SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดท่าฟ้าใต้
วัดท่าฟ้าใต้ อยู่ที่บ้านฟ้าสีทอง หมู่ที่ 11 ตำบลสระ อำเภอเชียงม่วน จังหวัดพะเยา บนเส้นทางสายปง-เชียงม่วน สร้างเมื่อ พ.ศ. 2311 โดยครูธรรมเสนา และพ่อเฒ่าแสนอัฐิ ผู้นำชาวไทลื้อซึ่งอพยพมาจากสิบสองปันนา ลักษณะตัวพระอุโบสถ เป็นทรงเตี้ยก่ออิฐถือปูน หลังคาสามชั้นมุงด้วยแป้นเกล็ด ตามแบบสถาปัตยกรรมไทลื้อ องค์พระประธานแกะสลักจากไม้ประดู่เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 117.5 เซนติเมตร สูง 227.5 เซนติเมตร ซึ่งอัญเชิญมาจากสิบสองปันนา ประดิษฐานบนฐานชุกชี ทรงสี่เหลี่ยมย่อมุมศิลปะไทลื้อ ประดับด้วยลายปูนปั้นรูปเครือเถา ลงรักปิดทอง ประดับกระจก มีแท่นธรรมาสน์ ลักษณะคล้ายมณฑปหรือปราสาท ฐานสี่เหลี่ยมย่อมุมยี่สิบชั้น ประดับลายปูนปั้นรูปเครือเถาและสัตว์ต่าง ๆ
ือปราสาท ฐานสี่เหลี่ยมย่อมุมยี่สิบชั้น ประดับลายปูนปั้นรูปเครือเถาและสัตว์ต่าง ๆ เช่น กวาง ช้าง ม้า นกยูง ลักษณะเด่น คือลวดลายดอกไม้ ที่แพรวพราวไปด้วยกระจก ประดับหลากสี ส่วนวิหารเป็นศิลปะไทลื้อ รูปร่างทรงเตี้ยก่อด้วยอิฐถือปูน หลังคาสามชั้นมุงด้วยแป้นเกล็ด ชั้นที่ 1 เป็นแบบปั้นหยา ครอบวิหารทั้ง 4 ด้าน ชั้นที่ 2-3 ทรงแบบปราสาท มีหน้าบันทางด้านทิศตะวันตก มีหลังคากันสาดรับทั้งสองด้าน
วิหารทรงไทลื้อ ลักษณะก่อด้วยอิฐถือปูน หลังคามี 3 ชั้น มุงด้วยแป้นเกล็ด ชั้นที่ 1 เป็นแบบปั้นหยาครอบตัววิหารทั้ง 4 ด้าน ชั้นที่ 2-3 ทรงแบบปราสาทมีหน้าบัน ทางทิศตะวันออกและทิศตะวันตกมีหลังคากันสาดรับทั้งสองด้าน ตัววิหารทึบ มีประตูไม่กว้างนัก เป็นบานไม้สักผนังด้านข้างมีหน้าต่างเล็ก ๆ โดยรอบทั้ง 4 ด้าน พอให้อากาศถ่ายเทได้ มีความงดงามแปลกตา เชื่อกันว่าสร้างโดยช่างชาวไทยลื้อที่อพยพมาอยู่ในพื้นที่อำเภอเชียงม่วน นอกจากนั้นภายในวิหารยังมีองค์พระประธาน คือ หลวงพ่อสิบสองปันนา ซึ่งแกะมาจากไม้ประดู่เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะล้านนา และมีฐานชุกชีเป็นลวดลายของศิลปกรรมเฉพาะถิ่นของสิบสองปันนา ซึ่งกรมศิลปากร ได้ขึ้นทะเบียนไว้เป็นโบราณ เมื่อ 27 ตุลาคม 2524
วนอุทยานไดโนเสาร์แก่งหลวง
บริเวณแก่งหลวง]]
วนอุทยานไดโนเสาร์แก่งหลวง เป็นวนอุทยานในอำเภอเชียงม่วน จังหวัดพะเยา ส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติดอยภูนาง เป็นสถานที่ค้นพบซากกระดูกไดโนเสาร์ ตั้งอยู่ที่บ้านหนองกลาง หมู่ที่7 ตำบลบ้านมาง อำเภอเชียงม่วน จังหวัดพะเยา กระดูกที่พบเป็นกระดูกไดโนเสาร์ซอโรพอด ซึ่งเป็นไดโนเสาร์กินพืชขนาดใหญ่ คอยาว หางยาว เดินสี่ขา ขนาดไดโนเสาร์น่าจะยาวตั้งแต่ 15 เมตรขึ้นไป และคาดว่าจะมีชีวิตอยู่มาไม่น้อยกว่า 130 ล้านปี ปัจจุบันซากโครงกระดูกไดโนเสาร์ที่ขุดพบและแบบจำลองจัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์เชียงม่วนในเขตวนอุทยาน การค้นพบนี้เป็นไดโนเสาร์ตัวแรกที่ค้นพบในภาคเหนือ ค้นพบในระหว่างปี พ.ศ. 2545 – 2552 โดยคณะสำรวจที่นำโดย วรวุธ สุธีธร จากกรมทรัพยากรธรณี
วัดแสนเมืองมา
วัดแสนเมืองมา ตั้งอยู่บ้านมาง ตำบลหย่วน อำเภอเชียงคำ จังหวัดพะเยา เดิมชื่อว่า วัดมาง เป็นวัดที่สร้างขึ้น ในสมัยรัชกาลที่ 1 ราว พ.ศ. 2351 สร้างโดยชาวเมืองมาง มณฑลยูนานที่ถูกเจ้าเมืองน่านกวาดต้อนมา วัดสร้างตามแบบสถาปัตยกรรมไทลื้อลวดลายบนหน้าบ้น ภายในวิหารมีภาพเขียนวิถีชีวิตของชาวไทลื้อ หลังคาวิหารที่ซ้อนลดกันหลายชั้น ประดับด้วยช่อฟ้า ซึ่งทำเป็นรูปหงษ์แกะสลัก หรือตัวนาคคาบแก้ว นอกนั้นมีการประดับประดาด้วยไม้แกะสลัก

อ้างอิง
วัดพระนั่งดิน
วัดพระนั่งดิน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บ้านพระนั่งดินหมู่ที่ 7 ตำบลเวียง อำเภอเชียงคำ จังหวัดพะเยา เป็นวัดที่มีองค์พระประธานของวัดไม่มีฐานชุกชีรองรับเหมือนพระประธานในวัดอื่น ๆ เคยมีราษฎร์สร้างฐานชุกชีและอัญเชิญพระประธานขึ้นประดิษฐาน แต่ปรากฏว่าพยายามอย่างไรก็ยกไม่ขึ้นจึงเรียกสืบต่อกันว่า พระเจ้านั่งดิน สันนิษฐานว่าพระพุทธรูปองค์นี้สร้างตั้งแต่ครั้งสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้ายังทรงพระชนม์อยู่ หรือมีอายุกว่า 2,500 ปี ในการสร้างใช้เวลา 1 เดือน 7 วัน จึงแล้วเสร็จ

อ้างอิง
วัดพระธาตุดอยหยวก
วัดพระธาตุดอยหยวก ตั้งอยู่บ้านหนุน หมู่ที่ 6 ตำบลปง อำเภอปง จังหวัดพะเยา เป็นปูชนียสถานที่มีความสำคัญคู่อำเภอปง และเป็นที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ พระเกศา และพระอัฐิจักษุ (กระดูกริมตาข้างขวา) ของพระพุทธเจ้า ระยะทางจากตัวอำเภอ 2 กิโลเมตร
แต่เดิมมีวัดอยู่ 2 วัดในบริเวณใกล้กันคือ วัดที่ตั้งอยู่บนเนินเขาเรียกว่า วัดบน คือวัดพระธาตุดอยหยวกปัจจุบัน แต่เป็นวัดร้างและวัดที่ตั้งอยู่ด้านล่างเรียกว่า วัดล่าง ต่อมามีพระสังฆะมณฑลเดินทางมาจากจังหวัดน่าน มาตรวจกิจการพระศาสนาเห็นว่าวัดบนมีปูชนียสถานที่สำคัญกว่าคือพระธาตุภูเติม (พระธาตุ ดอยหยวก) แต่ขาดการเอาใจใส่บำรุงรักษา จึงสั่งให้รวมวัดทั้งสองแห่ง ให้เป็นวัดเดียวกัน โดยให้วัดล่างไปรวมกับวัดบนให้ชื่อว่า "วัดพระธาตุดอยหยวก"

อ้างอิง
เกาะลังกาวี
ลังกาวี ( ) เป็นเกาะที่ตั้งอยู่ในทะเลอันดามันใกล้ฝั่งทะเลตะวันตกเฉียงเหนือของมาเลเซียตะวันตก มีฐานะเป็นอำเภอขึ้นกับรัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย มีสมญานามว่า "อัญมณีแห่งเกอดะฮ์" ( ; เปอร์มาตาเกอดะฮ์)

ลังกาวีตั้งอยู่ห่างจากเกาะตะรุเตา จังหวัดสตูลของประเทศไทยเพียง 4 กิโลเมตร อยู่ห่างจากเมืองกัวลาปะลิสประมาณ 30 กิโลเมตร และเมืองกัวลาเกอดะฮ์ 51 กิโลเมตร ประกอบด้วยกลุ่มเกาะเขตร้อนจำนวน 99 เกาะ และเป็นที่รู้จักของชาวไทยและมาเลเซียจากตำนานของมะห์สุหรี สตรีผู้ถูกประหารด้วยความอยุติธรรม โดยนางได้สาปแช่งเกาะลังกาวีไว้ก่อนสิ้นใจ และการนำทายาทรุ่นที่ 7 ของเธอมาถอนคำสาป
ที่มาของชื่อ
ชื่อของเกาะลังกาวี โดย "ลัง" ย่อมาจากคำว่า "ฮลัง" ( ) ที่แปลว่า "นกอินทรีสีน้ำตาลแดง" ส่วนนาม "ลังกาวี อัญมณีแห่งเกอดะฮ์" ( ) ได้รับพระราชทานจากสมเด็จพระราชาธิบดีสุลต่านอับดุล ฮาลิม อันเป็นส่วนหนึ่งในพระราชพิธีกาญจนาภิเษกส่วนพระองค์ โดยตั้งนามเพื่อสร้างความประทับใจแก่นักท่องเที่ยวว่าลังกาวีเป็นส่วนหนึ่งของรัฐเกอดะฮ์

ประวัติ
มีตำนานมุขปาฐะว่าในอดีตเกาะลังกาวีเคยมีสุลต่านปกครอง ว่ามีสตรีนามมะห์สุหรีมาเป็นชายารองของสุลต่าน (บ้างว่าของอนุชา) และได้ให้กำเนิดโอรสนาม "วันฮาเกม" ด้วยเหตุนี้มะห์สุหรีจึงมีสิทธิเป็นประไหมสุหรีได้เพราะมีบุตรเป็นชาย เป็นที่ริษยาของประไหมสุหรีชายาหลวง ครั้นเมื่อมีการใส่ร้ายว่ามะห์สุหรีคบชู้ องค์สุลต่านสดับเช่นนั้นก็พิโรธ มีบัญชาให้ประหารมะห์สุหรีเสีย ด้วยเหตุนี้นางจึงอธิษฐานว่าหากนางไม่มีความผิดขอให้โลหิตเป็นสีขาว และให้ลังกาวีไม่เจริญไปเจ็ดชั่วอายุคน ครั้นเมื่อเพชฌฆาตแทงกริช สายโลหิตของมะห์สุหรีก็พวยพุ่งเป็นสีขาวดังคำสัตย์และสิ้นใจ ญาติของมะห์สุหรีจึงนำวันฮาเกมไปตั้งรกรากยังภูเก็ต
เมื่อครั้งที่ไทรบุรีเป็นส่วนหนึ่งราชอาณาจักรสยาม เกาะลังกาวีเป็นตำบลหนึ่งของมณฑลไทรบุรี ชื่อตำบลเกาะลังกอวี ภายหลังลังกอวีได้พ้นจากการเป็นส่วนหนึ่งของสยามโดยได้ตกเป็นส่วนหนึ่งของอาณานิคมอังกฤษเช่นเดียวกับไทรบุรี (เกอดะฮ์) ครั้นเมื่อรับเอกราชแล้วลังกาวีก็ยังเป็นส่วนหนึ่งของรัฐเกอดะฮ์อยู่

ในปี พ.ศ. 2529 มหาเธร์ โมฮัมหมัด ได้ริเริ่มที่จะเปลี่ยนแปลงเกาะลังกาวีที่เชื่อว่ามีคำสาปของมะห์สุหรี โดยพัฒนาให้ที่นี่เป็นแหล่งท่องเที่ยวและรีสอร์ต โดยเขาเองได้มีส่วนช่วยในการออกแบบและวางแผนอาคารบนเกาะ และได้นำศิรินทรา ยายี สตรีชาวไทยที่สืบเชื้อสายทายาทรุ่นที่เจ็ดของมะห์สุหรีมาถอดคำสาป

สถานที่ท่องเที่ยว
* สะพานลังกาวีสกาย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
พระราชวังซ็องซูซี
พระราชวังซ็องซูซี ( ) หรือ พระราชวังไกลกังวล เป็นอดีตพระราชวังฤดูร้อนของพระเจ้าฟรีดริชมหาราช ตั้งอยู่ที่เมืองพ็อทซ์ดัมในประเทศเยอรมนี สร้างโดยพระราชประสงค์ของพระเจ้าฟรีดริชระหว่าง ค.ศ. 1745–1747 ใช้สถาปัตยกรรมเป็นแบบโรโกโก
ซ็องซูซีมักได้รับการเปรียบให้เป็นคู่แข่งของพระราชวังแวร์ซายในประเทศฝรั่งเศส แต่ซ็องซูซีมีลักษณะที่เป็นส่วนตัวแบบโรโกโกและเล็กกว่าพระราชวังแวร์ซายที่เป็นสถาปัตยกรรมแบบบาโรกมาก นอกจากนั้นยังประกอบด้วยวัดและสิ่งก่อสร้างตกแต่ง (follies) มากมายในสวนแบบภูมิทัศน์ เกออร์ค เว็นท์เซิสเลาส์ ฟ็อน คโนเบิลส์ดอร์ฟออกแบบวังเพื่อให้เป็นที่ประทับพักผ่อนส่วนพระองค์ของพระเจ้าฟรีดริช เป็นที่หลบจากราชสำนักเบอร์ลิน ที่เต็มไปด้วยพิธีรีตองต่าง ๆ ซึ่งจะเห็นได้จากชื่อของวังที่แปลว่า "ไกลกังวล" ชื่อที่เป็นการเน้นว่าเป็นสถานที่สำหรับพักผ่อนมิใช่สถานที่สำหรับการใช้อำนาจ ตัวพระราชวังไม่ใหญ่ไปกว่าคฤหาสน์ชั้นเดียว—คล้ายวังมาร์ลี (Château de Marly) ใกล้ปารีสมากกว่าจะคล้ายพระร
่าคฤหาสน์ชั้นเดียว—คล้ายวังมาร์ลี (Château de Marly) ใกล้ปารีสมากกว่าจะคล้ายพระราชวังแวร์ซาย ห้องหลักของซ็องซูซีมีเพียงสิบห้อง ตัววังสร้างบนเนินกลางอุทยาน เพราะความที่ทรงมีอิทธิพลต่อการตกแต่งมากจนเป็นเอกลักษณ์ที่เรียกกันว่า "โรโกโกแบบฟรีดริช" พระเจ้าฟรีดริชทรงมีส่วนเกี่ยวข้องที่ทรงสร้างซ็องซูซีเพื่อเป็น "ที่ที่จะตายกับพระองค์" คโนเบิลส์ดอร์ฟถูกปลดเมื่อ ค.ศ. 1746 เมื่อมีความเห็นไม่ตรงกันเรื่องที่ตั้งของวังเมื่อมองจากอุทยาน ยัน เบามัน (Jan Bouman) สถาปนิกชาวดัตช์สร้างต่อจนเสร็จ
ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 19 พระราชวังซ็องซูซีเป็นที่ประทับของพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 4 พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มทรงจ้างสถาปนิกลูทวิช แพร์ซีอุส (Ludwig Persius) ให้บูรณะและขยายพระราชวัง ขณะที่แฟร์ดีนันท์ ฟ็อน อาร์นิม (Ferdinand von Arnim) เป็นผู้รับผิดชอบในการปรับปรุงพื้นที่และทิวทัศน์จากพระราชวัง เมืองพ็อทซ์ดัมและพระราชวังซ็องซูซีเป็นที่โปรดปรานของเจ้านายเยอรมันจนเมื่อราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์นมาสิ้นสุดลงเมื่อ ค.ศ. 1918
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง พระราชวังนี้กลายเป็นสิ่งดึงดูดนักท่องเที่ยวที่สำคัญแห่งหนึ่งของประเทศเยอรมนีตะวันออก หลังจากการรวมตัวระหว่างเยอรมนีตะวันออกกับเยอรมนีตะวันตกใน ค.ศ. 1990 ร่างของพระเจ้าฟรีดริชที่ 2 ก็ถูกนำกลับมาฝังบนเนินที่ซ็องซูซีตามพระราชประสงค์เดิมของพระองค์ก่อนที่จะเสด็จสวรรคต พระราชวังซ็องซูซีและอุทยานได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกใน ค.ศ. 1990 ภายใต้ชื่อว่า พระราชวังและอุทยานแห่งพ็อทซ์ดัมและเบอร์ลิน ใน ค.ศ. 1995 ก็ได้มีการก่อตั้งสถาบันเพื่อวังปรัสเซียและอุทยานในเบอร์ลิน-บรันเดินบวร์คขึ้นเพื่อดูแลรักษาพระราชวังซ็องซูซีและพระราชวังต่างในบริเวณเบอร์ลิน พระราชวังเหล่านี้ในปัจจุบันมีผู้เข้าชมมากกว่าปีละสองล้านคนจ
สมุดภาพ

ภาพ:Potsdam - Schloss Sanssouci.jpg|
ภาพ:Mittelbau Sanssouci.jpg|
ภาพ:Gitterpavillon Sanssouci.jpg|
ภาพ:Chinesisches Haus 2.jpg|เรือนชา
ภาพ:Sanssouci 06 4.jpg|อุทยาน
ภาพ:Potsdam Drachenhaus.jpg|เรือนจีน
ภาพ:Potsdam freundschaftstempel.jpg|วัดเฟรนด์ชิป
ภาพ:Friedrich der grosse grab hg.jpg|ที่ฝังร่างพระเจ้าฟรีดิชมหาราช

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* พระราชวังและอุทยานแห่งพ็อทซ์ดัมและเบอร์ลิน
* ศิลปะโรโกโก
* สิ่งก่อสร้างตกแต่ง

แหล่งข้อมูลอื่น

* ภาพจากวังซ็องซูซี
วัดน้ำวน
วัดน้ำวน เป็นวัดรามัญเก่าแก่อายุกว่า 100 ปีตั้งอยู่ที่ตำบลบางเดื่อ อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 9 ไร่ 3 งาน 84 ตารางวา

ในวัดมีเจดีย์ทรงรามัญ (ย่างกุ้ง) อุโบสถมีหงส์หน้าอุโบสถ หน้าวัดเป็นแหล่งอาศัยของพันธุ์ปลาต่าง ๆ มากมาย เช่น ปลาสวาย ปลากระแห กระมัง เป็นวัดที่มีชื่อเสียงเรื่องการประสานกระดูกที่หัก เป็นการรักษาแบบมอญและประคบสมุนไพร
วัดน้ำวนสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2214 โดยชาวมอญในสมัยสุโขทัย ชื่อว่า สมิงรามัญ รามสิทธิ์ มีอาชีพล่องแพ นำซุงไม้สักมาขาย เกิดแพแตกตรงที่น้ำวนจึงสร้างวัดขึ้น แล้วให้ชื่อวัดว่า วัดน้ำวนรามสิทธิ์ ต่อมาได้มีการบูรณะใหม่ ให้ชื่อวัดว่า "วัดน้ำวน" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2244 และเปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2517

อ้างอิง
ถนนสยาม
ถนนสยาม ( ) เดิมชื่อ ถนน Saint-Pierre (ถนนนักบุญเปโตร) เป็น ถนนที่ได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นอนุสรณ์เนื่องในโอกาสที่สมเด็จพระนารายณ์มหาราชทรงส่งคณะทูต (นำโดยเจ้าพระยาโกษาธิบดี (ปาน)) ไปเจริญสัมพันธไมตรีกับพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส ณ พระราชวังแวร์ซาย โดยมีกำหนดการเข้าเฝ้าเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2229

คณะราชทูตสยามเดินทางมาโดยทางเรือ มาขึ้นบกที่ท่าเรือเมืองแบร็สต์นี้เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2229 ถือเป็นจุดแรกที่เข้าสู่ประเทศฝรั่งเศส และเดินทางผ่านถนนสายดังกล่าว ต่อมา ชาวเมืองจึงได้เปลี่ยนชื่อถนนเป็นถนนสยาม เพื่อระลึกถึงการเดินทางของคณะราชทูตครั้งนี้ โดยเริ่มใช้ชื่อดังกล่าวอย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2354
ถนนตั้งอยู่ที่เมืองแบร็สต์ แคว้นเบรอตาญ ประเทศฝรั่งเศส นับเป็นถนนสายหลักของเมือง ในปัจจุบันสองข้างทางถนนยังเต็มไปด้วยป้ายชื่อ มีทัศนยภาพที่สวยงาม มีน้ำพุต่างระดับรวมถึงเกาะกลางถนน และเป็นเส้นทางไปสู่ศาลาว่าการเมือง
ถนนสยามนับได้ว่าเป็นถนนประวัติศาสตร์ในความสัมพันธ์ไทย-ฝรั่งเศส และถือว่าเป็นคู่กับถนนแบร็สต์ (ถนนเจริญกรุงซอย 36 หรือ ซอยโรงภาษี) ในกรุงเทพมหานคร ซึ่งสถานเอกอัครราชทูตฝรั่งเศสประจำประเทศไทยได้เสนอให้เพิ่มชื่อถนนแบร็สต์อีกชื่อหนึ่ง เนื่องจากสถานเอกอัครราชทูตฝรั่งเศสและทำเนียบเอกอัครราชทูตฝรั่งเศสในกรุงเทพฯ ตั้งอยู่บนถนนสายนี้ มีพิธีเพิ่มชื่อถนนเมื่อวันที่ 15 กุมภาพนธ์ พ.ศ. 2556 โดยเอกอัครราชทูตฝรั่งเศสประจำประเทศไทย นายกเทศมนตรีเมืองแบร็สต์ และผู้แทนรัฐบาลไทยทั้งจากกระทรวงวัฒนธรรมและผู้บริหารกรุงเทพมหานคร เข้าร่วม

รูปภาพ
ไฟล์:Brest tram Rue de Siam.JPG|รถรางในถนนสยามในทุกวันนี้
ไฟล์:Place liberté2 800x600.JPG|
ไฟล์:Brest tram Château II.JPG|ถนนหนทางในทุกวันนี้
ไฟล์:Rue de Brest (Bangkok) ถนนแบรสต์ (เจริญกรุง 36 - Chaoren Krung 36 Alley) 03.jpg|ถนนแบร็สต์ ของกรุงเทพมหานคร

ดูเพิ่ม
* ถนนแบร็สต์ (ซอยเจริญกรุง 36)
* ความสัมพันธ์ฝรั่งเศส–ไทย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* ถนนสยาม ในปี พ.ศ. 2443 
* มองภาพ ถนนสยาม 360° 
* ฉลองซอยเจริญกรุง 36 เปลี่ยน ′ชื่อใหม่′ แล้ว กระชับความสัมพันธ์ไทย-ฝรั่งเศส นสพ. มติชน 15 ก.พ. 2556
วัดสุวรรณาราม
วัดสุวรรณาราม อาจหมายถึง
* วัดสุวรรณารามราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร
* วัดสุวรรณาราม อำเภอเมืองกาฬสินธุ์ จังหวัดกาฬสินธุ์
* วัดสุวรรณาราม อำเภอยางตลาด จังหวัดกาฬสินธุ์
* วัดสุวรรณาราม อำเภอห้วยเม็ก จังหวัดกาฬสินธุ์
* วัดสุวรรณาราม จังหวัดกำแพงเพชร
* วัดสุวรรณาราม อำเภอพล จังหวัดขอนแก่น
* วัดสุวรรณาราม อำเภอมัญจาคีรี จังหวัดขอนแก่น
* วัดสุวรรณาราม อำเภอแวงน้อย จังหวัดขอนแก่น
* วัดสุวรรณาราม จังหวัดฉะเชิงเทรา
* วัดสุวรรณาราม อำเภอเกษตรสมบูรณ์ จังหวัดชัยภูมิ
* วัดสุวรรณาราม อำเภอบ้านเขว้า จังหวัดชัยภูมิ
* วัดสุวรรณาราม อำเภอปะทิว จังหวัดชุมพร
* วัดสุวรรณาราม อำเภอหลังสวน จังหวัดชุมพร
* วัดสุวรรณาราม อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย
* วัดสุวรรณาราม อำเภอแม่
จังหวัดชุมพร
* วัดสุวรรณาราม อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย
* วัดสุวรรณาราม อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย
* วัดสุวรรณาราม จังหวัดเชียงใหม่
* วัดสุวรรณาราม จังหวัดนครปฐม
* วัดสุวรรณาราม จังหวัดนครราชสีมา
* วัดสุวรรณาราม อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช
* วัดสุวรรณาราม อำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช
* วัดสุวรรณาราม จังหวัดบึงกาฬ
* วัดสุวรรณาราม อำเภอนางรอง จังหวัดบุรีรัมย์
* วัดสุวรรณาราม อำเภอพุทไธสง จังหวัดบุรีรัมย์
* วัดสุวรรณาราม จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
* วัดสุวรรณาราม จังหวัดแพร่
* วัดสุวรรณาราม อำเภอโกสุมพิสัย จังหวัดมหาสารคาม
* วัดสุวรรณาราม อำเภอบรบือ จังหวัดมหาสารคาม
* วัดสุวรรณาราม อำเภอดอนตาล จังหวัดมุกดาหาร
* วัดสุวรรณาราม อำเภอหนองสูง จั
รคาม
* วัดสุวรรณาราม อำเภอดอนตาล จังหวัดมุกดาหาร
* วัดสุวรรณาราม อำเภอหนองสูง จังหวัดมุกดาหาร
* วัดสุวรรณาราม อำเภอสุวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดสุวรรณาราม อำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดสุวรรณาราม อำเภอหนองพอก จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดสุวรรณาราม อำเภอหนองฮี จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดสุวรรณาราม จังหวัดลำปาง
* วัดสุวรรณาราม จังหวัดลำพูน
* วัดสุวรรณาราม จังหวัดเลย
* วัดสุวรรณาราม อำเภอกันทรารมย์ จังหวัดศรีสะเกษ
* วัดสุวรรณาราม อำเภอเมืองจันทร์ จังหวัดศรีสะเกษ
* วัดสุวรรณาราม อำเภอวังหิน จังหวัดศรีสะเกษ
* วัดสุวรรณาราม อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร
* วัดสุวรรณาราม อำเภอส่องดาว จังหวัดสกลนคร
* วัดสุวรรณาราม จังหวัดสงขลา
* วัดสุวรรณาราม จังหวัดสุรินท
ส่องดาว จังหวัดสกลนคร
* วัดสุวรรณาราม จังหวัดสงขลา
* วัดสุวรรณาราม จังหวัดสุรินทร์
* วัดสุวรรณาราม อำเภอโพนพิสัย จังหวัดหนองคาย
* วัดสุวรรณาราม อำเภอสระใคร จังหวัดหนองคาย
* วัดสุวรรณาราม จังหวัดหนองบัวลำภู
* วัดสุวรรณาราม จังหวัดอำนาจเจริญ
* วัดสุวรรณาราม อำเภอกุมภวาปี จังหวัดอุดรธานี
* วัดสุวรรณาราม อำเภอกู่แก้ว จังหวัดอุดรธานี
* วัดสุวรรณาราม อำเภอโนนสะอาด จังหวัดอุดรธานี
* วัดสุวรรณาราม อำเภอสร้างคอม จังหวัดอุดรธานี
* วัดสุวรรณาราม อำเภอหนองหาน จังหวัดอุดรธานี
* วัดสุวรรณาราม อำเภอตระการพืชผล จังหวัดอุบลราชธานี
* วัดสุวรรณาราม อำเภอบุณฑริก จังหวัดอุบลราชธานี
* วัดสุวรรณาราม อำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี
อุทยานแห่งชาติดอยภูนาง
อุทยานแห่งชาติดอยภูนาง มีพื้นที่ครอบคลุมอท้องที่ อำเภอเชียงม่วน อำเภอดอกคำใต้ และ อำเภอปง จังหวัดพะเยา มีสภาพป่าแตกต่างกันไป ได้แก่ ป่าดงดิบ ป่าเบญจพรรณ และป่าเต็งรัง อีกทั้งยังมีจุดเด่นทางธรรมชาติที่สวยงาม เช่น น้ำตกนาปัง น้ำตกธารสวรรค์ เป็นแหล่งต้นน้ำลำธารที่อุดมสมบูรณ์ อุทยานแห่งชาติดอยภูนางมีเนื้อที่ประมาณ 537,604 ไร่ หรือ 860.17 ตารางกิโลเมตร
ลักษณะภูมิประเทศ
สภาพพื้นที่ ประกอบด้วย ภูเขาสูง สลับซับซ้อน มีระดับความสูงตั้งแต่ 361 - 1,222 เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง มีจุดสูงสุด ของพื้นที่ คือ ดอยภูนาง ตั้งอยู่ในเขต ตำบลปง อำเภอปง จังหวัดพะเยา สูงจากระดับน้ำทะเลปานกลาง ประมาณ 1,222 เมตร เป็นต้นกำเนิดลำธารหลายสาย เช่น พื้นที่ป่าแปลงฝั่งตะวันตก มี ห้วยแม่ผง ห้วยแม่ฮิ ห้วยน้ำม่าว ห้วยร่องช้าง ห้วยน้ำแม่จั๊วะ ห้วยน้ำแม่ปั๋ง ห้วยกำปองหลวง เป็นต้น พื้นที่ป่าฝั่งตะวันออกมี ห้วยนางดอม ห้วยขิง ห้วยแม่ยัด ห้วยลึก ห้วยแม่ยั๊วะ ห้วยผาโค้ง เป็นต้น ลำห้วยเหล่านี้ ไหลลงสู่แม่น้ำยม

ทรัพยากรป่าไม้
ในเขตอุทยานแห่งชาติดอยภูนาง สามารถ จำแนกชนิดป่าได้เป็น 4 ประเภท คือ
#ป่าดิบชื้น มีประมาณร้อยละ 20 ของพื้นที่ พบตามหุบเขา ริมห้วยและบนภูเขา ได้แก่ ห้วยแม่ผง ห้วยแม่ปั๋ง ห้วยแม่จั๊วะ ประกอบไปด้วยต้นไม้ที่สำคัญ และมีคุณค่าทางเศรษฐกิจ เช่น ไม้ยาง ตะเคียน มะม่วงป่า มะยม ไม้พื้นล่าง เช่น ไผ่ผง ไผ่หก หวาย เถาวัลย์
#ป่าดิบเขา มีประมาณร้อยละ 10 ของพื้นที่ พบเห็นตามสันเขาหรือภูเขาที่มีความสูงจากระดับน้ำทะเลปานกลางตั้งแต่ 1,000 เมตรขึ้นไป โดยจะปะปนอยู่ตามป่าเบญจพรรณ พบมากบริเวณดอยภูนาง ดอยหลวง ดอยประตูผา ประกอบด้วยพันธุ์ไม้ประเภทต่างๆ เช่น กอข้าว ก่อตาหมู ก่อแป้น สนสามใบ ไม้พื้นล่าง เช่น ผักกูด กล้วยไม้ดิน
# ป่าเต็งรัง มีประมาณร้อยละ 30 ของพื้นที่ มีลัก
พื้นล่าง เช่น ผักกูด กล้วยไม้ดิน
# ป่าเต็งรัง มีประมาณร้อยละ 30 ของพื้นที่ มีลักษณะเป็นป่าโปร่ง ลักษณะดินเป็นดินร่วนปนทราย หรือดินลูกรัง ความอุดมสมบูรณ์มีน้อย มีไฟป่าเกิดขึ้นในฤดูแล้ง จะพบเห็นได้ตามพื้นที่ราบหรือค่อนข้างราบติดภูเขา ได้แก่ ห้วยสระ ห้วยสิงห์ ห้วยระวาง ห้วยหมุ้น ห้วยขิง ห้วยขาม พันธุ์ไม้ที่สำคัญ เช่น เต็ง รัง พลวง กราด พะยอม ติ้ว ตะแบกเลือด รกฟ้า ไม้พื้นล่าง ได้แก่ หญ้าแพรก
# ป่าเบญจพรรณ
มีประมาณร้อยละ 40 ของพื้นที่ มีลักษณะเป็นป่าโปร่ง ประกอบด้วยต้นไม้ขนาดเล็กหลายชนิด บางแห่งมีไผ่ขึ้นผสมกระจัดกระจาย ดินเป็นดินร่วนปนทราย ในฤดูแล้งมักเกิดไฟไหม้ทุกปี พบมากในบริเวณห้วยหลักปัน ห้วยละมัย ดอยหลวง ดอยผาตั้ง และดอยขุนน้ำปี้ ไม้ที่พบ เช่
บมากในบริเวณห้วยหลักปัน ห้วยละมัย ดอยหลวง ดอยผาตั้ง และดอยขุนน้ำปี้ ไม้ที่พบ เช่น สัก ประดู่ แดง มะค่า ตะแบกใหญ่ ชิงชัน ตีนนก ตะคร้อ ไม้พื้นล่าง เช่น ไผ่บง ไผ่ซาง ไผ่ไร่
สถานที่ท่องเที่ยว
*น้ำตกธารสวรรค์ ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 6 ตำบลบ้านมาง อำเภอเชียงม่วน เป็นน้ำตกขนาดกลางความสูงประมาณ 20 เมตร กว้าง 30 เมตร มี 2 ชั้น น้ำมีสีเขียวมรกตน้ำไหลตลอดปีและมีต้นไม้ขนาดใหญ่
*น้ำตกนาปัง
* พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์เชียงม่วน และแก่งหลวง ในวนอุทยานไดโนเสาร์แก่งหลวง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
ไซลิทอล
ไซลิทอล ( ) เป็นน้ำตาลแอลกอฮอล์ที่มีคาร์บอน 5 อะตอมใช้ให้ความหวานเพื่อใช้ทดแทนน้ำตาล โดยมีอยู่ตามธรรมชาติ สามารถพบได้ทั่วไปในผักผลไม้หลายชนิด ในทางการแพทย์ มีการใช้ไซลิทอลเป็นอาหารทางสายของผู้ป่วย และยังมีการใช้เพื่อป้องกันฟันผุ เพราะไซลิทอลทำให้ความเป็นกรดในน้ำลายลดลง การเกิดการสะสมกลับของแร่ธาตุบนผิวฟันจะเกิดได้มากขึ้น บริษัทผลิตหมากฝรั่งบางแห่งนำเอาสารไซลิทอลมาเป็นส่วนผสม ยังพบได้ในยาสีฟัน น้ำยาบ้วนปาก และลูกอมบางยี่ห้อ

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ ( ) เป็นเว็บไซต์ที่แสดงภาพงานจิตรกรรมและประติมากรรมตะวันตกสมัยบาโรก กอธิค และ เรอเนซองส์ พิพิธภัณฑ์ศิลปะออนไลน์มีภาพงานศิลปะด้วยกันทั้งหมดกว่า 15,400 ภาพบางภาพมีคำอธิบายและคำวิจัยประกอบ นอกจากภาพเขียนแล้วพิพิธภัณฑ์ยังมีข้อมูลเกี่ยวกับชีวประวัติของศิลปิน และ หน้านิทรรศการที่จัดเป็นหัวข้อเช่น จิตรกรรมฝาผนังที่ชาเปลซิสติน หรือ ฉากแท่นบูชาแบบเฟลมมิช

ผู้ใช้สามารถใช้ระบบการเรียกข้อมูลที่ต้องการได้จากฐานข้อมูล ข้อมูลอาจจะดึงได้จาก:
::* ชื่อศิลปิน
::* หน้าค้นหา โดยค้นหาได้จาก
:::* คำที่ปรากฏในชื่องานศิลปะ 
:::* คำที่ปรากฏในคำบรรยายของงานศิลปะ
:::* ยุคที่สร้างศิลปะ 
:::* ประเภทของศิลปะ เช่น จิตรกรรม งานโมเสก หรือ งานกระจกสี
:::* หัวเรื่องของศิลปะ เช่น จิตรกรรมภาพนิ่ง ตำนานเทพ ภาพเหมือน หรือ คริสต์ศาสนา
:::* เวลาที่สร้าง เช่นระหว่าง ค.ศ. 1451 ถึง ค.ศ. 1500 
:::* ตระกูลของศิลปะ เช่น ตระกูลดัทช์ หรือ ตระกูลคาตาลาน
:::* ที่ตั้งแสดง เช่น พิพิธภัณฑ์วาติกัน 
::* หน้าเปรียบเทียบภาพสองภาพโดยจิตรกรคนละคนเคียงข้างกันเพื่อให้เห็นความคล้ายคลึงและความแตกต่าง
::* หน้านิทรรศการ
เมื่อพบภาพที่ต้องการแล้วผู้ใช้ก็สามารถเลือกขนาดภาพที่จะชมและดนตรีประกอบได้ พิพิธภัณฑ์ศิลปะออนไลน์ก่อตั้งโดย อีมิล เคร็น และแดเนียล มาร์กซ
ภาพงานศิลปะที่ปรากฏในพิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บเป็นภาพที่ลิขสิทธิ์หมดอายุ แต่ลิขสิทธิ์ตามกฎหมายยังครอบคลุมในการ reproduce ภาพ พิพิธภัณฑ์ให้คำจำกัดความเรื่องลิขสิทธิ์ว่า “พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บจดทะเบียนลิขสิทธิ์ในฐานะที่เป็นฐานข้อมูล ภาพและเอกสารที่ผู้ใช้ดาวน์โหลดจากฐานข้อมูลนี้นำไปใช้ได้เฉพาะทางการศึกษาและทางส่วนบุคคล ห้ามใช้ในการแจกจ่ายไม่ว่าในรูปแบบใดโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของงานตามกฎหมาย” แต่โดยทั่วไปแล้วพิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บมิได้ระบุข้อมูลใดๆ ที่เกี่ยวกับเจ้าของงานบนหน้าที่แสดงภาพ ในสหรัฐอเมริกากฎหมายลิขสิทธิ์มิได้ครอบคลุมการ reproduce ภาพที่เป็นสมบัติของสาธารณชนแล้วตามการตัดสินของศาลในคดีระหว่าง “ห้องสมุดศิลปะบริดจ์แมน และ บริษัทคอเรล” กรณีเช่นเดี
การตัดสินของศาลในคดีระหว่าง “ห้องสมุดศิลปะบริดจ์แมน และ บริษัทคอเรล” กรณีเช่นเดียวกันนี้ในบางท้องถิ่นหรือในบางประเทศอาจจะเป็นเช่นสหรัฐอเมริกาแต่ไม่ทั้งหมด
วัดมหรรณพารามวรวิหาร
วัดมหรรณพารามวรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดวรวิหาร สร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 3 โดยกรมหมื่นอุดมรัตนราษีที่มีพระนามเดิมว่าพระองค์เจ้าอรรณพ เป็นพระราชโอรสในรัชกาลที่ 3 การก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์ในสมัยรัชกาลที่ 4 หลังจากกรมหมื่นอุดมรัตนราษีได้สิ้นพระชนม์แล้ว รัชกาลที่ 4 โปรดเกล้าฯ พระราชทานนามว่า วัดมหรรณพาราม สถาปัตยกรรมภายในวัดมีทั้งแบบไทยและแบบที่ได้รับอิทธิพลมาจากจีน หลังคาของพระอุโบสถไม่มีช่อฟ้า ใบระกา มีพระประธานปั้นด้วยปูน ลงรักปิดทอง เป็นพระพุทธรูปสมัยกรุงศรีอยุธยา ส่วนพระวิหารมีขนาดเท่ากับพระอุโบสถ รวมทั้งมีศิลปะแบบเดียวกัน มีพระพุทธรูปหล่อสมัยสุโขทัยนามว่า พระร่วงทองคำ ประดิษฐานอยู่ ปัจจุบันมี พระเทพสุตเมธี (บุญธรรม สุตธมฺโม) เป็นเจ้า
ไฟล์:พระอุโบสถวัดมหรรณพารามวรวิหาร2.jpg|พระอุโบสถ
ไฟล์:พระวิหารวัดมหรรณพ.jpg|พระวิหาร
ไฟล์:หน้าบันพระอุโบสถวัดมหรรณพารามวรวิหาร.jpg|รายละเอียดหน้าบันพระอุโบสถ
ไฟล์:หน้าบันพระวิหารวัดมหรรณพารามวรวิหาร.jpg|รายละเอียดหน้าบันพระวิหาร
ไฟล์:(2022) วัดมหรรณพารามวรวิหาร เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร Wat Mahannapharam,Bangkok (12).jpg|หลวงพ่อบุญฤทธิ์ พระประธานในพระอุโบสถ
ไฟล์:(2023) วัดมหรรณพารามวรวิหาร เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร (15).jpg|หลวงพ่อร่วงทองคำ พระประธานในพระวิหาร
ไฟล์:(2022) วัดมหรรณพารามวรวิหาร เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร Wat Mahannapharam,Bangkok (5).jpg|พระเจดีย์
ไฟล์:หอระฆังวัดมหรรณพ.jpg|หอระฆัง
ไฟล์:พระบรมรูป รัชกาลที่ ๕ วัดมหรรณพาราม Wat Mahannap
ระฆังวัดมหรรณพ.jpg|หอระฆัง
ไฟล์:พระบรมรูป รัชกาลที่ ๕ วัดมหรรณพาราม Wat Mahannapharam.jpg|พระบรมรูป รัชกาลที่ 5
หอจดหมายเหตุอินดีส
หอจดหมายเหตุอินดีส ( ) เป็นสถานที่เก็บเอกสารสำคัญทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับจักรวรรดิสเปนในทวีปอเมริกาและหมู่เกาะฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่ที่เมืองเซบิยา ประเทศสเปน หอจดหมายเหตุอินดีสได้รับการรับรองจากองค์การยูเนสโกให้เป็นมรดกโลกในปี พ.ศ. 2530
พิณน้ำเต้า
พิณน้ำเต้า เป็นเครื่องดนตรีประเภทดีด พิณน้ำเต้าเป็นพิณสายเดียว ทำมาจากผลของน้ำเต้าที่ถูกผ่าครึ่ง

โดยทั่วไปแล้วผู้ดีดพิณน้ำเต้าจะต้องไม่สวมเสื้อหมายความว่าผู้ที่ดีดส่วนมากจะเป็นผู้ชาย โดยผู้ดีดจะนำเอากะโหลกเสียง หรือกะโหลกน้ำเต้าวางประกบแนบติดกับอกซ้าย มือซ้ายจะจับที่ทวน ส่วนมือขวาใช้ดีดพิณ

ผู้ดีดพิณน้ำเต้าที่มีความชำนาญในการเล่นจะขยับกะโหลกน้ำเต้าให้เปิด-ปิด อยู่ตรงหน้าอกข้างซ้ายในบางครั้ง เพื่อให้เกิดเสียงก้องกังวาน ตามความประสงค์ของผู้ดีด แล้วใช้นิ้วซ้ายช่วยกดให้สายตึงหรือหย่อน
แอนนากับพระเจ้ากรุงสยาม
แอนนากับพระเจ้ากรุงสยาม ( ) เป็นนวนิยายที่เขียนโดยมาร์กาเร็ต แลนดอน นักเขียนชาวอเมริกัน ตีพิมพ์ครั้งแรกใน พ.ศ. 2487 (ค.ศ. 1944) โดยดัดแปลงมาจากหนังสืออัตชีวประวัติของนางแอนนา ลีโอโนเวนส์ 2 เล่ม คือ "The English Governess at the Siamese Court" และ "The Romance of the Harem"

การดัดแปลง

ต่อมาถูกนำมาดัดแปลงเป็นละครเพลง และสร้างเป็นภาพยนตร์ ออกฉายใน พ.ศ. 2489 กำกับโดย จอห์น ครอมเวล นำแสดงโดย เร็กซ์ แฮริสัน (รับบท คิงมงกุฎ) ไอรีน ดันน์ (รับบท แอนนา) และลินดา ดาร์เนล (รับบท ทับทิม)
ใน พ.ศ. 2494 ริชาร์ด ร็อดเจอร์ และ ออสการ์ แฮมเมอร์สไตน์ที่ 2 ได้ดัดแปลงเป็นละครบรอดเวย์ ชื่อเรื่อง "เดอะคิงแอนด์ไอ" (The King and I) เล่นที่โรงละครเซนต์เจมส์ นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา นำแสดงโดย ยูล บรินเนอร์ (รับบท คิงมงกุฎ) และเกอร์ทรูด ลอว์เรนซ์ (รับบท แอนนา) ได้รับความนิยมมาก เล่นซ้ำถึง 1,246 รอบ และได้รับรางวัลโทนีประจำปี พ.ศ. 2495 และมีผู้นำไปจัดแสดงที่โรงละครเวสต์เอนด์ ลอนดอน ประเทศอังกฤษ ใน พ.ศ. 2496 และสร้างเป็นภาพยนตร์ใน พ.ศ. 2499 นำแสดงโดย ยูล บรินเนอร์ และ เดบอราห์ เคอร์ (รับบท แอนนา) เดอะคิงแอนด์ไอ ฉบับภาพยนตร์ ได้รับรางวัลออสการ์ถึง 5 สาขา
ละครเพลง แอนนากับพระเจ้ากรุงสยาม ได้รับความนิยมและถูกนำมาจัดแสดงใหม่อีกหลายครั้งทั้งที่นิวยอร์ก และลอนดอน รวมทั้งภาพยนตร์แอนิเมชั่น ใน พ.ศ. 2542 ซีรีส์ฉายทางโทรทัศน์ ใน พ.ศ. 2515 และภาพยนตร์ Anna and the King ใน พ.ศ. 2542 นำแสดงโดย โจวเหวินฟะ (รับบท คิงมงกุฎ) โจดี ฟอสเตอร์ (รับบท แอนนา) และ ไป่ หลิง (รับบท ทับทิม)

Anna and the King of Siam ฉบับภาษาไทย มีการแปลหลายครั้ง ใช้ชื่อว่า "แอนนากับพระเจ้ากรุงสยาม" โดย อ. สนิทวงศ์ (นามแฝง) และ กัณหา แก้วไทย มีการสร้างเป็นละครเวที โดยสุพรรณ บูรณะพิมพ์ รับบทแอนนา
ภาพยนตร์ Anna and the King of Siam เข้ามาฉายในประเทศไทยครั้งแรกที่ศาลาเฉลิมกรุง เมื่อกลางปี พ.ศ. 2490 และจะเข้ามาฉายอีกครั้งใน พ.ศ. 2494 แต่ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าฉายในครั้งหลัง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* แอนนา กับ พระเจ้ากรุงสยาม 
* ภาพยนตร์ Anna and the King of Siam (1946)
เดอะคิงแอนด์ไอ
เดอะคิงแอนด์ไอ หรือ พระราชากับข้าพเจ้า (The King and I) เป็นละครบรอดเวย์ ที่ออกแสดงครั้งแรกเมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2494 ที่โรงละครเซนต์เจมส์ นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา แต่งบทร้องโดย ออสการ์ แฮมเมอร์สไตน์ที่ 2 และประพันธ์ดนตรีโดย ริชาร์ด ร็อดเจอร์ โดยดัดแปลงมาจากนวนิยาย Anna and the King of Siam (แอนนากับพระเจ้ากรุงสยาม) ฉบับปี พ.ศ. 2487 ของมาร์กาเร็ต แลนดอน ซึ่งดัดแปลงมาจากหนังสืออัตชีวประวัติของนางแอนนา ลีโอโนเวนส์ 2 เล่ม คือ "The English Governess at the Siamese Court" และ "The Romance of the Harem"
ละครบรอดเวย์ เดอะคิงแอนด์ไอ นำแสดงโดย ยูล บรินเนอร์ (รับบท คิงมงกุฎ) และเกอร์ทรูด ลอว์เรนซ์ (รับบท แอนนา) ได้รับความนิยมมาก เล่นซ้ำถึง 1,246 รอบ และได้รับรางวัลโทนี ประจำปี พ.ศ. 2495 และมีผู้นำไปจัดแสดงที่โรงละครเวสต์เอนด์ ลอนดอน ประเทศอังกฤษ ในปี พ.ศ. 2496 และสร้างเป็นภาพยนตร์ในปี พ.ศ. 2499 นำแสดงโดย ยูล บรินเนอร์ และ เดบอราห์ เคอร์ (รับบท แอนนา) เดอะคิงแอนด์ไอ ฉบับภาพยนตร์ ได้รับรางวัลออสการ์ถึง 5 สาขา
บทคิงมงกุฎ สร้างชื่อเสียงให้กับยูล บรินเนอร์ เป็นอย่างมาก จากนักแสดงที่ไม่มีชื่อเสียง ทำให้เขาได้รับบทหลากหลาย ทั้งในละครเพลงและภาพยนตร์ เช่นรับบทเป็น ฟาโรห์รามเสสที่สอง ในภาพยนตร์ The Ten Commandments (1956) (ชื่อไทย บัญญัติสิบประการ) บทคาวบอย ใน The Magnificent Seven (1960) (ชื่อไทย เจ็ดสิงห์แดนเสือ) ยูล บรินเนอร์ รับบทคิงมงกุฎ ห้าครั้ง ในปี พ.ศ. 2494 ในภาพยนตร์ปี พ.ศ. 2499 ละครเพลงฉบับสร้างใหม่ในปี พ.ศ. 2520 และ 2528 และละครทางโทรทัศน์ในปี พ.ศ. 2515 (ใช้ชื่อว่า Anna and the King) ได้รับรางวัลออสการ์ และรางวัลโทนีจากบทนี้
ละครเพลง เดอะคิงแอนด์ไอ ได้รับความนิยมและถูกนำมาจัดแสดงใหม่อีกหลายครั้งทั้งที่นิวยอร์ก และลอนดอน รวมทั้งภาพยนตร์แอนิเมชั่น ในปี พ.ศ. 2542 ซีรีส์ฉายทางโทรทัศน์ ในปี พ.ศ. 2515 และภาพยนตร์ Anna and the King ในปี พ.ศ. 2542 นำแสดงโดย โจวเหวินฟะ (รับบท คิงมงกุฎ) โจดี ฟอสเตอร์ (รับบท แอนนา) และ ไป่ หลิง (รับบท ทับทิม)
ภาพยนตร์ เดอะคิงแอนด์ไอ เข้ามาในประเทศไทย ทดลองฉายที่โรงภาพยนตร์เฉลิมเขตร์ และผ่านการพิจารณาจากแผนกพิจารณาภาพยนตร์ กองทะเบียนกรมตำรวจ เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2499 แต่ไม่ได้รับอนุญาตให้ออกฉาย จากคำสั่งของจอมพล ป. พิบูลสงคราม การครอบครองภาพยนตร์เรื่องนี้อาจผิดกฎหมาย เนื่องจากนำเสนอข้อมูลที่ไม่ตรงกับข้อเท็จจริง และไม่เหมาะสมเกี่ยวกับพระมหากษัตริย์ไทย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* ละครบรอดเวย์ The King and I ฉบับปี 2000
* ตัวอย่างภาพยนตร์ The King and I (1956) (Quicktime)

ar:الملك وأنا (فيلم)
fi:Kuningas ja minä (vuoden 1956 elokuva)
he:המלך ואני
it:Il re ed io
ja:王様と私
ru:Король и я
หอคอยแห่งลอนดอน
หอคอยแห่งลอนดอน ( ) เป็นพระราชวังหลวงและป้อมปราการตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำเทมส์ในกรุงลอนดอนในอังกฤษ เป็นพระราชวังที่เดิมสร้างโดยพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ เมื่อปี ค.ศ. 1078 เป็นสถาปัตยกรรมแบบโรมาเนสก์ พระราชวังเป็นรู้จักกันในนามว่า “หอคอยแห่งลอนดอน” หรือ “หอ” ในประวัติศาสตร์ ตัวปราสาทตั้งอยู่ภายในโบโรแห่งทาวเวอร์แฮมเล็ทส์และแยกจากด้านตะวันออกของนครหลวงลอนดอน (City of London) ด้วยลานโล่งที่เรียกว่าเนินหอคอยแห่งลอนดอน หรือ “ทาวเวอร์ฮิล” (Tower Hill)
หอคอยแห่งลอนดอนมักจะรู้จักกันในการเกี่ยวข้องกับหอขาว (White Tower) ซึ่งแต่เดิมเป็นหอสีขาวที่สร้างโดยพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษในปี ค.ศ. 1078 แต่กลุ่มสิ่งก่อสร้างทั้งหมดของหอคอยแห่งลอนดอนตั้งอยู่รอบวงแหวนสองวงภายในกำแพงและคูป้องกันปราสาท

ตัวหอคอยใช้เป็นป้อม พระราชวังของพระมหากษัตริย์ และที่จำขังโดยเฉพาะสำหรับนักโทษที่มียศศักดิ์สูงเช่นสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 ก็เคยทรงถูกจำขังในหอคอยโดยสมเด็จพระราชินีนาถแมรี และยังเป็นที่สำหรับประหารชีวิตและทรมาน คลังเก็บอาวุธ ท้องพระคลัง สวนสัตว์ โรงกษาปณ์หลวง หอเก็บเอกสาร หอดูดาว และตั้งแต่ปี ค.ศ. 1303 เป็นที่เก็บรักษามงกุฏและเครื่องราชาภิเษกของสหราชอาณาจักร
ประวัติ
 เขียนเพื่อการที่ถูกจำขังที่หอ]]
หอคอยแห่งลอนดอนก่อตั้งโดยพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษในปี ค.ศ. 1078 เมื่อมีพระราชโองการให้สร้างหอขาวภายในกำแพงเมืองด้านตะวันออกเฉียงใต้บนฝั่งแม่น้ำเทมส์ การสร้างหอเป็นทั้งการป้องกันการโจมตีของชาวเมืองที่ต่อต้านชาวนอร์มันและป้องกันลอนดอนจากการรุกรานของข้าศึกจากภายนอก พระเจ้าวิลเลียมทรงสั่งให้ใช้หินจากแคนในฝรั่งเศสสร้างและทรงแต่งตั้งกันดัลฟบาทหลวงแห่งรอเชสเตอร์เป็นสถาปนิก
ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 พระเจ้าริชาร์ดใจสิงห์ ทรงสร้างกำแพงรอบหอขาวและเริ่มการขุดคูรอบปราสาทโดยใช้น้ำจากแม่น้ำเทมส์แต่ไม่สำเร็จจนกระทั่งในรัชสมัยของพระเจ้าเฮนรีที่ 3 ในคริสต์ศตวรรษที่ 13 โดยทรงจ้างสถาปนิกชาวดัตช์ผู้เชื่ยวชาญในการขุดคู นอกจากนั้นก็ยังทรงเสริมสร้างกำแพงให้แข็งแรงขึ้นและทรงทำให้หอคอยเป็นที่ประทับสำคัญโดยทรงสร้างพระราชวังแบบที่อยู่อาศัย (palatial buildings) ภายในกำแพงหอคอย การเสริมสร้างเสร็จสิ้นในระหว่างปี ค.ศ. 1275 ถึงปี ค.ศ. 1285 โดยพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 ผู้ทรงสร้างกำแพงรอบนอกและสร้างกำแพงรอบในเสร็จ ทำให้เป็นกำแพงสองชั้น และทรงถมคูเดิมและขุดคูใหม่รอบกำแพงรอบนอก หอคอยแห่งลอนดอนใช้เป็นพระราชฐานมาจนถึงพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 เมื่อโอลิเว
ำแพงรอบนอก หอคอยแห่งลอนดอนใช้เป็นพระราชฐานมาจนถึงพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 เมื่อโอลิเวอร์ ครอมเวลล์สั่งให้รื้อส่วนที่เป็นพระราชวังทิ้ง
หอคอยแห่งลอนดอนยังเป็นสถานที่สำเร็จโทษ ประหารชีวิต ของพระบรมวงศานุวงศ์, ขุนนางอังกฤษ, และนักโทษ อาทิเช่น แอนน์ บุลิน, แคเทอริน เฮาเวิร์ด, เลดีเจน เกรย์, มาร์กาเร็ต โพล ฯลฯ เป็นต้น

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* ทัศนศึกษาหอคอยแห่งลอนดอน โดยดับเบิลยู เจ ลอฟที ราว ค.ศ. 1904 จากโครงการกูเต็นเบิร์ก
* บทความของบีบีซีเกี่ยวกับกา (raven)
* หอคอยแห่งลอนดอน Virtual ภาพเวอร์ชวลกลางคืน
* ประวัติ
* ภาพ
* ประสบการณ์ของนักโทษเรือยู-35 ของเยอรมันในหอคอยแห่งลอนดอน
* แผนผังหอคอยแห่งลอนดอน ราว ค.ศ. 1596-ค.ศ. 1815
ออสการ์ แฮมเมอร์สไตน์ที่ 2
ออสการ์ แฮมเมอร์สไตน์ที่ 2 (12 กรกฎาคม ค.ศ. 1895 - 23 สิงหาคม ค.ศ. 1960) มีชื่อเต็มว่า ออสการ์ กรีลีย์ เคลนเดนนิง แฮมเมอร์สไตน์ นักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เชื้อสายสก็อตแลนด์ เป็นหลานชายของ ออสการ์ แฮมเมอร์สไตน์ที่ 1 ชาวยิวอพยพมาจากสก็อตแลนด์ ซึ่งมีชื่อเสียงในฐานะผู้บุกเบิกการสร้างโรงละคร และโอเปร่า ในนครนิวยอร์ก

แฮมเมอร์สไตน์ที่ 2 มีชื่อเสียงในฐานะนักประพันธ์คำร้องเพลง และบทละคร โดยเฉพาะผลงานคู่กับ ริชาร์ด ร็อดเจอร์ส ในชื่อ "ร็อดเจอร์ส และแฮมเมอร์สไตน์"

ออสการ์ แฮมเมอร์สไตน์ที่ 2 เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งกระเพาะอาหาร เมื่ออายุ 65 ปี ผลงานแต่งเพลง เพลงสุดท้ายของเขาคือเพลง "Edelweiss" จากละครเพลงเรื่อง The Sound of Music
ผลงานในชื่อ ร็อดเจอร์ส และแฮมเมอร์สไตน์
 (กลาง) และเฮเลน ทามิริส (หลัง)]]
* (1943) Oklahoma!
* (1945) Carousel
* (1945) State Fair (film)
* (1947) Allegro
* (1949) South Pacific 
* (1951) The King and I
* (1953) Me and Juliet
* (1955) Pipe Dream 
* (1957) Cinderella (television)
* (1958) Flower Drum Song
* (1959) The Sound of Music
* (1962) State Fair (film remake, with additional songs by Rodgers)
* (1965) Cinderella (television remake)
* (1993) A Grand Night for Singing (revue)
* (1996) State Fair (stage version)
* (1997) Cinderella (third television version, with additional songs from shows by Rodgers and Hart)
สนูป ด็อกก์
คอร์โดซาร์ คาลวิน โบรดัส จูเนียร์ ( ) เกิดเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 1971 หรือเป็นที่รู้จักในนามว่า สนู๊ป ด็อกก์ (Snoop Dogg)(ก่อนหน้านี้คือ สนู๊ป ด็อกกี้ ด็อกก์) เป็นแร็ปเปอร์ชาวอเมริกัน นักร้อง โปรดิวเซอร์เพลง นักแสดง สนูปเป็นเอ็มซีที่มีชื่อเสียงในแถบเวสต์โคสต์ และอยู่ในก๊วนเดียวกับโปรดิวเซอร์ ดร.เดร สำหรับท่อนที่เขามักร้องบ่อยๆคือ อิซเซิล ("-izzle") ซึ่งเป็นคำแสลงที่ประดิษฐ์โดย แฟรงกี สมิธ แอนด์ เดอะ แก๊ป แบนด์ ศิลปินต้นยุค 80 และ เป็นที่รู้จักกว้างขวางโดยศิลปิน อี-40
คอร์โดซาร์ คาลวิน โบรดัส จูเนียร์ ใช้ฉายาว่า สนู๊ป ด็อกกี้ ด็อกก์ เมื่อเริ่มทำเพลง และเปลี่ยนเป็น สนู๊ป ด็อกก์ ในปี 1998 หลังจากที่ออกจากสังกัด เดธ โรว์ เรคคอร์ดส และมาเซ็นสัญญาใหม่กับ โน ลิมิท เรคคอร์ดส

สนู๊ป ด็อกก์ได้ร่วมงานกับ PSY ในชื่อเพลงว่า "Hangover" และได้ร่วมงานกับวงชาวไทยอย่าง Thaitanium ในชื่อเพลงว่า WAKE UP
และยังได้ โปรโมทศิลปินอีก2ชื่อ นั่นก็คือ ShorttyLong และ WickyNoLicky จากประเทศไทย
ผลงานอัลบั้ม
* 1993: Doggystyle 
* 1996: Tha Doggfather 
* 1998: Da Game Is to Be Sold, Not to Be Told 
* 1999: No Limit Top Dogg 
* 2000: Tha Last Meal 
* 2002: Paid tha Cost to Be da Boss 
* 2004: R&G (Rhythm & Gangsta): The Masterpiece 
* 2006: Tha Blue Carpet Treatment 
* 2008: Ego Trippin' 
* 2009: Malice n Wonderland
* 2011: Doggumentary
* 2013: Reincarnated
* 2015: BUSH
* 2016: Coolaid
* 2017: Neva Left
* 2018: Bible of Love
*2019: I Wanna Thank Me

อ้างอิง
จังหวัดกว๋างบิ่ญ
กว๋างบิ่ญ ( ) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ภาคกลางตอนบนของประเทศเวียดนามในอดีต เป็นจังหวัดที่มีแผ่นดินแคบที่สุดของเวียดนาม และเป็นจังหวัดที่เดินทางจากไทยไปใกล้ที่สุด คือระยะทาง 145 กิโลเมตรจากจังหวัดนครพนม

เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2025 จังหวัดกว๋างบิ่ญได้ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดกว๋างจิ

ภูมิศาสตร์
ทิศตะวันตกติดกับชายแดนประเทศลาว ทิศตะวันออกเป็นทะเล มีชายหาดที่มีชื่อเสียงคือ หาดด๊าหญัย ( ) และหาดเหญิตเหละ ( )

รูปภาพอื่น

ไฟล์:Phongnhakebang2.jpg|ปากถ้ำฟ็องญา
ไฟล์:Da Nhay Beach.jpg|หาดด๊าหญัย
ไฟล์:Nhat Le Beach.jpg|หาดเหญิตเหละ

ดูเพิ่ม
* ถ้ำเซินด่อง
* ถ้ำเทียนเดื่อง
* อุทยานแห่งชาติฟ็องญา-แก๋บ่าง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Quảng Bình Today
* Quang Binh NEWS Tin Tuc Quảng Bình
* Official website of the Quảng Bình province People's Committee
* Quảng Bình News
สวนสัตว์ออกแลนด์
สวนสัตว์ออกแลนด์ ( ; ) เป็นสวนสัตว์ขนาด ที่ออกแลนด์ ประเทศนิวซีแลนด์ ตั้งอยู่ถัดจากสวนเวสเทิร์นสปริงส์ที่อยู่ไม่ห่างจากย่านธุรกิจกลางของออกแลนด์ บริหารจัดการโดยสภาออกแลนด์ที่มีสมาคมสัตววิทยาแห่งออกแลนด์เป็นองค์กรสนับสนุน
มีสัตว์มากมายเช่น อากัวติ แอลลิเกเตอร์ ลิงบาบูนชัคม่า ค้างคาว ลิงแสมบอนเน็ต เสือชีต้า ไก่ ลิงชิมแปนซี ลิงทามารินหัวฝ้าย นกกระเรียน ช้างเอเชีย นกอีมู นกฟลามิงโก กบ เต่ายักษ์กาลาปาโกส ยีราฟ ลิงไลออนทามารินสีทอง แพะ ฮิปโปโปเตมัส จิงโจ้ ปลาคาร์ฟ นกกีวี สิงโต นกแก้วมาคอร์ มารา เมียร์แคต อุรังอุตัง นกกระจอกเทศ นาก เพนกวิน เม่น กระต่าย แพนด้าแดง แรดขาว ลีเมอร์หางปล้อง สิงโตทะเล เซอร์วอล แกะ ชะนีเซียมัง ลิงสไปเดอร์ สปริงบ็อก หงส์ เสือโคร่ง ทัวทารา วัลลาบี และม้าลาย นอกนั้นยังมีนกและสัตว์เลื้อยคลานอื่น ๆ อีกมากมาย

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม
*

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
*
วัดเป่ากั๋ว
วัดเป่ากั๋ว (保国寺) เป็นโบราณสำคัญของเมืองหนิงปัว มณฑลเจ้อเจียง ประเทศจีน สร้างสมัยราชวงศืถัง ในปีค.ศ. 880 เดิมชื่อวัดหลิงซาน (灵山寺) ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นวัดเป้ากั๋ว ปัจจุบันยังมีโบราณสถานสำคัญหลงเหลือจากยุคถัง คือวิหารพระประธาน หรือมหาวีรวิหาร (ต้าสยงเป่าเตี้ยน) มีเสาอาคารสมัยราชวงศ์ถัง โครงสร้างหลักเป็นสถาปัตยกรรมสมัยราชวงศ์ซ่ง สร้างขึ้นเมื่อปี 1013 นับเป็นสถาปัตยกรรมที่สร้างด้วยไม้ที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่ง และได้รับการดูแลรักษาอย่างดีที่สุดแห่งหนึ่งของจีน ต่อมาวัดนี้ยังได้รับการบูรณะสมัยราชวงศ์หมิง และราชวงศ์ชิงตามลำดับ

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 清华大学建筑学院, 宁波保国寺文物保管所. 东来第一山——保国寺. 北京:文物出版社. 2003. ISBN 7-5010-1517-1
วัดพร้าว (จังหวัดตาก)
วัดพร้าว ตั้งอยู่ที่บ้านวัดพร้าว ตำบลหนองหลวง อำเภอเมือง จังหวัดตาก สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีพื้นที่ 3 ไร่เศษ อยู่ติดกับแม่ปิง มีธรณีสงฆ์สองแปลง พื้นที่ 12 ไร่เศษ

ประวัติ
วัดพร้าว สร้างเมื่อประมาณ ปี พ.ศ. 2396 ต่อมาทางคณะสงฆ์ และข้าราชการได้ให้รวมวัดดอนไชยเข้าเป็นวัดเดียวกันกับวัดพร้าว เมื่อปี พ.ศ. 2489 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อปี พ.ศ. 2501 อุโบสถสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2401 มีขนาดกว้าง 5 เมตร ยาว 8 เมตร ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2509 มีขนาดกว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร หอสวดมนต์สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2476 มีขนาดกว้าง 6 เมตรยาว 14 เมตร นอกจากนี้ยังมีหอระฆัง ศาลาบาตร วิหาร และศาลาบำเพ็ญกุศล

อ้างอิง
อักซิสตอริก
อักซิสตอริก ( , "แกนกลางอันเก่าแก่") เป็นแนวเส้นตรงของอนุสาวรีย์ ตึก และทางสัญจรขนาดใหญ่จากกลางกรุงปารีสไปยังทิศตะวันตก ยังเป็นที่รู้จักในชื่อ "วัวทรียงฟาล" ( , "ทางแห่งชัยชนะ") และ "วัวรัวยาล" ( , "ทางหลวง")

อักซิสตอริกได้เริ่มขึ้นเมื่อมีการสร้างช็องเซลีเซ ซึ่งออกแบบในคริสต์ศตวรรษที่ 17 เพื่อที่จะสร้างทัศนียภาพออกไปทางทิศตะวันตกและขยายถนนไปยังสวนและพระราชวังตุยเลอรี ในปัจจุบันสวนตุยเลอรี (Jardins des Tuileries) ยังมีถนนทางเดินขนาดกว้าง แม้ว่าพระราชวังจะถูกเผาทำลายไปในเหตุการณ์เทศบาลปารีสในปี พ.ศ. 2414 ก็ตาม
อัครปุระ
ในกรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ]]
อัครปุระ ( ; , จาก 'ยอด' + 'นคร') คือนิคมที่ส่วนยอดของนครกรีกโบราณนครหนึ่ง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งบนเนินปราสาทและบ่อยครั้งบนเนินที่มีด้านข้างสูงชันซึ่งได้รับเลือกให้เป็นที่ตั้งถิ่นฐานด้วยจุดประสงค์ด้านการป้องกันและความมั่นคงเป็นหลัก โดยทั่วไปศัพท์นี้ใช้เพื่อหมายถึงอัครปุระเอเธนส์ แต่นครกรีกทุกนครต่างมีอัครปุระเป็นของตนเอง อัครปุระใช้เป็นศูนย์กลางทางศาสนาและสถานที่สักการบูชา ป้อมปราการ และสถานที่ที่ซึ่งราชวงศ์และบุคคลสถานภาพสูงอยู่อาศัย อัครปุระกลายเป็นศูนย์กลางของนครต่าง ๆ ในสมัยโบราณคลาสสิก และทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางสำคัญของชุมชนหนึ่ง ๆ อัครปุระที่มีชื่อเสียงบางแห่งได้กลายเป็นศูนย์กลางการท่องเที่ยวในปัจจุบัน หลายแห่งกลา
ปุระที่มีชื่อเสียงบางแห่งได้กลายเป็นศูนย์กลางการท่องเที่ยวในปัจจุบัน หลายแห่งกลายเป็นแหล่งรายได้ให้แก่กรีซและเป็นตัวแทนของวิทยาการที่ยิ่งใหญ่บางประการในยุคสมัยดังกล่าว โดยเฉพาะอย่างยิ่งอัครปุระเอเธนส์ซึ่งเป็นศูนย์กลางสำคัญของการศึกษาค้นคว้าเกี่ยวกับกรีซโบราณตั้งแต่สมัยไมซีนีเป็นต้นมา
เขาแอทอส
เขาแอทอส ( ; ; ; ) เป็นภูเขา คาบสมุทร และเขตปกครองตนเองในภูมิภาคมาซิโดเนีย ประเทศกรีซ และเป็นที่ตั้งของอารามในศาสนาคริสต์นิกายอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ 20 แห่ง ภายใต้อำนาจของอัครบิดรแห่งคอนสแตนติโนเปิล ในปัจจุบัน ชาวกรีกโดยทั่วไปมักเรียกเขาแอทอสว่า ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ ( )

เขาแอทอสมีพื้นที่ขนาด 10 กม.x 48 กม. เริ่มมีนักพรตเข้ามาอาศัยอยู่ตั้งแต่สมัยจักรวรรดิไบแซนไทน์ ปัจจุบันมีนักพรตกว่า 2,000 รูป และเป็นที่เก็บศิลปะโบราณมากมาย มีกฎเหล็กที่บัญญัติเมื่อปี ค.ศ. 1045 ซึ่งอนุญาตให้เฉพาะชายที่บรรลุนิติภาวะและมีใบอนุญาตเท่านั้นที่จะเดินทางไปได้ รวมถึงห้ามนำสัตว์เพศเมียทุกชนิดเขามาด้วย

เขาแอทอสจัดเป็นมรดกโลกทั้งทางธรรมชาติและทางวัฒนธรรมตั้งแต่ปี พ.ศ. 2531
แห่นางดาน
พิธีแห่นางดาน คำว่านางดาน หรือนางกระดาน หมายถึงแผ่นไม้กระดานขนาดกว้างหนึ่งศอกสูงสี่ศอก ที่วาดหรือแกะสลักรูปเทพบริวารในคติพราหมณ์ จำนวน 3 องค์ แผ่นแรก คือ พระอาทิตย์ พระจันทร์ แผ่นที่สองคือแม่พระธรณี แผ่นที่สามคือพระแม่คงคา เพื่อใช้ในขบวนแห่เพื่อรอรับเสด็จพระอิศวรที่เสด็จมาเยี่ยมมนุษย์โลก ณ เสาชิงช้า

เชื่อกันว่าการเสด็จมาเยี่ยมมนุษย์โลกเพื่อประสาทพรให้เกิดความสงบสุข ให้เกิดน้ำท่าอุดมสมบูรณ์ และช่วยคุ้มครองมนุษย์โลกให้ปลอดภัย ซึ่งตามความเชื่อการเสด็จลงมาของพระอิศวรจะต้องเสด็จลงมาในเดือนอ้าย ซึ่งเป็นปีใหม่ของชาวพราหมณ์ฮินดู เพื่อให้ประเพณีแห่นางดานเป็นที่รู้จักและคงไว้ซึ่งเป็นประเพณีเก่าแก่ของเมืองนครศรีธรรมราชและกำเนิดขึ้นเป็นแห่งแรกในเมืองไทย
ปัจจุบัน ประเพณีแห่นางดาน จัดขึ้นในวันที่ 14 เมษายน ของทุกปี โดยแต่ก่อนมีขบวนแห่นางดานจากสนามหน้าเมืองมายังหอพระอิศวร ปัจจุบันมีขบวนแห่นางดานจากฐานพระสยมมายังสวนสาธารณะพระศรีธรรมาโศกราช การแสดงแสง สี เสียง ตำนานนางดานและเทพเจ้าที่เกี่ยวข้อง การจำลองพิธีแห่นางดาน และการโล้ชิงช้า ซึ่งเป็นการโล้ชิงช้านอกเขตเมืองหลวงแห่งเดียวของไทยในปัจจุบัน โดยเทศบาลนครนครศรีธรรมราชเป็นผู้รับผิดชอบ และถือเป็นกิจกรรมสำคัญในปฏิทินการท่องเที่ยวเทศกาลสงกรานต์ของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยอีกด้วย
มันเทศ
มันเทศ ( ) เป็นพืชหัวเกรียนใต้ดินเถาเลื้อยราบไปบนพื้นดิน ปลูกเป็นพืชไร่ มีเนื้อสีหลายสีตามสายพันธุ์ ใช้ประโยชน์ได้ทุกส่วน เช่น เถา ใบ หัว นิยมนำมารับประทานโดย ต้ม หรือ เผา ทำเป็นอาหารคาวหวาน ส่วนผสมของอาหารสำหรับเด็ก ใช้เป็นอาหารสัตว์ เป็นต้น
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
มันเทศ เป็นพืชอายุยืน ไม่มีเนื้อไม้ รากแตกตามข้อและมีรากที่ขยายใหญ่เพื่อสะสมอาหาร มีรูปร่าง ขนาด จำนวนและสีของหัวต่างกัน ตั้งแต่สีขาว สีเหลือง สีน้ำตาล สีแดง และสีม่วง ใบเดี่ยว ไม่มีหูใบ มีต่อมน้ำหวานสองต่อมตรงขั้วใบ ก้านใบด้านบนเป็นร่องลึก กลีบดอกรูปกรวยสีขาวหรือสีม่วงแดง กลีบดอกในส่วนที่เป็นหลอดมีสีม่วง รังไข่ล้อมรอบด้วยต่อมน้ำหวานสีส้มเป็นพู ยอดเกสรตัวเมียมี 2 พู สีขาวหรือสีม่วงอ่อน ผลเป็นแบบแคบซูล มันเทศที่หัวมีสีม่วงบางครั้งเรียกมันต่อเผือกด้วย
การใช้ประโยชน์
มันเทศมีถิ่นกำเนิดในอเมริกากลางหรืออเมริกาใต้ เส้นทางการกระจายพันธุ์ของมันเทศมี 3 ทิศทางคือ เส้นทางกูมาราออกจากทางเหนือของอเมริกาเหนือไปยังแถบตะวันตกของพอลินีเซีย เส้นทางบาตาตาสเข้าสู่แอฟริกาและเอเชียผ่านทางยุโรป และเส้นทางกาโมเต จากเม็กซิโกเข้าสู่ฮาวาย กวมแล้วผ่านไปยังฟิลิปปินส์ มันเทศเป็นพืชที่ใช้หัวบริโภค ใช้เป็นอาหารสัตว์น้อย ในทางอุตสาหกรรมใช้ผลิตแป้งและแอลกอฮอล์ ในเขตร้อนของเอเชียนิยมรับประทานเป็นอาหารว่าง ส่วนในเกาะนิวกินีและแถบโอเชียเนียบางประเทศรับประทานเป็นอาหารหลัก ยอดอ่อนรับประทานเป็นผักได้ องค์ประกอบในหัวมันเทศส่วนใหญ่เป็นแป้ง หัวที่มีเนื้อสีส้มมีเบตาแคโรทีน หัวสดมีวิตามินซีมาก

คุณค่าทางอาหาร
สายพันธุ์
# พันธุ์พิจิตร 1 พจ. 113-7, พจ. 115-1, พจ. 166-5
# พันธุ์แม่โจ้ 
# พันธุ์ห้วยสีทน
# พันธุ์โอกุด (เกษตร)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* ประวัติความเป็นมาของมันเทศ
วัดป่าประดู่
วัดป่าประดู่ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ ในจังหวัดระยอง แต่เดิมมีชื่อว่า "วัดป่าเลไลยก์" อยู่ในเขตเทศบาลนครระยอง ถนนสุขุมวิท เป็นวัดเก่าแก่ สันนิษฐานว่า สร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา ได้รับการยกฐานะเป็นพระอารามหลวงเมื่อปี พ.ศ. 2533 ภายในวิหารมีพระนอนขนาดใหญ่ ยาว 11.95 เมตร สูง 3.60 เมตร เป็นพระพุทธไสยาสน์ซึ่งประทับอยู่ในท่านอนตะแคงซ้าย เดิมอยู่กลางแจ้ง ต่อมาสร้างวิหารครอบเมื่อปี 2524 ศาลแห่งนี้เป็นที่เคารพนับถือของชาวเมือง และมีงานสมโภชประจำปีในช่วงตรุษจีน
การเดินทาง
การเดินทาง สามารถใช้เส้นทางได้ 2 เส้นทาง เส้นทางแรก จากถนนสุขุมวิท สาย 3 ผ่านตัวเมือง จังหวัดระยองจุดสังเกตคือ ผ่านโรงพยาบาลระยอง โรงเรียนวัดป่าประดู่ แล้วเลี้ยวซ้ายหไหำไดป่าประดู่ เส้นทางที่ 2 จากถนนสาย 36 (บายพาส) ถึงสี่แยกเกาะลอย ให้เลี้ยวขวาเข้าถนนจันทอุดม ผ่านตัวเมืองจังหวัดระยอง พอถึงสามแยกโรงพยาบาลระยองให้เลี้ยวซ้ายเข้าถนนสุขุมวิท สาย 3 ผ่านโรงพยาบาลระยอง โรงเรียนวัดป่าประดู่ แล้วเลี้ยวซ้ายเข้าซอยถนนป่าประดู่จะเห็นวัดป่าประดู่
คลังภาพ
(2022) วัดป่าประดู่ อ.เมือง จ.ระยอง,Wat Pa Pradu,Rayong (11).jpg|หลวงพ่อป่าเลไลก์
(2022) วัดป่าประดู่ อ.เมือง จ.ระยอง,Wat Pa Pradu,Rayong (33).jpg|พระอุโบสถเก่า
(2022) วัดป่าประดู่ อ.เมือง จ.ระยอง,Wat Pa Pradu,Rayong (16).jpg|พระประธานในพระอุโบสถเก่า สร้างตามศิลปะแบบคันธาระ

ดูเพิ่ม
พุกาม
พุกาม ( ) เป็นเมืองโบราณและได้รับการรับรองจากองค์การยูเนสโกให้เป็นแหล่งมรดกโลก ตั้งอยู่ในภาคมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 9 ถึง 13 เมืองแห่งนี้เคยเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรพุกาม อาณาจักรแห่งแรกของชาวพม่า ในช่วงรุ่งเรืองสูงสุดของอาณาจักรระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 11 ถึง 13 มีวัด เจดีย์ และอาราม กว่า 10,000 แห่ง ถูกสร้างขึ้นบนที่ราบพุกามเพียงแห่งเดียว ซึ่งยังคงมีวัดและเจดีย์กว่า 2,200 แห่งที่ยังคงอยู่รอดมาจนถึงปัจจุบัน
เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2559 เกิดแผ่นดินไหวขนาดใหญ่ทางตอนกลางของพม่า สร้างความเสียหายครั้งใหญ่แก่พุกาม วัดเกือบ 400 แห่งได้รับความเสียหาย กรมโบราณคดีแห่งพุกามได้เริ่มต้นการสำรวจและบูรณะ โดยได้รับความช่วยเหลือจากผู้เชี่ยวชาญยูเนสโก นักท่องเที่ยวและผู้เข้าชมไม่สามารถเข้าชมวัดได้ 33 แห่ง
ปัจจุบันพุกามตั้งอยู่ในภาคมัณฑะเลย์ อยู่ห่างจากเมืองมัณฑะเลย์ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 90 ไมล์ หรือ 145 กิโลเมตร พุกามแบ่งออกเป็น 3 ส่วน ได้แก่ เขตเมืองเก่า (เขตที่ตั้งอาณาจักรพุกาม) เขตเมืองใหม่ (เขตที่อยู่อาศัยปัจจุบัน) และญองอู้ (เขตพาณิชยกรรมและเศรษฐกิจ) มีสนามบินชื่อสนามบินญองอู้เป็นสนามบินประจำเมือง รายได้หลักของเมืองคือการท่องเที่ยวเชิงศิลปวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ มีนักท่องเที่ยวจากทั่วทุกมุมโลกมาเยือนที่นี่เสมอทุกช่วงปี โดยเฉพาะนักท่องเที่ยวจากแถบเอเชียด้วยกัน
พุกามได้ชื่อว่าเป็น "เมืองแห่งทะเลเจดีย์" หรือ "ดินแดนแห่งเจดีย์" เพราะในช่วงรุ่งเรืองเคยมีเจดีย์มากมายที่ถูกสร้างขึ้นบนที่ราบพุกาม เจดีย์แห่งแรกของพุกามคือ เจดีย์ชเวซี่โกน สร้างโดยพระเจ้าอโนรธามังช่อ ปฐมกษัตริย์แห่งอาณาจักรพุกาม โดยธรรมเนียมการสร้างเจดีย์ เจดีย์องค์ใหญ่สุดจะเป็นเจดีย์ที่กษัตริย์ทรงสร้าง และองค์ที่มีขนาดเล็กถัดมาเป็นการสร้างโดยเหล่าขุนนาง อำมาตย์ ลดหลั่นลงมาตามบรรดาศักดิ์ นอกจากเจดีย์ชเวซี่โกนแล้ว ยังมีเจดีย์สำคัญ ๆ อีกหลายองค์และวัดสำคัญ ๆ อีกเช่น เจดีย์ชเวซานดอ, อานานดาพะย่า, มีนกะลาเซดี, วัดที่โลมี่นโล, วัดดะมะยานจี้, วัดตะบะญุ เป็นต้น

อ้างอิง
* Pictorial Guide to Pagan. 2nd ed. Rangoon: Ministry of Culture, 1975.
* Pagan - Art and Architecture of Old Burma Paul Strachan 1989, Kiscadale, Arran, Scotland.
* Glimpses of Glorious Pagan Department of History, University of Rangoon, The Universities Press 1986.
* [The Map of Bagan]Bagan Map. DPS Online Maps.
*" Pagan: The Origins of Modern Burma", Micheal Aung-Thwin, University of Hawaii Press, 1985.
*"The Mists of Ramanna: The Legend that was Lower Burma", Michael Aung-Thwin, University of Hawaii Press, 2005. This is a critical examination of the role of the Mon in the Pagan kingdom.
แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* Bagan Map. DPS Online Maps.
* Bagan Travel Guide
* All about Bagan (english version)
* Free travel images of Bagan 
* The Life of the Buddha in 80 Scenes, Ananda Temple Charles Duroiselle, Archaeological Survey of India, Annual Report, Delhi, 1913–14
* The Art and Culture of Burma - the Pagan Period Dr. Richard M. Cooler, Northern Illinois University
* Asian Historical Architecture: Bagan Prof. Robert D. Fiala, Concordia University, Nebraska
* Buddhist Architecture at Bagan Bob Hudson, University of Sydney, Australia
* Photographs of temples and paintings of Bagan Part 1 and Part 2 
* Bagan moving postcards
บู้พะย่า
บู้พะย่า ( ) คือเจดีย์ที่ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำอิรวดีในเมืองพุกาม ประเทศพม่า บู้พะย่า แปลว่า "เจดีย์น้ำเต้า" ตามลักษณะของพระเจดีย์ ตำนานได้เล่าขานไว้ว่าสร้างในช่วงพุทธศตวรรษที่ 8 ในสมัยอาณาจักรศรีเกษตรหรืออาณาจักรปยู โดยพระเจ้าปยูซอที่ แต่บ้างก็ว่าน่าจะสร้างในช่วงพุทธศตวรรษที่ 16 เนื่องจากรูปทรงขององค์พระเจดีย์

พระเจดีย์ที่เห็นกันอยู่ในปัจจุบันเป็นพระเจดีย์ที่สร้างขึ้นใหม่ในปี พ.ศ. 2518 เพราะพระเจดีย์องค์เก่านั้นพังทลายลงมาอันเนื่องมาจากแผ่นดินไหว

คลังภาพ
ไฟล์:Pumpkin Pagoda -Bupaya Pagoda-, Pagan, Upper Burma.jpg|thumb|เจดีย์องค์เดิมเมื่อ พ.ศ. 2411 ก่อนพังทลายลงจากแผ่นดินไหวใน พ.ศ. 2518
ไฟล์:Buefaya and beach.jpg|เจดีย์เมื่อมองจากฝั่งแม่น้ำอิรวดี
ไฟล์:IRRAWADDY RIVER TEMPLE BAGAN MYANMA FEB 2013 (8526870135).jpg|บริเวณด้านหน้าทางเข้า
ไฟล์:Bagan Myanmar (15110539415).jpg|thumb|บริเวณโดยรอบเจดีย์
ไฟล์:Bupaya-Bagan-Myanmar-09-Ayeyarwadi-gje.jpg|thumb|ริมชายฝั่งด้านล่างเจดีย์

อ้างอิง

*

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*MyanmarBagan Travel Information
อานานดาพะย่า
อานานดาพะย่า, วัดอนันดา หรือ วัดอานนท์ ( , ) คือมหาวิหารขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในเมืองพุกาม ประเทศพม่า เริ่มสร้างขึ้นใน พ.ศ. 1633 แล้วเสร็จในปีต่อมา ในรัชกาลพระเจ้าจานซิต้า มีความสำคัญในฐานะได้รับการยกย่องว่าเป็น "เพชรน้ำเอกของพุทธศิลป์สกุลช่างพุกาม" เมื่อก่อนยอดพระเจดีย์ยังเป็นสีขาวเหมือนกับพระเจดีย์องค์อื่น ๆ ของพุกาม แต่รัฐบาลพม่าได้มาทาสีทองทับเมื่อ พ.ศ. 2533 เพื่อสมโภชการสร้างอานานดาพะย่าครบรอบ 900 ปี
อานานดาพะย่าเป็นพระเจดีย์ที่สามารถเดินเข้าไปข้างในได้ แผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมจตุรัสมีมุขยื่น 4 ทิศ ประตูทางเข้าเป็นประตูโค้ง (arch) ที่มักพบเห็นในสถาปัตยกรรมตะวันตกมากกว่าตะวันออก ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปประทับยืนไม้ปิดทอง สี่ทิศ สี่องค์ สูง 9.5 เมตร ประกอบด้วย 
# พระกกุสันธพุทธเจ้า ประจำทิศเหนือ (องค์เดิม แท้จริงแล้วประจำทิศตะวันออก)
# พระโกนาคมนพุทธเจ้า ประจำทิศตะวันออก (สร้างใหม่)
# พระกัสสปพุทธเจ้า ประจำทิศใต้ (องค์เดิม)
# พระโคตมพุทธเจ้า ประจำทิศตะวันตก (สร้างใหม่)

พุทธศิลป์แบบนี้ยังสมารถพบเห็นได้ตามวัดสถาปัตยกรรมล้านนา เช่น วัดภูมินทร์ จังหวัดน่าน เป็นต้น

อ้างอิง
จิตรกรรมฝาผนังเรื่องรามเกียรติ์
จิตรกรรมฝาผนังเรื่องรามเกียรติ์ เป็นภาพวาดบนฝาผนังเกี่ยวกับเรื่องราวในมหากาพย์วรรณคดีเรื่อง รามเกียรติ์ อยู่บริเวณระเบียงคดรอบพระอุโบสถวัดพระศรีรัตนศาสดาราม มีจำนวนทั้งสิ้น 178 ห้อง สร้างขึ้นตั้งแต่รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก โดยมีการเขียนซ่อมแซมเพิ่มเติมในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ครั้นถึงสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้โปรดให้บูรณะในโอกาสครบรอบ 100 ปีกรุงรัตนโกสินทร์ ในการนี้ได้ทรงพระนิพนธ์โคลงประกอบภาพไว้จำนวนแปดห้อง เป็นโคลง 224 บท
แหล่งข้อมูลอื่น
* โคลงภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องรามเกียรติ์
* โคลงรามเกียรติ์ bloggang - เพรง.พเยีย
* โคลงรามเกียรติ์ bloggang - สดายุ 
* ภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องรามเกียรติ์ พระอุโบสถ วัดหัวลำโพง 
* จิตรกรรมฝาผนังวัดพระศรีรัตนศาสดาราม 
* ภาพจิตรกรรมฝาผนัง โดย อ้วน กลม (ปั๊กกาเป้า)
* วัดพระศรีรัตนศาสดาราม
ถนนทางรถไฟสายเก่าปากน้ำ
ถนนทางรถไฟสายเก่าปากน้ำ ( ) เป็นถนนสายสำคัญสายหนึ่งของกรุงเทพมหานครและจังหวัดสมุทรปราการ เดิมเป็นทางเดินรถไฟสายปากน้ำ ต่อมาเมื่อยกเลิกรถไฟสายปากน้ำแล้วจึงปรับเป็นถนนขนาด 2 ช่องทางจราจรสวนทาง มีจุดเริ่มต้นจากถนนพระรามที่ 4 ในพื้นที่แขวงคลองเตย เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร ตัดกับถนนเกษมราษฏร์ แล้วจึงเลียบทางพิเศษเฉลิมมหานคร ตัดกับถนนกล้วยน้ำไทแล้วจึงลอดใต้ทางพิเศษเฉลิมมหานคร จากนั้นจึงข้ามคลองพระโขนงเข้าสู่แขวงพระโขนง เขตคลองเตย ตัดกับซอยสุขุมวิท 50 จากนั้นจึงเข้าพื้นที่แขวงพระโขนงใต้ เขตพระโขนง บริเวณใกล้กับจุดตัดกับถนนอาจณรงค์ซึ่งเป็นถนนเลียบทางรถไฟ​ ผ่านซอยสุขุมวิท 62 ​ข้ามคลองเจ็ก คลองบางจาก​ แล้วเลียบแม่น้ำเจ้าพระยา จากนั้นจึงข้ามคลองบางอ้อเข้
2 ​ข้ามคลองเจ็ก คลองบางจาก​ แล้วเลียบแม่น้ำเจ้าพระยา จากนั้นจึงข้ามคลองบางอ้อเข้าพื้นที่แขวงบางนาเหนือ เขตบางนา ตัดกับถนนสรรพาวุธเข้าพื้นที่แขวงบางนาใต้ แล้วข้ามคลองบางนา ผ่านหน่วยงานทหารเรือ จากนั้นจึงเข้าเขตจังหวัดสมุทรปราการ โดยถนนสายนี้ทำหน้าที่แบ่งเขตระหว่างเขตเทศบาลตำบลสำโรงเหนือ อำเภอเมืองสมุทรปราการ กับเขตเทศบาลเมืองปู่เจ้าสมิงพราย อำเภอพระประแดง จากนั้นจึงตัดกับซอยสุขุมวิท​78 ทางเข้าห้างสรรพสินค้า​อิมพีเรียล​สำโรง​โรงพยาบาล​สำโรง และตลาดส่งสินค้าสำโรง​ ข้ามคลองสำโรง แล้วตัดกับถนนปู่เจ้าสมิงพราย สุดท้ายจึงลอดใต้ทางพิเศษกาญจนาภิเษก และไปสิ้นสุดที่ถนนสุขุมวิทกิโลเมตรที่ 22 (บริเวณพิพิธภัณฑ์ช้างเอราวัณ) ที่ทางแยกโค้งเกริก ถนนทางรถไฟสายเก
ทกิโลเมตรที่ 22 (บริเวณพิพิธภัณฑ์ช้างเอราวัณ) ที่ทางแยกโค้งเกริก ถนนทางรถไฟสายเก่านี้เดิมเคยเป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3109 ปัจจุบันอยู่ในความรับผิดชอบของกรุงเทพมหานครและกรมทางหลวงชนบท (ช่วงถนนในเขตจังหวัดสมุทรปราการ)
ลักษณะและสภาพพื้นผิวถนน
ในเขตกรุงเทพมหานครเป็นถนนลาดยางและถนนคอนกรีต สภาพถนนตั้งแต่ซอยสุขุมวิท 50 ถึงทางแยกสรรพาวุธถนนเป็นหลุมบ่อเสียหายมาก มีหลุมบ่อขนาดใหญ่และลึกอยู่ทั่วไป (เกิดอุบัติเหตุบ่อยครั้ง โดยเฉพาะผู้ขับขี่จักรยานยนต์) เนื่องจากเป็นเส้นทางวิ่งของรถบรรทุกสินค้าเข้าท่าเรือคลองเตย ช่วงตั้งแต่ถนนเกษมราษฎร์ ถึงถนนพระรามที่ 4 เปิดให้เดินรถขาขึ้นได้ทางเดียว ส่วนเขตจังหวัดสมุทรปราการเป็นถนนคอนกรีต โดยทั่วไปสภาพถนนดี มั่นคง แข็งแรง มีหลุมบ่อบ้างเล็กน้อยบริเวณหน้าบริษัทโตโยต้า มอเตอร์ (ประเทศไทย) จำกัด และบริษัท ฮอนด้า ออโตโมบิล (ประเทศไทย) จำกัด ช่วงตั้งแต่ถนนสุขุมวิทถึงถนนปู่เจ้าสมิงพรายเปิดให้เดินรถขาขึ้นได้ทางเดียว
ราตาตูย
ราตาตูย ( , ) หรือ ราตาตุลยอ ( , ) เป็นอาหารพื้นเมืองของทางตอนใต้ของประเทศฝรั่งเศส โดยมีลักษณะเป็นสตูผัก มีต้นกำเนิดมาจากเมืองนิส อาหารชนิดนี้มีชื่อเต็มว่า ราตาตูยนิส ( )

รูปแบบของอาหาร
คำว่า ราตาตูย มาจากคำในภาษาอุตซิตาว่า ราตาตุลยอ ราตาตูยปัจจุบันพบเห็นได้ในภูมิภาคพรอว็องส์และเมืองนิส มักจะทำในหน้าร้อนโดยใช้ผักในฤดูร้อน ราตาตูลยาสูตรดั้งเดิมจากเมืองนิสนั้นจะใช้เพียงแค่ซุกกีนี มะเขือเทศ พริกหยวกแดงและเขียว หัวหอม และกระเทียม แต่ราตาตูยในปัจจุบันจะมีการใส่มะเขือลงไปในส่วนผสมด้วย

ปกติราตาตูยจะเสิร์ฟเป็นอาหารข้างเคียงกับอาหารหลัก หรือบางครั้งก็เสิร์ฟเป็นอาหารหลักบนโต๊ะ

อ้างอิง