SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
ถั่วดาล
]]
 ]]
ดาล ( Dāl, Daal, Dāl, Bēḷe, , Dāl, Parippu, Ḍāḷ, Daali, Paruppu, Pappu, Dāl, Dạl, Dāḷa, Parippu) เป็นคำที่ชาวอินเดียใช้เรียกถั่วกระเทาะซีก ซึ่งเป็นส่วนประกอบที่สำคัญในอาหารอินเดีย คำว่าดาล มาจากภาษาสันสกฤตแปลว่าแยกออก

ดาลเป็นการเตรียมอาหารจากถั่วแห้งซึ่งเอาเปลือกชั้นนอกออก และยังหมายถึงแกงเนื้อสัตว์ที่ใช้ดาลเป็นส่วนประกอบสำคัญ พบในอาหารอินเดีย อาหารเนปาล อาหารปากีสถาน อาหารศรีลังกา และอาหารบังคลาเทศ นิยมกินกับข้าวและผักในภาคใต้ของประเทศอินเดียและนิยมกินกับข้าว โรตี และจปาตี ทางภาคเหนือของอินเดียและปากีสถาน ดาลเป็นแหล่งของโปรตีนสำหรับอาหารที่มีเนื้อน้อยหรือไม่มีเลย ดาลในอาหารศรีลังกาคล้ายกับอาหารอินเดียใต้
ในอินเดียใต้ นิยมใช้ดาลทำอาหารที่เรียกว่า Sambar dal ซึ่งเป็นต้มยำของเม็ดถั่วแดงกับมะขามและผักบางชนิด กินกับข้าว
ชนิดของดาล
ดาลมีหลายชนิด ได้แก่
* ดาลถั่วชันนา ทำจากถั่วชิกพี หรือถั่วเขียวเบงกอล (เมล็ดคล้ายถั่วเหลือง) ลอกเปลือก
* ดาลถั่วเขียว เป็นดาลที่ทำจากถั่วเขียวชนิดเดียวกับที่นำมาเพาะถั่วงอก นิยมใช้ในภาคเหนือของอินเดีย เป็นส่วนผสมหลักของแกงทางอินเดียภาคใต้ที่เรียก Rasam
* ดาลถั่วตูร์ (तूर डाळ - Tūr ḍāḷ ในภาษามราฐี; તુવે૨ દાળ ในภาษาคุชราต; अरहर दाल Arhar dāl หรือ तुवर दाल Tuvar dāl ในอุตรประเทศ; ହରଡ ଡାଲି Harada Daali ในโอริศา; অড়হর ডাল Adahar ในเบงกอล; ತೊಗರಿ ಬೇಳೆ Togari bele ในภาษากันนาดา; కంది పప్పు Kandi pappu ในภาษาเตลูกู; തുവര (തുമര) പരിപ്പ് Tuvara หรือ Tumara parippu ในภาษามลยาฬัม; และ துவரம் பருப்பு Tuvaram paruppu ในภาษาทมิฬ) เป็นถั่วแขกชนิด
pu ในภาษามลยาฬัม; และ துவரம் பருப்பு Tuvaram paruppu ในภาษาทมิฬ) เป็นถั่วแขกชนิดสีเหลือง เป็นส่วนผสมหลักใน Sambar dal 
* ดาลถั่วอูร์ด หรือดาลถั่วดำ (उड़द दाल Uṛad dāl ภาษาฮินดี; ماش Māsh ภาษาอูรดูและภาษาปัญจาบ; ಉದ್ದಿನ ಬೇಳೆ Uddina bele ในภาษากันนาดา; Kolai dal ในภาษาเบงกอล; ବିରି ଡାଲି Biri daali ในภาษาโอริยา; మినుములు Minumulu, మినప పప్పు Minapa pappu, หรือ ఉద్ది పప్పు Uddhi pappu ในภาษาเตลูกู; உளுத்தம் பருப்பு Uḷuttam paruppu ในภาษาทมิฬ; และ ഉഴുന്നു പരിപ്പ് Uzhunnu parippu ภาษามลยาฬัม) ซึ่งถ้านำเปลือกออกจะเป็นสีขาวครีม เป็นส่วนผสมหลักของอาหารอินเดียใต้ Idli และ Dosai และเป็นส่วนผสมหลักของอาหารอินเดียตะวันออกของชาวโอริยา อัสสัม เบงกอล
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* ชาดา คำนวณ และ แสงโสม บุณยศักดิ์. (2545). "อาหารอินเดียตำรับพื้นบ้าน". กรุงเทพฯ: สนพ. หน้าต่างสู่โลกกว้าง. .
*
ยุวชนแดง
ยุวชนแดง ( ) หรือ หงเว่ยปิง ( ) เป็นขบวนการทางสังคมกึ่งทหารของนักศึกษาเยาวชนซึ่งถูกเรียกระดมโดยเหมา เจ๋อตุง ในปี พ.ศ. 2509 และ พ.ศ. 2510 ในช่วงระหว่างการปฏิวัติทางวัฒนธรรมระยะแรก

เป้าหมายองขบวนการยุวชนแดงตามที่ผู้นำระบุไว้ คือ "ท่านประธานเหมาได้กำหนดอนาคตของเราในฐานะองค์กรยุวชนนักปฏิวัติติดอาวุธ...ดังนั้นถ้าประธานเหมาเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพแดงของเรา และพวกเราเป็นยุวชนแดงของเขา ใครจะหยุดพวกเราได้? ก่อนอื่น เราจะทำให้ประเทศจีนนับถือลัทธิเหมาจากภายในสู่ภายนอก และจากนั้นเราจะช่วยให้ประชาชนทำงานจากประเทศอื่นๆที่จะทำให้โลกเป็นสีแดง และจากนั้นก็ทั่วทั้งจักรวาล" }}
ยุวชนแดงได้รับการสนับสนุนโดยตรงจากเหมา และเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ขบวนการยุวชนแดงในปักกิ่งมาถึงจุดสูงสุดในระหว่าง "สิงหาคมแดง" เมื่อปี 1966 ก่อนที่จะแพร่หลายไปทั่วจีนแผ่นดินใหญ่ เหมาใช้งานยุวชนแดงในฐานะโฆษณาชวนเชื่อและเพื่อให้บรรลุเป้าหมายต่าง ๆ เช่น การยึดอำนาจ และการทำลายสัญลักษณ์ของจีนยุคก่อนคอมมิวนิสต์ ("สิ่งเก่าแก่สี่ประการ") ซึ่งรวมถึงโบราณวัตถุและฮวงซุ้ยของบุคคลในประวัติศาสตร์จีน นอกจากนี้ รัฐบาลในยุคนั้นยังให้อิสระแก่ยุวชนแดงอย่างมาก รวมถึงขั้นอนุญาตให้ยุวชนแดงสามารถทำร้ายร่างกายผู้อื่นที่มองว่าเป็นภัยต่อการปกครอง ต่อมาขบวนการยุวชนแดงได้อยู่เหนือการควบคุม และมักเผชิญหน้ากับเจ้าหน้าที่รัฐ รวมถึงเป็นภัยแก่ความปลอดภัยสาธารณะ ท้ายที่สุดรัฐ
ละมักเผชิญหน้ากับเจ้าหน้าที่รัฐ รวมถึงเป็นภัยแก่ความปลอดภัยสาธารณะ ท้ายที่สุดรัฐบาลได้ระงับขบวนการนี้ โดยที่ตัวเหมาเองยังมองว่าขบวนการนักเรียนนักศึกษานี้ได้มีความสุดโต่งเกินไป ภายในปี 1968 ขบวนการยุวชนแดงได้สูญสลายไปหมด
งานฟุตบอลประเพณี
งานฟุตบอลประเพณี สามารถหมายถึง
; ประเทศไทย
* งานฟุตบอลประเพณีจุฬาฯ–ธรรมศาสตร์
* งานฟุตบอลประเพณีมหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา-มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน
* งานฟุตบอลประเพณีมหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์และมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตสุรินทร์
* งานฟุตบอลประเพณีสิงห์ดำ-สิงห์แดง เป็นการแข่งขันฟุตบอลระหว่างคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (สิงห์แดง) กับคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (สิงห์ดำ)
* งานฟุตบอลประเพณีเทพศิรินทร์-สวนกุหลาบ
* งานฟุตบอลประเพณีจตุรมิตรสามัคคี หรือ จตุรมิตรสามัคคี
สวนพฤกษศาสตร์แพดัว
สวนพฤกษศาสตร์แพดัว ( ) เป็นสวนพฤกษศาสตร์ (botanical garden) เพื่อการศึกษาทางพฤกษศาสตร์ที่เก่าที่สุดในโลก (สวนพฤกษศาสตร์ปิซาเป็นสวนพฤกษศาสตร์ของมหาวิทยาลัยที่เก่าที่สุดในโลกอย่างเป็นทางการ) สวนพฤกษศาสตร์แพดัวยังคงตั้งอยู่ที่เมืองแพดัวในประเทศอิตาลี ตั้งแต่เริ่มสถาปนาในปี ค.ศ. 1544 แต่หลังจากนั้นก็ถูกย้ายอีกสองครั้งจนมาตั้งอยู่ ณ ที่ตั้งปัจจุบันตั้งแต่ ค.ศ. 1591 สวนเป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยแพดัว ที่ปัจจุบันครอบคลุมเนื้อที่ 22,000 ตารางเมตร และมีชื่อเสียงว่าเป็นสวนที่สะสมพันธุ์ไม้เฉพาะทางและการออกแบบสวนในประวัติศาสตร์
สวนพฤกษศาสตร์แพดัวมีพันธุ์ไม้ด้วยกันราว 6,000 ชนิดที่จัดตามกลุ่มทางพฤกษศาสตร์ การใช้สอย สิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติ และมาตรฐานประวัติศาสตร์

“สวนพฤกษศาสตร์แพดัว” ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 1997

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* มรดกโลก

แหล่งข้อมูลอื่น
พระราชวังกาแซร์ตา
พระราชวังกาแซร์ตา ( ; ) เป็นอดีตพระราชวังที่ประทับของพระมหากษัตริย์แห่งเนเปิลส์แห่งราชวงศ์บูร์บง ที่ตั้งอยู่ที่เมืองกาแซร์ตาในประเทศอิตาลี พระราชวังกาแซร์ตาเป็นหนึ่งในพระราชวังแบบบาโรกที่ใหญ่ที่สุดที่สร้างขึ้นในยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 18

“พระราชวังกาแซร์ตา” ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 1997 ในฐานะที่ "งานชิ้นเลิศของยุคบาโรก ที่ใช้ทุกสิ่งทุกอย่างในการสร้างความลวงตาและพหุทัศน์ทางสถาปัตยกรรม"
การก่อสร้างพระราชวังกาแซร์ตาเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1752 สำหรับพระเจ้าชาลส์ที่ 7 แห่งเนเปิลส์ ผู้ทรงทำงานอย่างใกล้ชิดกับสถาปนิกลุยจี วันวีเตลลี เมื่อทอดพระเนตรเห็นแบบจำลองสำหรับพระราชวัง พระเจ้าชาลส์ก็ทรงเต็มตื้นไปด้วยพระอารมณ์ "ที่ฉีกพระหทัยจากพระอุระ" แต่พระองค์ก็มิได้มีโอกาสที่จะได้บรรทมในพระราชวังแม้แต่เพียงคืนเดียว พระเจ้าชาลส์ทรงสละราชสมบัติในปี ค.ศ. 1759 เพื่อไปเป็นพระมหากษัตริย์สเปน โครงการดำเนินต่อมาโดยพระราชโอรสองค์ที่สามและผู้ครองเนเปิลส์ต่อมาพระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 4 แห่งเนเปิลส์

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* มรดกโลก

แหล่งข้อมูลอื่น
สะพานส่งน้ำวันวีเตลลี
สะพานส่งน้ำวันวีเตลลี หรือ สะพานส่งน้ำคาโรไลน์ ( ; ) เป็นสะพานส่งน้ำที่สร้างขึ้นเพื่อส่งน้ำสำหรับการใช้สอยที่พระราชวังกาแซร์ตาและรีสอร์ตซานลูซีโอ แหล่งน้ำที่ใช้ส่งมาจากตีนเขาตาบูร์โนจากบ่อน้ำพุธรรมชาติที่ฟิซโซในบุชชาโนไกลออกไปราว 38 กิโลเมตรที่ส่วนใหญ่ส่งใต้ดิน
งานสร้าสะพานว่าจ้างโดยพระเจ้าชาลส์ที่ 7 แห่งเนเปิลส์ และออกแบบโดยสถาปนิกลุยจี วันวีเตลลี ที่กลายมาเป็นชื่อของสะพานต่อมา การก่อสร้างเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1753 และเปิดทำการใช้เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1762 ส่วนของสถาปัตยกรรมที่ยังคงอยู่ในสภาพที่ได้รับการรักษาไว้เป็นอย่างดีคือช่วงที่เป็นสะพานทูฟาที่ยาว 529 เมตรที่เชื่อมหุบเขาเขามัดดาโลนีระหว่างเขาโลกาโนทางตะวันออกกับเขาการ์ซาโนทางตะวันตก ซึ่งสร้างตามแบบสะพานส่งน้ำแบบโรมัน เป็นแนวโค้งซ้อนสามชั้นที่จุดที่สูงที่สุดสูง 55.8 เมตร ช่วงนี้เป็นช่วงที่เป็นมรดกโลก

“สะพานส่งน้ำวันวีเตลลี” ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 1997

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* มรดกโลก 
* สะพานส่งน้ำ
ซานเลอูโช
ซานเลอูโช ( ) เป็นตำบลในเมืองกาแซร์ตาในคัมปาเนียทางตอนใต้ของอิตาลี ที่มีชื่อเสียงจากการเป็นรีสอร์ตที่สร้างขึ้นจากโรงงานไหมเก่า ซานเลอูโชตั้งอยู่ราว 3.5 กิโลเมตรทางตะวันตกเฉียงใต้ของกาแซร์ตา และอยู่สูง 145 เมตรจากระดับน้ำทะเล

ซานเลอูโชได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 1997
ประวัติ
ในปี ค.ศ. 1750 พระเจ้าคาร์ลที่ 7 แห่งเนเปิลส์มีพระบรมราชโองการในมนตรีแบร์นาร์โด ตานุชชีเลือกที่ตั้งที่เดิมเป็นเรือนล่าสัตว์สสำหรับตระกูลอากวาวีวา สำหรับการก่อสร้างสถานที่สำหรับการทดลองทางสังคมและเทคโนโลยี ซึ่งเป็นโครงการผสมระหว่างการสร้างประชาคมที่สนองทั้งความต้องการทางด้านความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี และความต้องการทางสังคม ในระยะแรกซานเลอูโชเป็นสถานที่สำหรับการพักผ่อนจากการหาความสำราญในการล่าสัตว์ที่สร้างบนซากวัดซานเลอูโชที่สะพานส่งน้ำนำน้ำจากน้ำตกไปยังพระราชวังกาแซร์ตาที่ออกแบบโดย สถาปนิกลุยจี วันวีเตลลี พระราชโอรสองค์ที่สามในพระเจ้าคาร์ล พระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 4 แห่งเนเปิลส์ทรงสร้างตำหนักล่าสัตว์ส่วนพระองค์ ณ ที่นั้น พระองค์ทรงเป็นนักล
ที่ 4 แห่งเนเปิลส์ทรงสร้างตำหนักล่าสัตว์ส่วนพระองค์ ณ ที่นั้น พระองค์ทรงเป็นนักล่าสัตว์ผู้มีความสามารถและไม่โปรดชีวิตอันหรูหราในราชสำนัก ซานเลอูโชจึงได้รับการเลือกโดยพระเจ้าคาร์ลและพระราชโอรสทรงสร้างโรงงานไหม กลุ่มสิ่งก่อสร้างกลายมาเป็นสถานที่สำหรับผลิตไหมซึ่งเป็นสิ่งก่อสร้างประเภทที่ล้ำยุคของคริสต์ศตวรรษที่ 18 สถาปนิกฟรานเชสโค โคลเลชินีเป็นผู้ออกแบบโรงงานอุตสาหกรรม ที่กี่ที่ส่งเสียงดังติดตั้งเคียงข้างกับห้องชุดที่ประทับและห้องนั่งเล่นกลายเป็นชาเปลสำหรับคนงาน
จากนั้นก็ได้มีการสร้างหมู่บ้านสำหรับคนงานที่ขยายตัวจนกลายเป็นเมืองอุตสาหกรรม ที่ในปี ค.ศ. 1789 กลายเป็น "Real Colonia dei Setaioli" ("ราชอาณานิคมช่างทอไหม") พระเจ้าเฟอร์ดินานด์มีพระราชประสงค์ที่จะทำการขยายให้ใหญ่โตขึ้นเป็นเมืองใหญ่ที่เรียกว่า "แฟร์ดีนันโดโปลี" แต่ต้องมาหยุดยั้งลงเนื่องมาจากการรุกรานของฝรั่งเศส

ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีของซานเลอูโชที่เลื่องลือไปทั่วยุโรปได้รับการใช้เป็นแบบฉบับ สมาชิกของประชาคมมีอภิสิทธิ์เทียบเท่ากับระบบการประกันสังคมในปัจจุบัน การปฏิวัติในปี ค.ศ. 1799 ยุติความก้าวหน้าของโครงการสร้างแฟร์ดีนันโดโปลีโดยกะทันหัน แต่รีสอร์ตซานเลอูโชเจริญตัวขึ้นระหว่างการยึดครองของฝรั่งเศสระหว่าง ค.ศ. 1806 จนถึง ค.ศ. 1815

อ้างอิง
กัสเตลเดลมอนเต
กัสเตลเดลมอนเต ( , "ปราสาทบนภูเขา") เป็นปราสาทที่ตั้งอยู่ในแคว้นปุลยาทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศอิตาลี ที่สร้างโดยสมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ราวระหว่างปี ค.ศ. 1240 ถึงปี ค.ศ. 1250 ภายในออกจะได้รับความเสียหายทางบรรยากาศจากการตกแต่งด้วยหินอ่อน และอื่น ๆ ที่ทำกันขึ้นระหว่างหลายศตวรรษต่อมา ตัวปราสาทไม่มีคูล้อมรอบและไม่มีสะพานชักที่ทำให้สันนิษฐานว่าอาจจะไม่ได้ตั้งใจจะใช้เป็นปราสาทสำหรับการป้องกันตัวทางทหารมาตั้งแต่แรกสร้าง

กัสเตลเดลมอนเต ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 1996

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* มรดกโลก
แหล่งข้อมูลอื่น
* Paradoxplace Castel del Monte Photo Gallery 
* Tourist Information in English about Castel del Monte
* Photogallery of Castel del Monte
เกาะตีเนตโต
เกาะตีเนตโต ( ) เป็นเกาะที่ตั้งอยู่ในทะเลลีกูเรียน ที่เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเกาะ (archipelago) ที่ติดกันสามเกาะที่ยื่นออกไปจากแผ่นดินใหญ่ที่ปอร์โตเวเนเร

เกาะตีเนตโต ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 1997

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* มรดกโลก

แหล่งข้อมูลอื่น
วิทยาลัยชุมชนแม่ฮ่องสอน
วิทยาลัยชุมชนแม่ฮ่องสอน เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐในกลุ่มสถาบันวิทยาลัยชุมชน ในสังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม ซึ่งเปิดสอนในหลักสูตรอนุปริญญา โดยการเสริมสร้างโอกาสทางการศึกษาระดับอุดมศึกษา เพื่อเพิ่มคุณค่าชีวิตและศักยภาพของบุคคลและชุมชน
ประวัติ
วิทยาลัยชุมชนแม่ฮ่องสอน เริ่มก่อตั้งเมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2545 ตามนโยบายของรัฐบาลที่ต้องการจัดการศึกษาให้ตอบสนองต่อความต้องการของท้องถิ่นในจังหวัดที่ไม่มีสถาบันอุดมศึกษา โดยการคัดเลือกสถานศึกษาศูนย์การศึกษานอกโรงเรียนจังหวัดแม่ฮ่องสอน ให้ทำหน้าที่วิทยาลัยชุมชนควบคู่ไปกับภารกิจเดิม ปัจจุบันวิทยาลัยชุมชนแม่ฮ่องสอน ตั้งอยู่ในเขตอำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน จัดการเรียนการสอนในระดับอนุปริญญา และหลักสูตรระยะสั้น
หลักสูตร
วิทยาลัยชุมชนแม่ฮ่อนสอน เปิดสอนหลักสูตรอนุปริญญา ดังนี้ 
{| class="toccolours" width = 100%
|-
! style="background: blue; color: White; "| อนุปริญญา 
|-
| valign = "top" |
หลักสูตรอนุปริญญาศึกษาศาสตร์ (อ.ศษ.)
* สาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย

หลักสูตรอนุปริญญาศิลปศาสตร์ (อ.ศศ.)
* สาขาวิชาการปกครองท้องถิ่น
* สาขาวิชาการท่องเที่ยว

หลักสูตรอนุปริญญาบริหารธุรกิจ (อ.บธ.) 
* สาขาวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ
* สาขาวิชาการจัดการ

หลักสูตรอนุปริญญาวิทยาศาสตร์ (อ.วท.)
* สาขาวิชาเทคโนโลยีการเกษตร
* สาขาวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศ

หลักสูตรอนุปริญญาสาธารณสุขศาสตร์ (อ.ส.)
* สาขาวิชาสาธารณสุขชุมชน
* สาขาวิชาการจัดการสุขภาวะผู้สูงอายุในชุมชน
หลักสูตรอนุปริญญาบัญชี (อ.บช.)
* สาขาวิชาการบัญชี

|-
|}

หน่วยงาน
หน่วยจัดการศึกษา
* วิทยาลัยชุมชนแม่ฮ่องสอน
* อำเภอปาย
* อำเภอปางมะผ้า
* อำเภอขุนยวม
* อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน
* อำเภอแม่ลาน้อย
* อำเภอแม่สะเรียง
* ศูนย์การเรียนรู้ ICT ชุมชน

สถาบันไทใหญ่ศึกษา
วิทยาลัยชุมชนแม่ฮ่องสอน ได้จัดตั้งศูนย์ไทใหญ่ศึกษา ขึ้นเพื่อเป็นโครงการนำร่งในการพัฒนาฐานข้อมูลสำหรับการสร้างเมืองมรดกทางวัฒนธรรม จังหวัดแม่ฮ่องสอน มีหน้าที่ในการรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับประวัติศาสตร์แหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม สถาปัตยกรรมศิลปวัฒนธรรม ประเพณี วิถีชีวิต คติความเชื่อ ฯลฯ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* ศูนย์ไทใหญ่ศึกษา
โมโกะ จัมบี้
โมโกะจัมบี้ (Moko_jumbie) เป็นเครื่องเล่นชนิดหนึ่งที่มาจากประเทศตรินิแดดและโตเบโก ลักษณะของมันจะเป็นท่อนไม้ที่สามารถเชื่อมต่อกับขาเป็นแนวเดียวกันอย่างแข็งแรง เมื่อผู้เล่นสวมใส่เจ้าโมโกะจัมบี้ก็จะเดินหรือเต้นบนความสูงที่ต่อจากเจ้าท่อนไม่นั้น รากศัพท์ของมันอาจจะมาจาก "Moko" (ซึ่งอาจจะอ้างอิงมาจากชื่อเทพเจ้าของแอฟริกา) และจัมบี้เป็นศัพท์ทางแถบแคริเบียนที่ใช้เรียกพวกภูติผีหรือวิญญาณซึ่งอาจจะแผลงมาจากภาษาคองโกคำว่าซัมบี้ (Zumbi) โมโกะจัมบี้มีต้นกำเนิดมาจากประเทศแถบแอฟริกาตะวันตก สืบทอดต่อกันมาสู่ประเทศแถบแคริเบี้ยน ชนเผ่าต่างๆมักจะใช้มันเป็นเครื่องเล่นยามที่มีงานเทศกาลต่าง เด็กๆจะถูกสอนให้เล่นมันเหมือนกับเป็นวัฒนธรรม
เมื่อเทพเจ้าโมโกะที่มาจากประเทศคองโกและไนจีเรีย ประเทศตรินิแดดได้รับอิทธิพลจากเทพเจ้าโมโกะ และยังมีผลต่อความเชื่อเรื่องจารีตประเพณี พระเจ้าคือผู้ที่มองมาจากภูเขาบนความสูงเสียเมฆ เขาสามารถแลเห็นล่วงหน้าได้ถึงภัยอันตรายและภูติผีปีศาจ ชื่อโมโกะหากแปลตามตัวอักษรจะหมายถึงผู้รู้แจ้ง และเขาจะเป็นตัวแทนที่ยืนอยู่บนไม้ต่อขาสูงละลิ่ว ยังมีพละกำลังที่ไม่สามารถอธิบายได้ต่อสายต่อมนุษย์ ในเกือบทุกเชื้อชาติที่มีความเกี่ยวข้องกัน โมโกะได้ลุกขึ้นจากคนที่มีความสูงปกติ สูงขั้นสู่ท้องฟ้าอย่างง่ายดายโดยปราศจากความช่วยเหลือ และล่วงหล่นลงมาเสมือนว่าจะปลดปล่อยทุกสิ่งทุกอย่าง และคิดถึงการใช้ชีวิตอย่างไรให้เกิดประสิทธิภาพ
เจ้าโมโกะได้เข้ามายังประเทศตรินิแดดโดยการ "เดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติสจากชายฝั่งตะวันตกของแอฟริกา แบกความทุกข์ไว้มากมาย ประสบการณ์หลายศรรตวรรษ และการถูกจ้องทำลาย
จากความป่าเถื่อนไร้มนุษยธรรม แต่ก็ยังเดินต่อไปเรื่อยๆ (John Cupid, Carribean Beat)" ความเชื่อที่ยังหลงเหลือในจิตใจของชนรุ่นหลัง ระหว่างความเป็นทาสกับการเป็นพลเมืองในอาณานิคม ในที่สุดก็ได้มาเดินบนท้องถนนของประเทศตรินิแดดเพื่อเป็นการเฉลิมฉลองต่ออิสรภาพ เมื่อมันได้ฝังรากลึกลงไปในประเพณีของคนแอฟริกันที่สืบทอดต่อกันมา ประเทศตรินิแดดได้ปรับเปลี่ยนปรับปรุงให้มีความโดดเด่นโดยมีการเพิ่มคำว่าจัมบี้ หรือชื่อผีเข้าไป ก่อนปี 1900 ก่อนที่เจ้าโมโกะจัมบี้จะได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของงานเฉลิมฉลองมวลชน
ป ก่อนปี 1900 ก่อนที่เจ้าโมโกะจัมบี้จะได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของงานเฉลิมฉลองมวลชนในประเทศตรินิแดด เจ้าโมโกะจัมบี้นั้นจะเดินไปรอบๆถนนของท่าเรือในสเปนรวมถึงเมืองอื่น เพื่อที่จะปกป้องภยันตรายจากปีศาจ บทบาทหนึ่งที่สำคัญของเจ้าโมโกะจัมบี้คือการที่จะขอรับบริจาคจากผู้รอเฝ้าชมขบวนแห่งานที่อยู่บนอาคาร อย่างไรก็ตามความมีชื่อเสียงของเจ้าโมโกะจัมบี้ในงานเฉลิมฉลองก็เกิดขึ้นอย่างช้า ๆ จนกระทั่งมันถูกฟื้นฟูอย่างจริงจังขึ้นมาอีกครั้ง
ก่อนปี 1900 ที่เจ้าโมโกะจัมบี้จะเป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญสำหรับงานเฉลิมฉลอง จนกระทั่งมีชายสองคนในนำวัฒนธรรมนี้กลับมา ชายสองคนนั้นชื่อ มูส (Moose) และดราก้อน (Dragon) เขาได้นำมันในงาน และยังได้สร้างสรรค์โมโกะจัมบี้ชนิดใหม่ขึ้นมา เอกลักษณ์ของไม้ต่อขาจะเป็นการเดินสมัยใหม่ แต่ก็มีการเดินที่จะไม่มีการรัดที่ขากับไม้ การเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นจากชายชื่อเบน (Ben) ซึ่งเป็นนักท่องเที่ยวชาวแคนาดาได้มายังประเทศตรินิแดดกับไม้ต่อขาหนึ่งคู่ เขาจะรัดมันไว้กับขา และชาวตรินิแดดก็ได้แรงบันดาลใจจากการออกแบบของเบน จึงนำมันมาปรับใช้เองด้วย ตอนนี้มีคณะโมโกะจัมบี้ในประเทศตรินิแดดสองคณะ วะตุซี่ (Watusi) และคิริมันจาโร (Kilimanjaro) แต่ก็ยังมีคณะที่เล็กๆอยู่อีกบ้าง ดังนั้น
่ (Watusi) และคิริมันจาโร (Kilimanjaro) แต่ก็ยังมีคณะที่เล็กๆอยู่อีกบ้าง ดังนั้นโมโกะจัมบี้ได้มีแนวคิดมาจากแอฟริกา แต่ตรินิแดดนั้นได้ประยุกต์ใช้มันเป็นของตัวเอง
วิวาห์ของชาวไร่ (เบรอเคิลผู้พ่อ)
วิวาห์ของชาวไร่ ( ; ) เป็นงานจิตรกรรมที่เขียนโดยปีเตอร์ เบรอเคิล (ผู้พ่อ) (ค.ศ. 1525-1569) จิตรกรชาวเฟลมิชคนสำคัญของสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาแบบดัตช์และเฟลมิช เขียนขึ้นเมื่อราวปี ค.ศ. 1567 ถึงปี ค.ศ. 1568 ภาพ "วิวาห์ของชาวไร่" ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะในประเทศออสเตรีย

เนื้อหา
ภาพ "วิวาห์ของชาวไร่" เป็นงานจิตรกรรมหนึ่งในหลายชิ้นของเบรอเคิลที่บรรยายชีวิตของชาวไร่ชาวนา เจ้าสาวนั่งอยู่หน้าพิดานสีเขียวกลางห้อง แต่เจ้าบ่าวไม่ทราบว่าเป็นผู้ใด ซึ่งอาจจะเป็นชายแต่งดำที่นั่งถือเหยือกเบียร์ทางซ้ายสุดของภาพ ทางด้านขวาเป็นกลุ่มนักดนตรี ด้านหน้ามีเด็กนั่งเลียชาม
งานเลี้ยงจัดในโรงนาที่มีมัดฟางสองมัดและคราดห้อยอยู่อยู่บนผนังทางขวาของพิดานเพื่อเป็นเครื่องเตือนถึงฤดูเก็บเกี่ยวและความรับผิดชอบของเกษตรกร ด้านหน้าของภาพทางขวาเป็นชายสองคนแบกอาหารที่ตั้งบนแคร่ที่ทำด้วยประตูที่ถอดมา อาหารหลักที่เห็นก็มีขนมปัง ข้าวต้มจากธัญพืช (porridge) และซุป

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาแบบดัตช์และเฟลมิช
* ภาพเขียนสีน้ำมัน
* ภาพชีวิตประจำวัน
นักบุญจอร์จ (ราฟาเอล)
นักบุญจอร์จ ( ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยราฟาเอล จิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์, ปารีสในประเทศฝรั่งเศส ภาพ “นักบุญจอร์จ” เขียนในปี ค.ศ. 1504 ต่อมาระหว่าง ค.ศ. 1504 ถึง ค.ศ. 1506 ราฟาเอลเขียนภาพในหัวข้อเดียวกัน “นักบุญจอร์จและมังกร” (หอศิลป์แห่งชาติ, วอชิงตัน ดี.ซี.)

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* ราฟาเอล
* จิตรกรรมยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลี
* นักบุญจอร์จ
คลองบางกอกน้อย
คลองบางกอกน้อย ตั้งอยู่ในกรุงเทพมหานครและจังหวัดนนทบุรี เดิมเคยเป็นส่วนหนึ่งของแม่น้ำเจ้าพระยา จนกระทั่งรัชสมัยสมเด็จพระไชยราชาธิราชแห่งกรุงศรีอยุธยา (พ.ศ. 2077–2089) ได้โปรดเกล้าฯ ให้ขุดคลองลัดแม่น้ำขึ้นจากปากคลองบางกอกน้อยไปยังปากคลองบางกอกใหญ่ ซึ่งกล่าวกันว่าช่วยย่นระยะทางได้ถึง 1 วัน ต่อมากระแสน้ำส่วนใหญ่ได้ไหลเข้าสู่คลองลัดทำให้คลองกว้างขึ้นเรื่อย ๆ กลายเป็นแม่น้ำเจ้าพระยาสายใหม่ ส่วนแม่น้ำสายเดิมแคบลงกลายเป็นคลองบางกอกน้อย คลองชักพระ และคลองบางกอกใหญ่แทน
คลองบางกอกน้อยเริ่มต้นตั้งแต่แม่น้ำเจ้าพระยาทางเหนือของสถานีรถไฟธนบุรี ไหลขึ้นไปบรรจบคลองชักพระ (คลองบางขุนศรี) และคลองลัดบางกรวย ตรงข้ามวัดสุวรรณคีรี มีความกว้างมากถึง 40 เมตร และยาว 3.3 กิโลเมตร คณะรัฐมนตรีมีมติให้คลองบางกอกน้อยเป็นคลองสำคัญซึ่งจะต้องอนุรักษ์ไว้ เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2510 ในปัจจุบันช่วงคลองลัดบางกรวย (หมายเลข ๒ ในภาพ) ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งคลองบางกอกน้อยไปด้วย รวมถึงคลองอ้อมนนท์ (ช่วงตั้งแต่คลองบางกรวยถึงคลองบางใหญ่) ก็เรียกกันทั่วไปว่าคลองบางกอกน้อยเช่นกัน
ปัจจุบัน คลองบางกอกน้อยใช้ในการคมนาคม สัญจร ทัศนาจร ท่องเที่ยว ใช้ขนส่งสินค้า ใช้เล่นกีฬาทางน้ำ ใช้อาบน้ำ ใช้ล้างภาชนะ ใช้ระบายน้ำ และยังเป็นเส้นทางชักพระของวัดนางชีโชติการามซึ่งมีขึ้นในวันแรม 2 ค่ำ เดือน 12 ของทุกปี โดยชักแห่ไปทางน้ำ ผ่านคลองชักพระ คลองบางกอกน้อย แล้ววกลงมาตามแม่น้ำเจ้าพระยา เข้าคลองบางกอกใหญ่ กลับไปยังวัดนางชีตามเดิม
สถานที่สำคัญริมคลองบางกอกน้อย
* วัดโตนด
* วัดบางระโหง
* วัดขวัญเมือง
* วัดบางรักน้อย
* วัดประชารังสรรค์
* สวนเชิงเกษตรบางรักน้อย
* วัดบางรักใหญ่
* วัดสวนแก้ว
* วัดโมลี
* วัดมะเดื่อ
* วัดศรีราษฎร์
* วัดเสาธงหิน
* วัดราษฎร์ประคองธรรม
* วัดพิกุลเงิน
* วัดอัมพวัน
* วัดบางม่วง
* วัดปรางค์หลวง
* วัดยุคันธราวาส
* วัดโบสถ์บน
* วัดโพธิ์เอน
* วัดอุทยาน
* วัดบางไกรนอก
* วัดไทยเจริญ
* วัดปราสาท
* วัดแก้วฟ้า
* วัดบางอ้อยช้าง
* วัดโพธิ์บางโอ
* วัดท่าบางสีทอง
* วัดโตนด
* วัดชลอ
* วัดเกดประยงค์เล็กตั้งตรงจิตร
* วัดน้อยใน
* วัดพิกุลทอง
* วัดไก่เตี้ย
* วัดสุวรรณคีรี
* วัดภาวนาภิรตาราม
* วัดนายโรง
* วัดใหม่ยายแป้น
* วัดสุวรรณาราม
* วัดศรีสุดาราม
* พิพิธภัณฑ์เรื
กรากุฟ
กรากุฟ ( , ) หรือ คราเคา ( , ) เป็นหนึ่งในเมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสองและเก่าแก่ที่สุดในโปแลนด์และเป็นจุดหมายปลายทางที่นิยมของนักท่องเที่ยว เขตเมืองเก่าได้รับการบรรจุอยู่ในรายชื่อแหล่งมรดกโลก เมืองตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำวิสตูลาในจังหวัดมาวอปอลสกา (เลสเซอร์โปแลนด์) เมืองมีที่มาตั้งแต่ในคริสต์ศตวรรษที่ 7 กรากุฟเป็นหนึ่งในเมืองศูนย์กลางชั้นนำอย่างมีแบบแผนของสถาบันการศึกษาโปแลนด์ วัฒนธรรมและชีวิตศิลปะ และยังเป็นหนึ่งเมืองศูนย์กลางสำคัญด้านธุรกิจของโปแลนด์ เป็นเมืองหลวงของโปแลนด์ระหว่างปี ค.ศ. 1038 ถึง ค.ศ. 1596 เป็นเมืองหลวงของแกรนด์ดัชชีกรากุฟระหว่างปี ค.ศ. 1846 ถึง ค.ศ. 1918 และเมืองหลวงของจังหวัดกรากุฟระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 14 ถึงปี ค.ศ. 1999
ค.ศ. 1918 และเมืองหลวงของจังหวัดกรากุฟระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 14 ถึงปี ค.ศ. 1999 และปัจจุบันเป็นเมืองหลักของจังหวัดมาวอปอลสกา
เมืองเริ่มเติบโตขึ้นมาตั้งแต่ยุคหิน มีการตั้งรกรากถิ่นฐานในเมืองที่มีความสำคัญที่สุดเป็นอันดับ 2 ของโปแลนด์นี้ เริ่มต้นในหมู่บ้านในเนินเขาวาแวล และมีการบันทึกว่าเป็นศูนย์กลางการค้าอย่างคึกคักของชาวสลาฟในยุโรปใน ค.ศ. 965 หลังจากสาธารณรัฐโปแลนด์ที่ 2 และในคริสต์ศตวรรษที่ 20 กรากุฟก็เป็นที่ยอมรับอีกครั้งในฐานะศูนย์กลางการศึกษาหลักแห่งชาติและด้านศิลปะ ที่มีมหาวิทยาลัยเกิดใหม่และงานด้านวัฒนธรรมมากมาย
หลังจากที่นาซีเยอรมนีรุกรานโปแลนด์ จนเป็นฉนวนสงครามโลกครั้งที่สอง กรากุฟกลายเป็นเมืองหลวงของเขตยึดครองเขตปกครองสามัญภายใต้เยอรมนี ชาวยิวในเมืองถูกย้ายออกไปอยู่ในเขตกำแพงที่เรียกว่า กรากุฟเกตโต จากนั้นถูกส่งไปค่ายมรณะอย่างเช่นเอาช์วิทซ์และกรากุฟ-ปวาชุฟ

ในปี ค.ศ. 1978 ในปีที่ยูเนสโกยกย่องให้กรากุฟอยู่ในรายชื่อมรดกโลก การอล วอยตือวา บาทหลวงแห่งเมืองกรากุฟขึ้นเป็นพระประมุขแห่งศาสนจักรนิกายโรมันคาทอลิกเป็นสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 ถือเป็นพระสันตะปาปาคนแรกที่ไม่ใช่ชาวอิตาลีในรอบ 455 ปี และถือเป็นพระสันตะปาปาชาวสลาฟคนแรก

อ้างอิง

หมายเหตุ
* Bieniarzówna Janina, Małecki Jan M., Mitkowski Józef (red.) Dzieje Krakowa, Wyd. Literackie, Kraków 1979; (całość)
* Agatstein–Dormontowa D., Żydzi w Krakowie, w okresie okupacji niemieckiej., [w:] „Rocznik Krakowski”, t. XXXI, Kraków 1958
* Podhorizer–Sandel E., O zagładzie Żydów w dystrykcie krakowskim, [w:] „Biuletyn ŻIH”, 1959, nr 30, s. 87–109
ขนมผักกาด
ขนมผักกาด หรือ ขนมหัวผักกาด เป็นอาหารว่างจำพวกติ่มซำที่พบบ่อยในสำรับอาหารแต้จิ๋ว และในอาหารกวางตุ้ง นอกจากนี้ขนมผักกาดยังได้รับความนิยมในวัฒนธรรมอาหารหมิ่นใต้และหมิ่นตงเช่นในฝูเจี้ยนและไต้หวัน รวมทั้งในวัฒนธรรมของชาวจีนโพ้นทะเลในสิงคโปร์ และในมาเลเซีย ซึ่งชาวฮกเกี้ยนเหล่านี้รวมทั้งชาวไทยเชื้อสายจีนในภูเก็ตเรียก ฉ่ายถ้าวโก้ย ( ) นิยมกินทั้งแบบนึ่ง แบบจี่ ทอด และแบบผัด

ชื่อ
ในภาษาไทยเรียกว่า “ขนมหัวผักกาด” ใช้เรียกอาหารแป้งนึ่งจากข้าวเจ้าและข้าวเหนียวโดยทั่วไป
ในภาษาอังกฤษอาจเรียกตามทับศัพท์สำเนียงแต้จิ๋ว คือ "chai tow kway" เมื่อแปลตามตัวคือ radish cake ผักกาดหัว (菜头) แต่บางครั้งเมื่อสับสนจากการแปล "แครอท" จากภาษาจีนกลาง ผักกาดหัวมักใช้คำว่า “萝卜“ (หลัวปั่ว) และ แครอทคือ “红萝卜“ (หงหลัวปั่ว) ทำให้บางพื้นที่ในประเทศแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่ใช้ภาษาอังกฤษแบบฮกเกี้ยนเรียก "carrot cake" ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับ "เค้กแครอท" เค้กทำจากแครอทในวัฒนธรรมอาหารตะวันตก เนื่องจากการเรียกชื่อผิดนี้ทำให้เกิดการเขียนหนังสือแนะนำอาหารข้างทางของสิงคโปร์ที่โด่งดังและตั้งชื่อหนังสือว่า There's No Carrot in Carrot Cake (ไม่มีแครอทในขนมหัวผักกาด) ซึ่งเขียนโดย Dr. Olivia Law จัดพิมพ์โดย Epigram Books ในปี ค.ศ. 2010
ส่วนประกอบ
ทำจากแป้งข้าวเจ้า น้ำ หัวไชเท้าขาวขูดยาวหรือหั่นฝอยและควรบีบน้ำออกเพื่อช่วยลดรสเฝื่อนของไชเท้า อาจเติมแป้งเท้ายายม่อม แป้งสาลี แป้งข้าวโพด เพื่อให้เกาะตัวเป็นก้อนได้ดีขึ้น จากนั้นเติมเครื่องปรุงรสอื่น ๆ เช่น จำพวกเนื้อได้แก่กุ้งแห้ง เนื้อหมู หรือ กุนเชียง และจำพวกพืชหอมได้แก่ เห็ดหอม ถั่วลิสง กระเทียมเจียว รวมทั้งเหล้าจีน พริกไทยและเกลือ คลุกเคล้าให้เข้ากันพักไว้ แล้วนำไปนึ่ง หั่นเป็นแผ่นขนาดใหญ่ และกินกับน้ำจิ้มผสมน้ำส้มสายชูพริก

ขนมผักกาดทอด
นำขนมผักกาดที่นึ่งและทิ้งไว้ให้อุณหภูมิลดลงเพื่อให้มีความเหนียวจับตัวได้ดี นำไปจี่ ทอด หรือผัดกับกับไข่ อาจปรุงรสด้วยไชโป๊ น้ำมันหอย ซีอิ๊วดำหวาน น้ำตาลทราย พริกไทยป่น อาจเติมถั่วงอก
พิพิธภัณฑ์โซโลมอน อาร์. กุกเกนไฮม์
พิพิธภัณฑ์ โซโลมอน อาร์. กุกเกนไฮม์ ( ) เปิดเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1959 เป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ที่เป็นที่รู้จักที่สุดในนครนิวยอร์กและเป็นจุดสังเกตทางสถาปัตยกรรมที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่ง ออกแบบโดยแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์ โดยอาจเรียกง่าย ๆ ว่า "กุกเกนไฮม์" เป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีผลงานศิลปะแบบ ศิลปะอิมเพรสชันนิสม์ ศิลปะอิมเพรสชันนิสม์สมัยหลัง ศิลปะสมัยใหม่ยุคแรก และศิลปะร่วมสมัย และยังมีการจัดนิทรรศการพิเศษระหว่างปี อาคารตั้งอยู่แถบอัปเปอร์อีสต์ไซด์ในนครนิวยอร์ก และเป็นพิพิธภัณฑ์แห่งที่ 2 ที่เปิดโดยมูลนิธิโซโลมอน อาร์. กุกเกนไฮม์ที่ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1937
อาคารพิพิธภัณฑ์โซโลมอน อาร์. กุกเกนไฮม์ และอาคารอีกเจ็ดแห่งที่ออกแบบโดยแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์ได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก "สถาปัตยกรรมศตวรรษที่ 20 ของแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์" เมื่อเดือนกรกฎาคม 2019

อ้างอิง
วิทยาลัยชุมชนหนองบัวลำภู
วิทยาลัยชุมชนหนองบัวลำภู เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐในกลุ่มสถาบันวิทยาลัยชุมชน ในสังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม จัดการศึกษาในระดับอนุปริญญา และหลักสูตรระยะสั้น จัดตั้งขึ้นตามมติคณะรัฐมนตรีวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 พร้อมกับวิทยาลัยชุมชนอีก 9 แห่งทั่วประเทศ เมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2545 โดยการคัดเลือกวิทยาลัยเทคนิคหนองบัวลำภู ให้ทำหน้าที่วิทยาลัยชุมชนควบคู่ไปกับภารกิจเดิม ปัจจุบันใช้สถานที่ของศูนย์ราชการจังหวัดหนองบัวลำภู อำเภอเมืองหนองบัวลำภู จังหวัดหนองบัวลำภู เป็นสถานที่ทำการของวิทยาลัยฯ
ประวัติ
วิทยาลัยชุมชนหนองบัวลำภู ตั้งขึ้นตามคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ ๑๙ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๕ โดยให้วิทยาลัยเทคนิคหนองบัวลำภูเป็นแม่ข่ายและมีโรงเรียนมัธยมศึกษาทุกอำเภอสังกัดกรมสามัญศึกษา วิทยาลัยการอาชีพศรีบุญเรือง และสำนักงานการศึกษานอกโรงเรียนเป็นเครือข่าย (มีผู้ปฏิบัติหน้าที่ในตำแหน่งผู้อำนวยการ) นายอำพล ดีรัศมี/นายไพบูลย์ พันธนิติ โดยมีนายปรีชา รัตนสังข์ เป็นประธานคณะกรรมการสภาวิทยาลัยเป็นการชั่วคราว
ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. ๒๕๔๖ มีประกาศกฎกระทรวงศึกษาธิการว่าด้วยการจัดการศึกษาระดับอุดมศึกษาต่ำกว่ารูปแบบวิทยาลัยชุมชน และมีการดำเนินการให้ได้มาซึ่งคณะกรรมการสภาวิทยาลัย มีนายกิตติ ยศภา, นายแพทย์ศราวุธ สันตินันตรักษ์, นายพิศาล เชยคำแหง, นายวิทวัส วทานิโนบล เป็นประธานสภาคณะกรรมการตามลำดับ มีว่าที่ร้อยตรีวีระ บุราณรักษ์, นายอดิศักดิ์ ศรีภูมั่น, นายวีระชัย กวีธีระวัฒน์, นายไพบูลย์ พันธนิติ เป็นผู้อำนวยการตามลำดับ
ในปี พ.ศ. ๒๕๕๘ มีการตราพระราชบัญญัติสถาบันวิทยาลัยชุมชนขึ้น มีนายพงษ์ศักดิ์ ศรีวรกุล, นายสายศิลป์ สายืน เป็นผู้อำนวยการวิทยาลัย และมีนายนพพร โฆสิระโยธิน เป็นประธานสภาวิทยาลัย ปัจจุบันวิทยาลัยชุมชนหนองบัวลำภู สังกัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม โดยมีนายมงกุฎ จำนงค์นิต เป็นประธานสภาวิทยาลัย และมีว่าที่ร้อยตรีวีระสกุล บุราณรักษ์ เป็นผู้อำนวยการวิทยาลัย มีการบริหารจัดการเครือข่ายร่วมกับหน่วยจัดการศึกษา จำนวน ๔ หน่วยจัดการศึกษา รวมทั้งห้องเรียนของวิทยาลัย ด้วยความร่วมมือจากเครือข่าย คณะกรรมการหน่วยจัดการศึกษา ผู้สอนพิเศษ โดยมีพื้นที่การให้บริการทั่วทั้งจังหวัดหนองบัวลำภู วิทยาลัยชุมชนหนองบัวลำภูมีพื้นที่ จำนวน ๒๐๐ ไร่
หลักสูตร
วิทยาลัยชุมชนหนองบัวลำภู เปิดสอนหลักสูตรอนุปริญญา ดังนี้
# สาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย ตัวย่อ อ. (การศึกษาปฐมวัย) 
# สาขาวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ ตัวย่อ อ. (คอมพิวเตอร์ธุรกิจ) 
# สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ ตัวย่อ   อ. (รัฐประศาสนศาสตร์)
# สาขาวิชาการจัดการโลจิสติกส์ ตัวย่อ   อ. (การจัดการโลจิสติกส์)
# สาขาวิชาเทคโนโลยีการเกษตรสมัยใหม่

หน่วยจัดการศึกษา
หน่วยจัดการศึกษาของวิทยาลัยชุมชนหนองบัวลำภู
วิทยาลัยชุมชนหนองบัวลำภู  เป็นสถาบันอุดมศึกษาที่จัดการศึกษาในระดับต่ำกว่าปริญญา เปิดสอนในระดับอนุปริญญา ในปีการศึกษา 2565 มีชุมชนเครือข่ายที่ขอเปิดเป็นหน่วยจัดการศึกษา/สถานที่จัดการศึกษา  จำนวน 4  หน่วยจัดการศึกษาและห้องเรียนวิทยาลัยชุมชน ครอบคลุมพื้นที่ 6 อำเภอ ดังนี้

1. หน่วยจัดการศึกษาสถานีตำรวยภูธรศรีบุญเรือง                                    อ.ศรีบุญเรือง

2. หน่วยจัดการศึกษาโรงเรียนโนนสังวิทยาคาร                                         อ.โนนสัง

3. หน่วยจัดการศึกษาเทศบาลตำบลกุดดินจี่ (วัดศิริบุญธรรม)                        อ.นากลาง

4. หน่วยจัดการศึกษาโรงเรียนสุวรรณคูหาพิทยาสรรค์                                 อ.สุวรรณคูหา
วิทยาลัยชุมชนมุกดาหาร
วิทยาลัยชุมชนมุกดาหาร เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐในกลุ่มสถาบันวิทยาลัยชุมชน ในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2547 ตามนโยบาย "การศึกษาสร้างชาติ สร้างคน สร้างงาน" ของรัฐบาล โดยเฉพาะจังหวัดที่ไม่มีสถาบันอุดมศึกษา โดยการคัดเลือกศูนย์การศึกษานอกโรงเรียนจังหวัดมุกดาหาร ให้ทำหน้าที่วิทยาลัยชุมชนควบคู่ไปกับภารกิจเดิม ปัจจุบัน วิทยาลัยชุมชนมุกดาหาร จัดการศึกษาหลักสูตรอนุปริญญาและหลักสูตรพัฒนาทักษะและเสริมสร้างประสบการณ์ด้านอาชีพและคุณภาพชีวิต (ฝึกอบรมระยะสั้น)จัดโครงการจัดการความรู้เพื่อเสริมสร้างความเข้มแข็งชุมชน
ประวัติ
 วิทยาลัยชุมชนมุกดาหาร แรกเริ่มก่อตั้งโดยได้รับอนุญาตจากผู้ว่าราชการจังหวัดมุกดาหารให้ใช้อาคาร ที่ว่าการอำเภอเมืองมุกดาหารหลังเก่า ซึ่งเป็นอาคารสำนักงานวิทยาลัยชุมชนมุกดาหาร จึงย้ายสำนักงานจากศูนย์การศึกษา นอกโรงเรียนจังหวัดมุกดาหาร มาที่อาคารที่ว่าการอำเภอเมืองมุกดาหารหลังเก่า ตั้งแต่วันที่ 26 พฤษภาคม 2547 เป็นต้นมา ขณะเดียวกันสำนักงานบริหารงานวิทยาลัยชุมชน ได้สนับสนุนงบประมาณเพื่อทำการซ่อมแซมอาคารดังกล่าว จำนวน 1,998,000 บาท และทำการซ่อมแซมแล้วเสร็จเมื่อเดือนพฤษภาคม 2547 โดยวิทยาลัยฯ ใช้ประโยชน์ จากอาคารดังกล่าวเป็นสำนักงานวิทยาลัย ศูนย์วิทยบริการ ศูนย์ภาษาแบบพึ่งพาตนเอง บริการนักศึกษา และ ห้องเรียน โดยได้รับเกียรติจาก ฯพณฯ ศาสตราจา
าษาแบบพึ่งพาตนเอง บริการนักศึกษา และ ห้องเรียน โดยได้รับเกียรติจาก ฯพณฯ ศาสตราจารย์นายแพทย์เกษม วัฒนชัย องคมนตรี เดินทางมาเป็น ประธานพิธีเปิดอาคารสำนักงานอย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน 2548
สถานที่จัดการเรียนการสอน
สภาวิทยาลัยชุมชนมุกดาหารและผู้อำนวยการได้ประสานงานกับภาคส่วนต่างๆ ของสังคมในการ จัดการเรียนการสอน โดยมีผู้เข้าร่วมงานในปัจจุบันครบทุกอำเภอ เพื่อจัดการเรียนการสอนในฐานะหน่วยจัดการศึกษารวมทั้งสิ้น 8 แห่ง ได้แก่
#หน่วยจัดการศึกษาอำเภอเมืองมุกดาหาร ตั้งอยู่ ณ อาคารที่ว่าการอำเภอเมืองมุกดาหาร (หลังเก่า) อำเภอเมืองมุกดาหาร จังหวัดมุกดาหาร 
#หน่วยจัดการศึกษาอำเภอคำชะอี ตั้งอยู่ ณ วัดพุทธนคราภิบาล
#หน่วยจัดการศึกษาอำเภอดอนตาล ตั้งอยู่ ณ สำนักเนกขัมมนารี
#หน่วยจัดการศึกษาอำเภอดงหลวง ตั้งอยู่ ณ สำนักงานการประถมศึกษา (เดิม)
#หน่วยจัดการศึกษาโครงการส่งเสริมศิลปาชีพบ้านสานแว้-นาโคกกุง อำเภอดงหลวง
#หน่วยจัดการศึกษาอำเภอนิคมคำสร้อย ตั้งอยู่ ณ โรงเรียนคำสร้อยพิทยาสรรค์
#หน่วยจัดการศึกษาอำเภอหนองสูง ตั้งอยู่ ณ โรงเรียนหนองสูงสามัคคี
#หน่วยจัดการศึกษาอำเภอหว้านใหญ่ ตั้งอยู่ ณ โรงเรียนหว้านใหญ่วิทยา
หลักสูตร
วิทยาลัยชุมชนมุกดาหาร เปิดสอนหลักสูตร ดังนี้ 
{| class="toccolours" width = 100%
|-
! style="background: blue; color: White; "| อนุปริญญา 
|-
| valign = "top" |
หลักสูตรอนุปริญญาศึกษาศาสตร์ (อ.ศษ.)
* สาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย

หลักสูตรอนุปริญญาศิลปศาสตร์ (อ.ศศ.)
* สาขาวิชาการปกครองท้องถิ่น

หลักสูตรอนุปริญญาบริหารธุรกิจ (อ.บธ.) 
* สาขาวิชาการจัดการทั่วไป
* สาขาวิชาการบัญชี
* สาขาวิชาการจัดการโลจิสติกส์

หลักสูตรอนุปริญญาวิทยาศาสตร์ (อ.วท.)
* สาขาวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศ
* สาขาวิชาเทคโนโลยีการเกษตร
|-
|}

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* วิทยาลัยชุมชนมุกดาหาร
วัดทุ่งหมื่นน้อย
วัดทุ่งหมื่นน้อย ตั้งอยู่เลขที่ 289 หมู่ 9 บ้านทุ่งหมื่นน้อย ตำบลหนองหาร อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ ถนนสายเชียงใหม่-พร้าว เขตเทศบาลเมืองแม่โจ้ เดิมวัดทุ่งหมื่นน้อยนี้เป็นวัดร้าง วัดสร้างเมื่อไรนั้นไม่มีประวัติเพียงแต่มีคำบอกเล่าของผู้เฒ่าผู้แก่เท่านั้น อีกข้อสันนิฐานหนึ่งอาจเป็นชื่อของผู้ที่มอบพื้นที่ให้สร้างวัดที่มีตำแหน่งทางราชการเป็นท่านหมื่น ชื่อว่า น้อย จึงเป็นที่มาของชื่อ วัดท่งหมื่นน้อย สมัยก่อนชาวบ้านอาศัยอยู่ท้ายวัด วัดจะอยู่หัวบ้าน แต่มาตอนหลังทางท้ายหมู่บ้านเกิดน้ำท่วมชาวบ้านเลยหนีขึ้นมาปลูกบ้านบนที่ดอน ปัจจุบันวัดเลยอยู่ท้ายหมู่บ้าน วัดนี้ถือว่าเป็นวัดเก่าแก่อีกแห่งหนึ่งในอำเภอสันทราย
ในสมัยก่อนมีพระภิกษุเวียนมาจำพรรษาบ้าง ไม่มีบ้าง จนกลายเป็นวัดร้างไม่มีพระสงฆ์จำพรรษาเป็นช่วงเวลาหนึ่ง ไม่มีคนดูแลวัดชาวบ้านเลยเอาวัวเอาควายมาเลี้ยงที่บริเวณวัด และวัดนี้ได้เจริญขึ้นมาในสมัยที่หลวงพ่อชัย ชยฺยวุฒฺโฑ ได้เป็นผู้ริเริ่มก่อสร้างถาวรวัตถุภายในวัด ปัจจุบันมีเนื้อที่ 4 ไร่ 3 งาน 49 ตารางวา อาคารเสนาสนะประกอบด้วย วิหาร อุโบสถที่สร้างแบบล้านนา ศาลาอเนกประสงค์ ศาลาบาตร กุฎิสงฆ์ ปูชนียวัตถุมี เจดีย์ วัดทุ่งหมื่นน้อย ได้มีการลงทะเบียนวัดไว้ว่า สร้างเมื่อ พ.ศ. 2440
==รายนามเจ้าอาวาส== 
การบริหารและการปกครองมีเจ้าอาวาสเท่าที่ทราบนาม คือ
# พระอินตา สุเมโธ (พ.ศ. 2440 – 2462)
# พระบุญเป็ง ฐานธมฺโม (พ.ศ. 2462 – 2469)
# พระปัน จกฺกธมฺโม (พ.ศ. 2469 – 2475)
# พระบุญปั๋น จนฺทวํโส (พ.ศ. 2475 – 2488)
# พระบุญมา อาภาโส (พ.ศ. 2488 – 2502)
# พระไชย ชยวุฑฺโฒ (พ.ศ. 2502 – 2512)
# พระดวงจันทร์ ธมฺมปญฺโญ (พ.ศ. 2512 – 2517)
# พระวิชัย อคฺควณฺโณ (พ.ศ. 2517 – 2523)
# พระปฐม ปญฺญาธโร (พ.ศ. 2523 – 2525)
# พระอำนวย อคฺคธมฺโม (พ.ศ. 2525 – 2527)
# พระทศพล ธมฺมรโต (พ.ศ. 2527 – 2539)
# พระอธิการอมร ชินวโร (พ.ศ. 2539 – 2547)
# พระครูจันทสรการ (พระใบฎีกาชาญณรงค์ จนฺทสโร) (พ.ศ. 2547 - ปัจจุบัน)

อ้างอิง
วัดโคกพระยา (ตำบลลุมพลี)
วัดโคกพระยา เป็นวัดโบราณวัดหนึ่งที่มีหลักฐานกล่าวถึงในพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ตั้งแต่สมัยเริ่มสถาปนาพระนครศรีอยุธยาเพราะเป็นสถานที่ใช้ในการสำเร็จโทษพระเจ้าแผ่นดินและพระบรมวงศานุวงศ์มาตั้งแต่แผ่นดินสมเด็จพระราเมศวรเป็นต้นมา

วัดโคกพระยาในพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา

พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยาได้กล่าวถึงวัดโคกพระยาไว้หลายช่วง โดยส่วนมากจะกล่าวถึงในฐานะที่ใช้เป็นสถานที่ที่ใช้ในการสำเร็จโทษพระมหากษัตริย์และพระบรมวงศานุวงศ์ในสมัยกรุงศรีอยุธยา เช่น
* สมเด็จพระเจ้าทองลัน พระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 4 แห่งกรุงศรีอยุธยา
* สมเด็จพระรัษฎาธิราช พระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 12 แห่งกรุงศรีอยุธยา
* สมเด็จพระยอดฟ้า พระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 14 แห่งกรุงศรีอยุธยา
* สมเด็จพระศรีเสาวภาคย์ พระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 20 แห่งกรุงศรีอยุธยา
* พระพันปีศรีศิลป์ พระอนุชาในสมเด็จพระเจ้าทรงธรรม ถูกสำเร็จโทษโดยออกญากลาโหมสุริยวงศ์ หรือสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง
* สมเด็จพระเชษฐาธิราช พระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 22 แห่งกรุงศรีอยุธยา
* สมเด็จเจ้าฟ้าไชย พระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 25 แห่งกรุงศรีอยุธยา
* สมเด็จพระศรีสุธรรมราชา พระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 26 แห่งกรุงศรีอยุธยา
* เจ้าพระขวัญ พระราชโอรสในสมเด็จพระเพทราชาที่ประสูติแต่กรมหลวงโย
่งกรุงศรีอยุธยา
* เจ้าพระขวัญ พระราชโอรสในสมเด็จพระเพทราชาที่ประสูติแต่กรมหลวงโยธาทิพ
* พระองค์เจ้าดำ พระราชโอรสในสมเด็จพระเพทราชา
* เจ้าฟ้าอภัยและเจ้าฟ้าปรเมศร์ พระราชโอรสในสมเด็จพระที่นั่งท้ายสระ
* พระองค์เจ้าชื่นและพระองค์เจ้าเกิด พระราชบุตรในกรมพระราชวังบวรเสนาพิทักษ์
* กรมหมื่นจิตรสุนทร กรมหมื่นสุนทรเทพ และกรมหมื่นเสพภักดี (เจ้าสามกรม) พระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ
ราตรีประดับดาวเหนือแม่น้ำโรน
ราตรีประดับดาวเหนือแม่น้ำโรน ( ; ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยฟินเซนต์ ฟัน โคค จิตรกรชาวดัตช์คนสำคัญในลัทธิประทับใจยุคหลัง ปัจจุบันภาพเขียนชิ้นนี้จัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ออร์แซ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส

ภาพ "ราตรีประดับดาวเหนือแม่น้ำโรน" ที่เขียนในปี ค.ศ. 1888 เป็นภาพเขียนยามกลางคืนในเมืองอาร์ล ฟัน โคคเขียนภาพนี้ตรงจุดที่ห่างเพียงไม่กี่นาทีจาก "บ้านเหลือง" ที่จัตุรัสลามาร์ตีนที่ฟัน โคคเช่าอยู่ขณะนั้น ท้องฟ้ายามค่ำและและผลของการสะท้อนของแสงเป็นหัวข้อของภาพที่มีชื่อเสียงมากกว่าภาพนี้ซึ่งได้แก่ "ลานหน้าร้านกาแฟยามค่ำ" ที่เขียนไว้เมื่อ 2-3 เดือนก่อนหน้านั้น และอีกภาพหนึ่งคือ "ราตรีประดับดาว" ที่เขียนที่เมืองแซ็ง-เรมี-เดอ-พรอว็องส์ในเวลาต่อมา
ภาพเขียนชิ้นนี้ได้รับการจัดแสดงเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1889 ในงานแสดงภาพเขียนประจำปีที่สมาคมศิลปินอิสระในกรุงปารีส พร้อมกับภาพ "ไอริส" ที่เตโอ (น้องชายของเขา) เพิ่มเข้าไปแทนภาพสวนในเมืองอาร์ลที่ฟัน โคคเสนอ
เนื้อหาของภาพ
ทิวทัศน์ของภาพนี้เขียนจากถนนเขื่อนริมฝั่งตะวันออกของแม่น้ำโรน มองตรงไปยังส่วนโค้งของแม่น้ำบนฝั่งตะวันตก (ด้านขวาของภาพ) จากทางด้านเหนือ แนวแม่น้ำโรนจะเบี่ยงไปทางขวาตรงจุดนี้และโอบล้อมบริเวณที่ตั้งเมืองอาร์ลไว้ จากหอของโบสถ์แซ็ง-ฌูว์เลียงและแซ็ง-ทรอฟีมทางซ้าย ผู้ชมทิวทัศน์มองไปตามฝั่งตะวันออก เรื่อยขึ้นไปยังสะพานเหล็กที่เชื่อมตัวเมืองอาร์ลกับชานเมืองทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำ สันนิษฐานกันว่าเป็นทิวทัศน์ที่มองจากจัตุรัสลามาร์ตีนไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้
ที่มา
ฟัน โคคเขียนบรรยายการวางองค์ประกอบของภาพนี้ในจดหมายถึงเตโอว่า "[แนบมากับจดหมายฉบับนี้] เป็นภาพร่างภาพหนึ่ง พูดสั้น ๆ คือเป็นภาพท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวที่เขียนยามค่ำคืน อันที่จริงเขียนใต้ไฟแก๊ส ท้องฟ้าเป็นสีน้ำทะเล (aquamarine), น้ำเป็นสีน้ำเงิน (royal blue) และพื้นออกม่วง (mauve) ตัวเมืองเป็นสีน้ำเงินและม่วง ไฟแก๊สสีเหลืองค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเขียวสัมฤทธิ์ บนผืนฟ้าที่เป็นสีน้ำทะเล กลุ่มดาวหมีใหญ่เป็นประกายสีเขียวและชมพูซีด ๆ ตัดกับสีทองจัดของไฟแก๊ส มีคู่รักคู่หนึ่งอยู่ด้านหน้าของภาพ"
สียามค่ำคืน
ฟัน โคคมีความสนใจกับความคิดของการเขียนภาพยามกลางคืน การเขียนภาพ "ดาวประดับฟ้าเหนือแม่น้ำโรน" เปิดโอกาสให้ฟัน โคคได้เขียนแสงสะท้อนจากไฟแก๊สในเมืองอาร์ลบนผิวของแม่น้ำโรน

การพยายามแสดงสีสันเป็นหัวใจของการเขียนภาพของฟัน โคค ในจดหมายที่เขาเขียนถึงน้องชาย ฟัน โคคมักจะบรรยายสิ่งที่ปรากฏในภาพที่เขียนในรูปของสี ภาพเขียนยามกลางคืนรวมทั้งภาพนี้เน้นความสำคัญของการพยายามจับสีของประกายแสงของฟ้ายามกลางคืน และแสงของไฟแก๊สซึ่งไม่ใช่แสงธรรมชาติและเพิ่งเริ่มใช้เป็นไฟถนนในสมัยนั้น

อ้างอิง
* Boime, Albert: Vincent van Gogh: Starry Night. A history of matter, a matter of history (also available on CD-ROM: ISBN 3-634-23015-0 (German version))
* Dorn, Roland: Décoration: Vincent van Gogh's Werkreihe für das Gelbe Haus in Arles, Georg Olms Verlag, Hildesheim, Zürich & New York 1990 ISBN 3-487-09098-8 / ISSN 0175-9558

ดูเพิ่ม
* ฟินเซนต์ ฟัน โคค
* ลัทธิประทับใจยุคหลัง
ราตรีประดับดาว
ราตรีประดับดาว ( ; ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยฟินเซนต์ ฟัน โคค จิตรกรชาวดัตช์คนสำคัญของลัทธิประทับใจยุคหลัง ปัจจุบันภาพเขียนชิ้นนี้จัดแสดงอยู่ ณ พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ (Museum of Modern Art) ในนครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกามาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1941

ภาพ "ราตรีประดับดาว" ถูกเขียนในปี ค.ศ. 1889 เป็นภาพภูมิทัศน์นอกหน้าต่างสถานบำบัดตอนกลางคืน แต่ฟัน โคค เขียนภาพนี้ตอนกลางวันจากความทรงจำ

ที่มา
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1888 เมื่อพำนักอยู่ที่เมืองอาร์ล ฟัน โคคเขียนภาพ "ราตรีประดับดาวเหนือแม่น้ำโรน" และต่อมาก็เขียนภาพด้วยปากกาจากภาพที่เขียนก่อนหน้านั้น ฟัน โคค อ้างว่าการเขียนภาพ "อาร์ล" เป็นการเขียนเพื่อสนอง "ความต้องการทางศาสนาทางใจอย่างรุนแรง"
ในกลางเดือนกันยายน ค.ศ. 1889 หลังจากวิกฤตการณ์อันร้ายแรงที่เริ่มมาตั้งแต่กลางเดือนกรกฎาคมจนถึงปลายเดือนสิงหาคม ฟัน โคคก็ตัดสินใจว่าจะส่งภาพ "ราตรีประดับดาว" ไปพร้อมกับกลุ่มงานที่จะส่งให้เตโอ ฟัน โคค (น้องชายของเขา) ในปารีส แต่เพื่อลดค่าใช้จ่ายในการส่งของ ฟัน โคคจึงเก็บภาพศึกษาสามภาพไว้กับตนเองก่อน (รวมทั้ง "ราตรีประดับดาว" ด้วย) ภาพเหล่านี้ถูกส่งไปปารีสรวมกับชุดที่ส่งตามไปทีหลัง แต่เตโอก็ไม่ได้แจ้งทันทีว่าได้รับงานที่ส่งไปให้แล้ว ทำให้ฟัน โคคต้องเตือนถาม และในที่สุดเขาก็ได้รับความเห็นจากเตโอเกี่ยวกับงานที่เพิ่งเขียนไป
หัวเรื่องของภาพ
ใจกลางของภาพ "ราตรีประดับดาว" เป็นหมู่บ้านแซ็ง-เรมี-เดอ-พรอว็องส์ ภายใต้ท้องฟ้าที่ม้วนตัวเป็นก้นหอย ซึ่งเป็นมุมที่มองจากสถานบำบัดไปยังทิศเหนือ ทิวเขาอาลปีย์ (Alpilles) ที่เห็นไกลออกไปทางด้านขวาดูจะประสานกับภูมิทัศน์ แต่ที่จริงแล้วดูเหมือนว่าเนินเขาตรงกลางในภาพจะมาจากบริเวณที่อยู่ทางด้านใต้ของสถานบำบัด ต้นไซเพรสทางด้านซ้ายถูกเขียนเพิ่มภายหลัง สิ่งที่น่าสนใจอีกอย่างหนึ่งคือ ฟัน โคคได้เปลี่ยนตำแหน่งของกลุ่มดาวหมีใหญ่จากทางเหนือมาเป็นทางใต้แล้วครั้งหนึ่งในภาพ "ราตรีประดับดาวเหนือแม่น้ำโรน"

ระเบียงภาพ
ไฟล์:Van-gogh-starry-night-left.jpg
ไฟล์:Van-gogh-starry-night-upper-right.jpg
ไฟล์:Van-gogh-starry-night-lower-right.jpg
ไฟล์:Starry-night-in-moma-gallery.jpg

อ้างอิง

* Boime, Albert: Vincent van Gogh: Starry Night. A history of matter, a matter of history (also available on CD-ROM: ISBN 3-634-23015-0 (German version))

ดูเพิ่ม
* ฟินเซนต์ ฟัน โคค
* ลัทธิประทับใจยุคหลัง
แหล่งข้อมูลอื่น
* Starry Night in the MoMA Online Collection
* smARThistory: van Gogh's Starry Night 
* Multimedia study of van Gogh, McLean and Sexton
* On Exhibit at the Van Gogh Museum in Amsterdam February 13-June 7 2009, retrieved January 31, 2009 
* The Starry Night at the Most Famous Paintings
สถาบันศิลปะแห่งชิคาโก
สถาบันศิลปะแห่งชิคาโก ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะ ที่ตั้งอยู่ที่เมืองชิคาโก รัฐอิลลินอย ประเทศสหรัฐอเมริกา สถาบันศิลปะแห่งนี้เป็นพิพิธภัณฑ์มีชื่อเสียงเกี่ยวกับงานสะสมในลัทธิประทับใจและลัทธิประทับใจยุคหลังที่ดีที่สุดสถาบันหนึ่งในโลก นอกจากนี้ยังมีงานชิ้นสำคัญ ๆ ของศิลปินชั้นครูในประวัติศาสตร์ศิลปะเป็นจำนวนมาก, ศิลปะอเมริกัน, ศิลปะตกแต่งของทั้งยุโรปและสหรัฐอเมริกา, ศิลปะเอเชีย, ศิลปะสมัยใหม่ และศิลปะร่วมสมัย สถาบันศิลปะเป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียนสถาบันศิลปะแห่งชิคาโก ที่มีเนื้อที่หนึ่งล้านตารางฟุต และเป็นพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่เป็นอันดับสองของสหรัฐอเมริกา รองจากพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทันในนครนิวยอร์ก

สมุดภาพ
ไฟล์:Saint Martin and the Beggar (c1597-1600) by El Greco - Chicago.jpg|เอลเกรโก นักบุญมาร์ตินและขอทาน ราว ค.ศ. 1597-1600
ไฟล์:Antoine Watteau - Fête champêtre (Pastoral Gathering).jpg|อ็องตวน วาโต Fête champêtre (Pastoral Gathering) ค.ศ. 1718-1721
ไฟล์:Seascape_Calm_Weather.jpg|เอดัวร์ มาแน Seascape Calm Weather ค.ศ. 1864-1865
ไฟล์:Gustave Caillebotte - Paris Street; Rainy Day - Google Art Project.jpg|กุสตาฟว์ กายบ็อต ถนนในปารีสวันฝนตก ค.ศ. 1876-1877
ไฟล์:Pierre-Auguste Renoir - By the Water.jpg|ปีแยร์-โอกุสต์ เรอนัวร์ ริมน้ำ ค.ศ. 1880
ไฟล์:Pierre-Auguste Renoir 007.jpg|ปีแยร์-โอกุสต์ เรอนัวร์ บนเนินลัดหลั่น ค.ศ. 1881
ไฟล์:Paul Cézanne 044.j
007.jpg|ปีแยร์-โอกุสต์ เรอนัวร์ บนเนินลัดหลั่น ค.ศ. 1881
ไฟล์:Paul Cézanne 044.jpg|ปอล เซซาน อ่าวมาร์แซย์, ทิวทัศน์จาก L'Estaque ค.ศ. 1885 
ไฟล์:VanGogh 1887 Selbstbildnis.jpg|ฟินเซนต์ ฟัน โคค ภาพเหมือนตนเอง ค.ศ. 1887 
ไฟล์:Vincent Willem van Gogh 135.jpg|ฟินเซนต์ ฟัน โคค ห้องนอนที่อาร์ลส์ ค.ศ. 1888 
ไฟล์: Wheatstacks (End of Summer), 1890-91 (190 Kb); Oil on canvas, 60 x 100 cm (23 5-8 x 39 3-8 in), The Art Institute of Chicago.jpg|โกลด มอแน กองฟางปลายฤดูร้อน ค.ศ. 1890-1891
ไฟล์:Le panier de pommes, par Paul Cézanne.jpg|ปอล เซซาน กระจาดแอปเปิล ค.ศ. 1890s
ไฟล์:Paul Gauguin 139.jpg|ปอล โกแก็ง โกรธอะไร? (No te aha oe Riri) ค.ศ. 1896
ไฟล์:Edgar
l Gauguin 139.jpg|ปอล โกแก็ง โกรธอะไร? (No te aha oe Riri) ค.ศ. 1896
ไฟล์:Edgar Degas - Woman at Her Toilette.jpg|แอดการ์ เดอกา สตรีอาบน้ำ ราว ค.ศ. 1900-1905
ไฟล์:Claude Monet - Water Lilies - 1906, Ryerson.jpg|โกลด มอแน สระบัว ค.ศ. 1906 
ไฟล์:Juan Gris - Portrait of Pablo Picasso - Google Art Project.jpg|จอห์น กริส ภาพเหมือนของปิคาซโซ ค.ศ. 1912
ไฟล์:Winslow Homer 005.jpg|วินสโลว์ โฮเมอร์ หลังพายุ ค.ศ. 1899
อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์
* งานสะสมของสถาบันศิลปะแห่งชิคาโก

แหล่งข้อมูลอื่น

* The Art Institute of Chicago
* The Art Institute of Chicago: collections
* The Ryerson and Burnham Libraries 
* The Terra Foundation For American Art
* A Visitor's Experience: The Art Institute of Chicago
พิพิธภัณฑ์ออร์แซ
พิพิธภัณฑ์ออร์แซ หรือ มูว์เซดอร์แซ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะ พิพิธภัณฑ์การออกแบบ/สิ่งทอ และสถานที่ทางประวัติศาสตร์ ที่ตั้งอยู่ในกรุงปารีสในประเทศฝรั่งเศส พิพิธภัณฑ์ออร์แซก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1986 บนฝั่งซ้ายแม่น้ำเซนในสถานที่ที่เดิม เคยเป็นสถานีรถไฟออร์แซ ที่สร้างในแบบสถาปัตยกรรมแบบโบซาร์โดยสถานีรถไฟแห่งนี้ถูกสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1898 ถึง ค.ศ. 1900 เพื่อให้เสร็จทันงาน Exposition Universelle เพื่อใช้เป็นชุมทางรถไฟสายตะวันตกเฉียงใต้ จนถึงปีค.ศ. 1939 ได้เลิกกิจการเนื่องจากขนาดของชานชลาไม่กว้างพอสำหรับผู้โดยสารที่เดินทางจำนวนมาก สถานีรถไฟออร์แซ จึงลดความสำคัญลงเป็นสถานีรถไฟสำหรับเดินทางในระยะใกล้ ในปัจจุบันใต้ดินส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์ยังคงใช้เป็นสถาน
ไฟสำหรับเดินทางในระยะใกล้ ในปัจจุบันใต้ดินส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์ยังคงใช้เป็นสถานีรถไฟชานเมืองด่วนพิเศษ หรือ RER โดยใช้ชื่อสถานีเดียวกัน
ในปีค.ศ. 1970 ในขณะที่กำลังจะมีการรื้อถอนสถานีออร์แซ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม ได้โต้แย้งโดยเสนอให้ปรับปรุงเป็นโรงแรมขึ้นแทน และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอาคารที่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ในปีค.ศ.1978 และภายหลังได้มีการเสนอแผนการปรับปรุงให้เป็นพิพิธภัณฑ์เพื่อผสานความแตกต่างระหว่างสองพิพิธภัณฑ์หลักในขณะนั้น คือ พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์กับพิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ ที่ตั้งอยู่ที่ศูนย์ฌอร์ฌ ปงปีดู โดยได้รับการสนับสนุนโดยประธานาธิบดีฌอร์ฌ ปงปีดู ในปีค.ศ. 1978 ทีมสถาปนิกผู้ชนะการแข่งขันเพื่อการออกแบบพิพิธภัณฑ์ได้รับการอนุญาตอย่างเป็นทางการโดยปรับพื้นที่แสดงผลงานบนพื้นที่ 4 ชั้น รวมกว่า 20,000 ตารางเมตร และสถาปนิกชาวอิตาลี นายกาเอ โอเลนตี ได้รับเลือกเพื่อรับผ
วมกว่า 20,000 ตารางเมตร และสถาปนิกชาวอิตาลี นายกาเอ โอเลนตี ได้รับเลือกเพื่อรับผิดชอบการตกแต่งภายใน ซึ่งรวมถึงการจัดสรรพื้นที่แสดงผลงาน การตกแต่ง และเฟอร์นิเจอร์ เพื่อใช้ในพิพิธภัณฑ์ และได้เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการในเดือนธันวาคม ปีค.ศ. 1986 โดยประธานาธิบดีฟร็องซัว มีแตร็อง พร้อมกับภาพเขียนกว่า 2,000 ชิ้น รูปปั้นและประติมากรรมกว่า 600 ชิ้น
งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ออร์แซเป็นศิลปะฝรั่งเศสที่สร้างระหว่างปี ค.ศ. 1848 ถึง ค.ศ. 1915 ที่รวมทั้งจิตรกรรม ประติมากรรม เฟอร์นิเจอร์ และภาพถ่าย แต่ที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดคืองานชิ้นเอกจากลัทธิประทับใจและลัทธิประทับใจยุคหลัง ซึ่งได้แก่งานของโกลด มอแน, เอดัวร์ มาแน, แอดการ์ เดอกา, ปีแยร์-โอกุสต์ เรอนัวร์, ปอล เซซาน, ฌอร์ฌ-ปีแยร์ เซอรา, ปอล โกแก็ง และฟินเซนต์ ฟัน โคค เป็นต้น

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์
* งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ออร์แซ

แหล่งข้อมูลอื่น
ครัว
ครัว คือโรง เรือน หรือห้องสำหรับทำกับข้าวของกิน ในทางตะวันตก ครัวทันสมัยจะประกอบด้วยอุปกรณ์อย่างเตา อ่างล้างจานที่อาจมีอุปกรณ์ทำน้ำร้อน น้ำเย็น มีตู้เย็นและชั้นใส่ของ บางบ้านมีเตาอบไมโครเวฟ เครื่องล้างจานหรืออุปกรณ์ไฟฟ้าอื่น ๆ หน้าที่ของห้องครัวมีไว้สำหรับประกอบอาหาร

อ้างอิง
กรมการพัฒนาชุมชน
กรมการพัฒนาชุมชน ชื่อย่อ พช.,CDD เป็นหน่วยงานระดับกรม สังกัดกระทรวงมหาดไทย เป็นหน่วยงานที่ดำเนินการส่งเสริมกระบวนการเรียนรู้ และการมี ส่วนร่วมของประชาชน ส่งเสริมและพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนฐานรากให้มีความมั่นคงและมีเสถียรภาพโดยสนับสนุนให้มีการจัดทำและใช้ประโยชน์จากข้อมูลสารสนเทศ ศึกษา วิเคราะห์ วิจัย จัดทำยุทธศาสตร์ชุมชน ตลอดจนการฝึกอบรมและพัฒนาบุคลากรที่เกี่ยวข้องในการพัฒนาชุมชน เพื่อให้เป็นชุมชนเข้มแข็งอย่างยั่งยืน

ประวัติ
กรมการพัฒนาชุมชน เดิมมีฐานะเป็นส่วนพัฒนาการท้องถิ่น สังกัดกรมมหาดไทย และได้รับการยกฐานะเป็นกรม เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2505 ตามพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม (ฉบับที่ 10) พ.ศ. 2505
กระทรวงมหาดไทย ได้ให้ความสำคัญของการบริหารงานระหว่างกรมการปกครอง (กรมมหาดไทยเดิม) กับกรมการพัฒนาชุมชน โดยให้ข้าราชการของทั้งสองกรม สามารถโอนย้าย สับเปลี่ยนกันได้ และมีหลักการสับเปลี่ยนหมุนเวียน ยืมตัวกันได้ระหว่างกรมการปกครอง กรมการพัฒนาชุมชน สำนักงานรัฐมนตรี และสำนักงานปลัดกระทรวงมหาดไทย ทำให้สามารถสอบเลื่อนระดับร่วมกันได้
อำนาจและหน้าที่
# กำหนดนโยบาย ยุทธศาสตร์ มาตรการ และแนวทางในการพัฒนาชุมชนระดับชาติ
# จัดทำและพัฒนาระบบมาตรฐานการพัฒนาชุมชน
# พัฒนาระบบและกลไกในการส่งเสริมกระบวนการเรียนรู้ การจัดการความรู้ การอาชีพ การออม และการบริหารจัดการเงินทุนของชุมชน
# สนับสนุนและพัฒนาระบบข้อมูลสารสนเทศชุมชน ส่งเสริมการใช้ประโยชน์และการ ให้บริการข้อมูลสารสนเทศชุมชน
# ศึกษา วิเคราะห์ วิจัย พัฒนา และสร้างองค์ความรู้เพื่อใช้ในงานพัฒนาชุมชน และการจัดทำยุทธศาสตร์ชุมชน
# ฝึกอบรมและพัฒนาข้าราชการ เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้อง ผู้นำชุมชน องค์การชุมชน และ เครือข่ายองค์การชุมชนให้มีความรู้ ทักษะ ทัศนคติ และสมรรถนะในการทำงาน รวมทั้งให้ความ ร่วมมือทาง วิชาการด้านการพัฒนาชุมชนแก่หน่วยงานท
สมรรถนะในการทำงาน รวมทั้งให้ความ ร่วมมือทาง วิชาการด้านการพัฒนาชุมชนแก่หน่วยงานทั้งในประเทศและต่างประเทศ
# ปฏิบัติการอื่นใดตามที่กฎหมายกำหนดให้เป็นอำนาจหน้าที่ของกรม หรือตามที่กระทรวง หรือคณะรัฐมนตรีมอบหมาย
หน่วยงานในสังกัด
กรมการพัฒนาชุมชน ได้แบ่งส่วนราชการในสังกัดตามกฎกระทรวง พ.ศ. 2552 ดังนี้

ราชการบริหารส่วนกลาง
# สำนักตรวจราชการ
# สำนักงานเลขานุการกรม
# กองการเจ้าหน้าที่
# กองคลัง
# กองแผนงาน
# กองนิติการ
# สำนักพัฒนาทุนและองค์กรการเงินชุมชน
# สำนักส่งเสริมภูมิปัญญาท้องถิ่นและวิสาหกิจชุมชน
# สำนักเสริมสร้างความเข้มแข็งชุมชน
# สถาบันการพัฒนาชุมชน
# ศูนย์สารสนเทศเพื่อการพัฒนาชุมชน
# สำนักงานกองทุนพัฒนาบทบาทสตรี
# กลุ่มงานคุ้มครองจริยธรรม
# กลุ่มพัฒนาระบบบริหาร
# กลุ่มตรวจสอบภายใน
ราชการส่วนภูมิภาค
* สำนักงานพัฒนาชุมชนจังหวัด มีพัฒนาการจังหวัด (อำนวยการ ระดับสูง) เป็นหัวหน้าหน่วยงาน โดยแบ่งส่วนราชการออกเป็น 4 กลุ่มงาน ได้แก่
** กลุ่มงานประสานและสนับสนุนการบริหารงานพัฒนาชุมชน มีผู้อำนวยการกลุ่มงานประสานและสนับสนุนการบริหารงานพัฒนาชุมชน (วิชาการ ระดับชำนาญการพิเศษ) เป็นผู้อำนวยการกลุ่มงาน
** กลุ่มงานยุทธศาสตร์การพัฒนาชุมชน มีผู้อำนวยการกลุ่มงานยุทธศาสตร์การพัฒนาชุมชน (วิชาการ ระดับชำนาญการพิเศษ) เป็นผู้อำนวยการกลุ่มงาน
** กลุ่มงานสารสนเทศการพัฒนาชุมชน มีผู้อำนวยการกลุ่มงานสารสนเทศการพัฒนาชุมชน (วิชาการ ระดับชำนาญการพิเศษ) เป็นผู้อำนวยการกลุ่มงาน
** กลุ่มงานส่งเสริมการพัฒนาชุมชน มีผู้อำนวยการกลุ่มงานส่งเสริมการพัฒนาชุมชน
งาน
** กลุ่มงานส่งเสริมการพัฒนาชุมชน มีผู้อำนวยการกลุ่มงานส่งเสริมการพัฒนาชุมชน (วิชาการ ระดับชำนาญการพิเศษ) เป็นผู้อำนวยการกลุ่มงาน
* สำนักงานพัฒนาชุมชนอำเภอ มีพัฒนาการอำเภอ (วิชาการ ระดับชำนาญการพิเศษ) เป็นหัวหน้าหน่วยงาน
วัดเขาสมอคอน
วัดเขาสมอคอน เป็นวัดใน ตำบลเขาสมอคอน อำเภอท่าวุ้ง จังหวัดลพบุรี

ประวัติ
วัดเขาสมอคอนตั้งอยู่บนเทือกเขาสมอคอน ตำบลเขาสมอคอน อำเภอท่าวุ้งจังหวัดลพบุรี เป็นวัดเก่าแก่ มีหลักฐานมาแต่ครั้งกรุงศรีอยุธยาปรากฏหลักฐานว่ายังมีซากอิฐอยู่มากมายภายในบริเวณวัด มีเจดีย์ทรงลังกาย่อมุมไม้สิบสองที่ทำบัวกลุ่มรองรับองค์ระฆัง เป็นเจดีย์แบบนิยมของสมัยอยุธยามาจนถึงสมัยรัตนโกสินทร์มีโบสถ์และมณฑปที่สวยงาม
เขาสมอคอนนี้เป็นเสมือนสำนักตักสิลาในสมัยโบราณ เป็นที่อยู่ของสุกกทันตฤๅษี อาจารย์ของพ่อขุนรามคำแหงมหาราช และพระยางำเมือง เจ้าเมืองพะเยา เมื่อครั้งทั้งสองพระองค์ยังทรงพระเยาว์ ได้เสด็จมาศึกษาศิลปวิทยา ณ เขาสมอคอน ภายในมณฑปจะมีพระพุทธรูปประดิษฐาน อยู่เพื่อให้ผู้ที่แวะมาชมได้นมัสการ นอกจากนี้ยังมีถ้ำอีก 2 แห่ง คือถ้ำ วิหาร และถ้ำแสนสุข รวมทั้งปฏิมากรรมหนุมานแบกเขาสร้างขึ้นจากวรรณกรรมเรื่อง รามเกียรติ์ ตอนพระลักษณ์ต้องหอกโมกขศักดิ์ของกุมภกรรณ

อ้างอิง
; เชิงอรรถ
แหล่งโบราณคดีบ้านโป่งมะนาว
แหล่งโบราณคดีบ้านโป่งมะนาว เป็นแหล่งโบราณคดีใน ตำบลห้วยขุนราม อำเภอพัฒนานิคม จังหวัดลพบุรี

ที่ตั้ง
ชุมชนดึกดำบรรพ์ คน ๓ พันปี บ้านโป่งมะนาว เป็นหมู่บ้านขนาดไม่ใหญ่นัก อยู่ในเขตการปกครองของตำบลห้วยขุนราม อำเภอพัฒนานิคม จังหวัดลพบุรี โดยอยู่ห่างจากตัวอำเภอพัฒนานิคมไปทางทิศตะวันออกประมาณ ๔๕ กิโลเมตร
==ประวัติการขุดค้น== 
นับตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ ๒๕๔๓ เป็นต้นมา ราษฎรในหมู่บ้านโป่งมะนาวและหมู่บ้านข้างเคียงในตำบลห้วยขุนราม อำเภอพัฒนานิคม จังหวัดลพบุรี ก็ได้ทราบกันอย่างดีว่าที่บริเวณวัดโป่งมะนาวเป็นแหล่งโบราณคดีที่สำคัญมากที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศไทย ทั้งนี้เพราะในช่วงเวลาดังกล่าวพื้นที่บริเวณนี้ถูกขุดหาโบราณวัตถุอย่างผิดกฎหมาย และได้พบโบราณวัตถุมากมายหลายประเภท โดยล้วนพบฝังอยู่ร่วมกับโครงกระดูกมนุษย์สมัยโบราณ

อ้างอิง
* แหล่งโบราณคดีบ้านโป่งมะนาว ลพบุรี
วัดนครโกษา
วัดนครโกษา ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของสถานีรถไฟลพบุรี ด้านตะวันออกใกล้กับศาลพระกาฬ ในท้องที่ตำบลท่าหิน อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี เป็นศาสนสถานที่สร้างซ้อนทับกันหลายสมัย เดิมคงเป็นเทวสถานของขอม มีพระปรางค์แบบลพบุรีอายุราวพุทธศตวรรษที่ 17 อยู่ด้านหน้า แต่พระพุทธรูปปูนปั้นแบบอู่ทองบนปรางค์นั้นคงสร้างเพิ่มเติมขึ้นภายหลัง ได้พบเทวรูปหินขนาดใหญ่แบบลพบุรี ซึ่งมีร่องรอยดัดแปลงเป็นพระพุทธรูป 2 องค์ (ปัจจุบันนำไปไว้ในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สมเด็จพระนารายณ์) ส่วนพระอุโบสถ วิหาร สร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาในสมัยที่สมเด็จพระนารายณ์มหาราชสร้างเมืองลพบุรี และสันนิษฐานว่าเจ้าพระยาโกษาธิบดี (เหล็ก) เป็นแม่งานดำเนินการในครั้งนั้นจึงได้ชื่อว่า "วัดนครโกษา" ในปี พ.ศ.
ธิบดี (เหล็ก) เป็นแม่งานดำเนินการในครั้งนั้นจึงได้ชื่อว่า "วัดนครโกษา" ในปี พ.ศ. 2529–2530 กรมศิลปากรทำการขุดแต่งที่ฐานเจดีย์องค์ใหญ่ ได้พบประติมากรรมในสมัยทวารวดี เช่น พระพุทธรูป รูปบุคคล ยักษ์ ลวดลายประกอบสถาปัตยกรรม และพระพิมพ์ดินเผา และได้รวบรวมเก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สมเด็จพระนารายณ์ วัดนครโกษาได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานสำคัญสำหรับชาติเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2479