SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
ปริญญา เจริญผล
ปริญญา เจริญผล หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ น้องตุ้ม เกิดเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2524 ที่กรุงเทพมหานคร แต่เติบโตที่จังหวัดเชียงใหม่ ในครอบครัวที่มีพี่น้องทั้งหมด 6 คน โดยเป็นคนที่ 4 พ่อชื่อ บรรจง แม่ชื่ออำพร ปริญญาเป็นสาวประเภทสอง อดีตแชมเปียนมวยไทยที่ใช้ชื่อในการชกมวยว่า ปริญญา เกียรติบุษบา ยังเป็นนักแสดงและนางแบบ ชีวิตและเรื่องราวของเธอยังได้รับนำสร้างเป็นภาพยนตร์เรื่อง บิวตี้ฟูล บ๊อกเซอร์
ปริญญา เกียรติบุษบา เริ่มมีชื่อเสียงในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2541 เมื่อได้เอาชนะคะแนนอย่างเป็นเอกฉันท์ต่อ โอเว่น ส.บุญญา คู่ชกในการชกที่เวทีมวยลุมพินี ในฐานะที่เป็นนักมวยกะเทย แต่งหน้าทาปาก และแสดงออกต่อสื่อว่าต้องการชกมวยเพื่อหาเงินเป็นค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดแปลงเพศ โดยการจัดของโปรโมเตอร์ เชน เมืองชล โดยครั้งนั้นปริญญาได้ค่าตัวจำนวน 50,000 บาท เธอได้รับการผ่าตัดในปีเดียวกันนั้นเอง

ในปี พ.ศ. 2549 เธอได้กลับมาชกมวยใหม่อีกครั้ง ใช้ชื่อในการชกว่า น้องตุ้ม แฟร์เท็กซ์

ปัจจุบัน ได้เป็นครูสอนมวยไทยที่อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ โดยสอนให้แก่ทั้งชาวไทย ชาวต่างประเทศ และเด็กเยาวชน
ผลงาน
ภาพยนตร์
* มนุษย์เหล็กไหล (2549)
* คู่แรด (2550)
* หอแต๋วแตก แหกสัปะหยด (2567)

ละคร
* เศรษฐีตีนเปล่า (2544) ช่อง 7
* บุษบาครับผม (2548) ช่อง 3
* มวยสะดิ้ง หมัดซิ่งสายฟ้า (2566) ช่อง 8

รายการโทรทัศน์
* ซูเปอร์สตาร์ ที่สุดแห่งดาว ฤดูกาลที่ 2

อ้างอิง
คฤหาสน์โรมันฟิชบอร์น
คฤหาสน์โรมันฟิชบอร์น ( ) เป็นคฤหาสน์โรมันตั้งอยู่ที่หมู่บ้านฟิชบอร์นในมณฑลเวสต์ซัสเซ็กซ์ในอังกฤษ เป็นคฤหาสน์โรมันที่สร้างราวคริสต์ศตวรรษที่ 1 ราวสามสิบปีหลังจากโรมันพิชิตบริเตน ณ ที่ตั้งของที่มั่นกองทหารโรมันที่ก่อตั้งโดยกองรุกรานของจักรพรรดิคลอเดียสในปี ค.ศ. 43 คฤหาสน์ฟิชบอร์นเป็นสถาปัตยกรรมแบบโรมัน ลักษณะของคฤหาสน์เป็นผังสี่เหลี่ยมล้อมรอบด้วยสวนทางการ ทางตอนเหนือได้รับการสร้างตามแบบของเดิมขึ้นใหม่ คฤหาสน์ได้รับการเปลี่ยนแปลงอย่างมากมายในคริสต์ศตวรรษที่ 2 และ 3 ที่รวมทั้งการปูโมเสกที่เป็นสีสรรค์ที่หรูหรากว่าเดิมทับโมเสกเดิมที่เป็นสีขาวดำ และรวมทั้งโมเสกรูปโลมาที่ยังคงอยู่ในสภาพดีทางปีกเหนือของสิ่งก่อสร้าง ตัวสิ่งก่อสร้างยังคงอยู่ในช่วงที่ได้
ยังคงอยู่ในสภาพดีทางปีกเหนือของสิ่งก่อสร้าง ตัวสิ่งก่อสร้างยังคงอยู่ในช่วงที่ได้รับการเปลี่ยนแปลงเมื่อถูกเพลิงไหม้ในปี ราว ค.ศ. 270 หลังจากนั้นตัวสิ่งก่อสร้างก็ถูกทิ้งร้าง
อ้างอิง

* Peter Clayton (ed) (1980), A Companion to Roman Britain
* John Morris (1982), Londinium: London in the Roman Empire
* Keith Brannigan (1980), Roman Britain: Life in an Imperial Province
* Miles Russell (2006), "Roman Britain's Lost Governor", Current Archaeology 204, pp. 630-635
* Miles Russell (2006), Roman Sussex, Tempus, Stroud.
* Miles Russell (2010), Bloodline - the Celtic Kings of Roman Britain, Amberley. Stroud.

แหล่งข้อมูลอื่น

* Fishbourne Roman Palace Museum 
* Romans in Sussex - Fishbourne Palace
คฤหาสน์โรมันพิดดิงตัน
คฤหาสน์โรมันพิดดิงตัน ( ) เป็นคฤหาสน์โรมันตั้งอยู่ที่หมู่บ้านพิดดิงตันในมณฑลนอร์ทแธมป์ตันเชอร์ในอังกฤษ คฤหาสน์พิดดิงตันเป็นสถาปัตยกรรมแบบโรมัน

ที่ตั้งของคฤหาสน์พิดดิงตันเดิมเป็นที่ตั้งถิ่นฐานในสมัยโรมันมาตั้งแต่ปี 50 ก่อนคริสต์ศักราช เริ่มด้วยบ้านกลม (Roundhouse) ตามด้วยสิ่งก่อสร้างที่มาก่อนคฤหาสน์ของราวปี 70 ก่อนคริสต์ศักราช และต่อมาก็เป็นโครงสร้างสี่เหลี่ยมที่สร้างด้วยหินที่เป็นคฤหาสน์ขนาดเล็กอย่างง่ายๆ เมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 2 เป็นต้นมาสิ่งก่อสร้างก็เริ่มมีขนาดใหญ่ขึ้นเป็นคฤหาสน์แบบที่มีปีกและระเบียงและลานกลาง บริเวณคฤหาสน์มีโรงอาบน้ำสองโรงที่สันนิษฐานว่าโรงหนึ่งสำหรับคนงาน และ อีกโรงหนึ่งที่มีขนาดเล็กกว่าสำหรับเจ้าของคฤหาสน์

อ้างอิง
* Current Archaeology, 146; and 207, page 60
* Information for diggers 
* Whitehall Farm Roman Villa and Landscape Project at Nether Heyford
* Compulink
* Piddington Villa Museum 
* Location
* Current Archaeology Directory
* Borough Hill Roman villa near Daventry
* Bannaventa Roman Town near Norton, Northamptonshire
อาหารยัดไส้
อาหารยัดไส้ เป็นชื่อเรียกอาหารที่ปรุงโดยนำส่วนผสมไปบรรจุในผัก ผลไม้หรือเนื้อสัตว์ชนิดอื่น ๆ เป็นวิธีการปรุงที่แพร่หลายในตะวันออกกลางและฝรั่งเศส พบน้อยในอาหารจีน ญี่ปุ่นและ อินเดีย ส่วนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มักเป็นอาหารในราชสำนัก ลักษณะเด่นของอาหารยัดไส้ในแต่ละประเทศเป็นดังนี้
* อาหารตะวันออกกลาง ส่วนใหญ่มีรากฐานมาจากราชสำนักออตโตมาน อาหารบางชนิดเช่น ใบองุ่นยัดไส้เป็นอาหารที่พบเฉพาะในตะวันออกกลางและกรีกเท่านั้น เคยเป็นอาหารสำคัญบนโต๊ะเสวยของราชสำนักเปอร์เซีย นอกจากนั้น ชาวตะวันออกกลางยังเชื่อว่าการทำอาหารยัดไส้ต้อยรับผู้มาเยือนถือเป็นการให้เกียรติอย่างสูง 
* อาหารฝรั่งเศส มีอาหารยัดไส้ที่หลากหลาย ทั้งยัดไส้ผักเช่น พริกหวาน กะหล่ำปลี ไปจนถึง
ารฝรั่งเศส มีอาหารยัดไส้ที่หลากหลาย ทั้งยัดไส้ผักเช่น พริกหวาน กะหล่ำปลี ไปจนถึงยัดไส้เนื้อสัตว์ เช่น ปลา แกะ
* อาหารเวียดนาม มีอาหารยัดไส้เพียงไม่กี่ชนิด เช่นไก่ยัดไส้ หมึกยัดไส้
* อาหารลาว ส่วนใหญ่เป็นอาหารในราชสำนัก เรียกว่าอั่ว และใกล้เคียงกับอั่วของล้านนา
* อาหารกัมพูชา ส่วนใหญ่เป็นอาหารในราชสำนัก ส่วนอาหารชาวบ้านที่เป็นอาหารยัดไส้มีไม่กี่อย่าง เช่น จิ้งหรีดยัดไส้ กบยัดไส้ ปูยัดไส้ มะระยัดไส้
* อาหารไทย อาหารยัดไส้ที่โดดเด่นเป็นอาหารชาววัง ซึ่งมีหลักฐานในตำราอาหารไทยที่พิมพ์ต้งแต่ พ.ศ. 2478 เป็นต้นมา มีทั้งการยัดไส้ผัก เช่น มะระ มะละกอ สับปะรด และยัดไส้ดอกไม้ เช่นดอกแค ดอกขจร ดอกฟักทอง
อ้างอิง
* อาหารยัดไส้. กทม. แสงแดด. 2547 หน้า 10-14.

แหล่งข้อมูลอื่น
* Stuffing recipes at recipe source.com
* Whole Grain Stuffing Recipe 
* Stuffing Turkey Recipe 
* Authentic Stuffed Tomatoes Recipe
อพอลโลแห่งมานตัว
อพอลโลแห่งมานตัว ( ) และประติมากรรมรูปแบบคล้ายคลึงกันของเทพอพอลโลเป็นงานที่แผลงมาจากอพอลโลซิธาโรดัสที่อาจจะแกะสลักโดยสโคพาส ที่่อพอลโลถือเครื่องดนตรีซิธาราในมือซ้าย งานลักษณะนี้หรือท่านี้พบเป็นครั้งแรกที่มานตัวที่เป็นงานก็อปปีจากงานประติมากรรมเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 1 หรือต้นคริสต์ศตวรรษที่ 2 ที่แกะสลักจากงานสัมริดของกรีกที่เดิมสร้างขึ้นในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสต์ศักราช ในรูปแบบที่คล้ายคลึงกับงานของโพลีไคลทอสแต่โบราณกว่า อพอลโลถือเครื่องดนตรีในมือซ้ายที่ยื่นออกไป

งานเลียนแบบประติมากรรมลักษณะนี้มีด้วยกันอีกราวกว่าสิบชิ้น แต่งานชิ้นหลักเป็นงานที่เป็นของพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติแห่งเนเปิลส์และมานตัว
งานต้นฉบับที่สูญหายไปอาจจะทำด้วยสำริด บางครั้งก็จะมีการอ้างอิงไปถึงเฮเจียสแห่งเอเธนส์ผู้เป็นอาจารย์ของฟิเดียสแต่ก็ไม่มีตัวอย่างงานของเฮเจียสให้ใช้เป็นเครื่องตัดสิน

ตัวอย่างของอพอลโลแห่งมานตัว:

: อพอลโลแห่งมานตัว, เนเปิลส์ ประติมากรรมสำริดที่พบที่ปอมเปอี

: อพอลโลแห่งมานตัว, พิพิธภัณฑ์ลูฟร์, ปารีส

: อพอลโลแห่งมานตัว, พิพิธภัณฑ์ฟอกก์, ปารีส

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
เขากระโดง
วนอุทยานภูเขาไฟกระโดง หรือ ภูกระโดง ตั้งอยู่ที่บ้านเขากระโดง ตำบลเสม็ด อำเภอเมืองบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์ เป็นภูเขาไฟที่ดับสนิทแล้ว มีปากปล่องทะลุเห็นได้ชัดเจน (มีความสูงประมาณ 265 เมตรจากระดับน้ำทะเลปานกลาง) รอบบริเวณแวดล้อมด้วยป่าไม้ที่อุดมสมบูรณ์ เป็นแหล่งอาศัยของสัตว์ป่าขนาดเล็ก โดยเฉพาะนกนานาชนิด บนเขากระโดงยังมีโบราณสถานสมัยขอม รอยพระพุทธบาทจำลอง และพระพุทธรูปขนาดใหญ่ ชื่อว่า พระสุภัทรบพิตร เป็นที่เคารพสักการะของคนในท้องถิ่น นักท่องเที่ยวนิยมขึ้นไปชมทิวทัศน์ของตัวเมืองบุรีรัมย์ และไหว้พระเพื่อเป็นสิริมงคล เดิมชื่อ พนมกระดอง เป็นภาษาเขมร แปลว่า ภูเขากระดอง (เต่า) เป็นภูเขาที่มีรูปลักษณ์คล้ายกระดองเต่า ต่อมาเรียกเพี้ยนเป็น กระโดง
ป่าเขากระโดงเดิมมีพื้นที่ 6,212 ไร่ กรมป่าไม้ได้ประกาศให้เป็นวนอุทยานเขากระโดง เนื้อที่ 1,450 ไร่ เมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2521 และได้จัดพิธีเปิดให้เข้าเยี่ยมชมตั้งแต่ วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2526 ปัจจุบันอยู่ในความดูแลของกรมอุทยานแห่งชาติ
ความหลากหลายทางชีวภาพ
พืชพรรณ
พืชพรรณส่วนใหญ่เป็นป่าโปร่ง และประกอบไปด้วยป่าเต็งรัง เนื่องจากลักษณะดินตื้น และมีหินผสมอยู่มาก ดินขาดความสมบูรณ์ เป็นไม้เล็กถึงกลาง ป่าเต็งรังในเขากระโดง เรือนยอดห่างกันทำให้แดดส่องลงมาถึงพื้นได้มาก พันธุ์ไม้ที่พบ ได้แก่ เต็ง รัง มะกอกเลื่อม ตะคร้อ ขี้เหล็กป่า สมอพิเภก งิ้วป่า ปอ และยาบ สำหรับไม้พื้นล่างเป็นพันธุ์พืชที่ชอบแสงจำพวกหญ้าชนิดต่าง ๆ เช่น หญ้าเพ็ก หญ้าคมบาง ในระดับไม้ชั้นรองจะพบไม้พุ่มเบิกนำหลายชนิด เช่น มะขามป้อม ติ้วขาว ติ้วแดง และยังมีพันธุ์ไม้ที่นำมาปลูกได้แก่ จามจุรี ลั่นทม สนประดิพัทธ์ โพธิ์ มะม่วง มะขาม และ ยูคาลิปตัส
สัตว์ป่า
สัตว์ที่พบมากจะเป็นประเภทสัตว์ปีก คือ พวกนกต่าง ๆ เช่น นกแอ่นบ้าน นกกินปลีอกเหลือง นกเอี้ยงสาลิกา เป็นต้น ซึ่งนกจำพวกนี้สามารถพบได้ง่ายทั่วไป ในบริเวณพื้นที่วนอุทยานเขากระโดง ส่วนนกอพยพมากในช่วงฤดูหนาว นอกจากนกแล้วสัตว์ที่สามารถพบได้ในพื้นที่เป็นพวกสัตว์ขนาดเล็ก พวกสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม เช่น กระรอกหลากสีกระรอกบินจิ๋วท้องขาว กระแตธรรมดา กระเล็น อีเห็นธรรมดา พังพอนธรรมดา

สิ่งที่น่าสนใจ
* พระสุภัทรบพิตร เป็นพระพุทธรูปคู่เมืองของบุรีรัมย์ ซึ่งเป็นพระพุทธรูปก่ออิฐฉาบปูนขนาดใหญ่ หันหน้าไปทางทิศเหนือ ภายในเศียรบรรจุพระธาตุ จากจุดที่ตั้งขององค์พระสามารถมองเห็นทัศนียภาพของตัวเมืองบุรีรัมย์ได้
* ปราสาทเขากระโดง และพระพุทธบาทจำลอง ตั้งอยู่บนปากปล่องภูเขาไฟกระโดง เป็นศาสนสถาน สร้างขึ้นก่อนสมัยสุโขทัย เดิมเป็นปรางค์หินทราย ก่อบนฐานศิลาแลงองค์เดียวโดดๆ ฐานสี่เหลี่ยมขนาด 4×4 เมตร มีช่องทางเข้า 4 ด้าน ต่อมาหินพังหรือถูกรื้อลงมา มีผู้นำหินมาเรียงขึ้นมาใหม่ แต่ไม่ตรงตามรูปแบบเดิม ในสมัยรัตนโกสินทร์ ตระกูลสิงห์เสนีย์ได้ประดิษฐานพระพุทธบาทจำลองไว้ในองค์ปรางค์ แล้วสร้างมณฑปครอบทับ
* ปากปล่องภูเขาไฟ
* สะพานพิสูจน์ศรัทธาสาธุชน (บันไดนาคราช) 
*
วสร้างมณฑปครอบทับ
* ปากปล่องภูเขาไฟ
* สะพานพิสูจน์ศรัทธาสาธุชน (บันไดนาคราช) 
* สะพานแขวนลาวา (สะพานข้ามปล่องภูเขาไฟ)
* สิไหลเด้อ (แผลงจากคำว่า “สไลเดอร์” ในภาษาอังกฤษ)
* ต้นโยนีปีศาจ(ต้นหีผี)
* หินลอยน้ำ
เทรียร์
เทรียร์ ( ) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำมอแซลในประเทศเยอรมนี เทรียร์ซึ่งเป็นเมืองที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศเยอรมนีก่อตั้งขึ้นเมื่อก่อนปี 16 ก่อนคริสต์ศักราช

บันทึกเจสตา เทรเวโรรุมกล่าวว่าเทรียร์เป็นเมืองที่ก่อตั้งขึ้นโดยเทรบีทา พระราชโอรสพระเจ้าไนนัสแห่งอัสซีเรียกับพระชายาองค์ก่อนที่จะเสกสมรสกับพระราชินีเซมิรามิส เซมิรามิสทรงเกลียดชังเทรบีทา เมื่อทรงขึ้นครองราชย์หลังจากการเสด็จสวรรคตของไนนัสแล้ว ไนนัสก็ออกจากอัสซีเรียไปยังยุโรป หลังจากที่เร่ร่อนอยู่พักหนึ่งแล้วไนนัสก็นำผู้คนไปตั้งถิ่นฐานอยู่ในบริเวณเทรียร์ราว 2000 ก่อนคริสต์ศักราชที่ในปัจจุบันอยู่ในประเทศเยอรมนี เมื่อเสียชีวิตร่างของไนนัสก็ได้รับการเผาบนเพทริสแบร์กโดยประชากรชาวเทรียร์
เทรียร์ตั้งอยู่ในหุบเขาเตี้ย ๆ ที่ปกคลุมไปด้วยไร่องุ่นของดินที่เป็นหินทรายทางตะวันตกของรัฐไรน์ลันท์-ฟัลทซ์ไม่ไกลจากพรมแดนที่ติดกับประเทศลักเซมเบิร์กและเป็นเมืองสำคัญในภูมิภาคที่มีชื่อในการทำไร่องุ่นที่ใช้ในการผลิตไวน์มอแซล

เทรียร์เป็นที่ตั้งของมุขมณฑลที่เก่าแก่ที่สุดทางตอนเหนือของเทือกเขาแอลป์ ในยุคกลางอาร์ชบิชอปแห่งเทรียร์เป็นตำแหน่งเจ้าชายมุขนายกที่มีอำนาจปกครองดินแดนตั้งแต่พรมแดนประเทศฝรั่งเศสไปจนถึงแม่น้ำไรน์ นอกจากนั้นก็ยังเป็นหนึ่งในเจ็ดเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
การที่มีประชากรประมาณ 100,000 ทำให้เทรียร์เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นที่สี่เท่ากับไคเซิร์สเลาเทิร์น มาจนถึงปี ค.ศ. 2005 รองจากไมนทซ์ ลูทวิชส์ฮาเฟิน และโคเบล็นทซ์

ดูเพิ่ม
* รัฐผู้คัดเลือกเทรียร์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
*
วัดหน้าพระธาตุ (จังหวัดนครราชสีมา)
วัดหน้าพระธาตุ หรือชาวบ้านเรียกวัดแห่งนี้อีกชื่อหนึ่งว่าวัดตะคุ เป็นวัดเก่าแก่ของชาวปักธงชัย สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2330 หรือในช่วงรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก ตั้งอยู่ที่ หมู่ 1 ตำบลตะคุ อำเภอปักธงชัย จังหวัดนครราชสีมา ห่างจากเทศบาลเมืองเมืองปักประมาณ 4 กม.

== ประวัติ == 
: ปี พ.ศ. 2330
ก่อสร้างวัดหน้าพระธาตุ อยู่ในช่วงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช (รัชกาลที 1)
: ปี พ.ศ. 2521
สร้างโบสถ์หลังใหม่ อยู่ข้างโบสถ์หลังเดิม เนื่องจากโบสถ์หลังเดิมมีอายุค่อนข้างมาก โดยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 และสมเด็จพระนางเจ้าฯพรบรมราชีนีนาถ เสด็จฯพร้อมด้วยสมเด็จพระเทพรัตราชสุดา สยามบรมราชกุมารี และสมเด็จพระเจ้าลูกเธอเจ้าฟ้าจุฬาภรณ์วลัยลักษณ์ในขณะนั้น ทรงเสด็จประกอบพิธีตัดลูกนิมิตอุโบสถวัดหน้าพระธาตุ เมื่อวันที่ 22 เมษายน 2521
ปูชนียสถานภายในวัด
โบสถ์หลังเก่า
ตั้งอยู่ข้างโบสถ์ใหม่ เป็นหลังดั้งเดิมมีมาแต่ครั้งสร้างวัด ฐานโบสถ์มีลักษณะแอ่นโค้ง ที่ศัพท์ทางช่างเรียกว่า ตกท้องสำเภา หรือท้องช้าง หรือท้องเชือกซึ่งเป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมที่ช่างนิยมทำกันในช่วงปลายกรุงศรีอยุธยา และต้นกรุงรัตนโกสินทร์ ที่น่าสนใจคือส่วนของหลังคาซึ่งไม่มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์เช่นโบสถ์ที่พบเห็นทั่วไป ซึ่งคล้าย "ศิลปะพระราชนิยม" ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ภายในโบสถ์มีภาพเขียนซึ่งอยู่ในสภาพสมบูรณ์น่าชม เป็นภาพแสดงเรื่องราวต่าง ๆ เช่น ภาพชาดกตอนต่าง ๆ ภาพพระบฏ (พระพุทธเจ้าทรงยืน) ภาพการนมัสการรอยพระพุทธบาท ภาพพิธีศพหรืออสุภกรรมฐาน พระมาลัย นอกจากนี้ยังสอดแทรกวิถีชีวิตชาวบ้านด้วย ในอด
ท ภาพพิธีศพหรืออสุภกรรมฐาน พระมาลัย นอกจากนี้ยังสอดแทรกวิถีชีวิตชาวบ้านด้วย ในอดีตมีภาพเขียนทางด้านนอก แต่ปัจจุบันลบเลือนไปมากแล้ว เหลือเพียงบางส่วนที่เหนือประตูทางเข้าด้านหน้า
หอไตรกลางน้ำ
ตั้งอยู่หน้าโบสถ์หลังเก่า หอไตรหลังนี้ยกพื้นสูงชั้นเดียวตั้งอยู่ในสระน้ำ มีลักษณะสถาปัตยกรรมแบบเรือนไทยหลังคาจั่วภาคกลาง ผนังอาคารเป็นแบบฝาปะกน เหตุที่ต้องสร้างอยู่ในน้ำเพราะหอไตรเป็นที่เก็บพระไตรปิฎก ตำราคัมภีร์โบราณซึ่งทำจากใบลานเป็นส่วนใหญ่ มอดมดปลวกจึงมักมาแทะกัดกินทำให้เกิดความเสียหาย คนโบราณจึงได้สร้างสระน้ำ ป้องกันไม่ให้สัตว์ต่าง ๆ ขึ้นไปทำลายพระธรรมคัมภีร์เหล่านั้น เมื่อถึงเวลาที่ต้องไปหยิบไปใช้ก็จะมีสะพานพาดไปที่บันไดทางขึ้นหอไตร เสร็จแล้วก็ยกออก ปัจจุบันหอไตรนี้ไม่ได้ใช้ประโยชน์ตามหน้าที่เดิมแล้ว
หอไตรหลังนี้มีภาพเขียนให้ชม ด้านนอกตั้งแต่ประตูทางเข้าเป็นลายรดน้ำปิดทอง ส่วนตามผนังเป็นภาพพุทธประวัติ เทพชุมนุม ลายพุ่มข้าวบิณฑ์ก้านแย่ง แม่พระธรณีซึ่งอยู่ในสภาพลบเลือนไปมาก ส่วนด้านในหอไตรเป็นเทพชุมนุม ดอกไม้ร่วง เป็นต้น

พระธาตุ
อยู่หน้าโบสถ์หลังเก่า เป็นปูชนียสถานที่ชาวปักธงชัยให้ความเคารพศรัทธา ตามประวัติของวัดกล่าวว่า ชาวบ้านซึ่งเป็นคนลาวที่อพยพมาจากเวียงจันทน์ได้ร่วมกันสร้างขึ้น เพื่อให้เป็นศูนย์กลางของชุมชน องค์พระธาตุมีรูปทรงคล้ายพระธาตุเจดีย์ที่พบเห็นในภาคอีสาน คือฐานธาตุเป็นทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส ส่วนบนสูงเรียวขึ้นไปสอบเข้าหากันมีลักษณะคล้ายกลีบดอกบัว จึงเรียกกันในศิลปะลาวว่าทรงบัวเหลี่ยม ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของพระธาตุแบบพื้นบ้านลาว
งานประจำปี
: ประเพณีนมัสการพระธาตุ
เป็นงานประจำปีที่ทำสืบต่อกันมาหลายชั่วอายุหลาย100ปี ซึ่งจะจัดขึ้นในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 3 เดือนกุมภาพันธ์ของทุกปี

อ้างอิง
แคบหมู
รับประทานกับพริกแห้ง, หัวหอม ต้นหอม ผักชี และมะนาวซอย, และซอสโมเล (Mole) ซึ่งทำจากพริกผสมช็อกโกแลต]]
 ]]

แคบหมู คือ หนังหมูหรือหนังหมูติดมันทอดให้พองและกรอบ เป็นอาหารที่ปรากฏในทุกภูมิภาคของโลก ในภาษาอังกฤษเรียก pork snack, pork rind, pork scratching หรือ pork crackling

ในประเทศไทยพบในภาคเหนือ แล้วได้แพร่หลายไปทั่วประเทศและเรียกขานกันตามภาษาเหนือว่า แคบหมู เป็นที่รู้จักกันทั่วไป รวมทั้งถ้าใช้หนังสัตว์อื่น จะเปลี่ยนไปเรียกชื่อตามสัตว์นั้น ๆ เช่น แคบควาย ทำจากหนังกระบือ แต่ถ้าทำจากหนังโค จะเรียก หนังพอง มักใช้รับประทานเป็นเครื่องเคียงอาหารอื่น ๆ เช่น น้ำพริก ก๋วยเตี๋ยว น้ำเงี้ยว ฯลฯ หรือเป็นส่วนผสมประกอบอาหารอื่น ๆ เช่น พวกน้ำพริกหรือแกง
ภาพรวม

แคบหมูปรากฏในอาหารของทุกภูมิภาคที่บริโภคสุกร มักเป็นผลิตผลของการทำน้ำมันหมู และบางทีก็เป็นวิธีทำให้หนังสุกรที่หนาและแข็งนั้นรับประทานสะดวกขึ้น ในวัฒนธรรมโบราณหลายรูปแบบ น้ำมันสำหรับปรุงอาหารนั้นได้มาก็แต่โดยอาศัยไขมันสัตว์ นอกจากนี้ แคบหมูยังเคยใช้เป็นอาหารควบคุมน้ำหนัก จนกระทั่งมีการปฏิวัติอุตสาหกรรม น้ำมันพืชจึงค่อยแพร่หลายขึ้น

แคบหมูแบบอุ่นด้วยเตาไมโครเวฟก็มีขาย มีลักษณะทำนองเดียวกับข้าวโพดคั่วที่อุ่นด้วยเตาไมโครเวฟ และจะบริโภคเสียในขณะที่ยังอุ่นอยู่นั้นก็ได้ ส่วนแคบหมูหมักมักแช่เย็นและรับประทานกันเย็น ๆ แต่แคบหมูหมักนี้ต่างจากแคบหมูทอดตรงที่มีความมันและเค็มเป็นอันมาก คล้ายคลึงกับฟัวกรา (foie gras)

ประเด็นสุขภาพ
แคบหมูมีคาร์โบไฮเดรตต่ำ จึงใช้เป็นของคบเคี้ยวทางเลือกตามการควบคุมน้ำหนักแบบแอตกินส์ (Atkins diet) ทว่า แคบหมูมีไขมันและโซเดียมสูง ไขมันในแคบหมูนั้นทัดเทียมกับในมันฝรั่งทอด ขณะที่โซเดียมในแคบหมูซึ่งบริโภคแต่ละครั้งนั้นมีปริมาณมากกว่าที่ได้จากการบริโภคมันฝรั่งทอดครั้งหนึ่ง ๆ ถึงราวห้าเท่า นิตยสาร เมนส์เฮลธ์ (Men's Health) ประเมินว่า การบริโภคแคบหมูครั้งละยี่สิบแปดกรัม (หนึ่งออนซ์) จะได้โปรตีนมากกว่าการบริโภคมันฝรั่งทอดถุงหนึ่งราวเก้าเท่า และในแคบหมูชนิดไขมันต่ำ มีไขมันน้อยกว่ามันฝรั่งทอดชนิดไขมันสูง แต่ในขณะที่ 97% ของไขมันในมันฝรั่งทอดเป็นไขมันไม่อิ่มตัว มีเพียงร้อยละ 43 ของไขมันแคบหมูนั้นไม่อิ่มตัว ส่วนใหญ่เป็นกรดโอเลอิก (oleic acid) อันเป็นไ
ยละ 43 ของไขมันแคบหมูนั้นไม่อิ่มตัว ส่วนใหญ่เป็นกรดโอเลอิก (oleic acid) อันเป็นไขมันที่เป็นผลดีต่อสุขภาพชนิดเดียวกับที่พบในน้ำมันมะกอก ขณะที่อีกร้อยละสิบสามของไขมันแคบหมูนั้นเป็นกรดสตีแอริก (stearic acid) อันเป็นไขมันอิ่มตัวที่เชื่อกันว่าไม่เพิ่มระดับคอเลสเทอรอล แต่ทั้งนี้เมื่อนับปริมาณไขมันอิ่มตัวในแคบหมู ก็มีถึง 53% ซึ่งยังนับว่าเป็นอาหารไขมันสูงอยู่ดี
ในภูมิภาคต่าง ๆ
ประเทศแคนาดา

ในประเทศแคนาดาเรียกแคบหมูต่าง ๆ กันไปตามภูมิภาค เช่น ในรัฐนิวฟันด์แลนด์เรียก "สกรันเชียน" (scrunchion) มักเป็นแคบหมูชิ้นเล็ก ๆ นิยมใช้เป็นเครื่องชูรสอาหารอื่น เช่น ปลาเค็ม และใช้ปรุงอาหารที่เรียก "ปลากับบรูอิส" (fish and brewis) ส่วนในรัฐเกแบ็กเรียกแคบหมูว่า "ออแรย์เดอคริสต์" (oreilles de Christ) แปลว่า พระกรรณพระคริสต์ เพราะมักใช้บริโภคเป็นส่วนหนึ่งของอาหารกาบานาซุคร์ (cabane à sucre) ตามประเพณี

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

it:Ciccioli
คนรุ่นเอกซ์
คนรุ่นเอกซ์ หรือ รุ่นวัยอิสระ ( ) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า เจนเอกซ์ ( ) เป็นคนรุ่นที่เกิดหลังรุ่นวัยที่เด็กเกิดมาก ที่จากข้อมูลสำรวจมีช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1964 ถึง 1981

คำว่า เจเนอเรชันเอกซ์ เป็นคำที่ใช้ในแง่ประชากรศาสตร์ วิทยาศาสตร์สังคมและการตลาด จนถึงมักถูกอ้างอยู่บ่อยครั้งในวัฒนธรรมสมัยนิยม
รุ่นนี้ใช้ชีวิตวัยเด็กและวัยรุ่นในคริสต์ทศวรรษ 1980 และ 1990 ซึ่งอาจเรียกว่า เอ็มทีวีเจเนอเรชัน (MTV Generation) ที่อ้างจากสถานีเปิดมิวสิกวิดีโอ และในบางครั้งมีคุณลักษณะพิเศษ คือ ขี้เกียจ ดูถูก ไม่ซื่อสัตย์ อิทธิพลทางวัฒนธรรมของเจนเอกซ์คือแนวเพลงกรันจ์และฮิปฮอป และภาพยนตร์อิสระ ส่วนในช่วงกลางของชีวิต นักวิจัยอธิบายว่า เป็นคนตื่นตัว มีความสุข และประสบสำเร็จกับความสมดุลระหว่างชีวิตกับการทำงาน คนรุ่นนี้มักได้รับการเอ่ยว่ามีนิสัยผู้ประกอบการ และเป็นรุ่นสุดท้ายที่มีรายได้สูงจากการมีการศึกษาที่ดีกว่า คนรุ่นเจเนอเรชันเอกซ์มักเป็นพ่อแม่ของเจเนอเรชันแซด

อ้างอิง
ถ้วยเมรอด
ถ้วยเมรอด ( ; ) เป็นเครื่องเคลือบลงยาที่ทำในภูมิภาคเบอร์กันดีในฝรั่งเศสราวปี ค.ศ. 1400 ชื่อถ้วยมาจากชื่อของตระกูลเบลเยียมโบราณที่เคยเป็นเจ้าของ ตัวถ้วยทำด้วยเงินชุบทองตกแต่งด้วยรายละเอียดที่เป็นนก ผลไม้ และเถาองุ่น ส่วนด้านข้าง ฝาปิด และฐานเป็นแผ่นเงินชุบทองบาง ๆ
ลักษณะ
ด้านข้าง ฝา และ ฐานเป็นแผงเครื่องเคลือบลงยาวิเทรียสบาง ๆ ที่เรียกเป็นภาษาฝรั่งเศสว่า "ปลีกาฌูร์" ( ) ซึ่งเป็นวิธีลงยาที่ยากที่ต้องมีการเผาแก้วเป็นชิ้น ๆ และลอกด้านหลังออกเพื่อทำให้ดูคล้ายกับกระจกสี เมื่อเอาถ้วยตั้งตรงที่แสงส่องลงมาได้ก็จะดูเหมือนจะมีงานหน้าต่างประดับกระจกสีขนาดเล็กบนถ้วย งานลงยาที่ตกแต่งลักษณะนี้เป็นงานที่ทราบกันว่าอยู่ในรายการสมบัติของผู้อุปถัมภ์ศิลปะของคริสต์ศตวรรษที่ 14 เช่น จอห์น ดยุกแห่งแบรี พระอนุชาในพระเจ้าชาร์ลที่ 5 แห่งฝรั่งเศส แต่ "ถ้วยเมรอด" ใบนี้เป็นเพียงงานชิ้นเดียวที่ยังคงหลงเหลืออยู่จากสมัยดังกล่าว

อ้างอิง

*

ดูเพิ่ม
* เครื่องเคลือบลงยา

แหล่งข้อมูลอื่น
* The Mildenhall Treasure
ฉากกางเขนเฮริฟอร์ด
ฉากกางเขนเฮริฟอร์ด ( ) เป็นฉากกางเขนที่ออกแบบโดยเซอร์จอร์จ กิลเบิร์ต สกอตต์และสร้างโดยบริษัทงานโลหะสคิดมอร์และบริษัทสำหรับมหาวิหารเฮริฟอร์ดในปี ค.ศ. 1862 ฉากกางเขนเฮริฟอร์ดเป็นงานศิลปะที่ทำด้วยเหล็กชิ้นสำคัญของศิลปะสมัยฟื้นฟูกอทิกของคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมื่อเปิดแสดงครั้งแรกแก่สาธารณชนในงานแสดงมหกรรมนานาชาติ ค.ศ. 1862 ก็ได้รับการกล่าวขานว่าเป็นงานที่ "งานที่ใหญ่และยิ่งใหญ่ที่สุดของศิลปะสถาปัตยกรรมสมัยใหม่" ฉากมีน้ำหนักทั้งหมดกว่าแปดตัน วัสดุที่ใช้สร้างประกอบด้วยเหล็กดัด ทองเหลือง ทองแดง หินมีค่า และโมเสก ฉากรองรับประติมากรรมของพระเยซูและเทวดา ในปี ค.ศ. 1967 ฉากได้รับการถอดออกจากมหาวิหารเพราะเห็นกันว่าเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสมกับกาลเวลาสำหรับการตั้ง
บการถอดออกจากมหาวิหารเพราะเห็นกันว่าเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสมกับกาลเวลาสำหรับการตั้งอยู่ในคริสต์ศาสนสถาน พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียและอัลเบิร์ตทำการซื้อในปี ค.ศ. 1984 แต่ฉากอยู่ในสภาพที่ทรุดโทรม ในปี ค.ศ. 2001 หลังจากการรณรงค์โดยพิพิธภัณฑ์ในการหาทุนซ่อมจำนวนมากที่สุดสำหรับงานอนุรักษ์ งานชิ้นเอกที่ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ก็ได้นำมาติดตั้งอย่างเด่นเป็นสง่าหน้าประตูหลักของพิพิธภัณฑ์
ครอบครัวรูแล็ง
ครอบครัวรูแล็ง ( ; ) เป็นชุดภาพเหมือนที่เขียนขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1888 ถึง ค.ศ. 1889 โดยฟินเซนต์ ฟัน โคค จิตรกรชาวดัตช์คนสำคัญในลัทธิประทับใจยุคหลัง

ที่มา
โฌแซ็ฟ รูแล็งเกิดเมื่อวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1841 ที่เมืองล็องแบ็สก์ ราว 60 กิโลเมตรทางตะวันออกของเมืองอาร์ล และเสียชีวิตในเดือนกันยายน ค.ศ. 1903 ที่เมืองมาร์แซย์ เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1868 โฌแซ็ฟแต่งงานกับโอกุสตีน-อาแล็กซ์ แปลีโก ซึ่งเกิดเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ. 1851 และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1930
โฌแซ็ฟและโอกุสตีน-อาแล็กซ์มีบุตรสามคน ได้แก่ อาร์ม็อง ลูกชายคนโตเกิดเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1871 และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1945 ฟัน โคควาดภาพเมื่ออาร์ม็องเมื่ออายุได้ 17 ปี ต่อมาอาร์ม็องก็ทำงานเป็นผู้ฝึกงานตีเหล็กอยู่ที่ล็องแบ็สก์ กามีย์ ลูกสาวคนโตเกิดเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1877 และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1922 และมาร์แซล เกิดเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1888 และมีอายุเพียงสี่เดือนเมื่อฟัน โคคเขียนภาพเหมือนให้

เบื้องหลัง
จำนวนสมาชิกในครอบครัวรูแล็งพอ ๆ กับครอบครัวฟัน โคคเอง ลูแบงสันนิษฐานตามแนวจิตวิทยาว่าฟัน โคคอาจจะรับครอบครัวรูแล็งเหมือนตัวแทนเป็นครอบครัวของตน
พ่อที่ต้องกระเบียดกระเสียรเพื่อหาเงินมาเลี้ยงปากเลี้ยงท้องครอบครัว ขณะที่แม่ดูแลลูกอยู่ที่บ้าน ครอบครัวรูแล็งเป็นตัวอย่างของผู้ที่มาจาก ชนชั้นแรงงาน ของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ของฝรั่งเศส

สิงหาคม ค.ศ. 1888

ฟัน โคคมีความตื้นตันกับการต้อนรับลูกสาวคนใหม่ที่เพิ่งเกิดของครอบครัวรูแล็ง และนั่งลงดื่มเหล้ากับโฌแซ็ฟ ต่อมาก็เริ่มเขียนภาพเหมือนของโฌแซ็ฟ แต่ก็ไม่แน่ใจในคุณภาพ ฟัน โคคจึงวาดเวอร์ชันที่สองที่มีขนาดเล็กกว่าที่เน้นศีรษะ เขาชอบเวอร์ชันที่สองมากกว่าเวอร์ชันแรก รวมทั้งภาพวาดลายเส้นด้วยปากกาและหมึกหลังจากก๊อบปี้งานแล้ว ให้กับเพื่อนจอห์น ปีเตอร์ รัสเซลล์ และส่งภาพไปให้เตโอน้องชาย เวอร์ชันแรกอยู่ที่อาร์ลมาจนถึงฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1889
พฤศจิกายน/ธันวาคม ค.ศ. 1888
 ]]
เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1888 ฟินเซนต์เขียนจดหมายถึงเตโอว่า

ขนาดที่ให้ Toile de 15 คือขนาดประมาณ 65 x 54 เซนติเมตร ภาพทั้งชุดที่ว่าก็ได้แก่

ธันวาคม ค.ศ. 1888 และต่อมา

* อาร์ม็อง, กามีย์ และมาร์แซล รูแล็ง

ไฟล์:Vincent Willem van Gogh 088.jpg|อาร์ม็อง รูแล็ง
ไฟล์:Vincent Willem van Gogh 055.jpg|อาร์ม็อง รูแล็ง
ไฟล์:Portrait of Camille Roulin 1888 Vincent van Gogh.jpg|กามีย์ รูแล็ง

* โอกุสตีน-อาแล็กซ์, ผู้ขับกล่อมทารก
ไฟล์:La Berceuse Augustine Roulin Otterlo.jpg|พิพิธภัณฑ์เคริลเลอร์-มึลเลอร์, โอตเตอร์โล, เนเธอร์แลนด์
ไฟล์:Vincent Willem van Gogh 084.jpg|พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์, บอสตัน
ไฟล์:La Berceuse 1889 van Gogh Stedelijk Museum.jpg|พิพิธภัณฑ์สเตเดอไลก์, อัมสเตอร์ดัม

* โฌแซ็ฟ รูแล็ง

ไฟล์:Van Gogh Portrait of the Postman Joseph Roulin.jpg|มูลนิธิบานส์, เมริออน, เพนซิลเวเนีย
ไฟล์:Vincent van Gogh - Portrait of Joseph Roulin.jpg|พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่, นิวยอร์ก

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* ภาพเหมือนโดยฟินเซนต์ ฟัน โคค

แหล่งข้อมูลอื่น
* Pierre Michon, Vie de Joseph Roulin(fr)
พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ (บอสตัน)
พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ ( มักย่อเป็น MFA Boston หรือ MFA) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะในบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ ประเทศสหรัฐ ถือเป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 20 ของโลก โดยวัดตามพื้นที่จัดแสดงสาธารณะ ภายในประกอบด้วยภาพวาด 8,161 ภาพ และผลงานศิลปะมากกว่า 450,000 ชิ้น ทำให้เป็นหนึ่งในชุดสะสมที่ครอบคลุมที่สุดในทวีปอเมริกา ด้วยจำนวนผู้เข้าชมมากกว่า 1.2 ล้านคนต่อปี ทำให้เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่มีผู้เข้าชมมากเป็นอันดับที่ 79 ของโลก ตาม

ดูเพิ่ม
* นาโงยะ/พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ บอสตัน (สถาบันพี่น้องที่เลิกกิจการในนาโงยะ ประเทศญี่ปุ่น)

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
*เว็บไซต์ทางการ
*Virtual tour of the Museum of Fine Arts, Boston provided by Google Arts & Culture
*Anatomy of an Exhibit - How the museum's 1982 Thomas Eakins show was put together The Boston Phoenix
*
นักร้องคอนเสิร์ต (เอคินส์)
นักร้องคอนเสิร์ต ( ) เป็นประติมากรรมที่สร้างโดยทอมัส เอคินส์ประติมากรคนสำคัญชาวอเมริกันที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะฟิลาเดลเฟีย, เพนซิลเวเนียในสหรัฐอเมริกา

“นักร้องคอนเสิร์ต” เป็นภาพเหมือนของนักร้องเวดา คุค (ค.ศ. 1867-ค.ศ. 1937) ที่เขียนขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1890 ถึงปี ค.ศ. 1892 ภาพนี้เป็นภาพเหมือนเต็มตัวของสตรีภาพแรกที่เขียนโดยเอคินส์
“นักร้องคอนเสิร์ต” เป็นภาพเหมือนหนึ่งในชุดภาพเหมือนของชาวฟิลาเดลเฟียผู้มีชื่อเสียงในทางวิทยาศาสตร์และวัฒนธรรม โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อที่จะใช้ในการแสดงนิทรรศการสำคัญ ภาพเขียนภาพนี้แสดงให้เห็นถึงความต้องการของเอคินส์ที่ต้องการที่จะบันทึกลักษณะภายนอกของบุคคลอย่างเที่ยงตรง และในขณะเดียวกันก็มี "คุณค่าทางประวัติศาสตร์"

เอคินส์วาดลายเส้น, เขียนงานจิตรกรรม หรือ สลักงานอย่างน้อยยี่สิบสองชิ้นที่เป็นทัศนศิลป์ที่เกี่ยวกับดนตรี ที่รวมทั้งภาพเหมือนของนักดนตรีและนักดนตรีวิทยา ที่ “นักร้องคอนเสิร์ต” ได้ชื่อว่าเป็นภาพที่ดีที่สุด

อ้างอิง
บรรณานุกรม
* Adams, Henry. Eakins Revealed: The Secret Life of an American Artist. New York: Oxford University Press, 2005. ISBN 0-1951-5668-4
* Bohan, Ruth. Looking Into Walt Whitman: American Art, 1850-1920. Penn State Press, 2006. ISBN 0271027029
* Goodrich, Lloyd: Thomas Eakins. Harvard University Press, 1982. ISBN 0-674-88490-6
* Homer, William Innes. Thomas Eakins: His Life and Art. Abbeville, 1992. ISBN 1-55859-281-4
* Johns, Elizabeth. Thomas Eakins: The Heroism of Modern Life. Princeton University Press, 1983. ISBN 0-691-04022-2
* Kirkpatrick, Sidney. The Revenge of Thomas Eakins. Yale University Press, 2006. ISBN 0300108559, ISBN 97
Revenge of Thomas Eakins. Yale University Press, 2006. ISBN 0300108559, ISBN 9780300108552
* Sewell, Darrel. Thomas Eakins: Artist of Philadelphia. Philadelphia Museum of Art, 1982. ISBN 0-87633-047-2
* Sewell, Darrel; et al. Thomas Eakins. Yale University Press, 2001. ISBN 0-87633-143-6
*Wilmerding, John. Thomas Eakins. Washington, DC: Smithsonian Institution Press, 1993. ISBN 1560983132
วังและพระราชวังของราชวงศ์ซาวอย
วังและพระราชวังของราชวงศ์ซาวอย ( ) หมายถึงกลุ่มสิ่งก่อสร้างในตูรินและในจังหวัดตูรินในพีดมอนท์ทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี

“วังและพระราชวังของราชวงศ์ซาวอย” ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 1997

วังและพระราชวังของราชวงศ์ซาวอยประกอบด้วย

ที่ประทับ

*ใน ตูริน: 
**พระราชวังตูริน
**วังมาดามา, ตูริน
**วังคาริญญาโน
**วังวาเลนติโน
**คฤหาสน์เรจินา

*ใน พีดมอนท์ ใกล้ตูริน
**วังสตูปินิจี
**วังเวนาเรีย
** วังมานเดรีย
**วังริโวลี
** วังอกลี
**วันมอนคาลิเอรี
**วังรัคคอนนิจิ
**Pollenzo Estate
** วังโจโวเน
** คฤหาสน์วาลคาซอตโต

ระเบียงภาพ
Image:Torino - Palazzo Reale - 1.jpg|พระราชวังตูริน
Image:PalazzoMadamaNotte.jpg|วังมาดามา, ตูริน
Image:Torino-Palazzo Carignano-jpg.jpg|วังคาริญญาโน
Image:Valentino castle.jpg|วังวาเลนติโน
Image:Reggia Venaria Reale-IMG 1882.JPG|วังเวนาเรีย
Image:Palazzina di caccia di Stupinigi1.JPG|วังสตูปินิจี
Image:Castello di Racconigi.jpg|วังรัคคอนนิจิ
Image:CastelloRivoli.JPG|วังริโวลี
Image:Maggi,_Giovanni_Battista_(183..-18...)_-_n._28_-_Torino_-_Villa_della_Regina.jpg|คฤหาสน์เรจินา
Image:Castle_of_Moncalieri_2818.jpg|วันมอนคาลิเอรี
Image:Agliè castello.JPG|วังอกลี
Image:Castellogovone2.JPG|วังโจโวเน

ราชวงศ์ซาวอย
ราชวงศ์ซาวอยเป็นราชตระกูลที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1003ในภูมิภาคประวัติศาสตร์ซาวอยที่ขณะนั้นเป็นของฝรั่งเศส พร้อมด้วยประชาคมสามประชาคมในบริเวณที่ปัจจุบันคือสวิตเซอร์แลนด์ ราชวงศ์ซาวอยขยายอำนาจจนได้ปกครองคาบสมุทรอิตาลีเกือบทั้งหมด การขยายอิทธิพลของซาวอยมิใช่ได้มาด้วยการรุกรานทางทหารแต่มาจากการขยายดินแดนโดยการเสกสมรสและวิธีการทางการเมือง

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* มรดกโลก

แหล่งข้อมูลอื่น
ศิลปะสกัดหินในวัลกาโมนีกา
ศิลปะสกัดหินในวัลกาโมนีกา ( ) งานสลักหินแห่งหุบเขากาโมนีกาเป็นกลุ่มงานศิลปะสกัดหินยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในโลก และเป็นสถานที่แรกที่องค์การยูเนสโกพิจารณาเลือกให้เป็นมรดกโลกของอิตาลีในปี ค.ศ. 1979

องค์การยูเนสโกยอมรับคุณค่าของงานกว่า 140,000 ชิ้นในบริเวณนี้ แต่ก็ยังมีการพบงานเพิ่มขึ้นจนจำนวนภาพทั้งหมดที่ได้รับการบันทึกเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนถึง 200,000 ภาพ หรืออาจจะถึง 300,000 ภาพก็เป็นได้ ศิลปะสกัดหินทำกันทุกหนทุกแห่งที่มีผาในหุบเขา แต่ที่พบมากอยู่ในบริเวณดาร์โฟโบอารีโอแตร์เม, กาโปดีปอนเต, นาโดร, ชิมแบร์โก และปัสปาร์โด
อุทยานศิลปะสกัดหิน
{| class="wikitable" width="100%"
! #
! ชื่อ
! เมือง
! พิกัด
! ศิลปะสกัดหิน
|-
| 1.
| อุทยานแห่งชาติศิลปะสกัดหินแห่งนากวาเน
| กาโปดีปอนเต
| 
| 
ไฟล์:Arte Rupestre Valcamonica Sacerdote.jpg
ไฟล์:Scena del fabbro - Parco di Naquane R 35 - Capo di Ponte (Foto Luca Giarelli).jpg

|-
| 2.
| อุทยานโบราณคดีแห่งชาติมัสซีแห่งเชมโม
| กาโปดีปอนเต
| 
| 
ไฟล์:Cemmo stone.jpg
ไฟล์:R. 2 - Parco dei Massi di Cemmo - Capo di Ponte (Foto Luca Giarelli).jpg
|-
| 3.
| อุทยานโบราณคดีแห่งเซราดีนา-เบโดลีนา
| กาโปดีปอนเต
| 
| 
ไฟล์:Scena_di_aratura_-_Seradina_R_12_-_Capo_di_Ponte_(Foto_Luca_Giarelli).jpg
ไฟล์:Composizione_geometrica_chiamata_mappa_di_Bedolina_-_Bedolina_R_1_-_Capo_di_Ponte_(Foto_Luca_Giarelli).jpg

|-
| 4.
| อุทยานโบราณคดีแห่งอาซีนีโน-อันวอยา
| ออสซีโม
| 
| 
ไฟล์:Area di Anvòia - Parco archeologico di Asinino-Anvòia - Ossimo (Foto Luca Giarelli).jpg
ไฟล์:Ossimo anvoia1.jpg
|-
| 5.
| อุทยานสาธารณะแห่งศิลปะสกัดหินแห่งลุยเน
| ดาร์โฟโบอารีโอแตร์เม
| 
| 
ไฟล์:Cervide R 34 - Luine - Darfo Boario Terme (Foto Luca Giarelli).jpg
ไฟล์:Rose Camune R 101 - Luine - Darfo Boario Terme (Foto Luca Giarelli).jpg

|-
| 6.
| อุทยานโบราณคดีแห่งเซลเลโร
| เซลเลโร
| 
| 
ไฟล์:Viandante R2-3 - Carpene - Sellero (Foto Luca Giarelli).jpg
ไฟล์:Rosa camuna R2-3 - Carpene - Sellero (Foto Luca Giarelli).jpg

|-
| 7.
| อุทยานโบราณคดีแห่งโซนีโก
| โซนีโก
| 
| 
ไฟล์:Roccia al Coren de le fate - Sonico (Foto Luca Giarelli).jpg
ไฟล์:Sonico idolo.jpg
|-
| 8.
| Riserva naturale Incisioni rupestri di Ceto, Cimbergo e Paspardo
| เชโต (นาโดร) ชิมแบร์โก ปัสปาร์โด
| 
| 
ไฟล์:Incisione di uccello rapace - Foppe R 5 - Nadro (Foto Luca Giarelli).jpg
ไฟล์:Campanine spietro.jpg

|}

อ้างอิง
บรรณานุกรม
* Emanuele Süss, Rock Carvings in the Valcamonica, 1954.
* Emmanuel Anati, Camonica Valley: A Depiction of Village in the Alps From Neolithic Times to the Birth of Christ as Revealed by Thousands of Newly found Rock Carvings, 1961.
* Emmanuel Anati, Evolution and style in Camunian rock art: An inquiry into the formation of European civilization, 1976.
* Emmanuel Anati, I Camuni, 1982.
* Emmanuel Anati, Valcamonica rock art: A new history for Europe, 1994.
* The intellectual expressions of prehistoric man, art, and religion, Acts of the Valcamonica Symposium, 1979.

ดูเพิ่ม
* มรดกโลก
* ศิลปะสกัดหิน

แหล่งข้อมูลอื่น
ปราสาทครอนบอร์
ครอนบอร์ ( ) ตั้งอยู่ใกล้เมืองเฮลซิงเงอร์ ทางตะวันออกเฉียงเหนือสุดของเซแลนด์ในเดนมาร์ก ซึ่งเป็นจุดที่แคบที่สุดของเออเรซุนด์ ซึ่งเป็นอ่าวระหว่างเดนมาร์กและสวีเดน ตรงจุดนี้อ่าวมีความกว้างเพียง 4 กิโลเมตร ซึ่งทำให้เป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญของการรักษาป้อมในตำแหน่งที่สามารถควบคุมการเดินเรือในบริเวณทะเลบอลติก ปราสาทโครนบอร์ก เป็นสถาปัตยกรรมชิ้นสำคัญของปราสาทแบบสถาปัตยกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในทางตอนเหนือของยุโรป ซึ่งทำให้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 2000

ระเบียงภาพ
ไฟล์:KronborgCastle HCS.jpg| ภาพถ่ายจากอากาศ ของปราสาทครอนบอร์ 
ไฟล์:Helsingor Kronborg.jpg| ปราสาทครอนบอร์ 
ไฟล์:Kronborg Castle.jpg| ปราสาทครอนบอร์ 
ไฟล์:Kronborg - Schlossplan.jpg| ผังปราสาท

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* มรดกโลก

แหล่งข้อมูลอื่น
เกรียงอาจ สุวรรณภักดี
เกรียงอาจ สุวรรณภักดี ( ; ) เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง ใครว่าข้าไม่เก่ง (KOKO TEKKENDEN TOUGH) ปรากฏตัวครั้งแรกในตอนที่ 155 ซึ่งเขียนโดย เท็ตสึยะ ซารุวาตาริ
ประวัติตามท้องเรื่อง
เกรียงอาจ สุวรรณภักดี เป็นนักมวยไทยตั้งแต่อายุ 10 ขวบจากภาคอีสานของไทย เขาเคยแข่งมวยกับเพื่อนนักมวยไทยคนหนึ่งจากคลองเตย ผลการแข่งในครั้งนั้น เกรียงอาจเป็นฝ่ายชนะ เพื่อนนักมวยจากคลองเตยจึงได้มอบพระเครื่อง ซึ่งมีชื่อเรียกว่า "พระร่วง" แก่เกรียงอาจ ก่อนที่เพื่อนจากคลองเตยคนนี้ตัดสินใจใช้มีดตัดขาของตนทิ้งเพื่อละเส้นทางนักมวยเพื่อไปเป็นขอทาน เนื่องจากในสมัยนั้นหากหมดโอกาสแข่งขันแล้วก็ไม่สามารถหารายได้ด้วยวิธีอื่นได้อีกเลย เหตุการณ์ในครั้งนั้นสร้างความสะเทือนใจแก่เกรียงอาจเป็นอย่างมาก
เมื่อเกรียงอาจเติบโตขึ้น เขาได้เดินทางมายังประเทศญี่ปุ่น แล้วปราบนักสู้ชาวญี่ปุ่นไปหลายราย ไม่ว่าจะเป็น โอมุมะ รวมทั้งศิษย์สำนักคาราเต้ เทซึชิน, โทงุ อากิระ นักมวยคิกบอกซิ่ง และอาริคาวะ โคเก็น เจ้าสำนักเทซึชิน ทำให้ คีโบ (มิยาซาว่า คิอิจิ) ประจักษ์ในฝีมือ และมีความปรารถนาที่จะดวลฝีมือกับเกรียงอาจบ้าง คีโบจึงเริ่มฝึกวิชามวยไทยอย่างจริงจังเพื่อรอวันประลองฝีมือกับเกรียงอาจ เมื่อได้เผชิญฝีมือกันแล้วทำให้คีโบประจักษ์ว่ามวยไทย เป็นศิลปะการต่อสู้ที่มีทักษะท่ายืนที่ดีที่สุด ทั้งคู่เคยปะทะกันอย่างดุเดือดหลายครั้ง และการปะทะกันในครั้งหลังส่งผลให้คีโบถึงกับหมดสติ ก่อนที่พ่อของคีโบจะเข้ามาห้ามเอาไว้ได้ทัน พ่อของคีโบนำพระเครื่องมามอบให้แก่เกรียงอาจ เมื่อเ
องคีโบจะเข้ามาห้ามเอาไว้ได้ทัน พ่อของคีโบนำพระเครื่องมามอบให้แก่เกรียงอาจ เมื่อเกรียงอาจเห็นเช่นนั้นแล้วจึงมีอาการสงบลง ในภายหลังเกรียงอาจกับคีโบได้เป็นเพื่อนกัน ก่อนที่จะให้คำมั่นสัญญาว่าจะพบกันอีกในโอกาสต่อไป
ส่วนเกี่ยวข้อง
* สถิติการชก : ชนะ 16 แพ้ 1
* ท่าไม้ตาย : จงอางฉก, ศอกกลับ

การปรากฏตัวในสื่ออื่น
ครั้งหนึ่ง ได้มีการนำเกรียงอาจ ไปเป็นตัวละครประกอบในเกมสล็อต แมชชีน ที่ประเทศญี่ปุ่น

การตอบรับ
เกรียงอาจเป็นนักมวยไทยที่สามารถเอาชนะ มิยาซาว่า คิอิจิ (คีโบ) ตัวเอกของเรื่องได้ และได้รับการกล่าวว่าเป็นนักมวยไทยอันดับหนึ่งของเรื่อง

อ้างอิง

* ใครว่าข้าไม่เก่ง. เล่ม 15, 16, 17. สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ. ISBN 974-8458-46-6
* Tough's Official Website (Shueisha) 
* Tough's Manga site (Viz Media)

แหล่งข้อมูลอื่น
*
วันอาภากร
วันอาภากร ตรงกับวันที่ 19 พฤษภาคม ของทุกปี ตรงกับวันคล้ายวันสิ้นพระชนม์ของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ (19 พฤษภาคม พ.ศ. 2466) ซึ่งเป็นที่เคารพของทหารเรือไทย ในฐานะที่ทรงเป็นผู้วางรากฐาน และพัฒนากิจการกองทัพเรือไทย จัดตั้งฐานทัพเรือ โรงเรียนนายเรือ

กองทัพเรือไทยได้กำหนดให้วันที่ 19 พฤษภาคมของทุกปีเป็นวันอาภากร พร้อมกับขนานพระนามพระองค์ท่านเป็น "องค์บิดาแห่งทหารเรือไทย" ตั้งแต่ พ.ศ. 2536

อ้างอิง
วัดคีรีโสภณ
วัดคีรีโสภณ หรือ วัดเขาพระนอน ตั้งอยู่ที่ตำบลหนองบัว อำเภอพัฒนานิคม จังหวัดลพบุรี เป็นวัดราษฏร์ สังกัดมหานิกาย อยู่ห่างจากตัวอำเภอพัฒนานิคม ประมาณ 9 กิโลเมตร จากปากทางเข้ามาอีก 2 กม. ตัววัดตั้งอยู่ติดเขา ด้านในมีทางบันได และทางรถเพื่อขึ้นเขามานมัสการพระพุทธรูปปูนปางไสยาสน์ “พระพุทธไสยาสน์รัศมี” มีความยาวประมาณ 50 เมตรซึ่งประดิษฐานอยู่บนยอดเขาผินพระพักตร์ไปทางทิศเหนือ และมีรูปปั้นเทวดาอยู่ด้านหน้า 7 องค์ ด้วยกันดังนี้
# ทิศเหนือ คือ ท้าวกุเวรมหาราช (ท้าวเวสสุวัณ)เป็นเจ้าพ่อแห่งพญายักษ์
# ทิศตะวันตก คือท้าววิรุฬปักข์มหาราช เป็นเจ้าพ่อแห่งนาค
# ทิศตะวันออก ท้าวธตรฐะมหาราช เป็นเจ้าพ่อแห่งคนธรรพ์
# อสุรินทราหู
# ท้าวสหัมบดีพรหม
# พระอินทร์ (ท้าวสั
หาราช เป็นเจ้าพ่อแห่งคนธรรพ์
# อสุรินทราหู
# ท้าวสหัมบดีพรหม
# พระอินทร์ (ท้าวสักกะ)
# ท้าวจตุมหาราชทั้ง 4
ซึ่งองค์พระนอนนั้นจัดสร้างโดย สามเณรสำอางค์ สิทธิสาริการณ์ ได้มาจำพรรษาอยู่ที่วัดคีรีโสภณ และได้เชิญชวน อุบาสก อุบาสิกา และประชาชนทั่วไปร่วมกันจัดสร้างเสร็จใน ปี พ.ศ. 2517 และนอกจากนี้ภายในวัดยังมีวัดมีรูปปั้นพระสังกัจจายน์ขนาดใหญ่ ปัจจุบันมี พระครูคีรีปุญญากร ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดคีรีโสภณ ในปัจจุบันองค์พระชำรุดทรุดโทรมไปมาก ทางวัดจึงได้มีโครงการบูรณะองค์พระนอนให้มีสีทองทั้งองค์เพื่อถวายเป็นพุทธบูชา
ไฟล์:WdDer com -080935535-pic11.jpg|เทวดาประจำทิศต่างๆ
ไฟล์:IMG 3330.png|ภาพก่อนการบูรณะ

ดูเพิ่ม
* ภาพพระนอนวัดคีรีโสภณ ลพบุรี

อ้างอิง
* วัดคีรีโสภณ ลพบุรี
เนเวอร์แลนด์ แดนรักมหัศจรรย์
เนเวอร์แลนด์ แดนรักมหัศจรรย์ ( ) เป็นภาพยนตร์อังกฤษ/อเมริกัน ในปี 2004 กึ่งชีวประวัติ ของนักเขียนบทละคร เจ. เอ็ม. แบร์รี กำกับโดยมาร์ก ฟอร์สเตอร์ บทภาพยนตร์เขียนโดยเดวิด มาจี โดยเขียนมาจากบทละครเรื่อง The Man Who Was Peter Pan ของแอลลัน นี ภาพยนตร์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 7 สาขา รวมถึงในสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม จากการแสดงของจอห์นนี เดปป์ และภาพยนตร์ได้ชนะเลิศรางวัลออสการ์ 1 รางวัลในสาขาดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม โดย แจน เอ. พี. แคกซ์มาเรก ภาพยนตร์เข้าฉายครั้งแรกในประเทศไทยเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 ความยาว 106 นาที
นักแสดง
*จอห์นนี เดปป์ ...เจ. เอ็ม. แบร์รี่
*ดัสติน ฮอฟแมน ...ชาร์ลส์ ฟรอห์แมน
*เคต วินสเล็ต ...ซิลเวีย
*จูลี คริสตี ...เอ็มม่า ดู มอริเย่ร์
*ราด้า มิทเชลล์ ...แมรี่

เผยแพร่
ภาพยนตร์นี้ออกฉายแบบจำกัดรอบในประเทศสหรัฐเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 2004 และเปิดฉายในระดับกว้างกว่าเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 2004

คำตอบรับ
บอกซ์ออฟฟิศ
ภาพยนตร์นี้มีต้นทุน 25 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยทำรายได้ในประเทศสหรัฐที่ 51,676,606 ดอลลาร์สหรัฐ และในตลาดอื่นที่ 63 ล้านดอลลาร์สหรัฐ รวมบอกซ์ออฟฟิศทั่วโลกที่ 115,036,108 ดอลลาร์สหรัฐ

คำวิจารณ์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* 
*
เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโทรอนโต
เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโทรอนโต ( ) เป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่เปิดเผยแก่คนทั่วไป ที่จัดขึ้นทุก ๆ เดือนกันยายน ที่เมืองโทรอนโต รัฐออนแทรีโอ เทศกาลเริ่มในคืนวันพฤหัสบดี หลังจากวันแรงงาน (จันทร์แรกในเดือนกันยายน เป็นวันแรงงานของแคนาดา) และมีขึ้นเป็นเวลา 10 วัน มีภาพยนตร์ราว 300-400 เรื่องที่เข้าฉายในราว 23 โรงในดาวทาวน์ของโทรอนโต มีผู้เข้าร่วมในเทศกาลนี้มากถึงราว 300,000 คน
เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโทรอนโตเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1976 ที่ถือเป็นหนึ่งในเทศกาลภาพยนตร์ที่น่าเชื่อถือที่สุด ในปี 1998 นิตยสารวาไรอิตี เขียนไว้ว่า "ถือเป็นเทศกาลที่ 2 ตามหลังเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ที่มีหนังดี ๆ ดาราแถวหน้า และกิจกรรมการตลาดที่คับคั่ง" และจากข้อความของ เนชันแนลโพสต์ในปี 1999 โรเจอร์ เอเบิร์ต เขียนว่า "ถึงแม้คานส์จะยังคงใหญ่กว่า แต่โทรอนโตก็เยี่ยม" เทศกาลนี้ยังมีมีฉายรอบปฐมทัศน์ภาพยนตร์ในอเมริกาเหนือ ที่เข้าชิงรางวัลออสการ์
เทศกาลมีศูนย์กลางอยู่บริเวณยอร์กวิลล์ ขยายไปถือใจกลางของดาวน์ทาวน์ เทศกาลยังเป็นที่รู้จักในการนำเสนอข่าว และมีกล้องและสื่อมากมายที่ร่วมในงานพรมแดง มีการนำเสนอแฟชั่นและการสัมภาษณ์ดาราดัง ถึงแม้ว่าเทศกาลจะเริ่มเน้นไปทางภาพยนตร์กระแสหลักของฮอลลีวูด แต่ก็ยังคงรากของภาพยนตร์นอกกระแสอยู่ ที่มีภาพยนตร์จากผู้กำกับ หนังหลาย ๆ ชาติ ภาพยนตร์น่าจับตามองของแคนาดา และยังมีภาพยนตร์แอฟริกา อเมริกาใต้ และภาพยนตร์เอเชีย เข้าร่วมด้วย
เทศกาลนี้ยังมีหลายสตูดิโอที่เป็นตัวเก็งออสการ์เข้าร่วม ตัวอย่างเช่น ภาพยนตร์ของเทย์เลอร์ แฮกฟอร์ด เรื่อง Ray ออกฉายรอบปฐมทัศน์และเจมี่ ฟอกซ์ นักแสดงนำเข้าร่วมเทศกาล ซึ่งเข้าก็ได้รับ รางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ในเวลาต่อมา และภาพยนตร์ Slumdog Millionaire ก็เข้าฉายในเทศกาลนี้ ซึ่งต่อมาก็ได้รับรางวัลออสการ์ 8 รางวัล

อ้างอิง
อัลสเตอร์
อัลสเตอร์ ( , , ( ) ; อัลสเตอร์สกอต: หรือ ; หรือ ) เป็นหนึ่งในสี่จังหวัดของไอร์แลนด์ที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของตัวเกาะ ประกอบด้วย 9 เทศมณฑล: หกแห่งประกอบเป็นไอร์แลนด์เหนือ (ส่วนหนึ่งของสหราชอาณาจักร) ; อีกสามแห่งที่เหลือเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐไอร์แลนด์
มีขนาดพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับสอง ใน 4 จังหวัดของไอร์แลนด์ (รองจากจังหวัดมันสเตอร์) และมีประชากรมากเป็นอันดับสอง (รองจากจังหวัดเลนสเตอร์) โดยเบลฟาสต์เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุด อัลสเตอร์แตกต่างจากจังหวัดอื่นจากการมีผู้นับถือนิกายโปรเตสแตนต์เป็นร้อยละที่สูง แตกต่างจากจังหวัดอื่น ๆ โดยคิดเป็นเกือบครึ่งหนึ่งของประชากร ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาหลัก และ ภาษาถิ่นอัลสเตอร์อังกฤษ เป็นภาษาถิ่นหลัก ส่วนน้อยพูดภาษาไอริชเช่นกัน และยังมี Gaeltachtaí (ภูมิภาคที่พูดภาษาไอริช) ทางตอนใต้ของเทศมณฑลลันดันเดร์รี, ย่าน Gaeltacht ของเบลฟาสต์ และในเทศมณฑลโดเนกัล ซึ่งคิดเป็น 25% ของประชากรที่พูดภาษาไอริชทั้งหมดของไอร์แลนด์ ลอคเน ( ) ทางตะวันออกเป็นทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในหมู่เกาะ
ไอริชทั้งหมดของไอร์แลนด์ ลอคเน ( ) ทางตะวันออกเป็นทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในหมู่เกาะบริติชในขณะที่ลอคแอน ( ) ทางตะวันตกเป็นหนึ่งในเครือข่ายทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุด เทือกเขาหลัก ได้แก่ Mournes, Sperrins, Croaghgorms และ Derryveagh
“อัลสเตอร์” มาจากภาษาไอร์แลนด์ว่า “Cúige Uladh” ที่แปลว่า “หนึ่งในห้าของอูเลด” ในสมัยโบราณเกาะไอร์แลนด์แบ่งออกเป็นห้าภูมิภาค โดยมีกลุ่มชนเผ่าอูเลดตั้งถิ่นฐานอยู่ทางตอนเหนือสุดของบริเวณ ส่วนหลังของชื่ออาจจะมาจากภาษาไอริช “tír” หรือภาษานอร์สโบราณ “staðr” ทั้งสองคำมีความหมายเหมือนกันว่า “ดินแดน”

อ้างอิง

บรรณานุกรม
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* BBC Nations ประวัติศาสตร์ไอร์แลนด์
* The cases of “Protestant Ulster” and Cornwall โดย Philip Payton
* Mercator Atlas of Europe แผนที่ไอร์แลนด์ ("Irlandia") circa 1564
* Placenames Database of Ireland พัฒนาโดย Fiontar 
*
มนุษย์โทลลุนด์
มนุษย์โทลลุนด์ ( ) เป็นมัมมีที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติที่เรียกว่ามนุษย์พรุพีต มนุษย์โทลลุนด์เป็นร่างของชายที่มีชีวิตอยู่ราวระหว่างศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ในสแกนดิเนเวียจัดอยู่ในสมัยยุคเหล็กโรมัน ร่างของมนุษย์โทลลุนด์ที่พบใน ค.ศ. 1950 ฝังอยู่ในพรุพีตบนคาบสมุทรจัตแลนด์ใน เดนมาร์กที่อนุรักษ์ร่างไว้ให้อยู่ในสภาพดี การพบดังกล่าวเรียกว่ามนุษย์พรุพีต ศีรษะและใบหน้าอยู่ในสภาพที่ดีจนกระทั่งเมื่อแรกพบเข้าใจกันว่าเป็นร่างของเหยื่อฆาตกรรมที่เพิ่งจะเกิดขึ้น

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* มนุษย์พรุพีต

แหล่งข้อมูลอื่น
* Tollund Man at PBS
* 
* The Tollund Man and The Tollund Man in Springtime by Seamus Heaney
*National Geographic September 2007: "Tales From the Bog"
สามทหารเสือ
สามทหารเสือ ( ; ) เป็นนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ของอาแล็กซ็องดร์ ดูว์มา ตีพิมพ์ครั้งแรกเป็นภาษาฝรั่งเศส เป็นตอน ๆ ในนิตยสาร Le Siècle ระหว่างเดือนมีนาคม ถึงกรกฎาคม ค.ศ. 1844

เนื้อเรื่องในนวนิยายเกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 17 กล่าวถึงการผจญภัยของนักดาบหนุ่มจากกาสคอญชื่อ ดาตาญัง (d'Artagnan) เดินทางมาปารีสเพื่อสมัครเป็นทหารองครักษ์ของพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส ได้พบปะและสนิทสนมกับ "สามทหารเสือ" ที่ประกอบด้วยเอธอส, ปอร์ธอส และอารามิส และนับถือเป็นพี่น้องร่วมสาบานกัน
ดูว์มาได้เขียนนวนิยายภาคต่อของ Les Trois Mousquetaires อีกสองภาค คือ Vingt ans après (Twenty Years After, ปี 1845) และ Le Vicomte de Bragelonne ou Dix ans plus tard (The Vicomte of Bragelonne: Ten Years Later, ปี 1847-1850) ทั้งสามภาคมีดาตาญังเป็นตัวเอก โดยมีตัวละครประกอบเป็นบุคคลที่มีตัวตนในประวัติศาสตร์ เช่น สมเด็จพระราชินีอานน์แห่งออสเตรีย จอร์จ วิลเลียรส์ ดยุคแห่งบัคคิงแฮมที่ 1 พระเจ้าหลุยส์ที่ 13 แห่งฝรั่งเศส คาร์ดินัลริเชอลิเออ ชายในหน้ากากเหล็ก รวมทั้งตัวละครเอกทั้งสี่

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
งานฝังประดับวัสดุ
และผู้ติดตาม, บาซิลิกาจูเนียส บาสซัส, โรม]]
งานฝังประดับวัสดุ ( ) เป็นกรรมวิธีในการสร้างงานศิลปะที่เป็นที่นิยมกันในกรุงโรม โดยการตัดวัสดุแล้วฝังประดับ เข้าไปในผนังหรือพื้นเพื่อสร้างเป็นภาพหรือลวดลาย วัสดุที่ใช้กันโดยทั่วไปก็ได้แก่หินอ่อน, มุก และ แก้ว วัสดุที่ใช้จะถูกตัดเป็นชิ้นบางๆ, ขัดเงา และ ตัดแบ่งออกไปอีกตามแบบที่ต้องการ งานฝังประดับวัสดุต่างจากงานโมเสกตรงที่งานโมเสกจะเป็นการเรียงชิ้นส่วนที่มีขนาดไร่เรียงกันเพื่อสร้างเป็นลวดลาย ส่วนชิ้นวัสดุที่ตัดขึ้นเพื่อใช้ในการสร้างงานฝังประดับวัสดุจะเป็นชิ้นวัสดุที่มีขนาดใหญ่กว่า และรูปทรงของชิ้นก็จะขึ้นอยู่กับรูปแบบของแบบที่ออก
ที่มา
การใช้สมัยแรกๆ พบในอียิปต์ และ อานาโตเลีย แต่ตัวอย่างงานที่สำคัญเป็นงานของโรมที่ทำกันมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 งานชิ้นใหญ่ที่ยังมีเหลืออยู่ให้เห็นคืองานที่บาซิลิกาจูเนียส บาสซัสในกรุงโรมที่เป็นภาพรถม้าขับโดยองค์รักษ์เพรทอเรียนและผู้ติดตาม ความนิยมใช้กรรมวิธีในการสร้างงานศิลปะประเภทนี้นิยมกันมาจนตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 6 และมีอิทธิพลไกลไปจนถึงคอนสแตนติโนเปิล
การใช้ต่อมา
แม้ว่าจะหมดความนิยมกันไปในกรุงโรมพร้อมกับการล่มสลายของจักรวรรดิ แต่กรรมวิธีนี้ก็ยังคงใช้กันอยู่มาในคริสต์ศาสนสถานของไบแซนไทน์โดยเฉพาะในการออกแบบพื้น จากไบแซนไทน์กรรมวิธีนี้ก็หวนกลับมาใช้กันอีกครั้งในอิตาลี และ ซิซิลีในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ในรูปแบบของลายคอสมาติที่เน้นการใช้ลวดลายเรขาคณิต ซึ่งเป็นองค์ประกอบสำคัญของการฟื้นฟูของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลีในรูปแบบของงานฝังประดับเพียทราดูรา แต่งานเพียทราดูรามักจะใช้ในการสร้างงานที่มีขนาดเล็ก และใช้ในการสร้างเฟอร์นิเจอร์ ส่วนงานสถาปัตยกรรมอื่นที่ใช้กรรมวิธีดังกล่าวในสมัยต่อมามักจะเรียกกันว่า “งานฝังประดับอินทาร์เซีย”
ในอังกฤษกรรมวิธีดังกล่าวรื้อฟื้นขึ้นมาทำกันอีกในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยกลุ่มขบวนการศิลปะและงานฝีมือ งานของชาร์ลส์ ฮาร์ดเกรฟเป็นนักออกแบบคนสำคัญคนหนึ่งของการใช้กรรมวิธีฝังประดับวัสดุ

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* งานฝังประดับ
* งานโมเสก

แหล่งข้อมูลอื่น

*
กางเขนยืน
กางเขนยืน ( ) หรือกางเขนสูง (high cross) คือกางเขนที่เป็นสัญลักษณ์ของศาสนาคริสต์ที่ตั้งอยู่โดด ๆ กลางแจ้ง กางเขนยืนทำด้วยหินและมักจะตกแต่งเป็นลวดลายกระหวัดอย่างวิจิตร กางเขนยืนส่วนใหญ่พบในไอร์แลนด์ และ บริเตนใหญ่ระหว่างต้นสมัยกลางหรือบางครั้งก็หลังจากนั้น กางเขนยืนมักจะมีวงแหวนรอบบริเวณจุดตัดที่เป็นลักษณะที่เรียกว่ากางเขนเคลติก

ระเบียงภาพ
ไฟล์:Clonmacnois Cross of the Scriptures South West View 2003 09 02.jpg|Clonmacnoise, ไอร์แลนด์
ไฟล์:West cross Kilfenora.jpg|กางเขนตะวันตก Kilfenora, ไอร์แลนด์
ไฟล์:Kildalton Church, stone cross - geograph.org.uk - 1650.jpg|กางเขนคิลดาลตัน Islay, สกอตแลนด์
ไฟล์:Dysert_cross.jpg|กางเขนเซนต์โทลา ไอร์แลนด์
ไฟล์:Aberlemno.jpg|Aberlemno สกอตแลนด์
ไฟล์:Celtic Cross, Down Cathedral.JPG|กางเขนดาวน์แพทริก ไอร์แลนด์เหนือ
ไฟล์:Cadover Cross (portrait).JPG|กางเขนคาโดเวอร์Cadover ดาร์ทมัวร์, อังกฤษ
ไฟล์:Ruthwell Cross - Project Gutenberg eText 16785.jpg|กางเขนรูธเวลล์ สกอตแลนด์

อ้างอิง
* Harrison, D. & Svensson, K. (2007). Vikingaliv. Fälth & Hässler, Värnamo. ISBN 978-91-27-35725-9 p. 192

ดูเพิ่ม
* กางเขน
* กางเขนเคลติก

แหล่งข้อมูลอื่น

* Good site on crosses in Ireland - MegalithicIreland.com
* Celtic Crosses - Symbolisim and History.
พระวรสารลอร์ช
พระวรสารลอร์สช ( ) เป็นหนังสือพระวรสารวิจิตรที่เขียนเป็นภาษาละติน ที่เขียนขึ้นราวระหว่าง ค.ศ. 778 - ค.ศ. 820 ในราวรัชสมัยของจักรพรรดิชาร์เลอมาญผู้เป็นประมุขของจักรวรรดิแฟรงค์ หลักฐานแรกที่กล่าวถึงเป็นหลักฐานที่ปรากฏที่แอบบีลอร์สชในเยอรมนีซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นสถานที่ที่เขียนขึ้น ตามบันทึกที่ว่า “Evangelium scriptum cum auro pictum habens tabulas eburneas” ในบันทึกรายการของหอสมุดของแอบบีที่รวบรวมขึ้นในปี ค.ศ. 830 ภายใต้เจ้าอาวาสอเดลลุง จากอักขระทองที่เขียนและที่ตั้งพระวรสารจึงได้รับชื่อว่า “Codex Aureus Laurensius” ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 10 ถึง 11 หอสมุดของแอบบีลอร์สชถือกันว่าเป็นหอสมุดที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งในโลก
คริสต์ศตวรรษที่ 16 พระวรสารก็ถูกนำไปยังไฮเดลแบร์ก ออตโต ไฮน์ริคย้ายหนังสือจากหอสมุดของแอบบีไปยังหอสมุดพาเลไทน์อันมีชื่อเสียงก่อนที่แอบบีลอร์สชจะถูกยุบเลิกในปี ค.ศ. 1563 ในปี ค.ศ. 1622 พระวรสารก็ถูกขโมยระหว่างสงครามสามสิบปี เพื่อที่จะขายให้ได้ง่ายขึ้นตัวพระวรสารก็ถูกแบ่งครึ่งและฉีกหน้าปกออก ครึ่งแรกตกไปเป็นของห้องสมุดของมิกาซซิและหลังจากนั้นก็ขายให้แก่พระสังฆราช Ignac Batthyani ครึ่งนี้ปัจจุบันเป็นของห้องสมุด Batthyaneum ที่อัลบาลูเลียในโรมาเนีย ครึ่งหลังเป็นของหอสมุดวาติกัน หน้าปกที่มีชื่อเสียงที่เป็นงานแกะสลักนูนต่ำจากงาช้างแบบคลาสสิกเป็นภาพ “พระเยซูเหยียบสัตว์” และอัครเทวดาของพิพิธภัณฑ์วาติกัน และปกหลังที่เป็นภาพ “พระแม่มารีและพระบุตร” เหนื
และอัครเทวดาของพิพิธภัณฑ์วาติกัน และปกหลังที่เป็นภาพ “พระแม่มารีและพระบุตร” เหนือภาพ “การประสูติของพระเยซู” เป็นของพิพิธภัณฑ์วิคตอเรียและอัลเบิร์ตในกรุงลอนดอน
พระวรสารบรมราชาภิเษกเวียนนา
พระวรสารบรมราชาภิเษกเวียนนา ( - พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะ, เวียนนา) เป็นหนังสือพระวรสารวิจิตรจากปลายคริสต์ศตวรรษที่ 8 ตามความเชื่อตามประเพณีนิยมกล่าวว่าเป็นหนังสือเล่มเดียวกับที่พบในที่บรรจุพระบรมศพของจักรพรรดิชาร์เลอมาญเมื่อทำการเปิดในปี ค.ศ. 1000 โดยจักรพรรดิออตโตที่ 3 หน้าหนังสือย้อมเป็นสีม่วงและหมึกที่เขียนเป็นหมึกทอง งานตกแต่งเป็นแบบศิลปะคาโรแล็งเชียงที่มีอิทธิพลมาจากศิลปะไบแซนไทน์ ตรงขอบของหน้าแรกของพระวรสารนักบุญลูคมีชื่อภาษากรีก “Demetrius presbyter” เป็นอักษรตัวใหญ่เขียนด้วยทอง ที่อาจจะเป็นลายเซ็นของนักคัดหรือนักตกแต่งหนังสือวิจิตร ที่อาจจะเป็นศิลปินไบแซนไทน์ของราชสำนักของจักรพรรดิชาร์เลอมาญ หน้าปกทองมาหุ้มภายหลังในปี ค.ศ. 1500 โด
แซนไทน์ของราชสำนักของจักรพรรดิชาร์เลอมาญ หน้าปกทองมาหุ้มภายหลังในปี ค.ศ. 1500 โดยช่างทองแห่งอาเคินฮันส์ ฟอน รอยท์ลิงเง็น
อ้างอิง

*De Hamel, Christopher. A History of Illuminated Manuscripts. Boston: David R. Godine, 1986.
*Walther, Ingo F. and Norbert Wolf. Codices Illustres: The world's most famous illuminated manuscripts, 400 to 1600. Köln, TASCHEN, 2005.

ดูเพิ่ม
* พระวรสาร
* หนังสือพระวรสาร
* หนังสือวิจิตร
* ศิลปะคาโรแล็งเชียง

แหล่งข้อมูลอื่น
ทองคำเปลว
ทองคำเปลว ( ) คือทองที่ได้รับการตีแผ่จนเป็นแผ่นที่บางมาก ทองคำเปลวมักจะใช้สำหรับการปิดทอง (gilding) หรือปิดบนองค์พระพุทธรูปหรือสิ่งสักการะ ทองคำเปลวทำจากทอง โดยมีสีต่าง ๆ เกิดขึ้นตามองค์ประกอบของโลหะชนิดอื่น ๆ ที่ผสมในกระบวนการผลิตทองคำเปลว มีตั้งแต่ 96.5%, 99% ไปจนถึง 99.99%
ในปัจจุบันมีการนำทองคำวิทยาศาสตร์ขึ้นมาใช้งานแทนทองคำเปลวที่ทำจากทองคำแท้เนื่องจากมีต้นทุนที่ถูกกว่า โดยจะสังเกตความแตกต่างได้ง่ายเมื่อใช้นิ้วมือขยี้ หากทองคำเปลวไม่ติดนิ้วมือและเป็นรอยขาด ลักษณะเป็นแผ่นบาง ๆ แตกเป็นชิ้น ๆ แสดงว่าเป็นทองคำวิทยาศาสตร์ และถ้าหากใช้นิ้วมือขยี้ทองคำเปลวแล้วติดมือแสดงว่าเป็นทองคำแท้ ข้อสังเกตอีกหนึ่งประการทองคำเปลวที่ผลิตจากทองคำแท้จะมีสีที่แวววาวกว่าทองคำเปลววิทยาศาสตร์

อย่างไรก็ตามทองคำเปลวได้ถูกนำมาใช้ในด้านต่าง ๆ เช่น ใช้ในทางการแพทย์ ด้านความสวยความงาม และถูกนำมาใช้ในการประกอบอาหาร เป็นต้น
ประวัติศาสตร์
5,000 ปีก่อน ช่างฝีมือ ชาวอียิปต์ตระหนักถึงความทนทานและความยืดหยุ่น อันน่าทึ่ง ของทองคำ จึงได้กลายมาเป็นช่างตีทองและช่างปิดทองกลุ่มแรก พวกเขาตีทองโดยใช้หินกลมเพื่อให้ได้แผ่นทองคำที่บางที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

ดูเพิ่ม
* ทองคำ

แหล่งข้อมูลอื่น
วัดโนนสูงวนาราม
วัดโนนสูงวนาราม เป็นวัดราษฎร์ ตั้งอยู่ ณ เลขที่ 1 หมู่ 9 ตำบลโนนสูง อำเภอขุนหาญ จังหวัดศรีสะเกษ มีเนื้อที่ทั้งหมด 20 ไร่ 2 งาน ด้านตะวันตกติดกับโรงเรียนบ้านโนนสูง ด้านตะวันออกติดกับอ่างเก็บน้ำหนองสิ ด้านทิศเหนือติดกับหมู่บ้านโนนสูง ด้านทิศใต้เป็นทุ่งนาของชาวบ้าน เจ้าอาวาสคือ พระครูสีลธรรมโสภณ

วัดโนนสูงวนารามตั้งวัดเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2509 จากนั้นนายโสภันท์ โคทนา ได้ขออนุญาตสร้างวัด และสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติได้ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563

วัดโนนสูงวนารามมีสิ่งก่อสร้างทั้งหมด 29 หลัง มีอุโบสถ ที่มีสถาปัตยกรรมจากประเทศอินเดีย
กิจกรรมในวัด
* งานบรรพชาอุปสมบทภิกษุสามเณรและบวชศีลจาริณีภาคฤดูร้อน ซึ่งในแต่และปีมีผู้สนใจเข้ามาบวชไม่ต่ำกว่า 100 รูป เป็นโครงการต่อเนื่องจัดมา 30 กว่าปีแล้วและจัดต่อเนื่องต่อไป
* กิจกรรม อบรมคุณธรรมจริยธรรม (ค่ายธรรมะ 2 คืน 3 วัน)
* กิจกรรมบรรพชาอุปสมบทภิกษุสามเณรภาคฤดูฝน อุปสมบทเข้าพรรษา
* กิจกรรมอื่นๆในวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา
* กิจกรรมปฏิบัติธรรมทำวัตรสวดมนต์เย็น ประจำทุกวันอาทิตย์

อ้างอิง
เข็มกลัดทารา
เข็มกลัดทารา ( ) เป็นงานชิ้นสำคัญที่สุดชิ้นหนึ่งของศิลปะสมัยคริสเตียนยุคแรกศิลปะเกาะของไอร์แลนด์ เข็มกลัดทาราที่สร้างขึ้นเมื่อราว ค.ศ. 700 เป็นเข็มกลัดประดับที่มีขนาดยาว 7 นิ้ว ทำด้วยเงินชุบทองตกแต่งด้วยลวดลายลายสอดประสาน หรือ ปมเคลติคอย่างละเอียด ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ประคำมีรูปลักษณ์ของหัวสุนัขป่าและมังกรกว่ายี่สิบหัว
การออกแบบและกรรมวิธีของการสร้างงานชิ้นนี้ที่รวมทั้งการทำลายทองถักและการฝังประดับด้วยทองคำ, เงิน, ทองแดง, อำพัน และ แก้วเป็นงานฝีมือชั้นดี และแสดงถึงความก้าวหน้าของงานช่างทองในไอร์แลนด์ในคริสต์ศตวรรษที่ 7 โครงสร้างเป็นเชิงวงแหวนที่หมายความว่าเป็นแบบที่มิได้ออกเพื่อใช้เป็นเครื่องตรึงรัดเสื้อผ้า แต่เป็นเครื่องประดับโดยเฉพาะ เข็มกลัดทาราก็เช่นเดียวกับเข็มกลัดอื่น ๆ ในยุคเดียวกันที่ไม่มีรูปสัญลักษณ์ทางศาสนาของทั้งคริสเตียนหรือเพกัน และสร้างขึ้นสำหรับผู้มีฐานะดีและเกือบจะเป็นที่แน่นอนคือเป็นชาย เพื่อใช้เป็นเครื่องแสดงฐานะ
เข็มกลัดตั้งชื่อตามชื่อเนินทาราซึ่งเป็นที่สถิตย์ของประมุขแห่งกษัตริย์ไอร์แลนด์ (High Kings of Ireland) ในตำนาน แต่ตัวเข็มกลัดเองไม่มีหลักฐานที่เกี่ยวข้องกับทั้งเนินและประมุขแห่งกษัตริย์ เข็มกลัดพบเมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1850 ที่หาดเบ็ตตีสทาวน์ไม่ไกลจากเลย์ทาวน์ เคานตี้มีธ ผู้พบเป็นหญิงชาวนาหรือลูกชายสองคนผู้อ้างว่าพบในกล่องที่ฝังไว้ในทราย แต่มีหลายคนที่เชื่อกันว่ามิได้พบที่หาด แต่ลึกเข้าไป แต่ที่อ้างว่าพบที่หาดก็เพื่อจะหลีกเลี่ยงปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับผู้ที่เป็นเจ้าของที่ดิน ต่อมาก็ถูกขายให้แก่นักซื้อขายของเก่าผู้ตั้งชื่อใหม่ให้ขลังว่า “เข็มกลัดทารา”

อ้างอิง
บรรณานุกรม
*Boltin, Lee, ed.: Treasures of Early Irish Art, 1500 B.C. to 1500 A.D.: From the Collections of the National Museum of Ireland, Royal Irish Academy, Trinity College, Dublin, Metropolitan Museum of Art, 1977, ISBN 0-8709-9164-7.
*Susan Youngs (ed), "The Work of Angels", Masterpieces of Celtic Metalwork, 6th-9th centuries AD, 1989, British Museum Press, London, ISBN 0714105546
ดูเพิ่ม
* เข็มกลัดประดับ 
* ศิลปะเกาะ

แหล่งข้อมูลอื่น
*Exhibition image and decription