SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดพระพุทธบาทห้วยต้ม
วัดพระพุทธบาทห้วยต้ม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาทราย อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน เป็นวัดที่ใหญ่ที่สุดของอำเภอลี้
วัดพระพุทธบาทห้วยต้มประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2533 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534 ความเป็นมาของวัดพระพุทธบาทห้วยต้มซึ่งเรียบเรียงโดย นันทวัน กล่าวถึงเมื่อครั้งพุทธกาล สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้เสด็จไปโปรดเวไนยสัตว์ในที่ต่าง ๆ พระพุทธองค์เสด็จมาถึงดงไม้ตาลแล้วขึ้นประทับบนจอมดอยแห่งหนึ่ง เรียกว่า ดอยนางพี่ ได้ประทานพระเกศาธาตุ 1 เส้นให้พวกละว้าที่มาเฝ้าอยู่ ณ ที่นั้นบรรจุไว้ในพระเจดีย์ ต่อมาเรียกว่า ดอยนางนอนจอมแจ้ง (เพราะเสด็จมาถึงที่นั่นตอนรุ่งเช้า) ต่อมามีพญาเมืองเถิน พ่อฤาษีและหมอพรานอีก 8 คนหาบเนื้อสดเดินมาพบเข้า ขณะที่ไม่มีอะไรมาถวาย พระพุทธองค์ก็ยังไม่ได้ฉัน พวกพรานจึงเอาเนื้อไปกองรวมกันไว้ พวกละว้าที่อยู่ใน
วาย พระพุทธองค์ก็ยังไม่ได้ฉัน พวกพรานจึงเอาเนื้อไปกองรวมกันไว้ พวกละว้าที่อยู่ในบริเวณนั้นจึงไปต้มข้าวมาถวาย สมเด็จพระจอมไตรจึงทรงรับมาฉันและให้ศีลให้พรพวกละว้า พระพุทธองค์จึงทรงประทับรอยพระบาทไว้และทรงรับสั่งว่า "ถ้าผู้ใดปฏิบัติได้ตามที่พระพุทธองค์ทรงสั่งสอนก็เหมือนอยู่ใกล้ ถ้าไม่ปฏิบัติก็เหมือนอยู่ไกล" และได้พระราชทานนามว่า ห้วยต้มข้าว ต่อมาเรียกเพี้ยนเป็น ห้วยต้ม จึงเป็นที่มาของชื่อวัดพระพุทธบาทห้วยต้มในปัจจุบัน
วัดมีพระธาตุเจดีย์ศิลปะล้านนาผสมพม่า เป็นทรงแหลมเรียวรายล้อมด้วยเจดีย์ขนาดเล็กอีก 16 องค์ ภายในศาลารอบองค์พระธาตุเจดีย์จะมีรูปปั้นของเกจิอาจารย์ชื่อดังของประเทศกว่า 30 องค์ และภายในศาลาหลังใหญ่ยังเป็นที่ตั้งศพของครูบาชัยยะวงศาพัฒนาบรรจุในโลงแก้ว บริเวณด้านเหนือของวัดเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปพระเจ้าเก้าตื้อจำลองซึ่งประดิษฐานอยู่ในมณฑป ได้จัดให้มีพระราชพิธีบรรจุพระบรมสารีริกธาตุไปเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2544 ภายในวัดยังมีสิ่งก่อสร้างทำจากศิลาแลง ขุดได้จากบ่อศิลาแลงด้านหลังของวัด

อ้างอิง
ร็อฏล์
ร็อฏล์ ( ) เป้นหน่วยวัดในตะวันออกกลางสมัยกลางที่พบในตำรับบางส่วน คำนี้ใช้วัดทั้งของเหลวและของแข็ง (ประมาณ 1 ปอนด์กับ 1 พินต์ (pint) ในแบกแดดช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 10 แต่ในที่อื่นอาจเป็น 8 ออนซ์ถึง 8 ปอนด์ ขึ้นอยู่กับเวลาและพื้นที่)

แม้ว่าในอดีตจะมีชื่อเรียกแก้วขนาดต่าง ๆ ร็อฏล์มักมีค่าเท่ากับหน่วยพินต์ (pint) ของอังกฤษในเวลานั้น ซึ่งกล่าวโดยนัยถึงหน่วยมาตรฐานที่ตรงข้ามกับรูปร่างวัตถุ ทั้้งที่แบกแดดช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 10 และอันดาลูเซียในคริสต์ศตวรรษที่ 13 อย่างไรก็ตาม หน่วยมาตรฐานมีความหลากหลายทั้งเชิงภูมิภาคและจุดประสงค์: ร็อฏล์ที่ใช้วัดเครื่องเทศ, ร็อฏล์ที่ใช้วัดป่าน, ร็อฏล์ที่ใช้วัดน้ำมัน และร็อฏล์ที่ใช้วัดปรอท
ในตำราของอัลวัรรอกในคิสต์ศตวรรษที่ 10 บันทึกถึงหน่วยวัดที่แตกต่างกันตามภูมิภาค และความสัมพันธ์ระหว่างมัน ดังข้างล่างนี้
{| class="wikitable"
|+
!ชื่อหน่วย (น้ำหนัก)
!แบกแดดในคริสต์ศตวรรษที่ 10 
!ประเทศอียิปต์ 
|-
|ดิรฮัม
|(ประมาณ 3 กรัมในปัจจุบัน)
|
|-
|อูกียะฮ์
|10 ดิรฮัม
|
|-
|ร็อฏล์บัฆดาดี
|12 อูกียะฮ์ 
|
|-
|ร็อฏล์มิศรี หรือฟุลฟุลี / หน่วยวัดเครื่องเทศ
|8 อูกียะฮ์
|144 ถึง 150 ดิรฮัม 
(ระหว่าง 413 ถึง 436 กรัม)
|-
|ญัรวีร็อฏล์ / หน่วยวัดน้ำมัน
|
|312 ดิรฮัม

(ระหว่าง .9 ถึง .95 กิโลกรัม)
|-
|ร็อฏล์ชามี
|8 ร็อฏล์บัฆดาดี (ประมาณ 8 ปอนด์)
|
|}

อ้างอิง
วัดแก่นเหล็ก
วัดแก่นเหล็ก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองกระแชง อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 19 ไร่ 3 งาน 04 ตารางวา โฉนดที่ดิน มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 5 แปลง เนื้อที่ 56 ไร่ 06 ตารางวา

วัดแก่นเหล็กตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2484
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 9 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างใหม่ในที่เดิมหลังเก่า อายุประมาณ 300 ปีเศษ ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว 26 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 เป็นอาคารไม้ทรงไทย หอสวดมนต์ กว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 เป็นอาคารไม้ทรงไทย กุฏิสงฆ์ จำนวน 20 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ ใช้เป็นหอสวดมนต์และหอฉัน ซึ่งเป็นหอกลาง มีกุฏิล้อมรอบเป็นหออเนกประสงค์ และหอระฆัง
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 6 ศอก 1 คืบ 9 นิ้ว สูง 8 ศอก 1 คืบ พระพุทธรูปยืนปางห้ามญาติ เนื้อทองสำริด สูง 4 ศอกเศษ เป็นพระพุทธรูปเก่าแก่ ตู้ลายรดน้ำ มีลวดลายสวยงามมาก กว้าง 2 ศอก สูง 4 ศอก จำนวน 3 ตู้ เจดีย์รอบอุโบสถ 18 องค์ และปรางค์อีก 4 องค์

อ้างอิง
วัดข่อย (จังหวัดเพชรบุรี)
วัดข่อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ติดกับอุทยานประวัติศาสตร์พระนครคีรี ในตำบลคลองกระแชง อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 7 ไร่ 50 ตารางวา มีธรณีสงฆ์ จำนวน 3 แปลง เนื้อที่ 46 ไร่ 40 ตารางวา

วัดข่อยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2447 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 8 เมตร ยาว 17 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 17 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2447 เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ศาลาการเปรียญ กว้าง 9 เมตร ยาว 17 เมตร เป็นอาคารทรงไทยครึ่งตึกครึ่งไม้ กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารไม้ 1 หลัง นอกจากนี้มี ศาลาพักร้อน 2 หลัง หอระฆัง 1 หลัง โรงครัว 1 หลัง จำนวน 4 ห้อง ต่อมาได้มีการสร้างพระธาตุฉิมพลี เป็นทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส ฐานกว้างด้านละ 18 เมตร สูง 27 เมตร มี 3 ชั้น ประกอบด้วยชั้นที่ 1 ภายในประดิษฐานพระพุทธรูป 3 องค์ คือพระพุทธเศรษฐีมิ่งมงคล พระประธาน เป็นพระพุทธรูปเนื้อเงินทั้งองค์ พระพุทธเศรษฐีนวโกฏิ และพระสีวลี ด้านนอกเป็นลวดลายปูนปั้นเทพนมรายรอบ 4 ทิศ ประตูและหน้าต่างเป็นไม้แกะสลักรูปนักษัตร ป่าหิมพานต์ และเทพประจำวันเกิด ฝาผนัง
เถียน ฮั่น
เถียน ฮั่น (12 มีนาคม ค.ศ. 1898 – 10 ธันวาคม ค.ศ. 1968) เป็นผู้เขียนบท, ผู้ประพันธ์ และกวีชาวจีนที่โด่งดังในขบวนการวัฒนธรรมใหม่ช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 และดำเนินการต่อจนถูกประณามแล้วจำคุก 2 ปีจนเสียชีวิตในช่วงการปฏิวัติทางวัฒนธรรม ก่อนที่ทางเจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองจีนจะ "กู้ชื่อเสียงหลังเสียชีวิต" ใน ค.ศ. 1979 นักประวัติศาสตร์ละครถือว่าเขาเป็นหนึ่งในสามผู้ก่อตั้งละครพูดจีน ร่วมกับโอว์หยาง หยู่เชี่ยนกับหง เชิน มรดกที่มีชื่อเสียงที่สุดของเขาอาจเป็นเนื้อร้องสำหรับ"อี้หย่งจฺวินจิ้นสิงฉฺวี่"ใน ค.ศ. 1934 ซึ่งต่อมานำมาใช้เป็นเพลงชาติของประเทศจีน

อ้างอิง
อ่านเพิ่ม
* Includes translations of plays, background on Tian and modern drama.
* , esp. pp. 91-92, 115-127.
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*Liang Luo, "From Lovers to Volunteers: Tian Han and the National Anthem," China Beat (July 16, 2008).
วัดถ้ำรงค์
วัดถ้ำรงค์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บริเวณเขาถ้ำรงค์ในตำบลถ้ำรงค์ อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี ซึ่งมีความโดดเด่นตรงที่ข้อเท้าของหลวงพ่อดำจะมีโซ่ล่ามไว้อยู่

วัดถ้ำรงค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2355

อุโบสถหลังปัจจุบันสร้างขึ้นปี พ.ศ. 2504 ได้จัดพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2509

รายนามเจ้าอาวาสวัด
# พระอธิการทองดี 
# พระอธิการแจง
# พระอธิการพร้อม
# พระอธิการซึ้ง
# พระอธิการพิน
# พระอธิการแหยม
# พระอธิการวัน 
# พระอธิการสม
# พระครูผ่าน พ.ศ. 2480
# พระครูบรรพตวิบูลย์กิจ (เทพ สิริธโร) พ.ศ. 2481-2525
# พระสมุห์จุ้ย (รักษาการเจ้าอาวาส) พ.ศ. 2525-2526
# พระอธิการชื่น ปภัสสโร พ.ศ. 2526-2536
# พระครูสุนทรวัชรกิจ (บุญธรรม ธมฺมิโก) พ.ศ. 2537-ปัจจุบัน
พระพุทธรูปในถ้ำ
บริเวณเขาถ้ำรงค์มีถ้ำหินปูนคูหาเดียวซึ่งมีพระพุทธรูป ขนาดใหญ่มีการสร้างพระพุทธรูปปูนปั้น ไว้ตามซอกหินผนังถ้ำ จำนวน 10 องค์ ที่ผนังด้านทิศตะวันตก มีพระประธานและพระพุทธรูปแวดล้อม ผนังด้านทิศเหนือมีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่ 2 องค์ พระพุทธรูปยืนปูนปั้น (ทาสี) ขนาดใหญ่ประดิษฐานอยู่ตรงกลางกลุ่มพระพุทธรูปทำนองเป็นพระประธาน ปางประธานอภัย ประทับอยู่บนฐานบัว ก่ออิฐฉาบปูน ประดับลายปูนปั้นเป็นกลีบบัว ลักษณะเป็นฐานเพิ่มมุมก่อยกสูง พระพุทธรูปยืนปูนปั้น (ลงรัก) ปางประทานอภัย ประดิษฐานอยู่บนฐานบัวปูนปั้นทาสีแดงและมีซุ้มเรือนแก้ว อยู่ทางด้านซ้ายของพระพุทธรูปองค์ใหญ่ เศียรอยู่ระดับเดียวกับพระองค์ใหญ่ แต่ขนาดเล็กกว่ามาก
พระพุทธรูปยืนปูนปั้น (ทาสีแดง) ปางประทานอภัย ประดิษฐานอยู่บนฐานบัวปูนปั้นทาสีแดง ด้านข้างมีรูปหงส์ แต่ปัจจุบันเหลือเพียงตัวเดียว มีซุ้มเรือนแก้ว เช่นเดียวกัน พระพุทธรูปองค์นี้อยู่ทางด้านขวาของพระองค์ใหญ่ พระพุทธรูปนั่งปูนปั้น (ลงรักปิดทอง) ปางมารวิชัย ประดิษฐานอยู่บนฐานบัวทางซ้ายของพระองค์ใหญ่ และอยู่ใต้พระพุทธรูปยืนที่ขอบของช่องหิน ที่ประดิษฐานพระพุทธรูปนั่ง ทางขวา ระดับเหนือเศียร มีพระพุทธรูปนั่ง ปางมารวิชัย ปูนปั้น ประดิษฐานอยู่บนฐานบัวปูนปั้น ทำเป็นกลีบบัวขนาดใหญ่ ชิ้นส่วนน่าจะเป็นพระพุทธรูปนั่ง ปัจจุบันชำรุด ไปหมดแล้ว เหลือเฉพาะช่องหินและแกนไม้ที่รองรับฐานพระพุทธรูปเดิม อยู่ทางด้านซ้ายของพระพุทธรูปองค์ใหญ่
พระพุทธรูปยืนปูนปั้น ลงรักปิดทอง ปางประทานอภัย อยู่ข้างแท่นฐานบัวพระประธาน ซึ่งน่ามีอยู่ก่อน พระพุทธรูปนั่ง ลงรักปิดทอง อยู่ชิดกับฐานพระประธาน อยู่ระดับต่ำกว่าพื้นปัจจุบันน่าจะเป็นของเดิมที่มีมาก่อน ปัจจุบันโผล่แค่บั้นพระองค์ พระพุทธรูปยืน ปูนปั้นลงรัก สภาพชำรุดโดยเฉพาะท่อนพระกร ปูนฉาบกระเทาะจนเห็นแกนไม้ข้างใน ประดิษฐานอยู่บนฐานบัวปูนปั้นทาสีแดง อยู่ที่ผนังทางด้านทิศเหนือพระพุทธไสยาสน์ ปูนปั้นลงรักปิดทอง ส่วนพระกรชำรุด เห็นแกนไม้ด้านใน มีแท่นฐานบัวรองรับ แต่สภาพชำรุดมาก ประดิษฐานอยู่ทางด้านทิศเหนือ ใกล้ปากถ้ำ
เจดีย์
โบราณสถานที่สำคัญ คือ เจดีย์จำนวน 3 องค์ อยู่ที่ผนังถ้ำ 2 องค์ และอยู่ถัดออกไปอีก 1 องค์ เจดีย์ทรงสี่เหลี่ยม ตั้งอยู่หน้าถ้ำ ทางด้านซ้าย ฐานชั้นล่างทรงสี่เหลี่ยม ถัดขึ้นไปมีซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปนั่งทั้ง 4 ทิศ ถัดขึ้นไปเป็นซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปยืน เจดีย์ย่อมุมไม้ยี่สิบ ตั้งอยู่หน้าถ้ำ ทางด้านขวาเป็นเจดีย์ฐานกลม ถัดขึ้นไปเป็นฐานสิงห์ย่อมุมไม้ยี่สิบ สามชั้น แล้วเป็นบัวกลุ่มรองรับปากระฆัง องค์ระฆังกลมส่วนยอดหักหายไป เจดีย์ทรงปราสาท ยอดทรงระฆัง ด้านล่างมีซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปนั่ง ทั้ง 4 ทิศ ถัดขึ้นไปมีซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปยืน จากนั้นมีบัวถลา 3 ชุด องค์ระฆังกลม มีบัวปากระฆังรองรับ บัลลังก์สี่เหลี่ยม ถัดขึ้นไปเป็นมาลัยเถา สภาพชำรุดมาก
วัดเขาน้อย (จังหวัดเพชรบุรี)
วัดเขาน้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านหาด อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 19 ไร่ 2 งาน 20 ตารางวา

ประวัติ
วัดเขาน้อยตั้งเมื่อ พ.ศ. 2280 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2282 ปรากฏว่าเป็นวัดเก่าแก่ที่มีการปรับปรุงเปลี่ยนแปลงมาโดยตลอด วัดอยู่ติดกับเขา จึงเรียกว่า "วัดเขาน้อย" มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2517
อาคารเสนาสะ
อาคารเสนาสะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ตั้งอยู่บนเนินเขา เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน หลังคาซ้อนกัน 2 ชั้น เป็นหลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องว่าวซีเมนต์ ฐานเป็นแบบฐานสิงห์มีประตู ด้านหน้า 2 ประตู หน้าต่างด้านละ 3 บาน ซุ้มประตูทำยื่นออกมาจากผนังเป็นซุ้มทรงมงกุฎประดับลวดลายปูนปั้น บานประตูหน้าต่างเป็นไม้ที่อกเลาแกะสลักลวดลายโดยตลอด เป็นลายพุดตานใบเทศ ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานปูนปั้น ปางมารวิชัย ประดิษฐานอยู่บนฐานชุกชีปูนปั้นแบบฐานสิงห์ นอกจากนั้นบนยกพื้นเดียวกับพระประธานยังมีพระพุทธรูปปูนปั้น ปางมารวิชัยอีก 4 องค์ประดิษฐานอยู่บนฐานชุกชีปูนปั้นองค์ละฐาน อยู่ด้านข้างพระประธานด้านละ 2 องค์
เจดีย์ราย หน้าอุโบสถ จำนวน 2 องค์ เป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองฐานสิงห์ เจดีย์ทรงกลม ตั้งอยู่บนยอดเขา ทางทิศใต้ของอุโบสถ เป็นเจดีย์ทรงกลม ส่วนยอดตั้งแต่เหนือบัลลังก์ขึ้นไปชำรุดหักหายไป องค์ระฆังก็ได้รับความเสียหายมาก ปูนฉาบกะเทาะหลุดร่วง ฐานเป็นฐานบัวลูกฟักสี่เหลี่ยมทรงสูงและชุดมาลัยเถารองรับปากระฆัง องค์ระฆัง ขนาดเล็กได้ส่วน บัลลังก์ทรงสี่เหลี่ยม ที่มุมทั้งสี่มีเจดีย์มุม เป็นเจดีย์ทรงกลม ขนาดเล็ก แต่เหลืออยู่เพียงองค์เดียว คือมุมด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้ เขตพุทธาวาส อยู่บริเวณด้านล่างของเขา มีการเปลี่ยนแปลงที่ตั้งมาหลายครั้ง เดิมอยู่ทางด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเขา ปัจจุบันอยู่ทางทิศตะวันตก ซึ่งในบริเวณนี้พบชิ้นส่วนกระเบื้องมุงหลังคาดินเผา ของหมู
จจุบันอยู่ทางทิศตะวันตก ซึ่งในบริเวณนี้พบชิ้นส่วนกระเบื้องมุงหลังคาดินเผา ของหมู่กุฏิสงฆ์เดิม ตกอยู่เป็นจำนวนมากและยังพบกระเบื้องเชิงชายดินเผารูปเทพนมด้วย โอ่งเคลือบ ขนาดใหญ่เส้นผ่าศูนย์กลางปาก 50 เซนติเมตร กว้าง 145 เซนติเมตร สูง 140 เซนติเมตร
รายนามเจ้าอาวาส
* พระสวน
* พระเปรม
* พระวอน
* พระผึ้ง
* พระแก้ว
* พระทอง
* พระอธิการทิพย์ อินทโชโต พ.ศ. 2463-2511
* พระครูโกศลศุภกร (บุญยิ่ง สนฺเลขโก) พ.ศ. 2511-2566
* พระประยูร ถาวรคุโณ รักษาการเจ้าอาวาส พ.ศ. 2566-ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดเขาคอก (จังหวัดนครนายก)
วัดเขาคอก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีกะอาง อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก มีที่ดินตั้งวัด 36 ไร่
วัดเขาคอกสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2477 ในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 บริเวณวัดเป็นป่าหนาทึบไม่มีชาวบ้านอาศัยอยู่ ต่อมามีพระภิกษุรูปหนึ่งนามว่า หลวงปู่สนธิ์ สุมโน เดินธุดงค์มาปักกรดเพื่อนั่งกรรมฐานชายป่าเชิงเขานั้น หลวงปู่สนธิ์นั่งกรรมฐานอยู่มีเสือโคร่งตัวใหญ่มากเดินเข้ามาหาหลวงปู่สนธิ์แต่หลวงปู่มีสมาธิดีนั่งแผ่เมตตาไปเสือตัวนั้นก็กลับเข้าป่าไป และต่อมาชาวบ้านเข้ามาหาของป่าพบเห็นพระภิกษุนั่งกรรมฐานอยู่ในป่าก็เลยนิมนต์ให้ท่านออกบิณฑบาตจากชาวบ้าน ต่อมาได้สร้างวัดขึ้นมาที่เชิงเขาแห่งนี้ วัดเขาคอกมีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2534
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถแบบธัมเมกขสถูปซึ่งเป็นศิลปะอินเดีย ประดิษฐาน พระพุทธสิริโชติอาภา ซึ่งเป็นพระประธานในอุโบสถ ศาลาสวดมนต์ เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 12 หลัง วิหารเป็นอาคารคอนกรีต สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 ศาลาอเนกประสงค์ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 ภายในวัดมีสังขารหลวงปู่สนธิ์ สุมโน อดีตเจ้าอาวาสวัดเขาคอก สภาพศพไม่เน่าเปื่อย นอกจากนี้ ยังมีภาพพระพุทธฉายปรากฏอยู่ที่ผนังถ้ำบนเขาพระฉาย กรมศิลปากรสันนิษฐานว่ามีอายุ 400-700 ปี

อ้างอิง
วัดกลางเก่า (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดกลางเก่า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาด อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 3 ไร่ 1 งาน 56 ตารางวา มี่ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ 1 งาน 7 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูอดุลสีลานุวัตร (ประพฤทธิ์) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดกลางเก่า หรือเดิมชื่อ วัดกลาง ตั้งเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2320 ไม่ปรากฏนามผู้สร้างและผู้บริจาคที่ดิน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2348 แต่สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างก่อน พ.ศ. 2320 มีบันทึกว่าเมื่อ พ.ศ. 2432 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสหัวเมืองภาคใต้ ได้เสด็จมาประทับแรมที่พลับพลาบ้านดอน หัวเมืองไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี พระองค์ได้เสด็จมาวัดกลาง โดยมีพระครูสุวรรณรังษีคอยรับเสด็จ พระองค์ได้ทรงพระกรุณาโปรดพระราช ทานเงินแก่พระครูสุวรรณรังสีเป็นเงิน 40 บาท เพื่อปฏิสังขรณ์อุโบสถวัดกลาง
ต่อมาอุโบสถของวัดได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ในสมัยพระวินัยธรรมช่วย ได้จ้างช่างทำเปลี่ยนเครื่องบนเสา กระเบื้องใส่ ช่อฟ้า ใบระกา ถือปูนใหม่ ให้สามารถทำสังฆกรรมได้ จากนั้นได้มีวัดกลางอีกแห่งหนึ่งในอำเภอเดียวกัน คือ วัดกลางใหม่ จึงได้เปลี่ยนนามวัดนี้ว่า "วัดกลางเก่า" วัดยังมีสังขารพระอธิการซ้อน อยู่ในโลงแก้วทางประตูใกล้ทางออกไปแม่น้ำตาปี

รายนามเจ้าอาวาส
* พระสุธี 
* พระครูสุวรรณรังษี (มี) พ.ศ. 2432 
* พระวินัยธรรม ช่วย 
* พระปลัด ครัน 
* พระมหายุตต์ ธมฺมวิริโย ป.ธ.3 พ.ศ. 2458–2505 
* พระอธิการซ้อน วลฺลโภ พ.ศ. 2511–2517 
* พระครูสังวราธิคุณ พ.ศ. 2517–2555 
* พระครูอดุลสีลานุวัตร (ประพฤทธิ์) พ.ศ. 2555–

อ้างอิง
วัดขุนพรหม
วัดขุนพรหม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาไม่ไกลจากป้อมเพชรมากนัก ในตำบลสำเภาล่ม อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

ชุมชนแถบวัดขุนพรหมมีชื่อเสียงด้านผลิตผ้าพิมพ์มาตั้งแต่อดีต เนื่องจากผู้คนในสมัยกรุงศรีอยุธยานิยมมอบผ้าลักษณะต่าง ๆ ให้แก่กันเพื่อแสดงถึงฐานะและตำแหน่งของผู้สวมใส่ พระเจ้าแผ่นดินก็ทรงมอบผ้าให้เป็นบำเหน็จรางวัลแก่ข้าราชการที่ทำความดีความชอบให้แก่บ้านเมือง จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2100 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2120
เดิมวัดมีศาลาการเปรียญอายุกว่า 100 ปี แต่ถล่มลงมาขณะซ่อมแซม แต่พระประธานในศาลาการเปรียญไม่ได้รับความเสียหาย วัดมีศาลพระพรหมขนาดใหญ่หันหน้าออกแม่น้ำเจ้าพระยา และมีปูชนียวัตถุสมัยทวารวดี คือพระศิลาขาวประดิษฐานอยู่หน้าอุโบสถ ชิ้นส่วนต่าง ๆ ไม่ครบ เชื่อว่าพระมหาเถรศรีศรัทธา (หลานพ่อขุนผาเมือง) เจ้านายรัฐสุโขทัย เก็บรวบรวมซากปรักหักพังพระพุทธรูปหินทรายนั่งห้อยพระบาท 4 องค์ จากวัดพระเมรุ (นครปฐม) เก็บไว้ที่นครปฐม 2 องค์ อีก 2 องค์ ขนลงเรือไปที่วัดพญากง อยุธยา ต่อมามีผู้ขนย้ายเศษซากพระพุทธรูปหินทรายบางส่วนจากวัดพญากงไปไว้วัดขุนพรหม บางส่วนถูกขโมยไปขาย เช่น เศียรขนาดใหญ่

อ้างอิง
วัดป่าโค
วัดป่าโค เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำป่าสัก ในตำบลหันตรา อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ 23 ไร่ 1 งาน 14 ตารางวา
วัดป่าโคสร้างประมาณ พ.ศ. 2100 เดิมเป็นวัดสายวิปัสสนากัมมัฎฐาน เช่นเดียวกับวัดอื่น ๆ ในกลุ่มอโยธยา บริเวณนี้เรียกว่าบ้านศาลาเกวียน เป็นที่ตั้งของป่า (ตลาด) ซื้อขายวัวควาย เหล่าบรรดานายฮ้อยทมิฬ ได้ต้อนวัวควายจากนครราชสีมา ผ่านเส้นทางสระบุรี นครนายกเข้าสู่กรุงศรีอยุธยา เพื่อนำวัวควายมาขาย บ้างแลกเปลี่ยนสินค้ากัน โดยได้พบหลักฐานทางประวัติศาสตร์ว่า ลาลูแบร์ได้บันทึกเหตุการณ์ซื้อขายวัวควาย ถวายพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศสอีกด้วย ครั้นถึงสมัยอยุธยาตอนปลาย วัดนี้ได้รับการกระทบกระเทือนจากที่ข้าศึกรุกรานก็ได้ทรุดโทรมลงเมื่อได้มีการบูรณะปฏิสังขรณ์ใหม่ดีขึ้น ได้รับการดูแลจากชาวบ้านและพระสงฆ์ตามสมควรในระยะหลัง ๆ ต่อมาพระปลัดพยนต์ ธมฺมธโร ได้เป็นเจ้าอา
จากชาวบ้านและพระสงฆ์ตามสมควรในระยะหลัง ๆ ต่อมาพระปลัดพยนต์ ธมฺมธโร ได้เป็นเจ้าอาวาส ได้ดำเนินการพัฒนาวัดให้เป็นหลักฐานมั่นคง วัดป่าโคได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2110
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ คือ อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก ซึ่งได้สร้างขึ้นแทนหลังเก่าในที่เดิมหลังเกิดเหตุเพลิงไหม้เมื่อ พ.ศ. 2560 ที่ฝาผนังในมีภาพพุทธประวัติ ฝีมืออาจารย์ประยูร อุลุชาฎะ (น.ณ ปากน้ำ) ศาลาการเปรียญกว้าง 13 เมตร ยาว 21 เมตร เป็นอาคารไม้ศาลาเล็ก 4 หลัง กุฏิสงฆ์จำนวน 12 หลังเป็นอาคารไม้ 10 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง หอสวดมนต์ หอระฆัง และฌาปนสถาน สำหรับปูชนียวัตถุมี พระประธานในอุโบสถ พระเพลากว้าง 40 นิ้ว ปางมารวิชัย เป็นพระพุทธรูปปูนปั้น พระพุทธรูปปางมารวิชัยอีก 2 องค์ แบบเชียงแสนถึงสุโขทัย ขนาดพระเพลากว้าง 30 นิ้ว ที่หอสวดมนต์มีพระพุทธรูปปางห้ามญาติ 2 องค์ สร้างสมัยอู่ทองถึงอยุธยา ร
าง 30 นิ้ว ที่หอสวดมนต์มีพระพุทธรูปปางห้ามญาติ 2 องค์ สร้างสมัยอู่ทองถึงอยุธยา ร้อยตำรวจเอกสพรั่ง อุลปาธรณ์ อัญเชิญมาถวายไว้และมีพระพุทธรูปปางลีลา หล่อขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2518 ขนาดสูง 235 เซนติเมตร ประดิษฐานอยู่บนแท่นที่สร้างขึ้นไว้กว้างยาวด้านละ 8 เมตร
เมื่อ พ.ศ. 2562 มีการพบจดหมายเหตุกรุงศรีที่วัดป่าโค ซึ่งมีทั้งบันทึกคำให้การชาวกรุงเก่า คัมภีร์ตำรายารักษามะเร็ง ตำรานวดโบราณ ซึ่งคาดว่าเขียนไว้ก่อนเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2

อ้างอิง
วัดวีระโชติธรรมาราม
วัดวีระโชติธรรมาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองหลวงแพ่ง อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา
วัดวีระโชติธรรมารามจัดตั้งขึ้นครั้งแรก เป็นสำนักสงฆ์ ชื่อ สำนักสงฆ์ทองธรรมโชติ โดยมีคุณระเบียบ โชติบรรยง และคุณทวี คุณลออ โชติบรรยง ถวายที่ดิน จำนวน 36 ไร่ เพื่อสร้างวัด เมื่อ พ.ศ. 2545 คุณทวี และคุณลออ โชติบรรยง ได้ไปกราบอาราธนาพระองอาจ อาภากโร ซึ่งขณะนั้นจำพรรษาอยู่ ณ วัดกระทุ่มเสือปลา กรุงเทพมหานคร มาเป็นเจ้าอาวาสวัด ต่อมา พระองอาจ อาภากโร ได้เข้ากราบเรียนถวายรายงานต่อเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสโณ) เจ้าคณะใหญ่หนตะวันออก และขอความเมตตานุเคราะห์จากเจ้าประคุณสมเด็จ ให้ตั้งชื่อวัดให้ใหม่เพื่อความเหมาะสมกับสถานที่ เจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสโณ) จึงตั้งชื่อวัดใหม่แห่งนี้ไว้ว่า สำนักสงฆ์วีระโชติธรรมาราม โดยคำว่า "วีร
อุปเสโณ) จึงตั้งชื่อวัดใหม่แห่งนี้ไว้ว่า สำนักสงฆ์วีระโชติธรรมาราม โดยคำว่า "วีระ" หมายถึง ชื่อจริงของพระราชพรหมยาน (วีระ ถาวโร)(หลวงพ่อฤๅษีลิงดำ) วัดจันทาราม (ท่าซุง) จังหวัดอุทัยธานี ซึ่งเป็นครูบาอาจารย์ของพระองอาจ อาภากโร และคำว่า "โชติ" มาจากคำนำหน้านามสกุลของคุณทวี คุณลออ โชติบรรยง ต่อมาได้รับอนุญาตให้สร้างวัดจากกรมการศาสนา เมื่อ พ.ศ. 2552 ในนาม "วัดวีระโชติธรรมาราม"
วัดวีระโชติธรรมารามตั้งอยู่ท่ามกลางทุ่งนา จุดเด่นของวัดนี้คือองค์หลวงพ่อโสธรขนาดใหญ่และอุโบสถแก้วกลางน้ำ ภายในวิหารแก้วพระราชพรหมยาน ที่มีสรีระสังขารจำลองของหลวงปู่ฤๅษีลิงดำ และอุโบสถแก้วกลางน้ำราชพรหมยานอนุสรณ์ ซึ่งภายในประดับกระจกเงา ลวดลายทรงไทย อักขระยันต์ ด้านบนบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ และพระเกศาหลวงพ่อฤๅษีลิงดำ มีสมเด็จองค์ปฐม พระประธานและหลวงพ่อ 5 พี่น้อง 5 พระองค์ ประกอบด้วย หลวงพ่อโสธร หลวงพ่อโต วัดบางพลีใหญ่ใน หลวงพ่อวัดไร่ขิง หลวงพ่อวัดบ้านแหลม และหลวงพ่อวัดเขาตะเครา

อ้างอิง
วัดจุฬาภรณ์วนาราม
วัดจุฬาภรณ์วนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านพริก อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก
วัดจุฬาภรณ์วนารามสร้างขึ้นในโอกาสที่สมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารีทรงพระชนมายุ 50 พรรษา เมื่อแรกสร้างสมเด็จพระญาณวโรดม (ประยูร สนฺตงฺกุโร) อดีตเจ้าอาวาสวัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหารและคณะกรรมการมูลนิธิส่งเสริมพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ ในพระราชูปถัมภ์ ลงความเห็นว่า สร้างขึ้นเพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติในโอกาสอันสำคัญ โดยนายมานะ ปิ่นมงคล ได้ถวายที่ดินแก่พระธรรมวราจารย์ (หลวงปู่แบน) วัดบวรนิเวศวิหาร จำนวน 47 ไร่ โดยนายมานะ ปิ่นมงคล ได้ถวายที่ดินแก่ พระธรรมวราจารย์ (หลวงปู่แบน) วัดบวรนิเวศวิหาร จำนวน 47 ไร่เมื่อ พ.ศ. 2548 และได้โอนที่ดินแปลงนี้ไว้เป็นกรรมสิทธิ์ของมูลนิธิส่งเสริมพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ ในพระราชูปถัมภ์
พระธรรมวราจารย์ ได้เข้าดำเนินการปรับปรุงสถานที่เมื่อ พ.ศ. 2549 มีการปรับพื้นที่ดินเพื่อสร้างวัดแต่ยังคงรักษาต้นไม้เอาไว้ และมีการปลูกต้นไผ่ให้แนวทางเดินเพื่อความร่มเย็น และต่อมาสมเด็จพระญาณวโรดม ออกหนังสือขอพระราชทานนามวัด และได้ประราชทานนามว่า "วัดจุฬาภรณ์วนาราม" พร้อมด้วยพระราชทานตราสัญลักษณ์ จฬ เป็นตราประจำวัด เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 และเห็นว่าเป็นสถานที่เหมาะสมแก่การเฉลิมพระเกียรติในโอกาสอันสำคัญนี้ สมเด็จพระญาณวโรดม ออกหนังสือขอพระราชทานนามวัด และได้ประราชทานนามว่า “วัดจุฬาภรณ์วนาราม” พร้อมด้วยพระราชทานตราสัญลักษณ์ จฬ เป็นตราประจำวัด เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 วัดได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2562
ทางเข้าวัดเป็นอุโมงค์ไผ่ระยะทางกว่า 500 เมตร ภายในมีพระบรมสาริกธาตุพุทธเตชะมงคลชัย นอกจากนี้ รอบ ๆ บริเวณวัดยังมีพรรณไม้นานาชนิด เช่น ต้นยางนา ต้นโพธิ์อินเดีย ต้นพระพุทธเจ้า 5 องค์

อ้างอิง
วัดโปรดสัตว์
วัดโปรดสัตว์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลขนอนหลวง อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดโปรดสัตว์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2235 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2245 ตามประวัติเล่าว่า มีผู้เก่งกล้าวิชาอาคมเสกกระดูกผีเป็นช้างลอยน้ำมาตามแม่น้ำเจ้าพระยา มาติดอยู่หน้าวัด ในขณะที่ช้างลอยมาผ่านที่ได ชาวบ้านแห่งนั้นก็จะล้มเจ็บเป็นจำนวนมาก ชาวบ้านที่ล้มป่วยทราบว่าหลวงพ่อมีน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ จึงได้เดินทางมาขอน้ำมนต์จากหลวงพ่อเป็นจำนวนมาก หลวงพ่อเดินไปที่หน้าโบสถ์ชี้ไปที่แม่น้ำเจ้าพระยาตรงหน้าโบสถ์ และพูดว่าน้ำมนต์อยู่ในน้ำนั้น ชาวบ้านจึงตักน้ำตรงหน้าวัด ไปรักษาญาติที่เจ็บป่วยหายเป็นปลิดทิ้ง นับแต่นั้นจึงเรียกชื่อวัดว่า "วัดโปรดสัตว์" เมื่อสมัยอยุธยาได้เคยเป็นสถานที่พักรับรองราชทูตจากลังกา แม้การจัดส่งพระสงฆ์และทูตานุทูตไปลังกาในสมัยสมเด
นสถานที่พักรับรองราชทูตจากลังกา แม้การจัดส่งพระสงฆ์และทูตานุทูตไปลังกาในสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ก็ได้อาศัยที่วัดนี้เป็นที่จัดส่งและต้อนรับกลับ
ต่อมาถาวรวัตถุทรุดโทรมลงไปมาก จน พ.ศ. 2474 พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสนิทพงศ์พัฒนเดช ได้มาทอดพระเนตรเห็นถาวรวัตถุทรุดโทรม จึงจัดการสร้างขึ้นใหม่แต่รักษารูปทรงของเก่าไว้ ผู้เขียนแบบแปลนคือ หลวงวิศาลศิลปกรรม (เชื้อ ปัทมจินดา) สร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2500 และหม่อมเจ้าปิยะรังสิต รังสิต สร้างหอสวดมนต์ พ.ศ. 2508 หม่อมหลวงทวีวัฒน์ สนิทวงศ์ ได้สร้างหอพระธรรม 2 ชั้น พ.ศ. 2512 วัดแห่งนี้เป็นวัดตระกูลสนิทวงศ์ และตระกูลสนิทวงศ์ได้นำอัฎอิฐของบรรพบุรุษมาบรรจุไว้ในอุโบสถที่ฐานพระประธาน มีพระพุทธรูปในอุโบสถ และวิหาร หน้าบันอุโบสถ มีตราพระนารายณ์ทรงครุฑถือว่าเป็นตราสัญลักษณ์วัดหลวงมาแต่ก่อน
ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ พระพุทธรูปปางป่าเลไลย์ และพระมหากัจจายนะ ประดิษฐานอยู่ในวิหาร เจดีย์รูปทรงสมัยอยุธยา

อ้างอิง
วัดเขาชะโงก
วัดเขาชะโงก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพรหมณี อำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก อยู่ในเขตพื้นที่ของโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า

วัดเขาชะโงก หรือ วัดพระพุทธฉาย เป็นวัดเก่าแก่สร้างตั้งแต่สมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว แต่ข้อมูลกรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2478 สร้างขึ้นบนเขาชะโงก ซึ่งเป็นภูเขาเตี้ย ๆ ที่สามารถมองเห็นวิวเมืองนครนายกได้อย่างชัดเจน ทางด้านหลังวัดจะพบน้ำตกพระฉาย เป็นน้ำตกเล็ก ๆ ตกลงมาเป็นสายจากผาสูงประมาณ 30 เมตร มายังแอ่งน้ำเบื้องล่างจะมีน้ำมากในช่วงฤดูฝน
วัดเขาชะโงกนั้นมีภาพเขียนสีพระพุทธฉายสมัยอยุธยา ซึ่งในครั้งแรกที่พบนั้นมีน้ำหนักลายเส้นเลือนลาง สันนิษฐานไม่ได้ว่าผู้ใดเป็นผู้เขียนขึ้น ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2485 กรมแผนที่ทหารบกได้เข้าไปตั้งโรงงานหินอ่อนที่เชิงเขานี้และได้เขียนตามรอยพระพุทธรูปเดิมให้ชัดเจนขึ้น พร้อมสร้างศาลาครอบไว้ให้ผู้มีจิตศรัทธาได้เข้าไปสักการบูชา

บนผาของเขาชะโงกมีวิหารบรรจุรอยพระพุทธบาท ตั้งอยู่บนผาของเขาชะโงกห่างจากวัดพระพุทธฉายไปประมาณ 1 กิโลเมตร เป็นเส้นทางขึ้นเขา ด้านบนสุดมีวิหารบรรจุรอยพระพุทธบาท สิ่งสำคัญภายในวัดได้แก่ พระพุทธฉายสร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร รูปหล่อสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) และรูปหล่อพระพรหม

อ้างอิง
วัดทองย้อย (จังหวัดนครนายก)
วัดทองย้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านนา อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก มีที่ดิน 21 ไร่ มีที่ ธรณีสงฆ์ จำนวน 11 แปลง 235 ไร่

วัดทองย้อยตั้งเมื่อ พ.ศ. 2125 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2175

สันนิษฐานว่ามีคณะบุคคลเดินทางมาจากกรุงศรีอยุธยาเห็นสถานที่มีความอุดมสมบูรณ์เพราะมีลำคลองเล็ก ๆ (คลองบ้านนา) มีแม่น้ำนครนายกอยู่โดยรอบ มีป่าไม้อันเขียวชอุ่มทั้งปีคณะบุคคลจึงพากันสร้างวัด ภายในวัดมีรอยพระพุทธบาทอายุกว่า 100 ปี โดยฝีมือช่างชาวมอญ อยู่ภายในมณฑป มีรอยซ้อนกัน 4 รอย โดยทางวัดจะจัดให้มีงานนมัสการทุกวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 3 ของทุกปี
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ คอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ 4 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ เป็นอาคารไม้ และเมรุเผาศพ เป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก

รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูอุปัชฌาย์ทัต
* พระครูคง
* หลวงพ่อร้าย
* หลวงพ่อเหล็ก
* หลวงพ่อน้อย
* หลวงพ่อมี
* หลวงพ่อคูณ
* พระอุปัชฌาย์จ้อย
* พระครูพูน (เจ้าคณะแขวง)
* พระครูวุฒิกรอุดมเขต (เจ้าคณะอำเภอบ้านนา)
* พระครูวุฒิกรอุดมคุณ (เจ้าคณะอำเภอบ้านนา)
* พระครูอาทรสมนวัฒน์(เจ้าคณะอำเภอบ้านนา)
* พระครูวิมลวุฒิกร(เลขาเจ้าคณะอำเภอบ้านนา)
* พระปลัดซุ่นเฮง อาจารสัมปันโน

อ้างอิง
วัดควนกรวด
วัดควนกรวด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปรางหมู่ อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง

ประวัติ
วัดควนกรวดไม่ปรากฏว่าสร้างขึ้นเมื่อใดอย่างชัดเจน แต่เชื่อกันว่าเป็นวัดที่สร้างขึ้นสมัยอยุธยา ซึ่งในทำเนียบพัทลุงของพระครูอริยสังวร (เอียด) อดีตเจ้าคณะจังหวัดพัทลุงระบุว่าวัดนี้สร้างเมื่อ พ.ศ. 2083 ตรงกับสมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิแห่งกรุงศรีอยุธยา กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนในราชกิจจานุเบกษาเล่มที่ 102 ตอนที่ 180 ลงวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2528 และประกาศเขตโบราณสถานเนื้อที่ประมาณ 1 งาน 37 ตารางวา
อาคารเสนาสนะ
เจดีย์ตั้งอยู่ที่หน้าโบสถ์ เป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนย่อมุมไม้สิบสองกว้างประมาณ 6.5 เมตร สูงประมาณ 10 เมตร สร้างขึ้นสมัย พระอุปัชฌาย์รอด (พ.ศ. 2398–2472) ได้สร้างขึ้นบนเจดีย์องค์เดิมออกโดยยรื้อของงเดิมออกสร้างใหม่ขึ้นแทน แล้วนำพระพุทธรูปและหัวข้อพระธรรมบรรจุไว้ในเจดีย์องค์ใหม่ฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส องค์ระฆังย่อมุมไม้สิบสองมีซุ้มพระแบบโค้งแหลมลดหลั่นด้านละ 2 ซุ้มภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นปัจจุบันชำรุดเป็นส่วนใหญ่ อุโบสถตั้งอยู่บนเนินสูงฐานก่ออิฐแต่หักพังชำรุดเป็นส่วนใหญ่ตัวอุโบสถเป็นของสร้างขึ้นใหม่ด้วยคอนกรีตเสริมเหล็กซึ่งแต่เดิมเป็นอุโบสถไม้ทรงโถงต่อมาเกิดชำรุดอย่างมาก พระภิกษุรักษ์และพระอุปัชฌาย์รอดได้บูรระซ่อมแซมใหม่ครั้
โถงต่อมาเกิดชำรุดอย่างมาก พระภิกษุรักษ์และพระอุปัชฌาย์รอดได้บูรระซ่อมแซมใหม่ครั้งหนึ่งจนกระทั่ง พ.ศ. 2516 จึงได้รื้ออุโบสถเก่าแล้วสร้างใหม่ดังปรากฏในปัจจุบัน ภายในเคยประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย จำนวน 5 องค์ รูปพระภิกษุณีปูนปั้นจำนวน 2 องค์ ต่อมาเมื่อรื้ออุโบสถเก่าแล้วจึงได้นำเอาพระพุทธรูปปูนปั้นจำนวน 4 องค์ และพระภิกษุรีปูนปั้นจำนวน 2 องค์ออกจากอุโบสถ ปัจจุบันเหลือแต่พระประธานองค์เดียว
รอบอุโบสถมีใบเสมาหินทรายสีแดงจำนวน 8 ใบลักษณะเป็นศิลปะอยุธยากำหนดอายุอยู่ในราวพุทธศตวรรษที่ 23 ปัจจุบันเหลือเพียง 2 ใบ ใบแรกมีขนาดกว้าง 31 เซนติเมตร หนา 8 เซนติเมตร สูง 49 เซนติเมตร ใบที่สองกว้าง 35 เซนติเมตร สูง 56 เซนติเมตร หนา 9 เซนติเมตร ปัจจุบันใบเสมาทั้ง 2 ใบเก็บไว้ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติสงขลา

อ้างอิง
ป้อมแผลงไฟฟ้า
ป้อมแผลงไฟฟ้า เป็นป้อมปราการ ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลเมืองพระประแดง ตำบลตลาด อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ

ประวัติ
ป้อมแผลงไฟฟ้าสร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เมื่อ พ.ศ. 2357 โดยสร้างขึ้นบนฝั่งขวาของแม่น้ำเจ้าพระยา เพื่อป้องกันการรุกรานของข้าศึก พร้อมกับ ป้อมมหาสังหาร ป้อมราหูจร ป้อมปีศาจสิง ป้อมวิทยาคม ซึ่งปัจจุบันเหลือเพียงป้อมแผลงไฟฟ้า ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2436 สมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงโปรดเกล้าฯ ให้ซ่อมแซมและดัดแปลงเป็นป้อมทหารเรือ สำหรับกองโรงเรียนทหารเรือที่ 3 และในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงโปรดให้บูรณะซ่อมแซมอีกครั้ง
ต่อมา พ.ศ. 2514 เทศบาลเมืองพระประแดงได้ตกแต่งซ่อมแซมให้เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจของประชาชน ได้นำปืนใหญ่ขึ้นมาตั้งบนกำแพงอยู่ตรงกลาง 1 กระบอก และมุมกำแพงด้านขวา 1 กระบอก แนวกำแพงด้านขวาและด้านซ้ายมีอุโมงค์ก่ออิฐถือปูน มีทางเดินถึงกันได้ ป้อมแผลงไฟฟ้าเป็นโบราณสถานที่รัฐบาลได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 97 ตอนที่ 59 วันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2523
สถาปัตยกรรม
ป้อมแผลงไฟฟ้า มีกำแพงล้อมรอบตัวป้อมทั้ง 4 ด้าน คือ ทิศเหนือ ทิศใต้ ทิศตะวันออกและทิศตะวันตก ด้านทิศใต้ มีกำแพง 2 ชั้น ถมดินอัดแน่นระหว่างชั้นนอกและชั้นในเพื่อป้องกันกระสุนปืนที่ยิงตกลงมา ป้อมและกำแพงก่ออิฐถือปูนตัวป้อมทรงสี่เหลี่ยมปาดมุม ทางด้านทิศเหนือมีกำแพงต่อออกไปล้อมพื้นที่ภายในป้อม มุมกำแพงเป็นมุมมน ด้านนอกฉาบปูนจับเป็นบัว ด้านในก่อลดระดับ ตรงกลางกำแพงด้านทิศเหนือมีซุ้มประตูทรงสี่เหลี่ยม ด้านบนมีตัวอักษรบอกชื่อป้อมและปีที่สร้าง เจาะช่องประตูเป็นช่องโค้ง กำแพงทางด้านทิศตะวันออกบริเวณมุมที่ต่อกับตัวป้อมมีแนวกำแพงก่อยื่นออกไป
บริเวณภายในป้อมมีกำแพงป้อมชั้นในตรงกลางกำแพงมีทางลาดขึ้นลงเป็นที่ชักลากปืนใหญ่ขึ้นไปบนกำแพงป้อมทางทิศใต้ ซึ่งมีดินถมอัดแน่นระหว่างกำแพงชั้นนอกและกำแพงชั้นใน มีปืนใหญ่ตั้งอยู่มุมกำแพงด้านซ้ายมือซึ่งมีอยู่เดิม

ประตูป้อมมี 3 ด้าน ด้านตะวันตกเฉียงเหนือด้านหน้าป้อม ซุ้มประตูยังอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ ด้านตะวันออกเฉียงเหนือ ซุ้มประตูอยู่ทนสภาพชำรุด แต่ยังมีส่วนของเดิมอยู่บูรณะได้ ด้านทิศใต้ ประตูทางเข้าอยู่มุมกำแพง ไม่มีซุ้มประตู มีคานเสากลมอยู่ด้านบน และเสากลมติดกับด้านบน ทั้งขวาและซ้ายเป็นเสาประตูอยู่ในสภาพชำรุดแต่บูรณะได้

อ้างอิง
ชียากู อัลวิส (นักต่อสู้)
ชียากู อัลวิส ดาราอูฌู ( , ; 3 ตุลาคม ค.ศ. 1983 – ) ปัจจุบันเป็นนักมวยมือเปล่าชาวบราซิล และอดีตนักต่อสู้แบบผสม จากการผ่านศึก 27 ไฟต์ของอัลติเมทไฟต์ติงแชมเปียนชิพ เขาได้เข้าร่วมในการชิงตำแหน่งตั้งแต่ ค.ศ. 2005 จนถึง 2019 นอกเหนือจากการเป็นนักต่อสู้ระดับอาชีพแล้ว อัลวิสยังเป็นผู้ฝึกสอนที่โดดเด่นของอเมริกันท็อปทีมมาตั้งแต่ ค.ศ. 2017
ภูมิหลัง
อัลวิสเกิดและเติบโตในโฟร์ตาเลซา ประเทศบราซิล เขาเริ่มฝึกมวยไทยเมื่ออายุ 15 ปีเพื่อให้มีรูปร่างที่ดีขึ้น ก่อนเปลี่ยนมาเป็นศิลปะการต่อสู้แบบผสมเมื่ออายุ 17 ปี อัลวิสชนะการแข่งศิลปะการต่อสู้แบบผสมครั้งแรกในฐานะมือสมัครเล่นเมื่ออายุเพียง 15 ปี โดยเอาชนะคู่แข่งอายุ 25 ปีด้วยการตัดสินอย่างเป็นเอกฉันท์ ครั้นเมื่ออายุ 19 ปี อัลวิสได้ย้ายจากบราซิลไปยังโคโคนัตครีก รัฐฟลอริดา เพื่อฝึกเต็มเวลาที่ค่ายอเมริกันท็อปทีมอันมีชื่อเสียง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
*
วัดดอนประดู่ (จังหวัดพัทลุง)
วัดดอนประดู่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนประดู่ อำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง

วัดดอนประดู่สร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 2175 ครั้นในช่วงสมัยรัชกาลที่ 2–3 โจรสลัดมาตีเมืองตรัง พัทลุง และขอบเขตชายแดนของสงขลาได้หมดแล้ว เตรียมตัวบุกตีเมืองสงขลา เจ้าพระยาสงขลานำกำลังส่วนหนึ่งมาตั้งรับที่บ้านห้วยลึก เพราะห้วยลึกสมัยนั้นเป็นทางผ่านเข้าศึกเดินทัพทางบกจากพัทลุงไปสงขลา โดยตั้งค่ายบริเวณวัดดอนประดู่นี้ วัดได้รับการบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2563 โดยกลุ่มอนุรักษ์โบราณสถาน สำนักศิลปากรที่ 15 นครศรีธรรมราช บูรณะอุโบสถ
อุโบสถกำหนดอายุสมัยรัตนโกสินทร์ ลักษณะเป็นอาคารตั้งอยู่บนฐานปัทม์ ตัวฐานทาสีน้ำตาล ตัวอาคารทาสีเหลือง โดยผนังสร้างด้านข้างเป็นซุ้มโค้งแบบซุ้มหลอกต่อกันไปทั้งหมดด้านละ 7 ซุ้ม กลางซุ้มมีหน้าต่างวางในตำแหน่งสลับซุ้ม เว้นซุ้มด้านละ 3 บาน ด้านหลังทำซุ้มหลอก 5 ซุ้ม ไม่มีหน้าต่าง ด้านหน้าทำซุ้มหลอก 5 ซุ้มเหมือนกับด้านหลัง แต่เจ้าช่องประตูในซุ้มที่ 2 และ 4 เครื่องบนเป็นเครื่องไม้มุงกระเบื้องดินเผา มีปีกนก 1 ชั้น ไม่ประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หน้าบันไม่มีการตกแต่งลวดลาย
ภายในอุโบสถตรงกลางยกพื้นขึ้นชั้นหนึ่ง ด้านในสุดประดิษฐานพระพุทธรูปสำริดปางมารวิชัยเป็นพระประธานองค์หนึ่ง และมีพระพุทธรูปศิลาทรายแดง ปางมารวิชัย มีร่องรอยการลงรักปิดทอง ตั้งเรียงกันอยู่อีก 3 องค์ โดยองค์กลางมีขนาดใหญ่ สันนิษฐานว่าอาจเป็นพระประธานเดิม และมี พ่อท่านบางใคร เป็นพระปางอุ้มบาตร ความสูงจากฐาน 1 เมตร แกะสลักด้วยไม้ ตามคำบอกเล่า เป็นพระเก่าแก่จากวัดบางใครที่เป็นวัดร้าง ปัจจุบันพระองค์นี้เป็นเป็นพระลากประจำเรือพระของวัดดอนประดู่ ในประเพณีลากพระ และทุกวันแรม 8 ค่ำ เดือน 5 จะมีการสรงน้ำ ทุกวันแรม 1 ค่ำ เดือน 11 รอบอุโบสถมีใบเสมาปูนปั้นนั่งแท่นตั้งอยู่โดยรอบ

อ้างอิง
วัดมัชฌิมาราม (ประเทศมาเลเซีย)
วัดมัชฌิมาราม เป็นวัดไทยสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในบ้านยุงเกา อำเภอตุมปัต รัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย ปัจจุบันมีพระครูเทศธรรมนาถ เป็นเจ้าอาวาสและเจ้าคณะอำเภอตุมปัต เขต 2

วัดมัชฌิมาราม เดิมเรียกว่า วัดกลาง เพราะอยู่ท่ามกลางวัดอื่น ๆ สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นประมาณ 400 ปีเศษ กระทรวงการท่องเที่ยวมาเลเซีย จัดให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยว 1 ใน 4 วัดในรัฐกลันตัน กระทรวงมรดกและวัฒนธรรมมาเลเซียประกาศให้เป็นมรดกแห่งชาติคือ พระพุทธบารมีธรรมจำรัสโลก วัดยังเป็นที่ตั้งของมูลนิธิและศูนย์การสอนภาษาไทย พุทธศาสนาและวัฒนธรรม
สถาปัตยกรรมและศิลปะในวัดมีความหลากหลาย ผสมผสานกัน ทั้งศิลปะแบบจีน ศิลปะแบบไทย และศิลปะแบบตะวันตก จุดเด่นของวัด คือ พระพุทธรูปขนาดใหญ่กลางแจ้งประทับบนดอกบัว มีความสูงถึง 30 เมตร ความกว้าง 47 เมตร ใช้เวลาสร้าง 10 ปี โดยช่างฝีมือจากประเทศไทย เสร็จสมบูรณ์เมื่อ พ.ศ. 2543 พระพุทธรูปองค์นี้ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ได้รับพระราชทานนามจากพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ว่า พระพุทธบารมีธรรมจำรัสโลก อันมีความหมายว่า "รูปลักษณ์ของพระพุทธที่ส่องแสงแจ้งและรอบรู้" อุโบสถของวัดทำเป็นช่องโค้งรับหลังคาพาไลแทนเสา ภายในอุโบสถมีภาพพุทธประวัติ

อ้างอิง
วัดเชตวัน (ประเทศมาเลเซีย)
และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ระหว่างเสด็จพระราชดำเนินเยือนวัดเมื่อปี ค.ศ. 1962]]
วัดเชตวัน หรือ วัดพุทธไทยเชตวัน เป็นวัดไทยสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในเปอตาลิงจายา รัฐเซอลาโงร์ ประเทศมาเลเซีย
เมื่อ พ.ศ. 2493 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้พระราชทานพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์เป็นทุนก่อสร้างวัดเชตวัน ซึ่งเสด็จฯมาทรงประกอบพิธียกช่อฟ้าของวัดแห่งนี้ด้วยพระองค์เอง เมื่อ พ.ศ. 2505 โดยเป็นหนึ่งในพระราชกรณียกิจระหว่างการเสด็จฯเยือนมาเลเซียอย่างเป็นทางการ พร้อมสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ถือเป็นวัดไทยแห่งเดียวในประเทศมาเลเซียที่ที่ได้รับพระบรมราชานุญาตให้ประดับตราสัญลักษณ์ประจำพระองค์ซึ่งเป็นพระปรมาภิไธยย่อ ภ.ป.ร. ไว้ที่บนช่อฟ้าของวัด ปัจจุบันวัดเชตวันมีขนาดใหญ่กว่าเดิม 3 เท่าจากเมื่อแรกสร้าง โดยพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาในการต่อเติมวัด
สถาปัตยกรรมในวัดมีลักษณะเป็นศิลปะไทย มีการสร้างเจดีย์ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2552 สร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2555 มีพระพุทธรูปต่าง ๆ มีเจ้าแม่กวนอิม มีการจัดตั้งศูนย์พระพุทธศาสนาภายในวัด

อ้างอิง
ลาอินมากูลาดากอนเซปซิออนเดโลสเบเนราเบลส โอเดซุลต์
การปฏิสนธินิรมลของดวงพระวิญญาณอันศักดิ์สิทธิ์ ( ) หรือ การปฏิสนธินิรมลของซูลต์ ( ) หรือชื่อดั้งเดิม ลาอินมากูลาดากอนเซปซิออนเดโลสเบเนราเบลส โอเดซุลต์ ( ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันโดยบาร์โตโลเม เอสเตบัน มูริโย ศิลปินชาวสเปน เขียนขึ้นประมาณปี 1678 มีขนาด 274 × 190 ซม. (108 × 75 นิ้ว) ต่อมาถูกนายพลฌ็อง-เดอ-ดีเยอ ซูลต์ ปล้นไปในปี 1813 และนำไปไว้ที่ประเทศฝรั่งเศส และถูกพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ซื้อไปในปี 1852 ในปัจจุบันภาพเขียนนี้จัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ปราโดในมาดริดมาตั้งแต่ปี 1941
ประวัติ
ข้อมูลจากฆวน อากุสติน เซอัน เบร์มูเดซ ระบุว่าภาพนี้เขียนขึ้นโดยบาร์โตโลเม เอสเตบัน มูริโย โดยได้รับการว่าจ้างจากฆุสติโน เด เนเบ (1625–1685) วุฒิสมณะแห่งอาสนวิหารเซบิยาและประธานฝ่ายสงฆ์ของโรงพยาบาลโอสปิตัลเดโลสเบเนราเบลสในเซบิยา เขาจ้างมูริโยให้เขียนภาพนี้ขึ้นเพื่อเก็บไว้เป็นของสะสมส่วนบุคคล และต่อมาได้บริจาคให้แก่โบสถ์น้อยประจำโรงพยาบาลในปี 1686 ศรัทธาและความเชื่อต่อการปฏิสนธินิรมลของแม่พระได้รับความนิยมสูงมากในสเปนตั้งแต่ศตวรรษที่ 16 และสเปนได้กลายมาเป็นผู้ปกป้องทางสงฆ์อย่างแกร่งกล้า ถึงขั้นที่ไปต่อสู้เพื่อให้ฉากการปฏิสนธินิรมลได้รับการบรรจุเข้าในคำสอนทางการของศาสนจักรคาทอลิก ซึ่งสำเร็จในปี 1854 ฉากการปฏิสนธินิรมลจึงเป็นที่นิยมแพร่หล
การของศาสนจักรคาทอลิก ซึ่งสำเร็จในปี 1854 ฉากการปฏิสนธินิรมลจึงเป็นที่นิยมแพร่หลายในช่วงเวลานี้และปรากฏทั่วไปในงานศิลปะสเปนในยุคนี้
ในปี 1813 ระหว่างสงครามคาบสมุทร นายพลฌ็อง-เดอ-ดีเยอ ซูลต์ ปล้นภาพเขียนนี้ไปไว้ที่ฝรั่งเศส ทิ้งไว้เพียงกรอบรูปซึ่งยังคงอยู่ที่โรงพยาบาลจนถึงปัจจุบัน ภาพนี้อยู่ในของสะสมของซูลต์จนเขาเสียชีวิตในปี 1851 ชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งของภาพเขียน "การปฏิสนธินิรมลของซูลต์" จึงได้มาจากชื่อของเขา
ภาพเขียนได้รับการประมูลในปี 1852 และพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์เป็นผู้ชนะประมูลไปด้วยราคา 615,300 ฟรังก์ เป็นที่กล่าวขานว่าเป็นการซื้อภาพเขียนที่แพงที่สุดในเวลานั้น ลูฟวร์จัดแสดงภาพเขียนนี้นับจากนั้นจนปี 1941 ซึ่งอยู่ในช่วงที่ผลงานของมูริโยเริ่มล้าสมัย ลูฟวร์ได้แลกเปลี่ยนของสะสมจำนวนหนึ่งกับสเปน หนึ่งในนั้นคือภาพเขียนนี้ซึ่งแลกเปลี่ยนกับพิพิธภัณฑ์ปราโดที่มาดริด โดยทางมาดริดได้ส่ง ภาพเหมือนบุคคลของมารีอานาแห่งออสเตรีย โดยดิเอโก เบลัซเกซ ให้แก่ลูฟวร์ ในปี 1981 อันโตนิโอ เฟร์นันเดซ เซบิยา ผู้เชี่ยวชาญการซ่อมแซมงานศิลปะประจำพิพิธภัณฑ์ปราโด ได้เริ่มการซ่อมแซมระดับผิวอย่างระมัดระวัง เพื่อเตรียมผลงานออกแสดงในนิทรรศการรวมผลงานของมูริโย มีการซ่อมแซมในเชิงลึกอีกค
คำอธิบาย
มูริโยเขียนภาพฉากการปฏิสนธินิรมลขึ้นประมาณสองโหล ซึ่งเป็นไปได้ว่ามากกว่าศิลปินสเปนใด ๆ ในเวลานั้น ภาพเขียนแสดงแม่พระมารีย์ในชุดสีขาวและผ้าคลุมสีน้ำเงิน มือทั้งสองกุมที่หน้าอก และปรากฏจันทร์เสี้ยวที่เท้าของพระนาง ดวงตามองขึ้นไปสู่พระอาณาจักรสวรรค์ แต่ภาพเขียนชิ้นนี้โดดเด่นจากภาพเขียนแม่พระอื่น ๆ ของมูริโยด้วยโทนแห่งปีติและชัยชนะ มูริโยใช้การเล่นแสงเงาให้เกิดความรู้สึกของการเคลื่อนไหวของแม่พระขึ้นข้างบน ลักษณะการเคลื่อนขึ้นเช่นนี้ และสัญวิทยาอื่น ๆ ทั้งเมฆและเทวดา สร้างภาพที่อิงมาจากฉากการเสด็จขึ้นสวรรค์ทั้งกายและวิญญาณ เชื่อมต่อความนิรมลของพระนางเข้ากับสถานะแห่งการเป็นมารดาพระเยซู มูริโยไม่ได้ใส่องค์ประกอบต่าง ๆ ของแม่พระในศิลปะ เช่น
นะแห่งการเป็นมารดาพระเยซู มูริโยไม่ได้ใส่องค์ประกอบต่าง ๆ ของแม่พระในศิลปะ เช่น หอคอยเดวิด, ฮอร์ตุสก็องกลูซุส หรือต้นปาล์มกับไซเปรส ซึ่งเชื่อว่าปรากฏอยู่แล้วในกรอบเดิมในโรงพยาบาลที่แขวนภาพ
สตีวี เรย์
แลช ฮัฟแมน (Lash Huffman ; 22 สิงหาคม ค.ศ. 1958) เป็นอดีตนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันที่รู้จักกันดีในชื่อบนสังเวียน สตีวี เรย์ (Stevie Ray) เขาเป็นที่รู้จักดีในอาชีพเจ็ดปีของเขากับ World Championship Wrestling (WCW) ตั้งแต่ปี 1993 ถึง 2000 ซึ่งเขาเป็นครึ่งหนึ่งของแท็กทีม Harlem Heat ร่วมกับ Booker T. Huffman น้องชายของเขาหรือที่รู้จักกันดีในชื่อ Booker T พวกเขาได้แชมป์ WCW World Tag Team Championship เป็นสถิติ 10 ครั้ง เขายังเป็นแชมป์ WCW World Television Championship ครั้งเดียวอีกด้วย ท่ามกลางเหตุการณ์อื่นๆ เขาได้เป็นเฮดไลน์ศึก Fall Brawl 1993 และ 1998 แบบ PPV เขายังได้รับบรรจุเข้าสู่หอเกียรติยศ WWE Hall of Fame ประจำปี 2019 ในฐานะแท็กทีม Harl
ผลงานแชมป์รางวัล
*Cauliflower Alley Club
**Tag Team Award (2018) - with Booker T 
*Global Wrestling Federation
**GWF North American Heavyweight Championship (1 time)
**GWF Tag Team Championship (3 times) – with Booker T 
*Reality of Wrestling
**ROW Tag Team Championship (1 time) - with Booker T 
*Pro Wrestling Illustrated
**PWI Tag Team of the Year (1995, 1996) with Booker T 
**PWI ranked him #67 of the 500 best singles wrestlers of the year in the PWI 500 in 1996 
**PWI ranked him #248 of the 500 best singles wrestlers during the "PWI Years" in 2003
**PWI ranked him #62 of the 100 best tag teams of the "PWI Years" with Booker T in 2003
*Wild
him #62 of the 100 best tag teams of the "PWI Years" with Booker T in 2003
*WildKat Pro Wrestling
**WPW Heavyweight Championship (1 time) 
*World Championship Wrestling
**WCW World Television Championship (1 time)
**WCW World Tag Team Championship (10 times) – with Booker T 
*WWE
**WWE Hall of Fame (Class of 2019) - as a member of Harlem Heat
วัดม่วง (อำเภออินทร์บุรี)
วัดม่วง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอินทร์บุรี อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี
วัดม่วงสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2365 ปลายสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เดิมมีต้นมะม่วงขนาดใหญ่ ๆ อยู่มากชาวบ้านจึงเรียกตามสภาพท้องที่ตั้งวัด ชาวบ้านแถวนี้ ส่วนมากมีถิ่นฐานอยู่ที่เวียงจันทน์ อาคารเสนาสนะที่อยู่ในวัดล้วนแล้วแต่สร้างขึ้นใหม่ในสมัยปัจจุบัน ที่เป็นของเก่าสร้างคู่กับวัดมีเจดีย์ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เคยเสด็จมาประทับเสวยพระกระยาหารบนศาลาในวัดนี้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อ พ.ศ. 2526 ในการสร้างอุโบสถ พ.ศ. 2521 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรเสด็จมาวางศิลาฤกษ์ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงได้เสด็จมาทรงเปิด พระนามาภิไชยย่อ "ส.ก." ที่ได้โปรดพระราช
พระบรมราชชนนีพันปีหลวงได้เสด็จมาทรงเปิด พระนามาภิไชยย่อ "ส.ก." ที่ได้โปรดพระราชทานไว้แก่วัด นำมาประดิษฐ์ฐานไว้ที่ผนังบนอุโบสถ
ภายในวัดมีเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารเก่าแก่เป็นอาคารปูนรูปสี่เหลี่ยมพื้นผ้ามีมุขยื่นออกมาที่หน้าบันประดับด้วยภาชนะเครื่องถ้วยต่าง ๆ ในวิหารมีพระพุทธรูปปางมารวิชัยประดิษฐานอยู่บนฐานชุกชีรูปฐานสิงห์ มีฐานบัวขนาดใหญ่รองรับ เพดานประดับด้วยลายเขียนรูปดาว มีภาพจิตรกรรมฝาผนังเขียนด้วยสีฝุ่น ฝีมือช่างพื้นบ้านสันนิษฐานว่าเขียนขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 4 และมีเรื่องราวพุทธประวัติ ตลอดจนแสดงภาพชีวิตความเป็นอยู่วัฒนธรรมของสังคมโบราณในระดับต่าง ๆ ศาลาการเปรียญกว้าง 16 เมตร ยาว 22.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2481 กุฎิสงฆ์จำนวน 9 หลัง และเจดีย์ 1 องค์ ฐานกว้างด้านละประมาณ 5 วา สูงประมาณ 15 วา

อ้างอิง
วัดหนองบัว (อำเภอท่าวังผา)
วัดหนองบัว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลป่าคา อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน

วัดหนองบัวตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2215 ที่บ้านหนองบัว เป็นหมู่บ้านชาวไทลื้อกลุ่มใหญ่อาศัยมาช้านาน มีเรื่องเล่าว่าเป็นชาวไทลื้อจากเมืองล้า สิบสองปันนาที่อพยพเข้ามาอยู่ในเมืองน่าน เมื่อประมาณจุลศักราช 1184 (พ.ศ. 2365)
วิหารเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า เรียบง่าย มีความโดดเด่นที่จิตรกรรมผาผนังแบบเดียวกับวัดภูมินทร์ วิหารวัดหนองบัว สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2405 โดยการนำของครูบาหลวงสุนันต๊ะร่วมกับชาวบ้านหนองบัวช่วยกันสร้างขึ้น เป็นสถาปัตยกรรมรูปแบบไทลื้อ ภายในวิหารมีภาพจิตรกรรมที่แสดงเรื่องราวทางพุทธชาดก โดยช่างฝีมือสกุลไทลื้อที่ปัจจุบันเหลืออยู่เพียงสองแห่งคือที่วัดภูมินทร์กับที่วัดหนองบัว ภาพเขียนจิตรกรรมในวิหารวัดหนองบัวเขียนโดย ทิดบัวผัน ซึ่งเป็นช่างชาวลาวพวนที่นายเทพได้นำตัวมาจากเมืองพวนในแคว้นหลวงพระบาง ส่วนเรื่องราวที่เขียนในภาพได้แก่เรื่อง จันทคาธชาดก ซึ่งเป็นนิยายคติธรรมเก่าแก่อันดับที่ 11 ในหนังสือปัญญาสชาดกปัจฉิมภาค นอกจากนี้ในภาพจิตรกรรมยังมีภาพเรือกลไ
่อันดับที่ 11 ในหนังสือปัญญาสชาดกปัจฉิมภาค นอกจากนี้ในภาพจิตรกรรมยังมีภาพเรือกลไฟและทหารชาวฝรั่งเศส ซึ่งตามประวัติของเรือกลไฟแล้วมีแหล่งกำเนิดอยู่ในยุโรปและอเมริกา สันนิษฐานว่าว่าช่างเขียนคงจะเขียนภาพอยู่ในช่วงสมัยรัชกาลที่ 4 ถึงรัชกาลที่ 5 นอกจากนั้นในบางตอนของภาพยังมีการเขียนภาพวิถีชีวิตของชาวไทลื้อเอาไว้ด้วย
วัดโพธิ์นิมิต (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดโพธิ์นิมิต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกุ้ง อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 40 ไร่ 1 งาน 10 ตารางวา

วัดโพธิ์นิมิต หรือ วัดบางกุ้ง ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2473 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2543 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 30 เมตร ยาว 48 เมตร ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2540 และมีโรงเรียนมัธยมศึกษาตั้งอยู่ในที่ดินวัด
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 10 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยประยุกต์ชั้นเดียว หอสวดมนต์ กว้าง 5 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 17 หลัง เป็นอาคารไม้ 12 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 6 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ฌาปนสถาน หอระฆัง หอกลอง โรงครัว เรือนเก็บพัสดุ กุฏิเจ้าอาวาส และเรือนรับรอง ปูชนียะวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถ พระพุทธรูป 9 องค์ และมณฑป 1 หลัง
รายนามเจ้าอาวาส
* พระลอย พ.ศ. 2473–2475
* พระฆ้อง พ.ศ. 2475–2482
* พระดำ พ.ศ. 2482–2483
* พระหีด พ.ศ. 2483–2485
* พระมุ่ง พ.ศ. 2485–2487
* พระเลี้ยว พ.ศ. 2487–2489
* พระพัฒน์ พ.ศ. 2490–2493
* พระครูประดิษฐ์ ปิยวรรโณ พ.ศ. 2494–2518
* พระบัญชา (เล็ก) พ.ศ. 2519–2531
* พระมหาถวิล อนุภาโส ป.ธ. 6 พ.ศ. 2531–2541
* พระครูรัตนสุธรรมาภรณ์ (มนูญ รตนนาโค) พ.ศ. 2541 ถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดอัมพวัน (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดอัมพวัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะพะงัน อำเภอเกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่ตั้งวัด เนื้อที่ 12 ไร่ 53 ตารางวา

วัดอัมพวันตั้งเมื่อ พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2313 วัดอัมพวันมีพระเกจิยุคเก่าผู้มากด้วยวิทยาอาคมและเมตตาบารมีธรรม คือ หลวงพ่อเพชร วชิโร เหรียญรูปเหมือนรุ่นแรกของท่าน สร้างเมื่อ พ.ศ. 2463 (บางแห่งบอกว่าสร้าง พ.ศ. 2465, 2467, 2468) ได้รับการยกย่องให้เป็นเหรียญสำคัญของภาคใต้ ถือเป็น "เหรียญพระสงฆ์เหรียญแรกและเก่าแก่ที่สุด" ที่มีค่านิยมสูงที่สุด และเป็นเหรียญที่หายากยิ่งในปัจจุบัน
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 12 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 10 เมตร ยาว 12 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง ได้บูรณะทำใหม่ 5 หลัง เมื่อ พ.ศ. 2554 และมีมณฑปหลวงพ่อเพชร วชิโร โรงฉัน 1 หลัง เป็นไม้

รายนามเจ้าอาวาส
* พระคง พ.ศ. 2363–2407
* พระครูวิบูลย์ธรรมสาร หลวงพ่อเพชร วชิโร พ.ศ. 2430–2467
* พระอ่ำ
* พระเปลื้อง ติสฺโส
* พระทอด ขนฺติโก
* พระประกิจ โกริโท พ.ศ. 2505–2511
* พระเกลี้ยง พ.ศ. 2540–2549
* พระอธิการสุรศักดิ์ ปญฺญาวโร พ.ศ. 2551–ปัจจุบัน

อ้างอิง
แยซด์
แยซด์ ( , ) ในอดีตมีชื่อว่า เยซด์ เป็นเมืองหลักของจังหวัดแยซด์ ประเทศอิหร่าน ตั้งอยู่ห่างจากเอสแฟฮอนไปทางตะวันออกเฉียงใต้ จากสำมะโน พ.ศ. 2554 เมืองนี้มีประชากร 529,673 คน และเป็นเมืองที่ใหญ่ในอันดับ 15 ของประเทศอิหร่าน ตั้งแต่ พ.ศ. 2560 ทางยูเนสโกประกาศให้เมืองประวัติศาสตร์แยซด์ให้เป็นแหล่งมรดกโลก

ชื่อ
แยซด์ หมายถึง "บริสุทธิ์" และ "ศักดิ์สิทธิ์" ดังนั้น เมืองแยซด์จึงหมายถึง "นครแห่งผู้ศักดิ์สิทธิ์ [คือพระเจ้า]"

ภูมิศาสตร์
ภูมิอากาศ

เมืองพี่น้อง

* โอลกิน ประเทศคิวบา
* ฮอมส์ ประเทศซีเรีย
* ยาซแบเรญ ประเทศฮังการี 
* พอที ประเทศจอร์เจีย

อ้างอิง
อ้างอิง

บรรณานุกรม

* .
* .
*
แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* Rare Photos of Arak, Yazd, Kashan Iranian.com
* Phototour of the desert city (Yazd)
เค้กวันเกิด
เค้กวันเกิด เป็นเค้กที่กินเป็นส่วนหนึ่งของการเฉลิมฉลองวันเกิด เค้กวันเกิดมักจะเป็นเลเยอร์เค้กที่ใส่ไอซิ่งและมีเทียนขนาดเล็กที่อยู่ด้านบนแสดงถึงอายุของผู้เฉลิมฉลอง นอกจากนี้แล้วยังมีการใช้ คัพเค้ก เค้กป็อป ขนมอบ และทาร์ตแทนที่เค้กอีกดวย เค้กมักจะตกแต่งด้วยคำอวยพรวันเกิด ("สุขสันต์วันเกิด") และชื่อผู้เฉลิมฉลอง

ประวัติศาสตร์
เค้กวันเกิดเป็นส่วนหนึ่งของการฉลองวันเกิดในประเทศในยุโรปตะวันตกตั้งแต่กลางศตวรรษที่ 19 แล้ว อย่างไรก็ตาม ความเชื่อมโยงระหว่างเค้กกับการฉลองวันเกิดอาจย้อนไปถึงสมัยโรมันโบราณ
ในวัฒนธรรมโรมันคลาสสิก 'เค้ก' ถูกเสิร์ฟในวันเกิดและงานแต่งงานเป็นครั้งคราว เค้กที่พูดถึงนี้เป็นวงกลมแบน ๆ ที่ทำจากแป้งและถั่ว โรยด้วยยีสต์ และให้ความหวานด้วยน้ำผึ้ง

ในศตวรรษที่ 15 ร้านเบเกอรี่ในเยอรมนีเริ่มขายเค้กแบบชั้นเดียวสำหรับวันเกิดของลูกค้านอกเหนือจากเค้กสำหรับงานแต่งงาน เค้กสมัยศตวรรษที่ 17 มีแง่มุมเช่น หลายชั้น ไอซิ่ง และของประดับตกแต่ง ที่คล้ายกับเค้กวันเกิดในปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม เค้กเหล่านี้มีให้เฉพาะคนรวยเท่านั้น เค้กวันเกิดเริ่มเข้าถึงคนชั้นล่างได้จากการปฏิวัติอุตสาหกรรมและการแพร่กระจายของวัสดุและสินค้าที่เพิ่มมากมากขึ้น จึงกลายเป็นประเพณีการฉลองวันเกิดด้วยเค้กแสนอร่อยและคำอวยพรที่สวยงาม
เทียนและทฤษฎีต้นกำเนิด
ในหลายวัฒนธรรม บุคคลที่กำลังฉลองวันเกิดจะอธิษฐานและเป่าเทียน ถึงแม้จะไม่ทราบที่มาและความสำคัญของพิธีกรรมนี้ แต่ก็มีหลายทฤษฎีที่สามารถอธิบายพิธีกรรมนี้ได้

จากกรีก
ทฤษฎีหนึ่งที่อธิบายประเพณีการวางเทียนบนเค้กวันเกิดมีสาเหตุมาจากชาวกรีกยุคแรกซึ่งใช้เทียนเพื่อเป็นเกียรติแก่การประสูติของเทพธิดาอาร์เตมิสในวันที่หกของทุกเดือนตามจันทรคติ

จากคนอกศาสนา
การใช้ไฟในบางพิธีกรรมมีขึ้นตั้งแต่การสร้างแท่นบูชา กล่าวกันว่าเทียนวันเกิดมีพลังสัญลักษณ์

ในอดีตมีความเชื่อกันว่าวิญญาณชั่วร้ายมาเยี่ยมผู้คนในวันเกิดของพวกเขา และเพื่อปกป้องบุคคลที่เกิดมาจากความชั่วร้าย ผู้คนจะต้องล้อมรอบบุคคลนั้นและทำให้พวกเขาร่าเริง
จากเยอรมัน
ในศตวรรษที่ 18 ในเยอรมนี ประวัติศาสตร์ของเทียนบนเค้กสามารถสืบย้อนไปถึงงาน Kinderfest ซึ่งเป็นงานฉลองวันเกิดสำหรับเด็ก ประเพณีนี้ใช้เทียนและเค้กด้วย เด็กเยอรมันถูกพาไปที่พื้นที่อย่างหอประชุม ที่นั่นจะมีเฉลิมฉลองในสถานที่ที่ชาวเยอรมันเชื่อว่าผู้ใหญ่ปกป้องเด็กจากวิญญาณชั่วร้ายที่พยายามจะขโมยวิญญาณของพวกเขา ในเวลานั้นยังไม่มีประเพณีการนำของขวัญมาให้ แขกจะนำความปรารถนาดีให้กับคนวันเกิด อย่างไรก็ตามหากแขกนำของขวัญมาจะถือว่าเป็นสัญญาณที่ดีสำหรับเจ้าของวันเกิด ต่อมาดอกไม้กลายเป็นขวัญวันเกิดที่นิยมอย่างมาก
จากสวิส
การอ้างอิงถึงประเพณีการเป่าเทียนได้รับการบันทึกไว้ในสวิตเซอร์แลนด์ในปี 1881 นักวิจัยวารสารคติชนวิทยาได้บันทึก "ความเชื่อทางไสยศาสตร์" ต่างๆ ในหมู่ชนชั้นกลางชาวสวิส ข้อความหนึ่งระบุว่าเค้กวันเกิดมีการจุดเทียนซึ่งสอดคล้องกับแต่ละปีของชีวิต เทียนเหล่านี้จำเป็นต้องเป่าโดยบุคคลที่กำลังเฉลิมฉลองเป็นรายบุคคล

อ้างอิง
วัดสมัยคงคา
วัดสมัยคงคา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะพะงัน อำเภอเกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดสมัยคงคาตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2175 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2517 สันนิษฐานว่าคงเป็นวัดแห่งแรกของเกาะพะงัน เพราะชุมชนแรกบนเกาะนั้นคือ ชุมชนโฉลกบ้านเก่า (ตะโล๊ะ-บาเกา)
อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ อุโบสถหลังใหม่สร้างแทนอุโบสถหลังเดิม คาดว่าสร้างขึ้นก่อน พ.ศ. 2500 ภายในประดิษฐาน พระพุทธยอดมงคล พระประธานประจำโบสถ์ปางมารวิชัย มีการสร้างใบเสมากำแพงล้อมรอบอุโบสถ ใบเสมามีการประดิดประดอยลวดลายอย่างสวยงาม กุฏิเจ้าอาวาสสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2502 แต่เดิมเป็นห้องสมุด มีลักษณะเป็นเรือนไทยภาคใต้ เป็นอาคาร 2 ชั้น ครึ่งปูนครึ่งไม้ ภายในบริเวณกำแพงอุโบสถยังปรากฏกองอิฐโบราณ น่าจะเป็นอิฐที่ใช้ประกอบเจดีย์โบราณ หรืออาจเป็นอิฐจากอุโบสถหลังเก่า วัดยังมีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ สร้างขึ้นด้วยอิฐชนิดเดียวกับอิฐในกองอิฐโบราณ เชื่อกันว่าหากดื่มน้ำในบ่อจะสามารถรักษาโรคภัยไข้เจ็บ อาการปวดเมื่อยร่างกาย และเป็นบ่อน้ำที่มีน้ำตลอดทั้งปี

อ้างอิง
วัดคุณแม่จันทร์
วัดคุณแม่จันทร์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงประเวศ เขตประเวศ กรุงเทพมหานคร เป็นวัดด้านวิปัสสนากรรมฐาน ภายในวัดมีโรงเรียนปริยัติธรรม เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระปลัดกิตติ กิตฺตินนฺโท
วัดคุณแม่จันทร์เดิมเป็นวัดที่สร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว บนที่ดินซึ่งนางจันทร์ซึ่งท่านเป็นภรรยาของขุนศักดิ์พลฤทธิ์ รับราชการในวังหน้า เมื่อนางจันทร์เสียชีวิต วัดจึงขาดการพัฒนาจึงได้กลายเป็นวัดร้าง ต่อมา พ.ศ. 2522 ทายาทของนางจันทร์ได้สืบจนทราบว่าเป็นวัดที่คุณแม่จันทร์ได้สร้างไว้ จึงได้ดำเนินการขอโฉนดที่ดินและพัฒนาวัดจนได้ยกสถานะจากวัดร้างมาเป็นวัดมีพระสงฆ์ โดยได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2531 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2533 ต่อมานางเจียน สุนทรโลหิต ได้ยกที่ดินที่ติดกับวัดทางทิศใต้ให้อีก 3 ไร่ จนวัดมีที่ดินเนื้อที่ 9 ไร่ 6 ตารางวา
อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ สร้างเป็นอาคาร 2 ชั้น ชั้นบนใช้ประกอบกิจทางสงฆ์ ส่วนชั้นล่างใช้เป็นที่ทำกิจกรรมอื่น ๆ สภาพภายในวัดเงียบสงบ มีการปลูกต้นไม้ไว้เป็นจำนวนมากและมีน้ำตกจำลอง มีห้องสวดมนต์ ชื่อว่า วิริยะธรรมคูหา เป็นอาคารที่ซ่อนตัวอยู่ในภูเขาจำลองขนาดย่อม ด้านในเป็นห้องกว้างขนาดประมาณ 50 คน ติดเครื่องปรับอากาศ ศาลาขนาดใหญ่หรือหอฉัน ใช้ปฏิบัติศาสนกิจต่าง ๆ รวมทั้งเป็นจุดที่ญาติโยมจะมาทำบุญหรือมาถวายภัตตาหาร

อ้างอิง