SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดอินทาราม (จังหวัดชัยนาท)
วัดอินทาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งซ้ายของแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลตลุก อำเภอสรรพยา จังหวัดชัยนาท

สันนิษฐานว่าวัดอินทารามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2390 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2400 แต่เดิมเคยเป็นสำนักเรียนภาษาบาลีที่มีชื่อเสียง
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ หอระฆังคู่ และหอพระไตรปิฏก เป็นศิลปะรัตนโกสินทร์ กว้าง 8 เมตร ยาว 9 เมตร อยู่กลางน้ำ ลักษณะเป็นทรงไทยโบราณ ประดับกระจกสี ไม้ฝาและเชิงชาย ช่อฟ้าหน้าบัน เป็นที่เก็บพระไตรปิฏกทำจากใบลาน จารึกอักษรขอมโบราณจำนวนมาก อุโบสถ มี 2 หลัง หลังเก่าชำรุดทรุดโทรมมาก หลังใหม่มีอายุประมาณ 100 ปี วิหารเก่า 3 หลัง ประดิษฐานพระพุทธรูปจำนวนมาก จดีย์มีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสอง เหนือฐานเป็นซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปแบบอู่ทองปางประทานพร มณฑปประดิษฐานรอยพระพุทธบาทจำลอง หอสวดมนต์ เสาหงส์ และศาลาการเปรียญ ซึ่งเป็นเสาไม้ขนาดใหญ่ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2461 วิหารพระเจ้าห้าพระองค์ และศาลาการเปรียญมีสังขารไม่เน่าเปื่อยของหลวงพ่อชมอยู่

อ้างอิง
วัดสีตลาราม
วัดสีตลาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลระแหง อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก
วัดสีตลารามเป็นวัดมอญ เดิมเรียก วัดน้ำหัก ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2435 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2437 วัดสร้างโดย หลวงจิตรจำนง (บุญเย็น) หลวงบริรักษ์ประชากร (ทองอยู่) หลวงอุดรพันธ์พานิช (อากรเต็ง) และพระยาสุจริต รักษาผู้ว่าราชการ พร้อมด้วย พระพรหมเทพาจารย์ (เอี่ยม) เจ้าคณะใหญ่เมืองตาก ได้รับพระราชทานนามว่า "วัดสีตลาราม" จากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ในปี พ.ศ. 2448 ซึ่งคำว่า สีตลา ที่แปลว่า "เย็น" นั้นน่าจะหมายถึงผู้สร้างวัดที่มีชื่อว่าบุญเย็น เพื่อเป็นอนุสรณ์ระลึกถึงท่าน ส่วนชื่อ "วัดน้ำหัก" ที่ชาวบ้านเรียกกันเพราะในสมัยก่อนบริเวณด้านตะวันตกของวัด เป็นแม่น้ำปิงซึ่งมีกระแสน้ำไหลหักวนเนื่องจากเมื่อถึงหน้าน้ำหลาก น้ำไหลแรงมาก น้ำ
เป็นแม่น้ำปิงซึ่งมีกระแสน้ำไหลหักวนเนื่องจากเมื่อถึงหน้าน้ำหลาก น้ำไหลแรงมาก น้ำจากห้วยแม่ท้อได้ไหลตัดกระแสน้ำของแม่น้ำปิงให้เบนหักมายังท่าน้ำหน้าวัดนี้ ต่อมาได้มีการถมดินสองฝั่งแม่น้ำ ร่องน้ำเปลี่ยนไปจึงไม่มีคุ้งน้ำที่มีกระแสน้ำไหลวนให้เห็นอีก
อุโบสถเป็นอาคารเรือนไม้สร้างตามศิลปะยุโรป อุโบสถของวัดเคยถูกไฟไหม้แต่ได้มีการสร้างขึ้นใหม่ หน้าอุโบสถมีวิหารคด สร้างด้วยไม้แกะสลักลวดลาย ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปสมัยอยุธยา

อ้างอิง
วัดหนองคันจาม
วัดหนองคันจาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านพริก อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก ปัจจุบันมี พระครูโสภณอรรถสาร (สุชิน อตฺตสาโร) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดหนองคันจามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2440 เดิมเป็นเพียงสำนักสงฆ์ ต่อมา พ.ศ. 2456 จึงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา มีเรื่องเล่าสืบต่อกันมาว่า ในสมัยก่อน บริเวณดังกล่าวมีโขลงช้างป่าจำนวนมากเข้ามาอาศัยแหล่งน้ำบริเวณทุ่งหลังวัด เนื่องจากมีหนองน้ำขนาดใหญ่ จึงมีการใช้บ่วงสำหรับดักช้างเรียกกันว่า คันจาม เมื่อช้างลงกินน้ำที่หนองน้ำจะสะดุดคันจามที่ดักไว้ นอกจากนั้นยังมีพิธีคล้องช้างที่บริเวณหนองคันจาม มีกรมโขลงช้างเป็นผู้ดูแลจาม
อุโบสถหลังเดิม เป็นแบบก่ออิฐถือปูน โครงสร้างหลังคาเป็นเครื่องไม้มุงกระเบื้อง กระเบื้องว่าวแบบทำจากแม่พิมพ์ ลักษณะโครงหลังคาแบบลดหรือซ้อนกัน 2 ชั้น มีมุขทั้งด้านหน้าและด้านหลัง วัดมีเสาหงส์ขนาดใหญ่ เป็นโบราณวัตถุตั้งแต่สมัยอยุธยาเมื่อตอนพม่าเข้าครอบครอง ภายหลังได้รื้อถอนออกไป ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปสำริดปางมารวิชัย ศิลปะรัตนโกสินทร์ พระพุทธรูปทรงเครื่องใหญ่ พระพุทธรูปทรงเครื่องน้อย ซุ้มเรือนแก้วสำหรับครอบพระพุทธรูป ตู้พระธรรม หีบพระธรรม เครื่องถ้วยเบญจรงค์ เครื่องถ้วยจีน เครื่องถ้วยญี่ปุ่น และเครื่องถ้วยพม่า

อ้างอิง
วัดใหม่คูมอญ
วัดใหม่คูมอญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวไทร อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา

วัดใหม่คูมอญ เดิมชื่อ วัดทุ่งสามัคคี ชาวบ้านเรียกว่า "วัดใหม่คูมอญ" ต่อมาเพื่อให้สอดคล้องกับชื่อหมู่บ้านจึงได้ขอเปลี่ยนชื่อวัดเป็น "วัดใหม่คูมอญ" ตามประกาศสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ วันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2546 วัดสร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 ตั้งวัดเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2520 ผู้บริจาคที่ดิน คือนางบุญธรรม สารโภค และนางยี่ จันทร์ทอง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2522
วัดใหม่คูมอญ เป็นวัดประจำหมู่บ้าน เป็นวัดมอญใช้ประกอบพิธีกรรมทางศาสนาและกิจกรรมทางวัฒนธรรม ประเพณี เป็นวัดที่จัดบวชศีลจาริณีในโอกาสต่าง ๆ เป็นประจำตลอดปี และจัดบรรพชาอุปสมบทและบวชศีลจาริณีภาคฤดูร้อนเป็นประจำ

หอระฆังวัดใหม่คูมอญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน 2 ชั้น ทาสีขาวแดงและสีทอง หลังคาประดับช่อฟ้าใบระกา หางหงส์ปูนปั้น ยอดเป็นทรงระฆังคว่ำ เน้นสีทองเป็นหลัก

รายนามเจ้าอาวาส
* พระใบฎีกาจรัญ ธมฺมวิจาโร พ.ศ. 2516–2537
* พระอธิการบุญสม จิรธมโม พ.ศ. 2538–2543
* พระครูสุภาจารโสภิต พ.ศ. 2544 ถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดใหม่บางคล้า
วัดใหม่บางคล้า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำบางปะกง ในตำบลบางสวน อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา มีที่ดินตั้งวัด เนื้อที่ 24 ไร่ 1 งาน 80 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือจรดแม่น้ำบางปะกง ทิศใต้และทิศตะวันออกจรดที่ดินเอกชน ทิศตะวันตกจรดทางสาธารณะประโยชน์

วัดใหม่บางคล้าประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2416 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2504 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ตระกูล แสงขำ เป็นผู้มาบูรณะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ คือ หอระฆัง หอกลอง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 โดยพระครูพิพัฒนวิกรม อดีตเจ้าอาวาสวัดใหม่บางคล้า ลักษณะเป็นหอ 3 ชั้น ก่ออิฐถือปูนหินล้าง ฐานกว้าง 6 เมตร ยอดเรียวลดหลั่นไป หลังคาทรงบุษบก 4 มุข ประดับช่อฟ้าใบระกา ยอดเป็นทรงระฆังคว่ำ และอุโบสถบูรณะช่อมแชม เมื่อ พ.ศ. 2547

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธรูปปางไสยาสน์ประดิษฐานอยู่ภายในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปทองเหลือง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2476 ยาวประมาณ 25 ฟุต ปางโปรดทรงพระสุบิน เป็นพระพุทธรูปอยู่ในอิริยาบถบรรทม (นอน) ตะแคงขวา พระหัตถ์ซ้ายทอดไปตามพระวรกาย พระพาหา (ต้นแขน) ขวาแนบกับพื้น ยกหลังพระหัตถ์ขึ้นแนบพระหนุ (คาง) งอนิ้วพระหัตถ์แนบกับพระปราง (แก้ม) หลับพระเนตร พระเศียรหนุนพระเขนย
รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูไล้
* พระอาจารย์ยอด
* พระอาจารย์ภู่
* พระอาจารย์เก๊า
* พระครูกิจการีภิรมย์ พ.ศ. 2469–2512 
* พระครูพิพัฒนวิกรม พ.ศ. 2513–2541
* พระครูนันทสิทธิกร (อนนท์) พ.ศ. 2542–2565
* พระอธิการสิทธิโชค กนฺตสีโล พ.ศ.2565-ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดน้ำรอบ (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดน้ำรอบ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลน้ำรอบ อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี
ประวัติ
กรมการศาสนาระบุว่าวัดน้ำรอบตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1890 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1901 ส่วนขอมูลจากหนังสือ บุดวัดน้ำรอบ ระบุว่าสร้างมาตั้งแต่ครั้งกรุงศรีอยุธยา มีตำนานเล่าว่าได้สร้างวัดน้ำรอบพร้อมกับวัดเขาพระอานนท์ วัดถ้ำสิงขร และเคยเป็นวัดหลวงมาก่อนแต่ถูกทิ้งร้างไปจนกระทั่งถึงสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงมีพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้หลวงวิจารธาวุธ กรมพระกลาโหมเป็นแม่กองเดินสำรวจรังวัดหัวเมืองปักษ์ใต้ จะยกพระพุทธศาสนาขึ้นหลวงวิจารธาวุธเป็นแม่กอง สืบถามเถ้าแก่ผู้ใหญ่บ้านให้รู้ว่าสมเด็จพระมหากษัตริย์แต่ก่อนสืบมาทรงพระราชศรัทธาอุทิศถวายที่ดินเป็นวัดปู่ย่าตายายได้บอกเล่าต่อ ๆ กันมาว่าเดิมวัดชื่อ วัดหัววังน้ำรอบ มีราชาคณะพระ
็นวัดปู่ย่าตายายได้บอกเล่าต่อ ๆ กันมาว่าเดิมวัดชื่อ วัดหัววังน้ำรอบ มีราชาคณะพระครูหาได้ขึ้นแก่ราชาคณะวัดหัวเมืองไชยาไม่แต่ขึ้นแก่ราชาคณะเมืองนครศรีธรรมราช พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระพุทธรูปหล่อทรงเครื่องให้แก่วัดน้ำรอบ 2 องค์ คือ พระพุทธรูปเงินสูง 2 ศอกหล่อหนักห้าชั่ง กับพระมณฑปสองยอดทรงกัลปนาที่ดินแก่วัดพร้อมถวายข้าพระ 500 คน บริเวณใกล้เคียงวัดเป็นที่ราบต่ำในฤดูฝนน้ำมักท่วมจึงเรียกว่า วัดน้ำรอบ
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างด้วยไม้ตำเสาเป็นอาคารทรงไทยหลังคาจั่วมีช่อฟ้าใบระกาและปีกนกรองรับ 2 ชั้น ส่วนของหลังคามีลักษณะแอ่นโค้งคล้ายท้องสำเภา ผนังโบสถ์เป็นผนังเตี้ย ๆ ก่ออิฐฉาบปูนตำอิฐก่อขึ้นมาจากพื้นไม่มีฐานบัวรองรับเหมือนโบสถ์ทั่วไป ช่องรับแสงวางระหว่างหน้าบันกับผนังโบสถ์ซึ่งเปิดโล่งมีผนังทุกด้านเจาะช่องปูนปั้นประดับมองคล้ายเป็นซี่กรง ผนังด้านสกัดมีปูนปั้นรูปเทวดา เป็นซี่กรงส่วนผนังด้านข้างมีปูนปั้นเป็นรูปลายดอกไม้สี่กลีบ หน้าบันอุโบสถแกะสลักไม้หน้าบันด้านทิศตะวันออกแกะสลักเป็นรูปลายพันธ์ุพฤกษาตอนล่างแกะเป็นรูปหน้าอสูร (คงเลียนแบบมาจากลายหน้ากาล) อุโบสถเคยซ่อมบูรณะครั้งใหญ่ เมื่อ พ.ศ. 2493
เจดีย์รายอยู่ทางด้านหน้าอุโบสถทางทิศตะวันออกมีเจดีย์ก่ออิฐ 2 องค์ องค์องค์ซ้ายมือเป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองขนาดเล็กประกอบด้วยฐานเขียง 1 ชั้น รองรับฐานสิงห์และองค์ระฆังปล้องไฉนและปลียอดหักหายไป องค์ขวามือเป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง ประกอบด้วยฐานเขียง 1 ชั้นถัดขึ้นไปเป็นฐานสิงห์ที่ท้องไม้คาดลูกแก้วอกไก่รองรับองค์ระฆัง ส่วนยอดเป็นบัวถลาถัดขึ้นไปเป็นปล้องไฉนปลียอดและเม็ดน้ำค้างศิลปะอยุธยาตอนปลาย
วัดยังมีศิลาจารึกทำจากหินชนวนขนาดกว้าง 53 เซนติเมตรยาว 111 เซนติเมตรหนา 4.5 เซนติเมตร จารึกอักษรไทยภาษาไทย ใน พ.ศ. 2371 เล่าถึงประวัติวัด ปัจจุบันศิลาจารึกตั้งอยู่ด้านหน้าพระประธานในอุโบสถซึ่งเป็นพระพุทธรูปศิลาทรายแดง นอกจากนี้ภายในวัดยังเก็บรักษาพระโมคลานะแบบกษัตริย์ตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 3 เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่องประทับยืนปางประทานอภัยฉลองพระองค์แบบกษัตริย์ตกแต่งลวดลายไทยประดับกระจกสี ส่วนพระพุทธรูปเงินทางวัดน้ำรอบได้ให้วัดวิหารหมู่ 4 ตำบลน้ำรอบยืมไป

อ้างอิง
วัดปรังกาสี
วัดปรังกาสี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าขนุน อำเภอทองผาภูมิ จังหวัดกาญจนบุรี

วัดปรังกาสีตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2445 เป็นวัดร้างระยะหนึ่ง บริเวณวัดปรังกาสีมีชาวกะเหรี่ยงอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก หลวงพ่ออุตตมะ ไปจำพรรษาที่วัดปรังกาสีซึ่งขณะนั้นเป็นวัดร้าง หลวงพ่อร่วมกับกำนันชาวกะเหรี่ยงนิมนต์พระกะเหรี่ยง จากตลอดแม่น้ำแควใหญ่และแม่น้ำแควน้อยได้ 42 รูป มาอยู่ปริวาสที่วัดปรังกาสี 9 วัน 9 คืน หลัง จากนั้นก็สร้างกุฏิและเจดีย์ขึ้น หลวงพ่ออุตตมะจำพรรษาอยู่วัดปรังกาสีหนึ่งพรรษา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2551
โบราณสถานที่สำคัญของวัด คือ เจดีย์ทรงมอญ สร้างอยู่บนยอดเขา ผู้สร้างเป็นพระชาวมอญชื่อ นี่เปี่ยจ้อง สร้างเมื่อราว พ.ศ. 2450 ได้ทำการบูรณะมาแล้ว 2 ครั้ง ครั้งแรกเมื่อราว พ.ศ. 2470 ครั้งที่ 2 ฟ้าผ่าเจดีย์พังทลายจึงได้สร้างขึ้นใหม่อีกครั้งหนึ่ง เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 2.70 เมตร และพังลงอีกครั้ง จึงมีการสร้างใหม่คร้งที่สาม ปัจจุบันชาวบ้านเรียกว่า เจดีย์ชาย
เจดีย์อีกองค์เรียก เจดีย์หญิงไม่ปรากฏผู้สร้าง แต่มีการสร้างหลังจากเจดีย์ชายสร้างครั้งที่สามเสร็จ เจดีย์ชาย กับเจดีย์หญิง อยู่กันคนละยอดเขา พระครูวรกาญจนโชติ เจ้าอาวาสวัดปรังกาสีได้บูรณะและจัดให้มีงานบุญประจำปี สักการะเจดีย์ชาย หญิง หรือบางคนเรียก เจดีย์พ่อ เจดีย์แม่ เป็นประจำทุกปี ในช่วงเดือน 4 ขึ้น 15 ค่ำ ประเพณี เริ่มวันขึ้น 13 ค่ำ ขึ้น 14 ค่ำ และขึ้น 15 ค่ำ เดือน 4 ของทุกปี เจดีย์ทั้งสองชาวกะเหรี่ยงถือว่าเป็นสัญลักษณ์ในเรื่องของคู่ครอง ความถูกต้องในการดำเนินชีวิตคู่ การไม่ผิดลูกผิดเมียของคนอื่น

อ้างอิง
วัดศรีบุญเรือง (จังหวัดแม่ฮ่องสอน)
วัดศรีบุญเรือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่สะเรียง อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน อยู่ติดกับวัดจองสูงโดยมีรั้วกั้นพื้นที่แยกจากกัน มีพระครูอนุสรณ์ ปัญญาคุณ (เขมรินทร์) เป็นเจ้าอาวาส

วัดศรีบุญเรืองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2450 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2480 แต่เดิมนั้นมีชื่อว่า วัดหมากแกง ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นวัดศรีบุญเรืองเมื่อ พ.ศ. 2490 วัดยังได้จัดให้มีการบรรพชาสามเณร หรือ ปอยส่างลอง ของเยาวชนชาวเผ่า เพื่อได้ศึกษาวิชาสามัญและพุทธศาสนาโดยมีผู้มีจิตศรัทธาให้การสนับสนุน
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังคามีลวดลายฉลุที่สวยงาม ภายในประดิษฐานพระประธานแบบพม่าองค์โต เปิดให้ชมเป็นบางครั้ง ศาลาหลังใหญ่ สร้างตามแบบศิลปะไทยใหญ่ หลังคาซ้อนหลายชั้น ใช้เป็นทั้งวิหาร กุฏิ และศาลาการเปรียญ ภายในมีภาพเขียนเป็นเรื่องพระเวสสันดรชาดก มีทั้งหมด 12 กัณฑ์ ฝีมือช่างชาวพม่า

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธรูปหยกขาว เป็นพระพุทธรูปที่ทำจากหยกที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศไทย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2549 เพื่อเฉลิมพระเกียรติในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงครองราชย์ยาวนานที่สุดในโลก พระหยกขาวมีขนาดความสูง 6 ฟุต 9 นิ้ว ฐานกว้าง 48 นิ้ว แกะสลักจากเมืองมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า แล้วอัญเชิญมาประดิษฐานที่วัดศรีบุญเรือง
วัดศรีบุญเรือง (ตำบลเวียง)
วัดศรีบุญเรือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย ที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 3 ไร่ 2 งาน 41 ตารางวา

ประวัติ

วัดศรีบุญเรือง ไม่ปรากฏประวัติการสร้าง ข้อมูลของทางวัดอ้างว่าสร้างใน พ.ศ. 1982 แต่ยังไม่พบหลักฐานยืนยัน
พระครูปัญญาลังการ (คำปัน ขตฺติโย) พระครูขัติยะ หรือพระดวงต๋า อดีตเจ้าอาวาสวัดศรีบุญเรือง ได้บันทึกประวัติวัดศรีบุญเรืองไว้ในพับสาจดหมายเหตุเมืองเชียงรายว่า เมื่อ พ.ศ. 2389 ครูบาอินทจักรังสีได้เดินทางจากเชียงใหม่มาอยู่วัดวังธาน (อยู่บริเวณปากแม่น้ำลาว) เจ้านายเมืองเชียงรายได้นิมนต์มาอยู่วัดศรีบุญเรืองในเขตเวียงเชียงราย และว่าชื่อวัดมาจากการที่ปู่บุญเรืองนำไม้สรี (โพ) มาปลูกในวัด จึงได้ชื่อว่าวัดศรีบุญเรือง ดังจดหมายเหตุเมืองเชียงรายกล่าวไว้ว่า

สมัยพระครูปัญญาลังการ (คำปัน ขตฺติโย) เป็นเจ้าอาวาส ได้ทำการสร้างวิหาร (จารึกอิฐระบุปีที่สร้าง พ.ศ. 2455) สร้างเจดีย์ ศาลาบาตร กำแพงขึ้นใหม่หมดทั้งวัด ดังจดหมายเหตุเมืองเชียงรายกล่าวไว้ว่า
พ.ศ. 2500 ภายหลังเมื่อวัดเชียงมั่น (ปัจจุบันคือพื้นที่โรงเรียนดำรงราษฎร์สงเคราะห์) วัดประจำคุ้มเจ้าหลวงเชียงรายได้ร้างลง แม่เจ้าจันทร์สุข อินทวงศ์ ได้อาราธนาพระครูปัญญาลังการ ให้ทำพิธีสูตถอนและอัญเชิญพระพุทธรูปสำริด เครื่องทองเหลือง คัมภีร์ใบลานพับสาจากวัดเชียงมั่นเท่าที่สามารถขนได้ มาไว้ยังวัดศรีบุญเรือง ปัจจุบันพระพุทธรูปจากวัดเชียงมั่นยังคงประดิษฐานอยู่ในวิหารวัดศรีบุญเรือง

วัดศรีบุญเรืองได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489 ได้ประกอบพิธีพุทธสีมา เมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2491 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2554
พ.ศ. 2546 ได้รื้อวิหารหลังเดิมที่พระครูปัญญาลังการสร้าง แล้วทำการสร้างวิหารขึ้นใหม่

อาคารเสนาสนะ

อาคารเสนาสนะของวัด ได้แก่ วิหาร เจดีย์ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ หอฉัน หอระฆัง และศาลาพักร้อนตามแบบสถาปัตยกรรมล้านนา ด้านหลังวัดยังเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น วัดนี้เป็นที่ตั้งหน่วยอบรมประชาชนประจำตำบล และชมรมลูกเสือชาวบ้านด้วย

เจ้าอาวาสวัดศรีบุญเรือง
#ครูบาอินทจักรังสี
#พระวง
#พระอภิวงศ์
#พระพรมปัญญา
#พระอภิไชย
#พระอินทะ
#พระครูปัญญาลังการ (คำปัน ขตฺติโย) พระครูขัติยะ ครูบาขัต หรือพระดวงต๋า 
#พระครูสิริบุญญานันท์ (บุญทา อานนฺโท)
#พระครูธำรงรัตนากร (คมสันต์ ฐิตธมฺโม)
#พระมหาอิทธิจันทร์ นิรุตฺยานุปาลี (รักษาการ)
#พระครูสิริธรรมนิวิฐ (ทองเย็น ธมฺมวโร)

อ้างอิง
โอลิเวอร์ สกิปป์
โอลิเวอร์ วิลเลียม สกิปป์ ( ; เกิด 16 กันยายน ค.ศ. 2000) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวอังกฤษที่เล่นในตำแหน่งกองกลางตัวกลางให้แก่ทอตนัมฮอตสเปอร์ในพรีเมียร์ลีก

สโมสรอาชีพ
สกิปป์เริ่มเล่นฟุตบอลในระดับเยาวชนให้แก่สโมสร Bengeo Tigers ก่อนที่จะย้ายไปทอตนัมฮอตสเปอร์ใน ค.ศ. 2013

วันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 2018 สกิปป์ได้เซ็นสัญญาอาชีพสามปีกับทอตนัมฮอตสเปอร์ เขาได้ลงเล่นระดับอาชีพครั้งแรกให้แก่สโมสรในอีเอฟแอลคัพนัดที่เอาชนะเวสต์แฮมยูไนเต็ด 3–1 เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 2018 เขาลงเล่นในพรีเมียร์ลีกครั้งแรกในนัดที่พบกับเซาแทมป์ตัน โดยได้ลงเล่นเป็นตัวสำรองช่วยให้ทีมเอาชนะไปได้ 3–1
สกิปป์ลงเล่นเป็นตัวจริงในพรีเมียร์ลีกครั้งแรกในนัดที่เปิดบ้านเอาชนะเบิร์นลีย์ 1–0 เมื่อวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 2018

เดือนมกราคม ค.ศ. 2019 สกิปป์ทำแอสซิสต์แรกในนามสโมสร ช่วยให้ทีมถล่มเอาชนะแทรนเมียร์โรเวอส์ในเอฟเอคัพ 7–0 โดยในนัดนั้น เขาทำได้สองแอสซิสต์

วันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 สกิปป์ได้ตัดสินใจขยายสัญญากับสโมสรไปอีกสามปี โดยมีตัวเลือกขยายเป็นสี่ปีได้ เขาถูกปล่อยยืมตัวให้แก่นอริชซิตีในฤดูกาล 2020–21 เขาทำประตูแรกให้แก่นอริชในนัดที่เอาชนะเบอร์มิงแฮมซิตี 3–1 เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2021 สกิปป์มีส่วนช่วยให้นอริชชนะเลิศแชมเปียนชิปจนได้เลื่อนชั้นสู่พรีเมียร์ลีก เขามีชื่อติดทีมยอดเยี่ยมประจำปี 2021 ของพีเอฟเอ
สกิปป์ลงเล่นเป็นตัวจริงให้กับท็อตนัมในครึ่งแรกของฤดูกาล 2021-22 โดยลงเล่นไป 18 นัดก่อนจะได้รับบาดเจ็บที่กระดูกเชิงกรานในเดือนมกราคม ซึ่งทำให้เขาพลาดการลงเล่นในช่วงที่เหลือของฤดูกาล เมื่อวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 2022 สกิปป์ได้เซ็นสัญญาฉบับใหม่ 5 ปีกับท็อตนัมซึ่งจะหมดอายุในปี ค.ศ. 2027 สกิปป์กลับมาจากอาการบาดเจ็บในเกมกระชับมิตรปรีซีซั่นเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 2022 ในวันอาทิตย์ที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2023 ในดาร์บีลอนดอนกับเชลซี เขาทำประตูได้หลังจากเริ่มครึ่งหลังได้เพียง 20 วินาทีเท่านั้นเป็นประตูแรกของเขาในทีมชุดใหญ่ของสเปอร์สกับเป็นประตูแรกของเขาในรอบ 2 ปี

ทีมชาติ
สกิปป์เคยเป็นตัวแทนของอังกฤษในรุ่นอายุไม่เกิน 16, 17 และ 18 ปี
วันที่ 30 สิงหาคม ค.ศ. 2019 เขามีชื่อติดทีมชาติอังกฤษรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปีเป็นครั้งแรก เขาลงเล่นนัดแรกให้แก่ทีมชุดนี้เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 2019 โดยลงเล่นเป็นตัวสำรองในนัดที่เสมอกับสโลวีเนียที่มาริบอร์ 2-2

รูปแบบการเล่น
สกิปป์สามารถเล่นในตำแหน่งกองกลางตัวรับและมีความสามารถในการตัดเกมและแย่งบอล

เพื่อนร่วมทีม แกรนต์ แฮนลีย์ กล่าวถึงสกิปป์เมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 2021 ว่า "เขามีประสบการณ์ที่เหนือกว่าอายุของเขามาก" เขายังได้กล่าวชื่นชมถึงความสามารถในการอ่านเกมและตัดสินใจภายใต้ความกดดัน

ชีวิตส่วนตัว
สกิปป์เกิดที่เวลวีนการ์เดนซิตีและโตที่เฮิร์ตฟอร์ต ระหว่าง ค.ศ. 2003 ถึง 2012 เขาได้ศึกษาที่โรงเรียนประถมดังคอมบ์และโรงเรียนริชาร์ดเฮลในเฮิร์ตฟอร์ต
เกียรติประวัติ
ทอตนัมฮอตสเปอร์
* ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก รองชนะเลิศ: 2018–19

นอริชซิตี
* อีเอฟแอลแชมเปียนชิป: 2020–21

รางวัลส่วนตัว
* ทีมยอดเยี่ยมแห่งปีของพีเอฟเอ: แชมเปียนชิป 2020–21

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Tottenham Hotspur Profile
* 
* Official Twitter Account
วัดศรีบุญเรือง (อำเภอกุมภวาปี)
วัดศรีบุญเรือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียงคำ อำเภอกุมภวาปี จังหวัดอุดรธานี

วัดศรีบุญเรืองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2454 ชาวบ้านเรียกว่า วัดนาแบก ผู้สร้างวัดคือ คุณอบมา คุณาวัตร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519 หอระฆังสร้างในปี พ.ศ. 2502 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2504 สร้างโดยพระอธิการประสิทธิ์ ปสิทธิโก พร้อมชาวบ้านนาแบก ช่างผู้นำในการก่อสร้างคือ พ่อใหญ่สี ประสงค์สุข ซึ่งเป็นผู้ออกแบบหอระฆังเองทั้งหมดด้วย หอระฆังนี้ขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอนพิเศษ 17 ง. วันที่ 17 มีนาคม 2552 พื้นที่ประมาณ 3 งาน 88 ตารางวา
หอระฆังเป็นรูปสี่เหลี่ยมด้านเท่า สร้างด้วยไม้ทั้งหมดเสาแต่ละต้นมีขนาดวัดรอบต้นเสาขนาด 1.15 เมตร ระยะห่างของต้นเสาทั้ง 4 ต้น ห่างกัน 2.10 เมตร หอระฆังเป็นหอสูง 4 ชั้น แต่ละชั้นห่างกัน 3 เมตร ทุกชั้นปูด้วยไม้กระดาน มีบันไดเชื่อมต่อถึงกันทุกชั้นหลังคาของหอระฆัง มี 4 มุขเป็นหลังคาลดชั้น องค์หอระฆังประดับด้วยลายกระหนก ลายเครือเถา ซึ่งเป็นลวดลายที่ฉลุด้วยไม้กระดาน ศิลปกรรมแบบพื้นถิ่นอีสาน

อ้างอิง
หเลพีฑู
หเลพีฑู หรือ หเลพีฑ (IAST: Haḷēbīḍ, นิยมสะกด Halebidu; แปลตรงตัว: "ราชธานีเดิม" , "นครที่เป็นซาก" ) เป็นเมืองในอำเภอฮัสซาน รัฐกรณาฏกะ ประเทศอินเดีย หรือชื่อเดิม โทรสมุทร หรือ ทวารสมุทร ซึ่งเป็นชื่อตั้งแต่ในศตวรรษที่ 11 เมื่อเป็นราชธานีของจักรวรรดิโหยสฬะ หเลพีฑูกลายมาเป็นชื่อที่คนในท้องถิ่นเรียกเมืองหลังรัฐสุลตานเดลีเข้าโจมตีและทำลายทวารสมุทรในศตวรรษที่ 14

หเลพีฑูเป็นที่ตั้งของตัวอย่างชิ้นสำคัญของสถาปัตยกรรมโหยสฬะ ทั้งที่เป็นเทวสถานของฮินดูและไชนมนเทียร ในบรรดาเทวสถานของโหยสฬะทั้งหมดในเมืองมีแหล่งที่สำคัญคือโหยสเฬศวรมนเทียร

หมายเหตุ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*Sacred Ensembles of the Hoysala – Belur and Halebid, UNESCO World Heritage Sites Pending Application Package
*Hoysalesvara Temple, Halebid , Archaeological Survey of India, Bengaluru Circle
*Parsvanatha Basadi, Halebid , Archaeological Survey of India, Bengaluru Circle
*Kedaresvara Temple, Halebid , Archaeological Survey of India, Bengaluru Circle
*Shantinatha Basadi, Halebid , Archaeological Survey of India, Bengaluru Circle
*Step well, Hulikere Halebid , Archaeological Survey of India, Bengaluru Circle
วัดกู่สุนทราราม
วัดกู่สุนทราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเสือโก้ก อำเภอวาปีปทุม จังหวัดมหาสารคาม

วัดกู่สุนทราราม หรือ วัดกู่สนาม ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2387 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2558 แต่เดิมที่ตั้งอยู่บริเวณทิศใต้ของวัดปัจจุบันต่อมาในปี พ.ศ. 2495 พระครูสุนทรสาธุกิจ ได้สร้างสำนักสงฆ์ขึ้นใหม่ ชาวบ้านเรียกว่า "วัดกู่สนาม" เพราะมีกู่หรือโบราณสถานศิลาแลงอยู่ในบริเวณวัด ณ เวลานั้นมีอยู่ 2 วัด คือ วัดบ้านสนาม กับวัดกู่สนาม เมื่อได้ย้ายวัดบ้านสนามมารวมกับวัดกู่สนาม จึงตั้งชื่อใหม่ว่า "วัดกู่สุนทราราม"
โบราณสถานศิลาแลงที่ตั้งอยู่ในวัด ล้อมรอบด้วยแนวกำแพงแก้วก่อด้วยศิลาแลงเช่นเดียวกัน แต่เดิมเคยมีแนวคูน้ำรูปเกือกม้าล้อมรอบแนวกำแพงแก้วอีกชั้นหนึ่ง แต่ปัจจุบันไม่เห็นสภาพแนวคูน้ำแล้ว ส่วนโบราณสถานภายในแนวกำแพงแก้วนั้น เข้าใจว่าคงเป็นปราสาทศิลาแลงตามรูปแบบโบราณสถานในสมัยวัฒนธรรมเขมร ปัจจุบันไม่สามารถระบุรูปทรงได้ เนื่องจากทางวัดได้ก่อสร้างพระพุทธรูปปูนปั้นขนาดใหญ่ครอบทับไว้ตั้งแต่ พ.ศ. 2499 แล้ว แนวกำแพงแก้วงอยู่ในสภาพค่อนข้างดี มีการซ่อมแซมให้อยู่ในสภาพเดิม โดยก่อปูนทรงโค้งปิดทับส่วนบนแนวกำแพงแก้วตลอดแนวทั้งสี่ด้าน

อ้างอิง
วัดโยธานิมิต (จังหวัดตราด)
วัดโยธานิมิต เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวังกระแจะ อำเภอเมืองตราด จังหวัดตราด
ประวัติ
วัดโยธานิมิต หรือ วัดโบสถ์ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2315 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2512 ไม่ทราบประวัติการสร้างที่แน่ชัด มีเพียงเรื่องเล่าว่า สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช มารวบรวมกำลังที่จังหวัดตราดเมื่อคราวเสียกรุงศรีอยุธยานั้น ได้มารวบรวมกำลังอยู่บริเวณนี้ เมื่อมีเวลาก็ได้ขุดมูลดินไว้เพื่อที่จะสร้างวัดแต่ไม่มีเวลาพอ เพราะได้ยกทัพกลับไปจันทบุรีเสียก่อน ครั้งพระองค์กลับไป พวกกรมการเมืองราษฎรได้นิมนต์พระมาประจำอยู่ติดต่อกันมาตามลำดับ วัดแห่งนี้เคยใช้เป็นสถานที่ถือน้ำพิพัฒน์สัตยามาจนถึงสมัยรัชกาลที่ 3 เมื่อเจ้าพระยาพระคลัง (ดิศ บุนนาค) กับเจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ยกทัพไปปราบญวน ได้ยกทัพมาอยู่ที่จังหวัดตราด ในเวลาว่างก็ได้ช่
า (สิงห์ สิงหเสนี) ยกทัพไปปราบญวน ได้ยกทัพมาอยู่ที่จังหวัดตราด ในเวลาว่างก็ได้ช่วยกันสร้างวัด แต่ถึงกระนั้นเมื่อตรวจสอบจากพงศาวดารก็ไม่พบบันทึก จะมีเพียงเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้อคือ ตอนที่ให้พระอภัยพิพิธ พระราชวรินทร์ และพระเทพสงครามคุมทัพเมืองจันทบุรี เมืองตราด และเมืองระยอง กับพระยาโสรัชชะ ออกญาเสนาอันชิตเจ้าเมืองกำปอด ยกเข้าตีค่ายญวนเมื่อเดือน 4 แรม 14 ค่ำ (ตรงกับวันพฤหัสบดีที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2384)
ส่วนข้อความที่ปรากฏในพงศาวดาร พบว่า เมื่อเดือนอ้าย พ.ศ. 2377 พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าอยู่หัวได้โปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยาพระคลังเป็นแม่กองออกไปสร้างวัดโยธานิมิต (วัดโบสถ์) ที่จังหวัดจันทบุรี พร้อมกับสร้างเมืองจันทบุรีขึ้นใหม่ พงศาวดารระบุว่าที่จันทบุรีแต่เมื่อพิจารณาแล้วชื่อวัดโยธานิมิตในจังหวัดจันทบุรีและจังหวัดตราดต่างมีชื่อพ้องกันทุกประการ แม้แต่ชื่อที่ใช้เรียกกันทั่ว ๆ ไปคือ วัดโบสถ์ จึงเข้าใจว่าอาจเกิดความสับสนระหว่างวัดในจังหวัดจันทบุรีและตราดก็ได้
อาคารเสนาสนะ
วิหาร หรือ พระอุโบสถเก่า มีลักษณะการก่อสร้างเป็นศิลปะอยุธยา ก่อนเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 มีภาพจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่อง พระเวสสันดรชาดก ปัจจุบันวิหารนี้ใช้เป็นที่เก็บโบราณวัตถุ เช่น รอยพระพุทธบาท ตู้ลายรดน้ำ นอกจากนี้ยังมีพระเจดีย์ สวนไทร และอุทยานการศึกษา

อ้างอิง
วัดพระธาตุสร้อยทอง
วัดพระธาตุสร้อยทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอยลาน อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย

ก่อนปี พ.ศ. 2480 มีสภาพเป็นวัดร้าง เป็นซากอิฐเก่าโบราณ จากคำบอกเล่าของผู้อาวุโสเล่าว่า เดิมเป็นที่ตั้งของ พระธาตุสร้อยทอง เป็นวัดเก่าแก่ในสมัยโบราณ ซึ่งจะปรากฏซากของอิฐเก่าเดิมไว้ ชาวบ้านไม่มีใครกล้าขึ้นไปถางป่าบริเวณนั้น เล่ากันว่าในยามคืนขึ้น 15 ค่ำ ชาวบ้านจักพบเห็นดวงไฟประหลาด ซึ่งชาวบ้านเรียกว่า แก้วพระธาตุ จะลอยมาจากพระธาตุเป็นประจำ และมีเสียงคล้ายกับเท้าม้าวิ่งมาตามเส้นทางตลอดทั้งคืน
โบราณสถานนี้มีเนื้อที่ 10 ไร่ เมื่อวัดจากซากโบราณที่พบ ชาวบ้านจึงได้พากันไปปักหมายเขตของที่ดินวัดไว้ จน พ.ศ. 2512 ได้มีการบูรณะวัดร้างแห่งนี้ขึ้นโดยการนำของพ่อหลวงอุตทา คำน้อย พร้อมคณะศรัทธาและประชาชนในหมู่บ้านได้เข้ามาบูรณะซากวัด พระธาตุ โดยมีขนาด 9 x 20 เมตร พ.ศ. 2540 ได้สร้างกุฏิ ศาลาเอนกประสงค์ ใช้เป็นที่พำนักของพระภิกษุสงฆ์ และประชาชนที่มาปฏิบัติธรรม อยู่เป็นเนือง ๆ จนได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2556

อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ประกอบด้วย กุฏิ 2 หลัง หอฉัน 1 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ 1 หลัง ห้องเก็บเสนาสนะ 1 หลัง วิหาร 1 หลัง และห้องน้ำ

อ้างอิง
วัดสีหยัง
วัดสีหยัง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ่อตรุ อำเภอระโนด จังหวัดสงขลา มีที่ดินที่ตั้งวัดเนื้อที่ 33 ไร่ 3 งาน

หนังสือ กัลปนาวัดหัวเมืองพัทลุง ระบุว่า สร้างในสมัยศรีวิชัย ในสมัยอยุธยาเรียกชื่อวัดนี้ว่า วัดศรีกูยัง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2310 ในแผนที่กัลปนาวัดเมืองพัทลุง เรียกชื่อวัดนี้ว่า "วัดสีกุหยัง" เป็นวัดที่หลวงปู่ทวด เมื่อครั้งเป็นสามเณรได้มาศึกษาธรรมบททศชาติที่วัดนี้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2320 ต่อมา พ.ศ. 2528 กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถาน
บริเวณวัดมีคูขุดล้อมรอบไว้ทั้ง 4 ด้าน เป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสมีความกว้างประมาณ 200 เมตร คูกว้าง 30 เมตร ไม่ปรากฏคันดินชัดเจนคูเมืองด้านทิศใต้ แนวคูเมืองบางส่วนถูกตัดออกและส่วนที่เหลือถูกถมปรับในบางส่วนบริเวณด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้ของมุมคูเมือง จะปรากฏสระน้ำรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ากว้างประมาณ 40 เมตร ยาว 60 เมตร เมื่อ พ.ศ. 2522 หน่วยศิลปากรที่ 9 สงขลา กองโบราณคดี ได้สำรวจขุดแต่งบูรณะวัดสีหยังพบว่ามีซากสถูปก่อด้วยอิฐตั้งอยู่ในเนินดินเป็นสถูปทรงสี่เหลี่ยมจตุรัส ส่วนบนหักหายไปมีการใช้หินปะการังซึ่งมีอยู่ในท้องถิ่นมาทำเป็นรูปบัวของสถูปแทนอิฐ และพบเศษภาชนะดินเผาเนื้อดินธรรมดาและแบบเคลือบ ประติมากรรมสำริดในบริเวณใกล้เคียงเป็นเทวรูปสำริดพระกรถือรวงข้าว (ป
าและแบบเคลือบ ประติมากรรมสำริดในบริเวณใกล้เคียงเป็นเทวรูปสำริดพระกรถือรวงข้าว (ปัจจุบันเก็บรักษาอยู่ที่วัดสีหยัง) และบริเวณรอบ ๆ สถูปยังปรากฏคันคูดินโบราณ ที่บ่งบอกถึงความเป็นชุมชนโบราณอยู่ด้วย
โบราณสถานที่สำคัญ ได้แก่ ซากฐานเจดีย์มีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยม มีเสาติดผนังมีบันไดทางขึ้นอยู่ทางด้านหน้าเพียงด้านเดียว เจดีย์มีขนาดกว้าง 7.63 เมตร ยาว 7.76 เมตร ฐานสูงประมาณ 1.86 เมตร มีบันไดทางขึ้นด้านทิศเหนือ อิฐที่ใช้ก่อ มีขนาดกว้าง 16 เซนติเมตร ยาว 32 เซนติเมตร หนา 6 เซนติเมตร อุโบสถเก่าก่ออิฐถือปูน ตั้งอยู่บนฐานปัทม์ที่สูง มีประตูทางเข้าด้านหน้าเพียงด้านเดียว เจาะช่องหน้าต่างด้านละ 2 ช่อง บริเวณเหนือหน้าต่างมีลายปูนปั้นเป็นวงโค้ง บริเวณหน้าบันเป็นรูปลายก้านขดสี่วง รูปรามสูรขว้างขวาน และเมขลาล่อแก้ว และศาลาไม้หรือวิหารโถงไม้ มีหลังคาทรงปั้นหยา มุงด้วยกระเบื้องดินเผา ยอดหลังคาประดับด้วยรูปครุฑและพญานาค

อ้างอิง
การฉลองการทำประตู
การฉลองการทำประตู ( ) ในการแข่งขันกีฬา เป็นการฝึกท่าแสดงความยินดีพื่อฉลองการทำประตู โดยปกติแล้วการเฉลิมฉลองจะแสดงโดยผู้ทำประตู และอาจรวมถึงเพื่อนร่วมทีม ผู้จัดการ หรือเจ้าหน้าที่ผู้ฝึกสอน หรือผู้สนับสนุนทีม ในขณะเดียวกันอาจหมายถึงการเฉลิมฉลองการทำประตูโดยทั่วไป คำนี้ยังสามารถนำไปใช้กับการกระทำเฉพาะ เช่น ผู้เล่นถอดเสื้อหรือตีลังกา โดยทั่วไปแล้ว การเฉลิมฉลองมีความสำคัญมากกว่าในกีฬาที่มีโอกาสทำคะแนนได้น้อยกว่า เช่น ฟุตบอล และฮอกกี้น้ำแข็ง ซึ่งคะแนนมีความสำคัญมากกว่า
มีการฉลองการทำประตูมากมาย เช่นในรูปปั้น (ตีแยรี อ็องรี) โฆษณา (โรนัลโด) แสตมป์ (เปเล่) ปกนิตยสาร หรือในวิดีโอเกม คริสเตียโน โรนัลโด แกเร็ธ เบล ลิโอเนล เมสซี่ และอื่น ๆ อีกมากมาย เช่น ซีรี่ส์ฟีฟ่า'

ดูเพิ่ม

* วัฒนธรรมฟุตบอล
* อาบน้ำเกเตอเรด
* การบุกรุกสนาม
* ฉลองทัชดาวน์
* ลองฉลอง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
วัดแหลมพ้อ
วัดแหลมพ้อ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะยอ อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา

ประวัติ
วัดแหลมพ้อ หรือ วัดพระนอนแหลมพ้อ สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้นโดยมีพระครูทิพวาสี (พรหมแก้ว) จากวัดท้ายยอมาดำเนินการก่อสร้าง เนื่องจากในพื้นที่ดังกล่าวเป็นแหลมยื่นออกไปและมีต้นพ้ออยู่จำนวนมากจึงเรียกชื่อวัดกันต่อมาว่า "วัดแหลมพ้อ"
ในพระนิพนธ์เรื่อง ชีวิวัฒน์เที่ยวที่ต่าง ๆ ภาคที่ 7 โดยสมเด็จพระราชปิตุลา บรมพงศาภิมุข เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช ทรงเรียกชื่อวัดแห่งนี้ในพระนิพนธ์ว่า วัดแหลมภอ และได้กล่าวถึงวัดว่า "วัดแหลมภอนั้นตั้งอยู่ที่แหลมภอมีโบสถ์เสาเฉลียงก่อเป็นคูหาและมีศาลาการเปรียญราษฎรสร้างใหม่ก่ออิฐสงขลาไว้ฝีมืออย่างดีไม่ถือปูนก่อเป็นคูหามีศาลาริมน้ำเป็นที่พักแห่งหนึ่งพื้นวัดเตียนสะอาดร่มรื่นด้วยต้นไม้"
วัดแหลมพ้อได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2431 กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานวัดแหลมพ้อ ในหนังสือราชกิจจานุเบกษาเล่ม 114 ตอนพิเศษ 8ง เมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2545 หน้า 6 ว่าพื้นที่โบราณสถานประมาณ 2 ไร่ 1 งาน 15 ตารางวา

อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ตั้งอยู่บริเวณกลางลานวัดริมทะเลสาบสงขลา อุโบสถหันหน้าไปทางทิศตะวันตก เป็นอุโบสถก่ออิฐถือปูนอยู่ในกำแพงแก้ว อุโบสถมีกว้างประมาณ 12 เมตร ยาวประมาณ 18 เมตร มีบันไดอยู่ทางทิศเหนือ ทิศใต้และทิศตะวันตก ราวบันไดประดับด้วยลูกกรงเซรามิค อุโบสถมีระเบียงโดยรอบ หลังคาชั้นเดียวต่อด้วยปีกนก หลังคามุงกระเบื้องดินเผาเกาะยอ ประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หน้าบันหลังคาทางด้านหน้าประดับปูนปั้นรูปพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณ หน้าบันด้านหลังประดับปูนปั้นรูปพระนารายณ์ทรงครุฑ ส่วนหน้าบันช่องหน้าต่างและประตูมีปูนปั้นรูปเทพพนมอยู่ท่ามกลางลายพันธุ์พฤกษา ใบเสมารอบอุโบสถลักษณะก่ออิฐถือปูน ฐานรูปกรวยเป็นชั้น ๆ อุโบสถมีรูปแบบศิลปกรรมตามพระราชนิย
หอระฆัง ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของอุโบสถ เป็นหอระฆังก่ออิฐถือปูน แผนผังของฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดประมาณ 4 x 4 เมตร ตัวหอเป็นทรงสี่เหลี่ยมยอดปิรามิด ซ้อนลดหลั่นกันขึ้นไป มีบันไดทางขึ้นด้านข้าง 2 ทาง ขอบบนเจาะเป็นช่องลูกกรง ประดับตกแต่งด้วยกระเบื้องกรุสีเขียวอยู่โดยรอบ ส่วนยอดหอระฆังประดับตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้น ลายพรรณพฤกษา ส่วนเจดีย์ ตั้งอยู่ทิศเหนือของอุโบสถ เป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูน ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมขนาด 9x9 เมตร มุมขอบประดับด้วยเจดีย์องค์เล็ก ๆ 4 องค์ องค์ระฆังของเจดีย์ประธานตั้งอยู่ฐานปัทม์ต่อกันเป็นชั้น ๆ ด้านล่างฐานเจดีย์มีซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้น
ปูชนียวัตถุ
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระนอนแหลมพ้อ เป็นพระพุทธรูปปางปรินิพพานที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2537 มีพระพุทธรูปลักษณะบรรทม (นอน) ตะแคงเบื้องขวา หลับพระเนตร พระเศียรหนุนพระเขนย (หมอน) พระหัตถ์ซ้ายทอดทาบไปตามพระวรกาย พระหัตถ์ขวาวางหงายอยู่ข้างพระเขนย พระบาทซ้ายทับซ้อนพระบาทขวา ส่วนของพระบาทจะมีลวดลายภาพศิลปะของภาพมงคล 108 ประการ และมีพระสมเด็จเจ้าเกาะยอ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย

อ้างอิง
วัดท้ายยอ
วัดท้ายยอ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะยอ อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา

ประวัติ
วัดท้ายยอเป็นวัดเก่าแก่วัดหนึ่งบนเกาะยอที่เชื่อว่าคงมีมาตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลาย เดิมชื่อ วัดคงคาวดี ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2311 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2427 ชื่อวัดแห่งนี้ปรากฏอยู่ในพระนิพนธ์เรื่อง ชีวิวัฒน์เที่ยวที่ต่าง ๆ ภาคที่ 7 ในสมเด็จพระราชปิตุลา บรมพงศาภิมุข เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช ทรงเรียกชื่อวัดแห่งนี้ว่า วัดท้ายเสาะ ต่อมาจึงเปลี่ยนเป็นชื่อ "วัดท้ายยอ" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2440
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูนแผนผังสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดกว้างประมาณ 9 เมตร ยาวประมาณ 12 เมตร มีฐานเตี้ย ผนังทึบ เจาะช่องประตูหน้าต่างไม้ และช่องลม บริเวณตอนล่างของฐานกรุด้วยเซรามิกลายดอกสี่กลีบ หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผาเป็นหลังคาชั้นเดียวต่อด้วยปีกนก ใบเสมาตั้งอยู่บนฐานปัทม์มน 2 ชั้นเตี้ย ๆ รอบอุโบสถมีกำแพงแก้วก่ออิฐถือปูนมีความกว้างประมาณ 11 เมตรและยาวประมาณ 18 เมตร ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปประธานประทับนั่งปางมารวิชัย มีจารึกที่ฐานด้วยอักษรจีนและอักษรไทยว่า อุบาสิกากิมแก้ว สร้างไว้เมื่อ ศก. 123 (ตรงกับปี พ.ศ. 2447)
เจดีย์ตั้งอยู่บนยอดเขาพิหาร ซึ่งสันนิษฐานว่าเดิมคงเป็นที่ตั้งของอุโบสถ ต่อมาในราวกลางพุทธศตวรรษที่ 25 อุโบสถมีสภาพชำรุดทรุดโทรมจึงได้มีการรื้ออุโบสถและทำการก่อสร้างเจดีย์ครอบทับพระประธานของอุโบสถเก่า ลักษณะเป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูน ทรงลังกา ตอนล่างเป็นฐานสี่เหลี่ยมขนาดกว้างประมาณ 9 เมตร ยาวประมาณ 11 เมตร มีลานประทักษิณ ระเบียงลูกกรงกรุด้วยเซรามิกสีเขียวลายดอกสี่กลีบโปร่ง มีการตกแต่งด้วยลายปูนปั้น กรมศิลปกรได้ประกาศขึ้นทะเบียนเจดีย์บนยอดเขาพิหาร เป็นโบราณสถานของชาติเมื่อ 15 กันยายน พ.ศ. 2540 และได้บูรณะซ่อมแซมเจดีย์ พร้อมทั้งปรับปรุงภูมิทัศน์รอบองค์เจดีย์ในปี พ.ศ. 2544–2545
กุฏิเจ้าอาวาสเป็นกลุ่มเรือนไทยโบราณสร้างขึ้นในช่วงรัชกาลที่ 3 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ มีลักษณะเป็นเรือนไทยพุทธภาคใต้ ประกอบด้วยเรือน 3 หลัง มีความยาวโดยรวมประมาณ 21 เมตร ที่มีชานเรือนต่อเชื่อมกัน ใต้ถุนสูง หลังคาจั่ว ตัวเรือนสร้างด้วยไม้ที่หาได้ในท้องถิ่น เช่นไม้เคี่ยม ไม้หลุมพอ ไม้ทัง แต่ละเรือนมีหลังคาชั้นเดียวต่อด้วยปีกนก หลังคามุงกระเบื้องดินเผาเกาะยอ พื้นชานเรือนและบันไดทางขึ้นบางส่วนปูด้วย ต่อมาจากกระเบื้องปูพื้นเกาะยอที่มีลวดลายในเนื้อคล้ายลายน้ำไหลซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์ที่ขึ้นชื่อของเกาะยอในอดีต

อ้างอิง
วัดท้าวอู่ไท
วัดท้าวอู่ไท เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่ากระดาน อำเภอสนามชัยเขต จังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบันพระอธิการณรงค์ ฐานวโรเป็นเจ้าอาวาส
วัดท้าวอู่ไทสันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในทวารวดี ประมาณศตวรรษที่ 3 ตามการค้นพบหลักฐานทางวัตถุแผ่นอิฐและศิลาแลง ตามตำนานเล่าสืบทอดกันมาว่าเป็นพระโอรสของกษัตริย์ (เฉพาะมารดาเท่านั้น) ส่วนพระบิดาเป็นเพียงท้าวชื่อ ท้าวแสนปม (เพราะมีปมขึ้นตามตัวมากนั่นเอง) ท้าวอู่ไทได้เดินทางมาโดยเรือสำเภาพร้อม ด้วยไพร่พลและประชาราษฎ์ มายังสถานที่แห่งนี้และได้ก่อสร้างถาวรวัตถุทางพระพุทธศาสนาขึ้น ในการก่อสร้างพระเจดีย์ ได้ไปขุดเอาดินเผาทำเป็นอิฐในการก่อสร้าง สถานที่แห่งนี้เรียกว่า หนองอิฐมาจนทุุกวันนี้ ต่อมาหลวงพ่อคงพระเกจิแห่งวัดชำป่างาม ตำบลท่ากระดาน อำเภอสนามชัยเขต จังหวัดฉะเชิงเทรา ได้ขอจัดตั้งวัดจากกรมการศาสนา และได้รับจัดตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2516
ัดตั้งวัดจากกรมการศาสนา และได้รับจัดตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2516 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว หลวงพ่อบัวได้ทำการปฏิสังขรณ์ สร้างเจดีย์ อุโบสถ และเสนาสนะต่าง ๆ มีหลักฐานปรากฏอยู่ คือฐานเจดีย์ โบสถ์ พระพุทธรูป และวัตถุอื่น ๆ

อ้างอิง
วัดโพธิ์ทอง (จังหวัดสุพรรณบุรี)
วัดโพธิ์ทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวังศรีราช อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 9 ไร่ ทิศเหนือจดที่ดินนางอิ่ม เกสรมาลา ทิศใต้จดที่ดินนายสมเดช ทิศตะวันออกจดที่ดินนายผัน วัฒนะ และทิศตะวันตกจดทางสาธารณะ

วัดโพธิ์ทอง ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2317 ไม่ปรากฏนามผู้สร้างและผู้บริจาคที่ดิน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2493
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 18 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 25 เมตร เป็นอาคารไม้ วิหาร กว้าง 4 เมตร ยาว 6 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฎิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง เป็นอาคารไม้ 2 หลัง และตึก 5 หลัง และฌาปนสถาน 1 หลัง ปูชนียวัตถุมี พระประธานประจำอุโบสถ และพระอัครสาวก คือ พระโมคคัลลาน์และพระสารีบุตร

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอินทร์ พ.ศ. 2488–2508
* พระผาด พ.ศ. 2508–2523
* พระบุญเลิศ พ.ศ. 2523–2525
* พระสมศักดิ์ พ.ศ. 2525–2527
* พระบุญมี พ.ศ. 2527–2528
* พระแสงเดือน สุขาวรโก พ.ศ. 2530–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดช่างเหล็ก (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดช่างเหล็ก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน้อย ในตำบลช่างเหล็ก อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 27 ไร่ 60 ตารางวา
วัดช่างเหล็กตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2321 ตั้งชื่อตามตำบลที่มีเรื่องเล่าว่า ในสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี ขาดแคลนอาวุธไม่เพียงพอที่จะต่อสู้กับข้าศึก หากตีดาบในวังหลวงก็เกรงว่าพม่าจะล่วงรู้ จึงให้ทหารมาจ้างชาวบ้านที่มีอาชีพตีมีดนอกเมืองหลวงให้หันมาตีดาบแทน หมู่บ้านนี้จึงเรียกว่า บ้านช่างเหล็ก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแล้วราว พ.ศ. 2325 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 12 เมตร ยาว 18 เมตร ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตลอดมา มีโรงเรียนประถมศึกษาของทางราชการตั้งอยู่ที่วัดนี้ด้วย โดยวัฒนธรรมอำเภอบางไทร สำนักงานวัฒนธรรมจ้งหวัดพระนครศรีอยุธยา
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบ อาคารเสนาสนะและสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7.20 เมตร ยาว 13.80 เมตร ก่ออิฐถือปูน ศาลาการเปรียญกว้าง 23 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างด้วยไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 19 หลัง เป็นอาคารไม้ หอระฆัง หอสวดมนต์ อาคารเรียนพระปริยัติธรรมและฌาปนสถาน สำหรับปูชนียวัตถุมี พระประธานในอุโบสถ และพระบรมสารีริกธาตุ

อ้างอิง
เรโทรเกมมิ่ง
, ร้านขายเกมเรโทรในย่านอากิฮาบาระในโตเกียว]]
เรโทรเกมมิ่ง ( ) คือการเล่นหรือเก็บรักษาวิดีโอเกม เกมคอนโซล หรือคอมพิวเตอร์เก่าหรือหยุดพัฒนาแล้ว เพื่อความคิดถึงหรือการเก็บรักษา

เรโทรเกมมิ่งสามารถแบ่งได้เป็นสามอย่าง เรโทรเกมมิ่งวินเทจ เรโทรเกมมิ่งโดยใช้อีมูเลเตอร์ และเรโทรเกมมิ่งโดยการพอร์ต เรโทรเกมมิ่งวินเทจคือการเล่นเกมบนฮาร์ดแวร์ดั้งเดิม เรโทรเกมมิ่งโดยใช้อีมูเลเตอร์คือการเล่นเกมบนฮาร์ดแวร์ใหม่และใช้อีมูเลเตอร์จำลองเกม และเรโทรเกมมิ่งโดยการพอร์ตคือการเล่นเกมบนฮาร์ดแวร์ใหม่โดยการพอร์ตเกม เรโทรเกมมิ่งยังสามารถใช้กับเกมใหม่แต่มีคุณสมบัติคล้ายกับเกมเรโทร
เรโทรเกมมิ่งเกิดขึ้นมาตั้งแต่สมัยแรก ๆ ของวิดีโอเกม แต่เริ่มเป็นที่รู้จักโดยอินเตอร์เน็ตและเทคโนโลยีอีมูเลเตอร์ ยังมีการถกเถียงกันเกี่ยวกับเหตุผลที่ผู้เล่นสนใจเรโทรเกมมิ่งเพราะความคิดถึงจากยุคที่เปลี่ยนไป ความคิดที่ว่าเกมเรโทรมีความดั้งเดิมและความคิดริเริ่มมากกว่า และเกมมีความเรียบง่ายและใช้เวลาเล่นน้อยกว่าเกมในยุคปัจจุบัน

วิธีการเรโทรเกมมิ่ง
เรโทรเกมมิ่งวินเทจ
เรโทรเกมมิ่งวินเทจคือการที่ผู้เล่นเก็ยฮาร์ดแวร์ ตลับเกม หรือแผ่นซีดีดั้งเดิมตั้งแต่วันที่ออกขาย สิ่งของพวกนี้อาจหายากและมีราคาแพง ทำให้วิดีโอเกมพวกนี้เข้าถึงได้ยาก อย่างไรก็ตามวิดีโอเกมพวกนี้จำนวนมากจะขายในราคาที่น้อยกว่าราคาวางขาย
การเป็นที่รู้จักของเรโทรเกมมิ่งวินเทจทำให้มีการค้าขายเกมเรโทรละเมิดลิขสิทธิ์ ซึ่งส่วนใหญ่จะนับว่าไม่มีค่าในการเก็บไว้ต่างจากตลับหรือแผ่นดั้งเดิม 
เรโทรเกมมิ่งโดยใช้อีมูเลเตอร์
เรโทรเกมมิ่งโดยใช้อีมูเลเตอร์คือการเล่นเกมเก่าบนฮาร์ดแวร์ใหม่โดยการจำลองโดยใช้อีมูเลเตอร์ ทำให้ไม่จำเป็นต้องเก็บเกมดั้งเดิมหรือคอนโซลเก่า รอมหรือหน่วยความจำอ่านอย่างเดียวมักนำมาจากแผ่นหรือตลับเกมดั้งเดิมหรือบุคคลที่สาม มักแจกจ่ายโดยใช้เว็บไซต์แชร์ไฟล์และเล่นบนอีมูเลเตอร์บนฮาร์ดแวร์ปัจจุบัน มักขายรวมกันซึ่งประกอบไปด้วยหลากหลายเกมบนซอฟท์แวร์อีมูเลเตอร์ เนื่องจากการใช้อีมูเลเตอร์เข้าถึงง่ายกว่าแบบอื่น ๆ ทำให้งานอดิเรกนี้เป็นที่รู้จักมากขึ้น
เรโทรเกมมิ่งพอร์ต
การรีโทรเกมแบบพอร์ตนั้นเกี่ยวข้องกับเกมเก่าที่เล่นบนระบบใหม่ เช่นเดียวกับการใช้อีมูเลเตอร์ สิ่งที่แตกต่างกันคือเกมถูกเขียนใหม่สำหรับระบบใหม่และไม่ใช้ไฟล์ ROM ดั้งเดิม เกมพอร์ตสามารถหาได้จากคอลเลกชั่นอย่างเป็นทางการ ดาวน์โหลดบนคอนโซล และระบบพลักแอนด์เพลย์ เรโทรเกมมิ่งพอร์ตนั้นค่อนข้างหายาก เนื่องจากการใช้อีมูเลเตอร์เป็นวิธีที่ง่ายและแม่นยำกว่ามากในการเล่นเรโทรบนฮาร์ดแวร์สมัยใหม่

อ้างอิง
วัดเทพนิมิตร (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดเทพนิมิตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหน้าเมือง อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ทั้งหมด 25 ไร่เศษ
วัดเทพนิมิตรสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2411 โดยท่านพระครูศิริปัญญามุนี (อ่อน เทวนิโก) นามสกุล (ตงติ๊ด) จากวัดสัมพันธวงศารามวรวิหาร กรุงเทพมหานคร ได้ธุดงค์ผ่านมา ญาติโยมเกิดความศรัทธา อุบาสิกาอิ่ม อุบาสิกาขำ อุบาสิกาหนู อุบาสิกาแมว อุบาสิกาอิน อุบาสิกาง่วน และคนอื่น ๆ ได้ซื้อที่ดินจากอุบาสิกาเล็ก เป็นราคา 3 ชั่ง (250 บาท) ส่วนอุบาสิกาเล็ก เจ้าของที่ดินช่วยออก 20 บาท พร้อมยกเหย้าเรือนถวายเพื่อสร้างวัด ท่านอ่อน เทวนิโภ เมื่อได้รับถวายที่ดินได้ลงมือสร้างกุฎิสงฆ์เป็นที่พัก ปลูกเป็นหมู่กุฎิล้อมหอฉัน มีที่สวดมนต์อยู่ตรงกลางปลูกตามแนวริมคลองบ้านใหม่ ต่อมาสร้างศาลาการเปรียญ 1 หลัง กว้าง 5 วา ยาว 7 วา 2 ศอก มุงด้วยกระเบื้องมอญมีศาลาเล็กด้านหน้า 2 หลัง แต่ศาลา
ง กว้าง 5 วา ยาว 7 วา 2 ศอก มุงด้วยกระเบื้องมอญมีศาลาเล็กด้านหน้า 2 หลัง แต่ศาลาเล็ก กว้าง 3 วา 3 ศอก ยาว 7 วา ส่วนมากใช้ไม้สักมุงกระเบื้องมอญ สร้างแล้วเสร็จราว พ.ศ. 2421–2422 ตั้งชื่อวัดว่า "วัดเทพนิมิตร" มีพระท้วมปกครองวัด ชื่อของวัดมาจากกการก่อสร้างเสร็จโดยเร็วเปรียบประหนึ่งว่า มีเทวดามาช่วยสร้างให้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2479
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธไสยาสน์ขนาดใหญ่ที่สุดในจังหวัดฉะเชิงเทรา ชาวบ้านเรียก หลวงพ่อโต เป็นพระประธานประจําอุโบสถ พระครูศิริปัญญามุนี(อ่อน เทวนิโภ) ได้มาจากวัดแห่งหนึ่งทางจังหวัดราชบุรี เนื้อทองสัมฤทธิ์ลงรักปิดทอง ปางสมาธิ สังฆาฏิ จีวร ลายดอกพิกุล และมีพระนอนกระจก สร้างโดยท่านพระครูศิริปัญญามุนี (อ่อน เทวนิโภ) ราว พ.ศ. 2419 วัดยังได้รับพระราชทานพระรูปหล่อรัชกาลที่ 8 รูปหนึ่ง เป็นทองแดงลักษณะกลม เส้นผ่านศูนย์กลาง 44 ซม. เมื่อ พ.ศ. 2480 ซึ่งปัจจุบันพระบรมรูปหล่อนี้ประดิษฐานไว้ด้านหน้าอุโบสถ

อ้างอิง
วัดปากคลองบางขนาก
วัดปากคลองบางขนาก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางขนาก อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ 13 ไร่ 3 งาน 60 ตารางวา ปัจจุบันมีพระอธิการเมี้ยน ฐานิสสโร เป็นเจ้าอาวาส
วัดปากคลองบางขนากตั้งวัดเมื่อ พ.ศ 2339 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2511 แต่เดิมที่ตั้งของหมู่บ้านมีต้นขนากขึ้นอยู่อย่างหนาแน่น ชาวบ้านจึงเรียกชื่อหมู่บ้านนี้ว่า บางขนาก ต่อมามีพระภิกษุสองพี่น้องได้ใช้เรือเป็นพาหนะ จะไม่อยู่ประจำวัดแต่จะอยู่ในเรือสำปั้น และได้ชักชวนประชาชนร่วมกันสร้างวัดที่ปากคลองบางขนาก และตั้งชื่อวัดว่า "วัดปากคลองบางขนาก" บริเวณคลองนั้นเป็นคลองที่ขุดในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยขุดตั้งแต่หัวหมากไปจนถึงบางขนากเพื่อใช้เส้นทางลำเลียงเสบียงอาหารและยุทโธปกรณ์ในการทำศึกกับญวน
ศาลาเรือนไทยริมน้ำของวัด เป็นศาลาที่มีการสร้างมาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 ตั้งอยู่ด้านหน้าศาลาจัตุรมุข เป็นศาลานั่งพักริมน้ำ หลังคามุงด้วยกระเบื้องเคลือบ ทรงจั่ว รอบชายคาประดับด้วยไม้ที่ปักฉลุเป็นลวดลายลักษณะโค้งไปตามขอบหลังคาของศาลาสวยงามทั้งสี่ด้าน หน้าบันศาลาจะเป็นไม้แกะสลักภาพพระพุทธรูปปางสมาธิ ในกรอบไม้แกะสลักที่อ่อนช้อย วัดมีโบราณวัตถุหลายชิ้น เช่น พานทองเหลืองโบราณ ไหโบราณ หีบใส่คัมภีร์โบราณ เครื่องบดยาโบราณ กระโถนปากแตร คัมภีร์ใบลาน และเก๋งจีนหกเหลี่ยม

อ้างอิง
วัดนครเนื่องเขต
วัดนครเนื่องเขต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวังตะเคียน อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา

วัดนครเนื่องเขต เดิมชื่อว่า วัดต้นตาล สร้างเมื่อ พ.ศ. 2430 โดยนายจันทร นางทรัพย์ และนายแจ่ม พรหมสุวรรณ ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการขุดคลองแสนแสบจากกรุงเทพมหานครมาถึงจังหวัดฉะเชิงเทรา คลองมาสิ้นสุดบริเวณวัดต้นตาล พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงทรงมีพระมหากรุณาธิคุณพระราชทานนามว่า คลองนครเนื่องเขต อันหมายความว่า สุดเขตพระนคร ทั้งยังเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดนครเนื่องเขต" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2547
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่าสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2441 ได้รับการบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2472 ลักษณะเป็นอุโบสถก่ออิฐถือปูนแบบมีเสาพาไลรอบ ผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า หลังคาเครื่องไม้ทรงจั่วลดชั้น มุงกระเบื้องดินเผา หน้าบันประดับทั้งด้านหน้าและหลัง แถวบนเป็นรูปเทพนมและลายพันธุ์พฤกษา แถวล่างเป็นปูนปั้นประดับกระเบื้องสีรูปครุฑยุคนาคและกินรี ผนังอุโบสถก่ออิฐถือปูนมีฐานบัวรองรับ มีประตูทางเข้าด้านหน้าและหลัง ซุ้มประตูปูนปั้นแบบซุ้มหน้านาง บานประตูไม้สลักลายแจกันดอกไม้ระบายสี ผนังกึ่งกลางระหว่างประตูอุโบสถด้านหน้ามีหินอ่อนจารึกประวัติการก่อสร้าง โดยรอบอุโบสถมี ซุ้มใบเสมาก่ออิฐถือปูนทรงมณฑป ใบเสมาสลักจากหินแกรนิต เจดีย์ราย ลักษณะเป็นเจดีย์ก่ออิฐปูนย่อ
่ออิฐถือปูนทรงมณฑป ใบเสมาสลักจากหินแกรนิต เจดีย์ราย ลักษณะเป็นเจดีย์ก่ออิฐปูนย่อมุมไม้สิบสอง องค์ระฆังมีสังวาลประดับ ศาลาท่าน้ำ ลักษณะเป็นศาลาไม้ขนาดเล็ก ผังรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส หลังคาเครื่องไม้ทรงจั่วมุงกระเบื้องดินเผาจำนวน 4 หลัง บางหลังมีหน้าจั่วไม้ฉลุลายหรือแกะสลักลงรักปิดทองประดับกระจก
วัดต้นแหลง
วัดต้นแหลง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไชยวัฒนา อำเภอปัว จังหวัดน่าน

วัดต้นแหลงสันนิษฐานว่าสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2127 โดยช่างชาวไทลื้อ กรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2390 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2470 มีข้อสันนิษฐานว่าวัดต้นแหล๋งน่าจะสร้างขึ้นสมัยกรุงสุโขทัยตอนปลาย เพราะลักษณะของหลังคาเป็นทรงสามชั้นมุงด้วยไม้ทั้งหมด นาคบนหลังคาเป็นนาคสามเศียรคล้าย ๆ กับนาคของประเทศลาว
สถาปัตยกรรมไทลื้อของวัดที่โดดเด่น คือ วิหารหรืออุโบสถ ตัววิหารเดิมถูกรื้อแล้วสร้างใหม่ เนื่องจากสร้างอยู่ริมตลิ่งทำให้ในฤดูน้ำหลาก หลังคาวิหารเป็นทรงคุ่มลาดเอียง ซ้อนกัน 3 ชั้น ต่อมาได้เกิดการชำรุดเนื่องจากปลวกแมลงและความชื้นจากดิน จึงต้องเปลี่ยนผนังใหม่เป็นผนังก่ออิฐ และเพิ่มช่องหน้าต่างขนาดเล็กขึ้น เพื่อให้แสงสว่างตัววิหาร บริเวณฐานชุกชีค่อนไปทางหลังวิหารสามารถเดินได้รอบ ฐานวิหารยกพื้นสูงประมาณ 1 เมตร ประตูอยู่กึ่งกลางเป็นประตูไม้เปิดปิดได้โดยเจาะรูผนังแกนหมุนเพื่อรับบานประตูขนาดใหญ่

อ้างอิง
วัดพญาภู
วัดพญาภู พระอารามหลวง เป็นพระอารามหลวง ชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่เลขที่ 5 หมู่ที่ 5 ถนนสุมนเทวราช ตำบลในเวียง อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน

ข้อมูลทั่วไป

วัดพญาภู พระอารามหลวง เป็นพระอารามหลวง ชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่เลขที่ 5 บ้านพญาภู ตำบลในเวียง อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน มีเนื้อที่ 4 ไร่ 3 งาน 18.1 ตารางวา สถาปนาขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 1956 ในสมัย พญาภูเข่ง กษัตริย์น่าน องค์ที่ 6 แห่งราชวงศ์ภูคา ครองราชย์ระหว่างปี พ.ศ. 1950 - พ.ศ. 1960 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อปี พ.ศ. 2461 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 7.6 เมตร ยาว 17.5 เมตร และได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นพระอารามหลวง เมื่อปี พ.ศ. 2531
อาณาเขต
{|
|--- valign=top; font-size:65%"
| 
|ทิศเหนือ
|จด
|สถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองน่าน

|-
|
|ทิศใต้
|จด
|ชุมชนบ้านพญาภู
|-
|
|ทิศตะวันออก
|จด
|ชุมชนบ้านพญาภู
|-
|
|ทิศตะวันตก
|จด
|ถนนสาธารณะ
|-
|}

อาคารเสนาสนะ ประกอบด้วย
* พระวิหาร สร้างเมื่อปี พ.ศ. 1956 ในสมัยพญาภูเข่ง กษัตริย์น่าน องค์ที่ 6 แห่งราชวงศ์ภูคา ครองราชย์ระหว่างปี พ.ศ. 1950 - พ.ศ. 1960 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 12 เมตร ยาว 26 เมตร 
* พระอุโบสถ สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2459 ในสมัยพระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดช เจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 63 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 8 เมตร ยาว 17 เมตร 
* ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2515 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 10 เมตร ยาว 28 เมตร 
* กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 4 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง
* หอระฆัง 1 หลัง 
* หอกลอง 1 หลัง 
* โรงครัว 1 หลัง
* โรงพัสดุ 1 หลัง 
* อาคารสำนักงานเจ้าคณะจังหวัด 1 หลัง

ปูชนียวัตถุ ประกอบด้วย
* พระประธานประจำพระอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 216 นิ้ว ยาว 236 นิ้ว สร้างเมื่อปี พ.ศ. 1950 ในสมัยพญาภูเข่ง กษัตริย์น่าน องค์ที่ 6 แห่งราชวงศ์ภูคา ครองราชย์ระหว่างปี พ.ศ. 1950 - พ.ศ. 1960
* พระเจดีย์วัดพญาภู
* พระพุทธรูปปางลีลา ศิลปะแบบสุโขทัย

ประวัติ
พงศาวดารเมืองน่าน (ฉบับวัดพระเกิด) ได้กล่าวว่า วัดพญาภูสร้างขึ้นในรัชกาลของพญาผากอง เป็นเจ้าครองเมืองน่าน ในจุลศักราช 774 ได้สร้างวัดพญาภูขึ้น เมื่อ พ.ศ. 1949 ต่อมาเจ้าผู้ครองเมืองน่านทุกพระองค์ได้ให้ความอุปถัมภ์วัดพญาภูตลอดมา จนกระทั่ง พ.ศ. 2400 เจ้าอนันตวรฤทธิเดช เจ้าผู้ครองเมืองน่าน ได้บูรณะปฏิสังขรณ์วัดพญาภู เช่น บูรณะพระเจดีย์ซึ่งก่ออิฐถือปูน เป็นเจดีย์โบราณ ขนาดฐานกว้าง 14 เมตร สูง 25 เมตร วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2461
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระประธานองค์ใหญ่ที่สุดของจังหวัดน่าน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ลักษณะพระเศียร พระพักตร์ และพระวรกาย ไม่ได้สัดส่วน เฉพาะแนวขอบสบงบริเวณบั้นพระองค์และเส้นขอบจีวรที่พาดผ่านข้อพระกรซ้ายไปยังพระเพราคงได้รับอิทธิพลมาจากพระพุทธรูปปางมารวิชัย วัดพญาวัด ส่วนปลายชายจีวรที่มีการตกแต่งรายละเอียดเพิ่มมากขึ้นด้วยลายดอกไม้คล้ายคลึงกับกรอบลายก้ามปู สันนิษฐานว่าเป็นฝีมือช่างพื้นเมืองที่ทำขึ้นระยะหลังระหว่างปลายพุทธศตรรรษที่ 23 หรือต้นศตวรรษที่ 24 และพระพุทธรูปศิลปะสุโขทัย จำนวน 2 องค์ ซึ่งที่ฐานพระพุทธรูปมีจารึกว่า สร้างโดย พญาสารผาสุม ประดิษฐานอยู่ในพระวิหาร นอกจากนี้ยังมีพระเจดีย์ขนาดใหญ่ที่สร้างไว้ด้านหลังพระวิหารแล้ว และมีภาพไม้จำ
หาร นอกจากนี้ยังมีพระเจดีย์ขนาดใหญ่ที่สร้างไว้ด้านหลังพระวิหารแล้ว และมีภาพไม้จำหลักทวารบาลรูปยักษ์ที่บานประตูวิหาร
วัดปทุมวัน (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดปทุมวัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหลักชัย อำเภอลาดบัวหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 17 ไร่

วัดปทุมวัน เดิมมีชื่อว่า วัดคลองญี่ปุ่น หรือ วัดญี่ปุ่น ที่มาของชื่อวัดเหตุเพราะครั้งหนึ่งได้มีพวกทหารญี่ปุ่นมาตั้งค่ายพักค้างแรมและทำการขุดคลองเพื่อเป็นเส้นทางในการเดินทางไปจังหวัดกาญจนบุรี จึงเรียกคลองญี่ปุ่น รวมถึงเรียกวัดว่า "วัดญี่ปุ่น" ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2455 โดยมีกำนันหนู นางทับทิม พูลชะโก และนายย้อย นางลำจวน ล่วงลือ เป็นผู้ถวายที่ดินสร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2477
ปูชนียวัตถุและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปโบราณ จำนวน 5 องค์ เป็นพระพุทธรูปเนื้อสำริด ความสูง 2.5 เมตร เป็นปางห้ามสมุทร 1 องค์ ปางห้ามญาติ 4 องค์ จีวรลายดอกพิกุล อายุกว่า 300 ปี รูปแบบสมัยอยุธยาตอนปลาย พระพุทธรูปปางมารวิชัย ไม่มีชื่อปรากฏ เนื้อสำริด หน้าตักกว้าง 5 นิ้ว สูง 11 นิ้ว อายุกว่า 200 ปี สมัยรัตนโกสินทร์ ปัจจุบันพระพุทธรูปองค์นี้เก็บรักษาไว้ที่หอสวดมนต์ หลวงพ่อพระพุทธปฐมธัมจักร หลวงพ่อรวย หลวงพ่อประทานพร หลวงพ่อนวม พระเจ้า 5 พระองค์และพระสามสมัย พระหยกเขียว "หลวงพ่อมุณีรัตนมงคล" หลวงพ่อหยกประทานพรสมเด็จพระเกศแก้วจุฬามณีศรีเตาะเจริญสุข ศาลปู่แก่น และศาลปู่หนู ภายในหอสวดมนต์มีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวชาดกและภาพพุทธประวัต
แก่น และศาลปู่หนู ภายในหอสวดมนต์มีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวชาดกและภาพพุทธประวัติ การให้สีของแต่ละภาพจะใช้สีโทนอ่อน เพื่อไม่ให้ตัดกับฝาผนังไม้สัก
วัดสะแก (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดสะแก เดิมตั้งอยู่ที่วัดคลังทอง หรือวัดโกโรโกโส ในปัจจุบัน สร้างเป็นวัดขึ้นในสมัยปลายกรุงศรีอยุธยา กรมการศาสนาระบุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2310 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2325 โดยย้ายจากวัดคลังทองข้ามฝั่งมาตำบลธนู เหตุที่ย้ายจากวัดคลังทอง เพราะเมื่อถึงหน้าน้ำ น้ำจะท่วมทุกปี ที่ตั้งปัจจุบันของวัดเป็นเนินสูง มีต้นไม้นานาชนิด เช่น ต้นตะเคียน มะขวิด จัน เป็นต้น หลังศาลาใหญ่มีสระน้ำ ขอบสระน้ำเต็มไปด้วยต้นสะแก งิ้ว มะม่วง คาง สะเดา แสมสาร ตะเคียน ส่วนสระน้ำนั้นคงขุดดินมาถม เพื่อจะสร้างอุโบสถหลังเก่า ต่อมามีเรือขุด ชื่อ เรือหลวงจบกระบวนยุทธ ได้มาทำการขุดลอกคลอง ทางวัดได้ให้พ่นดินกลบสระน้ำจนเต็มและเอาต้นไม้ออก คณะศิษย์ได้ขอพื้นดินนามาถมจนเต็
เดิมมีเนื้อที่ 13 ไร่ 3 งาน 21 ตารางวา ต่อมา พ.ศ. 2522 หลวงปู่ดู่ พรหมปัญโญ ได้มอบเงินให้ผู้ใหญ่เชิด หัสถีรักษ์ ซื้อที่นาของนางมา ตรีวิทย์ กับนายสังเวียน พงษ์ดนตรี เพิ่มอีกประมาณ 2 ไร่ และถมที่ด้านทิศตะวันออกของวัด ซึ่งไม่ได้ใช้ประโยชน์และเป็นที่สาธารณะอีกประมาณ 1 ไร่

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 15 เมตร ยาว 28 เมตร ผนังด้านนอกเป็นหินอ่อน ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารพิชัยปูนปั้นลงรักปิดทอง วิหารพระศรีอริยเมตไตรย ประดิษฐานพระศรีอริยเมตไตรยทรงเครื่องประดับด้วยพลอยลงรักปิดทอง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 วิหารหลวงปู่ดู่สร้างราว พ.ศ. 2539 จัดแสดงอัฐบริขารหลวงปู่ดู่ และกุฏิหลวงปู่ดู่

อ้างอิง
วัดเทพพิทักษ์ปุณณาราม
วัดเทพพิทักษ์ปุณณาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกลางดง อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา
วัดเทพพิทักษ์ปุณณาราม หรือ วัดหลวงพ่อขาว ตั้งวัดเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2514 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2515 เป็นวัดที่เกิดจากดำริของพระสุทธิธรรมรังสีคัมภีร์เมธาจารย์ หรือท่านพ่อลี ที่จะสร้างวัดขึ้น ณ เชิงเขาสีเสียดอ้า รวมถึงสร้างพระพุทธรูปไว้บนเนินเขา แต่ยังมิได้สร้างพระพุทธรูปก็ได้มรณภาพไปก่อน บรรดาสานุศิษย์ นำโดยพลเอกพงษ์ ปุณณกันต์ จึงได้ร่วมกันสร้างพระพุทธรูปโดยทำการขยายส่วนมาจากพระพุทธรูป ภปร. หล่อด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก มีน้ำหนัก 3000 ตัน หน้าตักกว้าง 27 เมตร ได้พระราชทานนามพระพุทธรูปว่า พระพุทธสกลสีมามงคล นับเป็นพระพุทธรูปปางประทานพรที่ใหญ่ที่สุดในโลก
พระพุทธสกลสีมามงคล หรือ ชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อขาว มีขนาดหน้าตักกว้าง 27.25 เมตร สูง 45 เมตร หมายถึง พระพุทธองค์โปรดเวไนยสัตว์อยู่ 45 พรรษา หรือเรียกว่า ทรงทำพุทธกิจอยู่ 45 พรรษา หลังจากที่ตรัสรู้แล้ว สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ตั้งอยู่บนยอดเขาสูงจากระดับพื้นดิน 112 เมตร หรือ 56 วา หมายถึง พระพุทธคุณ 56 ประการ ทางซ้ายและทางขวาขององค์พระพุทธรูปสร้างโค้งเว้าในลักษณะใบโพธิ์ ต้องขึ้นบันไดทั้งหมด มี 1,250 ขั้น หมายถึง จำนวนพระอรหันต์ที่ไปชุมนุมกันโดยมิได้นัดหมายในวันมาฆบูชา

อ้างอิง
วัดศรีโพธิ์ชัย (อำเภอนาแห้ว)
วัดศรีโพธิ์ชัย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแสงภา อำเภอนาแห้ว จังหวัดเลย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน 3 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 2 ไร่ 1 งาน 2 ตารางวา

ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 11 ระบุว่าวัดศรีโพธิ์ชัย เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2090 และตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2375 โดยกลุ่มนายพรานจากเวียงจันทน์ มีหัวหน้าชื่อเซียงภา ซึ่งอพยพครอบครัวและญาติพี่น้องมาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่บริเวณหมู่บ้านแสงภา แล้วจึงตั้งวัดขึ้นชื่อว่า "วัดศรีโพธิ์ชัย" แต่ชาวบ้านนิยมเรียกกันว่า วัดบ้านแสงภา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2400
สิมหรือโบสถ์เป็นแบบศิลปะล้านช้างที่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2113 ลักษณะเป็นสิมทึบขนาดใหญ่ที่มีเสารับหลังคาปีกนก สิมอยู่ในตำแหน่งกึ่งกลางของวัด เป็นอาคารก่ออิฐฉาบปูนทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาด 5 ห้อง หันหน้าอาคารไปทางทิศตะวันออก มีกำแพงแก้วเตี้ย ๆ ก่อด้วยอิฐฉาบปูนล้อมรอบโดยเปิดเป็นทางเข้า 6 ทาง ทำให้มีลักษณะเป็นระเบียงทางเดินรอบตัวอาคาร ขนาดของสิมยาว 13 เมตร เมื่อรวมกับความยาวพื้นที่ระเบียงมุขหน้าและหลังจะยาวถึง 18.5 เมตร ความกว้างรวมระเบียงข้าง 13.5 เมตร ซึ่งอิฐที่ใช้ในการก่อสร้างตัวอาคารและกำแพงแก้วมีขนาดยาว 23.5 เซนติเมตร หนา 5.5 เซนติเมตร ส่วนฐานอาคารประกอบด้วยชั้นฐานเขียงสูง 60 เซนติเมตร และฐานบัวคว่ำสูง 30 เซนติเมตร รอบรับตัวอาคารที่มีผนังสูงขึ้นไปปร
ูง 60 เซนติเมตร และฐานบัวคว่ำสูง 30 เซนติเมตร รอบรับตัวอาคารที่มีผนังสูงขึ้นไปประมาณ 220 เซนติเมตร โดยมีลวดลายพันธุ์พฤกษาปูนปั้นประดับอยู่ที่มุมฐานบัวคว่ำด้วย ภายในสิมประดิษฐานพระประธานที่เป็นพระพุทธรูปประทับขัดนั่งสมาธิเพชรแสดงปางมารวิชัยศิลปะล้านช้าง นามว่า หลวงพ่อใหญ่
กุฎิสงฆ์มี 4 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ อาคารไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 ศาลาบำเพ็ญกุศล 1 หลัง หอพระไตรปิฎก 1 หลัง และหอระฆัง 1 หลัง

อ้างอิง