SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
มหาวิหารมะนิลา
มหาวิหารมะนิลา ( , ) มหาวิหารแห่งเมืองหลวงมะนิลา หรือที่รู้จักอย่างไม่เป็นทางการในชื่อมหาวิหารมะนิลาคือ มหาวิหารโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่ในกรุงมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์ อุทิศให้กับพระนางมารีย์พรหมจารี ในฐานะแม่พระปฏิสนธินิรมล ซึ่งเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์หลักของฟิลิปปินส์ มหาวิหารใช้งานในฐานะสันตะสำนักของอาร์ชบิชอปแห่งมะนิลา ซึ่งเป็นอาร์ชบิชอปโดยพฤตินัยของประเทศฟิลิปปินส์

มหาวิหารตั้งอยู่ที่ลานโรมในเขตอินตรามูโรส (Intramuros) ของกรุงมะนิลา แต่เดิมมหาวิหารคือโบสถ์ในเขตศาสนาซึ่งถูกบริหารในเขตการปกครองของบิชอปแห่งเม็กซิโกใน ค.ศ. 1571 จนกระทั่งถูกแยกในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1579 โดยการออกคำสั่งของสารตราพระสันตะปาปา (สมเด็จพระสันตะปาปาเกรโกรีที่ 13)
มหาวิหารได้รับความเสียหายและถูกทำลายหลายครั้งตั้งแต่โครงสร้างดั้งเดิมถูกสร้างใน ค.ศ. 1581 ตัวอย่างของมหาวิหารในปัจจุบันคือ อาคารรุ่นที่ 8 ซึ่งสร้างเสร็จสมบูรณ์ใน ค.ศ. 1958 มหาวิหารได้รับการสนับสนุนจากสมเด็จพระสันตะปาปา 3 องค์ และเอกอัครสมณทูต 2 องค์ จากสมเด็จพระสันตะปาปาเกรโกรีที่ 13 สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 6 และสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 ผู้ซึ่งมีสารตราพระสันตะปาปาประกาศให้มหาวิหารมีฐานะเป็นมหาวิหารรอง เมื่อวันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 1981

อ้างอิง

สมุดภาพ
File:Manila Cathedral before.jpg|มหาวิหารมะนิลาก่อนการทิ้งระเบิดของมัสพันธมิตรใน ค.ศ. 1945
File:Manila Cathedral after.jpg|ซากความเสียหายของมหาวิหารมะนิลาหลังจากการทิ้งระเบิด
File:Manila Cathedral guardia civil.jpg|มหาวิหาร
File:Manila Cathedral dome & facade crosses.jpg|โดมที่ถูกทาสีและไม้กางเขน
File:Interior de la Catedral de Manila, Filipinas.jpg|ภายในมหาวิหารมะนิลา
File:Manila Cathedral Inside.jpg|ทางเดินกลางและโครงสร้างทรงโค้งของมหาวิหาร
File:Manila Cathedral Wedding.jpg|พิธีแต่งงานที่แท่นบูชาสูง
File:Manila Cathedral Facade.jpg|มหาวิหารมะนิลาในตอนกลางคืน มีอนุสาวรีย์พระเจ้าชาร์ลที่ 6 บริเวณด้านหน้าของภาพ
ฟงดูว์
ฟงดูว์ ( ) หรือ ฟอนดูตา ( ) หรือนิยมสะกดว่า ฟองดูว์ เป็นอาหารสวิส อาหารอิตาลี และอาหารฝรั่งเศสชนิดหนึ่ง ประกอบด้วยเนยแข็งละลายกับไวน์ขาวและเครื่องปรุงรส เสิร์ฟในหม้อเคลือบกาเกอลง ( ) ซึ่งตั้งไว้บนเตาแบบพกพา แล้วใช้ส้อมด้ามยาวจุ่มขนมปังลงไปในเนยที่ละลายอยู่นั้นเพื่อรับประทาน ฟงดูว์ได้รับการส่งเสริมให้เป็นอาหารประจำชาติของสวิตเซอร์แลนด์ในคริสต์ทศวรรษ 1930 โดยสหภาพเนยแข็งสวิส ( ) และได้รับการเผยแพร่จนเป็นที่นิยมในอเมริกาเหนือในคริสต์ทศวรรษ 1960
ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1950 เป็นต้นมา ได้มีการนำชื่อ "ฟงดูว์" ไปใช้เป็นคำทั่วไปเพื่อเรียกอาหารชนิดอื่นที่มีการจุ่มอาหารลงในของเหลวร้อน ๆ ในหม้อไฟที่ใช้ร่วมกัน ได้แก่ ฟงดูว์ช็อกโกแลต ซึ่งใช้ผลไม้ที่หั่นเป็นชิ้น ๆ จุ่มลงไปในส่วนผสมช็อกโกแลตเหลว และ "ฟงดูว์บูร์กีญอน" หรือฟงดูว์แบบอย่างบูร์กอญ ( ) ซึ่งใช้เนื้อสัตว์ (โดยเฉพาะเนื้อวัว) หั่นเป็นชิ้นพอคำ จุ่มลงในน้ำมันร้อน
คำว่า เป็นรูปกริยาขยายในอดีตกาล กรรมวาจก เพศหญิง (feminine passive past participle) ของคำกริยาฝรั่งเศส (แปลว่า "ทำให้ละลาย") ซึ่งในที่นี้ทำหน้าที่เป็นคำนาม ปรากฏหลักฐานการใช้คำนี้เป็นชื่ออาหารเป็นครั้งแรกในภาษาฝรั่งเศสเมื่อปี ค.ศ. 1735 ในตำรา ของแว็งซ็อง ลา ชาแปล พ่อครัวชาวฝรั่งเศส และปรากฏครั้งแรกในภาษาอังกฤษเมื่อปี ค.ศ. 1878

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
วัดหว่องไท่ซิน
วัดหว่องไท่ซิน สามารถหมายถึง

* วัดหว่องไท่ซิน, วัดที่มีชื่อเสียงในฮ่องกง
* วัดหว่องไท่ซิน, วัดที่มีชื่อเสียงในกว่างโจว ประเทศจีน
* วัดหว่องไท่ซิน, วัดที่มีชื่อเสียงในไมแอมี สหรัฐอเมริกา
* วัดหว่องไท่ซิน, วัดที่มีชื่อเสียงในซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย
พะโล้
พะโล้ เป็นการปรุงอาหารแบบจีนที่แพร่หลายไปทั่วประเทศจีน และได้แพร่หลายเข้ามาในประเทศไทยด้วย พะโล้ในภาษาไทยเป็นคำยืมจากภาษาจีนฮกเกี้ยน คำว่า 拍滷 ซึ่งอ่านว่า "พะล่อ" (phah-ló͘) ในภาษาจีนฮกเกี้ยน หรืออ่านว่า "พะโล่ว" (pah4 lou2) ในภาษาจีนแต้จิ๋ว ซึ่งหมายถึงขั้นตอนหนึ่งในการทำเนื้อพะโล้ ซึ่งเป็นการเคี่ยวน้ำตาลทรายแดงให้ละลายในกระทะ ใส่เกลือ ซีอิ๊ว เนื้อสัตว์หรือเครื่องปรุงอื่น ๆ ลงไป เคล้าให้ทั่ว พอสีสวยใส่เครื่องเทศ ใส่น้ำ แล้วเคี่ยวจนสุก ถ้าเป็นเป็ดหรือห่านจะเพิ่มตะไคร้และข่าด้วยเพื่อดับกลิ่นสาบ ลวกด้วยน้ำพะโล้ให้สีสวยแล้วจึงนำลงต้มในน้ำพะโล้ต่อ คำว่าโล่วในภาษาจีนแต้จิ๋วตรงกับหลู่ในภาษาจีนกลางซึ่งหมายถึงน้ำแกงสีเข้ม ใส่เครื่องเทศ เกลือ ซีอิ๊ว ใช้
ิ๋วตรงกับหลู่ในภาษาจีนกลางซึ่งหมายถึงน้ำแกงสีเข้ม ใส่เครื่องเทศ เกลือ ซีอิ๊ว ใช้ปรุงเนื้อสัตว์ให้มีสีออกน้ำตาลอมแดง
พะโล้ในจีนแต่เดิมแบ่งเป็นพะโล้ภาคเหนือและพะโล้ภาคใต้ ส่วนของพะโล้ภาคใต้แบ่งเป็นพะโล้เสฉวน พะโล้กวางตุ้ง พะโล้แต้จิ๋ว พะโล้แคะ ซึ่งในกลุ่มนี้ พะโล้เสฉวนมีชื่อเสียงที่สุดโดยเฉพาะพะโล้ซี่โครงหมู พะโล้ในแต่ละเมืองมีเอกลักษณ์ต่างกันไป เช่น พะโล้ที่เมืองซูโจวรสหวานนำ ของมณฑลซานตงสีออกแดงและเค็มนำ ของเสฉวนหอมและเผ็ด และพะโล้แบบแต้จิ๋วที่เป็นพะโล้แดงและมีกลิ่นหอม
สูตรเครื่องเทศหรือเครื่องพะโล้มีได้หลายแบบ เครื่องพะโล้ที่นิยมใช้ได้แก่ อบเชย กานพลู โป๊ยกั้ก เปลือกส้มแมนดารินตากแห้ง เม็ดผักชี ยี่หร่า ใบเฉาก๊วย หล่อฮังก๊วย พริกไทย พริกเสฉวน ชะเอมเทศ ซังยิ้ง ใบเฮียวเฮียะ นอกจากนั้นจะใส่เครื่องปรุงอื่น ได้แก่ หอมแดง กระเทียม รากผักชี ข่า ขิงแห้ง กระวาน เปราะหอม เร่วหอม พะโล้ที่ดีจะปรุงให้ได้ 5 รสโดยใช้เครื่องเทศจีน 5 ชนิด (ผงห้าเครื่องเทศ) พะโล้ที่ทำโดยคนไทยจะปรับให้ปรุงง่ายขึ้น ใส่เครื่องเทศจีนเพียงไม่กี่อย่าง และใส่ไม่มากนัก โดยมากนิยมใส่โป๊ยกั้กและอบเชย ในแต้จิ๋วนิยมทำห่านพะโล้และเป็ดพะโล้ โดยจะกินกับน้ำจิ้มที่ทำจากต้นกระเทียมสับใสน้ำส้มสายชู น้ำพะโล้ที่เหลือจากการต้มห่านและเป็ดจะนำไปต้มขาหมู เครื่องใน เ
มสับใสน้ำส้มสายชู น้ำพะโล้ที่เหลือจากการต้มห่านและเป็ดจะนำไปต้มขาหมู เครื่องใน เลือด และเต้าหู้เป็นอย่างสุดท้าย
สะพานมังกร (เมืองดานัง)
สะพานมังกร ( , ) คือสะพานข้ามแม่น้ำห่านแห่งหนึ่งที่เมืองดานัง ประเทศเวียดนาม การก่อสร้างสะพานแห่งนี้เริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 19 กรกกฎาคม พ.ศ. 2553 เมื่อนายกรัฐมนตรีเวียดนาม เหงียน เติ๊น สุง และเจ้าหน้าที่รัฐบาลระดับสูงหลายคนเข้าร่วมในพิธีวางศิลาฤกษ์
สะพานได้รับการออกแบบโดยที่ปรึกษาวิศวกรรม Ammann & Whitney ที่มีฐานในสหรัฐอเมริกา และกลุ่มหลุยส์ เบอร์เกอร์ (Louis Berger Group) ่ช่วงสะพานหลักเสร็จสมบูรณ์เมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2555 สะพานมังกรมีความยาว 666 เมตร และความกว้าง 37.5 เมตร มีถนน 6 ช่องจราจร ด้วยราคาเกือบ 1.5 ล้านล้านด่ง (88 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ) และเปิดให้บริการสู่ประชาชนเมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2556 ฉลองครบรอบ 38 ปีของอิสรภาพของเมืองดานัง สะพานยังถูกออกแบบและสร้างในรูปร่างของมังกรเพื่อที่จะหายใจเป็นเปลวไฟในทุก ๆ คืน ที่เวลา 21:00 น. หรือ เวลา 3 ทุ่มตรง

ดูเพิ่ม
* สะพานโค้งคอนกรีตเสริมเหล็ก
* ภาพสะพานมังกร เมืองดานัง

อ้างอิง
วัดหนองผักหนอก
วัดหนองผักหนอก เป็นวัดราษฎร์ ตั้งอยู่เลขที่ 234 บ้านหนองผักหนอก หมู่ที่ 7 ตำบลหนองย่างเสือ อำเภอมวกเหล็ก จังหวัดสระบุรี สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย

อาณาเขต
* ทิศเหนือ จรดที่ดินของเอกชน
* ทิศใต้ จรดถนนหลวง
* ทิศตะวันออก จรดถนนสาธารณะประจำหมู่บ้าน
* ทิศตะวันตก จรดที่ดินของเอกชน
ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 35 ไร่ เป็นที่ ส.ป.ก.
ประวัติ
วัดหนองผักหนอก สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2528 โดยมี นายถนอม โตแป้น ได้บริจาคที่ดินจำนวน 30 ไร่ 85 ตารางวา ให้เป็นที่สร้างวัด และมี นายเล็ก เตียงทอง เป็นผู้ดำเนินการขออนุญาตสร้างวัดต่อทางราชการ และกระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศอนุญาตให้ยกฐานะขึ้นเป็นวัดที่มีพระสงฆ์ถูกต้องตามกรมศาสนา เป็นประเภทวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย เมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2528 ยังไม่มีอุโบสถ.

ศาสนวัตถุ
* พระประธานในศาลาการเปรียญ พุทธลักษณะ ปางสมาธิ ขนาดพระเพลากว้าง 24 นิ้ว สูง 50 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2532
เสนาสนะ
# ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2534 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
# กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารไม้ 1 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง
# ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
นอกจากนี้ยังมี ฌาปนสถาน 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง โรงครัว 1 หลัง

ระเบียงภาพ

หนองผักหนอก.jpg|
หนองผักหนอก (2).jpg|

หนองผักหนอก (3).jpg|
หนองผักหนอก (4).jpg|
ลำดับเจ้าอาวาส
{| border="1" cellpadding="4" cellspacing="1" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; text-align:center; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
| colspan=7 bgcolor=#e0951d| ลำดับเจ้าอาวาส 
|- style="background:#cccccc"
! width="20"| ลำดับที่|| width="225"| รายนาม/สมณศักดิ์ ||width="200"| ตำแหน่ง|| width="80"| เริ่มวาระ|| width="80"| สิ้นสุดวาระ 
|-
|1||พระอธิการจรูญ จนวณฺโณ||เจ้าอาวาส|| พ.ศ.- || พ.ศ.- 
|-
|2||พระมนูญ ฐิตคุโณ ||รักษาการเจ้าอาวาส || - || ปัจจุบัน 
|- 
|}

อ้างอิง
ศูนย์กีฬาโอลิมปิกหนานจิง
ศูนย์กีฬาโอลิมปิกหนานจิง ( ) เป็นศูนย์กีฬาที่ตั้งอยู่ในเมืองหนานจิง มณฑลเจียงซู ประเทศจีน เริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 2002 แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 2005

ในปี ค.ศ. 2014 สนามกีฬาในศูนย์แห่งนี้เป็นสนามกีฬาหลักของกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014 ที่ประเทศจีนเป็นเจ้าภาพ

อ้างอิง
โรงงานทอผ้าโทมิโอกะและสถานที่ที่เกี่ยวข้อง
โรงงานทอผ้าโทมิโอกะและสถานที่ที่เกี่ยวข้อง ( , ) คือ ชื่อตามที่ได้จดทะเบียนเป็นมรดกโลก สถานที่แห่งนี้คือโรงงานสาวผ้าไหมที่เป็นต้นแบบในยุคใหม่ที่มีความเก่าแก่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งใน ค.ศ. 1872 โดยรัฐบาลเพื่อที่จะแนะนำเครื่องจักรสาวผ้าที่ทันสมัยจากฝรั่งเศสและเผยแพร่เทคโนโลยีสู่ญี่ปุ่น โรงงานนี้ได้รับการจดทะเบียนโดยรัฐบาลในฐานะแหล่งที่ตั้งทางประวัติศาสตร์ และอาคารได้รับการอนุรักษ์เป็นอย่างดี มันคือโรงงานขนาดใหญ่แห่งหนึ่งในเขตเมืองเก่าของโทมิโอกะในจังหวัดกุมมะ ตั้งอยู่ห่างจากกรุงโตเกียว ทางตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 100 กิโลเมตร

ประวัติ
ไม่นานหลังจากการปฏิวัติเมจิในปลายคริสตศตววษที่ 19 รัฐบาลญี่ปุ่นรีบเร่งนำความทันสมัยมาสู่ญี่ปุ่น เพื่อที่จะก้าวทันประเทศต่าง ๆ ในทวีปยุโรป ผ้าไหมดิบของญี่ปุ่นคือ สินค้าส่งออกที่สำคัญที่สุด และสนับสนุนความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจในเวลานั้น แต่ระหว่างความนิยมนี้ โรงงานผ้าไหมญี่ปุ่นเริ่มที่จะเสียคุณภาพของผ้าไหม ซึ่งเป็นอันตรายอย่างรวดเร็วต่อชื่อเสียงของญี่ปุ่นในฐานะผู้ผลิตผ้าไหมดิบ ด้วยเหตุนี้รัฐบาลแห่งชาติตัดสินใจที่จะก่อตั้งโรงงานทอผ้าโทมิโอกะ เพื่อเป็นต้นแบบในการปั่นด้ายด้วยเครื่องจักรที่มีความซับซ้อนมากที่สุด และพัฒนาคุณภาพของผ้าไหมดิบ
ใน ค.ศ. 1870 พอล บรูแนท (Paul Brunat) ผู้ซึ่งทำงานในบริษัทการค้าฝรั่งเศสในโยโกฮามะได้ค้นหาที่ตั้งที่เหมาะสมสำหรับโรงงานผ้าไหมในภูมิภาคคันโต และเลือกที่ตั้งนั้นในเมืองโทมิโอกะ การก่อสร้างเริ่มใน ค.ศ. 1871 และเสร็จสมบูรณ์ในเดือนกรกฎาคมปีถัดไป สามเดือนต่อมาโรงงานเริ่มดำเนินงาน ภายในโรงงานมีเครื่องจักรปั่นผ้าไหมกว่า 150 เครื่อง และคนงานหญิง 400 คน ทำงานในโรงงาน วิถีชีวิตของคนงานเหล่านั้นได้รับการบันทึกไว้ในสมุดบันทึกของวาดะ เอ (Wada Ei)
โรงงานทอผ้าโทมิโอกะมุ่งมั่นการผลิตผ้าไหมดิบคุณภาพสูง และแม้ว่าผ้าไหมเหล่านั้นได้สร้างชื่อเสียงด้วยคุณภาพของมันในต่างประเทศ แต่ธุรกิจผ้าไหมอยู่ในสภาวะขาดทุนโดยตลอด ถึงจะมีการลดราคาสินค้าแล้ว ทางโรงงานก็ยังคงขาดทุนอย่างหนักส่งผลให้รัฐบาลตัดสินใจขายโรงงานและโอนธุรกิจให้กับเครือมิตสึอิไฟแนนซ์ (Mitsui Finance Group) ใน ค.ศ. 1893 และใน ค.ศ. 1902 โรงงานถูกโอนอีกครั้งสู่บริษัทฮาระ (Hara Company)
ใน ค.ศ. 1939 (ปีที่ 14 ของยุคโชวะ) โรงงานทอผ้าโทมิโอกะถูกโอนสู่บริษัทคาตากูระอินดัสตรีส์จำกัด (Katakura Industries Co., Ltd) ซึ่งเป็นบริษัททอผ้าไหมที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น โรงงานทอผ้าโทมิโอกะได้ช่วยเหลือความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจของญี่ปุ่นอย่างมากระหว่างและหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 และในที่สุดโรงงานได้ปิดตัวลงในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1987 แต่มันยังคงเป็นสถานที่ที่ได้รับการดูแลอย่างดีหลังจากได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งประวัติศาสตร์ใน ค.ศ. 2005 และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมโดยองค์การยูเนสโกเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 2014

ดูเพิ่ม
* การปฏิวัติเมจิ
* จังหวัดกุมมะ
* เว็บไซต์โรงงานทอผ้าโทมิโอกะ
*

สมุดภาพ
ไฟล์:Tomioka_Silk_Mill_East_Cocoon_Warehouse05.jpg|โรงงานทอผ้า
ไฟล์:Tomioka_Silk_Mill_East_Cocoon_Warehouse04.jpg|โรงงานทอผ้า
ไฟล์:Inside_Tomioka_Silk_Mill.JPG|ภายในโรงงานทอผ้า
ไฟล์:Filature_machine.jpg|เครื่องจักรปั่นด้าย
ไฟล์:Tomioka_Silk_Mill_02.jpg|ภายในส่วนสำนักงาน
เรียวอันจิ
เรียวอันจิ ( ) เป็นวัดเซน สำนักรินไซ ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของนครเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น ภายในวัดยังมีลานสวนหินที่มีชื่อเสียงอย่างมากที่เรียกว่า คาเรซันซุย ซึ่งเป็นการจัดสวนแบบหนึ่งของเซ็น ทั้งนี้ ตัววัดและสวน ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นส่วนหนึ่งของอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณ ที่มีสถานะเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ที่ดินของวัดนี้ เดิมทีเป็นที่ดินของตระกูลฟูจิวาระ ในพุทธศตวรรษที่ 16 โดยวิหารหลังแรก (ปัจจุบันไม่มีอยู่) และบ่อน้ำขนาดใหญ่ถูกสร้างโดยฟูจิวาระ ซาเนโยชิ มหาเสนาบดีฝ่ายขวา ต่อมา พ.ศ. 1993 โฮโซกาวะ คัตสึโมโตะและขุนพลได้ขอซื้อที่ดินผืนนี้ซึ่งเป็นที่ตั้งของวัดเดิม เขาได้สร้างที่พำนักอาศัยและก่อตั้งเป็นวัดนิกายเซ็นนามว่าเรียวอันจิ ต่อมาเกิดสงครามโอนินระหว่างตระกูลใหญ่จนวัดได้ถูกทำลายลง และตัวคัตสึโมโตะก็เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2016 ทำให้วัดกลายเป็นวัดร้าง อย่างไรก็ตาม บุตรชายของเขา โฮโซกาวะ มัตสึโมโตะ ก็ได้บูรณะวัดขึ้นมาใหม่ ในปี พ.ศ. 2031

ระเบียงภาพ
ไฟล์:Ryoanji Temple EntranceKyoto.jpg|ทางเข้าอาณาบริเวณวัด
ไฟล์:250201 Ryoan-ji Kyoto Japan06s3.jpg|ภาพขยายหินในสวนหิน
ไฟล์:150207 Ryoan-ji Kyoto Japan23s3.jpg|บ่อเคียวโยจิ สร้างในพุทธศตวรรษที่ 18
ไฟล์:150207 Ryoan-ji Kyoto Japan01s3.jpg|ประตูทางเข้าวัด 
ไฟล์:Ryoan-ji 03.jpg|สวน
ไฟล์:Ryuanji_snow2.jpg|สวนด้านนอกของหอชาในฤดูหนาว
ไฟล์:Lake outside Ryoan-ji Temple.jpg|ทะเลสาบและสะพานด้านนอกของวิหารใหญ่
ไฟล์:Ryoanji Temple - Kuri Main Building Interior.jpg|ภายในวิหารใหญ่

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ของวัด
* Yamasa Institute's Ryoan-ji: History & Impressions
พระราชวังแห่งชาติเปนา
พระราชวังแห่งชาติเปนา ( ) เป็นพระราชวังในศิลปะจินตนิยมในเขตเทศบาลเมืองซิงตรา (Sintra) ประเทศโปรตุเกส พระราชวังตั้งอยู่บนยอดเขาเหนือเมืองซิงตรา และในวันที่อากาศสดใสประชาชนสามารถมองเห็นพระราชวังได้อย่างง่ายดายจากกรุงลิสบอนและส่วนใหญ่ของเขตเมือง พระราชวังแห่งนี้ยังได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานแห่งชาติซึ่งเป็นหนึ่งในศิลปะจินตนิยมหลัก ๆ ที่แสดงออกในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ของโลก นอกจากนี้ยังได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกและเป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโปรตุเกส และเคยถูกใช้ในงานของรัฐโดยประธานาธิบดีสาธารณรัฐโปรตุเกสและเจ้าหน้าที่รัฐบาลอื่น ๆ

ดูเพิ่ม
*
เทศกาลโอลิมปิกฤดูร้อนเยาวชนยุโรป 2007
เทศกาลโอลิมปิกฤดูร้อนเยาวชนยุโรป 2007 การแข่งขันนี้จัดขึ้นที่เบลเกรด ประเทศเซอร์เบีย

กีฬาประเภทต่างๆ

* กรีฑา
* บาสเกตบอล
* ขี่จักรยาน
* ยิมนาสติก
* แฮนด์บอล
* ยูโด

* ว่ายน้ำ
* ปิงปอง
* เทนนิส
* วอลเลย์บอล
* โปโลน้ำ

อ้างอิง
เทศกาลโอลิมปิกฤดูร้อนเยาวชนยุโรป 2011
เทศกาลโอลิมปิกฤดูร้อนเยาวชนยุโรป 2011 จัดที่แทรบซอน ประเทศตุรกี

ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

ประเภทกีฬา

* กรีฑา
* บาสเกตบอล
* ขี่จักรยาน

* ยิมนาสติก
* แฮนด์บอล
* ยูโด

* ว่ายน้ำ
* เทนนิส
* วอลเลย์บอล

อ้างอิง
ปราสาทนครหลวง
ปราสาทนครหลวง หรือ พระนครหลวง ตั้งอยู่หมู่ที่ 1 ตำบลนครหลวง อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ได้รับการขึ้นทะเบียนโบราณสถานและประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 52 ตอนที่ 75 วันที่ 8 มีนาคม 2478 ลักษณะของสถาปัตยกรรมเป็นองค์ปราสาท เป็นพุทธสถานจตุรมุขทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า มี 3 ชั้น ชั้นที่ 2 เป็นซุ้มระเบียงล้อมรอบ ชั้นบนมีมณฑปประดิษฐานพระพุทธบาทสี่รอย สร้างในสมัยสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง (ประมาณ พ.ศ. 2174)
ประวัติ
ปราสาทนครหลวง เริ่มสร้างขึ้นในสมัยสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง โดยทรงโปรดให้ช่างไปถ่ายแบบมาจากปราสาทเมืองพระนครหลวง ประเทศกัมพูชา เพื่อเป็นที่พักร้อนก่อนที่จะเสด็จไปนมัสการรอยพระพุทธบาทจังหวัดสระบุรี ปราสาทนครหลวงสร้างไม่แล้วเสร็จในสมัยนั้น ต่อมาราวปี พ.ศ. 2352 ตาปะขาวปิ่น ได้สร้างวัดนครหลวงขึ้นโดยเอาปราสาทนครหลวง เข้าไปไว้ในเขตของวัดด้วย และมีการสร้างพระพุทธบาทสี่รอย ประดิษฐานไว้บนลานชั้นบนของปราสาท จากการดำเนินงานทางโบราณคดี ได้พบว่าวัตถุประสงค์แรกเริ่มของการสร้างปราสาท เป็นการสร้างเพื่อให้เป็นศาสนสถานในพระพุทธศาสนา มิใช่ที่ประทับระหว่างทางในการเสด็จไปนมัสการพระพุทธบาทดังที่เข้าใจกันมาแต่เดิม
ปราสาทนครหลวง ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ตามประกาศกรมศิลปากร เรื่อง กำหนดจำนวนโบราณสถานสำหรับชาติ ในชื่อ พระนครหลวง

อ้างอิง
ซั้ว
ซั้ว เป็นอาหารของชาวผู้ไทชนิดหนึ่ง นิยมใช้เนื้อไก่ รกวัว หรืองูสิง โดยต้มเนื้อสัตว์กับข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด ปรุงรสด้วยน้ำปลาร้า พริกป่น ใส่ต้นหอม ผักชีฝรั่ง สะระแหน่ ผักไผ่ เน้นรสชาติเผ็ดเค็ม ไม่เปรี้ยว
อ้างอิง
* กานต์ เหมวิหค และ สุปรียา ห้องแซง. อาหารอีสาน.กทม. แสงแดด. 2556
เนื้อหมา
เนื้อหมา หมายถึง เนื้อและส่วนอื่นที่กินได้ที่มาจากหมา การบริโภคเนื้อหมาของมนุษย์มีบันทึกในหลายส่วนของโลก รวมทั้งเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แอฟริกาตะวันตก ทวีปยุโรปและทวีปอเมริกาก่อนโคลัมบัส ปัจจุบัน มีบริโภคเนื้อหมาในหลายส่วนของประเทศจีน เกาหลี เวียดนาม และบางพื้นที่ของประเทศไทย เนื้อหมายังใช้เป็นอาหารยังชีพในยามสงครามและ/หรือประสบความยากลำบากอื่น ๆ
ในปัจจุบัน บางวัฒนธรรมมองว่าการบริโภคเนื้อหมาเป็นส่วนหนึ่งของอาหารของตน ขณะที่บางวัฒนธรรมถือว่าการบริโภคเนื้อหมาไม่เหมาะสมและน่ารังเกียจด้วยเหตุผลทางสังคมและศาสนา โดยเฉพาะอย่างยิ่งด้วยโลกาภิวัฒน์ทางวัฒธรรม มีการวิจารณ์ระหว่างประเทศมากขึ้น (โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากประเทศตะวันตก ตลอดจนองค์การอย่างการคุ้มครองสัตว์โลก) ต่อการบริโภคเนื้อหมาและการทรมานหมาที่ถูกขังในกรงและเลี้ยงเอาเนื้อ ผู้สนับสนุนเนื้อหมาตอบโต้การวิจารณ์โดยแย้งว่า ข้อแตกต่างระหว่างปศุสัตว์และสัตว์เลี้ยงเป็นอัตวิสัย และไม่มีข้อแตกต่างระหว่างการกินเนื้อของสัตว์อื่น ทว่า บันทึกวัฒนธรรมทางประวัตศาสตร์ในประเทศจีนบันทึกว่า ศาสนาพุทธแบบจีนห้ามบริโภคเนื้อหมา ซึ่งถือเป็นหนึ่งในห้า "เนื้อต้องห้า
นบันทึกว่า ศาสนาพุทธแบบจีนห้ามบริโภคเนื้อหมา ซึ่งถือเป็นหนึ่งในห้า "เนื้อต้องห้าม" นอกจากนี้ การกินหมายังถูกห้ามทั้งในกฎหมายอาหารยิว และอิสลาม
วัดรางวาลย์
วัดรางวาลย์ ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแม่กลอง หมู่ 7 ตำบลลาดบัวขาว อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี ฝ่ายเถรวาท มหานิกาย

== เนื้อที่== 
มีเนื้อที่ 31 ไร่ 2 งาน 20 ตาราวา

ประวัติวัด
วัดรางวาลย์ เป็นวัดเก่าแก่สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2323 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2419

อุโบสถเก่าแก่

อุโบสถวัดรางวาลย์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2419 หน้าบันพระอุโบสถเป็นสถาปัตยกรรมสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น แต่เดิมได้สร้างครอบอุโบสถหลังเก่าไว้ ปัจจบันบูรณะใหม่ แล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2557 หน้าบันเป็นการจำหลักลายบนแผ่นไม้สักเป็นลายกนกก้านขด ลงรักปิดทอง ประดับกระจกสี ฝีมือช่างท้องถิ่น ในเสมารอบพระอุโบสถทำด้วยหินปูนแกะสลัก

== ลำดับเจ้าอาวาส==
วัดรางวาลย์ จะมีเจ้าอาวาสมากี่รูปไม่ทราบได้ เท่าที่สอบถามสืบค้น มี 6 รูป คือ
# หลวงพ่อโทน
# หลวงพ่อวัตร
# หลวงพ่อพรม
# หลวงพ่อสิน พุทธสโร
# หลวงพ่อหนุน
# พระครูพิบูลธรรมโกศล(ฉลาด อติพโล คนบุญ) พ.ศ. 2519 - พ.ศ. 2555
# พระครูสุนทรจรณคุณ พ.ศ. 2556 - ปัจจุบัน

ภาพ

ไฟล์:อุโบสถวัดรางวาลย์1.jpg|ด้านข้างอุโบสถ
ไฟล์:อุโบสถวัดรางวาลย์2.jpg|ด้านหน้าอุโบสถ

อ้างอิง
วัดเขานางทอง
]]
โบราณสถานวัดเขานางทอง เป็นส่วนหนึ่งของ เมืองโบราณบางพาน สันนิษฐานว่าส่วนใหญ่สร้างขึ้นในสมัยสมเด็จพระมหาธรรมราชาลิไท การวางผังของโบราณสถานวางตามแนวยาวเขา มีบันไดทางขึ้นทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ด้านบนสูงสุดเป็นเจดีย์ใหญ่ทรงดอกบัวตูมหรือพุ่มข้าวบิณฑ์ฐานเจดีย์ กว้าง 12 เมตร ก่อด้วยอิฐปนแลง ส่วนบนเป็นศิลาแลง ถัดมาเป็นเจดีย์รายเล็ก 3 องค์ กว้าง 2 เมตร เท่ากันทุกองค์ และยังมีวิหาร 4 ตอน ตอนแรก ยาว 13 เมตร กว้าง 5 เมตร ตอนที่สองกว้าง 10 เมตร ยาว 21 เมตร ส่วนด้านท้ายสุดคล้ายที่ตั้งบุษบก เป็นที่ ประดิษฐานรอยพระพุทธบาท ปัจจุบันได้นำไปเก็บไว้ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ กรุงเทพมหานคร รอยพระพุทธบาทแห่งนี้ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวเมื่อครั้งยังทร
พมหานคร รอยพระพุทธบาทแห่งนี้ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวเมื่อครั้งยังทรงเป็นสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราวุธ มกุฎราชกุมาร ได้ทรงกล่าวถึงไว้ในหนังสือ เที่ยวเมืองพระร่วง เมื่อต้นปี พ.ศ. 2450 จากจารึกฐานพระอิศวรสำริดเมืองกำแพงเพชรระบุว่าเคยมี ท่อปู่พระยาร่วง ซึ่งเคยส่งน้ำจากเมืองกำแพงเพชรไปเมืองบางพานแห่งนี้เพื่อการเกษตรกรรมต่อมาได้ตื้นเขิน เมืองบางพานจึงร้างไปในราว พ.ศ. 2100
ลักษณะโบราณสถานบนเขานางทองลาดเอียงจากด้านทิศใต้ไปทางทิศเหนือเล็กน้อย แผนผังของโบราณสถานเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าวางตัวตามแนวแกนทิศเหนือ-ใต้ หันหน้าไปทางทิศเหนือประกอบด้วยเจดีย์ ประธานก่อด้วยศิลาแลง ซึ่งตั้งอยู่ทางด้านทิศใต้ของยอดเขาในบริเวณ พื้นที่สูงที่สุดถัดไปทางด้านหน้า หรือทิศเหนือมี เจดีย์ราย และร่องรอยของโบราณสถานขนาดเล็ก ถัดไปเป็นวิหารโถง และบ่อน้ำเล็ก ๆ บนยอดเขา ไม่ปรากฏร่องรอยกำแพงวัด ปัจจุบันวัดไม่มีพระสงฆ์จำพรรษาอยู่

โบราณสถานวัดเขานางทองขึ้นทะเบียนเป็น โบราณสถานเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478 มีพื้นที่ทั้งสิ้นรวม 175ไร่ 1งาน 25ตารางวา

พิกัดแผนที่

อ้างอิง
กาลีญาอาอาฟรีกานา
กาลีญาอาอาฟรีกานา ( , "ไก่แบบแอฟริกา") หรือบางครั้งเรียกสั้น ๆ ว่า ฟรังกูอาซาดู ( , "ไก่ย่าง") เป็นอาหารที่มีชื่อเสียงของมาเก๊าที่ได้รับอิทธิพลจากโปรตุเกส โดยได้รับอิทธิพลจากอาหารที่เรียกไก่ย่างปีรีปีรีซึ่งเป็นไก่หมักในซอสที่ทำจากพริกชี้ฟ้าหรือปีรีปีรี โดยพริกที่ใช้ปรุงนำมาจากอาณานิคมในแอฟริกาคือแองโกลาและโมซัมบิก เมื่อไก่ย่างปีรีปีรีมาถึงมาเก๊า ชาวมาเก๊าได้เปลี่ยนวิธีทำจากการย่างบนเตามาเป็นการอบในกระทะและราดด้วยซอส ซอสแบบเดิมในโปรตุเกสใส่เพียงพริกสด พริกป่น กระเทียม ผงออริกาโน น้ำมันมะกอกและน้ำส้มสายชู ส่วนในมาเก๊าได้เพิ่มกะทิและถั่วลิสง จนกลายเป็นกาลีญาอาอาฟรีกานาที่เป็นเอกลักษณ์ของมาเก๊า
อ้างอิง
* เมืองภูมิ หาญสิริเพชร. "อาหารลูกผสมโปรตุเกสในมาเก๊า." ครัว. ปีที่ 20 ฉบับที่ 236 กุมภาพันธ์ 2557. หน้า 88–89.
มันฝรั่งบด
มันฝรั่งบด เป็นอาหารที่ถูกเตรียมโดยนำมันฝรั่งไปต้ม สูตรการทำมันฝรั่งบดเริ่มปรากฏให้ ก่อน ปี 1747 กับรายการศิลปะการปรุงอาหารโดยฮันนาห์ กลาส. มันฝรั่งบดอบแห้งและแช่แข็งสามารถหาได้อยู่ในทุกๆที่

ส่วนผสม
 ']]

ส่วนใหญ่จะใช้มันฝรั่งแบบเนื้อละเอียด (บางแห่งจะใช้แบบเนื้อเหนียว) เนย น้ำมันพืช นม และ/หรือ ครีม มันฝรั่งยังสามารถปรุงรสด้วย เกลือ พริกไทยและสมุนไพรเครื่องเทศอื่นๆ ส่วนผสมที่เป็นที่นิยมคือ กระเทียม ชีส เบคอนบิทส์ ครีมเปรี้ยว ต้นหอม มัสตาร์ด เครื่องเทศ เช่นลูกจันทน์เทศ ผักชีฝรั่งหรือโรสแมรี่สับ หัวผักกาดขาว และ วาซาบิ
แต่ของฝรั่งเศสจะเพิ่มไข่แดงสำหรับ pommes Duchesse หรือมันฝรั่งดัชเชส Pomme purée น้ำซุปข้น (น้ำซุปข้นมันฝรั่ง) ใช้เนยมากขึ้นกว่ามันฝรั่งบดปกติ โดยใช้มันฝรั่งสองส่วนและเนยหนึ่งส่วน ในการทำแบบแคลอรี่ต่ำหรือแบบไม่ใช้นมครีม หรือนมสด จะไม่ใส่เนย แต่จะใส่น้ำซุปสต๊อค นอกจากนั้นยังมีอีกหนึ่งสูตรของอินเดีย ชื่อ Aloo Bharta สูตรคือการใช้หัวหอมสับมัสตาร์ด พริก ผักชีและเครื่องเทศอื่น ๆ

ใช้ทำอาหาร
 and mustard]]

มันฝรั่งบดสามารถเสิร์ฟพร้อมกับอาหารอื่น ๆ หรืออาจจะเป็นส่วนผสมของอาหารอื่น ๆ เช่น พาย เปโรกี คอลแคนนัน เกี๊ยว มันฝรั่งคร๊อกเก้ ญ็อก-กิ ฯลฯ แต่ส่วนมากมักจะเสิร์ฟพร้อมไส้กรอก
เครื่องบดมันฝรั่งเป็นเครื่องที่ใช้ในการเตรียมทำมันฝรั่งบด
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม
มันฝรั่งบดเป็นที่นิยมอย่างกว้างขวางในรูปแบบที่ใช้ในละครตลกเด็กของบีบีซี บอดเจอร์และแบดเจอร์ (Bodger and Badger) ที่แสดงโดย แอนดี้ คันนิงแฮมและได้ออกอากาศเป็นเวลา 1 ทศวรรษ (1989-1999)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
โกไดวา ช็อกโกแลตเทียร์
โกไดวา ช็อกโกแลตเทียร์ (Godiva Chocolatier) เป็นผู้ผลิตช็อคโกแลตระดับสูง ก่อตั้งขึ้นในเบลเยี่ยมในปี 1926 โกไดวาถูกซื้อไปโดยชาวตุรกี ชื่อ Yıldız โฮลดิ้ง ผู้เป็นเจ้าของ Ülker กรุ๊ป ในวันที่ 20 พฤศจิกายน 2007 โกไดวามีร้านค่าปลีกมากกว่า 600 ร้านค้าและยังมี ร้านค้าในประเทศสหรัฐอเมริกา แคนาดา ยุโรปและเอเชีย ปัจจุบันร้านโกไดวามีร้านค้าปลีกมากกว่า 10,000 แห่ง
นอกจากนั้นช็อคโกแลตโกไดวายังขายในรูปแบบของทรัฟเฟิล กาแฟ โกโก้ บิสกิต จุ่มกับผลไม้และขนมหวาน เหล้าช็อคโกแลต แบบเชค (shake) ของขวัญแต่งงานและของขวัญปาร์ตี้ และยังสามารถจัดเป็นกระเช้าของขวัญได้อีกด้วย เอกลักษณ์- ของโกไดวาแพคเกจคือเป็นกล่องกระดาษแข็งเล็ก ๆ สีทองห่อช็อตโกแลต โกไดวายังผลิตช็อคโกแลตตามฤดูกาลและผลิตช็อคโกแลตบางรุ่นตามวันหยุดสำคัญต่าง ๆ ซึ่งผลิตจำนวนจำกัดและมีการใส่บรรจุภัณฑ์แบบพิเศษอีกด้วย

นอกจากนี้โกไดวานอกจากนี้ยังมีใบอนุญาตสำหรับการผลิตไอศครีม ชีสเค้ก ฝักกาแฟและเหล้าที่มาในรสชาติใกล้เคียงช็อคโกแลต
ประวัติ
โกไดวาก่อตั้งขึ้นในปี 1926 ในกรุงบรัสเซลส์ ประเทศเบลเยี่ยม โดยโจเซฟ แดรปส์ เขาเปิดร้านขายเสื้อผ้าและเครื่องประดับ (บูติก) ของเขาครั้งแรกในแกรนด์เพลสที่กรุงบรัสเซลส์ภายใต้ชื่อที่ใช้ในปัจจุบัน ร้านโกไดวาที่เปิดนอกประเทศเบลเยี่ยมร้านแรกคือที่ ปารีส บน fashionable Rue St. Honoré in ในปี 1958 และในปี 1966 ผลิตภัณฑ์ของบริษัทฯ เข้ามาถึงประเทศสหรัฐอเมริกาที่ที่มีแต่สินค้าและห้างสรรพสินค้าหรูหรา ในปีต่อมาปีบริษัทถูกซื้อโดย บริษัท Campbel Soup และในปี 1972 ร้านโกไดวาบูติกร้านแรกได้เปิดขึ้นในทวีปอเมริกาเหนือในนิวยอร์กฟิฟท์อเวนิว
โดยในปี 2007 โกไดวามียอดขายปีละประมาณ 500 ล้านดอลล่า และในเดือนสิงหาคมปีเดียวกัน บริษัท Campbell Soup ประกาศว่ามันเป็น "การสำรวจทางเลือกเชิงกลยุทธ์ คือการถอนทุนที่เป็นไปได้สำหรับธุรกิจของโกไดวา ช็อคโกแลตเทียร์" บริษัทฯ กล่าวว่า "ธุรกิจช็อคโกแลตพรีเมี่ยมไม่เข้ากับกลยุทธ์ของแคมป์เบลซึ่งมองถึงมื้ออาหารที่ง่าย"

วันที่ 20 ธันวาคม ปี 2007 แคมป์เบลประกาศว่าจะลงนามในข้อตกลงที่จะขายโกไดวาให้กับ Yıldız Holding โดยตั้งอยู่ในอิสตันบูล ประเทศตุรกี ซึ่งเป็นเจ้าของของ Ülker กรุ๊ป และเป็นผู้ผลิตสินค้าอุปโภคบริโภคที่ใหญ่ที่สุดในอุตสาหกรรมอาหารตุรกี การเข้าซื้อกิจการเสร็จสมบูรณ์เมื่อวันที่ 18 มีนาคม 2008 มูลค่า 850 ล้านดอลลาร์
โกไดวาในปัจจุบัน
 branch]]
โกไดวายังคงเปิดให้บริการมากกว่า 450 ร้านค้าทั่วโลก บริษัท ประกาศจดหมายหกฤดูกาลสั่งทำแคตตาล็อกต่อปีในประเทศสหรัฐอเมริกาและเปิดการสั่งซื้อผลิตภัณฑ์ออนไลน์และทางโทรศัพท์ ช็อคโกแลตโกไดวายังมีจำหน่ายในห้างสรรพสินค้าท้องถิ่นและร้านค้าขนาดเล็ก 
โกไดวาเปิด คาเฟ่โกไดวา ในเดือนพฤษภาคม ปี 2012 ในห้างสรรพสินค้าแฮรอดส์ในกรุงลอนดอน บริษัทยังมีร้านอยู่ในแฮร์รอดส์ฟู้ดฮอลอีกด้วย

ในประเทศไทย โกไดวาเปิดสาขาแรกที่กรูฟ แอท เซ็นทรัลเวิลด์ เมื่อเดือนตุลาคม 2016 และมีแผนเปิดในศูนย์การค้าสยามพารากอน และห้างสรรพสินค้าเซ็นทรัลชิดลม ในเดือนธันวาคมปีเดียวกัน
หม่ำ
หม่ำ เป็นการถนอมอาหารแบบอีสานประเภทหนึ่ง เป็นการนำเนื้อสัตว์มาสับรวมกับเครื่องใน ขี้เพี้ย กระเทียม ข้าวคั่ว เกลือ นำไปยัดไส้หรือถุงน้ำดี หมักไว้ 5-6 วันจนมีรสเปรี้ยว ถ้าหมักในถุงน้ำดีจะได้หม่ำรูปกลม ถ้าหมักในไส้จะได้หม่ำรูปท่อน แต่เดิมใช้ถนอมเนื้อวัวที่เหลือจากการล้มวัว โดยใช้เนื้อวัวที่มีคุณภาพดีกว่าที่ใช้ทำไส้กรอกอีสาน ปัจจุบันมีที่ทำจากเนื้อหมูด้วย

มีหม่ำอีกชนิดหนึ่งเรียกหม่ำไข่ปลา เป็นการนำไข่ปลามาผสมกับน้ำซาวข้าวหรือน้ำมะพร้าวพอให้เป็นสีขาวขุ่น แล้วนำมาผสมกับกระเทียม เกลือ ข้าวเหนียว หมักไว้ 2-3 วัน รับประทานได้ นิยมใช้ไข่ปลายี่สก

อ้างอิง
* กานต์ เหมวิหค และ สุปรียา ห้องแซง. อาหารอีสาน.กทม. แสงแดด. 2556
ไชโป๊
ไชโป๊ หรือ ไช้โป๊ คือ ผักกาดหัวดองเกลือ มีสองแบบคือ ดองเค็มซึ่งเป็นการโรยเกลือสลับกับผักกาดหัวเป็นชั้น ๆ ทับด้วยของหนัก ใช้เวลาประมาณ 10 วัน อีกแบบคือไชโป๊หวาน นำหัวผักกาดมาตากแดด และเรียงในบ่อตอนกลางคืน โรยเกลือสลับ ทำสลับระหว่างตากแดดและหมักเกลือ 5-6 วัน จึงนำไปดองแบบดองเค็ม ตากแดด 3-4 แดด จากนั้นปรุงรสโดยโรยน้ำตาลทรายแดง ผงโป๊ยกั้ก เหล้าจีน ขยำให้เข้ากัน อัดใส่ไหหมักไว้ 1 เดือน ไชโป๊นี้ทำอาหารได้หลายชนิด เช่น ใส่ไข่เจียว ยำกับพริก มะนาวดอง ใส่ในผัดไทยและก๋วยเตี๋ยวชากังราว

ชื่อเรียก
คำว่า "ไชโป๊" ที่เรียกกันในภาษาไทยมีที่มาจากภาษาแต้จิ๋ว คำว่า "ไช้โป้ว" (菜脯, เพ็งอิม: cai3 bou2)

ไชโป๊ในประเทศญี่ปุ่น
ในภาษาญี่ปุ่นเรียกไชโป๊ว่า "ทากูอังซูเกะ" ( 沢庵漬 たくあんづ け, takuan-zuke) หรือเรียกย่อ ๆ ว่า "ทากูอัง" ( 沢庵 たくあん , takuan)

อ้างอิง
*สุทัศน์ ศุกลรัตนเมธี. สืบสานตำนานอาหารแต้จิ๋ว. กทม. ตู้กับข้าว. 2556
ศาลาประชาคมร้อยปี
ศาลาประชาคมร้อยปี ( , , ) ชื่อเดิม ฮาราลูดอวา ( ) เป็นอาคารทางประวัติศาสตร์ในวรอตสวัฟ, ประเทศโปแลนด์ ได้รับการสร้างขึ้นตามแผนของสถาปนิกที่มีชื่อเสียงชาวเยอรมัน มักซ์ แบร์ก สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1911–1913 เมื่อเมืองเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิเยอรมัน มักซ์ แบร์กได้ออกแบบศาลาประชาคมร้อยปีเพื่อเป็นอาคารอเนกประสงค์ ใช้สำหรับการเป็นเจ้าภาพจัดนิทรรศการ, การแสดงคอนเสิร์ต, การแสดงละครโอเปราและการแข่งขันกีฬา

ในปี ค.ศ. 1948 ได้มีการสร้างประติมากรรมโลหะรูปทรงเข็ม ("Iglica") มีความสูง 100 เมตร ซึ่งอยู่บริเวณด้านหน้าของศาลาประชาคมร้อยปี

ในปี ค.ศ. 2006 ศาลาประชาคมร้อยปีได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลก
เหตุผลที่ได้รับคัดเลือกเป็นมรดกโลก
ศาลาประชาคมร้อยปีได้จดทะเบียนเป็นมรดกโลกจากองค์การยูเนสโกภายใต้ชื่อ "ศาลาประชาคมร้อยปีในวรอตสวัฟ" ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 30 เมื่อปี พ.ศ. 2549 ที่เมืองวิลนีอุส ประเทศลิทัวเนีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์พิจารณาให้เป็นมรดกโลก ดังนี้
* (i) - เป็นตัวแทนในการแสดงผลงานชิ้นเอกที่จัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันชาญฉลาดของมนุษย์
* (ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใดๆ ของโลกซึ่งทรงไว
นของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใดๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม 
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
สมุดภาพ

File:Wroclaw Hala Ludowa Breslau Jahrhunderthalle.jpg| 
File:Jahrhunderthalle in Breslau.jpg| 
File:Iglica we Wroclawiu.jpg|อิกลิตแส ("Iglica")

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Official site 
* 
* archINFORM - Centennial Hall
* Videomapping
บุญมี ราชวัฏ
บุญมี ณ ราชวัฏ มีชื่อจริงว่านายบุญมี กาวิล เกิดเมื่อ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2472 ที่ อำเภองาว จังหวัดลำปาง จบการศึกษาชั้นม.6 จากโรงเรียนประชาวิทย์ จังหวัดลำปาง พี่ชายของเขาเป็นนักมวยแต่ถูกชกจนตาย ทำให้เขาอยากเป็นนักมวยบ้าง โดยไปหัดมวยกับฉมัง ยุวเวช และขึ้นชกในชื่อบุญมี แม่นฉมัง ชกชนะนักมวยชื่อดังในท้องถิ่นได้หลายคน จนกระทั่งชกชนะเปลี่ยน กิ่งเพชรได้ จึงเดินทางมากรุงเทพฯ โดยมาอยู่ค่ายราชวัฏของยอแสง ภาณุทัต
ใน พ.ศ. 2492 เวทีราชดำเนินได้เปลี่ยนการชั่งน้ำหนักนักมวยจากสโตนหรือกิโลกรัมมาเป็นปอนด์ตามแบบมวยสากลและจัดให้มีการชกชิงแชมป์รุ่นต่างๆ บุญมีได้ชกชิงแชมป์ในรุ่นเวลเตอร์เวทหรือ 147 ปอนด์ กับยอดยิ่ง เมืองสุรินทร์ และเป็นฝ่ายชนะได้ครองแชมป์เวทีราชดำเนินเป็นคนแรกในรุ่นนี้ ก่อนจะเสียแชมป์ให้สามารถ ศรแดงในภายหลัง ในการชกมวยที่เวทีราชดำเนินนี้ บุญมีชกชนะนักมวยชื่อดังได้หลายคน เช่น พิชิต ชอบชก หลาวทอง ชอบชก ประสิทธิ์ ยอดศรจันทร์ ศิริศักดิ์ อุดมศักดิ์ อำพล ยอดศรจันทร์ ชาย ศิษย์สิงห์ สมศรี เทียมกำแหง เรืองชัย เจนณรงค์ วรเทพ เลือดอุบล
บุญมีขึ้นชกครั้งสุดท้ายแพ้น็อค ดาวทอง สิงหพัลลภ จึงแขวนนวมไปและทำงานกับบริษัทขนส่ง จำกัดจนเกษียณอายุ และอยู่กับครอบครัวที่จังหวัดนครราชสีมา ก่อนจะป่วยเป็นมะเร็งต่อมลูกหมาก และเสียชีวิตเมื่อ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 รวมอายุได้ 83 ปี
อ้างอิง
* ชายพจน์. สิงห์เข่าเหล็ก บุญมี ราชวัฏ. นิตยสารมวยโลก. ปีที่ 30 เล่มที่ 1445 16 – 22 พฤษภาคม 2555 หน้า 44 – 46.
วัดบางแคใหญ่
วัดบางแคใหญ่ เป็นวัดโบราณ สร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา ได้รับการปฏิสังขรณ์ใหม่ในสมัยรัชกาลที่ 2 (พ.ศ. 2357) โดยเจ้าพระยาวงศาสุรศักดิ์ (แสง วงศาโรจน์) สมุหพระกลาโหม ภูมิประเทศ มีน้ำโอบ มีคลองบางแค ผ่านทางทิศตะวันออก คลองเมรุ ทางทิศเหนือ และคลองบางลี่ ทางทิศใต้ สภาพแวดล้อมร่มรื่นไปด้วยไม้สวน ตั้งอยู่ หมู่ 7 ตำบลแควอ้อม อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม ฝ่ายเถรวาท มหานิกาย
ประวัติวัด
ตามคำบอกเล่าของผู้เฒ่าผู้แก่ในละแวกวัดและท่านพระครูโฆสิตสุตคุณ (กอน โฆสโก) อดีตเจ้าอาวาส และอดีตเจ้าคณะอำเภออัมพวา ซึ่งเกิดที่บ้านนี้ กล่าวว่า วัดนี้เจ้าพระยาวงศาสุรศักดิ์ (แสง วงศาโรจน์) สร้างให้กับภรรยาหลวงของท่าน จึงได้ชื่อว่าวัดบางแคใหญ่ ส่วนหลักฐานทางประวัติศาสตร์โบราณคดี ปรากฏที่ผนังภายใน ด้านหน้าอุโบสถ ซึ่งเป็นแผ่นหินชนวนมีตัวอักษรไทยภาษาไทย อ่านได้ชัดเจนว่า วันอาทิตย์ เดือนห้า ขึ้นค่ำหนึ่ง จุลศักราชพันเจดสิบสาม ปิ์มะแม ตรีศก เจ้าพญาวงศาสุรศักดิ์ผู้วามีสมุหะพระกลาโหม ได้ส้างพระอารามนิแล้วแต่ณะวันสุกร เดือนสิบ แรม สิบค่ำ พุทธศักราชล่วงแล้วได้สองพันสามร้อยห้าสิบเจด ปิ์จอฉอศก คือ ท่านเจ้าพระยาวงศาสุรศักดิ์ ได้สร้างเมื่อ พ.ศ. 23
นสามร้อยห้าสิบเจด ปิ์จอฉอศก คือ ท่านเจ้าพระยาวงศาสุรศักดิ์ ได้สร้างเมื่อ พ.ศ. 2357 อันเป็นช่วงต้นแผ่นดินรัชการที่ 2 แห่งราชวงศ์จักรี
สิ่งสำคัญภายในวัด
พระพุทธรูปรอบวิหารคต

เป็นพระพุทธรูปหินทรายแดง เรียงรายรอบระเบียง นิ้วพระหัตถ์กางแบบปาละ หน้าพระเป็นรูปไข่แบบอู่ทองหน้านาง เป็นประติมากรรมสมัยก่อนกรุงศรีอยุธยา แสดงว่าอาจจะนำมาจากที่อื่นหรือเป็นของเก่าแก่ดั้งเดิมของวัด อย่างใดอย่างหนึ่งล่วงมาในสมัยอยุธยา หรือ รัตนโกสินทร์ตอนต้น มีการเอาปูนมาปั้นพอกพระศิลาทรายแดงไว้ บางองค์ก็ทำทรงเครื่อง

ใบเสมาหินทรายแดงรอบอุโบสถ
ใบเสมาหินทรายแดงขนาดเล็กสมัยอยุธยา เป็นแบบเดียวกับวัดหลวงพ่อวัดบ้านแหลม และวัดโบราณสมัยอยุธยาตอนปลายในเขตจังหวัดสมุทรสงครามโดยทั่วไป บ่งว่ามีการปฏิสังขรณ์ให้เป็นวัดขึ้นมาใหม่สมัยอยุธยาตอนปลาย
เจดีย์เหลี่ยมย่อมุมสิบสองหน้าอุโบสถ
อยู่บนลานหน้าพระอุโบสถที่มีพระระเบียงล้อมรอบ เจดีย์เหลี่ยมย่อมุมสิบสองนี้เป็นแบบสมัยพระนารายณ์ หรือพระเพทราชา
ภาพจิตรกรรมฝาผนังในกุฎีสงฆ์
กุฏิสงฆ์เดิมเป็นเรือนไทยยกพื้นเตี้ยๆ ภายหลังวัดได้รื้อแล้วสร้างขึ้นใหม่ โดยสร้างเป็นกุฏิสองชั้น ชั้นล่างก่ออิฐถือปูน ชั้นบนเป็นอาคารไม้ทรงไทย หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ช่อฟ้าใบระกาปูนปั้นประดับกระจก หน้าบันรูปพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณ ภาพจิตรกรรมจะปรากฏอยู่ที่ฝาประจันไม้กั้นห้อง เป็นงานจิตรกรรมสีฝุ่นผสมกาวลงบนพื้นไม้สัก 
ลำดับเจ้าอาวาส
วัดบางแคใหญ่ เนื่องจากเป็นวัดโบราณมีประวัติอันยาวนาน เท่าที่สอบถามสืบค้นได้ มีเจ้าอาวาส ดังนี้
{|class="wikitable" align="center" style="text-align:center"
|- style="background:#cccccc"
| ลำดับที่ || รายนาม || width=20%|เริ่มวาระ || width=20%|สิ้นสุดวาระ
|- 
| 1 || พระอาจารย์เพ็ง ||- ||-
|- 
| 2 || พระอาจารย์เ
| width=20%|สิ้นสุดวาระ
|- 
| 1 || พระอาจารย์เพ็ง ||- ||-
|- 
| 2 || พระอาจารย์เทศน์ || - || -
|- 
| 3 || พระอาจารย์ย้ง || - || -
|- 
| 4 || พระอาจารย์ลับ || - || -
|- 
| 5 || พระอาจารย์พัฒน์ || - || -
|- 
| 6 ||พระครูโฆสิตสุตคุณ( กอน โฆสโก) || พ.ศ. 2476 || พ.ศ. 2535
|- 
| 7 || พระสมุห์เสริม ธมมรโต รักษาการเจ้าอาวาส 4 เดือน มรณภาพ || พ.ศ. 2536 || พ.ศ. 2536
|- 
| 8 ||พระครูโฆสิตสุตคุณ || พ.ศ. 2537 || ปัจจุบัน
|- 
|}
ข้าวสวย
ข้าวสวย หมายถึงข้าวที่ผ่านกระบวนการนึ่ง หรือการต้มให้เดือด อย่างใดอย่างหนึ่ง ข้าวสวยเป็นอาหารหลักในประเทศอินโดนีเซีย เกาหลี จีน ญี่ปุ่น มาเลเซีย บังกลาเทศ อินเดีย ปากีสถาน เวียดนาม ไทย พม่า ฟิลิปปินส์ และประเทศในลาตินอเมริกา และทวีปเอเชียอีกจำนวนมาก ข้าวสวยยังเป็นส่วนผสมหลักในอาหารหลาย ๆ จานด้วย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
วีระ โรจน์พจนรัตน์
วีระ โรจน์พจนรัตน์ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมและ ประธานกรรมการส่งเสริมกิจการฮัจย์แห่งประเทศไทย กรรมการในคณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ ในรัฐบาลของพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา และเป็นอดีตปลัดกระทรวงวัฒนธรรม
ประวัติ
วีระ เกิดเมื่อวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2495 เป็นบุตรนายบ้วนเคง แซ่โตว กับนางอุ้ยเอ็ง แซ่ผู้ สำเร็จการศึกษาชั้นประถมศึกษาจากโรงเรียนบางมูลนากราษฎร์อุทิศ ชั้นมัธยมต้นจากโรงเรียนบางมูลนากภูมิวิทยาคม มัธยมปลายจากโรงเรียนอำนวยศิลป์ ระดับปริญญาตรี สาขาสถาปัตยกรรมหลัก จากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ระดับปริญญาโท สาขาบริหารรัฐกิจ จากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และระดับปริญญาเอก ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาวัฒนธรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม

การทำงาน
วีระ เริ่มรับราชการในตำแหน่งสถาปนิก ระดับ 3 ประจำโครงการอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย กรมศิลปากร เมื่อปี 2521

เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านบูรณปฏิสังขรณ์ (สถาปนิก 8) ปี 2535
เป็นเลขานุการกรมศิลปากร ในปี 2536 ถึงปี 2542

เป็นรองอธิบดีกรมศิลปากร ในปี 2542 ถึงปี 2546

เป็นรองปลัดกระทรวงวัฒนธรรม ปี 2546 ถึง 2549 ในปี 2549 ได้รับแต่งตั้งเป็นปลัดกระทรวงวัฒนธรรม โดยการสนับสนุนของคุณหญิง ไขศรี ศรีอรุณ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม ในรัฐบาลพลเอก สุรยุทธ์ จุลานนท์ จนกระทั่งในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2553 ถึง พ.ศ.2555 เป็นที่ปรึกษานายกรัฐมนตรีฝ่ายข้าราชการประจำ 
เมื่อสิงหาคม 2557 ถึง กรกฎาคม 2562 เขาได้รับแต่งตั้งและดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม ในรัฐบาลพลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา
การปฏิบัติงานในคณะกรรมการชุดสำคัญที่เกี่ยวข้องกับการศึกษา เป็นกรรมการสภาการศึกษา ในปี พ.ศ. 2549 ถึง พ.ศ. 2553 กรรมการข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา ปี พ.ศ. 2549 ถึง พ.ศ. 2553 กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิสภามหาวิทยาลัยมหาสารคาม ปี พ.ศ. 2550 ถึง พ.ศ. 2552 และเป็นกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิสภามหาวิทยาลัยศิลปากร ปี พ.ศ. 2557 ถึง พ.ศ. 2559
ตำแหน่งหน้าที่ปัจจุบัน
* ประธานกรรมการสำนักงานบริหารและพัฒนาองค์ความรู้ (องศ์การมหาชน)
* ประธานกรรมการศูนย์คุณธรรม (องศ์การมหาชน)
* กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิสภามหาวิทยาลัยพะเยา
* กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิสภาสถาบันดนตรีกัลยานิวัฒนา
* ที่ปรึกษาศูนย์อนุรักษ์ศิลปกรรมนานาชาติ มหาวิทยาลัยศิลปากร
* กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิคณะกรรมการเอกลักษณ์ของชาติ
* ประธานอนุกรรมการดำเนินโครงการ “ค่าแผ่นดิน” สำนักนายกรัฐมนตรี
* กรรมการทีปรึกษา คณะกรรมการดำเนินงานผลิตสื่อเผยแพร่สารคดีประวัติศาสตร์ชาติไทยและ
* สถาบันพระมหากษัตริย์ (มูลนิธิการศึกษาทางไกลผ่านดาวเทียม)

เครื่องราชอิสริยาภรณ์

อ้างอิง
คนขายเนื้อสัตว์
คนขายเนื้อสัตว์ คือบุคคลที่ฆ่าสัตว์ ตกแต่งเนื้อสัตว์ ขาย หรือทำทั้งสามอย่างอย่างรวมกัน พวกเขาจะหั่นชิ้นเนื้อสัตว์จำพวกเป็ด ไก่ ปลา และหอยตามรอยตัดที่เป็นมาตรฐานเพื่อขายปลีกหรือขายส่งให้กับร้านอาหาร คนขายเนื้อสัตว์อาจได้รับว่าจ้างจากซูเปอร์มาร์เก็ต ร้านขายของชำ ร้านขายเนื้อสัตว์และตลาดขายปลา โรงฆ่าสัตว์ หรืออาจจะทำอาชีพอิสระก็ได้

การค้าขายยุคโบราณย้อนหลังไปยุคที่มีการเลี้ยงปศุสัตว์ให้เชื่อง คนขายเนื้อสัตว์ก่อตั้งสมาคมในประเทศอังกฤษเมื่อปี ค.ศ. 1272 ทุกวันนี้ ในเขตอำนาจศาลหลาย ๆ เขตเสนอให้มีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพให้แก่คนขายเนื้อสัตว์ ในบางพื้นที่ต้องการให้ฝึกงานเป็นเวลา 3 ปี จึงจะสามารถกลายเป็นคนขายเนื้อสัตว์ผู้เชี่ยวชาญได้

อ้างอิง
ลำไส้อักเสบชนิดเนื้อตาย
ลำไส้อักเสบชนิดเนื้อตาย ( ) เป็นโรคที่มักพบในทารกคลอดก่อนกำหนด ซึ่งบางส่วนของลำไส้เกิดการตายเฉพาะส่วน โรคนี้เกิดหลังจากทารกนั้นคลอดออกมาแล้ว และเป็นสาเหตุการเสียชีวิตที่พบบ่อยเป็นอันดับสองของทารกคลอดก่อนกำหนด
อาการและอาการแสดง
ภาวะนี้มักพบในทารกคลอดก่อนกำหนด โดยยิ่งทารกมีอายุครรภ์น้อยก็จะยิ่งพบภาวะนี้ได้บ่อยขึ้น อาการแรกเริ่มมักเป็นอาการรับอาหารได้ไม่ดี มีอาหารเหลือในกระเพาะมากกว่าปกติ ท้องอืด ถ่ายเป็นเลือด ทารกอาจมีอาการทรุดลงได้อย่างรวดเร็ว เช่น อาจมีหน้าท้องเขียว ลำไส้ทะลุ เยื่อบุช่องท้องอักเสบ ความดันเลือดต่ำ จนจำเป็นต้องได้รับการรักษาอย่างใกล้ชิด
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
วัดดวงดี
วัดดวงดี เป็นวัดตั้งอยู่ในเขตตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ เป็นวัดที่มีสถาปัตยกรรมไม้แกะสลักที่สวยงาม 
วัดดวงดีได้รับประกาศเป็นโบราณสถาน เมื่อ 27 ตุลาคม 2524 เล่ม 98 ตอนที่ 177 โดย กรมศิลปากร

วัดดวงดีถูกสร้างขึ้นภายหลังจากพระเจ้ามังรายได้สร้างเมืองเชียงใหม่ระยะเวลาหนึ่ง ซึ่งไม่ปรากฏหลักฐานชัดว่าเป็นผู้ใด ตามความเชื่อนิยมของคนในสมัยบรรพกาลที่มักสร้างวัดไว้ประจำตระกูล เพื่อเป็นพุทธบูชาหรือเพื่อเป็นการไถ่บาปสำหรับเหล่าทหารชั้นผู้ใหญ่ที่ออกไปทำศึกแล้วเข่นฆ่าผู้คนไปเป็นจำนวนมาก
สำหรับวัดดวงดีนั้นแรกเริ่มเดิมทีมีหลายชื่อ เช่น วัดหมากต้นเหนือ, วัดอุดมดี, วัดพนมดี และวัดดวงดีตามลำดับ จากการเล่าขานของคนดั้งเดิมกล่าวไว้ว่า วัดดวงดีนี้เคยใช้เป็นสำนักเรียนสำหรับลูกเจ้าขุนมูลนายในสมัยแต่ก่อน และยังถูกเคยใช้เป็นสถานที่เรียนของนักเรียนยุพราชวิทยาลัยก่อนที่จะมีการก่อตั้ง ก่อสร้างแล้วเสร็จอีกด้วย

ประวัติ
วัดดวงดีเป็นวัดที่อยู่ใกล้อนุสาวรีย์สามกษัตริย์ ตั้งอยู่ตำบลศรีภูมิ อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ มีเนื้อที่ประมาณ 2 ไร่-งาน 60 ตารางวา ซึ่งประวัติของวัดไม่เป็นที่ปรากฏแน่ชัดนัก
วัดดวงดีมีนามเดิมหลายชื่อ ได้แก่ พันธนุนมดี (Wat Phanthanu-Namadee), วัดอุดมดี (Wat U-domdee), วัดพนมดี (Wat Phanomdee), วันต้นหมากเหนือ (Wat Tonmark-nua) 
แต่ไม่ปรากฏหลักฐานว่าสร้างขึ้นเมื่อใด แต่สันนิษฐานว่า วัดดวงดีถูกสร้างโดยมีเจ้านายเมืองเชียงใหม่ผู้หนึ่ง หลังจากที่ พระยามังรายสร้างเมืองเชียงใหม่แล้ว

วัดดวงดีมีชื่อเสียง เพราะเป็นวัดเก่าแก่แห่งหนึ่งของเมืองเชียงใหม่ ในแต่ละวันมีทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศเข้าเยี่ยมชมเป็นจำนวนมาก  เพราะเหตุว่าชื่อวัดเป็นชื่อมงคล.

ประวัติ วัดดวงดี ตามหลักฐานที่ทางอดีตเจ้าอาวาส (พระอธิการบุญชู อภิปุญฺโญ) ได้ขอให้คุณปวงคำ ตุ้ยเขียว ค้นคว้าและเรียบเรียงประวัติวัดดวงดี เป็นดังนี้
วัดดวงดีนั้นตามปรากฏหลักฐานข้อมูลที่มีมาหลายชื่อ เช่น วัดพันธุนมดี วัดอุดมดี วัดพนมดี หรือ วัดต้นหมากเหนือ. ในปี 2513 คุณปวงคำได้เป็นผู้ช่วยวิจัยในโครงการวิจัยคำจารึกบนฐานพระพุทธรูป ในตำบลศรีภูมิและตำบลพระสิงห์ โดยมี ดร.ฮันส์ เพนธ์ เป็นหัวหน้า ได้พบคำจารึกบนฐานพระพุทธรูปโลหะองค์หนึ่ง ประดิษฐานอยู่ในวิหาร จารึกด้วยอักษรไทยยวน มีความว่า”สกราชได้ 859 ปีวายสี พระเจ้าตนนีแสนนึงไว้วัดต้นมกเหนือ”  (จ.ศ. 859 พ.ศ. 2039 สมัยพระเจ้ายอดเชียงรายครองเมืองเชียงใหม่) พระพุทธรูปองค์นี้น่าจะไม่มีผู้นำมาจากที่อื่น

แต่สร้างขึ้นในวัดนี้ ซึงมีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า "วัดต้นมกเหนือ หรือ วัดต้นหมากเหนือ"
วัดดวงดีคงสร้างขึ้นหลังจากพระเจ้ามังรายสร้างเมืองเชียงใหม่แล้ว (สันนิษฐานว่า) คงจะมีเจ้านายเมืองเชียงใหม่คนหนึ่งเป็นผู้คิดสร้างขึ้น.

ในปี พ.ศ. 2304 มีหลักฐานในประวัติเมืองเชียงใหม่ว่า เจ้าอาวาสวัดดวงดีได้รับอาราธนาให้ลาสิกขาบท และอัญเชิญให้เป็นเจ้าครองเมืองเชียงใหม่ เป็นระยะเวลาสั้นๆ จนปี พ.ศ. 2306 ล้านนาไทยรวมทั้งเมืองเชียงใหม่ต้องตกอยู่ภายใต้การปกครองของพม่าอีกครั้ง ลุจุลศักราช 1136 ตรงกับปีพ.ศ. 2317

เจ้ากาวิละ ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากกองทัพพระเจ้ากรุงธนบุรี สามารถยึดเมืองเชียงใหม่คืนจากพม่าได้

เมื่อวันอาทิตย์ขึ้น 15 ค่ำ เดือนห้าเหนือ เมืองเชียงใหม่จึงเจริญรุ่งเรืองจนถึงปัจจุบัน
มีข้อมูลที่น่าสนใจว่า วัดนี้เคยใช้เป็นสำนักเรียนสำหรับลูกเจ้าขุนมูลนายในสมัยก่อน

และยังเคยถูกใช้เป็นสถานที่เรียนของนักเรียนยุพราชวิทยาลัยก่อนที่จะมีการก่อสร้างแล้วเสร็จอีกด้วย

สถานที่ตั้ง
228 ถ.พระปกเกล้า ตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

อ้างอิง
พระรามลงสรง
พระรามลงสรง หรือชื่อในภาษาแต้จิ๋วว่า ซาแต๊ปึ่ง ( ) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า ซาแต๊ ( ) เป็นอาหารจีนชนิดหนึ่งที่ ประกอบด้วยข้าวสวย ผักบุ้งลวก และเนื้อหมู ราดด้วยน้ำราดข้นคล้ายน้ำสะเต๊ะ เป็นอาหารที่นิยมในหมู่ชาวแต้จิ๋วและฮกเกี้ยน ปัจจุบันหารับประทานได้ยากในไทย

ศัพทมูล
"ซาแต๊ปึ่ง" ( ) เป็นคำแต้จิ๋วที่ทับศัพท์คำว่าสะเต๊ะ ( ซาเต) ที่เป็นคำมลายู-อินโดนีเซีย รวมกับคำว่าปึ่งที่แปลว่าข้าว รวมกันมีความหมายว่า "ข้าวสะเต๊ะ"

ส่วนชื่อ "พระรามลงสรง" เป็นคำเปรียบเปรยถึงผักบุ้งที่มีสีเขียวดั่งผิวกายพระราม ไปลวกในน้ำร้อนเสมือนการอาบน้ำ (คือลงสรง) จึงใช้ชื่อดังกล่าว และยังไม่เป็นที่ทราบว่าใครตั้งชื่อนี้
บางร้านที่ขายอาหารชนิดนี้ยังมีการเรียกที่แตกต่างกัน เช่น หากใส่เส้นหมี่จะเรียกว่า "พระลักษมณ์ลงสรง" หรือเป็นแบบไม่ใส่เส้นจะเรียก "สีดาลงสรง" ก็มี

ประวัติ
พระรามลงสรงหรือซาแต๊ปึ่งทำขึ้นครั้งแรกโดยชาวจีนเมืองหนานจิง มณฑลเจียงซู บ้างก็ว่าเป็นของชาวแต้จิ๋ว สำหรับรับประทานในครอบครัว ต่อมาได้แพร่หลายเข้าสู่ประเทศไทย สันนิษฐานว่าอาจเข้ามาในรัชกาลสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี บ้างก็ว่าเข้ามาในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว

พระรามลงสรงมีพื้นฐานมาจากอาหารมุสลิม โดยได้ดัดแปลงการใช้เนื้อวัวเป็นเนื้อหมู ดัดแปลงและตัดทอนเครื่องเทศบางชนิดให้กลิ่นรสอ่อนลง ดังสังเกตได้จากน้ำราดที่หอมมันและหวานเล็กน้อย ต่างจากน้ำราดสะเต๊ะที่กลิ่นและรสชาติเข้มข้นกว่า
ช่วงเวลาที่พระรามลงสรงได้รับความนิยมสูงสุดน่าจะอยู่ราวช่วงปลาย พ.ศ. 2400 จนกระทั่งถึงตอนต้น พ.ศ. 2500 ในเวลานั้นพระรามลงสรงถือเป็นอาหารที่เสมือนกับข้าวแกง สามารถหารับประทานได้ง่ายในย่านชุมชนจีน เช่น เยาวราช, สะพานเหล็ก, วรจักร เป็นต้น

ส่วนประกอบ
พระรามลงสรงเป็นอาหารจานเดียว ประกอบไปด้วยข้าวสวยหุง โปะหน้าด้วยผักบุ้งลวกสุกและเนื้อหมูหั่นชิ้น จากนั้นราดด้วยน้ำจิ้มสะเต๊ะเข้มข้นที่ทำมาจากถั่วลิสงป่น และราดน้ำพริกเผาลงไป และบีบน้ำมะนาวลงไปเป็นขั้นตอนสุดท้าย

โดยผักที่ใช้นั้นอาจใช้ผักบุ้งหรือผักคะน้าก็ได้ เนื้อหมูก็สามารถเปลี่ยนเป็นเนื้อปลา เช่น ปลากะพง หรือเนื้อกุ้งแทนได้ รวมถึงใช้เส้นหมี่แทนข้าวสวยได้

อ้างอิง
วัดศรีสัจจาวาส
วัดศรีสัจจาวาส ตั้งอยู่เลขที่ 292/1 บ้านคลองตะเคียน หมู่ 3 ตำบลบ้านลำ อำเภอวิหารแดง จังหวัดสระบุรี 18150 สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย มีเนื้อที่ 12 ไร่ 3 งาน 28 ตรางวา โฉนที่ดินหมายเลข 31263 น.ส 3 ก. เลขที่ (น.ส. 4 จ.) 31264

ประวัติวัด

วัดศรีสัจจาวาส แต่เดิมชื่อที่ชาวบ้านรู้จัก (วัดคลองตะเคียน) สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 เป็นวัดในสังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย พื้นที่ตั้งวัดเป็นพื้นที่เนินภูเขา ได้เปลียนชื่อมาเป็น วัดศรีสัจจาวาส ได้รับประกาศแต่งตั้ง เมื่อวันที่ 17 สิหาคม พ.ศ. 2514 มีนายเรียบ แจ้งสัจจา และนายผ่อน พิมพ์ศิริ เป็นผู้อุปถัมภ์ บริจากที่ดินสร้างวัดศรีสัจจาวาส วัดได้รับพระราชทานวิสุงคาม เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน 2515

อาณาเขต
* ทิศเหนือ ติดสุสาน 
* ทิศใต้ ติดที่เอกชน
* ทิศตะวันออก ติดที่สาธารณะ
* ทิศตะวันตก ติดที่ถนนซอยของหมู่บ้าน

ศาสนวัตถุ
#มีพระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดฐานหน้าตัก 39 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 
#พระประธานศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก 60 นิ้ว ความสูงขนาด 72 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528

อาคารเสนาสนะ
#อุโบสถ กว้าง 35 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 โครงสร้างตัวโบสถเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก
#ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว 50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529 โครงสร้างตัวอาคารศาลาการเปรียญเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทยชั้นเดียว
#กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นกุฏิไม้ 1 หลัง กุฏิครึ่งคอนกรีตไม้ 2 หลัง กุฏิคอนกรีตเสริมเหล็ง 3 หลัง 
#อาคารอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 โครงสร้างเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก 1 หลัง
#ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง ที่เป็นจุดสุนย์รวมในการเจริญธรรมของวัด โครงสร้างเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ง

ลำดับเจ้าอาวาส
# พระอธิการกลม
# พระครูโสภภณกิจจารักษ์ 
# พระอธิการวีรธรรมปวุฒิ เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน

อ้างอิง
คลองบางไส้ไก่
คลองบางไส้ไก่ เป็นคลองในท้องที่เขตธนบุรีและเขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร มีความยาว 3.212 กิโลเมตร เริ่มตั้งแต่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาด้านถนนเจริญนคร เขตคลองสาน ไปเชื่อมคลองบางกอกใหญ่ และมีจุดเชื่อมกับคลองสมเด็จเจ้าพระยาที่เขตธนบุรี ไปออกแม่น้ำเจ้าพระยาอีกทางหนึ่งที่เขตคลองสาน ถือเป็นคลองหลักสำคัญที่ช่วยในการระบายน้ำในย่านฝั่งธนบุรี แถบวงเวียนใหญ่
ประวัติ
สมัยก่อนคลองนี้เคยมีชื่อเรียกกันว่า คลองบางสักกาย โดยตั้งชื่อคลองตามถิ่นฐานของชาวมอญในบริเวณปากคลองฝั่งคลองบางกอกใหญ่ ซึ่งชาวมอญกลุ่มนี้มีชื่อกลุ่มว่า มอญสักกาย ต่อมาชื่อคลองมีการเรียกเพี้ยนตามยุคสมัย โดยเพี้ยนมาเป็น บางสาวกลาย, บางสาวไก่, บางสายไก่ และบางไส้ไก่ตามลำดับ ส่งผลให้ชาวมอญที่ตั้งถิ่นฐานบริเวณปากคลองในปัจจุบันเปลี่ยนชื่อชุมชนเป็น "มอญบางไส้ไก่" คลองสายนี้คาดกันว่าน่าจะเป็นคลองที่ถูกขุดขึ้นมา แต่ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่าขุดในสมัยใด คาดว่าน่าจะขุดในสมัยกรุงธนบุรีเป็นราชธานี บางข้อมูลบอกว่าเป็นคลองที่ขุดในสมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์ อีกแหล่งข้อมูลก็ว่าขุดในสมัยรัชกาลที่ 5 สันนิษฐานว่าสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) หรื
ุดในสมัยรัชกาลที่ 5 สันนิษฐานว่าสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) หรือสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) เป็นผู้ดำเนินการขุดคลอง
คลองบางไส้ไก่ได้รับการประกาศให้เป็นคลองสายสำคัญซึ่งควรอนุรักษ์ไว้ตามมติคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2510
ในอดีตเคยมีปลาอาศัยอยู่ในคลองเป็นจำนวนมาก รวมทั้งยังเคยใช้เป็นเส้นทางสำหรับสัญจรทางน้ำ และพื้นที่ริมคลองส่วนใหญ่ในอดีตเป็นสวนผลไม้ของชาวบ้าน แต่ในช่วงหลังจากปี พ.ศ. 2530 ความเจริญของกรุงเทพมหานครในพื้นที่ฝั่งธนบุรีได้พัฒนาขึ้นมากและมีการเพิ่มขึ้นของประชากรอย่างรวดเร็ว พื้นที่ริมคลองได้เปลี่ยนจากสวนผลไม้กลายเป็นอาคารบ้านเรือน และมีการก่อสร้างสิ่งปลูกสร้างรุกล้ำแนวคลอง ส่งผลให้คลองบางไส้ไก่ในปัจจุบันแคบลงอย่างที่เห็น ปัจจุบันคลองบางไส้ไก่มีความกว้างประมาณ 4–8 เมตร และสภาพน้ำในคลองเน่าเสียหลายจุด โดยเฉพาะบริเวณประตูระบายน้ำฝั่งคลองบางกอกใหญ่ ซึ่งเป็นจุดบรรจบกับคลองสมเด็จเจ้าพระยา บริเวณใกล้กับมหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา จะมีสภาพน้ำในคลอ
เด็จเจ้าพระยา บริเวณใกล้กับมหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา จะมีสภาพน้ำในคลองที่เน่าเสียอย่างเห็นได้ชัด
การใช้พื้นที่ริมคลอง
มีวัดสำคัญริมคลองได้แก่ วัดบางไส้ไก่ วัดหิรัญรูจีวรวิหาร วัดใหญ่ศรีสุพรรณ และวัดสุทธาราม ที่ริมคลองบางไส้ไก่ มีศาลเจ้าเก่าแก่คือ ศาลเจ้าแม่ทับทิม อยู่ตรงมุมบ้านหลวงอนุสิฐภูมิเทศ (เนียม เทวคุปต์) เดิมน่าจะเป็นศาลพระภูมิ แต่ต่อมากลายเป็นศาลเจ้าแม่ทับทิม

สันนิษฐานว่าในอดีตคนอาศัยอยู่แถบบางไส้ไก่กันมาก ต่อมาค่อย ๆ ขยายไปด้านทิศตะวันออกเช่นย่านสำเหร่ ยังมีชาวลาวที่อพยพมาจากเวียงจันทน์ตั้งแต่สมัยปลายกรุงธนบุรีถึงต้นรัตนโกสินทร์ เช่น หมู่บ้านลาว หรือ ชุมชนบางไส้ไก่ อยู่ด้านหลังมหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา เขตธนบุรี

ชุมชนริมคลองบางไส้ไก่เป็นอาคารบ้านเรือนที่เช่าจากตระกูลบุนนาค

อ้างอิง
วัดโพธิ์งาม (จังหวัดสมุทรสงคราม)
วัดโพธิ์งาม เป็นโบราณที่สร้างมานานแล้ววัดหนึ่ง สร้างเมื่อใดและใครเป็นผู้สร้าง ไม่มีหลักฐานปรากฏชัด เพียงแค่ทราบว่า วัดโพธิ์งามได้รับวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2450

ประวัติวัด
วัดโพธิ์งามสร้างเมื่อใดและใครเป็นผู้สร้าง ไม่มีผู้ใดสามารถให้ความกระจ่างได้ เพราะไม่มีอะไรเป็นหลักฐานให้ปรากฏเลย เพียงแค่ทราบว่า เป็นโบราณที่สร้างมานานแล้ววัดหนึ่ง วัดโพธิ์งามได้รับวิสุงคามสีมา ปี พ.ศ. 2450 ส่วนผู้ที่ปฏิสังขรณ์กันสืบมา ๆ มานั้นก็คงเป็นเจ้าอาวาส และประชาชนในตำบลนี้และได้ทำนุบำรุงสืบมาจนถึงปัจจุบันนี้
สิ่งสำคัญภายในวัด
หลวงพ่อย้อย พระประธานประจำอุโบสถหลังเก่า
หลวงพ่อย้อย เป็นพระปางมารวิชัย ทำด้วยศิลาแดง หน้าตัก 145 ซ.ม. สูงจากพื้นฐานที่รองประทับนั่งถึงพระเกตุจุฬา 200 ซ.ม. 
พระที่สร้างขึ้นใหม่เมื่อประมาณ 50 ปีเศษ เพื่อประจำอุโบสถหลังใหม่อีกรูปหนึ่ง เป็นพระหล่อด้วยโลหะต่างๆ เป็นพระปางมารวิชัย
ลำดับเจ้าอาวาส
วัดโพธิ์งาม เท่าที่สอบถามสืบค้นได้ มีเจ้าอาวาส ดังนี้
{|class="wikitable" align="center" style="text-align:center"
|- style="background:#cccccc"
| ลำดับที่ || รายนาม || width=20%|เริ่มวาระ || width=20%|สิ้นสุดวาระ
|- 
| 1 || พระอธิการเงิน || พ.ศ. 2426 || พ.ศ. 2475
|- 
| 2 || พระครูธรรมรัตนาภิรักษ์ ( ไฮ้ รตฺนลาโภ ) || พ.ศ. 2478 || พ.ศ. 2485
|- 
| 3 || พระอธิการจุ้ย || พ.ศ. 2486 || พ.ศ. 2491
|- 
| 4 || พระครูวัตตโกศล || พ.ศ. 2492 || พ.ศ. 2555
|- 
| 5 || พระใบฎีกานครชัย ธมฺมวโร || พ.ศ. 2555 || ปัจจุบัน
|- 
|}
คลองหัวลำโพง
ประวัติ
เมื่อ พ.ศ. 2400 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการตั้งสถานกงสุล และตั้งห้างค้าขายมากขึ้น ทั้งกงสุลอังกฤษ ฝรั่งเศส อเมริกา และนายห้างต่างประเทศได้ร้องว่า เรือสินค้าที่ต้องขึ้นมาถึงกรุงเทพนั้นเสียเวลามาก เพราะแม่น้ำคดเคี้ยวและน้ำยังไหลเชี่ยวในฤดูน้ำหลาก หากลงไปตั้งห้างแถวปากคลองพระโขนง แล้วขุดคลองลัดมาเชื่อมกับคลองผดุงกรุงเกษมจะสะดวกขึ้นมาก พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยาทิพากรวงศมหาโกษาธิบดี (ขำ บุนนาค) เป็นแม่กอง ขุดคลองแยกจากคลองผดุงกรุงเกษม ผ่าทุ่งหัวลำโพงเป็นเส้นตรงไปบรรจบคลองพระโขนงที่ใกล้ปากคลอง แล้วนำดินขึ้นมาถมด้านเหนือเพียงด้านเดียว พูนดินเป็นถนนคู่ขนานกันไป เรียกกันว่า คลองตรง แล
ขึ้นมาถมด้านเหนือเพียงด้านเดียว พูนดินเป็นถนนคู่ขนานกันไป เรียกกันว่า คลองตรง และ ถนนตรง แต่ชาวบ้านเรียกกันว่า "คลองหัวลำโพง" และ "ถนนหัวลำโพง" ตามลำดับ อาจถือได้ว่าถนนตรง (ต่อมาคือถนนพระรามที่ 4) เป็นถนนเส้นแรกของไทยก่อนเปิดใช้ถนนเจริญกรุง 2 ปี
ต่อมาในสมัยรัฐบาลจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ได้มีการขยายถนนพระรามที่ 4 และยกเลิกเส้นทางรถไฟสายปากน้ำ เป็นผลทำให้คลองหัวลำโพงที่ขนานอยู่ริมถนนต้องถูกถมทิ้งพร้อมกับทางรถไฟสายปากน้ำเพื่อขยายถนน ซึ่งทำให้ถนนพระรามที่ 4 มีขนาดกว้างใหญ่อย่างที่เห็นในปัจจุบันนี้ และก่อให้เกิดถนนสายใหม่คือ ถนนทางรถไฟสายเก่าปากน้ำ ซึ่งมีจุดเริ่มต้นตั้งแต่บริเวณตลาดคลองเตย ไปบรรจบกับถนนสุขุมวิทบริเวณทางแยกต่างระดับพิพิธภัณฑ์ช้างเอราวัณ จังหวัดสมุทรปราการ
คลองหัวลำโพงในปัจจุบันเริ่มต้นตั้งแต่คลองไผ่สิงโตที่ไหลลงไปเชื่อมกับคลองหัวลำโพง ผ่านบริเวณตลาดคลองเตย ชุมชนพัฒนาใหม่ มีถนนเกษมราษฎร์ที่ตัดผ่าน เลียบไปกับถนนริมทางรถไฟปากน้ำ มีทางพิเศษเฉลิมมหานครคร่อมคลองอยู่ ไปบรรจบกับคลองพระโขนงบริเวณวัดสะพาน

ในปี พ.ศ. 2565 คลองหัวลำโพง เป็นคลองที่มีปัญหาไม่สะอาดและมีกลิ่นเน่าเหม็นอย่างรุนแรง นายชัชชาติ สิทธิพันธุ์ ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร เลือกคลองหัวลำโพง ระยะทาง 1 กิโลเมตร เป็นต้นแบบในการแก้ไขแม่น้ำลำคลองของกรุงเทพมหานคร

อ้างอิง
ทุ่งกันหันลมห้วยบง
ทุ่งกันหันลมห้วยบง ตั้งอยู่ที่ตำบลห้วยบง อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา เป็นโครงการผลิตไฟฟ้าพลังลมขนาดใหญ่แห่งแรกของประเทศไทย จำนวน 90 ต้น ครอบคลุมพื้นที่กว่า 10,000 ไร่ และมีกำลังการผลิตสูงที่สุดในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย (กฟผ.) เป็นผู้รับซื้อ

ปัจจุบันทุ่งกังหันลมห้วยบงได้รับการส่งเสริมเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญของจังหวัด มีนักท่องเที่ยวมาแวะพักผ่อนอยู่เสมอ และสามารถมองเห็นทุ่งกังหันลมจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2256