SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดปิบผลิวัน
วัดปิบผลิวัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศาลาใหม่ อำเภอตากใบ จังหวัดนราธิวาส มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 16 ไร่ อาณาเขต บริเวณวัดกว้างยาวด้านละ 160 เมตร

ประวัติ
วัดปิบผลิวันสร้างขึ้นเป็นวัดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2380 เดิมนามว่า วัดตะปัง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2385 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 19.15 เมตร ยาว 24 เมตร และปรากฏหลักฐานว่าพระอธิการพุดได้ขอพระราชทานวิสุงคามสีมาผ่านทางเจ้าเมืองกลันตัน และพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2441

วัดปิบผลิวัน ได้รับการขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2564
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถออกแบบโดยพระวินัยธรรม (จุ้ย) มีลักษณะเป็นเครื่องก่อทรงโรง ขนาด 4 ห้อง มีเฉลียงรอบ ด้านหน้ามีประตู 3 ช่อง ซุ้มประตูเป็นปูนปั้น เขียนสีประดับกระจก ซุ้มหน้าต่างเป็นปูนปั้นประดับกระจก มีรูปแบบเป็นทรงมณฑปยอดเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง เครื่องลำยองเป็นไม้จำหลัก มีบราลีตลอดสันหลังคา หน้าบันด้านทิศตะวันออกเป็นปูนปั้นเขียนสีรูปเทพนมอยู่ตรงกลาง ล้อมรอบด้วยลวดลายพันธุ์พฤกษา ส่วนหน้าบันด้านทิศตะวันตกเป็นปูนปั้นเขียนสีรูปพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณ ล้อมรอบด้วยลายพันธุ์พฤกษา ภายในมีพระประธานปูนปั้นลงรักปิดทองปางสมาธิ ประทับนั่งบนพุทธบัลลังก์ ด้านหลังเขียนด้วยลายเรือนแก้วประดับด้วยกอไม้เป็นฉากหลัง
กุฏิ 2 ชั้น มีหลังคาปีกนกลดชั้นและมีหลังคาลาดจากตัวเรือนชั้นบนลงมาอีกชั้นหนึ่ง ด้านหน้ากุฏิทำมุขจั่วรับทางเข้าหลัก หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผาและประดับด้วยปูนปั้น ส่วนตัวเรือนเป็นผนังไม้กระดานแบบตีซ้อนเกร็ดและมีการประดับตัวเรือนด้วยการประดับด้วยไม้แกะสลักฉลุลายที่ผนังภายนอกตัวเรือนและประดับเป็นช่องลม ส่วนหน้าต่างและลายฉลุบางส่วนตกแต่งด้วยการทาสีแดงและสีเหลือง
วิหารกว้าง 5.15 เมตร ยาว 12.50 เมตร โครงสร้างคอนกรีตและไม้ ศาลาการเปรียญกว้าง 9 เมตร ยาว 14.60 เมตร โครงสร้างคอนกรีตและไม้กุฏิสงฆ์จำนวน 5 หลัง โครงสร้างเป็นอาคารไม้ 4 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง หอระฆัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมไม้ และศาลาไม้อยู่ข้างอุโบสถ ลักษณะสถาปัตยกรรมท้องถิ่น ยกพื้น ประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ปูนปั้น

อ้างอิง
วัดเจริญสมณกิจ (จังหวัดภูเก็ต)
วัดเจริญสมณกิจ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาดใหญ่ อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต มีเนื้อที่ดิน 12 ไร่ 3 งาน 4 ตารางวา
วัดเจริญสมณกิจ หรือ วัดหลังศาล เพราะวัดตั้งอยู่ด้านหลังของศาลจังหวัด เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2494 โดยชาวบ้านได้ร่วมกันสร้าง โดยได้ซื้อที่ดินจากนายบวร กุลวนิช เนื้อที่ 8 ไร่ สร้างเป็นที่พักสงฆ์ขึ้นถวายพระอาจารย์เทศก์ หรือพระนิโรธรังสีคัมภีร์รปัญญาจารย์ ซึ่งเดินธุดงค์มาจากทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย พร้อมด้วยพระสหจร ต่อมานายบวร กุลวนิช ได้มอบที่ดินถวายเพิ่ม 4 ไร่ 3 งาน 4 ตารางวา รวมเป็นเนื้อที่ 12 ไร่ 3 งาน 4 ตารางวา ได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2503 กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัดโดยถูกต้องตามกฎหมายเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2505
วัดเจริญสมณกิจได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 30 เมตร ยาว 60 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2511

ที่ตั้งวัดอยู่เชิงเขาโต๊ะแซะ มีพื้นที่เป็นขั้น ๆ ทั้งหมด 7 ขั้น เสนาสนะในวัดได้แก่ อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 21.75 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 หลังคา 3 ลด ช่อฟ้าใบระกาประดับด้วยกระจกสี ศาลาการเปรียญกว้าง 9 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2498 และกุฏิสงฆ์ จำนวน 18 หลัง นอกจากนั้นยังมีสถานีวิทยุเสียงธรรม ศูนย์เด็กเล็กวัดเจริญสมณกิจ มูลนิธิวัดเจริญสมณกิจ

อ้างอิง
วัดหมอนนาง
วัดหมอนนาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหมอนนาง อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 10 ไร่ 80 ตารางวา ปัจจุบันมีพระอธิการโพธิรัตน์ จิตฺตปญฺโญ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดหมอนนางตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2385 เดิมวัดนี้มีชื่อเรียกว่า วัดหนองบัว เหตุเพราะเคยอยู่ริมหนองขนาดใหญ่ มีกอบัวขึ้นอยู่เต็มหนอง ต่อมาได้ย้ายมาตั้งทางทิศตะวันตก และห่างจากวัดเดิมครึ่งกิโลเมตร ด้วยเหตุผลประการใดนั้นไม่ปรากฏหลักฐาน ได้รับการตั้งชื่อวัดใหม่ว่า "วัดหมอนนาง" ซึ่งเป็นการตั้งชื่อตามชื่อของหมู่บ้านหมอนนางสิบสอง แต่ตัดคำว่า "สิบสอง" ออกคงเห็นว่ายาวเกินไป บริเวณที่ตั้งวัดกองหินตามธรรมชาติ ลักษณะคล้ายหมอน เรียกว่าหมอนนางสิบสองใกล้กับถ้ำนางสิบสอง อยู่ในที่ดินของศาลเจ้าจีนชื่อ ศาลเจ้าแม่นางสิบสอง เดิมก้อนหินมีจำนวน 12 ก้อนวางกองรวมกันอยู่ ปัจจุบันเหลือเพียง 4 ก้อน
วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2441 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2547

อ้างอิง
เอลฟ์ตัวนี้น่ารำคาญจริง ๆ
เอลฟ์ตัวนี้น่ารำคาญจริง ๆ ( ) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นแนวสุขนาฏกรรมจินตนิมิตโดยทันเน็ง นิ ฮักโก เผยแพร่ออนไลน์ทางเว็บไซต์ ComicWalker ของสำนักพิมพ์คาโดกาวะ โชเต็ง และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 4 ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอ Jumondo ออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนถึงมิถุนายน พ.ศ. 2565

ตัวละคร
; 
:

; 
:

; / 
:

; 
:

; 
:

; 
:

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* อนิเมะ เอลฟ์ตัวนี้น่ารำคาญจริง ๆ ที่ปีลีปีลี
* อนิเมะ เอลฟ์ตัวนี้น่ารำคาญจริง ๆ ที่อนิวัน-เอเชีย
* อนิเมะ เอลฟ์ตัวนี้น่ารำคาญจริง ๆ ที่วิว
* อนิเมะ เอลฟ์ตัวนี้น่ารำคาญจริง ๆ ที่แอมะซอน ไพรม์วิดีโอ
*
วัดศาลาดิน (จังหวัดอ่างทอง)
วัดศาลาดิน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลม่วงเตี้ย อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง
วัดศาลาดินตั้งวัดเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2470 แต่เป็นวัดที่ตั้งมาตั้งแต่สมัยอยุธยา ผู้สร้างวัดเป็นชาวมอญซึ่งมิได้บวช จีงเรียกว่า วัดเถรมอญ ต่อมากลายเป็นวัดร้าง จนถึง พ.ศ. 2470 ได้มีนายรอต มุ่งเขม่น, นายคุ้ม ศรีเมือง นายปุ้ย ฟักพู และนายเปรื่อง ได้ร่วมกันบูรณะวัดขึ้นโดยการสร้างเสนาสนะต่าง ๆ นิมนต์พระสงฆ์มาอยู่จำพรรษา มีศาลาดินเป็นที่บำเพ็ญกุศลและเปิดโรงเรียนประถมศึกษาขึ้น โดยได้รับการอุปถัมภ์จาก พลตรีหลวงวิศิษฐยุทธศาสตร์ บูรณะให้มั่นคงขึ้น ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดศาลาดิน" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2503 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2513
วัดมีเกจิอาจารย์คือ หลวงพ่อทรง ฉันทโสภี (พระครูสังฆรักษ์ทรง ฉนฺทโสภี) ด้วยเป็นพระเกจิอาจารย์อาวุโสของจังหวัดอ่างทอง จึงมักได้รับกิจนิมนต์จากวัดวาอารามทั่วประเทศ ให้ไปร่วมในพิธีพุทธาภิเษกวัตถุมงคลต่าง ๆ อย่างสม่ำเสมอ

รายนามเจ้าอาวาส
* พระยา พ.ศ. 2470–2475
* พระอธิการคำ พ.ศ. 2475–2483
* พระจำปา พ.ศ. 2483–2487
* พระอธิการวอน พ.ศ. 2487–2493
* พระจอม พ.ศ. 2493–2497
* พระสม พ.ศ. 2497–2501
* พระอธิการทิพย์ พ.ศ. 2501–2511
* พระสมบุญ พ.ศ. 2511–2512
* พระครูสังฆรักษ์ทรง ฉนฺทโสภี พ.ศ. 2513–2550

อ้างอิง
วัดใหญ่นครชุมน์
วัดใหญ่นครชุมน์ หรือ วัดนครชุมน์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนครชุมน์ อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี
วัดใหญ่นครชุมน์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2295 (ข้อมูลจากสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ) แต่ข้อมูลจากกรมศิลปากรระบุว่าสร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย โดยมีพระยาทองผาภูมิ (ธอ เสลานนท์) เป็นผู้สนับสนุนในการก่อสร้าง สิ่งก่อสร้างเก่าแก่ภายในวัด คือ อุโบสถ วิหาร เจดีย์บรรจุพระธาตุ และต้นโพธิ์ 3 ต้น ซึ่งปลูกคู่วัดมาแต่เดิม เสนาสนะต่าง ๆ ได้รับการบูรณะมาแล้วหลายครั้ง ครั้งแรกและครั้งที่สองไม่ปรากฏหลักฐาน ครั้งที่สามเมื่อปีระกา เอกศก 1271 (พ.ศ. 2452) โดยพระบุญเป็นผู้ปฏิสังขรณ์ และต่อมาครั้งที่ 4 ในปี พ.ศ. 2512 พระอธิการประเทินเป็นผู้ดำเนินการ และครั้งท้ายสุดในปี พ.ศ. 2532 ทำการซ่อมแซมกระเบื้องอุโบสถ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 ธั
วิหาร หรือชาวมอญเรียกว่า ปากี ลักษณะเป็นอาคารไม้ทรงไทยสร้างอยู่บนฐาน ก่ออิฐถมดิน 2 ชั้น ภายในมีพระพุทธรูป จำนวน 3 องค์ อุโบสถตั้งอยู่ภายในกำแพงแก้วสี่เหลี่ยมทึบเตี้ยบริเวณด้านหลังวิหาร ลักษณะเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ช่อฟ้าใบระกาปูนปั้น หน้าบันต่อเชื่อมกับผนังด้าน
หน้าและหลัง มีใบเสมาตั้งอยู่โดยรอบอุโบสถ เป็นใบเสมาหินทรายแดงเรียบไม่มีลวดลายตัวใบเสมา เจดีย์รายพบจำนวนหลายองค์ ลักษณะเป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนทรงระฆังและย่อมุมไม้สิบสองแบบมอญ ตั้งอยู่ด้านหน้าอุโบสถ 1 องค์ ด้านหลังพระอุโบสถ 2 องค์ มีธรรมาสน์ตั้งอยู่บนวิหาร ธรรมาสน์ไม้จำนวน 4 หลังชำรุดเหลือเฉพาะส่วนอาสน์ 2 หลังอีก 2 หลัง อยู่ในสภาพค่อนข้างสมบูรณ์ ลักษณะเป็นธรรมา
วัดบ่อทองคำ
วัดบ่อทองคำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวรอ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก

วัดบ่อทองคำเป็นวัดเก่าแก่ของพิษณุโลกมาตั้งแต่สมัยอยุธยา แต่ได้รกร้างมานาน เพิ่งประกาศเป็นวัดเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2543 ผู้ขออนุญาตสร้างวัดคือนายแกะ แก้วกล่ำ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2553 เมื่อ พ.ศ. 2524 ได้สร้างวิหารหลวงพ่อทองคำ
ชาวพิษณุโลกต่างรู้ดีกันว่าวัดบ่อทองคำเป็นแหล่งกรุพระเก่าแก่ มีการลักลอบขุดมานานแล้ว มีการขุดเจอพระทองคำ พระโบราณ เป็นจำนวนมาก จนต้องห้ามไม่ให้มีการขุด โดยเมื่อ พ.ศ. 2553 เจ้าอาวาสได้ขุดข้างวิหารหลวงพ่อทองคำ ขุดลึกลงไป 2 เมตร พบซากอิฐโบราณจำนวนมาก ฐานอิฐโบราณ ที่เป็นฐานเสากลมของวิหารหลังเก่า พบเพียงพระพิมพ์เนื้อโลหะ 1 ชิ้น และพระวัดนางพญา 2 องค์ และเมื่อขุดลึกไปอีก เจอภาชนะดินเผาโบราณจำนวนหลายไห ภายในบรรจุพระพิมพ์นางพญาพิมพ์ใหญ่จำนวนมาก คาดว่า เป็นพระสมัยอยุธยา

อ้างอิง
วัดราชฐานหลวงป่าแดง
วัดราชฐานหลวงป่าแดง เป็นวัดตั้งที่ตั้งอยู่ในเมืองเชียงตุง อำเภอเชียงตุง รัฐฉาน ประเทศพม่า

ตามตำนานระบุว่า เมื่อครั้งที่พระพุทธศาสนาคณะลังกาวงศ์ใหม่ หรือนิกายลีหล หรือหนป่าแดง ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่วัดป่าแดงมหาวิหาร และวัดมหาโพธาราม (วัดเจดีย์เจ็ดยอด) จังหวัดเชียงใหม่ สงฆ์คณะนี้สืบทอดมาจากคณะสงฆ์ล้านนาจำนวน 12 รูป ที่เดินทางไปบวชเรียนใหม่ยังลังกาทวีป คณะสงฆ์ฝ่ายป่านี้ มีพระโสมจิตรเถระเป็นผู้นำเข้าเมืองเชียงตุงเมื่อราว พ.ศ. 1989 โดยวัดราชฐานหลวงป่าแดงสร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าศรีสุธรรมจุฬามณีราช จุลศักราช 873 หรือ พ.ศ. 2002 เพื่อถวายเป็นวัดฝ่ายอรัญวาสี วัดได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์เรื่อยมาเนื่องจากเป็นวัดที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ของเชียงตุง
วัดมีวิหารหลวงศิลปะมัณฑะเลย์ผสมไทใหญ่พื้นเมือง มีศิลาจารึกและหอธรรมบรรจุตำนานและคัมภีร์ต่าง ๆ บริเวณฐานประทักษิณรอบเจดีย์ มีการเจาะช่องจรนำเพื่อประดิษฐานพระพุทธรูป ส่วนรองรับองค์ระฆังทำเป็นบัวคว่ำ องค์ระฆังทรงคอดปลายมีการประดับรัดอก โดยรวมแล้วได้รับอิทธิพลศิลปะล้านนา นอกจากนี้ยังมีพระพุทธรูปล้านนาสกุลช่างเชียงราย อยู่บริเวณด้านหน้าพระประธานในวิหาร ส่วนพระประธานเป็นพระพุทธรูปสำริด ศิลปะล้านนาช่วงกลางถึงปลายพุทธศตวรรษที่ 21

อ้างอิง
วัดโพธิ์เผือก (ตำบลบ้านใหม่)
วัดโพธิ์เผือก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่เลขที่ 1 หมู่ที่ 2 ในตำบลบ้านใหม่ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 16 ไร่ 3 งาน 50 ตารางวา

วัดโพธิ์เผือกตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2380 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2390 ต่อมาได้กลายสภาพเป็นวัดร้าง จนได้รับการบูรณะอีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2437 ได้รับการพัฒนามาตามลำดับ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2560 ในอดีตเคยเป็นที่พักทัพของสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ที่รวบรวมกำลังพลตีค่ายของพม่าออกมาก่อนที่จะไปเมืองจันทบุรี (เรียกว่า ทุ่งมะขามหย่อง) ภายในวัดจึงได้มีการหล่อพระบรมรูปของสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบ อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6.50 เมตร ยาว 18.25 เมตร โครงสร้างก่ออิฐถือปูน ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานนามว่า หลวงพ่อจ้อย สร้างขึ้นเมื่อ ร.ศ. 131 (พ.ศ. 2456) ด้วยโลหะผสม ศาลาการเปรียญหลังใหม่ กว้าง 10.25 เมตร ยาว 17.78 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ.2516 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 7 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ และหอระฆัง แต่เดิมวัดมีศาลาการเปรียญเก่าและกุฏิหลังเก่าเป็นทรงไทย แต่พังลงแม่น้ำ วัดยังมีธรรมาสน์เก่าแก่ที่สร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา

อ้างอิง
วัดท่าคอย
วัดท่าคอย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเพชรบุรี ในตำบลท่าคอย อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี มีเนื้อที่ 16 ไร่ 1 งาน 14 ตารางวา อยู่ใกล้กับชุมชนใหญ่ ๆ คือชุมชนเขตตลาดอำเภอท่ายางและชุมชนหมู่บ้านท่าคอย

วัดท่าคอยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2313 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2522 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 29 เมตร ยาว 47 เมตร และได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติเมื่อ พ.ศ. 2536
เสนาสนะที่มีรูปแบบสถาปัตยกรรมสมัยอยุธยา ได้แก่ อุโบสถหลังเก่าซึ่งมีลวดลายการปั้นหน้าบันและซุ้มประตู กุฎิวัดท่าคอยนั้นเดิมสร้างทางทิศใต้ของวัด เป็นกุฎิชั้นเดียวสร้างแบบดาวล้อมเดือน เป็นที่นิยมกันมากในการสร้างวัดในสมัยนั้น เป็นกุฎิหมู่ มีทั้งหมด 7 หลัง แบ่งได้ 15 ห้อง ตรงกลางเป็นหอฉัน ทางขึ้นด้านทิศเหนือ สร้างแต่เมื่อใดไม่ทราบ มีการบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2500 แต่จนถึง พ.ศ. 2535 ก็ได้ทรุดโทรมลงอีก ในสมัยพระมหากลีบ วรปณฺโญ จึงได้ย้ายกุฎิไปสร้างด้านทิศเหนือของวัด ติดแม่น้ำเพชรบุรี เป็นกุฎิสองชั้น จำนวน 8 หลัง เหมือนกุฎิหลังเก่าแต่ให้เป็นกุฎิเดี่ยว ซึ่งกุฎิเป็นลักษณะแบบอยู่รวมกันและสามารถเดินถึงกันได้หมด การก่อสร้างเริ่มขึ้นเมื่อ 13 มกราคม พ.ศ. 2538 เป็นอ
เจดีย์มีจำนวน 4 องค์ไม่สามารถระบุได้ว่าสร้างมาตั้งแต่เมื่อใด มียอดแหลม และย่อมุมไม้สิบสอง ชาวบ้านได้บริจาคเงินเพื่อบูรณะเจดีย์เมื่อ พ.ศ. 2534 ใช้เงินในการบูรณะทั้งสิ้น 48,000 บาท และได้นำอัฐิของบรรพบุรุษมาบรรจุไว้ ณ เจดีย์เหล่านี้

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการพลบ รับหน้าที่และพ้นหน้าที่เมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐานชัด
* พระอธิการฉิม สกุโณ มรณภาพ เมื่อ พ.ศ. 2482
* พระครูทัศนียคุณ (รวม ทสฺสนีโย) พ.ศ. 2482–2521
* พระมหาสุมนัส เขจิตโต พ.ศ. 2522–2528
* พระมหากลีบ วรปญโญ พ.ศ. 2529–2542 (ลาออก) 
* พระครูสิริทัศนียคุณ (เล็ก ปญฺญาวุโธ) ตั้งแต่ 1 มกราคม พ.ศ. 2542 – ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดบางผึ้ง (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดบางผึ้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางผึ้ง อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบันมีพระครูปลัดสายัณห์ ปญฺญาทีโป เป็นเจ้าอาวาส

วัดบางผึ้งตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2416 ขุนประชา พลูศิริ เป็นผู้มอบที่ดินถวายสร้างวัด จำนวน 8 ไร่ 1 งาน 35 วา ปัจจุบันมีเนื้อที่ 20 ไร่ มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2484 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2552 นอกจากนั้นทางวัดยังให้ราชการใช้ที่ดินวัดตั้งโรงเรียน คือ โรงเรียนวัดบางผึ้ง ก่อตั้งเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2465 เริ่มแรกใช้ศาลาการเปรียญวัดเป็นที่ศึกษา ปัจจุบันเปิดทำการสอนตั้งแต่ชั้นอนุบาล 1 ถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 6
วัดบางผึ้งมีพระพุทธรูปหลวงพ่อโตประดิษฐานเป็นพระคู่บ้านคู่เมืองของตำบลบางผึ้ง ตามประวัติเล่าว่า พระหลวงพ่อโต ลอยน้ำมามีประชาชนเห็นจึงได้นำเชือกไปผูกและช่วยกันลากขึ้นจากน้ำ แต่ทำอย่างไรก็ไม่สำเร็จ จึงมีเณรองค์หนึ่งมาอาสาโดยใช้สายสิญจน์เพียงเส้นเดียวก็สามารถนำขึ้นจากน้ำได้ จึงนำมาประดิษฐานที่วัดบางผึ้งจนถึงทุกวันนี้

อ้างอิง
วัดตองปุ (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดตองปุ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บริเวณที่แม่น้ำป่าสักและแม่น้ำลพบุรีไหลมาบรรจบกัน ในตำบลบ้านเกาะ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งเขตวัดเนื้อที่ 21 ไร่ 2 งาน 76 ตารางวา
วัดตองปุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1920 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2499 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2507 ตามประวัติเล่าว่าเป็นวัดที่สมเด็จพระนเรศวรมหาราชสร้างถวายเป็นที่จำพรรษาแด่พระมหาเถรคันฉ่อง พระเถระผู้ใหญ่ชาวรามัญ ต่อมาวัดตองปุกลายสภาพเป็นวัดร้างอยู่ระยะหนึ่ง พระที่เคยจำพรรษาอยู่ก็ย้ายไปประจำ ณ วัดสะแก โดยพระปลัดนาคที่จำพรรษาอยู่วัดสะแก มักมาท่องหนังสือที่วัดตองปุเป็นประจำ จนภายหลังมีการสร้างเพิง ต่อมาชาวบ้านที่เลื่อมใสและเป็นญาติโยมก็หันมาทำบุญ ณ วัดตองปุนี้อีกครั้ง ทำให้วัดตองปุมีการพัฒนาการก่อสร้างเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารหลวงพ่อโต แต่เดิมเป็นอุโบสถมหาอุดหลังเก่า ต่อมาได้บูรณะอุโบสถและหลวงพ่อโต หน้าอุโบสถและพระประธานหันหน้าไปทางทิศตะวันตก ลักษณะโบสถ์รามัญ เดิมสร้างขึ้นเพื่อใช้ประกอบพิธียันกิจ พิธีสวดพระปริตร ปลุกเสกน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ ปลุกเสกเครื่องรางของขลังในสมัยกรุงศรีอยุธยา และเรื่อยมาจนถึงสมัยกรุงรัตนโกสินทร์

อ้างอิง
วัดดอยพระธาตุ
วัดดอยพระธาตุ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บ้านแม่กุใหม่ท่าซุง หมุ่ที่ 9 ในตำบลแม่กุ อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 23 ไร่ 1 งาน 75 ตารางวา

วัดดอยพระธาตุ หรือ วัดพระธาตุ สร้างวัดมาตั้งแต่โบราณมาแล้ว สันนิษฐานว่า เป็นโบราณสถานในสมัยอยุธยาถึงสมัยรัตนโกสินทร์ แต่ต่อมาได้กลายสภาพเป็นวัดร้าง และได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ให้เป็นวัดมีพระสงฆ์ขึ้นมาใหม่ กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2523 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2531
ที่ตั้งวัดเป็นเนินภูเขา สภาพแวดล้อมเป็นที่นาและหมู่บ้าน เสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญกว้าง 10 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2498 กุฏิสงฆ์สร้างด้วยไม้ 2 หลัง เจดีย์เก่าแก่อายุราว 200 ปี ฐานกว้างด้านละ 3 เมตร สูง 6 เมตร ชาวบ้านในหมู่บ้านเชื่อว่ามีนาคอาศัยอยู่ที่เจดีย์

อ้างอิง
วัดเหนือ (อำเภอเมืองร้อยเอ็ด)
วัดเหนือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองร้อยเอ็ด จังหวัดร้อยเอ็ด เป็นวัดที่เก่าแก่ที่สุดของจังหวัดร้อยเอ็ด เนื้อที่วัดประมาณ 9 ไร่
ที่ตั้งวัดอยู่บนเนินสูงเรียกว่า โนนวัดเหนือ คาดว่าอาจเป็นศูนย์กลางของชุมชนในระยะแรก เพราะเป็นจุดที่สูงที่สุดภายในเมืองร้อยเอ็ด ปรากฏหลักฐานชุมชนโบราณที่มีอายุกว่า 1000 ปี มีสำนวนที่กล่าวกันต่อมาว่า "วัดเหนือคู่บ้าน วัดกลางคู่เมือง" เพราะว่าวัดเหนือสร้างขึ้นในตอนที่จังหวัดร้อยเอ็ดยังเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ชื่อ บ้านกุ่มฮ้าง ส่วนวัดกลางนั้นสร้างตอนที่จังหวัดร้อยเอ็ดเป็นเมืองสาเกตุนครที่เจริญรุ่งเรืองแล้ว หลักฐานทางโบราณคดีคือร่องรอยเสาหินโบราณแปดเหลี่ยม (หินยุคใหม่ อายุ 3,000 ปี) สูง 1.5 เมตร คล้ายศิวลึงค์ของศาสนาพราหมณ์ ตรงฐานมีกลีบบีวคว่ำบัวหงาย จารึกอักษรปาลวะของอินเดียสมัยคุปตะ ตรงกับสมัยทวาราวดี และเขียนข้อความว่า "ปุญณธมะณธ" สร้างโดยคนมีบุญขอบ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ คือ พระธาตุองค์ใหญ่ทรงบัวเหลี่ยมมุงแบบศิลปะล้านช้าง เรียกกันว่า พระธาตุยาคู อายุราวพุทธศตวรรษที่ 24–25 ด้านในองค์พระธาตุก่อด้วยอิฐขนาดใหญ่ ส่วนด้านนอกก่อด้วยอิฐขนาดเล็กกว่าและมีการฉาบปูน คาดว่าอาจสร้างขึ้นครั้งแรกตั้งแต่สมัยทวารวดีเพราะในยุคนั้นมักก่อด้วยอิฐขนาดใหญ่ ต่อมาคงได้รับการบูรณะจนมีรูปแบบอย่างปัจจุบัน โบราณวัตถุสมัยทวารวดีอีกชิ้นคือใบเสมาหินทรายศิลปะทวารวดีหลายใบฝังอยู่รายรอบพระธาตุ พบเมื่อ พ.ศ. 2526 ระหว่างการบูรณปฏิสังขรณ์องค์พระธาตุ โดยตั้งอยู่ล้อมรอบพระธาตุ เป็นใบเสมาที่สลักแกนกลางเป็นลายสถูปหรือหม้อน้ำ ส่วนฐานสลักเป็นลายกลีบบัว สิมอีสานแบบมหาอุดอายุ 200 ปี อิทธิพลล้านช้าง มีลักษณะเตี้ย กว้าง หน้าต่างปิดตาย ผ
ิมอีสานแบบมหาอุดอายุ 200 ปี อิทธิพลล้านช้าง มีลักษณะเตี้ย กว้าง หน้าต่างปิดตาย ผู้หญิงไม่สามารถเข้าไปในสิมได้
วัดพระยาออก
วัดพระยาออก เป็นโบราณสถานที่ตั้งอยู่ภายในโรงเรียนพิบูลวิทยาลัย ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากแนวคูเมืองและกำแพงเมืองชั้นใน ในตำบลทะเลชุบศร อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี
ประวัติ
วัดพระยาออกสร้างขึ้นสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ประวัติการสร้างไม่ชัดเจน ศาสนาสถานแห่งนี้มีพระพุทธรูปปูนปั้นขนาดใหญ่ศิลปะอยุธยา ชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อขาว ด้านหลังองค์พระมีผนังก่ออิฐถือปูนติดอยู่ทั้งหมดตั้งประดิษฐานบนฐานศิลาแลง และยังพบชิ้นส่วนพระพุทธรูปหินทรายสมัยลพบุรี สภาพชำรุดไม่สมบูรณ์ จำนวน 11 ชิ้น จากรูปแบบศิลปกรรมของพระพุทธรูปปูนปั้นหลังติดผนังอุโบสถที่ไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้ ทำให้สามารถกำหนดค่าอายุของวัดพระยาออกได้ว่าอาจสร้างขึ้นในสมัยอยุธยา สันนิษฐานว่าสร้างราว พ.ศ. 2209–2231 ในรัชสมัยสมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 8
โรงเรียนพิบูลวิทยาลัยได้ทำวิหารโถงทรงจัตุรมุขคลุมทับเหนือพระประธาน ผนังปูนและฐานศิลาแลงเมื่อ พ.ศ. 2516 โดยมีสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (ปุ่น ปุณฺณสิริ) ได้เสด็จมาทรงวางศิลาฤกษ์ กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 53 ตอนที่ 24 เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2479

การสำรวจเบื้องต้นภายในเขตโบราณสถานวัดพระยาออก ยังได้พบบ่อน้ำศิลาแลง มีกรงเหล็กสร้างครอบทับอีกชั้นหนึ่งอยู่ในบริเวณใกล้เคียงกันด้วย
หลวงพ่อขาว
หลวงพ่อขาว เป็นพระพุทธรูปปูนปั้น หน้าตักกว้าง 4.2 เมตร ประทับนั่งปางสมาธิขัดราบ เหนือฐานบัว ปัจจุบันได้ถูกพอกทับเป็นฐานหน้ากระดาน ครองจีวรห่มเฉียง ชายสังฆาฏิตัดตรงยาวจรดพระนาภี ชายจีวรยาวพาดข้อพระกรซ้าย พระพักตร์ค่อนข้างเหลี่ยม พระขนงต่อกันคล้ายปีกกา ได้รับอิทธิพลศิลปะเขมร พระรัศมีเป็นเปลวซึ่งได้รับอิทธิพลของศิลปะสมัยสุโขทัย มีลักษณะศิลปะอู่ทองรุ่นที่ 2 สิ่งที่แปลกคือ องค์พระหันพระพักตร์ไปทางทิศตะวันตกซึ่งหันพระพักตร์แบบเดียวกับพระประธานในอุโบสถวัดพระศรีรัตนมหาธาตุ วัดพุทไธศวรรย์ วัดพระราม และวัดมหาธาตุ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา จึงสันนิษฐานว่าอาจสร้างในยุคอยุธยาตอนต้น
พระประธานองค์นี้มีผนังก่ออิฐฉาบปูนพร้อมเสา 2 ต้น ติดอยู่ที่ด้านหลังโดยมีความกว้างน้อยกว่าขนาดหน้าตักของพระพุทธรูปประธานเพียงเล็กน้อย ส่วนความสูงของผนังปูนแผ่นนี้อยู่ที่ระดับประมาณพระเนตรของพระประธานเท่านั้น พระประธานและผนังปูนนี้ตั้งวางอยู่บนฐานศิลาแลงขนาดใหญ่

อ้างอิง
วัดดงเสลา
วัดดงเสลา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลองค์พระ อำเภอด่านช้าง จังหวัดสุพรรณบุรี มีเนื้อที่ประมาณ 60 ไร่
ประวัติ
ไม่ปรากฏหลักฐานว่าวัดดงเสลาสร้างมาตั้งแต่เมื่อใดและใครเป็นคนสร้าง แต่จากชื่อวัดเล่ากันว่า สมัยก่อนบริเวณนี้เป็นป่าดงดิบซึ่งเต็มไปด้วยต้นเสลา (ป่า) มีลำต้นใหญ่หลายคนโอบจำนวนมาก จึงได้ตั้งชื่อหมู่บ้านนี้ว่าบ้านดงเสลา และได้จัดสร้างวัดดงเสลาขึ้นมาคู่กับหมู่บ้าน สมัยก่อนชาวบ้านเป็นชุมชนลาวที่อพยพมาจากเวียงจันทน์ บ้างก็บอกว่าาอพยพมาจากเมืองเขมร สมัยสงครามอยุธยา โดยมีหลักฐานเป็นพระพุทธรูปปางนาคปรกเก่าแก่ศิลปะบายน อายุหลายร้อยปี เนื้อหินศิลาแลงหน้าตัก 12 นิ้ว ที่คนพบได้ในบริเวณที่สร้างอุโบสถมหาอุด ซึ่งน่าจะเป็นพระพุทธรูปที่คนอพยพมาในสมัยนั้นได้นำมาด้วย ต่อมาชาวกะเหรี่ยงซึ่งนับถือผี มาปล้นหมู่บ้านและเผาหมู่บ้านและวัดจนหมดสิ้น ชาวบ้านได้อพยพไป
เหรี่ยงซึ่งนับถือผี มาปล้นหมู่บ้านและเผาหมู่บ้านและวัดจนหมดสิ้น ชาวบ้านได้อพยพไปตั้งรกรากใหม่ณ บริเวณบ้านหนองปรือ อำเภอหนองปรือ จังหวัดกาญจนบุรี วัดอยู่ในสภาพร้าง
จน พ.ศ. 2513 หลวงกุน สุทฺธิสีโล จาก จังหวัดสิงห์บุรี ได้เดินธุดงค์มาถึงบริเวณวัดร้างแห่งนี้ กำนันสาลี สำลีอ่อน และชาวบ้านได้นิมนต์ให้หลวงพ่อกุนอยู่จำพรรษาและได้ร่วมกันสร้างวัดดงเสลาขึ้นมาใหม่ในบริเวณปัจจุบัน อย่างไรก็ตามสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2484 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 25 เมตร ยาว 46 เมตร

หลวงพ่อขุนด่าน
ภายในอุโบสถมหาอุดประดิษฐาน หลวงพ่อขุนด่าน หรือ พระพุทธสุพรรณมุนีศรีศาสดา เป็นพระพุทธรูปศิลปะอู่ทองปางพิจารณาชราธรรมองค์ใหญ่ที่สุด อาจถือว่าเป็นองค์เดียวในโลก มีหน้าตักกว้าง 16 ศอก สูง 20 ศอก เนื้อทองเหลืองรมดำ
ประเพณีการถวายดาบหลวงพ่อขุนด่าน มีมาตั้งแต่สร้างองค์หลวงพ่อ ชาวบ้านที่มากราบไหว้ขอพระหลวงพ่อขุนด่าน เชื่อกันว่าสามารถตัดทุกข์ ตัดเคราะห์ ให้เบาบางลง ให้ร้ายกลับกลายเป็นดี เมื่อประสบความสำเร็จ จึงนำดาบมาแก้บนหลวงพ่อขุนด่านกันเป็นจำนวนมาก ส่วนประเพณีห่มผ้าหลวงพ่อขุนด่านจะจัดขึ้นช่วงใกล้สิ้นปีของทุกปี และจะจัดพร้อมกับงานประจำปีปิดทอง ถวายดาบหลวงพ่อขุนด่าน

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการกุน สุทฺธิสีโล พ.ศ. 2513–2535 (มรณภาพ)
* เจ้าอธิการสมชาย ชยธมฺโม พ.ศ. 2535–2551 (ลาสิกขา)
* พระครูโสภิตสุวรรณาภรณ์ (กฤติธี สุเมธี) พ.ศ. 2551–ปัจจุบัน

อ้างอิง
เรือบรรทุกเครื่องบินคางะ
{|

|}

เรือบรรทุกเครื่องบินคางะ ( ) เป็นเรือบรรทุกอากาศยานที่กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นสร้างขึ้น ชื่อนี้มาจากอดีตจังหวัดคางะซึ่งตั้งอยู่ที่จังหวัดอิชิกาวะในปัจจุบัน เรือลำนี้เดิมตั้งใจจะให้เป็นเรือประจัญบานชั้นโทซะ แต่ได้รับการดัดแปลงเป็นเรือบรรทุกเครื่องบินตามความในสนธิสัญญานาวิกวอชิงตันเพื่อใช้แทนเรืออามางิที่เสียหายจนซ่อมแซมไม่ได้ ต่อมาในช่วง ค.ศ. 1933–1935 มีการสร้างเรือคางะขึ้นใหม่ โดยเพิ่มระดับความเร็วและปรับปรุงด้านอื่น ๆ
เรือคางะเข้าร่วมกองทัพอากาศยานที่ 1 ในยุทธนาวีที่มิดเวย์เมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1942 ต่อมาเมื่อทิ้งระเบิดใส่กองทัพอเมริกันบนอะทอลล์แล้ว เรือคางะและเรืออื่น ๆ อีกสามลำถูกอากาศยานอเมริกันและเรือบรรทุกอื่น ๆ คือ เอนเทอร์ไพรซ์, ฮอร์เนต, และยอร์กทาวน์ เข้าโจมตีจากมิดเวย์ เครื่องบินดำดิ่งทิ้งระเบิดจากเรือเอนเทอร์ไพรซ์ได้จมเรือคางะ การสูญเสียของคางะและเรือบรรทุกเครื่องบินสามลำของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นที่มิดเวย์เป็นความพ่ายแพ้ทางยุทธศาสตร์ที่สำคัญสำหรับญี่ปุ่นและมีส่วนที่สำคัญต่อชัยชนะอย่างล้นหลามของฝ่ายสัมพันธมิตรในมหาสมุทรแปซิฟิก

Research Vessel Petrel ค้นพบซากเรือคางะที่ก้นทะเลในมหาสมุทรแปซิฟิกเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 2019
ดูเพิ่ม
* เรือบรรทุกเครื่องบินฮิริว
* เรือบรรทุกเครื่องบินโซริว

อ้างอิง

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
วัดสาวชะโงก
วัดสาวชะโงก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำบางปะกง ในตำบลสาวชะโงก อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา
วัดสาวชะโงกตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2356 โดยมีนายนุช นางยัง ชาวคลองสองพี่น้อง อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา เป็นผู้ริเริ่มสร้างวัด โดยอุทิศที่ดินประมาณ 6 ไร่ เพื่อก่อสร้างวัด เริ่มแรกมีกุฏิมุงหลังคาด้วยจาก ต่อมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2380 ทางวัดและญาติโยมได้ดำเนินการก่อสร้างอุโบสถ กว้าง 5 เมตร ยาว 8 เมตร และกุฏิสงฆ์ แต่เนื่องจากที่ทุนทรัพย์น้อยจึงก่อสร้างไม่แล้วเสร็จ จนต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2392 ขุนพัส (รั้ง) ได้ร่วมกับชาวบ้านดำเนินการปฏิสังขรณ์วัดเพิ่มเติมรวมถึงได้ทำการผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2392 ต่อมาเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2457 นายเจิม ซึ่งเป็นบุตรของนายโตกับอำแดงกลิ่น อยู่คลองบ้านหมู่ ได้บริจาคที่ดินถวายให้วัดสาวชะโงกเป็นที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 48 ไร่ 96 ตารา
องบ้านหมู่ ได้บริจาคที่ดินถวายให้วัดสาวชะโงกเป็นที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 48 ไร่ 96 ตารางวา ต่อมาเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2543 นายเฉลิม เดชสุภะพงษ์ ได้มอบที่ดินให้เป็นที่กัลปนา จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 3 ไร่ 3 งาน 40 ตารางวา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2512
เหตุที่ชื่อว่าวัดสาวชะโงกเพราะมีตำนานเล่าว่า ได้มีการยกขันหมากมาทางเรือ เพื่อมาสู่ขอเจ้าสาว เมื่อขบวนขันหมากใกล้มาถึง เจ้าสาวได้ชะโงกหน้าดูขบวนขันหมาก ทำให้พลัดตกลงมาจากเรือนเสียชีวิต ต่อมาพ่อแม่เจ้าสาวได้ยกที่ดินผืนนี้ถวายสร้างเป็นวัด จึงได้ตั้งชื่อเป็นอนุสรณ์แด่ผู้เสียชีวิตว่า "วัดสาวชะโงก"

วัดมีเกจิอาจารย์ดังเป็นที่เคารพศรัทธาแก่พุทธศาสนิกชนทั่วไป คือ พระครูนันทธีราจารย์ (หลวงพ่อเหลือ) ท่านสร้างผ้ายันต์แดงแจกทหารในสงคราม แต่ที่โดดเด่นเป็นที่กล่าวถึงคือ ปลัดขิก ภายในวัดมีรอยพระพุทธบาทจำลอง อายุร้อยกว่าปี
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการสังข์ พ.ศ. 2356–2396
* พระอธิการขิก พ.ศ. 2396–2451
* พระอธิการแบน พ.ศ. 2451–2460
* พระอธิการชื่น พ.ศ. 2460–2474
* พระครูนันทธีราจารย์ (หลวงพ่อเหลือ) พ.ศ. 2474–2488
* พระอธิการหงวน พ.ศ. 2488–2490
* พระอธิการช้วน (รักษาการ) พ.ศ. 2490–2492
* พระครูถาวรธรรมานุวัตร (จวน) พ.ศ. 2492–2547
* พระอธิการประเสริฐ ปัญญาวโร พ.ศ. 2548–2553
* พระครูนันทธีรานุวัตร(ธีรศักดิ์ ฐาตุกาโม) พ.ศ. 2554 ถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดจรเข้ตาย
วัดจรเข้ตาย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองท่าลาดและคลองจรเข้ตาย ในตำบลบางคา อำเภอราชสาส์น จังหวัดฉะเชิงเทรา

จากประวัติวัดระบุว่าสร้างขึ้นในปีระกา พ.ศ. 2428 โดยมีนายเปียและนางจิ๋ว สามีภรรยาได้ริ่เริ่มตั้งวัดขึ้นด้วยทุนทรัพย์ส่วนตัว ร่วมกับราษฎรละแวกท้องถิ่น มีพระอาจารย์กล้องเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก อย่างไรก็ตามสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2324 ในสมัยพระครูไฝ บัณฑิโต เป็นเจ้าอาวาส มีการทุบอุโบสถหลังเก่าที่ทรุดโทรมแล้วสร้างใหม่โดยได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2502
บริเวณหมู่บ้านมีตำนานเกี่ยวกับจระเข้ คือ เมื่อหมู่บ้านตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2400 นายสามออกไปเลี้ยงควายแล้วหายไป ชาวบ้านได้ออกไปตามหาพบว่าโดนจระเข้ลากไปกินที่หนองน้ำแห่งหนึ่ง รวมถึงวัว ควาย และสัตว์เลี้ยงก็โดนจระเข้ลักไปกินอีก จึงได้ติดต่อหมอจระเข้มาทำการปราบ โดยทำการตั้งศาลเพียงตาตรงปากคลองที่แยกจากคลองท่าลาดเพราะเชื่อว่าเป็นถ้ำจระเข้ ในที่สุดสามารถปราบจรเข้าได้มากมายและนำมารวมกันตรงศาลเพียงตา จึงเรียกหมู่บ้านว่า "บ้านจรเข้ตาย" บริเวณวัดจึงมีศาลเพียงตาอยู่

อ้างอิง
ยูเอสเอส ฮอร์เน็ต (CV-8)
{|

|}

ยูเอสเอส ฮอร์เน็ต ( ) เป็นเรือบรรทุกอากาศยานของกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา ในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง โดยเป็นส่วนหนึ่งของเรือบรรทุกเครื่องบินชั้นยอร์กทาวน์ ซึ่งเธอได้เริ่มการตีโฉบฉวยดูลิตเติลเหนือน่านฟ้ากรุงโตเกียว ต่อด้วยยุทธนาวีที่มิดเวย์ และในการทัพหมู่เกาะโซโลมอนเธอได้ทำการบุกยึดและป้องกันกัวดัลคะแนลและถูกจมในยุทธนาวีที่หมู่เกาะซานตาครูซ

ซากของเรือฮอร์เน็ตได้ถูกค้นพบที่ก้นทะเลในมหาสมุทรแปซิฟิกแถวหมู่เกาะโซโลมอนในเดือนมกราคม ค.ศ. 2019

ดูเพิ่ม
* ยูเอสเอส ยอร์กทาวน์ (CV-5)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
เรือหลวงอาร์ครอยัล (91)
{|

|}
เรือหลวงอาร์ครอยัล ( ) เป็นเรือบรรทุกอากาศยานสร้างสำหรับราชนาวีโดยได้เข้าร่วมในสงครามโลกครั้งที่สอง

เรืออาร์ครอยัลเกือบได้ออกรบทางเรือมากที่สุดในสงครามโลกครั้งที่สอง โดยเธอมีส่วนในการไล่ล่าเรืออู ออกรบที่นอร์เวย์ ออกค้นหาและจมเรือประจัญบานบิสมาร์ค โดยเรืออาร์ครอยัลได้รอดพ้นจากอันตรายมาได้หลายต่อหลายเหตุการณ์จนถูกเรียกว่า 'เรือนำโชค' แต่เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1941 เธอได้ถูกตอร์ปิโดที่ยิงโดยเรือดำน้ำเยอรมัน อู-81 จนเสียหายหนักและจมลงในอีกวันต่อมา

ซากของเรืออาร์ครอยัลได้ถูกค้นพบในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2002

อ้างอิง
วัดเกาะ
วัดเกาะ อาจหมายถึง
* วัดเกาะ กรุงเทพมหานคร
* วัดเกาะ จังหวัดชัยนาท
* วัดเกาะ จังหวัดชัยภูมิ
* วัดเกาะ จังหวัดนครราชสีมา
* วัดเกาะ จังหวัดพิจิตร
* วัดเกาะ จังหวัดพิษณุโลก
* วัดเกาะ จังหวัดเพชรบุรี
* วัดเกาะ จังหวัดระยอง
* วัดเกาะ จังหวัดราชบุรี
* วัดเกาะ จังหวัดสงขลา
* วัดเกาะ จังหวัดสมุทรสาคร
* วัดเกาะ อำเภอกงไกรลาศ จังหวัดสุโขทัย
* วัดเกาะ อำเภอศรีสำโรง จังหวัดสุโขทัย
* วัดเกาะ อำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย
* วัดเกาะ จังหวัดสุพรรณบุรี
* วัดเกาะ อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง
* วัดเกาะ อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง
แขวงบางจาก (เขตพระโขนง)
ที่ตั้งและอาณาเขต
แขวงบางจากตั้งอยู่ทางตอนกลางเยื้องตะวันออกของเขตพระโขนง มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงอื่นเรียงตามเข็มนาฬิกาดังนี้
* ทิศเหนือ ติดต่อกับแขวงพระโขนงเหนือ (เขตวัฒนา) และแขวงอ่อนนุช (เขตสวนหลวง) มีซอยสุขุมวิท 81 (ศิริพจน์), คลองบางนางจีน, คลองขวางบน, คลองสวนอ้อย, ลำราง, คลองบ้านหลาย, ซอยวชิรธรรมสาธิต 57 แยก 41 (พัฒนพล), ซอยวชิรธรรมสาธิต 57 (สามพี่น้อง) และซอยวชิรธรรมสาธิต 57 แยก 36 (ยาจิตร์) เป็นเส้นแบ่งเขต
* ทิศตะวันออก ติดต่อกับแขวงอ่อนนุช (เขตสวนหลวง) และแขวงหนองบอน (เขตประเวศ) มีคลองเคล็ดเป็นเส้นแบ่งเขต
* ทิศใต้ ติดต่อกับแขวงบางนาเหนือ (เขตบางนา) มีถนนอุดมสุข ซอยอุดมสุข 29 (พุทธวิถี 1), ซอยวชิรธรรมสาธิต 32 (จุฬา 4) และซอยสุขุมวิท 10
ดมสุข ซอยอุดมสุข 29 (พุทธวิถี 1), ซอยวชิรธรรมสาธิต 32 (จุฬา 4) และซอยสุขุมวิท 101/1 (วชิรธรรมสาธิต) เป็นเส้นแบ่งเขต
* ทิศตะวันตก ติดต่อกับแขวงพระโขนงใต้ (เขตพระโขนง) มีถนนสุขุมวิทเป็นเส้นแบ่งเขต
แขวงพระโขนงใต้
พระโขนงใต้ เป็นแขวงหนึ่งในพื้นที่เขตพระโขนง กรุงเทพมหานคร เป็น 1 ใน 13 แขวงที่ตั้งขึ้นใหม่ล่าสุดตามประกาศการเปลี่ยนแปลงพื้นที่แขวงของกรุงเทพมหานครเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 และเป็นที่ตั้งของสำนักงานเขตพระโขนง
ที่ตั้งและอาณาเขต
แขวงพระโขนงใต้ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของเขตพระโขนง มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงและตำบลข้างเคียงเรียงตามเข็มนาฬิกาดังนี้
* ทิศเหนือ ติดต่อกับแขวงพระโขนง (เขตคลองเตย) มีแนวเส้นตรงจากจุดกึ่งกลางแม่น้ำเจ้าพระยาไปบรรจบซอยสุขุมวิท 52 (ศิริพร) และซอยสุขุมวิท 52 เป็นเส้นแบ่งเขต
* ทิศตะวันออก ติดต่อกับแขวงบางจาก (เขตพระโขนง) มีถนนสุขุมวิทเป็นเส้นแบ่งเขต
* ทิศใต้ ติดต่อกับแขวงบางนาเหนือ (เขตบางนา) มีคลองบางอ้อเป็นเส้นแบ่งเขต
* ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลบางน้ำผึ้งและตำบลบางกอบัว (อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ) มีแนวกึ่งกลางแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นเส้นแบ่งเขต

อ้างอิง
วัดศรีคูณเมือง (จังหวัดหนองบัวลำภู)
วัดศรีคูณเมือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลำภู อำเภอเมืองหนองบัวลำภู จังหวัดหนองบัวลำภู
ประวัติ
เดิมเป็นวัดมาแต่โบราณ จนถึง พ.ศ. 2115 สมเด็จพระไชยเชษฐาธิราชมาพักทัพบริเวณนี้จึงได้บูรณะวัดแห่งนี้ ต่อมากลายเป็นวัดร้างจนถึงพ.ศ. 2310 ได้มีการบูรณะและสร้างวัดใหม่ชื่อ วัดใน เพราะอยู่ในบริเวณกำแพงเมืองเก่า และในวัดมีบ่อน้ำก่อด้วยอิฐมีน้ำดีตลอดปี จึงเรียกชื่อวัดว่า วัดน้ำออกบ่อศรีคูณเมือง บ้างเรียกว่า วัดคนชุมน้ำออกบ่อ ต่อมาเรียกสั้น ๆ ว่า "วัดศรีคูณเมือง" จนถึงปัจจุบัน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2522 วัดได้รับการขึ้นทะเบียนโบราณสถานประกาศขึ้นทะเบียนในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 118 ตอน 127 ง วันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2544
โบราณสถานและปูชนียวัตถุ
โบราณสถานที่ได้รับการขึ้นทะเบียนประกอบด้วย วิหารสี่เหลี่ยมผืนผ้า สภาพพังทลายมากก่ออิฐสอปูน ทางวัดได้สร้างอาคารคลุมทับไว้ กู่พระไชยเชษฐา มีลักษณะคล้ายมณฑปมีหลังคาเอนลาดซ้อนกันสองชั้น ข้างในเป็นโถงมีทางเข้าด้านหน้าภายในประดิษฐานพระพุทธรูปลงรักปิดทอง 1 องค์ มีทางเข้าอยู่ด้านหน้า สิมเก่า อยู่ด้านหลังวิหารเป็นอาคารทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้ากว้าง 4.5 เมตร ยาว 5.8 เมตร หันหน้าไปทางทิศใต้ ก่ออิฐสอปูน ฐานล่างก่อด้วยศิลาแลง หลังคาและผนังบางส่วนพังทลาย ทางวัดได้สร้างอาคารชั่วคราวคลุมไว้ รอบ ๆ สิมมีใบเสมาหินทรายรูปแบบศิลปะทวารวดีและในรูปแบบยุคหลังกว่าอยู่หลายใบ บ่อน้ำเก่า อยู่ด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือของวิหารเป็นบ่อน้ำเก่าก่อด้วยอิฐรูปทร
ใบ บ่อน้ำเก่า อยู่ด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือของวิหารเป็นบ่อน้ำเก่าก่อด้วยอิฐรูปทรงกลมขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 2.5 เมตร ก่อด้วยอิฐ สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยพระเจ้าไชยเชษฐาธิราช เมื่อ พ.ศ. 2106 ถือว่าเป็นบ่อน้ำคู่บ้านคู่เมือง น้ำในบ่อใช้ในพิธีสำคัญเช่น พระราชพิธีถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยาและพิธีเสกน้ำพระพุทธมนต์ศักดิ์สิทธิ์
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ พระพุทธรูปศิลปะล้านช้าง หรือหลวงพ่อพระไชยเชษฐา ประดิษฐานในพระธาตุที่มีศิลปะคล้ายกับพระธาตุศรีสองรัก จังหวัดเลย

อ้างอิง
วัดหายโศก (อำเภอเมืองหนองคาย)
วัดหายโศก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำโขง ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 4 ไร่ 2 งาน 2 ตารางวา

วัดหายโศกตั้งวัดเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2373 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาคือวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2503 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 8 เมตร ยาว 22 เมตร ไม่ทราบนามผู้สร้าง การสร้างและบูรณะพัฒนาวัด ได้อาศัยบารมีหลวงพ่อพระใสที่เคารพสักการะของชาวเมืองหนองคาย ได้ช่วยกันบริจาคทรัพย์และอื่น ๆ พัฒนาวัดมาเป็นลำดับ ด้านการศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2500 และโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกบาลี เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2500
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถทรงมหาอุดน่าจะสร้างราว 300 ปี ศาลาการเปรียญ และกุฎิสงฆ์ 3 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็กลงรักปิดทอง หน้าตักกว้าง 2 เมตร ปางมารวิชัย พระพุทธรูปทอง ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 30 และ 25 นิ้ว

รายนามเจ้าอาวาส
*พระครู
*หลวงพอสังข์
*หลวงพอจันทร์
*พระเหมือย
*พระมุ้ย
*หลวงพ่ออุ่น
*พระครูใบฎีกาเมือง พ.ศ. 2475–2479
*พระอ่าง พ.ศ. 2479–2486
*พระครูลัดเรือง พ.ศ. 2486–2489
*พระมหานวน เขมจารี พ.ศ. 2489–2491
*พระเวทีวุฒิกร (ชัชวาลย์ ชุตินธโร) พ.ศ. 2491–2515
*พระราชปรีชาญาณมุนี ปรีชาญาณมุนี (นวน เขมจารี) พ.ศ. 2515–2532
*พระสุวรรณธีราจารย์ (คำบ่อ อรุโณ) พ.ศ. 2533–

อ้างอิง
วัดจอมเกษ
วัดจอมเกษ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำลพบุรี ในตำบลขยาย อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดจอมเกษ เดิมมีชื่อว่า วัดจอมปลวก เนื่องจากมีจอมปลวกมากมายบริเวณรอบวัด จากคำบอกเล่าสรุปได้ว่า ได้มีเจ้าจอมเสด็จมาทางชลมารคบำเพ็ญกุศลที่วัดนี้ ทรงให้เปลี่ยนนามเป็น "วัดจอมเกษ" เพื่อให้ความหมายดีขึ้น ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2312 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาราว พ.ศ. 2315 ภายในวัดมีปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือพระพุทธรูปประธานปางสมาธิ ขนาดหน้าตักกว้าง 29 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2458 เป็นพระพุทธรูปที่ชาวบ้านเลื่อมใสศรัทธากันมาก ชาวบ้านเรียกขานว่า หลวงพ่อโต วัดยังมีรูปปั้นยักษ์ขนาดใหญ่ที่อุโบสถ ต้นโพธิ์เก่าแก่อายุกว่า 100 ปี 3 ต้น และมีต้นมะขามและต้นไม้ใหญ่อื่น ๆ อีกหลายต้น
วัดจอมเกษเป็นที่รู้จักในหมู่ผู้นิยมสักยันต์ มีเกจิอาจารย์คือ พระครูธีรธรรมวงศ์ (จีระพงษ์ ธีรวโร) หรือ หลวงพี่เลี้ยง

รายนามเจ้าอาวาส
*หลวงพ่อเฒ่า พ.ศ.2315–2370
*หลวงพ่อเอี่ยม พ.ศ. 2370–2392
*หลวงพ่อเกษ พ.ศ. 2392–2403
*หลวงพ่อหลา พ.ศ. 2403–2417
*หลวงพ่อพึ่ง พ.ศ. 2417–2436
*หลวงพ่อเทศ พ.ศ. 2436–2448
*หลวงพ่อชาย พ.ศ. 2448–2457
*พระอธิการวอน พ.ศ. 2457–2477
*พระอธิการผัน พ.ศ. 2477–2497
*พระอธิการประเสริฐ พ.ศ. 2497–2507
*พระครูโสภณธรรมนิวิฐ (หลวงพ่อสละ) พ.ศ. 2509–
*พระครูปัญญาสุภาจาโร
*พระอธิการปราโมทย์ ปิยปุโต

อ้างอิง
วัดธาตุหาญเทาว์
วัดธาตุหาญเทาว์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านขาม อำเภอเมืองหนองบัวลำภู จังหวัดหนองบัวลำภู
วัดธาตุหาญเทาว์สร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2328 เดิมเป็นวัดฝ่ายธรรมยุต แต่ขาดผู้ดูแลรักษาจึงกลายเป็นวัดร้าง ต่อมาพระมหาสุตัน สุตาโณ ได้บูรณะและสร้างเป็นวัดขึ้นใหม่ฝ่ายมหานิกาย ตั้งชื่อว่า "วัดธาตุหาญเทาว์" เมื่อประมาณ พ.ศ. 2460 วัดได้รับการขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอนพิเศษ 7 ง. วันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2542 พื้นที่ประมาณ 4 ไร่ 2 ตารางวา โดยสิ่งที่ขึ้นทะเบียนคือ พระธาตุเจดีย์แปดเหลี่ยมและซากโบราณสถานอิฐ เมื่อ พ.ศ.2514 ทางวัดได้บูรณะซ่อมแซมกำแพงรอบองค์พระธาตุด้วยอิฐมอญฉาบปูนและปูพื้นกระเบื้องรอบองค์พระธาตุ เมื่อพ.ศ. 2530 เจ้าอธิการบุญหนา ตนติกโร เจ้าอาวาส ได้บูรณะซ่อมแซมองค์พระธาตุ
ธาตุก่ออิฐถือปูน ฐานแปดเหลี่ยม ชั้นต่อไปเป็นชั้นบัวคว่ำ บัวหงายชันสูง ท้องกระดานเป็นกระดูกงู ชั้นบัวทรงแปดเหลี่ยมล้อกันกับชั้นฐาน เรือนธาตุเป็นทรงกรวยแปดเหลี่ยมปลายคอดต่อเชื่อมกับส่วนยอดพระธาตุ มีรูปทรงกรวยแปดเหลี่ยมเช่นเดียวกับทรงเรือนธาตุ ทั้งองค์พระธาตุฉาบปูนทาสีเหลืองอ่อน ตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้นนูนต่ำลายดอกไม้ ลายกระหนกและรูปพวงมาลัย ลายปูนปั้นทาสีขาว

อ้างอิง
วัดน้ำปาด
วัดน้ำปาดตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2382 ปรากฏหลักฐานในแผนที่เมืองพิษณุโลก กรมแผนที่ได้จัดทำไว้เมื่อ พ.ศ. 2461 ได้ระบุวัดและตำแหน่งที่ตั้งวัดไว้ ชาวบ้านเรียกว่า วัดเฉลียงงาม เพราะบริเวณวัดมีต้นเฉลี่ยงงามอายุประมาณ 100 กว่าปี อยู่ในบริเวณที่ดินของวัด ชื่อนี้ปรากฏอยู่ในเอกสารหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก) เลขที่ 182 ออกวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2520 แต่ผู้ให้ข้อมูลจึงเอาชื่อต้นไม้ดังกล่าวเป็นชื่อ "วัดเฉลียงงาม" แต่จริง ๆ แล้วเป็นวัดน้ำปาดกับวัดเฉลียงงามเป็นวัดเดียวกัน กรมศาสนาได้สำรวจและขึ้นทะเบียนที่ดินศาสนสมบัติเมื่อ พ.ศ. 2475 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2550
อุโบสถมหาอุดของวัดสร้างจากอิฐ ไม่ใช้เหล็ก ไม่มีเสา มีพระประธานรูปหล่อสำริด โดยรอบทั้งด้านในและด้านนอกมีจิตรกรรมซึ่งวาดโดยช่างพื้นบ้าน เป็นเรื่องราวการทำความดีความชั่ว ความเชื่อของชาวบ้านและวิถีชาวบ้านในยุคนั้น เช่น การทำบาปจะตกนรก ภาพรถไฟกรุงเทพเชียงใหม่ เป็นต้น ภาพน่าจะวาดในสมัยรัฐนิยม สมัยรัฐบาลจอมพลป.

ระเบียงภาพ
Wat Nam Pat วัดน้ำปาด ตำบลชมพู อำเภอเนินมะปราง จังหวัดพิษณุโลก - img 01.jpg|ภายในอุโบสถกลังเดิมของวัดน้ำปาด
Wat Nam Pat วัดน้ำปาด ตำบลชมพู อำเภอเนินมะปราง จังหวัดพิษณุโลก - img 03.jpg|จิตรกรรมบนผนังภายนอกอุโบสถกลังเดิมของวัดน้ำปาด
Wat Nam Pat วัดน้ำปาด ตำบลชมพู อำเภอเนินมะปราง จังหวัดพิษณุโลก - img 04.jpg|จิตรกรรมบนผนังภายนอกอุโบสถกลังเดิมของวัดน้ำปาด
Wat Nam Pat วัดน้ำปาด ตำบลชมพู อำเภอเนินมะปราง จังหวัดพิษณุโลก - img 06.jpg|จิตรกรรมบนผนังภายนอกอุโบสถกลังเดิมของวัดน้ำปาด
Wat Nam Pat วัดน้ำปาด ตำบลชมพู อำเภอเนินมะปราง จังหวัดพิษณุโลก - img 07.jpg|จิตรกรรมบนผนังภายนอกอุโบสถกลังเดิมของวัดน้ำปาด
Wat Nam Pat วัดน้ำปาด ตำบลชมพู อำเภอเนินมะปราง จัง
นอกอุโบสถกลังเดิมของวัดน้ำปาด
Wat Nam Pat วัดน้ำปาด ตำบลชมพู อำเภอเนินมะปราง จังหวัดพิษณุโลก - img 10.jpg|จิตรกรรมบนผนังภายนอกอุโบสถกลังเดิมของวัดน้ำปาด
Wat Nam Pat วัดน้ำปาด ตำบลชมพู อำเภอเนินมะปราง จังหวัดพิษณุโลก - img 11.jpg|จิตรกรรมบนผนังภายในอุโบสถกลังเดิมของวัดน้ำปาด
Wat Nam Pat วัดน้ำปาด ตำบลชมพู อำเภอเนินมะปราง จังหวัดพิษณุโลก - img 14.jpg|จิตรกรรมบนผนังภายในอุโบสถกลังเดิมของวัดน้ำปาด
วัดบ้านมุง
วัดบ้านมุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านมุง อำเภอเนินมะปราง จังหวัดพิษณุโลก

วัดบ้านมุงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2379 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2535
ภายในวัดมีถ้ำนางสิบสอง เป็นถ้ำหินปูนที่สามารถเดินทะลุถึงยอดเขาได้ จากเอกสารของนายสังวาล ศรีนวล ระบุว่า พระครูสถิตรัตนากร (หลวงตาแก้ว อมโร) เจ้าอาวาสวัดบ้านมุง เล่าให้ฟังว่า พระรถเป็นคนบ้านมุง เป็นโอรสของเจ้าเมืองขิง ส่วนนางเมรีเป็นยักษ์อยู่ฝั่งลาว ปัจจุบันสถานที่ที่เรียกว่าเมืองขิงนั้นอยู่ในบ้านมุง ชาวบ้านมุงมีความเชื่อว่าบรรพบุรุษของชาวบ้านมุงคือชาวลาวที่แตกทัพมาจากเวียงจันทน์ สมัยเจ้าอนุวงศ์ อพยพมาตั้งถิ่นฐานอยู่รอบนอกของบ้านมุง ต่อมาขาดแคลนน้ำในการทำเกษตรกรรม จึงย้ายขึ้นมาทางเหนือซึ่งคือบ้านมุง ภายหลังได้สร้างวัดเป็นศูนย์กลางชุมชน
บริเวณนี้ยังเป็นจุดชมค้างคาว เป็นค้างคาวหน้ายักษ์เล็กจมูกปุ่ม หรือชื่อวิทยาศาสตร์คือ Hipposideros halophyllus วงศ์ HIPPOSIDERIDAE นับล้านตัว

อ้างอิง
วัดลำดวน (อำเภอเมืองหนองคาย)
วัดลำดวน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำโขง ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย

วัดลำดวนสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2092 เดิมชื่อว่า วัดดำดวน หลักฐานที่ได้มาจากประวัติวัดศรีเมือง ซึ่งเขียนโดย พระธามไตรโลกาจารย์ (รักษ์ เรวโต) อดีตเจ้าอาวาสวัดศรีเมือง ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อจากวัดดำดวนเป็น "วัดลำดวน" เพราะมีต้นลำดวนขนาดใหญ่อยู่บริเวณวัดด้านทิศใต้ของวัด (ปัจจุบันล้มต้นไปแล้ว) วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2549
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อพระบุญคุ้ม เป็นพระพุทธรูปขนาดใหญ่ สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก หน้าตักขนาด 9 เมตร มีความสูงจากพื้นดิน 13 เมตร หันหน้าไปยังฝั่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว ประดิษฐานอยู่บนวิหารชั้นสอง ชั้นแรกของวิหารเป็นส่วนของวิหารประดิษฐาน หลวงพ่อศิลาคำ ชั้นที่สองบริเวณหลังคาวิหารเป็นที่ประดิษฐานขององค์หลวงพ่อพระบุญคุ้ม โดยบริเวณชั้นสองเป็นจุดชมวิว

วัดยังมี เจดีย์ศรีสารพัดนึก สร้างด้วยอิฐถือปูน ฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสอง ลักษณะทรงระฆังคว่ำ ประเมินกันว่าน่าจะมีอายุไม่น้อยกว่า 200 ปี

อ้างอิง
วัดลำดวน (อำเภอท่าบ่อ)
วัดลำดวน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านเดื่อ อำเภอท่าบ่อ จังหวัดหนองคาย

วัดลำดวนตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 ตั้งอยู่ห่างจากลำน้ำห้วยเสียวห่างออกมาทางด้านทิศตะวันตก ประมาณ 200 เมตร ตามประวัติวัดกล่าวว่า เดิมชื่อ วัดบ้านเดื่อ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2412
จากการสอบถามเจ้าอาวาสวัดลำดวน กล่าวว่า เดิมเป็นฐานอาคารก่อด้วยอิฐดินเผาหลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องดินเผา ต่อมาทำการรื้อออกทั้งหมด แล้วทำการสร้างอาคารอุโบสถหลังใหม่แทนหลังเดิม ดังปรากฏหลักฐานในปัจจุบัน ห่างจากอุโบสถออกมาทางด้านทิศตะวันตกประมาณ 100 เมตร มีบ่อน้ำช่วงบนกรุอิฐดินเผา ส่วนช่วงล่างกรุด้วยศิลาแลง 1 บ่อ ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 1.50 เมตร วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547

อ้างอิง
วัดมโนภิรมย์
วัดมโนภิรมย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำโขงบริเวณปากห้วยชะโนด ในตำบลชะโนด อำเภอหว้านใหญ่ จังหวัดมุกดาหาร

ประวัติ
วัดมโนภิรมย์ จากบันทึกระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2230 มีโบราณสถานที่สำคัญคือ วิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2296 โดยช่างชื่อ อาจารย์โชติ อาจารย์ขะ และอาจารย์โมข ช่างมาจากเวียงจันทน์ อย่างไรก็ดีสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2440 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2445 กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อ พ.ศ. 2525
เสนาสนะ
วิหารหรือสิม มีลักษณะเป็นอาคารขนาดใหญ่ก่ออิฐถือปูน มีหลังคาชั้นเดียวเดิมมุงกระเบื้องดินเผา มีหน้าจั่วแหลมชันและงอนขึ้นมีซุ้มประตูด้านหน้าหนึ่งซุ้ม ประดับประดาด้วยลายปูนปั้นอันวิจิตรตระการตา ด้านนอกทั้งสองข้างของซุ้มประตูเขียนภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวชีวิตผู้คนในสังคมอีสานสมัยโบราณ ปัจจุบันลบเลือนจนแทบมองไม่เห็นแล้ว รอบวิหารทั้งสองข้างมีคันทวยที่ใหญ่มากค้ำตั้งแต่ฐานวิหารไปจนถึงชายคา คันทวยดังกล่าวทำด้วยไม้แกะสลักและลงสีด้วยลวดลายง่าย ๆ จากฝีมือช่างชาวบ้าน แต่ก็มีความสวยงามแบบศิลปะอีสาน ซึ่งคาดว่าทำขึ้นในสมัยหลัง ด้านหน้าวิหารมีบันไดสามด้าน ซี่งด้านข้างทั้งสองทำเป็นรูปจระเข้ ส่วนบันไดตรงหน้าประตูวิหารนั้นทำเป็นรูปสัตว์ในเทพนิยายมีตัว เ
สองทำเป็นรูปจระเข้ ส่วนบันไดตรงหน้าประตูวิหารนั้นทำเป็นรูปสัตว์ในเทพนิยายมีตัว เป็นมังกรหัวเป็นยักษ์หมอบเฝ้าอยู่คู่หนึ่ง ด้านบนส่วนหน้าของวิหารเป็นไม้แกะสลักลวดลายลงรักปิดทองประดับด้วยกระจกบ้าง เขียนสีบ้าง ถึงแม้กระจกและทองดังกล่าวจะหลุดออกไปเกือบหมดแล้วก็ตาม ภายในวิหารประดิษฐานพระประธาน ชื่อว่า พระประทาย หรือ พระองค์หลวง ศิลปะลาว เป็นพระพุทธรูปนาคปางมารวิชัย และภายในวิหารยังมีวัตถุโบราณอื่น ๆ อีกมากมาย
ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารโถงชั้นเดียวยกพื้นเตี้ย ๆ ไม่มีใต้ถุน ก่ออิฐถือปูน มีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า วางตัวตามแนวทิศตะวันออก-ตะวันตก หันหน้าไปทางทิศตะวันตก ภายในอาคารด้านทิศตะวันออกยกพื้นเป็นอาสนะสงฆ์และแท่นพระประธาน ก่อผนังปิดทึบ ส่วนหลังคาเป็นเครื่องไม้ทรงจั่ว 2 ชั้น ทำปีกยื่นคลุมตัวอาคารทั้ง 4 ด้าน มุงกระเบื้องดินเผา ไม่มีเครื่องประดับส่วนหลังคา หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2296 เป็นอาคารคอนกรีต กุฏิสงฆ่ จำนวน 1 หลัง เป็นอาคารไม้ และศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 6 เมตร ยาว 8 เมตร สร้าง เมื่อ พ.ศ. 2511 เป็นอาคารไม้
รายนามเจ้าอาวาส
* พระบุญ
* พระลัง
* พระบุ
* พระแพง
* พระพรหม
* พระสังข์
* พระลัง
* พระจันทร์
* พระคูณ
* พระขาว
* พระมา
* พระชู
* พระหมุน
* พระอินทร์
* พระกัณหา
* พระล้ำ
* พระปรีชา โกวิโท
* พระผดุง
* พระจำปา
* พระคำต้น
* พระบรรทม
* พระสมนีก กันตะสีโล 
* พระหมุน สิริจันโท 
* พระพัด พุทธะญาโณ

อ้างอิง
ปราสาทบ้านปราสาท (อำเภอด่านขุนทด)
ปราสาทบ้านปราสาท เป็นโบราณสถาน พบร่องรอยของปราสาทเหลือแต่ฐาน ทำด้วยหินศิลาแลง ที่ตั้งเป็นเนินมีลำห้วยปราสาทน้อยไหลผ่านทางทิศตะวันตกของปราสาท เมื่อปี 2532 ทางราชการได้ออกโฉนดให้แก่ชาวบ้านและได้กั้นเขตที่ตั้งปราสาทไว้ 20 ไร่ ที่ไม่ได้ออกโฉนด

เคยขุดพบพระพุทธรูปศิลาแลง 5 องค์ เก็บรักษาไว้ที่วัดบ้านปราสาท ปัจจุบันไว้ฐานปราสาทเป็นหลุมเป้นบ่อเพราะมีคนมาลักลอบขุดหาของเก่าบริเวณปราสาทมีต้นไม้ขึ้นและชาวบ้านก็ไถทำเป็นที่นาด้วย
การขึ้นทะเบียนโบราณสถาน
กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถาน โบราณสถานปราสาทบ้านปราสาท ตำบลหินดาด อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 115 ตอนพิเศษ 83 ง วันที่ 21 กันยายน พ.ศ.2541 ประกาศ ณ วันที่ 10 เมษายน พ.ศ.2541 มีเนื้อที่ 26 ไร่ 3 งาน 69 ตารางวา

ที่ตั้ง
ปราสาทบ้านปราสาท ตั้งอยู่ที่ด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือของหมู่บ้านปราสาท ตำบลหินดาด อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา และอยู่ห่างจากตัวจังหวัดนครราชสีมา 82 กิโลเมตร

อ้างอิง
วัดสระประสานสุข
วัดสระประสานสุข เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ตำบลไร่น้อย อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี

วัดสระประสานสุข หรือ วัดบ้านนาเมือง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2473 โดยพระศาสนดิลก (เสน ชิตเสโน) เจ้าคณะมณฑลอุบลราชธานี เจ้าอาวาสวัดศรีอุบลรัตนารามและเป็นพระอุปัชฌาย์ของ หลวงปู่บุญมี โชติปาโล อดีตเจ้าอาวาสวัดสระประสานสุข เดิมที่ดินนี้เป็นสวนมะพร้าวของขุนประสารโทรกิจและท่านขุนประสารโทรกิจได้ถวายให้เป็นที่สร้างวัด ปัจจุบันมีพื้นที่ 75 ไร่ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2505
จุดเด่นของวัดคืออุโบสถรูปเรือสุพรรณหงส์ประดับตกแต่งด้วยเซรามิก นอกจากนี้ยังมีหอระฆังประดับเซรามิก พิพิธภัณฑ์หลวงปู่บุญมี และวิหารกลางน้ำเรือธรรมนาคราช หรือที่เรียกกันสั้น ๆ ว่าวิหารกลางน้ำที่สร้างไว้กลางน้ำบนพญานาคราชรูปร่างคล้ายเรือ ส่วนหัวเป็นพญานาคราช 5 เศียร ทางเดินเข้าวิหารกลางน้ำเป็นทางเดินด้านหางนาคราช และซุ้มประตูวัดเป็นซุ้มประตูพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณ 3 เศียร

วัดยังมีเกจิอาจารย์ชื่อดัง เป็นที่เคารพศรัทธาของชาวอุบลและพุทธศาสนิกชนทั่วไป ได้แก่ หลวงปู่บุญมี โชติปาโล

อ้างอิง
วัดอุทัยโพธาราม
วัดอุทัยโพธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าราบ อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี

วัดอุทัยโพธาราม หรือ วัดโพธาราม ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2390 มีบางช่วงที่เกือบเป็นวัดร้าง มีพระจำพรรษาอยู่น้อย ต่อมาในปี พ.ศ. 2492 จึงได้รวมกับวัดอุทัย ใช้ชื่อว่า "วัดอุทัยโพธาราม" เมื่อ พ.ศ. 2447 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จประพาสวัดนี้ รวมถึงเมื่อ พ.ศ. 2452 เมื่อครั้งเสด็จประพาสมณฑลราชบุรี ก็ได้เสด็จมาที่วัดนี้อีกครั้ง เพื่อทอดพระเนตรพระประธานที่ทำด้วยทองสำริด
วัดนี้ได้รับการอุปถัมภ์จากตระกูลบุนนาค คือ ท่านผู้หญิงอู่ ภรรยาเจ้าพระยาสุรพันธ์พิสุทธิ์ (เทศ บุนนาค) ปรากฏในพระราชหัตถเลขา ในปีระกา ร.ศ.128 (พ.ศ. 2452) ว่า "วันนี้ฝนตกจนเวลาเย็น เมื่อฝนซาแล้ว ได้ขึ้นรถไปดูที่วัดอุทัย ซึ่งท่านผู้หญิงอู่เริ่มปฏิสังขรณ์ก่อนจะตาย ได้ให้เงินไว้สำหรับทำต่อแต่พอสำเร็จ" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2543
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถเป็นแบบมหาอุด ศิลปะรัตนโกสินทร์ ได้รับการซ่อมแซมแล้ว เป็นอาคารทรงไทย ก่ออิฐถือปูนภายในอุโบสถ เจดีย์ทรงกลม (ทรงระฆัง) องค์ระฆังได้ส่วน บัลลังก์สี่เหลี่ยมรองรับเสาหาน ปล้องไฉนเป็นมาลัยลูกแก้ว หอระฆัง เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ลักษณะทางสถาปัตยกรรมแบบประยุกต์ คล้ายป้อมทรงแปดเหลี่ยม เจดีย์รายตั้งอยู่ด้านหน้าอุโบสถ จำนวน 2 องค์ เป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองฐานสิงห์

อ้างอิง
วัดเถรพลาย
วัดเถรพลาย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวังน้ำซับ อำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี
วัดเถรพลายเป็นวัดเก่าแก่สมัยกรุงศรีอยุธยา จากหลักฐานทางโบราณคดีมีเจดีย์ยุคโบราณก่อด้วยอิฐ ยอดเจดีย์เป็นเนื้อสำริดเก่าแก่ มีลักษณะดอกบัวหงาย 7 ชั้น สันนิษฐานตั้งชื่อวัดตามประวัติที่สมเด็จพระนเรศวรมหาราช ทรงกระทำยุทธหัตถีที่ดอนเจดีย์ แล้วขุนศึกผู้ใหญ่แวะพักรบเพื่อให้ทหารและช้างพลายได้พัก ก่อนที่จะเดินทางไปบ้านหนองสาหร่าย จึงตั้งชื่อวัดว่า "วัดเถรพลาย" ซึ่งมีความหมายว่า "ช้างของขุนศึกผู้ใหญ่" นอกจากนั้นสมเด็จพระนเรศวรมหาราชได้สร้างพระขุนแผนขึ้น เพื่อมอบเป็นขวัญและกำลังใจแก่ทหาร และส่วนหนึ่งนำบรรจุกรุไว้ที่เจดีย์วัดเถรพลาย จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2423 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ.
บริเวณลานหน้าวัดมีท้าวเวสสุวรรณโชคดี และท้าวเวสสุวรรณปลดหนี้ มีกระถางธูปใหญ่ เชื่อกันว่า ท่านจะเป็นผู้ปกปักษ์ ผู้รักษา ให้มีความสุข มีโชค มีลาภ มีแต่สิ่งดี ๆ เข้ามาในชีวิต ท้าวเวสสุวรรณประดิษฐานอยู่หน้าเจดีย์เก่าสมัยอยุธยา ซึ่งมีอยู่ 2 องค์ องค์ทางด้านซ้าย จะเป็นท้าวเวสสุวรรณ ปางถือกระบอง เช่นเดียวเหมือนกับที่อื่น แต่องค์ขวามือ จะมีความพิเศษ แปลกไม่เหมือนที่ใดในโลก โดยจะเป็นองค์ยืน แต่ในมือขององค์ท้าวเวสสุวรรณ ยืนถือกระดานชนวน หรือ เรียกว่าปางสางบัญชี ซึ่งถือเป็นองค์เดียวในโลกที่เป็นปางนี้ โดยมีชื่อเรียกว่า ท้าวปลดหนี้

อ้างอิง
วัดพระพุทธโฆสาจารย์
วัดพระพุทธโฆสาจารย์ หรือ วัดเจินฎ็อมแฎก (វត្តព្រះពុទ្ធឃោសាចារ្យ​) เป็นวัดที่กรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา ด้วยเหตุที่วัดอยู่ใต้โอร์จีนตีเหล็ก จึงได้ชื่อว่า "วัดเจินฎ็อมแฎก" ซึ่งแปลว่า "จีนตีเหล็ก"
ตามประวัติสร้างขึ้นตามพระบรมราชโองการของเจ้าพระยาญาติ ผู้ตั้งเมืองพนมเปญ ได้สถาปนากรุงพนมเปญเป็นราชธานีครั้งแรกในปี พ.ศ. 1978 แล้วสร้างวัดวาอารามพร้อม ๆ กันหลายวัด ดังความว่า "พระบรมมหาราชวังได้ก่อสร้างขึ้นทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของภูเขาโดนเปญ (เขายายเพ็ญ) พระองค์ได้จัดแจงขุดคลอง พูนดินก่อสร้างถนนหนทาง และวัดพนมให้ได้สดสวยงาม เจดีย์ใหญ่เหนือยอดเขาโดนเปญ ตั้งอยู่ด้านหลังพระวิหาร ได้ถูกก่อสร้างโดยพระองค์ เพื่อที่จะประดิษฐานพระพุทธรูปจตุรทิศทำด้วยสัมฤทธิ์ พระองค์ได้จัดแจงสร้างวัดวาอารามที่รอบวัดพนม มีวัดลังกา สำหรับประดิษฐานพระคัมภีร์ไตรปิฎก วัดอุณาโลมและวัดพระพุทธโฆสะ (วัดเจ็นด็อมแดก-วัดจีนตีเหล็ก)"
วัดพระพุทธโฆสาจารย์ได้รับการบูรณะโดยเจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) เมื่อครั้งที่ยกทัพมาที่กรุงพนมเปญ สันนิษฐานว่าวัดคงเกิดความเสียหายมากหลังจากเวียดตามเข้ามาปกครองพนมเปญ เจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ได้บูรณปฏิสังขรณ์วัดและสร้างเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ใน พ.ศ. 2385 เป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองทรงเครื่อง

หน้าวัดมีตุ๊กตาจีนแต่งตัวแบบทหารจีนสมัยราชวงศ์หมิง ด้านหน้าวิหารโดยมีศิลาจารึกเจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ปักอยู่ด้านหน้าเจดีย์

อ้างอิง
วัดลังกา (พนมเปญ)
ตามพระราชพงศาวดารกัมพูชากล่าวว่า เจ้าพระยาญาติ ผู้ตั้งเมืองพนมเปญ ทรงได้ปฏิสังขรณ์วัดพนมโฎนปึญ (วตฺตภฺนํฎูนเพญ) และทรงให้สร้างวัดอีกหลายแห่ง ดังความว่า "พระบรมมหาราชวังได้ก่อสร้างขึ้นทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของภูเขาโดนเปญ (เขายายเพ็ญ) พระองค์ได้จัดแจงขุดคลอง พูนดินก่อสร้างถนนหนทาง และวัดพนมให้ได้สดสวยงาม เจดีย์ใหญ่เหนือยอดเขาโดนเปญ ตั้งอยู่ด้านหลังพระวิหาร ได้ถูกก่อสร้างโดยพระองค์ เพื่อที่จะประดิษฐานพระพุทธรูปจตุรทิศทำด้วยสัมฤทธิ์ พระองค์ได้จัดแจงสร้างวัดวาอารามที่รอบวัดพนม มีวัดลังกา สำหรับประดิษฐานพระคัมภีร์ไตรปิฎก วัดอุณาโลมและวัดพระพุทธโฆสะ (วัดเจ็นด็อมแดก-วัดจีนตีเหล็ก)" โดยมี 3 วัดที่ตั้งชื่อสอดคล้องกัน คือ วัดเกาะ วัดลังกา และวัดพระพุทธโ
นตีเหล็ก)" โดยมี 3 วัดที่ตั้งชื่อสอดคล้องกัน คือ วัดเกาะ วัดลังกา และวัดพระพุทธโฆสาจารย์ โดยเกี่ยวข้องกับเรื่องที่กล่าวว่า พระพุทธโฆสะไปคัดลอกคัมภีร์จากเกาะลังกา วัดสร้างเมื่อ พ.ศ. 1985
ในช่วงเขมรแดงปกครอง วัดถูกใช้เป็นโกดังเก็บของจึงทำให้วัดรอดพ้นจากการทำลายโดยสิ้นเชิงจากเขมรแดง

อ้างอิง
ยูเอสเอส เซนต์โล (CVE-63)
{|

|}

ยูเอสเอส เซนต์โล ( ) เป็นเรือบรรทุกอากาศยานคุ้มกันของกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ในวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1944 เซนต์โลเป็นเรือรบหลักลำแรกที่ถูกจมโดยการโจมตีแบบคามิกาเซะในระหว่างยุทธนาวีที่ซามาร์ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของยุทธนาวีที่อ่าวเลย์เต
ในวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1944 ฝูงบินคามิกาเซะของญี่ปุ่นตรวจพบเจอเรือบรรทุกเครื่องบินคุ้มกันขนาดเล็กยูเอสเอส เซนต์โล (CVE-63) โดยไม่คาดหมาย เวลา 10.50 น. เครื่องบินญี่ปุ่นที่ขับโดยเรืออากาศโทเซกิได้ดำดิ่งลงไปยังเรือบรรทุกเครื่องบินคุ้มกันขนาดเล็กยูเอสเอส ไวท์ เพลนส์ (CVE-66) เครื่องบินของเขาถูกยิงด้วยปืนต่อสู้อากาศยานจากเรือไวท์เพลนส์ เขาจึงเปลี่ยนไปทางเรือเซนต์โล เวลา 10.53 น.เครื่องบินญี่ปุ่นของเรืออากาศโทเซกิก็ได้ดำดิ่งเข้าตรงดาดฟ้าของเรือเซนต์โล ส่งผลให้ชั้นดาดฟ้าเรือไฟไหม้อย่างหนักและใต้ท้องเรือก็เกิดระเบิดจากเครื่องบินในใต้ท้องเรือ เวลา 11.00 น. ผู้การเรือเซนต์โล ฟรานซิส แมคเคนนา ได้ออกคำสั่งสละเรือ เวลา 11.20 น.การระเบิดครั้งใหญ่จากเครื่
์โล ฟรานซิส แมคเคนนา ได้ออกคำสั่งสละเรือ เวลา 11.20 น.การระเบิดครั้งใหญ่จากเครื่องบินในใต้ท้องเรือทำให้เรือเซนต์โลฉีกเรือเซนต์โลแยกเป็นเสี่ยง ๆ เวลา 11.25 น.เรือบรรทุกเครื่องบินคุ้มกันขนาดเล็กยูเอสเอส เซนต์โลได้จมลงสู่ท้องทะเล ทหารเรือสูญหาย 114 คน ในเวลาต่อมา พลเรือเอก ทาเคโอะ คูริตะ ให้สัญญาณกับเรือในกองกำลังกลาง 20 ลำให้กลับฐาน
ซากของเรือเซนต์โลได้ถูกค้นพบที่ก้นทะเลในมหาสมุทรแปซิฟิกแถวหมู่เกาะฟิลิปปินส์ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2019

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* USS Saint Lo CVE-63 history site