SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
โมทีฟ (วงดนตรี)
โมทีฟ ( ) เป็นวงดนตรีสัญชาติไทยในค่าย อาร์เอส โปรโมชั่น จากการคว้ารางวัลที่ 2 จากการประกวดในระดับประเทศจากเวที สตาร์ ชาเลนจ์ ปี พ.ศ. 2543 มีเพลงที่เป็นที่รู้จักคือ อกข้างซ้าย
ประวัติ
วงดนตรีที่สามารถคว้ารางวัลที่ 2 จากการประกวดในระดับประเทศจากเวทีพานาโซนิค สตาร์ ชาเลนจ์ ปี พ.ศ. 2543 ทำให้พวกเขา ประกาศิต ต้าร์ อาร์ต ยอด โก ได้มีโอกาสมาร่วมงานและออกผลงานเพลงชุดแรก โมทีฟ กับอาร์เอส.ฯ
ประกาศิต ต้าร์ อาร์ต ยอด รู้จักกันตั้งแต่ตอนปี 1 ทั้งหมดเจอกันที่สถาบันราชภัฏสวนสุนันทา แต่ช่วงนั้น ประกาศิตและยอดอยู่คนละวงกับ ต้าร์และอาร์ต แต่ก็มีโอกาสเจอะเจอกันตลอด ทั้ง 4 คนมารวมตัวกันตอนช่วงปี 2 โดย ประกาศิต ร้องนำ, ต้าร์ เล่นกลอง, ยอดและอาร์ตเล่นกีต้าร์ ยังขาดมือเบส เลยชวน โก ที่เป็นรุ่นน้องมาร่วมวงด้วย และก่อเกิดเป็นวง โมทีฟ

ผลงานอัลบั้ม

โมทีฟ มันคือความมัน (5 มกราคม พ.ศ. 2544)
* อกข้างซ้าย
* โก๋หลังไมค์
* คนนอกใจ
* อารมณ์ค้าง
* ในอ้อมกอดเขา
* มนุษย์เกาเหลา
* อยากได้ทั้งใจ
* เฮ้ย!ปะจะ
* สนิมในใจ
* ตัวอะไร

2 Fat (7 มกราคม พ.ศ. 2546)
* ฉันเกลียดเธอ
* เชื้อใจ
* มันเข้าไส้
* ติดอยู่ที่ปาก
* เหนือฉัน
* นกที่พร้อมจะบิน
* ในคืนหนึ่ง
* ยืนยัน..ไม่ยอม
* อย่างแรง
* หลับให้สบาย

โปรดิวเซอร์ : วรวิทย์ แสงสีดา (แบน)

Rock Blood (13 มกราคม พ.ศ. 2548)

* Rock Is My Life
* เลือดเข้าตา
* พรุ่งนี้
* ขวาร้าย ซ้ายดี
* จบกันดีดี
* ลูกผู้ชาย
* จะเอายังไง
* อยากให้รู้
* ถือว่าเคยรักกัน
* แทงข้างหลัง

โปรดิวเซอร์ : ปฐมพงศ์ สมบัติพิบูลย์ (โป่ง หินเหล็กไฟ)

อัลบั้มที่4

Reborn (พ.ศ. 2550)
* เกลียด
* ของมีค่า
* Go On
* ยังไม่ลืม (แฟนเก่า)
* พ่อ
* เกลียด (Backing track)
* ของมีค่า (Backing track)

หมายเหตุ : อัลบั้มนี้วงโมทีฟได้ค่าย Plinn Records มาจัดการดูแลและเปลี่ยนมือกีต้าร์ "กรกช สีปากดี (ตานุ๊ก)" มาทำหน้าที่แทนคนเก่า

ปัจจุบัน Motif (โมทีฟ) อยู่ภายใต้สังกัด Khaosan Entertainment ตั้งแต่ปี 2563 จนถึงปัจจุบัน ได้ปล่อย Single ดังอย่าง "ไม่เหลืออะไรให้ถาม" ซึ่งส่งผลให้พวกเขามีกระแสขึ้นมาอีกครั้ง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
ซัมเมอร์สต๊อป
ซัมเมอร์สต๊อป ( ) เป็นวงดนตรีแนวป๊อป สัญชาติไทย สังกัดค่ายสมอลล์รูม

ประวัติ
จากการเริ่มต้นของสองพี่น้องฝาแฝด "เอิง-เอย" ที่ร่วมเล่นดนตรีด้วยกันตั้งแต่สมัยมัธยม ผ่านเวทีการแสดงและการประกวดตั้งแต่ในรั้วโรงเรียนไปถึงระดับภูมิภาค เมื่อเวลาพ้นผ่าน ทั้งสองต้องแยกกันไปเรียนต่อคนละมหาวิทยาลัย แต่ความฝันความตั้งใจทางด้านงานเพลงก็ไม่ลดละ “เอิง” ได้เข้าร่วมชมรม TU Folksong และได้เจอกับ "แมว" ก็ร่วมก่อตั้งวงขึ้น พร้อมกับ "โดม" รุ่นน้องที่ TU Folksong ที่เข้ามาสมทบในฐานะมือกลองประจำวง หลังจากนั้นก็ได้เข้ามาอยู่ในค่ายเพลง “สมอลล์รูม” ในชื่อวง SUMMER STOP
สมาชิก
* ดนุพรรษ์ ยาท้วม (เอิง) - ร้องนำ, กีตาร์
*ธนพรรษ์ ยาท้วม (เอย) - ร้องนำ, กีตาร์
* วัฒน์สุ สิทธิปิยะสกุล (แมว) - ซินธิไซเซอร์
* ธิติภัทร รวมทรัพย์ (โดม) - กลอง

ผลงาน
ซิงเกิ้ล
พ.ศ. 2555
*19 ต.ค. 2555 SUMMER STOP - อยากฟัง [official single]
*12 ธ.ค. 2555 SUMMER STOP - อยากฟัง [Alternate Version]

พ.ศ. 2556
*18 เม.ย. 2556 SUMMER STOP - รักษาสัญญา [Official Audio]
*5 มิ.ย. 2556 SUMMER STOP - รักษาสัญญา [Official Music Video]

พ.ศ. 2557
*26 ส.ค. 2557 SUMMER STOP - ไม่เปลี่ยน (YOU AND ME)

พ.ศ. 2558
*28 เม.ย. 2558 SUMMER STOP - เราเคยรักกัน | FREEZE
* 9 ก.ค. 2558 SUMMER STOP - อยากให้เป็นอย่างนี้ทุกวัน l EVERY RAINY DAY
อัลบั้ม
พ.ศ. 2560
* 9 มิ.ย. 2560 FREEZE (ประกอบด้วยเพลงทั้งหมด 16 เพลง รวมทั้งเพลง "ไม่เปลี่ยน",​ "เราเคยรักกัน" และ "อยากให้เป็นอย่างนี้ทุกวัน" ซึ่งได้ปล่อยออกมาก่อนหน้านี้แล้ว)
*# เจอหน่อย (Journey)
*# ปล่อยมือ (Wish You)
*# เราเคยรักกัน (Freeze)
*# แค่อยู่ด้วยกัน (Chill)
*# สมุดคู่มือ (Manual)
*# อยากให้เป็นอย่างนี้ทุกวัน (Every Rainy Day)
*# ในหน้าต่าง (When The Wind Blows)
*# เงื่อนไข (Longer)
*# ตกตะกอน (Realized)
*# เหวี่ยง (Depression)
*# ไม่เปลี่ยน (You And Me)
*# เธอได้ยินแล้วใช่ไหม (Whispering)
*# ไปต่อ (To Be Continued)
*# เพื่อนใจ (Exfriend)
*# ดวงจันทร์ (Moon)
*# uooW (Hidden Track)

ผลงานเพลงอื่นๆ
SINGLE
พ.ศ. 2556
*เพลง รักต้องสู้ (OST.Carabao The Series / คาราบาว เดอะ ซีรีส์)
พ.ศ. 2557
*เพลง มนต์เพลงคาราบาว (OST.Carabao The Series / คาราบาว เดอะ ซีรีส์)

แหล่งข้อมูลอื่น
* เฟซบุ๊กของซัมเมอร์ สต็อป 
* เว็บไซต์ของสมอลล์รูม
วัดขุนคง
วัดขุนคง เป็นวัดเก่าแก่ ตั้งอยู่หมู่ที่ 5 บ้านขุนคง ตำบลขุนคง อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่ เป็นโบราณสถาน ลำดับ 003640

ประวัติ
วัดขุนคง เดิมเป็นวัดร้างชื่อว่าวัดบ้านหง และต่อมาในยุคพระเจ้ากาวิละ ช่วงยุคเก็บผ้าใส่ซ้าเก็บผ้าใส่เมือง พระองค์ได้นำพวกละว้า จากอำเภอสันป่าตอง มาอยู่ที่หมู่บ้านร้างหมู่บ้านหง โดยมีผู้นำหมู่บ้านคือ ปู่ขุนคง ได้นำชาวบ้านมาพัฒนาสร้างหมู่บ้านขึ้น พร้อมบูรณะวัดร้างบ้านหงและเปลี่ยนชื่อเป็น วัดขุนคงหลวง ตามชื่อผู้นำหมู่บ้าน

อ้างอิง
จังหวัดคั้ญฮหว่า
คั้ญฮหว่า ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่ในภาคชายฝั่งตอนกลางใต้ มีประชากรประมาณ 1,066,300 คน และครอบคลุมพื้นที่ 5,197 ตารางกิโลเมตร เมืองหลักคือญาจาง จังหวัดคั้ญฮหว่าเป็นที่พักตากอากาศของสมเด็จพระจักรพรรดิบ๋าว ดั่ย, สถาบันปาสเตอร์ที่ญาจาง, สถาบันสมุทรศาสตร์, สถาบันวัคซีนและสารชีวภาพ และเคยเป็นที่ตั้งกองบัญชาการกองกำลังพิเศษของกองทัพสหรัฐ ("กรีนเบอเรต์") ระหว่างสงครามเวียดนามในปลายคริสต์ทศวรรษ 1950 และคริสต์ทศวรรษ 1960 ช่วงปลายเดือน ท่าเรืออ่าวกามซัญเป็นสถานที่ที่ดีที่สุดสำหรับฐานเรือดำน้ำในประเทศเวียดนาม วัดโบราณแห่งหนึ่งของอาณาจักรจามปาตั้งอยู่ทางทิศเหนือของญาจาง
ภูมิศาสตร์
จังหวัดคั้ญฮหว่ามีพื้นที่ 5.197 ตารางกิโลเมตร พิกัดทางภูมิศาสตร์อยู่ระหว่าง 108°40’33" ถึง 109°27’55" ตะวันออก และ 11°42’50" ถึง 12°52’15" เหนือ

เขตการปกครอง
จังหวัดคั้ญฮหว่าแบ่งออกเป็น 9 เขตการปกครองระดับอำเภอ ประกอบด้วย 6 อำเภอ, 1 เมืองระดับอำเภอ และ 2 นครภายใต้จังหวัด ดังนี้

* 6 อำเภอ
** กามเลิม
** เซียนคัญ
** คั้ญเซิน
** คั้ญหวิญ
** เจื่องซา (หรือที่เรียกกันว่าหมู่เกาะสแปรตลี) 
** หวั่นนิญ
* 1 เมืองระดับอำเภอ
** นิญฮหว่า (เพิ่งยกฐานะจากอำเภอกลายเป็นเมืองระดับอำเภอ)
* 2 นครภายใต้จังหวัด
** กามซัญ
** ญาจาง (เมืองศูนย์กลางการปกครองของจังหวัด)
เขตการปกครองระดับอำเภอเหล่านี้แบ่งย่อยออกเป็นเขตการปกครองระดับตำบล ซึ่งประกอบด้วย 6 เมืองระดับตำบล, 99 ตำบล และ 35 แขวง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์จังหวัดคั้ญฮหว่า
วัดชมภูพล
วัดชมภูพล เป็นวัดในพระพุทธศาสนา สังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่ที่ตำบลหนองปลาหมอ อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี เป็นวัดที่มีความสำคัญในฐานะเป็นศูนย์กลางของชาวพุทธในบริเวณตำบลหนองปลาหมอ

ประวัติ
ความเป็นมาของวัด เป็นชื่อนามสกุลของผู้ที่ถวายที่ดินสร้างวัดครั้งแรก จำนวน 9 ไร่ คือ นายรอด นางจวน ชมภูพล พร้อมทั้งถวายปัจจัยจำนวนหนึ่งและชาวบ้านบ่อเจ๊ก ประมาณ 60 หลังคาเรือนช่วยกันสร้างวัดด้วยกำลังกายและกำลังทรัพย์ จนกระทั่งทางราชการได้ประกาศเป็นวัดพัฒนาที่มีผลงานดีเด่นอีกด้วย

วัดชมภูพล ตั้งเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2513 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2517 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 25 เมตร ยาง 40 เมตร
เจ้าอาวาส
เจ้าอาวาสที่ปกครองวัดสืบต่อกันมาเท่าที่ทราบนามของวัดชมภูพลจากอดีตจนถึงปัจจุบันมีดังนี้
* พระล้วน เตชพโล
* พระไหล กลฺยาโณ
* พระวุ่น รตนวณฺโณ
* พระครูสุพัฒน์วรกิจ พ.ศ. 2509 ถึงปัจจุบัน

ศาสนาสถานในวัด
* 1) อุโบสถ
* 2) ศาลาการเปรียญ
* 3) ศาลาอเนกประสงค์
* 4) หอสวดมนต์
* 5) กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง
* 6) กุฎิเจ้าอาวาส
* 7) สำนักงานเจ้าคณะตำบลหนองปลาหมอ
* 8) ห้องสุขา
* 9) แท๊งน้ำ
* 10) กำแพงรอบบริเวณวัด 2 ชั้น
* 11) วิหารหลวงพ่อสด
* 12) ศาลาปฏิบัติธรรม
* 13) โรงแสดงวิถีชีวิตชาวพื้นบ้าน
กิจกรรมในวัด
* จัดปริวาสกรรมประจำทุกปี
* วันสำคัญทางพระพุทธศาสนา เช่น วันวิสาขบูชา วันมาฆบูชา วันอาสาฬหบูชา วันเข้าพรรษา วันออกพรรษา และวันสำคัญอื่นๆ เป็นต้น
* ลงอุโบสถทุกวันพระ 14 และ15 ค่ำ

อ้างอิง
วัดคอกช้างเผือก
วัดคอกช้างเผือก ตำบลไชยราช อำเภอบางสะพานน้อย จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เป็นชนิดวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย
ประวัติ
วัดคอกช้างเผือก ประมาณปี พ.ศ 2509 - 2510 สถานที่แห่งนี้ยังเป็นป่าดงดิบสมบูรณ์ ได้มีผู้ที่ทำคอกช้าง ณ บริเวณฐานป่าไม้ที่ตั้งอยู่ปัจจุบันและมีช้างมาเข้าคอก ควาญช้างสามารถจับได้ 1 เชือก ผู้ชำนาญทางด้านดูลักษณะช้างเห็นแล้วจึงทราบว่าเป็นช้างเผือก มีบารมีสูงไม่คู่ควรที่ประชาชนทั่วไปจะสามารถเลี้ยงได้ จึงนำช้างมอบให้ทางเจ้าเมืองผู้มีอำนาจเพื่อถวายให้พระเจ้าแผ่นดิน ที่ดินบริเวณแห่งนี้ชาวบ้านจึงเรียกว่า คอกอ้ายเผือก ตลอดมาจนเดี๋ยวนี้ จนถึงปี พ.ศ. 2521 ได้เริ่งสร้างสำนักสงฆ์ขึ้นจึงได้ตั้งชื่อตามสถานท่ตั้งที่พักสงฆ์ว่า ที่พักสงฆ์คอกอ้ายเผือก ภายหลังได้ตั้งเป็นวัด จึงเปลี่ยนชื่อมาเป็นวัดคอกช้างเผือก
ลำดับเจ้าอาวาสและหัวหน้าที่พักสงฆ์
{| border="1" cellpadding="4" cellspacing="1" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; text-align:center; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
| colspan=7 bgcolor=#e0951d| ลำดับเจ้าอาวาส 
|- style="background:#cccccc"
! width="20"| ลำดับที่|| width="225"| รายนาม/สมณศักดิ์ || width="80"| เริ่มวาระ|| width="80"| สิ้นสุดวาระ || หมายเหตุ
|-
|1||พระอาจารย์ผิน|| พ.ศ. 2521 || พ.ศ. 2522 || align=left| 
|-
|2||พระอาจารย์เฉลียว|| พ.ศ. 2523 || พ.ศ. 2524 || align=left| 
|-
|3||พระอาจารย์เฉย||พ.ศ. 2524 || พ.ศ. 2526 || align=left| 
|-
|4||พระอาจารย์ชื่น|| พ.ศ. 2526 || พ.ศ. 2528 ||
|| พ.ศ. 2526 || align=left| 
|-
|4||พระอาจารย์ชื่น|| พ.ศ. 2526 || พ.ศ. 2528 || align=left|
|-
|5||พระอาจารย์พร|| พ.ศ. 2528 || พ.ศ. 2531 || align=left| 
|-
|6||พระอาจารย์หล้า รกจิตฺโต||พ.ศ. 2531 || พ.ศ. 2546 || align=left|
|-
|7||พระอาจารย์สมพู|| พ.ศ. 2546 || พ.ศ. 2548 || align=left| 
|-
|8||พระอาจารย์อำพล เปสโล||พ.ศ. 2549 || พ.ศ. 2550 || align=left| 
|- 
|9 || พระอธิการมนัส สจฺจญาโณ ||พ.ศ. 2551 || - || align=left|ปัจจุบัน
|}
จังหวัดนิญถ่วน
นิญถ่วน ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศเวียดนามในอดีต ตั้งอยู่ในภูมิภาคชายฝั่งตอนกลางใต้ของประเทศเวียดนาม (บางครั้งถือเป็นส่วนหนึ่งของภาคตะวันออกเฉียงใต้)

เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2025 จังหวัดนิญถ่วนได้ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดคั้ญฮหว่า

เขตการปกครอง
จังหวัดนิญถ่วนประกอบด้วยนครประจำจังหวัด 1 นคร (ฟานซาง-ท้าปจ่าม) และอำเภอ 7 อำเภอ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*เว็บไซต์จังหวัดนิญถ่วน 
*Management and Capacity Development Unit of Water Resources and Services Ninh Thuan
จังหวัดบิ่ญถ่วน
บิ่ญถ่วน ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศเวียดนามในอดีต ตั้งอยู่ในภูมิภาคชายฝั่งตอนกลางใต้ของประเทศเวียดนาม ไม่ไกลจากนครโฮจิมินห์ บางครั้งได้รับการจัดให้เป็นส่วนหนึ่งของภาคตะวันออกเฉียงใต้ บิ่ญถ่วนเป็นจังหวัดที่มีชื่อเสียงด้านทิวทัศน์และชายหาด นอกจากนี้ยังมีสถานที่ที่มีความสำคัญทางโบราณคดีอีกจำนวนหนึ่ง

เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2025 จังหวัดบิ่ญถ่วนได้ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดเลิมด่ง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการจังหวัดบิ่ญถ่วน 
* เว็บไซต์ข่าวท้องถิ่นจังหวัดบิ่ญถ่วน
จังหวัดหวิญฟุก
หวิญฟุก ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งในดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดงทางภาคเหนือของประเทศเวียดนามในอดีต ใน ค.ศ. 2019 มีประชากร 1,151,154 คน

เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2025 จังหวัดหวิญฟุกได้ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดฟู้เถาะ

เขตการปกครอง
จังหวัดหวิญฟุกแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 2 นครและ 7 อำเภอ ได้แก่
{| class="wikitable sortable"
|-
! width="150" | ชื่อภาษาไทย !! width="150" | ชื่อภาษาเวียดนาม !! width="60" | ประชากร (ค.ศ. 2019)
|-
| นครหวิญเอียน || || 119,128
|-
| นครฟุกเอียน || || 106,002
|-
| อำเภอซงโล || || 98,738
|-
| อำเภอตามเซือง || || 114,391
|-
| อำเภอตามด๋าว || || 83,931
|-
| อำเภอบิ่ญเซวียน || || 131,013
|-
| อำเภอหวิญเตื่อง || || 205,345
|-
| อำเภอเหลิปถัก || || 136,150
|-
| อำเภอเอียนหลัก || || 156,456
|}

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการจังหวัดหวิญฟุก
วัดศรีชมภู
วัดศรีชมภู เป็นวัดในพระพุทธศาสนา สังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่ที่ตำบลหน้าเมือง อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี เป็นวัดที่มีความสำคัญในฐานะเป็นศูนย์กลางของชาวพุทธในบริเวณตำบลหน้าเมือง วัดศรีชมภูตั้งเมื่อ ปี พ.ศ. 2423

เจ้าอาวาส
มีเจ้าอาวาสนับแต่ก่อตั้งวัดมาจำนวน 7 รูป
ศาสนาสถานในวัด
*1) อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 25.70 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2496 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย หน้าบันทองลายไทยเทพพนม ซุ้มหน้าต่างลายไทย ปูชนียวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถ 1 องค์ พร้อมพระอัครสาวก
*2) ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
*3) หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 เป็นอาคารไม้ 2 ชั้น
*4) กุฏิสงฆ์ จำนวน 4 หลัง เป็นอาคารไม้ 1 หลัง ครึ่งตึกไม้ 2 หลัง และตึก 1 หลัง
*5) วิหาร 1 หลัง รูป 8 เหลี่ยม เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก นอกจากนี้ยังมี พระพุทธรูปปั้นปางพระศรีอารีย์ขนาดตักกว้าง 4.12 เมตร ยาว 4.32 เมตร ราษฎรในหมู่บ้านเรียก “หลวงพ่อโต”
*6) วิหารพระครูอุ
กว้าง 4.12 เมตร ยาว 4.32 เมตร ราษฎรในหมู่บ้านเรียก “หลวงพ่อโต”
*6) วิหารพระครูอุดมสุตกิจ
*7) หอพระไตรปิฎกกลางน้ำ เป็นหอโบราณ 
*8) พลับพลาจตุรมุขประดิษฐานพระบรมรูปพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวตำหนักรัชกาลที่ 5
*9) ฌาปนสถาน
*10) หอระฆัง 
*11) พิพิธภัณฑ์เรือนไทยไม้แฝดคู่
*12) ห้องน้ำห้องสุขา
*13) ศาลาเจ้าแม่ตะเคียนทอง 1 หลัง
*14) ศาลาท่าน้ำ 2 หลัง
*15) หอกระจายเสียง
*16) ถังเก็บน้ำวัดปราโมทย์
*17) ศาลาปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดสมุทรสงครามแห่งที่ 14
*18) กำแพงวัด
*19) ที่ก่อสร้างพระองค์โต
*20) แผนกวัตถุมงคลของวัด
*21) พระประธานอุโบสถ์ “พระอินทร์ประเสริฐ” อายุ 300 กว่าปี
กิจกรรมในวัด
กิจกรรมตามโอกาสวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา
*1) วันปีใหม่
*2) วันสงกรานต์
*3) เวียนเทียนวันคัญทางพระพุทธศาสนา เช่น วันวิสาขบูชา วันมาฆบูชา และวันอาสาฬหบูชา
*4) วันเฉลิมพระชนมพรรษา 12 สิงหา และ 5 ธันวาคม ทุกปี
*5) วันทำบุญอดีตเจ้าอาวาส
*6) งานประจำปีปิดทองหลวงพ่อโต
*7) งานทำบุญตักบาตร รักษาศีล ทุกวันพระ 8, 14 และ 15 ค่ำ ตลอดปี
*8) วันลอยกระทง

อ้างอิง
จังหวัดลายเจิว
จังหวัดลายเจิว ( ) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนาม จังหวัดลายเจิวเป็นที่มีประชากรเบาบางมากที่สุดในเวียดนาม มีพรมแดนกับประเทศจีน ครั้งหนึ่งเคยเป็นรัฐกึ่งอิสระไทขาวหรือที่เรียกว่า "สิบสองจุไท" แต่ถูกยืดครองโดยฝรั่งเศสในยุคอินโดจีนฝรั่งเศสใน พ.ศ. 2423 ต่อมาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของประเทศเวียดนามใน พ.ศ. 2497 ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่การปกครองตนเองภาคตะวันตกเฉียงเหนือของสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนามหรือประเทศเวียดนามเหนือ ใน พ.ศ. 2498 - พ.ศ. 2518 เมื่อจังหวัดลายเจิวที่ได้รับการจัดตั้งขึ้น จังหวัดเดี่ยนเบียนได้รับการแบ่งแยกจากลายเจิวใน พ.ศ. 2547

ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดลายเจิวมีประชากร 460,196 คน
เขตการปกครอง
จังหวัดลายเจิวแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 นครและ 7 อำเภอ ได้แก่

{| class="wikitable sortable"
|-
! width="150" | ชื่อภาษาไทย !! width="150" | ชื่อภาษาเวียดนาม !! width="60" | ประชากร (ค.ศ. 2019)
|-
| นครลายเจิว || || 41,771
|-
| อำเภอตามเดื่อง || || 56,079
|-
| อำเภอเตินเวียน || || 58,104
|-
| อำเภอทานเวียน || || 67,550
|-
| อำเภอฟ็องโถ || || 79,645
|-
| อำเภอสี่นโห่ || || 83,643
|-
| อำเภอเหนิ่มหญู่น || || 27,261
|-
| อำเภอเหมื่องแต่ || || 46,143
|}

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
จังหวัดหล่าวกาย
หล่าวกาย ( ) เป็นจังหวัดในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนามซึ่งมีลักษณะภูมิประเทศเป็นภูเขา มีพรมแดนติดกับมณฑลยูนนานของประเทศจีน จังหวัดครอบคลุมพื้นที่ 6,383.9 ตารางกิโลเมตร และใน ค.ศ. 2019 มีประชากร 730,420 คน
หล่าวกายและซาปาเป็นสองเมืองสำคัญในจังหวัดบริเวณชายแดนกับประเทศจีน เมืองแรกเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะจุดทำการค้าที่สำคัญ ส่วนเมืองหลังเป็นเมืองภูเขาที่มีชื่อเสียงด้านการท่องเที่ยวในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ หล่าวกายยังเป็นเมืองหลักของจังหวัดหล่าวกาย และมีชายแดนติดกับเมืองเหอโข่วในมณฑลยูนนานของจีน เมืองชายแดนแห่งนี้ถูกปิดหลังจากเวียดนามทำสงครามกับจีนใน พ.ศ. 2522 ตั้งแต่เปิดใหม่ใน พ.ศ. 2536 ก็ได้กลายเป็นศูนย์กลางการท่องเที่ยวที่สำคัญระหว่างฮานอย ซาปา และคุนหมิง (จีน) และเป็นที่รู้จักในฐานะ "ราชินีแห่งภูเขา"

จังหวัดหล่าวกายเต็มไปด้วยสถานที่ทางประวัติศาสตร์ ถ้ำธรรมชาติ และผลิตภัณฑ์ทางการเกษตร เช่น พลัมจากอำเภอบั๊กห่า
ในการสำรวจพื้นที่ในปี พ.ศ. 2472 พบว่าพืชและสัตว์ที่บันทึกโดยนักชีววิทยาชาวฝรั่งเศส (ซึ่งติดตามทีโอดอร์ โรสเวลต์) เป็นสิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่นของภาคเหนือของเวียดนาม

เขตการปกครอง
จังหวัดหล่าวกายแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 นครและ 8 อำเภอ ได้แก่
{| class="wikitable sortable"
|-
! width="150" | ชื่อภาษาไทย !! width="150" | ชื่อภาษาเวียดนาม !! width="60" | ประชากร (ค.ศ. 2019)
|-
| นครหล่าวกาย || || 127,854
|-
| อำเภอซาปา || || 65,695
|-
| อำเภอซีมากาย || || 37,490
|-
| อำเภอบั๊กห่า || || 65,338
|-
| อำเภอบ๊าตซ้าต || || 82,733
|-
| อำเภอบ๋าวทั้ง || || 112,897
|-
| อำเภอบ๋าวเอียน || || 85,564
|-
| อำเภอวันบ่าน || || 89,167
|-
| อำเภอเหมื่องเคือง || || 63,682
|}

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการจังหวัดหล่าวกาย
จังหวัดกาวบั่ง
กาวบั่ง ( ) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนาม มีพรมแดนติดกับจังหวัดห่าซาง จังหวัดเตวียนกวาง จังหวัดบั๊กกั่น และจังหวัดหลั่งเซิน ภายในประเทศเวียดนาม นอกจากนี้ยังมีพรมแดนระหว่างประเทศร่วมกันกับเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วงของประเทศจีน จังหวัดครอบคลุมพื้นที่ 6,724.6 ตารางกิโลเมตร และใน ค.ศ. 2019 มีประชากร 530,341 คน

เขตการปกครอง
จังหวัดกาวบั่งแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 นครและ 12 อำเภอ ได้แก่
{| class="wikitable sortable"
|-
! width="150" | ชื่อภาษาไทย !! width="150" | ชื่อภาษาเวียดนาม !! width="60" | ประชากร (ค.ศ. 2019)
|-
| นครกาวบั่ง || || 73,549
|-
| อำเภอกว๋างเวียน || || 38,078
|-
| อำเภอเงวียนบิ่ญ || || 39,654
|-
| อำเภอจ่าหลิญ || || 21,746
|-
| อำเภอจุ่งคั้ญ || || 48,955
|-
| อำเภอถักอาน || || 29,820
|-
| อำเภอทงนง || || 23,884
|-
| อำเภอบ๋าวเลิม || || 65,025
|-
| อำเภอบ๋าวหลัก || || 54,420
|-
| อำเภอฝุกฮหว่า || || 22,852
|-
| อำเภอหะลาง || || 25,439
|-
| อำเภอห่ากว๋าง || || 34,157
|-
| อำเภอฮหว่าอาน || || 52,762
|}

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการจังหวัดกาวบั่ง
เลมอน ป๊อป
เลมอน ป๊อป วงดูโอ้ภายใต้สังกัดรถไฟดนตรี มีผลงานแรกเมื่อปี พ.ศ. 2545 คืออัลบั้ม "Lemon pop"
ประวัติ
เลมอน ป๊อป (อังกฤษ: Lemon pop) เป็นวงดนตรีดูโอภายใต้สังกัด รถไฟดนตรี ประกอบสมาชิกสองคนคือ "ปุณ - ปุณณี ยันตรกิจ" และ "ป๋วย - ณัฐวดี ตั้งพานิชดี" เริ่มมีผลงานเพลงช่วงปี พ.ศ. 2545 กับอัลบั้มชุดแรกคือ "Lemon pop" มีเพลงฮิตอย่างเช่น งอมแงม หวั่นไหว และโอกาสสุดท้าย

ต่อมาในปี พ.ศ. 2546 มีอัลบั้มชุดที่สองคือ "Lemon pop Ordinary" มีเพลงเปิดตัวคือเพลง แรงจูงใจ และเพลง ไม่รู้ก็ต้องรู้
หลังจากทั้งคู่ไม่ได้มีผลงานด้วยกันแล้ว ปัจจุบัน ปุณ ปุณณี เป็นครูสอนร้องเพลงชาวไทย ส่วนป๋วย ณัฐวดี เป็นผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์ของอโกดา บริษัทผู้ให้บริการเว็บไซต์สำรองห้องพักที่พักออนไลน์ชั้นนำของเอเชียและเป็นส่วนหนึ่งของเครือ Priceline.com (Nasdaq: PCLN)
สมาชิก
{| class="wikitable"
!align="left" width="300px"|ชื่อ-นามสกุล
!align="left" width="100px"|ชื่อเล่น
!align="left" width="300px"|เชื้อชาติ
!align="left" width="400px"|วันเกิด
!align="left" width="400px"|การศึกษา
|-
| align="center"|ปุณณี ยันตรกิจ
| align="center"|ปุณ
| align="center"|ไทย 
| align="center"| 
| align="center"|ปริญญาตรี มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต
|-
| align="center"|ณฐวดี ตั้งพานิชดี 
| align="center"|ป๋วย
| align="center"|ไทย 
| align="center"| 
| align="center"|ปริญญาตรี ประเทศออสเตรเลีย, ปริญญาโท จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
|}
ผลงาน
อัลบั้ม "Lemon pop" (พ.ศ. 2545)
อัลบั้ม "Ordinary" (พ.ศ. 2546)
{| class="wikitable"
|-
!ปี
!ปกอัลบั้ม
!ชื่ออัลบั้ม
!รายชื่อเพลง
|-
| 2545
| 
| Lemon pop (เลมอน ป๊อป)
* วางจำหน่าย: 22 มกราคม พ.ศ. 2545
* สังกัด: รถไฟดนตรี
* รูปแบบ: ซีดี, เทป
|
# งอมแงม
# หวั่นไหว
# โอกาสสุดท้าย
# ของขวัญ
# ไม้ยมก
# A B C
# โชคดีที่รู้ก่อน
# โกรธตัวเอง
# จะผอมให้ดู
# จะไปวัด
|-
| 2547
| 
| Ordinary (ออดิแนรี่)
* วางจำหน่าย: 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2546
* สังกัด: รถไฟดนตรี
* รูปแบบ: ซีดี, เทป
|
# เกิดช้าไป
# เปลี่ยนเป็นคนละคน
# ไปที่ชอบ
# ไม่ได้หรอก
# ไม่รู้ก็ต้องรู้
# แรงจูงใจ
# สัญญานะ
# หัวใจไม่แข็งแรง
# ให้กันได้ไหม
# อึ้งกิมกี่
|-
|}

อ้างอิง
* รถไฟดนตรี
ซิกตี้ไมล์
ซิกตี้ไมล์ ( ) เป็นวงดนตรีสัญชาติไทยจากจังหวัดเชียงใหม่ และเป็นเจ้าของบทเพลง "หากฉันตาย" ที่มีชื่อเสียง

สมาชิก
* ฟลุค - บัณฑิต ตันสุชาติ (ร้องนำ)
* เบิ้ม - ศุภโชค เชื้อเมืองพาน (กีต้าร์)
* พีช - นิตยะ มณีวงศ์ (คีย์บอร์ด)
* ดม - อุดมศักดิ์ คุณยศยิ่ง (เบส)
* บีม - ณัฐดนัย สูงปานเขา (กลอง)

ผลงานเพลง
Blacksheep 8 - The Season Finale (พ.ศ. 2553)
* คำว่าเสียใจ
* สบายกว่า
* เวทมนตร์
* น่ารักเกินไป
* ยินดียินดี

The First Miles (พ.ศ. 2554)
* จักรวาล (Universe)
* ทดเวลา
* เวลาดีดี
* ไม่คิดไม่ฝัน
* Time Machine
* ใจร้าย
* It's Me
* เวทมนตร์ (Bonus Tracks)
* คำว่าเสียใจ (Bonus Tracks)
Milestone (พ.ศ. 2557)
* Star
* ยิ่งห้ามยิ่งยุ
* หากฉันตาย
* เกินคำบรรยาย
* คำขอร้อง
* Lady Killer

Warp (พ.ศ. 2561)
* ครั้งแรก
* หูเบา
* ร้องไห้จนไม่มีน้ำตา
* อย่าทำให้ฉันกลายเป็นคนไม่ดี
* เหงา
* มันไม่ง่าย
* ผิดที่ฉัน
* จากคนหวังดี
* คนคิดจะไป
* Memory (Demo Version)

ผลงานเพลงประกอบละครโทรทัศน์
* รักของเธอจริงไหม (Ost.ไฟล้างไฟ)
* หัวใจซื้อไม่ได้ (Ost.เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ)
* คนนี้ (Ost.คงกระพันนารี)
* ไม่มีนิยาม (Ost.เตียงนางไม้)

ผลงานพิธีกร
 ออนไลน์ 
* พ.ศ. 2561 : - ทางช่อง YouTube:Sixty Miles Channel

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เฟซบุ๊ค
จังหวัดห่าซาง
ห่าซาง ( ) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนามในอดีต ถือเป็นจุดเหนือสุดของประเทศโดยมีพรมแดนร่วมกับมณฑลยูนนานทางตอนใต้ของประเทศจีน จึงเป็นที่รู้จักในฐานะเขตแดนสุดท้ายของเวียดนาม จังหวัดห่าซางครอบคลุมพื้นที่ 7,945.8 ตารางกิโลเมตร ณ ปี พ.ศ. 2551 มีประชากรประมาณ 705,100 คน

เมืองหลักของจังหวัดมีชื่อว่าห่าซางเช่นกัน มีทางหลวงหมายเลข 2 เป็นเส้นทางเชื่อมโยงกับเมืองอื่น และอยู่ห่างจากกรุงฮานอย 320 กิโลเมตร จุดข้ามพรมแดนอยู่ที่ทัญถวี ห่างจากเมืองหลักห่าซางออกไป 25 กิโลเมตร ห่าซางเป็นหนึ่งในจังหวัดที่ยากจนที่สุดของประเทศ เนื่องจากมีภูมิประเทศเป็นภูเขาซึ่งมีศักยภาพต่อการพัฒนาด้านการเกษตรน้อยมาก
จังหวัดห่าซางมีพรมแดนติดกับจีนยาว 270 กิโลเมตร (170 ไมล์) ประตูชายแดนมีชื่อว่า ทัญถวี นอกจากนี้ยังมีประตูที่เล็กกว่าอีกสามประตูคือ ฟ้อบ๋าง, ซี้นเหมิ่น และซัมปูน

เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2025 จังหวัดห่าซางได้ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดเตวียนกวาง

ศัพทมูลวิทยา
ชื่อของจังหวัดมาจากวงศัพท์จีน-เวียดนาม โดยเขียนเป็นอักขระว่า 河楊

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*เว็บไซต์จังหวัดห่าซาง
จังหวัดเซินลา
เซินลา ( ) เอกสารไทยเรียก เมืองซอน เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนาม ทางทิศใต้ติดกับประเทศลาว ประชากรส่วนหนึ่งเป็นชาวไทขาวและชาวไทดำ ใน ค.ศ. 2019 มีประชากร 1,248,415 คน

เขื่อนเซินลาซึ่งเป็นโรงไฟฟ้าพลังน้ำที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งอยู่ในจังหวัดนี้

ศัพทมูลวิทยา
ชื่อของจังหวัดมาจากวงศัพท์จีน-เวียดนาม โดยเขียนเป็นอักขระว่า 山羅

เขตการปกครอง
จังหวัดเซินลาแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 นครและ 11 อำเภอ ได้แก่
{| class="wikitable sortable"
|-
! width="150" | ชื่อภาษาไทย !! width="150" | ชื่อภาษาเวียดนาม !! width="60" | ประชากร (ค.ศ. 2019)
|-
| นครเซินลา || || 106,052
|-
| อำเภอกวิ่ญญาย || || 64,045
|-
| อำเภอซงหมา || || 154,224
|-
| อำเภอโซ้ปกป || || 50,215
|-
| อำเภอถ่วนเจิว || || 172,763
|-
| อำเภอบั๊กเอียน || || 66,784
|-
| อำเภอฝู่เอียน || || 114,974
|-
| อำเภอมายเซิน || || 163,881
|-
| อำเภอเวินโห่ || || 62,188
|-
| อำเภอหมกเจิว || || 114,460
|-
| อำเภอเหมื่องลา || || 99,534
|-
| อำเภอเอียนเจิว || || 79,295
|}

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
จังหวัดเตวียนกวาง
เตวียนกวาง ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของกรุงฮานอย ตรงใจกลางหุบเขาแม่น้ำโลซึ่งเป็นแควสาขาของแม่น้ำแดง การก่อตัวของดินดอนสามเหลี่ยมในจังหวัดนี้เรียกว่าดินดอนสามเหลี่ยมตังเกี๋ย เมืองหลักของจังหวัดคือเมืองเตวียนกวาง ใน ค.ศ. 2019 มีประชากร 784,811 คน

จังหวัดเตวียนกวางมีพรมแดนติดกับจังหวัดห่าซางทางทิศเหนือ, จังหวัดกาวบั่งทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ, จังหวัดบั๊กกั่นและจังหวัดท้ายเงวียนทางทิศตะวันออก, จังหวัดหวิญฟุกทางทิศใต้, จังหวัดฟู้เถาะทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และจังหวัดเอียนบ๊ายทางทิศตะวันตก

เขตการปกครอง
จังหวัดเตวียนกวางแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 นครและ 6 อำเภอ ได้แก่
{| class="wikitable sortable"
|-
! width="150" | ชื่อภาษาไทย !! width="150" | ชื่อภาษาเวียดนาม !! width="60" | ประชากร (ค.ศ. 2019)
|-
| นครเตวียนกวาง || || 104,645
|-
| อำเภอเจียมฮว้า || || 127,073
|-
| อำเภอเซินเซือง || || 183,600
|-
| อำเภอเลิมบิ่ญ || || 31,137
|-
| อำเภอหน่าฮาง || || 43,248
|-
| อำเภอห่ามเอียน || || 121,342
|-
| อำเภอเอียนเซิน || || 173,766
|}

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*Official Site of Tuyen Quang Government
เท็นรีวจิ
เท็นรีวจิ ( ) หรือ วัดมังกรสวรรค์ เป็นวัดเอกของนิกายเซน สำนักรินไซ สาขาเท็นรีว ตั้งอยู่ในเขตอูเกียว ในนครเกียวโต วัดนี้ถูกสร้างขึ้นโดยอาชิกางะ ทากาอูจิ โชกุนคนแรกแห่งอาชิกางะ เริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1339 จนแล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1345 ทั้งนี้ในปี ค.ศ. 1994 เท็นรีวจิได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโก ในฐานะส่วนหนึ่งของอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณ

ประวัติ
 ที่เท็นรีวจิ]]

ต้นยุคเฮอัง จักรพรรดินีคาจิโกะ พระอัครมเหสีในจักรพรรดิซางะ ได้ทรงสถาปนาวัดขึ้นแห่งหนึ่งนามว่า "วัดดันริง" ขึ้นในบริเวณเดียวกับที่เท็นรีวจิตั้งอยู่ในปัจจุบัน ผ่านไป 400 ปี วัดดันริงทรุดโทรมเกินกว่าจะบูรณะได้
กลางคริสต์ศตวรรษที่ 13 จักรพรรดิโกซางะและพระราชโอรสคือจักรพรรดิคาเมยามะ ทรงเปลี่ยนให้พื้นที่บริเวณนี้กลายเป็นเขตพระราชฐาน และตั้งพระตำหนักไว้ ซึ่งเรียกว่า พระราชวังคาเมยามะ การที่ใช้ชื่อ คาเมยามะ (亀山) ที่มีความหมายว่า "ภูเขาเต่า" นั้น ก็เนื่องจากภูเขาโองูระที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของเท็นรีวจินั้น มีลักษณะเหมือนหลังเต่า
พระราชวังได้ถูกเปลี่ยนสภาพกลายเป็นวัด ในตอนต้นยุคมูโรมาจิ อันเนื่องมาจากบัญชาของโชกุนอาชิกางะ ทากาอูจิ ที่ต้องการจะใช้เท็นรีวจิเป็นอนุสรณ์สถานต่อจักรพรรดิโกไดโงะ ก่อนหน้านั้นทากาอูจิ แข็งขืนต่อแผนปฏิรูปเค็มมุ ที่จักรพรรดิริเริ่มและมีพระราชโองการให้ตามล่าตัวตระกูลอาชิกางะมารับโทษ อย่างไรก็ตามแผนการณ์นั้นล้มเหลวและทากาอูจิได้ขึ้นเป็นโชกุนในปี ค.ศ. 1338 และจักรพรรดิโกไดโงะเสด็จสวรรคตในปีถัดมาที่หมู่บ้านโยชิโนะ แม้จักรพรรดิโกไดโงะจะเป็นศัตรูของทากาอูจิ แต่เมื่อก่อนทั้งสองก็เคยเป็นสหายรักกัน ทากาอูจิจึงให้มูโซ โซเซกิ ภิกษุนิกายเซน ดำเนินการก่อสร้างวัดเพื่อเป็นอนุสรณ์แก่จักรพรรดิโกไดโงะ
ในตอนแรก วัดจะถูกตั้งชื่อว่า เรียกูโอชิเซเซ็นจิ ( ) ซึ่งเป็นนามรัชสมัยของจักรพรรดิในราชวงศ์เหนือขณะนั้น แต่เนื่องจากทาดาโยชิน้องชายของทากาอูจิ ได้ฝันถึงมังกรทองที่กำลังบินผ่านแม่น้ำโออิ (อีกชื่อคือแม่น้ำโฮซุ) ที่ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของวัด วัดจึงได้รับการตั้งชื่อว่า เท็นรีวจิ ที่แปลว่า วัดมังกรสวรรค์

ระเบียงภาพ

ไฟล์:Tenryuji Kyoto37n4380.jpg|ประตูโชกูชิ
ไฟล์:Tenryuji Kyoto36n4500.jpg|โถงอักษร
ไฟล์:Tenryuji Kyoto02s3s4500.jpg|โอโฮโจ
ไฟล์:Tenryuji Kyoto08n4592.jpg|ศาลาทาโฮ (ทาโฮเด็ง)

แหล่งข้อมูลอื่น
* Kyoto Prefectural Tourism Guide : Tenryū-ji 
* Joint Council for Japanese Rinzai and Obaku Zen: Tenryū-ji
* Sacred Destinations: image of Tenryū-ji garden
จังหวัดกว๋างจิ
กว๋างจิ ( ) เดิมไทยเรียกว่า กวางไตร เป็นจังหวัดหนึ่งในภูมิภาคชายฝั่งตอนกลางเหนือของประเทศเวียดนาม อยู่ทางทิศเหนือของอดีตราชธานีเว้

ศัพทมูลวิทยา
ชื่อของจังหวัดมาจากวงศัพท์จีน-เวียดนาม โดยเขียนเป็นอักขระว่า 廣治

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
เปาะเปี๊ยะ
เปาะเปี๊ยะ ( : เพ็งอิม: boh8 bian2) เป็นอาหารว่างที่พบในเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีต้นกำเนิดมาจากประเทศจีน พบในฝูเจี้ยน ฝูโจว ฮกเกี้ยน แต้จิ๋ว (เมือง) และไหหลำ เปาะเปี๊ยะแบบดั้งเดิมทำจากแป้งลวกให้เป็นแผ่นบาง ห่อไส้ด้านใน ส่วนมากจะพบได้ในติ่มซำ
เปาะเปี๊ยะ ยังเป็นอาหารมงคลอีกด้วยของชาวจีน จะรับประทานในเทศกาลตรุษจีน เพื่อให้เป็นสิริมงคลทำให้ชีวิตเจริญรุ่งเรือง หลายคนคงทราบกันดีอยู่แล้วว่า เปาะเปี๊ยะมีสัญชาติมาจากจีนโดยกำเนิด เพราะโดยปกติจะเห็นเปาะเปี๊ยะอยู่ในชุดของติ่มซำ แต่ประวัติความเป็นมาของเปาะเปี๊ยะไม่ได้บันทึกเอาไว้ว่า เกิดขึ้นตั้งแต่ในสมัยไหน มีแต่ข้อมูลที่บอกว่าเปาะเปี๊ยะเป็นอาหารมงคลของชาวจีนที่รับประทานกันตั้งแต่ชนชั้นกษัตริย์ไปจนถึงชาวบ้าน
ลุมปียา
ลุมปียา ( ) เป็นหนึ่งในประเภทของเปาะเปี๊ยะที่พบทั่วไปในประเทศอินโดนีเซีย และประเทศฟิลิปปินส์ ลุมปียาทำมาจากผิวขนมคล้ายกระดาษหรือคล้ายเครปที่เรียกว่า "กระดาษห่อลุมปียา" ใช้ห่อหุ้มไส้คาวหรือหวาน มักเสิร์ฟเป็นอาหารจานหลักหรืออาหารว่าง และอาจเสิร์ฟเป็นแบบทอดจมหรือสด (ไม่ทอด) ลุมปียาเป็นอาหารที่ดัดแปลงมาจากบูร์ริโต, ชิมิชางกา, ตากีโต กับเปาะเปี๊ยะของฝูเจี้ยนกับแต้จิ๋ว ซึ่งถูกสร้างในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 สมัยยังเป็นอาณานิคมของสเปน

ในประเทศอินโดนีเซีย ลุมปียาเป็นอาหารว่างโปรด และเป็นที่รู้จักในฐานะอาหารหาบเร่ริมถนนในประเทศ ส่วนประเทศฟิลิปปินส์ ลุมปียาเป็นหนึ่งในอาหารทั่วไปที่เสิร์ฟในงานรวมตัวและงานเฉลิมฉลอง

อ้างอิง
จังหวัดบั๊กกั่น
บั๊กกั่น ( ) เป็นจังหวัดในอดีตของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ ทางทิศเหนือของเมืองหลวงฮานอย บั๊กกั่นเป็นเมืองเดียวของจังหวัดที่เป็นทั้งเมืองหลักของจังหวัดและเทศบาล เขตจังหวัดครอบคลุมพื้นที่ 4,859.4 ตารางกิโลเมตร ใน ค.ศ. 2019 มีประชากร 313,905 คน ลักษณะภูมิประเทศเป็นภูเขา อุดมไปด้วยทรัพยากรทางธรรมชาติซึ่งได้แก่แร่ธาตุและป่าไม้ มีภูเขา แม่น้ำ และทะเลสาบที่มีทิวทัศน์สวยงามมากมาย

เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2025 จังหวัดบั๊กกั่นได้ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดท้ายเงวียน

ศัพทมูลวิทยา
ชื่อของจังหวัดมาจากวงศัพท์จีน-เวียดนาม โดยเขียนเป็นอักขระว่า 北𣴓
เขตการปกครอง
จังหวัดบั๊กกั่นแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 นครและ 7 อำเภอ ได้แก่

{| class="wikitable sortable"
|-
! width="150" | ชื่อภาษาไทย !! width="150" | ชื่อภาษาเวียดนาม !! width="60" | ประชากร (ค.ศ. 2019)
|-
| นครบั๊กกั่น || || 45,036
|-
| อำเภอเงินเซิน || || 29,269
|-
| อำเภอเจอะโด่น || || 49,554
|-
| อำเภอเจอะเม้ย || || 38,958
|-
| อำเภอนาสี่ || || 38,263
|-
| อำเภอบักทง || || 31,061
|-
| อำเภอบาเบ๋ || || 48,325
|-
| อำเภอป๊ากหนั่ม || || 33,439
|}

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์จังหวัดบั๊กกั่น
จังหวัดเต็ยนิญ
จังหวัดเต็ยนิญ ( ) เป็นหนึ่งจังหวัดในภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศเวียดนาม เมืองหลักคือเมืองเต็ยนิญ

จังหวัดเต็ยนิญมีประชากรประมาณ 989,800 คน และพื้นที่ 4,028 ตารางกิโลเมตร

แหล่งข้อมูลอื่น
*เว็บไซต์ทางการจังหวัดเต็ยนิญ
จังหวัดนามดิ่ญ
นามดิ่ญ ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งที่ตั้งอยู่ในดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดงของประเทศเวียดนามในอดีต ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนามดิ่ญมีประชากร 1,780,393 คน

เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2025 จังหวัดนามดิ่ญได้ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดนิญบิ่ญ

เขตการปกครอง
จังหวัดนามดิ่ญแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 นครและ 9 อำเภอ ได้แก่
{| class="wikitable sortable"
|-
! width="150" | ชื่อภาษาไทย !! width="150" | ชื่อภาษาเวียดนาม !! width="60" | ประชากร (ค.ศ. 2019)
|-
| นครนามดิ่ญ || || 236,294
|-
| อำเภอจึกนิญ || || 172,557
|-
| อำเภอซวนเจื่อง || || 149,480
|-
| อำเภอซาวถวี || || 167,752
|-
| อำเภอนามจึก || || 183,241
|-
| อำเภอหมีหลก || || 72,514
|-
| อำเภอหวุบ๋าน || || 130,862
|-
| อำเภอหายเหิ่ว || || 262,901
|-
| อำเภอเหงียฮึง || || 175,786
|-
| อำเภออี๊เอียน || || 229,006
|}

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์จังหวัดนามดิ่ญ
วัดกำแพงใต้
วัดกำแพงใต้ เป็นวัดในพระพุทธศาสนา สังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่ที่ตำบลบ้านสิงห์ อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี ตั้งมาประมาณ 200 ปี เป็นวัดที่มีความสำคัญในฐานะเป็นศูนย์กลางของชาวพุทธในบริเวณตำบลบ้านสิงห์

ประวัติ
ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2127 เดิม จากหลักฐานหนังสือรับรองสภาพวัดโดยสำนักพุทธจังหวัดราชบุรี ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2127 สร้างในสมัยใดไม่ปรากฏชัด วัดกแพงใต้ได้รับการบูรณะและพัฒนามาโดยตลอด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2497
เจ้าอาวาส
มีเจ้าอาวาสนับแต่ก่อตั้งวัดมาจำนวน 5 รูป(ที่พบหลักฐาน)
* 1) ไม่ปรากฏชื่อ
*2) หลวงพ่อคำ
*3) หลวงพ่อตั่ง
*4) พระครูวิโรจน์ธรรมโสภิต
*5) พระครูสมุห์วิโรจน์ คุณวีโร
ศาสนาสถานในวัด
*1) อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 25.70 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย ซุ้มหน้าต่างลายไทย ปูชนียวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถ 1 องค์ พร้อมพระอัครสาวก
*2) ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
*3) หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 เป็นอาคารไม้ 2 ชั้น
*4) กุฏิสงฆ์ จำนวน 3 หลัง ครึ่งตึกไม้ 2 หลัง และตึก 1 หลัง
*5) วิหารพระครูพิครูพิศาลภัทรกิจ
*6) หอพระไตรปิฎก
*7) ฌาปนสถา
หลัง และตึก 1 หลัง
*5) วิหารพระครูพิครูพิศาลภัทรกิจ
*6) หอพระไตรปิฎก
*7) ฌาปนสถาน
*8) หอระฆัง 
*9) ห้องน้ำห้องสุขา
*10) หอกระจายเสียง
*11) ถังเก็บน้ำวัดกำแพงใต้
*12) กำแพงวัด
*13) พระประธานอุโบสถ์ “หลวงพ่อโสรชัย” อายุ 500 กว่าปี พุทธลักษณะโดยรวมยังคงเป็นแบบพระอู่ทอง3 พระพักตร์เป็นรูปรีและมีบัวรองพระรัศมี
กิจกรรมในวัด
กิจกรรมตามโอกาสวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา
*1) วันปีใหม่
*2) วันสงกรานต์
*3) เวียนเทียนวันคัญทางพระพุทธศาสนา เช่น วันวิสาขบูชา วันมาฆบูชา และวันอาสาฬหบูชา
*4) วันเฉลิมพระชนมพรรษา 12 สิงหา และ 5 ธันวาคม ทุกปี
*5) วันทำบุญอดีตเจ้าอาวาส
*6) งานประจำปีปิดทองหลวงพ่อโสรชัย
*7) งานทำบุญตักบาตร รักษาศีล ทุกวันพระ 8, 14 และ 15 ค่ำ ตลอดปี
*8) วันลอยกระทง

อ้างอิง
จังหวัดบิ่ญเฟื้อก
บิ่ญเฟื้อก ( ) เป็นจังหวัดในอดีตของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ อยู่ติดกับทางเหนือของนครโฮจิมินห์ มีพรมแดนติดกับประเทศกัมพูชา

เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2025 จังหวัดบิ่ญเฟื้อกได้ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดด่งนาย

เขตการปกครอง
จังหวัดบั๊กซางแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 7 อำเภอ, 3 เมือง และ 1 นคร ดังนี้

* 7 อำเภอ:

:* บู่ดั่ง ( )
:* บู่โด๊น ( )
:* บู่ซาเมิ่ป ( )
:* ฟู้เสี่ยง ( )

:* ดงฟู้ ( )
:* เหิ้นกวาน ( )
:* หลกนิญ ( )

* 3 เมืองระดับอำเภอ:
:* บิ่ญล็อง ( )
:* เจินถั่ญ ( )
:* เฟื้อกล็อง ( )
* 1 นครภายใต้จังหวัด:
:* ด่งสว่าย ( ) – (เมืองหลัก)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
อาหารข้างถนน
ข้างถนนในค่ำคืนของกรุงเทพมหานคร]]
 ]]

อาหารข้างถนน คืออาหารพร้อมรับประทานหรือเครื่องดื่มที่ขายข้างถนนหรือสถานที่สาธารณะต่าง ๆ เช่น ตลาด หรือ งานออกร้าน มักจะมาจากซุ้มขายอาหาร รถเข็นอาหาร หรือรถบรรทุกอาหาร ขณะที่อาหารข้างถนนจะมีเฉพาะท้องถิ่น มักจะมีแพร่หลายตามบริเวณที่เป็นต้นกำเนิด อาหารข้างถนนส่วนใหญ่ยังแบ่งเป็นอาหารที่รับประทานด้วยนิ้วมือและอาหารจานด่วน และราคาถูกกว่าอาหารในภัตตาคาร จากการศึกษาขององค์การอาหารและการเกษตรแห่งสหประชาชาติ เมื่อปี ค.ศ. 2007 ประชาชน 2.5 พันล้านคนรับประทานอาหารข้างถนนทุกวัน
ทุกวันนี้ คนอาจจะซื้ออาหารข้างถนนด้วยเหตุผลบางประการ เช่น เพื่อได้อาหารที่ราคาสมเหตุสมผลและรสชาติในสภาพแวดล้อมที่เป็นมิตร เพื่อลองอาหารพื้นเมืองของแต่ละชนชาติ และเพราะความรู้สึกโหยหา

ประวัติศาสตร์
จากหลักฐานการบันทึกทางประวัติศาสตร์พบว่ามีการขายปลาทอดข้างถนนในสมัยกรีกโบราณ หลักฐานจากการขุดค้นทางโบราณคดีของปอมเปอีพบว่ามีการขายอาหารข้างถนนอยู่เป็นจำนวนมากด้วยเช่นกัน

รูปภาพ
File:2016 Bangkok, Dystrykt Phra Nakhon, Ulica Chakrabongse, Uliczne jedzenie (02).jpg | อาหารข้างถนนในกรุงเทพ
File:2016 Bangkok, Dystrykt Samphanthawong, Ulica Yaowarat, Uliczne jedzenie (01).jpg | ของทอดในกรุงเทพ
File:Bangkok P1130015.JPG | ร้านขายข้าวโพดต้ม
File:Thai grasshoppers snackfood.jpg | ตั๊กแตนทอด
File:Lunch vendor.jpg | ร้านข้าวแกงข้างถนนในแอฟริกา
File:Speiseinsekten auf deutschem Streetfood-Markt.jpg | ร้านขายแมลงทอดข้างถนนในเยอรมันนี
File:Mexican fast street food.jpg | ร้านอาหารข้างถนนในเม็กซิโก
File:Taipeh imbiss.jpg | ร้านอาหารข้างถนนในไต้หวัน
File:Kakapizon and chips food vendor in Antananarivo Madagascar.jpg | อาหารข้างถนนใ
ฝันจีน
ฝันจีน ( , จงกั๋วเมิ่ง) เป็นคำใหม่ในความคิดสังคมนิยมจีนและอธิบายชุดอุดมคติในสาธารณรัฐประชาชนจีน นักหนังสือพิมพ์ ข้าราชการรัฐบาลและนักเคลื่อนไหวใช้คำนี้อธิบายบทบาทของปัจเจกบุคคลในสังคมจีน

ในปี 2556 เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีน สี จิ้นผิง เริ่มส่งเสริมวลีดังกล่าวเป็นคำขวัญ นำให้มีการใช้อย่างกว้างขวางในสื่อจีน สีอธิบายฝันนี้ว่าเป็น "การคืนพลังชาติ การพัฒนาการดำรงชีพของประชาชน ความมั่งคั่ง การสร้างสังคมที่ดีกว่าและการเสริมกำลังทหาร" เขายังแถลงว่า เยาวชนควร "กล้าฝัน เพียรทำงานเพื่อเติมเต็มฝันและมีส่วนให้ชาติกลับมีชีวิตอีกครั้ง" วารสารทฤษฎีของพรรค ฉิวชื่อ ว่า ฝันจีนว่าด้วยความมั่งคั่งของจีน ความพยายามร่วม สังคมนิยมและเกียรติยศแห่งชาติ
แม้นักหนังสือพิมพ์ตะวันตกและนักเคลื่อนไหวจีนจำนวนมากเคยใช้วลีนี้ แต่บ้างเชื่อว่า การแปลบทความนิวยอร์กไทมส์ เขียนโดยนักหนังสือพิมพ์ชาวอเมริกัน ทอมัส ฟรีดแมน "จีนต้องการฝันของตัว" (China Needs Its Own Dream) ได้รับความชอบจากการเผยแพร่มโนทัศน์นี้ในประเทศจีน เขาว่า คำนี้มาจากเพ็กกี ลิวและโครงการฝันจีนขององค์การนอกภาครัฐด้านสิ่งแวดล้อม JUCCCE ซึ่งนิยามฝันจีนว่าเป็นการพัฒนาอย่างยั่งยืน

อ้างอิง
จังหวัดล็องอาน
ล็องอาน ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งในภูมิภาคดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงของประเทศเวียดนามในอดีต เมืองหลักของจังหวัดคือเตินอาน เมืองใหญ่อื่น ๆ ได้แก่ เบ๊นลึก, ถั่ญฮว้า และมี 13 อำเภอในจังหวัด

เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2025 จังหวัดล็องอานได้ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดเต็ยนิญ

มหาวิทยาลัย
จังหวัดล็องอานมีมหาวิทยาลัยขนาดใหญ่อยู่ 2 แห่ง ได้แก่
#มหาวิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และอุตสาหกรรมล็องอาน
#มหาวิทยาลัยเตินเต่า

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
จังหวัดเตี่ยนซาง
เตี่ยนซาง ( ) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงของประเทศเวียดนามในอดีต ได้รับการจัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2519 (ค.ศ. 1976) โดยการรวมจังหวัดดิ่ญเตื่อง ( ) และจังหวัดก่อกง ( ) เข้าด้วยกัน

จังหวัดเตี่ยนซางมีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดล็องอานและนครโฮจิมินห์ทางทิศเหนือ จังหวัดด่งท้าปทางทิศตะวันตก จังหวัดเบ๊นแจและจังหวัดหวิญล็องทางทิศใต้ และจรดทะเลจีนใต้ทางทิศตะวันออก โดยหมีทอเป็นนครประจำจังหวัดและเมืองหลักในทางการเมืองการปกครองและเศรษฐกิจสังคมของจังหวัด รวมไปถึงทางด้านการศึกษา วัฒนธรรม และการท่องเที่ยว

เตี่ยนซางห่างจากนครโฮจิมินห์ไปทางใต้ประมาณ 70 กิโลเมตร (43 ไมล์) และห่างจากเกิ่นเทอไปทางตะวันออกประมาณ 90 กิโลเมตร (56 ไมล์)
เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2025 จังหวัดเตี่ยนซางได้ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดด่งท้าป

การแบ่งเขตการปกครอง
จังหวัดเตี่ยนซางแบ่งการปกครองออกเป็น 11 ส่วน โดยมีอำเภอ 8 อำเภอ คือ ก๊ายแบ่ กายเหล่ย เจิวถั่ญ เจอะเก่า ก่อกงตะวันออก ก่อกงตะวันตก เตินฟู้ตะวันออก และเตินเฟื้อก; เมืองระดับอำเภอ 2 เมือง คือ กายเหล่ย (ตั้งขึ้นใหม่ในปี พ.ศ. 2556) และก่อกง; และนครประจำจังหวัด 1 นคร คือ หมีทอ

แหล่งข้อมูลอื่น
*เว็บไซต์ทางการจังหวัดเตี่ยนซาง
เลอมัง
เลอมัง ( ) เป็นข้าวหลามแบบท้องถิ่นของอินโดนีเซีย มาเลเซีย และสิงคโปร์ ทำจากข้าวเหนียว กะทิ และเกลือ ปรุงในกระบอกไม้ไผ่ ปิดจุกด้วยใบตอง การปรุงอาหารในกระบอกไม้ไผ่นี้ เป็นที่นิยมในหมู่ชาวอีบันบนเกาะบอร์เนียว นิยมใช้ในงานฉลอง เช่น เทศกาลเก็บเกี่ยวของอีบัน และชาวกาไวดยัก นิยมกินกับแกงไก่

วิธีการปรุงเลอมังนี้เรียกว่าปันโซะฮ์หรือปันซุฮ์ โดยนำไปย่างบนไฟอ่อน ๆ เปิดจุกออก หมุนกระบอกไปมาบ้าง ใช้เวลา 4-5 ชั่วโมง เลอมังเป็นที่นิยมในหมู่ชาวอินโดนีเซีย มินังกาเบา และอีบันในบอร์เนียว เลอมังมักพบได้ทั่วไปในอินโดนีเซียที่มีชาวมินังกาเบาอาศัยอยู่
เลอมังนิยมรับประทานในช่วงเย็นในเทศกาลอีดุลฟิตรีและอีดุลอัดฮาสำหรับชาวมุสลิมอินโดนีเซีย ชาวโอรังอัซลีในคาบสมุทรมลายูหุงข้าวในกระบอกไม้ไผ่และรับประทานเลอมังเช่นเดียวกัน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*Lemang recipe
บักโซ
บักโซ ( ) หรือ (ไทย: ลูกชิ้น) มีตบอล (อังกฤษ: meatball) เป็นเนื้อปั้นก้อนแบบอินโดนีเซียมีลักษณะคล้ายลูกชิ้นแบบจีน ปกติทำจากเนื้อวัว แต่ก็สามารถทำจากเนื้อชนิดอื่นได้ เช่น ไก่ ปลา กุ้ง อาจเสิร์ฟในชามน้ำซุปกับหมี่เหลือง หมี่หุน ผักดอง เต้าหู้ ไข่ กะหล่ำปลี ถั่วงอก ขนมจีบ เกี๊ยวกรอบ หอมเจียว และขึ้นฉ่าย พบได้ทั่วอินโดนีเซีย บักโซหั่นเป็นชิ้นใช้เป็นส่วนผสมของมีโกเร็งหรือนาซีโกเร็ง

จุดกำเนิด
คำว่าบักโซมาจาก ภาษาจีนฮกเกี้ยน bak-so (肉酥, Pe̍h-ōe-jī: bah-so•) ซึ่งแสดงให้เห็นว่าบักโซในอินโดนีเซียมาจากอาหารจีนฮกเกี้ยน ในอินโดนีเซียมีบักโซหลายรูปแบบและนิยมเรียกตามชื่อเมือง เช่น บักโซโซโล บักโซมาลัง

อ้างอิง
จังหวัดหายเซือง
หายเซือง ( ) เป็นจังหวัดตั้งอยู่ในภูมิภาคดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดงทางตอนเหนือของประเทศเวียดนามในอดีต ชื่อของจังหวัดมาจากวงศัพท์จีน-เวียดนาม โดยเขียนเป็นอักขระว่า ซึ่งแปลว่า "มหาสมุทร" แต่ในความเป็นจริงพื้นที่ของจังหวัดในปัจจุบันไม่มีทางออกสู่ทะเล ทุกวันนี้หายเซืองเป็นหนึ่งในบรรดาจังหวัดที่มีอุตสาหกรรมและการพัฒนามากที่สุดในประเทศ

เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2025 จังหวัดหายเซืองได้ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของนครไฮฟอง

ภูมิอากาศ
* ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีเป็น 1,300-1,700 มิลลิเมตร
* อุณหภูมิเฉลี่ย 23.3 องศาเซลเซียส
* จำนวนชั่วโมงที่มีแดด 1524 ชั่วโมง
* เฉลี่ยความชื้นสัมพัทธ์ ร้อยละ 85-87
เขตการปกครอง
จังหวัดหายเซืองแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 2 นคร 1 เมือง และ 9 อำเภอ ได้แก่

{| class="wikitable sortable"
|-
! width="150" | ชื่อภาษาไทย !! width="150" | ชื่อภาษาเวียดนาม !! width="60" | ประชากร (ค.ศ. 2019)
|-
| นครหายเซือง || || 241,373
|-
| นครจี๊ลิญ || || 171 879
|-
| เมืองกิญโมน || || 172,541
|-
| อำเภอกีมถั่ญ || || 136,150
|-
| อำเภอเกิ๋มส่าง || || 147,810
|-
| อำเภอซาหลก || || 151,298
|-
| อำเภอตื๊อกี่ || || 177,202
|-
| อำเภอทัญห่า || || 164,417
|-
| อำเภอทัญเหมี่ยน || || 137,537
|-
| อำเภอนามซ้าก || || 126,325
|-
| อำเภอนิญซาง || || 146,493
|-
| อำเภอบิ่ญซาง || || 119,229
|}

อ้างอิง
จังหวัดฮึงเอียน
ฮึงเอียน ( ) เป็นจังหวัดตั้งอยู่ในภูมิภาคดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดงทางตอนเหนือของประเทศเวียดนาม ครอบคลุมพื้นที่ 930.22 ตร.กม. (359.2 ตร.ไมล์) โดยมีประชากรมากกว่า 1 ล้านคนในปี 2562 ฮึงเอียน มีลักษณะของจังหวัดสามเหลี่ยมปากแม่น้ำกล่าวคือมีภูมิประเทศที่ราบเรียบไม่มีเนินเขาและภูเขา โดยมีพื้นที่เกษตรกรรม 61,037 เฮกตาร์ โดย 55,645 เฮกตาร์ (91%) สำหรับการเพาะปลูกต่อปี และส่วนที่เหลือสำหรับการเพาะปลูกไม้ยืนต้น การเลี้ยงปลา การเพาะปลูกเฉพาะทาง และวัตถุประสงค์อื่นๆ พื้นที่ธรรมชาติที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์มีประมาณ 7,471 เฮกตาร์ ซึ่งทั้งหมดมีไว้สำหรับการผลิตและพัฒนาการเกษตร
ฮึงเอียนมีแหล่งน้ำจืดที่อุดมสมบูรณ์เพราะล้อมรอบด้วยแม่น้ำห่งและแม่น้ำหล็วก แหล่งน้ำใต้ดินยังอุดมสมบูรณ์ด้วยสำรองขนาดใหญ่ อีกทั้งมีเหมืองน้ำใต้ดินขนาดมหึมาที่มีน้ำสำรองหลายล้านลูกบาศก์เมตร ซึ่งไม่เพียงแต่สามารถจัดหาน้ำสำหรับการพัฒนาอุตสาหกรรมและการบริโภคประจำวันในเมืองเท่านั้น แต่ยังสามารถจ่ายน้ำขนาดใหญ่ ปริมาณน้ำสำหรับท้องที่ข้างเคียง

แหล่งลิกไนต์ของ ฮึงเอียน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของลุ่มน้ำสีน้ำตาลในสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดงและมีปริมาณสำรอง 30 พันล้านตัน ยังไม่ถูกใช้ประโยชน์ อย่างไรก็ตาม มีศักยภาพสูงในการพัฒนาอุตสาหกรรมเหมืองแร่ ตอบสนองความต้องการด้านพลังงานของตลาดในประเทศและการส่งออก
ประวัติ
เป็นที่อยู่อาศัยมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ ห่งบ่าง โดยปรากฏหลักฐานการอยู่อาศัยมาแต่โบราณ 
การล่าอาณานิคมของฝรั่งเศส
ชื่อ ฮึงเอียน ปรากฏอย่างเป็นทางการในสารบบของประเทศในปี 1831 ด้วยเหตุนี้ ก่อนการยึดครองเวียดนามของฝรั่งเศส ฮึงเอียน จึงเป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่สองฝั่งของแม่น้ำ Luộc ตั้งแต่ก่อตั้ง อาณาเขตของจังหวัดมีการเปลี่ยนแปลงหลายครั้ง

ศัพทมูลวิทยา
ชื่อของจังหวัดมาจากวงศัพท์จีน-เวียดนาม โดยเขียนเป็นอักขระว่า 興安 ซึ่งแปลว่า "ความเจริญรุ่งเรืองและความสงบสุข"
ลักษณะภูมิอากาศ
เช่นเดียวกับจังหวัดอื่นๆ ในสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง ฮึงเอียน ได้รับผลกระทบจากสภาพอากาศมรสุมเขตร้อนที่ร้อนและชื้น ทุกปีในจังหวัดจะมีฤดูร้อนและฤดูหนาวแยกเป็นสองฤดู ดวงอาทิตย์ส่องแสงโดยเฉลี่ย 1,519 ชั่วโมงต่อปี และจำนวนวันที่มีแดดเฉลี่ยต่อเดือนคือ 24 วัน อุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ที่ 23.2 °C ในฤดูร้อนและ 16 °C ในฤดูหนาว

ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยอยู่ระหว่าง 1,450 มิลลิเมตร (57 นิ้ว) ถึง 1,650 มิลลิเมตร (65 นิ้ว) และปริมาณน้ำฝนตั้งแต่เดือนพฤษภาคมถึงเดือนตุลาคมมีสัดส่วนสูงถึง 70% ของปริมาณน้ำฝนทั้งหมดทั้งปี ความชื้นในอากาศเฉลี่ย 86%; ระดับความชื้นสูงสุดคือ 92% ในขณะที่ระดับต่ำสุดคือ 79%
เขตการปกครอง
จังหวัดฮึงเอียนแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 นครและ 9 อำเภอ ได้แก่

{| class="wikitable sortable"
|-
! width="150" | ชื่อภาษาไทย !! width="150" | ชื่อภาษาเวียดนาม !! width="60" | ประชากร (ค.ศ. 2019)
|-
| นครฮึงเอียน || || 116,356
|-
| อำเภอกีมด่ง || || 117,734
|-
| อำเภอคว้ายเจิว || || 188,255
|-
| อำเภอเตียนหลือ || || 93,118
|-
| อำเภอฝู่กื่อ || || 79,954
|-
| อำเภอวันซาง || || 120,799
|-
| อำเภอวันเลิม || || 133,027
|-
| อำเภอหมีห่าว || || 112,752
|-
| อำเภอเอินที || || 134,403
|-
| อำเภอเอียนหมี || || 156,333
|}

อ้างอิง
ควน ทวนยก
ควน ทวนยก นักดนตรีไทยพื้นบ้าน และศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง ประจำปี พ.ศ. 2553

ประวัติ
เกิดเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2482 ที่อำเภอสิงหนคร จังหวัดสงขลา บิดาชื่อนายคล้อย ทวนยก มารดาชื่อ นางตั้ง ทวนยก ภรรยาชื่อ นางเจียม ทวนยก มีบุตรชาย 3 คน นายควน ทวนยก จะออกงานแสดงร่วมอยู่กับคณะการละเล่นพื้นบ้านเป็นส่วนใหญ่ ทั้งหนังตะลุงและโนรา รวมทั้งการแสดงร่วมกับคณะนาฏศิลป์วิทยาลัยครูสงขลา เริ่มเป่าปี่เมื่ออายุ 16 ปี (พ.ศ. 2498)
ปัจจุบัน เป็นนายปี่หนังตะลุงให้นายหนังหลายคณะทั้งในจังหวัดสงขลา พัทลุง และจังหวัดนครศรีธรรมราช และภายหลังตั้งแต่ พ.ศ. 2533 เริ่มเป่าปี่มวยอีกประมาณ 40 ครั้ง สำหรับภาคอื่น ๆ นอกจากนี้ ยังแสดงในต่างประเทศอีกด้วย ได้แก่ ประเทศมาเลเซีย ญี่ปุ่น สาธารณรัฐเกาหลี สวิทสเซอร์แลนด์ ฯลฯ นอกจากนี้ นายควน ทวนยก ยังได้สร้างสรรค์ภูมิปัญญาทางด้านดนตรีพื้นบ้านโดยเฉพาะทางด้านปี่หนังตะลุงและปี่โนราที่มีลักษณะโดดเด่นกว่างานสร้างสรรค์อื่น ๆ ในลักษณะเดียวกัน ได้แก่ เพลงประกอบระบำ 50 เพลง การคิดแต่งทำนองการขึ้นปี่ เป็นต้น

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
*

อ้างอิง
วัดปทุมวดีราชวราราม
วัดปทุมวดีราชวราราม ( ) หรือ "วัดปทุมวดี" (ในภาษาเขมรออกเสียงว่า วัดโบตุมโวเด็ย) เป็นพระอารามหลวงฝ่ายธรรมยุติกนิกายของประเทศกัมพูชา ตั้งอยู่ที่ถนนออกญาซัวร์ สรุน 7 สังกัดจตุมุข ขัณฑ์โดนเปญ ราชธานีพนมเปญ ประเทศกัมพูชา ทางทิศใต้ของพระบรมราชวังจตุมุขสิริมงคล ฝั่งตะวันตกของสวนสาธารณะวัดปทุม
ประวัติ
 สมเด็จพระสังฆราชฝ่ายธรรมยุติกนิกายของกัมพูชาองค์ปัจจุบัน สถิต ณ วัดปทุมวดีราชวราราม กรุงพนมเปญ]]
วัดปทุมวดีราชวรารามเป็นวัดเก่า สร้างขึ้นในสมัยพระบรมราชา (เจ้าพระยาญาติ) เมื่อ พ.ศ. 1985 ถือเป็นวัดแห่งหนึ่งที่มีความสำคัญที่สุดและเก่าแก่ที่สุดของราชธานีพนมเปญ เดิมวัดนี้มีชื่อว่า "วัดขปวบตายอง" หรือ "วัดตายอง" ต่อมาได้กลายเป็นวัดร้างไปตามกาลเวลา ในปี พ.ศ. 2409 พระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร โปรดเกล้าฯ ให้ย้ายราชธานีจากกรุงอุดงค์มีชัยมาตั้งอยู่ที่จตุมุข (พนมเปญ) และก่อสร้างพระบรมราชวังจตุมุขสิริมงคล เวลานั้นได้มีการสถาปนาคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกายขึ้นในประเทศกัมพูชาแล้ว วัดขปวบตายองจึงได้รับการบูรณะให้เป็นพระอารามหลวง จากนั้นจึงโปรดเกล้า
กัมพูชาแล้ว วัดขปวบตายองจึงได้รับการบูรณะให้เป็นพระอารามหลวง จากนั้นจึงโปรดเกล้าฯ ให้อาราธนาสมเด็จพระสุคนธาธิบดี (ปาน ปญฺญาสีโล) และพระสงฆ์ธรรมยุติกนิกายจากวัดศาลาคู (วัดอ็อมปึลเบ็ย) มาประทับที่วัดนี้ วัดขปวบตายองที่ได้รับการบูรณะใหม่ครั้งนี้ได้ปลูกบัวไว้ในคูของวัดถึง 3 มุม จึงพระราชทานชื่อวัดใหม่โดยอาศัยสระบัวเหล่านั้นเป็นนิมิตว่า "วัดปทุมวดีราชวราราม"
วัดปทุมวดีราชวรารามเป็นสถานที่จำพรรษาของสมเด็จพระสังฆราชฝ่ายธรรมยุติกนิกายแห่งประเทศกัมพูชาตลอดมา จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2518 ในสมัยรัฐบาลกัมพูชาประชาธิปไตยของเขมรแดง วัดจึงถูกทิ้งร้าง เนื่องจากในยุคนั้นเขมรแดงได้ห้ามการนับถือและประกอบพิธีกรรมทางศาสนาต่างๆ ทั้งหมด เมื่อฝ่ายเขมรเฮง สัมริน ขับไล่รัฐบาลเขมรแดงและจัดตั้งรัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนกัมพูชาขึ้นมาแล้ว ศาสนาพุทธในประเทศกัมพูชาจึงได้รับการฟื้นฟูขึ้นมาอีกครั้ง ในเวลานั้นไม่ได้มีการแบ่งแยกเป็นคณะสงฆ์มหานิกายและธรรมยุติกนิกาย แต่จัดการปกครองรวมกันเป็นคณะสงฆ์กัมพูชาคณะเดียว พระสงฆ์คณะมหานิกายจึงได้เข้าไปจำพรรษาอยู่ที่วัดปทุมวดีราชวรารามด้วย เมื่อคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกายได้รับการฟื้นฟูขึ้นในกัมพูชาอีกค
ดปทุมวดีราชวรารามด้วย เมื่อคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกายได้รับการฟื้นฟูขึ้นในกัมพูชาอีกครั้งในปี พ.ศ. 2535 ภายใต้พระบรมราชูปถัมภ์ของพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ พระสงฆ์คณะธรรมยุติกนิกายจึงกลับเข้าไปจำพรรษาที่วัดปทุมวดีราชวรารามตามเดิม โดยต้องแบ่งพื้นที่ของวัดให้แก่พระสงฆ์คณะมหานิกายที่เข้าไปอยู่ในพระอารามในสมัยรัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนกัมพูชาได้จำพรรษาต่อไป
ปัจจุบันวัดปทุมวดีราชวรารามเป็นศูนย์กลางการบริหารกิจการศาสนาพุทธฝ่ายธรรมยุติกนิกายในประเทศกัมพูชา มีสมเด็จพระอภิสิริสุคนธามหาสังฆราชาธิบดี (บัวร์ กรี) สมเด็จพระสังฆราชฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ทรงเป็นเจ้าอาวาสวัดปทุมวดีราชวราราม และสมเด็จพระมหาสุเมธาธิบดี (นนท์ แงด) สมเด็จพระสังฆนายกฝ่ายมหานิกาย (ฐานะเทียบเท่าเจ้าคณะใหญ่ของคณะสงฆ์ไทย) เป็นผู้นำคณะสงฆ์มหานิกายภายในวัด

อัฐิของบุคคลสำคัญในกรุงพนมเปญและนักการเมืองกัมพูชาจำนวนมากได้บรรจุไว้ที่นี่ อนึ่ง วัดแห่งนี้ยังเป็นสถานที่ตั้งพระศพเพื่อบำเพ็ญพระราชกุศล และจัดงานพระราชทานเพลิงพระศพสำหรับพระบรมวงศานุวงศ์ในพระราชวงศ์กัมพูชาที่มีศักดิ์ไม่ถึงชั้นงานพระเมรุกลางเมืองอีกด้วย

ระเบียงภาพ

อ้างอิง
* ศานติ ภักดีคำ. เขมรสมัยหลังพระนคร. กทม. มติชน. 2556.
*พระระพิน ด้วงลอย. (2545). การศึกษาสถานภาพพระสงฆ์ภายใต้ระบบเขมรแดง ระหว่าง 1975-1979. สารนิพนธ์ ศศ.ม. (ประวัติศาสตร์เอเซีย). กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทร์วิโรฒ. ออนไลน์.
วัดตรอแลงแกง
วัดตรอแลงแกง ( , ) เป็นวัดที่สำคัญที่สุดในกรุงละแวก เมืองหลวงเก่าของกัมพูชา ปัจจุบันตั้งอยู่บนเนินเขากลางเมืองใน อำเภอกำปงตระลาจ จังหวัดกำปงฉนัง ในเอกสารพงศาวดารละแวกเรียกวัดนี้ว่า พระวิหารจตุรมุขมหาปราสาท วัดนี้สร้างขึ้นโดยพระบรมราชาที่ 2 (พญาจันทน์) ใน พ.ศ. 2073 มีพระวิหารประดิษฐานพระพุทธรูป ตรอแลงแกง(หรือ พระพุทธอัฐรัศ) ซึ่งเป็นพระพุทธรูปใหญ่สี่องค์ ยืนหันหลังเข้าหากัน ปัจจุบันพระพุทธรูปตรอแลงแกงถูกทำลายไปแล้ว เหลือแต่พระบาทศิลาขนาดใหญ่ ในพงศาวดารกล่าวว่าพระพุทธรูปนี้ถูกทำลายในสมัยสมเด็จพระบรมราชาที่ 4 (นักพระสัตถา) ซึ่งเชื่อว่าการมีอยู่ของพระพุทธรูปนี้ทำให้พระมเหสีของพระองค์ประชวรจึงให้ทำลายเสีย ต่อมาได้บูรณะพระวิหาร หลังเสียเมืองละแวก แล
มเหสีของพระองค์ประชวรจึงให้ทำลายเสีย ต่อมาได้บูรณะพระวิหาร หลังเสียเมืองละแวก และได้สร้างพระพุทธรูปทรงเครื่อง 4 องค์หันหน้าออกสี่ทิศไว้แทนพระพุทธรูปตรอแลงแกงที่ถูกทำลายไป
อ้างอิง
*ศานติ ภักดีคำ. เขมรสมัยหลังพระนคร. กทม. มติชน. 2556 หน้า 28 - 33

ดูเพิ่ม
* สมัยละแวก
* จังหวัดกำปงฉนัง
* ประวัติศาสตร์กัมพูชา
* เรียมเกร์
โลกเก่า
(สีเทา)]]
โลกเก่า ( ) ประกอบด้วยทวีปแอฟริกา ทวีปยุโรป และทวีปเอเชีย ซึ่งเป็นที่รับรู้ของชาวยุโรป ชาวแอฟริกัน และชาวเอเชีย ก่อนการค้นพบทวีปอเมริกา ตรงข้ามกับ "โลกใหม่" ซึ่งหมายถึงทวีปอเมริกาเหนือ, ทวีปอเมริกาใต้และโอเชียเนีย

อ้างอิง
สถาบันวัฒนธรรมประชาชน
สถาบันวัฒนธรรมประชาชน (Institute of People's Culture) หรือเลิมบากา เกอบูดายาอัน รักยัต (Lembaga Kebudajaan Rakjat) หรือเรียกในชื่อว่าเลอกรา (Lekra) เป็นขบวนการเรียนรู้เชิงสังคมที่มีความเกี่ยวข้องกับพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซีย ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2493 เลอกราได้ชักนำให้ศิลปินและนักเขียนดำเนินรอบตามหลักการสัจจสังคมนิยม กลุ่มนี้ถูกคว่ำบาตรไปพร้อมกับพรรคคอมมิวนิสต์หลังการเกิดขึ้นของขบวนการ 30 กันยายน 
ประวัติ
เลอกราก่อตั้งในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2493 โดย เอ. เอส. ดารมาซึ่งเป็นเลขาธิการทั่วไปคนแรก การตั้งองค์กรนี้เป็นการตอบสนองต่อขบวนการเกอลังฆังซึ่งขบวนการเชิงสัจจนิยมและชาตินิยม กลุ่มนี้ได้ตีพิมพ์หนังสือมูกามิดะห์ (Mukamidah) ซึ่งหมายถึงการำเข้ามา และเป็
ิยม กลุ่มนี้ได้ตีพิมพ์หนังสือมูกามิดะห์ (Mukamidah) ซึ่งหมายถึงการำเข้ามา และเป็นการเรียกร้องให้คนหนุ่มสาวโดยเฉพาะศิลปินและนักเขียน ให้เข้ามาร่วมก่อตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชน ต่อมาใน พ.ศ. 2499 เลอกราได้ออกมาเชิญชวนอีกครั้งที่มีพื้นฐานบนสัจจสังคมนิยม ซึ่งเรียกร้องให้ศิลปินสนับสนุนความก้าวหน้าของสังคมและสะท้อนความเป็นจริงของสังคม แทนที่จะแสดงถึงจิตใจและอารมณ์ของมนุษย์ เลอกราจัดการประชุมระดับนานาชาติครั้งแรกที่สุรการ์ตาใน พ.ศ. 2502 ซึ่งได้เชิญประธานาธิบดีซูการ์โนเข้าร่วมด้วย
ใน พ.ศ. 2505 เลอกราได้เริ่มแสดงเสียงเรียกร้องให้ต่อต้านขบวนการของบุคคลต่างๆรวมทั้งผู้นำทางศาสนา ฮัขญี อัลดุล มาลิก การิม อัมรุลเลาะห์ และเอกสารของ เฮชบี ญาสซีน ตั้งแต่ พ.ศ. 2506 เป็นต้นมา เลอกราประกาศว่ามีสมาชิกราว 100,000 คนและมีสาขา 200 แห่ง และเริ่มถูกจับตาโดยกองกำลังรักษาความมั่นคงของกองทัพโดยใกล้ชิด หลังจากรัฐประหารที่ล้มเหลวในวันที่ 30 กันยายน มีการสังหารผู้ที่เกี่ยวข้องกับคอมมิวนิสต์อย่างกว้างขวาง เลอกราถูกมองว่าเป็นองค์กรที่เกี่ยวข้องกับคอมมิวนิสต์ในที่สุดองค์กรนี้ถูกคว่ำบาตรไป
อ้างอิง

* 
* 
*
คลองบางยี่ขัน
คลองบางยี่ขัน เป็นคลองสายหนึ่งในพื้นที่เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร แยกจากคลองบางบำหรุในแขวงบางบำหรุ ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ผ่านถนนจรัญสนิทวงศ์ วัดน้อยนางหงษ์ ถนนอรุณอมรินทร์ วัดอมรคีรี วัดบางยี่ขัน ก่อนไหลลงแม่น้ำเจ้าพระยาในแขวงบางยี่ขัน คลองมีความยาวประมาณ 2.5 กิโลเมตร และมีความกว้างประมาณ 5–9 เมตร
คลองบางยี่ขันมีความสำคัญมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา มีวัดเก่าแก่ที่มีประวัติสร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนกลางและสมัยอยุธยาตอนปลายตามลำดับ เช่น วัดบางยี่ขัน วัดพระยาศิริไอยสวรรค์ นอกจากนั้นบริเวณบางยี่ขันได้ชื่อว่าเป็นแหล่งสวนมาแต่ครั้งกรุงศรีอยุธยา มีผลไม้ขึ้นชื่อคือเงาะซึ่งเป็นเงาะชั้นดีราคาแพง เป็นเงาะเนื้อล่อน พันธุ์เหลืองใหญ่ เหลืองเล็ก และแฟบ จิตรกรรมในอุโบสถวัดบางยี่ขันแสดงภาพสะท้อนท้องถิ่นเห็นต้นมะพร้าวและเงาะบางยี่ขัน
คลองบางยี่ขันเป็นคลองอนุรักษ์ตามมติคณะรัฐมนตรี พ.ศ. 2510 ในอดีตสภาพน้ำในคลองเน่าเสียตลอดทั้งสาย แต่ปัจจุบันนี้บริเวณตั้งแต่ปากคลองถึงวัดน้อยนางหงษ์ได้รับการดูแลปรับปรุงจนมีสภาพน้ำในคลองที่สะอาด โดยเฉพาะบริเวณวัดน้อยนางหงษ์มีปลาอาศัยอยู่ในคลองบริเวณดังกล่าวเป็นจำนวนมาก จนกลายเป็นวังมัจฉาอีกแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร

อ้างอิง