SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
นิกูจางะ
นิกูจางะ ( ; ) เป็นอาหารประเภทตุ๋นอย่างหนึ่งของญี่ปุ่นที่ได้รับอิทธิพลจากตะวันตกหรือที่เรียกว่า โยโชกุ โดยทำจากเนื้อสัตว์ มันฝรั่ง และหัวหอม ตุ๋นในซีอิ๊วหวานและมิริง บางครั้งอาจใส่เส้นบุกหรือผักเพิ่มไปด้วย โดยมันฝรั่งจะทำหน้าที่เป็นวัตถุดิบหลัก ส่วนเนื้อสัตว์จะเป็นตัวชูรสชาติอาหาร และต้องทำการตุ๋นจนน้ำในหม้องวดลง โดยมากจะใช้เนื้อวัวฝานบาง บ้างก็ใช้เป็นเนื้อวัวสับ หรือบด ซึ่งก็เป็นที่นิยมเช่นกัน ขณะที่บริเวณภาคตะวันออกของประเทศญี่ปุ่นจะนิยมใช้เนื้อหมูแทนเนื้อวัว
ประวัติ
นิกูจางะถูกคิดค้นโดยพ่อครัวของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีเรื่องหนึ่งระบุว่า เมื่อ ค.ศ. 1895 โทโง เฮฮาจิโร สั่งให้พ่อครัวของกองทัพเรือทำสตูเนื้ออย่างกองทัพเรือสหราชอาณาจักร ซึ่งในขณะนั้น โทโงประจำการอยู่ที่ฐานทัพเรือเมืองไมซูรุ จังหวัดเกียวโต จึงถือว่าเมืองดังกล่าวเป็นจุดกำเนิดของนิกูจางะ ขณะที่ทางเทศมนตรีเมืองคูเระ จังหวัดฮิโรชิมะออกมาแย้ง โดยอธิบายว่าโทโง เฮฮาจิโร สั่งอาหารนี้เมื่อคราวดำรงตำแหน่งเป็นเสนาธิการฐานทัพเรือคูเระใน ค.ศ. 1898

หมายเหตุ

คำว่า "จางะ" ( ) จากชื่อนิกูจางะ เป็นคำย่อของคำว่า "จากาอิโมะ" ( ; )

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* Recipe from Topics Online Magazine by a Japanese emigrant
นาโปริตัง
นาโปริตัง ( ) เป็นพาสตาแบบญี่ปุ่น ซึ่งเป็นอาหารที่ได้รับอิทธิพลจากตะวันตกหรือที่เรียกว่า โยโชกุ อาหารจานนี้ประกอบด้วยเส้นสปาเกตตี ซอสมะเขือเทศ หัวหอม เห็ดกระดุม ไส้กรอก เบคอน และสามารถใส่ซอสตาบัสโกได้ อ้างกันว่าอาหารชนิดนี้ถือกำเนิดขึ้นที่เมืองโยโกฮามะ จังหวัดคานางาวะ
นาโปริตังถูกสร้างสรรค์ครั้งแรกโดยชิเงตาดะ อิริเอะ ( ) เชฟจากโรงแรมนิวแกรนด์ในเมืองโยโกฮามะ โดยได้แรงบันดาลใจจากอาหารสนามของทหารอเมริกัน ซึ่งทำจากเส้นสปาเกตตีผสมกับซอสมะเขือเทศ อิริเอะจึงนำซอสมะเขือเทศกระป๋องแบบเข้มข้นมาผัดกับเส้นสปาเกตตี กระเทียม เบคอน เห็ดกระป๋อง และผักหั่น จากนั้นเป็นต้นมาก็ได้ปรับปรุงรสชาติให้เหมาะสมกับรสนิยมของชาวญี่ปุ่นมากขึ้น ด้วยการเปลี่ยนไปใช้ซอสมะเขือเทศซึ่งหาได้ง่ายกว่า รวมทั้งเติมไส้กรอกและเห็ดกระดุมเพื่อเสริมรสชาติ โดยเชฟตั้งชื่ออาหารชนิดนี้ตามชื่อเมืองนาโปลี (หรือเนเปิลส์ในภาษาอังกฤษ) ประเทศอิตาลี โดยชื่อ "นาโปริตัง" จะมีความหมายว่า "ชาวเมืองนาโปลี" และเป็นคนละชนิดกับสปาเกตตีนโปเลียน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
ปราซาดุสเตรสโปเดริส
และประติมากรรม อุสกังดังกุส]]
ปราซาดุสเตรสโปเดริส ( , ) คือลานจัตุรัสแห่งหนึ่งในบราซิเลีย เมืองหลวงของประเทศบราซิล ได้ชื่อมาจากการเป็นที่ตั้งของอำนาจสามฝ่ายรอบจัตุรัสแห่งนี้ ได้แก่ อำนาจบริหารซึ่งมีปาลาซียูดูปลานัลดู (ทำเนียบประธานาธิบดี) เป็นตัวแทน; อำนาจนิติบัญญัติซึ่งมีรัฐสภาแห่งชาติเป็นตัวแทน; และอำนาจตุลาการซึ่งมีศาลสูงสุดสหพันธ์เป็นตัวแทน

ปราซาดุสเตรสโปเดริสได้รับการออกแบบโดยลูซียู กอสตา และออสการ์ นีเอไมเยร์ เพื่อให้เป็นสถานที่ซึ่งอำนาจทั้งสามจะมาบรรจบกันอย่างประสานกลมกลืน ในปัจจุบันจัตุรัสนี้ได้กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวแห่งหนึ่งของบราซิเลีย
ปราซาดุสเตรสโปเดริสเป็นที่ตั้งของธงผืนใหญ่ที่สุดในโลกที่ยังคงโบกสะบัดอย่างต่อเนื่อง ธงชาติบราซิลที่เชิญขึ้นสู่เสานั้นมีน้ำหนักประมาณ 600 กิโลกรัม (1,300 ปอนด์) และไม่เคยถูกปลดลงเลย (ไม่นับการเปลี่ยนใหม่ทุกเดือน) นับตั้งแต่มีพิธีเปิดเมืองหลวงเมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2503 มีพิธีเปลี่ยนธงนี้ทุกเดือนต่อหน้ากองพันพิทักษ์ประธานาธิบดี ทหารม้าเพื่อเอกราช และกองกำลังทหารอื่น ๆ รวมถึงประธานาธิบดีบราซิลในบางครั้ง

ใน พ.ศ. 2566 ปราซาดุสเตรสโปเดริสถูกผู้สนับสนุนอดีตประธานาธิบดีฌาอีร์ โบลโซนารู เข้าบุกรุก

อ้างอิง
วัดหนองควง
วัดหนองควง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลต้นมะพร้าว อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี

วัดหนองควง ไม่ทราบแน่ชัดว่าสร้างขึ้นเมื่อใด แต่สันนิษฐานจากหลักฐานสิ่งก่อสร้างน่าจะมีมาตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลายหรือรัตนโกสินทร์ตอนต้น สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2484 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2511 อุโบสถได้ประกาศขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดิน วันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2541 พื้นที่โบราณสถานประมาณ 1 ไร่ 49 ตารางวา
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่า กว้าง 8 เมตร ยาว 13 เมตร เป็นอุโบสถที่ได้รับอิทธิพลมาจากสถาปัตยกรรมแบบตะวันตก มีฐานสิงห์ 2 ชั้น ค่อนข้างสูง มีบัวรองรับองค์ระฆังเป็นทรงสี่เหลี่ยม หน้าบัน เครื่องลำยองเป็นปูนปั้นที่ละเอียดงดงาม ช่อฟ้าเป็นรูปมนุษย์หรือเทวดา ระหว่างกลางจั่วเป็นรูปกินรีทั้งสองข้าง นอกอุโบสถมีเจดีย์ราย 2 องค์

อ้างอิง
วัดคลองแห
วัดคลองแห เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองแห อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 31 ไร่ 1 งาน 11 ตารางวา ฝั่งตรงข้ามคือตลาดน้ำคลองแห
วัดคลองแห เดิมชื่อว่า วัดคลองฆ้องแห่ ในอดีตมีการแห่ทรัพย์สมบัติมาจากทางไทรบุรี กลันตัน และตรังกานู เพื่อรวบรวมไปบรรจุที่พระบรมสารีริกธาตุ จังหวัดนครศรีธรรมราช ระหว่างทางได้มีการตีฆ้อง จนได้มาค้างแรมบริเวณที่ตั้งวัดได้ทราบข่าวว่ามีการบรรจุพระบรมสารีริกธาตุเสร็จเรียบร้อยแล้วถึงเดินทางไปตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว จึงนำสมบัติมาฝังไว้ตรงนี้เพื่อเป็นพุทธบูชาโดยในการฝังทรัพย์สมบัตินี้มีการฆ่าคน เพื่อให้ดวงวิญญาณอยู่เฝ้าสมบัติในบริเวณดังกล่าวด้วย ต่อมาจึงเรียกคลองซึ่งห้อมล้อมบริเวณดังกล่าวว่า "คลองฆ้องแห่" ภายหลังมีการสร้างวัดจึงเรียกวัดตามชื่อคลองว่า "วัดคลองฆ้องแห่" ภายหลังเรียกสั้นลงเป็น วัดฆ้องแห่ แต่ต่อมาเพี้ยนมาเป็น "วัดคลองแห" สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่ง
กสั้นลงเป็น วัดฆ้องแห่ แต่ต่อมาเพี้ยนมาเป็น "วัดคลองแห" สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2260 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2450
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 9.50 เมตร ยาว 15.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2493 กุฏิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง โครงสร้างเป็นอาคาร 2 ชั้น ครึ่งตึกครึ่งไม้ และอาคารไม้ และศาลาการเปรียญกว้าง 9.50 เมตร ยาว 18.20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2487 โครงสร้างก่ออิฐถือปูน ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ พระเพลากว้าง 1 เมตร เป็นพระพุทธรูปปั้นด้วยปูนขาว สร้างประมาณ พ.ศ. 2440–2450 พระพุทธรูปหล่อด้วยสัมฤทธิ์และพระพุทธรูปศิลาขาว ปางสมาธิ ศิลปะเชียงแสน พระเพลากว้าง 43 เซนติเมตรเท่ากัน ซึ่งพระภิกษุช่วยนำมาจากประเทศพม่า เมื่อ พ.ศ. 2460 และพระพุทธรูปสัมฤทธิ์ ปางลีลา สูง 125 เซนติเมตร สร้าง พ.ศ. 2500 และมีเจดีย์ลักษณะเจดีย์ชเวดากอง ภายในวัดยังมีพิพิธภัณฑ์วัดค
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการยกกลิ่น
* พระอธิการหนอน
* พระอธิการปลอด
* พระอธิการอ้น
* พระอธิการรุ่ง ปุญฺญพโล
* พระอธิการอั้น ถึง พ.ศ. 2482
* พระอุปัชฌาย์ทอง คงฺฆสฺสโร พ.ศ. 2482–2505
* พระอธิการบุญ ภาสโร พ.ศ. 2505– 
* พระครูปลัดสมพร ฐานธมฺโม

อ้างอิง
ทากิโกมิโงฮัง
ทากิโกมิโงฮัง ( ) เป็นอาหารที่ประกอบด้วยข้าวญี่ปุ่นปรุงรสด้วยดาชิและซอสถั่วเหลือง พร้อมด้วยเห็ด ผัก เนื้อสัตว์ หรือเนื้อปลา ส่วนผสมของทากิโกมิโงฮังถูกปรุงรวมกับข้าว ชาวญี่ปุ่นนิยมบริโภคอาหารทากิโกมิโงฮังในช่วงฤดูใบไม้ร่วง เนื่องจากในช่วงฤดูนี้ในประเทศญี่ปุ่นมีการเก็บเกี่ยวผักรากและเห็ดจำนวนมาก ส่วนผสมจะแตกต่างกันไปตามผักและปลาตามฤดูกาล เนื่องจากอาหารจานนี้มีคุณค่าทางโภชนาการ และใช้ข้าวปริมาณน้อยกับผักและโปรตีน ชาวญี่ปุ่นบางคนจึงรับประทานเพื่อจุดประสงค์ในการลดน้ำหนัก

อ้างอิง
ดูเพิ่ม
* ข้าวหมก (เอเชียใต้)
* ข้าวผัด (เอเชียตะวันออก)
* กับซะฮ์ (ซาอุดิอาระเบีย)
* เคดเจอรี (สหราชอาณาจักร)
* นาซีโกเร็ง (อินโดนีเซีย)
* ปาเอยา (สเปน)
* รีซอตโต (อิตาลี)
เกาะมัตโพน
เกาะมัตโพน เป็นเกาะขนาดเล็กในตำบลปากน้ำ อำเภอเมืองชุมพร จังหวัดชุมพร อยู่ห่างจากปากน้ำชุมพรราว 500 เมตร ในช่วงเวลาน้ำขึ้นจะปรากฏแนวสันทรายซึ่งสามารถใช้เป็นทางเดินจากชายฝั่งไปถึงเกาะได้ เกาะมียอดเขาเล็ก ๆ สูงประมาณ 10–15 เมตร เกาะอยู่ในเขตพื้นที่ใช้ประโยชน์ของกองทัพเรือ บนยอดเขามีประภาคาร
บนเกาะมัตโพนเป็นที่ประดิษฐาน มาลิกเจดีย์ ซึ่งเป็นเจดีย์สมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น ทุกปีในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 7 จะมีการจัดงานประจำปี เรียกว่า งานเกาะแก้วมัตโพน เจดีย์มีขนาด 3.70 x 3.85 เมตร ความสูงของเจดีย์ราว 9.60 เมตร ฐานชั้นล่างเป็นฐานบัวท้องไม้สูงเจาะเป็นช่องสี่เหลี่ยมด้านละ 2 ช่อง สันนิษฐานว่าเป็นที่บรรจุอัฐิ ฐานชั้นบนเป็นฐานสิงห์กลางท้องไม้คาดด้วยลูกแก้วอกไก่ ตกแต่งลายปูนปั้นที่แข้งสิงห์เป็นรูปลายกนกแข้งสิงห์ ฐานสิงห์ย่อมุมไม้สิบสองรับกับองค์ระฆังสี่เหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสองเช่นกัน องค์ระฆังย่อมุมไม้สิบสองประดับลวดลายปูนปั้นเป็นรูปลายกระจัง ที่บัวคอเสื้อเหนือขึ้นไปเป็นบัวถลารูปแปดเหลี่ยมและบัวหงายแปดเหลี่ยมรองรับบัวกลุ่มเถา 3 ชั้น รับกับปลียอด
เป็นบัวถลารูปแปดเหลี่ยมและบัวหงายแปดเหลี่ยมรองรับบัวกลุ่มเถา 3 ชั้น รับกับปลียอดกึ่งกลางปลียอดคาดด้วยลูกแก้ว 2 ชั้น มาลิกเจดีย์ได้รับการประกาศขึ้นทะเบียน ในประกาศราชกิจจานุเบกษา เล่ม 115 ตอน 83ง. วันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2511
เรือประจัญบานมิกาซะ
{|

|}

มิกาซะ ( ) เป็นเรือประจัญบานของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น ตั้งตามชื่อภูเขามิกาซะ ในเมืองนาระ ประเทศญี่ปุ่น เรือลำนี้ทำหน้าที่เป็นเรือธงของพลเรือโทโทโง เฮฮาจิโรตลอดสงครามรัสเซีย–ญี่ปุ่น ระหว่างปี ค.ศ. 1904-1905 โดยรวมถึงยุทธนาวีที่พอร์ตอาเธอร์, ยุทธนาวีที่ทะเลเหลือง และ ยุทธนาวีที่ช่องแคบสึชิมะ

รูปภาพ

ไฟล์:Mikasa-Bridge-Painting-by-Tojo-Shotaro.png|ภาพวาด พลเรือเอกโทโงแปรธง Z บนสะพานเดินเรือของเรือธง มิกาซะ ก่อนการปะทะ
ไฟล์:Japanese battleship Mikasa.jpg|มิกาซะ ในปี ค.ศ. 1905

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* A photo tour of Mikasa
* 4/2/1904;Admiral Togo's Flagship Mikasa Leading the Japanese Fleet Into Action
* Mikasa Official Website (Japanese)
* Mikasa Official Website (English)
ลีแยฟว์ราลารัวยาล
ลีแยฟว์ราลารัวยาล ( ; หรือ ) เป็นอาหารที่เป็นสัญลักษณ์ของกีฬาล่าสัตว์ของฝรั่งเศส การปรุงต้องใช้ทักษะทางเทคนิครวมถึงประสบการณ์ระดับสูง อาหารชนิดนี้มีสองสูตรที่ "แข่งขันกัน" สูตรหนึ่งเหมือนสตู โดยตุ๋นใส่กระเทียมและหอมแดงหั่นฝอยในซอสไวน์แดงที่เป็นตัวแทนของเลือด ส่วนอีกสูตรหนึ่งเป็นเนื้อติดกระดูกยัดไส้ ( ) โดยสอดไส้ด้วยฟัวกราและทรัฟเฟิล เสิร์ฟร้อนโดยแบ่งเป็นชิ้น ๆ ราดด้วยซอสไวน์แดงที่เป็นตัวแทนของเลือด แม้ว่าสูตรร่วมสมัยทั้งสองนี้มีความแตกต่างกันอย่างมาก แต่ทั้งคู่ก็อ้างถึงประวัติศาสตร์ในการใช้ชื่อลีแยฟว์ราลารัวยาล
ต้นกำเนิดและสูตรต่าง ๆ
"ตามประวัติศาสตร์แล้ว อาหารที่ใช้คำว่า "รัวยาล (ของราชวงศ์)" นั้นถือเป็นอาหารที่มีคุณภาพและพิถีพิถันในการจัดเตรียมตามแบบฉบับของชาววังหรือเหมาะสมสำหรับเป็นเครื่องเสวย อาหารจานนี้เริ่มมีการบันทึกตั้งแต่ปี ค.ศ. 1588 และมีความชัดเจนในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 ในปี ค.ศ. 1755 เมนง (Menon) ผู้ปรุงและเขียนตำราการทำอาหารได้ระบุสูตรการทำในหนังสือ Les soupers de la Cour ou L'art de travailler toutes sortes d'aliments ฉบับพิมพ์ครั้งแรกของเขา ใช่ชื่อว่า Lapereaux au Monarque พร้อมด้วยเครื่องจิ้ม Sauce à la Royale อย่างไรก็ตามทั้งอาหารและเครื่องจิ้มแตกต่างจากทั้งสองสูตรที่แข่งขันกันใช้ชื่อนี้ในสมัยใหม่ นอกจากนี้ในหนังสือของเขา ส่วนแรกเม
กทั้งสองสูตรที่แข่งขันกันใช้ชื่อนี้ในสมัยใหม่ นอกจากนี้ในหนังสือของเขา ส่วนแรกเมนงได้อธิบายถึงการปรุงอีกสองสูตรสำหรับตุ๋นเนื้อกระต่ายในสตู แบบแรกเป็นชนิดเสิร์ฟเย็นในชื่อ Lièvre en terrine à la Daube และอีกแบบเสิร์ฟร้อน Lièvre au Sang ในส่วนหลังของหนังสือยังมีสูตรสำหรับเสิร์ฟเย็นของ Roulades de Lièvre (แบบกาล็องตีน) แต่ไม่ใส่ฟัวกราหรือเห็ดทรัฟเฟิล โดยปรุงในไวน์ขาวและน้ำซุป
สัญลักษณ์ของอาหารฝรั่งเศส
สูตรอาหารที่เป็นมรดกของการทำอาหารฝรั่งเศสจานนี้ได้รับการยอมรับว่าเป็นเอกลักษณ์ของฝรั่งเศส รายการโทรทัศน์อเมริกัน ดวลอาหาร ประลองจานเด็ด (The Final Table) ได้ทำรายการเกี่ยวกับอาหารฝรั่งเศสโดยนำเสนออาหารจานนี้ในปี ค.ศ. 2018

หมายเหตุ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
พล่า
พล่า เป็นอาหารไทยประเภทยำ ใช้เนื้อสัตว์สด ๆ ปรุงรสด้วยน้ำมะนาว น้ำปลา พริก ตะไคร้ฝอย ใบสะระแหน่ เป็นต้น พล่าต่างจากยำตรงที่พล่ามักใช้เนื้อสัตว์ที่ไม่สุกมาก คลุกกับผักและเครื่องปรุงแบบยำแต่ใส่ตะไคร้ ใบมะกรูด และน้ำพริกเผาเพิ่มเข้ามาด้วย พล่ายังคล้ายกับแสร้งว่า แต่แสร้งว่าเป็นน้ำพริกเครื่องจิ้มผักดิบมักใช้กุ้งที่ย่างหรือลวกจนสุก

ประวัติ
พล่าเป็นอาหารโบราณ ปรากฏในบทละครเรื่อง รามเกียรติ์ พระราชนิพนธ์สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ตอน ศึกท้าวสัทธาสูร วิรุญจำบัง ที่ทรงพระราชนิพนธ์เมื่อ พ.ศ. 2313 (จ.ศ. 1132) ความว่า

ปรากฏใน กาพย์เห่ชมเครื่องคาวหวาน พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ความว่า
ตำรา แม่ครัวหัวป่าก์ (พ.ศ. 2452) ของท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์ ได้ระบุสูตรพล่าโดยอ้างจาก กาพย์เห่ชมเครื่องคาวหวาน ว่า "พล่าเนื้อสด ตามตำราสมเด็จพระพันพรรษา (สมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี)" โดยเนื้อสดที่ว่าคือเนื้อสมัน ในสูตรกล่าวไว้ว่า

"หั่นบาง ๆ ให้พอจานหนึ่ง เอาเกลือป่นเคล้าให้เค็มสักหน่อย น้ำส้มนิด น้ำมะนาวลงขยำนวดไปจนเนื้อนั้นซีดสุก ออกสีขาว แล้วบิดให้แห้ง…เอากระเทียมแห้งปอกซอยตามกลีบ แบ่งเอาขึ้นเจียวกับมันหมูส่วนหนึ่ง เหลือดิบไว้สองส่วน พริกชี้ฟ้าผ่าแคะเมล็ดออก หั่นตามยาว เมล็ดแตงเอาขึ้นขั้วทั้งเปลือก แล้วแกะเอาแต่เมล็ดใน สระแหน่เด็ดเอาแต่ใบ แล้วเอาของที่กล่าวเหล่านี้ลงประสมเคล้ากับเนื้อ เอาน้ำเคยดี น้ำมะนาวเคล้าให้ทั่วกัน…"
สูตรดังกล่าวแตกต่างจากพล่าในปัจจุบันไม่ว่าจะมีกลิ่นกระเทียมเจียว รสเผ็ดจากพริกชี้ฟ้า หรือกระทั่งความนุ่มของเนื้อสดที่ใช้ เนื้อที่ใช้ในตำรานี้นอกจากเนื้อสมัน เนื้อกวาง นางเก้ง สุกรป่าก็ใช้ได้ ถ้าไม่มี เนื้อสันโคสดก็ใช้ได้ แต่ปัจจุบันการรับประทานดิบลดลงจึงประยุกต์มาทำเป็นเนื้อสัตว์แบบสุกมากขึ้น เช่น เนื้อวัว เนื้อหมู หรือกุ้ง

บรรจบ พันธุเมธา นักภาษาศาสตร์ ระบุว่า คำว่า "พล่า" เป็นคำยืมมาจากคำเขมรว่า ภลา ( )

อ้างอิง
ช็อกโกแลตทหาร (สวิตเซอร์แลนด์)
ช็อกโกแลตทหารมีชื่ออย่างเป็นทางการในกองทัพสวิสว่า "เสบียงสนามฉุกเฉิน" (Notportion หรือ ration de secours หรือ razione di soccorso หรือ raziun da reserva) เป็นดาร์กช็อกโกแลตสีดำบรรจุในกล่องกระดาษแข็งสีขาวสองกล่องซึ่งปิดด้วยฟิล์มพลาสติกใส มีขนาดประมาณกล่องบุหรี่ กล่องกระดาษแข็งสองกล่องเชื่อมติดกันแต่สามารถฉีกแยกออกจากกันได้ง่าย ช็อกโกแลตทหารนี้ผลิตโดยหลายบริษัท เช่น บริษัท Villars-Maitre-Chocolatier หรือบริษัท Chocolat Stella ช็อกโกแลตทหารเป็นส่วนหนึ่งของเสบียงสนามพื้นฐานสำหรับทหารสวิสเป็นเวลาหลายทศวรรษ นอกจากบิสกิตทหารแล้วช็อกโกแลตทหารก็เป็นที่นิยมของเด็กนักเรียนเมื่อได้รับแจกจากทหาร ช็อกโกแลตทหารจึงมีกลุ่มผู้ติดตามประจำ
เมื่อเวลาผ่านไป ช็อกโกแลตแท่งขนาด 50 กรัม บรรจุในบรรจุภัณฑ์กระดาษสีแดงและช็อกโกแลตนมแท่งขนาด 50 กรัมในบรรจุภัณฑ์พลาสติกสีแดง เป็นที่นิยมมากกว่า"เสบียงสนามฉุกเฉิน"ซึ่งมีขนาดเท่ากันแต่ไม่มีจำหน่าย ทำให้เกิดข่าวลือว่าช็อกโกแลตนี้สำหรับเจ้าหน้าที่เท่านั้น สิ่งนี้ก่อให้เกิดสมญาอย่างไม่เป็นทางการว่า "ช็อกโกแลตเจ้าหน้าที่ ( )" โดยปัจจุบันได้เข้ามาแทนที่"เสบียงสนามฉุกเฉิน"แล้ว ซึ่ง"เสบียงสนามฉุกเฉิน"ก็ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของเสบียงสนามสำหรับกองทัพอีกต่อไป ช็อกโกแลตสีดำรุ่นก่อนของบริษัท Stella ได้เลิกผลิตในวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 อย่างไรก็ตาม ผู้ผลิตอีกรายในรัฐตีชีโนยังคงผลิตต่อไปในสูตรดั้งเดิมและขายให้กับลูกค้าที่เป็นพลเรือน ช็อกโกแลตทหารปัจจุบันยัง
ผลิตต่อไปในสูตรดั้งเดิมและขายให้กับลูกค้าที่เป็นพลเรือน ช็อกโกแลตทหารปัจจุบันยังมีแบบที่ประกอบด้วยข้าวพองหรือแผ่นข้าวโพดอบแห้ง นอกจากช็อกโกแลตแท่งแล้ว ช็อกโกแลตทหารยังมีจำหน่ายในรูปของนาโปลิตังขนาด 5 กรัม ซึ่งใช้เพื่อวัตถุประสงค์ในการส่งเสริมการขาย กองทัพสวิสจัดหาช็อกโกแลตทหารจากผู้ผลิตหลายรายซึ่งได้รับการรับรองจาก UTZ รวมถึงบริษัท Chocolat Stella และบริษัท Chocolat Frey
ตราสินค้าที่ได้รับการคุ้มครอง
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2556 รัฐสภาสวิตเซอร์แลนด์เป็นผู้ถือสิทธิ์ในตราสินค้า "Swiss Army" และในเดือนเมษายน พ.ศ. 2559 ศาลพาณิชย์แห่งรัฐแบร์น ( ) ห้ามผู้ผลิตช็อกโกแลตใช้ชื่อตราสินค้า "Swiss Army" โดยไม่มีใบอนุญาตที่เกี่ยวข้อง

ดูเพิ่ม

* ช็อกโกแลตทหาร (สหรัฐ)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
การทูตอาหาร
บารัก โอบามาและนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น ชินโซ อาเบะ ที่ร้านซูชิชื่อ ซูคิยาบาชิจิโระ กรุงโตเกียวเมื่อ ค.ศ. 2014]]

การทูตอาหาร ( ) เป็นรูปแบบหนึ่งของการทูตวัฒนธรรม มีข้อตั้งพื้นฐานคือ "เป็นหนทางที่ง่ายที่สุดที่เอาชนะใจหรือความคิดผ่านทางปากท้อง" มีโครงการการทูตอาหารที่ได้รับการสนับสนุนอย่างเป็นทางการจากรัฐบาลในไต้หวัน สิงคโปร์ ประเทศไทย เกาหลีใต้ มาเลเซีย อินโดนีเซีย เลบานอน เปรู อิสราเอล สหรัฐ กัมพูชา ญี่ปุ่น สแกนดิเนเวีย ออสเตรเลียและอุซเบกิสถาน
ภูมิหลังและนิยาม
ในภาษาอังกฤษ คำว่า "culinary diplomacy" และ "gastrodiplomacy" มีการใช้มาแล้วตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษ 2000 และเป็นที่รู้จักจากผลงานของนักวิชาการด้านการทูตสาธารณะที่ชื่อ พอล ร็อกโอเวอร์ (Paul Rockower) และแซม แชพเพิล-โซคอล (Sam Chapple-Sokol)
การกล่าวถึงนิยามในช่วงแรกเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 2002 ในบทความหนังสือพิมพ์ Economist เกี่ยวกับครัวไทยแห่งโครงการโลก (Thai Kitchen of the World program) ในปี 2011 มีบทความตีพิมพ์ในนิตยสารไต้หวันที่ชื่อ Issues & Studies ร็อกโอเวอร์ได้เขียนไว้ว่า "การทูตอาหารมีนัยว่าทางความคิดว่าจะเป็นหนทางที่ง่ายที่สุดที่เอาชนะใจหรือความคิดผ่านทางปากท้อง" แชพเพิล-โซคอลได้เขียนบทความเมื่อปี 2013 ในนิตยสาร The Hague Journal of Diplomacy ว่าการทูตอาหาร "เป็นการใช้อาหารให้เป็นเครื่องมือในการสร้างความเข้าใจการข้ามวัฒนธรรมโดยคาดหวังที่จะพัฒนาปฏิสัมพันธ์และการร่วมมือกัน" ใครก็ตามที่อยู่กลุ่มเป้าหมาย การทูตทางอาหารเป็นเครื่องมือในการพัฒนาตราสินค้าของชาติได้ ตามหลักทฤษฎีแล้วจ
หมาย การทูตทางอาหารเป็นเครื่องมือในการพัฒนาตราสินค้าของชาติได้ ตามหลักทฤษฎีแล้วจะสำเร็จได้ด้วยการเปลี่ยนจากบทสนธนาเกี่ยวกับประเทศไปสู่การมุ่งความคิดไปที่เรื่องที่ไม่ใช่การเมืองและมุมมองด้านบวกของวัฒนธรรม ในขั้นต้นจากการศึกษาซึ่งได้จากการสังเกตุโครงการการทูตอาหารในหลายประเทศ การทูตอาหารแสดงให้เป็นว่าประสบความสำเร็จในการพัฒนาตราสินค้าของชาติได้
วัดมงคลสุทธาวาส (จังหวัดพังงา)
วัดมงคลสุทธาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองพังงา ในตำบลท้ายช้าง อำเภอเมืองพังงา จังหวัดพังงา

วัดมงคลสุทธาวาส เดิมชื่อว่า วัดลุ่ม ประวัติวัดระบุว่าเป็นวัดโบราณสร้างมาแต่สมัยไหน ใครเป็นผู้สร้างยังสืบไม่ได้ แต่สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2380 สันนิษฐานว่า ชาวบ้านร่วมใจกันสร้างเพื่อถวายให้เป็นที่พำนักของพระธุดงค์รูปหนึ่ง คือ พระทองซึ่งต่อมาได้เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ต่อมาในสมัยของพระอุปัชฌาย์พุฒ ได้เปลี่ยนเป็น วัดมงคลสุทธาวาส ในปี พ.ศ. 2465 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2452 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 27 เมตร ยาว 38 เมตร วัดได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2544
อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถทรงไทยพื้นถิ่นภาคใต้ เจดีย์สององค์ยอดปลีหัก ตอม่อแตกร้าวมีเชื้อราปกคลุมรอบองค์เจดีย์ โบราณวัตถุของวัด มีพระประธานในอุโบสถ เป็นพระที่สร้างมานาน องค์พระก่อด้วยอิฐปูนปางมารวิชัย 3 องค์

รายนามเจ้าอาวาส
* พระราชปฏิภาณมุนี (เขิม เกสโร) พ.ศ. 2452–2477 
* พระปลัด ห้วน อิสฺสโร พ.ศ. 2477–2487 
* พระสมุห์ ปอด นนฺทสาโร พ.ศ. 2487–2498 
* พระสมุห์ แดง จุลฺลปนฺโต พ.ศ. 2498–2500 
* พระใบฎีกา เที่ยง วยวุฑฺโฒ พ.ศ. 2500–2509 
* พระหอม กตปุญฺโญ พ.ศ. 2509–2512

อ้างอิง
มิสชันโฟร์โปรเจคต์
มิสชันโฟร์โปรเจคต์ ( ) เป็นวงดนตรีบอยแบนด์แนวป็อปร็อกของไทยที่รวมตัวกันเฉพาะกิจ สังกัดอาร์.เอส. โปรโมชั่น 1992 ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2543 สมาชิกมี 4 คน ประกอบด้วย โดม ปกรณ์ ลัม เจมส์ เรืองศักดิ์ จอนนี่ อันวา และวอย เจอาร์วอย ใช้ชื่ออัลบั้มว่า Mission 4 Project มีเพลงเปิดตัวคือ ปรากฏการณ์ (เหนือธรรมชาติ) ซึ่งเพลงทั้งหมดนั้นเกิดจากการที่ศิลปินเล่นดนตรีกันเอง ถือเป็นอีกความสามารถหนึ่งของนักร้องที่มากกว่าการร้องเพลง เป็นการผสมผสานความต่างของดนตรีได้อย่างลงตัว โดยในเนื้อเพลงแต่ละคนจะเป็นตัวแทนของปรากฏการณ์ทั้ง 4 แบบ คือ เจมส์ ตัวแทนของ ดิน, จอนนี่ ตัวแทนของ น้ำ, วอย ตัวแทนของ ลม และ โดม ตัวแทนของ ไฟ
สมาชิก
สมาชิกของวง Mission 4 Project ได้แก่
* ปกรณ์ ลัม (โดม) – ร้อง, กีต้าร์
* จอนนี่ อันวา (จอนนี่) – ร้อง, กีต้าร์
* เกรียงไกร อังคุณชัย (วอย) – ร้อง, เบส
* เรืองศักดิ์ ลอยชูศักดิ์ (เจมส์) – ร้อง, กลอง

ผลงานเพลง

ซิงเกิลอัลบั้ม

{|class="wikitable"
|-
! ปี 
! style="width:18em;"| รายละเอียดอัลบั้ม
! อันดับสูงสุดบนชาร์ท
! style="width:16em;"| ยอดขาย
|-
|2543
|"Mission 4 Project" 
* เปิดตัว: 22 กันยายน 2543
* วางจำหน่าย: 26 กันยายน 2543
* รูปแบบ: ซีดี/เทปคาสเซ็ท
* สังกัด: อาร์.เอส. โปรโมชั่น 1992

|
|
|-
|}

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์เรือ
พิพิธภัณฑ์เรือ หรือที่เรียกว่า อนุสรณ์เรือ คือเรือที่ได้รับการอนุรักษ์และดัดแปลงเป็นพิพิธภัณฑ์ที่เปิดให้ประชาชนทั่วไปเข้าชมเพื่อการศึกษาหรือเพื่อเป็นอนุสรณ์ บางส่วนยังใช้เพื่อวัตถุประสงค์ในการฝึกอบรมและคัดเลือก โดยส่วนใหญ่ใช้สำหรับเป็นพิพิธภัณฑ์ ซึ่งมีเรือจำนวนน้อยที่ยังคงปฏิบัติการอยู่และสามารถเคลื่อนที่ได้ตามปกติ

รูปภาพ
ไฟล์:CruiserAurora061609.jpg|เรือลาดตระเวนรัสเซียอะวโรระ
ไฟล์:HMSVictoryPortsmouthEngland (version 2).jpg|เรือหลวงวิกตอรี
ไฟล์:Memorial Ship Mikasa 211016a.jpg|เรือประจัญบานมิกาซะ
ไฟล์:U995 2004 1.jpg|อู-995
ไฟล์:USS Yorktown (CVS-10) panorama 2012.jpg|ยูเอสเอส ยอร์กทาวน์
ไฟล์:USS Texas01a.jpg|ยูเอสเอส เท็กซัส
ไฟล์:USS Pueblo (4634638484).jpg|ยูเอสเอส พิวโบล (AGER-2)
ไฟล์:เรือรบหลวงชุมพร - panoramio.jpg|เรือหลวงชุมพร
ไฟล์:HTMS Maeklong (I).jpg|เรือหลวงแม่กลอง
ไฟล์:HMS Belfast with rainbow.jpg|เรือหลวงเบลฟาสต์
ไฟล์:USS SARSFIELD Dec2016.jpg|ยูเอสเอส ซาร์สฟิลด์
ไฟล์:USS Olympia (6219191508).jpg|ยูเอสเอส โอลิมเปีย
ไฟล์:USS Salem (CA-139) museum
:USS Olympia (6219191508).jpg|ยูเอสเอส โอลิมเปีย
ไฟล์:USS Salem (CA-139) museum ship - Quincy, Massachusetts - USA - 30 March 2012.jpg|ยูเอสเอส ซาเลม
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*Historic Naval Ship Visitors' Guide (from the international Historic Naval Ships Association website)
วัดไผ่ขวาง (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดไผ่ขวาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองท่าลาด ในตำบลเมืองใหม่ อำเภอราชสาส์น จังหวัดฉะเชิงเทรา เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระครูปลัดเผ่าพงษ์ ปิยธํมโม

ประวัติวัดไผ่ขวาง
วัดไผ่ขวาง(อุ่มพุทธาราม) สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2426 เริ่มแรกด้วย คุณย่าเอม มีความห่วงใย คุณปู่พระกำพุชภักดี(อุ่ม) ผู้เป็นสามี ตำแหน่งปลัดเมืองฉะเชิงเทรา ซึ่งได้รับท้องตราให้นำไพร่ผลไปขัดตาทัพทางด้านเมืองเขมร เรื่อยไปจนถึงเมืองนครจำปาศักดิ์เขตประเทศลาว เนื่องจากไม่ได้รับข่าวคราวว่าเป็นตายร้ายดีประการใดมาเป็นเวลานานประมาณ 7 ปี คุณย่าเอมมีความห่วงใยจึงรวบรวมกำลังทรัพย์ทำการก่อสร้างวัด เพื่อหวังกุศลผลบุญคุ้มครองให้คุณปู่พระกำพุชภักดีและไพร่พลทั้งหลายมีความปลอดภัย ได้ดำเนินการก่อสร้างกุฏิ หอสวดมนต์ และศาลา แล้วเสร็จ ส่วนพระอุโบสถยังค้างอยู่ ก็พอดีเหตุการณ์ชายแดนคืนสู่สภาพปกติ คุณปู่จึง ได้รับคำสั่งให้นำกองทัพเดินทางกลับ แล้วได้มาร่วมช่วยก่อสร้
สู่สภาพปกติ คุณปู่จึง ได้รับคำสั่งให้นำกองทัพเดินทางกลับ แล้วได้มาร่วมช่วยก่อสร้างพระอุโบสถจนแล้วเสร็จ
จำเนียรกาลแต่นั้นมา สภาพของวัดก็ชำรุดทรุดโทรม ไปตามอายุขัย จนลุปี พ.ศ. 2511 พลตำรวจโท ชนะ วงศ์ชะอุ่ม ซึ่งมีศักดิ์เป็นหลานปู่หลานย่า และ คุณสายสุวรรณ ภริยา ซึ่งมีศักดิ์เป็นหลานทวด ได้ชักชวนบรรดาญาติมิตรร่วมกันทอดกฐิน ได้เงิน 2 แสน 4 หมื่น 3 พันเศษ จึงลงมือก่อสร้างพระอุโบสถ วางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2512 และได้ทำการทอดกฐินในปี พ.ศ 2512 พ.ศ. 2513 ได้เงิน 3 แสน 3 หมื่น 4 พันเศษ และ 1 แสน 7 หมื่น 9 พันเศษ กับได้ดำเนินการสร้างเหรียญ พระนาคปรก ขออาราธนาพระคุณเจ้าท่านธมฺมวิตโก (พระยานรรัตนราชมานิต) วัดเทพศิรินทราวาสปลุกเสก นำเหรียญไปจำหน่ายได้เงินมาทอดผ้าป่าในปี พ.ศ. 2514 จำนวน 7 แสน 5 หมื่น 8 พันเศษ และได้ทำการก่อสร้างแล้วเสร็จ คือ
พระอุโบสถและกำแพงแก้ว สร้างเสร็จ พ.ศ 2514 สิ้นเงิน 805,089.00 บาท

ศาลาหลังใหญ่ สร้างเสร็จ พ.ศ. 2514 สิ้นเงิน 277,626.00 บาท

ศาลาสามมุขท่าน้ำ สร้างเสร็จ พ.ศ. 2515 สิ้นเงิน 57,780.00 บาท

กุฏิและหอฉัน สร้างเสร็จ พ.ศ. 2516 สิ้นเงิน 279,131.00 บาท

ถังน้ำฝน สร้างเสร็จ พ.ศ. 2516 สิ้นเงิน 10,001.00 บาท

เมรุเผาศพ สร้างเสร็จ พ.ศ. 2516 สิ้นเงิน 117,134.00 บาท

ที่เก็บศพ สร้างเสร็จ พ.ศ. 2517 สิ้นเงิน 10,695.00 บาท

ถนนคอนกรีตภายในบริเวณวัด สร้างเสร็จ พ.ศ. 2517 สิ้นเงิน 25,070.00 บาท

กุฏิ 4 ห้อง น.ส. เจิม และ น.ส. เจียน วงศ์มณี สร้างถวายสิ้นเงิน 42,282.00 บาท

ศาลาท่าน้ำ นางลำเจียก ตันยะบุตร สร้างถวายสิ้นเงิน 30,500.00 บาท
โรงครัวร่วมกับเงินผ้าป่านักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ สร้างสิ้นเงิน 15,462.00 บาท

แผ่นศิลาจารึกประวัติวัด ราคา 3,000.00 บาท

ขอกุศลผลบุญ จงดลบรรดาลให้ท่านผู้มีจิตศรัทธาทั้งหลาย ที่ร่วมสมทบ ทุนก่อสร้าง ตลอดครอบครัวจงแคล้วคลาดภัยพิบัติ ประสบแต่ความสุขสวัสดิ์พิพัฒนมงคล สมบูรณ์พูลผลด้วยโชคลาภ และขอให้เจริญด้วย อายุ วรรณะ พละ ยิ่งยืนนาน ส่วนสรรพสิ่งถาวรวัตถุอันเป็นศาสนะสมบัติ สมบัติของวัด ก็ขอให้ลูกหลานและท่าน พุทธศาสนิกชนทั้งหลาย ได้โปรดช่วยกันพิทักษ์รักษา และทำนุบำรุงวัดนี้ให้มีความ เจริญวัฒนาถาวร เพื่อสืบทอดพระศาสนาให้ยืนยงอยู่คู่ฟ้าดินจนชั่วนิรันดรเทอญ
เหตุที่ชื่อวัดไผ่ขวางเพราะตั้งอยู่บ้านไผ่ขวาง อุโบสถได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2434 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2511 ได้ก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่แทนหลังเก่าที่ชำรุดทรุดโทรม ต่อมา เมื่อ พ.ศ. 2562 ศาลาการเปรียญซึ่งเมื่อปี พ.ศ. 2515 เกิดเหตุเพลิงไหม้

อ้างอิง
วัดแค (ตำบลหัวรอ)
วัดแค เป็นวัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย เป็นวัดมอญตั้งอยู่บริเวณทิศเหนือของเกาะลอยติดกับแม่น้ำป่าสักใกล้กับเกาะช่องลม ในตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ปัจจุบันมีพระอธิกาล ชัชวาล กัลยาโณ เป็นเจ้าอาวาส
วัดแค หรือตามป้ายหน้าวัดเขียนว่า วัดแค (ราชานุวาส) เป็นวัดในสมัยอยุธยาตอนกลาง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2130 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2538 เป็นวัดเก่าแก่สมัยอยุธยาที่มีชื่อเสียงจากประวัติของพระเกจิชื่อดัง หลวงปู่ทวด ที่เคยมาจำวัดอยู่ที่วัดแคเป็นวัดแรกในสมัยของสมเด็จพระเอกาทศรถ (ท่านเป็นคนอำเภอสทิงพระ จังหวัดสงขลา เกิดเมื่อวันศุกร์ เดือนสี่ ปีมะโรง พ.ศ. 2125) เคยมาจำพรรษาอยู่ที่วัดนี้ (ราว 9 ปี ระหว่างปี พ.ศ. 2148–2157) ขณะนั้นหลวงปู่ทวดมีอายุราว 32 ปี

ทางวัดได้สร้างหุ่นหลวงปู่ทวดขนาดใหญ่ตั้งอยู่บริเวณริมน้ำหน้าวัด เป็นปางธุดงค์ วิหารหลวงปู่ทวด ซึ่งเป็นสถานที่ตั้งกุฏิเดิมของหลวงปู่ทวด มีโบราณสถานร่วมสมัยหลงเหลือน้อยมาก
พระกรุวัดแคเป็นพระเนื้อดินเผา พระเนื้อชินก็มี แต่พบเห็นเป็นส่วนน้อย เป็นพระที่อยู่ในความนิยมมาโดยตลอด

อ้างอิง
วัดทุ่งเซียด
วัดทุ่งเซียด หรือ วัดทุ่งเชียด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าโรงช้าง อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 30 ไร่ วัดยังเป็นสำนักปฏิบัติธรรมแห่งที่ 6 จาก 11 แห่ง ของจังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดทุ่งเซียดตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2410 แต่เดิมมีความเจริญรุ่งเรืองแต่เมื่อพม่าตีกรุงศรีอยุธยาแตกแล้วก็เก็บเอาของมีค่าไปพร้อมทั้งเผาวัดทำให้ไม่มีหลักฐานอะไรหลงเหลืออยู่ คงเหลือแต่ซากอิฐปรักหักพัง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2512 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 29 เมตร ยาว 39 เมตร การศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2532 โรงเรียนผู้ใหญ่วัด เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2540
วัดทุ่งเซียดมีอุโบสถกลางน้ำ เดิมเป็นอุโบสถไม้กลางน้ำที่ผุพังตามกาลเวลา แต่ก็ยังมีหลักฐานหลงเหลืออยู่เพียงแค่เสาไม้ของอุโบสถโบราณที่โผล่ขึ้นมาเหนือน้ำเพียงต้นเดียว จึงได้นำขึ้นมาไว้บนบก และสร้างอุโบสถกลางน้ำทดแทนโบสถ์เดิม เป็นอุโบสถสีขาวสร้างไว้บนฐานรูปเรือสีขาว บรรจุพระบรมธาตุจำลองไว้ ทางเข้าอุโบสถมีรูปปั้นพญาช้างดำ ภายในวัดยังมีต้นศรีมหาโพธิ์ รูปเหมือนองค์อดีตเจ้าอาวาสวัดทุ่งเซียด หรือในนามของพ่อท่านเซียด เจดีย์มหาสมบัติโบราณ มณฑปพระพุทธรัตนปกป้องไทย ลานหินโค้งใช้ในการประกอบพิธีสำคัญ ๆ ศาลาหอฉัน รูปจำลองพญางูเห่าดง ก้อนอิฐโบราณ
ปูชนียวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถ ปางสมาธิ ขนาดหน้าตักกว้าง 85 นิ้ว สูง 109 นิ้ว พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 51 นิ้ว สูง 81 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543

รายนามเจ้าอาวาส
* พระเซียด พ.ศ. 2410 – 2425
* พระรวย พ.ศ. 2427 – 2436
* พระพัฒน์ พ.ศ. 2437 – 2438
* พระสน พ.ศ. 2439 – 2441
* พระแดง พ.ศ. 2442 – 2473
* พระเกษม พ.ศ. 2474 – 2483
* พระแดง พ.ศ. 2484 – 2493
* พระบุญ พ.ศ. 2497 – 2503
* พระดำ พ.ศ. 2504 – 2512
* พระครูสมุห์ติ้ง สจจวาโร พ.ศ. 2513 – 2525
* พระครูสังฆรักษ์ ประสงค์ พ.ศ. 2526 – 2531
* พระครูสารโสตถิคุณ พ.ศ. 2532 –

อ้างอิง
วัดตาพระยา
วัดตาพระยา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตาพระยา อำเภอตาพระยา จังหวัดสระแก้ว มีพระครูปัจจันตเขตคณาภิรักษ์ เป็นเจ้าอาวาส

วัดตาพระยาตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2390 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2505 แต่เดิมวัดตาพระยาตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตกของตลาด ซึ่งปัจจุบันเป็นโรงเรียนอนุบาลตาพระยา จนกระทั่ง พ.ศ. 2460 มีการย้ายวัดมาอยู่ทางฝั่งทิศตะวันออกของตลาด มีเกจิอาจารย์ที่ได้รับการเคารพสักการะจากชาวบ้านเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะหลวงตาออกและหลวงพ่อเทียบ ภายในอาคารพิพิธภัณฑ์หลวงพ่อเทียบ ยังเก็บโบราณวัตถุที่หลวงพ่อเก็บรวบรวมไว้
วัดมีโบราณวัตถุหลายชนิด ได้แก่พระพุทธรูปนาคปรกโบราณ พระพุทธรูปทรงเครื่องปางนาคปรก พระพุทธรูปศิลาปางมารวิชัย จารึกวัดตาพระยาเป็นจารึกอักษรขอมโบราณ ภาษาเขมร บนหินทราย อายุราว พ.ศ. 1520 และรูปพระนารายณ์ 4 กร รูปเทวสตรี ใบเสมา เศียรเทวรูป เศียรพระนารายณ์ รูปนางอัปสร เครื่องถ้วยเขมรที่ชาวบ้านขุดพบบริเวณปราสาทร้างเนินดิน

อ้างอิง
วัดปทุมวารี
วัดปทุมวารี หรือ วัดประทุมวารี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเตราะบอน อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี

วัดปทุมวารีตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2542 เดิมชื่อ วัดกะลาพอ ต่อมาชาวบ้านเรียก วัดเตราะบอน ตามชื่อหมู่บ้าน และเปลี่ยนเป็นวัดปทุมวารีในสมัยรัฐนิยมเมื่อ พ.ศ. 2485 กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2548
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญเก่าแก่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2437 เป็นศาลาทรงไทย เป็นช่างพื้นเมือง ไม่ใช้ตะปูเลยแต่จะใช้สลักแทน มีภาพวาดบนเพดานเขียนเรื่องราวเช่น ไม่ใช้ตะปูเลยแต่จะใช้สลักแทน กุฏิ 1 หลังมีจิตรกรรมฝาผนัง และศาลา 1 หลัง และเจดีย์พระธาตุจำนวน 200 องค์ เป็นลักษณะเจดีย์ทรงลังกา สูงประมาณ 7 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2503

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปไม้ประดู่แกะสลัก 2 องค์ เป็นพระพุทธรุป พระเพลากว้าง 32 เซนติเมตร และ 25 เซนติเมตร ไม่มีประวัติความเป็นมา พระพุทธรูปศิลา 2 องค์ เป็นพระพุทธรูปที่สร้างด้วยศิลาขาว ศิลปะพม่า พระเพลากว้าง 43 เซนติเมตร และ 55 เซนติเมตร ทั้ง 2 องค์ เจ้าอาวาสได้รับมอบถวายแต่ไม่มีประวัติความเป็นมา
วัดแม่อายหลวง
วัดแม่อายหลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่อาย อำเภอแม่อาย จังหวัดเชียงใหม่

วัดแม่อายหลวงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2469 โดยมีพ่อแก่ซอ มหาวันเป็นผู้ริเริ่มสร้างวัด โดยใช้ชื่อ "วัดแม่อายหลวง" ตามชื่อของหมู่บ้าน ภายหลังได้ไปเชิญเจ้าอธิการสิงห์แก้วมาเป็นเจ้าอาวาสและได้ร่วมกับญาติโยมช่วยกันสร้างวิหารทรงไทใหญ่ ขึ้นจนสำเร็จเป็นวิหารใหญ่โต ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2536 เป็นวัดพัฒนาตัวอย่างได้รับรางวัลในปี พ.ศ. 2536
วัดมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์คือ พระอุปคุตองค์ใหญ่สีขาวทอง โดยจะมีงานประเพณีบูชาไหว้พระอุปคุต เริ่มวันขึ้น 14 ค่ำ เดือน 12 เหนือ วันที่สิ้นสุด วันแรม 1 ค่ำ เดือน 12 เหนือ และยังมีรูปปั้นพระแม่ธรณี

อ้างอิง
วัดปางต้นเดื่อ
วัดปางต้นเดื่อ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่อาย อำเภอแม่อาย จังหวัดเชียงใหม่
วัดปางต้นเดื่อ (ดอยลาง) สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ 2473 โดยมีนายจม นางผัด เป็นผู้นำในการสร้างวัดและเป็นผู้ใหญ่บ้านปางต้นเดื่อในขณะนั้น นำศรัทธาชาวบ้านร่วมแรงร่วมใจกันก่อตั้งวัดขึ้น และเรียกชื่อวัดว่า วัดสามัคคีธรรม ในสมัยครูบาสิทธิ อภิวัณโณ เป็นเจ้าอาวาส แต่เดิมพื้นที่ของวัดมีเพียง 5 ไร่เศษ ท่านเห็นว่าน้อยและคับแคบเกินไป ไม่พอกับการปฏิบัติศาสนกิจงานบุญในแต่ละครั้ง ด้วยวัดอยู่ติดกับแนวชายแดนไทย-พม่า (ดอยลาง) จึงนำคณะศรัทธาบริจาคเงินซื้อที่ดินขยายวัดเพิ่มอีก 30 ไร่ พร้อมกับสร้างศาลาการเปรียญ บันไดขึ้นสู่วัด หอระฆัง กุฏิสงฆ์ พระบรมธาตุเจดีย์สิริดอยเวียงลาง หล่อพระพุทธมงคลรัตน์ และพระพุทธรูปประธานอุโบสถหน้าตัก 49 นิ้ว
วัดมีเกจิอาจารย์คือ ครูบาสิทธิ อภิวัณโณ หรือพระครูมงคลรัตน์ อดีตเจ้าอาวาส โดยมีการตั้งสมญานาม "นักบุญแห่งขุนเขาดอยลาง" ท่านสร้างวัตถุมงคล ส่วนใหญ่จะเป็นพวกเครื่องรางของขลังอย่างตะกรุด ผ้ายันต์ ลูกอม ซึ่งมีประสบการณ์เข้มขลัง เนื่องจากหลวงปู่อยู่ในดินแดนสู้รบที่อำนาจรัฐเข้าไม่ถึง ประสบการณ์ส่วนมากจึงได้ยินมาแต่เรื่องคงกระพันเป็นส่วนใหญ่ รวมถึงเรื่องเมตตาค้าขาย

อ้างอิง
วัดฟ้าเวียงอินทร์
วัดฟ้าเวียงอินทร์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเปียงหลวง อำเภอเวียงแหง จังหวัดเชียงใหม่ ที่ดินของวัดครอบคลุมพื้นที่ทั้งประเทศไทยและประเทศพม่า โดยมีเจดีย์มารชินะเจดีย์ (เจดีย์ชนะมาร) อยู่ฝั่งไทย ส่วนอุโบสถตั้งอยู่ฝั่งประเทศพม่า ทำให้วัดนี้ได้ชื่อว่า "วัดสองแผ่นดิน"
สันนิษฐานว่าวัดฟ้าเวียงอินทร์สร้างขึ้นบนพื้นที่เจดีย์เก่าในสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช โดยมี เจดีย์มารชินะเจดีย์ หรือที่ชาวบ้านเรียกในภาษาไทใหญ่ว่า กองมูแหลนเหลิน หมายถึง "พระธาตุเขตแดน" ใต้ฐานเจดีย์แห่งนี้มีจารึกพระธาตุมาระชินะเจดีย์เป็นภาษาไทใหญ่ วัดได้รับการบูรณะอีกครั้งโดยเจ้ากองเจิง (พลเอกโมเฮง ชนะศึก) หัวหน้าคณะปฏิวัติรัฐฉานผู้นำขบวนการกู้ชาติไทใหญ่ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400
ภายในบริเวณวัดทางฝั่งไทย เสนาสนะได้แก่หอสวดมนต์ เจดีย์ทอง หอระฆัง กุฏิสงฆ์ ศาลา วิหารหลังใหม่ (สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535) ศาลาจำศีล ศูนย์อบรมเด็กก่อนเกณฑ์ของวัด ทางฝั่งพม่ามีสิ่งก่อสร้างคือ อุโบสถหลังเก่า โรงนอนพระ และด้านหลังของโรงนอนมีที่พักของทหารพม่า นอกจากนี้บริเวณด้านหลังของเจดีย์จะมีศาลของสมเด็จพระนเรศวรมหาราชตั้งอยู่ มีห้องแสดงภาพผู้นำและประวัติของชาวไทใหญ่ ส่วนด้านหลังวัดคือสุสานของนายพลโมเฮง

อ้างอิง
เจสัน มัวร์ (บรรณาธิการวิกิพีเดีย)
เจสัน มัวร์ (เกิด ) เป็นบรรณาธิการวิกิพีเดียชาวอเมริกัน หนึ่งในผู้ที่มีส่วนร่วมมากที่สุดในวิกิพีเดียภาษาอังกฤษตามจำนวนการแก้ไข เขาเริ่มแก้ไขตั้งแต่ พ.ศ. 2550 ในชื่อ "Another Believer" โดยมักเขียนเรื่องเกี่ยวกับเหตุการณ์ปัจจุบัน เช่นการระบาดทั่วของโควิด-19 การประท้วงกรณีจอร์จ ฟลอยด์ และวัฒนธรรมเมืองพอร์ตแลนด์ รัฐออริกอน ซึ่งเขาอยู่ที่นั่น ในวิกิพีเดีย มัวร์ได้ก่อตั้งและพัฒนากลุ่มบรรณาธิการสำหรับการทำงานร่วมกันในหัวข้อเหล่านี้ และในฐานะผู้จัดงานในขบวนการวิกิมีเดีย มัวร์เป็นเจ้าภาพจัดงานพบปะและอีดิทอะธอนเพื่อฝึกอบรมบรรณาธิการหน้าใหม่
วิกิพีเดีย
มัวร์เป็นหนึ่งในบรรณาธิการที่มีการใช้งานมากที่สุดตามจำนวนการแก้ไขในวิกิพีเดียภาษาอังกฤษ การแก้ไขกว่าครึ่งล้านครั้ง ภายใต้ชื่อผู้ใช้ "Another Believer" นับตั้งแต่ พ.ศ. 2550 มัวร์ได้สร้างหน้าหลายพันหน้า รวมถึงบทความเกี่ยวกับเหตุการณ์ปัจจุบัน ภัยพิบัติทางธรรมชาติ และการโจมตีของผู้ก่อการร้าย บทความเหล่านี้บางหน้า เช่นการบุกเข้าอาคารรัฐสภาสหรัฐ พ.ศ. 2564 เหตุกราดยิงซูเปอร์มาร์เก็ตในบัฟฟาโล และเหตุกราดยิงที่ลากูนาวูดส์ พ.ศ. 2565 ในวิกิพีเดียภาษาอังกฤษ มัวร์ได้สร้างกลุ่มบรรณาธิการ ("โครงการวิกิ") ที่มุ่งหมายปรับปรุงการเนื้อหาของวิกิพีเดียให้ครอบคลุมเกี่ยวกับเหตุการณ์ปัจจุบัน เช่นการระบาดทั่วของโควิด-19 ในช่วงโควิด-19 เขาได้บันทึกการแพร่ระ
ตุการณ์ปัจจุบัน เช่นการระบาดทั่วของโควิด-19 ในช่วงโควิด-19 เขาได้บันทึกการแพร่ระบาดที่แพร่กระจายอย่างรวดเร็วในหลายรัฐ ภาคธุรกิจ และชุมชนต่าง ๆ ในสหรัฐ เขาได้มีส่วนร่วมหลักในบทความเกี่ยวกับการประท้วงหลังการฆาตกรรมจอร์จ ฟลอยด์ เมื่อเริ่มเขียนบทความการบุกเข้าอาคารรัฐสภาสหรัฐ พ.ศ. 2564 เขาและบรรณาธิการคนอื่น ๆ ได้ควบคุมดูแลเนื้อหาใหม่ที่หลั่งไหลเข้ามาในบทความขณะที่เหตุการณ์กำลังเกิดขึ้นไปพร้อม ๆ กัน
นอกจากนั้น เขายังเขียนเกี่ยวกับหัวข้อต่าง ๆ ในพอร์ตแลนด์ รัฐออริกอน เช่น แหวนม้า ดอกกุหลาบ อาคาร Yale Union Laundry และผลงานอัลบั้มของวงออร์เคสตราออริกอนซิมโฟนี (Oregon Symphony) ในปี พ.ศ. 2554 ที่ชื่อว่า Music for a Time of War ส่วนบทความคัดสรรหน้าแรกของมัวร์เกี่ยวกับอัลบั้มเมื่อ พ.ศ. 2550 ที่ชื่อ Rufus Does Judy at Carnegie Hall เขาอธิบายว่าแรงดลใจของเขามาจาก "ความพึงพอใจในทันทีที่ทำให้อินเทอร์เน็ตดีขึ้นอย่างง่ายดาย" และความพึงพอใจจาก "การแบ่งปันข้อมูลกับคนทั้งโลก" CNN Business อธิบายว่ามัวร์เป็น "ผู้มีอิทธิพลในวิกิพีเดีย"
นอกจากการแก้ไขแล้ว มัวร์ยังมีส่วนร่วมในการสร้างสรรค์ขบวนการวิกิมีเดียด้วยการจัดงานพบปะในท้องถิ่นและงานฝึกอบรมบรรณาธิการหน้าใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2556 เขาจัดงานอีดิทอะธอนที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะพอร์ตแลนด์ และเชิญชวนผู้คนให้ใช้ทรัพยากรของสถาบันในการปรับปรุงเนื้อหาให้ครอบคลุมถึงศิลปินท้องถิ่น องค์กรศิลปะ และศิลปะสาธารณะ เขายังคงจัดงานในพื้นที่พอร์ตแลนด์โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพื่อปรับปรุงวิกิพีเดียให้ครอบคลุมเกี่ยวกับศิลปะและศิลปินสตรีในเมืองพอร์ตแลนด์ มัวร์ยังได้ช่วยจัดตั้งองค์กรในเครือของมูลนิธิวิกิมีเดียที่เข้าถึงกลุ่ม LGBT โดยเฉพาะ และแคมเปญ Wiki Loves Pride เพื่อปรับปรุงเนื้อหาให้ครอบคลุมวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ LGBT

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
วัดประดู่ตะบอง
วัดประดู่ตะบอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ติดกับคลองกะทุ่มในตำบลกะทุ่ม อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 44 ไร่ 2 งาน มีที่ธรณีสงฆ์ 3 แปลง เนื้อที่ 49 ไร่ 3 งาน 89 ตารางวา

วัดประดู่ตะบอง เดิมชื่อ วัดตะบอง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2482 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 19 เมตร ยาว 38 เมตร ผูกพัทธสีมาเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2495 ด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2463 เปิดโรงเรียนสอนเด็กก่อนเกณฑ์เมื่อ พ.ศ. 2525
อาคารเสนาสนที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7 เมตรยาว 22 เมตร ศาลาการเปรียญสร้างด้วยเสาไม้ซุง กว้าง 19 เมตร ยาว 24 เมตร หอสวดมนต์ กว้าง 12 เมตร ยาว 15 เมตร เป็นอาคารทรงไทยมี 3 ด้าน กุฎีสงฆ์ทรงไทยโบราณ จำนวน 10 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่พระประธานในอุโบสถ นามว่า หลวงพ่อลอย ซึ่งสร้างขึ้นที่วัดนรนาถสุนทริการาม กรุงเทพมหานคร ดำเนินการหล่อขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2490 นอกจากนั้นภายในวัดยังมีวิหารร้างโบราณสมัยกรุงศรีอยุธยามีต้นโพธิ์ขึ้นปกคลุมรากโพธิ์หุ้มผนังส่วนหนึ่งไว้ ตั้งอยู่กลางทุ่งนา ภายในประดิษฐานพระประธานทาสีดำและทอง นามว่า หลวงพ่อพระศรีโคดม

อ้างอิง
วัดบ้านแดง (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดบ้านแดง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางบาล ในตำบลน้ำเต้า อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 12 ไร่ ปัจจุบันมีพระครูอุดมนวการ เป็นเจ้าอาวาส

วัดบ้านแดงสร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 2293 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในราว พ.ศ. 2301 มีการบูรณปฏิสังขรณ์ในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น โดยมีหลวงพ่อสุ่น วัดบางปลาหมอ มาดำเนินการบูรณะอุโบสถและเสนาสนะต่าง ๆ ตามลำดับ วัดบ้านแดงเปิดสอนพระปริยัติธรรม ตั้งแต่ พ.ศ. 2524

วัดมีเกจิอาจารย์คือ พระครูอุดมนวการ หรือ หลวงพ่อชัย อัตตทโม สำหรับวัตถุมงคลที่ได้รับความนิยม คือ เหรียญพระราหู
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์ลบ
* พระอาจารย์ดิต
* พระอาจารย์พอน
* พระอาจารย์เปล่ง
* พระอาจารย์ยอด พ.ศ. 2471–2517
* พระอาจารย์ทองสุข พ.ศ. 2520–2521
* พระครูอุดมนวการ พ.ศ. 2522–

อ้างอิง
วัดธรรมิกาวาส (จังหวัดชัยนาท)
วัดธรรมิกาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโพงาม อำเภอสรรคบุรี จังหวัดชัยนาท มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 59 ไร่ 2 งาน 93 ด้านทิศตะวันออกของวัดติดต่อกับแม่น้ำน้อย เป็นวัดที่มีป่ายางสูง มีฝูงลิงอาศัยอยู่จำนวนมาก
วัดธรรมิกาวาส เดิมเป็นวัดร้างชื่อว่า วัดค้างคาว บ้างสะกดว่า วัดคังคาว ต่อมาเมื่อได้มีประชาชนมาตั้งถิ่นฐานอยู่หนาแน่น จึงได้ทำการบูรณะก่อสร้างวัดขึ้นมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2395 ครั้นถึง พ.ศ. 2483 ได้เปลี่ยนนามวัดเป็น "วัดธรรมิกาวาส" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาราว พ.ศ. 2408 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 60 เมตร ด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม พ.ศ. 2470 มีโรงเรียนประถมศึกษาตั้งอยู่วัดนี้ด้วย ปัจจุบันมีพระอธิการนพรัตน์ ขนฺติธมฺโม เป็นเจ้าอาวาส
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7.25 เมตร ยาว 15.75 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2508 สร้างด้วยอิฐแผ่นใหญ่แบบโบราณ ศาลาการเปรียญกว้าง 16 เมตร ยาว 36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 เป็นอาคารคอนกรีต 2 ชั้น หอสวดมนต์กว้าง 9 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 เป็นอาคารไม้ และกุฏิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้และเป็นอาคารไม้ ภายในวัดมีรูปหล่อหลวงพ่อเฒ่าองค์ใหญ่

อ้างอิง
วัดพระพุทธบาทบัวบก
วัดพระพุทธบาทบัวบก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเมืองพาน อำเภอบ้านผือ จังหวัดอุดรธานี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 2500 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 25 ไร่
วัดพระพุทธบาทบัวบก เดิมชื่อ วัดพระบาทภูกู่เวียง หรือ วัดกู่เวียง เป็นวัดร้างเก่าแก่สมัยทวารวดี ภายหลังพระสีทัต ได้รับอาราธนาจากพุทธศาสนิกชนให้มาเป็นผู้นำพุทธศานิกชน บูรณะเจดีย์และสร้างวัดขึ้นใหม่โดยใช้หินภูเขาเผาให้สุกผสมกับยางไม้ ยางมงและหนังสัตว์ที่เน่าและหัวกล้วยเน่ามาผสมกันนำมาก่อสร้างเสนาสน นอกจากนั้นพระคำผง พระคำเม้าได้แกะสลักลายต่าง ๆ บนองค์เจดีย์ครอบรอยพระพุทธบาท ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2460 ด้านการศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2506
โบราณสถานที่สำคัญในวัดคือ พระพุทธบาทบัวบก เชื่อว่าพระพุทธเจ้าได้ประทับไว้โดยมีข้อความกล่าวอ้างถึงไว้ในตำนานพระเจ้าเลียบโลก ว่าพระพุทธองค์ได้เสด็จมาปราบนาคสองพี่น้องที่ภูกูเวียน (ภูพระบาท) เมื่อนาคทั้งสองพ่ายแพ้แล้ว ได้ทูลขอให้พระพุทธองค์ประทับรอยพระพุทธบาทไว้ 2 แห่ง คือ รอยพระพุทธบาทบัวบกแห่งนี้ และรอยพระพุทธบาทบัวบานอีกแห่งหนึ่ง ตามประวัติว่าแต่เดิมมีอุบมง (มณฑป) ขนาดเล็กสร้างครอบพระพุทธบาทไว้ ต่อมาเมื่อปี พ.ศ.2463 พระอาจารย์สีทัตถ์ สุวรรณมาโจ ได้ธุดงค์มาพบจึงได้ปฏิสังขรณ์สร้างพระธาตุครอบใหม่ดังปรากฏในปัจจุบัน โดยใช้เวลาสร้างตั้งแต่ปี พ.ศ.2463 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2476 กรมศิลปากรกำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 98 ตอนที่ 63 วันที
2476 กรมศิลปากรกำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 98 ตอนที่ 63 วันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2524 ระบุว่า โบราณสถานพระพุทธบาทบัวบก ที่ภูพระบาท
อาคารเสนาสนะประกอบ ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารไม้ กว้าง 18 เมตร 48 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 หอสวดมนต์ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 3 ชั้น กว้าง 18 เมตร 48 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 จำนวน 5 หลัง

รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงปู่สีทัตถ์ ญาณสมฺปนฺโน (สกุลเดิม: สุวรรณมาโจ) พ.ศ. 2460–2473 
* พระดาว พ.ศ. 2500–2504
* พระอธิการเสนอ สุสํวโร พ.ศ.2505–2507 
* พระด้วง จนฺทวโร พ.ศ. 2508–2520 
* พระครูพุทธบทบริรักษ์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2520–

อ้างอิง
ส้มฉุน (ยำ)
ส้มฉุน บ้างเรียก ส้มลิ้ม หรือ มะม่วงฉุน เป็นอาหารว่างชนิดหนึ่งของไทย ใช้สำหรับแนมอาหารประเภทผัดแห้ง หรือรับประทานเล่นแกล้มเหล้า บ้างก็รับประทานคู่กับข้าวสวยร้อน ๆ สำหรับผู้รื้อไข้ โดยส้มฉุนแบ่งออกเป็นสองแบบ คือ ส้มฉุนแบบชาวบ้านคือการนำนำผลไม้รสเปรี้ยว เช่น มะม่วงหรือมะยมดิบ ไปยำกับน้ำตาล น้ำปลา และกุ้งแห้ง และส้มฉุนแบบชาววังที่จะโรยหน้าด้วยเครื่องเคราต่าง ๆ เช่น หมูหวาน ปลาดุกฟู เป็นอาทิ
คาดว่าส้มฉุนเป็นอาหารคาวที่มีมาตั้งแต่ยุคอาณาจักรอยุธยา จะปรุงด้วยการคลุกเคล้าเครื่องปรุงให้มีรสเข้มข้น แต่ไม่ให้น้ำเครื่องปรุงซึมซาบเข้าไปในเนื้อมะม่วงแบบยำมะม่วงหรือมะม่วงน้ำปลาหวาน รวมทั้งไม่นิยมใส่พริกลงไปเพราะจะทำให้เสียรส ขณะที่ส้มฉุนชาววังจะใส่พริกแห้งลงไปด้วย

ส้มฉุนชาวบ้าน
ส้มฉุนแบบชาวบ้านนั้น ปรากฏอยู่ใน พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน ระบุว่า “ส้มฉุน คือของกินชนิดหนึ่ง ใช้มะม่วงดิบ มะยมดิบ ยำกับกุ้งแห้ง ใส่น้ำปลา น้ำตาล บางทีก็นำไปตากแดด ส้มลิ้มก็เรียก” ซึ่งมีลักษณะเป็นอาหารประเภทยำ ใกล้เคียงกับยำมะม่วง เพียงแต่ส้มฉุนแบบดังกล่าวไม่มีการใส่พริกลงไป ซึ่งจากความหมายดังกล่าวนั้น มีลักษณะที่ต่างออกไปจากส้มฉุนแบบลอยแก้วอย่างสิ้นเชิง
หนังสือ อาหารบ้านท้ายวัง ของ'รงค์ วงษ์สวรรค์ ระบุถึงการทำส้มฉุนนี้ไว้ว่าได้มาจากยายของตนเองซึ่งมีพื้นเพมาจากจังหวัดสุพรรณบุรี ว่าต้องใช้มะม่วงดิบ ด้วยการปลิดมะม่วงจากต้น และปอกเปลือกทันที ก็จะได้รสสดใหม่ รวมทั้งเสนอแนะการเลือกพันธุ์มะม่วงที่จะนำมาฉุนไว้ว่า "...อกร่องกลิ่นละไมกว่าพิมเสน แก้วกลิ่นแฉดกว่าน้ำดอกไม้ ทองดำกลิ่นทึบกว่าหนังกลางวันและทอดปลายแขน..." ส่วนวัตถุดิบอื่น ๆ รงค์ได้อธิบายไว้ว่า ใช้หัวหอมสวนจากตำบลบางนกแขวก จังหวัดสมุทรสงคราม เพราะมีกลิ่นและรสซาบซึ้งกว่าตำบลอื่น พริกใช้พริกบางช้าง เพราะมีรสเผ็ดระรื่นและสกุลสูงกว่าพริกอื่น ปลาย่างควรใช้แบบไม่เหม็นหืน แต่กรอบและหอมกลิ่นคาว เมื่อนำปลาไปป่นต้องไม่ให้ละเอียดเป็นผง แต่ก็ไม่ให้หยาบเป
ส่วนวิธีการทำจะนำมะม่วงมาปอกเปลือกถากผิวสีเขียวด้านในติดบนเนื้อเฉียบบาง เพื่อรักษากลิ่นมะม่วงไว้ แล้วล้างน้ำให้หมดยาง ห้ามแช่น้ำทิ้งไว้จะทำให้เสียกลิ่นมะม่วงไป จากนั้นนำมะม่วงที่ฝานมาขยำกับน้ำตาลปี๊บ น้ำปลาดีมาคลุกเคล้าจนฉ่ำ ซึ่งขั้นตอนนี้จะเรียกว่า 'ฉุน' ก่อนโรยปลาย่าง และหอมแดงซอย เป็นอันเสร็จ
ส้มฉุนชาววัง
ส้มฉุนชาววังจะมีลักษณะการทำใกล้เคียงกับส้มฉุนแบบชาวบ้าน คือจะนำมะม่วงดิบมาฝานแฉลบแบบบาง นำมะม่วงนั้นไปขยำกับดอกเกลือแต่เบามือ แล้วนำไปล้างน้ำออกเพื่อลดทอนความเปรี้ยวลง จากนั้นก็นำไปแช่ในน้ำเชื่อมเพื่อปรับรส ก่อนนำไปยำกับน้ำเคยดี พริกแห้งป่น และกุ้งแห้งป่น เรียกว่า ยำส้มฉุน โดยในแต่ละสายตระกูลจะมีวิธีการทำที่แตกต่างกันออกไป อย่างเช่น ยำส้มฉุนตำรับราชสกุลทินกร จะโรยหน้าด้วยกุ้งแห้งป่น กุ้งแห้งทอด หมูหวาน ปลาดุกฟู และพริกแห้งทอด ส่วนตำรับหม่อมเจ้าจงจิตรถนอม ดิศกุล จะใช้มะม่วงหั่นแฉลบ ปรุงน้ำยำด้วยน้ำตาล น้ำปลา กะปิเผา มะนาว โรยหน้าด้วยหมูหวานชิ้นเล็ก ๆ ปลาดุกย่างทอดฟูหั่นชิ้นเล็ก ๆ และหอมซอยอย่างหยาบ ให้ได้รสเปรี้ยว เค็ม และหวาน
ไข่อินสตาแกรม
อินสตาแกรมไข่ ( ) เป็นรูปภาพของไข่ที่โพสต์โดยบัญชี @world_record_egg บนแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียอินสตาแกรม มันกลายเป็นปรากฏการณ์ระดับโลกและเป็นอินเทอร์เน็ตมีมภายในไม่กี่วันหลังจากสร้างมันขึ้นมา เป็นโพสต์อินสตาแกรมที่มีผู้ใช้ถูกใจมากที่สุดเป็นอันดับสอง และเป็นโพสต์อินสตาแกรมที่มีผู้ใช้ถูกใจมากที่สุดจนกระทั่งถูกแซงในวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 2022 โดยโพสต์ของ ลิโอเนล เมสซิ ที่เป็นภาพของเขาและเพื่อนร่วมทีมฉลองหลังจากอาร์เจนตินาคว้าแชมป์ฟุตบอลโลก 2022 มีการเปิดเผยว่าเจ้าของบัญชีคือ คริส ก็อดฟรีย์ ครีเอทีฟโฆษณาชาวอังกฤษ ซึ่งต่อมาได้ร่วมงานพร้อมกับเพื่อนสองคนของเขาได้แก่ อลิสซา คาน-วีแลน และ ซีเจ บราวน์ ในโฆษณาของฮูลูที่มีไข่ซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อยกระดับ
า คาน-วีแลน และ ซีเจ บราวน์ ในโฆษณาของฮูลูที่มีไข่ซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อยกระดับการรับรู้ด้านสุขภาพจิต
ต้มแซ่บ
ต้มแซ่บ เป็นอาหารไทยภาคอีสานประเภทต้มยำชนิดหนึ่ง คล้ายคลึงกับต้มยำของภาคกลางแต่ใส่พริกแห้งและข้าวคั่วลงไปด้วย ส่วนประกอบหลักคือ เนื้อสัตว์ ข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด พริกทั้งสดและแห้ง มะนาว น้ำปลา นิยมใช้เนื้อหมู เนื้อวัว มากกว่าเนื้อสัตว์ชนิดอื่น แต่ที่นิยมกันมากคือต้มแซ่บกระดูกอ่อนหมูหรือซี่โครงหมู โรยหน้าด้วยต้นหอม ผักชีฝรั่ง โหระพา

สันนิษฐานว่าต้มแซ่บคงเพิ่งเกิดขึ้นใหม่ จากการดัดแปลงแกงอ่อมของภาคอีสาน
ต้มแซ่บคล้ายกับต้มส้ม โดยต้มส้มได้ความเปรี้ยวมาจากผักที่มีรสเปรี้ยวเป็นตัวนำมากกว่า เช่น ยอดมะขาม ตะลิงปลิง หรือดอกกระเจี๊ยบสด ตามด้วยเนื้อสัตว์ตามชอบ ส่วนใหญ่ที่เห็นกันจะนิยมเป็นพวกเนื้อปลา หรือไก่บ้าน รสชาติของต้มแซ่บจะไม่เปรี้ยวมากเมื่อเทียบกับต้มส้ม โดยต้มแซ่บจะมีรสชาติกลมกล่อมกว่า ต้มแซ่บยังคล้ายกับต้มโคล้ง โดยต้มโคล้งนิยมใช้ปลากรอบหรือปลาแห้ง มีการใส่น้ำมะขามเปียก แต่ไม่ใส่ข้าวคั่ว

อ้างอิง
วัดศรีพันต้น
วัดศรีพันต้น เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเวียง อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน

วัดศรีพันต้น สร้างโดยพญาพันต้น เจ้าผู้ครองนครน่าน แห่งราชวงศ์ภูคา (ครองนครน่าน ระหว่างปี พ.ศ. 1960–1969) จึงตั้งชื่อวัดตามนามผู้สร้างวัด บางสมัยเรียกว่า วัดสลีพันต้น เพราะมีต้นโพธิ์ใหญ่ (สลี) อยู่ด้านทิศเหนือและทิศใต้ของวัด ปัจจุบันถูกโค่นเพื่อตัดเป็นถนนแล้ว ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2478
อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ วิหารสีทอง ชื่อว่า วิหารกาญจนาภิเษก สร้างเพื่อเฉลิมฉลองการครองราชย์พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร มีจิตรกรรมปูนปั้นเช่นพญานาคเจ็ดเศียร เฝ้าบันไดหน้าวิหารวัด ปั้นโดยช่างชาวน่านชื่อ นายอนุรักษ์ สมศักดิ์ หรือ "สล่ารง" นอกวิหารมีพุทธประติมากรรม คือ เรือพญาฆึ สร้างขึ้นในเมื่อ พ.ศ. 2545 เรือเกียรติสร้างเมื่อ พ.ศ. 2546 ผู้สร้างคือสล่ารงค์เช่นกัน เรือพญาฆึเป็นเรือลำใหญ่ที่สุดของเมืองน่าน จุได้ 78 ฝีพาย ปัจจุบันใช้เพื่อเป็นเรือโชว์เปิดสนามประเพณีแข่งเรือเมืองน่านและเรืออัญเชิญถ้วยพระราชทานในนัดปิดสนามของทุกปี

อ้างอิง
ร้านต้มยำ
ร้านต้มยำ ( ) บ้างเรียก ร้านต้มยำกุ้ง เป็นคำเรียกร้านอาหารไทยฮาลาลในประเทศมาเลเซีย เหตุที่เรียกว่า "ร้านต้มยำ" เพราะเป็นชุดอาหารที่ได้รับความนิยมอย่างมาก ชาวมาเลเซียจึงนิยมเรียกชื่อนี้มากกว่าจะเรียกว่าร้านอาหารไทย และหากใช้ชื่อ "ไทย" ก็จะเข้าใจว่าเป็น "พุทธ"

ประวัติ
จากข้อมูลของสำนักงานสถิติแห่งชาติของมาเลเซียเมื่อ พ.ศ. 2548 ระบุว่า ตั้งแต่ พ.ศ. 2516 ถึง 2548 ชาวมาเลเซียประกอบอาหารเพื่อรับประทานในบ้านลดลงจากร้อยละ 33.7 เหลือเพียงร้อยละ 20.4 อันเนื่องจากเศรษฐกิจที่เติบโต ผู้คนจึงรับประทานอาหารนอกบ้านนับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 ประกอบกับร้านอาหารไทยเริ่มแพร่หลายในต่างประเทศ
ร้านอาหารต้มยำร้านแรก ๆ ของกัวลาลัมเปอร์เปิดกิจการในคริสต์ทศวรรษ 1970 โดยคุณหมัด ซึ่งเป็นชาวมุสลิมเชื้อสายไทย จากอำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา เมื่อร้านอาหารของนายหมัดประสบความสำเร็จจึงได้ชักชวนพี่น้องและญาติมาทำงานด้วย รวมถึงได้ขยายสาขา รวมถึงเพื่อนของนายหมัดซึ่งเป็นคนมุสลิมเชื้อสายมลายูก็ได้เปิดร้านด้วย อีกข้อมูลหนึ่งกล่าวว่าร้านอาหารต้มยำร้านแรกในกัวลาลัมเปอร์ คือร้าน Sri Chiangmai ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 เป็นร้านของอัจญียะโก๊บ ชาวมุสลิมจากอำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี จนกระทั่งร้านอาหารต้มยำมาได้รับความนิยมอย่างมากหลังคริสต์ทศวรรษ 1980 ทั้งในกัวลาลัมเปอร์และเมืองอื่น ๆ ของมาเลเซีย
จากข้อมูลเมื่อ พ.ศ. 2551 มีแรงงานจากชายแดนจังหวัดภาคใต้ของไทยไปทำงานร้านต้มยำ 100,000–150,000 คน มีการตั้งสมาคมผู้ประกอบการร้านต้มยำโดยนายมุตา

ข้อมูลจากเว็บไซต์สำนักแรงงานในประเทศมาเลเซียของกระทรวงแรงงาน ระบุว่า เมื่อ พ.ศ. 2561 มีคนไทยที่ไปทำงานในประเทศมาเลเซียราว 200,000 คน โดยกว่าสามในสี่ทำงานในร้านอาหารต้มยำ

จากข้อมูลเมื่อ พ.ศ. 2565 ร้านต้มยำในประเทศมาเลเซียจำนวนกว่า 5,000 ร้าน เฉพาะที่กัวลาลัมเปอร์ มีมากกว่า 2 พันร้าน และสามารถสร้างยอดขายโดยรวมได้กว่าปีละกว่า 200,000 ล้านบาท มีเจ้าของร้าน กุ๊ก และคนงานที่มาจากหลากหลายภูมิลำเนาทั่วประเทศไทย โดยเฉพาะจาก 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้
ลักษณะ
อาหารไทยมีความแตกต่างจากอาหารพื้นเมืองมาเลเซียซึ่งเป็นอาหารทำสำเร็จและเย็น ส่วนอาหารไทยนั้นปรุงใหม่และตามความต้องการของลูกค้า จึงทำให้กลายเป็นที่นิยมของคนเชื้อสายมลายูสัญชาติมาเลเซีย

ร้านอาหารมุสลิมในประเทศไทยจะเสิร์ฟอาหารมุสลิมซึ่งมักจะไม่เสิร์ฟอาหารไทย ขณะที่ร้านอาหารต้มยำในมาเลเซียจะเสิร์ฟอาหารไทยฮาลาล นอกจากนั้นร้านอาหารต้มยำยังเสิร์ฟอาหารมาเลเซียด้วย เช่น นาซีเลอมัก และนาซีจัมปูร์ เป็นต้น ร้านอาหารมาเลเซียจะมีคนนิยมมาใช้บริการในช่วงอาหารเช้าและกลางวัน ขณะที่ร้านอาหารต้มยำจะได้รับความนิยมในช่วงอาหารเย็น เวลามาทำร้านก็จะเริ่มตั้งแต่สี่โมงเย็นจนถึงตีหนึ่งหรือตีสาม ลูกค้าร้านต้มยำจะเป็นครอบครัวใหญ่ พาพ่อแม่ลูกหลานมานั่งทานอาหาร
ร้านต้มยำส่วนใหญ่อยู่ในรัฐที่เจริญทางเศรษฐกิจ เช่น ทางฝั่งตะวันตกมากกว่าทางฝั่งตะวันออกที่ยังคงเป็นชนบทอยู่มาก
แรงงานในร้านต้มยำสงวนไว้กับคนไทยเชื้อสายมลายู พ่อครัวที่แรงงานชาติอื่นไม่สามารถปรุงอาหารไทยได้รสชาติเหมือนคนไทย และเมื่อเป็นร้านอาหารฮาลาลซึ่งบริการแก่คนมาเลเซียมุสลิม คนครัวก็ควรเป็นมุสลิม ทำให้คนไทยมุสลิมย้ายถิ่นฐานมาทำงานที่ร้านอาหารต้มยำจำนวนมาก โดยเฉพาะจังหวัดชายแดนภาคใต้ที่เกิดความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย ทำให้เศรษฐกิจท้องถิ่นไม่ดี แต่การเข้าเมืองก็มักไม่มีใบอนุญาตทำงาน รวมถึงการเข้าเมืองอย่างผิดกฎหมาย หากเจ้าของกิจการเป็นคนมาเลเซีย อาจได้รับค่าจ้างสูง มีความเป็นอยู่ที่ดีกว่าร้านที่มีเจ้าของเป็นคนไทย และมักจะได้รับความช่วยเหลือในเรื่องข่าวสารการจับกุมของเจ้าหน้าที่ทางการ แต่หากเจ้าของกิจการเป็นคนไทย เมื่อมีการจับกุมจะเป็นผู้ที่ม
วัดดอกไม้ (จังหวัดสิงห์บุรี)
วัดดอกไม้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยาในตำบลประศุก อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี ที่ตั้งของวัดเป็นพื้นที่น้ำท่วมซ้ำซากซึ่งส่งผลกระทบต่อโบราณสถานภายในวัด

วัดดอกไม้ เดิมเรียกว่า วัดบุปผาราม สันนิษฐานว่า น่าจะมีความเกี่ยวข้องกับชนชั้นเจ้านายในสมัยนั้น เพราะชาวบ้านทั่วไปคงเรียกวัดด้วยภาษาสามัญทั่วไป มากกว่าจะใช้ภาษาบาลีสันสกฤต ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2522 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 9 เมตร ยาว 24 เมตร ในปี ร.ศ.110 (พ.ศ. 2435) พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้เสด็จมาถวายผ้ากฐินที่วัดแห่งนี้
อาคารเสนาสนะภายในวัดได้แก่ วิหารไม้ที่ไม่มีผนังวิหาร อายุมากกว่า 600 ปี อุโบสถสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งตามประวัติระบุว่าเคยเป็นที่ประทับของรัชกาลที่ 3 ปูชนียวัตถุได้แก่พระพุทธรูป ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 1.75 เมตร สูง 3 เมตร และมีเจดีย์เก่า 4 องค์

อ้างอิง
วัดป่าเลไลย์ (อำเภอห้วยราช)
วัดป่าเลไลย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสามแวง อำเภอห้วยราช จังหวัดบุรีรัมย์ เนื้อที่วัดทั้งหมด 20 ไร่ 2 งาน 20 ตารางวา
วัดป่าเลไลย์ เดิมชื่อ วัดป่าเลไลย์ไพรชุมปทุมเมฆ แต่ชาวบ้านมักเรียกว่า วัดบ้านใหม่ เพราะตั้งอยู่ในหมู่ที่ยังใหม่อยู่ในขณะนั้น ตามประวัติวัดระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2324 ผู้สร้างวัดคือแม่หนูทับ (ต้นตระกูลอินทรกำแหง) ท่านจึงไปนิมนต์หลวงพ่อเมียด มาดูทิศทาง (ทำเล) เพื่อสร้างวัด เริ่มแรกไปดูที่ป่าแถบบ้านโคกกระเบาในปัจจุบัน ซึ่งไกลจากป่าบ้านใหม่ประมาณ 1 กิโลเมตร แต่หลวงพ่อเมียดบอกว่าที่ตรงนั้นไม่เหมาะ จึงได้มาดูที่ป่าบ้านใหม่ปัจจุบัน และเห็นว่าเหมาะที่จะสร้างเป็นวัด สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2315 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2523
วัดป่าเลไลย์มีพระพุทธรูปสำริด เล่ากันว่า พระพุทธรูปโบราณนี้มีทั้งหมด 4 องค์ซึ่งสร้างขึ้นพร้อมกัน นำมาถวาย 4 วัด มี วัดเมืองโพธิ์ วัดแจ้งสมรทศ วัดโคกเหล็ก และวัดป่าเลไลย์ แต่พระพุทธรูปดังกล่าวที่วัดป่าเลไลย์ถูกโรกรรมไปนานแล้ว จะคงเหลืออยู่เฉพาะที่วัดบ้านโคกเหล็กเท่านั้น

อาคารเสนาสนะภายในวัดได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญกุฏิที่พักสงฆ์ เมรุเผาศพ นอกจากนั้นยังมีต้นไม้ร่มเย็น มีสระน้ำ ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของหมู่บ้าน เพราะชาวบ้านได้อาศัยใช้สอยตลอดปี
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการเมียด พ.ศ. 2324–
* พระอธิการสุข
* พระอธิการเม้า
* พระอธิการพรหม พ.ศ. 2360–2410
* พระอธิการคง ธมฺมสโร พ.ศ. 2410–2455
* พระครูสังวรานุยุต (หลวงปู่ต๊ะ ธมฺมณียโก) พ.ศ. 2455–2525
* พระครูวิมลอิสรธรรม (เม้า อิสสฺโร) พ.ศ. 2525–

อ้างอิง