SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
งานจัดแสดงยานยนต์
งานจัดแสดงยานยนต์ ( ) ในประเทศไทยมักเรียกทับศัพท์ว่า มอเตอร์โชว์ เป็นงานจัดแสดงสาธารณะที่นำเสนอรถยนต์รุ่นปัจจุบัน รถยนต์เปิดตัวใหม่ รถยนต์ต้นแบบ หรือรถยนต์คลาสสิกที่เลิกผลิตแล้ว โดยมีตัวแทนจากอุตสาหกรรมยานยนต์ ตัวแทนจำหน่าย นักข่าวรถยนต์ และผู้ที่ชื่นชอบรถยนต์เข้าร่วม งานแสดงรถยนต์ส่วนใหญ่จัดขึ้นปีละหนึ่งหรือสองครั้ง มีความสำคัญต่อผู้ผลิตรถยนต์และตัวแทนจำหน่ายในพื้นที่ในฐานะการประชาสัมพันธ์ เนื่องจากเป็นการโฆษณาผลิตภัณฑ์ใหม่และส่งเสริมตราสินค้ารถยนต์ งานแสดงรถยนต์ที่มีชื่อเสียงที่สุด 5 อันดับแรก ซึ่งบางครั้งเรียกว่า "บิ๊กไฟว์" โดยทั่วไปจะจัดขึ้นที่เมืองดีทรอยต์ แฟรงก์เฟิร์ต เจนีวา ปารีส และโตเกียว ชุมชนผู้ที่ชื่นชอบรถยนต์ตามแนวเส้นทางหมายเลข
รงก์เฟิร์ต เจนีวา ปารีส และโตเกียว ชุมชนผู้ที่ชื่นชอบรถยนต์ตามแนวเส้นทางหมายเลข 66 อันเก่าแก่ของสหรัฐอเมริกา ได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ทำให้งานพบปะรถยนต์เป็นที่นิยมโดยทั่วไป รวมถึงกลุ่มชาติพันธุ์ต่างๆ เช่น ชาวฮิสปาโนในนิวเม็กซิโก ชาวชิคาโน และ ชาวเม็กซิกัน-อเมริกัน ทางตะวันตกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกา รถโลว์ไรเดอร์ เทคโนโลยีขั้นสูง รถยนต์ไฟฟ้า และการแสดงของผู้ที่ชื่นชอบอื่น ๆ ได้รับความนิยมในลอสแองเจลิส ลาสเวกัส แอลบูเคอร์คี ซานฟรานซิสโก และชิคาโก ด้วยเหตุนี้
งานแสดงยานยนต์บางงาน มีการจัดแสดงยานพาหนะประเภทอื่น ๆ นอกจากรถยนต์ ซึ่งอาจรวมถึง รถโดยสาร รถบรรทุก เช่น งานออโตเอ็กซ์โปที่เดลี ซึ่งมีรถยนต์หลากหลายประเภท ตั้งแต่รถยนต์ส่วนบุคคลไปจนถึงรถยนต์เพื่อการพาณิชย์

งานจัดแสดงสำหรับผู้ผลิตและตัวแทนจำหน่าย
องค์กรระหว่างประเทศของผู้ผลิตยานยนต์ เป็นผู้จัดงานแสดงรถยนต์มากมาย รวมถึงงานแสดงรถยนต์บิ๊กไฟว์ข้างต้น งานแสดงเหล่านี้ล้วนมีวัตถุประสงค์เพื่อการโฆษณา โดยเป็นส่วนหนึ่งของกลยุทธ์การขายของผู้ผลิตรถยนต์
งานจัดแสดงของผู้ที่ชื่นชอบยานยนต์
 2015 เข้าชมฟรีสำหรับบุคคลทั่วไป]]
ยังมีงานแสดงรถยนต์อื่นๆ ที่จัดโดยสมาคมผู้รักรถยนต์ ตัวแทนจำหน่ายรถยนต์ ธุรกิจค้าปลีก องค์กรการกุศล หรือเทศบาล อย่างไรก็ตาม ไม่มีคำเรียกทั่วไปที่ใช้เรียกงานเหล่านี้

งานจัดแสดงยานยนต์ของผู้ผลิตมักจะจัดแสดงรถยนต์ที่กำลังผลิตและพร้อมจำหน่าย ส่วนงานแสดงรถยนต์สำหรับผู้ที่ชื่นชอบรถยนต์จะจัดแสดงรถยนต์ส่วนบุคคลที่ยังไม่ได้ผลิตและไม่พร้อมจำหน่าย
งานแสดงรถยนต์สำหรับผู้ชื่นชอบรถยนต์จะมีกฎเกณฑ์ในการเข้าร่วม โดยจำกัดประเภทของรถยนต์ที่สามารถนำมาแสดงได้ เช่น รถยนต์คลาสสิก รถฮอตร็อด รถยนต์รุ่นเดียว (คอร์เวตต์, แพกการ์ด, มัสแตง เป็นต้น) อาจรวมถึงการจำกัดประเภทของรถยนต์ (รถสเตชั่นแวกอน รถกระบะ หรือตราสินค้าอิสระ เป็นต้น)

งานแสดงรถยนต์สำหรับผู้ที่ชื่นชอบรถยนต์มักดึงดูดผู้เข้าแข่งขันในท้องถิ่น มีงานแสดงรถยนต์มากมายในหลายพื้นที่ในหลายประเทศ บางงานอาจเข้าร่วมได้โดยไม่ต้องซื้อบัตรเข้างาน

ดูเพิ่ม
* การแข่งรถ
* ปฐมทัศน์
* รถแต่ง
* บางกอก อินเตอร์เนชันแนล มอเตอร์โชว์
* ไทยแลนด์ อินเตอร์เนชันแนล มอเตอร์เอ็กซ์โป

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* องค์กรระหว่างประเทศของผู้ผลิตยานยนต์
* Auto-fairs.com – ปฏิทินงานแสดงสินค้านานาชาติ
* รายการงานแสดงยานยนต์
* งานแสดงรถยนต์และกาแฟ
กระเพาะปลาน้ำแดง
กระเพาะปลาน้ำแดง หรือ กระเพาะปลาตุ๋น (อังกฤษ: fish maw soup , Braised Fish Maw in Red Gravy ; จีน: 花膠 หรือ 鱼鳔) เป็นอาหารไทยที่มีต้นกำเนิดจากจีนอย่างหนึ่ง ทำจากถุงลมของปลา ประกอบด้วยกระเพาะปลาแห้งตุ๋นในน้ำซุปสีแดง เสิร์ฟบนเส้นก๋วยเตี๋ยวหรือเครื่องเคียงอื่นๆ อาหารจานนี้ประกอบด้วยส่วนผสมอย่าง ไก่ เห็ด เลือดไก่ และบางครั้งก็มีหน่อไม้และไข่นกกระทา รสชาติที่เป็นเอกลักษณ์ได้มาจากการผสมผสานระหว่างซีอิ๊ว ซอสหอยนางรม และเครื่องปรุงรส ขั้น ตอนแรกคือการทำให้กระเพาะปลานุ่มฟู จากนั้นเคี่ยวในน้ำเกรวี่เข้มข้นพร้อมกับส่วนผสมอื่นๆ จนนุ่ม
ในประเทศไทยมีขายตามร้านอาหารข้างทางทั่วไปจนไปถึงในภัตตาคาร ตามย่านชุมชนชาวไทยเชื้อสายจีนทั่วประเทศ ในกรุงเทพฯจะพบเจออาหารประเภทนี้ได้ตาม ตลาดพลู เยาวราช สาทร บางรัก เป็นต้น

กระเพาะปลาที่ใช้ทำอาหาร ทำจากถุงลมปลาตากแห้งทอดกรอบ ตำรายาจีนถือว่ากระเพาะปลาเป็นยาชูกําลัง กระเพาะปลาที่มีราคาแพงที่สุด ทำจากถุงลมของปลากะพง

อ้างอิง
จังหวัดโกเลสถาน
จังหวัดโกเลสถาน ( , ) เป็นหนึ่งใน 31 จังหวัดของอิหร่าน ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศและตะวันออกเฉียงใต้ของทะเลแคสเปียน เมืองหลักคือเมืองโกร์กอน เดิมเรียกว่าเอสเทอราบาดจนถึงปี 1937 จังหวัดโกเลสตานได้แยกออกจากจังหวัดมอแซนแดรอน ในปี 1997

จังหวัดโกลสถานมีพรมแดนติดกับ เติร์กเมนิสถาน ทางทิศเหนือ

ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวมุสลิมนิกายซุนนี

อ้างอิง
จังหวัดบาเลนเซีย
จังหวัดบาเลนเซีย ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศสเปน ตอนกลางของแคว้นบาเลนเซีย จากจำนวนประชากร 2.7 ล้านคนของจังหวัด (ในปี 2024) เกือบหนึ่งในสามอาศัยอยู่ในเมืองบาเลนเซีย ซึ่งเป็นเมืองหลวงของแคว้นบาเลนเซียและเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ของสเปน โดยมีพื้นที่มหานคร 2,522,383 คน และยังเป็นหนึ่งในเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในยุโรปใต้ จังหวัดมีเทศบาล 265 แห่ง

ประชากร
จำนวนประชากรในแต่ละปีแสดงอยู่ในแผนภูมิต่อไปนี้:

Colors=
 id:lightgrey value:gray(0.9)
 id:darkgrey value:gray(0.7)
 id:sfondo value:rgb(1,1,1)
ImageSize = width:800 height:auto barincrement:30
PlotArea = left:40 bottom:40 top:20 right:20
DateFormat = x.y
Period = from:0 till:2600
TimeAxis = orientation:horizontal
AlignBars = late
ScaleMajor = gridcolor:darkgrey increment:200 start:0
ScaleMinor = gridcolor:lightgrey increment:50 start:0
BackgroundColors = canvas:sfondo
PlotData=
 color:skyblue width:20 shift:(-60,-5) fontsize:M anchor:till
 bar:1877 from:0 till: 677 text: 677,286
 bar:1887 from:0 till: 731 text: 730,916
 bar:1900 from:0 till: 807 text: 806,547
 bar:1910 from:0 till: 886 text: 886,467
 bar:1920 from:0 till: 934 text: 933,681
 bar:1930 from:0 till:1043 text:1,042,978
 bar:1940 from:0 till:1270 text:1,269,373
 bar:1950 from:0 till:1344 text:1,344,365
 bar:1960 from:0 till:1438 text:1,438,043
 bar:1970 from:0 till:1770 text:1,769,552
 bar:1980 from:0 till:2066 text:2,065,704
 bar:1990 from:0 till:2118 text:2,117,927
 bar:2000 from:0 till:2216 text:2,216,285
 bar:2010 from:0 till:2563 text:2,563
bar:2000 from:0 till:2216 text:2,216,285
 bar:2010 from:0 till:2563 text:2,563,342
 bar:2020 from:0 till:2592 text:2,591,875
ชนุชตรา สุขสันต์
ชนุชตรา สุขสันต์ (เกิด 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2534) เป็นนักแสดง นางงาม และนางแบบชาวไทย เป็นที่รู้จักจากการแสดงละครจักร ๆ วงศ์ ๆ ของบริษัท สามเศียร จำกัด ทางช่อง 7HD เช่น แก้วหน้าม้า, เทพสามฤดู, สังข์ทอง, นางสิบสอง และ เจ้าหญิงพิกุลทอง รวมถึงเคยประกวดความงามหลายเวที

ประวัติ
ชนุชตรา สุขสันต์ เกิดเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2534 ที่กรุงเทพมหานคร สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาการโรงแรม จากคณะอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวและการบริการ มหาวิทยาลัยรังสิต , ระดับปริญญาโท สาขาวิชาการจัดการโรงแรมและการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยนานาชาติแสตมฟอร์ด และกำลังศึกษาในระดับปริญญาเอกที่เดิม
ชนุชตราเริ่มต้นทำงานวงการบันเทิงจากการเข้าประกวดความงาม และได้รางวัลหลายรายการ อาทิ ชนะเลิศ Ray Idol Search 2012 (พ.ศ. 2555) เข้ารอบ 17 คนสุดท้ายและรางวัลขวัญใจช่างภาพใน มิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2013 และรองชนะเลิศอันดับ 1 มิสเอิร์ธไทยแลนด์ 2556 และหลังจากได้รับตำแหน่งดังกล่าวจึงมีผลงานการแสดงละครโทรทัศน์หลายเรื่องในสังกัดสามเศียร

ชนุชตราเคยสมรสกับเคลลี่ ธนะพัฒน์ เมื่อปี พ.ศ. 2561 ก่อนจะหย่ากันเมื่อปี พ.ศ. 2564 ด้วยเหตุผลเรื่องช่วงอายุระหว่างทั้งคู่

ผลงานการแสดง
ละครจักร ๆ วงศ์ ๆ
{| class="wikitable sortable"
!ปี
!เรื่อง
!บทบาท
|-
|2556
|มนต์นาคราช
|พระธิดาฉัตรสุดา
|-
|2558
|แก้วหน้าม้า
|พระธิดาจันทร์สุดา
|-
|2560
|เทพสามฤดู
|มเหสีทัศนีย์
|-
|2561
|สังข์ทอง
|พระธิดาวิลาวัณย์
|-
|2562
|ขวานฟ้าหน้าดำ
|นาถสุดา
|-
|2563
|นางสิบสอง
|ผัน
|-
| rowspan = "2" |2565
|เจ้าหญิงพิกุลทอง
|สร้อยอัปสร / ชมนาถ
|-
|ลูกผู้ชายชื่อไกรทอง
|เลื่อมลายวรรณ
|-
|2566
|ดาบเจ็ดสีมณีเจ็ดแสง
|มเหสีอำภา
|-
|2567
|กุลาแสนสวย
|พระชายารัตนาวดี
|-
|2568
|เดชอสูรขันแก้วนพเก้า
|มารตะไล
|-
|2569
|แก้วพิสดาร
| มเหสีสุวรรณรัตนา
|-
|}

ละครหลังข่าว
{| class="wikitable sortable"
!ปี
!เรื่อง
!รับบท
|-
|2563
|วิมานมนตรา
|พริ้ง
|}
ละครเย็น
{| class="wikitable sortable"
!ปี
!เรื่อง
!บทบาท
|-
| rowspan="2" |2569
|เลดี้ทุ่งกระบือบาล
|กานดา
|-
|แม่จอมขวัญ
|กิมเฮียง
|}

ละครชุด ฟ้ามีตา
{| class="wikitable sortable"
!ปี
!ตอน
|-
|2559
|คนชอบอวด
|-
|2561
|ผีเน่ากับโลงผุ
|-
| rowspan = "2" |2563
|เธอทำได้ ฉันก็ทำได้
|-
|เจ้านายที่รัก
|-
| rowspan = "2" |2564
|ไม่รู้ไม่ชี้
|-
|ตัวประกัน
|-
| rowspan = "4" |2565
|โชว์เหนือ
|-
|เพื่อนรัก
|-
|อย่าคิดแทนคนอื่น
|-
|คิดสั้นๆ
|-
| rowspan = "2" |2566
|เสียหมา
|-
|ของตาย
|-
| rowspan = "2" |2567
|ตาต่อตา ฟันต่อฟัน
|-
|ใครว่าเวรกรรมตามไม่ทัน
|}

== อ้างอิง ==

แหล่งข้อมูลอื่น
*
วัดโบสถ์การ้อง
วัดโบสถ์การ้อง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าช้าง อำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก
วัดโบสถ์การ้อง เดิมชื่อ วัดโบสถ์ สร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อ พ.ศ. 2400 มีเรื่องเล่าว่าพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เคยเสด็จมาประทับที่วัดนี้ขณะออกปราบกบฏเสือสำอางค์ โดยทรงปลอมพระองค์เป็นชาวจีนและพักที่วัดเพราะติดเขื่อน ก่อนเสด็จปราบได้ทรงเสี่ยงทายว่าหากไม่มีใครจำพระองค์ได้จะปราบสำเร็จ ซึ่งก็เป็นจริง เพราะมีเพียงคนบอกว่าเคยเห็นพระพักตร์จากธนบัตรเท่านั้น เมื่อเสด็จกลับ พระองค์ทรงแนะให้เปลี่ยนชื่อวัดเป็น "วัดโบสถ์การ้อง" ตามเสียงกาที่ชอบร้อง ต่อมาทรงพระราชทานป้ายชื่อวัดและสิ่งของให้ พร้อมนิมนต์เจ้าอาวาสเข้าไปฉันในวัง เชื่อกันว่าภาพเขียนในมณฑปเก่าถูกเขียนขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 5 โดยทหารผู้ติดตามที่มีฝีมือด้านศิลป
พเขียนในมณฑปเก่าถูกเขียนขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 5 โดยทหารผู้ติดตามที่มีฝีมือด้านศิลปะ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2543
ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ผนังที่อยู่ด้านหลังพระประธานเขียนฉากทิวทัศน์ตอนตรัสรู้ ฝั่งตรงข้ามพระประธานเขียนรูปพระพุทธเจ้า 5 พระองค์ไว้ด้านบน ส่วนด้านล่างเขียนพุทธประวัติตอนประสูติ ตรัสรู้และปรินิพพาน สำหรับผนังด้านข้างนั้น เขียนทศชาติชาดกไว้แถวบนและเขียนพระเวสสันดรชาดกทั้ง 13 กัณฑ์ไว้แถวล่าง
มณฑปเก่าตั้งอยู่บนฐานแปดเหลี่ยม มีทางเข้าออกสามด้าน ยกเว้นด้านทิศใต้ หลังคาทรงจั่วโครงไม้ มุงสังกะสี ผนังด้านเหนือมีประตูไม้พร้อมกรอบและแผ่นไม้ฉลุลายก้านขดเป็นลวดลายตกแต่ง ด้านใต้เป็นผนังทึบ ส่วนด้านตะวันออกและตะวันตกเจาะช่องประตูแต่ไม่มีบาน ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางสมาธิ และมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่องวิถีชีวิตผู้คนบริเวณผนังด้านใต้และด้านตะวันออก

อ้างอิง
ปากกัด ตีนถีบ
ปากกัด ตีนถีบ เป็นภาพยนตร์แอคชั่นสยองขวัญ ไทยปี พ.ศ. 2568 กำกับโดย กัลป์ กัลย์จาฤก นำแสดงโดย ปริญ สุภารัตน์, ณัฏฐณิชา ดังวัธนาวณิชย์ และ วันเวลา บุญนิธิไพสิฐ ออกฉายทั่วโลกทาง เน็ตฟลิกซ์ เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2568 ผสมผสานองค์ประกอบของศิลปะการต่อสู้และซอมบี้สยองขวัญ ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับความสนใจจากฉากแอ็กชั่นที่รวดเร็ว ท่าเต้นมวยไทย และฉากดิสโทเปีย

ภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉายทั่วโลกบน เน็ตฟลิกซ์ และได้รับคำวิจารณ์เชิงบวกจากนักวิจารณ์ นอกจากนี้ยังติดอันดับ 1 ใน 10 ภาพยนตร์ยอดนิยมของ เน็ตฟลิกซ์ ทั่วโลกอีกด้วย
โครงเรื่อง
ในอนาคตที่เลวร้าย โลกต้องเผชิญกับปัญหาขาดแคลนอาหารและภัยพิบัติที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ โดยน้ำแข็งที่ละลายทำให้แบคทีเรียอายุนับล้านปีหลุดออกมา
สิงห์ อดีตนักมวยไทยต้องการกลับบ้านเกิดที่เชียงดาว เพื่อเริ่มต้นชีวิตอันเงียบสงบกับ ริน แฟนสาวซึ่งมีอาชีพเป็นหมอ ในงานสุดท้ายของเขา สิงห์เดินทางไปกรุงเทพฯ ในฐานะคนขับรถพร้อมกับเกรียง ลูกพี่ของเขา เพื่อส่งมอบตู้คอนเทนเนอร์ที่บรรทุกปลาจากเรือบรรทุกสินค้าที่จมลงของ VS Corporation โดยที่พวกเขาไม่รู้ตัวเลยว่าปลาพวกนี้ปนเปื้อนด้วยเชื้อโรคที่ไม่รู้จัก ซึ่งทำให้เจ้าหน้าที่ระดับสูงของ VS ป่วย เขาถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลที่รินทำงานอยู่ และเสียชีวิตก่อนที่จะฟื้นคืนชีพและกัดคนไข้และเจ้าหน้าที่ ทำให้เกิดการติดเชื้อซอมบี้ซึ่งนำไปสู่การปิดโรงพยาบาล
นักแสดงและตัวละคร
 ]]
 ]]
นักแสดงหลัก
* ปริญ สุภารัตน์ รับบทเป็น สิงห์
: อดีตนักมวยไทย
* ณัฏฐณิชา ดังวัธนาวณิชย์ รับบทเป็น ริน
: แพทย์ประจำโรงพยาบาลและแฟนสาวของสิงห์
* วันเวลา บุญนิธิไพสิฐ รับบท เพื่อน
* จอนนี่ แอนโฟเน รับบทเป็น วสุ
นักแสดงสมทบ
* พิมพ์มาดา บริรักษ์ศุภกร รับบทเป็น มิงค์
* เจสัน ยัง รับบทเป็น คิม
* กีรติ ศิวะเกื้อ รับบทเป็น ภูริช
* เท่าฟ้า มณีประสพโชค รับบทเป็น บอย
* ภูมิพัฒน์ ชาติสุริยเกียรติ รับบทเป็น พิทักษ์
นักแสดงรับเชิญ
* นะโม ทองกำเหนิด รับบทเป็น ภูมิ
* ศรชัย ฉัตรวิริยะชัย รับบทเป็น กฤษ
: ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ
* กิตติพล เกศมณี รับบทเป็น เสกสรร
: ผู้บัญชาการกองกำลังป้องกันประเทศ
* ปานใจ ศิริสุวรรณ รับบทเป็น ตัวละครซอมบ
ผู้ให้เสียงพากย์
* เปรมสุดา สันติวัฒนา รับบทเป็น ผู้สื่อข่าว
* จิระ ยั่งยืน รับบทเป็น นักข่าว, ผู้ข่าวประกาศหน่วยปฏิบัติการพิเศษ T04, ผู้ข่าวประกาศรัฐบาล
กัลป์ กัลย์จาฤก กำกับภาพยนตร์โดยบทภาพยนตร์ของ ณัฐ นวลแพง วีรสุ วรรพจน์ วทัญญู อิงควิวัฒน์ และชลนที อักษรสิงห์ชัย
ผู้กำกับกัลป์ กัลย์จาฤก อธิบายกับ เน็ตฟลิกซ์ ว่าพวกเขาต้องการสำรวจว่าการต่อสู้กับซอมบี้ด้วย มวยไทย นั้นเป็นอย่างไร และเขายังเสริมด้วยว่าไม่ได้ใช้ CGI เพื่อสร้างภาพดิบและเลือดสาด เขากล่าวว่าซอมบี้แต่ละตัวถูกสร้างขึ้นด้วยการแต่งหน้าเพียงอย่างเดียว พวกเขายังใช้เอฟเฟกต์จริงในภาพยนตร์และเน้นเสียงแอ็คชั่นให้โดดเด่น และชื่อของภาพยนตร์มาจากชื่อทางประวัติศาสตร์ของประเทศไทยคือ สยาม แต่ใช้ตัว "Z" ซึ่งหมายถึงซอมบี้

การเผยแพร่
ภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉายทาง เน็ตฟลิกซ์ เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม 2025

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
วัดบางเงิน
วัดบางเงิน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปลายพระยา อำเภอปลายพระยา จังหวัดกระบี่ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 46 ไร่ นอกจากนี้ยังมีที่ธรณีสงฆ์อีก 1 แปลง
วัดบางเงินสร้างขึ้นราว พ.ศ. 2425 โดยพระครูพินิจยติการ (รื้น) พร้อมด้วยพุทธบริษัท กำนัน ผู้ใหญ่บ้าน และคณะครูโรงเรียนประชาบาล เดิมตั้งอยู่ที่บ้านหาดถั่ว ตำบลอบัน อำเภอไทรขิง จังหวัดสุราษฎร์ธานี ชาวบ้านเรียกว่า วัดหาดถั่ว แต่ทางการตั้งชื่อว่า "วัดบางเงิน" เนื่องจากตั้งใกล้กับบางชายเงิน ต่อมาเมื่อมีการแบ่งเขตจังหวัดระหว่างสุราษฎร์ธานีและกระบี่ในช่วง พ.ศ. 2470–2480 วัดบางเงินจึงอยู่ในเขตจังหวัดกระบี่นับแต่นั้น สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2465 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2515
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถกว้าง 10 เมตร ยาว 14 เมตร โครงสร้างเป็นไม้เนื้อแข็ง หลังคาทรงไทยมุงสังกะสี พื้นคอนกรีต ไม่มีฝาผนัง ศาลาการเปรียญกว้าง 16 เมตร ยาว 32 เมตร โครงสร้างไม้เนื้อแข็ง หลังคาทรงไทยมุงกระเบื้อง พื้นคอนกรีต ส่วนกุฏิสงฆ์มี 3 หลัง ได้แก่ อาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง อาคารไม้ชั้นเดียว 1 หลัง และอาคารยกพื้นสูงอีก 1 หลัง
รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูพินิจยติการ (รั้น) พ.ศ. 2454–2456
* พระรื้น (พ่อท่านยาเขียว) พ.ศ. 2457–2455
* พระอุ่น พ.ศ. 2457–2457
* พระครึก พ.ศ. 2480–2481
* พระพัว พ.ศ. 2482–2482
* พระเคลื่อน พ.ศ. 2483–2484
* พระช่อง พ.ศ. 2484–2484
* พระชื่น พ.ศ. 2484–2490
* พระอธิการกลำ ชิตวิโส พ.ศ. 2490–2510
* พระเพื่อน เขมงกโร พ.ศ. 2510–2512 
* พระอธิการแกล้ม อุภาโส พ.ศ. 2512–2517
* พระครูไกรสรธรรมรังษี พ.ศ. 2517
อ้างอิง
มีเดระ
นาการาซัง อนโจจิ ( ) หรือ อนโจจิ หรือ มีเดระ ( ) เป็นวัดพุทธตั้งอยู่ที่เชิงเขาฮิเอ ในนครโอตสึ จังหวัดชิงะ ไม่ไกลจากทั้งเกียวโตและทะเลสาบบิวะ วัดนี้เป็นวัดเอกของสายจิมงของสำนักเท็นได และเป็นวัดรองของเอ็นเรียกูจิซึ่งตั้งอยู่บนยอดของภูเขา ถือเป็นหนึ่งในสี่วัดที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ ในหมู่สิ่งปลูกสร้างของวัดมีเดระมีอาคารรวมกว่า 40 หลัง

มีเดระเป็นวัดลำดับที่ 14 ของการจาริกแสวงบุญพระโพธิสัตว์กวนอิมไซโกคุ

อ้างอิง
โฮโกจิ (เกียวโต)
เป็นวัดในเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 16 โดยมีที่มาจากโทโยโทมิ ฮิเดโยชิ ซึ่งตั้งใจให้เมืองหลวงเกียวโตต้องมีไดบุตสึ ( ) ประดิษฐานในวัด โดยที่ต้องใหญ่กว่าพระใหญ่ในนาระ และว่ากันว่าเขากล่าวอ้างพระพุทธรูปองค์นี้ยังสร้างขึ้นในเวลาเพียงแค่ครึ่งเดียวของที่จักรพรรดิโชมุใช้สร้างโทไดจิ ซึ่งใช้เวลาสิบปี ส่วนพระใหญ่ที่วัดโฮโกจิใข้เวลาสร้างเพียงสามปีเท่านั้น โดยมีสถาปนิกคือ นาคามูระ มาซาคิโยะ (Nakamura Masakiyo) และ เฮโนอุจิ โยชิมาซะ (Heinouchi Yoshimasa)

อ้างอิง
จังหวัดเซมนอน
จังหวัดเซมนอน ( ) เป็นหนึ่งใน 31 จังหวัดของประเทศอิหร่าน ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศ เมืองหลักคือเมืองเซมนอน

จังหวัดเซมนอนมีพื้นที่ 96,816 ตารางกิโลเมตร มีอาณาเขตตั้งแต่บริเวณเทือกเขาแอลโบร์ซติดกับทะเลทรายดัชตีกะวีร์ทางตอนใต้ จังหวัดนี้เป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาค 1 เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2014 โดยจังหวัดต่าง ๆ ได้ถูกจัดกลุ่มเป็น 5 ภูมิภาค เพื่อวัตถุประสงค์ในการประสานงานและการพัฒนา

หมายเหตุ

อ้างอิง
เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติกรุงเทพฯ 2546
เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติกรุงเทพฯ ประจำปี พ.ศ. 2546 จัดขึ้นระหว่างวันที่ 10 ถึง 21 มกราคม 2546

โปรแกรมงานเทศกาล
เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติกรุงเทพฯ จัดขึ้นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2545 โดย เนชั่น มัลติมีเดีย กรุ๊ป ร่วมกับ การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.) ปีถัดมาการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยได้เข้ามาดูแลเทศกาลนี้ และเนชั่น กรุ๊ป ก็ได้จัดเทศกาลภาพยนตร์โลกแห่งกรุงเทพฯ ขึ้น สำหรับเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติกรุงเทพฯ ปี พ.ศ. 2546 ททท. ได้ว่าจ้างบริษัทเฟสติวัลแมเนจเมนท์ ซึ่งมีสำนักงานใหญ่ในลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย ให้เป็นผู้จัดและบริหารเทศกาล
การจัดงานครั้งนี้เริ่มมีการมอบรางวัลกินรีทองคำ ในสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ผู้กำกับยอดเยี่ยม นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ภาพยนตร์เอเชียยอดเยี่ยม และรางวัลเกียรติยศ
เทศกาลนี้เปิดตัวด้วยภาพยนตร์ ฟรีดา ซึ่งกำกับโดยจูลี เทย์มอร์ ภาพยนตร์เปิดและปิดฉายที่ โรงภาพยนตร์สกาลาในสยามสแควร์ การฉายเทศกาลจัดขึ้นในโรงภาพยนตร์ต่าง ๆ รอบสยามสแควร์ ดาราที่เข้าร่วมงาน ได้แก่ ฌ็อง-โกลด ว็อง ดาม, สตีเวน ซีกัล และเจนนิเฟอร์ ทิลลี นอกจากนี้ อักเนส วาร์ดา ผู้กำกับชาวฝรั่งเศส เดินทางร่วมงงานเพื่อรับรางวัลเกียรติยศและงานฉายภาพยนตร์ที่เธอเคยกำกับ ในช่วงท้ายของการจัดเทศกาลมีงานเลี้ยงรับรองและประกาศผลรางวัลกินรีทองคำ ณ โรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล กรุงเทพ โดยมอริส ฌาร์ และบางกอก ซิมโฟนี ออเครสตรา ได้อำนวยและบรรเลงเพลงประกอบภาพยนตร์ที่ฌาร์เป็นผู้ประพันธ์
ภาพยนตร์ปิดเทศกาลคือรอบปฐมทัศน์โลกของภาพยนตร์องค์บาก ซึ่งเป็นผลงานการแสดงนำเรื่องแรกของ โทนี จา นักแสดงภาพยนตร์โลดโผนชาวไทย นอกจากนี้ เพื่อเป็นการส่งเสริมเทศกาล ยังมีการบันทึก สถิติโลกกินเนสส์ จากการชมภาพยนตร์ต่อเนื่องเป็นเวลา 64 ชั่วโมง 58 นาที โดยมีผู้ที่ทำสถิตินี้ได้จำนวน 17 คน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
จังหวัดปอร์เดโนเน
จังหวัดปอร์เดโนเน ( ; ; ) เป็นจังหวัดในแคว้นฟรียูลี-เวเน็ตเซียจูเลีย ประเทศอิตาลี โดยถูกแยกออกมาจากจังหวัดอูดีเนเมื่อปี ค.ศ. 1968 เมืองเอกของจังหวัดคือนครปอร์เดโนเน จังหวัดนี้ถูกยุบไปเมื่อ 30 กันยายน ค.ศ. 2017 แต่จัดตั้งขึ้นใหม่ในปี ค.ศ. 2019 ในฐานะหน่วยงานกระจายอำนาจระดับภูมิภาคปอร์เดโนเน ( ; ) และเริ่มทำงานจริงเมื่อ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 ปัจจุบันมีประชากรรวมทั้งสิ้น 312,794 คน

อ้างอิง
จังหวัดโกริตเซีย
จังหวัดโกริตเซีย ( ; ; ) เป็นจังหวัดในแคว้นฟรียูลี-เวเน็ตเซียจูเลีย ประเทศอิตาลี ซึ่งถูกยุบไปเมื่อ 30 กันยายน ค.ศ. 2017 ภายหลังถูกจัดตั้งขึ้นใหม่ในปี ค.ศ. 2019 ในฐานะหน่วยงานกระจายอำนาจระดับภูมิภาคโกริตเซีย ( ; ; ) และเริ่มทำงานจริงเมื่อ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2020

อ้างอิง
แคว้นฟรียูลี
แคว้นฟรียูลี ( , , หรือ , , ) เป็นภูมิภาคทางประวัติศาสตร์ของอิตาลีตะวันออกเฉียงเหนือ แคว้นนี้มีชื่อเสียงในเรื่องอัตลักษณ์ทางภูมิภาคและชาติพันธุ์ที่เป็นลักษณะเฉพาะของชาวฟรียูลีซึ่งพูดภาษาฟรียูลี พื้นที่ประกอบด้วยส่วนใหญ่ของแคว้นปกครองตนเองฟรียูลี-เวเน็ตเซียจูเลีย เช่น จังหวัดอูดีเน จังหวัดปอร์เดโนเน และจังหวัดโกริตเซีย แต่ไม่รวมพื้นที่จังหวัดตรีเยสเต
นิโคนิโค
นิโคนิโค ( ) หรือชื่อที่เป็นรู้จักก่อนปี ค.ศ. 2012 นิโคนิโคโดงะ ( ) เป็นบริการแชร์วิดีโอของประเทศญี่ปุ่น คำว่า "นิโคนิโค" เป็นอิดีโอโฟนของญี่ปุ่นที่หมายถึง "ยิ้ม" ณ ปี ค.ศ. 2021 นิโคนิโคเป็นเว็บไซต์ที่มีผู้เข้าชมมากที่สุดเป็นอันดับ 34 ในญี่ปุ่น ตามข้อมูลของอเล็กซา

เว็บไซต์นี้ได้รับรางวัลกู๊ดดีไซน์อวอร์ดของญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 2007 และรางวัลชมเชยประเภทชุมชนดิจิทัลในงานพริกซ์อาร์ตอีเล็กโทรนิกา ปี ค.ศ. 2008 ระหว่างวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 2024 ถึง 5 สิงหาคม ค.ศ. 2024 เซิร์ฟเวอร์ได้รับผลกระทบจากการโจมตีทางไซเบอร์และเว็บไซต์ยังเปิดใช้งานเพียงบางส่วน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
คาโนโปส
คาโนโปส ( , , ; , ; ) มีอีกชื่อว่า คาโนโบส ( , ; ) เป็นเมืองอียิปต์โบราณiริมชายฝั่ง ตั้งอยู่ที่ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ สถานที่นี้ตั้งอยู่ที่ชานเมืองตะวันออกของอะเล็กซานเดรียในปัจจุบัน ห่างจากศูนย์กลางนครประมาณ ซากของเมืองตั้งอยู่ใกล้เมืองอะบูกีรในปัจจุัน

ที่ดินในพื้นที่คาโนโปสต้องเผชิญกับระดับน้ำทะเลที่สูงขึ้น แผ่นดินไหว สึนามิ และดูเหมือนว่าพื้นที่ส่วนใหญ่จะถูกแปรสภาพเป็นแผ่นดินเหลวในช่วงปลายศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล ชานเมืองทางตะวันออกของคาโนโปสพังทลายลง ซากที่เหลือในปัจจุบันจมอยู่ใต้น้ำ ส่วนเขตชานเมืองทางตะวันตกถูกฝังอยู่ใต้เมืองชายฝั่งอะบูกีรสมัยใหม่

ชื่อ
ชื่อที่อยู่อาศัยในภาษาอียิปต์เขียนในอักษรดีมอติกเป็น ( บางครั้งปริวรรตเป็น Peguat หรือ Pikuat) ชาวกรีกเรียกเป็น คาโนโปส ( , Kánōpos) ตามผู้บัญชาการในตำนานในสมัยสงครามโทรจันที่คาดว่าฝังอยู่ที่นี่

อ้างอิง

*

แหล่งที่มา:
* .
*

แหล่งข้อมูลอื่น
*The Canopus Decree 
*The Canopus at Villa Adriana
*European Institute for Underwater Archaeology (IEASM)
*Franck Goddio home page
*Oxford Center for Maritime Archaeology (OCMA)
* "Relics From an Ancient Egyptian ‘Party Town’ Are Pulled Out of the Sea" - New York Times article about 2025 excavations
อดีตที่พำนักของเหมา เจ๋อตง
อดีตที่พำนักของเหมา เจ๋อตง ( ) สร้างขึ้นในช่วงปลายราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1644&#x2013;1911) ตั้งอยู่ในหมู่บ้านเฉาชาน ตำบลเฉาชาน อำเภอเฉาชาน เซียงถาน มณฑลหูหนาน ประเทศจีน อาคารนี้เป็นสถานที่เกิดและบ้านในวัยเด็กของเหมา เจ๋อตง ผู้นำคนแรกของสาธารณรัฐประชาชนจีน มีพื้นที่อาคารประมาณ ประกอบด้วยอาคารต่าง ๆ เช่น บ้านเก่า หอรำลึกเหมา เจ๋อตง อนุสาวรีย์ทองสัมฤทธิ์ของเหมา เจ๋อตง หอจัดแสดงโบราณวัตถุ และถ้ำตีสุ่ย (ถ้ำน้ำ )
ประวัติศาสตร์
ปู่ของเหมา เจ๋อตงสร้างกระท่อมขนาดห้าห้องครึ่งที่นี่เมื่อ ค.ศ. 1878 เหมา เจ๋อตงเกิดที่นี่ใน ค.ศ. 1893 และอยู่ที่นี่ประมาณ 17 ปีก่อนจะออกไปศึกษาเล่าเรียน เขากลับมาบ้านใน ค.ศ. 1912 เพื่อปลุกระดมให้ญาติเข้าร่วมการปฏิวัติ ใน ค.ศ. 1925 เหมา เจ๋อตงกลับมาที่เฉาชานพร้อมกับภรรยาของเขา หยาง ไคฮุ่ย และอ้างว่า "มาพักฟื้นจากอาการป่วย" เพื่อติดต่อกับประชาชนเพื่อเป็นผู้นำและดำเนินการเคลื่อนไหวของชาวนา และตั้งสาขาพรรคคอมมิวนิสต์จีน (CCP) ขึ้นที่นี่ โดยมีเหมา ฟู่เซฺวียน ซึ่งเป็นสหายสนิทของเหมา เจ๋อตงเป็นเลขาธิการสาขา หลังเป็นผู้นำการเคลื่อนไหวของชาวนาในกว่างโจว เขาก็พยายามจะเริ่มต้นการเคลื่อนไหวที่คล้ายกันในหูหนาน ใน ค.ศ. 1927 เหมา เจ๋อตงกลับมาที
ยายามจะเริ่มต้นการเคลื่อนไหวที่คล้ายกันในหูหนาน ใน ค.ศ. 1927 เหมา เจ๋อตงกลับมาที่เฉาชานเพื่อศึกษาการเคลื่อนไหวของชาวนาและจัดการเสวนาสำหรับแกนนำชาวนาและผู้สูงอายุที่บ้านพัก และใน ค.ศ. 1929 ที่พำนักหลังนี้ถูกรัฐบาลก๊กมินตั๋งยึดและทำลาย
ภายหลังการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนใน ค.ศ. 1950 อดีตที่พำนักของเหมา เจ๋อตงได้รับการบูรณะให้กลับคืนสู่สภาพเดิม วันที่ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1951 อดีตที่พำนักของเหมา เจ๋อตงเปิดให้สาธารณชนเข้าชมอย่างเป็นทางการ ใน ค.ศ. 1952 มีการปรับปรุงครั้งใหญ่ เหมากลับมาเยือนอีกครั้งใน ค.ศ. 1959 เป็นเวลาแปดปีหลังจากที่บ้านหลังใหม่นี้ได้เปิดเป็นพิพิธภัณฑ์ และห้าปีหลังได้รับการเปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการเป็น อดีตที่พำนักของเหมา เจ๋อตง ใน ค.ศ. 1961 สภาแห่งรัฐจีนได้ขึ้นทะเบียนสถานที่นี้ให้เป็น "แหล่งโบราณสถานและวัฒนธรรมสำคัญที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ" ( ) วันที่ 27 มิถุนายน ค.ศ. 1983 เติ้ง เสี่ยวผิง ประธานคณะกรรมการที่ปรึกษาส่วนกลาง ได้เขียนชื่อสถานที่ว่า "อดีตที่พ
ิ้ง เสี่ยวผิง ประธานคณะกรรมการที่ปรึกษาส่วนกลาง ได้เขียนชื่อสถานที่ว่า "อดีตที่พำนักของเหมา เจ๋อตง" บนแผ่นจารึกแนวนอน ใน ค.ศ. 1989 สถานที่แห่งนี้ได้รับการปรับปรุงอีกครั้ง วันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1993 เจียง เจ๋อหมิน เลขาธิการใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์ ได้เข้าร่วมพิธีเปิดอนุสาวรีย์ของเหมา เจ๋อตงที่ตั้งอยู่ด้านนอกบ้าน ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1997 สถานที่แห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็น ฐานศึกษาความรักชาติแห่งชาติ ( ) โดยกรมประชาสัมพันธ์พรรคคอมมิวนิสต์จีน และในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2004 ได้ปิดทำการเพื่อดำเนินการก่อสร้างและซ่อมแซมเป็นเวลา 15 วัน
นิทรรศการ
ภายในอดีตที่พำนัก มีการบูรณะและจัดแสดงห้องนอนของเหมา ห้องนอนของบิดามารดาของเหมา ห้องนอนของเหมา เจ๋อหมิน ห้องนอนของเหมา เจ๋อถาน ห้องโถง ห้องครัว และห้องอื่น ๆ ทั้งหมด มีการจัดแสดงโบราณวัตถุจำนวนมากในห้องเหล่านี้ ซึ่งโบราณวัตถุที่ล้ำค่าที่สุด ได้แก่: เตียง, ตู้, เก้าอี้พับ, โต๊ะสี่เหลี่ยม และเก้าอี้ไม้ไผ่ในห้องนอนของเหมา เจ๋อตง; เตียง, ตู้, เก้าอี้พับ, โต๊ะเขียนหนังสือ และเก้าอี้ยาวสำหรับนอนในห้องนอนของบิดามารดาของเหมา เจ๋อตง; โอ่งน้ำ และตู้เก็บของในห้องครัว; โม่หิน, กังหันน้ำ และคราดน้ำขนาดใหญ่ในห้องเก็บเครื่องมือเกษตร; ครกตำข้าว และกังหันลม (สำหรับสีข้าว) ในห้องตำข้าว เป็นต้น

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
จดหมายเหตุทั่วไปแห่งปวยร์โตรีโก
จดหมายเหตุทั่วไปแห่งปวยร์โตรีโก ( ; ) เป็นหอจดหมายเหตุที่สถาปนาใน ค.ศ. 1955 โดยบันทึกประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมปวยร์โตรีโก สถาบันวัฒนธรรมปวยร์โตรีโกของรัฐบาลเริ่มกำกับดูแลการดำเนินงานใน ค.ศ. 1956 หอจดหมายเหตุตั้งอยู่ในอาคารที่ใช้ร่วมกับหอสมุดแห่งชาติบนถนนAvenida Juan Ponce de León ในเมืองซานฮวน หนึ่งในชุดสะสมของสถาบันนี้คือ "Fondo de Obras Publicas" (บันทึกงานสาธารณะ) ซึ่งเดิมเก็บรักษาไว้ในหอจดหมายเหตุของมหาวิทยาลัยปวยร์โตรีโก

เป้าหมายของสถาบันนี้ที่บริหารจัดการโดยอาสาสมัคร และนำโดยโจเซฟ แฮร์ริสัน ฟลอเรส คือให้ข้อมูลเข้าถึงได้อย่างรวดเร็วและเป็นประชาธิปไตย

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
* 
*

*

แหล่งข้อมูลอื่น
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดลำพูน พ.ศ. 2563
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดลำพูน พ.ศ. 2563 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2563 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2563 จัดขึ้นพร้อมกับการเลือกตั้งสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดลำพูน พ.ศ. 2563

ผู้สมัคร
หมายเลข 1 : อนุสรณ์ วงศ์วรรณ
อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำพูน 4 สมัย ลงสมัครในนามพรรคเพื่อไทย

หมายเลข 2 : พลตำรวจตรี กริช กิติลือ
ผู้บังคับการตำรวจภูธรจังหวัดลำพูน และประธานที่ปรึกษาสโมสรฟุตบอลลำพูน วอริเออร์ ลงสมัครในนามกลุ่มร่มฉัตรจามเทวี
หมายเลข 3 : ชรินรัตน์ พุทธปวน
อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ พรรคไทยรักไทย และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ ลงสมัครในนามอิสระ

หมายเลข 4 : สุวสันต์ จันทร์ตาธรรม
อดีตผู้สมัคร สส.ลำพูน เขต 1 พรรคเสรีรวมไทย ลงสมัครในนามอิสระ

หมายเลข 5 : ขยัน วิพรหมชัย
อดีต สส.ลำพูน พรรคประชาธิปัตย์ ลงสมัครในนามกลุ่มฮักหละปูน

ผลการเลือกตั้ง

ผลการเลือกตั้งปรากฏว่า อนุสรณ์ วงศ์วรรณ ได้รับการดำรงตำแหน่ง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
อาริอาเกะ โนะ วากาเระ
เป็น (เรื่องราวโรแมนติก) ของญี่ปุ่น

ผู้ประพันธ์และวันที่
ข้อมูลเกี่ยวกับปีประพันธ์หรือผู้แต่ง มีอยู่น้อยมาก เรียกผลงานนี้เป็น เป็นนัยว่าผลงานนี้เข้าสู่การหมุนเวียนไม่นานก่อนที่งานชิ้นนี้จะถูกรวบรวมใน ค.ศ. 1200 ซึ่งหมายความว่าผลงานนี้อาจมีอายุตั้งแต่ปลายยุคเฮอังหรือต้นยุคคามากูระ

คำตอบรับ
 ได้รับการยกย่องอย่างสูงจากข้าราชสำนักในคริสต์ศตวรรษที่ 13

อ้างอิง

ข้อมูล

*
รีวกีวชินโตคิ
) ]]
รีวกีวชินโตคิ ( ) หรือ เรื่องราวของวิถีแห่งบรรดาเทพเจ้าในรีวกีว เป็นศาสตรนิพนธ์ห้าเล่มราว ค.ศ. 1605/6 โดยไทจู เรียวเต ( ; ค.ศ. 1552–1639) นักบวชนิกายโจโดชาวญี่ปุ่นที่อาศัยอยู่ในนาฮะเมื่อ ค.ศ. 1603 ถึง 1606 เขียนขึ้นก่อนการรุกรานใน ค.ศ. 1609 โดยซัตสึมะ ต่างจากวรรณกรรมโอกินาวะส่วนใหญ่ ฉบับพิมพ์แกะไม้ได้รับการตีพิมพ์ในเกียวโตเมื่อ ค.ศ. 1648

หนังสือทั้งห้าเล่มนี้ได้กล่าวถึงศาสนาพุทธในอินเดียและจีน ก่อนที่จะมุ่งไปยังศาสนาของอาณาจักรรีวกีว ผลงานนี้ยังรวมตำนานการสร้างโลกของรีวกีวฉบับดั้งเดิมที่ยังหลงเหลืออยู่ ตลอดจนบันทึกแรกของมินาโมโตะ โนะ ทาเมโตโมะที่มาที่โอกินาวาและเป็นบิดาของพระเจ้าชุนเต็งในอนาคต
มินิทเมด
มินิทเมด เป็นแบรนด์เครื่องดื่มสัญชาติอเมริกัน โดยทั่วไปมักเกี่ยวข้องกับน้ำมะนาวหรือน้ำส้ม แต่ปัจจุบันได้ขยายไปยังเครื่องดื่มประเภทต่างๆ รวมถึงเครื่องดื่มอัดลมเช่น ไฮ-ซี ด้วย มินิทเมดจำหน่ายภายใต้แบรนด์ Cappy ในยุโรปกลางและภายใต้แบรนด์ "Моя Семья" (Moya sem'ya แปลว่า "ครอบครัวของฉัน") ในรัสเซียและเครือรัฐเอกราช มินิทเมดเป็นบริษัทแรกที่จำหน่ายน้ำส้มเข้มข้นแช่แข็ง ทำให้สามารถจัดจำหน่ายได้ทั่วสหรัฐอเมริกาและบริโภคได้ตลอดทั้งปี บริษัทมินิทเมดมีเจ้าของคือบริษัทโคคา-โคลา ซึ่งเป็นบริษัทที่ทำการตลาดน้ำผลไม้และเครื่องดื่มที่ใหญ่ที่สุดในโลก บริษัทเปิดสำนักงานใหญ่ที่ชูการ์แลนด์ทาวน์สแควร์ ในเมืองชูการ์แลนด์ รัฐเท็กซัส สหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 16 กุมภาพัน
ด์ทาวน์สแควร์ ในเมืองชูการ์แลนด์ รัฐเท็กซัส สหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009 ก่อนหน้านี้มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ 2000 เซนต์เจมส์เพลซ ในเมืองฮิวสตัน
ภาพรวม
บริษัทก่อตั้งขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1945 ในชื่อฟลอริดาฟู้ดส์ และต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นแวคคัม ฟู้ดส์ คอร์ปอเรชั่น มีพนักงานมากกว่า 1,900 คน และมีรายได้มากกว่า 2 พันล้านเหรียญสหรัฐ (ประมาณการปี ค.ศ. 1997)

อ้างอิง
คงเดช ลูกบางปลาสร้อย
สมเดช กตัญญู หรือที่รู้จักกันในนาม คงเดช ลูกบางปลาสร้อย เป็นอดีตนักมวยไทยอาชีพชาวไทย

ประวัติและอาชีพ
สมเดช กตัญญู เริ่มฝึกมวยไทยตั้งแต่อายุ 14 ปี กับบิดาซึ่งมียศเป็นร้อยตำรวจตรี เขาชนะ 24 จาก 25 ไฟต์แรกในจังหวัดจันทบุรีและจังหวัดใกล้เคียง เขาได้ย้ายไปอยู่ที่ค่ายของจรัญ แสงจำรัสในปี พ.ศ. 2508 และเปลี่ยนชื่อบนสังเวียนเป็น คงเดช ลูกบางปลาสร้อย เมื่อเขาเปิดตัวในกรุงเทพฯ โดยเอาชนะณรงค์ศึก ส. สวนมะลิ ที่สนามมวยเวทีลุมพินี
ในปี พ.ศ. 2511 ถือเป็นหนึ่งในปีที่คงเดชประสบความสำเร็จสูงสุด โดยสามารถเอาชนะแชมป์ชื่อดังอย่าง จอมเตะเตาปูน พายัพ สกุลศึก, จรวดทัพฟ้า ราวี เดชาชัย, จอมเตะบางนกแขวก อภิเดช ศิษย์หิรัญและไอ้ปลิวใจเพชร เดชฤทธิ์ อิทธิอนุชิต เขายังเป็นแชมป์ซูเปอร์ไลท์เวทคนแรกของสนามมวยเวทีราชดำเนินด้วยการชนะน็อกพรศักดิ์ แหลมฟ้าผ่า

ต่อมาคงเดชได้เจอกับแชมป์คนอื่น ๆ เช่น แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์ ยอดมวยเมืองตรัง พุฒ ล้อเหล็ก , ศิริมงคล ลูกศิริพัฒน์ และคว้าแชมป์รุ่นมิดเดิลเวทของสนามมวยเวทีช่อง 7

อ้างอิง
พฤหัสเล็ก ศิษย์ชุนทอง
ชาลี กุลธารี (เกิด 2 กันยายน พ.ศ. 2504) มีชื่อในวงการว่า พฤหัสเล็ก ศิษย์ชุนทอง เป็นอดีตนักมวยไทยอาชีพชาวไทย เขาเป็นอดีตแชมป์เวทีลุมพินี 5 สมัย ใน 3 รุ่นน้ำหนักโด่งดังในช่วงทศวรรษที่ 1980 ถึง 1990 เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นนักชกเพียงคนเดียวที่สามารถเอาชนะตำนานอย่างสามารถ พยัคฆ์อรุณในกติกามวยไทยด้วยการน็อกเอาท์
ประวัติและอาชีพ
พฤหัสเล็ก ศิษย์ชุนทอง เป็นบุตรคนที่ 6 จากพี่น้องทั้งหมด 9 คน (ชาย 7 คน หญิง 2 คน) มาจากครอบครัวนักมวยไทยในจังหวัดปทุมธานี พี่ชาย/น้องชายของเขาล้วนเป็นนักมวย โดยพฤหัส โล่ห์เงิน พี่ชายของเขาก็มีชื่อเสียงจากการเป็นนักมวยไทยระดับแชมป์เช่นกัน พฤหัสเล็กเริ่มฝึกมวยไทยตั้งแต่อายุ 9 ขวบในพื้นที่ใกล้บ้าน โดยมีพ่อของเขาเป็นเทรนเนอร์ เพียงไม่กี่เดือนต่อมา เขาได้ขึ้นชกครั้งแรกและได้รับค่าตัว 15 บาท ปีต่อมา พฤหัสเล็กได้เข้ามาอยู่ในค่ายศิษย์ชุนทองซึ่งเป็นธุรกิจของครอบครัว เดิมค่ายแห่งนี้เป็นของกิมชุน กุลธารี พ่อของเขาและยังคงดำเนินกิจการต่อภายใต้การบริหารของล้วน กุลธารี ผู้เป็นแม่หลังจากที่ผู้เป็นพ่อเสียชีวิต
เขาได้ขึ้นชกครั้งแรกในสนามมวยเวทีลุมพินีเมื่ออายุ 16 ปี

พฤหัสเล็ก ศิษย์ชุนทองพบกับสามารถ พยัคฆ์อรุณรวม 4 ครั้ง ในการพบกันครั้งที่สอง เขาชนะน็อกด้วยหมัดในยกที่สาม พฤหัส โล่ห์เงินพี่ชายของเขาก็เคยชกกับสามารถ พยัคฆ์อรุณมาแล้ว และเป็นหนึ่งในสองคู่ชกที่สามารถบอกว่ากลัวที่สุด (อีกคนคือมะเฟือง วีระพล)

พฤหัสเล็ก ศิษย์ชุนทอง เป็นแชมป์เวทีมวยลุมพินี 5 สมัย ใน 4 รุ่นน้ำหนัก ได้แก่รุ่นพินเวท (102 ปอนด์) รุ่นมินิฟลายเวท (104 ปอนด์) 2 สมัย รุ่นจูเนียร์ฟลายเวท (108 ปอนด์) และรุ่นฟลายเวท (112 ปอนด์) เพื่อคว้าเข็มขัดแชมป์เส้นแรกมาครอง พฤหัสเล็กต้องชกถึงสามครั้งจึงจะประสบความสำเร็จ

อ้างอิง
จังหวัดโลเรสถาน
จังหวัดโลเรสถาน ( , ) เป็นหนึ่งใน 31 จังหวัดของประเทศอิหร่าน เมืองหลักคือเมืองโฆร์แรมอบอด

จังหวัดโลเรสถานตั้งส่วนตะวันตกของประเทศในเทือกเขาซากรอส และครอบคลุมพื้นที่ 28,392 กม. 2 ในปี 2014 ได้จัดอยู่ในภูมิภาค 4

จังหวัดโลเรสถานตั้งอยู่ใกล้ชายแดนประเทศอิรัก ตั้งอยู่ในหุบเขาอันงดงามที่ล้อมรอบด้วยภูเขา ห่างจากชายแดนอิรัก ไปทางตะวันออกประมาณ 100 กิโลเมตร (ประมาณ 62 ไมล์)

อ้างอิง
จังหวัดแกซวีน
จังหวัดแกซวีน ( , ) เป็นหนึ่งใน 31 จังหวัดของประเทศอิหร่าน ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ มีเมืองแกซวีนเป็นเมืองหลัก

เมื่อ ค.ศ. 1997 มีการแยกจังหวัดนี้ออกจากจังหวัดเตหะรานและจังหวัดแซนจอน เป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาค 1 เมื่อมีการแบ่งจังหวัดออกเป็น 5 ภูมิภาค เพื่อวัตถุประสงค์ในการประสานงานและการพัฒนา เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 2014

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Qazvin Information Network
ขาวสด ศิษย์พระพรหม
สุทธิชัย ดารารัตน์ หรือที่รู้จักกันในชื่อ ขาวสด ศิษย์พระพรหม เป็นอดีตนักมวยไทยอาชีพชาวไทย

ประวัติและอาชีพ
สุทธิชัย ดารารัตน์ เกิดเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2501 ที่จังหวัดจันทบุรี หลังจากฝึกซ้อมได้ประมาณสองเดือน เขาได้ขึ้นชกครั้งแรก ซึ่งเขาชนะโดยใช้ชื่อบนสังเวียนว่า "บัวขาว ศิษย์เจ้าพระยา" และได้รับค่าตัว 70 บาท เมื่อเขาน้ำหนักได้ 100 ปอนด์ เทรนเนอร์ของเขาคือ สิงห์ สาครพิทักษ์ ได้พาเขามาที่กรุงเทพฯ และเอาชนะคะแนนคู่ต่อสู้คือ เรือใบ ศิษย์สายทอง ที่สนามมวยเวทีลุมพินี ความสำเร็จของเขาทำให้เขาย้ายไปอยู่ค่ายศิษย์พระพรหม โดยเจ้าของค่ายตั้งชื่อให้เขาว่า ขาวสด ศิษย์พระพรหม
ขาวสดมีชื่อเสียงโด่งดังในปี พ.ศ. 2520 ผู้ชมชื่นชอบสไตล์การชกดุดันและเข่าอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา ทำให้เขาได้รับฉายาว่า ไอ้แมงกะพรุนไฟ เนื่องจากทักษะการกอดของเขา เขาได้มีโอกาสชิงแชมป์ครั้งแรกเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2520 โดยแพ้ ตะวันออก ศิษย์พูนชัย ในการชิงแชมป์รุ่นฟลายเวทของสนามมวยเวทีราชดำเนินที่ว่างอยู่ ต่อมาได้ขยับน้ำหนักขึ้นมาชิงแชมป์รุ่นแบนตัมเวทของสนามมวยเวทีลุมพินี โดยชนะคะแนนสิงห์หนุ่ม เอกชัย ซึ่งเป็นคู่ต่อสู้ที่เคยเอาชนะมาแล้ว เมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2521 เขาสละตำแหน่งเนื่องจากน้ำหนักเกิน
วันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2522 ขาวสดชกชิงแชมป์รุ่นจูเนียร์ไลท์เวทของสนามมวยเวทีราชดำเนิน แต่แพ้คะแนนให้กับเสือยิ้มยาก ณรงค์น้อย เกียรติบัณฑิต จากนั้นจึงย้ายไปชกที่สนามมวยเวทีลุมพินีเพื่อชิงแชมป์ในรุ่นเดียวกันกับกำไลหยก เกียรติสมภพ กำไลหยก โดนไล่ลงจากเวทียกสุดท้าย ทำให้การชกครั้งนี้ไม่มีการตัดสิน ขาวสดกลับมาชิงแชมป์ที่สนามมวยเวทีราชดำเนิน โดยชนะน็อกสมิงหนุ่ม สิทธิบุญธรรม เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2526 และคว้าแชมป์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทที่ว่างอยู่มาครองได้สำเร็จ
ขาวสดเอาชนะนักมวยระดับแชมป์ที่มีชื่อเสียงมากมายในยุคของเขา เช่นยอดมวยอมตะ วิชาญน้อย พรทวี, จิตติ เมืองขอนแก่น, หนองคาย ส.ประภัสสร, ไอ้ 5 ก เก่งกาจ เกียรติเกรียงไกร, เก่งกล้า ศิษย์เส่ย, ประวิทย์ ศรีธรรม, เริงศักดิ์ พรทวี และแป้นน้อย สาครพิทักษ์ ค่าตัวสูงสุดในอาชีพของขาวสดอยู่ที่ 180,000 บาท ซึ่งเขาได้รับหลังจากพ่ายแพ้ให้กับขุนเข่าเสาโทรเลข ดีเซลน้อย ช.ธนสุกาญจน์ ในรายการ ศึกวันทรงชัย ที่จัดโดยทรงชัย รัตนสุบรรณ
การชกครั้งสุดท้ายในอาชีพของเขา ขาวสดถูก แคล้ว ธนิกุล พาไปชกที่ลอสแอนเจลิส เพื่อเผชิญหน้ากับพีท คันนิงแฮม ในการชกแบบคิกบ็อกซิ่ง เขาแพ้คะแนนแบบเอกฉันท์และตัดสินใจเลิกชกเมื่ออายุเพียง 26 ปีเท่านั้น หลังจากเลิกชกแล้ว เขากลับมายังจังหวัดจันทบุรี ซึ่งเขาเป็นเจ้าของที่ดินและทำงานเป็นคนขับรถบรรทุกส่งหอยให้กับฟาร์มหอยนางรมของครอบครัวเขา

อ้างอิง
เนตร ศักดิ์ณรงค์
วีระเนตร นาคะอินทร์ (เกิด 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2497) เป็นที่รู้จักในชื่อ เนตร ศักดิ์ณรงค์ เป็นอดีตนักมวยไทยอาชีพชาวไทยที่ชกในช่วงทศวรรษ 1970

ประวัติและอาชีพ
เนตรเริ่มฝึกมวยไทยตั้งแต่อายุ 14 ปีกับครูมวยในบ้านเกิดของเขาที่พังโคน จากนั้น เนตรก็เข้ามาอยู่ค่ายเทอดเกียรติพิทักษ์ ซึ่งเขากลายเป็นปรากฏการณ์แห่งภาคตะวันออกเฉียงเหนือด้วยการชนะรวด 30 ไฟต์ เมื่ออายุ 17 ปี เนตรได้เข้ามาชกที่กรุงเทพฯ เป็นครั้งแรกและย้ายมาร่วมค่ายศักดิ์ณรงค์
ในช่วงทศวรรษที่ 1970 เนตรกลายเป็นนักมวยที่มีชื่อเสียงจากอาวุธที่ทรงพลัง เขาได้รับการจัดอันดับทั้งในสนามมวยเวทีราชดำเนินและสนามมวยเวทีลุมพินี และเอาชนะนักมวยชื่อดังระดับแชมป์หลายคนในยุคของเขา เช่น โพธิ์ไทร สิทธิบุญเลิศ, ไอ้หมูแข้งทอง ผุดผาดน้อย วรวุฒิ, ยอดมวยเมืองตรัง พุฒ ล้อเหล็ก, ขุนพลน้อย เกียรติสุริยา, ยอดมวยอมตะ วิชาญน้อย พรทวี เนตรเดินทางไปลอสแอนเจลิสซึ่งเขาเอาชนะเอิร์นเนสต์ ฮาร์ต จูเนียร์ แชมป์โลก WKA ชาวอเมริกันด้วยการน็อกในปี พ.ศ. 2520
เนตรเลิกชกมวยในปี พ.ศ. 2521 หลังจากแพ้ให้กับสะท้านฟ้า ส.ประทีป ในปี พ.ศ. 2531 เขาได้รับเชิญให้ไปชกที่ปารีส โดยเอาชนะมุสตาฟา เบนาเทีย แชมป์มวยไทยของยุโรปด้วยการน็อก จากนั้นเนตรก็ได้ไปตั้งรกรากที่ฝรั่งเศส ซึ่งเขาเป็นครูสอนมวยที่นั่นมานานกว่า 30 ปีแล้ว

อ้างอิง
บันทึกการเดินทางเยือนญี่ปุ่นของทูตในปีช็องซารัชศกมันรย็อก
บันทึกการเดินทางเยือนญี่ปุ่นของทูตในปีช็องซารัชศกมันรย็อก ( ) เป็นบันทึกสมัยราชวงศ์โชซ็อนที่เก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑ์มหานครปูซาน เขตนัม มหานครปูซาน หนังสือเล่มนี้ได้รับการประกาศให้เป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้ของมหานครปูซานหมายเลข 84 เมื่อวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 2018 ซึ่งประกาศเป็นส่วนเพิ่มเติมจากทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้ของมหานครปูซานหมายเลข 84 ที่มีอยู่เดิม นั่นคือ ทะเบียนครอบครัวของอีด็อกซอง ( )
ภาพรวม
หนังสือ “บันทึกการเดินทางเยือนญี่ปุ่นของทูตในปีช็องซารัชศกมันรย็อก” ( ) ของพิพิธภัณฑ์มหานครปูซาน คือบันทึกการเดินทาง ( ) ที่เขียนโดย อี คย็องจิก ( , ชื่อศิลปิน: , ค.ศ. 1577–1640) ข้าราชการพลเรือนในสมัยราชวงศ์โชซ็อนช่วงกลาง บันทึกประสบการณ์ของเขาขณะเดินทางไปยังเมืองเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น ในฐานะทูตเพื่อตอบรับและส่งกลับชาวเกาหลี ( ) ในปี ค.ศ. 1617 (ปีที่ 9 ในรัชสมัยของพระเจ้าควังแฮกุน)

บันทึกเริ่มต้นด้วยรายชื่อเจ้าหน้าที่เอกชน 428 นาย รวมทั้งผู้นำทูต ( ) จากนั้นบันทึกเหตุการณ์ในช่วง 104 วันตั้งแต่วันที่ 4 กรกฎาคม สามวันก่อนออกเดินทางจากปูซานไปญี่ปุ่น จนถึงวันที่ 18 ตุลาคมของปีเดียวกัน เมื่อพวกเขากลับมาที่ท่าเรือปูซานจากเกาะสึชิมะ
“บันทึกการเดินทางเยือนญี่ปุ่นของทูตในปีช็องซารัชศกมันรย็อก” เป็นบันทึกเรื่องราวช่วงเริ่มต้นของความสัมพันธ์ทางการทูตของโชซ็อนกับรัฐบาลโชกุนเอโดะ ประกอบด้วยบันทึกแรกเกี่ยวกับพิธีกรรมเทพเจ้าแห่งท้องทะเลที่ยองกาแด ( ) ซึ่งเผยให้เห็นพิธีกรรมช่วงแรกของคณะทูตในปูซาน นอกจากนั้นคณะทูตยังมีการใช้เส้นทางหลายเส้นทางที่แตกต่างจากเส้นทางของคณะทูตทั่วไป การแวะพักที่ปราสาทฟูชิมิ ( ) ในเกียวโต และผ่านคารัตสึและปราสาทนาโงยะจังหวัดซากะในเกาะคีวชู ระหว่างทางกลับเพื่อนำเชลยศึกชาวเกาหลีกลับประเทศ เป็นรายละเอียดที่หาได้ยากในบันทึกทางการทูตอื่น&thinsp;ๆ แม้ว่าจะมีบันทึกการเดินทางของคณะทูตใน “บันทึกการเดินทางบนเรือใบตะวันออก” ( ) โดยผู้นำทูต โอ ยุนกย็อม ( ) บันทึกไว้
ตใน “บันทึกการเดินทางบนเรือใบตะวันออก” ( ) โดยผู้นำทูต โอ ยุนกย็อม ( ) บันทึกไว้เช่นกัน แต่บันทึกนี้มีเนื้อหากระชับกว่า
นอกจากจะมีคุณค่าในฐานะแหล่งข้อมูลดังที่กล่าวแล้ว บันทึกยังเป็นหนังสือในรูปแบบนี้เพียงเล่มเดียวที่เป็นที่ทราบจนถึงปัจจุบัน และผู้เขียนคือ อี คย็องจิก ยังเป็นปู่ของ อี ด็อกซอง ( ) ดังนั้นจึงเหมาะสมที่จะอนุรักษ์และจัดการโดยรวมอยู่ในรายการทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้ของมหานครปูซานหมายเลข 84 "ทะเบียนครอบครัวของอีด็อกซอง" ( )

อ้างอิง

บรรณานุกรม
*
ซวีเบิลคูเคิน
ซวีเบิลคูเคิน ( ; , ) เป็นเค้กหอมใหญ่อาหารเยอรมันจานคาว ทำมาจากหอมใหญ่นึ่ง, เบคอนหั่นเต๋า, ครีม และ เม็ดคาราเวย์ บนแป้งใส่ยีสต์หรือไม่ใส่ เค้กนี้คล้ายกันกับฟลัมคูเคินแต่ไม่ใช่อย่างเดียวกัน ต่างที่ฟลัมคูเคินแห้งกว่า

ประวัติศาสตร์
ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดถึงประวัติศาสตร์ของซวีเบิลคูเคิน ปรากฏหลักฐานการกล่าวถึงที่เก่าแก่ที่สุดย้อนไปได้ถึงศตวรรษที่ 19 และมีที่มาจากบาเดิน-วืทเทิมบวร์ค
ซวีเบิลคูเคินเป็นอาหารจานฤดูใบไม้ผลิ นิยมรับประทานในตามเทศกาลไวน์ และมีความนิยมสูงเป็นพิเศษในภูมิภาคผลิตไวน์ของเยอรมนี เช่น ทูริงเงิน, ฟัลทซ์, เฮสเซอ, ฟรังเคิน, บาเดิน, ซวาเบิน และลุ่มแม่น้ำไรน์ กับ มอเซล ซวีเบิลคูดคินยังนิยมทานคู่กับไวน์ใหม่ (น็อยเออร์ไวน์; "neuer Wein") ซึ่งหมายถึงน้ำองุ่นที่นำไปบ่มไม่นานก่อนจะแปรสภาพเป็นไวน์ที่บรรจุขวดจำหน่าย

อ้างอิง
วัดแม่ลาย
วัดแม่ลาย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยแก้ว อำเภอแม่ออน จังหวัดเชียงใหม่ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 8 ไร่ 3 ตารางวา จากการบริจาคเพิ่ม 5 ไร่ จากพอล จำนงบูรณแพทย์ และปานบัว วงศ์ปัญจปละโยมแก้ว

วัดแม่ลายสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2480 โดยมีครูบาสมเป็นผู้นำชาวบ้านสร้างขึ้น ในที่ดินของนายปัน เทโวขัติ ผู้ถวายที่ดินบริจาคให้ ประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2480

อุโบสถและวิหารประดับตกแต่งเป็นลวดลายด้วยหินที่ได้จากลำน้ำแม่ลาย ด้านในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูป พระประธานของวัด ซึ่งตกแต่งด้วยหินแม่น้ำเช่นเดียวกัน อาคารเสนาสนะอื่นประกอบด้วย หอสวดมนต์และกุฏิสงฆ์
รายนามเจ้าอาวาส
* ครูบาสม พ.ศ. 2478–2481 
* พระแก้ว พ.ศ. 2583–2484 
* ครูบาอินตา พ.ศ. 2485–2490
* พระสม พ.ศ. 2491-2492
* พระก่อง พ.ศ. 2493
* พระพุฒิ คุณวุฒิ โท พ.ศ. 2512–2515
* พระเอ่ พ.ศ. 2507–2519
* พระคำ สีลสิวโร พ.ศ. 2519–2523
* พระอ้าย จิรฏฺจิโก

อ้างอิง
จังหวัดกีวูเหนือ
จังหวัดกีวูเหนือ ( ) เป็นจังหวัดที่อยู่ติดกับทะเลสาบกีวูทางตะวันออกของสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก มีเมืองเอกคือเมืองโกมา จังหวัดนี้มีพื้นที่ประมาณ 59,483 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรประมาณ 8,985,711 คน ณ ปี ค.ศ. 2020 โดยมีอาณาเขตทิศเหนือติดกับจังหวัดอีตูรี ทิศตะวันตกเฉียงเหนือติดกับจังหวัดโชโป ทิศตะวันตกเฉียงใต้ติดกับจังหวัดมานีมา ทิศใต้ติดกับจังหวัดกีวูใต้ ทิศตะวันออกติดกับประเทศยูกันดาและรวันดา
ประวัติการปกครองของจังหวัดกีวูเหนือย้อนกลับไปในยุคอาณานิคม โดยในตอนแรกเคยเป็นส่วนหนึ่งของเขตสแตนลีย์ฟอลส์ (Stanley Falls District) ภายใต้อาณานิคมเสรีรัฐคองโก หลังจากมีการปรับปรุงเขตแดนหลายครั้ง กีวูเหนือได้ถูกผนวกรวมเข้ากับจังหวัดโอเรียนตาเล ซึ่งมีเมืองสแตนลีย์วิลล์ (ปัจจุบันคือเมืองคิซังกานี) เป็นเมืองเอก พื้นที่นี้ได้รับการยกฐานะเป็นจังหวัดในปี ค.ศ. 1962 แต่ถูกลดฐานะลงเป็นอำเภอภายใต้การปกครองของโมบูตู เซเซ เซโกในปี ค.ศ. 1965 ต่อมาได้รับการยกฐานะกลับคืนเป็นจังหวัดอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1988 ตามกฎหมายท้องถิ่นฉบับที่ 88/1976 และ 88-031 ซึ่งได้กำหนดให้จังหวัดกีวูเดิมแยกออกเป็นสามจังหวัด ได้แก่ กีวูเหนือ กีวูใต้ และมานีมา ปัจจุบันจังหวัดกีวูเห
ดิมแยกออกเป็นสามจังหวัด ได้แก่ กีวูเหนือ กีวูใต้ และมานีมา ปัจจุบันจังหวัดกีวูเหนือประกอบด้วยสามเมืองได้แก่ โกมา บูเทมโบ และเบนี รวมถึงหกอำเภอได้แก่ เบนี ลูเบโร มาซีซี รุทชูรู นยีรากงโก และวาลิคาเล นอกจากนี้ยังมีกฤษฎีกาในปี ค.ศ. 2013 ที่เสนอให้คาซินดี ออยชา และลูโฮลู ได้รับการยกฐานะเป็นเมืองด้วย พรมแดนด้านตะวันออกของจังหวัดเป็นที่ตั้งของทิวเขารูเวนโซรีซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของรอยแยกอัลเบอร์ไทน์ (Albertine Rift) เทือกเขานี้เป็นแหล่งน้ำจืดที่สำคัญและเป็นที่อยู่อาศัยของระบบนิเวศที่หลากหลาย นอกจากนี้ กีวูเหนือยังเป็นที่ตั้งของอุทยานแห่งชาติวีรูงกาซึ่งเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก และเป็นบ้านของกอริลลาภูเขาที่ใกล้สูญพันธุ์
จังหวัดกีวูเหนือกำลังเผชิญกับปัญหาด้านความมั่นคงที่ต่อเนื่อง โดยมีสาเหตุมาจากกลุ่มติดอาวุธ ความขัดแย้งเกี่ยวกับทรัพยากร และความตึงเครียดทางเชื้อชาติ กลุ่มกบฏ M23 ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากประเทศรวันดา ถือเป็นต้นเหตุหลักของความไม่มั่นคงนี้ จากข้อมูลเมื่อต้นปี ค.ศ. 2024 ความรุนแรงที่เกี่ยวข้องกับกลุ่ม M23 ได้ทำให้ประชาชนต้องพลัดถิ่นถึงประมาณ 1.7 ล้านคน ซึ่งคิดเป็นเกือบร้อยละ 14 ของประชากรทั้งหมดในจังหวัดกีวูเหนือ
นอกจากปัญหาความไม่สงบแล้ว จังหวัดกีวูเหนือยังเป็นพื้นที่ที่เกิดการระบาดของโรคไวรัสอีโบลาหลายครั้ง (รวมถึงครั้งล่าสุดในเดือนสิงหาคม 2022) และยังเป็นศูนย์กลางของการระบาดของโรคอีโบลาในกีวูช่วงปี ค.ศ. 2018–2020 ซึ่งเป็นการระบาดครั้งใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสองในประวัติศาสตร์ โดยมีผู้ป่วยมากกว่า 3,400 ราย และมีผู้เสียชีวิตถึง 2,200 ราย รองลงมาจากการระบาดในแอฟริกาตะวันตกช่วงปี ค.ศ. 2014–2016

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
จังหวัดกีวูใต้
จังหวัดกีวูใต้ ( ; ) เป็นหนึ่งใน 26 จังหวัดของสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก มีเมืองเอกคือเมืองบูคาวู จังหวัดนี้ตั้งอยู่ในเขตแนวรอยเลื่อนแอฟริกาตะวันออกสาขาตะวันตกที่เรียกว่า Albertine Rift โดยมีอาณาเขตทิศตะวันออกติดกับทะเลสาบกีวู ประเทศรวันดา ประเทศบุรุนดี และประเทศแทนซาเนีย ทิศตะวันตกติดกับจังหวัดมานิเอมา ทิศเหนือติดกับจังหวัดกีวูเหนือ ทิศใต้ติดกับจังหวัดตังกานยิกา จังหวัดกีวูใต้มีพื้นที่ประมาณ 65,070 ตารางกิโลเมตร (25,120 ตารางไมล์) และมีประชากรโดยประมาณ 8,147,400 คน ณ ปี 2024
ในอดีต บริเวณนี้มีกลุ่มชาติพันธุ์ที่พูดภาษาในกลุ่มบันตูอาศัยอยู่มากมาย เช่น กลุ่มบามูชิ บาฟูลิอิรู บาฮาวู บันยินดู บาเบมเบ บาบูยู บาเลกา บาบวาริ บาโฮโลโฮโล บันยังกา บาไวรา บาคูซู บาเตมโบ บารอนเกอรอนเก และบาซวากา รวมถึงชุมชนของชาวปิกมีด้วย ในช่วงยุคอาณานิคม การประชุมเบอร์ลินในปี ค.ศ. 1885 ได้กำหนดพรมแดนของเสรีรัฐคองโก ทำให้ทะเลสาบกีวูทั้งหมดและทั้งสองฝั่งของแม่น้ำรูซิซีอยู่ในเขตของรัฐอิสระนี้ ต่อมา พรมแดนของภูมิภาคนี้เกิดข้อพิพาทหลายครั้ง รวมถึงเหตุการณ์ Kivu frontier incident ในปี ค.ศ. 1909 ซึ่งได้รับการแก้ไขในปี ค.ศ. 1910 โดยส่วนตะวันออกของกีวูถูกยกให้แก่รัฐในอารักขายูกันดาและแอฟริกาตะวันออกของเยอรมนี ในปี ค.ศ. 1912 ได้มีการจัดตั้งเขตกีวู (K
ักขายูกันดาและแอฟริกาตะวันออกของเยอรมนี ในปี ค.ศ. 1912 ได้มีการจัดตั้งเขตกีวู (Kivu District) อย่างเป็นทางการ และต่อมาในปี ค.ศ. 1951 ได้ถูกแบ่งออกเป็นเขตซูด-กีวู (Sud-Kivu) และนอร์ด-กีวู (Nord-Kivu) หลังจากมีการปรับปรุงการบริหารหลายครั้ง จังหวัดกีวูใต้ก็ได้กลายเป็นจังหวัดแยกออกมาอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1988 พร้อมกับจังหวัดกีวูเหนือและจังหวัดมานิเอมา
ในด้านการปกครอง จังหวัดกีวูใต้แบ่งออกเป็น 8 อำเภอได้แก่ ฟิซี อิดจ์วี คาบาเร คาเลเฮ มเวงกา ชาบุนดา อูวีรา วาลุงกู แต่ละเขตยังถูกแบ่งย่อยออกไปอีกเป็นภาคส่วน (sectors) และเขตอำนาจ (chiefdoms) นอกจากนี้ จังหวัดยังมีเมืองที่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการ 4 เมือง ได้แก่ บูคาวู อูวีรา บาราคา และคามิตูกา เศรษฐกิจหลักของจังหวัดนี้ขับเคลื่อนด้วยเกษตรกรรม ปศุสัตว์ การค้า และภาคบริการ สถานที่สำคัญทางธรรมชาติและวัฒนธรรมที่น่าสนใจได้แก่ อุทยานแห่งชาติคาฮูซิ-บิเอกา และเขตอนุรักษ์ธรรมชาติอิโตมบเว สถานที่ทั้งสองได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก นอกจากนี้ยังมีสถานที่ท่องเที่ยวอื่น ๆ เช่น เกาะอิดจ์วี ชายหาดริมทะเลสาบกีวู และสนามบินคาวูมู
ตั้งแต่สงครามคองโกครั้งที่หนึ่ง จังหวัดกีวูใต้ต้องเผชิญกับความขัดแย้งด้วยอาวุธและความไม่มั่นคงอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะในช่วงสงครามคองโกครั้งที่สอง จังหวัดนี้กลายเป็นสมรภูมิของกลุ่มติดอาวุธหลายกลุ่ม เช่น พันธมิตรกองกำลังประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยคองโก-ซาอีร์ กองทัพผู้รักชาติรวันดา การรวมตัวกันของชาวคองโกเพื่อประชาธิปไตย กองกำลังติดอาวุธท้องถิ่นไม-ไม และกลุ่มติดอาวุธอื่น ๆ เช่น ขบวนการ M23, RED-Tabara, Twirwaneho, Ngumino และ Android ความไม่มั่นคงที่ยังคงดำเนินอยู่ โดยมีสาเหตุมาจากการแย่งชิงทรัพยากรธรรมชาติ ได้นำไปสู่การละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างกว้างขวาง การพลัดถิ่นของพลเรือน และวิกฤตการณ์ด้านมนุษยธรรม

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ (ค.ศ. 2001–ปัจจุบัน)
เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ ( ; ย่อ: WTC) ใหม่เป็นกลุ่มอาคารในโลเวอร์แมนแฮตตัน นครนิวยอร์ก สร้างขึ้นเพื่อทดแทนกลุ่มอาคารเดิมเจ็ดหลังในพื้นที่เดียวกันที่ถูกทำลายระหว่างวินาศกรรม 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ปัจจุบันพื้นที่ดังกล่าวกำลังได้รับการพัฒนาใหม่ โดยจะมีตึกระฟ้ามากถึงหกแห่ง ซึ่งสี่แห่งสร้างเสร็จแล้ว ณ ค.ศ. 2025 นอกจากนี้ ยังมีอนุสรณ์สถานและพิพิธภัณฑ์อยู่ในพลาซาแห่งใหม่ ซึ่งก็คือลิเบอร์ตีพาร์กที่ยกระดับขึ้นและอยู่ติดกับพื้นที่ดังกล่าว ภายในลิเบอร์ตีพาร์กประกอบด้วยโบสถ์กรีกออร์โธดอกซ์เซนต์นิโคลัสและศูนย์รักษาความปลอดภัยยานยนต์ รวมถึงศูนย์ศิลปะการแสดงเพเรลแมน และศูนย์คมนาคม วันเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ที่มีความสูง 104 ชั้น เป็นอาคารที่สูงที่สุดในซีกโลกตะวันตก แ
นเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ที่มีความสูง 104 ชั้น เป็นอาคารที่สูงที่สุดในซีกโลกตะวันตก และเป็นอาคารหลักสำหรับกลุ่มอาคารใหม่นี้
อาคารเหล่านี้เป็นหนึ่งในหลายอาคารที่สร้างขึ้นโดยสมาคมศูนย์การค้าโลก เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์เดิมรวมถึงอาคารแฝด (Twin Towers) เปิดใช้งานใน ค.ศ. 1973 และเป็นอาคารที่สูงที่สุดในโลกในขณะที่สร้างเสร็จ อาคารเหล่านี้ถูกทำลายในช่วงเช้าของวันที่ 11 กันยายน 2001 เมื่อสมาชิกอัลกออิดะฮ์จี้เครื่องบินโบอิง 767 สองลำและขับพุ่งชนอาคารในปฏิบัติการก่อการร้ายที่ประสานกัน ทำให้มีผู้เสียชีวิต 2,753 คน การถล่มของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ยังส่งผลให้โครงสร้างของอาคารโดยรอบล้มเหลวตามไปด้วย กระบวนการเก็บกวาดและฟื้นฟูพื้นที่เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ใช้เวลาแปดเดือน หลังจากนั้นจึงเริ่มดำเนินการพัฒนาพื้นที่ใหม่
หลังจากความล่าช้าและข้อโต้แย้งนานหลายปี การก่อสร้างใหม่ในพื้นที่เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์เริ่มขึ้นใน ค.ศ. 2004 กลุ่มอาคารใหม่ประกอบด้วยวันเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ (เดิมชื่อเล่นว่าฟรีดอมทาวเวอร์จนถึง ค.ศ. 2009), 3 เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์, 4 เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์, 7 เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ และอาคารสำนักงานสูงที่กำลังวางแผนอยู่ที่ 2 เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ กลุ่มอาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ใหม่ยังมีพิพิธภัณฑ์และอนุสรณ์สถาน รวมถึงอาคารศูนย์คมนาคมที่มีขนาดใกล้เคียงกับแกรนด์เซ็นทรัลเทอร์มินัล 7 เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ ซึ่งไม่ได้รวมอยู่ในแผนแม่บทของพื้นที่ เปิดใช้งานเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2006 ทำให้เป็นตึกระฟ้าแห่งแรกที่สร้างเสร็จในกลุ่มอาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ 4 เวิลด์เทรดเซ็น
เป็นตึกระฟ้าแห่งแรกที่สร้างเสร็จในกลุ่มอาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ 4 เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ อาคารแรกที่สร้างเสร็จตามแผนแม่บทของพื้นที่ เปิดใช้งานเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013 อนุสรณ์สถานแห่งชาติ 11 กันยายน เปิดเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2011 ขณะที่พิพิธภัณฑ์เปิดเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 2014 วันเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์เปิดใช้งานเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 2014 ศูนย์คมนาคมเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์เปิดให้ประชาชนเข้าใช้บริการเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 2016 และ 3 เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์เปิดเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 2018 ส่วนการก่อสร้าง 2 เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ได้ถูกระงับไว้ทั้งหมดใน ค.ศ. 2012
ดูเพิ่ม
* การก่อสร้างวันเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
* โครงการรีเบิร์ท
* เดอะสเฟียร์
* รายชื่อเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
*อาคารใกล้เคียง
**อาคารเวอไรซอน ทางเหนือของวันเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ ทางตะวันตกของ 7 เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
**90 เวสต์สตรีต ทางใต้ของลิเบอร์ตีพาร์ก

อ้างอิง

หมายเหตุ

อ้างอิง

ที่มา

* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ทางการของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
* World Trade Center – ซิลเวอร์สไตน์พรอพเพอทีส์
* – การท่าเรือนิวยอร์กและนิวเจอร์ซีย์
ศุภักษร จงศิริ
ศุภักษร จงศิริ เป็นเชฟชาวไทยและเจ้าของร้านศรณ์ ร้านอาหารใต้ในกรุงเทพมหานคร ในปี พ.ศ. 2567 ร้านศรณ์กลายเป็นร้านอาหารแห่งแรกในประเทศไทยที่ได้รับดาวมิชลินสามดวง

ชีวิตวัยเด็กและการศึกษา
ศุภักษรเป็นบุตรของศุภวัฒน์ จงศิริ ผู้กำกับภาพยนตร์ นักเขียนบท และนักธุรกิจ กับปนัดดา โกมารทัต นักแสดงและผู้จัดละคร เขาเกิดที่กรุงเทพมหานครและเติบโตที่จังหวัดนครศรีธรรมราชจากการเลี้ยงดูโดยคุณย่าของเขา เขาไปเรียนด้านการออกแบบที่ประเทศสหรัฐอเมริกาก่อนจะกลับมายังประเทศไทย และก่อตั้งร้านบ้านไอซ์ซึ่งเสิร์ฟอาหารตามสูตรของครอบครัว
การทำงาน
ศุภักษรเปิดร้านศรณ์ร่วมกับยอดขวัญ อยู่พุ่มพฤกษ์ ในปี พ.ศ. 2561 ร้านให้บริการอาหารไทยภาคใต้ตามฤดูกาล ปีถัดมาศรณ์คว้าดาวมิชลินดวงแรก ในปี พ.ศ. 2565 ร้านติดอันดับสองในรายชื่อ 50 ร้านอาหารดีที่สุดในเอเชีย 
ชีวิตส่วนตัว
ศุภักษีสมรสกับกันยพร เหล่ากิจเจริญ โดยจัดฉลองมงคลสมรสเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 ณ โรงแรมอินเตอร์คอนติเนนตัล กรุงเทพ ราชประสงค์ ในงานดังกล่าว บรรหาร ศิลปอาชา อดีตนายกรัฐมนตรี เป็นประธานในพิธี 
อ้างอิง
วัดมฤคทายวัน (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดมฤคทายวัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเทพมงคล อำเภอบางซ้าย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินเนื้อที่ 25 ไร่ 2 งาน
วัดมฤคทายวันตั้งวัดเมื่อ 1 มีนาคม พ.ศ. 2459 เดิมมีนามว่า วัดรางเนื้อตาย ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2474 และได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดเนื้อตาย จนกระทั่ง พ.ศ. 2483 จึงได้เปลี่ยนมาเป็น "วัดมฤคทายวัน" การก่อสร้างวัดนั้นเริ่มจากการที่นายถม ปฐมพันธ์ได้บริจาคที่ดินจำนวน 20 ไร่ ต่อมาใน พ.ศ. 2500 นางขวัญ สุขสวย ได้บริจาคเพิ่มอีก 2 ไร่ 2 งาน 72 ตารางวา ใน พ.ศ. 2514 นายหลี อรุณรุ่ง ได้บริจาคเพิ่มเติมอีก 2 ไร่ 2 งาน 28 ตารางวา และใน พ.ศ. 2516 นางปุย เกษโรจน์ ได้ถวายที่ดินกัลปนาอีก 10 ไร่ ทำให้วัดมีพื้นที่เพิ่มขึ้นจนถึงปัจจุบัน
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2505 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญกว้าง 19 เมตร ยาว 36 เมตร สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2486 โดยใช้ไม้และคอนกรีต หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ส่วนกุฏิสงฆ์เดิมมี 6 หลัง ต่อมาได้สร้างเพิ่มอีก 2 หลัง รวมเป็น 8 หลัง ปัจจุบันก็ยังคงเป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ สิ่งศักดิ์สิทธิ์สำคัญของวัดคือพระประธานในอุโบสถ และพระพุทธรูปที่ชาวบ้านเรียกกันว่า หลวงพ่อปาน เดิมทีพระครูมงคลกิจวิบูลได้นำพระพักตร์พระพุทธเจ้าที่หลวงพ่อปาน วัดบางนมโค จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ปั้นไว้มาประดิษฐานไว้ในอุโบสถราว พ.ศ. 2488–2532 เพื่อให้ชาวบ้านได้สักการบูชาและบนบานศาลกล่าว
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการแห (พ.ศ. 2460–2465) 
* พระอธิการแหยม (พ.ศ. 2465–2470) 
* พระอธิการผิว (พ.ศ. 2470–2482) 
* พระอธิการเทียม (พ.ศ. 2482–2488) 
* พระครูมงคลกิจวิบูล (พ.ศ. 2488–2532) 
* พระครูวิมลจันทรวัน (พ.ศ. 2532–2543) 
* พระสมุห์สุคนธ์ สนตจิตโต พ.ศ. 2543 จนถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
กาโชกาวัลโล
กาโชกาวัลโล ( ; ) เป็นเนยแข็งอิตาลีประเภท ปัสตาฟีลาตา ( ) ที่ทำจากนมวัวหรือแกะ ผลิตในแถบอิตาลีตอนใตั โดยเฉพาะแถวเทือกเขาแอพเพนนีน และคาบสมุทรการ์กาโน เนยแข็งชนิดนี้มีลักษณะรูปร่างเหมือนหยดน้ำ และมีรสชาติเหมือนโปรโวโลเนบ่มนาน

ศัพทมูล
ชื่อภาษาอิตาลี แปลตรงตัวได้ว่า 'เนยแข็งม้า' เป็นที่เข้าใจกันโดยทั่วไปว่าชื่อนี้มีที่มาจากข้อเท็จจริงที่ว่าเนยแข็งสองรูปแบบจะนำมายึดติดเข้าด้วยกันโดยใช้เชือก และปล่อยให้บ่มโดยวางไว้บน a cavallo คร่อมบนไม้หรือกิ่งไม้แนวนอน
ประวัติศาสตร์
รูปแบบหนึ่งของกาโชกาวัลโลปรากฏกล่าถึงครั้งแรกเมื่อ 500 ปีก่อนคริสต์กาล โดยฮิปโปกราตีส ในเนื้อหาที่บรรยายถึง "ความฉลาดของคนกรีกในการผลิตเนยแข็ง" โกลูเมลลาบรรยายวิธีการเตรียมและผลิตกาโชกาวัลโลในวรรณกรรมคลาสสิกของเขาที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับเกษตรกรรม De re rustica (ค.ศ. 35–45) โดยในนั้นได้บรรยายกรรมวิธีที่มช้อย่างแม่นยำ ทำให้กาโชกาวัลโลเป็นหนึ่งในเนยแข็งที่เก่าแก่ที่สุดในโลกที่ทราบกันในปัจจุบัน เนยแข็งประเภทอื่น ๆ ซึ่งมีชื่อใกล้เคียงกับกาโชกาวัลโลยังสามารถพบได้ทั่วไปในอิตาลีใต้และคาบสมุทรบอลข่าน
ในซีซีลี เนยแข็งที่ปัจจุบันรู้จักในชื่อรากูซาโน (Ragusano DOP) หรือในชื่อพื้นถิ่นว่า กาโชกาวัลโลรากูซาโน ( ) ต้องนำเอาคำว่า กาโชกาวัลโล ออกจากชื่อเพื่อให้เนยแข็งชนิดนี้ขึ้นทะเบียน DOP (เครื่องบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ของอิตาลีและสหภาพยุโรป) ได้

อ้างอิง

แหล่งอ้างอิง
*