เขตวัฒนธรรมเอเชียตะวันออก
เป็นสิ่งมีชีวิตในตำนานในเทพปกรณัมและวัฒนธรรมเอเชียตะวันออก]]

เขตจีน ( ) มีอีกชื่อว่า เขตวัฒนธรรมเอเชียตะวันออก ( ) หรือ โลกจีน ( ) ครอบคลุมหลายประเทศในเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่เคยได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรม บรรทัดฐาน และประเพณีของจีน ตามความเห็นพ้องทางวิชาการ เขตจีนประกอบด้วยสี่ประเทศ: เกรตเตอร์ไชนา (Greater China) ญี่ปุ่น เกาหลี และเวียดนาม คำจำกัดความอื่น ๆ อาจรวมมองโกเลีย และสิงคโปร์ ซึ่งส่วนใหญ่เกิดจากอิทธิพลทางประวัติศาสตร์ของจีนที่จำกัดหรือชาวจีนพลัดถิ่นในสมัยใหม่ที่เพิ่มขึ้น เขตจีนไม่ควรสับสนกับ Sinophone ซึ่งระบุประเทศที่ประชากรส่วนใหญ่พูดภาษาจีน
จีนสมัยจักรวรรดิเป็นมหาอำนาจในภูมิภาคเอเชียตะวันออกและมีอิทธิพลต่อรัฐบรรณาการและรัฐเพื่อนบ้าน ซึ่งรวมถึงญี่ปุ่น เกาหลี และเวียดนาม ปฏิสัมพันธ์เหล่านี้ทำให้อิทธิพลทางอุดมการณ์และวัฒนธรรมหยั่งรากลึกในลัทธิขงจื๊อ, ศาสนาพุทธ และลัทธิเต๋า ในประวัติศาสตร์ยุคคลาสสิก วัฒนธรรมทั้งสี่มีระบบจักรวรรดิร่วมกันภายใต้จักรพรรดิแต่ละองค์ สิ่งประดิษฐ์ของจีนมีอิทธิพล และภายหลังได้รับอิทธิพลจากนวัตกรรมของวัฒนธรรมอื่นในด้านการปกครอง ปรัชญา วิทยาศาสตร์ และศิลปะ ภาษาจีนคลาสสิกรูปเขียนกลายเป็นภาษากลางสำหรับการแลกเปลี่ยนวรรณกรรมและวิทยาศาสตร์ในภูมิภาค และอักษรจีน (ฮั่นจื้อ) ผ่านการดัดแปลงที่ญี่ปุ่นในฐานะ อักษรคันจิ เกาหลีในฐานะ อักษรฮันจา และเวียดนามในฐานะ chữ Hán
ในประวัติศาสตร์สมัยคลาสสิกตอนปลาย วรรณกรรมของจีนสมัยคลาสสิกมีความสำคัญลดน้อยลง เนื่องจากญี่ปุ่น เกาหลี และเวียดนามต่างประดิษฐ์สำนวนโวหารของตนเองมาใช้ โดยญี่ปุ่นพัฒนาอักษรคาตากานะและฮิรางานะ เกาหลีประดิษฐ์อักษรฮันกึล และเวียดนามพัฒนาอักษรจื๋อโนม (ปัจจุบันแทบไม่มีใครใช้งาน ชุดตัวอักษรเวียดนามในปัจจุบันอิงจากชุดตัวอักษรละติน) กระนั้น วรรณกรรมคลาสสิกที่เขียนด้วยอักษรจีนยังคงเป็นมรดกสำคัญของวัฒนธรรมญี่ปุ่น เกาหลี และเวียดนาม ในคริสต์ศตวรรษที่ 21 อิทธิพลทางอุดมการณ์และวัฒนธรรมของลัทธิขงจื๊อและศาสนาพุทธยังคงปรากฏให้เห็นในวัฒนธรรมระดับสูงและหลักคำสอนทางสังคม
ศัพท์บัญญัติ
จีนสมัยโบราณถือเป็นหนึ่งในศูนย์กลางอารยธรรมและวัฒนธรรมที่เกิดขึ้นจากการอพยพของผู้ตั้งถิ่นฐานชาวฮั่นดั้งเดิมจากแม่น้ำหวงโดยทั่วไปถือเป็นจุดเริ่มต้นของโลกเอเชียตะวันออก ปัจจุบัน ประชากรจีนมีประมาณ 1,402 ล้านคน

(ค.ศ. 1919–1998) นักประวัติศาสตร์ชาวญี่ปุ่นที่เป็นศาสตราจารย์กิตติคุณจากมหาวิทยาลัยโตเกียว เป็นผู้บัญญัติศัพท์ โทอะบุนกะ-เก็ง ( ) เพื่อกำเนิดขอบเขตวัฒนธรรมจีนหรือเอเชียตะวันออกที่แตกต่างจากวัฒนธรรมตะวันตก นิชิจิมะรายงานว่า เขตวัฒนธรรมนี้—ซึ่งรวมจีน ญี่ปุ่น เกาหลี และเวียดนาม—มีปรัชญาลัทธิขงจื๊อ ศาสนาพุทธร่วมกัน และโครงสร้างทางการเมืองและสังคมที่คล้ายคลึงกัน โดยเกิดจากภูมิหลังของนักวิชาการด้านประวัติศาสตร์ภาษาจีนคลาสสิก
วัฒนธรรม
 ประเทศเวียดนาม สถาปัตยกรรมจีนมีอิทธิพลอย่างมากต่อรูปแบบสถาปัตยกรรมในเอเชียตะวันออกของเวียดนาม เกาหลี และญี่ปุ่น]]
ศิลปะ
* สถาปัตยกรรม: ประเทศในเขตวัฒนธรรมเอเชียตะวันออก (ญี่ปุ่น, เกาหลี, เวียดนาม, ไต้หวัน) มีรูปแบบสถาปัตยกรรมร่วมกัน ซึ่งมีที่มาจากสถาปัตยกรรมจีนสมัยโบราณ 
* อักษรวิจิตร: Caoshu เป็นรูปแบบอักษรแบบเล่นหางที่ใช้ในอักษรวิจิตรจีนและเอเชียตะวันออก 
* ภาพยนตร์: ดูภาพยนตร์ฮ่องกง, ภาพยนตร์ไต้หวัน, ภาพยนตร์จีน, ภาพยนตร์ญี่ปุ่น, ภาพยนตร์เกาหลี, ภาพยนตร์เวียดนาม
* หนังสือการ์ตูน: ดูมังงะ (ญี่ปุ่น), ม่านฮว่า (จีน), มันฮวา (เกาหลี), Truyện tranh (เวียดนาม)
* ศิลปะการต่อสู้: ดูกังฟู (จีน); เทควันโด และ ฮับกีโด (เกาหลี); คาราเต้, ไอกิโด, ยูโด และซูโม่ (ญี่ปุ่น); โววีนัม และ Nhất Nam (เวียดนาม)
* ดนตรี: เครื่องดนตรีจีนอย่างเอ้อร์หู มีอิทธิพลต่อเกาหลี, ญี่ป
ất Nam (เวียดนาม)
* ดนตรี: เครื่องดนตรีจีนอย่างเอ้อร์หู มีอิทธิพลต่อเกาหลี, ญี่ปุ่น, ไต้หวัน และเวียดนาม
* การแต่งกาย: ฮั่นฝู, ฮันบก, Việt phục และวาฟูกุ ทั้งหมดใช้ผ้าไหม เครื่องเพชรและเครื่องประดับหยกยังมีมูลค่าสูงทั่วเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
อาหาร

อาหารของเอเชียตะวันออกใช้วัตถุดิบและเทคนิคเดียวกันร่วมกันหลายอย่าง มีการใช้ตะเกียบเป็นเครื่องมือในการรับประทานอาหารในประเทศหลักแถบเอเชียตะวันออกทั้งหมด การใช้ซอสถั่วเหลืองซึ่งทำจากถั่วเหลืองหมักก็แพร่หลายในภูมิภาคนี้เช่นกัน

ข้าวเป็นอาหารหลักในเอเชียตะวันออกทั้งหมดและเป็นจุดสนใจหลักของความมั่นคงทางอาหาร คนไม่มีข้าวมักถูกมองว่าไม่มีอาหารกิน นอกจากนี้ ในประเทศแถบเอเชียตะวันออก เช่น ญี่ปุ่น (御飯; gohan) และเกาหลี (밥; bap) ศัพท์สำหรับ "ข้าวสุก" สามารถสื่อความหมายของอาหารโดยทั่วไปได้

คำศัพท์ยอดนิยมที่เกี่ยวข้องกับอาหารเอเชียตะวันออกได้แก่boba, กิมจิ, ซูชิ, หม้อไฟ, ชา, ติ่มซำ, ราเม็ง เช่นเดียวกันกับเฝอ, ซาชิมิ, อุด้ง กับแนมซ้าน เป็นต้น
นามสกุล
เช่นเดียวกับหลายประเทศในยุโรป (เช่น Smith และ Schmid) ประเทศในเขตวัฒนธรรมเอเชียตะวันออกใช้ระบบนามสกุลร่วมกัน แต่การออกเสียงแตกต่างกัน ตารางด้านล่างแสดงชื่อสกุลทั่วไปในประเทศแถบเอเชียตะวันออก
{| class="sort wikitable sortable" cellpadding="1" cellspacing="0" border="1" style="text-align: center;"
!อักษรซีเจเค
!พินอินจีน
!เวียดนาม
!เกาหลี
!ญี่ปุ่น
|-
| align="center" | 
|Lǐ
หลี่
|Lí
ลี้
|Lee
อี-รี
|Ri
ริ
|-
| 
|Chén
เฉิน
|Trần
เจิ่น
|Jin
ชิน
|Chin
ชิน
|-
| align="center" | 
|Wáng
หวัง
|Vương
เวือง
|Wang
วัง
|Ō
โอ
|-
| 
|Zhāng
จาง
|Trương
เจือง
|Jang
ชัง
|Chō
โช
|-
| 
|Zhào
จ้าว
|Triệu
เจี่ยว
|Jo
โช
|Chō
โช
|-
| 
|Zhū
จู
|Chu
จู
|Ju
ชู
|
โช
|-
| 
|Zhào
จ้าว
|Triệu
เจี่ยว
|Jo
โช
|Chō
โช
|-
| 
|Zhū
จู
|Chu
จู
|Ju
ชู
|Shu
ชุ
|-
| 
|Zhōu
โจว
|Chu
จู
Châu
เจิว
|Ju
ชู
|Shū
ชู
|-
| 
|Yáng
หยาง
|Dương
เซือง
|Yang
ยัง
|Yō
โย
|-
| 
|Sūn
ซุน
|Tôn
ตน
|Son
ซน
|Son
ซน-ซง
|-
| 
|Mǎ
หม่า
|Mã
หมา
|Ma
มา
|Ba
บะ
|-
| 
|Hé
เหอ
|Hà
ห่า
|Ha
ฮา
|Ka
คะ
|-
| 
|Hú
หู
|Hồ
โห่
|Ho
โฮ
|Ko
โคะ
|-
| 
|Gāo
เกา
|Cao
กาว
|Go
โค
|Kō
โค
|-
| 
|Xiè
เซี่ย
|Tạ
ตะ
|Sa
ซา
|Sha
ชะ
|-
| 
|Xú
สู
|Từ
ตื่
|Seo
ซอ
|Sho
โชะ
|-
| 
|Liú
หลิว
|Lưu
หลืว
|Yu/Ryu
ยู-รยู
|Ryū
รีว
|-
| 
|Liáng
เหลียง
|Lương
เลือง
|Yang/Ryang
ยัง-รยัง
|Ryō
เรียว
|-
| 
|Luó
หลัว
|La
ลา
|Na/Ra
นา-รา
|Ra
ระ
|-
| 
|Lín
หลิน
|Lâm
เลิม
|Im/Rim
อิม-ริม
|
|Luó
หลัว
|La
ลา
|Na/Ra
นา-รา
|Ra
ระ
|-
| 
|Lín
หลิน
|Lâm
เลิม
|Im/Rim
อิม-ริม
|Hayashi
ฮายาชิ
|-
| 
|Guō
กัว
|Quách
ไกวก์
|Gwak
ควัก
|Kaku
คากุ
|-
| 
|Sòng
ซ่ง
|Tống
ต๊ง
|Song
ซง
|Sō
โซ
|-
| 
|Zhèng
เจิ้ง
|Trịnh
 จิ่ญ 
|Jeong
ช็อง
|Tei
เท
|-
| 
|Huáng
หวง
|Hoàng
ฮหวั่ง
Huỳnh
ฮหวิ่ญ
|Hwang
ฮวัง
|Kō
โค
|-
| 
|Wú
อู๋
|Ngô
โง
|Oh
โอ
|Go
โกะ-โงะ
|-
| 
|Táng
ถัง
|Đường
เดื่อง
|Dang
ทัง
|Tō
โท
|}
หมายเหตุ

อ้างอิง

ข้อมูล

* 
* 
* 
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น
* Asia for Educators. Weatherhead East Asian Institute, Columbia University.