SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
โบสถ์น้อยซอร์ตซอร์
โบสถ์น้อยซอร์ตซอร์ ( ; ; ) เป็นส่วนหนึ่งอารามคริสตจักรอัครทูตอาร์มีเนียในเทศมณฑลมอคู จังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันตก ประเทศอิหร่าน บนฝั่งของแม่น้ำแซงก์มอร์ ใกล้กับหมู่บ้านบอรูน อารามนี้เป็นอารามสำคัญมากในสมัยศตวรรษที่ 14 ก่อนจะถูกทิ้งร้างและทำลายสิ้นในศตวรรษที่ 17 เมื่อชาฮ์อับบัสที่ 1 มีโองการให้โยกย้ายชาวอาร์มีเนียทั้งหมดออกไป
โบสถ์น้อยพระมารดาพระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ (Chapel of Holy Mother of God) เป็นส่วนเดียวของอารามที่ยังคงเหลืออยู่ถึงปัจจุบัน คาดว่าสร้างขึ้นในช่วงใดช่วงหนึ่งระหว่างศตวรรษที่ 9 ถึง 14 ภายใต้ข้อตกลงกับคริสตจักรอัครทูตอาร์มีเนีย อาคารถูกย้ายห่างจากที่ตั้งเดิมไป 600 เมตร โดยทางการของอิหร่านในปี 1987-1988 เนื่องจากอาคารจะถูกจมอยู่ใต้น้ำจากการตัดสินใจสร้างเขื่อนกั้นแม่น้ำ อาคารถูกประกอบขึ้นใหม่ในระยะเวลา 25 วันที่จุดที่สูงขึ้นมาจากตำแหน่งเดิม 110 เมตร

โบสถ์น้อยได้รับการขึ้นชื่อเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกในวันที่ 6 กรกฎาคม 2008 ร่วมกับอารามนักบุญยูดาและอารามนักบุญสแตพานอส ภายใต้ชื่อหมู่อารามอาร์มีเนียในอิหร่าน

อ้างอิง
ศาลเจ้าพ่อช้างเผือก
ศาลเจ้าพ่อช้างเผือก เป็นศาลเจ้าเล็กๆ ตั้งอยู่ริมคูเมืองด้านทิศเหนือ ตรงมุมถนนมนัสตัดกับถนนพลแสน ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา

ประวัติ
ในสมัยรัชกาลที่ 1 เกิดช้างเผือกพัง (เพศเมีย) 2 ช้าง คล้องได้ในแขวงเมืองภูเขียว ซึ่งเป็นเมืองขึ้นของเมืองนครราชสีมา กรมการเมืองภูเขียวนำช้างมามอบให้เจ้าพระยานครราชสีมา เพื่อนำไปถวายในหลวงต่อไป และได้นำช้างมาพักอยู่นอกเมืองทางด้านเหนือผูกไว้กับเสาที่ได้นำมาด้วย เมื่อนำช้างเดินทางต่อไปยังกรุงเทพฯ ก็ไม่ได้เอาเสาไปด้วย หลังจากพนักงานกรมคชบาลตรวจลักษณะช้างแล้วนำความกราบบังคมทูลถวายรัชกาลที่ 1 ทรงโปรดให้ขึ้นระวางรับไว้เป็นพระราชพาหนะและพระราชทานนามว่า พระอินทรไอยราช้าง และ พระเทพกุญชรช้าง
พระอินทรไอยรา
พระอินทรไอยรา พระยาช้างที่พระยานครราชสีมานำทูลเกล้าฯ ถวาย เป็นช้างพังเผือกตรี ลูกเถื่อน สมโภชขึ้นระวาง ณ เดือนสี่ ปีขาล 1156 (พ.ศ. 2337) พระราชทานนามว่า พระอินทรไอยรา รัตนาเคนทร์ คเชนทรบดินทร์ อินทรังสรรค์ อนันตคุณ สมบูรณเลิศฟ้า

ครั้นในสมัยรัชกาลที่ 2 ณ เดือนสี่ ปีวอก 1174 (พ.ศ.2355) ได้พระราชทานนามใหม่ว่า พระอินทรไอยรา คชาชาติฉัททันต์ พิศผิวพรรณเผือกตรีสียอดตองตากแห้ง วิศณุแกล้งรังรักษ์ มงคลลักษณเลิศฟ้า

พระเทพกุญชร
พระเทพกุญชร เป็นช้างเผือกพังเอก ลูกเถื่อน สมโภชขึ้นระวาง ณ เดือนสอง ปีระกา 1163 (พ.ศ.2344) พระราชทานนามว่า พระเทพกุญชร บวรศรีเศวต เอกชาติฉัททันต์ อนันตคุณ สมบูรณเลิศฟ้า
ครั้นในสมัยรัชกาลที่ 2 ณ เดือนสอง ปีวอก 1174 (พ.ศ.2355) ได้พระราชทานนามใหม่ว่า พระเทพกุญชร บวรศรีเศวต อมเรศนฤมิตร เผือกผ่องพิศโสภณ มิ่งมงคลนาเคนทร์ คเชนทรเฉลิมขวัญ ชาติฉัททันต์สูงศักดิ์ วิไลลักษณเลิศฟ้า

=== เสาที่ผูกช้างเผือก === 
เสาที่ผูกช้างเผือกเป็นไม้ตะเคียนหิน ไม่ปรากฏเป็นหลักฐานว่าขุดฝังเพื่อผูกช้างในวันเดือนปีใด แต่ที่ว่าอยู่นอกเมืองทางด้านเหนือนั้น ก็คือทิศตะวันออกเฉียงใต้ของโรงเรียนสุรนารีวิทยาปัจจุบัน (มุมโรงเรียนสุนารีวิทยา ตรงข้ามกับสำนักงานสหกรณ์จังหวัด)
เนื่องจากเป็นเสาที่ผูกช้างเผือกซึ่งถือว่าเป็นสัตว์มงคลคู่บ้านคู่เมือง จึงมีผู้คนไปสักการะกราบไว้ เอาผ้าแพรไปผูก ชาวเมืองเรียกกันว่า หลักช้างเผือก ในช่วงนั้นยังมีลักษณะไม่เป็นศาลเจ้า เป็นเพียงเพิงหลังคาสังกะสีเท่านั้น

ประมาณปี พ.ศ.2504 มีการขยายถนนมิตรภาพด้านหน้าโรงเรียนสุรนารี โดยบริษัทฝรั่งเป็นผู้ก่อสร้างให้รื้อถอนเสาหลักช้างเผือกออก โดยยอมให้มีการตั้งศาลทำพิธีย้ายไปตั้งที่ฝั่งตรงข้าม ในพื้นที่ของสำนักงานสหกรณ์จังหวัดปัจจุบัน ต่อมานายช่างฝรั่งคนนั้นขับรถไปประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต ผู้คนเชื่อกันว่า เป็นเพราะไปถอนเสาหลักช้างเผือก
เนื่องจากหลักช้างเผือก เป็นที่เคารพชาวเมือง แต่ตั้งอยู่ในที่ไม่เหมาะสม และมีภูมิทัศน์ที่ไม่สวยงาม จึงย้ายมาตั้งอยู่ตรงมุมถนนมนัสตัดกับถนนพลแสน ในที่สวนสาธารณะริมคูเมืองของเทศบาลนครนครราชสีมาในปัจจุบัน ห่างจากที่เดิมประมาณ 100 เมตร

ต่อมาการตั้งชื่อถนนเส้นจากที่ตั้งเสาหลักช้างเผือกเดิม ซึ่งเริ่มจากถนนมิตรภาพตรงไปผ่านโรงพยาบาลมหาราชถึงบ้านประโดกและบ้านหมื่นไวย จึงให้ชื่อถนนเส้นนี้ว่า ถนนช้างเผือก

อ้างอิง
วัดสำเภา (จังหวัดแพร่)
วัดสำเภา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแคมทิศใต้ ในตำบลเหมืองหม้อ อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่ ที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 7 ไร่ 61.04 ตารางวา ปัจจุบันพระมหาสิทธิพร สุเมธโส เป็นเจ้าอาวาส

วัดสำเภาตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2459 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2516 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร แต่เดิมเป็นวัดร้าง พบฐานเจดีย์อยู่ทางด้านทิศเหนือของวัด ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2457 พระครูมหาญาณสิทธิ์ (ครูบาคันธา) เจ้าอาวาสและเจ้าคณะตำบลเหมืองหม้อ ได้นำพระภิกษุ สามเณร พร้อมทั้งศรัทธาชาวบ้านมาพัฒนาแผ้วถางบริเวณวัดแห่งนี้ ใช้เป็นที่ฝึกวิทยายุทธการต่อสู้ มีการฝึกดาบ ตีมะผาบ ชาวบ้านเรียกสถานที่นี้ว่า ข่วงเจิง
ต่อมาหลวงพ่อมังกาละ พระธุดงค์จากอำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย ขอพักวัดแห่งนี้ ทางคณะศรัทธาชาวบ้าน โดยการนำของนายยศ บ่อคำ ผู้ใหญ่บ้าน หมู่ที่ 1 บ้านสำเภาได้นิมนต์ท่านจำพรรษา และได้ช่วยสร้างกุฏิชั่วคราวขึ้นเป็นสำนักสงฆ์ ต่อมาก้ได้ช่วยกันปั้นอิฐ สร้างวิหาร ต่อมาพ่อมหาวัน เหมือหม้อ พ่อวัง เหมืองหม้อ พ่อวงจักร เหมืองหม้อ สามพี่น้องได้ช่วยกันสร้างพระพุทธรูป 3 องค์ ขึ้นในวิหารสำเภาและเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2465 ครูบารส ดวงแก้ว เจ้าอาวาสในสมัยนั้น ได้จัดให้มีการฉลองสมโภช พอมาถึงสมัยครูบาทอง ชุ่มเย็น ได้สร้างกุฏิ 1 หลัง เสาก่ออิฐเป็นปูนหลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผาเป็นเรือนไม้ชั้นเดียว 5 ห้อง ต่อมาหลังคารั่วและเริ่มชำรุดทรุดโทรจึงได้รื้อสร้างกุฏิใหม่ 2 ชั้น
รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อมังกาละ (บ่อคำ) พ.ศ. 2457
* ครูบารส (ดวงแก้ว) พ.ศ. 2476
* ครูบาทอง (ชุ่มเย็น) พ.ศ. 2476
* พระครูสันติธรรมานุยุต พ.ศ. 2502 – 2538
* พระครูใบฎีกาเสรี กตปุญฺโญ พ.ศ. 2538 –
* พระมหาสิทธิพร สุเมธโส

อ้างอิง
วัดสำเภาล่ม
วัดสำเภาล่ม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองตะเคียน ในตำบลปากกราน อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ปัจจุบันมีพระครูภาวนารัตนาภรณ์ (กำพล สิริภทฺโท) เป็นเจ้าอาวาส

วัดสำเภาล่ม เดิมชื่อ วัดทำใหม่ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2200 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2210 ได้เปลี่ยนมาเป็น "วัดสำเภาล่ม" เมื่อ พ.ศ. 2493 บริเวณวัดรายล้อมไปด้วยชุมชนมุสลิม ซึ่งชาวมุสลิมได้มาตั้งถิ่นฐานริมคลองตะเคียนเมื่อครั้งกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี มีเรือสินค้าเข้ามาจอดท่าวัดสำเภาล่มได้โดยเฉพาะในสมัยแผ่นดินสมเด็จพระนารายณ์มหาราช
วัดนี้มีอุโบสถขนาดใหญ่ กว้าง 16 เมตร ยาว 45 เมตร ตัวเสาเรียงลายแนวตรงเขียนลายรดน้ำ พระประธานเป็นพระพุทธรูปศิลปะอู่ทองขนาดใหญ่ ชาวบ้านเรียก หลวงพ่อใหญ่ มีพระศักดิ์สิทธิ์องค์หนึ่ง คือ หลวงพ่อนาค เป็นพระศิลา ปางนาคปรก

อ้างอิง
วัดวิเวกอาคม
วัดวิเวกอาคม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางขวัญ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา และเป็นที่ตั้งของสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดฉะเชิงเทรา แห่งที่ 2 ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระครูภาวนาวิหารคุณ
วัดวิเวกอาคม เดิมจัดตั้งขึ้นเป็นสำนักวิปัสสนา เมื่อ พ.ศ. 2542 ชื่อ สำนักวิเวกอาคมธรรมปฏิบัติ อยู่ในอุปถัมภ์ของสำนักงานกลางกองการวิปัสสนาธุระ วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร โดยมีนายชุม ดิษฐาพร และนางถนอม ดิษฐาพร ร่วมกับนางสุปรางค์ ศรีคชา เป็นผู้บริจาคที่ดินในการสร้างสำนักวิปัสสนา จำนวน 9 ไร่ และได้ยกฐานะเป็นวัดตามประกาศกรมการศาสนา เมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2554

วัดวิเวกอาคมมีการจัดกิจกรรมอบรมปฏิบัติธรรม วิปัสสนากรรมฐาน เป็นประจำ รวมถึงจัดโครงการบรรพชา บวชศีลจาริณี เฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ เป็นประจำทุกปี

อ้างอิง
วัดวิเวกวราราม
วัดวิเวกวราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเนินทราย อำเภอเมืองตราด จังหวัดตราด ปัจจุบันมี พระมหามงคล ยติโก (ปธ.9) รองเจ้าคณะจังหวัดตราด เป็นเจ้าอาวาส

วัดวิเวกวราราม เดิมชื่อ วัดหนองโพรง ตามชื่อของหมู่บ้าน ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2433 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2465 เจ้าคณะภาค ได้มาเยี่ยมวัดต่าง ๆ ได้มาถึงที่วัดหนองโพรง เห็นว่าที่นี่มีความร่มเย็น สงบร่มรื่น เหมาะแก่การปฏิบัติธรรมจึงได้ยื่นเรื่องราวขอเปลี่ยนชื่อใหม่ว่า "วัดวิเวกวราราม" วัดได้รับวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2516
หลังจากพระมหามงคล ยติโก มารับตำแหน่งเจ้าอาวาส ท่านได้พัฒนาวัดอย่างต่อเนื่อง บูรณะอุโบสถและบริเวณโดยรอบที่สร้างมาเกือบ 40 ปี ทั้งนี้ได้บูรณะตั้งแต่วันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2555 แล้วเสร็จเมื่อวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2557 และได้การจัดงานสมโภชอุโบสถขึ้น โดยกำหนดการจัดงานเป็นเวลา 5 วัน 5 คืน เริ่มตั้งแต่วันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2557 ถึงวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557

อ้างอิง
คลองตะเคียน
คลองตะเคียน หรือ คลองขุนศรีไชย ในเอกสารเก่าเรียก คลองขุนละครไชย (เพราะเป็นสถานที่ประหารขุนละคอนไชย) ส่วนฝรั่งในสมัยกรุงศรีอยุธยาเรียกว่า คลองน้ำยา บางทีก็เรียก คลองเห็ด แผนที่กรุงศรีอยุธยาสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ทำโดยช่างแผนที่ฝรั่งเศสที่ชื่อ ฌาคส์ นิโกลาส์ เบแล็ง ระบุตำแหน่งคลองตะเคียนว่า คูจามใหญ่ เนื่องจากเป็นชุมชนของชาวมลายูจากปัตตานีกับชาวจามจากเวียดนาม
คลองตะเคียนเป็นคลองทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะเมืองอยุธยา เป็นคลองลัดแม่น้ำเจ้าพระยา จากริมแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งใต้นอกเกาะเมือง อยู่ถัดทางตะวันตกใกล้วัดนักบุญยอแซฟ อยุธยา ไหลเป็นเส้นตรงลงไปทางทิศใต้ แล้ววกหักข้อศอกไปทางทิศตะวันออก เชื่อมแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณเหนือเกาะเรียน (ฝั่งตรงข้ามหมู่บ้านญี่ปุ่น เยื้องทางใต้) ตัวคลองกว้างประมาณ 15–20 เมตร สามารถใช้เป็นเส้นทางการสัญจรไปมาได้ คลองมีความยาวประมาณ 4 กิโลเมตร
ประวัติ
คลองตะเคียนน่าจะขุดขึ้นในสมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ ขุดเพื่อให้เรือผ่านเข้าออกเป็นคลองลัดแม่น้ำเจ้าพระยา เนื่องจากตรงบริเวณป้อมเพชรน้ำจะไหลแรงมากเพราะมีแม่น้ำป่าสักใหลมาชนกับแม่น้ำเจ้าพระยา ทำให้เรือมักจะล่มประจำ จึงเรียกบริเวณตรงนี้ว่า สำเภาล่ม มานิต วัลลิโภดม ระบุว่าคลองขุดในสมัยพระยาธรรมิกราชแห่งอโยธยา จุลศักราช 458 พ.ศ. 1639

ปลายสมัยอยุธยาบริเวณปากคลองมีตลาดบ้านจีน มีศาลเจ้าจีน และมีซ่องโสเภณี 4 โรง “รับจ้างทำชำเราแก่บุรุษ” เป็นหลักฐานสำคัญว่าเป็นที่ชุมนุมจอดเรือแพจากนานาชาติ ได้แก่สำเภาสลุบกำปั่น
ในคำให้การขุนหลวงวัดประดู่ทรงธรรมกล่าวถึงย่านที่อยู่ตามแนวคลองและท้ายคลองว่า "ครั้นถึงฤดูลมสําเภาพัดเข้ามาในกรุง เป็นมรสุมเทศกาลพวกลูกค้าพานิชสําเภาจีนและลูกค้าแขกสลุป ลูกค้าฝรั่งกําปั่น ลูกค้าแขกกุศราชและพวกลูกค้าแขกสุรัด แขกชวามาลายู แขกฝรั่งเศส โปรตุเกส วิลันดาอิสปันยอนอังกฤษและฝรั่งดํา ฝรั่งลังกุนีและแขกเกาะ เป้นลูกค้าพานิชคุมสําเภาสลุปกําปั่นแล่นเข้ามาทอดสมอออยู่ท้ายคู"
คลองตะเคียนเป็นที่อยู่ของชุมชนชาวมุสลิมเช่นเดียวกับคลองปทาคูจาม (คลองคูจาม) สถานที่ตั้งบริเวณคลองตะเคียนได้แก่ วัดกลางคลองตะเคียน มัสยิดกุฎีช่อฟ้า มัสยิดตะเกี่ยโยคินราชมิสจินจาสยามซึ่งมีอายุ 400 กว่าปี สร้างขึ้นในสมัยสมเด็จพระเจ้าทรงธรรม ตั้งอยู่แถวปากคลอง วัดโคกจินดาราม มัสยิดนูรุ้ลยะมาล และวัดสำเภาล่ม

อ้างอิง
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดกาฬสินธุ์ พ.ศ. 2565
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดกาฬสินธุ์ พ.ศ. 2565 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2565 เป็นการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดกาฬสินธุ์ (นายก อบจ. กาฬสินธุ์) ครั้งที่ 5 สืบเนื่องจากคำวินิจฉัยของศาลอุธรณ์ที่ระบุว่าการเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2563 มิได้เป็นไปอย่างบริสุทธิ์เที่ยงธรรม

การสมัครรับเลือกตั้งมีขึ้นระหว่างวันที่ 4-8 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 มีผู้สมัครรับเลือกตั้งทั้งสิ้น 3 คน ได้แก่ ชานุวัฒน์ วรามิตร อดีตนายก อบจ. กาฬสินธุ์คนล่าสุด ไม่สังกัดพรรค เฉลิมขวัญ หล่อตระกูล ลงสมัครในนามพรรคเพื่อไทย และเขมจิรา อนันทวรรณ ไม่สังกัดพรรค
การเลือกตั้งครั้งนี้มีผู้สังเกตการณ์จากสื่อหลายสำนัก เพราะแม้จะเป็นการเลือกตั้งระดับท้องถิ่น แต่ ณัฐวุฒิ ไสยเกื้อ แกนนำคนสำคัญของพรรคเพื่อไทยเดินทางไปปราศัยหาเสียงด้วยตนเอง การขึ้นป้ายหาเสียงที่มีภาพของ แพทองธาร ชินวัตร บุตรสาวของอดีตนายกรัฐมนตรี ทักษิณ ชินวัตร พร้อมกับสโลแกน "เลือกนายก อบจ. กาฬสินธุ์ จาก พรรคเพื่อไทยให้ชนะขาด"

ผลการเลือกตั้งปรากฏว่า เฉลิมขวัญ หล่อตระกูล จากพรรคเพื่อไทย ได้รับชัยชนะอย่างถล่มทลาย เหนือกว่า ชานุวัฒน์ วรามิตร ด้วยคะแนนเสียงรวมกว่า 60 เปอร์เซ็นต์
ที่มา
สืบเนื่องจากการที่ศาลอุธรณ์ภาค 4 ได้มีพิพากษาว่าการกระทําของ ชานุวัฒน์ วรามิตร (ดำรงตำแหน่งนายก อบจ. กาฬสินธุ์ขณะนั้น) ฝ่าฝืนพระราชบัญญัติการเลือกตั้งสมาชิกสภาท้องถิ่นหรือผู้บริหารท้องถิ่น พ.ศ. 2562 มาตรา 65 วรรค 2 จากกรณีที่มีทีมงานผู้ช่วยหาเสียงโพสต์เฟซบุ๊กประกาศเชิญชวนผู้คนให้มาเอาป้ายหาเสียงไปใช้ประโยชน์ก่อนวันเลือกตั้ง จึงมีผลให้ผลการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดกาฬสินธุ์ เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2563 ที่ชานุวัฒน์ วรามิตร ได้รับคะแนนสูงสุด มิได้เป็นไปโดยสุจริตหรือเที่ยงธรรม จึงมีคำสั่งให้มีการจัดเลือกตั้งนายก อบจ.กาฬสินธุ์ ขึ้นใหม่

ผลการเลือกตั้ง

อ้างอิง
วัดทองบ่อ
วัดทองบ่อ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลขนอนหลวง อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยมีพระครูอาทรพิพัฒนโกศล เป็นเจ้าอาวาส
วัดทองบ่อ เดิมชื่อ วัดเพียประสาท บริเวณที่ตั้งวัดเคยเป็นด่านขนอนเก็บภาษีอากรในสมัยกรุงศรีอยุธยา มีเรื่องเล่าต่อกันมาว่ามีเรือสำเภาใช้ในการขนส่งสินค้าเกิดอับปาง ทำให้เรือพร้อมเสากระโดงจมลง จนมาติดที่หน้าวัด ชาวบ้านช่วยกันเก็บขึ้นมาไว้ที่วัด ชาวบ้านในบริเวณนี้เป็นชาวมอญซึ่งอพยพมาเมื่อครั้งสมัยกรุงศรีอยุธยา ในสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ทรงกู้เอกราช เรียกชุมชนนี้ว่า ชุมชนเสากระโดง อย่างไรก็ดีสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2328 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2491
มีหลักฐานว่าวัดทองบ่อสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย มีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง ศิลปะอยุธยา ภายในบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ วัดแห่งนี้มี หลวงพ่อโต เป็นพระประธานในอุโบสถ นอกจากนั้นวัดยังมีพิพิธภัณฑ์พื้นบ้าน และเป็นศูนย์ศึกษาของชาวมอญ อยู่ในศาลาการเปรียญของวัด ได้รวบรวมของมีค่า เช่น เสากระโดงเรือไม้ตะเคียน เรือชนิดต่าง ๆ มีการจัดแสดงพระพุทธรูปศิลปะมอญอันงดงาม พระพุทธรูปหยก อายุถึง 2,000 ปี ภาพวาดกษัตริย์มอญ และคัมภีร์งาช้างจารอักขระภาษามอญโบราณ เป็นต้น

วัดยังมีประเพณีชาวมอญ เช่นการประเพณีสงกรานต์ชาวรามัญเป็นประจำ มีประเพณีตักบาตรน้ำผึ้ง การเล่นสะบ้า และอื่น ๆ

อ้างอิง
วัดราษฎร์สโมสร (จังหวัดพังงา)
วัดราษฎร์สโมสร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลถ้ำ อำเภอตะกั่วทุ่ง จังหวัดพังงา ที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 27 ไร่ พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่เนินสูงและราบลุ่มที่ตีนเนิน สภาพแวดล้อมมีที่สวนชาวบ้าน และมีลำคลองหุบเหวลึก ปัจจุบันเจ้าอาวาส คือ พระครูวิสุทธิ์ธรรมานุยุต

วัดราษฎร์สโมสรสร้างเมื่อ พ.ศ. 2469 โดยมีพระอธิการหีด พุทฺธรกฺขิโต นำชาวบ้านสร้าง เดิมนามว่า วัดโตนดิน ภายหลังได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดราษฎร์สโมสร" เมื่อ พ.ศ. 2486 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2491 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2554
ลักษณะศิลปกรรรม อุโบสถทรงไทยประเพณี มีการตกแต่งด้วยช่อฟ้า ใบระกาและหางหงส์ นอกจากนี้มีหอฉันและกุฏิ

อ้างอิง
เตาโจ
เตาโจ ( หรือ ; ) เตาจู ( ) หรือ เตาคู ( ) เป็นเครื่องปรุงทำจากถั่วเหลืองหมักซึ่งใช้ในอาหารอินโดนีเซียแบบจีนและอาหารมาเลเซียแบบจีน เตาโจทำจากการต้มถั่วเหลืองก่อนนำไปบดผสมกับแป้งและหมักเพื่อให้ข้นเหนียว หลังจากนั้นจึงนำไปแช่น้ำเกลือและผึ่งแดดเป็นเวลาหลายสัปดาห์เพื่อหมักต่อไปอีกจนกระทั่งสีของเตาโจกลายเป็นสีเหลืองปนแดง เตาโจที่มีคุณภาพดีจะมีกลิ่นเฉพาะตัว เตาโจยังใช้ในอาหารอินโดนีเซียภูมิภาคอื่น ๆ เช่นอาหารซุนดาและอาหารชวา นอกจากในอินโดนีเซียแล้ว ชาวมาเลเซียเชื้อสายจีน ชาวสิงคโปร์เชื้อสายจีน และชาวบรูไนเชื้อสายจีนก็นิยมใช้เตาโจปรุงอาหารเช่นกัน
เตาโจนิยมใช้เป็นเครื่องปรุงและส่วนผสมในอาหารผัดเช่นตาฮูเตาโจ ( ) หรือเต้าหู้ผัดซอสเตาโจ กากัปตาฮูเตาซี ( ) หรือปลาและเต้าหูผัดซอสเตาโจ เป็นต้น และในซุปเช่นซวีกีโอะฮ์ ( ) หรือซุปขากบ ปีโอะฮ์ ( ) หรือซุปตะพาบ เป็นต้น

ดูเพิ่ม

* โต้วฉื่อ
* เต้าเจี้ยว
* มิโซะ

อ้างอิง
วัดราชา (จังหวัดพังงา)
วัดราชา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางทอง อำเภอท้ายเหมือง จังหวัดพังงา พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบ มีคลองล้อมรอบ ปัจจุบันมีพระสมห์วิเชียร ติกขะวะโร เป็นเจ้าอาวาส
วัดราชาตั้งชื่อวัดตามชื่อของหมู่บ้านก่อตั้งมาตั้งแต่ พ.ศ. 2258 ไม่ทราบผู้ก่อตั้งแน่ชัด แต่มีเรื่องเล่าว่าหัวเมืองทางภาคใต้ช่วงที่ขึ้นตรงต่อเมืองนครศรีธรรมราช มีพม่ามารุกรานอยู่เสมอ ท่านอุปราชเมืองนครศรีธรรมราชได้รับมอบหมายจากเจ้าเมืองนครศรีธรรมราชให้มาตั้งค่ายปกป้องบ้านเมืองบริเวณเมืองตะกั่วทุ่ง ได้มาจัดตั้งค่ายที่บ้านค่าย (ปัจจุบันบ้านค่ายอยู่ในท้องที่หมู่ 6 ตำบลบางทอง อำเภอท้ายเหมือง) ท่านอุปราชเกิดความพอใจ นางบุญถา บุตรีของนายทองเปียและนางบาง ได้สู่ขอกันตามประเพณี อุปราชจึงให้มีการตั้งโรงพิธีแต่งงานใกล้ ๆ กับค่ายทหาร หลังจากนั้นได้สร้างที่พักสงฆ์ในบริเวณที่เป็นโรงพิธี
แต่งงาน เรียกว่า วัดราชาภิเษก ต่อมาชาวบ้านเรียกว่า "วัดราชา"
ปรากฏหลักฐานสิ่งก่อสร้างสมัยกรุงศรีอยุธยา เช่น วิหารปูนและอุโบสถ แต่ปัจจุบันสิ่งปลูกสร้างเก่าแก่เหล่านั้นถูกทุบทำลายและสร้างเป็นอุโบสถหลังใหม่เพราะไม่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ตั้งอยู่บนพื้นที่ 17 ไร่ 3 งาน 3 ตารางวา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2398 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2554

อุโบสถมีหน้าบันเป็นลายพันธุ์พฤกษา ภายในอุโบสถมีพระพุทธรูปศิลปะพื้นถิ่นภาคใต้จำนวน 3 องค์ โดยมีพระพุทธรูปประธานปางมารวิชัยอยู่ตรงกลาง ขนาบข้างด้วยพระพุทธรูปปางมารวิชัยขนาดย่อมกว่า นอกจากนี้มีหอสวดมนต์ กุฏิสงฆ์ หอระฆัง วิหารหลวงพ่อวัดราชาและเจดีย์บรรจุมูลสารหลวงพ่อราชา มีลักษณะเป็นเจดีย์ทรงกลม

อ้างอิง
ชาวยาโยอิ
ชาวยาโยอิ ( ) เป็นกลุ่มคนชาติพันธุ์โบราณที่ย้ายถิ่นเข้าสู่หมู่เกาะญี่ปุ่นจากเกาหลีและจีนในยุคยาโยอิ (ก่อน ค.ศ. 300–ค.ศ. 300) แม้ว่าจะตกเป็นข้อโต้เถียง การศึกษาเดี่ยวที่ใช้เทคนิคการหาอายุจากธาตุกัมมันตรังสีชี้แนะอย่างไม่ชัดเจนว่ายุคยาโยอิได้เริ่มระหว่าง ก่อน ค.ศ. 1000 และ ก่อน ค.ศ. 800 พวกเขามีปฏิสัมพันธ์, แต่งงาน และทำสงครามกับชาวโจมงที่ตั้งถิ่นฐานมาก่อนและก่อรูปเป็นชาวญี่ปุ่นสมัยใหม่ในปัจจุบันซึ่งส่วนใหญ่มีชาวยาโยอิเป็นบรรพบุรุษ (เฉลี่ยราว 90% โดยที่เหลือได้รับมาจากชาวโจมง)
ไม่มีการลงความเห็นถึงต้นกำเนิดของชาวยาโยอิอย่างแน่ชัด บางส่วนมองว่ามีผู้ย้ายถิ่นเข้าชาวยาโยอิจำนวนมากจากคาบสมุทรเกาหลีสู่ญี่ปุ่นแผ่นดินใหญ่ มีการเสนอทฤษฎีว่าชาวยาโยอิย้ายถิ่นมาจากคาบสมุทรเกาหลีและเจียงหนานใกล้ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซีในจีนโบราณ

อ้างอิง
วัดราชา (จังหวัดลพบุรี)
วัดราชา เป็นโบราณสถานร้าง ตั้งอยู่ภายในเขตกำแพงเมืองชั้นในด้านทิศใต้ ในตำบลท่าหิน อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี
วัดราชาน่าจะสร้างขึ้นตั้งแต่ในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ระหว่าง พ.ศ. 2208–2220 ยังไม่พบหลักฐานว่าใครสร้างเมื่อใดแน่ มีโบราณสถานบางแห่งในกลุ่มวัดราชาที่พบหลักฐานว่าถูกสร้างเพิ่มเติมขึ้นในสมัยหลัง ได้แก่ อาคารไม้ทรงปั้นหยา 2 ชั้น จำนวน 2 หลัง ซึ่งปัจจุบันใช้เป็นที่ทำการของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย สำนักงานลพบุรี 1 หลัง อาคารสำนักงานศิลปากรที่ 4 ลพบุรี อีก 1 หลัง อาคารไม้สักทั้ง 2 หลังนี้ สร้างขึ้นโดยท่านพระครูลวบุรีคณาจารย์ (เนียม ภุมมสโร) เจ้าอาวาสวัดเสาธงทองเมื่อราว พ.ศ. 2473 น่าจะสร้างขึ้นเพื่อเป็นที่ประทับของพระราชาคณะผู้ใหญ่ผู้เป็นประมุขของบรรดาพระสงฆ์ในเมืองลพบุรี ต่อมาภายหลังวัดราชานี้ได้เปลี่ยนสภาพเป็นวัดร้างไปและได้มีการสร้างโรงเร
ืองลพบุรี ต่อมาภายหลังวัดราชานี้ได้เปลี่ยนสภาพเป็นวัดร้างไปและได้มีการสร้างโรงเรียนและตัดถนน รวมถึงมีการสร้างสิ่งก่อสร้างบริเวณนี้
วัดราชาได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานสำหรับชาติ ลงในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 53 หน้า 904 วันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2479 และเล่มที่ 101 ตอนที่ 146 วันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ.2527 กำหนดเขตที่ดินโบราณสถานสำหรับชาติ จำนวน 6 ไร่ 2 งาน 16 ตารางวา ลงในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 97 ตอนที่ 123 วันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2523 สิ่งที่ขึ้นทะเบียน ได้แก่ ตึกสมเด็จพระสังฆราช ช่องระบายอากาศ และฐานอุโบสถ
วัดราชาได้รับการขุดแต่งและเสริมความมั่นคงแล้วเมื่อ พ.ศ. 2536 ตึกสมเด็จพระสังฆราชมีสภาพชำรุดทรุดโทรมมีต้นไม้และวัชพืชขึ้นปกคลุม ส่วนช่องระบายอากาศได้รับการดูแลให้อยู่ในสภาพดีอยู่ในสำนักงานการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย เขต 2 ตึกทรงปั้นหยา 2 หลังได้รับการปรับปรุงซ่อมแซมแล้ว อยู่ในสภาพดี

อ้างอิง
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดมหาสารคาม พ.ศ. 2563
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดมหาสารคาม พ.ศ. 2563 จัดขึ้นวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2563 เป็นการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดมหาสารคาม (นายก อบจ. มหาสารคาม) ครั้งที่ 4 เป็นการเลือกตั้งนายก อบจ. มหาสารคามครั้งแรกหลังรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557 ภายใต้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 และพระราชบัญญัติการเลือกตั้งสมาชิกสภาท้องถิ่นหรือผู้บริหารท้องถิ่น พ.ศ. 2562

ผลการเลือกตั้งปรากฏว่า คมคาย อุดรพิมพ์ ผู้สมัครในนามอิสระ ชนะการเลือกตั้งเป็นอันดับที่หนึ่ง ด้วยคะแนนเสียง 192,119 คะแนน เป็นการได้รับเลือกตั้งให้เป็นนายก อบจ. มหาสารคาม ครั้งที่ 2 ของคมคาย
ผู้สมัคร
{| class="wikitable"
!หมายเลข
! colspan="2" |สังกัด
!รายนามผู้สมัคร
!ตำแหน่ง/อาชีพ
|-
!1
| style="background:#fdb636; width:5px;" |
|ทีมมหาสารคามพัฒนา
|ทองหล่อ พลโคตร
|
* สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 2 สมัย 
|-
!2
| style="background:#0F1599; width:5px;" |
|อิสระ 
|คมคาย อุดรพิมพ์
|
* นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดมหาสารคาม 
|-
!3
| style="background:; width:5px;" |
|อิสระ
|ชยพล โบราณมูล
|
* นายกองค์การบริหารส่วนตำบลแวงน่าง จังหวัดมหาสารคาม
|-
!4
| style="background: ; width:5px;" |
|พรรคเพื่อไทย
|ศรีเมือง เจริญสิริ
|
* สมาชิกวุฒิสภาจังหวัดมหาสารคาม 2 สมัย 
* สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 
* รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ 
|}

ผลการเลือกตั้ง

อ้างอิง
ทรอกาเดโร
ทรอกาเดโร ( ) เป็นที่ตั้งของปาแลเดอชาโย ในเขตที่ 16 พื้นที่ของกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ตรงข้ามแม่น้ำแซนจากหอไอเฟล นอกจากนี้ยังเป็นชื่อของวังปี ค.ศ. 1878 ซึ่งถูกทำลายในปี ค.ศ. 1937 เพื่อสร้างปาเลเดอชาโย เนินเขาทรอกาเดโรเป็นเนินเขาของชาโย ซึ่งเคยเป็นหมู่บ้านมาก่อน

ปาแลดูว์ ทรอกาเดโร
เนินเขาชาโยต์ถูกจัดเป็นครั้งแรกสำหรับงานเวิร์ลแฟร์ ค.ศ. 1867 สำหรับงานเวิร์ลแฟร์ ปี 1878 ปาแลดูว์ ทรอกาเดโร (1878–1936) (เก่า) ถูกสร้างขึ้นที่นี่ (ซึ่งสามารถจัดการประชุมขององค์กรระหว่างประเทศได้ในระหว่างการจัดงาน) รูปแบบของพระราชวังเป็นแบบหอแสดงคอนเสิร์ตขนาดใหญ่ที่มีปีกสองปีกและหอคอยสองหอ รูปแบบของมันคือส่วนผสมของความแปลกใหม่และการอ้างอิงประวัติศาสตร์ โดยทั่วไปเรียกว่า "มัวร์" แต่มีองค์ประกอบไบแซนไทน์บางอย่าง สถาปนิกคือ กาเบรียล ดาวิอูด

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Images of the Palais de Chaillot
* The Palais de Chaillot while it was being renovated
เทศกาลภาพยนตร์ลอนดอน
เทศกาลภาพยนตร์ลอนดอน เป็นเทศกาลภาพยนตร์ประจำปีที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1957 และจัดขึ้นในสหราชอาณาจักร โดยจัดขึ้นเป็นเวลา 2 สัปดาห์ในช่วงเดือนตุลาคม โดยได้รับความร่วมมือจากสถาบันภาพยนตร์อังกฤษ ทำการฉายภาพยนตร์สารคดี และหนังสั้นมากกว่า 300 เรื่องจากประมาณ 50 ประเทศ
ประวัติ
ในงานเลี้ยงอาหารค่ำในปี ค.ศ. 1953 ที่บ้านของ ดิลีส พาวเวลล์ นักวิจารณ์ภาพยนตร์ของหนังสือพิมพ์เดอะซันเดย์ไทมส์ ซึ่งเจมส์ ควินน์ ผู้จัดเทศกาลภาพยนตร์ได้เข้าร่วมงานนี้ด้วย และแนวคิดของเทศกาลภาพยนตร์ลอนดอนก็ถูกหยิบยกขึ้นมาพูดภายในงาน ควินน์ได้เริ่มงานเทศกาลภาพยนตร์ลอนดอนครั้งแรกซึ่งจัดขึ้นที่โรงภาพยนตร์แห่งชาติแห่งใหม่ (ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็น BFI Southbank) ตั้งแต่วันที่ 16-26 ตุลาคม ค.ศ. 1957 การจัดงานครั้งแรกฉายภาพยนตร์ 15-20 เรื่องจากการคัดเลือกของผู้กำกับไปจนถึงภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จในเทศกาลอื่น ๆ รวมถึง Throne of Blood ของอากิระ คูโรซาวะ (ซึ่งฉายเปิดเทศกาล), Aparajito ของสัตยชิต ราย, Kanal ของ Andrzej Wajda, White Nights ของ Luc
เทศกาล), Aparajito ของสัตยชิต ราย, Kanal ของ Andrzej Wajda, White Nights ของ Luchino Visconti, The Seventh Seal ของอิงมาร์ เบิร์กแมน, The Night of Calibria ของเฟเดรีโก เฟลลีนี และ A Face in the Crowd ของ Elia Kazan การจัดงานครั้งแรกได้รับการสนับสนุนจากเดอะซันเดย์ไทมส์
คลองคูจาม
คลองคูจาม หรือ คลองปทาคูจาม ในแผนที่กรุงศรีอยุธยาสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ทำโดยช่างแผนที่ฝรั่งเศสที่ชื่อฌัก นีกอลา เบแล็ง ระบุตำแหน่งคลองคูจามว่า คูจามน้อย คู่กับคลองคูจามใหญ่หรือคลองตะเคียน โดยระหว่างคลองคูจามทั้งสองเป็นที่ตั้งของเวียงเหล็ก (ปท่าคูจาม) ซึ่งเป็นชุมชนชาวสยามกลุ่มรัฐสุพรรณภูมิที่ปรากฏในตำนานพระเจ้าอู่ทอง

คลองคูจามเป็นคลองลัดแม่น้ำเจ้าพระยา ขุดจากริมแม่น้ำเจ้าพระยาทางฝั่งใต้นอกเกาะเมือง บริเวณบ้านสำเภาล่ม (อยู่ถัดทางตะวันออกวัดพุทไธศวรรย์) ยาวเป็นเส้นตรงลงไปทางทิศใต้ ไหลมารวมกับคลองตะเคียนหลังมัสยิดช่อฟ้า (ฝั่งเหนือตะเกี่ยโภคิน) ไปออกแม่น้ำเจ้าพระยาใกล้เกาะเรียน คลองมีความยาวประมาณ 3 กิโลเมตร
ประวัติ
ในสมัยกรุงศรีอยุธยามีชาวมุสลิม ทั้งที่เป็นราชการ ทำมาค้าขาย ทำนาทำไร่ มีส่วนหนึ่งอาศัยอยู่บริเวณคลองตะเคียนและคลองคูจาม ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช พระองค์ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้มอญใหม่ที่อพยพมาจากเมืองเมาะตะมะ มาตั้งบ้านเรือนอยู่บริเวณคลองคูจามบ้าง สามโคกบ้าง ในแผนที่ร่างของเอ็งเงิลแบร์ท เค็มพ์เฟอร์ มีตลาดน้ำปากคลองคูจาม เห็นเรือขนาดเล็กจอดเรียงรายหนาแน่น ริมฝั่งตะวันออกของปากคลองระหว่างปากคลองตะเคียนกับปากแม่น้ำหน้าป้อมเพชร ซึ่งตำแหน่งนี้น่าจะเป็นปากคลองคูจาม สอดคล้องกับคำพรรณนาภูมิสถานพระนครศรีอยุธยา "อนึ่ง (ลูก) แขกชวามาลายู บันทุกหมากเกาะ แลหวายตะค้า กะแชงเตย สรรพเครื่องสินค้าปากใต้ บันทุกเรือปากกว้างสิบศอกสามวา มาทอดสมอขายอยู
้า กะแชงเตย สรรพเครื่องสินค้าปากใต้ บันทุกเรือปากกว้างสิบศอกสามวา มาทอดสมอขายอยู่ ที่ตรงปากคลองคูจาม" หลังเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง ทางราชการได้อพยพชาวปัตตานีมาอยู่ที่กรุงศรีอยุธยาบริเวณปากคลองคูจามและคลองตะเคียน
ย่านคลองคูจามมีแขกจามอาศัยตั้งหลักแหล่งทำมาหากินมาเนิ่นนาน พวกแขกจามมีอาชีพสานเสื่อลันไต สานภาชนะใส่สิ่งของต่าง ๆ (สมุก) เพื่อจำหน่ายและรังจ้างทั่วไป มีแนวคลองที่ได้รับการขุดลอกแล้วเมื่อ พ.ศ. 2538 ริมคลองทั้งสองด้านบางช่วงเป็นที่ตั้งบ้านเรือนของชาวมุสลิม บางช่วงเป็นที่ว่างเปล่ามีต้นไม้ขึ้นปกคลุม ปัจจุบันคลองคูจามแทบไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นคลอง เพราะมีบ้านเรือนมากมายรุกล้ำ บางช่วงของทางน้ำถูกถนนปิดกั้น

อ้างอิง
วัดเขาเก้าแสน
วัดเขาเก้าแสน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขารูปช้าง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา
วัดเขาเก้าแสน หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า วัดเก้าเส้ง มีเรื่องเล่าว่ามีเจ้าเมืองเมืองหนึ่งชื่อ นายแรง ได้ขนเงินจำนวนเก้าแสนบาทลงเรือสำเภาเพื่อไปร่วมสร้างเจดีย์พระธาตุ จังหวัดนครศรีธรรมราช แต่เกิดคลื่นซัดระหว่างเดินทาง ทำให้ไปไม่ทันพิธี จึงได้ให้ลูกน้องขนเงินทั้งหมดไปให้บนยอดเขาและให้ตัดศีรษะตัวเองเพื่อเฝ้าสมบัติบนยอดเขา จึงเป็นที่มาของชื่อวัดเก้าแสน แต่ชาวบ้านเรียกผิดเพี้ยนมาเป็นวัดเก้าเส้ง บนยอดเขามีก้อนหินขนาดใหญ่อยู่ลูกหนึ่ง เรียกว่า หัวนายแรง วัดเขาเก้าแสนตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2547 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2564
ภายในวัดมีวิหารพระพุทธมารดา ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางประสูติ และกลางลานวัด ประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัยองค์ใหญ่นามว่า พระพุทธเมตตา บนยอดเนินประดิษฐาน พระเจดีย์ยอดเขาเก้าเส้ง เป็นเจดีย์ทรงลังกาก่ออิฐถือปูน ศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้น ผู้สร้างเจดีย์ คือ พระยาวิเชียรคีรี (บุญสังข์ ณ สงขลา) สร้างขึ้นประมาณปี พ.ศ. 2372 เมื่อครั้งในช่วงย้ายเมืองมาฝั่งบ่อยาง และรอบพระพุทธบาทจำลอง ข้างวิหารพุทธมารดา ที่แกะสลักบนก้อนหินใหญ่ บริเวณทางเข้า สร้างขึ้นในปี พ.ศ.2555

อ้างอิง
วัดสมอราย (อำเภอเมืองนครราชสีมา)
วัดสมอราย สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2299 เป็นวัดราษฎร์ สังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่เลขที่ 432 ถนนมุขมนตรี ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา

การสร้างวัดสันนิษฐานจากภูมิทัศน์บริเวณรอบวัด ในสมัยนั้นมีต้นสมอเกิดขึ้นเรียงรายมากมาย ชาวบ้านจึงถือเอาเหตุนี้มาตั้งชื่อวัดสืบมา

ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2502 จึงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา
ลำดับเจ้าอาวาสที่ปรากฏชื่อชัดเจน
{| class="wikitable plainrowheaders sortable" style="font-size:95%"
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ลำดับที่
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| เจ้าอาวาส 
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ปี
|-
|align=center| 1 || พระกร่อม || 
|-
|align=center| 2 || พระอธิการพรหม || 
|-
|align=center| 3 || พระครูพรหมวิหารี (รอด) || 
|-
|align=center| 4 || พระมหาเจือ อตฺถโกสโล || 
|-
|align=center| 5 || พระครูสิริจันทวโรภาส || 
|-
|align=center| 6 || พระอธิการศิริศักดิ์ ยสินฺธโร || เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
|-
|}
วัดราชสีมา
วัดราชสีมา หรือ วัดราชสีมาราม สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2480 เดิมชื่อว่า วัดมะค่าโบสถ์ เป็นวัดราษฎร์ สังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่ที่ถนนมิตรภาพ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา

ต่อมาปี พ.ศ. 2533 พระศรีธรรมาภรณ์ ได้เปลี่ยนชื่อวัดเป็น วัดราชสีมาราม เนื่องจากเป็นวัดหน้าเมืองโคราช เป็นเส้นทางสู่ตัวเมืองนครราชสีมา และภาคอีสาน

ต่อมาเมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2538 จึงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา
ลำดับเจ้าอาวาสที่ปรากฏชื่อชัดเจน
{| class="wikitable plainrowheaders sortable" style="font-size:95%"
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ลำดับที่
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| เจ้าอาวาส 
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ปี
|-
|align=center| 1 || พระอินทร์ || พ.ศ. 2517-2521
|-
|align=center| 2 || พระเสงี่ยม || พ.ศ. 2521-2522
|-
|align=center| 3 || พระแป๊ะ || พ.ศ. 2522-2523 
|-
|align=center| 4 || พระนพ || พ.ศ. 2523-2531 
|- 
|align=center| 5 || พระแป้น || พ.ศ. 2531-2533
|-
|align=center| 6 || พระศุภชัย อคฺคธมฺโม || 2533-2539
|-
|align=center| 7 || พระมหาศิริวัฒน์ วฑฺ
6 || พระศุภชัย อคฺคธมฺโม || 2533-2539
|-
|align=center| 7 || พระมหาศิริวัฒน์ วฑฺฒนเมธี || พ.ศ. 2539
|-
|align=center| 8 || พระมหาวิเชียร อคฺคธมฺโม เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน || เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
|-
|}
อาคารเสนาสนะ
: อุโบสถ 
: ศาลาการเปรียญ 
: กุฏิสงฆ์ 
: หอกลอง-ระฆัง 
: ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปนสถาน

อ้างอิง
วัดดอนสัก (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดสิงขร วัดดอนสัก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนสัก อำเภอดอนสัก จังหวัดสุราษฎร์ธานี
วัดดอนสักตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2050 ภายในวัดมีถ้ำเชื่อว่าเป็นถ้ำที่เก็บของสมัยสงครามที่เรียกกันว่า ถ้ำสิ่งของ เมื่อสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนกลางมีกองทหารหัวเมืองนครศรีธรรมราชและหัวเมืองไชยาได้มาตั้งบริเวณนี้เพื่อดูแลความปลอดภัยให้กับชาวบ้านและพ่อค้าที่เดินทางค้าขาย ดูแลรักษาความปลอดภัยและคุ้มครองทรัพย์สินของราษฎรที่นำมาเก็บรักษาในถ้ำ ชาวบ้านจึงเรียกว่าวัดสิ่งของ ต่อมาเมื่อทหารถูกเรียกตัวกลับเนื่องจากพม่าได้ตีกรุงศรีอยุธยาแตก ไม่มีทหารมาคุ้มครองรักษาทรัพย์สินสิ่งของมีค่าได้ถูกขโมยจนเกือบหมด เหลือแต่เพียงเศษหักพัง ขันลงหิน ถ้วยชามสังคโลก และพระยอดขุนพลเก่าที่หักพัง ต่อมาชาวบ้านก็ได้เปลี่ยนชื่อถ้ำมาเป็น "ถ้ำสิงขร" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที
้านก็ได้เปลี่ยนชื่อถ้ำมาเป็น "ถ้ำสิงขร" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2553
จุดเด่นของวัดคือมีองค์หลวงปู่ทวดเหยียบน้ำทะเลจืด ปางสมาธิ องค์ใหญ่ที่สุดในโลก มีฐานหน้าตักกว้าง 40 เมตร สูง 39 เมตร ที่ส่วนสูงไม่รวมฐานจากพื้นดิน ดำริสร้างโดยพระครูไพโรจน์ธรรมรุจิ (พระมหาวิลาศ) เจ้าอาวาส โดยใช้พื้นที่ประมาณ 1 ไร่เศษ มีการขุดดินลึกลงไปประมาณ 2 เมตร เพื่อจัดทำเป็นสระน้ำล้อมรอบฐานองค์พระ

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปปางไสยาสน์ พระพุทธรูปทรายแดง พระพุทธรูปดินเผา และพ่อท่านเจ้าวัดซึ่งเป็นพระพุทธรูปดินเผาที่มีขวดกระดูกมาวางจำนวนมากและมีจอมปลวกห่อหุ้ม ปัจจุบันได้มีการสร้างเจดีย์เล็ก ๆ และนำพระพุทธรูปเก่าแก่มาประดิษฐานไว้บนเพื่อห่อหุ้มอีกชั้นแต่พระพุทธรูปและขวดกระดูกภายในยังเหมือนเดิม

อ้างอิง
วัดเลียบ (จังหวัดนครราชสีมา)
วัดเลียบ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2460 เป็นวัดราษฎร์ สังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่บ้านเลียบ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา

ขุนหลวงประสิทธิ์โวหาร (พุฒ) และนางปลื้ม ศิริบรุ คหบดีในสมัยนั้น ได้ชักชวนชาวบ้านบริจาคที่ดินเพื่อสร้างวัด และตั้งชื่อวัดว่า วัดเลียบ เพราะเหตุที่มีต้นเลียบใหญ่ เลยถือเอาเหตุนี้ตั้งชื่อหมู่บ้านและวัดสืบมาจนถึงปัจจุบัน

ต่อมาเมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2528 จึงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา
ลำดับเจ้าอาวาสที่ปรากฏชื่อชัดเจน
{| class="wikitable plainrowheaders sortable" style="font-size:95%"
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ลำดับที่
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| เจ้าอาวาส 
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ปี
|-
|align=center| 1 || พระโหม่น || 
|-
|align=center| 2 || พระครุฑ || 
|-
|align=center| 3 || พระบุญ || 
|-
|align=center| 4 || พระครูประสิทธิ์ || 
|-
|align=center| 5 || อาจารย์นพ || 
|-
|align=center| 6 || พระอยู่ รกฺขิโต || พ.ศ. 2525-2537
|-
|align=center| 7 || พระอธิการประทวน จนฺทญาโณ || เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
|-
|}
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถ (สิม) สร้างเมื่อ พ.ศ. 2488 และได้มีการบูรณะในปี พ.ศ. 2526 โดยเมื่อ พ.ศ. 2522 ได้มีการโจรกรรมพระไม้ 2 องค์ และ พ.ศ. 2552 ได้มีการโจรกรรมพระไม้อีก 1 องค์

ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ หอกลอง-ระฆัง ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปนสถาน รวมถึงมีเจดีย์สีน้ำตาล สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2555 ภายในมีพระพุทธบาทจำลอง และของศักดิ์สิทธิ์จำนวนมาก เช่น พระแก้วมรกต และพระพุทธรูปทำจากทองคำ

อ้างอิง
วัดกุสุมภ์สัทธาราม
วัดกุสุมภ์สัทธาราม เดิมชื่อวัด วัดท่าตะโก สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2511 เป็นวัดราษฎร์ สังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่บ้านท่าตะโก ถนนมิตรภาพ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา

ต่อมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2513 จึงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา
ลำดับเจ้าอาวาสที่ปรากฏชื่อชัดเจน
{| class="wikitable plainrowheaders sortable" style="font-size:95%"
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ลำดับที่
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| เจ้าอาวาส 
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ปี
|-
|align=center| 1 || พระครูศรัทธาธิคุณ || พ.ศ. 2513
|-
|align=center| 2 || พระอธิการไพรินทร์ สิริคุตฺโต || เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
|-
|}

อาคารเสนาสนะ
: อุโบสถ 
: ศาลาการเปรียญ 
: กุฏิสงฆ์ 
: หอกลอง-ระฆัง 
: ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปนสถาน

อ้างอิง
วัดดอนสัก (จังหวัดอุตรดิตถ์)
วัดดอนสัก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลฝายหลวง อำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์

วัดดอนสักตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2275 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2421 ชื่อของวัดมาจากการสร้างวิหารด้วยไม้สักเพียงต้นเดียวที่ขึ้นอยู่บนเนินสูงตามธรรมชาติ กล่าวกันว่าวัดนี้รอดพ้นจากการถูกพม่าเผาทำลายเพราะมีเสาหงส์ จึงเว้นไว้ไม่เผา แต่ใช้ดาบฟันบานประตูวิหารเพื่อเป็นเครื่องหมายว่าได้ทำการทำลายลงแล้ว มีร่องรอยให้เห็นจนถึงทุกวันนี้ ส่วนเสาหงส์ที่กล่าวถึงเป็นเสาไม้สัก แกะสลักเป็นรูปหงส์อยู่บนยอดเสา ซึ่งปัจจุบันผุพังหักลงไปแล้ว
วิหารของวัดมีบานประตูเป็นคู่บานประตูไม้จำหลักโบราณ สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยอยุธยาตอนปลาย มีลวดลายสวยงาม สำหรับวิหารวัดดอนสักมีลักษณะศิลปะเชียงแสนปนสุโขทัย ตัวเสาประตูเป็นลายกนกใบเทศสลับลายกระหนกก้ามปู บานประตูเป็นไม้แกะสลักทั้งบาน รูปลายกนกก้านขด มีรูปสัตว์หิมพานต์แทรกอยู่ในลวดลายกระหนกต่าง ๆ มีความอ่อนช้อยสวยงาม โดยบานซ้ายและขวานั้นไม่เหมือนกัน แต่เมื่อปิดบานแล้วลวดลายมีความลงตัวเข้ากันได้สนิท

อ้างอิง
วัดโคกพรม
วัดโคกพรม สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2425 เป็นวัดราษฎร์ สังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่ที่ถนนมิตรภาพ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา

ต่อมาเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 จึงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา

ลำดับเจ้าอาวาสที่ปรากฏชื่อชัดเจน
{| class="wikitable plainrowheaders sortable" style="font-size:95%"
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ลำดับที่
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| เจ้าอาวาส 
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ปี
|-
|align=center| 1 || พระอธิการคง ฉินฺนาลโย || เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
|-
|}
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่า แต่เดิมหลังคามุงด้วยกระเบื้องหน้าวัว ปัจจุบันมุงด้วยสังกะสี ไม่มีช่อฟ้าใบระกา โครงสร้างภายในทำด้วยไม้ ประกอบด้วยเสาไม้ 8 เหลี่ยม 8 ต้น แกะสลักบัวหัวเสาและโคนเสาดั้งทุกต้น กว้างประมาณ 7 เมตร ยาว 9 เมตร นอกจากนั้นยังมีศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ หอระฆัง ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปนสถาน

อ้างอิง
วัดทุ่งสว่าง (อำเภอเมืองนครราชสีมา)
วัดทุ่งสว่าง สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2374 เป็นวัดราษฎร์ สังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่ที่ถนนพายัพทิศ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา

ประวัติความเป็นมา
ที่มาของชื่อวัด เนื่องจากกองทัพเวียงจันทน์ เมื่อครั้งกวาดต้อนชาวนครราชสีมาออกจากเมืองโคราช มาสว่างที่บริเวณแห่งนี้จึงได้สร้างและตั้งชื่อไว้เป็นอนุสรณ์ ว่า ทุ่งสว่าง ซึ่งชาวบ้านได้สร้างหอระฆัง และกุฏิสงฆ์ไว้ หลังจากนั้นได้สร้างอุโบสถขึ้น จึงได้ชื่อว่า วัดทุ่งสว่าง
ในปี พ.ศ. 2438 วัดได้รับการอุปภัมถ์จากตระกูล อินทโสฬส โดยนางนกเอี้ยง อินทโสฬส เป็นผู้สร้างขึ้น ไม่ทราบว่าชัดว่าผู้ใดเป็นเจ้าอาวาส และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2499 ครั้นต่อมาพระยากำธรพายัพทิศ (ดิส อินทโสพัส) อดีตเจ้าเมืองนครราชสีมา จึงได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้นอีก เนื่องจากหลังเก่าได้ชำรุดทรุดโทรมลงมาก
ลำดับเจ้าอาวาสที่ปรากฏชื่อชัดเจน
{| class="wikitable plainrowheaders sortable" style="font-size:95%"
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ลำดับที่
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| เจ้าอาวาส 
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ปี
|-
|align=center| 1 || พระครูชิโนรสธรรมรุจี || พ.ศ. 2467-2477
|-
|align=center| 2 || พระอธิการเหม อนงฺคโน || พ.ศ. 2477-2479
|-
|align=center| 3 || พระอธิการเปล่ง สีวโล || พ.ศ. 2479-2480
|-
|align=center| 4 || พระอธิการพวง ปมุตฺโต || พ.ศ. 2480-2481
|-
|align=center| 5 || พระอธิการเพ็ง อโสโก || พ.ศ. 2481-2482
|-
|align=center| 6 || พระอธิการป้อม อิส
| พระอธิการเพ็ง อโสโก || พ.ศ. 2481-2482
|-
|align=center| 6 || พระอธิการป้อม อิสฺสโร || พ.ศ. 2482-2483
|-
|align=center| 7 || พระอธิการเฉย นิมฺมโล || พ.ศ. 2484-2504 
|-
|align=center| 8 || พระครูวิจิตรพัฒโนภาส || พ.ศ. 2504-2540
|-
|align=center| 9 || พระครูอุดมวรรโณภาส || พ.ศ. 2540-ปัจจุบัน
|}
อาคารเสนาสนะ
: อุโบสถ สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2499 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
: พระธาตุเจดีย์ สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2512 เพื่อให้ชาวบ้านได้กราบไหว้เมื่อมาทำบุญ ตั้งอยู่ด้านหลังของอุโบสถ 
: ศาลาการเปรียญ 
: กุฏิสงฆ์ 
: หอกลอง-ระฆัง สร้างโดยตระกูลอินโสฬส
: ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปนสถาน

สิ่งที่น่าสนใจภายในวัด
• รอยพระพุทธบาทจำลอง ซึ่งจำลองมาจากวัดพระพุทธบาทราชวรวิหาร จังหวัดสระบุรี

• โรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกธรรม-แผนกบาลี

• ศูนย์อบรมเด็กก่อนเกณฑ์ภายในวัด เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2531

อ้างอิง
วัดแดนสงบอาสภาราม
วัดแดนสงบอาสภาราม สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542 เป็นวัดราษฎร์ สังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่ที่เลขที่ 99 ซอย 19 ถนนมิตรภาพ หมู่ที่ 7 บ้านใหม่ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา

ต่อมาเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2544 จึงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา

ปัจจุบัน วัดแดนสงบอาสภาราม เป็นสำนักปฏิบัติประจำจังหวัดนครราชสีมา แห่งที่ 59 ซึ่งมีการจัดปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานตลอดทั้งปีปฏิบัติแนวยุบหนอ-พองหนอ ของคุณแม่สิริ กรินชัย
ลำดับเจ้าอาวาสที่ปรากฏชื่อชัดเจน
{| class="wikitable plainrowheaders sortable" style="font-size:95%"
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ลำดับที่
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| เจ้าอาวาส 
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ปี
|-
|align=center| 1 || พระครูภาวนาวิสิฐ ||
|-
|align=center| 2 || พระมหาบุญจวน อาภากโร || เจ้าอาวาสรูปปัจจจุบัน
|-
|align=center| || ||
|-
|}

อาคารเสนาสนะ
ประกอบด้วย อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ หอกลอง-ระฆัง ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปนสถาน

อ้างอิง
วัดบุ่ง
วัดบุ่ง สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2375 เป็นวัดราษฎร์ สังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่ที่ถนนไชยณรงค์ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา ที่ดินตั้งวัดมีพื้นที่ จำนวน 9-3-15 ไร่

ไม่ปรากฎนามผู้สร้างวัด แต่สันนิษฐานว่า วัดนี้คงสร้างขึ้นพร้อมกับบุ่งเก็บน้ำของนายหลัว จากหลักฐานที่น่าเชื่อได้ว่ามีวัดเกิดขึ้นคือ ในบุ่งเก็บน้ำใกล้กับอุโบสถหลังเก่า เมื่อถึงฤดูแล้งน้ำในบุ่งแห้ง จะพบเสาเป็นรูปกุฏิอยู่หลายหลัง มีหลักเขื่อนล้อมกุฏิอยู่ทุกวันนี้
เมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2502 คลังวัตถุระเบิด ของกองทัพทหารช่างที่ 3 ซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับวัด ได้เกิดระเบิดขึ้น ทำให้กุฏิสงฆ์ อุโบสถ ได้รับผลกระทบจากแรงระเบิดพังชำรุดเสียหายเป็นอันมาก ไม่สามารถประกอบกิจทางศาสนาได้ ท่านพระครูวรญาณวิศิษณ์ได้พยายามบูรณะซ่อมแซมเพื่อเป็นที่อยู่อาศัย และประกอบกิจทางศาสนาชั่วคราว

ต่อมาท่านพระครูวรญาณวิศิษณ์ คิดจะสร้างอุโบสถแทนหลังเดิม จึงได้ขอความร่วมมือจากกองทัพภาคที่ 2 และรับบริจาคตามกำลังศรัทธาชาวจังหวัดนครราชสีมา และจังหวัดใกล้เคียง เมื่อทางวัดเห็นว่าการก่อสร้างอุโบสถส่วนใหญ่แล้วเสร็จ

ต่อมาเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2518 จึงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พร้อมจัดงานผูกพัทธสีมา และฝังลูกนิมิตร
ลำดับเจ้าอาวาสที่ปรากฏชื่อชัดเจน
{| class="wikitable plainrowheaders sortable" style="font-size:95%"
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ลำดับที่
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| เจ้าอาวาส 
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ปี
|-
|align=center| 1 || พระพุฒ || 
|-
|align=center| 2 || พระอยู่ || 
|-
|align=center| 3 || พระศาสน์สีหราชสมาจารสังฆวาหะครูธรรมานุ || 
|-
|align=center| 4 || พระครูวรญาณวิศิษฎ์ || พ.ศ. 2491-2524
|-
|align=center| 5 || พระครูอาทรโพธิวัฒน์ || พ.ศ. 2524
|- 
|align=center| 6 || พระครูอาทรโพธิวัฒน์ ปิยกิตฺติ || เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
|-
|}
อาคารเสนาสนะ
ประกอบด้วย 
: อุโบสถ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 
: ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 
: หอระฆัง 
: กุฏิสงฆ์

อ้างอิง
วัดวังขอน (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดวังขอน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางโรง อำเภอคลองเขื่อน จังหวัดฉะเชิงเทรา เนื้อที่ตั้งวัด 15 ไร่ 3 งาน 60 ตารางวา มีพระอธิการเอกรัตน์ สัจจโว เป็นเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน

วัดวังขอนเริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 โดยคุณแม่กล่ำ เลิศศิริ มารดาของนายเที่ยง เลิศศิริ ได้มีจิตศรัทธาเลื่อมใสในพระพุทธศาสนา บริจาคที่ดินแปลงที่ว่างเปล่าให้กับหลวงพ่อบัวซึ่งเป็นพระธุดงค์มาจำพรรษา เพื่อทำการก่อสร้างสำนักสงฆ์และก่อตั้งเป็นวัดวังขอน จนได้รับอนุญาตให้ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2523 โดยผู้ดำเนินการคือ นายเที่ยง เลิศศิริ ผู้เป็นบุตร และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2541
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบถสซึ่งใช้เวลาสร้างมากกว่า 30 ปี มีหน้าต่าง 15 บาน ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธโสธรจำลอง พระพุทธชินราชจำลอง หลวงพ่อแหลมจำลอง หลวงพ่อวัดเขาตะเคราจำลอง

อ้างอิง
วัดดอนขี้เหล็ก
วัดดอนขี้เหล็ก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะขนุน อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 11 ไร่ 2 งาน 64 ตารางวา ปัจจุบันมีพระอธิการแสวง อคควโร เป็นเจ้าอาวาส

วัดดอนขี้เหล็กตั้งวัดเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2518 ชาวบ้านดอนขี้เหล็กร่วมกันสร้างวัดนี้ขึ้น เริ่มแรกสร้างเป็นที่พักสงฆ์ขึ้น เมื่อ พ.ศ. 2500 ต่อมาจึงได้ขออนุญาตสร้างวัดและตั้งวัดขึ้นตามระเบียบของทางราชการ ผู้ขออนุญาตให้สร้างวัดคือนายบรรยง ใจดีทอง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2520
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 15 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. อาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ กว้าง 12 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2504 เป็นอาคารไม้ กุฎิสงฆ์ จำนวน 3 หลัง เป็นอาคารไม้ 3 หลัง และศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 15 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก

อ้างอิง
คลองมหาพราหมณ์
คลองมหาพราหมณ์ เป็นคลองเชื่อมระหว่างคลองบางบาลกับแม่น้ำเจ้าพระยา บรรจบกับคลองบางบาลบริเวณที่บ้านหัวเกาะ บ้านสะพานไทย หัวสะพาน ตำบลมหาพราหมณ์ อำเภอบางบาล ปากคลองไหลตามแนวทิศตะวันตกและตะวันออกจนกระทั่งบรรจบกับแม่น้าเจ้าพระยาที่วัดขนอน ตำบลบ้านป้อม อำเภอพระนครศรีอยุธยา มีความยาวประมาณ 5 กิโลเมตร

เหตุที่ชื่อว่าคลองมหาพราหมณ์ น่าจะเป็นหลักแหล่งของพราหมณ์ ซึ่งมีทั้งพราหมณ์นักบวช พราหมณ์ข้าราชการ และพราหมณ์พ่อค้า
ประวัติ
สันนิษฐานว่าคลองมหาพราหมณ์ขุดขึ้นในสมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ พ.ศ. 2091–2111 มีจุดประสงค์เพื่อเชื่อมลำน้ำเจ้าพระยาให้ไหลมุ่งสู่แม่น้ำลพบุรีเข้าเกาะเมืองอยุธยา ในพงศาวดารกล่าวถึงเรื่องราวตอนสุลต่านปัตตานี ยกทัพมาช่วยกรุงศรีอยุธยารบกับพม่าสมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ พ.ศ. 2104 เมื่อพม่าถอยทัพไป กองทัพปัตตานีและอยุธยาทะเลาะกัน สุลต่านยึดวังพระมหาจักรพรรดิ เสด็จหนีไป เกาะมหาพราหมณ์ รวบรวมคนมาไล่กองทัพปัตตานีอีกรอบหนึ่ง แสดงว่าชุมชนแถบนี้น่าจะเป็นเส้นทางยุทธศาสตร์สำคัญ ปลอดภัย และมีพรรคพวกมาก
ต่อมามีหลักฐานปรากฏอีกครั้งเกิดขึ้นในช่วงเวลาระหว่างสมัยสมเด็จพระนารายณ์ถึงสมเด็จพระเพทราชา ใน
สมัยที่มีสถานที่เก็บอากรตั้งบริเวณปากคลองมหาพราหมณ์ เรียกว่า ด่านขนอน มีฐานะระดับขนอนหลวงฝั่งตะวันตกซึ่งในปัจจุบันเป็นบริเวณที่ตั้งวัดขนอน อีกประการหนึ่งในสมัยพระนารายณ์มีบันทึกว่าได้พระบรมราชานุญาตให้ชาวฝรั่งเศสสามารถจัดตั้งมหาวิทยาลัย โบสถ์ บริเวณเกาะมหาพราหมณ์นี้ นอกจากนั้นยังปรากฏในแผนที่ในจดหมายเหตุลาลูแบร์ ระบุชื่อคลองมหาพราหมณ์ ว่า "Mapram R."
ในการกำหนดอายุใบเสมาพวกนี้เป็นกลุ่มอู่ทอง-อโยธยา พบว่าแถบคลองมหาพราหมณ์เป็นกลุ่มของพื้นที่ที่อาจจะเป็นไปได้ถึงการเกิดขึ้นก่อนของกรุงศรีอยุธยา ในปี พ.ศ. 1893 คลองบางบาลและคลองมหาพราหมณ์มีความสัมพันธ์ในฐานะเส้นทาง
คมนาคมหลักทางฝั่งตะวันตกในสมัยอยุธยาจนกระทั่งลดบทบาทลงในช่วงปี พ.ศ. 2400 เป็นต้นมา

ในปัจจุบันคลองมหาพราหมณ์มีสภาพตื้นเขินเป็นอย่างมาก เรือไม่สามารถเดินทางสัญจรได้ ประกอบกับเมื่อมีถนนคันชลประทานและประตูน้ำกั้นระหว่างคลองบางบาลและคลองมหาพราหมณ์อย่างในปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดขนอน
วัดขนอน อาจหมายถึง
* วัดขนอน อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดขนอน อำเภออุทัย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดขนอน จังหวัดราชบุรี
วัดตะกู (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดตะกู เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัดตะกู อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ตั้งอยู่ติดคลองบางหลวง หรือ คลองโผงเผง

วัดตะกูตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2305 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2315 มีตำนานเล่าว่า บริเวณวัดตะกูแต่เดิมมีต้นตะกูปลูกอยู่มาก และมีต้นตะกูต้นใหญ่เป็นโพรงคนสามารถเข้าไปนั่งเล่นได้ ต่อมามีการก่อสร้างศาลาวัดจึงตัดต้นตะกูบางส่วนออก และต่อมาเปลี่ยนชื่อวัดเป็น วัดสว่างอารมณ์ แต่ชาวบ้านไม่นิยมเรียก ยังคงเรียกว่าวัดตะกูเหมือนเดิม
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 8.50 เมตร ก่ออิฐถือปูน ศาลาการเปรียญกว้าง 15 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างด้วยคอนกรีต หอสวดมนต์กว้าง 7.50 เมตร ยาว 14.50 เมตร สร้างด้วยคอนกรีตและไม้ วัดมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ได้แก่ หลวงพ่อฤาษีหรือเรียกกันว่าพ่อแก่ เดิมเป็นจอมปลวกมีรูปร่างเหมือนองค์ฤาษี ชาวบ้านและท่านเจ้าอาวาสจำปูนมาโบกครอบ นำคัมภีร์และใบลานใส่ไว้ในองค์หลวงพ่อฤาษี

อ้างอิง
วัดศรีนวลสว่างอารมณ์
วัดศรีนวลสว่างอารมณ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ตำบลชีทวน อำเภอเขื่องใน จังหวัดอุบลราชธานี

ประวัติ
วัดศรีนวลแสงสว่างอารมณ์ หรือที่รู้จักกันโดยทั่วไปว่า วัดศรีนวล ซึ่งในแต่เดิมใช้เขียนว่า วัดสีนวน วัดนี้ไม่ปรากฏหลักฐานว่าสร้างขึ้นเมื่อใด อย่างไรก็ตามสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2340 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2347
มีเรื่องกล่าวขานต่อกันมาว่าได้มี ญาครูตีนก้อม ได้พาญาติโยม สร้างวัดขึ้นก่อน ต่อมายายสีนวนได้บริจาคที่ดินให้เพิ่มขึ้นเพื่อขยายอาณาเขตของวัดให้กว้างขวางกว่าเดิม ชื่อวัดจึงได้เรียกว่า "วัดสีนวน" หรือ "วัดศรีนวล" ในภายหลัง และคำว่า "แสงสว่างอารมณ์" ได้มาเพิ่มเติมขึ้นภายหลังการก่อสร้างศาสนสถานของวัดในขณะที่พระอุปัชฌาย์วงค์ พฺรหฺมสโร เป็นเจ้าอาวาส (พ.ศ. 2430–2492)
อาคารเสนาสนะและศิลปวัตถุ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ สิม (โบสถ์) ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางประธาน เป็นพระพุทธตรัสรู้สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นพระโลหะสำริด หน้าตักกว้าง 1.3 เมตร สูง 1.5 เมตร ฐานชุกชีกว้าง 1.9 เมตร สูง 1.5 เมตร ด้านข้างลึก 1.3 เมตร และมีพระพุทธรูปปางประธานองค์เดิม ประดิษฐานอยู่ในโบสถ์เดียวกันกับองค์ใหม่เป็นพระพุทธรูปสำริด ปางมารวิชัย สร้างเมื่อ 2468 ซึ่งย้ายมาจากสิมเดิม หน้าตักกว้าง 1 เมตร สูง 1.50 เมตร ตั้งอยู่บนโต๊ะสูงประมาณ 1 เมตร
ศาลาการเปรียญซึ่งภายในมีธรรมาสน์สิงห์เทินบุษบกที่ซึ่งเป็นสิ่งที่แปลกและแตกต่างจากธรรมาสน์โดยทั่วไปมาก สร้างขึ้นในราว พ.ศ. 2468–2470 ผู้ออกแบบและดำเนินการก่อสร้างเป็นช่างชาวญวน ส่วนการตกแต่งภายนอก ภายในและรายละเอียดต่าง ๆ พระอุปัชฌาย์วงค์ทำเอง ปัจจุบันธรรมาสน์สิงห์นี้ใช้เป็นที่สำหรับให้พระสงฆ์นั่งเทศน์มหาชาติในงานบุญเดือน 4 หรือบุญผะเหวด หรือบุญมหาชาติ ที่ฝ้าเพดานของศาลาการเปรียญมีจิตรกรรมแบบญวนที่ผสมผสานระหว่างศิลปะจีนและตะวันตก
รายนามเจ้าอาวาส
* ญาครูตีนก้อม
* พระอุปัชฌาย์วงค์ พฺรหฺมสโร พ.ศ. 2430–2492
* พระทอง พ.ศ. 2493–2508
* พระข่าย พ.ศ. 2509–2513
* พระเสงี่ยม โฆสโก พ.ศ. 2514–2522
* พระพันธ์ จารุวณฺโณ พ.ศ. 2523–2532
* พระอธิการทา สุขกาโม พ.ศ. 2532–

อ้างอิง
วัดหนองจับเต่า
วัดหนองจับเต่า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาจอมเทียน อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี ตั้งอยู่บนที่ดินกว่า 17 ไร่

วัดหนองจับเต่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2480 โดยชาวบ้านหนองจับเต่าร่วมกันซื้อที่ดินแล้วบริจาคให้เป็นที่สร้างวัดและตั้งชื่อวัดตามชื่อของหมู่บ้าน โดยวัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2496
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ คืออุโบสถสีขาว ประดับด้วยปูนปั้นอยู่บริเวณโดยรอบ ตัดช่องบานหน้าต่างด้วยพญานาคสีแดงเรียงสลับกัน มีใบเสมาวางอยู่บนฐานบัวคว่ำบัวหงายซ้อนกัน ด้านในมีองค์พระประธานสีทอง ส่วนด้านนอกของอุโบสถมีรูปปั้นพญานาคคู่เลื้อยรอบเป็นกำแพงล้อมอุโบสถ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ของวัดคือ พญาเต่าองค์ใหญ่ ตั้งอยู่ด้านข้างอุโบสถ นักท่องเที่ยวนิยมมาลอดท้องพญาเต่า เพื่อเพิ่มความสิริมงคลกันขอพรขอโชคลาภ เชื่อกันว่าหากใครได้ลอดใต้ท้องพญาเต่าเรือนแล้วจะทำให้มีอายุยืนเหมือนเต่า มีสุขภาพร่างกายแข็งแรง หายจากโรคภัยไข้เจ็บ นอกจากนั้นยังมีแม่ตะเคียน พระเจ้าทันใจ และพระอุปคุต

อ้างอิง
วัดห้วยใหญ่ (จังหวัดชลบุรี)
วัดห้วยใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยใหญ่ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี มีพื้นที่ 30 ไร่ 1 งาน 68 ตารางวา วัดมีพิธีกรรมต่อชะตาตามความเชื่อแบบโบราณ ปัจจุบันมีพระครูปลัดสราวุธ ฐิตปญฺโญ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดห้วยใหญ่สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2186 โดยมีนายโพธิ์และนางเผือก ชาวบ้านตำบลห้วยใหญ่ เป็นผู้มอบที่ดินถวายสร้างวัด จำนวน 5 ไร่ 2 งาน และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2544

ภายในอุโบสถมีร่างที่ไม่เน่าเปื่อยของหลวงพ่อก้านซึ่งบรรจุอยู่ในโลงแก้ว เป็นอดีตเจ้าอาวาสรูปที่ 9 ของวัด
รายนามเจ้าอาวาส
* พระแก้ว
* พระนิล
* พระพิณ
* พระทาบ
* พระพรหม
* พระผิน
* พระเติม
* พระอุปัชฌาย์ลอย ธมมฺโชโต
* พระครูภัทรกิจวิบูล (ก้าน ภทฺทโก)
* พระครูปลัดสราวุธ ฐิตปญฺโญ

อ้างอิง
วัดศรีพัฒนาราม (จังหวัดยะลา)
วัดศรีพัฒนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตาเซะ อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 12 ไร่ อาณาเขต ทิศเหนือยาว 60 วา ติดต่อกับที่ดินเอกชน ทิศใต้ยาว 60 วา ติดต่อกับถนนสาธารณะ ทิศตะวันออกยาว 80 วา ติดต่อกับที่นา ทิศตะวันตกยาว 80 วา ติดต่อกับสวนยางและที่ดินเอกชน พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบ รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า หน้าวัดหันไปทางทิศใต้
วัดศรีพัฒนาราม เดิมชื่อว่า วัดบ้านคล้า เป็นวัดโบราณสร้างมานานนับร้อยปีแต่ไม่มีหลักฐานการก่อสร้างที่ชัดเจน มีสภาพเป็นวัดร้างมานาน จนเมื่อ พ.ศ. 2470 ได้มีพระอธิการ ดำ ติสสโร มาอยู่จำพรรษา จึงได้มีการบูรณปฏิสังขรณ์วัดใหม่ ภายหลังได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดศรีพัฒนาราม" โดยเจ้าคณะจังหวัดยะลาในขณะนั้นคือ พระราชปัญญาเมธี เป็นผู้ตั้งนามวัดให้ จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2470 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2559
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการ ดำ ติสสโร ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2470–2473
* พระอธิการ แดง กิตติสัทโธ ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2474–2486
* พระอธิการ เคลื่อน อริยวโร ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2490–2494
* พระอธิการ ทิม เกสโร ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2495–2505
* พระอธิการ จบ ธัมมโชโต ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2506–2508
* พระอธิการ ชิต นวปุณโณ ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2509–2511
* พระอธิการ หวาน สัจจธัมโม ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2512–2515
* พระครูบริหาร ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2515–2517
* พระอธิการ คลึ้น ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2518–2520
* พระอธิการบุญ ขันติสาโร ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2521–
* พระใบฎีกา คำสิงห์ กิตติสาโร ดำรงตำแหน่ง ?–พ.ศ. 2547
* พระเคี่ยม ถิรธัมโม ดำรงตำแหน่ง ?–พ.ศ. 2555
* พระอาจารย์ ธงไชย วิริโย ดำรงตำแหน่ง
วัดบ้านดี
วัดบ้านดี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบาราโหม อำเภอเมืองปัตตานี จังหวัดปัตตานี
วัดบ้านดี หรือ วัดกะดี มีชื่อเป็นทางการว่า วัดพุทธาวาส เป็นวัดเก่าแก่ในสมัยอยุธยา สร้างขึ้นในสมัยสุลต่านมูซัฟฟาร์ ชะฮ์ (Sultan Muzaffar Syah) เป็นเจ้าเมืองปัตตานี การสร้างวัดบ้านดีมีมูลเหตุเนื่องจากสุลต่านมูซัฟฟาร์เสด็จประพาสอยุธยาเพื่อสร้างสัมพันธไมตรีในรัชกาลสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ หลังจากพำนักอยู่ที่อยุธยาเป็นเวลา 2 เดือน ได้กลับมาพร้อมกับเชลยชาวพม่าและชาวลาวจากกรุงศรีอยุธยา ที่สมเด็จพระมหาจักพรรดิพระราชทาน มีทั้งผู้ใหญ่และเด็กรวมทั้งสิ้น 160 คน แบ่งเป็นชาวพม่า 60 คน และชาวลาวล้านช้างอีก 100 คน เพื่อเป็นกำลังของพลเมืองปัตตานีต่อไป โดยให้ตั้งชุมชนอยู่ริมคลองปาเระใกล้กับพระราชวังปัตตานี ทรงแบ่งให้เชลยพม่าเลี้ยงช้างทรงสองเชือก ชื่อ อาซิง กับอิก
กล้กับพระราชวังปัตตานี ทรงแบ่งให้เชลยพม่าเลี้ยงช้างทรงสองเชือก ชื่อ อาซิง กับอิกร็อบ ส่วนเชลยลาวล้านช้างให้ไปทำนาที่ทุ่งปาเระ และเนื่องจากชาวพม่าและชาวลาวในกลุ่มดังกล่าวนับถือศาสนาพุทธ สุลต่านมูซัฟฟาร์มีพระราชานุญาตให้สร้างวัดขึ้น
วัดบ้านดีเป็นวัดร้างมาระยะหนึ่ง ต่อมาจึงได้มีการฟื้นฟูและบูรณะ โดยการสร้างศาลาการเปรียญ กุฏิ และหอฉันเพิ่มเติม ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2548

ภายในวัดมีสิ่งก่อสร้างโบราณคือ เจดีย์ทรงระฆังคว่ำขนาดเล็ก 1 องค์ ส่วนเจดีย์ขนาดใหญ่ที่สร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยาได้ล้มพังไปนานแล้ว คงปรากฏเฉพาะส่วนฐานของเจดีย์ที่สร้างด้วยอิฐดินเผาหลงเหลืออยู่โดยบางส่วนยังคงถูกฝังอยู่ใต้ดิน บางส่วนแตกหักกระจายบริเวณผิวดิน เจดีย์องค์เล็กสร้างขึ้นภายหลังจากเจดีย์องค์ใหญ่ล้มลงไป โดยนำส่วนยอดของเจดีย์องค์ใหญ่มาสร้างบนฐานของเจดีย์องค์เดิม
ส่วนหมู่บ้านของเชลยพม่าและลาวล้านช้าง เรียกว่า บ้านดี, บ้านกะดี หรือภาษามลายูปัตตานีเรียกว่า กาปงกือดี ยังคงตั้งอยู่ริมคลองปาเระ สืบลูกหลานต่อมาจนถึงปัจจุบัน

อ้างอิง