรุงสภาพภูมิทัศน์วัดนี้
โบราณสถานภายในวัด ได้แก่ รอยพระพุทธบาทหินทรายสีแดง เป็นรอยพระพุทธบาทนูนต่ำ ขนาดกว้างประมาณ 65.5 ซม. ยาว 141.5 ซม. สลักลวดลายมงคล 108 ประการในกรอบวงกลม มีลักษณะศิลปะทวารวดีตอนปลายที่ได้รับอิทธิพลศิลปะขอม อายุราวพุทธศตวรรษที่ 16–17 และมีซากเจดีย์บนยอดเขา เป็นเนินโบราณสถานก่อด้วยอิฐผสมก้อนหินปูนธรรมชาติ โบราณสถานแห่งนี้ถูกลักลอบขุดทำลายเป็นอย่างมาก จนไม่สามารถระบุรูปทรงได้ อิฐที่พบเป็นอิฐสมัยอยุธยา มีอิฐสมัยทวารวดีเป็นส่วนน้อย จึงสันนิษฐานว่าคงเป็นโบราณสถานสมัยทวารวดีแล้วมีการซ่อมแซมบูรณะในสมัยอยุธยา หรืออาจเป็นโบราณสถานสมัยอยุธยาที่เก็บอิฐสมัยทวารวดีจากบริเวณใกล้เคียงมาเป็นวัสดุก่อสร้างในบางส่วน นอกจากนี้ยังขุดค้นพบโพรงหินภายในมีพระพุทธรูปและโบ
ยงมาเป็นวัสดุก่อสร้างในบางส่วน นอกจากนี้ยังขุดค้นพบโพรงหินภายในมีพระพุทธรูปและโบราณวัตถุต่าง ๆ อีกหลายชนิด
ทุกปีทางวัดจะมีงานประเพณีตักบาตรเทโว ในวันแรม 1 ค่ำเดือน 11

ปัจจุบันมี พระรัตนเวที (พีร์ ชินวโร) เป็นเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดมหาสมณารามราชวรวิหาร
วัดมหาสมณารามราชวรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นโทชนิดราชวรวิหาร สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่บนไหล่เขาด้านทิศตะวันออกของพระนครคีรี ในตำบลคลองกระแชง อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี

ประวัติ
วัดมหาสมณารามราชวรวิหาร หรือรู้จักในนาม วัดเขาวัง เดิมชื่อ วัดสมณ [ สะ-หฺมน] หรือ วัดมหาสมน บ้างว่าสมัยโบราณมีภิกษุลังกามาจำพรรษา ได้เห็นว่า มีต้นมะลิอยู่บนเขาเป็นจำนวนมากจึงพากันเรียกว่า (วัด) เขาสุมน [สุ-มะ-นะ] แปลว่า "ดอกมะลิ" สันนิษฐานว่าวัดนี้สร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยา
เมื่อพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้สร้างพระนครคีรี บรรดาพระสงฆ์ที่จำพรรษาอยู่ภายในวัดมหาสมณาราม เมื่อทราบข่าวว่าอยู่ในเขตสร้างพระราชวังจึงพากันย้ายไปจำพรรษาที่อื่น ทำให้วัดมหาสมณารามกลายเป็นวัดร้าง พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงโปรดเกล้าฯ ให้บูรณซ่อมแซมวัดมหาสมณารามโดยมีเจ้าพระยาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) เป็นผู้ควบคุมการดำเนินงานบูรณะ และพระราชทานนามให้มีความหมายให้เป็นอนุสรณ์ถึงพระองค์ว่า "วัดมหาสมณาราม"
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ พระอุโบสถหลังคาหน้าจั่ว มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หน้าบันทั้งสองด้านของอาคารมีตราพระมหาพิชัยมงกุฎเปล่งพระรัศมี ขนาบด้วยฉัตร 2 ข้าง ด้านล่างทำเป็นรูปพระอาทิตย์ (ซ้าย) และพระจันทร์ (ขวา) ล้อมรอบด้วยลวดลายก้านขดที่ทำเป็นรูปลายใบไม้อย่างเทศ ฐานอุโบสถเป็นฐานสิงห์และฐานบัวลูกแก้ว ไม่มีลวดลายประดับ ผนังฉาบปูนขาวเจาะช่องหน้าต่าง 5 ช่อง เสาของอาคารบริเวณส่วนบัวหัวเสาทำปูนปั้นด้วยบัวแวง มีคันทวยไม้ประดับกระจกสีรองรับชายคาปีกนก
ภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย มีภาพเขียนจิตรกรรมฝาผนังสีฝุ่น ฝีมือของขรัวอินโข่ง และผู้เขียนภาพอีก 4 คน คือ พระอาจารย์เป้า วัดทรงคะนอง ครูหวนตาลวันนา พ่อละมุดบ้านข้าว และหลวงพ่อฤทธิ์ วัดพลับพลาชัย เป็นภาพการไปนมัสการสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ทางพุทธศาสนา เช่น ภาพนมัสการพระพุทธบาท ภาพนมัสการพระปฐมเจดีย์ ภาพนมัสการพระบรมธาตุนครศรีธรรมราช ภาพพระนครคีรี ส่วนภาพระหว่างหน้าต่างภาพวาดแสดงปรัชญาเกี่ยวกับวัฒนธรรมประเพณีชีวิต เกิด แก่ เจ็บ ตาย ลักษณะการเขียนเป็นภาพทัศนียภาพแบบตะวันตกผสมไทย ถือเป็นภาพเขียนของขรัวอินโข่งแห่งเดียวในจังหวัดเพชรบุรีอันเป็นบ้านเกิดของท่าน นอกจากนั้น บริเวณหลังวัดมีถ้ำหนึ่งชื่อพุทธโกษา ภายในก่อพระพุทธไสยาสน์ไว้ 1 องค์ ความยาวปร
วัดนาจอมเทียน
วัดนาจอมเทียน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาจอมเทียน อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี มีเนื้อที่ตั้งวัด 55 ไร่ 2 งาน 49 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 2 ไร่ 1 งาน 46 ตารางวา

วัดนาจอมเทียนเริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2310 ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2532
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่าซึ่งได้รับการบูรณะในสมัยปัจจุบัน เคยใช้เป็นสถานที่ประกอบพิธีสำคัญต่าง ๆ เมื่อยามออกศึกสงคราม และยังใช้เป็นที่ปลุกเสกอาวุธศาตราและเครื่องรางต่าง ๆ อุโบสถหลังใหม่ ศาลาการเปรียญ กุฏิ ศาลา กำแพง เมรุ หอระฆัง อาคารเรียนปริยัติธรรมของวัด และอาคารในวัดที่ใช้เป็นโรงเรียนของทางราชการ ภายในวัดยังมีพระบรมรูปสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช สร้างขึ้นเพราะพระองค์เสด็จผ่านหรือพำนักอยู่

อ้างอิง
เกาะศักดิ์สิทธิ์โอกิโนชิมะและสถานที่ที่เกี่ยวข้องในภูมิภาคมูนากาตะ
เกาะศักดิ์สิทธิ์โอกิโนชิมะ และสถานที่ที่เกี่ยวข้องในภูมิภาคมูนากาตะ ( ) เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมของประเทศญี่ปุ่น ประกอบด้วยสถานที่ 4 แห่ง ที่ตั้งอยู่ที่เมืองมูนากาตะ จังหวัดฟูกูโอกะ

มีการค้นพบโบราณวัตถุกว่า 80,000 ชิ้นมีิอายุตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 ถึง 10 และได้รับการยกย่องว่าเป็นสมบัติประจำชาติญี่ปุ่น อาทิ กระจกและหัวมังกรทองแดงในยุคยุคราชวงศ์เหนือ-ใต้ของจีน แหวนทองคำและเครื่องดักม้าคล้ายกับที่พบในสุสานชิลลาในเกาหลี และเศษชามแก้วจากจักรวรรดิซาเซเนียน เป็นต้น

ผู้ปกครองท้องถิ่นตระกูลมุนาคาตะเป็นผู้นำในการสักการะบูชาเทพเจ้า และเชื่อกันว่าโคฟุนและหลุมฝังศพจำนวนมากในพื้นที่เป็นที่ฝังศพของพวกเขา
มรดกโลก
เกาะศักดิ์สิทธิ์โอกิโนชิมะ และสถานที่ที่เกี่ยวข้องในภูมิภาคมูนากาตะ ของญี่ปุ่นได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 41 เมื่อ 2560 ที่เมืองกรากุฟ ประเทศโปแลนด์ ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
*(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
*(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
สถานที่ขึ้นทะเบียน
{| class="wikitable sortable" style="background:#ffffff;"
|-
!width="40%" align="left" style="background:#ffdead;" | สถานที่
!width="11%" align="left" style="background:#ffdead;" | ที่ตั้ง
!width="30%" align="left" style="background:#ffdead;" class="unsortable"| หมายเหตุ
!width="8%" align="left" style="background:#ffdead;" class="unsortable"| ภาพ
!width="10%" align="left" style="background:#ffdead;" class="unsortable"| พิกัดที่ตั้ง
|-
| align="center"|โอกิโนชิมะ Okinoshima || มูนากาตะ || ทั้งเกาะโอกิโนชิมะ || || 
|-
| align="center" |ศาลเจ้ามูนากาตะ - โอกิสึมิยะ มูนากาตะจินไตเคได - โอกิตสึมิยะ || มูนากาตะ ||ตั้งอยู่บนเกาะโอ
กาตะ - โอกิสึมิยะ มูนากาตะจินไตเคได - โอกิตสึมิยะ || มูนากาตะ ||ตั้งอยู่บนเกาะโอกิโนชิมะ บูชาเทพีทาโงริฮิเมะ || || 
|-
| align="center" |ศาลเจ้ามูนากาตะ - นากัตสึมิยะ มูนากาตะจินไตเคได - นากัตสึมิยะ || มูนากาตะ || ตั้งอยู่บนเกาะโอชิมะ บูชาเทพีทางิสึฮิเดะ || || 
|-
| align="center" |ศาลเจ้ามูนากาตะ - เฮ็ทสึมิยะ มูนากาตะจินไตเคได - เฮ็ตสึมิยะ || มูนากาตะ || ตั้งอยู่บนเกาะคิวชู บูชาเทพีอิจิกิชิมะ ตัวอาคารฮนเด็งและไฮเด็งสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1578 และ 1590 || || 
|-
|}
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Okinoshima Island and Related Sites in Munakata Region
* Proposal document
* Pamphlet
พิพิธภัณฑ์ดาราศาสตร์เซี่ยงไฮ้
พิพิธภัณฑ์ดาราศาสตร์เซี่ยงไฮ้ หรือ ท้องฟ้าจำลองเซี่ยงไฮ้ ( ) เป็นท้องฟ้าจำลองที่เปิดในปี พ.ศ. 2564 ในเมืองใหม่หลิงกัง เขตผู่ตงใหม่ เซี่ยงไฮ้ มีโดมครอบคลุม 38,000 ตารางเมตร เป็นท้องฟ้าจำลองที่ใหญ่ที่สุดในโลกในด้านของขนาดอาคาร ท้องฟ้าจำลองซึ่งออกแบบโดยเอนนิดส์อาร์คิเทคส์ในนครนิวยอร์ก ทำหน้าที่เป็นสถาบันดาราศาสตร์ให้ความรู้และความบันเทิงสำหรับประชาชนทั่วไปเยี่ยมชม เป็นส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเซี่ยงไฮ้
ประวัติ
พิพิธภัณฑ์ดาราศาสตร์เซี่ยงไฮ้ได้รับการอนุมัติโดยคณะกรรมการพัฒนาและปฏิรูปแห่งเซี่ยงไฮ้เมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2557 ดำเนินการก่อสร้างโดยพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเซี่ยงไฮ้ และหอดูดาวเซี่ยงไฮ้แห่งสถาบันวิทยาศาสตร์จีนจะให้การสนับสนุนด้านเทคนิค เริ่มก่อสร้างอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 ดำเนินการเปิดในวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 และเปิดให้ประชาชนทั่วไปในวันถัดไป เป็นหนึ่งในท้องฟ้าจำลองที่มีพื้นที่ก่อสร้างที่ใหญ่ที่สุดในโลก
สถาปัตยกรรม
ท้องฟ้าจำลองมีพื้นที่ใช้สอยทั้งหมด 58,602 ตารางเมตร และพื้นที่ก่อสร้างรวม 38,164 ตารางเมตร มีพื้นที่จัดแสดงนิทรรศการหลัก 3 แห่ง ได้แก่ นิทรรศการ "บ้านเกิด", "จักรวาล" และ"การเดินทาง" พื้นที่จัดแสดงพิเศษ เช่น "สถานีอวกาศเวิ่นเทียน", "ดาวเคราะห์ที่อยากรู้", และ "มุ่งสู่ดาวอังคาร" รวมถึงโดมท้องฟ้าจำลองที่ใช้เครื่องฉายดาวความละเอียดสูงพิเศษ 8K และห้องรับรอง, หอดูดาว Wangshu, หอเทพธิดาซีเหอ (หอเทพธิดาพระอาทิตย์) และค่ายสำรวจดวงดาว
ออกแบบโดยใช้เส้นโค้งทั้งหมด ให้สะท้อนถึงรูปร่าง การโคจรหมุนรอบของเทห์ฟากฟ้า และเรขาคณิตของจักรวาล ทั้งตัวอาคารหลักของพิพิธภัณฑ์และภูมิทัศน์กลางแจ้ง โธมัส เจ หว่อง หุ้นส่วนด้านการออกแบบของเอนนิดส์อาร์คิเทคส์ อธิบายว่าแนวคิดการออกแบบพื้นฐานของพิพิธภัณฑ์คือ "กฎพื้นฐานของฟิสิกส์ดาราศาสตร์ซึ่งเป็นกฎในอวกาศ"

ดูเพิ่ม
* รายชื่อท้องฟ้าจำลอง

อ้างอิง
วัดเขา
วัดเขา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลชัยบุรี อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง ที่ดินของวัดมีจำนวน 14 ไร่ 3 งาน 10 ตารางวา

ประวัติ
วัดเขาเป็นวัดโบราณมีเจดีย์บนเขาชัยบุรี ซึ่งอยู่ภายในบริเวณที่ตั้งเมืองพัทลุงเก่าในพุทธศตวรรษที่ 22-24 เมืองเก่านี้มีป้อมปราการ คูน้ำและกำแพงเมืองปิดกั้น ทั้งมีภูเขาธรรมชาติเป็นปราการอีก 3 ด้าน ส่วนตำแหน่งของวัดเขาตั้งอยู่บนเนินเขาเตี้ย ๆ ทางทิศเหนือของเขาพลู อยู่ภายในกำแพงเมืองค่อนไปทางทิศเหนือใกล้กับคลองเมือง หลังจากเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 ได้ย้ายเมืองจากเขาชัยบุรีไปตั้งที่ตำบลท่าเสม็ด ทำให้ประชาชนย้ายไปอยู่ที่อื่น วัดเขาจึงถูกทิ้งร้างตั้งแต่นั้นมา
กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษา ฉบับพิเศษ เล่ม 102 ตอนที่ 180 วันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2528 หน้า 139 ต่อมาเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2550 มหาเถรสมาคมได้ยกวัดร้างนี้ขึ้นเป็นวัดมีพระภิกษุอยู่จำพรรษา
เสนาสนะและโบราณสถาน
อาคารและเสนาสนะในวัด ได้แก่ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ 8 หลัง หอฉัน และห้องน้ำห้องสุขา 3 หลัง จำนวน 10 ห้อง โบราณวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์ก่ออิฐถือปูนศิลปกรรมสมัยอยุธยาตอนปลาย ฐานสี่เหลี่ยมจัตุรัส กว้างประมาณ 5 เมตร สูงประมาณ 10 เมตร ฐานเขียง 2 ชั้น รองรับฐานสิงห์ย่อมุมไม้สิบสอง 2 ชั้น ตรงกลางฐานสิงห์เจาะซุ้มโค้งแหลมสำหรับประดิษฐานพระพุทธรูปทั้งสี่ด้าน องค์ระฆังทรงกลมขนาดเล็กไม่มีบัลลังก์ ยอดปล้องไฉนและปลียอด เมื่อ พ.ศ. 2519 ได้บูรณะยอดเจดีย์ที่หักพังลงมาและ พ.ศ. 2538 บูรณะองค์เจดีย์และลานประทักษิณ
เดิมมีพระไสยาสน์เป็นพระพุทธรูปก่ออิฐถือปูนต่อมาทำลายลงเหลือแต่พระเศียร ขนาดยาวตั้งแต่ไรพระศกถึงพระหนุประมาณ 1 เมตร ปัจจุบันเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สงขลา และมีสิ่งก่อสร้างที่สันนิษฐานว่าอาจะเป็นวิหารหรืออุโบสถตั้งอยู่บนเขาด้วยเนื่องจากได้พบกระเบื้องมุงหลังคาดินเผาแบบกระเบื้องขอแผ่นใหญ่ หนามาก บริเวณเขายังพบกระเบื้องถ้วยชามจีนสมัยราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิงจำนวนมาก แสดงหลักฐานว่ามีชุมชนใหญ่สมัยอยุธยา และกำแพงเมืองที่แทบไม่เห็นร่องรอยของกำแพงเมืองในปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดโฉลกหลำ
วัดโฉลกหลำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะพะงัน อำเภอเกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดโฉลกหลำตั้งวัดเมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2519 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2520 ที่ตั้งวัดเป็นอ่าวอยู่ทางทิศเหนือของเกาะพะงัน เป็นอ่าวลึกกำบังคลื่นลมในบางฤดูได้เป็นอย่างดี แต่บางฤดูคลื่นลมจัดมากเรือเข้าจอดเทียบท่าไม่ได้ เวลาคลื่นลมสงบจะมีเรือประมงเข้ามาจอดเป็นจำนวนมาก มีหมู่บ้านชาวประมงชายฝั่งที่เก่าแก่ของเกาะ มีท่าเรือขึ้นปลาจึงเป็นแหล่งจำหน่ายอาหารทะเล
วัดโฉลกหลำมีพระเกจิอาจารย์ที่มีชื่อเสียง อย่าง หลวงพ่อจันทร์ ท่านเป็นพระเกจิอาจารย์ที่เก่งทางด้านวิชาลบผง ท่านเขียนและลบผงได้เอง อาทิ ผงปถมัง ผงอิทธิเจ และมวลสารส่วนผสมอีกหลาย ๆ ชนิด ซึ่งมีทั้งปูนเปลือกหอย น้ำมันตังอิ้ว และกล้วย เป็นตัวประสานเนื้อพระ กล่าวกันว่าเป็นสุดยอดพระเรื่องเมตตามหาเสน่ห์มหานิยม หลวงพ่อจันทร์ได้ก่อสร้างเสนาสนะต่าง ๆ รวมทั้งอุโบสถ กระทั่งทำที่พักสงฆ์ได้กลายเป็นวัดตามกฎหมาย เรียกว่า สำนักสงฆ์โฉลกหลำ ต่อมาได้ยกสถานะเป็นวัดและได้จัดงานผูกพัทธสีมาในปี พ.ศ. 2522

อ้างอิง
แหล่งคริสเตียนลับในภูมิภาคนางาซากิ
แหล่งคริสเตียนลับในภูมิภาคนางาซากิ ( ) เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมของประเทศญี่ปุ่น ประกอบด้วยสถานที่ 12 แห่ง ที่ตั้งอยู่ในจังหวัดนางาซากิและคูมาโมโตะเกี่ยวกับ คากูเระคิริชิตัง และศาสนาคริสต์ในญี่ปุ่น มีอายุตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 ถึง 19 ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงยุคของการห้ามศรัทธาของคริสเตียนตลอดจนการฟื้นฟูชุมชนคริสเตียนหลังจากการยกเลิกการห้ามอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1873
ศาสนาคริสต์เผยแพรสู่ญี่ปุ่นครั้งแรกใน ค.ศ. 1549 กับการมาของมิชชันนารีเยซูอิตฟรันซิสโก ฆาบิเอร์ ความเชื่อใหม่นี้ชนะใจผองชนเป็นจำนวนมากรวมไปถึงไดเมียวจำนวนหนึ่ง อย่างไรก็ตามผู้ปกครองประเทศกีดกันและปราบปรามผู้ที่นับถือศาสนาคริสต์โดยเฉพาะในช่วงสองศตวรรษของการประกาศปิดประเทศ กระทั่งญี่ปุ่นต้องเผชิญกับการมาถึงของมหาอำนาจตะวันตกและการเปิดประเทศ ตลอดจนการฟื้นฟูเมจิในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่กิจกรรมเผยแผ่ศาสนาและชาวคริสต์ที่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกอย่างลับ ๆ กลับมาปรากฎตัวขึ้นอีกครั้ง
มรดกโลก
แหล่งคริสเตียนลับในภูมิภาคนางาซากิ ของญี่ปุ่นได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 42 เมื่อ 2561 ที่เมืองมานามา ประเทศบาห์เรน ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
*(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
สถานที่ขึ้นทะเบียน
{| class="wikitable sortable"
|-
!style="background:#ffdead;" | ชื่อ
!style="background:#ffdead;" | ที่ตั้ง
!style="background:#ffdead;" class="unsortable"| ภาพ
! style="background:#ffdead;" class="unsortable" | หมายเหตุ
|-
| ซากปราสาทฮาระ ( ) || มินามิชิมาบาระ (จังหวัดนางาซากิ) || || แหล่งประวัติศาสตร์
|-
| หมู่บ้านคาซูงะและสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในฮิราโดะ (หมู่บ้านคาซูงะและเขายาซูมันดาเกะ) ( ) || ฮิราโดะ (จังหวัดนางาซากิ) || || ภูมิทัศน์วัฒนธรรมที่สำคัญ
|-
| หมู่บ้านคาซูงะและสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในฮิราโดะ (เกาะนากาเอโนชิมะ) ( ) || ฮิราโดะ (จังหวัดนางาซากิ) || ||ห้ามเข้า 
|-
| หมู่บ้านซากิตสึในอามากูซะ ( ) || อามากูซะ (จังหวัดคู
งาซากิ) || ||ห้ามเข้า 
|-
| หมู่บ้านซากิตสึในอามากูซะ ( ) || อามากูซะ (จังหวัดคูมาโมโตะ) || ||ภูมิทัศน์วัฒนธรรมที่สำคัญ
|-
| หมู่บ้านชิตสึในโซโตเมะ ( ) || นางาซากิ || ||
|-
| หมู่บ้านโอโนะในโซโตเมะ ( ) || นางาซากิ || || ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญ
|-
| กลุ่มหมู่บ้านบนเกาะคูโรชิมะ ( ) || ซาเซโบะ (จังหวัดนางาซากิ) || || ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญ
|-
| ส่วนที่เหลือของกลุ่มหมู่บ้านบนเกาะโนซากิ ( ) || โอจิกะ (จังหวัดนางาซากิ) || ||
|-
| กลุ่มหมู่บ้านบนเกาะคาชิรางาชิมะ ( ) || ชิน-คามิโงโต (จังหวัดนางาซากิ) || || ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญ
|-
| กลุ่มหมู่บ้านบนเกาะฮิซากะ ( ) || โกโต (จังหวัดนางาซากิ) || || ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญ
|-
| หมู่บ
ซากะ ( ) || โกโต (จังหวัดนางาซากิ) || || ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญ
|-
| หมู่บ้านเองามิบนเกาะนารุ (โบสถ์เองามิและพื้นที่โดยรอบ) ( ) || โกโต (จังหวัดนางาซากิ) || || ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญ
|-
| อาสนวิหารโออูระ ( ) || นางาซากิ || || สมบัติแห่งชาติ
|-
|}
อ้างอิง

ข้อมูล
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น
* Candidate for World Heritage
* The Nagasaki Church Group
* Candidate for World Heritage
* The Nagasaki Church Group
* Outline of Churches and Christian Sites
* Map of proposed sites
วัดเขาศรีวิชัย
วัดเขาศรีวิชัย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีวิชัย อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี

ประวัติ
วัดเขาศรีวิชัย หรือ วัดเขาหัวบน จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1125 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1137
ตำนานการบูรณะพระบรมธาตุไชยาในสมัยพระครูโสภณเจตสิการาม (หนูติสฺโส) เล่าว่าเมื่อ พ.ศ. 2438 มีชายหนุ่มที่ต่อมารู้จักในนาม ตาปะขาวนุ้ย ไม่ปรากฏว่าหลักฐานแหล่งเดิมอยู่ที่ใด แต่ได้มาขออาศัยที่วัดหัวเขา มีชื่อเสียงในการบูรณะวัด ต่อมาชาวไชยาเดินทางไปรับตาปะขาวมาไชยาและเริ่มเข้ามาถากถางเพื่อบูรณะพระบรมธาตุแต่เกิดเรื่องเสียก่อนจึงบูรณะไม่สำเร็จ จากเรื่องนี้จึงตั้งข้อสังเกตว่า วัดหัวเขา น่าจะเป็นชื่อเดิมของวัดเขาศรีวิชัย แต่อย่างไรก็ตามมีหลักฐานที่เป็นลายลักษณ์อักษรปรากฏชื่อวัดเขาศรีวิชัยในหนังสือสัญญาการรับเหมา สร้างกุฏิ 3 หลังที่อารามวัด ลงวันที่ 24 กันยายน ร.ศ. 121 หนังสือสัญญานี้อยู่ในความครอบครองของพระครูวิจิตรคณานุการอดีตเจ้าอาวาสวัดเขาศรีวิชัย ชื
อสัญญานี้อยู่ในความครอบครองของพระครูวิจิตรคณานุการอดีตเจ้าอาวาสวัดเขาศรีวิชัย ชื่อ "วัดเขาศรีวิชัย" จึงเป็นชื่อที่ใช้กันไม่ต่ำกว่า พ.ศ. 2445 ส่วนชื่อวัดหัวเขาบนคงเป็นชื่อที่ชาวบ้านนิยมเรียกอย่างไม่เป็นทางการ
โบราณสถาน
พบหลักฐานทางโบราณคดี มีอายุราวศตวรรษที่ 13–16 ได้แก่ อุโบสถเก่าแก่ก่ออิฐถือปูน ใช้ผนังรับน้ำหนักแทนเสา หลังคาเป็นโครงไม้มุงกระเบื้อง ด้านหน้ามีพระพุทธรูปปางป่าเลไลย์ ช่องประตูหน้าต่างต่าง ๆ ประดับด้วยเครืองถ้วยชามกระเบื้อง ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัยลงรักปิดทองจำนวน 11 องค์ พบโบราณวัตถุ เช่น เทวรูปพระนารายณ์อยู่บนยอดเขาบริเวณซากโบราณสถาน เมื่อ พ.ศ. 2518 พบพระพิมพ์ศิลปะศรีวิชัย พบลูกปัดหลายชนิดซึ่งสันนิษฐานว่ามีการติดต่อค้าขายกันมาตั้งแต่สมัยโบราณ

อ้างอิง
กลุ่มสุสานโบราณโมซุ-ฟูรูอิจิ
กลุ่มสุสานโบราณโมซุ-ฟูรูอิจิ: เนินสุสานญี่ปุ่นโบราณ ( ) เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมของประเทศญี่ปุ่น ประกอบด้วยหลุมฝั่งศพโบราณ (โคฟุง) จำนวน 49 แห่ง ที่ตั้งอยู่ใน เมืองซาไก ฮาบิกิโนะ และฟูจิอิเดระ จังหวัดโอซากะ

สุสานเหล่านี้มีไว้สำหรับสมาชิกของชนชั้นสูง เป็นกลุ่มสุสานที่สำคัญในจำนวนทั้งหมดกว่า 160,000 แห่งในญี่ปุ่นที่ได้รับการคัดเลือก และเป็นตัวแทนวัตถุที่ร่ำรวยที่สุดของยุคโคฟุงในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 3 ถึง 6

ตัวอย่างสถานที่สำคัญที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก ได้แก่ ไดเซ็งโคฟุง ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นสถานที่ฝั่งพระศพของจักรพรรดินินโตกุ มีความยาวทั้งสิ้น 525 เมตร สูง 39.8 เมตร อยู่ภายใต้การดูแลของสำนักพระราชวังญี่ปุ่น
มรดกโลก
กลุ่มสุสานโบราณโมซุ-ฟูรูอิจิขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 43 เมื่อ 2562 ที่เมืองบากู ประเทศอาเซอร์ไบจาน ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
*(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
*(vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์

ดูเพิ่ม
* หมู่สุสานโมซุ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
แหล่งยุคก่อนประวัติศาสตร์โจมงในภาคเหนือของญี่ปุ่น
แหล่งยุคก่อนประวัติศาสตร์โจมงในภาคเหนือของญี่ปุ่น ( ) เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมของประเทศญี่ปุ่น ประกอบแหล่งขุดค้นทางโบราณคดียุคโจมงอายุตั้งแต่ 10,000 ปี ถึง 400 ปีก่อน ค.ศ. จำนวน 17 แห่ง ที่ตั้งอยู่ในจังหวัดฮกไกโด อาโอโมริ อิวาเตะและอากิตะ

สถานที่สำคัญที่ได้รับการขึ้นทะเบียนฯ อาทิ แหล่งซันไนมารูยามะในจังหวัดอาโอโมริที่ค้นพบเมื่อ พ.ศ. 2535 ซึ่งขุดพบหลักฐานว่าเคยมีการสร้างสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่คาดว่าเป็นที่พักอาศัยและที่เก็บของ และแหล่งโบราณยุคหินคาเมโอกะที่ขุดพบ "ชาโกกิโดะงู" เป็นต้น
มรดกโลก
แหล่งยุคก่อนประวัติศาสตร์โจมงในภาคเหนือของญี่ปุ่นขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 44 เมื่อ 2564 ที่เมืองฝูโจว ประเทศจีน ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
*(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
*(v) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของวัฒนธรรมมนุษย์ ขนบธรรมเนียมประเพณีแห่งสถาปัตยกรรม วิธีการก่อสร้าง หรือการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งเสื่อมสลายได้ง่ายจากผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมตาม กาลเวลา

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Jōmon Prehistoric Sites in Northern Japan
วัดภูเขาน้อย
วัดภูเขาน้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะพะงัน อำเภอเกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดภูเขาน้อยตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2432 โดยหลวงพ่อเพชร วชิโร หรือพระครูวิบูลย์ธรรมสาร อดีตเจ้าคณะอำเภอเกาะสมุย ซึ่งขณะนั้นเกาะพะงันเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอเกาะสมุย ท่านจึงปกครองทั้งสมุยและเกาะพะงัน หลวงพ่อเพชรมีพื้นเพเป็นชาวเกาะพะงันแต่กำเนิด ภายในวัดยังมีหลักฐานคือรอยเท้าของหลวงพ่อเพชรที่ปรากฏอยู่หลายแห่ง
โบราณที่สำคัญ คือ เจดีย์ประธานและเจดีย์รายบนยอดเขา ตั้งอยู่บนเนินเขาเตี้ย ๆ ที่ถมปรับพื้นที่เป็นลานรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า เจดีย์มีเรือนธาตุทรงสูง ฐานเขียง 3 ชั้น มีการต่อเติมฐานเขียง มีเจดีย์ทิศขนาดใหญ่ 6 องค์ และขนาดเล็ก 4 องค์ คาดว่าเป็นการก่อสร้างขึ้นใหม่ เจดีย์ประธาน บรรจุพระบรมสารีริกธาตุประกอบด้วยฐานเขียง ถัดขึ้นไปเป็นเรือนธาตุทรงสู ประตูหลอก 4 ด้าน เหนือบัวหงายเรือนธาตุประดับด้วยกระจังสามเหลี่ยม ถัดขึ้นไปเป็นฐานบัวแปดเหลี่ยมรองรับองค์ระฆังขนาดเล็ก ส่วนยอดเป็นปล้องไฉน 5 ปล้อง และปลียอด และอุโบสถเก่าอยู่ทางด้านเหนือ ภายในมีพระพุทธรูปเก่าเป็นพระประธาน 1 องค์ และพระพุทธรูปจำหลักไม้อีก 3 องค์

อ้างอิง
วัดหนองผักนาก
วัดหนองผักนาก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองผักนาก อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 37 ไร่

วัดหนองผักนากตั้งเมื่อ พ.ศ. 2375 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 30 เมตร ยาว 60 เมตร ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติแผนกธรรมเมื่อ พ.ศ. 2497 บริเวณวัดพลโบราณสถานขนาดใหญ่และพบโบราณวัตถุจำนวนมาก จึงมีดำริที่จะจัดตั้งพิพิธภัณฑ์ที่ชุมชนมีส่วนร่วมขึ้นมา
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 6 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2504 กุฏิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง วิหาร กว้าง 10 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ.2519 หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถ

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการวิสุทธิ์
* พระอธิการเผือน
* พระอธิการทอง
* พระอธิการบุญ
* พระครูสิรสุตคุณ
* พระอธิการฟุ้ง
* พระอธิการโหน่ง
* พระมหาประสิทธิ์
* พระมหาสวง
* พระอธิการบุญช่วย
* พระครูสุวรรณธีรวัฒน์ (ชำนาญ) พ.ศ. 2521–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดตาลล้อม
วัดตาลล้อม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเหมือง อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี

วัดตาลล้อม เดิมชื่อ วัดณรงค์จอมสุวรรณ ประชาชนนิยมเรียก "วัดตาลล้อม" เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2417 ซึ่งมีขุนณรงค์ จอมสุวรรณ กำนันตำบลบางทราย เป็นผู้มอบที่ดินถวายสร้างวัดจำนวน 31 ไร่ 2 งาน 32 วา ได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2417 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2519 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร มีการย้ายวัดมาตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามซึ่งเป็นที่ของขุนณรงค์เช่นเดียวกัน เมื่อวัดย้ายมาอยู่ที่ใหม่จึงได้เปลี่ยนชื่อด้วย เพราะสถานที่ตั้งของวัดแห่งใหม่นี้ล้อมรอบด้วยต้นตาลกลายเป็นวัดอยู่กลางดงตาล
อุโบสถหลังเก่า ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเล่มที่ 116 ตอนที่ พิเศษ 17 ง. ลงวันที่ 27 มีนาคม 2541 พื้นที่โบราณสถานโดยประมาณ 3 ไร่ 2 งาน 20.5 ตารางวา ลักษณะอาคารเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า หลังคาทรงจั่วเครื่องไม้มุงกระเบื้องดินเผาหางแหลมมีชายคาปีกนกยื่นออกมาหน้าบันด้านหน้าและหลังปูนปั้นรูปหงส์จีนประดับด้วยลายก้านขด ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปประธานปูนปั้นลงรักปิดทอง ปางมารวิชัย บนฐานชุกชี พร้อมพระอัครสาวกขนาบข้าง มีพระพุทธรูปปูนปั้นลงรักปิดทองประทับยืนทรงเครื่องใหญ่ มีจิตรกรรมฝาผนังเกี่ยวกับเรื่องพุทธประวัติ ภายนอกมีเจดีย์ราย 2 องค์ ลักษณะเป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนย่อมุมไม้สิบสอง ส่วนฐานบางส่วนจมอยู่ในดิน
ราย 2 องค์ ลักษณะเป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนย่อมุมไม้สิบสอง ส่วนฐานบางส่วนจมอยู่ในดิน องค์ระฆังย่อมุมทรงเครื่องมีลายปูนปั้นเป็นสายสังวาลตกแต่ง ส่วนยอดเจดีย์มีบัลลังก์สี่เหลี่ยมย่อมุมรองรับชุดบัวคลุ่มเถา ถัดขึ้นไปชำรุดหักหาย
วัดบางพระวรวิหาร
วัดบางพระวรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดวรวิหาร สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางพระ อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 7 ไร่ 1 งาน 40 ตารางวา
วัดบางพระตั้งเมื่อ พ.ศ. 2440 แต่สันนิษฐานว่าคงสร้างมาแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยาทิพากรวงศมหาโกษาธิบดี (ขำ บุนนาค) เป็นแม่กองในการก่อสร้างพระอุโบสถและพระเจดีย์ ปัจจุบันพระอุโบสถหลังเดิมถูกรื้อไปและสร้างหลังใหม่ขึ้นมาแทนในตำแหน่งเดิม และสมัยพระครุวรกัณฑราจารย์ (บู๊ เจริญศรี) เป็นเจ้าอาวาส มีอาจารย์รูปหนึ่งในวัดเป็นผู้มีฝีมือในการก่อสร้าง ได้จัดทำกำแพงแก้วล้อมรอบพระอุโบสถจากของเดิมที่เป็นไม้ พร้อมกับเปลี่ยนช่อฟ้าใบระกา และเปลี่ยนกระเบื้องมุงหลังคาใหม่ทั้งหมด หลักฐานทางโบราณคดีที่สำคัญ ได้แก่ พระเจดีย์ และ หอสวดมนต์ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังสุด เมื่อวันที่ 2 พฤ
พระเจดีย์ และ หอสวดมนต์ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังสุด เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2507 ปัจจุบันมีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเปิดสอน
การก่อสร้างพระอุโบสถหลังใหม่ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2507 ตามแบบของกรมศิลปากร เครื่องบนนั้นสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์เป็นผู้สนับสนุนเงินสร้าง พระอุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 21.40 เมตร สูงจากพื้นดินถึงอกไก่ 14.50 เมตร ก่อด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก เครื่องบนประกอบด้วยไม้ตะเคียน ประตูหน้าต่างทำด้วยไม้สักทั้งแผ่นแกะสลักลวดลายและสร้างพระประธานเพิ่มขึ้น 1 องค์ ใหญ่กว่าพระประธานองค์เดิม มีกำแพงแก้ว และซุ้มเสมารอบบริเวณพระอุโบสถ สร้างแล้วเสร็จเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2510 ปัจจุบันมี พระธรรมวชิราลังการ (เจ้าคณะจังหวัดชลบุรี) เป็นเจ้าอาวาส

อ้างอิง
วัดสวนตาล
วัดสวนตาล อาจหมายถึง
* วัดสวนตาล จังหวัดน่าน
* วัดสวนตาล จังหวัดมุกดาหาร
* วัดสวนตาล จังหวัดชลบุรี
* วัดสวนตาล จังหวัดอุบลราชธานี
วัดจุฬามณี (จังหวัดปัตตานี)
วัดจุฬามณี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแป้น อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 7 ไร่ 2 งาน 33 ตาราง มีที่ธรณีสงฆ์ 17 แปลง เนื้อที่ 83 ไร่

วัดจุฬามณีตั้งวัด เมื่อ พ.ศ. 2370 สร้างโดยหลวงปู่เสาร์ ชาวบ้านเรียกวัดนี้ว่า วัดแป้น ตามชื่อบ้าน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2395 กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานบนพื้นที่ 2 ไร่ 23 ตารางวา เมื่อ พ.ศ. 2561
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7.77 เมตร ยาว 15.60 เมตร สร้าง พ.ศ. 2499 ศาลาการเปรียญกว้าง 7.79 เมตร ยาว 10.81 เมตร สร้าง พ.ศ. 2478 สร้างด้วยไม้ มีสภาพทรุดโทรม กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ยกพื้นสูง 4 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สองชั้น 1 หลัง สำหรับปูชนียวัตถุมี พระประธานในอุโบสถ พระเพลากว้าง 2.33 เมตร เป็นพระปูนปั้น พระพุทธรูปศิลาขาว ขนาดพระเพลากว้าง 64 เซนติเมตร เจดีย์หลวงปู่เสาร์ และรูปปั้นยักษ์อยู่หน้าอุโบสถ

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการเสาร์
* พระอธิการสีแก้ว สีสุวณฺโณ พ.ศ. 2401–2491 
* พระอธิการอิ่ม อินฺทสโร พ.ศ. 2491–2509 
* พระนิล ภทฺทโก พ.ศ. 2511–2517 
* พระอธิการสันติ เขมโก พ.ศ. 2518–
* พระครูเกษมธรรมโสภณ (สันต์)
วัดโบสถ์มณีศรีบุญเรือง
วัดโบสถ์มณีศรีบุญเรือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองหลวง อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก

วัดโบสถ์มณีศรีบุญเรืองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ผู้สร้างคือ พระยาวิชิตรักษา (แก้ว) เจ้าเมืองตาก อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2410 เดิมมีสองวัดอยู่ติดกัน คือ วัดโบสถ์มณีราษฎร์กับวัดศรีบุญเรือง โดยมีกำแพงกั้น ต่อมา พ.ศ. 2456 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ได้เสด็จตรวจการพระสงฆ์ จังหวัดตาก ได้เสด็จเยี่ยมวัดโบสถ์มณีราษฎร์วันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2456 มีปรารภให้รวมวัดทั้งสองเป็นวัดเดียวกัน และให้นามใหม่ว่า "วัดโบสถ์มณีศรีบุญเรือง" เปลี่ยนชื่อเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2497 วัดได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ เมื่อ พ.ศ. 2533
จุดเด่นของวัด คือ มีวิหารเชื่อมติดกับเจดีย์ทรงมอญที่บรรจุพระธาตุไว้ส่วนบนของยอดฉัตร ภายในประดิษฐานพระประธานนามว่า หลวงพ่อพุทธมนต์ เป็นพระพุทธรูปเนื้อสำริดสมัยสุโขทัย สร้างขึ้นในราวพุทธศตวรรษที่ 19 ตอนต้น มีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ที่เขียนขึ้นบนไม้กระดานข้างละแปดภาพ บนผนังปูนข้างพระประธานสองภาพ และด้านหลังพระประธานหนึ่งภาพ ทั้งหมดเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับพุทธประวัติ และมีรอยพระพุทธบาทหล่อด้วยทองเหลือง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2444

อ้างอิง
วัดมณีไพรสณฑ์ (จังหวัดตาก)
วัดมณีไพรสณฑ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่สอด อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก

วัดมณีไพรสณฑ์สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2328 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2499 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเมื่อ พ.ศ. 2473
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์วิหารสัมพุทเธ เป็นเจดีย์ศิลปะพม่า บนเจดีย์จะประกอบไปด้วยเจดีย์องค์เล็ก ๆ จำนวน 233 องค์ ล้อมรอบตัวเจดีย์องค์ใหญ่ และในแต่ละองค์เจดีย์จะประดิษฐานพระพุทธรูปองค์เล็ก ๆ จำนวน 512,028 องค์ เจดีย์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529 มีขนาดกว้าง 35 เมตร ยาว 15 เมตร และมีการบูรณะปฏิสังขรณ์ใหม่เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 ภายในเจดีย์วิหารสัมพุทเธมีพระประธานองค์ใหญ่ของแต่ละด้านประดิษฐานอยู่ เช่นพระพุทธรูปทรงเครื่องแบบพม่า พระแก้วมรกตจำลอง และพระพุทธรูปอื่น ๆ เป็นต้น อุโบสถเก่าแก่อายุกว่า 200 ปี มีลวดลายไม้ฉลุตรงบริเวณหน้าบัน โบสถ์เก่าแก่อายุกว่า 200 ปี วิหารเก่าแก่ ภายในประดิษฐาน พระพระศากมุนีศรีเมืองฉอด สร้างด้วยปูนเก่าและพระเจ
ปี วิหารเก่าแก่ ภายในประดิษฐาน พระพระศากมุนีศรีเมืองฉอด สร้างด้วยปูนเก่าและพระเจ้าแสนหลวงปิดทองทั้งสององค์ บริเวณโดยรอบวัดมีซุ้มและศาลาประดิษฐานพระพุทธรูปปางต่าง ๆ ได้แก่ พระมหากัจจายนะ พระพุทธรูปปูนปั้นปางพุทธไสยาสน์ เป็นต้น
วัดวังไคร้ (จังหวัดตาก)
วัดวังไคร้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำวัง ในตำบลวังหมัน อำเภอสามเงา จังหวัดตาก มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 6 ไร่ 1 งาน 93 ตารางวา และมีที่ธรณีสงฆ์ 2 แปลง เนื้อที่ 11 ไร่ 1 งาน 10 ตารางวา
วัดวังไคร้ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2450 มีนามตามชื่อหมู่บ้าน เดิมบริเวณที่ตั้งวัดเป็นป่ามีหนองคลองบึง และมีสัตว์ป่าสัตว์น้ำมากมายหลายชนิด ประชาชนได้อพยพมาจากถิ่นฐานต่าง ๆ เมื่อมีจำนวนมากพอสมควรแล้วจึงได้ดำเนินการวัดสร้างวัดนี้ขึ้นมา วัดมีเจดีย์เก่าแก่อยู่ก่อนและมีการทำบุญเจดีย์ทุกปี ในวันที่ 16 เมษายนของทุกปี และวัดนี้ใช้เป็นที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนาของชาวบ้าน หมู่ 2 บ้านวังไคร้ อำเภอสามเงา จังหวัดตาก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2545 ปัจจุบันมีพระครูวินิตสีลโสภณ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
นอกจากเจดีย์ วัดมีศาลาการเปรียญกว้าง 4 เมตร ยาว 34 เมตร สร้าง พ.ศ. 2510 กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารไม้ ปูชนียวัตถุได้แก่ พระประธานจำนวน 4 องค์ เป็นพระพุทธรูปปูนปั้น

อ้างอิง
วัดบางใบไม้
วัดบางใบไม้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางใบไม้ อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี บริเวณวัดยังมีตลาดน้ำชื่อ ตลาดน้ำบางใบไม้ประชารัฐ เปิดทุกวันอาทิตย์

วัดบางใบไม้สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2325 เดิมมี 2 วัด คือ วัดนอกและวัดใน ใช้ชื่อว่า วัดบางจาก ต่อมา ร.ศ. 116 หรือ พ.ศ. 2433 ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดบางใบไม้" ผู้ตั้งชื่อนี้คือ นายกลิ่น น้ำเพชร ผู้ใหญ่บ้านคนแรกและได้เป็นกำนันคนแรก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2510
วัดบางใบไม้มีปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อข้าวสุข สร้างราว พ.ศ. 2433–2446 ในช่วงใกล้เสร็จสิ้นโรคอหิวาตกโรคระบาด หลวงพ่อขำเจ้าอาวาสวัดบางใบไม้ในขณะนั้นจึงได้สร้างพระพุทธรูปปางสมาธิองค์นี้ขึ้นมา เพื่อสร้างขวัญและกำลังใจให้ชาวบ้านไม่กลัวภูตผีและปิศาจ จากนั้นมีการต่อเติมหลวงพ่อองค์เดิมและใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ และมีการหล่อทองแดงหุ้มองค์หลวงพ่อข้าวสุกในปางสมาธิเพื่อกันมดกันแมลงที่มากัดกิน

อ้างอิง
เมส เอย์แนก
เมส เอย์แนก (ปาทาน/เปอร์เซีย: ; Mes Aynak, Mis Ainak, Mis-e-Ainak แปลว่า "แหล่งทองแดงน้อย") เป็นแหล่งโบราณคดี ตั้งอยู่ ทางตะวันออกเฉียงใต้ของคาบูล ประเทศอัฟกานิสถาน ซึ่งมีการค้นพบพระพุทธรูปมากกว่า 400 องค์, สถูป และสังฆารามขนาด นอกจากนี้ยังพบวิหารไฟในศาสนาโซโรอัสเตอร์เช่นกัน สันนิษฐานว่าเมส เอย์แนกเจริญรุ่งเรืองสูสุดในศตวรรษที่ 5-7 และเริ่มเสื่อมลงในศตวรรษที่ 8 ก่อนจะถูกทิ้งร้างใน 200 ปีถัดมา โดยประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธและโซโรอัสเตอร๋
เมส เอย์แนกค้นพบครั้งแรกโดยนักธรณีวิทยาชาวรัสเซียและอัฟกันในปี 1973–4 ในพื้นที่ของเมส เอย์แนก เป็นแหล่งขุดเจาะทองแดงขนาดใหญ่ ที่ซึ่งรัฐบาลให้ความสำคัญกับการขุดเจาะมากกว่า จึงทำให้นักโบราณคดีต้องอาศัยการขุดค้นและนำโราณวัตถุออกไป พร้อมถ่ายภาพของโบราณสถานไว้ในกรณีที่อาจถูกทำลายจากการขุดทองแดง การทำเหมืองทองแดงขนาดใหญ่ในเมส เอย์แนก เริ่มต้นในปี 2007 ภายใต้สัญญาเช่าสัมปทานขุดเจาะทองแดงเวลา 30 ปีของไชน่าเมททัลเลอร์จิคัลกรุ๊ป (MCC) ด้วยมูลค่า US$3 พันล้าน เป็นการลงทุนต่างประเทศในอัฟกานิสถานที่แพงที่สุดในประวัติศาสตร์

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม
*

แหล่งข้อมูอื่น
*A restored Buddha from Mes Aynak
*Mes Aynak on Global Heritage Network
*Ancient Buddhas, Modern Peril
*Saving Mes Aynak website
*Saving Mes Aynak documentary on Al Jazeera
*"Rescuing Mes Aynak". Hannah Bloch, photographs by Simon Norfolk. National Geographic
กัซนี
กัซนี ( , , Ghazni) หรือชื่อในอดีต กัซนิน ( , Ghaznin) หรือ กัซนา ( ; Ghazna) และ กุซนี (Ghuznee) เป็นนครในภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศอัฟกานิสถาน มีประชากรราว 190,000 คน ตั้งอยู่บนตำแหน่งยุทธศาสตร์ ทางผ่านของทางด่วนหมายเลข 1 ซึ่งเชื่อมต่อคาบูล กับ คันดาฮาร์ เป็นเวลาหลายพันปี เมืองกัซนีเป็นที่ราบ ที่ความสูง 2,219 เมตรจากระดับน้ำทะเล และเป็นเมืองหลวงชองจังหวัดกัซนี

กัซนีเป็นท้องที่ของชาวปัชทูนกิลจี ชนเผ่าของปัชทูนที่สำคัญหนึ่ง อดีตมหาอำนาจทางทหารในสมัยจักรวรรดิกัซนาวิด
แหล่งมรดกสำคัญของกัซนี เช่น ป้อมปราการกัซนี, มินาเรต์แห่งกัซนี และ วังสุลต่านมัสอูดที่สาม ในยุคก่อนอิสลามปกครอง ในพื้นที่กัซนีเป็นที่อยู่อาศัยของชนเผ่าต่าง ๆ ซึ่งนับถือศาสนาพุทธและศาสนาโซโรอัสเตอร์

ในเดือนสิงหาคม 2018 มียุทธการกัซนี ซึ่งตอลิบานสามารถยึดครองส่วนใหญ่ของกัซนีได้ ในวันที่ 12 สิงหาคม 2021 กัซนีถูกยึดครองโดยตอลิบานในระหว่างยุทธการเชิงรุกของตอลิบาน

ในปี 2013 กัซนีเป็นเมืองหลวงวัฒนธรรมอิสลามสากลโดย ISESCO

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Map of Ghazni district
* Ghazni.info 
* Ghazni.org
* 1911 encyclopedia entry
* 
* 
*
วัดสิรินธรวรารามภูพร้าว
วัดสิรินธรวรารามภูพร้าว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ตำบลช่องเม็ก อำเภอสิรินธร จังหวัดอุบลราชธานี
วัดสิรินธรวรารามภูพร้าว หรือที่ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดภูพร้าว บ้างเรียก วัดเรืองแสง ตามลักษณะอุโบสถ เดิมพื้นที่ตั้งวัดเป็นป่า มีหน้าผาสูง ไม่มีแหล่งน้ำ จึงไม่มีชาวบ้านอาศัยอยู่ จนราว พ.ศ. 2495–2498 พระอาจารย์บุญมาก ฐิติปัญโญ เดินทางจากประเทศลาวมาพักปักกลดที่ภูพร้าว และสร้างวัดมีเนื้อที่สร้างวัดประมาณ 500 ไร่ และให้ชื่อว่า "วัดภูพร้าว" ต่อมาราว พ.ศ. 2516–2517 พระอาจารย์บุญมากได้เดินทางกลับไปยังวัดภูมะโรง เมืองจำปาสัก เนื่องจากเกิดความไม่สงบทางการเมืองในประเทศลาว วัดภูพร้าวจึงถูกปล่อยร้างเรื่อยมา เมื่อ พ.ศ. 2535 อำเภอสิรินธรได้แยกตัวออกจากอำเภอพิบูลมังสาหาร จึงได้เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดสิรนธรวราราม" ตามชื่ออำเภอ จน พ.ศ. พ.ศ. 2542 พระครูกมลภาว
ลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดสิรนธรวราราม" ตามชื่ออำเภอ จน พ.ศ. พ.ศ. 2542 พระครูกมลภาวนากร เจ้าอาวาสและผู้บูรณะพัฒนาวัดภูหล่น ตำบลสงยาง อำเภอศรีเมืองใหม่ จังหวัดอุบลราชธานี ได้เข้ามาบูรณะวัดจนได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 ในนาม "วัดสิรินธรวรารามภูพร้าว" มีเนื้อที่วัดทั้งหมด 15 ไร่ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2547
จุดเด่นของวัด คือ อุโบสถที่ผนังภายนอกมีงานพุทธศิลป์รูปต้นกัลปพฤกษ์เรืองแสง ออกแบบโดยคุณากร ปริญญาปุณโณ ตัวอุโบสถมีต้นแบบมาจากวัดเชียงทอง ประเทศลาว เสาแต่ละต้นลงลวดลายด้วยมือ โดยรอบนอกเป็นลายดอกบัวและสัตว์ทั้งหลายตามคติบัว 4 เหล่า ทางเข้าเป็นต้นสาละ ต้นมะขามป้อม ต้นสมอ และด้านในสุดเป็นต้นโพธิ์ เบื้องหลังพระประธานในอุโบสถ แกะสลักไม้เป็นต้นโพธิ์

อ้างอิง