SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วิรัตน์ วชิรรัตนวงศ์
วิรัตน์ วชิรรัตนวงศ์ เกิดวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 ในครอบครัวคนไทยเชื้อสายจีนที่กรุงเทพมหานคร โดยมีกิจการในครอบครัวคือการจำหน่ายอัญมณีจำพวกทองและเพชร ฐานะของครอบครัวจัดว่าอยู่ในขั้นดี

นายวิรัตน์เข้าสู่วงการมวยด้วยอายุ 20 กว่า ๆ ในวัยเรียน ด้วยการเข้าไปเล่นพนันมวยในเวทีมวยราชดำเนินและเวทีมวยลุมพินี ทำให้รู้จักบุคคลในวงการมากมาย จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2520 ได้ตั้งค่ายมวยของตนเองขึ้นมาเป็นครั้งแรก ในชื่อ "ค่ายเพชรยินดี" มีนักมวยไทยในสังกัดที่มีชื่อเสียง เช่น สกัด เพชรยินดี ทอง เพชรยินดี และวิชาญน้อย เพชรยินดี ในยุคแรก ๆ
ในปี พ.ศ. 2520 เวทีมวยลุมพินีได้แต่งตั้งให้เป็นโปรโมเตอร์ประจำสนาม โดยใช้ชื่อรายการของตนเองว่า "ศึกเพชรยินดี" มาจนปัจจุบัน และในปี พ.ศ. 2537 ได้ก่อตั้งบริษัทธุรกิจมวยของตนเองขึ้นมา ในชื่อ "เพชรยินดี บ๊อกซิ่ง โปรโมชั่น" (Phetyindee Boxing Promotion) และเป็นผู้จัดการแข่งขันมวยไทยรายการใหญ่ รวมทั้งเป็นผู้จัดมวยคู่เอก ดังเช่น การแข่งขันของ แซมซั่น แสนเมืองน้อย ลูกเจ้าพ่อมเหศักดิ์ (แซมซั่น กระทิงแดงยิม) ทวีศักดิ์เล็ก พลอยศักดา

สามเอ ไก่ย่างห้าดาวยิม
ในทางมวยสากล นายวิรัตน์ก็มีนักมวยที่ประสบความสำเร็จได้แชมป์โลกและมีชื่อเสียงมากมายในสังกัด เช่น ฉัตรชัย อีลิทยิม, แซมซั่น กระทิงแดงยิม, เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม, พงษ์ศักดิ์เล็ก กระทิงแดงยิม, โอเล่ห์ดง กระทิงแดงยิม, วันเฮง ซีพีเอฟ และ น็อคเอาท์ ซีพีเฟรชมาร์ท

นอกจากธุรกิจมวยแล้ว นายวิรัตน์ยังมีธุรกิจประเภทอื่นอีก เช่น ค้าทองคำซึ่งเป็นธุรกิจของครอบครัวแต่ดั้งเดิมอยู่แล้ว ธุรกิจสปอร์ตคอมเพล็กซ์ในชื่อ "อีลิท สปอร์ตคอมเพล็กซ์" เป็นต้น
ชีวิตส่วนตัว นายวิรัตน์มีชื่อเล่นที่นิยมเรียกกันในหมู่สื่อมวลชนและบุคคลในวงการมวยว่า "เสี่ยเน้า" หรืออีกมุมหนึ่งว่า "โปรโมเตอร์ไม่กะล่อน" ชีวิตครอบครัว สมรสกับนางภาวิณี วชิรรัตนวงศ์ มีบุตร 2 คน คือ นายณัฐเดช วชิรรัตนวงศ์ กับ นางสาวฐานิต วชิรรัตนวงศ์
ในปัจจุบัน มี "เสี่ยโบ๊ท" นายณัฐเดช ลูกชายคนโต และ "เสี่ยตัง" นายปิยะรัตน์ วชิรรัตนวงศ์ หลานชาย เป็นผู้สืบทอดกิจการมวย เสี่ยเน้า นายวิรัตน์ โปรโมเตอร์ไม่กะล่อน ได้เตรียมจะวางมือจากวงการมวยเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2558 โดยถ่ายโอนงานบางส่วนให้นายณัฐเดช และนายสุเมธ ซื่อสัตตบงกช เป็นผู้ดูแล และได้วางมือเป็นการถาวรในวันที่ 8 ธันวาคม ปีเดียวกันเนื่องจากมีความขัดแย้งส่วนตัวอย่างรุนแรงกับอดีตนายสนามมวยเวทีลุมพินี โดยการจัดรายการมวยใหญ่นัดสุดท้ายเป็นการอำลา ผ่านรายการถ่ายทอดสดทาง ททบ. 5 ซึ่งตรงกับวันสถาปนาเวทีมวยลุมพินี นับเป็นเวลากว่า 38 ปี ที่ได้มีบทบาทในวงการมวย ทั้งมวยไทยและมวยสากล

อ้างอิง

* ประวัติส่วนตัวจากเว็บไซต์ เพชรยินดี บ๊อกซิ่ง โปรโมชั่น
แหนม
แหนม เป็นชื่ออาหารอย่างหนึ่ง ทำด้วยเนื้อสัตว์ เช่น หมู หมักให้เปรี้ยวด้วยข้าว น้ำตาล เกลือ และดินประสิว รสชาติเปรี้ยวนั้นเกิดจากเชื้อจุลินทรีย์กลุ่มแล็กโตบาซิลลัสที่ก่อตัวจากการหมัก

แหนมมีหลายชนิด เช่น แหนมเนื้อหมู หูหมู แหนมซี่โครง แหนมที่ทำไว้นานเกินไปจะมีกลิ่นเปรี้ยวมากและมีเมือกไม่น่ารับประทาน นอกจากนี้ แหนมเป็นอาหารดิบ อาจมีพยาธิและแบคทีเรียควรปรุงให้สุกก่อนบริโภค ถ้าไว้ในอุณหภูมิห้อง จะเก็บได้ประมาณ 1 สัปดาห์ แต่ถ้าไว้ในตู้เย็น จะเก็บได้ราว 1 เดือน

ภาคเหนือเรียกแหนมว่า จิ้นส้ม (จิ้น แปลว่าเนื้อ และส้ม แปลว่าเปรี้ยว)

อ้างอิง
บาธ
บาธ ( ) เป็นเมืองที่มีฐานะนครในมณฑลซัมเมอร์เซตในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของอังกฤษ บาธตั้งอยู่ห่างจากลอนดอนไปทางตะวันตก 156 กิโลเมตร และจากบริสตอลไปทางตะวันออกเฉียงใต้ 21 กิโลเมตร

บาธมีประชากรทั้งหมดประมาณ 80,000 คน บาธได้รับพระราชทานฐานะเป็น “นคร” โดยสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 ในปี ค.ศ. 1590 และได้เป็นเทศบาลมณฑล ในปี ค.ศ. 1889 ที่ทำให้บาธเป็นอิสระจาการบริหารของมณฑลซัมเมอร์เซต บาธเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลเอวอนเมื่อเอวอนได้รับฐานะเป็นมณฑลในปี ค.ศ. 1974 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1996 เมื่อมณฑลเอวอนถูกยุบบาธก็กลายเป็นศูนย์กลางของรัฐบาลท้องถิ่นระดับเดียวของบาธและตะวันออกเฉียงเหนือของซัมเมอร์เซต (B&NES) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลภูมิศาสตร์แห่งซัมเมอร์เซต
ตัวเมืองบาธตั้งอยู่เนินหลายลูกในหุบเขาของแม่น้ำเอวอนในบริเวณที่มีน้ำพุร้อนธรรมชาติที่เป็นที่ตั้งถิ่นฐานของโรมัน ผู้สร้างโรงอาบน้ำโรมัน (Roman Bath) และแอบบีย์ และตั้งชื่อเมืองว่า “Aquae Sulis” เมืองบาธเป็นสถานที่ที่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโสทำพิธีราชาภิเษกเป็นพระมหากษัตริย์อังกฤษที่แอบบีย์บาธ ในปี ค.ศ. 973 ต่อมาในยุคจอร์เจีย บาธกลายเป็นเมืองน้ำแร่ที่เป็นที่นิยมกันมากซึ่งทำให้เมืองขยายตัวขึ้นมากและมีสถาปัตยกรรมจอร์เจียนที่โดดเด่ จากสมัยนั้นที่สร้างจากหินบาธที่เป็นหินสีเหลืองนวล
เมืองบาธได้รับฐานะเป็นเมืองมรดกโลกในปี ค.ศ. 1987 และมีโรงละคร, พิพิธภัณฑ์ และสิ่งสำคัญทางวัฒนธรรมและทางการกีฬา ที่ทำให้กลายเป็นเมืองที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวโดยมีนักท่องเที่ยวพักค้างคืนหนึ่งล้านคน และนักท่องเที่ยวไปเช้าเย็นกลับ 3.8 ล้านคนต่อปี เมืองบาธมีมหาวิทยาลัยสองมหาวิทยาลัยและวิทยาลัยและสถานศึกษาอื่น ๆ แรงงานส่วนใหญ่เป็นอุตสาหกรรมการบริการและมีความเจริญเติบโตทางด้านข้อมูลและเทคโนโลยีที่สร้างงานให้แก่ผู้อยู่อาศัยในเมืองบาธเองและบริเวณปริมณฑล

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* มณฑลซอมเมอร์เซ็ท

แหล่งข้อมูลอื่น

ระเบียงภาพ
ไฟล์:060529-17-BathAbbey.jpg|มหาวิหารบาธ
ไฟล์:Bath-Abbey01.jpg|มหาวิหารบาธ 
ไฟล์:Roman Baths in Bath Spa, England - July 2006 edit3.jpg|โรงอาบน้ำโรมัน/บ่อน้ำร้อน
ไฟล์:Pulteney Bridge, Bath 2.jpg|สะพานข้ามแม่น้ำเอวอน
ไฟล์:Bath01.jpg|สะพานข้ามแม่น้ำเอวอน
ไฟล์:Theatre Royal, Bath.jpg|โรงละคร
ไฟล์:Bath02.jpg|ถนนพัลท์นีย์
ไฟล์:Royal.crescent.aerial.bath.arp.jpg|ตึกรอยัลเครสเซนต์หรือพระจันทร์ครึ่งดวงในเมืองบาธ
รำวง
รำวง (ไทลื้อ: ᩃ᪁ ᩴᩅ ᩫ ᩬ; ไทเขิน: ᨽ᩠ᨿᨦᨴᩱ᩠ᨿᩃᩨᩢ; ), ร็อมวง ( ), ลำวง ( , ) หรือ รัมบุง ( ; ) เป็นระบำพื้นเมืองเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ชนิดหนึ่งที่ทั้งชายและหญิงเต้นเป็นวงกลม โดยเป็นระบำพื้นบ้านยอดนิยมในกัมพูชา ลาว มาเลเซีย สิบสองปันนา (จีน) และไทย โดยมีการเต้นเป็นวงกลมช้า ๆ อย่างต่อเนื่อง ใช้ท่าทางมือที่สง่างาม และใช้เท้าที่เรียบง่าย ทั้งชายและหญิงเข้าร่วมในวงกลมเดียวกัน
รำวงนี้ถูกอ้างเป็นระบำพื้นเมืองดั้งเดิมในสี่ประเทศของภูมิภาคนี้ ซึ่งมักเป็นส่วนหนึ่งของงานเทศกาลดั้งเดิม งานเฉลิมฉลอง และงานเลี้ยงสมัยใหม่ นอกจากวัฒนธรรมเขมร ลาว มลายู และไทยที่โดดเด่นแล้ว รำวงยังพบได้ทั่วไปในกลุ่มชนพื้นเมืองอื่น ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น ในกัมพูชา รำวงยังพบได้ในกลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ เช่น Bunong, Krung, Tampuan และ Brao

รากศัพท์
คำว่า "รำวง" ยืมจากศัพท์ภาษาเขมรว่า ( ) ในภาษาเขมร คำนี้ประกอบด้วยหน่วยคำพื้นฐานภาษาเขมรสองหน่วยแยกกัน คือ (rom: "รำ") กับ (vong: "วง")
ประวัติ
รำวงเป็นที่นิยมอย่างมากในหมู่ชนพื้นเมืองมอญ-เขมรกลุ่มอื่น ๆ ที่รู้จักกันในชื่อเขมรลือ กลุ่มชาติพันธุ์เขมรทั้งหมด รวมถึงเขมรกันดาล (กัมพูชา) เขมรเหนือ (ไทย) และเขมรกรอม (เวียดนามใต้) ตลอดจนชนเผ่ามอญ-เขมรอื่น ๆ ใช้คำว่า "ร็อมวง" เดียวกันสำหรับการเต้นรำประเภทนี้ เพื่อแสดงถึงเอกลักษณ์ของชาวเขมร
ชนกลุ่มน้อยมอญ-เขมรพื้นเมืองที่รู้จักกันในชื่อเขมรลือ ซึ่งอาศัยอยู่ในพื้นที่สูงของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของกัมพูชาและภูมิประเทศที่เป็นภูเขาอื่น ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นทวีป นิยมเต้นรำรอบกองไฟในเวลากลางคืน การเต้นรำ (ร็อมวง) นี้มีมานานนับพันปี ในพิธีกรรม Leang Arak หรือ Lerng Nak Ta ซึ่งเป็นประเพณีดั้งเดิมของชาวเขมรก่อนที่ศาสนาฮินดูและพุทธจะเข้ามาในกัมพูชาโบราณ มีการสร้างศาลเล็ก ๆ ล้อมรอบด้วยรั้วเชิงศาสนา ซึ่งสตรีผู้ทรงศีลจะเต้นรำรอบศาล จากนั้นร็อมวงจึงได้รับความนิยมมากขึ้นในหมู่ชาวบ้านที่ใช้เต้นรำเพื่อความบันเทิงและการเฉลิมฉลอง

ความสำคัญในประเทศไทย
ในประเทศไทย รำวงถือว่ามีที่มาจากรำโทน ซึ่งเป็นระบำพื้นบ้านแบบเก่ากว่าที่จับจังหวะตามกลองโทน มีบันทึกไว้ว่ามีผู้คิดดัดแปลงครั้งแรกเมื่อราวปี พ.ศ. 2481-พ.ศ. 2482 กรมศิลปากรได้กำหนดท่ารำวงกว่าสิบแบบ
รำวงได้รับการอุปถัมภ์จากนายกรัฐมนตรี แปลก พิบูลสงคราม ในช่วงเวลาอันยากลำบากของประเทศไทยในสงครามโลกครั้งที่สอง เพื่อช่วยให้ประชาชนลืมความอัตคัดขัดสน ผู้นำเผด็จการทหารจึงสนับสนุนให้หญิงและชายชาวไทยสนุกไปกับการรำวง นอกจากนี้ ยังมุ่งเป้าไปที่การลดความนิยมของการเต้นรำที่ไม่ใช่ของไทย ในฐานะส่วนหนึ่งของนโยบายการแผลงเป็นไทยในสมัยของเขาผ่านการส่งเสริมรำวง เช่น ฟอกซ์ทรอตหรือวอลซ์ แม้แต่ข้าราชการก็ได้รับอนุญาตให้รำวงร่วมกันในสำนักงานครึ่งวันในระหว่างสัปดาห์ทำงาน หลังสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง รำวงก็ถูกแทนที่ด้วยลูกทุ่งและชะชะช่าเป็นส่วนใหญ่ แม้ว่าอิทธิพลของรำวงยังคงอยู่ในสังคมไทยต่อไป

ความสำคัญในประเทศลาว

ความสำคัญในประเทศกัมพูชา
ดูเพิ่ม
* รำวงมาตรฐาน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*Leisure Cambodia: Popular Khmer Dances
*Photo of ramvong circle (Laos)
*CulturalProfiles.net: "Fon phun muang - Lao folk dance".
*Thai Women: Changing Status and Roles
จังหวัดฟอร์ส
ฟอร์ส ( , ) ซึ่งยังเป็นที่รู้จักกันในชื่อ ปาร์ส ( ), เปร์ซิส, เปอร์เซีย และ ฟอร์เซสถาน ( ) เป็นหนึ่งใน 31 จังหวัดของประเทศอิหร่าน ที่มีพื้นที่ 122,400 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ ซึ่งอยู่ในแคว้น 2 และมีเมืองหลักอยู่ที่ชีรอซ ณ ค.ศ. 2011 ฟอร์สมีประชากร 4.6 ล้านคน โดย 67.6% อาศัยอยู่ในเมือง, 32.1% อยู่ในหมู่บ้าน และ 0.3% ไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง (เผ่าเร่ร่อน)
ฟอร์สเป็นบ้านเกิดทางประวัติศาสตร์ของชาวเปอร์เซีย เป็นบ้านเกิดของราชวงศ์อะคีเมนิดกับซาเซเนียน ในบริเวณนี้ ยังมีซากเมืองหลวงจักรวรรดิอะคีเมนิด คือ ปาซาร์กาด และเปอร์เซเปอลิส นอกจากนี้ เนื่องด้วยความสำคัญทางประวัติศาสตร์ ทำให้ในอดีต โลกตะวันตกเคยเรียกประเทศนี้ว่า เปอร์เซีย ก่อนที่พวกอาหรับครอบครองบริเวณนี้ แคว้นนี้เคยมีชื่อว่า ปาร์ส

ศัพทมูลวิทยา
คำว่า ฟอร์ส ( ) ในภาษาเปอร์เซีย เป็นคำที่แปลงมาจากคำว่า ปาร์ส ( ) ซึ่งแปลงมาจากคำว่า ( ) ชื่อภาษาเปอร์เซียโบราณของแคว้นเปร์ซิส คำว่า ปอร์ซอ กับ เปอร์เซีย มีต้นกำเนิดจากบริเวณนี้

อ้างอิง

บรรณานุกรม
*

แหล่งข้อมูลอื่น
ซี.เอ็ม.บี. พิพิธภัณฑ์พิศวง
C.M.B. พิพิธภัณฑ์พิศวง ( ) ( ) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็น ผลงานของโมโตฮิโร่ คาโต้ ปัจจุบันผู้ได้รับลิขสิทธิ์ตีพิมพ์เผยแพร่ในประเทศไทย คือสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ เนื้อหาเกี่ยวกับการผจญภัยของตัวเอก ซากากิ ชินระ เด็กผู้ชายที่มีความรอบรู้เกินวัย และเป็นผู้เก็บรักษาแหวนอันเป็นเครื่องหมายแห่งผู้ทรงภูมิปัญญาไว้กับตน เนื้อหาการผจญภัยเป็นเรื่องราวคละกันไปมีทั้งเรื่องของธรรมชาติวิทยา, โบราณคดี, ธรณีวิทยา, ประวัติศาสตร์, ศาสนาวัฒนธรรม และวิทยาศาสตร์ แตกต่างกันไปในแต่ละตอน เนื่องจากแนวคิดหลักในการเดินเรื่องเป็นเรื่องเกี่ยวกับพิพิธภัณฑ์
โครงเรื่องในแต่ละตอนนั้น เป็นการคลี่คลายปมปริศนาต่าง ๆ โดยบางเรื่องเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นมาทั้งหมด บางเรื่องก็มีอ้างอิงจากเอกสารจริง, สถานที่จริง, หรือข้อมูลจริง ผสมกับจินตนาการแต่งเติมเข้าไป จึงทำให้ผู้อ่านไม่รู้สึกว่าเป็นเรื่องไกลตัวนัก

C.M.B. พิพิธภัณฑ์พิศวง ที่ตีพิมพ์นั้น โดยทั่วไปจะมี 1-2 คดีต่อ 1 เล่ม โดยส่วนใหญ่จะเป็น 2 คดี แต่ถึงแม้จะมีบางคดีที่โครงเรื่องยาวกว่าปกติ ผู้เขียนก็รวบสรุปให้จบในฉบับรวมเล่มนั้นเช่นกัน

เนื้อเรื่อง
ตัวละคร
ตัวละครหลัก
* ซากากิ ชินระ เด็กชายผู้ดูแล "พิพิธภัณฑ์ชินระ" กลางป่าเล็กและเป็นผู้ครอบครองแหวน C M B ทั้ง 3 วง ซึ่งทั้งหมดถือเป็นสัญลักษณ์แห่งปัญญา เขาคนนี้มีความรู้กว้างขวางและวิสัยทัศน์ล้ำเลิศ หากแต่ไม่ค่อยรู้เรื่องพื้น ๆ ในชีวิตประจำวัน
* นานาเสะ ทัตสึกิ นักเรียนชั้นมัธยมปลาย นิสัยร่าเริง อ่อนไหวตามอารมณ์ ใจยึดมั่นคุณธรรม เธอต้องปิดบังนิสัยแท้จริงเพราะเรียนอยู่ที่โรงเรียนมัธยมปลายเมยูที่เป็นโรงเรียนสำหรับคุณหนูคุณชาย
* มาว เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ มีความสามารถพูดได้หลายภาษา และมีไหวพริบสูง ตัวตนที่แท้จริงมีอาชีพค้าศิลปวัตถุ รวมทั้งของหายากอื่น ๆ ในตลาดมืด แม้จะทำงานที่ล่อแหลม แต่มาวยืนยันว่าไม่เคยขโมยของจากใครไปขาย "เธอเป็นเพียงผู้ซื้อข
้จะทำงานที่ล่อแหลม แต่มาวยืนยันว่าไม่เคยขโมยของจากใครไปขาย "เธอเป็นเพียงผู้ซื้อขายที่บริสุทธิ์ใจเท่านั้น"
ตัวละครสมทบ
* ผู้กองคุจิราซากิ นายตำรวจสืบสวนสอบสวนจากกรมตำรวจนครบาล หลายคดีที่เขาได้รับการช่วยเหลือจากชินระ ช่วยไขปริศนาข้อข้องใจ จนทำให้สามารถคลี่คลายคดีจับคนร้ายได้ในท้ายที่สุด
* โทมะ โช เด็กอัจฉริยะที่จบจาก MIT ด้วยอายุเพียง 15 ปี แต่เข้ามาเรียน ม.ปลาย ที่ญี่ปุ่นใหม่ โทมะเป็นลูกพี่ลูกน้องกับชินระ
* คานะ มิสุฮาระ เพื่อนร่วมชั้นของโทมะ โช มีพ่อเป็นนักสืบ เป็นนักเรียน ม.ปลาย สุขภาพดีเลิศ มีจุดเด่นที่การกระทำที่ห้าวหาญและความร่าเริงแบบสบาย ๆ

รายชื่อตอน

ดูเพิ่ม
* Q.E.D. อย่างนี้ต้องพิสูจน์
มูลนิธิศุภนิมิตแห่งประเทศไทย
มูลนิธิศุภนิมิตแห่งประเทศไทย (World Vision Foundation of Thailand) เป็นองค์กรเอกชนเพื่อสาธารณกุศล โดยมุ่งเน้นด้านการอุปการะเด็กและการบรรเทาทุกข์ ตลอดจนการพัฒนาชุมชน โดยยังเน้นในการพัฒนาเด็กและครอบครัว ทั้งในเขตชนบทและเขตเมือง

มูลนิธิศุภนิมิตแห่งประเทศไทย เป็นส่วนหนึ่งของ องค์กรศุภนิมิตสากล องค์กรคริสเตียนที่ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2494 โดย บ็อบ เพียร์ซ นักข่าวชาวอเมริกัน จากการพบเห็นผู้ประสบภัยจากสงครามเกาหลี ในปี พ.ศ. 2493

ในประเทศไทย มูลนิธิศุภนิมิตแห่งประเทศไทยเริ่มต้นจากโครงการอุปการะเด็กกำพร้าที่จังหวัดอุดรธานี ในปี พ.ศ. 2515 และขยายงานไปตามจังหวัดต่างๆ ปัจจุบันครอบคลุมพื้นที่ 46 จังหวัดของประเทศไทย

อ้างอิง
จอมโหดกระทะเหล็ก
จอมโหดกระทะเหล็ก ( ) เป็นการ์ตูนที่เล่าเรื่องเกี่ยวกับการทำอาหาร โดยเฉพาะอาหารจีน เขียนโดย ชินจิ ไซโจ โดยเคย์โกะ โอยามา เป็นผู้ให้ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับอาหารและโภชนาการ ตีพิมพ์ในประเทศญี่ปุ่นช่วง พ.ศ. 2538 - พ.ศ. 2543 ปัจจุบันมีการออกภาคต่อ ใช้ชื่อภาษาไทยว่า "จอมโหดกระทะเหล็ก! สุดยอดกลยุทธ"

เนื้อเรื่อง

ตัวละคร
* อากิยามะ จาง
* อากิยามะ ไคอิจิโร่
* โกบังโจ คิริโกะ
* โกบังโจ มิซึจู
* โกบังโจ ยาอิจิ
* โอโกโนงิ ทาคาโอะ
* เซเรนุ ยัง

รายชื่อตอน

แหล่งข้อมูลอื่น
 หนังสือการ์ตุนทุกเรื่องในประเทศไทย ที่วาดโดย Shinji Saijo ผู้วาดจอมโหดกระทะเหล็ก
เขตธรรมชาติงดงามดีเด่น
]]
บริเวณธรรมชาติงดงามที่ดีเด่น ( ) มีชื่อย่อว่า “AONB” เป็นบริเวณชนบทที่ได้รับการพิจารณาว่ามีความสำคัญทางคุณค่าทางภูมิทัศน์ของอังกฤษ, เวลส์ และไอร์แลนด์เหนือ โดยการระบุโดยกรมอนุรักษ์ธรรมชาติ (Natural England) ในนามของรัฐบาลแห่งสหราชอาณาจักร; สภาดินแดนชนบทแห่งเวลส์ (Countryside Council for Wales) ในนามของรัฐสภาแห่งเวลส์ และ กรมสิ่งแวดล้อมแห่งไอร์แลนด์เหนือ ในนามของรัฐบาลแห่งไอร์แลนด์เหนือ
จุดประสงค์
จุดประสงค์หลักของการระบุ “บริเวณธรรมชาติงดงามที่ดีเด่น” ก็เพื่อการอนุรักษ์และเพิ่มพูนความงดงามของทรัพยากรของภูมิทัศน์ทางธรรมชาติเพื่อให้เป็นประโยชน์แก่ผู้มาใช้สอย และในขณะเดียวกันก็คำนึงถึงผลประโยชน์ของผู้อยู่อาศัยและผู้ที่ทำมาหากินในบริเวณที่ระบุด้วย ในการที่จะบรรลุจุดประสงค์ หน่วยงานบริเวณธรรมชาติจำต้องพึ่งระบบการควบคุมการวางแผนของสหราชอาณาจักรและการบริหารอาณาบริเวณที่เป็นชนบท
==บริเวณธรรมชาติงดงามที่ดีเด่นในอังกฤษ== 
* อาร์นไซด์และซิลเวอร์เดล (Arnside and Silverdale)
* แบล็คดาวน์ฮิลส์ (Blackdown Hills)
* แคนน็อคเชส (Cannock Chase)
* อ่าวชิคเชสเตอร์ (Chichester Harbour)
* ชิลเติร์นฮิลส์ (Chiltern Hills)
* คอร์นวอลล์ (Cornwall)
* ค็อตสวอลล์ (Cotswolds)
* แครนบอร์นเชสและเวสต์วิลท์เชอร์ดาวน์ (Cranborne Chase and West Wiltshire Downs)
* เดดแดมเวล (Dedham Vale)
* ดอร์เซ็ท (Dorset)
* อีสต์เดวอน (East Devon)
* อีสต์อีสต์แฮมพ์เชอร์ (East Hampshire)
* ป่าโบว์แลนด์ (Forest of Bowland)
* ไฮห์วีลด์ (High Weald)
* เฮาวาร์เดียน ฮิลส์ (Howardian Hills)
* ไอล์ออฟไวท์ (Isle of Wight)
* หมู่เกาะซิลลีย์ (Isles of Scilly)
* เค้นท์ดาวน
)
* ไอล์ออฟไวท์ (Isle of Wight)
* หมู่เกาะซิลลีย์ (Isles of Scilly)
* เค้นท์ดาวน์ส (Kent Downs)
* ลิงคอล์นเชอร์โวลด์ส (Lincolnshire Wolds)
* มาลเวิร์นฮิลส์ (Malvern Hills)
* เม็นดิพฮิลส์ (Mendip Hills)
* นิดเดอร์เดล (Nidderdale)
* ชายฝั่งทะเลนอร์โฟล์ค (Norfolk Coast)
* ชายฝั่งทะเลตอนเหนือของเดวอน (North Devon Coast)
* นอร์ธเพ็นไนน์ (North Pennines)
* ชายฝั่งทะเลนอร์ทธัมเบอร์แลนด์ (Northumberland Coast)
* นอร์ธเวสเซ็กซ์ดาวน์ส (North Wessex Downs)
* ควานทอคฮิลส์ (Quantock Hills)
* ชร็อพเชอร์ฮิลส์ (Shropshire Hills)
* ชายฝั่งทะเลซอลเวย์ (Solway Coast)
* เซาท์เดวอน (South Devon)
* ชายฝั่งทะเลด้านใต้ของแฮมพ์เชอร์ (South Hampshire Coast)
* ชายฝั่งท
outh Devon)
* ชายฝั่งทะเลด้านใต้ของแฮมพ์เชอร์ (South Hampshire Coast)
* ชายฝั่งทะเลซัฟโฟล์คและฮีธส์ (Suffolk Coast and Heaths)
* เซอร์รีย์ฮิลส์ (Surrey Hills)
* ซัสเซ็กซ์ดาวน์ส (Sussex Downs)
* แม่น้ำเทมาร์ (Tamar Valley)
ระเบียงภาพ

ไฟล์:Dorset coast from white nothe to bats head.jpg|ดอร์เซ็ท อังกฤษ
ไฟล์:Two southern Fovant Badges.jpg|แครนบอร์นเชสและเวสต์วิลท์เชอร์ดาวน์ อังกฤษ
ไฟล์:South Downs View.jpg|ซัสเซ็กซ์ดาวน์ส อังกฤษ
ไฟล์:Calstock Viaduct.jpg|สะพานน้ำคาลสต็อคในบริเวณแม่น้ำเทมาร์ อังกฤษ
ไฟล์:Mendip copse.jpg|เม็นดิพฮิลส์ อังกฤษ
ไฟล์:Cromer beach summer UK.JPG|ชายฝั่งทะเลนอร์โฟล์ค อังกฤษ
ไฟล์:Tresco - aerial photo6 edit.jpg|หมู่เกาะซิลลีย์ อังกฤษ
ไฟล์:FreshwaterBay.jpg|ไอล์ออฟไวท์ อังกฤษ
ไฟล์:Causeway-code poet-4.jpg|ไจแอนต์คอสเวย์ ไอร์แลนด์เหนือ
งานถัก
งานถัก หรือ นิตติ้ง (knitting) คือ การถักไหมพรมโดยใช้ไม้ปลายแหลมสองอัน ถักเป็นลวดลายทีละแถว จากไม้ด้านหนึ่ง ไปสู่ไม้อีกด้านหนึ่ง สลับกันไปมาจนได้ความยาวหรือลวดลายตามต้องการ

แหล่งข้อมูลอื่น
* ไหมพรม แบบต่าง ๆ 
* อุปกรณ์ต่าง ๆ ในการถักไหมพรม 
* ลายพื้นฐานสำหรับ ถักนิตติ้ง
วัดนาค (จังหวัดเพชรบุรี)
วัดนาค ตั้งอยู่ในตำบลช่องสะแก อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี ซึ่งตั้งอยู่ประชิดรางรถไฟสายใต้ ปัจจุบันมี พระมหาคำรณ รตนนาโถ เป็นเจ้าอาวาส

วัดนาคเป็นวัดเก่าแก่แห่งหนึ่งของจังหวัดเพชรบุรี ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2484 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2547 ปรากฏหลักฐานว่าใบเสมาของพระอุโบสถหลังเก่าเป็นศิลปะอู่ทอง ทำด้วยหินทรายแดง ยอดเสมาเป็นรูปดอกจันทร์ กลางฐานเสมา จำหลักเป็นลายดอกไม้กลีบซ้อนเป็นชั้น ๆ สันนิษฐานว่าน่า คาดว่าวัดที่มีมาตั้งแต่สมัยอยุธยาแล้ว
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ทรงไทย 2 ชั้น หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 เป็นอาคารแฝดเรือนไทย กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาเอนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 เป็นอาคารไม้ชั้นเดียว และหอระฆัง

อ้างอิง
วัดทองนพคุณ
วัดทองนพคุณ อาจหมายถึง
* วัดทองนพคุณ แขวงคลองสาน เขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร
* วัดทองนพคุณ จังหวัดกาญจนบุรี
* วัดทองนพคุณ จังหวัดฉะเชิงเทรา
* วัดทองนพคุณ จังหวัดชัยนาท
* วัดทองนพคุณ ตำบลบางจาก อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบุรี
* วัดทองนพคุณ อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย จังหวัดมหาสารคาม
* วัดทองนพคุณ (หมากค่า) อำเภอแกดำ จังหวัดมหาสารคาม
* วัดทองนพคุณ ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี
จิ๋นซีฮ่องเต้ (ภาพยนตร์จีนชุด)
จิ๋นซีฮ่องเต้ ( , , พินอิน: Chun chi wong) เป็นภาพยนตร์จีนชุดที่กล่าวถึงพระราชประวัติของจิ๋นซีฮ่องเต้ จักรพรรดิองค์แรกของจีนตั้งแต่ทรงพระเยาว์ จนได้มาอยู่ในราชสำนักฉิน ผ่านเรื่องราวมากมายจนได้เป็นฉินอ๋อง รวมถึงแผนการรวบรวมแผ่นดิน และสิ่งที่สำคัญที่สุดคือการสร้างกำแพงเมืองจีน และกล่าวถึงช่วงบั้นปลายพระชนม์ชีพ สื่อสิงค์โปร์คัดเลือกละครชุดนี้ให้เป็นยี่สิบอันดับแรกของละครยอดนิยมแห่งศตวรรษ 20 ในสิงค์โปร์
 。

ภาพยนตร์จีนชุดนี้ มีการสร้างและฉายในปี ค.ศ. 1986 โดย ATV จากฮ่องกง จำนวน 63 ตอน นำแสดงโดย หลิวหย่ง เป็น ฉินอ๋อง, หลิว สงเหยิน เป็น จิงเคอ และหมีเซียะ เป็น เมิ่งเจีย
สำหรับในประเทศไทยได้นำเข้ามาฉายในเวลา 22.00 น. ทางช่อง 7 ในปีเดียวกัน ทุกคืนวันธรรมดา และนำมาฉายอีกครั้งในเวลาเดียวกันทางสถานีโทรทัศน์ TPBS ในกลางปี พ.ศ. 2551

ออกอากาศชนละครของทีวีบี
ละครฟอร์มใหญ่ของเอทีวีเรื่องนี้ได้ออกอากาศในวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2529 (1986) เวลา 21.30-22.30 ช่วงสัปดาห์แรกของการออกฉายได้รับการต้อนรับที่ดีจากผู้ชมในฮ่องกง ดารานำชาย หลิวหย่ง ได้รับคำชมจากสื่อมากมายจากการที่เขาสวมบทบาท "จิ๋นซีฮ่องเต้" ได้อย่างยอดเยี่ยม
จนกระทั่งวันที่ 10 มีนาคม ของปีเดียวกัน ทางช่องทีวีบี ได้นำละครฟอร์มใหญ่แนวอภินิหารเรื่อง "โคมวิเศษเจ้าแม่หัวซาน นำแสดงโดย วังหมิงฉวน และ เยิ่นต๊ะหัว มาออกอากาศชนในช่วงเวลาเดียวกันกับ จิ๋นซีฮ่องเต้ ทำให้ละครชุดนี้เรตติ้งตกทันที

หลังจากเรื่อง โคมวิเศษเจ้าแม่หัวซาน ได้อวสานลงไป
ทางช่อง ทีวีบี ยังนำละครญี่ปุ่นยอดนิยมเรื่อง สงครามชีวิตโอชิน มาออกอากาศชนครึ่งหลังของ จิ๋นซีฮ่องเต้ ทำให้เรตติ้งของครึ่งหลังตกฮวบลงไปอีก (มีข่าวว่าทางช่องเอทีวี หั่นละครเรื่องนี้ออกจากเดิมมี 80 ตอนจบ เหลือเพียง 63 ตอนจบ)

ถึงแม้ จิ๋นซีฮ่องเต้ ชุดนี้จะไม่ได้รับชัยชนะจากการแข่งขันแย่งเรตติ้งกับช่องทีวีบี แต่อย่างไรก็ตามเรตติ้งเฉลี่ยต่อตอนก็มีผู้ชมดูสดเกือบล้านคน
ผลตอนรับในต่างประเทศ
ละครชุดนี้ได้รับความนิยมมากในบางประเทศ เช่น สิงค์โปร์ และ ไทย

ไม่ได้รับความนิยมในไต้หวัน เนื่องจากดารานำชาย หลิวหย่ง ถูกทางไต้หวันแบน

การคัดเลือกนักแสดง
เดิมทางช่องเอทีวี ได้มีการเจรจาและวางตัวคนที่จะมารับบท จิ๋นซีอ๋อง คือ เจิ้งเส้าชิว หลังจากที่เขาไม่ต่อสัญญากับทางช่องทีวีบี

หลายฝ่ายคาดกันว่า เจิ้งเส้าชิว เป็นดาราสำคัญที่จะได้รับบทนี้อย่างแน่นอน แต่สุดท้ายทางด้าน เจิ้งเส้าชิว ได้ปฎิเสธบทนี้ เพราะเขาไม่ต้องการที่จะเดินทางไปถ่ายทำในจีนแผ่นดินใหญ่ เนื่องจากในช่วงเวลานั้นเขาต้องทำมาหากินในไต้หวัน ถ้าหากเขายอมเดินทางเข้าไปในจีนแผ่นดินใหญ่ เท่ากับเขาทิ้งตลาดไต้หวันไปอย่างน่าเสียดาย
จึงทำให้ทางช่องเอทีวี จำเป็นต้องเฟ้นหานักแสดงชายคนใหม่เพื่อมาสวมบท จิ๋นซีอ๋อง ต่อมามีกระแสข่าวว่าทางช่องเอทีวี ต้องการพระเอกหนุ่ม ว่านจือเหลียง เข้ามาสวมบทบาทนี้ แต่ทางฝ่ายชายปฎิเสธเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ เพราะตอนนี้เขาอยู่ในสังกัดทีวีบี และยังไม่คิดที่จะกลับไปรับเล่นจอแก้วให้กับช่องเอทีวี

จนในที่สุดทางช่องเอทีวีได้ดาราชาย หลิวหย่ง มารับบทสำคัญนี้แทน

อ้างอิง
นักดนตรี (คาราวัจโจ)
นักดนตรี ( ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจจิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เมโทรโปลิตัน, นครนิวยอร์กในสหรัฐอเมริกา ภาพ “นักดนตรี” เขียนราวเสร็จในปี ค.ศ. 1595
ราว ค.ศ. 1595 คาราวัจโจก็อยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ของคาร์ดินัลฟรานเชสโค มาเรีย เดล มอนเต นักเขียนชีวประวัติจิโอวานนิ บากลิโอเนกล่าวว่าคาราวัจโจ “เขียนภาพชายหนุ่มเล่นเครื่องดนตรีให้แก่คาร์ดินัลที่เป็นภาพที่เขียนอย่างดีจากธรรมชาติและอีกภาพหนึ่งชายหนุ่มเล่นลูท” ภาพหลังที่กล่าวถึงน่าจะเป็นภาพ “คนเล่นลูท” ที่ดูเหมือนจะเป็นภาพคู่กับภาพ “นักดนตรี” ในภาพมีชายสี่คนที่แต่งตัวกึ่งเครื่องแต่งกายแบบคลาสสิก ชายสามคนเล่นเครื่องดนตรีต่างกันหรือร้องเพลง ชายคนที่สี่ทางซ้ายของภาพแต่งตัวอย่างคิวปิดและเอื้อมมือไปยังพวงองุ่น ชายคนกลางที่เล่นลูท (lute) ว่ากันว่าคือมาริโอ มินนิติเพื่อนของคาราวัจโจ และคนที่นั่งข้างๆที่มองมาทางผู้ชมภาพเป็นภาพเหมือนตนเอง ผู้ที่เป็นคิวปิดหน
าวัจโจ และคนที่นั่งข้างๆที่มองมาทางผู้ชมภาพเป็นภาพเหมือนตนเอง ผู้ที่เป็นคิวปิดหน้าตาคล้ายกับนายแบบในภาพ “เด็กชายปอกผลไม้” ที่เขียนสองสามปีก่อนหน้านั้นและเทวดาในภาพ “นักบุญฟรานซิสปลื้ม”
ฉากนักดนตรีเป็นหัวเรื่องที่นิยมเขียนกันในสมัยนั้น - ทางคริสต์ศาสนจักรสนับสนุนการฟื้นฟูการดนตรีและการทดลองดนตรีแบบใหม่ๆ โดยเฉพาะในบรรดานักบวชผู้มีการศึกษาและมีหัวก้าวหน้าเช่นเดล มอนเต แต่ฉากที่คาราวัจโจเขียนนี้ที่ไม่มีสิ่งใดในภาพที่เกี่ยวข้องกับการศาสนาแต่อย่างใด หนังสือแสดงว่าชายในภาพกำลังฝึกการร้องประสานเสียงสำหรับการฉลองความรัก และตาของบุคคลหลักในภาพผู้เล่นลูทก็ดูเหมือนคลอด้วยน้ำตา—เพลงที่สันนิษฐานว่าเล่นกันอยู่เป็นเพลงที่บรรยายถึงความเศร้าที่เกิดจากความรักแทนที่จะเป็นความปิติที่ได้รับจากความรัก ไวโอลินด้านหน้าภาพเป็นนัยยะว่ายังมีคนในกลุ่มอีกคนหนึ่ง ที่อาจจะเป็นการชวนเชิญให้ผู้ชมเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของภาพ
งานชิ้นนี้ของคาราวัจโจเป็นงานที่ก้าวหน้าขึ้นมาอีกขั้นหนึ่งในการวางรูปที่ซับซ้อนขึ้นกว่าภาพที่เขียนก่อนหน้านั้น ซึ่งจะเห็นได้จากความลำบากในการวาดภาพคนสี่คนในภาพเดียวกัน ที่ดูเหมือนจะไม่มีความสัมพันธ์กันในช่องภาพและโดยทั่วไปแล้วดูไม่ลงตัว (clumsy) ภาพเขียนอยู่ในสภาพที่ไม่ดีนัก ตัวโน้ตในหนังสือเพลงได้รับความเสียหายจากการพยายามซ่อมก่อนหน้านั้นแต่ก็ยังสามารถบอกได้ว่าเป็นตอนอาลโต แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตามงานเขียนชิ้นนี้ก็ยังถือว่าเป็นงานเขียนชิ้นที่เป็นที่นิยมที่สุดของคาราวัจโจชิ้นหนึ่ง

อ้างอิง

* ข้อมูลเกี่ยวกับภาพ “นักดนตรี” ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ

ดูเพิ่ม
*คาราวัจโจ
*ภาพชีวิตประจำวัน
ถ้ำซ็อกกูรัมและวัดพุลกุกซา
ถ้ำซ็อกกูรัมและวัดพุลกุกซา คือ แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมของประเทศเกาหลีใต้ ตั้งอยู่ในจังหวัดคย็องซังเหนือ สร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าคย็องด็อกแห่งราชอาณาจักรชิลลา ราวคริสต์ศตวรรษที่ 7

มรดกโลก
ถ้ำซ็อกกูรัมและวัดพุลกุกซาได้รับจดทะเบียนให้เป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 19 เมื่อปี พ.ศ. 2528 ที่กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี โดยผ่านข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
* (i) - เป็นตัวแทนที่แสดงถึงผลงานชิ้นเอกที่ได้ถูกจัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันแสนฉลาด 
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
ศาลเจ้าชงมโย
ศาลเจ้าชงมโย คือหนึ่งในแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมของประเทศเกาหลีใต้ ตั้งอยู่ในโซล สร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าแทโจแห่งโชซอนในปี พ.ศ. 1937 (ค.ศ. 1394) เป็นศาลเจ้าในลัทธิขงจื๊อที่สร้างขึ้นเพื่ออุทิศถวายพระเจ้าแผ่นดินและพระอัครมเหสีของราชวงศ์โชซ็อน

ภายในศาลเจ้ามีอาคารหลักที่เรียกว่า ช็องจ็อน (Jeongjeon) สร้างขึ้นแพื่อเป็นที่ประทับหรือห้องถวายพระราชสักการะพระเจ้าแผ่นดินและพระอัครมเหสี และมีทั้งหมด 7 ห้องเมื่อแรกสร้าง แต่ได้สร้างขยายเพิ่มเรื่อยมากระทั่งมีห้องทั้งหมด 19 ห้อง อย่างไรก็ตาม สิ่งก่อสร้างที่เห็นในปัจจุบันนี้เป็นสิ่งก่อสร้างที่ได้สร้างขึ้นมาใหม่ในปี พ.ศ. 2146 (ค.ศ. 1601) หลังจากกองทัพญี่ปุ่นได้เข้ารุกรานเกาหลีและเผาทำลายศาลเจ้าดั้งเดิมลง
อาคารช็องจ็อนในปัจจุบันได้รับขึ้นทะเบียนเป็นสมบัติประจำชาติเกาหลีใต้อันดับที่ 277 และเป็นอาคารสถาปัตยกรรมเกาหลีที่มีความยาวมากที่สุด

มรดกโลก
ศาลเจ้าชงมโยได้รับจดทะเบียนให้เป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 19 เมื่อปี พ.ศ. 2528 ที่กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี โดยผ่านข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้

* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*ศาลเจ้าชงมโย ที่ 
*ศาลเจ้าชงมโย ที่
ข้าวเหนียวมะม่วง
ข้าวเหนียวมะม่วง เป็นขนมพื้นถิ่นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้หลายประเทศ นิยมรับประทานในช่วงฤดูร้อน เนื่องจากเป็นฤดูเก็บเกี่ยวมะม่วง ทำมาจากข้าวเหนียว มะม่วง และกะทิ มีอายุการเก็บรักษาที่สั้นและมีปริมาณแคลอรี่ น้ำตาล และปริมาณไขมันสูง

ข้าวเหนียวมะม่วงโดยทั่วไปประกอบด้วยข้าวเหนียวมูนที่แต่งรสหวานโดยใช้น้ำตาลโตนดหรือน้ำตาลมะพร้าว มูนเข้ากับกะทิและเกลือ รูปแบบที่รับประทานในประเทศไทยนิยมใช้มะม่วงสุกซึ่งมีรสชาติหวานกว่ามะม่วงดิบ โดยนิยมใช้มะม่วงน้ำดอกไม้เป็นพิเศษ และอาจพบว่าใช้มะม่วงอกร่องได้เช่นกัน
ข้าวเหนียวมะม่วงในแต่ละภูมิภาค
ไม่เป็นที่แน่ชัดว่าข้าวเหนียวมะม่วงในไทยมีที่มาอย่างไร บ้างสันนิษฐานว่าข้าวเหนียวมะม่วงมีมาตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลาย ในกาพย์เห่ชมเครื่องคาวหวาน ระบุว่า "หวนห่วงม่วงหมอนทอง อีกอกร่องรสโอชา คิดความยามนิทรา อุราแนบแอบอกอร" เป็นการเอ่ยถึงมะม่วงอกร่องแต่ไม่ได้ระบุว่าทานกับข้าวเหนียว ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการกินข้าวเหนียวมูนคู่กับมะม่วงสุก บ้างก็ว่าข้าวเหนียวมะม่วงเพิ่งมีมาไม่ถึงร้อยปี แม้ว่าข้าวเหนียวมะม่วงมีต้นกำเนิดมาจากประเทศไทย แต่ก็พบในหลายประเทศทั้งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเอเชียใต้
ในฟิลิปปินส์ ข้าวเหนียวมะม่วงเรียกว่า ปูโตมายา (Puto Maya) มีต้นกำเนิดจากจังหวัดเซบู ประกอบด้วยข้าวเหนียว น้ำขิงสดและน้ำกะทิ มักห่อด้วยใบตองรูปสามเหลี่ยมหรือกลม เสิร์ฟพร้อมมะม่วงสุกหั่นอยู่ด้านข้าง กินกับช็อกโกแลตร้อน ในกัมพูชา ข้าวเหนียวมะม่วงเรียกว่า เบย์ดอมเนิบ (Bey Dom Neib) ส่วนข้าวเหนียวใช้ส่วนผสมข้าวเหนียวกับน้ำตาลปี๊บ บางสูตรมีส่วนผสมของถั่วดำอยู่ในข้าว ราดด้วยน้ำกะทิที่ชุ่มกว่าข้าวเหนียวมะม่วงไทย ข้าวเหนียวมะม่วงในประเทศลาวเรียกว่า ข้าวเหนียวหมากม่วง ในเวียดนามเรียกว่า Xôi Xoài
ในวัฒนธรรมร่วมสมัยของไทย
ในช่วง พ.ศ. 2519 เป็นต้นมา วลี ข้าวเหนียวมะม่วง เคยถูกใช้เป็นสแลงทางการเมืองแปลว่า "การถูกบังคับให้เสียชีวิตอย่างปริศนาโดยผู้มีอำนาจ" ซึ่งเกิดจากข่าวการเสียชีวิตของพลเอก กฤษณ์ สีวะรา อดีตผู้บัญชาการทหารสูงสุดและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ในรัฐบาลของเสนีย์ ปราโมช กฤษณ์เป็นหนึ่งในผู้มีอำนาจทางทหารที่ขัดกันกับกลุ่มอำนาจทหารของถนอม กิตติขจร กฤษณ์เสียชีวิตในวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2519 หลังรักษาที่โรงพยาบาลพระมงกุฎ ด้วยอาการ ‘ท้องเฟ้อ’ หลังจากเล่นกอล์ฟ และรับประทานข้าวเหนียวมะม่วง เขาเสียชีวิตในวันก่อนที่จะได้รับโปรดเกล้าฯ ให้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม วลี ข้าวเหนียวมะม่วง จึงถูกนำมาใช้เรียกเหตุการณ์การเสียชีวิตอย่างเป
ระทรวงกลาโหม วลี ข้าวเหนียวมะม่วง จึงถูกนำมาใช้เรียกเหตุการณ์การเสียชีวิตอย่างเป็นปริศนา ที่มีการตั้งข้อสงสัยทั่วไปว่าเกิดจากการกำจัดคู่แข่งทางการเมืองของถนอมซึ่งเป็นคู่แข่งทางอำนาจและการเมือง
ในวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2565 แร็ปเปอร์ชาวไทย มิลลิ ขึ้นแสดงดนตรีในเทศกาลดนตรีและศิลปะโคเชลลาแวลลีย์ เป็นศิลปินไทยคนแรกที่ได้แสดงในเทศกาลนี้ ในช่วงท้ายของการแสดง เธอกินข้าวเหนียวมะม่วงบนเวที นำไปสู่เกิดกระแสการสั่งซื้อของหวานจานดังกล่าวเพิ่มขึ้นในประเทศไทย ผู้ให้บริการขนส่งอาหารรายหนึ่งระบุกับ สนุกดอตคอม ว่ามียอดสั่งซื้อข้าวเหนียวมะม่วงเพิ่มขึ้นเท่าตัวในวันนั้น และมีร้านจำหน่ายข้าวเหนียวมะม่วงแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานครรายงานกับไทยรัฐว่าต้องเตรียมข้าวเหนียวเพิ่มถึง 30 กิโลกรัมเพื่อรองรับกับความต้องการที่เพิ่มขึ้นจากกระแสข้าวเหนียวมะม่วงของมิลลิ นอกจากนี้มีผู้ใช้อินเทอร์เน็ตจากประเทศไทย เข้าไปค้นหาในกูเกิลด้วยคีย์เวิร์ดชื่ออาหารดังกล่าวเพิ่มสูงขึ้
เขาไท่
เขาไท่ ( ) คือภูเขาที่มีความสำคัญทั้งทางด้านประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเขตเมืองไท่อาน มณฑลซานตง ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน ยอดสูงสุดคือ ยอดจักรพรรดิหยก ( ) มีความสูง 1,532.7 เมตร (5,028.5 ฟุต) ตามที่ทางการจีนรายงาน หรือ 1,545 เมตร (5,069 ฟุต) ตามรายงานทางวิชาการ
มรดกโลก
เขาไท่ได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 11 เมื่อปี พ.ศ. 2530 ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
* (i) - เป็นตัวแทนในการแสดงผลงานชิ้นเอกที่จัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันชาญฉลาดของมนุษย์
* (ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
* (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรม ที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบัน
เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรม ที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
* (v) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของวัฒนธรรมมนุษย์ ขนบธรรมเนียมประเพณีแห่งสถาปัตยกรรม วิธีการก่อสร้าง หรือการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งเสื่อมสลายได้ง่ายจากผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมตาม กาลเวลา
* (vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์
* (vii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดของการเป็นตัวแทนในวิวัฒนาการสำคัญต่าง
วัติศาสตร์
* (vii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดของการเป็นตัวแทนในวิวัฒนาการสำคัญต่าง ๆ ในอดีตของโลก เช่น ยุคสัตว์เลื้อยคลาน ยุคน้ำแข็ง ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการพัฒนาความหลากหลายทางธรรมชาติบนพื้นโลก
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* Description - World Conservation Monitoring Centre
* "Tai Shan, China" บน Peakbagger
อู่หลิงยฺเหวียน
อู่หลิงยฺเหวียน ( ) เป็นสถานที่ที่มีทัศนียภาพและประวัติศาสตร์ในอำเภออู่หลิงยฺเหวียน มณฑลหูหนานของจีน โดยได้รับการบรรจุเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกใน ค.ศ. 1992 มีชื่อเสียงในเรื่องเป็นแหล่งที่มีเสาและยอดหินทรายควอร์ตไซต์กว่า 3,000 ต้นทั่วพื้นที่ โดยมีหลายเสาสูงกว่า ที่มีเหวและช่องเขาหลายแห่งที่มีลำธาร สระน้ำ ทะเลสาบ แม่น้ำและน้ำตกที่งดงาม

สถานที่นี้ตั้งอยู่ในนครจางเจียเจี้ย และอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของฉางชา เมืองหลักของมณฑลหูหนานประมาณ อุทยานนี้กินพื้นที่ 690 ตารางกิโลเมตร (266 ตารางไมล์)
มรดกโลก
อุทยานแห่งชาติอู่หลิงยฺเหวียนได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกภายใต้ชื่อ "ภูมิทัศน์แห่งอู่หลิงยฺเหวียนและพื้นที่ประวัติศาสตร์ที่น่าสนใจ" ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 16 เมื่อปี พ.ศ. 2535 ที่เมืองแซนตาเฟ สหรัฐอเมริกา ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
* (vii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดของการเป็นตัวแทนในวิวัฒนาการสำคัญต่าง ๆ ในอดีตของโลก เช่น ยุคสัตว์เลื้อยคลาน ยุคน้ำแข็ง ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการพัฒนาความหลากหลายทางธรรมชาติบนพื้นโลก

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Wulingyuan Scenic and Historic Interest Area
เขาเอ๋อเหมย์และพระพุทธรูปเล่อชาน
เขาเอ๋อเหมย์และพระพุทธรูปเล่อชาน คือแหล่งมรดกโลกแบบผสม ตั้งอยู่ในมณฑลเสฉวน ประเทศจีน

เขาเอ๋อเหมย์เป็นพุทธสถานที่สำคัญที่มีมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฮั่น และเจริญสูงสุดในสมัยราชวงศ์ซ่ง ส่วนพระพุทธรูปเล่อชานนั้นเป็นพระพุทธรูปขนาดใหญ่มากสลักอยู่บนผาที่เริ่มสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 1256 (ค.ศ. 713) ถึงแม้จะอยู่กันต่างที่ แต่เขาเอ๋อเหมย์และพระพุทธรูปเล่อชานได้รับรวมลงทะเบียนเป็นมรดกโลกภายใต้ชื่อ "ภูมิทัศน์แห่งเขาเอ๋อเหมย์และพระพุทธรูปเล่อชาน"
เนื่องจากเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่มีมาตั้งแต่สมัยโบราณ พื้นที่บริเวณนี้จึงมิได้ถูกพัฒนาหรือทำลายแต่อย่างใด ยังคงความเป็นธรรมชาติที่สมบูรณ์อยู่ดั้งเดิม ดังนั้น มรดกโลกแห่งนี้จึงมิได้รับการลงทะเบียนเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรม แต่เป็นประเภทผสมระหว่างวัฒนธรรมและธรรมชาติแทน
ข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นมรดกโลก
เขาเอ๋อเหมย์และพระพุทธรูปเล่อชานได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 20 เมื่อปี พ.ศ. 2539 ที่เมืองเมริดา ประเทศเม็กซิโก ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
* (vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์
* (x) - เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของชนิดสัตว์และพันธุ์พืชที่หายากหรือที่ตกอยู่ในสภาวะ อันตราย แต่ยังคงสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ ซึ่งรวมถึงระบบน
หายากหรือที่ตกอยู่ในสภาวะ อันตราย แต่ยังคงสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ ซึ่งรวมถึงระบบนิเวศอันเป็นแหล่งรวมความอุดมสมบูรณ์ของพืชและสัตว์ที่ทั่ว โลกให้ความสนใจด้วย
เขตรักษาพันธุ์แพนด้ายักษ์แห่งเสฉวน
เขตรักษาพันธุ์แพนด้ายักษ์แห่งเสฉวน ( , ซื่อชวนต้าฉงเมาชีซีตี้) ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลเสฉวน ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นสถานที่เพาะพันธุ์และบ้านของแพนด้ายักษ์ (หมีแพนด้า) กว่าร้อยละ 30 ของแพนด้ายักษ์ทั่วโลก สัตว์ใกล้ศูนย์พันธุ์หลากหลายสายพันธุ์อื่น ๆ เช่น เสือดาวหิมะ เสือลายเมฆ และแพนด้าแดงอีกด้วย นอกจากนั้นแล้วยังเป็นสถานที่ที่อุดมสมบูรณ์ด้วยพืชพรรณนานาชนิด ประมาณ 5,000 ถึง 6,000 สปีชีส์ และคาดว่ามีความใกล้เคียงกับป่ายุคเทอร์เชียรี

เขตรักษาพันธุ์แพนด้ายักษ์มีพื้นที่ทั้งหมด 9,245 ตารางกิโลเมตร หรือ 5,778,125 ไร่ กินอาณาบริเวณ 7 เขตสงวนธรรมชาติ (自然保护区; Nature Reserve) และ 9 อุทยานทัศนียภาพ (景名胜区; Scenic Parks)
มรดกโลก
เขตรักษาพันธุ์แพนด้ายักษ์แห่งเสฉวนได้จดทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 30 เมื่อปี พ.ศ. 2549 ที่กรุงวิลนีอัส ประเทศลิทัวเนีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
* (x) - เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของชนิดสัตว์และพันธุ์พืชที่หายากหรือที่ตกอยู่ในสภาวะ อันตราย แต่ยังคงสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ ซึ่งรวมถึงระบบนิเวศอันเป็นแหล่งรวมความอุดมสมบูรณ์ของพืชและสัตว์ที่ทั่วโลกให้ความสนใจด้วย

อ้างอิง
* Sichuan Giant Panda Sanctuaries - Wolong, Mt Siguniang and Jiajin Mountains
เขื่อนลำปาว
เขื่อนลำปาว เป็นเขื่อนดินขนาดใหญ่และเป็นแหล่งท่องเที่ยวของจังหวัดกาฬสินธุ์และจังหวัดอุดรธานี ตั้งครอบคลุมหลายอำเภอ เช่น อำเภอเมืองกาฬสินธุ์ อำเภอสหัสขันธ์ อำเภอหนองกุงศรี อำเภอท่าคันโท อำเภอสามชัย อำเภอยางตลาด อำเภอห้วยเม็ก จังหวัดกาฬสินธุ์ และอำเภอศรีธาตุ อำเภอวังสามหมอ จังหวัดอุดรธานี พื้นที่รับน้ำฝน 5,960 ตร.กม. อยู่ห่างจากจังหวัดกาฬสินธุ์ประมาณ 36 กิโลเมตร เริ่มก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2506 สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2511 เพื่อปิดกั้นลำน้ำปาวและห้วยยางที่บ้านหนองสองห้อง ตำบลลำปาว อำเภอเมืองกาฬสินธุ์ ทำให้เกิดอ่างเก็บน้ำแฝดทางด้านเหนือเขื่อน จึงได้ขุดร่องเชื่อมระหว่างอ่างทั้งสองสร้างขึ้นเพื่อการบรรเทาอุทกภัยและเพื่อใช้ในการเกษตรโดยเฉพาะ
ปัจจุบัน เขื่อนลำปาวเป็นแหล่งเพาะพันธุ์ปลา เป็นสถานที่ท่องเที่ยว โดยมีหาดดอกเกดอยู่ริมฝั่งเขื่อนลำปาวทางด้านทิศตะวันออกของเรือนรับรองโครงการส่งน้ำและบำรุงรักษาลำปาว เป็นหาดเนินดินลดหลั่นลงจรดถึงเขื่อน มีบริเวณกว้างขวางพอสมควร ได้รับการปรับปรุงให้เป็นที่พักผ่อนโดยจัดศาลาพักร้อนซุ้มดอกเห็ด เหตุที่ได้ชื่อว่า "หาดดอกเกด" ก็เพราะมีต้นการะเกดซึ่งเป็นไม้พื้นเมือง ปลูกปะปนกับต้นไม้อื่นเป็นกลุ่ม ๆ เมื่อเวลาออกดอกจะส่งกลิ่นหอม
ลักษณะทั่วไป
เขื่อนลำปาวเป็นเขื่อนดินสูงจากท้องน้ำ 33 เมตร สันเขื่อนยาว 7.8 กิโลเมตร กว้าง 8 เมตร สามารถกักเก็บน้ำได้ 1,980 ล้านลูกบาศก์เมตร ส่วนประตูระบายน้ำ เป็นแบบเปิด ไม่มีประตูปิดกั้นให้น้ำไหลตลอดเวลา(ใหลเฉพาะช่วงฤดูฝน)
ปัจจุบัน เขื่อนลำปาวเป็นแหล่งเพาะพันธุ์ปลา มีสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ ได้แก่ หาดดอกเกด ซึ่งเปรียบเสมือนเป็นสวรรค์ชายหาดของคนอีสาน

แหล่งข้อมูลอื่น
*
วัดแฮอินซา
วัดแฮอินซา (해인사, 海印寺) คือ แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมของประเทศเกาหลีใต้ ตั้งอยู่ในจังหวัดคย็องซังใต้ เป็นวัดในพุทธศาสนานิกายมหายาน สร้างขึ้นครั้งแรกในสมัยราชวงศ์ชิลลาเมื่อ พ.ศ. 1346 ตรงกับรัชสมัยพระเจ้าแอจาง กษัตริย์องค์ที่ 40 โดยพระภิกษุ 2 รูปที่เดินทางกลับมาจากจีน วัดแห่งนี้ได้ถูกไฟไหม้ใน พ.ศ. 2360 และได้รับการบูรณะใน พ.ศ. 2361

ภายในวัดประดิษฐานตู้พระไตรปิฎกขนาดใหญ่และพระไตรปิฎกฉบับเกาหลีจำนวนมากที่สลักบนแผ่นพิมพ์ไม้จำนวน 81,350 แผ่น ที่ปรากฏหลักฐานว่ามีมาตั้งแต่ ค.ศ. 1398
มรดกโลก
วัดแฮอินซาได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกภายใต้ชื่อ "ชังกย็องพันจ็อนแห่งวัดแฮอินซา สถานที่เก็บแม่พิมพ์ไม้ของพระไตรปิฎกฉบับเกาหลี" โดยองค์การยูเนสโกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 19 เมื่อ พ.ศ. 2538 ที่กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
* (vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์

อ้างอิง
วัดป่าเลไลยก์ (ประเทศสิงคโปร์)
ประวัติความเป็นมาของวัดป่าเลไลยก์
สถานที่ตั้งเดิมของวัดป่าเลไลยก์อยู่ที่ถนนโปฮวด ต่อมาวัดป่าเลไลยก์ได้ย้ายมาที่ซอยจาลันนิภาเพื่อรองรับพุทธศาสนิกชนและผู้มีจิตศรัทธาที่เพิ่มจำนวนมากขึ้น โดยมีขนาดของพื้นที่วัด กว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเป็นศาลาทรงไทย 3 หลัง แบ่งการใช้งานออกเป็น 3 ส่วน ส่วนที่หนึ่ง เป็นลานปฏิบัติธรรมและประกอบศาสนพิธี ส่วนที่สองเป็นศาลาเอนกประสงค์และหอฉัน ส่วนที่สามเป็นที่จำวัดของพระภิกษุสามเณร อย่างไรก็ตาม ก็ไม่เพียงพอที่จะสามารถรองรับชาวพุทธศาสนิกชนที่เพิ่มขึ้นได้ ดังนั้นในปี พ.ศ. 2511 ได้มีการเสนอให้ย้ายวัดมาที่ 49 ซอยเบอโดก วอล์ค โดยฆราวาสชื่อ นายวี เตียม ซิว ได้มีจิตศรัทธาขายที่ดินให้ในราคาเพียงครึ่งหนึ่งของมูลค่าจริง ได้
นายวี เตียม ซิว ได้มีจิตศรัทธาขายที่ดินให้ในราคาเพียงครึ่งหนึ่งของมูลค่าจริง ได้รับความร่วมมือในการก่อสร้างโดยอาสาสมัครทั้งชาวสิงคโปร์ ไทย และมาเลเซีย ซึ่งได้ร่วมแรงร่วมใจกันสร้างวัดแห่งนี้ และมีการทำพิธีวางศิลาฤกษ์โดยเจ้าพระคุณสมเด็จพระสังฆราชปุณณสิริมหาเถระ สกลมหาสังฆปรินายก ณ วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร กรุงเทพฯ การก่อสร้างวัดเสร็จสิ้นสมบูรณ์และเฉลิมฉลองในปี พ.ศ.  2516
ต่อมาในปี พ.ศ.  2547 คณะกรรมการวัดป่าเลไลยก์มีมติที่จะสร้างอาคารหลังใหม่ขึ้นเพื่อรองรับกับกิจกรรมของวัดและจำนวนที่เพิ่มขึ้นของพุทธศาสนิกชนและผู้มีจิตศรัทธาที่มีความสนใจในการที่จะศึกษาธรรมและปฏิบัติกรรมฐาน

อ้างอิง

* หนังสือ "พระมหาเจดีย์ธรรมสถิตย์ ณ วัดป่าเลไลยก์"

พิกัดแผนที่
ปี่ใน
ปี่ใน เป็นปี่ที่มีขนาดใหญ่และมีเสียงต่ำ ในบรรดาเครื่องเป่าที่มีลิ้นตระกูลปี่ใน ลักษณะเป็นปี่ท่อนเดียว ลำปี่ที่ทำหน้าที่เป็นตัวขยายเสียงเรียกว่า "เลา" เป็นเครื่องเป่าที่มีลิ้น ผสมอยู่ในวงปี่พาทย์มาแต่โบราณ ที่เรียกว่า "ปี่ใน" เพราะว่า ปี่ชนิดนี้ เทียบเสียงตรงกับระดับเสียงที่เรียกว่า "เสียงใน" ซึ่งเป็นระดับเสียงที่วงปี่พาทย์ไม้แข็ง บรรเลงเป็นพื้นฐาน ปี่ในใช้บรรเลงในวงปี่พาทย์เครี่องห้า วงปี่พาทย์เครื่องคู่ วงปี่พาทย์เครื่องใหญ่ และได้ใช้ประกอบการแสดงละครใน

ลักษณะของปี่ใน
เลาปี่ทำมาจากไม้ เช่น ไม้พยุง ไม้ชิงชัน มีความยาวประมาณ 42 เซนติเมตร ความกว้างประมาณ 4 เซนติเมตร มีลักษณะหัวบานท้ายและป่องตรงกลาง เจาะรูกลางตลอดเลา ด้านบนมีรูเล็กใช้เสียบลิ้นปี่ ด้านล่างรูจะใหญ่ บริเวณเลาปี่ที่ป่องตรงกลางจะเจาะรู 6 รู ลิ้นปี่ทำจากใบตาลนำมาตัดซ้อนกัน 4 ชั้น ตัดผูกกับท่อทองเหลืองเล็ก ๆ เรียกว่า "กำพวด" ตัวเลาทำด้วยไม้ชิงชัน หรือไม้พยุง กลึงให้ป่องกลาง และบานปลายทั้งสองข้าง ตัวเลาปี่นอกจากจะทำด้วยไม้ แล้วยังพบปี่ซึ่งทำด้วยหิน เป็นของเก่าแต่โบราณ จากคำบอกเล่าของ ครูเทียบ คงลายทอง ว่าส่วนเลาปี่สมัยก่อน (ก่อนครูเทียบเกิด) ใช้ดินเหนียว (ไม่เผา) ในการทำได้เช่นกัน
ภายในเจาะ เป็นรูกลวงตลอดหัวท้ายมีรูสำหรับเปิดปิดนิ้ว 6 รู โดยให้ 4 รูบนเรียงลำดับเท่ากันเว้นห่างพอควร อีก 2 รูอยู่ระหว่างช่องตอนกลางของแต่ละรู ตอนท้ายของเลาปี่จะมีวัสดุกลมแบน ทำด้วยยาง หรือไม้มาเสริม โดยเฉพาะตอนบน สำหรับสอดใส่ลิ้นปี่ เรียกว่า "ทวนบน" ส่วนตอนล่างจะใช้ตะกั่วมาต่อสำหรับลดเลื่อนเสียงเรียกว่า "ทวนล่าง" ลิ้นปี่ประกอบด้วย กำพวด ทำด้วยโลหะ ลักษณะกลมเล็ก เรียว ภายในโปร่งข้างหนึ่งเล็ก ข้างหนึ่งใหญ่ ใบตาล ใช้ใบตาลแก่และแกร่งตัดซ้อน เป็น 4 ชั้น หรือ 4 กรีบ ผูกรัดด้วยเชือกในลักษณะเงื่อน "ตะกรุดเบ็ด" ให้ติดกับกำพวดทางด้านเล็กส่วน ทางด้านใหญ่จะถักหรือเคียนด้วยเส้นเล็ก ๆ มีขนาดพอดีกับรูปี่ด้านบน (รูเป่า) เพื่อสอดใส่ลิ้นปี่ให้แน่น
วิธีการเล่น
จากหลักการเป่าปี่ดังกล่าว ก่อให้เกิดวิธีเป่าและเสียงปี่ที่เป็นพื้นฐาน ดังนี้
* เสียงตือ คือ เสียงเร
* เสียงฮอ คือ เสียงเร (เสียงเดียวกับ เสียงที่ 1 แต่นิ้วต่างกัน)
* เสียงแฮ คือ เสียงมี
* เสียงฮือฮอ ๆ คือ เสียงซอล-มี
* เสียงตอ คือ เสียงลา
* เสียงแต คือ เสียงที
* เสียงอือ คือ เสียงเรบน (แหบ)
* เสียงอื๊อ คือ เสียงมีบน (แหบ)
* เสียงอือ คือ เสียงเรบน (แหบ) เหมือนกับ เลข 7 
* เสียงตอ คือ เสียงลา (เหมือนกับหมายเลข 5) 
* เสียงตือ คือ เสียงซอล (แต่เป็นเสียงบน ที่ใช้บังคับนิ้วเช่นเดียวกับตือ-เรแต่ใช้ลมดันต่างกัน) 
* เสียงแต่ คือ เสียงฟา
* เสียงตือ คือ เสียงซอล (เหมือนหมายเลข 11)
* เสียงตอล็อก คือ เสียงลา (แต่ต่างกันเนื่องจากการบังคับลิ้นปี
เขาซานชิง
อุทยานแห่งชาติเขาซานชิง ( , ซานชิงชานกั๋วเจียกงยฺเหวียน) ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลเจียงซี ประเทศจีน งดงามด้วยภูมิทัศน์เสาหินแกรนิต (89 เสา) และยอดเขา (48 ยอด) ที่มีรูปร่างประหลาด ยอดเขาสูงสุดคือยอดเขาหยู่จิง (玉京) สูง 1,817 เมตร

มรดกโลก
อุทยานแห่งชาติเขาซานชิงได้จดทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 32 เมื่อปี พ.ศ. 2551 ที่นครเกแบ็ก ประเทศแคนาดา ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
* (vii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดของการเป็นตัวแทนในวิวัฒนาการสำคัญต่าง ๆ ในอดีตของโลก เช่น ยุคสัตว์เลื้อยคลาน ยุคน้ำแข็ง ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการพัฒนาความหลากหลายทางธรรมชาติบนพื้นโลก
พื้นที่คุ้มครองแม่น้ำขนานสามสายแห่งยูนนาน
พื้นที่คุ้มครองแม่น้ำขนานสามสายแห่งยูนนาน ( ; ) คือแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ที่เทือกเขาเหิงต้วน ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลยูนนาน ประเทศจีน กินอาณาบริเวณของเมืองลี่เจียง จังหวัดปกครองตนเองชนชาติทิเบต ตี๋ชิ่ง และจังหวัดปกครองตนเองชนชาติลีซอ นู่เจียง แม่น้ำสามสายหมายถึงบรรดาแม่น้ำที่มีต้นน้ำอยู่ในที่ราบสูงทิเบตและไหลขนานกันลงมา ได้แก่ แม่น้ำแยงซี แม่น้ำโขง และแม่น้ำสาละวิน และนับได้ว่าเป็นสถานที่แห่งหนึ่งบนโลกที่มีความอุดมสมบูรณ์และความหลายหลายทางชีวภาพสูง
มรดกโลก
พื้นที่คุ้มครองแม่น้ำขนานสามสายแห่งยูนนานได้จดทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 27 เมื่อปี พ.ศ. 2546 ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
* (vii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดของการเป็นตัวแทนในวิวัฒนาการสำคัญต่าง ๆ ในอดีตของโลก เช่น ยุคสัตว์เลื้อยคลาน ยุคน้ำแข็ง ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการพัฒนาความหลากหลายทางธรรมชาติบนพื้นโลก
* (viii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดในการเป็นตัวแทนของขบวนการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญทางธรณีวิทยาหรือวิวัฒนาการทางชีววิทยา และปฏิสัมพันธ์ของมนุษย์ต่อสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติที่กำลังเกิดอยู่ เช่น ภูเขาไฟ เกษตรกรรมขั้นบันได
* (ix) - เป็นแหล่งที่เกิดจากปรากฏการณ์ทาง
ิดอยู่ เช่น ภูเขาไฟ เกษตรกรรมขั้นบันได
* (ix) - เป็นแหล่งที่เกิดจากปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่มีเอกลักษณ์หายากหรือสวยงามเป็นพิเศษ เช่น แม่น้ำ น้ำตก ภูเขา
* (x) - เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของชนิดสัตว์และพันธุ์พืชที่หายากหรือที่ตกอยู่ในสภาวะ อันตราย แต่ยังคงสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ ซึ่งรวมถึงระบบนิเวศอันเป็นแหล่งรวมความอุดมสมบูรณ์ของพืชและสัตว์ที่ทั่ว โลกให้ความสนใจด้วย
คาสต์ในจีนตอนใต้
คาสต์ในจีนตอนใต้ ( ) หมายถึงแหล่งมรดกโลกที่มีภูมิประเทศแบบคาสต์ ที่ตั้งอยู่ในเขตเมืองฉือหลิน ในมณฑลยูนนาน เมืองลี่โป ในมลฑลกุ้ยโจว และเมืองอู่หลง นครฉงชิ่ง ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน

ภูมิประเทศแบบคาสต์ หมายถึง พื้นที่หินปูนที่น้ำฝนน้ำท่า ชะละลายหินออกไป มากจนเป็นตะปุ่มตะป่ำ เต็มไปด้วยหลุมบ่อ ถ้ำ และทางน้ำใต้ดินที่น้ำละลายเอาเนื้อหินปูนแทรกซึมหายลงไป
มรดกโลก
ภูมิประเทศแบบคาสต์ในจีนตอนใต้ได้จดทะเบียนร่วมกันเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 31 เมื่อปี พ.ศ. 2550 ที่เมืองไครสต์เชิร์ช ประเทศนิวซีแลนด์ ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
* (vii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดของการเป็นตัวแทนในวิวัฒนาการสำคัญต่าง ๆ ในอดีตของโลก เช่น ยุคสัตว์เลื้อยคลาน ยุคน้ำแข็ง ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการพัฒนาความหลากหลายทางธรรมชาติบนพื้นโลก
* (viii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดในการเป็นตัวแทนของขบวนการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญทางธรณีวิทยาหรือวิวัฒนาการทางชีววิทยา และปฏิสัมพันธ์ของมนุษย์ต่อสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติที่กำลังเกิดอยู่ เช่น ภูเขาไฟ เกษตรกรรมขั้นบันได

อ้างอิง

* South China Karst
หฺวางหลง
หฺวางหลง ( ) หมายถึงแหล่งมรดกโลกที่งดงามด้วยภูมิประเทศภูเขาสูงยอดปกคลุมด้วยหิมะ ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลเสฉวน ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน นอกจากความสวยงามทางด้านภูมิทัศน์แล้ว ความหลากหลายทางระบบนิเวศ ทั้งทางกายภาพ เช่น น้ำตก และน้ำพุร้อน หรือชีวภาพ แพนด้า และลิงจมูกเชิด ยังสามารถพบเห็นได้ ณ ที่นี่อีกด้วย
มรดกโลก
พื้นที่ที่มีคุณค่าทางทัศนียภาพและประวัติศาสตร์หฺวางหลงได้จดทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 16 เมื่อปี พ.ศ. 2535 ที่เมืองแซนตาเฟ ประเทศสหรัฐอเมริกา ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
* (vii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดของการเป็นตัวแทนในวิวัฒนาการสำคัญต่าง ๆ ในอดีตของโลก เช่น ยุคสัตว์เลื้อยคลาน ยุคน้ำแข็ง ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการพัฒนาความหลากหลายทางธรรมชาติบนพื้นโลก

อ้างอิง
* Huanglong Scenic and Historic Interest Areat
ศูนย์ประวัติศาสตร์มาเก๊า
ศูนย์ประวัติศาสตร์มาเก๊า ( ) หมายถึงสิ่งก่อสร้างและจัตุรัสต่าง ๆ กว่า 20 แห่ง ที่ตั้งอยู่ในเขตบริหารพิเศษมาเก๊า ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน ได้รับจดทะเบียนเป็นมรดกโลก สิ่งก่อสร้างส่วนมากที่เป็นมรดกโลกนั้นเป็นสิ่งก่อสร้างที่เป็นการผสมผสานกันระหว่างสถาปัตยกรรมของเจ้าอาณานิคมโปรตุเกสกับวัฒนธรรมตะวันออกแบบจีน
มรดกโลก
ข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก
สิ่งก่อสร้างสำคัญทางประวัติศาสตร์ในมาเก๊าได้จดทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยเป็นแหล่งมรดกโลกลำดับที่ 31 ของประเทศจีน ภายใต้ชื่อว่า "ศูนย์ประวัติศาสตร์มาเก๊า" ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 29 เมื่อปี พ.ศ. 2548 ที่เมืองเดอร์บัน ประเทศแอฟริกาใต้ ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
* (ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใดๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
*
ได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใดๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
* (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
* (vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์
สถานที่สำคัญที่ได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลก
* วัดอามา (媽閣廟, Templo de A-Má）
* อาคารสำนักงานการท่า (港務局大樓, Quartel dos Mouros）
* บ้านตระกูลเจิ้ง (鄭家大屋, Casa da Cheang) หรือ บ้านแมนดาริน（旧文華大屋, Casa do Mandarim）
* สามเณราลัยและโบสถ์นักบุญโฌแซ (聖若瑟修院大樓及聖堂, Seminário e Igreja de São José）
* โรงละครพระเจ้าเปดรูที่ 5 （崗頂劇院, 伯多祿五世劇院, Teatro de Pedro V）
* หอสมุดรอเบิร์ต ห่อต๊ง （何東圖書館, Biblioteca Sir Robert Ho Tung）
* โบสถ์นักบุญโลวเรงซู （聖老楞佐教堂, 風順堂, Igreja de São Lourenço）
* โบสถ์นักบุญอาโกสชิญญู （聖奧斯定教堂, Igreja de Santo Agostinho）
* โบสถ์นักบุญโดมิงกูส (聖多明我教堂, Igreja de São Domingos）หรือ โบสถ์กุหลาบ (玫瑰堂)
*ซากอาสนวิหารนักบุญเปาลู (聖保祿大教堂遺址, Ruínas d
São Domingos）หรือ โบสถ์กุหลาบ (玫瑰堂)
*ซากอาสนวิหารนักบุญเปาลู (聖保祿大教堂遺址, Ruínas da Antiga Catedral de São Paulo）หรือ ต้าซานปาไผฟาง (大三巴牌坊, Dà sān bā pái fāng)
* โบสถ์นักบุญอันตอนิว (聖安多尼教堂, 花王堂, Igreja de Santo António）
* กำแพงเมืองเก่า (舊城牆遺址, Troço das Antigas Muralhas de Defesa）
* ป้อมปืนใหญ่ (大炮台, Fortaleza do Monte）
*มูลนิธิบูรพา หรือ กาซาการ์เดน (東方基金會會址, Casa Garden）
* สุสานโปรเตสแตนต์ (舊基督教墳場, Cemitério Protestante）
* ป้อมปืนใหญ่กีอา (東望洋炮台, Fortaleza da Guia）
* จัตุรัสลีเลา (阿婆井前地, Largo do Lilau）
* จัตุรัสนักบุญอาโกสชิญญู (聖奧斯定前地, Largo de Santo Agostinho）
* จัตุรัสเซนาดู (議事亭前地, Largo do Senado）
* จัตุรัสวัดอามา (媽閣廟前地, Largo do Pag
）
* จัตุรัสเซนาดู (議事亭前地, Largo do Senado）
* จัตุรัสวัดอามา (媽閣廟前地, Largo do Pagode da Barra）
* จัตุรัสแซ (大堂前地, Largo da Sé）
* จัตุรัสนักบุญโดมิงกูส (板樟堂前地, Largo do São Domingos）
มันหมัก
มันหมัก คืออาหารสัตว์ที่ทำจากหัวมันสำปะหลัง

ในประเทศไทย เกษตรกรนิยมใช้มันสำปะหลังที่แปรรูปมาเป็นมันเส้นและมันอัดเม็ดในสูตรอาหารสัตว์ ซึ่งมันเส้นและมันอัดเม็ดมีราคาถูกกว่าวัตถุดิบอาหารประเภทเดียวกัน เช่น ปลายข้าว ข้าวโพด หรือการใช้มันสำปะหลังในการเลี้ยงสัตว์เพื่อลดต้นทุนการผลิตสัตว์ให้ต่ำลง
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2547 วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีเพชรบุรี และมูลนิธิพัฒนามันสำปะหลังแห่งประเทศไทย ร่วมกันเผยแพร่และจัดทำโครงการอบรม การใช้มันสำปะหลังเป็นอาหารสัตว์ ให้แก่สมาชิกสหกรณ์โคนม ในเขตจังหวัดเพชรบุรี และจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ โดยส่งเสริมให้เกษตรกรผู้เลี้ยงโคนม ปลูกมันสำปะหลัง เพื่อผลิตเป็นมันเส้นสำหรับการเลี้ยงโคนมเพราะมีราคาถูก แต่สภาพภูมิอากาศไม่อำนวย มีฝนตกชุก ความชื้นในอากาศสูงจึงประสบกับปัญหาในการผลิตมันเส้น ถ้าเกษตรกรซื้อมันเส้นจากแหล่งผลิตอื่นจะมีราคาแพง (ประมาณ 5.5 - 6.0 บาทต่อกิโลกรัม)
ทำให้มีการศึกษาการหมักมันสำปะหลังสดร่วมกับวัสดุในท้องถิ่น เช่น เหง้าสับปะรด ใบกระถิน และกิ่งอ่อนสับ พบว่าสามารถนำมันสำปะหลังหมัก แทนการทำมันเส้นได้โดยไม่มีข้อจำกัดเรื่องเวลาและฤดูกาล และการหมักมันสำปะหลังสดร่วมกับกระถินและกิ่งอ่อนสับช่วยเพิ่มคุณค่าทางโภชนา โดยเฉพาะปริมาณโปรตีน และเป็นการเพิ่มมูลค่าวัสดุในท้องถิ่น จึงเผยแพร่ต่อเกษตรกรและได้รับความสนใจในการนำมันสำปะหลังหมักในอาหารโคที่เรียกว่า มันหมัก แทนการใช้มันเส้น สามารถลดต้นทุนการผลิตน้ำนมดิบของเกษตรกร และลดต้นทุนในการเลี้ยงโคเนื้อได้เป็นอย่างดี
มันหมักเป็นการนำหัวมันสำปะหลังสดสับเป็นชิ้นแล้วนำมาหมักรวมกับเหง้าสับปะรดหรือใบกระถินและกิ่งอ่อนสับ โดยน้ำหนักสดในสภาพไร้ออกชิเจนไม่น้อยกว่า 21 วัน มีกลิ่นหอมอมเปรี้ยว ความเป็นกรดด่าง ประมาณ 3.8 - 3.9 ค่าเฉลี่ยวัตถุแห้ง ไม่น้อยกว่า 34% โปรตีน ไม่น้อยกว่า 6.5% เยื่อใย NDF ประมาณ 35% เยื่อใย ADF ประมาณ 26% สามารถใช้เป็นอาหารแหล่งพลังงานในอาหารโคทดแทนมันเส้นได้เป็นอย่างดี มีโปรตีนสูงกว่ามันเส้น แต่ราคาถูกกว่า เกษตรกรสามารถทำมันหมักใช้ได้เองเพราะมีขั้นตอนที่ไม่ซับซ้อน และยังมีประโยชน์เท่ากับหรือมากกว่าอาหารประเภทอื่น ๆ
ในการทำมันหมัก มีขั้นตอนการทำที่ไม่ยุ่งยาก เริ่มจากสับหัวมันสดเป็นชิ้น ๆ ผสมกับเหง้าสับปะรดหรือใบกระถินและกิ่งอ่อนสับ หรือวัตถุดิบอาหารสัตว์อื่น ๆ ตามสัดส่วน คลุกเคล้าให้เข้ากัน บรรจุถุงพลาสติก ถุงละประมาณ 30 - 40 กิโลกรัม หรือหมักในหลุมหมักก็ได้ อัดให้แน่น แล้วไล่อากาศออก ใช้เชือกมันมัดปากถุงสวมทับด้วยถุงอาหารสัตว์อีกชั้นหนึ่ง หมักไว้ประมาณ 21 วัน แล้วสามารถนำไปเลี้ยงสัตว์ได้ เพื่อให้กรดไฮโดรไซยานิค ถูกทำลายหรือลดความเป็นพิษได้โดยความร้อนจากกระบวนการหมัก (กองอาหารสัตว์, 2550)
วัสดุและส่วนประกอบ
#มันสด 
#ใบกระถินและกิ่งอ่อนสับ 
#ถุงพลาสติก มีไว้เพื่อทำการหมักมัน
#ถุงอาหารสัตว์ มีไว้เพื่อสวมถุงพลาสติกที่ใส่มันหมักอีกชั้นหนึ่ง 
#จุลินทรีย์ EM ขยาย
#อุปกรณ์ต่าง ๆ ตามความเหมาะสมที่จะใช้ในการผสม
อนุสรณ์ชัยชนะที่ซาโมเทรซ
อนุสรณ์ชัยชนะที่ซาโมเทรซ หรือ เทพีไนกี้แห่งซาโมเทรซ เป็นประติมากรรมยุคกรีกเฮเลนิสติก แกะสลักจากหินอ่อนแสดงภาพเทพีไนกี้หัวขาดกางปีก สร้างขึ้นในราว 300 ปีก่อนคริสตกาลเพื่อเป็นอนุสรณ์แห่งชัยชนะของกรีซในการรบที่ซาโมเทรซ ถูกค้นพบบนเกาะซาโมเทรซ ประเทศกรีซในปี ค.ศ. 1863 ตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1884 นับเป็นหนึ่งในสุดยอดงานศิลปะล้ำค่าของพิพิธภัณฑ์ และหนึ่งในประติมากรรมที่มีชื่อเสียงของโลก ด้วยเส้นสายที่อ่อนช้อยของปีกที่กางออก และเสื้อผ้าที่พริ้วไหวราวกับต้องกระแสลมเมื่อเทพีไนกี้กำลังร่อนลงสู่พื้นดิน

ดูเพิ่ม
* ไนกี้ (เทพปกรณัม)