SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดสำเภาเชย
วัดสำเภาเชย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปะนาเระ อำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี มีที่ดินตั้วัดเนื้อที่ 30 ไร่ 2 งาน 56 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 11 แปลง เนื้อที่ 41 ไร่ 2 งาน 38 ตารางวา พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบสูง มีนาของชาวบ้านโดยรอบ ห่างจากทะเลประมาณ 2 กิโลเมตร
วัดสำเภาเชย เดิมเรียกว่า วัดทุ่งสำเภา เพราะสร้างขึ้นในหมู่บ้านทุ่งสำเภา ต่อมาได้ย้ายวัดมาสร้างใกล้ ๆ กับที่เดิมและได้ตั้งชื่อใหม่ว่า วัดสำเภาเชย ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2444 โดยมีหลวงสุรนารถ ปะนารักษ์ (เชย โรจนวิภาต) นายอำเภอปะนาเระ พร้อมด้วยราษฏรร่วมใจกันส่ร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2456 เขตวิสุงคามสีมากว่าง 15 เมตร ยาว 30 เมตร ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2457
วัดมีเกจิอาจารย์คือ พระศีลมงคล (ทอง สีลสุวณฺโณ) อดีตเจ้าอาวาสที่ประชาชนในพื้นที่ให้ความเลื่อมใสศรัทธา มีลิ้นดำที่ติดตัวท่านแต่กำเนิด ด้วยตามตำราโบราณถือว่าผู้มีลิ้นดำมีวาจาศักดิ์สิทธิ์ สามารถกำราบคุณไสย ด้านการศึกษาที่ท่านบริจาคที่ดินให้จัดตั้งโรงเรียนวัดสำเภาเชย ตั้งแต่ พ.ศ. 2499 ปัจจุบันได้ยุบรวมกับโรงเรียนบ้านปะนาเระ ต่อมาได้จัดตั้งโรงเรียนสอนพระปริยัติธรรมประจำศาสนศึกษาขึ้นในวัดสำเภาเชย แผนกธรรมประจำสนามสอบวัดสำเภาเชย ด้านการพัฒนาวัดท่าได้สร้างเสนาสนะต่าง ๆ เช่น อุโบสถ หอฉัน ศาลาอเนกประสงค์ ศาลาที่พัก ซุ้มประตู และกำแพงวัด จนได้รับการยกย่องให้เป็นวัดพัฒนาตัวอย่างจากกรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ เมื่อ พ.ศ. 2525 และเป็นวัดพัฒนาตัวอย่างที่มี
่างจากกรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ เมื่อ พ.ศ. 2525 และเป็นวัดพัฒนาตัวอย่างที่มีผลงานดีเด่นเมื่อ พ.ศ. 2544
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 18 เมตร ใช้แบบ ก. ของกรมศิลปากร อุโบสถหลังเดิมสร้างด้วยไม้เมื่อ พ.ศ. 2476 ศาลาการเปรียญกว้าง 6 เมตร ยาว 21 เมตร สร้าง พ.ศ. 2496 โครงสร้างครึ่งตึกครึ่งไม้สองชั้น หอฉันกว้าง 9 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง โครงสร้างเป็นอาคารไม้ เป็นหลังใหญ่ 3 หลัง หลังเล็ก 5 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่พระประธานในอุโบสถและที่ศาลาการเปรียญมีขนาดพระเพลากว้าง 4 ฟุตเท่ากัน เป็นพระเนื้อสัมฤทธิ์ ปางมารวิชัย
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการนุ้ย เจ้าอาวาส พ.ศ. 2445–2448
* พระอธิการทอง พ.ศ. 2449–2451
* คุณพระอ้น พ.ศ. 2452–2453
* พระครูอรรถเวที พ.ศ. 2454–2464 ต่อมาได้เป็นเจ้าคณะจังหวัดปัตตานี
* พระครูวิธานวัตต์ (คง) พ.ศ. 2463–2484 เจ้าคณะอำเภอปะนาเระ
* พระอธิการตีบ ติสสโร พ.ศ. 2484–2487
* พระศีลมงคล (ทอง สีลสุวณฺโณ)

อ้างอิง
วัดดอนกลาง (จังหวัดปัตตานี)
วัดดอนกลาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอน อำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 13 ไร่ 1 งาน 34 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 14 แปลง เนื้อที่ 229 ไร่ 3 งาน 49 ตารางวา พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม

วัดดอนกลางสร้างขึ้นเป็นวัดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2345 ชาวบ้านเรียกว่า วัดดอน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2360 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2365 วัดดอนกลางมีอดีตเจ้าอาวาสคือ พระวุฒิชัยธรรมธาดา (ชัย ติสฺสโร) ท่านได้ตั้ง "โรงเรียนดอนปะนาเระ" ซึ่งเป็นโรงเรียนลำดับที่ 6 ของโรงเรียนมัธยมศึกษาจังหวัดปัตตานี ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "โรงเรียนวุฒิชัยวิทยา"
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูน เพดานไม้หลังคามุงกระเบื้อง กว้าง 10 เมตร ยาว 15.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 หอสวดมนต์กว้าง 8 เมตร ยาว 9 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2458 โครงสร้างเป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 10 หลัง เป็นกุฏิปูนชั้นเดียว 1 หลัง เป็นอาคารไม้ 9 หลัง และหอฉันกว้าง 16 เมตร ยาว 19 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 เป็นอาคารไม้ สำหรับปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถ พระเพลาหว้าง 6 ฟุต ปางสมาธิ พระพุทธรูปปางอุ้มบาตร สร้างด้วยไม้ 1 องค์ ขนาดสูง 6 ฟุต 4 นิ้ว พระพุทธรูปปางสมาธิอีก 1 องค์ พระเพลากว้าง 3 ฟุต สร้างเมื่อ พ.ศ. 2507 และมีเจดีย์หลวงพ่อขอม

อ้างอิง
วัดเมืองแมด
วัดเมืองแมด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเมืองเก่า อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 6 ไร่ 22 ตารางวา

วัดเมืองแมดตั้งเมื่อ พ.ศ. 2356 สร้างขึ้นสมัยชาวพวนอพยพมาจากเมืองเวียงจันทน์ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2540 ปัจุจุบันเหลือสถาปัตยกรรมหลัก คือ ตัวอุโบสถที่เป็นสถาปัตยกรรมแบบลาว ซึ่งได้รับการบูรณะจนดูกลายเป็นของใหม่ มีใบเสมาอยู่ภายในอุโบสถ มีฐานใบเสมาตั้งที่พัทธสีมา 8 ใบตามแนวเสาคู่ใน ซึ่งเป็นคตินิยมของเสมาอุโบสถลาวหรือในภาคอีสานของไทย และศาลาการเปรียญของวัดอยู่ในสภาพเสื่อมโทรม

อ้างอิง
วัดกกสับ
วัดกกสับ หรือ วัดกกสับใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากน้ำ อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา หน้าวัดติดกับคลองท่าลาด

วัดกกสับก่อตั้งเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2465 โดยมีพระพนมสารนรินทร์ (หุ่น พนมยันต์) เป็นผู้นำในการสร้าง โดยนายกลี่ นางสาย จากอำเภอพนมสารคาม เป็นผู้บริจาคที่ดินให้เมื่อ พ.ศ. 2462 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2476 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
วัดมีมณฑปซึ่งประดิษฐานรูปหล่อหลวงพ่อซุ้ย หลวงพ่อเงิน อดีตเจ้าอาวาสวัด หลวงพ่อเงิน จันทสโร พระเกจิอาจารย์ที่ทรงวิทยาคมล้ำเลิศ เป็นที่เคารพนับถือของชาวบางคล้า เล่ากันว่าท่านทรงอิภิญญา เช่น สะเดาะกลอนโบสถ์ คงกระพันชาตรี วาจาสิทธิ์ยิ่งนัก คำเล่าขานบอกมาว่า ท่านเคยลั่นวาจาว่า ใครนับถือท่านไม่อดตาย

วัดยังแหล่งที่ขุดพบซากเรือโบราณพร้อมปืนใหญ่ และเครื่องใช้โบราณ จำนวนหลายชิ้นจากภายในคลองท่าลาด วัตถุโบราณที่ขุดพบทั้งหมดนี้ ทางกรมศิลปากรที่ 5 ปราจีนบุรี ได้เข้ามาทำการตรวจสอบลงทะเบียน จากการสันนิษฐานอายุอยู๋ในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น ประมาณรัชสมัยของรัชกาลที่ 4–6

อ้างอิง
วัดแสนภุมราวาส
วัดแสนภุมราวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเมืองใหม่ อำเภอราชสาส์น จังหวัดฉะเชิงเทรา อาณาเขตทิศเหนือและทิศตะวันตก จรดคลองกกสับ ทิศใต้จรดหนองลาดควาย ทิศตะวันออกจรดคลองชลประทาน เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระครูสุทธิยติคุณ
วัดแสนภุมราวาส หรือ วัดกกสับนอก เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2460 โดยหลวงพ่อทองภุมมปญโญ ร่วมกับนายแสน ใหม่ผึ้งและประชาชนในท้องถิ่น โดยนายแสน ใหม่ผึ้ง เป็นผู้บริจาคที่ดินให้จำนวน 25 ไร่ 3 งาน 96 ตารางวา เมื่อสร้างวัดเสร็จแล้วจึงสร้างอุโบสถ ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2465 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2482 ชื่อวัดแสนภุมราวาสมาตั้งชื่อตามผู้บริจาคที่ดินคือนายแสน ใหม่ผึ้งกับฉายาหลวงพ่อทอง คือ ภุมมปญโญ อย่างไรก็ตามแต่เดิมชาวบ้านเรียกวัดนี้ว่า วัดหนองคันบวย เพราะที่ตั้งวัดอยู่ติดกับหนองน้ำที่มีรูปร่างคล้ายกระบวยตักน้ำ ต่อมาหนองน้ำนี้เรียกว่า หนองลาดควาย วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2547
อาคารเสนาสนะภายในวัดได้แก่ วิหารหลวงพ่อทอง ภายในประดิษฐานรูปหล่อหลวงพ่อทอง (เจ้าอาวาสรูปแรก) และหลวงปู่เจิม

อ้างอิง
กาแฟไข่
กาแฟไข่ ( ก่าเฟจึ๊ง) เป็นเครื่องดื่มเวียดนามที่ทำจากไข่แดง น้ำตาล นมข้น และกาแฟโรบัสตา เครื่องดื่มนี้ทำโดยการตีไข่แดงกับน้ำตาลและนมข้น จากนั้นสกัดกาแฟลงไปครึ่งแก้ว ตามด้วย "ครีมไข่" (ไข่แดงที่อุ่นและตีให้เข้ากัน⁠) ในปริมาณใกล้เคียงกัน
เครื่องดื่มนี้มีให้บริการในร้านกาแฟทั่วเวียดนาม มีต้นกำเนิดในกรุงฮานอย ในกรุงฮานอยขึ้นชื่อเรื่องการเสิร์ฟเครื่องดื่มซึ่งทำจากไข่แดงของไข่ไก่ ผงกาแฟ นมข้น และชีสเป็นทางเลือก บางครั้งจะเสิร์ฟโดยวางถ้วยกาแฟในชามน้ำร้อนหรือวางไว้เหนือเทียนเล่มเล็กเพื่อรักษาอุณหภูมิ บุตรชายของ งเหวียน วัน สาง ( ) ผู้ก่อตั้งร้านกาแฟกล่าวอ้างว่าพ่อของเขาพัฒนาสูตรเครื่องดื่มในช่วงที่เวียดนามขาดแคลนนมในปลายคริสต์ทศวรรษ 1940 โดยแทนที่นมด้วยไข่แดง

ส่วนผสมและการเตรียม
ส่วนผสมในการชงกาแฟ ได้แก่ ไข่ไก่สด น้ำตาล นม และกาแฟ ตีไข่แดงตีกับนมและน้ำตาลแล้วต้ม เทกาแฟร้อนหรือเย็นลงในไข่ที่ตีซึ่งจะทำให้เกิดโฟมที่มีกลิ่นหอม ต้องใช้ช้อนชาตักฟองกินก่อนดื่มกาแฟที่ก้นแก้ว
กาแฟไข่บรรจุอยู่ในถ้วยขนาดเล็ก บริกรใส่ถ้วยกาแฟลงในชามน้ำอุ่นเพื่อรักษาอุณหภูมิให้กาแฟอุ่น หลังจากเทครีมที่ทำจากไข่ลงไปแล้ว กาแฟที่อยู่ด้านล่างของถ้วยจะมีรสชาติเข้มข้นยิ่งขึ้น

"กาแฟไข่" ที่ไม่ใช่ของเวียดนาม
มีสูตรอื่น ๆ ที่แตกต่างกันสำหรับกาแฟที่มีไข่เป็นส่วนผสม

* กาแฟแบบอย่างสแกนดิเนเวียต้มด้วยไข่จากสวีเดน ทำโดยการผสมกากกาแฟกับไข่และเคี่ยวเหมือนกาแฟคาวบอย ไข่จะทำให้กากกาแฟจมลง เหลือกาแฟที่นุ่มนวลไว้
* กาแฟไข่บรั่นดีจากศรีลังกา
* กาแฟไข่คิวบา
* โกปีตาลูวาจากอินโดนีเซีย

คลังภาพ
ไฟล์:Egg Coffee (6923068614).jpg|
ไฟล์:Egg coffee at Café Giang.jpg|
ไฟล์:Vietnamese Egg Coffee (8704422450).jpg|
ไฟล์:Egg coffee in Hanoi.jpg|
ไฟล์:Cà phê trứng Giảng 1 (cơ sở 1 tại Nguyễn Hữu Huân).jpg

ดูเพิ่ม
* กาแฟเย็นเวียดนาม
* ประเภทของกาแฟ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Tách cà phê trứng 'huyền thoại' của Hà Nội
* Cà phê trứng Hà Nội lên CNN: Điều bí mật trong ly cà phê 70 năm tuổi
ขนมปังยากิโซบะ
ขนมปังยากิโซบะ หรือ ยากิโซบะปัง ( ) เป็นอาหารญี่ปุ่นยอดนิยม ทำโดยการนำยากิโซบะลงในช่องของขนมปังขาวรูปยาวรีที่ผ่าตามแนวยาวคล้ายขนมปังฮอตดอกแบบอเมริกันที่รู้จักกันในชื่อ คปเปปัง ( ) อาหารชนิดนี้โดยพื้นฐานแล้วคือแซนด์วิชที่มีไส้เป็นเส้นบะหมี่ข้าวสาลีผัด

การปรากฏของขนมปังยากิโซบะในอนิเมะหลายเรื่องแสดงให้เห็นว่าขนมปังยากิโซบะได้กลายเป็นส่วนสำคัญของวัฒนธรรม "อาหารจิตวิญญาณของญี่ปุ่น" นอกจากนี้ ฉากของคนวัยเยาว์ที่รับประทานขนมปังยากิโซบะในภาพยนตร์ญี่ปุ่น เช่น "ฮานาบาตะ มิไตนะ โคอิ โอะ ชิตะ " [ฉันตกหลุมรักเหมือนช่อดอกไม้] หรือ "ชิตสึเร็ง เมชิ" [ไร้รัก] ยิ่งเป็นเครื่องยืนยันถึงวัฒนธรรมที่แพร่หลายในญี่ปุ่นของขนมปังยากิโซบะ
ประวัติและความหลากหลาย
มีทฤษฎีมากมายเกี่ยวกับที่มาของขนมปังยากิโซบะ ส่วนใหญ่เห็นพ้องกันว่ามีจุดเริ่มต้นในกรุงโตเกียวช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 ในร้านชื่อโนซาวะ-ยะ ( ) ที่เดิมขายขนมปังคปเปปังและยากิโซบะแยกกัน แต่ต่อมาลูกค้าเสนอให้นำทั้งสองอย่างรวมเข้าด้วยกัน ปัจจุบันขนมปังยากิโซบะมีจำหน่ายอย่างแพร่หลายในร้านสะดวกซื้อและร้านขนมปัง ไม่เพียงแต่ในประเทศญี่ปุ่นเท่านั้น แต่ยังจำหน่ายในต่างประเทศบางแห่ง รวมถึงโรงอาหารในโรงเรียนด้วย
ขนมปังยากิโซบะมีหลายรูปแบบทั้งในแง่ของเครื่องปรุงรส ความหนาและความยาวของเส้นยากิโซบะ ขนมปังยากิโซบะบางรูปแบบมาพร้อมกับขิงแดงดองและมายองเนส รูปแบบอื่น ๆ ส่วนน้อยมีผักชีฝรั่งหรือผักกาดหอม ขนมปังยากิโซบะเป็นอาหารที่โดยทั่วไปราคาไม่แพง เนื่องจากส่วนผสมมักมีราคาถูก

อ้างอิง
ซัมซา
ซัมซาพบได้ในประเทศต่าง ๆ ในภูมิภาคเอเชียกลาง ได้แก่ ประเทศคาซัคสถาน ประเทศคีร์กีซสถาน ประเทศทาจิกิสถาน ประเทศเติร์กเมนิสถาน ประเทศอุซเบกิสถาน และเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ของประเทศจีน โดยมากซัมซาจะถูกทำให้สุกด้วยการอบในเตาทันดูร์ซึ่งเตาดังกล่าวทำจากดินเหนียว ต่างจากซาโมซาของภูมิภาคเอเชียใต้ที่ทำให้สุกด้วยการทอด แผ่นแป้งทำจากแป้งโดสำหรับทำขนมปังธรรมดา หรือแป้งโดสำหรับพายชั้น นำมาห่อกับไส้ต่าง ๆ โดยไส้แบบดั้งเดิม คือ เนื้อแกะสับกับหัวหอม แต่เนื้อไก่สับ เนื้อวัวสับ และชีส ก็เป็นที่นิยมมีวางขายอยู่ทั่วไป นอกจากนี้ยังมีไส้มันฝรั่ง และฟักทอง ซึ่งจะมีขายเฉพาะฤดูกาล
ในเอเชียกลาง ซัมซาจะมีจำหน่ายตามคีออสก์ ซึ่งเป็นร้านค้าขนาดย่อมในวัฒนธรรมเปอร์เซียและตุรกี มีทั้งจำหน่ายเฉพาะซัมซา หรือจำหน่ายซัมซาร่วมกับอาหารจานด่วนอื่น ๆ และวางจำหน่ายในตามร้านขายของชำทั่วไป ซึ่งก็รับมาจากแหล่งผลิตเพื่อวางจำหน่ายอีกที

ระเบียงภาพ

ไฟล์:Samsa or Somsa in Uzbekistan.jpg|การทำซัมซาในประเทศอุซเบกิสถาน
ไฟล์:Sambusa en Tajikistan.jpg|ซัมซาภายในเตาทันดูร์ของประเทศทาจิกิสถาน
ไฟล์:Uyghur samsa.jpg|ซัมซาของชาวอุยกูร์

อ้างอิง
คุกกี้โคลน
คุกกี้โคลน บ้างเรียก กาแล็ต ( ; ) หรือ บงบงแต ( ; ) เป็นอาหารสำหรับหญิงตั้งครรภ์ในประเทศเฮติ พบได้ตามสลัมต่าง ๆ ตามหัวเมือง เช่น ซีเตซอแลย์ ( ) ดินสำหรับทำคุกกี้โคลนถูกรวบรวมมาจากที่ราบสูงทางตอนกลางของประเทศใกล้กับเมืองแอ็งช์ ( ) จากนั้นบรรทุกดินเหล่านี้ไปขายที่ตลาดลาซาลีน ( ) โดยมีสุภาพสตรีคอยรับซื้ออยู่ จากนั้นดินดังกล่าวจะถูกแปรรูปเป็นคุกกี้ที่เมืองฟอร์ดีม็องช์ ( ) ซึ่งเป็นเมืองที่เกิดจากการบุกรุกพื้นที่คุกเก่าเพื่อสร้างบ้านเรือนจากวัสดุชั่วคราวอย่างสลัม โดยขั้นแรกจะต้องกรองสิ่งสกปรกออกจากดิน (เช่น ก้อนกรวด หญ้า) ออกไป จากนั้นนำดินโคลนที่ผ่านการกรองดังกล่าว มาปรุงรสด้วยเกลือ เนยขาว หรือไขมัน ก่อนนำไปขึ้นรูปให้มีลักษณะเป็นแผ่นแบน ตากแดดให้แ
รุงรสด้วยเกลือ เนยขาว หรือไขมัน ก่อนนำไปขึ้นรูปให้มีลักษณะเป็นแผ่นแบน ตากแดดให้แห้ง คุกกี้ที่เสร็จแล้วจะบรรจุในถังสำหรับใช้วางจำหน่ายตามตลาดหรือร้านตามริมถนน
ชาวเฮติเชื่อว่าคุกกี้โคลนมีแคลเซียม สามารถใช้เป็นยาลดกรด และมีสารอาหาร คุกกี้โคลนจึงกลายเป็นอาหารเสริมสำหรับสตรีมีครรภ์และเด็ก แต่แพทย์ได้ออกมาเตือนว่า อาจก่อให้เกิดฟันผุ ท้องผูก หรืออะไรที่แย่กว่านั้น นอกจากนี้คุกกี้โคลนมีต้นทุนการผลิตที่ถูกมาก คุกกี้หนึ่งร้อยชิ้นจะมีราคา 5 ดอลลาร์สหรัฐ (เฉลี่ยราวชิ้นละ 5 เซ็นต์) เมื่อ พ.ศ. 2551 ก่อนหน้านี้เคยราคา 1.5 ดอลลาร์สหรัฐ เมื่อ พ.ศ. 2550 คุกกี้โคลนถูกมองว่าเป็นหนทางสำหรับป้องกันความอดอยาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงราคาอาหารโลกสูงขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2551

ส่วนรสชาติได้รับคำอธิบายกว่า มีสัมผัสนุ่มเหนียวแน่นทำให้ปากแห้งทันที พร้อมกับกลิ่นโคลนฉุน ๆ ติดอยู่ในปากเป็นเวลาหลายชั่วโมง
ในประเทศไทย
ในประเทศไทยเองก็มีการรับประทานอาหารที่ทำจากดิน เรียกว่า ดินลิ่ม ซึ่งทำจากดินเหนียวสีขาว แต่งรสด้วยกะทิ เกลือ หรือผงชูรส นอกจากนั้ยังมีการรับประทานดินอื่น ๆ อีก เช่น ดินโป่ง เช่น ในกลุ่มชาวอาข่าบนดอยแม่มอญ จังหวัดเชียงราย จะขุดดินโป่งที่ขุดได้มาเติมน้ำแล้วปั้นเป็นก้อน อังไฟในครัวจนแห้งสนิทนำมารับประทาน และบางท้องที่มีการรับประทานดินสอพองก็มี

อ้างอิง
มีตีเตย์
มีตีเตย์ ( , ) หรือ มิช ( ; ; ทั้งสองคำแปลว่า "อันเล็ก ๆ") เป็นอาหารโรมาเนีย ประกอบด้วยเนื้อบดปั้นเป็นก้อนทรงกระบอก ทำมาจากส่วนผสมระหว่างเนื้อวัวและเนื้อแกะกับเครื่องเทศ เช่น กระเทียม, พริกไทยดำ, ไทม์, ผักชี, เทียนสัตตบุษย์, เซเวอรี และบางครั้งก็ใส่ปาปริกา นอกจากนี้ยังใส่น้ำโซเดียมไบคาร์บอเนตหรือน้ำสต๊อกลงไปด้วย มีตีเตย์นี้คล้ายคลึงกันกับเชวาปี ซึ่งพบได้ในแถบบอลข่านและตะวันออกกลาง นิยมเสิร์ฟมีตีเตย์กับเฟรนช์ฟรายส์, มัสตาร์ด และผักดองที่เรียกว่า มูเรอตูร์
มีเรื่องเล่ากันว่ามีตีเตย์ได้รับการคิดค้นขึ้นในปลายศตวรรษที่ 14 โดยมีรากมาจากจักรวรรดิออตโตมัน โดยส่วนผสมบางอย่างได้เลือนหายไปตามกาลเวลา (เช่น เทียนตากบ, ออลสไปซ์) และยังเริ่มมีการนำเนื้อหมูมาใช้ทำด้วย ส่วนโซเดียมไบคาร์บอเนตหรือผงฟูนั้นเพิ่งมาเป็นที่นิยมมากในสูตรอาหารสมัยใหม่ เพื่อเพิ่มรสชาติและผิวสัมผัสของมีตีเตย์
มีตีเตย์เป็นอาหารที่นิยมไปทั่วทั้งโรมาเนีย มีการประมาณไว้ว่าในโรมาเนียบริโภคมีตีเตย์มากถึง 440 ล้านชิ้นต่อปี และเป็นอาหารที่กินกันทั่วไปทั้งในครัวเรือน ภัตตาคาร และผับบาร์ ในการเฉลิมฉลอง วันแรงงานสากล (1 พฤษภาคม) ของทุกปี ชาวโรมาเนียนิยมออกไปปิกนิกและปิ้งบาร์บีคิวกัน มิชมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องเป็นพิเศษกับการปิ้งย่างเฉลิมฉลองในโอกาสนี้เป็นพิเศษ ในวันแรงงานสากลเมื่อปี 2019 มีรายงานว่ามีการบริโภคมิชไปถึง 30 ล้านชิ้นในวันนั้นวันเดียว

อ้างอิง
วัดไตรมารคสถิต
วัดไตรมารคสถิต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกกลอย อำเภอตะกั่วทุ่ง จังหวัดพังงา

วัดไตรมารคสถิตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2288 เดิมชื่อ วัดโคกกลอย ตามชื่อหมู่บ้าน สันนิษฐานว่ามีต้นกลอยอยู่มากในสมัยนั้น มีตำนานเล่าว่าหลวงพ่อวัดน้ำรอบเห็นว่าที่ตั้งวัดอยู่ในที่ลุ่มมีลำคลองล้อมรอบและต้นเขินขึ้นทุกปี ต่อไปน้ำจะท่วมในบริเวณนี้ หลวงพ่อจึงส่งสามเณรซึ่งชาวบ้านเรียกว่าหลวงพ่อเณรไปสร้างวัดใหม่ในที่ดอนห่างออกไปประมาณ 300 เมตร ชื่อว่า "วัดโคกกลอย" มีการปักปั้นเขตโดยเจ้าเมืองตะกั่วทุ่ง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2320 จนเปลี่ยนชื่อเมื่อ พ.ศ. 2480 เป็นชื่อ "วัดไตรมารคสถิต" เพราะตั้งอยู่ตรงสามแยกของถนนไปภูเก็ต พังงา และตะกั่วป่า
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถทรงเตี้ยและกว้าง เรียกว่า "ทรงตัวเมีย" หลังคาลาดต่ำตรงตลอดมาจากบนลงล่าง ไม่มีรอยต่อหรือหยัก หลังคาอุโบสถประดับด้วยกระเบื้องแผ่นเล็กละเอียดสีแดง หน้าจั่วประดับด้วยช่อฟ้าใบระกาติดกระจกสี หน้าบันประดับถ้วยชาม เครื่องสังคโลก และถ้วยเบญจรงค์ชุดนรสิงห์ ภายในอุโบสถประดิษฐานหมู่พระประธาน 3 องค์ เป็นพระพุทธรูปพระปูนปั้น องค์กลางเป็นพระพุทธรูปธรรมดา ส่วนสององค์ซ้ายขวาเป็นพระพุทธรูปทรงเครื่องลักษณะสายพระเนตรมองตรง ในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวพุทธประวัติ นอกจากนั้นยังมีรูปหล่อหลวงพ่อวัดน้ำรอบ เศียรพระพุทธรูปขนาดใหญ่ 2 เศียรจัดตั้งไว้บนพระแท่นด้านหลังพระประธาน

อ้างอิง
วัดตรีมิตร
วัดตรีมิตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสะเตงนอก อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา

วัดตรีมิตรได้รับอนุญาตให้สร้างวัด เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2519 และได้รับประกาศตั้งวัด เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2520 โดยมีนายสุธี บุญสวัสดิ์ เป็นผู้ดำเนินการขออนุญาตสร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2553 ฝังลูกนิมิตผูกพัทธสีมาเมื่อวันจันทร์ที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2554
วัดตรีมิตร ได้รับการร่วมบริจาคทุนทรัพย์ซื้อที่ดินโดยนายสุธี บุญสวัสดิ์ จำนวน 3 แปลง มีเนื้อที่ 4 ไร่ 51.6/10 ตารางวา ของนายเอื้อน แก้วสังข์ไชย จำนวน 1 แปลง มีเนื่อที่ 1 ไร่ 1 งาน 29.9/10 ตารางวา ของนายไพรัตน์ พงษ์สุวรรณศิริ จำนวน 1 แปลง มีเนื้อที่ 1 ไร่ 3 งาน 20.4/10 ตารางวา รวมที่ดินของวัดทั้งหมด 8 ไร่ 1 งาน 9/3/10 ตารางวา เป็นจำนวนเงิน 200,000 บาท (สองแสนบาทถ้วน) โดยมีพระพิศิษฐ์วินัยการ (สุระ ภูริปญฺโญฺ) เป็นผู้อำนวยการสร้าง มีเจ้าอาวาสรูปแรกคือ พระครูวุฒิธรรมาภรณ์ (วุฒิ ธม์มธโช) แต่งตั้งเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2520 ต่อมาเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 นางแฉล้ม จงศิริกุล ได้ถวายที่ดินให้แก่วัดตรีมิตร 1 แปลง จำนวน 1 ไร่ 98.8/10 ตารางวา
ฉล้ม จงศิริกุล ได้ถวายที่ดินให้แก่วัดตรีมิตร 1 แปลง จำนวน 1 ไร่ 98.8/10 ตารางวา มีเนื้อที่ดินติดกับที่ดินของวัดด้านหลัง
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือพระประธานในอุโบสถ หน้าตัก 99 นิ้ว สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราชประทานนามพระประธานว่า "พระพุทธไทยมงคลเฉลิมพระชนมพรรษา" สร้างในวโรกาศที่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงเฉลิมพระชนมพรรษา ครบ 6 รอบ 72 พรรษา เมื่อปีพุทธศักราช 2542

อ้างอิง
โทดอินเดอะโฮล
โทดอินเดอะโฮล ( ) หรือ ซอซิจโทด ( ) เป็นอาหารของชาวอังกฤษ ประกอบด้วยไส้กรอกในแป้งนวดเหลวสำหรับยอร์กเชอร์พุดดิง โดยทั่วไปนิยมเสิร์ฟเคียงกับเกรวีหอมใหญ่และผัก ในสมัยก่อนยังนิยมใช้เนื้อประเภทอื่น ๆ เช่นเนื้อสะโพกวัวหรือไตแกะ เป็นต้น

ต้นกำเนิด
พุดดิงที่ทำจากแป้งนวดเหลวเริ่มได้รับความนิยมในช่วงต้นศตวรรษที่ 18 เจนนิเฟอร์ สเตด นักเขียนด้านอาหารได้อ้างถึงหลักฐานสูตรอาหารที่คล้ายคลึงกับโทดอินเดอะโฮลจากช่วงกลางศตวรรษที่ 18 ซึ่งในช่วงเวลานั้นคนครัวทางตอนเหนือของประเทศอังกฤษเริ่มนิยมใช้ดริปปิงหรือมันที่หยดออกมาจากเนื้อขณะอบหรือย่างเพื่อทำให้พุดดิงกรอบมากขึ้น ในขณะที่ชาวอังกฤษทางใต้จะทำยอร์กเชอร์พุดดิงที่เนื้อนิ่มกว่า
หลักฐานที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่ค้นพบที่อ้างถึงโทดอินเดอะโฮลนั้นย้อนไปได้ถึง ค.ศ. 1762 ซึ่งระบุว่าเป็นชื่อเรียกที่ "หยาบคาย" สำหรับใช้เรียก "เนื้อวัวชิ้นเล็กอบในพุดดิงขนาดใหญ่" เดิมทีเดียวนั้นโทดอินเดอะโฮลคิดค้นขึ้นเพื่อให้ครอบครัวที่ยากจนใช้เนื้อปริมาณน้อยทำอาหารได้นานขึ้น ผู้เขียนตำราอาหารสมัยนั้นจึงแนะนำให้ใช้เนื้อที่ราคาถูกที่สุดมาทำโทดอินเดอะโฮล ตัวอย่างได้แก่ในตำรา ดิอาร์ตออฟคุกเคอรีเมดเพลนแอนด์อีซี ของฮันนาห์ กลาส ใน ค.ศ. 1747 ซึ่งอ้างถึงสูตรการทำ "พิเจียนอินอะโฮล" โดยให้ใช้เนื้อนกพิราบแทนไส้กรอก ใน ค.ศ. 1861 อิซาเบลลา บีตัน ได้เขียนสูตรอาหารที่คล้ายคลึงกันโดยใช้เนื้อสะโพกวัวและไตแกะ ส่วนตำราของชาลส์ เอลเม ฟรังคาเตลลี ใน ค.ศ. 1852 ระบุให
ยใช้เนื้อสะโพกวัวและไตแกะ ส่วนตำราของชาลส์ เอลเม ฟรังคาเตลลี ใน ค.ศ. 1852 ระบุให้ใช้เนื้อ "ราคาหกเพนนีหรือหนึ่งชิลลิง" ในตำราอาหารอิตาลีสมัยใหม่อ้างถึงโทดอินเดอะโฮลว่าเป็น "เนื้อสตูปรุงซ้ำของอังกฤษ" ( ) ซึ่งเน้นย้ำว่าให้ใช้เนื้อที่เหลือจากสตูมาปรุงซ้ำในแป้งยอร์กเชอร์พุดดิง
ชื่อเรียก
แต่เดิมนั้นอาหารชนิดนี้ไม่ได้ใช้ชื่อเรียกว่า "โทดอินเดอะโฮล" ตัวอย่างเช่นในหนังสือ อะโพรวินเชียลกลอสซารี ระบุชื่อเรียกว่าเป็น " " คำว่า "โฮล" ปรากฏเป็นครั้งแรก (นอกเหนือจากงานเขียนของฮันนาห์ กลาส ที่ได้กล่าวไปแล้ว) ในงานตีพิมพ์ในวารสาร โนตส์แอนด์เควียรีส์ ใน ค.ศ. 1900 ซึ่งระบุว่าเป็น "แป้งพุดดิงที่มีรูตรงกลางซึ่งมีเนื้ออยู่ภายใน" แม้ว่าจะมีผู้เชื่อว่าแต่เดิมอาจจะเคยใช้คางคก (toad) มาทำ แต่ไม่พบหลักฐานว่าเป็นความจริงแต่อย่างใด ที่มาของชื่อนั้นไม่มีหลักฐานชัดเจน แต่อาจจะเกี่ยวข้องกับพฤติกรรมของคางคกที่จะดักซุ่มอยู่ในรูและโผล่เฉพาะส่วนศีรษะให้เห็นซึ่งคล้ายกับการที่ไส้กรอกโผล่ออกมาจากตัวแป้ง หรืออาจจะมาจากปรากฏการณ์ที่กบหรือคางคกถูกพบว่
ับการที่ไส้กรอกโผล่ออกมาจากตัวแป้ง หรืออาจจะมาจากปรากฏการณ์ที่กบหรือคางคกถูกพบว่ายังมีชีวิตอยู่ในก้อนหิน ซึ่งเป็นเรื่องประหลาดทางวิทยาศาสตร์ที่ไม่มีหลักฐานยืนยันในช่วงปลายศตวรรษที่ 18
เกรวีหอมใหญ่
เกรวีหอมใหญ่ ( ) เป็นเกรวีชนิดหนึ่งที่ใช้หอมใหญ่เป็นส่วนผสมหลัก โดยหอมใหญ่ที่นิยมนำมาใช้มีหลายชนิด บางสูตรจะเคี่ยวหอมใหญ่เพื่อให้เป็นสีน้ำตาลและมีรสหวาน เกรวีหอมใหญ่นิยมเสิร์ฟเคียงกับอาหารหลายชนิด เช่นสเต๊กเนื้อหมูหรือเนื้อวัว มีตโลฟ แฮมเบอร์เกอร์ ไส้กรอกและมันฝรั่งบด ฮอตดอก และเฟรนช์ฟรายส์ เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีเกรวีหอมใหญ่แบบวีกัน และเกรวีหอมใหญ่แบบกึ่งสำเร็จรูปด้วย

ส่วนผสม
ส่วนผสมหลักของเกรวีหอมใหญ่ได้แก่หอมใหญ่ น้ำซุปหรือน้ำสต๊อก และแป้ง บางสูตรใช้หอมใหญ่ชนิดหวาน (sweet onion) และบางสูตรใช้เบียร์หรือไวน์แดงผสมลงไปในเกรวีด้วย ส่วนผสมอื่น ๆ ที่นิยมใส่ลงไปได้แก่ครีม กระเทียม เกล็ดขนมปัง เนย น้ำมันพืช และน้ำตาลทรายแดง เป็นต้น นอกจากนี้บางสูตรยังเติมสมุนไพรและเครื่องเทศต่าง ๆ เช่น พริกไทย เซจ ออริกาโน ไทม์ เป็นต้น

ดูเพิ่ม
* เกรวี

อ้างอิง
กระบวนการเคี่ยวไหม้
กระบวนการเคี่ยวไหม้ ( ) เป็นกระบวนการเกิดสีน้ำตาลในอาหารชนิดหนึ่งที่นิยมใช้ในการปรุงอาหารเพื่อให้รสชาติหวานมันและสีน้ำตาลซึ่งเกิดขึ้นจากน้ำตาล สีน้ำตาลที่เกิดขึ้นมาจากพอลิเมอร์สามกลุ่มที่มีขนาดโมเลกุลต่างกันได้แก่กลุ่มคาราเมลัน (caramelan; C 24 H 36 O 18 ) กลุ่มคาราเมเลน (caramelen; C 36 H 50 O 25 ) และกลุ่มคาราเมลิน (caramelin; C 125 H 188 O 80 ) ในระหว่างเกิดปฏิกิริยาจะได้ผลิตภัณฑ์อื่นที่ระเหยได้ง่ายเช่นไดแอซีทิลออกมาด้วย ซึ่งจะให้กลิ่นและรสของคาราเมล
กระบวนการเคี่ยวไหม้จะคล้ายกับปฏิกิริยามายาร์ตรงที่เป็นการเกิดสีน้ำตาลไม่ได้เกิดจากเอนไซม์เช่นเดียวกัน อย่างไรก็ตาม ปฏิกิริยามายาร์เป็นปฏิกิริยาระหว่างน้ำตาลกับกรดอะมิโน แต่กระบวนการเคี่ยวไหม้เป็นปฏิกิริยาการสลายด้วยความร้อน

เมื่อซูโครสซึ่งเป็นไดแซ็กคาไรด์ถูกเคี่ยวไหม้จะสลายตัวเป็นโมโนแซ็กคาไรด์ได้แก่ฟรักโทสและกลูโคส

ปัจจัยที่มีผล
 ก้อนที่ถูกเคี่ยวไหม้บางส่วน]]
กระบวนการเคี่ยวไหม้ขึ้นกับอุณหภูมิ โดยน้ำตาลแต่ละชนิดจะมีอุณหภูมิที่เริ่มเกิดการเคี่ยวไหม้แตกต่างกัน สิ่งเจือปนที่อยู่ในน้ำตาลเช่นกากน้ำตาลจะทำให้ปฏิกิริยาเกิดได้เร็วขึ้น
{| class="wikitable sortable"
|+ อุณหภูมิที่เริ่มเกิดการเคี่ยวไหม้ 
|-
! น้ำตาล
! อุณหภูมิ (°C)
|-
| ฟรักโทส
| 105
|-
| กาแล็กโทส
| 160
|-
| กลูโคส
| 150
|-
| ซูโครส
| 170
|-
| มอลโทส
| 180
|-
|}
กระบวนการเคี่ยวไหม้ยังได้รับผลกระทบจากสภาวะแวดล้อมทางเคมี อัตราการเกิดปฏิกิริยาหรืออุณหภูมิที่เกิดการเคี่ยวไหม้สามารถเปลี่ยนแปลงได้โดยการควบคุมค่าพีเอช โดยทั่วไปแล้วปฏิกิริยาจะเกิดได้ช้าที่ค่าพีเอชเป็นกลาง (ประมาณ 7) และจะเกิดได้รวดเร็วที่สภาวะเป็นกรด (โดยเฉพาะเมื่อพีเอชต่ำกว่า 3) และเบส (โดยเฉพาะเมื่อพีเอชสูงกว่า 9)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*Caramelization at Science of Cooking
ปฏิกิริยามายาร์
ที่แสดงในภาพเป็นสีน้ำตาลเนื่องจากปฏิกิริยามายาร์]]

ปฏิกิริยามายาร์ ( , ; , ) เป็นปฏิกิริยาเคมีระหว่างกรดอะมิโนกับน้ำตาลซึ่งทำให้เกิดสีน้ำตาลและรสชาติเฉพาะตัวในอาหารหลายชนิด ปฏิกิริยานี้ตั้งชื่อตามลูย กามีล มายาร์ นักเคมีชาวฝรั่งเศสผู้บรรยายปฏิกิริยานี้ใน ค.ศ. 1912 ขณะพยายามจำลองกระบวนการชีวสังเคราะห์โปรตีน ปฏิกิริยานี้เป็นกระบวนการเกิดสีน้ำตาลในอาหารที่ไม่ได้เกิดจากเอนไซม์ซึ่งเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วที่อุณหภูมิประมาณ 140 ถึง 165 องศาเซลเซียส สูตรการทำอาหารหลายสูตรจะระบุให้ตั้งอุณหภูมิของเตาอบที่สูงพอให้เกิดปฏิกิริยามายาร์ได้ ที่อุณหภูมิสูง กระบวนการเคี่ยวไหม้และการสลายตัวด้วยความร้อนจะกลายเป็นปฏิกิริยาหลัก
หมู่คาร์บอนิลของน้ำตาลจะทำปฏิกิริยากับหมู่อะมิโนของกรดอะมิโนซึ่งเป็นนิวคลีโอไฟล์เกิดเป็นสารประกอบหลายชนิดที่ให้กลิ่นและรสชาติ ปฏิกิริยานี้เกิดได้อย่างรวดเร็วที่สภาวะเป็นด่าง และเป็นปฏิกิริยาหลักในการปรุงแต่งรสชาติอาหาร ที่อุณหภูมิสูงอาจเกิดอะคริลาไมด์ ซึ่งอาจ เป็นสารก่อมะเร็ง การเกิดอะคริลาไมด์สามารถยับยั้งได้โดยการใช้อุณหภูมิไม่สูงมาก การเติมเอนไซม์แอสพาราจีเนส และการเติมก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์

ประวัติ
ใน ค.ศ. 1912 ลูย กามีล มายาร์ ได้ตีพิมพ์ผลงานวิจัยซึ่งบรรยายปฏิกิริยาระหว่างกรดอะมิโนกับน้ำตาลที่อุณหภูมิสูง ใน ค.ศ. 1953 จอห์น อี. ฮอดจ์ นักเคมีชาวอเมริกันประจำกระทรวงเกษตรสหรัฐได้ค้นพบกลไกการเกิดปฏิกิริยามายาร์

ในผลิตภัณฑ์อาหาร
ในการย่างหรืออบเนื้อ ปฏิกิริยามายาร์เป็นปฏิกิริยาหลักที่เกิดขึ้นเมื่อเนื้อเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาล โดยปฏิกิริยาอื่น ๆ ที่เกิดขึ้นได้แก่การสลายตัวของวงเตตระพีร์โรลในไมโยโกลบิน เป็นต้น นอกจากนี้ปฏิกิริยามายาร์ยังเกิดขึ้นในผลไม้แห้งด้วย

แม้ว่าปฏิกิริยามายาร์คล้ายกับกระบวนการเคี่ยวไหม้เนื่องจากให้สีน้ำตาลและรสชาติของอาหารเหมือนกันและเกิดขึ้นที่อุณหภูมิสูงเหมือนกัน แต่ปฏิกิริยามายาร์กับกระบวนการเคี่ยวไหม้นั้นแตกต่างกันเนื่องจากปฏิกิริยามายาร์เป็นปฏิกิริยาระหว่างกรดอะมิโนกับน้ำตาล ส่วนกระบวนการเคี่ยวไหม้เป็นกระบวนการสลายตัวด้วยความร้อนของน้ำตาล
ในกระบวนการผลิตอาหารสัตว์ การใช้ความร้อนสูงอาจทำให้เกิดปฏิกิริยามายาร์ซึ่งส่งผลทำให้อาหารสัตว์ที่ได้ให้พลังงานและโปรตีนแก่สัตว์ได้น้อยลง
โบราณคดี
ปฏิกิริยามายาร์ยังพบในการศึกษาด้านโบราณคดีเกี่ยวกับร่างกายของมนุษย์ที่พบในพรุ สภาวะกรดในพรุทำให้ผิวหนังกลายเป็นสีน้ำตาลและผมกลายเป็นสีแดง กลไกทางเคมีนั้นเป็นไปในลักษณะเดียวกันกับในอาหาร แต่เกิดขึ้นช้ากว่ากันมากเนื่องจากสภาวะที่เป็นกรด โดยทั่วไปมักพบในร่างกายของมนุษย์จากยุคเหล็ก โดยเพนเทอร์ได้บรรยายใน ค.ศ. 1991 ว่าเกิดจากปฏิกิริยาระหว่างกรดสแฟกนัม (sphagnum acid) กับพอลิแซ็กคาไรด์ในสภาวะอับอากาศ เป็นกรด และอุณหภูมิต่ำ (ประมาณ 4 องศาเซลเซียส) นอกจากนี้ยังมีการค้นพบอุจจาระของมนุษย์โบราณซึ่งถูกเก็บรักษาเนื่องจากปฏิกิริยามายาร์ด้วยเช่นกัน

ดูเพิ่ม
* กระบวนการเคี่ยวไหม้

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* Van Soest, Peter J. (1982). Nutritional Ecology of the Ruminant (2nd ed.). Ithaca, NY: Cornell University Press. . .
ครานาคัน
ครานาคัน ( , ; ) เป็นของหวานของชาวสกอตซึ่งแต่เดิมนั้นเป็นอาหารเพื่อเฉลิมฉลองการเก็บเกี่ยว หลังจากฤดูกาลเก็บเกี่ยวแรสเบอร์รีในเดือนมิถุนายน ครานาคันประกอบด้วยครีม แรสเบอร์รีสด ข้าวโอ๊ต และวิสกี้ และได้รับการขนานนามว่าเป็น "ราชาแห่งของหวานสกอตแลนด์ที่ไม่มีอะไรเทียบได้" ครานาคันมีที่มาจากอาหารเช้าของชาวสกอตที่ประกอบด้วยชีสชนิดคราวดี (ซึ่งเป็นชีสสดของสกอตแลนด์) โอ๊ตมีล น้ำผึ้ง และอาจจะใส่แรสเบอร์รีลงไปด้วย

ในปัจจุบันครานาคันสามารถรับประทานได้ตลอดทั้งปี และโดยทั่วไปมักเสิร์ฟในโอกาสพิเศษ วิธีเสิร์ฟครานาคันแบบดั้งเดิมนั้นจะเสิร์ฟส่วนประกอบของครานาคันแยกกันและให้ผู้รับประทานใส่ส่วนผสมตามต้องการ
สูตร
ครานาคันมีสูตรที่แตกต่างกันออกไป ครานาคันแบบดั้งเดิมบางสูตรจะใช้ชีสคราวดีแทนครีมหรืออาจจะใช้ผสมกันได้ ถ้าใช้ผสมกันบางครั้งจะเรียกว่าครีม-คราวดี ในขณะที่บางสูตรจะไม่ใส่วิสกี้ แต่อาจจะใส่แรสเบอร์รีลงไปได้ถ้าต้องการ ส่วนครานาคันในปัจจุบันจะใช้วิปครีมแทนคราวดี โดยส่วนใหญ่แล้วสูตรครานาคันในปัจจุบันจะประกอบด้วยดับเบิลครีม วิสกี้ น้ำผึ้ง แรสเบอร์รีสด และโอ๊ตมีล และนิยมเสิร์ฟในแก้ว

ครานาคันยังมีการดัดแปลงต่อไปอีกอย่างเช่นครานาคันส้ม ครานาคันทรัยเฟิล และครานาคันช็อกโกแลต

ดูเพิ่ม
* ของหวานที่มีลักษณะคล้ายกันในประเทศอังกฤษ
** อีตันเมสส์
** ซิลลาบับ

อ้างอิง

บรรณานุกรม

*
ซาโปตาฮู
ซาโปตาฮู ( ; ) เป็นอาหารจีนในอินโดนีเซีย เต้าหู้ปรุงแบบจีนดั้งเดิมและเสิร์ฟในหม้อดิน ซาโปตาฮูอาจเสิร์ฟในรูปอาหารมังสวิรัติ หรือใส่เนื้อสัตว์ได้แก่ เนื้อไก่ เนื้อวัวหรือเนื้อหมูสับ หรืออาหารทะเลเช่นกุ้งเป็นต้น ซาโปตาฮูเป็นอาหารจากเต้าหู้ที่ได้รับความนิยมในอินโดนีเซีย โดยเฉพาะในร้านอาหารจีนหลายแห่งในจาการ์ตา
ส่วนผสม
ส่วนผสมหลักของซาโปตาฮู คือ เต้าหู้ (ตาฮู) แบบอ่อน หรือเต้าหู้ไข่ ที่นำไปทอดหรือผัดก่อนปรุงในหม้อดินกับผัก ได้แก่ แครอท เห็ด ผักกาดเขียวปลี กระเทียมต้น ผักกาดขาว ถั่ว กะหล่ำดอก บรอกโคลี ข้าวโพดอ่อน กระเทียม และหัวหอม ปรุงรสด้วยซอสถั่วเหลือง ซอสหอยนางรม น้ำปลา เกลือ และพริกไทย ซาโปตาฮูมักนิยมใช้เนื้อไก่หรืออาหารทะเล เช่น กุ้ง ปลาหมึก และปลา

การปรุงและอุปกรณ์
ตามปกติการปรุงซาโปตาฮูเป็นไปแบบอาหารจีนดั้งเดิม โดยปรุงในหม้อดินบนเตาถ่าน ในปัจจุบันอาจจะปรุงด้วยกระทะหรือหม้อโลหะทั่ว ๆ ไปแทน

ดูเพิ่ม
* ข้าวอบหม้อดิน
* รายชื่ออาหารจากเต้าหู้
* ตาฮูโกเร็ง
* อาหารอินโดนีเซีย

อ้างอิง
ข้าวอบหม้อดิน
ข้าวอบหม้อดิน ( ) เป็นอาหารแบบดั้งเดิมของชาวจีนที่กินกันอย่างแพร่หลายในทางตอนใต้ โดยเฉพาะในมณฑลกวางตุ้ง และชุมชนชาวจีนกวางตุ้งในมาเลเซีย, อินโดนีเซีย, สิงคโปร์ และไทย

ส่วนผสม
ส่วนผสมหลัก ได้แก่ ข้าว, เนื้อสัตว์อย่างเนื้อไก่หรือเนื้อสุกสำเร็จ (เช่น เนื้อเป็ดย่าง, กุนเชียงหั่นเป็นแว่น ๆ) และผัก อาจเติมส่วนผสมอื่น เช่น เห็ดหอม, แปะก๊วย, เผือก และเครื่องปรุงรส เช่น ซีอิ๊ว, ซอสหอยนางรม, เกลือ และพริกไทย
การปรุงและอุปกรณ์
เริ่มจากการนำข้าวแช่น้ำไว้ล่วงหน้า หรือในบางกรณีอาจใช้ข้าวสวย จากนั้นนำหม้อดินขึ้นเตาและราดด้วยน้ำมันเล็กน้อยให้พอทั่วหรือผัดกับเห็ดหอมให้สุก ใส่ส่วนผสมที่เหลือคือ ข้าว, เนื้อ และกุนเชียงลงในหม้อ ใส่น้ำ ปิดฝา และรอจนข้าวสุก ปรุงรสข้าวด้วยซีอิ๊วและซอสหอยนางรม

ข้าวอบหม้อดินของจีนคล้ายกับในข้าวอบในประเทศต่าง ๆ เช่น ทลซดบีบิมบับ ในเกาหลี, แทฮ์ดีก ในอิหร่าน หรือ ปาเอยา ในสเปน
โดยทั่วไปจะเสิร์ฟพร้อมเนื้อไก่ กุนเชียง และผักกาดตามภูมิภาค แต่ร้านอาหารส่วนใหญ่มักเสนอส่วนผสมอาหารที่มีตัวเลือกของเนื้อมากกว่านี้ เช่น เนื้อเป็ดย่าง, ปูอัด, เนื้อกุ้งสด การปรุงข้าวอบหม้อดินในแบบดั้งเดิมจะทําบนเตาถ่านเพื่อให้ข้าวอบมีความหอมมากขึ้น โดยมักอบจนส่วนล่างของข้าวแห้งกรอบติดก้นหม้อ ร้านอาหารบางแห่งเสิร์ฟพร้อมการราดซีอิ๊วดำ และบางครั้งใส่ปลาเค็มแห้งเพื่อเพิ่มความหอม 
 ]]
เนื่องจากระยะเวลาการเตรียมที่นานและการปรุงอย่างช้า ๆ ในหม้อดิน การสั่งข้าวอบหม้อดินในร้านอาหาร ลูกค้าอาจต้องรอเป็นระยะเวลาหนึ่งก่อนที่ข้าวอบจะพร้อมเสิร์ฟ โดยทั่วไปคือ 15–30 นาที

ระเบียงภาพ
ไฟล์:Claypot chicken rice.jpg|ข้าวอบไก่หม้อดินที่พบได้ทั่วไปในมณฑลกวางตุ้งและฮ่องกงของจีน
ไฟล์:Food 臘味煲仔飯, 新葡苑, Shin Pu Yuan, 台北 (21532055812).jpg|ข้าวอบหม้อดินกับเนื้อหมูรมควัน ที่คลุกซีอิ๊วแล้ว
ไฟล์:Cured Meat Claypot Rice at The Soup Kitchen (20200718171540).jpg|ก้นหม้อมักแห้งและไหม้ เพื่อให้ได้ความหอมและความกรอบของข้าว
ไฟล์:Rice With Swamp Eel.JPG|ข้าวอบหม้อดินกับปลาหลด
ไฟล์:煲仔飯.jpg|ข้าวอบหม้อดินอย่างง่าย
ไฟล์:Claypot rice.jpg|ข้าวอบไก่หม้อดินราดด้วยซีอิ๊วดำ (ซีอิ๊วหวาน)
ไฟล์:Food 廣東臘味煲仔飯, 大直小館, 台北 (15989562405).jpg|ข้าวอบหม้อดินที่ไทเป

ดูเพิ่ม
* การอบหม้อดิน
* ซาโปตาฮู
* รายชื่ออาหารจากข้าว

อ้างอิง
วัดใหญ่เทพนิมิตร
วัดใหญ่เทพนิมิตร เป็นวัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกายตั้งอยู่ริมแม่น้ำป่าสัก ในตำบลสามไถ อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดใหญ่เทพนิมิตรตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2350 ปลายสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2355 เดิมชาวบ้านเรียก วัดใหญ่ ต่อมาได้สร้อยนามวัดภายหลัง สันนิษฐานว่าชาวลาวยวนซึ่งอพยพมาเป็นผู้สร้าง
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบ อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8.7 เมตร ยาว 17.20 เมตร โครงสร้างคอนกรีต ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องรามเกียรติ์และพระธาตุจุฬามณีฝีมือช่างสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น ศาลาการเปรียญกว้าง 13.50 เมตร เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ และหอระฆัง สำหรับปูชนียวัตถุมีประธานในอุโบสถ และมีพระธาตุสูง 15 วา มีลักษณะคล้ายพระธาตุพนม

เมื่อ พ.ศ. 2565 มีโจรเข้ามาทำลายหลวงพ่อโต พระประธาน เนื้อปูน ที่หูข้างซ้ายแตกหัก เศษปูนแตกกระจายเกลื่อน ส่วนพระพุทธรูปด้านขวา ปางห้ามสมุทร เนื้อปูนลงรักปิดทอง ขนาดความสูง 1.50 เมตร ที่บริเวณหัวไหล่ซ้าย ถูกคนร้ายทุบเสียหาย เศษปูน เศษทอง แตกกระจายเกลื่อนพื้นโบสถ์
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์พัด ไม่ทราบปี พ.ศ.
* พระอาจารย์ทิพย์ ไม่ทราบปี พ.ศ.
* พระอาจารย์คง ไม่ทราบปี พ.ศ.
* พระอาจารย์เปี่ยม ไม่ทราบปี พ.ศ.
* พระอาจารย์แสง ไม่ทราบปี พ.ศ.
* พระอาจารย์ยิ้ม ไม่ทราบปี พ.ศ.
* พระอาจารย์สมบุญ ไม่ทราบปี พ.ศ. ที่มาเป็นเจ้าอาวาส แต่ทราบว่าปีสุดท้ายคือ พ.ศ. 2504
* พระอาจารย์ชุ่ม ไม่ทราบปี พ.ศ.
* พระอาจารย์รวม ไม่ทราบปี พ.ศ.
* พระอธิการบุญส่ง ชุตินฺธโร ไม่ทราบปี พ.ศ. ที่มาเป็นเจ้าอาวาส แต่ทราบว่าปีสุดท้ายคือ พ.ศ. 2532
* พระสม ปิยวณฺโร ร.ก. ตั้งแต่ พ.ศ. 2534 ถึง พ.ศ.2537
* พระครูวิวิธธรรมรักษ์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2537 ถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดโพธิ์ (อำเภอมหาราช)
วัดโพธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโรงช้าง อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดโพธิ์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2398 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2410 กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2543
วัดที่วิหารเก่าเหลือแต่ฐานอิฐสภาพทรุดโทรมมีวิหารโถงใหม่สร้างทับบนฐานวิหารเก่า มีหลวงพ่อดำพระหินทรายลงรัก ลักษณะผอมเพรียวมีเค้าศิลปะล้านช้าง หันหน้าไปทางทิศเหนือซึ่งต่างจากพระองค์อื่นที่อยู่ด้วยกันซึ่งหันหน้าไปทางทิศตะวันออกทิศเดียวกับวัด ในบริเวณวัดมีเจดีย์ มีปูนปั้นรูปทหารถือปืนและทวารบาล (ยักษ์) หนุมาน และสัตว์ต่าง ๆ เหมันตฤดู มณฑปอยู่ในสภาพมั่นคงแข็งแรงมีเพียงปูนปั้นและปูนฉาบที่กระเทาะหลุดร่วง

อ้างอิง
วัดกลาง (จังหวัดพิษณุโลก)
วัดกลาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนครไทย อำเภอนครไทย จังหวัดพิษณุโลก

วัดกลาง วัดกลางศรีพุทธาราม หรือ วัดกลางนครไทย เป็นวัดเก่าแก่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองนครไทย หรือเมืองบางยางสมัยโบราณ สร้างในยุคพ่อขุนบางกลางหาวหรือพ่อขุนศรีอินทราทิตย์ ปฐมบรมกษัตริย์ไทยแห่งกรุงสุโขทัย สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1887 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2400

อุโบสถเก่า สร้างตั้งแต่สมัยพ่อขุนบางกลางหาว มีใบเสมาทำด้วยศิลาทรายสีแดง ปัจจุบันทางวัดได้ปรับรูปแบบอุโบสถเสียใหม่
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปขนาดใหญ่ 3 องค์ คือ พระพุทธรูปสำริดศิลปะสุโขทัย มีขนาดหน้าตักกว้าง 53 เซนติเมตร สูง 68 เซนติเมตร และพระพุทธรูปศิลานาคปรก ปางสมาธิศิลปะสมัยลพบุรี 2 องค์ องค์หนึ่งสร้างเสร็จแล้ว แต่มีส่วนชำรุดมีขนาดหน้าตักกว้าง 65 เซนติเมตร สูง 177 เซนติเมตร(เฉพาะองค์พระพุทธรูปสูง 1 เมตร) ส่วนอีกองค์หนึ่งอยู่ในสภาพเป็นโกลน จัดเป็นศิลปะลพบุรีมีอายุประมาณพุทธศตวรรษที่ 18–19 ซึ่งองค์ พระพุทธรูปมีรูปร่างหน้าตาเป็นแบบศิลปะท้องถิ่นมากกว่าจะเป็นของที่เคลื่อนย้ายมาจากที่อื่น ปัจจุบันพระพุทธรูปสำริดศิลปะสุโขทัยและพระพุทธรูปนาคปรกศิลปะลพบุรี (องค์สมบูรณ์) ได้ถูกโจรกรรมสูญหายไปแล้ว
นอกจากนี้ในวัดมีอนุสาวรีย์พ่อขุนบางกลางหาว และต้นจำปาขาว เชื่อว่าเป็นต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ อายุกว่า 700 ปี (ปลูกก่อนปี พ.ศ. 1806) สันนิษฐานว่าพ่อขุนบางกลางหาวทรงปลูกต้นจำปาต้นนี้ไว้ก่อนออกไปสู้รบกับขอมเพื่อตีเมืองสุโขทัยคืนมา พร้อมกันนั้นได้ตั้งสัตยาธิษฐานว่า ถ้าตีเมืองสุโขทัยได้สำเร็จ ขอให้ต้นจำปาเจริญงอกงามดีและออกดอกเป็นสีขาว ปัจจุบันจำปาขาวต้นนั้นมีขนาดลำต้นวัดโดยรอบประมาณ 3 เมตรเศษ สูงประมาณ 9–10 เมตร มีความเสื่อมโทรมไปตามกาลเวลา

อ้างอิง
ห่านที่วางไข่ทองคำ
ในฉบับปี 1919]]

ห่านที่วางไข่ทองคำ ( ) เป็นนิทานอีสปหมายเลขที่ 87 ตามระบบจำแนกนิทานสอนใจของ B. E. Perry เป็นนิทานตะวันตกที่มีเรื่องคล้าย ๆ กันของชาวตะวันออก หลายเรื่องก็มีห่านวางไข่ทองคำเหมือนกัน ในขณะที่บางเรื่องจะแทนห่านด้วยแม่ไก่หรือสัตว์ปีกอื่นที่วางไข่ทองคำ นิทานเรื่องนี้เป็นที่มาของสำนวนภาษาอังกฤษว่า 'ฆ่าห่านที่วางไข่ทองคำ' (killing the goose that lays the golden eggs) ซึ่งหมายถึงการทำลายทรัพยากรอันมีค่าโดยไม่คำนึงถึงผลที่ตามมา หรือการกระทำที่ไม่เกิดประโยชน์เนื่องจากความโลภ
เนื้อเรื่องและคติสอนใจ
Avianus และ Caxton ต่างเล่าเรื่องเป็นห่านออกไข่ทองคำ ในขณะที่มีรูปแบบเรื่องอื่น ๆ ที่เล่าเรื่องเป็นแม่ไก่ออกไข่ทองคำ เช่นในเรื่องที่แปลโดย Townsend มีใจความว่า "ชาวบ้านคนหนึ่งและภรรยาของเขามีแม่ไก่ที่วางไข่ทองคำทุกวัน พวกเขาคิดว่าแม่ไก่มีทองขนาดใหญ่ภายในตัว จึงฆ่าไก่เพื่อที่เอาทองออกมา หลังจากที่ลงมือทำไปแล้ว พวกเขากลับต้องแปลกใจที่แม่ไก่นั้นไม่ได้แตกต่างไปจากแม่ไก่ตัวอื่นที่พวกเขามี ผลจากความอยากรวยในเวลาอันสั้นได้ทำให้คู่สามีภรรยาที่โง่เขลาพลาดผลประโยชน์ที่เขาควรได้รับทุกวันจากการกระทำอันโง่เขลาของตน"
สำนวนภาษาอังกฤษ "อย่าฆ่าห่านที่วางไข่เป็นทองคำ" (Kill not the goose that lays the golden egg) หรือที่บางทีเรียกสั้น ๆ ว่า "การฆ่าห่านทองคำ" (killing the golden goose) มาจากนิทานเรื่องนี้ สำนวนนี้มักใช้กับการกระทำสิ้นคิดที่ทำลายความสามารถในการทำกำไรของสินทรัพย์ ในนิทานสำนวนของ Caxton เล่าว่าเจ้าของห่านมีความโลภ ต้องการไข่สองฟองต่อวัน เมื่อห่านทำไม่ได้จึงฆ่ามันเสีย คติสอนใจทำนองเดียวกันยังสอนไว้ในนิทานของ Ignacy Krasicki ในเรื่อง "ชาวสวน" (The Farmer) ที่มีความโลภอยากได้ผลผลิตจากที่ดินเป็นสองเท่า
มีนิทานอีกสำนวนหนึ่งโดย Syntipas (Perry Index 58) ซึ่งปรากฏอยู่ในหนังสือของ Roger L'Estrange เมื่อ ค.ศ. 1692 ในเรื่อง "ผู้หญิงและแม่ไก่อ้วน" (A Woman and a Fat Hen นิทายหมายเลข 87) ความว่า สุภาพสตรีนางหนึ่งมีแม่ไก่ที่ออกไข่วันละหนึ่งฟอง เธอคิดไปว่าหากเธอให้ข้าวโพดแก่แม่ไก่มากขึ้น แม่ไก่อาจออกไข่วันละสองครั้ง เธอจึงทำการทดลองดังที่คิด แม่ไก่อ้วนท้วนขึ้นและเลิกออกไข่ ผู้แด่งให้ความเห็นว่า 'เราทุกคนควรกำหนดข้อจำกัดของความต้องการและมีความพึงพอใจกับสิ่งที่ดีอยู่แล้ว เนื่องจากกลัวที่จะสูญเสียสิ่งที่มีอยู่' นิทานอีสปอีกเรื่องหนึ่งที่มีคติสอนใจอย่างเดียวกัน คือสุนัขและกระดูก
การประยุกต์ใช้ในงานศิลป์
ภาพประกอบ "ห่านกับไข่ทองคำ" โดยส่วนใหญ่แสดงให้เห็นชาวนาที่สิ้นหวังหลังจากค้นพบว่าเขาได้ฆ่าห่านไปอย่างไร้ความหมาย นิทานเรื่องนี้ยังเป็นหนึ่งในนิทานที่ถูกประยุกต์ใช้กับปัญหาการเมืองโดยนักวาดภาพประกอบชาวอเมริกันโธมัส แนสต์ ภาพประกอบแสดงถึงชาวนาที่กำลังสับสนจากคำแนะนำของนักการเมืองคอมมิวนิสต์ ปรากฏในนิตยสาร Harpers Weekly ฉบับวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2421 มีข้อความประกอบว่า ฆ่าห่านที่วางไข่ทองคำตลอด ("Always killing the goose that lays the golden eggs") ภาพประกอบสื่อถึงเหตุการณ์ The Rail Strike ใน พ.ศ. 2420 ชาวนาในภาพหมายถึงสมาชิกสหภาพแรงงานที่ถูกปั่นประสาททางการเมือง มีภรรยาและลูกโศกเศร้าอยู่บริเวณพื้นหลังของภาพ

อ้างอิง
วัดนาเตา
วัดนาเตา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศีรษะเกษ อำเภอนาน้อย จังหวัดน่าน

วัดนาเตาตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2356 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2478 จากจารึกวัดนาเตาระบุว่า เมื่อ พ.ศ. 2356 เริ่มปฏิสังขรณ์วิหารวัดหนองเทา (วัดนาเตา) โดยมีครูบาเจ้าวัดนาราบเป็นที่ปรึกษา มีพระอุปนันทะเจ้าอาวาสวัดหนองเทาเป็นประธานฝ่ายบรรพชิต และมีแสนทักขิณะเป็นประธานฝ่ายฆราวาสร่วมกับพระภิกษุสามเณรและคนบ้านหนองเทาและคนในหมู่บ้านใกล้เคียง ในการนี้มีพระปัญโญเป็นผู้ควบคุมการก่อสร้าง
ภายในอุโบสถมีองค์พระประธานที่เป็นองค์นอนหันหน้าไปทางทิศตะวันออก หอไตรไม่ปรากฏหลักฐานการสร้าง ลักษณะเป็นอาคารทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสก่ออิฐถือปูน ส่วนฐานหน้ากระดานลูกแก้วอกไก่ หลังคามุงหลังคาเดิมเป็นหินชนวน ต่อมาเป็นกระเบื้องดินเผา วิหารศิลปะล้านนา หลังคาลดหน้า 3 ชั้น มีโครงสร้างหลังคาแบบม้าต่างไหม หลังคาเดิมเป็นกระเบื้องดินขอเปลี่ยนเป็นแป้นเกล็ด ในปี พ.ศ. 2522 มีการเทปูนซีเมนต์ลงทับพื้น เสาและคานหุ้มไม้จากพื้นเดิม ในปี พ.ศ. 2545 บันไดทางขึ้นด้านหน้าแก้ไขจากเหงามาเป็นนาค

วัดยังมีจารึกบนพระบฏซึ่งพบเพียงแห่งเดียวในจังหวัดน่าน ระบุปีที่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2358

อ้างอิง
วัดหอไตรเหล่าใหญ่
วัดหอไตรเหล่าใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเหล่าใหญ่ อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ ปัจจุบันมีพระครูสังวรสีลสาร (ไปล่ สญฺญโม) ดำรงตำแหน่งเจ้่าอาวาส

ประวัติ
วัดหอไตรเหล่าใหญ่ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2366 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2465 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2542
ภายในวัดมีสิม ซึ่งสันนิษฐานว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2438 ในสมัยหลวงปู่เหลาเป็นเจ้าอาวาสปกครองวัด โดยท่านได้เดินทางไปยังพระธาตุเชิงชุม จังหวัดสกลนคร ได้พบกับช่างนายช่างชื่อ แกวยอ เป็นชาวเวียดนาม จึงได้ชักชวนให้มาสร้างสิมที่วัดหอไตรเหล่าใหญ่ ใช้เวลาสร้างนาน 15 ปี ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2484 ช่างคำพัน แก้วปัญญา ชาวบ้านศรีฐาน อำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์ ได้มาปั้นสิงห์ตรงราวบันไดทางขึ้นสิมเพิ่ม

เสนาสนะ
สิมมีผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าบนฐานเอวขัน หันหน้าไปทิศตะวันตก ก่ออิฐฉาบปูนหลังคาทรงจั่วซ้อนกัน 2 ชั้น มีบันไดทางเข้าด้านหน้าตรงกับประตูทางเข้าสิม มีลวดลายสีกลีบ คีย์สโตนตรงซุ้มวงโค้ง ซึ่งเป็นงานที่ปรากฏในประเทศเวียดนาม
บริเวณหน้าหน้าวัดทางทิศเหนือมีหนองน้ำ เดิมเคยเป็นที่ตั้งของหอไตรกลางหนองน้ำ ในช่วงพระอาจารย์สมิธ แสงกล้า (หลวงปู่เพชร) เป็นเจ้าอาวาสปกครองวัด หอไตรได้พังทลายลง ชาวบ้านได้ช่วยกันจุดไฟเผาหอไตรเพื่อป้องกันการถล่มลงมา ปัจจุบันซากของหอไตรเหลือแต่เสา

รายนามเจ้าอาวาส
* พระโพธิ์
* พระทุม
* พระเหลา
* พระสมศรี
* พระอาจารย์สมิธ แสงกล้า (หลวงปู่เพชร)
* พระครูสังวรสีลสาร (ไปล่ สญฺญโม)

อ้างอิง
วัดบ้านน้ำคำ (สระเกตุ)
วัดบ้านน้ำคำ (สระเกตุ) เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลน้ำคำ อำเภอสุวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด

ประวัติ
วัดบ้านน้ำคำ (สระเกตุ) ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2236 ในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ไม่ทราบนามผู้สร้างและไม่มีประวัติเป็นที่แน่ชัด มีเรื่องเล่าว่า ชาวข่าละแดเป็นผู้สร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2469 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร วิหารและอุโบสถ ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติ เขต 8 อุบลราชธานี เมื่อ พ.ศ. 2545

อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหาร (อาฮาม) และอุโบสถ (สิม) รูปแบบสถาปัตยกรรมแบบพื้นถิ่นอีสานที่สร้างขึ้นภายใต้อิทธิพลของศิลปะลาวและศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้น
วิหาร (อาฮาม) แต่เดิมเป็นอุโบสถ ต่อมาได้ถอดถอนพัทธสีมาออก แล้วใช้เป็นวิหารโดยชาวบ้านได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้นแทนตั้งอยู่คู่กันทางทิศเหนือ ขนาดของวิหารกว้าง 8.5 เมตร ยาว 9 เมตร หันหน้าทางทิศตะวันออก เป็นวิหารทึบ ฐานปัทม์ยกสูงแบบที่เรียกว่าฐานแอวขัน มีบันไดทางขึ้นทางด้านหน้า (ทิศตะวันออก) และบันไดสำหรับพระสงฆ์ทางด้านข้าง (ทิศใต้) ใกล้กับฐานชุกชีมีหน้าต่างบานเล็ก ๆ ที่ผนังด้านข้าง ด้านละ 1 บาน หลังคามุงด้วยไม้แป้นเกล็ดปัจจุบัน (พ.ศ. 2543) ชำรุดพัง ทางวัดจึงใช้สังกะสีมุงแทน หน้ามุขตกแต่งด้วยลายฮังผึ้ง (รวงผึ้ง) และไม้จำหลักลวดลายพรรณพฤกษา ภาพกลางเป็นภาพมาร (ราหู) อมจันทร์
อุโบสถ (สิม) ตั้งอยู่คู่กับวิหารสร้างขึ้นในภายหลังระหว่างปลายรัชสมัยรัชกาลที่ 4 หรือต้นรัชกาลที่ 5 ขนาดกว้าง 8 เมตร ยาว 10 เมตร เป็นสิมโปร่ง ฐานปัทม์ยกสูงแบบแอวขัน ด้านหน้าโล่ง ผนังด้านข้างและด้านหลังก่อด้วยอิฐ มีช่องหน้าต่างเล็ก ๆ ที่ผนังด้านข้างด้านละ 2 บ้าน หลังคาเดิมมุงด้วยไม้แป้นเกล็ด ปัจจุบัน (ข้อมูล พ.ศ. 2543) มีสภาพชำรุดเช่นเดียวกับวิหาร ทางวัดจึงใช้สังกะสีมุงคลุมอาคารเอาไว้ หน้ามุขสลักลวดลายเถาไม้ ลายพรรณพฤกษา และมาร (ราหู) อมจันทร์ ส่วนหน้าบันทำเป็นลายตาเวนหรือตะวัน สิมสร้างขึ้นภายหลังระหว่างปลายรัชกาลที่ 4 หรือต้นรัชกาลที่ 5
วัดมีธาตุเก่า 2 องค์ตั้งอยู่ทางนอกกำแพงรั้ววัดด้านทิศเหนือ และตั้งอยู่ข้างวิหาร อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ กว้าง 13 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 กุฏิสงฆ์ 2 หลัง เป็นอาคารไม้ 1 หลัง อาคารตึก 1 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2555 และศาลาบำเพ็ญกุศล กว้าง 8 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542

รายนามเจ้าอาวาส
* พระขันตรี พ.ศ. 2463–2465 
* พระปราโมทย์ พ.ศ. 2465–2479 
* พระวัน พ.ศ. 2480-2483 
* พระครูสุนทรสารกิจ พ.ศ. 2492–2529 
* พระกลม สุกฺกธมฺโม พ.ศ. 2533–2534 
* พระชัง อายุวฒฺโก พ.ศ. 2536–2543 
* พระครูประทีปพัฒนคุณ พ.ศ. 2543 –

อ้างอิง
ผัดขิง
ผัดขิง ( ) เป็นอาหารเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่ได้รับอิทธิพลจากประเทศจีนซึ่งเป็นที่นิยมในประเทศไทยและประเทศลาว

ในประเทศไทย การผัดขิง สันนิษฐานว่าเป็นอาหารที่รังสรรค์ขึ้นใหม่ในช่วงหลังเทศกาลวันไหว้ของประเทศจีน มักจะรับประทานกันไม่ทัน หรืออาจรู้สึกจำเจกับการรับประทานอาหารประเภทต้ม จึงได้ลองทำเป็นอาหารประเภทผัดโดยใส่ขิงที่เป็นเครื่องสมุนไพรผสมลงไป

การผัดขิงนิยมใช้วัตถุดิบ อาทิ ไก่และหมู โดยไก่ผัดขิง ประกอบด้วยไก่ผัดและผัก อาทิ เห็ดและพริก ส่วนประกอบสำคัญคือ ขิง ซึ่งทำให้อาหารมีรสชาติที่โดดเด่นมาก ส่วนประกอบสำคัญในจานนี้ อาทิ ซอสถั่วเหลืองและหัวหอม รับประทานพร้อมข้าว ในสองประเทศ บางครั้งกึ๋นไก่ก็สามารถใช้แทนไก่ได้

อ้างอิง
แกงบอน
แกงบอน หรือชาวอีสานเรียกว่า แกงนางหวาน เป็นอาหารไทยประเภทแกงกะทิ ทำจากก้านของต้นบอน มาต้มกับพริกแกงคั่วและกะทิ ปรุงรสด้วยน้ำปลา น้ำปลาร้า น้ำมะขามเปียก น้ำตาลปี๊บ แล้วโรยหน้าด้วยใบมะกรูด เนื้อสัตว์ที่ใส่ เช่นหมูย่าง ปลาย่าง บางสูตรใส่ใบแมงลักลงไป
เนื่องจากบอนเป็นพืชที่มีพิษ หากนำมาปรุงอาหารโดยปฏิบัติไม่ถูกต้อง ผู้ที่กินจะเกิดอาการคันปากคันคอ รวมถึงผู้ปรุงอาหารจากบอนเองก็จะคันมือด้วย คนไทยมีความเชื่อว่าหากจะปรุงอาหารจากบอน ห้ามพูดคำว่า "คัน" เพราะจะทำให้บอนนั้นคันอย่างที่ปากพูด ในหนังสือ อาหารรสวิเศษของคนโบราณ (พ.ศ. 2531) ว่า "เคล็ดสำคัญมันอยู่ที่ว่า ต้องเลือกบอนที่ขึ้นชายตลิ่งริมท้องร่อง เมื่อปอกผิวบอนแล้วก็ให้เฉือนบอนลงไปในหม้อแกงที่กำลังเดือดอยู่นั่นแหละ จะไม่คัน"

ประวัติ
แกงบอนได้รับการกล่าวถึงในนิราศสุพรรณของสุนทรภู่ ความว่า
ในหนังสือ อักขราภิธานศรับท์ (พ.ศ. 2416) ของหมอบรัดเลย์ กล่าวถึงบอนไว้ว่า "กินดิบคันปาก ทำให้สุกกับไฟแล้วกินไม่คัน" ใน ตำรับอาหารวิทยาลัยในวัง (พ.ศ. 2536) และ อนุสรณ์งานพระราชทานเพลิงศพนางศักดิ์พลฤทธิ์ (พ.ศ. 2535) ให้ใช้พริกแกงแบบแกงคั่ว คือ ข่า ตะไคร้ ผิวมะกรูด เพิ่มในครกตำหอมแดง กระเทียม พริกแห้ง กะปิ ที่ต้องใส่มากคือรากกระชาย และต้องแกะเนื้อปลาต้มใส่ตำไปด้วย ในหนังสือ พลิกตำนานอาหารมอญพื้นบ้านไทย – รามัญ (พ.ศ. 2549) มีอาหารแกงบอนแบบมอญเมืองปทุมธานีที่เรียกว่า "ฟะกราว"

อ้างอิง
แมงมุมทอด
แมงมุมทอด หรือ บึ้งทอด ( ) เป็นอาหารว่างของประเทศกัมพูชา พบได้ทั่วไปในเมืองสกุน อำเภอเชิงไพร จังหวัดกำปงจาม อาหารดังกล่าวเป็นที่นิยมสำหรับนักท่องเที่ยวที่ผ่านมายังเมืองนี้ นอกจากนี้ยังพบแมงมุมทอดได้ที่พนมเปญ แต่ที่เมืองสกุนซึ่งอยู่ทางตอนเหนือของพนมเปญราว 75 กิโลเมตร เป็นศูนย์กลางการบริโภคแมงมุมทอดและเป็นที่นิยมกว่า แมงมุมที่ใช้ประกอบอาหารดังกล่าว ส่วนหนึ่งมาจากหมู่บ้านทางตอนเหนือของเมืองสกุนด้วยการขุดรู และบางส่วนก็หาได้จากป่าแถวนั้น แล้วเอาแมงมุมไปทอดในน้ำมัน การบริโภคแมงมุมทอดเริ่มขึ้นเมื่อใดไม่เป็นที่ปรากฏ บางคนอธิบายว่าการบริโภคแมงมุมทอดเกิดจากความอดอยากในช่วงที่เขมรแดงครองเมือง ทำให้สินค้าสำหรับอุปโภคบริโภคขาดตลาด จึงบริโภคแมงมุมเพื่อประ
แมงมุมที่ใช้เป็นวัตถุดิบในการทำแมงมุมทอดคือ แมงมุมทารันทูลา หรือ บึ้ง ซึ่งในภาษาเขมรเรียกว่า อาปิง มีขนาดตัวประมาณฝ่ามือมนุษย์ ตัวหนึ่งมีราคา 300 เรียล เมื่อ พ.ศ. 2545 หรือราคาประมาณ 0.08 ดอลลาร์สหรัฐ หนังสือนำเที่ยวเล่มหนึ่ง ระบุว่าทารันทูลาชนิดนั้น คือ บึ้งลาย หรือ บึ้งม้าลาย (Haplopelma albostriatum) เป็นที่ทราบกันว่าเป็นแมงมุมที่สามารถบริโภคได้มากว่าร้อยปีแล้ว แต่ความนิยมแมงมุมทอดของชาวเขมรนี้ เพิ่งเกิดขึ้นช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 นี้เอง โดยในหนังสือเล่มเดียวกันนั้น ได้ระบุสูตรการทำแมงมุมทอดไว้ว่า "ปรุงรสด้วยผงชูรส น้ำตาล เกลือ กระเทียมทุบ ผัดในน้ำมันจนหอม จากนั้นจึงใส่แมงมุมลงไป ผัดจนกว่าขาของแมงมุมจะกรอบ และเนื้อในท้องของมันสุกดีไม่มีน้ำไห
รสชาติได้รับการอธิบายว่าจืดชืด "เหมือนจะเป็นลูกผสมระหว่างเนื้อไก่กับเนื้อปลาค็อด" ส่วนรสสัมผัส บริเวณส่วนนอกจะกรอบ แต่บริเวณลำตัวจะอ่อนนุ่ม บริเวณขาจะมีเนื้ออยู่เพียงเล็กน้อย ส่วนหัวและลำตัวจะมี "เนื้อสีขาวอ่อนนุ่มอยู่ภายใน" แต่ส่วนท้องมักจะไม่ถูกกิน เพราะภายในท้องจะมีก้อนสีน้ำตาล ๆ ซึ่งประกอบไปด้วยอวัยวะภายใน รวมทั้งไข่และขี้ของมัน บางคนว่านี่คือส่วนที่เลิศรสที่สุด ขณะที่บางคนแนะว่าอย่าไปบริโภคบริเวณดังกล่าวเลย

ต่างประเทศ
ในประเทศไทย มีการบริโภคบึ้งเช่นกันในหลายภูมิภาคมาช้านาน
เคยมีร้านแห่งหนึ่งในประเทศเม็กซิโก บรรจุตาโกไส้แมงมุมทารันทูลาเสิร์ฟคู่กับกัวกาโมเลลงในเมนูของร้าน แต่ทางการเม็กซิโกมีกฎหมายห้ามขายทารันทูลาหลายสายพันธุ์เพื่อการบริโภคของมนุษย์ ด้วยเหตุนี้เมนูยังกล่าวจึงถูกยกเลิกออกไปเป็นการถาวร

อ้างอิง
ออมไรซ์
ออมไรซ์ หรือ โอมูไรซุ ( ) หรือ ข้าวห่อไข่ เป็นอาหารญี่ปุ่น ประกอบด้วยไข่เจียวที่ทำจากข้าวผัดและไข่คนแผ่นบาง มักจะราดด้วยซอสมะเขือเทศ เป็นอาหารที่นิยมทำกินเองที่บ้าน เด็ก ๆ จะชอบรับประทานออมไรซ์เป็นพิเศษ ออมไรซ์มักปรากฏอยู่ในชุดอาหารกลางวันสำหรับคุณหนู ( ) ของญี่ปุ่น

ศัพทมูล
คำว่า โอมุ (ออม) และคำว่า ไรซุ (ไรซ์) มาจากการออกเสียงคำภาษาอังกฤษด้วยการออกเสียงแบบภาษาญี่ปุ่นของคำภาษาอังกฤษว่า omelette (ไข่เจียว) และ rice (ข้าว) ชื่อนี้เป็นตัวอย่างหนึ่งของ วาเซ-เอโงะ หรือคำในภาษาญี่ปุ่นที่สร้างจากคำในภาษาอังกฤษ
ประวัติ
กล่าวกันว่าออมไรซ์มีต้นกำเนิดในช่วงเปลี่ยนของศตวรรษที่ 20 ที่ร้านอาหารสไตล์ตะวันตกในย่านกินซ่าของโตเกียวชื่อ เร็งงะ-เท ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจาก ชากิง-ซูชิ
รูปแบบต่าง ๆ
ออมไรซ์มักจะประกอบด้วย ชิกเกงไรซ์ หรือ ชิกินไรซุ (ข้าวไก่: ข้าวผัดกับซอสมะเขือเทศและไก่) ห่อด้วยไข่คนแผ่นบาง ๆ ส่วนผสมที่ทำใช้แต่งกลิ่นข้าวมีความแตกต่างกันออกไป มักผัดข้าวกับเนื้อสัตว์ต่าง ๆ (โดยทั่วไปคือเนื้อไก่) หรือผัก และสามารถปรุงรสด้วยน้ำซุปเนื้อ ซอสมะเขือเทศ เดมีกลัส ซอสขาว หรือเกลือและพริกไทย บางครั้งใช้บะหมี่ผัด (ยากิโซบะ) แทนข้าวเพื่อทำเป็น ออมโซบะ (โอมูโซบะ) รูปแบบอื่น ๆ ที่แตกต่างออกไปในจังหวัดโอกินาวะ คือ ออมทาโก (โอมูตาโกะ) ซึ่งประกอบด้วยไข่เจียวบนทาโกไรซ์ ฮอตด็อกทอดและสแปมเป็นเนื้อสัตว์ยอดนิยม 2 ชนิดที่มักวางร่วมไว้ในจาน

อาหารที่คล้ายกัน
อาหารที่คล้ายกันกับออมไรซ์มีอยู่ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะในมาเลเซีย อินโดนีเซีย และสิงคโปร์ เรียกว่า นาซีโกเร็งปัตตายา เป็นข้าวผัดที่ทำจากข้าวผัดไก่ห่อด้วยไข่ดาวหรือไข่เจียวแผ่นบาง ๆ

วอลกาไรซ์ เป็นอาหารอีกชนิดที่คล้ายกันกับออมไรซ์
ในวัฒนธรรมประชานิยม
ออมไรซ์รูปแบบใหม่ได้รับการพัฒนาสำหรับภาพยนตร์สุขนาฏกรรมเรื่อง ทัมโปโปะ ในปี ค.ศ. 1985 โดยความร่วมมือกับร้านไทเมเค็งซึ่งเป็นร้านอาหารชื่อดังในนิฮมบาชิ ออมไรซ์รูปแบบนี้มีข้าวที่ห่อด้วยไข่เจียวกึ่งสุกซึ่งถูกตัดเปิดออกเพื่อเปิดให้เห็นข้าวข้างใน ออมไรซ์รูปแบบนี้ได้รับความนิยมอย่างมากจนเป็นมาตรฐานร้านอาหารในปัจจุบัน การทำออมไรซ์เองที่บ้านมักเริ่มจากปรุงไข่เจียวแผ่นบาง ๆ ให้เสร็จ นำมาวางบนข้าวปรุงรสแล้วตกแต่งด้วยซอสมะเขือเทศ

ออมไรซ์แบบทำเองที่บ้าน เป็นอาหารที่พบได้บ่อยในรายการอาหารของเมดคาเฟ่ เนื่องจากขั้นตอนการใส่ซอสมะเขือเทศจะเปิดโอกาสให้เมดของร้านสามารถตกแต่งอาหารที่โต๊ะได้อย่างง่าย ๆ ในฐานะ "เซอร์วิส" รูปแบบหนึ่ง

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น

* JunsKitchen. "Fluffy Omurice (Japanese Omelet Rice)", YouTube.com
* Setsuko Yoshizuka. "Omu Rice", JapaneseFood.About.com
แกงขนุน
แกงขนุน หรือในภาษาไทยถิ่นเหนือเรียก แก๋งบ่าหนุน และภาษาพวนเรียก แกงมะมี้ เป็นอาหารไทยประเภทแกงที่ได้รับความนิยมแพร่หลายทางภาคเหนือของประเทศไทย ทำจากขนุนอ่อน นิยมเติมเนื้อหมูหรือกระดูกอ่อน มะเขือเทศ ชะอม ชะพลู บางแห่งนิยมใส่ข่า ตะไคร้ทุบ และอาจมีจักข่าน (สะค้าน) บ่าแขว่น (ผลกำจัด) โขลกใส่ลงไปในแกงด้วย ส่วนพริกแกงประกอบด้วยพริกแห้ง กะปิ หอมแดง กระเทียม ข่า และตะไคร้
มักจะทำรับประทานในช่วงวันที่ 16 เมษายน ที่ถือว่าเป็นวันปากปี๋หรือวันแรกของปีใหม่ (วันพญาวัน) บางท่านนิยมแกงกินในงานแต่งงาน ถือว่าเป็นแกงที่มีชื่อเป็นมงคลด้วยความเชื่อว่าชื่อ "ขนุน" จะช่วยหนุนนำสิ่งดี ๆ ยางขนุนมียางเหนียวหมายถึงให้คู่แต่งงานอยู่ร่วมกันอย่างยาวนาน หากได้แกงใส่หมูการงานต่าง ๆ ก็จะทำสำเร็จโดยง่ายเหมือนเป็นเรื่องหมู ๆ

ด้านคุณค่าทางอาหาร ขนุนอ่อนมีแคลเซียม ฟอสฟอรัส เหล็ก วิตามินเอ วิตามินบีหนึ่ง วิตามินบีสอง วิตามินซี และมีโปรตีนจากซี่โครงหมู มีสรรพคุณในการบำรุงน้ำนม สมานแผลในกระเพาะ และลำไส้ ทำให้ระบบย่อยอาหารทำงานได้ดีขึ้น

อ้างอิง
วัดเทพประสิทธิ์ (อำเภอหางดง)
วัดเทพประสิทธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านแหวน อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่ มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 4 ไร่ ปัจจุบันมีพระใบฎีกา สิริพงษ์ สุมงฺคลญาโณ เป็นเจ้าอาวาส

วัดเทพประสิทธิ์ หรือ วัดต้นเฮือด เดิมชื่อว่า วัดสะหรีต้นเฮือด ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2339 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2562 พระยาพะก่าพบว่าที่นี่มีสภาพดินอุดมสมบูรณ์ จึงมาสร้างหมู่บ้านชื่อบ้านต้นเฮือดเพราะมีต้นเฮือดอยู่มาก ต่อมาครูบาเทพและครูบาสิทธิคุณ ได้สร้างวัดขึ้นบริเวณนี้ จึงได้ตั้งชื่อวัดว่า "วัดเทพประสิทธิ์" ตามครูบาทั้งสอง อาคารเสนาสนะประกอบด้วย วิหาร ศาลาการเปรียญ และกุฏิสงฆ์

อ้างอิง
โอมากาเซะ
โอมากาเซะ ( ) เป็นวลีภาษาญี่ปุ่น ใช้ขณะสั่งอาหาร มีความหมายว่า "ตามใจ/แล้วแต่คุณเลย" โดยมาจากคำว่า "มอบความไว้วางใจ" ( ) คำว่าโอมากาเซะนิยมใช้ทั่วไปสำหรับมื้ออาหารในร้านอาหารญี่ปุ่นที่ซึ่งลูกค้าเป็นผู้ให้เชฟเป็นคนคัดเลือกและเสิร์ฟอาหารพิเศษประจำฤดูกาล คำคู่ตรงข้ามของ omakase ในภาษาญี่ปุ่น คือ โอโกโนมิ ( ) ซึ่งแปลว่าการเลือกว่าจะสั่งอาหารอะไร
ในขณะที่ภาษาอังกฤษแบบอเมริกันนิยมใช้โอมากาเซะในการเรียกภัตตาคารซูชิที่อิตามาเอะ (เชฟ) เป็นคนคัดสรรหรือจัดสรรให้ หรือคือตรงข้ามกับการสั่ง อาหารจานเดี่ยว ในภัตตาคารซูชิแบบโอมากาเซะ เชฟจะเป็นผู้เสิร์ฟอาหารทีละจานไล่เรียงกันไป เริ่มจากจานที่เบา ๆ ไปยังจานที่หนักขึ้น อย่างไรก็ตาม คำนี้ไม่ได้ใช้เรียกเฉพาะซูชิหรือปลาดิบ แต่ยังสามารถรวมถึงการย่าง, การนึ่ง และวิธีประกอบอาหารวิธีอื่น ๆ
ในมิชลินไกด์เขียนถึงโอมากาเซะไว้ว่า "มีประสบการณ์การทานอาหารหรูหราไม่กี่ชนิดที่จะได้รับการยกย่องเชิดชู หรือเทียบเคียงได้" กับโอมากาเซะ ลูกค้าที่รับประทานโอมากาเซะคาดหวังให้เชฟเป็นผู้รังสรรค์จานใหม่ ๆ และสร้างความตื่นตาตื่นใจในการคัดสรรจานอาหารที่นำมาเสิร์ฟ มื้ออาหารแบบโอมากาเซะจึงอาจเทียบเคียงได้กับ "ประสบการณ์ทางศิลปะ" ลูกค้าโดยทั่วไปมักได้รับประทานจานปลาคุณภาพสูงที่ราคาต่ำกว่าหากเลือกสั่งเป็นจานเดี่ยว

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
*