SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดท้ายเกาะ
วัดท้ายเกาะ หรือ วัดท้ายเกาะใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาทางทิศตะวันตก ในหมู่ที่ 3 บ้านต้นสะตือ ตำบลท้ายเกาะ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี
ประวัติ
วัดท้ายเกาะมีชื่อเดิมว่า วัดเวียงจาม ซึ่งเป็นภาษารามัญ แปลว่า "วังจรเข้" เป็นวัดที่สร้างโดยชาวรามัญจากเมืองเย่และเมืองเมาะตะมะได้อพยพหลบภัยมาพึ่งพระโพธิสมภารในแผ่นดินสมเด็จพระนารายณ์มหาราชแห่งกรุงศรีอยุธยา ตามที่ปรากฏในพงศาวดาร ปี พ.ศ. 2206 ชาวรามัญได้รวมกลุ่มก่อตั้งหมู่บ้านเวียงจามและได้ก่อสร้างวัดเวียงจามเป็นศูนย์รวมทางพระพุทธศาสนาประจำหมู่บ้าน และได้สร้างเจดีย์ชเวดากองไว้ริมฝั่งน้ำเจ้าพระยาเพื่อสักการบูชา และต่อมาในปี พ.ศ. 2482 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดท้ายเกาะใหญ่" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2494
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสต้นเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม ร.ศ. 125 (พ.ศ. 2449) และเสด็จประทับ ณ ศาลาวัดนี้
อาคารเสนาสนะ
เจดีย์ทรงรามัญแบบชเวดากองที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของจังหวัดปทุมธานี เป็นเจดีย์ก่ออิฐตั้งอยู่ภายในกำแพงแก้ว เป็นทรงระฆังแบบมอญฐานแปดเหลี่ยม ตั้งอยู่บนฐานปัทม์ลูกแก้วอกไก่สองชั้น ตอนบนฐานปัทม์มีเจดีย์เล็กสี่องค์ ทรงเดียวกับเจดีย์ประธาน ส่วนยอดเป็นฉัตรทำด้วยทองเหลือง ภายในวัดยังมีธรรมาสน์บุษบกศิลปะรัตนโกสินทร์ กุฏิทรงไทย ตาลปัตรพัดยศ ปิ่นโต สังเค็ดที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานไว้ ภายในพระอุโบสถประดิษฐานพระประธานปางสมาธิล้อมรอบด้วยภาพเขียนพุทธประวัติ อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ หอระฆังเก่า

อ้างอิง
วัดประสาทบุญญาวาส
วัดประสาทบุญญาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงวชิรพยาบาล เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ 4 ไร่ 3 งาน 70 ตารางวา อาณาเขตของวัดติดกับวังศุโขทัย

ประวัติ
วัดประสาทบุญญาวาสสร้างเมื่อราว พ.ศ. 2376 ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง เดิมชื่อ วัดคลองสามเสน เพราะอยู่ใกล้คลองสามเสน ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น วัดขวิด เพราะมีต้นมะขวิดขนาดใหญ่อยู่ใกล้อุโบสถ และได้เปลี่ยนนามอีกครั้งมาเป็น "วัดประสาทบุญญาวาส" เมื่อราว พ.ศ. 2487
พ.ศ. 2464 ทางวังศุโขทัยและทางวัดได้แลกเปลี่ยนที่ดินด้านหลังวัดซึ่งเป็นของวัด ทำให้ด้านหน้าของวัดขยายเปิดออกไปถึงถนน ต่อมา พ.ศ. 2498 เกิดเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ สูญเสียอุโบสถและกุฏิจนเกือบยุบวัด ในเวลานั้นพระครูวิสัยโสภณ (ทิม ธมมฺธโร) เจ้าอาวาสวัดช้างให้ราษฎร์บูรณาราม ได้นิมิตไปว่าหลวงปู่ทวดให้มาช่วยบูรณะวัดนี้ เนื่องจากในสมัยกรุงศรีอยุธยา หลวงปู่ทวดมักมาปักกลดอยู่บริเวณนี้ หลังจากนิมิตนี้ท่านจึงได้นำแม่พิมพ์และส่วนผสมสำหรับสร้างพระพิมพ์หลวงปู่ทวดมามอบให้ จึงเป็นจุดเริ่มต้นของการสร้างวัตถุมงคลหลวงปู่ทวดของวัดประสาทบุญญาวาส ซึ่งสร้างรายได้ให้กับวัดเป็นอย่างมากจนสามารถนำมาสร้างอุโบสถหลังใหม่สำเร็จลงในปี พ.ศ. 2544

อาคารเสนาสนะ
อุโบสถเดิมที่ถูกเพลิงไหม้ไปนั้น กล่าวว่าไม่มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ คงเป็นแบบพระราชนิยมพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่จึงเปลี่ยนรูปแบบมาเป็นรูปแบบไทยประเพณีตามสมัยนิยม คือ เป็นอาคารทรงโรงมีมุขหน้าหลัง หลังคาซ้อนชั้น ประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ มีการตกแต่งด้วยเทพนมที่มุขหน้าหลัง ประดับลวดลายต่าง ๆ จำนวนมากที่หล่อพิมพ์ทาสีทองติดกระจก ภายนอกอุโบสถมีกำแพงแก้ว มีใบเสมาทาสีทองอยู่ในซุ้มเสมาสีขาว ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ประทับนั่งบนฐานยกสูง มีซุ้มเรือนแก้ว ด้านข้างมีสาวกประคองอัญชลี ส่วนล่างของฐานมีพระพุทธรูปประทับยืนตรงกลาง ในอุโบสถมีจิตรกรรมฝาผนังที่มิได้เคร่งครัดตามคติความหมายเดิม ดัง
ประทับยืนตรงกลาง ในอุโบสถมีจิตรกรรมฝาผนังที่มิได้เคร่งครัดตามคติความหมายเดิม ดังเห็นได้จากภาพแสดงวิถีไทย เช่น การตีไก่ เล่นว่าว เป็นต้น
เจดีย์ประดิษฐานอยู่หน้าอุโบสถ เป็นเจดีย์ทรงระฆังขนาดย่อม เดิมมีสีขาว แต่มาทาสีทองภายหลังเกิดเพลิงไหม้ ด้านหน้าวัดมีรูปหล่อหลวงปู่ทวดขนาดใหญ่ทาสีทองในอิริยาบถนั่งขัดสมาธิเพชร

อ้างอิง
วัดจันทร์นอก
วัดจันทร์นอก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางโคล่ เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมีพระครูสุวรรณสารโกวิท (ภานุวัฒน์ อติพโล) เป็นเจ้าอาวาส

วัดจันทร์นอกสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2313 ก่อนสมัยรัตนโกสินทร์ ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง เนื่องจากมีอีกวัดหนึ่งอยู่ตอนในเรียกว่าวัดจันทร์ใน วัดนี้จึงมีนามว่า "วัดจันทร์นอก" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2330 เดิมด้านหน้าของวัดติดแม่น้ำเจ้าพระยา ไดรับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลัง เมื่อ 29 กันยายน พ.ศ. 2541
อุโบสถหลังเก่าของวัดสร้างเมื่อ พ.ศ. 2330 ประดิษฐานองค์พระปฏิมา หลวงพ่อโต ลักษณะอุโบสถเป็นทรงโค้งสำเภาแบบอยุธยา อุโบสถหลังใหม่สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2543 ภายในประดิษฐานองค์พระปฏิมาทรงมารวิชัย (ปางชนะมาร) ชื่อองค์ หลวงพ่อดวงบุญ พรชัย โดยนำเอาชื่อของโยมผู้อุปถัมภ์การก่อสร้างอุโบสถภายในและภายนอกรวมกันเป็นชื่อพระประธาน ปัจจุบันอุโบสถหลังนี้ใช้ทำสังฆกรรมต่าง ๆ เช่น การทำวัตรสวดมนต์ ลงพระปาฏิโมกข์หรืออุปสมบท พิธีเวียนเทียนในวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา เป็นต้น
(2023) วัดจันทร์นอก เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร (14).jpg|พระประธานในอุโบสถ
(2023) วัดจันทร์นอก เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร (3).jpg|พระประธานในวิหาร
(2023) วัดจันทร์นอก เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร (5).jpg|วิหาร
(2023) วัดจันทร์นอก เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร (9).jpg|จิตรกรรมฝาผนังในอุโบสถตอนแสดงยมกปาฏิหาริย์

อ้างอิง
วัดจันทร์ใน
วัดจันทร์ใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางโคล่ เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 7 ไร่ 3 งาน 40 ตารางวา มีเจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระครูโสภณกิจจานุกิจ
วัดจันทร์ในสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2313 ในสมัยกรุงธนบุรี ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง ที่ได้นามว่า "วัดจันทร์ใน" เป็นเพราะว่ามีอีกวัดหนึ่งนามว่าวัดจันทร์นอกซึ่งสร้างขึ้นมาในระยะพร้อม ๆ กัน วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแล้ว สันนิษฐานว่าคงได้รับประมาณ พ.ศ. 2330 หลังจากบ้านเมืองสงบสุขปกติดีแล้ว ด้านข้างของวัดติดคลองวัดจันทร์ หลวงพ่อจำปี เจ้าอาวาสรูปที่ 4 เล่าว่า ในอดีตคลองวัดจันทร์เป็นคลองที่กว้างมาก เป็นคลองที่ประชาชนใช้สัญจรทางน้ำ มีการค้าขายสินค้าทางน้ำ และมีการใส่บาตรยามเช้าทางน้ำอีกด้วย
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยพระอุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2313 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2498 กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 3 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ พระประธานในอุโบสถ มีนามว่า พระพุทธศรีมุนีญาณ (หลวงพ่อยิ้ม) เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ

(2023) วัดจันทร์ใน เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร (3).jpg|พระพุทธศรีมุนีญาณ (หลวงพ่อยิ้ม) พระประธานในอุโบสถ
(2023) วัดจันทร์ใน เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร (11).jpg|ใบเสมาหินทรายแดง
(2023) วัดจันทร์ใน เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร (10).jpg|จิตรกรรมฝาผนังในอุโบสถ เป็นเรื่องทศชาติชาดก
รายนามเจ้าอาวาส
* พระเกตุ 
* พระสายงามทองหล่อ
* พระมหาบุญจันทร์ จกฺกธมฺโม
* พระครูปิยศีลาภรณ์ (หลวงปู่จำปี) 
* พระครูโสภณกิจจานุกิจ (พ.ศ.2564 จนถึงปัจจุบัน)

อ้างอิง
วัดพิกุลทอง (จังหวัดนนทบุรี)
วัดพิกุลทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางกอกน้อย ในหมู่ที่ 6 บ้านวัดพิกุลทอง ตำบลวัดชลอ อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี มีพื้นที่ทั้งหมด 9 ไร่ 90 ตารางวา

วัดพิกุลทองสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2350 ไม่ทราบประวัติผู้สร้าง ได้มีการบูรณะขึ้นใหม่อย่างดีภายหลัง อาณาเขตด้านทิศใต้ติดคลองวัดพิกุล ด้านทิศตะวันตกติดคลองบางกอกน้อย ส่วนอีกสองด้านติดพื้นที่ของเอกชนซึ่งปัจจุบันทางวัดขอใช้เป็นทางเข้าออก
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถกว้าง 12 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2499 หลังคามุงกระเบื้องลด 3 ชั้น ซ้อน 2 ชั้น มีช่อฟ้า ใบระกา นาคสะดุ้ง หน้าบันด้านหน้าแบ่งลายเป็น 2 ชั้น ชั้นบนเป็นพระพุทธรูปประทับยืนพร้อมอัครสาวก ถัดลงมาสลักเป็นรูปพระไตรปิฎกตั้งบนพานแว่นฟ้า มีเทพนมซ้ายขวา หน้าบันด้านหลังต่างกับด้านหน้าที่เป็นรูปนารายณ์ทรงครุฑ อุโบสถมีประตูทางเข้า 3 ประตู ซุ้มประตูทรงมงกุฎ บานประตูกลางสลักลายมังกรใหญ่ 1 ตัว ลูกมังกร 4 ตัว ภายในประดิษฐานพระประธาน เรียกกันว่า หลวงพ่อขาว เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย
วิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 ประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์และพระพุทธรูปเป็นที่สักการะของคนทั่วไป เยื้องกับอุโบสถเป็นกุฏิเจ้าอาวาส มีทางเดินต่อเนื่องไปยังเรือนปั้นหยา 2 ชั้นทรงโบราณ ใช้เป็นหอสวดมนต์และอาคารปฏิบัติธรรม หน้าเรือนได้รับการตกแต่งสวนหย่อมอย่างสวยงาม ศาลาการเปรียญประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2549

อ้างอิง
วัดตึก (จังหวัดนนทบุรี)
วัดตึก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านบางไผ่น้อย ตำบลบางไผ่ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี

ประวัติ
วัดตึกสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2324 เดิมชื่อ วัดใหม่ตึก เนื่องจากมีร่องรอยการก่ออิฐถือปูนขนาดใหญ่และเก่าแก่อยู่ใต้ถุนหอสวดมนต์หลังเก่า ต่อมากลายเป็นวัดร้าง จนในสมัยพระอธิการคำหมุน ธมฺมวีโร หรือพระครูวรกิจธำรงเป็นเจ้าอาวาส ราว พ.ศ. 2535–2539 ท่านได้รื้อถอนและก่อสร้างขึ้นใหม่ทั้งหมดในบริเวณที่ดินเดิม แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2539 นอกจากนี้ยังได้สร้างเสนาสนะอีกเป็นจำนวนมาก
อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
อุโบสถหลังเก่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2324 ต่อมาได้สร้างอุโบสถใหม่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 ภายในประดิษฐานพระประธานประจำอุโบสถปางมารวิชัย สร้างด้วยศิลาทรายแดง ลงรักปิดทอง มีอายุมากกว่า 100 ปี หน้าอุโบสถมีพระพุทธรูปปางมารวิชัยปูนปั้นปิดทอง เจดีย์ปูนปั้นทรงกลมประดิษฐานหน้าอุโบสถจำนวน 2 องค์ อายุประมาณ 100 ปี วิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2545 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2508 ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 กุฏิสงฆ์เป็นอาคารไม้และอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาอเนกประสงค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 และมีศาลาบำเพ็ญกุศล วัดมีพระอุปคุตขนาดเท่าองค์พระจริงประดิษฐานอยู่ โดยวัดมีการจัดงานตักบาตรพระอุปคุต
วัดมีพระอุปคุตขนาดเท่าองค์พระจริงประดิษฐานอยู่ โดยวัดมีการจัดงานตักบาตรพระอุปคุตในคืนวันเพ็ญเดือน 12
วงแหวนเพชร
วงแหวนเพชร ( ; ) เป็นเส้นทางท่องเที่ยวยอดนิยมรอบ ๆ ฮูซาวิกและทะเลสาบมีวาทน์ทางตอนเหนือของประเทศไอซ์แลนด์

จุดแวะหลักสี่แห่งบนเส้นทาง ได้แก่ เมืองฮูซาวิก, แอสเบกีแคนยอน, ทะเลสาบมีวาทน์ และน้ำตกเดตติฟอส ซึ่งเป็นน้ำตกที่ทรงพลังที่สุดในทวีปยุโรป

จุดแวะอื่น ๆ ได้แก่ อุทยานแห่งชาติวัตนาโยกัล, โกอาฟอส, ปราสาทมืด, น้ำตกไอเดอร์, หน้าผากระซิบ และเลาการ์ ซึ่งวงแหวนเพชรครอบคลุมพื้นที่ที่เต็มไปด้วยภูเขาไฟและความร้อนใต้พิภพ

ส่วนสมาคมวงแหวนเพชรเป็นองค์การไม่แสวงหาผลกำไรที่ทำงานเพื่อส่งเสริมและปกป้องวงแหวนเพชร รวมถึงพื้นที่โดยรอบทางตอนเหนือของประเทศไอซ์แลนด์

ดูเพิ่ม
* วงแหวนทองคำ (ไอซ์แลนด์)

อ้างอิง
วัดหนองเสือ (จังหวัดนครปฐม)
วัดหนองเสือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านปากท่อ ตำบลหนองดินแดง อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม

ประวัติ
ชุมชนวัดหนองเสือเป็นชุมชนชาวไทยเชื้อสายลาว สันนิษฐานว่าน่าจะอพยพมาอยู่อาศัยในบริเวณนี้ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวและพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และได้มีการสร้างมณฑปและอุโบสถ (หลังเก่า) ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2413 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2533
อาคารเสนาสนะ
มณฑปประดิษฐานพระพุทธรูป เป็นมณฑปก่ออิฐถือปูน โดยรอบส่วนฐานปั้นปูนเป็นพระพุทธรูปยืนในอิริยาบถพนมมือประทับยืนบนฐานบัวโดยรอบ มีบันไดทางขึ้น 2 ทาง คือทิศเหนือและทิศใต้ ทำราวบันไดเป็นตัวพญานาค ส่วนหลังคาเป็นเครื่องไม้ทรงปราสาท มุ่งด้วยแป้นเกล็ดไม้ หน้าบันแกะสลักเป็นรูปพระอินทร์ทรงช้างสามเศียร แวดล้อมด้วยลายพรรณพฤกษา มีช่อฟ้า ใบระกา ลำยอง นาคสะดุ้งตรงแปลาน และหางหงส์ อิทธิพลศิลปะแบบลาวสมัยต้นรัตนโกสินทร์ ปัจจุบันทางวัดปฏิสังขรณ์ขึ้นใหม่
อุโบสถหลังเก่าสมัยต้นรัตนโกสินทร์เป็นอุโบสถขนาด 5 ห้อง ก่ออิฐถือปูน หลังคามุงกระเบื้องดินเผาเคลือบสี หันหน้าหาแนวคลองทางทิศตะวันตก เสากลมบนพื้นระเบียงโดยรอบอุโบสถรับส่วนชายหลังคา หน้าบันส่วนบนทำปูนปั้นลายพรรณพฤกษา ส่วนล่างปั้นเป็นพระพุทธรูปทรงเครื่องประทับนั่งบนฐานบัวปางสมาธิ มีสิงห์ประดับทั้ง 2 ข้าง กำแพงแก้วมีเจดีย์รายโดยรอบอุโบสถ กำแพงแก้วทำเป็นซุ้มประตูทางเข้าหน้าหลังด้านละ 2 ช่อง

รายนามเจ้าอาวาส
* พระคำ 
* พระอ่อน 
* พระมี 
* พระฉัน 
* พระพร 
* พระครูอั้น 
* พระครูปัญญาจิตตารักษ์ 
* พระปลัดมานิตย์ วราภิญโญ

อ้างอิง
วัดชัยมงคล (กรุงเทพมหานคร)
วัดชัยมงคล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงรองเมือง เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
วัดชัยมงคลสร้างขึ้นมาเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2390 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2404 เดิมบริเวณนี้เป็นชุมชนของช่างตีเหล็กและเคยได้ทำพระแสงถวายพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวจนเป็นที่พอพระราชหฤทัย เมื่อสร้างวัดจึงขนานนามวัดว่า วัดช่างแสง ตามที่มาของชุมชนช่างตีเหล็กแห่งนี้ ต่อมาจึงได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดชัยมงคล" คาดว่าน่าจะเปลี่ยนชื่อหลัง พ.ศ. 2476 เพราะโรงเรียนวัดที่ตั้งในปีนั้นยังใช้ชื่อว่าโรงเรียนวัดช่างแสงอยู่
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถมีขนาด 5 ห้อง มีมุขหน้าและหลัง ซุ้มประตูหน้าต่างทำเป็นซุ้มคล้ายซุ้มบันแถลง หลังคาซ้อน 2 ชั้น 2 ตับ ประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หน้าบันประดับลายปูนปั้นรูปนารายณ์ทรงครุฑ โดยรูปพระนารายณ์สองพระกรอยู่ในท่าพนม อีกสองพระกรถือจักรและตรี รอบอุโบสถมีใบเสมาอยู่บนฐานเตี้ย ๆ ติดกับผนังอุโบสถ รอบอุโบสถมีใบเสมาอยู่บนฐานเตี้ย ๆ ติดกับผนังอุโบสถ รูปทรงของใบเสมาเป็นแบบที่นิยมในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว คือประดับวงกลมที่ตรงกลาง ด้านบนเป็นกลีบบัวทรงชายคลุมสามแฉก เหนือขึ้นไปเป็นรัดเกล้า แต่ใบเสมาของวัดชัยมงคลนั้นใหญ่และหนา ต่างจากใบเสมาทั่วไปในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่บาง เป็นไปได้ว่าเป็นของที่สร้างหรือซ่อมใหม่ใ
บาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่บาง เป็นไปได้ว่าเป็นของที่สร้างหรือซ่อมใหม่ในภายหลัง ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย ประดิษฐานบนฐานชุกชีซึ่งซ้อนกัน 5 ชั้น ประดับลายปูนปั้นกลีบบัวหงายและลายดอกประจำยาม เพดานอุโบสถเขียนทองลายดาวล้อมเดือน ไม่ปรากฏภาพจิตรกรรมฝาผนัง
เจดีย์องค์หนึ่งอยู่หลังอุโบสถ มีเพียงลวดบัวที่ซ้อนกันขึ้นไปคล้ายกับปล้องไฉนแล้วมีปลีอยู่ด้านบนสุด ไม่มีองค์ระฆัง ไม่มีบัลลังก์ ไม่ใช่ทั้งเจดีย์ทรงกลมหรือย่อมุม เจดีย์องค์นี้อยู่คู่กับวัดมานาน ดังปรากฏในชุดภาพถ่ายเก่าของคาร์ล เดอริง ที่เดินทางเข้ามาในสยามในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวถึงต้นสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยบรรยายใต้ภาพว่า "วัดช่างแสง" จากภาพนี้พบว่า เจดีย์องค์นี้เคยมีเจดีย์บริวารที่มุมของฐาน มีรูปทรงคล้าย ๆ กัน ซึ่งปัจจุบันไม่มีอยู่แล้ว และตัวฐานเองก็เปลี่ยนไปมาก

อ้างอิง
วัดชำนิหัตถการ
วัดชำนิหัตถการ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงรองเมือง เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร
 ]]

ประวัติ
วัดชำนิหัตถการหรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่า วัดสามง่าม เดิมมีนามอีกนามหนึ่งว่า วัดพิกุลทอง เป็นวัดเก่าแก่สร้างมานาน ครั้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2367 พระยาชำนิหัตถการได้มาทำการบูรณะก่อสร้างขึ้นใหม่ แล้วขนานนามว่า วัดพระยาชำนิ ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานนามให้ใหม่เป็น "วัดชำนิหัตถการ" เพื่อเป็นเกียรติอนุสรณ์แก่พระยาชำนิหัตถการผู้สร้างวัด วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2447
อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
อุโบสถเป็นสถาปัตยกรรมแบบพระราชนิยมในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว กล่าวคือ หลังคาไม่ประดับเครื่องลำยอง ไม่มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หน้าบันและกรอบหน้าบันประดับปูนปั้นลายพรรณพฤกษาแบบจีน มีการยกคอสอง คือยกส่วนหลังคาขึ้นจากส่วนชายคา ที่คอสองเจาะซุ้มโค้งยอดแหลมโดยรอบ อุโบสถมีเสาพาไลโดยรอบ แต่เป็นเสาพาไลที่หนากว่าวัดอื่น ๆ ที่ 8 ตำแหน่งโดยรอบปรากฏใบเสมา สลักดอกไม้กลมอยู่ตรงกลางและข้างซ้ายขวา ปลายใบเสมางอน ด้านบนเป็นกลีบบัวทรงชายคลุมและรัดเกล้า เป็นลักษณะของใบเสมาสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ซุ้มประตูหน้าต่างประดับลายอย่างเทศ ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัยศิลปะสุโขทัย นามว่า พระศรีสรรเพชญทศพลญาณ
ยในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัยศิลปะสุโขทัย นามว่า พระศรีสรรเพชญทศพลญาณ ด้านหน้ามีพระพุทธรูปปางมารวิชัยประดิษฐานลดหลั่นลงมาอีก 2 องค์ และด้านข้างประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุและพระพุทธรูปยืนจำนวนหนึ่ง
ด้านหลังอุโบสถ คือ วิหารพระพุทธไสยาสน์ หลังคาประดับเครื่องลำยองซึ่งน่าจะต่อเติมในสมัยหลัง หน้าบันประดับลายปูนปั้นพรรณพฤกษา ผนังภายในตอนบนเจาะช่องประดิษฐานพระพุทธรูปโดยรอบ ภายในประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์ อยู่ในท่าบรรทมสีหไสยาสน์ หรือนอนตะแคงขวาอย่างพระนอนทั่วไป มีพระรัศมีเป็นเปลว ขมวดพระเกศาเล็ก พระพักตร์ค่อนข้างกลม พระขนงโก่ง นูนขึ้นเป็นสัน พระโอษฐ์เล็ก แย้มพระโอษฐ์ ลักษณะพระพักตร์ที่นิ่งอย่างหุ่นละคร หรือที่เรียกว่าพระพักตร์อย่างหุ่น

นอกจากนี้ยังมีศาลาประดิษฐานพระสีวลี พระศรีอริยเมตไตรย และพระมหากัจจายนะซึ่งประชาชนนิยมมากราบไหว้ขอพร โดยเฉพาะพระสีวลีปางนั่งซึ่งเป็นองค์แรกของประเทศไทย สร้างในขนาดเท่าคนจริง

อ้างอิง
วัดคลองเตยใน
วัดคลองเตยใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองเตย เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 12 ไร่ วัดมีชื่อเสียงในด้านทำการฌาปนกิจสุนัขแมวที่ตายแล้ว และยังเป็นสถานที่ที่สืบสานและอนุรักษ์ไม้ดัดโบราณและเขามอ
ประวัติ
วัดคลองเตยในสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2350 โดยราษฎรเป็นผู้จัดสร้าง ทิศตะวันออกจรดคลองเตย สาเหตุที่เรียกคลองเตยเป็นเพราะเดิมสองฟากฝั่งคลองเต็มไปด้วยต้นเตย ชาวบ้านจึงนิยมพายเรือมาเก็บใบเตยนำไปใช้ประกอบในส่วนของขนมไทย ปัจจุบันคลองนี้ถูกถมทับเป็นบ้านเรือนประชาชนเกือบทั้งหมด ในอดีตวัดยังเป็นที่ตั้งสโมสรไลออนส์ดุสิต กรุงเทพฯ และเป็นที่ตั้งฝ่ายสาธารณสุข เทศบาลนครกรุงเทพ ปัจจุบันเหลือเพียงโรงเรียนวัดคลองเตยตั้งอยู่ข้างวัด

ปูชนียวัตถุ
ภายในอุโบสถประดิษฐาน พระพุทธศรีสรรเพชร เป็นพระพุทธรูปปางสะดุ้งมาร ขนาดหน้าตักกว้าง 7 ศอก ทำด้วยเนื้อหิน ลงรักปิดทอง สร้างขึ้นในช่วงสมัยอยุธยา ทางวัดยังเก็บรักษาตาลปัตรพัดรองในยุคสมัยต่าง ๆ รวมทั้งนาฬิกาแขวนโบราณ
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์ทอง
* พระอาจารย์เอก
* พระอาจารย์บาง
* พระครูธีราภินันท์ (เมี้ยน กลิ่นรื่น)
* พระครูธีราภินันท์ ชุบ รุ่งเรือง (หลวงปู่ชุบ)
* พระราชสิทธิสุนทร (สมพงษ์ กิตฺติสาโร)

อ้างอิง
วัดสะพาน (เขตคลองเตย)
วัดสะพาน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงพระโขนง เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
วัดสะพานตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 เดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดหัวสะพาน เพราะที่ตั้งอยู่ใกล้กับสะพานข้ามคลองซึ่งมีรถไฟไอน้ำวิ่งผ่าน ระหว่างสถานที่รถไฟหัวลำโพงไปยังปากน้ำสมุทรปราการ หนังสืออนุสรณ์ในงานพระราชทานเพลิงศพ ท่านเจ้าคุณพระวินยานุวัติคุณระบุว่า อุโบสถสร้างเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2461 การบูรณปฏิสังขรณ์ปรากฏหลักฐานที่ช่อฟ้าใบระกา ระบุว่าซ่อมแซมในปี พ.ศ. 2485
สิ่งก่อสร้างและเสนาสนะ
สภาพวัดในปัจจุบัน หากมีฝนตกหรือหน้าน้ำทะเลหนุน น้ำในคลองพระโขนงจะไหลเข้าท่วมขังภายในอุโบสถอยู่เป็นประจำ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2553 อุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปศิลปะสุโขทัยปางมารวิชัย พระพุทธสิหิงค์จำลอง พระศรีอริยเมตไตรยจำลอง พระพุทธโสธรจำลอง พระพุทธบาทจำลอง พระพุทธมหาสิทธิโชค พระพุทธทสสหัสโกฎิ (หลวงพ่อแสนล้าน) พระพุทธนิรันตราย พระพุทธรูปปางไสยางสน์ พระพุทธรูปปางอุ้มบาตร เป็นต้น ปัจจุบันวัดยังเป็นที่ตั้งของสำนักปฏิบัติธรรมประจำกรุงเทพมหานคร แห่งที่ 18 สถานพยาบาลศูนย์สงเคราะห์ฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติด และองค์กรสาธารณประโยชน์ วัดได้เปิดโรงเรียนปริยัติธรรมแผนกธรรม ทำการสอนทุกปีในช่วงเข้า
งานประเพณี
วัดมีการจัดงานประเพณีต่าง ๆ เช่น งานทำบุญ ปิดทองไหว้พระ ประเพณีลอยกระทงลอย จัดกิจกรรมบรรพชาสามเณรในช่วงเดือนเมษายนและตุลาคมของทุกปี จัดโครงการอุปสมบทหมู่ ฯลฯ

รายนามเจ้าอาวาส
* พระพิศาลธรรมานุสิฐ (สมบูรณ์ กุลวฑฺฒโน) 
* พระวินยานุวัติคุณ (วิง กิจฺจกาโร)

อ้างอิง
วัดอัมพวัน (กรุงเทพมหานคร)
วัดอัมพวัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงถนนนครไชยศรี เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
วัดอัมพวันสร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ราวปี พ.ศ. 2385 โดยพระยาราชชนะสงคราม (วัน) สร้างเพื่ออุทิศแด่มารดาชื่อ อ่ำ และได้ขนานนามว่า วัดอ่ำวัน ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดอัมพวัน" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2395 การสร้างและบูรณะเสนาสนะส่วนใหญ่เกิดขึ้นในสมัยของพระครูโสภณวิริยคุณ ในช่วง พ.ศ. 2523 เป็นต้นมา ทั้งอุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิ และอาคารพักรับรองเป็นต้น
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถมีกำแพงแก้วล้อมรอบ ที่มุมกำแพงมีเจดีย์ทรงเครื่องประดับอยู่ทั้ง 4 มุม ปัจจุบันได้รื้อกำแพงแก้วและเจดีย์มุมทั้งสองด้านอุโบสถออก ส่วนด้านหลังสร้างระเบียงคดประดิษฐานพระพุทธรูปภายใน โดยครอบเชื่อมต่อกับอุโบสถและใช้กำแพงแก้วเดิมเป็นผนังระเบียง อุโบสถเป็นทรงโรง ก่อหน้าบันกว้างประดับกรอบช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ พื้นหน้าบันเรียบ ตกแต่งด้วยปูนปั้นลายดอกไม้ร่วงกระจายห่าง ๆ กัน ตรงกลางทำเป็นวงรี ทางข้างในสีแดง ติดด้วยเครื่องกระเบื้องเคลือบที่กลางวง ขอบวงรีประดับลายดอกไม้และริบบิ้น เหนือขึ้นไปสุดหน้าบันมีปูนปั้นลายพวงมาลัยระบายผ้า ปัจจุบันหน้าบันเหลือเห็นเฉพาะด้านหลังอุโบสถ ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปเป็นหมู่ จิตรกรรมฝาผนังเขียนขึ้นใหม่ใ
านหลังอุโบสถ ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปเป็นหมู่ จิตรกรรมฝาผนังเขียนขึ้นใหม่ในสมัยปัจจุบัน นอกจากนั้นยังมีการวาดจิตรกรรมฝาผนังที่ศาลาการเปรียญ
วัดยังมีซุ้มเจดีย์แบบพุทธคยา เนื่องจากอดีตเจ้าอาวาสผู้สร้างเคยไปเป็นพระธรรมทูตที่วัดไทย พุทธคยา ประเทศอินเดีย

อ้างอิง
วัดฟุ้งประชาธรรมาราม
วัดฟุ้งประชาธรรมาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 7 บ้านดอนราวใหม่ ตำบลโรงเข้ อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 28 ไร่ 2 งาน 43 ตารางวา
ประวัติ
วัดฟุ้งประชาธรรมารามหรือ วัดดอนราว ตั้งเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2516 โดยมีนางฟุ้ง จันทอง เป็นผู้ริเริ่มสร้างวัด เพราะเห็นว่าบริเวณนั้นขาดวัด ในระยะแรกบริจาคที่ดินจำนวน 10 ไร่ 1 งาน 53 ตารางวา ต่อมามีผู้บริจาคยกที่ดินเพิ่มให้และมีผู้มีศรัทธาซื้อเพิ่มอีก คณะกรรมการวัดและชาวบ้านเห็นพ้องต้องกันว่า เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่นางฟุ้งจึงขอตั้งชื่อวัดว่า "วัดฟุ้งประชาธรรมาราม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2520 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร และได้มีพระทองอยู่ แสงพยับ มารักษาการเป็นรูปแรก ตั้งแต่ พ.ศ. 2510–2511 วัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเมื่อ พ.ศ. 2512
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ กว้าง 7.20 เมตร ยาว 17 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 39 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 18.40 เมตร ยาว 37.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ หอฉัน วิหารพระ หอระฆัง
งานประเพณี
ทางวัดได้จัดให้มีการทำบุญทั้ง 8 ค่ำ และ 15 ค่ำ มีการรักษาศีลอุโบสถ และจัดให้มีการแสดงธรรมเทศนาสอนประชาชน นอกจากนี้ยังมีการจัดงานในวันมาฆบูชา วันวิสาขบูชา วันอาสาฬหบูชา วันลอยกระทง วันขึ้นปีใหม่ วันพ่อแห่งชาติ วันตรุษจีน วันสงกรานต์ และวันสารท และยังเป็นสถานที่แข่งขันเรือประเพณีคลองวัดดอนราว

รายนามเจ้าอาวาส
* พระทองอยู่ พ.ศ. 2510–2511
* พระครูสาครวิริยคุณ พ.ศ. 2512–2522
* พระครูสาครธรรมาภรณ์ พ.ศ. 2523–2529
* พระครูกัลยาธรรมสาคร พ.ศ. 2530–

อ้างอิง
วัดบางโฉลงใน
วัดบางโฉลงใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านเกาะบางโฉลง ตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 42 ไร่ 3 งาน 12 ตารางวา พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มมีลักษณะเป็นเกาะเหลี่ยมน้ำล้อมรอบ ทิศเหนือและทิศตะวันออกจดคลองบางโฉลง ทิศใต้และทิศตะวันตกจดคลองอ้อมเกาะ
วัดสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2301 สมัยปลายกรุงศรีอยุธยา แต่เดิมมีชื่อว่า วัดเกาะแก้วสว่างอารมณ์ ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดบางโฉลงใน" เข้าใจว่าเพื่อให้มีนามตรงกับตำบลที่ตั้งวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2499 วัดบางโฉลงในได้รับรางวัลจากกรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ 2 ครั้ง คือ วัดพัฒนาตัวอย่าง พ.ศ. 2540 และวัดพัฒนาตัวอย่างที่มีผลงานดีเด่น พ.ศ. 2544

วัดบางโฉลงในมีอุโบสถกว้าง 8.90 เมตร ยาว 17.50 เมตร ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย เป็นพระประธาน 2 องค์ กุฏิสงฆ์ 18 หลัง ศาลาการเปรียญไม้สัก หลวงพ่อเพ็ชร และพระสัมฤทธิ์รวม 2 องค์ นอกจากนี้ยังมีเจดีย์ใหญ่ 1 องค์ สร้างขึ้นมาพร้อมกับอุโบสถหลังเก่า
วัดมีประเพณีตักบาตรดอกไม้ ผู้ถือศีลและพุทธศาสนิกชนจะนำดอกไม้มาถวายพระสงฆ์ในวันเข้าพรรษา เพื่อพระสงฆ์ได้นำดอกไม้ไปกระทำพิธีสังฆกรรมในพระอุโบสถ ซึ่งถือปฏิบัติมาเป็นเวลากว่า 100 ปี โดยดอกไม้ที่นำมาตักบาตร ได้แก่ ดอกบัว ดอกมะลิ ดอกเข็ม ดอกเข้าพรรษา ดอกพุทธรักษา และดอกไม้อื่น ๆ ที่มีอยู่ในท้องถิ่น

อ้างอิง
สุสานทหารสัมพันธมิตรตาน-พยูซะยะ
สุสานทหารสัมพันธมิตรตาน-พยูซะยะ ( ) เป็นสุสานของเชลยศึกที่ถูกญี่ปุ่นจับกุมและเสียชีวิตระหว่างการสร้างทางรถไฟสายมรณะในประเทศพม่า ตั้งอยู่ในตาน-พยูซะยะซึ่งอยู่ห่างจากเมาะลำเลิงไปทางทิศใต้ 65 กิโลเมตร โดยตาน-พยูซะยะถือเป็นสถานีปลายทางของทางรถไฟสายมรณะ และเป็นจุดเชื่อมกับเส้นทางรถไฟหลักในพม่า (ทางรถไฟพม่า-สยาม)

มีการเปิดสุสานนี้ในวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1946 โดยนายพลอองซาน (พ่อของอองซานซูจี) และผู้ว่าการเซอร์ ฮิวเบิร์ต แรนซ์ ซึ่งเปิดทุกวันในเวลา 07:00-17:00 น.

จำนวนศพ

มีร่างของเชลยศึก 3,626 คนที่ได้รับการฝังที่นี่

* ชาวอังกฤษ 1,651 คน 
* ชาวออสเตรเลีย 1,335 คน 
* ชาวดัตช์ 621 คน
* ทหารอินเดีย 15 นาย 
* ชาวนิวซีแลนด์ 3 คน 
* ชาวแคนาดา 1 คน
และ
* ไม่ทราบสัญชาติ 72 คน

หลังสงคราม
ทางการท้องถิ่นได้สร้างพิพิธภัณฑ์ขนาดเล็กเป็นอนุสรณ์ถึงผู้เคราะห์ร้ายที่สร้างรางรถไฟ

ดูเพิ่ม
* สุสานทหารสัมพันธมิตรดอนรัก - ในประเทศไทย
* สุสานสงครามเทาะจั่น - ในประเทศพม่า
* สะพานข้ามแม่น้ำแคว

อ้างอิง
วัดสวัสดิ์วารีสีมาราม
วัดสวัสดิ์วารีสีมาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ติดคลองสามเสน ในแขวงถนนนครไชยศรี เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ 11 ไร่ 2 งาน

ประวัติ
วัดสวัสดิ์วารีสีมารามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2375 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว สร้างโดยพระยาสวัสดิ์วารี (เจ๊สัวฉิม) และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในปีเดียวกัน ชาวบ้านเรียกวัดนี้ว่า "วัดแคสามเสน" หลังจากสร้างวัดได้มีการสร้างและบูรณะเสนาสนะต่าง ๆ เป็นระยะ ส่วนใหญ่อยู่ในช่วงหลัง พ.ศ. 2510 และมีการบูรณะครั้งใหญ่เมื่อ พ.ศ. 2539 นอกจากนี้วัดยังได้สร้างโรงเรียนประชาบาลในพื้นที่วัด โดยเปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2475
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถมีรูปแบบตามพระราชนิยมพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว คือ เป็นทรงโรงมีระเบียงและพาไลรอบ มีเสารองรับพาไลเป็นเสาสี่เหลี่ยมเรียบไม่ประดับบัวหัวเสา ระหว่างช่องเสาเชื่อมต่อด้วยพนักระเบียง เครื่องบนเป็นหลังคาซ้อน 2 ชั้น หน้าบันตกแต่งลวดลายดอกไม้และสัตว์มงคล ไม่ประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ แต่แทนที่ด้วยปูนปั้นหัวนาค บันไดทางขึ้นมีพนักโค้ง ปลายบันไดประดับสิงโตจีนศิลา ภายในอุโบสถไม่มีภาพจิตรกรรมฝาผนัง มีแต่จิตรกรรมบนเพดานซึ่งของเดิมชำรุดและได้ทำการบูรณะใหม่เมื่อ พ.ศ. 2539 โดยพยายามคงสภาพเดิมไว้ พื้นเพดานทาสีแดง มีรูปลายจีนในวงกลมเสมือนเป็นดาวเพดาน ล้อมด้วยตัวค้างคาว มีขื่อประดับลายมังกร 2 ตัว หันเข้าด้วยกัน พระพุทธรูปจัดเป็นหมู่บน
ด้วยตัวค้างคาว มีขื่อประดับลายมังกร 2 ตัว หันเข้าด้วยกัน พระพุทธรูปจัดเป็นหมู่บนฐานชุกชี พระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยมีเครื่องพระพักตร์ ด้านหน้าบนสุดบนฐานชุกชีประดิษฐานพระพุทธรูปทรงเครื่อง 2 องค์
หน้าอุโบสถนอกกำแพงแก้ว มีเจดีย์ทรงระฆังสีขาว เจดีย์รายทั้ง 4 กล่าวกันว่าเจ้าจอมท่านหนึ่งสร้างไว้เพื่อบรรจุอัฐิบุคคลในวงศ์ตระกูล มีป้ายจารึกชื่ออยู่ที่เจดีย์ว่า เจ้าจอมแก้วในรัชกาลที่ 5 และป้ายสกุลปาลกะวงศ์ ซึ่งคงเป็นตระกูลที่เคยอยู่หรือมีที่ดินอยู่ตรงข้ามวัด

อ้างอิง
วัดสุคันธาราม (กรุงเทพมหานคร)
วัดสุคันธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ติดกับคลองสามเสน ในแขวงสวนจิตรลดา เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 10 ไร่ 1 งาน 88 ตารางวา

วัดสุคันธารามสร้างประมาณ พ.ศ. 2450 โดยตระกูลสุวรรณมาลิกร่วมกับประชาชนสร้างวัดและได้ขนานนามว่า วัดใหม่ ต่อมาเปลี่ยนนามเป็น "วัดสุคันธาราม" และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2461 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2463 และได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2501 และทางวัดยังให้หน่วยราชการต่าง ๆ ใช้ศาลาการเปรียญเป็นที่บริการด้านต่าง ๆ กับประชาชนด้วย เมื่อ พ.ศ. 2547 เจ้าพระคุณสมเด็จพระมหาธีราจารย์เดินทางมาเป็น ประธานในพิธีเปิดฉลองศาลาบำเพ็ญกุศลศพหลังใหม่
วัดมีเจดีย์สมัยรัตนโกสินทร์ พระพุทธรูปที่สำคัญได้แก่ พระพุทธเฉลิมราชย์มหามงคล หลวงพ่อดำ หลวงพ่อพุทธโสธร พระพุทธเชษฐโลกคัมภีร์ญาณ พระมหากัจจายนะ พระร่วงโรจนฤทธิ์ และพระสีวลีเป็นต้น

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการเก๊า
* พระอธิการเส็ง
* พระอธิการนวม พ.ศ. 2485
* พระครูวรวัฒน์วิศาล (จี่ เตชวโร) พ.ศ. 2485–2522
* พระครูสุคนธาภิรักษ์ (เปล่ง จิตฺตสํวโร) พ.ศ. 2523–2535
* พระครูศรีบุญญาภิรักษ์ (เฉลิม อธิปุญโญ) พ.ศ. 2536–2549
* พระครูปลัดดิลกวัฒน์ (ทินวัฒน์ จนฺทวํโส) พ.ศ. 2551–2556
* พระครูสุคันธสีลวิลาส (เดชาธร ปริยตฺติธโร) พ.ศ. 2557–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดบึงบัว (กรุงเทพมหานคร)
วัดบึงบัว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงลำปลาทิว เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร

วัดบึงบัวได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2459 ชาวบ้านขนานนามตามลักษณะภูมิประเทศโดยที่บริเวณตั้งวัดเดิมเป็นบึงมีบัวเต็มไปหมด เมื่อสร้างวัดแล้วจึงเรียกนามว่า "วัดบึงบัว" มาจนตราบเท่าทุกวันนี้ วัดบึงบัวได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2469 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526 ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระครูศรีปทุมาภินันท์ (สุรพล ป.ธ.๖)
จากข้อมูลของชาวบ้านชุมชนบึงบัว เล่าว่า ที่มาของวัดก็คือนายจ่างและนางโหมด ด้วงกลัด ได้ยกที่ดินให้สร้างวัด มีการขุดดินถมเป็นโคก มีการสร้างโบสถ์ กุฏิ ศาลา และได้ยกที่ดินให้โรงเรียนวัดบึงบัว เดิมโรงเรียนใช้ศาลาวัด และได้ย้ายออกไปสร้างหลังแรกปี พ.ศ. 2499 บริเวณวัดมีบ่อสระหลายแห่งอันเกิดจากการเอาดินมาพูนโคกให้สูงพ้นน้ำ การพัฒนาวัดจึงต้องนำดินมาถมวัดตลอดมา ในช่วงการใช้เรือก็บรรทุกเรือ ช่วงหลังใช้รถก็บรรทุกรถสิบล้อมาถม จนทุกวันนี้วัดบึงบัวมีลานวัดที่กว้าง

อ้างอิง
วัดคลองเตยนอก
ประวัติ
วัดคลองเตยนอกเป็นวัดเก่าแก่วัดหนึ่ง ตั้งมานาน แต่ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่าสร้างขึ้นในสมัยใด ถึงกระนั้นจากข้อมูลตั้งวัดของกรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2370 สำหรับนามของวัด เดิมมีชื่อว่า วัดกุเกษมคงคาราม ตั้งชื่อตามเจ้าของที่ผู้ถวายที่ดินให้สร้างวัดและผู้บริจาคเงินสร้างถาวรวัตถุในวัด กล่าวคือ ผู้ถวายที่ดินมีชื่อว่า "กุ" ส่วนผู้บริจาคเงินสร้างวัดมีชื่อว่า "เกษม" จึงได้นำชื่อของทั้งสองท่านมาต่อเข้ากันเป็น "กุเกษม" และอาศัยว่าสถานที่นั้นอยู่ใกล้แม่น้ำจึงนำคำว่า "คงคาราม" รวมกันเป็น "วัดกุเกษมคงคาราม" แปลได้ความว่า วัดริมแม่น้ำของท่านที่ชื่อว่ากุและเกษมเป็นผู้สร้าง
ต่อมาจะด้วยสาเหตุอันใดไม่ปรากฏชัด ชาวบ้านทั่วไปเรียกชื่อวัดนี้เปลี่ยนไปจากเดิมเป็น วัดบ้านเล่า สันนิษฐานว่าเนื่องมาจากวัดนี้ตั้งอยู่ปากคลองบ้านลาว ณ สถานที่ดังกล่าว มีชาวรามัญและชาวลาวอพยพมาจากที่ใดไม่ทราบ มาตั้งบ้านเรือนอยู่เป็นจำนวนมาก ปากคลองแห่งนี้จึงได้ชื่อว่า "ปากคลองบ้านลาว" เพราะมีชาวลาวมาอาศัย จึงถูกขนานนามว่า "วัดบ้านลาว" แต่ภายหลังคงเพี้ยนมาเป็น "วัดบ้านเล่า"

ส่วนนามวัดในปัจจุบันที่ชื่อ "วัดคลองเตยนอก" มาจากสถานที่ตั้งวัดอยู่ในท้องที่แขวงคลองเตย แต่เนื่องจากมีวัดคลองเตยอีกแห่งคือวัดคลองเตยใน วัดแห่งนี้จึงชื่อวัดคลองเตยนอก
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถหลังเดิมเป็นแบบทรงไทยที่เรียกกันทรงมนิลา หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผา ช่อฟ้าใช้ปูนปั้นเป็นรูปพญานาคยกหางขึ้นไปจนบรรจบชนกันบนยอดจั่ว ห้อยหัวลงมายังเชิงชายทั้งสองด้าน หน้าบันทั้งด้านหน้าหลังปั้นด้วยปูน เป็นลายเครือเถาและดอกพุดตานประดับด้วยจานเบญจรงค์ลายคราม มีพาไลหลังคายื่นออกมาด้านหน้าอุโบสถ

อุโบสถหลังใหม่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 ทรงไทยหลังคา 3 ชั้น มีซุ้มประตูหน้าต่าง หน้าบัน คันทวย บัวปลายเสาปั้นด้วยปูนลงรักปิดทองประดับกระจก ฝาผนังภายในมีจิตรกรรมฝาผนังเกี่ยวกับเรื่องพุทธประวัติและพระเจ้าสิบชาติ อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ กุฏิสงฆ์ 12 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปนสถาน
รายนามเจ้าอาวาส
* เจ้าอธิการกลุด 
* พระอธิการอยู่
* พระอธิการแก้ว
* พระอธิการขาว
* พระอธิการแฉ่ง
* พระหลุย สิริวฑฺฒโน (รักษาการแทนเจ้าอาวาส)
* พระมหาสิริ
* พระครูนนทวรวัฒน์
* พระมหานพโรจน์ ธมฺมิโก (ปธ.๗) พ.ศ. 2557–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดประชาโฆสิตาราม
วัดประชาโฆสิตาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านวัดประชา ตำบลปลายโพงพาง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม
ประวัติ
วัดประชาโฆสิตารามเดิมมีชื่อว่า วัดบางนกแขวก ตามชื่อคลองและชื่อหมู่บ้าน สันนิษฐานว่าสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2251 ตรงกับปลายสมัยพระเจ้าเสือ กษัตริย์องค์ที่ 19 แห่งกรุงศรีอยุธยา ตามประวัติเท่าที่สืบค้นได้ ในสมัยพระอธิการช่อเป็นเจ้าอาวาส ได้มีการย้ายพระอุโบสถหลังเก่าไปทางทิศเหนือของวัด ลักษณะของพระอุโบสถเป็นแบบอาคารไม้มุงด้วยจากและได้ขอพระราชทานวิสุงคามสีมาใหม่ ต่อมาในสมัยของพระอธิการผึ้งซึ่งเป็นเจ้าอาวาสปกครองต่อ ในราวปี พ.ศ. 2422 นายเมืองและนางขำได้มีจิตศรัทธาปฏิสังขรณ์ขึ้นมาใหม่เปลี่ยนมาเป็นแบบก่ออิฐถือปูน มุงด้วยกระเบื้องดินเผา สร้างทับหลังเก่า และได้สร้างพระประธานขึ้นใหม่หนึ่งองค์ หน้าตักกว้าง 3 ศอก 9 นิ้ว
ราวปี พ.ศ. 2443 วัดได้ย้ายศาลาการเปรียญจากริมน้ำไปทางทิศใต้และเปลี่ยนแปลงให้กว้างขวางกว่าเดิม ในปีเดียวกันนี้ นายเมืองและนางขำได้สร้างหอสวดมนต์อีกหลังหนึ่ง ต่อมา พ.ศ. 2463 อุโบสถชำรุดทรุดโทรมจึงได้รื้อแล้วปลูกสร้างใหม่โดยก่อสร้างในที่เก่า หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผาและสร้างกำแพงแก้วล้อมรอบ
ต่อมา พ.ศ. 2480 นางตาบ กล้ายประยงค์ ได้มอบกรรมสิทธิ์ที่ดินให้ 4 ไร่ 2 งาน 35 ตารางวา โดยได้ปลูกสร้างอาคารเรียนและสร้างโรงเรียน และได้มอบบ้านทรงไทย 2 ชั้น เพื่อปลูกสร้างโรงเรียนพระปริยัติธรรม จวบจนปี พ.ศ. 2485 ได้เปลี่ยนชื่อวัดจาก "วัดบางนกแขวก" มาเป็น "วัดประชาโฆสิตาราม" อันมีความหมายว่า "วัดเจริญรุ่งเรืองมาได้ก็เนื่องด้วยประชาชนเป็นผู้อุปการะสนับสนุน โดยมีสุนฺทรโฆสิต ภิกขุ เป็นผู้นำ"
ต่อมาในสมัยพระครูสมุทรวิจารณ์เป็นเจ้าอาวาส มีการปลูกสร้างเสนาสนะใหม่ ได้แก่ กุฏิ หอฉัน ศาลาการเปรียญ ศาลาอเนกประสงค์ โรงพิธีศาลาบำเพ็ญกุศล สะพานข้ามคลอง โรงเรียนพระปริยัติธรรม ศาลาท่าน้ำโรงครัว สถานีอนามัย เป็นต้น และปี พ.ศ. 2513 ได้สร้างพระอุโบสถหลังใหม่ขึ้นมาแทนการบูรณะ และได้รับที่ดินจากนางสาวเปรียบ กรสวัสดิ์ จำนวน 2 ไร่ 2 งาน 2 ตารางวา

ปูชนียวัตถุ
พระประธานในอุโบสถ มีนามว่า พระมงคลโฆสิต เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยหล่อด้วยโลหะหลายอย่าง นายเมือง นางขำ สร้างถวายเมื่อ พ.ศ. 2442

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการช่อ
* พระอธิการผึ้ง
* พระครูสุนทรโฆสิต (หลวงพ่อทองอยู่)
* พระครูสมุทรวิจารณ์ (หลวงพ่อคลี่ฐานวิจาโร (วิจารณ์ศิริสวัสดิ์))

อ้างอิง
วัดบางกุฎีทอง
วัดบางกุฎีทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ตรงข้ามกับนิคมอุตสาหกรรมบางกะดี ในหมู่ที่ 2 บ้านโคกชะพลู ตำบลบางกะดี อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี ปัจจุบันมีพระใบฎีกาสุรเดช จกฺกธมฺโม เป็นเจ้าอาวาส

วัดบางกุฎีทองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2326 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2328
วัดเป็นที่ประดิษฐานพระพรหมองค์ใหญ่ที่สุดในโลก ซึ่งตั้งอยู่บนวิหารแก้วจัตุรมุข กว้าง 10.2 เมตร ยาว 14.5 สูง 16.5 เมตร องค์พระพรหมมีโครงสร้างเหล็ก ก่ออิฐ ปั้นปูน โดยใช้ปูนตำจากเพชรบุรี ประดับกระจก ติดแก้วสี และเพชรสวารอฟสกีมากกว่า 100,000 เม็ด ด้วยฝีมือช่างจากเพชรบุรี พระพรหมองค์ดังกล่าวใช้เวลาก่อสร้างประมาณ 5 ปีเศษ นับตั้งแต่ทำพิธีลงเสาเข็มสร้างฐานองค์พระพรหม สร้างโดยหลวงพ่อชำนาญ อุตตมปัญโญ (พระราชสิริวัชรรังษี) อดีตเจ้าอาวาสวัดบางกุฎีทอง

ทางวัดมีการจัดงานนมัสการหลวงพ่อดำ-หลวงพ่อขาว กวนข้าวทิพย์ และพิธีสะเดาะเคราะห์ต่อชะตาชีวิต ในช่วงต้นปี

อ้างอิง
วัดคลองสวน (จังหวัดสมุทรปราการ)
วัดคลองสวน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านคลองสวน ตำบลบ้านคลองสวน อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ

วัดมีเนื้อที่ 29 ไร่ 2 งาน 50 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือจดถนนประชาอุทิศ–บ้านคลองสวน ทิศใต้จดคลองลาดน้ำคำ ทิศตะวันออกจดที่ดินเอกชน ทิศตะวันตกจดคลองบางกระนก (รางกะนก)
ประวัติ
วัดก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2452 ในระยะแรกนี้เสนาสนะสงฆ์ที่ถาวรยังไม่มีปรากฏอยู่เลย ต่อมาวัดคลองสวนได้รับอนุญาตให้สร้างเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2482 โดยมีนายปลั่งและนางมอ อินทสังข์ เป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด ต่อมานายแฉล้ม อินทสังข์ ได้ถวายที่ดินเพิ่มเติม คือส่วนที่สร้างโรงเรียนวัดคลองสวน เหตุที่ย้ายวัดเพราะประชาชนได้อพยพมาทำมาหากินอยู่ที่ใหม่ จึงได้ตกลงสร้างวัดขึ้นมาใหม่ และเนื่องจากวัดตั้งอยู่ปลายคลองสวนบางมด จึงได้มีนามว่า "วัดคลองสวน" ส่วนวัดเก่าประชาชนเหลือน้อยจึงทิ้งไว้กลายเป็นวัดร้าง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519 ที่ดินวัดเก่าได้กลายมาเป็นที่ธรณีสงฆ์ของวัดคลองสวน
วัตถุมงคล
วัดคลองสวนมีเกจิอาจารย์ คือ หลวงพ่อครึ้ม อดีตเจ้าอาวาส ท่านสร้างวัตถุมงคลมากมาย โดยเริ่มสร้างครั้งแรกในปี พ.ศ. 2507 ได้สร้างเหรียญรูปหลวงพ่อศิริชัย (พิมพ์พระประธาน) พระยอดธงหล่อโบราณ และต่อมาท่านได้สร้างเหรียญรูปเหมือน ตะกรุดโทน ผ้ายันต์ หนุมาน ตะกรุด 7 ดอก พระปิดตา พระสมเด็จพิมพ์ต่าง ๆ และปลัดขิก

อ้างอิง
วัดศรีนวลธรรมวิมล
วัดศรีนวลธรรมวิมล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงหนองแขม เขตหนองแขม กรุงเทพมหานคร

เดือนตุลาคม พ.ศ. 2523 พระครูสุนทรธรรมวิมล (ทวีศักดิ์ ชุตินฺธโร) ได้เดินทางมาปักกลดใต้ต้นไม้ริมหนองน้ำใหญ่ในอำเภอหนองแขมเพื่อปฏิบัติภาวนาบำเพ็ญธรรม ต่อมานายธนิตย์ มาศรีนวล ชาวบ้านในละแวกนั้น มีจิตศรัทธาถวายที่ดินจำนวน 44 ไร่ โดยแบ่งเป็นเนื้อที่ของวัด 26 ไร่ 3 งาน 45 ตารางวา เป็นที่สร้างวัด และได้ตั้งชื่อวัดว่า "วัดศรีนวลธรรมวิมล" ตามนามผู้บริจาค โดยที่ดินอีกส่วนนั้นได้สร้างเป็นโรงเรียนวัดศรีนวลธรรมวิมล ได้ตั้งวัดขึ้นเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2523 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2535
พระครูสุนทรธรรมวิมลเป็นเกจิอาจารย์ กล่าวกันว่า ท่านคืออดีตจอมโจรเลื่องชื่อสมัยหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ที่ได้กลับตัวกลับใจ หันหน้าเข้าสู่เส้นทางสายธรรมะ ท่านได้ยังดำเนินโครงการสาธารณประโยชน์ต่าง ๆ ทั้งสร้างวัด สร้างโรงเรียน เปิดโรงเรียนฝึกอาชีพ และตั้งโรงพยาบาลรักษาพระสงฆ์อาพาธ รวมถึงทำพิธีปลุกเสกวัตถุมงคลหลายชนิด ในปี พ.ศ. 2550 มีจตุคามรามเทพรุ่นย้อนยุค เหรียญรัชกาลที่ 5 พระสมเด็จ และเข็มกลัดนะพุทธลือชาเป็นอาทิ

อ้างอิง
โลหฑี
โลหฑี หรือ โลหรี (Lohri; คุรมุขี: ਲੋਹੜੀ, ชาห์มุขี: لوہڑی, เทวนาครี: लोह्ड़ी) เป็นเทศกาลฤดูหนาวของท้องถิ่นปัญจาบ ที่เป็นที่นิยม มีการเฉลิมฉลองโดยเฉพาะในภูมิภาคปัญจาบ ที่ซึ่งตัวเทศกาลเองมีความสำคัญและความเชื่อมโยงกับภูมิภาคนี้อย่างสำคัญ เชื่อกันโดยทั่วไปว่าเทศกาลนี้เป็นการเฉลิมฉลองการสิ้นสุดของทักษิณายัน โลหฑีจึงเป็นเหมือนการเฉลิมฉลองจุดสิ้นสุดของฤดูหนาว การเฉลิมฉลองนั้นจะเริ่มมีขึ้นในคืนก่อนเริ่มต้นมกรสังกรานติ หรือที่รู้จักในชื่อ มาฆี และอยู่ในช่วงสุริยะของปฏิทินสุริยจันทรคติ พิกรรมี ซึ่งโดยทั่วไปมักตรงกับวันตามปฏิทินเกรเกอเรียนวันเดียวกันทุกปี คือ 13 มกราคม
โลหฑีเป็นวันหยุดทางการในรัฐปัญจาบ รัฐหรยาณา และ ราชธานีเดลี ของประเทศอินเดีย ที่ซึ่งมีการเฉลิมฉลองทั้งในชาวซิกข์ ฮินดู มุสลิม และคริสต์ โดยทั่วกัน อย่างไรก็ตาม โลหฑีไม่ได้เป็นวันหยุดทางการแคว้นปัญจาบของประเทศปากีสถาน แต่ก็มีการเฉลิมฉลองโดยชาวซิกข์ ฮินดู และมุสลิมบางส่วน

อ้างอิง
วัดคุณหญิงส้มจีน
วัดคุณหญิงส้มจีน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 14 ตำบลคลองหนึ่ง อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี ปัจจุบันมีเจ้าอาวาส คือ พระครูปลัด มานพ สีลโชโต
วัดคุณหญิงส้มจีนสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2478 ที่ตั้งเดิมของวัดอยู่ฝั่งตะวันออกของคลองหนึ่ง โดยเมื่อ พ.ศ. 2472 หม่อมแผ้วได้บริจาคที่สร้างวัด 20 ไร่ ต่อมาพระยาเขื่อนเพชรเสนากับคุณหญิงส้มจีน อุณหนันท์ ได้ถวายที่ดินเนื้อที่ 400 ไร่เศษ อยู่ฝั่งตรงข้ามกับวัด จึงได้ย้ายวัดมาสร้างขึ้นใหม่ ณ ที่ตั้งปัจจุบัน แล้วขนานนามวัดว่า "วัดคุณหญิงส้มจีน" ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดใหม่ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2480 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2490 ทางวัดได้เริ่มเปิดสอนพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2483
อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 11 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2508 ภายในมีพระประธานนามว่า พระเขื่อนเพชรเสนา ซึ่งคุณหญิงส้มจีน เขื่อนเพชร เป็นผุ้สร้างถวาย กุฏิสงฆ์ 2 หลัง เป็นอาคารไม้เเละคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ 1 หลัง ศาลาการเปรียญ 1 หลัง อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ ศาลาท่าน้ำ ศาลาบำเพ็ญกุศล ฌาปนสถาน

อ้างอิง
วัดใหม่ปิ่นเกลียว
วัดใหม่ปิ่นเกลียว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านปิ่นเกลียว ตำบลวังตะกู อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ทั้งหมด 94 ไร่ แบ่งเป็นที่ตั้งวัด 45 ไร่ 2 งาน ได้อนุญาตให้ทางราชการใช้ส่วนหนึ่งเป็นสถานศึกษา คือ กรมการฝึกหัดครู (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม) จำนวน 48 ไร่ 2 งาน ตั้งอยู่ในที่ธรณีสงฆ์ และให้กรมสามัญศึกษาสร้างโรงเรียนศรีวิชัยวิทยาซึ่งเป็นโรงเรียนระดับมัธยม จำนวน 12 ไร่ 2 งาน 89 ตารางวา ตั้งอยู่ในที่วัด
ประวัติ
วัดใหม่ปิ่นเกลียวสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2396 สร้างโดยเจ้าพระยาทิพากรวงศมหาโกษาธิบดี (ขำ บุนนาค) ในสมัยที่ท่านเป็นนายช่างใหญ่ควบคุมดำเนินการก่อสร้างพระปฐมเจดีย์องค์ใหญ่ ได้สร้างวัดขึ้นในเนื้อที่ดินของท่านแล้วมอบให้เป็นสมบัติของคุณหญิงหนูซึ่งเป็นภริยาของท่านดูแล ต่อมาหม่อมเจ้าหญิงจงกลนีเป็นผู้ดูแลวัดนี้เรื่อยมา จากนั้นวัดอยู่ในความดูแลของชาวบ้านละแวกนั้นเรื่อยมา

อาคารเสนาสนะ
อุโบสถหลังเก่าขนาด 5 ห้อง มีระเบียงทางเดินและเสารองรับชายคาโดยรอบ ก่ออิฐถือปูนทำเป็นรูปวงโค้งรูปกลีบบัว อาคารมีลักษณะผสมผสานระหว่างศิลปะไทยกับฝรั่งอันเป็นแบบนิยมโดยใช้วัสดุปูพื้นเป็นกระเบื้องหินอ่อนที่มักนำเข้ามาจากต่างประเทศ แม้ปัจจุบันทรุดโทรมมากแล้ว
อุโบสถหลังใหม่กว้าง 16.30 เมตร ยาว 33 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2534 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปขนาดใหญ่ ปางมารวิชัยเป็นพระพุทธชินราชจำลอง สร้างด้วยโลหะหล่อ มีขนาดสูง 8 ศอก หน้าตักกว้าง 5 ศอก 9 นิ้ว สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2535 ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 และต่อเติมขึ้นมาใหม่ รวมทั้งหลังเก่าและหลังใหม่ กว้าง 37 เมตร ยาว 38 เมตร

ปูชนียวัตถุอื่นได้แก่ พระพุทธนิมิตมงคล เป็นพระปูนปั้นปางสุโขทัย สร้างด้วยปูนปั้นขนาดหน้าตัก 49 นิ้ว ได้สร้างศาลาทรงไทยครอบองค์พระพุทธรูปไว้ และยังมีรูปหล่อเหมือนหลวงปู่พูน เกสโร อดีตเจ้าอาวาส หล่อด้วยโลหะ หน้าตักกว้าง 25 นิ้ว
เครื่องราง
หลวงพ่อสมพงษ์ ธีรธัมโม เจ้าอาวาส ท่านเป็นผู้สร้างและปลุกเสกเครื่องรางพ่อปู่ ชูชก จนโด่งดังเป็นที่รู้จักกันไปทั่ว

รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงปู่นาค 
* หลวงปู่หุ่น 
* หลวงปู่เขียว 
* หลวงปู่แคล้ว 
* หลวงปู่ไพร 
* หลวงปู่แม้น ได้รับแต่งตั้งเมื่อประมาณ พ.ศ. 2492
* หลวงปู่แมว 
* หลวงปู่พูน เกสโร
* พระครูปราการลักษาภิบาล (สมพงษ์ ธีรธมฺโม ป.ธ.๓)
* พระปลัดพลาธิป กตกุสโล

อ้างอิง
วัดบางโปรง
วัดบางโปรง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านวัดบางโปรง ตำบลบางโปรง อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 9 ไร่ 4 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 5 แปลง เนื้อที่ 13 ไร่ 3 งาน 20 ตารางวา

ประวัติ
วัดบางโปรงสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 1912 ก่อนสมัยอยุธยาเพียงเล็กน้อย เดิมบริเวณตั้งวัด ชาวบ้านเรียกว่า บางปลง เนื่องจากสมัยที่พระเจ้าอู่ทองเสด็จตรวจราชการผ่านมาบริเวณนี้ ได้เกิดโรคระบาดส่งผลให้มีผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก จึงใช้สถานที่ตรงนี้เป็นการปลงศพหรือเผาศพ ต่อมาจึงสร้างวัดขึ้น มีชื่อว่า วัดบางปลง จนเวลาผ่านเลยไป ชาวบ้านเห็นว่าชื่อ "ปลง" ทำให้นึกถึงแต่การปลงศพ จึงเปลี่ยนชื่อมาเป็น "บางโปรง"
วัดบางโปรงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2513 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ในด้านการศึกษา มีโรงเรียนสอนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2494 และมีศูนย์อบรมเด็กก่อนเกณฑ์ในวัด เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2525
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถกว้าง 10 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างแทนหลังเก่าเมื่อ พ.ศ. 2514 มีภาพจิตรกรรมฝาผนังแสดงเรื่องราวพุทธประวัติ ทศชาติชาดก ฎีกาพาหุง เบญจศีล เบญจธรรม ประตูหน้าต่างแกะสลักเป็นภาพพุทธประวัติและพระประจำวัน กุฏิสงฆ์จำนวน 5 หลัง หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2509 วิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 ฌาปนสถาน หอระฆัง หอปริยัติธรรม ปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูป นามว่า หลวงพ่อกั่ว หน้าตักกว้าง 58 นิ้ว สูง 73 นิ้ว ปางมารวิชัย เจดีย์ 6 องค์ นอกนี้มีหลวงพ่อโสธรจำลอง หลวงพ่อโตจำลอง หลวงพ่อวัดบ้านแหลมจำลองพระศรีอารีย์และรอยพระพุทธบาทจำลอง
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์เพิ่ม
* พระอาจารย์เปลื้อง
* พระอาจารย์ผัน
* พระอาจารย์ฉ่อง 
* พระอาจารย์เคลือบ
* พระใบฎีกาเทพ
* พระใบฎีกาไพจิตร
* พระปลัดไปล่ กนฺตวณฺโณ
* พระครูภัทรสมุทรคุณ
* พระอธิการเกษม พุทธิสาโร

อ้างอิง
วัดจำปา (จังหวัดนนทบุรี)
วัดจำปา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันออกของคลองบางขุนกอง ในหมู่ที่ 3 บ้านวัดไทยเจริญ ตำบลบางขุนกอง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี

วัดจำปาสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2193 ในสมัยกรุงศรีอยุธยา ไม่ปรากฏนามและประวัติผู้สร้าง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2547
พระอุโบสถเป็นประธานของวัด มีพระวิหารขนาดเล็กตั้งขนาบบริเวณทางทิศเหนือ ซึ่งทั้งหมดมีกำแพงแก้วล้อม อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2193 มีพระประธานประจำอุโบสถปางมารวิชัย ส่วนพระวิหารซึ่งแต่เดิมคืออุโบสถ ภายในอาคารประดิษฐานพระพุทธรูปประทับนั่งหันหน้าไปทางทิศตะวันออก พระวิหารตัวอาคารหลักมีฐานปัทม์ เฉลียงเป็นฐานเขียง หลังคาเป็นทรงจั่วซ้อน 2 ชั้น แบบมีไขราคลุมตัวอาคารหลัก และมีพาไลหน้าคลุมเฉลียง หลังคามี 3 ตับ หน้าบันไม่มีลวดลาย ส่วนเครื่องบนเป็นแบบไทยประเพณี
อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 เป็นอาคารไม้ทรงไทย หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2472 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศล สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก

อ้างอิง
วัดคลองมะเดื่อ (จังหวัดสมุทรสาคร)
วัดคลองมะเดื่อ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านคลองตาทอง ตำบลคลองมะเดื่อ อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร
บริเวณคลองที่ตั้งวัดมีต้นมะเดื่อขึ้นอยู่ตลอดแนว ชาวบ้านจึงเรียกคลองสายนี้ว่า คลองมะเดื่อ ต่อมาเป็นที่มาของชื่อตำบล พระครูสาครธีรธรรม (พูนทรัพย์ ธมฺมธีโร) เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบัน คิดที่จะสร้างวัดขึ้นมา จึงได้เดินทางหาสถานที่เหมาะสม ในที่สุดมาพบสถานที่แห่งนี้ เดิมเป็นทุ่งนาของเอกชน เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันและประชาชนใกล้เคียงช่วยกันบริจาคทุนทรัพย์ ซื้อที่นา 2 แปลง วัดคลองมะเดื่อตั้งเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2522 และตั้งชื่อวัดตามชื่อตำบล ได้มีการสร้างอาคารเสนาสนะและพัฒนามาจนถึงปัจจุบัน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2526 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 8 เมตร ยาว 22 เมตร วัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเมื่อ พ.ศ. 2520
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ กว้าง 21.60 เมตร ยาว 35.60 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 69 นิ้ว สูง 69 นิ้ว ศิลปะสุโขทัย กุฏิสงฆ์ จำนวน 10 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 15 เมตร ยาว 27 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง

อ้างอิง
วัดใต้ (กรุงเทพมหานคร)
วัดใต้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงอ่อนนุช เขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมีพระครูญาณกิจจาทร (เกษม) เป็นเจ้าอาวาส

วัดใต้สร้างขึ้นประมาณปี พ.ศ. 2346 ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง วัดตั้งอยู่ทางทิศใต้จึงชื่อว่า "วัดใต้" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2346
เจดีย์เก่าของวัดน่าจะสร้างในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น อุโบสถศิลปะสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ภายในวัดมีสวนต้นข่อยดัดที่อยู่ริมคลองและบริเวณรอบ ๆ วัด ซึ่งเป็นต้นข่อยเก่าแก่อายุกว่าร้อยปี ปูชนียวัตถุที่สำคัญได้แก่ พระพุทธมงคลประทานพร หลวงพ่อทวารวดี หลวงพ่ออู่ทอง มีศาลาไหว้พระ กุฏิทรงไทย บาตรพระโบราณที่ทำด้วยดินเผา พระไตรปิฎกใบลานที่มีอายุเก่าแก่ สมุดสะสมภาพกล่องไม้ขีดที่มีอายุเก่าแก่กว่าร้อยปี วัดยังเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นกรุงเทพมหานคร เขตสวนหลวง เป็นศาลาไม้สักเรือนไทย บริเวณกุฏิของพระสงฆ์
ชุมชนวัดใต้อาศัยอยู่บนที่ดินของวัดใต้ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2547 เริ่มมีการไล่รื้อชุมชนเพราะต้องการนำที่ดินมาใช้สำหรับจอดรถ เนื่องจากมีผู้มีจิตศรัทธาหลั่งไหลกันเข้ามามากมาย

อ้างอิง
วัดทองใน
วัดทองใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ติดกับคลองพระโขนง ในแขวงอ่อนนุช เขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 12 ไร่ เจ้าอาวาสปัจจุบัน นามว่า พระครูดิลกโชติวัฒน์
วัดทองในสร้างเมื่อ พ.ศ. 2340 สร้างโดยท้าวอู่ทอง ซึ่งชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดท้าวอู่ทอง ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดทองใน" สาเหตุที่เปลี่ยนชื่อนั้นสันนิษฐานกันว่า ครั้งหนึ่งปูนที่พอกปิดองค์หลวงพ่อเพชร (พระพุทธรูปที่ประดิษฐานที่วัด) ช่วงพระอุทร (ท้อง) เกิดกะเทาะแตกออก จึงเห็นพระอุทรขององค์พระเป็นโพรงและมีทองอยู่ในช่องพระอุทร ชาวบ้านจึงเรียกชื่อวัดว่า "วัดทองใน" และเมื่อมีการบูรณะองค์พระเมื่อ พ.ศ. 2555 ก็พบว่าพระอุทรขององค์พระเป็นโพรงอยู่ตามที่เล่าลือ วัดทองในได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา (อุโบสถ) ครั้งหลังเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2513 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร ได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2516
อุโบสถหลังเดิมมี หลวงพ่อเพชร เป็นองค์ประธาน พระองค์หน้าหลวงพ่อเพชรคือพระจมปลัก หลังจากที่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาจึงได้บูรณะอุโบสถเดิมแห่งนี้ทำเป็นวิหาร ตั้งชื่อว่า วิหารหลวงพ่อเพชร สำหรับองค์หลวงพ่อเพชร เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ สร้างด้วยศิลาแลงทั้งองค์ วัดยังมีศาลปู่โสม ตั้งอยู่ด้านข้างอุโบสถหลังใหม่ มีต้นโพธิ์ต้นใหญ่อยู่ด้านหลังศาล ศาลแห่งนี้ได้สร้างขึ้นมาเมื่อ พ.ศ. 2545 อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2495 ศาลาหนูประสิทธิ์ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2534 ศาลาการเปรียญ 2 ชั้น กว้าง 40 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2490
วัดสนับสนุนให้พระภิกษุสามเณรศึกษาพระปริยัติธรรมจากสำนักเรียนอื่นได้ตามอัธยาศัย มีโรงเรียนระดับประถมศึกษาของกรุงเทพมหานคร ชื่อ โรงเรียนวัดทองใน

อ้างอิง
สะพานเสาวนี
สะพานเสาวนี เป็นสะพานแห่งหนึ่งในพื้นที่กรุงเทพมหานคร ในแขวงสวนจิตรลดา เขตดุสิต เป็นสะพานที่ข้ามคูและเชื่อมถนนศรีอยุธยา บริเวณจุดตัดกับทางรถไฟสายเหนือ, สายอีสาน และสายใต้ (ระหว่างสถานีรถไฟจิตรลดา กับ สถานีรถไฟสามเสน) หน้าพระตำหนักจิตรลดารโหฐาน

สะพานเสาวนี เป็นสะพานเก่าแก่แห่งหนึ่ง เป็นโบราณสถานที่ได้รับการลงทะเบียนโดยกรมศิลปากร เดิมทีเป็นสะพานไม้ ต่อมาได้ทรุดโทรมลง และมีการสร้างใหม่ให้เป็นสะพานคอนกรีตเสริมเหล็กเนื่องในวโรกาสที่สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถทรงบำเพ็ญพระราชกุศล ฉลองพระชนมายุครบสี่รอบ (48 พรรษา) เมื่อ พ.ศ. 2454 (ร.ศ. 130) อันเป็นปีที่พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงครองราชย์ได้ครบปีเดียว
จุดเด่นของสะพานแห่งนี้ คือ มุมสะพานทั้งสี่ด้านเป็นลายปูนปั้นทรงแจกันขนาดใหญ่ประดับลวดลายรูปผู้หญิง และลายเครือเถาด้วยความประณีต ตอนกลางสะพานมีซุ้มโค้ง ประดับช่อดอกไม้ พร้อมป้ายชื่อสะพานอยู่ในตอนล่างของซุ้มนั้น เสาและราวลูกกรงสะพานเป็นทรงมะหวด เรียงรายไปตลอดข้างทางและเชิงสะพาน

เดิมที ความกว้างของสะพานเสาวนียังไม่ได้เป็นแบบปัจจุบันนี้ หากแต่ขยายขึ้นตามการขยายพื้นที่จราจรของถนนศรีอยุธา จำต้องมีการปรับเปลี่ยนสภาพของสะพาน โดยมีการถอดและชะลองานปูนปั้นและลวดลายออกอย่างประณีต ก่อนจะนำกลับไปติดต่อใหม่ให้เหมือนเดิม
นอกจากนี้แล้ว สะพานเสาวนียังเป็นสี่แยกที่เป็นทางแยกที่ตัดกันของถนนศรีอยุธยา, ถนนสวรรคโลก และทางรถไฟสายเหนือ ในชื่อ "แยกเสาวนี" และเป็นเส้นแบ่งระหว่างพื้นที่แขวงสวนจิตรลดา เขตดุสิต กับแขวงทุ่งพญาไท เขตราชเทวี

ดูเพิ่ม
*สะพานอุภัยเจษฎุทิศ
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
วัดบุญศรีมุนีกรณ์
วัดบุญศรีมุนีกรณ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่บนพื้นที่ 26 ไร่ 99 ตารางวา อยู่ใน 2 เขตการปกครอง คือ ครึ่งหน้าตั้งอยู่ในพื้นที่เขตคันนายาว ส่วนครึ่งหลังอยู่เขตบึงกุ่ม กรุงเทพมหานคร และที่ดินด้านหน้าจำนวน 13 ไร่ 1 งาน 78 ตารางวา คุณเสถียรและคุณสายหยุด บุญศรี ได้ถวายให้สร้างวัดสำหรับเป็นที่ปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน ในวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2516 ที่ดินส่วนที่เหลือ พระครูภาวนานุสิฐ (ขาว ฐิตวณฺโณ) อดีตเจ้าอาวาส ได้จัดซื้อเพิ่มเติมในเวลาต่อมา
วัดบุญศรีมุนีกรณ์ได้รับการประกาศตั้งให้เป็นวัดในพระพุทธศาสนาจากกระทรวงศึกษาธิการเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2528 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2529 มหาเถรสมาคมได้ประกาศให้เป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำกรุงเทพมหานคร แห่งที่ 24 เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550

ชื่อของวัดบุญศรีมุนีกรณ์มาจากคำว่า บุญศรี ซึ่งเป็นนามสกุลของผู้ถวายที่ดินสร้างวัด กับคำว่า มุนีกรณ์ แปลว่า "เป็นที่สร้างพระมุนี" เมื่อนำคำทั้งสองมารวมกันจึงได้ความว่า "วัดอันเป็นสถานที่สร้างพระมุนีของตระกูลบุญศรี" ชื่อนี้ตั้งโดยพระธรรมธีรราชมหามุนี (โชดก ญาณสิทฺธิ) วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร
ภายในวัดมีพระพุทธรูปสำคัญแสดงพุทธประวัติ ปางบำเพ็ญทุกรกิริยา อุโบสถประดิษฐานพระประธานชื่อ พระพุทธมหามณีนพรัตน์ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างด้วยทองเหลือง ประดับอัญมณีแท้ทั้งหมดที่ได้รับการร่วมใจสร้างจากประชาชนในท้องที่เมื่อปี พ.ศ. 2558 ขนาดหน้าตัก 3 เมตร สูง 4 เมตร แต่วัดแห่งนี้มักถูกโจรกรรมอยู่บ่อยครั้ง บรรยากาศในวัดเป็นธรรมชาติเหมาะแก่การนั่งวิปัสสนา เปิดให้ประชาชนได้ทำบุญตักบาตรและถวายสังฆทานเป็นประจำทุกวัน

รายนามเจ้าอาวาส
*พระครูภาวนานุสิฐ (ขาว บัวเพ็ชร ฐิตวณฺโณ) 
* พระมหาชานนท์ กุสลจิตฺโต
* พระครูสมุห์ฉลาด ฉนฺทธมฺโม (ดิษจำรัส)

อ้างอิง
กระบองลม
กระบองลม หรือ กระบองลมเชียร์กีฬา หรือ กระบองพลาสติกอัดลม (Thundersticks - ธันเดอร์สติ๊ก) บางครั้งเรียกว่า แบมแบม เป็นลูกโป่งพลาสติกทรงกระบอกยาวที่ใช้ในการสร้างเสียงที่ดังกว่ามากและใช้แรงน้อยกว่าการตบมือ โดยการตีกระบองลมสองอันกระทบกัน นอกจากนี้ยังใช้โบกประกอบจังหวะการเชียร์และสามารถพกพาได้สะดวกด้วยการเป่าลมเมื่อต้องการใช้ โดยทั่วไปมักใช้ในการแข่งขันกีฬา
ที่มาและความนิยม
กระบองลมเชียร์กีฬา หรือธันเดอร์สติ๊ก (thunderstick) ในภาษาอังกฤษเนื่องจากมีเสียงที่ดัง หรือเรียกในภาษาเกาหลีว่า 막대풍선 (makdae pungseon ) เนื่องจากสร้างและใช้ครั้งแรกเมื่อปีพ.ศ. 2537 ในเกาหลีใต้ผลิตโดย Balloon Stix Korea ในการแข่งขันเบสบอลของทีมแอลจีทวินส์ (LG Twins) ต่อมาพวกเขาได้รับความนิยมในอเมริกาเหนือ เมื่อแฟน ๆ ของ Anaheim Angels ใช้ในช่วง World Series ปี 2002 ปัจจุบันแฟนกีฬาหลายทีมใช้กระบองลมเชียร์เพื่อแสดงการเชียร์กีฬา เช่น ฟุตบอล วอลเล่ย์บอล วิ่งทางไกล และยังใช้ในกิจกรรมการแสดงอื่น ๆ รวมทั้งในการแสดงคอนเสิร์ต แต่ปัจจุบันกระบองลมถูกลดความนิยมเนื่องจากสร้างความรำคาญต่อผู้อื่นและบดบังการชมกีฬา และถูกห้ามนำเข้าคอนเสิร์ตเนื
มเนื่องจากสร้างความรำคาญต่อผู้อื่นและบดบังการชมกีฬา และถูกห้ามนำเข้าคอนเสิร์ตเนื่องจากมีเสียงที่ดังเกิน รบกวนการแสดงและผู้ชมอื่น ๆ และเปลี่ยนไปใช้แท่งไฟหรือป้ายไฟต่าง ๆ แทน
กระบองลมเชียร์กีฬาบางครั้งก็มีชื่อเรียกต่าง ๆ เช่น "แบงเกอร์"

ดูเพิ่ม
อุปกรณ์การเชียร์กีฬาอื่น ๆ

* วูวูเซลา
* มือตบ
* แผ่นการแปรอักษร

อ้างอิง