SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
ศูนย์คุณธรรม (องค์การมหาชน)
ศูนย์คุณธรรม (องค์การมหาชน) ( ) เป็นองค์การมหาชนของประเทศไทย จัดตั้งขึ้นตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งศูนย์คุณธรรม (องค์การมหาชน) พ.ศ. 2554 มีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2554 มีภารกิจด้านการส่งเสริมและสนับสนุนคุณธรรมความดีภายใต้บริบทของสังคมไทยซึ่งมีการเปลี่ยนแปลงและมีการพัฒนาตลอดเวลา และเป็นหน่วยงานกลางในการประสานความร่วมมือกับทุกภาคส่วนเพื่อพัฒนาคุณธรรมความดี
ประวัติ
ศูนย์ส่งเสริมและพัฒนาพลังแผ่นดินเชิงคุณธรรม
เดิมศูนย์คุณธรรม ถูกจัดตั้งขึ้นในชื่อ "ศูนย์ส่งเสริมและพัฒนาพลังแผ่นดินเชิงคุณธรรม" เป็นหน่วยงานเฉพาะด้านตามนโยบายรัฐบาล ก่อตั้งเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2547 สังกัดสำนักงานบริหารและพัฒนาองค์ความรู้ (องค์การมหาชน) หรือ สบร. สำนักนายกรัฐมนตรี เพื่อทำหน้าที่หลักในการบริหารจัดการและพัฒนาองค์ความรู้ด้านการพัฒนาคุณธรรมจริยธรรม ตลอดจนประสานงานและสนับสนุนให้เกิดเครือข่ายองค์กรด้านการพัฒนาคุณธรรมจริยธรรม
คณะกรรมการ
#คุณหญิง ปัทมา ลีสวัสดิ์ตระกูล ประธานกรรมการ
#ศาสตราจารย์ เกียรติคุณ นายแพทย์ รณชัย คงสกนธ์ กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ
#ศาสตราจารย์ ดร.สุรศักดิ์ ลิขสิทธิ์วัฒนกุล กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ
#ดร. เม
งคุณวุฒิ
#ศาสตราจารย์ ดร.สุรศักดิ์ ลิขสิทธิ์วัฒนกุล กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ
#ดร. เมธินี เทพมณี กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ
#ดร. สีลาภรณ์ บัวสาย กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ
#รองศาสตราจารย์ ดร. ณกมล ปุญชเขตต์ทิกุล กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ
ศูนย์คุณธรรม (องค์การมหาชน)
ต่อมาในปี พ.ศ. 2551 จึงได้เริ่มมีแนวความคิดในการจัดตั้งองค์การมหาชนขึ้น และได้มีการประกาศพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งศูนย์คุณธรรม (องค์การมหาชน) พ.ศ. 2554 ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 128 ตอนที่ 46ก วันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2554 โดยโอนภารกิจ ทรัพย์สิน และบุคลากรของศูนย์ส่งเสริมและพัฒนาพลังแผ่นดินเชิงคุณธรรม สำนักงานบริหารและพัฒนาองค์ความรู้ (องค์การมหาชน) มาจัดตั้งเป็นองค์การมหาชนแห่งใหม่
ภารกิจ
ศูนย์คุณธรรม (องค์การมหาชน) มีบทบาทหน้าที่และภารกิจ ดังนี้ 
* ส่งเสริมและสนับสนุนการรวมพลังของกลุ่มหรือเครือข่ายทางสังคม และประสานความร่วมมือกับทุกภาคส่วน รวมถึงการจัดประชุมสมัชชาคุณธรรมแห่งชาติที่สอดคล้องกับแนวทางหรือกรอบการดำเนินงานของคณะกรรมการส่งเสริมคุณธรรมแห่งชาติ ตามระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยการ
ส่งเสริมคุณธรรมแห่งชาติ พ.ศ. 2550 เพื่อพัฒนาคุณธรรมความดีที่เหมาะสมกับบริบทของสังคมไทย
* ส่งเสริมและสนับสนุนการศึกษาวิจัย ค้นคว้า พัฒนาองค์ความรู้ สร้างองค์ความรู้ใหม่รวบรวมองค์ความรู้ แลกเปลี่ยนเรียนรู้ บริหารจัดการความรู้ เผยแพร่องค์ความรู้ด้านคุณธรรมความดีและเป็นศูนย์ข้อมูลเกี่ยวกับรูปแบบของการประพฤติปฏิบัติดีของบุคคลและการเป็นคน
วามดีและเป็นศูนย์ข้อมูลเกี่ยวกับรูปแบบของการประพฤติปฏิบัติดีของบุคคลและการเป็นคนดีของสังคม
* ส่งเสริม สนับสนุน และประสานความร่วมมือกับภาครัฐ ภาคธุรกิจ ภาคประชาสังคมและภาคประชาชน ในการดำเนินการเพื่อให้เกิดความเข้มแข็งทางวิชาการและนวัตกรรมในกระบวนการพัฒนาคุณธรรมความดีในรูปแบบต่าง ๆ
* ส่งเสริมและสนับสนุนกิจกรรมอื่น ๆ และการใช้กระบวนการมีส่วนร่วมทางสังคม เพื่อประโยชน์ในการพัฒนาคุณธรรมความดี
ตัวร์ ดาร์จอง
ตัวร์ ดาร์จอง ( , ) เป็นร้านอาหารเก่าแก่ในเขตที่ 5 ของกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ที่เลขที่ 15 Quai de la Tournelle และได้รับดาว 1 ดาวจากมิชลินไกด์

ภัตตาคารตัวร์ ดาร์จอง ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1582 (พ.ศ. 2125) ได้รับการอุปถัมภ์จาก พระเจ้าอองรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศส จึงทำให้มีกษัตริย์และบุคคลสำคัญจากทั่วโลกมาเสวยและรับประทานอาหารที่นี่เป็นจำนวนมาก
หนึ่งในนั้นคือ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อครั้งเสด็จประพาสยุโรปทั้ง 2 ครั้งได้เสด็จมาเสวยพระกระยาหารที่ภัตตาคารแห่งนี้โดยในการประพาสยุโรปครั้งที่ 2 เสด็จมาถึง 2 ครั้งและพระกระยาหารที่ทรงโปรดปรานคือ เป็ดราดซอสเลือด ซึ่งเลือดเป็ดที่นำมาราดเนื้อเป็ดนั้นทางร้านได้นำ กระดูกและเนื้อบางส่วนมาเข้าเครื่องบดและบดจนเป็นเนื้อเดียวกันออกมาเป็นน้ำซอสซึ่งสมเด็จพระพุทธเจ้าหลวงทรงเรียกว่า เป็ดอัด โดยเป็ดจานที่พระองค์เสวยนั้นเป็นจานที่ ๒๘๓๔๘

อ้างอิง

* สารคดี ๑๐๐ ปี ไกลบ้าน ตามเสด็จพระพุทธเจ้าหลวง ตอน เสด็จประพาสฝรั่งเศส (ปารีส ครั้งที่ 1 20 มิถุนายน พ.ศ. 2450)
ปีเตอร์ ไมเวีย
ฟาเนน ไลไฟ ปีตา ไมเวีย (Fanene Leifi Pita Maivia) เกิด 6 เมษายน ค.ศ. 1937 มีชื่อในวงการมวยปล้ำว่า ปีเตอร์ ไมเวีย (Peter Maivia) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันซามัว เขาเป็นหนึ่งในนักมวยปล้ำที่มีชื่อเสียงในยุค 1960s–1970s และยังเป็นตาของ ดเวย์น จอห์นสัน ซูเปอร์สตาร์ชื่อดังของ WWE และฮอลลีวูด เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวมวยปล้ำ Anoa'i ที่มีชื่อเสียงและผู้ก่อการสำหรับสมาคมมวยปล้ำแห่งชาติในฮาวาย ปัจจุบันได้เสียชีวิตลงด้วยโรคมะเร็งเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 1982 และได้รับบรรจุชื่อเข้าสู่หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอีประจำปี 2008
เส้นทางในวงการมวยปล้ำ
เริ่มต้นอาชีพมวยปล้ำในแปซิฟิกและนิวซีแลนด์ ก่อนจะเดินทางไปแข่งขันใน สหรัฐอเมริกา และ ญี่ปุ่น
เขาใช้ฉายา “High Chief” เนื่องจากเป็นหัวหน้าเผ่าซามัวแท้ ๆ และมีรอยสักชนเผ่าซามัวเต็มตัว ถือเป็นเอกลักษณ์ที่ทำให้เขาโดดเด่นมากในยุคนั้น
เคยปล้ำใน NWA (National Wrestling Alliance) และหลายสมาคมชื่อดังในสหรัฐ รวมถึง World Wide Wrestling Federation (WWWF ซึ่งต่อมาคือ WWE)
มีชื่อเสียงในฐานะนักมวยปล้ำสาย babyface (พระเอก) แต่บางช่วงก็หันมาเป็น heel (ตัวร้าย) โดยเฉพาะการทรยศ Jimmy Snuka คู่หูซูเปอร์สตาร์ซามัวอีกคน
นอกจากนั้น Maivia ยังเคยเป็น ผู้จัดโปรโมชันมวยปล้ำในฮาวาย และช่วยปูรากฐานให้กับนักมวยปล้ำซามัวรุ่นต่อมา
เกียรติประวัติ
ได้รับตำแหน่งแชมป์ในหลายสมาคม เช่น NWA World Tag Team Championship และแชมป์ระดับท้องถิ่นใน Pacific Northwest, Hawaii และ California

ได้รับการยกย่องอย่างมากในฐานะ ผู้นำวัฒนธรรมซามัวเข้าสู่วงการมวยปล้ำโลก

ปี 2008 เขาได้รับการบรรจุเข้าสู่ WWE Hall of Fame (หลังเสียชีวิต) โดยมีหลานชาย The Rock เป็นผู้กล่าวสดุดี

เขาไม่เพียงเป็นนักมวยปล้ำระดับตำนาน แต่ยังเป็นรากฐานของสายเลือดนักมวยปล้ำซามัวที่โด่งดังที่สุดในโลก และเป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญที่เชื่อมโยงไปสู่ชื่อเสียงระดับโลกของหลานชายอย่าง The Rock

ชีวิตส่วนตัว
Peter Maivia แต่งงานกับ Ofa Maivia และมีลูกสาวชื่อ Ata Maivia
Ata ต่อมาได้แต่งงานกับนักมวยปล้ำ Rocky Johnson และให้กำเนิด Dwayne “The Rock” Johnson

ครอบครัวของเขาเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลมวยปล้ำยักษ์ใหญ่ที่รู้จักกันในชื่อ “Anoa’i Family” ซึ่งให้กำเนิดซูเปอร์สตาร์มากมาย เช่น The Wild Samoans, Yokozuna, Rikishi, Roman Reigns และ The Usos

แชมป์และรางวัล
*NWA All-Star Pro Wrestling
**NWA Australasian Heavyweight Championship (2 times)
**NWA New Zealand Heavyweight Championship (1 time)

*NWA Big Time Wrestling
**NWA Texas Heavyweight Championship (1 time)

*NWA Hollywood Wrestling
**NWA Americas Heavyweight Championship (1 time)
*NWA Mid-Pacific Promotions
**NWA Hawaii Heavyweight Championship (1 time)
**NWA Hawaii Tag Team Championship (4 times) - with Jim Hady (1), Billy White Wolf (1), and Sam Steamboat (2)

*NWA New Zealand
**NWA New Zealand British Empire Commonwealth Heavyweight Championship (2 times)

*NWA San Francisco
**NWA United States Heavyweight Championship (San Francisco version) (2 times)
**NWA World Tag Team Championship (San Francisco version) (1 time) - with Ray Stevens

*World Wrestling Entertainment
**WWE Hall of Fame (Class of 2008)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*Online World of Wrestling profile
*BodySlamming.com profile
*
จังหวัดคังว็อน
จังหวัดคังว็อน อาจหมายถึง
* จังหวัดคังว็อน จังหวัดในประเทศเกาหลีเหนือ
* จังหวัดคังว็อน จังหวัดในประเทศเกาหลีใต้
กลุ่มภาษาอินูอิต
กลุ่มภาษาอินูอิต ( ) เป็นกลุ่มของภาษาชนพื้นเมืองในทวีปอเมริกาที่มีความสัมพันธ์กันอย่างใกล้ชิดและพูดกันมาแต่ดั้งเดิมในแถบอาร์กติกของอเมริกาเหนือและบางส่วนในแถบกึ่งอาร์กติกของแลบราดอร์ กลุ่มภาษายูปิกที่มีความใกล้ชิดกับกลุ่มภาษานี้ใช้พูดกันทางตะวันตกและใต้ของอะแลสกา และทางตะวันออกสุดของรัสเซีย แต่ปัจจุบันอยู่ในภาวะใกล้สูญในรัสเซียและยังเหลือผู้พูดในหมู่บ้านไม่กี่แห่งบนคาบสมุทรชุกชี ชาวอินูอิตส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในสามดินแดน ได้แก่ กรีนแลนด์, แคนาดา (โดยเฉพาะในภูมิภาคนูนัตซิอาวุตของแลบราดอร์, ภูมิภาคนูนาวิกของควิเบก, นูนาวุต และนอร์ทเวสต์เทร์ริทอรีส์) และสหรัฐ (โดยเฉพาะชายฝั่งของอะแลสกา)
จำนวนชาวอินูอิตที่พูดภาษาดั้งเดิมของพวกเขานั้นยากที่จะประเมินด้วยความแม่นยำ เนื่องจากการนับส่วนใหญ่อาศัยข้อมูลสำมะโนประชากรที่เป็นการรายงานตัวเองซึ่งอาจจะไม่สะท้อนการใช้งานหรือความรู้ในภาษาได้อย่างแม่นยำ สำมะโนประชากรกรีนแลนด์ประมาณการว่าจำนวนผู้พูดวิธภาษาต่าง ๆ ของกลุ่มภาษาอินูอิตที่นั่นอยู่ที่ประมาณ 50,000 คน จากสำมะโนประชากรแคนาดา พ.ศ. 2559 มีประชากรชนพื้นเมือง 1,673,785 คน (ร้อยละ 4.9) โดยเป็นชาวอินูอิตหรืออินุก 65,030 คน (ร้อยละ 0.2) ซึ่ง 36,545 คนในจำนวนนี้รายงานว่าพูดภาษากลุ่มอินูอิตเป็นภาษาแม่ ส่วนในสหรัฐ ชาวอะแลสกาประมาณ 7,500 คน จากประชากรชนพื้นเมืองอินูอิตกว่า 13,000 คน พูดวิธภาษาต่าง ๆ ของกลุ่มภาษาอินูอิต
ภาษากลุ่มอินูอิตมีผู้พูดไม่กี่ร้อยคนในรัสเซีย นอกจากนี้ยังมีชาวอินูอิตกรีนแลนด์ประมาณ 7,000 คนอาศัยอยู่ในเดนมาร์ก ซึ่งเป็นกลุ่มที่ใหญ่ที่สุดนอกกรีนแลนด์, แคนาดา และอะแลสกา ดังนั้น จำนวนผู้พูดวิธภาษาต่าง ๆ ในกลุ่มภาษาอินูอิตทั่วโลกจึงมีจำนวนเกือบ 100,000 คน

อ้างอิง
สายเพชร ยนตรกิจ
สายเพชร ยนตรกิจ เป็นนักมวยไทยและนักมวยสากลชาวจีนที่ได้อพยพเข้ามาอยู่ในประเทศไทยตั้งแต่ยังเด็ก ประสบความสำเร็จในการชกมวยไทย จนโด่งดัง หลังเลิกชกยังคงพำนักในประเทศไทย และมีฐานะมั่นคง ยังถือใบต่างด้าวจนถึงปัจจุบัน ไม่ได้เปลี่ยนมาถือสัญชาติไทย
ประวัติ
สายเพชรเกิดเมื่อ 11 กันยายน พ.ศ. 2475 ที่เมืองโผวเล้ง มณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน บิดาชื่อหลายหลงจ๋าย มารดาชื่อ พัวฮั่งย้ง ในวัยเยาว์เมืองโผวเล้งเกิดภัยแล้ง ผู้คนอดอยากล้มตายมากรวมทั้งบิดาของสายเพชร เขาจึงติดตามมารดาเข้ามาอยู่ในประเทศไทยที่จังหวัดเพชรบุรี ในวัยเยาว์ สายเพชรรับจ้างทำงานทุกอย่างเท่าที่มีคนจ้าง ไม่ได้เรียนหนังสือแต่ฝึกอ่านเอง สายเพชรมีใจรักกีฬาหมัดมวย สุดท้ายจึงได้ไปหัดมวยที่ค่าย ณ สายเพ็ชรกับ ณรงค์ ฉายะสนธิ ขึ้นชกมวยไทยครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2495 ใช้ชื่อว่ากิมหั่ง ณ สายเพ็ชร เสมอกับ อำนาจ นฤภัยและชนะน็อค สุชา นฤภัย แต่เพราะมารดาไม่สนับสนุน สายเพชรจึงกลับมายึดอาชีพช่างทาสี เคยไปทำงานในกรุงเทพฯระยะหนึ่ง แต่ไปมีปัญหากับนักเลงเจ้าถิ
กลับมายึดอาชีพช่างทาสี เคยไปทำงานในกรุงเทพฯระยะหนึ่ง แต่ไปมีปัญหากับนักเลงเจ้าถิ่น จึงต้องกลับมาอยู่เพชรบุรีอย่างเดิม
ต่อมามีผู้แนะนำให้ไปอยู่ที่ค่ายยนตรกิจ และขึ้นชกมวยไทยในชื่อสายเพชร ยนตรกิจ สายเพชรชกชนะติดต่อกันหลายคร้ง จนชนะ จเร ราชวัฏ รองแชมป์เวทีราชดำเนิน ทำให้มีโอกาสได้ชิงแชมป์ แต่ระหว่างที่รอชิงเขาไปชกแพ้คะแนนจุฬา ลูกทักษิณที่ยะลา นับเป็นการพ่ายแพ้ครั้งแรก ทำให้สายเพชรต้องขึ้นชกอีกหลายครั้ง จึงได้ชิงแชมป์มวยไทยรุ่นเฟเธอร์เวทกับจุฬา ลูกทักษิณ ปรากฏว่าครั้งนี้ สายเพชรชนะคะแนนได้แชมป์มาครอง เมื่อ พ.ศ. 2498 จุฬาขอชกแก้มืออีกสองครั้ง แต่สายเพชรก็เป็นฝ่ายชกชนะได้ทั้งหมด เมื่อหาคู่ชกในแบบมวยไทยยาก สายเพชรหันมาชกมวยสากล ชนะคะแนนฤทธิรงค์ เลิศฤทธิ์ จากนั้นกลับมาชกมวยไทยอีก และชนะนักมวยชื่อดังอีกหลายคน เช่น กิมหั่ง ศิษย์ผล สุรศักดิ์ บาร์โบส รักเกียรติ เกียรติเ
ักมวยชื่อดังอีกหลายคน เช่น กิมหั่ง ศิษย์ผล สุรศักดิ์ บาร์โบส รักเกียรติ เกียรติเมืองยม อมรศักดิ์ บาร์โบส จนกระทั่งป้องกันแชมป์ราชดำเนินชนะอิศรศักดิ์ บาร์โบส แล้ว สายเพชรหาคู่ชกยาก จึงสละแชมป์เวทีราชดำเนินและหันมาชกมวยสากลอย่างจริงจัง
สายเพชรไปชกมวยสากลที่ฟิลิปปินส์ เสมอกับลิตเติล ซีซาร์ เมื่อ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2500 โดยสายเพชรชกซีซาร์จนแตกและเกือบน็อคได้ แต่ซีซาร์ประคองตัวจนครบยกได้ ต่อมา สายเพชรขึ้นชกกับ อีมิน ทินเด แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเฟเธอร์เวท เมื่อ 16 กันยายน พ.ศ. 2500 ผลปรากฏว่าสายเพชรชนะคะแนน สายเพชรกลับมาเมืองไทยเมื่อ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2500 ทั้งเวทีราชดำเนินและลุมพินีต่างแย่งตัวจะนำสายเพชรไปชก สุดท้ายสายเพชรเลือกไปชกที่เวทีลุมพินี สายเพชรชกชนะนักมวยญี่ปุ่นอีก 2 ครั้ง ก่อนจะแพ้คะแนน มิอูราที่เวทีลุมพินี เพราะลดน้ำหนักมากเมื่อต้นปี พ.ศ. 2501
หลังจากชกแพ้ครั้งนั้น สายเพชรหยุดชกไประยะหนึ่ง แล้วกลับมาชกอีกครั้งชนะคะแนนสุรพรชัย เจริญเมือง จากนั้น จึงเลิกชกมวย เมื่อ พ.ศ. 2503 หันไปประกอบอาชีพช่างทาสีตามเดิม ชีวิตครอบครัว สมรสกับ น.ส. เง็กลั้ง แซ่ลิ้ม มีบุตรสามคน ปัจจุบันมีฐานะค่อนข้างดีจากกิจการรับเหมา และยังคงถือใบต่างด้าว ไม่ได้โอนสัญชาติมาถือสัญชาติไทย

อ้างอิง
* สมพงษ์ แจ้งเร็ว. สายเพ็ชร ยนตรกิจ มังกรร้ายแห่งโผวเล้ง. ศิลปวัฒนธรรม. ปีที่ 26 เล่มที่ 4 กุมภาพันธ์ 2548 หน้า 123 – 129
แป้งทอด (อาหารจีน)
แป้งทอด หรือ ขนมเปี๊ยะสด ( เซาปิ่ง; "ฮวงกั๊วะเปี๊ยะ") เป็นขนมโบราณของคนจีน ทำจากแป้งหรือเป็นแป้งผสมมันเทศบด ยัดไส้ด้วยถั่วเหลือง หรือเผือก กดให้แบนแล้วนำไปทอด อาจโรยงาด้วยก็ได้

การที่ชาวจีนเรียกขนมแป้งทอดว่า "ฮวงกั๊วะเปี๊ยะ" (火燒) เนื่องจากการทำขนมต้องใช้มันเทศเป็นส่วนผสม เพราะชาวจีนปลูกมันเทศเป็นจำนวนมาก จึงนำมาทำอาหารและขนม

อ้างอิง
วิทยาลัยชุมชนน่าน
วิทยาลัยชุมชนน่าน เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐในกลุ่มสถาบันวิทยาลัยชุมชน ในสังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 29 มีนาคมพ.ศ. 2554 ตามนโยบายการกระจายการศึกษาสู่ท้องถิ่นในจังหวัดที่ไม่มีสถาบันอุดมศึกษา โดยยึดหลัก "การศึกษาสร้างชาติ สร้างคน สร้างงาน" และมุ่งเน้นการจัดการศึกษาหลากหลาย สนองตอบต่อความต้องการของท้องถิ่น พร้อมมั้งเน้นการมีส่วนร่วมของภาคประชาสังคม

วิทยาลัยชุมชนน่าน ตั้งอยู่ ณ โรงเรียนชุมชนบ้านดอนมูล (เดิม) เลขที่ 10 หมู่ 5 ถนนยันตรกิจโกศล ตำบลดู่ใต้ อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน
หลักสูตร
วิทยาลัยชุมชนน่าน เปิดสอนหลักสูตรอนุปริญญา ดังนี้ 
{| class="toccolours" width = 100%
|-
! style="background: blue; color: White; "| อนุปริญญา 
|-
| valign = "top" |
หลักสูตรอนุปริญญาศึกษาศาสตร์ (อ.ศษ.)
* สาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย

หลักสูตรอนุปริญญาศิลปศาสตร์ (อ.ศศ.)
* สาขาวิชาการท่องเที่ย

หลักสูตรอนุปริญญาบริหารธุรกิจ (อ.บธ.) 
* สาขาวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ
* สาขาวิชาการบัญชี

หลักสูตรอนุปริญญารัฐประศาสนศาสตร์ (อ.รป.)
* สาขาวิชาการบริหารการพัฒนาอย่างยั่งยืน
|-
|}

แหล่งข้อมูลอื่น
* วิทยาลัยชุมชนน่าน
ปราสาทกู่พระสันตรัตน์
กู่สันตรัตน์ เป็นโบราณสถานที่สร้างขึ้นตามศิลปะขอม ตั้งอยู่ที่อำเภอนาดูน จังหวัดมหาสารคาม เป็นอโรคยศาลา หรือโรงพยาบาล

กู่สันตรัตน์ ได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานโดยกรมศิลปากร เมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478

ประวัติ
กู่สันตรัตน์เป็นโบราณสถานที่มีลักษณะแบบขอม เป็นสถานที่ ที่เรียกว่าอโรคยาศาล หรือโรงพยาบาล ตั้งอยู่ที่ตำบล กู่สันตรัตน์ อำเภอนาดูน จังหวัดมหาสารคาม ห่างจากที่ว่าการอำเภอนาดูน มาทางทิศตะวันออก เฉียงเหนือ ประมาณ 4 กิโลเมตร กู่สันตรัตน์มีลักษณะเป็นปราสาทแบบย่อม ๆ ตั้งอยู่บนฐานชั้นเดียวสร้างด้วยศิลาแลง หันหน้าไปทางทิศตะวันออก มีกำแพงล้อมลอบในกรอบ รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ทางด้านหน้าปราสาททางทิศตะวันออกเฉียงเหนือมี สระสี่เหลี่ยมขนาดกว้าง 10 เมตร ยาว 12 เมตร ซึ่งน่าจะหมายถึงบาราย ซึ่ง เป็นไปตามคติของขอม (เขมร) ที่ว่าเมื่อมีการสร้างปราสาทหินก็มีการ ขุดสระหรือ บารายกักน้ำไว้ในที่ใกล้เคียงนั้นด้วย
ทางด้านทิศตะวันออกซึ่งเป็นด้านหน้าปราสาทมีซุมประตูทางเข้าหรือโคปุระ ก่อด้วยศิลาแลง ส่วนประตูทางเข้านั้น ปรากฏให้เห็นว่ามีแผ่นทับหลังอยู่เหนือประตู กับมีเสาประดับที่กรอบประตูทั้งสองด้าน แผ่นทับหลังและเสาประดับกรอบประตูทำด้วยหินทรายแต่ไม่มีการสลักลายใด ๆ ทั้งสิ้น จึงดูคล้ายกับว่าทำยังไม่เสร็จ องค์ปราสาทมีลักษณะรูปสี่เหลี่ยมย่อมุม มีประตูทางเข้าอยู่ทางทิศตะวันออก ส่วนทางทิศเหนือทิศใต้และทิศตะวันตกเป็นประตูหลอก เมื่อพิจารณาเฉพาะองค์ปราสาทแล้วสันนิษฐานได้ว่ากู่สันตรัตน์ยังสร้างไม่เสร็จสมบูรณ์ เพราะทางด้านหน้าตอนบนนั้นมีช่องว่างเว้นไว้ เป็นช่องสามเหลี่ยม ซึ่งส่วนนี้เมื่อเสร็จสมบูรณ์ก็คือหน้าบัน ที่จะทำด้วยหินทรายซึ่งคงต้องสลักลวดลายประกอบด้วย สิ่งส
อเสร็จสมบูรณ์ก็คือหน้าบัน ที่จะทำด้วยหินทรายซึ่งคงต้องสลักลวดลายประกอบด้วย สิ่งสำคัญต่อมาคือแผ่นทับหลัง ที่ตั้งอยู่เหนือกรอบประตูนั้นมีแผ่นหินทรายวางไว้ แต่ยังไม่มีการสักลวดลายใด ๆ ทั้งสิ้น
โดยทั่วไปแผ่นทับหลังต้องมีการสลักลายหรือภาพประกอบไว้เสมอ แม้เสาประดับกรอบประตูทั้ง 2 ด้าน ก็มักสลักลายประดับเช่นกัน แต่เสาที่อยู่ติดกรอบประตูทางด้านซ้ายนั้นยังเป็นแท่งหินทรายเรียบ ๆ อยู่ไม่มีลวดลายใด ๆ ทั้งสิ้นคงมีเฉพาะเสาประดับกรอบประตูทางด้านขวาของปราสาทเท่านั้น ที่ได้สลักลายไว้อย่างคร่าว ๆ จากลักษณะดังกล่าวจึงเป็นหลักฐาน สันนิษฐาน ได้ว่า ปราสาทองค์นี้ยังสร้างไม่เสร็จ แต่ช่างได้สร้างไปตามแบบที่เป็นลักษณะเฉพาะของขอม คือแม้องค์ปราสามจะก่อด้วยหินทรายหรือศิลาแลง แต่ส่วนสำคัญทั้ง 3 คือ หน้าบัน ทับหลัง และเสาประดับกรอบประตูต้อง ทำด้วยหินทรายเสมอ ทั้งนี้เพราะหินทรายมีคุณสมบัติเหมาะกับการแกะสลัก ในสถาปัตยกรรมหินทรายโดยเฉพาะ

อ้างอิง
จีน ออคเคอร์ลันด์
ยูจีน อาร์เธอร์ ออคเคอร์ลันด์ (Eugene Arthur Okerlund) หรือที่รู้จักกันดีในนาม จีน ออคเคอร์ลันด์ (Gene Okerlund) เป็นผู้ประกาศและผู้สัมภาษณ์นักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันของWWEและWCW ได้รับการบรรจุเข้าสู่หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอีประจำปี 2006 อัญเชิญโดยฮัลค์ โฮแกน

เส้นทางในวงการมวยปล้ำ
“Mean” Gene Okerlund เป็นหนึ่งในผู้ประกาศและผู้สัมภาษณ์ที่มีชื่อเสียงที่สุดในประวัติศาสตร์ของวงการมวยปล้ำ โดยเฉพาะในยุคทองของ WWF (ต่อมาเป็น WWE) และ WCW

Okerlund เริ่มงานในวงการกับสมาคม AWA ในช่วงทศวรรษ 1970
เขาทำหน้าที่เป็นผู้ประกาศข่าวและผู้สัมภาษณ์นักมวยปล้ำเบื้องหลัง
สไตล์การพูดที่จริงจังแต่มีอารมณ์ขัน ทำให้เขาโดดเด่นและเป็นที่จดจำ
ปี 1984 เขาย้ายมาทำงานกับ World Wrestling Federation (WWF)
เขากลายเป็นผู้สัมภาษณ์หลักของสมาคม และมีบทบาทสำคัญในช่วงยุค Hulkamania
เขามีความสัมพันธ์ที่ดีและเคมีเข้ากันอย่างยอดเยี่ยมกับ Hulk Hogan, “Macho Man” Randy Savage, Ultimate Warrior, Andre the Giant, และอีกหลายคน
คำพูดติดปากของเขาคือ “Let me tell you something, Mean Gene!” ซึ่งมักพูดโดย Hulk Hogan
เขายังทำหน้าที่เป็นพิธีกรในรายการต่าง ๆ เช่น
Tuesday Night Titans
WWF All American Wrestling
รวมถึงงาน WrestleMania หลายครั้ง
ปี 1993 Okerlund ย้ายไปที่ World Championship Wrestling (WCW)
เขายังคงทำหน้าที่ผู้สัมภาษณ์หลักและเป็นเสียงสำคัญของสมาคมจนถึงปี 2001
เขาสัมภาษณ์นักมวยปล้ำชื่อดังยุค nWo เช่น Hulk Hogan (Hollywood Hogan), Kevin Nash, Sting, และ Ric Flair

หลังจาก WCW ปิดตัวลง เขากลับมาที่ WWE และปรากฏตัวในหลายโอกาสพิเศษ
เขาเป็นผู้สัมภาษณ์ในงานพิเศษและสารคดี เช่น Legends’ House
ปี 2006 เขาได้รับเกียรติสูงสุด เมื่อถูกบรรจุเข้าสู่ WWE Hall of Fame (คลาสปี 2006) โดยมี Hulk Hogan เป็นผู้กล่าวแนะนำ

เขาได้รับการยกย่องจากแฟน ๆ และเพื่อนร่วมวงการว่าเป็น
“The Voice of Professional Wrestling Interviews”
สไตล์และเอกลักษณ์
สไตล์การพูดของ Mean Gene มีทั้งความสุภาพ ความคมคาย และอารมณ์ขัน
เขาสามารถดึงบุคลิกของนักมวยปล้ำออกมาได้ดีที่สุดในช่วงสัมภาษณ์
เขาถูกมองว่าเป็น “สะพานเชื่อม” ระหว่างผู้ชมกับนักมวยปล้ำในยุคทองของวงการ

การเสียชีวิต
Mean Gene เสียชีวิตเมื่อวันที่ 2 มกราคม 2019 หลังจากล้มที่บ้านในฟลอริดา
WWE ได้จัดรายการรำลึกถึงเขาในตอนของ Raw โดยมี Hulk Hogan กล่าวไว้อาลัยอย่างอบอุ่น

มรดกในวงการ
“Mean” Gene Okerlund ไม่ใช่นักมวยปล้ำ แต่เป็นหนึ่งในบุคลากรที่มีอิทธิพลที่สุดในวงการ เขาช่วยยกระดับความน่าสนใจของตัวละครและเรื่องราวใน WWE และ WCW ให้กลายเป็นตำนานมาจนถึงปัจจุบัน
รางวัลและเกียรติยศ
*New England Wrestling
**Hall of Fame (2015)
*Professional Wrestling Hall of Fame
**Class of 2016 
*World Wrestling Federation/Entertainment
**WWE Hall of Fame (Class of 2006)
**Slammy Award (2 times)
***Best Commentator (1986)
***Best Head (1987) with Bam Bam Bigelow 
*Wrestling Observer Newsletter
**Most Disgusting Promotional Tactic (1995) 900 hotline advertisements promo 
**Wrestling Observer Newsletter Hall of Fame (Class of 2016)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
*
อาหารลาว
]]
อาหารลาว เป็น อาหารของประเทศลาวและภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย ซึ่งแตกต่างจากอาหารเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อื่น ๆ อาหารลาวมีอิทธิพลแก่อาหารในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทยเป็นอย่างมาก และอิทธิพลของอาหารลาวก็แผ่ไปถึงประเทศกัมพูชา และภาคเหนือของไทย (ล้านนา) อาหารหลักของลาว ได้แก่ ข้าวเหนียว ซึ่งจะรับประทานด้วยมือในความเป็นจริงชาวลาวจะรับประทานข้าวเหนียวมากกว่ากลุ่มใด ๆ ในโลก ข้าวเหนียวถือว่าเป็นสิ่งสำคัญที่หมายถึงการเป็น ชาวลาว ชาวลาวหลายคนมักเรียกตนเองว่า ลูกข้าวเหนียว ซึงแปลว่า เด็ก หรือ ลูกหลานของข้าวเหนียว ข่า, ตะไคร้ และ ปลาแดก (ปลาร้าในชื่อไทย) เป็นส่วนประกอบที่สำคัญในอาหารลาว
อาหารลาวที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ ลาบ ( ; ) โดยนำเนื้อสัตว์ที่ยังดิบผสมคลุกเข้ากับเครื่องเทศ และอาหารหลักของลาวอีกอย่างคือ ตำหมากหุ่ง ( ; ) โดยนำมะละกอ ( ; ) มาตำลงพร้อมพริก กระเทียม มะเขือเทศ มะนาว และอื่น ๆ ตำหมากหุ่ง หรือชื่อเรียกที่เป็นที่รู้จักกันมากคือ ส้มตำ

อาหารลาวจะมีความแตกต่างกันไปตามภูมิภาคต่าง ๆ และยังคงมีอิทธิพลของอาหารฝรั่งเศสซึ่งเคยเป็นเจ้าอาณานิคมหลงเหลืออยู่และยังเป็นที่นิยมในลาว โดยเฉพาะข้าวจี่ปาเต้ หรือข้าวจี่ลาวที่นำขนมปังฝรั่งเศสมายัดไส้ต่าง ๆ เช่น หมูยอ หมูหยอง แจ่วบอง ผักสด ซึ่งก็แตกต่างกันไปตามภูมิภาค ข้าวจี่ปาเต้นี้ยังเป็นที่นิยมในประเทศแถบอินโดจีนอย่างเวียดนามและกัมพูชาอีกด้วย
เครื่องเทศและส่วนผสมในอาหารลาว
* ข่า : ( ภาษาลาว : ຂ່າ , ภาคอีสาน: ข่า ) 
* มะกรูด : ( ภาษาลาว : ໝາກຂີ້ຫູດ , ภาคอีสาน: หมากกรูด หรือหมากขี้หูด) 
* ตะไคร้ : ( ภาษาลาว : ຫົວສິງໄຄ, ภาคอีสาน: ตะไคร้หรือหัวสิงไค )
* หอมแดง
* มะเขือ : ( ภาษาลาว : ໝາກເຂືອ ) 
* มะละกอ (สีเขียว): ( ภาษาลาว : ໝາກຫຸ່ງ , ภาคอีสาน: หมากหุ่ง )
* ใบมะขาม : ( ภาษาลาว : ໃບໝາກຂາມ , ภาคอีสาน: ใบหมากขาม )
* ผักชี (ผักชี): ( ภาษาลาว : ຜັກຫອມປ້ອມ , ภาคอีสาน: ผักซี )
* พริก : ( ภาษาลาว : ໝາກເຜັດ , ภาคอีสาน: พริก )
* ใบสะระแหน่ : ( ลาว : ໃບຫອມລາບ , ภาคอีสาน: ใบสะระแหน่ ) 
* แมงลัก : ( ภาษาลาว : ຜັກອີ່ຕູ່ ภาคอีสาน: ผักอีตู่ )
* กระเทียม : ( ภาษาลาว : ກະທຽມ , ภาคอีสาน: กระเทียม )
* ขิ
ภาคอีสาน: ผักอีตู่ )
* กระเทียม : ( ภาษาลาว : ກະທຽມ , ภาคอีสาน: กระเทียม )
* ขิง: ( ภาษาลาว : ຂີງ , ภาคอีสาน: ขิง )
* หน่อไม้ : ( ภาษาลาว : ໜໍ່ໄມ້ , ภาคอีสาน: หน่อไม้ ) 
* หน่อหวาย
* เห็ด : ( ภาษาลาว : ເຫັດ , ภาคอีสาน: เห็ด ) 
* ใบย่านาง: ( ภาษาลาว : ໃບຢານາງ , ภาคอีสาน: ใบย่านาง ) 
* ถัวฝักยาว : ( ภาษาลาว : ໝາກຖົ່ວ , ภาคอีสาน: หมากถั่ว )
* สะเดา : ( ภาษาลาว : ຜັກກະເດົາ , ภาคอีสาน: ผักกะเดา )
* ใบพลูป่า,ชะพลู: ( ภาษาลาว : ຜັກອີ່ເລີດ )
* ดอกแค : ( ภาษาลาว : ດອກແຄ , ภาคอีสาน: ดอกแค ) 
* ผักบุ้ง : ( ภาษาลาว : ຜັກບົ້ງ , ภาคอีสาน: ผักบุ้ง )
* น้ำปลา : ( ลาว : ນ້ໍາປາ , ภาคอีสาน: น้ำปลา )
* ปลาร้า : ( ภาษาลาว : ປາແດກ , ภาคอีสาน: ปลาแดก )
* หมูสามชั้
ภาคอีสาน: น้ำปลา )
* ปลาร้า : ( ภาษาลาว : ປາແດກ , ภาคอีสาน: ปลาแดก )
* หมูสามชั้น: ( ลาว : ຊີ້ນໝູສາມຊັ້ນ )
* มะนาว : ( ภาษาลาว : ໝາກນາວ , ภาคอีสาน: หมากนาว )
* มะเขือเทศ : ( ภาษาลาว : ໝາກເລັ່ນ , ภาคอีสาน: หมากเล่น , บักเขือเทศ )
* แตงกวา : ( ภาษาลาว : ໝາກແຕງ , ภาคอีสาน: หมากแตง )
เครื่องครัว
โดยทั่วไปชาวลาวมักจะทำอาหารโดยใช้เตาถ่าน และ ฟืน โดยมีถ่านเป็นเชื้อเพลิง และจะมีหวดไว้สำหรับนึ่งข้าวเหนียว และครกกับสากเป็นเครื่องครัวที่ขาดไม่ได้ในลาว
อ้างอิง
วัดโลกโมฬี
วัดโลกโมฬี ( ) เป็นวัดเก่าแก่แห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่ อายุกว่าห้าร้อยปี สร้างในสมัยอาณาจักรล้านนา ตั้งอยู่บริเวณทิศเหนือของตัวเมืองเชียงใหม่ ใกล้แจ่งหัวริน

ประวัติ
วัดโลกโมฬีไม่มีหลักฐานปรากฏอย่างแน่ชัดว่าสร้างขึ้นในสมัยใด แต่ได้ปรากฏชื่อวัดโลกโมฬีในตำนานของวัดพระธาตุดอยสุเทพราชวรวิหาร
ยุคอาณาจักรล้านนา
ในปี พ.ศ. 1910 พญากือนา ทรงให้ราชบุรุษไปนิมนต์พระมหาเถระเจ้ามาสืบศาสนาในล้านนา แต่พระมหาเถระทรงชราภาพมาก จึงให้พระอนันทะเถระและพระเถระที่เป็นศิษย์อีก 10 รูป มาสืบทอดพระพุทธศาสนาในดินแดนล้านนาซึ่งคณะสงฆ์เหล่านั้นได้จำพรรษาที่วัดโลกโมฬี อันเป็นสถานที่ใช้ในการต้อนรับพระราชอาคันตุกะจากต่างเมือง
ต่อมาในปี พ.ศ. 2070 พระเมืองเกษเกล้า ได้ถวายบ้านหัวเวียงให้เป็นอารามวัดโมฬี และใน พ.ศ. 2071 ได้ทรงให้สร้างมหาเจดีย์และวิหารโลกโมฬี ต่อมาเมื่อพระเมืองเกษเกล้าถูกลอบปลงพระชนม์ในปี พ.ศ. 2088 เหล่าข้าราชการ ขุนนาง ได้ทำพิธีที่วัดแสนนอก นำพระบรมอัฐิมาบรรจุไว้ที่วัดโลกโมฬีนอกกำแพงเมืองเชียงใหม่ด้านเหนือของพระอาราม ซึ่งเป็นพระอารามหลวงประจำพระองค์ จากนั้นเสนาอำมาตย์จึงได้ทูลเชิญพระนางจิรประภาเทวี พระอัครมเหสี ขึ้นครองราชสมบัติ ขณะนั้นล้านนากำลังอ่อนแอ สมเด็จพระไชยราชาธิราช กษัตริย์อยุธยา จึงยกทัพมาตีล้านนา แต่ด้วยพระนางจิรประภาเทวีได้ถวายเครื่องบรรณาการไปถวายขอเป็นมิตร พร้อมทูลเชิญสมเด็จพระไชยราชาธิราชเสด็จมาทำบุญที่กู่พระเมืองเกษเกล้า วัดโลกโมฬี
ยุคล้านนาของพม่า
ช่วงเวลาที่เชียงใหม่ตกเป็นเมืองขึ้นของพม่าตั้งแต่ปี พ.ศ. 2122 เป็นต้นมา วัดวาอารามต่าง ๆ ถูกเผาทำลายไปมากมายแต่วัดโลกโมฬีไม่ได้ถูกเผา เนื่องจากพระเจ้าสาวัตถีนรถามังคะยอ กษัตริย์แคว้นล้านนาได้ทรงเมตตาธรรมพระมหาสมเด็จวัดโลกโมฬีไว้กับวัดวิสุทธาราม และเป็นวัดสำคัญในพระราชสำนักมาโดยตลอด

ยุครัตนโกสินทร์
ในปีพ.ศ. 2440 วัดโลกโมฬีตั้งอยู่แขวงบ้านทับม่าน แคว้นเจ็ดยอด เจ้าอธิการชื่อ ตุ๊พวก รองอธิการชื่อ ตุ๊คำ เป็นนิกายเชียงใหม่ มีโฉนดออกเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม 2482 กระทั่งสงครามโลกครั้งที่สอง วัดโลกโมฬีถูกทิ้งให้ร้าง จนถึงปี พ.ศ. 2502 กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนวัดโลกโมฬีเป็นโบราณสถานแห่งชาติ
9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2544 กรมการศาสนาได้อนุมัติให้ยกฐานะวัดโลกโมฬีจากวัดร้างให้เป็นพระอารามที่ถูกต้องตามกฎหมาย และได้แต่งตั้งให้พระญาณสมโพธิเป็นผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส และในปี พ.ศ. 2545 ได้มีการเททองรูปเหมือนพระนางจิรประภามหาเทวี ประดิษฐานภายในวัด
กัณฏิ
กัณฏิ ( ) หรือ มหนุวระ ( ) หรือ แคนดี ( ) เป็นเมืองแห่งหนึ่งในประเทศศรีลังกา และเป็นเมืองที่ตั้งของวัดพระเขี้ยวแก้ว นอกจากนี้ ยังเป็นเมืองหลวงสุดท้ายของยุคกษัตริย์โบราณของศรีลังกา ตั้งอยู่ในท่ามกลางภูเขาในที่ราบสูงกัณฏิซึ่งครอบคลุมพื้นที่ปลูกพืชเขตร้อนโดยเฉพาะชา กัณฏิเป็นหนึ่งในเมืองที่มีจุดชมทิวทัศน์ที่ดีที่สุดในศรีลังกา เป็นทั้งเมืองการปกครองและศาสนา เป็นเมืองศูนย์กลางของจังหวัดกลางและอำเภอกัณฏิ เป็นเมืองมรดกโลกของยูเนสโกเมื่อ ค.ศ. 1988
การปกครอง
สภาเทศบาลกัณฏิ ปกครองเมืองกัณฏิ ก่อตั้งขึ้นภายใต้กฎหมายของเขตเทศบาลเมือง ค.ศ. 1865 สถาปนาขึ้นเมื่อ 20 มีนาคม ค.ศ. 1866 ศาลากลางกัณฏิ ก่อตั้งขึ้นในสถานที่ปัจจุบันที่รู้จักกันในชื่อ ดูนูวิลเล วาลาวเว ในปี ค.ศ. 1870

ภูมิศาสตร์
ภูมิประเทศ
กัณฏิตั้งอยู่ภายในภูเขาและป่าหนาทึบของเกาะ เมืองที่ตั้งอยู่ในระหว่างเทือกเขาหลายลูก ทำให้เมืองอยู่ที่ระดับความสูง 500 เมตร จากระดับน้ำทะเล

ภูมิอากาศ

ประชากร

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
ตาร์ตู
ตาร์ตู ( , ; เอสโตเนียใต้: Tarto, ชื่ออดีตในภาษาเยอรมันและ ) เป็นเมืองใหญ่อันดับ 2 ของประเทศเอสโตเนีย (เป็นรองเพียงทาลลินน์) ตาร์ตูมีประชากร 97,435 คน (ณ ค.ศ. 2023) ตั้งอยู่ห่างจากทาลลินน์ทางตะวันออกเฉียงใต้ และจากรีกา ประเทศลัตเวียทางตะวันออกเฉียงเหนือ 245 กิโลเมตร (152 ไมล์) ตาร์ตูตั้งอยู่ริมแม่น้ำเอมาเยอกีที่เชื่อมทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดของประเทศเอสโตเนียสองแห่ง คือ ทะเลสาบเวิตส์ยาร์ฟและทะเลสาบไปปัส ในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 โลกส่วนใหญ่รู้จักตาร์ตูภายใต้ชื่อเก่าว่า ดอร์ปัต
 , อาสนวิหารตาร์ตู และใจกลางนครตาร์ตู]]
ตาร์ตู ซึ่งเป็นศูนย์กลางเมืองที่ใหญ่ที่สุดในเอสโตเนียตอนใต้ มักถูกมองว่าเป็น "เมืองหลวงแห่งปัญญา" ของประเทศ โดยเฉพาะการเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยตาร์ตู (สถาปนาใน ค.ศ. 1632) มหาวิทยาลัยที่เก่าแก่และมีชื่อเสียงที่สุดของประเทศ

ตาร์ตูได้รับเลือกเป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรปใน ค.ศ. 2024
ประวัติ
จากเอกสารบันทึกในปี ค.ศ. 1030 ระบุการตั้งเมืองขึ้นเป็นปราสาทของยาโรสลาฟที่ 1 เจ้าชายแห่งเคียฟ เข้าร่วมเป็นสมาชิกของสันนิบาตฮันเซอ ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 โปแลนด์และสวีเดนได้ผลัดกันเข้าปกครองก่อนผนวกรวมเข้ากับประเทศรัสเซีย ใน ค.ศ. 1704 โดยจักรพรรดิปีเตอร์ที่ 1 แห่งรัสเซีย และในปี ค.ศ. 1918-1919 เป็นสมรภูมิสงครามกลางเมืองรัสเซีย ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เยอรมนีเข้ายึดครองและทำลายจนเสียหายมาก

ภาพ
Puitelamu Tartus Oa 1.jpg|
Tartu Ülikooli peahoone 2012.jpg
Tartu Peetri kirik 2012.jpg|
Tartu Raekoda 2012.jpg|
Tartu Raekoja plats 6, 8 ja 10.jpg|
Tartu Raekoja plats 18 ja 20.jpg|
Tartu Toomkiriku varemed 2012.jpg|
Raudteetööliste elamu Tartus Vaksali 4.jpg|

ข้อมูล
*

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* City of Tartu
* Tourism website
* University of Tartu
* Weather in Tartu
จังหวัดพย็องอันใต้
พย็องอันใต้ ( ; ) เป็นจังหวัดของประเทศเกาหลีเหนือ ได้รับการสถาปนาขึ้นใน ค.ศ. 1896 จากพื้นที่ครึ่งใต้ของอดีตจังหวัดพย็องอัน และยังคงฐานะเป็นจังหวัดของเกาหลีจนถึง ค.ศ. 1945 หลังจากนั้นจึงกลายเป็นจังหวัดของประเทศเกาหลีเหนือ มีเมืองเอกคือพย็องซ็อง

ภูมิศาสตร์
 ]]
จังหวัดนี้มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดพย็องอันเหนือและจังหวัดชากังทางทิศเหนือ ติดกับจังหวัดฮัมกย็องใต้และจังหวัดคังว็อนทางทิศตะวันออกและทิศตะวันออกเฉียงใต้ และติดกับจังหวัดฮวังแฮเหนือและเปียงยางทางทิศใต้ ทะเลเหลืองและอ่าวเกาหลีตั้งอยู่ทางทิศตะวันตก

การแบ่งเขตการปกครอง
จังหวัดพย็องอันใต้แบ่งออกเป็น 1 นครพิเศษ (ทึกพย็อลชี); 5 นคร (ชี); 16 อำเภอ (คุน); และ 3 เขต (1 กู และ 2 จีกู)
หน่วยการปกครองต่าง ๆ มีดังนี้:

นคร
* นัมโพ (남포특별시/ ; จัดตั้งขึ้นใน ค.ศ. 2010)
* พย็องซ็อง (평성시/ ; เมืองเอกของจังหวัด จัดตั้งขึ้นเมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 1969)
* อันจู (안주시/ ; จัดตั้งขึ้นเมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1987)
* แคช็อน (개천시/ ; จัดตั้งขึ้นเมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1990)
* ซุนช็อน (순천시/ ; จัดตั้งขึ้นเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 1983)
* ท็อกช็อน (덕천시/ ; จัดตั้งขึ้นเมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1986)
อำเภอ
* อำเภอชึงซัน (증산군/ )
* อำเภอฮเวชัง (회창군/ )
* อำเภอแม็งซัน (맹산군/ )
* อำเภอมุนด็อก (문덕군/ )
* อำเภอนย็องว็อน (녕원군/ )
* อำเภออนช็อน (온천군/ )
* อำเภอพุกชัง (북창군/ )
* อำเภอพย็องว็อน (평원군/ )
* อำเภอรยงกัง (룡강군/ )
* อำเภอชินยัง (신양군/ )
* อำเภอซ็องช็อน (성천군/ )
* อำเภอซุกช็อน (숙천군/ )
* อำเภอแทฮึง (대흥군/ )
* อำเภอแทดง (대동군/ )
* อำเภออึนซัน (은산군/ )
* อำเภอยังด็อก (양덕군/ )
เขต
* ช็องนัม (청남구/ )
* ทึกจัง (득장지구/ )
* อุนกก (운곡지구/ )
อดีตอำเภอของจังหวัดพย็องอันใต้อันดังต่อไปนี้ถูกยุบรวมกับนัมโพใน ค.ศ. 2004 และได้รับการบริหารในฐานะส่วนหนึ่งของเมืองนั้น:
* เขตช็อลลีมา (천리마군/ )
* เขตคังซอ (강서군/ )
* เขตรยงกัง (룡강군/ )
* เขตแทอัน (대안군/ )
ใน ค.ศ. 2010 อำเภอดังต่อไปนี้ถูกยุบรวมกับนัมโพ: 
* อำเภออนช็อน (온천군/ )

แกลเลอรี

File:Heian-Nan Provincial Office.JPG|ที่ทำการจังหวัดพย็องอันใต้ในช่วงที่เกาหลีอยู่ภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น บริหารจังหวัดในฐานะเฮอันนันโด

ดูเพิ่ม
* ภูมิศาสตร์เกาหลีเหนือ
อ้างอิง
* 행정 구역 현황 (Haengjeong Guyeok Hyeonhwang;) (ในภาษาเกาหลี)
* 
* เขตการปกครองของเกาหลีเหนือ (ในภาษาจีนตัวย่อ ใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงสำหรับอักษรฮันจา)
จังหวัดปาปัว
ปาปัว ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศอินโดนีเซีย เมืองหลักคือจายาปูรา มีพื้นที่ทั้งหมด 319,036.05 ตารางกิโลเมตร (123,181 ตารางไมล์) มีประชากรทั้งหมด 2,833,381 คน ภาษาที่ใช้คือภาษาอินโดนีเซีย

ภูมิศาสตร์
จังหวัดปาปัวมีอาณาเขตทางทิศเหนือติดกับมหาสมุทรแปซิฟิก ทิศตะวันออกติดกับประเทศปาปัวนิวกินี ทิศใต้ติดกับทะเลอาราฟูรา และทางทิศตะวันตกติดกับจังหวัดปาปัวตะวันตก

หน่วยการบริหาร
พื้นที่จังหวัดปาปัวแบ่งออกเป็น 8 อำเภอหรือกาบูปาเต็น กับ 1 นครหรือโกตา

;อำเภอ

;นคร
* จายาปูรา ( ; เมืองหลัก)

อ้างอิง
ซูเมีย อบัลฮาจา
ซูเมีย อบัลฮาจา ( ; 14 มีนาคม ค.ศ. 1988 – ) เป็นนางแบบ และนักมวยไทยชาวดัตช์-โมร็อกโก ซึ่งเป็นแชมป์จากประเทศฮอลแลนด์ และสื่อต่าง ๆ มักเรียกเฉพาะชื่อแรกของเธอ นั่นคือ ซูเมีย
ประวัติ
อบัลฮาจา เติบโตขึ้นใน ชิลเดอร์ชวิค กรุงเฮก ประเทศเนเธอร์แลนด์ และได้เรียนรู้ทักษะการเป็นวีเจครั้งแรกใน ค.ศ. 2007 โดยออกอากาศผ่านช่องทีเอ็มเอฟเนเธอร์แลนด์ ที่ซึ่งเธอได้นำเสนอผ่านรายการรี-แอ็คชัน นอกจากนี้ ใน ค.ศ. 2006 ขณะที่เธอมีอายุได้ 17 ปีเธอได้ร่วมแข่งขันในรายการมวยไทยของเนเธอร์แลนด์ และเป็นแชมป์มวยไทยโลกในประเภทหญิงอายุ 18 ปี และเธอยังได้รับบทแสดงในภาพยนตร์ ช็อคโกแลต ซึ่งกำกับโดยปรัชญา ปิ่นแก้ว เธอยังร่วมงานกับอาลี บี, ดาร์ริล และรีโย (นามแฝงของนักฟุตบอลชื่อ ไรอัน บาเบิล) ในมิวสิกวิดีโอ เอเยโย (Eeyeeyo) ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2008 ซึ่งเป็นเพียงไม่กี่สัปดาห์ก็สามารถติดอันดับเนเธอร์แลนด์ท็อป 40 เธอยังได้รับบทสมทบในภาพยนตร์ ค.ศ. 2008 เร
ห์ก็สามารถติดอันดับเนเธอร์แลนด์ท็อป 40 เธอยังได้รับบทสมทบในภาพยนตร์ ค.ศ. 2008 เรื่อง Gangsterboys และใน ค.ศ. 2011 เธอได้มีส่วนร่วมในรายการเดอะวอยซ์ออฟฮอลแลนด์ โดยเธอได้รับการคัดเลือกจากแอนเจลา โครเธาเซน
รายการที่ชนะ
* ค.ศ. 2003 - แชมป์สมัครเล่นของเนเธอร์แลนด์ เอ.เอส.เอ 
* ค.ศ. 2005 - แชมป์เนเธอร์แลนด์ ดับลิว.เอฟ.ซี.เอ 
* ค.ศ. 2006 - แชมป์โลก ดับลิว.พี.เค.แอล 
* ค.ศ. 2006 - แชมป์โลก LADie’S LEAQUE

ภาพยนตร์
{| class="wikitable" width="50%"
|-
! ปี !! เรื่อง !! บทบาท !! หมายเหตุ !! อ้างอิง
|-
|align="center"| 2551 ||align="center"| ช็อกโกแลต ||align="center"| ลูกน้องนักมวยไทย || align = "center"| รับเชิญ || align = "center"|
|}

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Soumia.nl
ฮันเนีย
ฮันเนีย ( ) เป็นชื่อหน้ากากที่ใช้ในการแสดงละครโนของญี่ปุ่น แสดงถึงลักษณะของปีศาจหญิงขี้อิจฉา ฮันเนียมีเขาแหลมคมสองข้าง มีตาเป็นโลหะ และปากที่ฉีกยิ้มจนถึงหู

ฮันเนียถูกใช้ในการแสดงละครโน และงานเต้นรำคางูระของทางชินโต ฮันเนียใช้แสดงสำหรับวิญญาณหญิงสาวที่กลายเป็นปีศาจเนื่องจากเป็นสาวที่มีความอิจฉา การแสดงที่เป็นรู้จัก อาทิเช่น อาโออิ โนะ อูเอะ และ โดโจจิ หน้ากากฮันเนียปรากฏในหลายเฉดสี เช่น หน้ากากสีขาวแสดงถึงชนชั้นสูง หน้ากากสีแดงแสดงถึงชนชั้นต่ำ และหน้ากากสีแดงเข้มแสดงถึงปีศาจที่แท้จริง

อ้างอิง
จังหวัดจ่าวิญ
จังหวัดจ่าวิญ ( ) เป็นจังหวัดในอดีตของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่ในภูมิภาคดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง ติดทางทะเลจีนใต้

เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2025 จังหวัดจ่าวิญได้ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดหวิญล็อง

ภูมิศาสตร์
จังหวัดจ่าวิญตั้งอยู่ในภูมิภาคดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง ติดกับทะเลจีนใต้
พื้นที่
จังหวัดจ่าวิญมีพื้นที่ที่เป็นแหล่งธรรมชาติ 2.215,15 กม.² (เท่ากับ 221.515,03 ไร่) โดยแบ่งย่อยการแบ่งพื้นที่ที่เหลือ ดังนี้
* ที่อยู่อาศัย 3,151.36 ไร่
* ที่ดินทางการเกษตร 180,004.31 ไร่
* พื้นที่ป่าไม้ 6,080.20 ไร่
* พื้นที่ใช้ประโยชน์อื่น ๆ 9,936.22 ไร่
* พื้นที่ไม่ได้ใช้สอย 22,242.94 ไร่

ภูมิอากาศ
{| class="wikitable"
|-
! หัวข้อ
! ข้อมูล
|-
| อุณหภูมิเฉลี่ย (°C) || 26.6 °C
|-
| อุณหภูมิสูงสุด (°C) || 35.8 °C
|-
| อุณหภูมิต่ำสุด (°C) || 18.5 °C
|-
| อุณหภูมิระหว่างกลางวันและกลางคืน (ต่ำสุด) (°C) || 6.4 °C
|-
| ความชื้นเฉลี่ย (%) || 80-85%
|-
| ปริมาณฝน (มม.) || 1,588-1,277 มม.
|}

การแบ่งเขตการปกครอง
จังหวัดจ่าวิญแบ่งเขตการปกครองเป็น 1 เมือง (จ่าวิญ) และ 6 อำเภอ ได้แก่
* อำเภอก่างล็อง
* อำเภอเจิวถั่ญ
* อำเภอเกิ่วแก่
* อำเภอเตี๋ยวเกิ่น
* อำเภอเกิ่วงาง
* อำเภอจ่ากู๊
* อำเภอเซวียนหาย

วัฒนธรรม
อาหารพื้นเมือง
เศรษฐกิจ
* เศรษฐกิจหลักของจังหวัดจ่าวิญคือการทำปศุสัตว์และเกษตรกรรม เป็นจังหวัดที่มีการแข่งขันด้านอุตสาหกรรมเป็นอันดับ 4 ของเวียดนาม โดยมีการก่อตั้งอุตสาหกรรมเพื่อดึงดูดความสนใจในด้านเศรษฐกิจ

ระเบียงภาพ

ไฟล์:Mekong - Tra Vinh.jpg
ไฟล์:Fietstocht Mekong - Tra Vinh.jpg
ไฟล์:Chợ Trà Ôn.jpg

อ้างอิง

แหล่งข้อมูล
* of the Trà Vinh province government
จังหวัดบั๊กนิญ
บั๊กนิญ ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่ในภูมิภาคดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดงทางภาคเหนือของประเทศ อยู่ทางตะวันออกของฮานอย เป็นจังหวัดที่เปี่ยมไปด้วยวัฒนธรรม

ที่มาของชื่อ
ชื่อของจังหวัดมาจากภาษาเวียดนาม โดยเขียนเป็นอักขระว่า 北寧 ซึ่งแปลว่า "ความสงบทางตอนเหนือ"

ประวัติศาสตร์

ภูมิอากาศ

เขตการปกครอง
จังหวัดบั๊กนิญแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 นคร 1 เมือง และ 6 อำเภอ ได้แก่
{| class="wikitable sortable"
|-
! width="150" | ชื่อภาษาไทย !! width="150" | ชื่อภาษาเวียดนาม !! width="60" | ประชากร (ค.ศ. 2019)
|-
| นครบั๊กนิญ || || 247,702
|-
| เมืองตื่อเซิน || || 176,410
|-
| อำเภอเกว๊หวอ || || 195,666
|-
| อำเภอซาบิ่ญ || || 103,517
|-
| อำเภอเตียนซู || || 176,460
|-
| อำเภอถ่วนถั่ญ || || 171,942
|-
| อำเภอเลืองต่าย || || 104,469
|-
| อำเภอเอียนฟ็อง || || 192,674
|}

วัฒนธรรม

อ้างอิง
เทศกาลดอกไม้ไฟอะดะจิ
เทศกาลดอกไม้ไฟอะดะจิ ( ) เป็นเทศกาลดอกไม้ไฟที่จัดขึ้นในเดือนกรกฎาคมเป็นประจำทุกปี ที่เขตอะดะจิ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น โดยจัดขึ้นที่แม่น้ำอะระกะวะ

ในปีที่ 33 ที่จัดเทศกาลดังกล่าว คือ พ.ศ. 2554 เทศกาลนี้ได้รับการเลื่อนการจัดออกไปเนื่องด้วยผลที่ตามมาจากเหตุแผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮะกุ พ.ศ. 2554 ซึ่งเดิมมีกำหนดจัดขึ้นในวันที่ 28 กรกฎาคม โดยได้รับการพิจารณาย้ายมาเป็นวันที่ 8 ตุลาคมแทน โดยเป็นครั้งแรกที่จัดขึ้นในเดือนตุลาคมของรอบประวัติศาสตร์ 33 ปีที่จัดขึ้น รวมถึงเป็นครั้งแรกที่นำเสนอ "ดอกไม้ไฟแห่งเซ็นจู" ที่เคยมีในสมัยก่อน

ดูเพิ่ม
* อะดะจิ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 足立の花火 公式サイト
ด่านเจียยฺวี่
ด่านเจียยฺวี่ ( ; "ด่านหุบเขาดีเลิศ") เป็นด่านสุดท้ายของกำแพงเมืองจีนทางด้านทิศตะวันตก ปัจจุบันตั้งอยู่ ณ เมืองเจียยฺวี่กฺวัน มณฑลกานซู่ ด่านเจียยฺวี่บูรณะครั้งสำคัญ 2 ครั้ง ในสมัยราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง 2 ราชวงศ์สุดท้ายในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ของจีน ถือเป็นด่านสุดท้ายที่สุดชายแดนประจบกับชนเผ่ามองโกล ซึ่งสภาพแวดล้อมมีแต่ทะเลทรายเวิงว้าง

ด่านเจียยฺวี่ได้รับการสร้างและออกแบบด้วยการคำนวณมาเป็นอย่างดี ผู้ที่คำนวณการก่อสร้างนั้นได้สั่งอิฐที่ใช้ในการก่อสร้างจำนวนพอดีกับการก่อสร้าง มีเกินมาเพียงก้อนเดียวเท่านั้น ภายในตัวด่านมีลานกว้างสำหรับการประลองยุทธ์ ปัจจุบันเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงและสำคัญของมณฑลกานซู่

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* Complete Tour of JiaYuGuan Fortress Scenic Spot
* Complete Map of JiaYuGuan Fortress Scenic Spot

pt:Jiayuguan
วัดศรีมหาโพธิ์
วัดศรีมหาโพธิ์ อาจหมายถึง
* วัดศรีมหาโพธิ์ จังหวัดขอนแก่น
* วัดศรีมหาโพธิ์ จังหวัดชัยภูมิ
* วัดศรีมหาโพธิ์ จังหวัดเชียงใหม่
* วัดศรีมหาโพธิ์ จังหวัดนครปฐม
* วัดศรีมหาโพธิ์ จังหวัดปัตตานี
* วัดศรีมหาโพธิ์ จังหวัดมหาสารคาม
* วัดศรีมหาโพธิ์ จังหวัดสกลนคร
* วัดศรีมหาโพธิ์ จังหวัดสุโขทัย
* วัดศรีมหาโพธิ์ จังหวัดอ่างทอง
* วัดต้นโพธิ์ศรีมหาโพธิ์ จังหวัดปราจีนบุรี
* วัดพระศรีมหาโพธิ์ จังหวัดมุกดาหาร
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดสุพรรณบุรี พ.ศ. 2555
การเลือกตั้งนายกองค์บริหารส่วนจังหวัดสุพรรณบุรี พ.ศ. 2555 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2555 เป็นการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดสุพรรณบุรี

ผลการเลือกตั้ง

อ้างอิง
กิ่งจังหวัดของประเทศญี่ปุ่น
จังหวัดบางจังหวัดในประเทศญี่ปุ่นมีหรือเคยมีการแบ่งเป็นกิ่งจังหวัด (subprefecture) เป็นส่วนราชการอิสระซึ่งดำเงินงานธุรการที่ต่ำกว่าระดับจังหวัดลงไป จัดตั้งขึ้นเพื่อแบ่งเบาภาระของเทศบาลส่วนท้องถิ่นในการจัดทำบริการสาธารณะในท้องที่ห่างไกล อนึ่ง ไม่จำเป็นต้องระบุกิ่งจังหวัดในการเขียนที่อยู่ทางไปรษณีย์
กิ่งจังหวัดในปัจจุบัน
* จังหวัดฮกไกโด เป็นจังหวัดที่มีกิ่งจังหวัดมากที่สุดในญี่ปุ่น เริ่มจัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1897 จนกระทั่งในปี ค.ศ. 2010 ฮกไกโดประกอบด้วย 14 กิ่งจังหวัดและมีสำนักงานเป็นของตนเอง เป็นสำนักงานกิ่งจังหวัดใหญ่ 9 แห่ง และสำนักงานกิ่งจังหวัดทั่วไป 5 แห่ง ดูเพิ่ม: กิ่งจังหวัดของฮกไกโด
* จังหวัดคาโงชิมะ มี 2 กิ่งจังหวัดคือโอชิมะและคุมาเงะ โดยมีสำนักงานตั้งอยู่ในเมืองอามามิและนิชิโนโอโมเตะ ตามลำดับ มีพื้นที่ครอบคลุมหมู่เกาะระหว่างคาโงชิมะและโอกินาวะ
* จังหวัดมิยาซากิ มีกิ่งจังหวัดเดียว ตั้งอยู่ในนิชิอูซูกิ
* มหานครโตเกียว มี 4 กิ่งจังหวัดคือฮาจิโจ มิยาเกะ โองาซาวาระ และโอชิมะ คอยให้บริการผู้ที่อาศัยอยู่ในเกาะห่างไกลภายใต้การบริหารจัด
โองาซาวาระ และโอชิมะ คอยให้บริการผู้ที่อาศัยอยู่ในเกาะห่างไกลภายใต้การบริหารจัดการของกรุงโตเกียว
* จังหวัดชิมาเนะ มีกิ่งจังหวัดเดียว บริหารเกาะโอกิ ซึ่งเดิมเป็นเกาะของเกาหลีใต้ แต่ถูกอ้างสิทธิ์โดยญี่ปุ่น
* จังหวัดยามางาตะ มี 4 กิ่งจังหวัด แต่ละกิ่งจังหวัดตั้งอยู่ในสี่เขตเมืองหลักของจังหวัด ได้แก่ ยามางาตะ โยเนซาวะ ชินโจ และโชไน
กิ่งจังหวัดในอดีต
* จังหวัดเฮียวโงะ เคยประกอบไปด้วย 10 กิ่งจังหวัด
* จังหวัดชิบะ เคยประกอบไปด้วย 5 กิ่งจังหวัดจนกระทั่งยกเลิกในปี ค.ศ. 2003
* จังหวัดนางาซากิ เคยมี 3 กิ่งจังหวัดซึ่งครอบคลุมถึงพื้นที่เกาะห่างไกลอาทิ สึชิมะ อิกิ และ โกะโต
* จังหวัดโอกินาวะ เคยมี 2 กิ่งจังหวัดคือมิยะโกะและยาเอยามะ ทั้งสองถูกยกเลิกในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2009
* จังหวัดคาราฟูโตะ เป็นจังหวัดในอดีตของญี่ปุ่นบนเกาะซาฮาลิน ประกอบด้วย 4 กิ่งจังหวัด ปัจจุบันเกาะนี้เป็นดินแดนของรัสเซีย
ขนมเกสรลำเจียก
ขนมเกสรลำเจียก เป็นขนมพื้นบ้านที่เป็นเอกลักษณ์ ของจังหวัดอ่างทอง โดยทำจากแป้งข้าวเหนียวผสมน้ำกะทิ ร่อนผ่านตะแรงลงในกะทะร้อน ๆ เป็นแผ่นบาง ม้วนใส่ไส้มะพร้าวขูด กวนกับน้ำตาล ต้องรับประทานตอนร้อน ๆ เนื้อแป้งจะนุ่มลิ้น รสชาติหวาน หอมกลิ่นใบเตย

อ้างอิง
คอร์ก (เมือง)
คอร์ก ( ) เป็นเมืองใหญ่อันดับ 2 ของประเทศไอร์แลนด์ ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ ที่ปากแม่น้ำลี ตรงก้นอ่าวคอร์ก ห่างจากมหาสมุทรแอตแลนติก 24 กิโลเมตร มีประชากร 119,418 คน ในปี ค.ศ. 2011

อ้างอิง
วัดอภิสิทธิ์
วัดอภิสิทธิ์ หรือ วัดกลาง, วัดวัดบ้านจาน ตั้งอยู่เลขที่ 1561 ถนนนครสวรรค์ ตำบลตลาด อำเภอเมือง จังหวัดมหาสารคาม

ประวัติ
วัดอภิสิทธิ์ ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2445 ตั้งอยู่ที่หมู่บ้านจาน ชาวบ้านได้ร่วมกันสร้างวัดขึ้นและเรียกชื่อวัดตามหมู่บ้านว่าวัดบ้านจาน ต่อมาเจ้าเมืองร้อยเอ็ดได้ขอตั้งเมืองมหาสารคามขึ้นในราว พ.ศ. 2408 หมู่บ้านจานจึงอยู่ในตัวเมืองมหาสารคาม และวัดบ้านจานก็ได้ถูกเรียกตามภูมิประเทศว่า วัดกลาง ประมาณ พ.ศ. 2468 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดอภิสิทธิ์
เหตุในการเปลี่ยนชื่อวัดได้เปลี่ยนชื่อตามชื่อผู้ให้ความอุปถัมภ์วัด คือ หลวงอภิสิทธิ์ ศรีสารคาม ปัจจุบันได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม แผนกธรรมบาลี และแผนกสามัญ และเป็นที่ตั้งมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย (สาขา) ในวัดด้วย โดยมีพระเทพสารคามมุนี เป็นเจ้าอาวาส

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
ริกิชิ
โซโลฟา เอฟ. ฟาตู จูเนียร์ (Solofa Fatu, Jr.; 11 ตุลาคม ค.ศ. 1965) อดีตนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันซามัวของWWF/E เป็นที่รู้จักกันดีในนาม ริกิชิ (Rikishi) เป็นแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล 1 สมัย แชมป์แท็กทีม WWE 3 สมัย และได้เข้าสู่หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอีประจำปี 2015 เป็นหนึ่งในนักมวยปล้ำตระกูลอานัวอี ซึ่งเป็นตระกูลนักมวยปล้ำชาวซามัว และยังเป็นพ่อของลูกชายฝาแฝด ดิอูโซส์ ริกิชิเป็นนักมวยปล้ำชื่อดังที่มีบทบาทโดดเด่นใน WWE (เดิมคือ WWF) โดยเฉพาะในช่วงปลายยุค 1990 และต้นปี 2000 เขาเป็นที่จดจำด้วยรูปลักษณ์อ้วนใหญ่, ท่าทางน่ารักแต่ร้ายกาจ และท่า Signature ที่โด่งดัง
ประวัติ
การเริ่มต้นในวงการ
Rikishi เริ่มต้นอาชีพมวยปล้ำในช่วงกลางยุค 1980 ภายใต้ชื่อ Fatu และต่อมาเคยใช้ชื่อต่าง ๆ เช่น The Samoan Savage และ The Sultan
เขาเริ่มโด่งดังมากขึ้นหลังเข้าร่วม WWF/WWE ในปี 1992 โดยในช่วงแรกเป็นมวยปล้ำแนว Heel (ตัวร้าย)

ใน WWE
Rikishi ได้รับความนิยมสูงในช่วง Attitude Era ด้วยคาแรกเตอร์แบบ “น่ารักแต่ร้าย” และชุดประจำตัวแบบ Samoan
เขาเป็นที่รู้จักจาก ท่า Signature “Stink Face” (ทับก้นใส่คู่ต่อสู้ในมุมเวที)
เขาเคยเป็นสมาชิกของกลุ่ม Too Cool ร่วมกับ Scotty 2 Hotty และ Grand Master Sexay ซึ่งเป็นกลุ่มที่โด่งดังเรื่องการเต้นประกอบ
การเกษียณและชีวิตหลังเวที
Rikishi เลิกขึ้นสังเวียน WWE อย่างเต็มตัวในปี 2004
เขายังคงมีบทบาทเป็นนักมวยปล้ำอิสระ, ปรึกษาด้านการฝึก และเข้าร่วมงาน WWE Legends/Appearance
เขาได้รับการยกย่องในฐานะ หนึ่งในนักมวยปล้ำอเมริกันเชื้อสายซามัวที่ประสบความสำเร็จที่สุด

ท่ามวยปล้ำ
ท่าไม้ตายและท่า Signature
Stink Face – ทับคู่ต่อสู้ในมุมเวที
Rikishi Driver – ตัวท่าหลักที่ใช้ในการจบแมตช์
Banzai Drop – ท่าลงน้ำหนักบนคู่ต่อสู้ที่นอน
แชมป์และรางวัล
*Portland Wrestling
**Portland Pacific Northwest Heavyweight Championship (1 time) 
*Power Pro Wrestling (Memphis)
**PPW Heavyweight Championship (1 time)
*Pro Wrestling Illustrated
**Comeback of the Year (2000)
**PWI ranked him 27 of the top 500 singles wrestlers in the PWI 500 in 2000 
**PWI ranked him 347 of the top 500 singles wrestlers of the PWI Years in 2003 
*Revolución Lucha Libre
**Campeonato Internacional Absoluto (1 time)
*Universal Wrestling Association
**UWA World Trios Championship (1 time) - with Kokina Maximus and The Samoan Savage
*World Class Wrestling Association
**WCWA Texas Tag Team Championship (1 time) -
*World Class Wrestling Association
**WCWA Texas Tag Team Championship (1 time) - with Samu
**WCWA World Tag Team Championship (3 times) - with Samu
*World Wrestling Council
**WWC Caribbean Tag Team Championship (1 time) - with Samu
*World Wrestling Federation/Entertainment/WWE
**WWF Intercontinental Championship (1 time)
**WWF/E World Tag Team Championship (2 times) - with Samu (1) and Rico (1)
**WWE Tag Team Championship (1 time) - with Scotty 2 Hotty
**WWE Hall of Fame (Class of 2015)
** Slammy Award (1 time)
*** Best Etiquette (1994) - 
*Wrestling Observer Newsletter
**Worst Worked Match of the Year (1993)
โทโซะ
) 3 ใบ]]

โทโซะ ( ) หรือ โอโตโซะ ( ) เป็นชุดสาเกแบบพิเศษที่ผสมสมุนไพรและเครื่องเทศลงไป ซึ่งชาวญี่ปุ่นจะนำมาดื่มกันในเทศกาลปีใหม่ของญี่ปุ่น

ตามธรรมเนียมปฏิบัติ ชาวญี่ปุ่นจะดื่มโทโซะจนเมา ซึ่งเชื่อว่าจะช่วยล้างโรคภัยไข้เจ็บของปีก่อนหน้าให้ออกไป และปรารถนาชีวิตที่ยืนยาว ในผู้สูงวัยนั้นมีคำกล่าวที่ว่า "หากใครดื่มสิ่งนี้แล้วครอบครัวของเขาจะไม่ล้มป่วย" และโทโซะนี้เองก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของโอเซจิ อาหารสำหรับปีใหม่ของชาวญี่ปุ่น

โทโซะได้จากการรวบรวมสมุนไพรหลากหลายอย่างมารวมกัน เรียกว่า โทโซซัง ( ) มีรสเผ็ดเล็กน้อย หลังจากนั้นก็จะนำไปแช่ในสาเกหรือมิริง หากแช่ในมิริงนั้น มิริงจะมีรสหวาน เหมาะสำหรับการดื่ม
ถ้วยเคลือบ 3 ใบตามภาพนั้นเรียกว่า ซากาซูกิ (盃) เริ่มต้นด้วยขนาดเล็กสุดไปจนใหญ่สุด สำหรับนำมาใช้กับสมาชิกในครอบครัวหรือแขก การจิบนั้นจะจิบทีละเล็กน้อย ซึ่งวิธีการจิบจะแตกต่างกันไปตามภูมิภาค แต่โดยพิธีการที่เป็นทางการแล้ว จะให้คนอายุน้อยที่สุดจิบก่อนไปจนถึงคนที่อายุมากที่สุด

ในปัจจุบันจะพบโอโตโซะส่วนมากได้เฉพาะภูมิภาคคันไซและภาคตะวันตกของญี่ปุ่นเท่านั้น การฉลองในภูมิภาคอื่น ๆ อาจจะจะพบโอโตโซะได้แต่ไม่มีโทโซซัง

ที่มา
* บทความภาษาอังกฤษ ซึ่งแปลจาก บทความปีใหม่ญี่ปุ่น วันที่ 6 มกราคม 2007
จังหวัดชุงช็องเหนือ
จังหวัดชุงช็องเหนือ เป็นจังหวัดที่อยู่ทางภาคกลางของประเทศเกาหลีใต้ ได้สถานะเป็นจังหวัดเมื่อปี พ.ศ. 2439 ที่ตั้งอยู่บริเวณตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดชุงช็องเดิม ซึ่งมีขนาดเท่ากับครึ่งหนึ่งของจังหวัดชุงช็องเดิม โดยมีเมืองเอกอยู่ที่ช็องจู
ภูมิศาสตร์
จังหวัดชุงช็องเหนือเป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคโฮซอ โดยมีพรมแดนติดต่อกับจังหวัดชุงช็องใต้ทางทิศตะวันตก ทางเหนือติดกับจังหวัดคย็องกีและจังหวัดคังว็อน ทางใต้ติดกับจังหวัดช็อลลาเหนือ และทางทิศตะวันตกติดกับจังหวัดคย็องซังเหนือ จังหวัดชุงช็องเหนือเป็นเพียงจังหวัดเดียวในเกาหลีใต้ที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล โดยทั่วไปจังหวัดนี้ประกอบไปด้วยภูเขา โดยมีภูเขานอรย็อง ซึ่งเป็นภูเขาที่มีชื่อเสียงของจังหวัดซึ่งอยู่ทางตอนเหนือ ส่วนทางตะวันออกของจังหวัดก็มีภูเขาโซแบ็ก
ทรัพยากร
ผลิตผลทางการเกษตรของจังหวัดได้แก่ ข้าว ข้าวบาร์เลย์ ถั่วและมันฝรั่ง แต่จังหวัดนี้ก็มีชื่อเสียงในเรื่องโสมและยาสูบ โดยยาสูบได้นำเข้ามาจากสหรัฐในปี พ.ศ. 2455 โดยได้รับต้นพันธ์มาจากรัฐเวอร์จิเนีย

และจังหวัดนี้ยังมีแร่ธาตุมากมาย เช่น ทอง เหล็ก ถ่านหิน หินสบู่ ฟลูออไรต์ และโมลิบดีนัม ตลอดจนหินอ่อนและหินปูน ซึ่งอยู่ทางตอนเหนือของจังหวัด และการทอผ้าไหมก็ได้เป็นสิ่งที่สำคัญของจังหวัดเช่นกัน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Chungcheongbuk-do provincial government English-language home page
จังหวัดชุงช็องใต้
จังหวัดชุงช็องใต้ (หรือเรียกโดยย่อว่า ชุงนัม) เป็นจังหวัดทางภาคตะวันตกของประเทศเกาหลีใต้ โดยมีฐานะเป็นจังหวัดตั้งแต่ปี พ.ศ. 2439 โดยแยกออกมาจากทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัดชุงช็องเดิม และยังคงสภาพเป็นจังหวัดของเกาหลีจนกระทั่งมีการแบ่งเกาหลีในปี 2488 และหลังจากนั้นก็ได้เป็นส่วนหนึ่งของเกาหลีใต้ โดยมีเมืองเอกอยู่ที่แทจอน ซึ่งปัจจุบันเมืองแทจอนก็แยกออกจากจังหวัดชุงช็องใต้มาเป็นมหานคร
ชุงนัมเป็นจังหวัดที่ร่ำรวยมากที่สุดในเกาหลีใต้ โดยมีผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศในปี 2553 อยู่ที่ 47,516 ดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งถือว่ามีมาตรฐานการครอบชีพที่สูงกว่าประเทศสหรัฐอเมริกา โดยภูมิภาคนี้เป็นภูมิภาคที่มีอัตราการเจริญเติบโตเร็วที่สุดของประเทศโดยมีความเติบโตทางเศรษฐกิจเฉลี่ยอยู่ที่ 9.7% ในปี 2544-2550 และพุ่งสูงถึง 12.4% ในปี 2553 ซึ่งการเจริญเติบโตนี้เกิดจากการเปลี่ยนแปลงพื้นที่จากเกษตรกรรมไปสู่พื้นที่อุตสาหกรรมขั้นสูงในศตวรรษที่ 21
ชุงนัมเป็นจังหวัดเดียวที่อยู่นอกเขตเมืองหลวงโซลและปริมณฑลที่มีรถไฟใต้ดินโซลผ่าน โดยเป็นรถไฟใต้ดินโซล สาย 1 ซึ่งผ่านช็อนอันและอาซัน พร้อมกับโครงการหลายล้านดอลลาร์ เช่น ศูนย์กลางเมืองอันซานใหม่พร้อมกับการสร้างสถานีรถไฟโชนัน-อันซานใหม่ ซึ่งจะเชื่อมต่อระหว่างเมืองโชนัน เมืองที่ใหญ่ที่สุดในชุงนัมไปยังสถานีรถไฟโซล โดยรถไฟหัวกระสุนเคทีเอ๊กซ์ ซึ่งจะใช้เวลาน้อยกว่า 30 นาที โชนันและอันซานเป็นสองเมืองที่ตั้งอยู่ใกล้กันในจังหวัด ซึ่งเป็นที่ตั้งของตึกสูงระฟ้าเพนทาพอร์ต โดยมีจำนวน 66 ชั้นและยังเป็นศูนย์กลางของห้างสรรพสินค้าแกลรอเลีย ซึ่งออกแบบโดยสถาปนิกที่มีชื่อเสียงชาวดัตช์ เบน วาน เบอร์เคล
{| class="wikitable" style="font-size:90%;" align=center
|-
! แผนที่
! #
! ชื่อ
! ฮันกึล
! ฮันจา
! ประชากร (2013) 
! เขตการปกครองย่อย
|-
|rowspan=19| 
|----------bgcolor=lightblue
|Colspan=6 align=center|— นครใหญ่ —
|----------
|1
|ช็อนอัน
| 
| 
|584,240
|2 เขต — 4 เมือง, 8 ตำบล, 18 แขวง
|----------bgcolor=lightblue
|Colspan=6 align=center|— นคร —
|----------
|2
|อาซัน
| 
| 
|283,121
|2 เมือง, 9 ตำบล, 6 แขวง
|----------
|3
|ซอซัน
| 
| 
|163,800
|1 เมือง, 9 ตำบล, 5 แขวง
|----------
|4
|ทังจิน
| 
| 
|156,026
|2 เมือง, 9 ตำบล, 3 แขวง
|----------
|5
|คงจู
| 
| 
|116,838
|1 เมือง, 9 ตำบล, 6 แขวง
|----------
|6
|นนซัน
| 
| 
|126,086
|2 เมือง, 11 ตำ
38
|1 เมือง, 9 ตำบล, 6 แขวง
|----------
|6
|นนซัน
| 
| 
|126,086
|2 เมือง, 11 ตำบล, 2 แขวง
|----------
|7
|โพรย็อง
| 
| 
|105,355
|1 เมือง, 10 ตำบล, 5 แขวง
|----------
|8
|คเยรยง
| 
| 
|40,997
|3 ตำบล, 1 แขวง
|----------bgcolor=lightblue
|Colspan=6 align=center|— อำเภอ —
|----------
|9
|อำเภอฮงซ็อง
| 
| 
|89,174
|2 เมือง, 9 ตำบล
|----------
|10
|อำเภอเยซัน
| 
| 
|85,626
|2 เมือง, 10 ตำบล
|----------
|11
|อำเภอพูยอ
| 
| 
|72,959
|1 เมือง, 15 ตำบล
|----------
|12
|อำเภอซอช็อน
| 
| 
|58,740
|2 เมือง, 11 ตำบล
|----------
|13
|อำเภอแทอัน
| 
| 
|62,519
|2 เมือง, 6 ตำบล
|----------
|14
|อำเภอคึมซัน
| 
| 
|55,433
|1 เมือง, 9 ตำบล
|----------
|15
|อำเ
|----------
|14
|อำเภอคึมซัน
| 
| 
|55,433
|1 เมือง, 9 ตำบล
|----------
|15
|อำเภอช็องยัง
| 
| 
|32,105
|1 เมือง, 9 ตำบล
|}
จังหวัดคย็องกี
จังหวัดคย็องกี ( , ) เป็นจังหวัดที่มีประชากรมากที่สุดในเกาหลีใต้ โดยมีซูว็อนเป็นเมืองหลวงของจังหวัด กรุงโซลซึ่งเป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศตั้งอยู่ใจกลางของจังหวัดนี้ แต่มีการปกครองแยกไปจากจังหวัดคย็องกี โดยมีฐานะเป็นการปกครองระดับจังหวัดในชื่อ นครพิเศษ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2489 อินช็อน เมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 3 ก็ตั้งอยู่บริเวณอ่าวของจังหวัดคย็องกี แต่ก็มีการปกครองแยกออกไปจากจังหวัดคย็องกีเช่นเดียวกับโซล โดยมีฐานะเป็นการปกครองระดับจังหวัด ในชื่อ มหานคร ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2524 โดยสามเขตนี้ (จังหวัดคย็องกี นครพิเศษโซล และมหานครอินช็อน) มีพื้นที่รวมกัน 11,730 ตร.กม. และมีประชากรรวมกัน 22,766,850 คน (ปี พ.ศ. 2548) ถือเป็นจำนวนร้อยละ 48 ขอ
ตร.กม. และมีประชากรรวมกัน 22,766,850 คน (ปี พ.ศ. 2548) ถือเป็นจำนวนร้อยละ 48 ของประชากรทั่วทั้งเกาหลีใต้
เขตการปกครอง

จังหวัดคย็องกีแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 28 นครหรือชี (시, 市) และ 3 อำเภอหรือคุน (군, 郡) ทั้งนี้ หลายอำเภอในจังหวัดคย็องกีได้รับการยกฐานะเป็นนครอันเนื่องมาจากอิทธิพลของแผนพัฒนาเมืองใหม่ของกรุงโซล ทำให้มีนครใหญ่หลายแห่งตั้งอยู่ทางส่วนใต้ของจังหวัด

นครใหญ่

* ซูว็อน (수원시 ,水原市)
* ซ็องนัม (성남시, 城南市)
* โคยัง (고양시, 高陽市)
* ยงอิน (용인시, 龍仁市)
* พูช็อน (부천시, 富川市)
* อันซัน (안산시, 安山市)
* อันยัง (안양시, 安養市)
* นัมยังจู (남양주시, 南楊州市) 
* ฮวาซ็อง (화성시, 華城市)

นคร
* อึยจ็องบู (의정부시, 議政府市)
* ซีฮึง (시흥시, 始興市)
* พย็องแท็ก (평택시, 平澤市)
* ควังมย็อง (광명시, 光明市)
* พาจู (파주시, 坡州市)
* คุนโพ (군포시, 軍浦市)
* ควังจู(광주시, 廣州市)
* คิมโพ (김포시, 金浦市)
* อีช็อน (이천시, 利川市)
* ยังจู (양주시, 楊州市)
* คูรี (구리시, 九里市)
* โอซัน (오산시, 烏山市)
* อันซ็อง (안성시, 安城市)
* อึยวัง (의왕시, 義王市)
* ฮานัม (하남시, 河南市)
* โพช็อน (포천시, 抱川市)
* ทงดูช็อน (동두천시, 東豆川市)
* ควาช็อน (과천시, 果川市)
* ยอจู (여주시, 驪州市)

อำเภอ
* คาพย็อง (가평군, 加平郡)
* ยังพย็อง (양평군, 楊平郡)
* ย็อนช็อน (연천군, 漣川郡)

เขตการปกครองอ้างสิทธิ์
จังหวัดคย็องกียังมีพื้นที่ที่ปัจจุบันอยู่ภายใต้การควบคุมของเกาหลีเหนือ

* นครแคซ็อง (개성시, 開城市)
* อำเภอแคพุง (개풍군, 開豊郡)
* อำเภอชังดัน (장단군, 長湍郡)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* สำนักงานจังหวัดคย็องกี – ภาษาเกาหลี
* สำนักงานจังหวัดคย็องกี – ภาษาอังกฤษ
* Gyeonggi Provincial Office Blog – ภาษาอังกฤษ
* Invest in Gyeonggi Province – ภาษาอังกฤษ
* Gyeonggi Tourism Guide – ภาษาอังกฤษ 
* DMZ – ภาษาอังกฤษ
* KINTEX – ภาษาอังกฤษ
จังหวัดคย็องซังเหนือ
จังหวัดคย็องซังเหนือ (ย่อ คย็องบุก) เป็นจังหวัดที่อยู่ทางภาคตะวันออกของเกาหลีใต้ โดยมีฐานะเป็นจังหวัดเมื่อปี พ.ศ. 2439 โดยแยกออกจากพื้นที่ทางเหนือของจังหวัดคย็องซังเดิม โดยเป็นจังหวัดของเกาหลีจนกระทั่งมีการแบ่งเกาหลีในปี 2488 หลังจากนั้นก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของเกาหลีใต้

อดีตศาลากลางจังหวัดคย็องซังเหนือ ตั้งอยู่ที่เมืองแทกู แต่แทกูไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดตั้งแต่ปี 2524 โดยแทกูเป็นเมืองหลวงของจังหวัดคย็องซังตั้งแต่ก่อนปี 2439 และเป็นเมืองหลวงของจังหวัดคย็องซังเหนือระหว่างปี 2439 จนถึงปี 2524 ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2559 เมืองหลวงของจังหวัดได้ย้ายจากแทกูไปอันดง
ภูมิศาสตร์และสภาพอากาศ
จังหวัดนี้เป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคยองนัม ทางด้านทิศตะวันออกติดกับทะเลญี่ปุ่น (ทะเลตะวันออก) ทางทิศใต้ติดกับจังหวัดคย็องซังใต้ ทางด้านทิศตะวันตกติดกับจังหวัดช็อลลาเหนือและจังหวัดชุงช็องเหนือ ส่วนทางด้านทิศเหนือติดกับจังหวัดคังว็อน ในช่วงฤดูร้อน จังหวัดคย็องซังเหนืออาจจะมีอากาศร้อนมากที่สุดในเกาหลีใต้ เพราะจังหวัดนี้ล้อมรอบไปด้วยเทือกเขาขนาดใหญ่ คือ เทือกเขาแทแบกทางด้านทิศตะวันออกและเทือกเขาโซแบกทางด้านทิศตะวันตก

วัฒนธรรม
จังหวัดคย็องซังเหนือ เป็นที่ตั้งของอาณาจักรซิลลาและยังคงรักษาซึ่งวัฒนธรรมโบราณนี้ไว้ ศิลปิน ผู้นำทางการเมืองและนักวิชาการหลายคนนั้นก็เป็นบุคคลที่มาจากจังหวัดนี้
จังหวัดพี่น้อง
* แคว้นอาลซัส ฝรั่งเศส
* รัฐโอไฮโอ สหรัฐอเมริกา
* ดินแดนปรีมอร์สกี รัสเซีย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*Gyeongsangbuk-do provincial government in English
* Alsace/Gyeongsangbuk-do