SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์จาการ์ตา
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์จาการ์ตา ( ) หรือ พิพิธภัณฑ์ฟาตาฮิลละฮ์ หรือ พิพิธภัณฑ์บาตาเวีย เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ในเขตเมืองเก่าโกตาตูวา ของกรุงจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย ตัวอาคารก่อสร้างขึ้นในปี 1710 เป็น ชตัทฮ็อยส์ (Stadhuis; ศาลาว่าการเมือง) ของนครบาตาเวีย ก่อนแปรสภาพมาเป็นพิพิธภัณฑ์ที่เปิดในปี 1974 จัดแสดงวัตถุจากตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ของภูมิภาคนี้, การสถาปนานครชยากรรตะ ในปี 1527, การตกเป็นอาณานิคมของดัตช์ ไปจนถึงอินโดนีเซียได้รับเอกราช

อาคารพิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจัตุรัสฟาตาฮิลละฮ์ ใกล้กับพิพิธภัณฑ์วายังและพิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์กับเซรามิก ว่ากันว่าอาคารนี้ถอดแบบมาจากวังดัม

ประวัติศาสตร์
สมัยอาณานิคม
อาคารที่เป็นพิพิธภัณฑ์รั้เดิมทีเป็นศาลาว่าการนครของนครบาตาเวีย เรียกว่าอาคาร ชตัทฮ็อยส์ (Stadhuis) ก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 1627 ถึง 1649 ต่อมาในปี 1707 ได้มีการบูรณเอาคารใหม่เป็นรูปแบบอาคารหลังที่เห็นในปัจจุบัน การบูรณะใหญ่นี้แล้วเสร็จในปี 1710 โดย อาบราฮัม ฟัน รีเบค เป็นผู้มาเปิดอาคาร ในฐานะอาคารที่ทำการใหญ่ของบริษัทอินเดียตะวันออกของดัตช์

หลังบริษัทล้มละลาย อาคารถูกยึดเป็นของรัฐบาลเจ้าอาณานิคมดัตช์ ใช้งานเป็นศาลาว่าการของนคร แต่หลังนครจาการ์ตาเติบโตออกไปทางใต้มากขึ้น อาคารสิ้นสุดสถานะการเป็นศาลากลางในปี 1913
สมัยเอกราช
หลังอินโดนีเซียได้รับเอกราชในปี 1945 อาคารแปรสภาพมาเป็นที่ทำการของผู้ว่าการจังหวัดชวาตะวันตก จนถึงปี 1961 เมื่อจาการ์ตาประกาศเป็นเขตการปกครองเอกเทศแยกมาจากจังหวัด จากนั้นมาได้ใช้งานเป็นที่ทำการของ KODIM 0503 แขนงจาการ์ตาบารัต

ในปี 1970 จัตุรัสฟาตาฮิลละฮ์ได้รับการประกาศเป็นอนุสรณ์ทางวัฒนธรรม และหลังขากนั้นตามมาด้วยความพยายามในการฟื้นฟูสภาพของย่านเมืองเก่าจาการ์ตาโดยเดเคอี จาการ์ตา อาคารแปรสภาพมาเป็นพิพิธภัณฑ์และเปิดในวันที่ 30 มีนาคม 1974 ในฐานะศูนย์กลางการเก็ยรวบรวมและค้นคว้าวัตถุโบราณและมรดกวัฒนธรรมที่เกี่ยวข้องกับนครจาการ์ตา
สถาปัตยกรรม
อาคารตั้งอยู่บนจัตุรัสที่เดิมมีบื่อ ชตัทฮ็อยส์เพลน์ (Stadhuisplein; จัตุรัสศาลากลาง) ที่ต่อมากลายมาเป็นจัตุรัสฟาตาฮิลละฮ์ ( ) ที่ใจกลางของจัตุรัสมีน้ำพุที่ในสมัยอาณานิคมเป็นแหล่งน้ำ นอกจากนี้บนจัตุรัสยังมีปืนใหญ่โปรตุเกสที่ชื่อว่า ศรีจากัวร์ (Si Jagur; ซีจากูร์) คนท้องถิ่นเชื่อกันว่าสตรีสามารถมาขอพรให้มีลูกดกได้จากปืนใหญ่นี้

อ้างอิง

บรรณานุกรม

* 
*
วะรัก
วะรัก, วัรก์, วะระกะ (อักษรโรมัน: Vark, varak, Waraq, warq) เป็นแผ่นฟอยล์ทำจากโลหะ โดยเฉพาะเงิน บางครั้งทำจาก ทองคำ ใช้สำหรับประดับตกแต่งขนมหวานอินเดีย โดยแผ่นเงินหรือทองนี้กินได้และไร้รส วะรักทำมาจากการตีเงินเป็นแผ่นบางกว่า 1 ไมโครเมตร (μm) ปกติมักหนาประมาณ 0.2–0.8 μm. บรรจุโดยมีแผ่นรองระหว่างชิ้นซึ่งจะลอกออกมาก่อนนำไปใช้

แผ่นวะรักมักนำมาประดับวางบนหรือห่อขนมหวาน ผลไม้ หรือเครื่องเทศ บ้างนำมาแปะบนเนินข้าวหญ้าฝรั่นในจาน

ปัจจุบัน วะรักมีข้อกำหนดด้านความปลอดภัยและมาตรฐานการผลิตที่กำกับโดยรัฐบาลอินเดีย
ศัพทมูล
วะรักแปลว่าผ้า ผ้าคลุม หรือสิ่งที่ใช้คลุมปิดบังสิ่งอื่น รูปอักษรโรมันอื่น ๆ เช่น Varaq, varq, vark, varkh, varakh, varkha หรือ waraq ( , ) คำนี้ทีที่มาจากภาษาเปอร์เซีย varaqa หรือ barga แปลว่าแผ่น ใบ หรือฟอยล์

การผลิต
วะรักผลิตโดยการนำผงโลหะบริสุทธิ์วางระหว่างกระดาษไข จากนั้นทุบตีจนผงโลหะขึ้นรูปเป็นแผ่นเปลว ซึ่งมีความหนาไม่ถึงหนึ่งไมโครเมตร (μm) ส่วนมากมีความหนา 0.2–0.8 μm จากนั้นจึงบรรจุโดยมีกระดาษคั่นกลางเพื่อให้แผ่นเปลวคงรูป แผ่นกระดาษนี้จะแกะออกก่อนนำวะรักไปใช้งาน โดยทั่วไปมักใช้เวลานาน 2 ชั่วโมงในการตีผงโลหะจนขึ้นรูปเป็นแผ่น
ในการผลิตแบบดั้งเดิมไม่ได้ใช้กระดาษไขสำหรับวางผงโลหะและตี แต่จะใช้ไส้กระทิงหรือหนังวัว การแกะแผ่นโลหะเปลวออกจะทำได้ง่ายกว่าเวลาใช้วัสดุดังกล่าว เมื่อเทียบกับกระดาษ อย่างไรก็ตาม ในอินเดียมีผู้บริโภคจำนวนมากที่ไม่กินเนื้อสัตว์และมีความกังวลเกี่ยวกับการนำผลิตภัณฑ์จากสัตว์มาเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการผลิต ผู้ผลิตหลายรายได้ปรับมาใช้เทคโนโลยีที่พัฒนาจากต่างประเทศหรือจากในประเทศเพื่อให้กระบวนการการผลิตทำได้โดยไม่ต้องใช้วัสดุจากสัตว์ เช่น การใช้กระดาษสีดำที่ผลิตมาเป็นพิเศษ หรือแผ่นโพลีเอสเตอร์ที่เคลือบผงแคลเซียมฟู้ดเกรด ที่เรียกว่า "พลาสติกเยอรมัน" แทน ย่านเมืองเก่าของไฮดาราบาดในอดีตเป็นศูนย์กลางของการผลิตวะรักแบบดั้งเดิม กระนั้นปัจจุบันกลายมาเป็นงานช่
าบาดในอดีตเป็นศูนย์กลางของการผลิตวะรักแบบดั้งเดิม กระนั้นปัจจุบันกลายมาเป็นงานช่างที่กำลังใกล้สูญพันธุ์
ข้อกังวลการใช้วัสดุจากสัตว์
ในกระบวนการผลิตแบบดั้งเดิมซึ่งใช้การทุบตีผงโลหะกับไส้กระทิงหรือหนังวัว ทำให้ชิ้นส่วนของวัสดุจากสัตว์เ่หล่านี้สามารถปนเปื้อนเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของวะรักได้ ในประเทศอินเดีย ศาสนิกชนของศาสนาไชนะทั้งหมด และส่วนใหญ่ของชาวฮินดูไม่บริโภคเนื้อสัตว์ ทำให้วะรักที่ผลิตแบบดั้งเดิมเสื่อมความนิยมในการนำมาประดับอาหาร อินเดียนแอร์ไลนส์ยังประกาศให้คนครัวไม่ประดับอาหารของสายการบินด้วยวะรักเพื่อป้องกันการปนเปื้อนวัสดุจากสัตว์ ในปี 2016 รัฐบาลอินเดียประกาศห้ามการใช้เครื่องในหรือหนังสัตว์ในการผลิตวะรักเด็ดขาด

อ้างอิง
เจดีย์ยาซากะ
เจดีย์ยาซากะ ( ) เป็นหอเจดีย์พุทธตั้งอยู่ในแขวงฮิกาชิยามะ นครเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น เจดีย์มีความสูง 5 ชั้น และเป็นโครงสร้างเดียวที่หลงเหลือถึงปัจจุบันของอดีตวัดที่สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 6 ชื่อว่าวัดโฮกัง (Hōkan-ji; ) ปัจจุบัน เจดีย์นี้เป็นสถานที่ท่องเที่ยว

ประวัติศาสตร์

หลักฐานทางโบราณคดีบ่งชี้เวลาก่อสร้างเจดีย์ยาซากะอยู่ที่ศตวรรษที่ 7 ปีที่สร้างนั้นอยู่ระหว่างรัชสมัยของเจ้าชายโชโตกุ หรือตรงกับปีที่หกของสมัยเท็นมุ (ค.ศ. 678) เจดีย์นี้และวัดที่เจดีย์นี้เป็นส่วนหนึ่งถูกทำลายและสร้างขึ้นใหม่หลายครั้งจนถึงปี 1440 ที่ซึ่งเจดีย์องค์ปัจจุบันสร้างขึ้น
ในอดีต มีการถกเถียงและพิพาทถึงความเป็นเจ้าของเจดีย์ยาซากะระหว่างศาลเจ้าชินโตที่อยู่ใกล้กัน คือ ศาลเจ้ากิอง กับวัดพุทธ วัดคิโยมิซุเดระ จนกระทั่งเจดีย์ถูกเผาทำลายในปี 1179 ต่อมาเจดีย์สร้างขึ้นใหม่ในปี 1191 โดยเงินบริจาคจากขุนนางคาวาจิเก็งจิ มินาโมโตะโนะโยริโทโมะ ในปี 1240 เจ้าอาวาสของวัดพุทธ วัดเค็นนิง ซึ่งอยู่ใกล้กัน ให้เจดีย์นี้เป็นของศาสนาพุทธนิกายเซ็น ซึ่งคงสถานะมาจนถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
นพเดช ส.เรวดี
นพเดช ส.เรวดี เป็นแชมป์รุ่นเฟเธอร์เวทของสนามมวยราชดำเนินในปี พ.ศ. 2536 และโด่งดังในช่วงทศวรรษที่ 1980 และ 1990

ประวัติและอาชีพ
เขาได้รับฉายา "อัศวินเมืองสิงห์" จากการสร้างชื่อเสียงในฐานะนักมวยระดับแนวหน้าของค่ายมวยนฤมล ในจังหวัดสิงห์บุรี ซึ่งอยู่ใกล้กับจังหวัดลพบุรีบ้านเกิดของเขา

เขาเป็นที่รู้จักในฐานะหนึ่งในนักมวยเพียงสี่คนที่เคยเอาชนะสมรักษ์ คำสิงห์ได้ในสมัยชกมวยไทย เนื่องจากไฟท์นั้นชกที่พิกัด 105 ปอนด์ และสมรักษ์เติบโตเร็วกว่านพเดช พวกเขาจึงไม่เคยได้ชกแก้มือ
ในปี พ.ศ. 2532 หลังจากที่ชกในรุ่นแบนตัมเวทและซูเปอร์แบนตัมเวทและสามารถเอาชนะ ขุนเข่าไร้น้ำใจ หลังสวน พันธ์ยุทธภูมิ, ดอกไม้ป่า ป.พงษ์สว่าง, เด็ดดวง ป.พงษ์สว่าง และไอ้หนุ่มชีวาส วังจั่นน้อย ส.พลังชัยได้ นพเดชจึงขยับน้ำหนักขึ้นไปสู่รุ่นเฟเธอร์เวท พบกับเจริญทอง เกียรติบ้านช่อง นักมวยรุ่นพี่ที่ตัวใหญ่และมีประสบการณ์มากกว่า ซึ่งสามารถสร้างแผลแตกขนาดใหญ่บนหน้าผากของเขาและชนะคะแนนไปอย่างสบาย ๆ ความพ่ายแพ้นั้นถือเป็นบททดสอบหนักสำหรับนพเดชวัย 18 ปี ที่อยู่ในช่วงขาลงยาวนาน โดยเขามีสถิติชนะ 2 แพ้ 11 เสมอ 1 ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2532 ถึงธันวาคม พ.ศ. 2533
ในปี พ.ศ. 2533 คมจรัญ ไข่แก้ว และเรวดี ปัตตะพงษ์ อดีตนางเอกภาพยนตร์ชื่อดัง และภรรยาของคมจรัญ ซื้อสัญญาของนพเดชจากค่ายมวยนฤมล และพาเขามาอยู่ที่ค่ายมวย ส.เรวดี ไม่นานหลังจากเข้ามาอยู่ค่ายใหม่ นพเดชก็ฟื้นจากช่วงขาลงและกลับมาทำผลงานได้อย่างโดดเด่น โดยคว้าแชมป์รุ่นเฟเธอร์เวทของสนามมวยราชดำเนินได้ในการชกไฟท์ที่สามกับวันวิเศษ แก่นนรสิงห์ เขาเสียแชมป์ให้กับวันวิเศษในการชกไฟท์ที่ห้า และเลิกชกมวยหลังจากประสบกับช่วงแพ้ติดต่อกันในปี พ.ศ. 2537 ขณะอายุ 23 ปี
เขาเป็นนักมวยไม่กี่คนที่ได้รับค่าตัวสูงถึง 150,000 บาท ซึ่งเขาได้รับจากการชกกับเจริญทอง เกียรติบ้านช่อง แม้จะเลิกชกมวยตั้งแต่อายุยังน้อย แต่เขาชกกับนักมวยชื่อดังหลายคน เช่น ฉมวกเพชร ห้าพลัง, พิมพ์อรัญเล็ก ศิษย์อรัญ (สมรักษ์ คำสิงห์), วังจั่นน้อย ส.พลังชัย, เจริญทอง เกียรติบ้านช่อง, ขุนเข่าไร้น้ำใจ หลังสวน พันธ์ยุทธภูมิ, พยัคฆ์หน้าขรึม วีระพล สหพรหม, จอมไถนา นำขบวน หนองกี่พาหุยุทธ, บุญหลาย ส.ธนิกุล, ดอกไม้ป่า ป.พงษ์สว่าง, ราชศักดิ์ ส.วรพิน, วันวิเศษ แก่นนรสิงห์, กังวาลน้อย อ.ศรีบัวลอย, ยอดเพชร ส.จิตรพัฒนา, คึกฤทธิ์ ส.นายายอาม, วังหิน ป.ชัยวัฒน์ และเด็ดดวง ป.พงษ์สว่าง
หลังจากเลิกชกมวย นพเดชยังคงอยู่ในวงการมวย โดยทำหน้าที่เป็นครูฝึก และช่วยจัดการแข่งขันมวยไทยตามต่างจังหวัด

ในปี พ.ศ. 2564 สามารถ พยัคฆ์อรุณ ร่วมกับชุ้น เกียรติเพชร โปรโมเตอร์ชื่อดัง และบุคคลสำคัญท่านอื่น ๆ จัดงานการกุศลโดยได้รับการสนับสนุนจากเครื่องดื่มตราช้างที่จังหวัดสิงห์บุรี เพื่อนำเงินไปช่วยนพเดชในการผ่าตัดรักษาโรคต้อหินที่ตาซ้าย

อ้างอิง
อีดิลบุรบาเราะฮ์
อีดิลบุรบาเราะฮ์ หรือ วันนักบุญบาร์บารา ( ) ยังมีอีกชื่อว่า วันฉลองนักบุญบาร์บารา เป็นวันหยุดที่ฉลองกันในวันที่ 17 ธันวาคม (ปฏิทินกริกอเรียน) หรือ 4 ธันวาคม (ปฏิทินจูเลียส) ในบรรดาชาวคริสต์ตะวันออกกลางในเลบานอน, ซีเรีย, จอร์แดน, ปาเลสไตน์ และตุรกี (จังหวัดฮาทัย) และในบรรดาชาวคริสต์ในจอร์เจียยังมีการฉลองภายใต้ชื่อ Barbaroba (ბარბარობა) นอกจากชาวคริสต์แล้ว ชุมชนอะละวีในบางภูมิภาคก็ฉลองวันนี้ด้วย
การเฉลิมฉลองนี้มีองค์ประกอบหลายอย่างที่คล้ายกับวันฮาโลวีน แม้ว่าจะมีต้นกำเนิดมาจากประเพณีที่เก่าแก่กว่ามาก และไม่เกี่ยวข้องกับเทศกาลแห่งความตาย ตามธรรมเนียม ผู้ใหญ่และเด็ก ๆ จะสวมชุดปลอมตัวเดินไปรอบ ๆ บ้านในหมู่บ้าน เต้นรำและร้องเพลงเกี่ยวกับเรื่องราวของนักบุญบาร์บารา และพวกเขาจะได้รับอาหาร (และบางครั้งก็มีเงิน) ที่แต่ละบ้านจัดเตรียมสำหรับเทศกาลนั้นเป็นพิเศษ ความเชื่อทั่วไปในหมู่คริสเตียนลิแวนต์คือ นักบุญบาร์บาราปลอมตัวเป็นตัวละครต่าง ๆ มากมายเพื่อหลบเลี่ยงชาวโรมันที่กำลังข่มเหงเธอ

อ้างอิง
สุรสุนทรี
ในขชุรโห]]
ในศิลปะอินเดีย สุรสุนทรี ( ) หมายถึงรูปสตรีที่เป็นรู แทนความงามอย่างสตรีและราคะที่สง่างาม

ปรากฏรูปบุคคลในรูปราคะในศาสนสถานของศาสนาพุทธและไชนะในรูปของยักษีและวิญญาณอื่นมาตั้งแต่อย่างน้อย 200 ปีก่อนคริสต์กาล กระนั้น รูปสุรสุนทรีพึ่งมาปรากฏพบทั่วไปในสถาปัตยกรรมโบสถ์พราหมณ์ของศาสนาฮินดู ในช่วงต้นศตวรรษที่ 9 ศิลปประกาศ (Shilpa-Prakasha) ซึ่งเป็นบันทึกเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมตันตระจากศตวรรษที่ 9 ระบุว่าปูชนียสถานที่ไร้สุรสุนทรีนั้นต่ำต้อยกว่าและไร้ประโยชน์ เอกสารจากศตวรรษที่ 15 กษิรารนวะ (Kshirarnava) ระบุว่าแววตาของสุรสุนทรีควรจะมองลงล่าง ไม่ใช่จ้องมองไปที่คนอื่น
ในสถาปัตยกรรมโบสถ์พราหมณ์ สุรสุนทรีมักปรากฏในลักษณะผู้ติดตามเทพเจ้าต่าง ๆ หรืออาจปรากฏในรูปร่ายรำเป็นอัปสร สุรสุนทรีมีหลายรูปแบบ เช่น ศาลภัญชิกา หรือนางไม้, ทรรปานี หรือนางถือกระจก, อลสกันยา หรือนางขี้เกียจ และ ปัทมคันธะ หรือนางซึ่งมีกลิ่นค้ลายดอกบัว เป็นต้น

การมีอยู่ของสุรสุนทรีในศาสนสถานมีการตีความได้หลายแบบ การตีความเชิงจิตวิญญาณแบบหนึ่งมองสุรสุนทรีในฐานะภาพแทนศักติซึ่งคือพลังเอกภพของสตร่ presence of ถือว่าทรงพลังและเป็นมงคล ในแง่ฆราวาสสามารถตีความว่าเป็นรูปแทนความรุ่งเรือของกษัตริย์ที่ดำริให้สร้างศาสนสถานนั้น ๆ

อ้างอิง
ฟูนาซูชิ
จังหวัดชิงะ สีขาวคือผลผลิตจากการหมัก ส่วนสีส้มคือไข่ปลา]]

ฟูนาซูชิ ( ; Funazushi) เป็ นาเระซูชิ (nare-zushi) หรือซูชิชนิดโบราณของญี่ปุ่น เป็นอาหารจากจังหวัดชิงะ (หรือจังหวัดโอมิในอดีต) มีการผลิตเรื่อยมาตั้งแต่สมัยโบราณโดยใช้ปลาจากทะเลสาบบิวะโดยเฉพาะ นิโกโระบูนะ (Carassius auratus grandoculis) นำมาหมัก กระบวนการผลิตในอดีตมักเริ่มต้นในฤดูหนาว ในขณะที่ปัจจุบันนิยมเริ่มต้นในฤดูร้อน
นาเระซูชิ เป็นอาหารที่ทำจากการหมักดองปลาดิบด้วยเกลือนานหลายเดือน จากนั้นนำเกลือออกก่อนนำมาผสมกับข้าวหุงสุกและหมักกับแบคทีเรียผลิตกรดแลกติก โดยทั่วไป ข้าวที่ใช้หมักด้วยจะนำไปทิ้งและจะบริโภคแค่เฉพาะเนื้อปลา
 ในขณะที่ซูชิแบบสมัยใหม่ทำมาจากข้าวผสมน้ำส้มสายชูซึ่งมีมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 17 ก่อนหน้านั้น คำว่าซูชิหมายถึงเฉพาะแค่ นาเระซูชิ หลักฐานลายลักษณ์อักษรจำนวนมากกล่าวอ้างว่า นาเระซูชิ มีที่มาจากกระบวนการเก็บรักษาปลาที่พบในเขตเทือกเขาของยูนนานกับเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ กระนั้นก็มีทฤษฎีอื่น ๆ ถึงที่มาของซูชินี้อยู่เช่นกัน
ปัจจุบัน ฟูนาซูชิ นิยมใช้ปลาคาร์ปทั่วไปพร้อมรังไข่ของมัน กระนั้นก่อนศตวรรษที่ 19 ไม่นิยมบริโภครังไข่ด้วย ส่วนไข่ปลานั้นว่ากันว่ากลิ่นคล้ายเนยแข็ง ในปี 1998 ฟูนาซูชิ ได้รับการคัดเลือกเป็นมรดกทางวัฒนธรรมพื้นถิ่นที่จับต้องไม่ได้ของจังกวัดชิงะ ปัจจุบันนิยมใช้ปลา นิโกโรบูนะ (Carassius auratus grandoculis) ในการทำ ฟูนาซูชิ กรดแลคติกที่เกิดจากการหมักทำให้กระดูกอ่อนนุ่มจนสามารรับประทานได้ทั้งตัว จนถึงยุคเอโดะ เอกสารส่วนมากระบุว่าใช้ปลา gengorobuna (Carassius cuvieri) เป็นวัตถุดิบเป็นหลัก ในปัจจุบัน ปริมาณของปลานิโกโรบูนะในทะเลสาบบิวะลดจำนวนลงจากการสูญเสียแหล่งเพาะพันธุ์และแหล่งอาหารถูกปลาต่างถิ่นรุกราน เช่นเดียวกับปริมาณของครัวเรือนที่ยังคงผลิต ฟูนาซ
ฟูนาซูชิ ยังมีการรับประทานเป็นยาในอดีต เพราะแลคโตบาซิลัสในซูชิสามารถช่วยสุขภาพระบบทางเดินอาหารได้

อ้างอิง
ฟาร์มไดโอวาซาบิ
ดั้งเดิม ]]

ฟาร์มไดโอวาซาบิ ( ) เป็นฟาร์มวาซาบิที่ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1915 และตั้งอยู่ที่อาซูมิโนะ จังหวัดนางาโนะใกล้กับศุนย์กลางฮนชู เกาะหลักของประเทศญี่ปุ่น ฟาร์นี้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวบอดนิยมเนื่องจากโรงงานพลังน้ำและแม่น้ำที่ไหลผ่าน

ร้านอาหารจำหน่ายไอศกรีมรสวาซาบิและผลิตภัณฑ์อื่น ๆ ที่มีส่วนประกอบของวาซาบิ

ส่วนนอกประเทศญี่ปุ่น พื้นที่นี้เป็นที่รู้จักอย่างดีในภาพยนตร์ Dreams บทสุดท้ายที่มีชื่อว่า "Village of the Watermills" ของอากิระ คูโรซาวะใน ค.ศ. 1990

ไดโอเป็นหนึ่งในฟาร์มวาซาบิที่ใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น โดยมีพื้นที่ 15 เฮกตาร์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* ฟาร์มไดโอวาซาบิ 
* "Wasabi Farm" page in official travel guide of Azumino City "Explorer Azumino!" 
* (including information on Daiō Wasabi Farm)
ข้าวไก่งวงเจียอี้
ข้าวไก่งวงเจียอี้ ( ) เป็นอาหารที่ประกอบด้วยข้าวในถ้วย โปะหน้าด้วยไก่งวงฉีก และมักเคียงด้วยแรดิชดอง โรยหน้าด้วยน้ำจิ้มที่ทำมาจากน้ำที่ไหลจากไก่งวงผสมซีอิ๊ว อาหารจานนี้เป็นอาหารจานพิเศษของนครเจียอี้ในประเทศไต้หวันตอนกลาง
ประวัติศาสตร์
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพสหรัฐโดยเฉพาะกองทัพอากาศมีประจำการอยู่ในไต้หวัน กองทัพสหรัฐได้นำเข้าไก่งวงมา ซึ่งต่อมาชาวนาในไต้หวันกลางได้เพาะพันธุ์ไก่งวงเหล่านี้ เนื่องด้วยความยากลำบากหลังสงคราม เป็นเรื่องยากที่คนทั่วไปจะหาเนื้อไก่กินได้ ไก่งวงนี้มีขนาดตัวที่ใหญ่กว่า สารอาหารมากกว่า แต่ราคาถูกกว่าเนื้อไก่ทั่วไป ทำให้กลายมาเป็นของแทนเนื้อไก่ โดยดั้งเดิมแล้ว เนื้อไก่จะนำมานึ่ง จากนั้นฉีกเป็นชิ้น ๆ วางโปะบนข้าว ราดน้ำจิ้ม และเรียกว่าข้าวหน้าไก่งวงฉีก
การเตรียม
ข้าวไก่งวงเจียอี้แบบดั้งเดิมทำมาจากเนื้อไก่งวงเป็นหลัก ส่วนน้ำจิ้มที่ราดจะทำมาจากการนึ่งไก่งวงทั้งตัวพร้อมกับน้ำมันหมูที่ทอดกับหอมแดง ผสมกับเนื้อไก่งวงและข้าว ร้านค้าแบบดั้งเดิมบางร้านอาจโรยหอมแดงทอดกรอบด้านบน และเสิร์ฟเคียงแรดิชเหลืองดองแห้ง

อ้างอิง
พายสับปะรด
พายสับปะรด หรือ เฟิ่งหลีซู ( ; ฮกเกี้ยนไต้หวัน: 王梨酥 ông-lâi-so͘) เป็นขนมอบหวานท้องถิ่นของประเทศไต้หวัน มีไส้เป็นแยมหรือชิ้นสับปะรด

ประวัติศาสตร์
ทั้งพายสับปะรดและทาร์ตสับปะรดน่าจะเริ่มมีทำในศตวรรษที่ 16 เมื่อสับปะรดซึ่งเป็นผลไม้พื้นถิ่นของอเมริกาใต้ถูกนำมายังเอเชียโดยพ่อค้าชาวโปรตุเกส ณ ขณะนั้น ชาวโปรตุเกสตั้งรกรากในสถานที่เช่นมะละกา, สิงคโปร์ และ ไต้หวัน (ฟอร์โมซา) 
เมื่อสมัยไต้หวันอยู่ใต้อาณานิคมญี่ปุ่น ผลไม้สับปะรดกลายมาเป็นส่วนสำคัญของเศรษฐกิจไต้หวัน เนื่องจากในเวลานั้นนักอุตสาหกรรมในญี่ปุ่นนำเข้าผลผลิตสับปะรดหลายชนิด พร้อมสร้างโรงงานผลิตสับปะรดแปรรูปขึ้นมากมาย
ภายในปลายทศวรรษ 1930s ไต้หวันกลายมาเป็นผู้ส่งออกสับปะรดรายใหญ่ที่สุดของโลกเป็นอันดับสาม อย่างไรก็ตาม เมื่อการผลิตสับปะรดในไต้หวันเริ่มแปรสภาพจากการผลิตเพื่อส่งออกมาเป็นการผลิตเพื่อบริโภคในประเทศมากขึ้น ร้านค้าขนมอบในประเทศได้ใช้โอกาสนี้ในการรับมือกับสับปะรดส่วนเกินในตลาดโดยนำมาทำขนมอบ เดิมที พายสับปะรดเป็นอาหารที่ผลิตในโอกาสงานพิธี แต่ด้วยการสนับสนุนจากรัฐบาลและกระแสโลกาภิวัตน์ พายสับปะรดลายมาเป็นที่นิยมอย่างรวดเร็ว จนถึงปัจจุบัน พายสับปะรดเป็นหนึ่งในของฝากที่ขายดีที่สุดของประเทศไต้หวัน
ตั้งแต่ปี 2005 รัฐบาลนครไทเปจัดเทศกาลวัฒนธรรมพายสับปะรด (Taipei Pineapple Cake Cultural Festival) ประจำปี เพื่อสนับสนุนการจำหน่ายพายสับปะรดในเมือง ในปี 2013 รายได้จากร้านขนมอบที่จำหน่ายพายสับปะรดรวมอยู่ที่ 40 พันล้านนิวไต้หวันดอลลาร์ (1.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และด้วยยอดขายสูงนี้ยังมีส่วนช่วยเศรษฐกิจเกษตรกรรมในพื้นที่ชนบทของประเทศเช่นกัน
สัญลักษณ์
ในภาษาฮกเกี้ยนไต้หวัน "สับปะรด" ( ) ออกเสียงคล้ายกับวลี "โชคลาภ, เจริญรุ่งเรือง" ( ) วลีนี้ยังสื่อความนัยถึงหวังว่าจะมีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง ดังนั้น พายสับปะรดจึงนิยมนำมามอบให้กันเป็นของขวัญงานหมั้น หรือเป็นของขวัญที่แสดงความหวังดีในโอกาสทั่ว ๆ ไป ปัจจุบัน พายสับปะรดได้รับการยอมรับให้เป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ประจำชาติของไต้หวัน

อ้างอิง
กูเดิก
กูเดิก ( ) เป็นอาหารชวาจากนครยกยาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย ทำมาจากขนุนอ่อนที่ยังไม่สุก (โกรี; ในภาษาชวา หรือ นังกามูดา; ในภาษาอินโดนีเซีย) เคี่ยวกับน้ำตาลโตนดและกะทินานหลายชั่วโมง ปรุงรสด้วยกระเทียม, หอมแดง, แคนเดิลนัต, เม็ดผักชี, ข่า, ใบกระวาน และใบต้นสัก (ซึ่งให้สีแดงอมน้ำตาล)

โดยตัวกูเดิกเองเป็นอาหารที่ไม่มีเนื้อสัตว์ กระนั้น นิยมเสิร์ฟพร้อมกับข้าว, ไก่ ซึ่งอาจมาทั้งในรูป โอโปร์อายัม (ไก่กะทิ) หรือ อายัมโกเร็ง (ไก่ทอด), ไข่โดยเฉพาะไข่ต้ม, เต้าหู้ และเต็มเป

กูเดิกยังสามารถห่อในบรรจุภัณฑ์ เบเซ็ก (besek) ซึ่งคือกล่องที่ทำจากไผ่ หรือ เกินดิล (kendil) หรือไหดินเหนียว หรือในรูปกระป๋อง กูเดิกบรรจุกระป๋องอาจะอยู่ได้นานถึงหนึ่งปี
วารุงและร้านอาหารที่เสิร์ฟกูเดิกสามารถพบได้ทั้วประเทศอินโดนีเซีย รวมถึงประเทศเพื่อนบ้าน ทั้งสิงคโปร์กับมาเลเซีย

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์วัดพระเขี้ยวแก้ว
พิพิธภัณฑ์วัดพระเขี้ยวแก้ว ( ) หรือ พิพิธภัณฑ์ศรีทัลฒา เป็นพิพิธภัณฑ์ของวัดพระเขี้ยวแก้วหรือวัดศรีทัลฒามัลลิกาววิหาร ตั้งอยู่บนปีกอาคารชั้นหนึ่งและชั้นสองของวัดพระเขี้ยวแก้วในเมืองกัณฏิ ประเทศศรีลังกา
ชั้นหนึ่งจัดแสดงงานเขียนทางประวัติศาสตร์, รายพระนามพระสังฆราช, รายพระนามกษัตริย์แห่งกัณฏิ, ประติมากรรมครึ่งตัว เป็นต้น ชั้นสองจัดแสดงโบราณวัตถุและศาสนวัตถุ เช่น ผอบพระธาตุ, ประติมากรรม, เครื่องประดับ เป็นต้น วัตถุจัดแสดงที่มีชื่อเสียง ได้แก่ หม้อน้ำเงินที่พระเจ้ากีรติศรีราชสิงหะพระราชทานแก่วัด, โคมแขวนเงินที่พระเจ้าศรีวิกรมราชสิงหะพระราชทานแก่วัด, รอยพระพุทธบาทจำลองที่สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศแห่งอาณาจักรอยุธยาทรงส่งมาพระราชทาน และผอบพระธาตุที่บรรจุพระธาตุของพระโมคคัลลีบุตรติสสเถระ ภายในพิพิธภัณฑ์ยังมีฉลองพระองค์และเครื่องประดับพระองค์ของพระเจ้ากีรติศรีราชสิงหะ ได้แก่ พระมาลา, ทับทรวง (Manthe), Karavaniya (ผ้าฝ้ายที่ใช้สวมทับพระสนับเพลา), ฉล
ด้แก่ พระมาลา, ทับทรวง (Manthe), Karavaniya (ผ้าฝ้ายที่ใช้สวมทับพระสนับเพลา), ฉลองพระองค์ผ้าฝ้าย, Saravale (พระสนับเพลา) และผ้าซับพระพักตร์
พิพิธภัณฑ์พุทธศาสนานานาชาติ
ด้านหน้าพิพิธภัณฑ์]]
พิพิธภัณฑ์พุทธศาสนานานาชาติ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ศาสนาพุทธนานาชาติแห่งแรกของโลก ตั้งอยู่ติดกับพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกัณฏิและวัดพระเขี้ยวแก้วในเมืองกัณฏิ ประเทศศรีลังกา สถานที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์เดิมเป็นพระราชวังของพระเจ้าวิมลธรรมสุริยะ กษัตริย์แห่งอาณาจักรกัณฏิ ภายหลังประเทศอังกฤษก่อสร้างอาคารที่มีรูปแบบสถาปัตยกรรมแบบสมัยวิกตอเรีย เคยใช้เป็นที่ตั้งของสำนักงานเขตของเมืองกัณฏิ

พิพิธภัณฑ์พุทธศาสนานานาชาติก่อตั้งโดยความร่วมมือจาก 17 ประเทศ ได้แก่ ศรีลังกา, อินเดีย, บังกลาเทศ, เนปาล, ปากีสถาน, ญี่ปุ่น, จีน, เกาหลี, อินโดนีเซีย, ไทย, พม่า, ลาว, เวียดนาม, กัมพูชา, มาเลเซีย, ภูฏาน และอัฟกานิสถาน
ดูเพิ่ม
*รายชื่อพิพิธภัณฑ์ในประเทศศรีลังกา

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*Monument of eternal friendship: Pakistan Pavilion at Buddhist Museum
*The splendour of International Buddhist Museum, Kandy
พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมน้ำส้มสายชูเจิ้นเจียง
พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมน้ำส้มสายชูเจิ้นเจียง ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่นำเสนอเกี่ยวกับน้ำส้มสายชูในเขตตานถู (丹徒区) นครเจิ้นเจียง (镇江市) มณฑลเจียงซู ประเทศจีน พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในนครเจิ้นเจียงซึ่งเป็นนครที่มีชื่อเสียงจากน้ำส้มสายชูเจิ้นเจียง (镇江香醋) พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAA

พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมน้ำส้มสายชูเจิ้นเจียงนำเสนอข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ของการผลิตน้ำส้มสายชู มีการจำลองโรงงานน้ำส้มสายชูโบราณ และยังนำเสนอข้อมูลเกี่ยวกับกระบวนการผลิตน้ำส้มสายชูในยุคปัจจุบันด้วย
ประวัติ
พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมน้ำส้มสายชูเจิ้นเจียงเปิดทำการเมื่อ พ.ศ. 2553 สร้างโดยเครือเหิงชุ่น (恒顺集团) และกลายเป็นพิพิธภัณฑ์แห่งแรกในนครเจิ้นเจียงที่อุทิศให้กับการอนุรักษ์วัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์น้ำส้มสายชูนานาชาติ
* สวนอุตสาหกรรมน้ำส้มสายชูเจิ้นเจียง

อ้างอิง
บู๊นบ่อเฮว้
บู๊นบ่อเฮว้ ( ) หรือ บู๊นบ่อ ( ) เป็นอาหารจานก๋วยเตี๋ยวของประเทศเวียดนาม ประกอบด้วยหมี่ขาว (บู๊น) กับเนื้อวัว (บ่อ), หมูยอ หรือข้อหมู อาหารจากนนี้มีที่มาจากเมืองเว้ในเวียดนามกลาง ซึ่งเป็นเมืองที่มีความสัมพันธ์กับอาหารตำรับชาววังของเวียดนามในอดีต รสหลักของบู๊นบ่อได้มาจากตะไคร้กับกะปิ หมี่ที่ใช้ทำยังมีลักษณะเส้นหนาและเป็นทรงกระบอกกว่าเส้นหมี่ที่ใช้ทำเฝอ

อาหารจานนี้มีรสที่ผสานความเผ็ด เปรี่ยว หวาน เค็ม และรสอูมามิ กลิ่นหลักมาจากกลิ่นของ[[ตะไคร้[] ในเว้ บู๊นบ่อยังคงนิยมเสิร์ฟในช่วงเช้าเผ็นอาหารจานหลักของมื้อเช้า ต่างกับเมืองอื่น ๆ ที่จะขายตลอดทั้งวัน
ประวัติศาสตร์
บู๊นบ่อมีที่มาจากเมืองเว้ ในปลายทศวรรษ 1500s ถึงต้นทศวรรษ 1600s สมัยที่เมืองเว้ปกครองโดยขุนนางเหงียน เว้เป็นอดีตราชะานีของเวียดนาม และมีมรดกวัฒนธรรมอาหารที่มีที่มาสัมพันธ์กับราชสำนักอันนัมในอดีต อาหารจานนี้มักเรียกชื่อว่า บู๊นบ่อเฮว้ เพื่อบ่งบอกที่มาและเพื่อแยกจาก บู๊นบ่อ ที่มีทำในไซง่อนและฮานอย

อ้างอิง
โอดาลัน
โอดาลัน (อักษรโรมัน: Odalan) หรือ ปีโอดาลัน (อักษรโรมัน: Piodalan, อักษรบาหลี: ᬧᬶᬬᭀᬤᬮᬦ᭄) เป็นเทศกาลปูราประจำหมู่บ้านของบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย ในเทศกาลนี้ ชาวบ้านที่เป็นศาสนิกชนศาสนาฮินดูแบบบาหลีจะมารวมตัวกัน และทำพิธีอัญเชิญเทพเจ้ามาเยี่ยมเยือนนานสามวันหรือมากกว่า มีการประกอบพิธีทางศาสนา แจกจ่ายอาหาร และกิจกรรมบันเทิง ถือเป็นเทศกาลที่เฉลิมฉลองทั้งศาสนาและนาฏศิลป์ของบาหลี เป็นเทศกาลที่มีส่วนในความรุ่มรวยของนาฏศิลป์บาหลี
โอดาลันฉลองตรงกับวันสถาปนาปูราแห่งนั้น ๆ โดยนับวันตามปฏิทิน ปาวูกน ซึ่งคือปฏิทินบาหลีที่มีความยาว 210 วัน และด้วยปริมาณของปูรามากมายทั่วบาหลี หมายความว่าตลอดทั้งปีตามปฏิทินเกรเกอเรียน จะมีการฉลองโอดาลันเรื่อยไปตลอดเกือบทุกวันในคนละปูรา พิธีกรรมของเทศกาลเรียกว่า เดอวายัดญา (Dewa Yadnya) จากภาษาสันสกฤตคำว่า เทวยัญ (Deva Yajna) ประกอบไปด้วยการแห่ฉลอง การประดับปูรา การร่ายรำและแสดงบันเทิงในลานของปูรา หมู่บ้านทั้งหมู่บ้านจะรวมทรัพยากรกันในพิธีกรรม และเข้าร่วมการฉลองร่วมกัน
สำหรับโอดาลันของปูราใหญ่สำคัญไม่กี่แห่งของบาหลี โดยเฉพาะปูราเบอซากิฮ์ซึ่งเป็นปูราใหญ่และสำคัญที่สุดของบาหลี โอดาลันเป็นกิจกรรมทางวัฒนธรรมที่มีความสำคัญและมีการฉลองกันทั่วทั้งเกาะบาหลี นอกจากนี้ยังมีการจัดฉลองใหญ่พิเศษในโอกาสที่ครบทุก ๆ 100 ปี

อ้างอิง
โรกูฮารามิตสึจิ
โรกูฮารามิตสึจิ ( ) เป็นวัดพุทธในแขวงฮิกาชิยามะ เมืองเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น เป็นวัดในนิกายชงงชู จิซังฮะ ของศาสนาพุทธแบบญี่ปุ่น ฮนซง ของวัด เป็น ฮิบุตสึ รูปจูอิจิเม็งคันนง ซึ่งเป็นสมบัติของชาติ วัดนี้เป็นจุดที่ 18 ในเส้นทางจาริกแสวงบุญไซโกกุคันนง
ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่าวัดนี้ตั้งขึ้นเมื่อไร ในหนังสือประวัติศาสตร์จากยุคเฮอัง ฟุโซเรียวกูกิ ระบุว่าวัดมีที่มาจากโดโจที่สร้างขึ้นบูชาพระจูอิจิเมงคันนง ซึ่งสร้างขึ้นในปี 951 เมื่อครั้นเกิดอหิวาหตกโรคระบาดใหญ่ในเกียวโต ภิกษุคูยะว่ากันว่าได้ช่วยให้หลายคนรอดตายด้วยการเข็นนำรูปพระจูอิจิเมงคันนงใส่รถเข็นไปทั่วเมืองเกียวโตพร้อมสวดเน็มบุตสึ และเสิร์ฟชาให้กับคนป่วย หลังคูยะละสังขารในปี 977 ภิกษุจูชิง (Chushin) จากวันเอ็นเรียวกูบนเขาฮิเอสถาปนาวัดนี้ให้อยู่ภายใต้นิกายเทนได ในช่วงปลายยุคเฮอัง วัดนี้กลายมามีความสัมพันธ์กับตระกูลเฮเก เมื่อไทระ โนะ มาซาโมริ สร้างเจดีย์พระอมิตาภพุทธเจ้า (Amida-dō) ขึ้นใกล้ ๆ (ปัจจุบันคือวัดโจโก; Jōkō-in) ไทระ โนะ คิโยโมริ ได
ุทธเจ้า (Amida-dō) ขึ้นใกล้ ๆ (ปัจจุบันคือวัดโจโก; Jōkō-in) ไทระ โนะ คิโยโมริ ได้ผนวกรวมวัดเข้าเป็นส่วนหนึ่งของอาณาเขตของตระกูลเฮเก ที่อยู่อาศัยของเฮเกมากกว่า 5,200 หลังถูกสร้างขึ้นภายในและโดยรอบวัด ในปี 1183 ตระกูลเฮเกลี้ภัยออกจากเกียวโตระหว่างสงครามเก็มเป เกิดเพลิงไหม้ทำลายอาคารทั้งหมดของวัด ยกเว้นแต่อุโบสถ
ต่อมาวัดได้รับการสร้างขึ้นใหม่โดยมินาโมโตะ โนะ โยริโตโมะ และ อาชิกางะ โยชิอากิระ อุโบสถสร้างขึ้นใหม่ในผี 1363 ในสมัยนันโบกุโจ วัดเกิดเพลิงไหม้หลายครั้ง ต่อมาในสมัยบุนโรกุ (1593-1596) เมื่อครั้นโทโยโทมิ ฮิเดโยชิ สร้างพระใหญ่เกียวโต วัดนี้ได้รับการบูรณะ และได้รับมอบที่ดิน 70 โคกุ ในช่วงนี้ วัดกลายมาเป็นวัดสาขาในเครือจิชากุอิงของนิกายชิงง วัดซึ่งมีขนาดใหญ่โตคงสภาพอยู่จนถึงปลายยุคเอโดะ หลังขบวนการต้านศาสนาพุทธในสมัยการฟื้นฟูเมจิ วัดลดขนาดลงอย่างมาก พื้นที่รอบอุโบสถมีบ้านเรือนเข้ามาปลูกอยู่ซึ่งยิ่งลดขนาดของวัดลงไปอีก

อ้างอิง
มัมปูกุจิ
มันปูกุจิ ( ) เป็นวัดในศาสนาพุทธ ตั้งอยู่ในอูจิ จังหวัดเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น ไม่ไกลจากสถานีโอบากุของเจอาร์และเคฮัง วัดนี้เป็นวัดแม่ของสำน้กโอบากุในนิกายเซ็น ชื่อของวัดตั้งตามวัดวั่นฝูในมณฑลฝูเจี้ยน ประเทศจีน ส่วนภูเขาที่วัดนี้ตั้งอยู่ก็ตั้งชื่อตามเขาหวางป่อซึ่งเป็นที่ตั้งของวัดในฝูเจี้ยนเช่นกัน

ประวัติศาสตร์
วัดนี้สถาปนาขึ้นในปี 1661 โดยภิกษุขาวจีน อินเง็ง เปิดในปี 1663 ในปี 1664 อำนาจดูแลของวัดได้ถูกส่งมอบแก่มุอัง ตามด้วยภิกษุชาวจีนหลายรูปเป็นเจ้าอาวาสสืบทอดต่อมา กระทั่งรูปที่สิบสี่เป็นรูปแรกที่เป็นชาวญี่ปุ่น

ศิลปะ เซ็นชาโด มีความเกี่ยวข้องกับวัดนี้อย่างมาก เนื่องจากอินเง็งเป็นผู้ริเริ่มเช่นกัน
สถาปัตยกรรม
สถาปัตยกรรมของวัดเป็นแบบจีนยุคราชวงศ์หมิง พระพุทธรูปองค์ประธนเป็นรูปพระโคตมพุทธเจ้า ผลงานแกะสลักโดย ฮัง โดเซ (Han Do-sei) ชาวจีน

อ้างอิง
ไกจิง
ไกจิง ( ) เป็นศัพท์ภาษาญี่ปุ่นที่ใช้เรียกชาวต่างชาติและพลเมืองที่มิใช่ชาวญี่ปุ่นในประเทศญี่ปุ่น โดยเฉพาะชาวต่างชาติที่มีเชื้อชาติที่ไม่ใช่ญี่ปุ่นและผู้ที่มาจากชาวญี่ปุ่นพลัดถิ่นที่ไม่ใช่พลเมืองญี่ปุ่น คำนี้ประกอบด้วยอักษรคันจิสองตัว คือ และ คำประสมที่คล้ายกันซึ่งใช้เรียกของต่างชาติ ได้แก่ และ แม้ว่าคำศัพท์ดังกล่าวสามารถนำไปใช้กับชาวต่างชาติที่มีสัญชาติและเชื้อชาติที่ไม่ใช่ญี่ปุ่นได้ แต่ชาวเอเชียตะวันออกที่ไม่ใช่คนญี่ปุ่นบางคนอาจใช้คำศัพท์เฉพาะแทน
บางคนรู้สึกว่าคำนี้มีความหมายเชิงลบหรือหยาบคาย ในขณะที่อีกฝั่งยืนยันว่าคำนี้เป็นกลาง ไกโกกูจิง ( ) เป็นคำที่เป็นกลางและเป็นทางการมากกว่าเล็กน้อย ซึ่งใช้กันอย่างแพร่หลายในรัฐบาลและสื่อของญี่ปุ่น ไกจิงไม่ได้หมายความถึงชาวต่างชาติที่เป็นคนผิวขาวโดยเฉพาะ แต่คำว่า ฮากูจิง (白人 แปลว่า 'คนผิวขาว') ถือเป็นชาวต่างชาติประเภทนั้นได้ ส่วน โคกูจิง (黒人 แปลว่า 'คนผิวดำ') ถือเป็นคำที่เทียบเท่ากับคนผิวดำ

รากศัพท์และประวัติ
คำว่า ไกจิง สามารถสืบต้นตอถึงตำนานเฮเกะ งานเขียนในคริสต์ศตวรรษที่ 13:
ในส่วนนี้ ไกจิง คือคนนอก และผู้ที่อาจเป็นศัตรู อ้างอิงอีกแห่งในเร็นริฮิโช ( ) โดยนิโจ โยชิโมโตะ ใช้เรียกชาวญี่ปุ่นที่เป็นคนแปลกหน้า ไม่ใช่เพื่อน บทละครโน คูรามะเท็งงุ มีฉากที่มีคนรับใช้คัดค้านการปรากฏตัวของพระภิกษุที่เดินทาง:

ไกจิงในที่นี้ก็หมายถึงคนนอกหรือคนที่ไม่คุ้นเคย

ชาวโปรตุเกสในคริสต์ศตวรรษที่ 16 เป็นชาวยุโรปกลุ่มแรกที่เยือนญี่ปุ่น โดยถูกเรียกขานเป็น นัมบันจิง ('อนารยชนตอนใต้') และการค้ากับพวกเขาเป็นที่รู้จักในชื่อ การค้านัมบัง เมื่อนักผจญภัยชาวอังกฤษและชาวดัตช์ เช่น วิลเลียม แอดัมส์ มาถึงในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 พวกเขามักถูกเรียกเป็น โคโมจิง ('คนผมแดง') ซึ่งเป็นคำร่วมเชื้อสายกับคำที่ใช้ในภาษาจีนฮกเกี้ยนสมัยใหม่
เมื่อรัฐบาลเอโดะเปิดญี่ปุ่นให้แก่ชาวต่างชาติหลังอยู่อย่างโดดเดี่ยวสองศตวรรษ ชาวตะวันตกโดยทั่วไปถูกเรียกเป็น อิจิง ('คนต่างกัน') ซึ่งเป็นรูปสั้นของ อิโกกูจิง ('คนต่างประเทศ') หรือ อิโฮจิง ('คนต่างมาตุภูมิ')

คำว่า ไกโกกูจิง ( ) ประกอบด้วยคำว่า ไกโกกุ ('ต่างประเทศ') กับ จิง ('คน') ปรากฏอ้างอิงถึงแรกสุด ประมาณ ค.ศ. 1235 แต่ส่วนใหญ่ก็ไม่มีเหลืออยู่จนกระทั่งปรากฏขึ้นอีกครั้งใน ค.ศ. 1838 ในขณะที่คำอื่น ๆ ไม่นิยมใช้งานหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ไกโกกูจิงยังคงเป็นศัพท์ทางการสำหรับผู้มิใช่ชาวญี่ปุ่น บางคนถือว่า ไกจิง สมัยใหม่เป็นรูปย่อมาจาก ไกโกกูจิง

การใช้งาน
แม้ว่าคำทุกรูปแบบจะหมายถึง 'ชาวต่างชาติ' หรือ 'คนนอก' แต่ในทางปฏิบัติ ไกจิงและไกโกกูจินมักใช้เพื่ออ้างถึงชาวต่างชาติที่มีเชื้อชาติที่ไม่ใช่เอเชียตะวันออก ผู้อยู่อาศัยถาวรพิเศษที่มีบรรพบุรุษมาจากอาณานิคมในช่วงสงครามของญี่ปุ่น ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวเกาหลี เรียกว่า ไซนิจิ (在日) ในขณะที่ชาวจีนก็ใช้คำว่า คาเกียว (華僑) เป็นการเฉพาะเช่นกัน

คำนี้บางครั้งอาจใช้เรียกวาจิงที่เกิดและเติบโตในประเทศอื่น
ผู้พูดภาษาญี่ปุ่นมักเรียกชาวต่างชาติว่า ไกจิง แม้จะอยู่ในต่างประเทศก็ตาม นอกจากนี้ ผู้มีเชื้อสายญี่ปุ่นที่เป็นชนพื้นเมืองของประเทศอื่น (โดยเฉพาะประเทศที่มีชุมชนชาวญี่ปุ่นจำนวนมาก) อาจเรียกผู้ที่ไม่ใช่เชื้อสายว่า ไกจิง ซึ่งเป็นคำตรงข้ามกับคำว่า นิกเก สำหรับบางคนยังคงตีความคำนี้ด้วยน้ำเสียงเป็นกลางต่อไป อย่างไรก็ตาม แม้ว่าผู้พูดภาษาญี่ปุ่นหลายคนอาจใช้คำนี้โดยไม่มีเจตนาเชิงลบ แต่บางคนมองว่าคำนี้ดูถูกเหยียดหยาม และสะท้อนถึงทัศนคติที่กีดกันผู้อื่น

ดูเพิ่ม
* คนต่างด้าว
* บูเล
* ฝรั่ง
* กุ่ยจือ
* กอย
* Gweilo
* กริงโก
* เหล่าว่าย
* เปินดาตัง
* ซังโงกูจิง
* ซนโนโจอิ

หมายเหตุ

อ้างอิง
สวนฟีน
, ค.ศ. 1840]]
สวนฟีน ( Bagh-e Fin) เป็นสวนเปอร์เซียเชิงประวัติศาสตร์ในคอชอน ประเทศอิหร่าน สวนนี้มีโรงอาบน้ำฟีนแห่งคอชอน ที่แอมีร์แคบีร์ อัครมหาเสนาบดีสมัยกอญัร ถูกลอบสังหารตามคำสั่งของพระเจ้านาศิร อัลดีน ชาห์ กอญัรใน ค.ศ. 1852 สวนฟีนที่สร้างเสร็จใน ค.ศ. 1590 ถือเป็นสวนที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังหลงเหลืออยู่ในอิหร่าน

ประวัติ
ต้นกำเนิดของสวนแห่งนี้อาจย้อนกลับไปถึงยุคซาฟาวิด แหล่งข้อมูลบางส่วนระบุว่าสวนแห่งนี้ถูกย้ายมาจากที่อื่น แต่ไม่พบภาพที่ชัดเจน

ที่ตั้งสวนในรูปแบบปัจจุบันสร้างขึ้นในรัชสมัยของพระเจ้าอับบาสมหาราช (ค.ศ. 1571–1629) ในรูปแบบบอฆแบบดั้งเดิมใกล้หมู่บ้านฟีน ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองคอชอนไม่กี่กิโลเมตร
ต่อมาสวนแห่งนี้ถูกทิ้งร้างและได้รับความเสียหายหลายครั้ง จนกระทั่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกแห่งชาติของอิหร่านใน ค.ศ. 1935 องค์การยูเนสโกได้ประกาศให้สวนแห่งนี้เป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 2012

โครงสร้าง
สวนแห่งนี้มีพื้นที่ 2.3 เฮกตาร์ มีลานหลักล้อมรอบด้วยเชิงเทินและหอคอยทรงกลมสี่แห่ง สวนฟีนมีองค์ประกอบทางน้ำมากมาย ซึ่งสอดคล้องกับสวนเปอร์เซียหลายแห่งในยุคนี้

ภาพ
Fin Garden Kushak.jpg|Kushak ส่วนหนึ่งของสวนบอเฆฟีนในคอชอน
Jardín de Fin, Kashan, Irán, 2016-09-19, DD 13.jpg
Jardín de Fin, Kashan, Irán, 2016-09-19, DD 15.jpg|Kushak ตั้งอยู่ส่วนกลางของสวน
Jardín de Fin, Kashan, Irán, 2016-09-19, DD 16.jpg|รายละเอียดเพดานของ Kushak
Fingarden4.jpg|
Fingarden3.jpg|
Jardín de Fin, Kashan, Irán, 2016-09-19, DD 17.jpg|
Picture 210.jpg|
Kiosque Bagh Shah Fin by Pascal Coste.jpg|
Fingarden6.jpg|
Fine Kashan - Persian.JPG|
Fine Kashan - English.JPG|
Kiosk Fin - Fin , near Kashan by Eugène Flandin.jpg|
Jardín de Fin, Kashan, Irán, 2016-09-19, DD 14.jpg

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
บุญหลาย ส.ธนิกุล
บุญหลาย ส.ธนิกุล (เกิด 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2513) เป็นอดีตนักมวยไทยอาชีพชาวไทย เขาเป็นอดีตแชมป์สองรุ่นของสนามมวยเวทีลุมพินี ซึ่งมีชื่อเสียงในช่วงทศวรรษที่ 1980 และ 1990 เขาได้รับความเคารพในฐานะหนึ่งในนักมวยที่มี ฝีมือดีที่สุดในยุคทองของมวยไทย โดยเคยต่อสู้กับคู่ต่อสู้หลากหลายรูปแบบ

เขาได้แชมป์ทั้ง 2 รุ่นของสนามมวยเวทีลุมพินี จากการเอาชนะยอดเซียน คฤหาสน์ ส.สุภาวรรณและขุนเข่าไร้น้ำใจ หลังสวน พันธ์ยุทธภูมิ และป้องกันเข็มขัดทั้ง 2 เส้นจากโอเล่ห์ เกียรติวันเวย์

อ้างอิง
ปัมฟิเลีย
ปัมฟิเลีย ( ) เป็นภูมิภาคหนึ่งที่อยู่ทางใต้ของเอเชียน้อยในเอเชียตะวันตกเฉียงใต้ ตั้งอยู่ระหว่างลิเชียกับซิลิเชีย โดยทอดยาวจากทะเลเมดิเตอร์เรเนียนไปจนถึงเทือกเขาเทารัส (ทั้งหมดนี้อยู่ในจังหวัดอันทัลยาของประเทศตุรกีในปัจจุบัน) ทางทิศเหนือมีอาณาเขตติดกับพิซิเดีย ทำให้เป็นดินแดนที่มีขนาดไม่ใหญ่นัก โดยมีแนวชายฝั่งยาวเพียงประมาณ 120 กิโลเมตร และมีความกว้างประมาณ 50 กิโลเมตร อย่างไรก็ตาม ในสมัยการปกครองของโรมัน คำว่าปัมฟิเลียถูกขยายขอบเขตให้ครอบคลุมถึงพิซิเดีย และพื้นที่ทั้งหมดที่จรดชายแดนของฟริเจียและลิคาโอเนียด้วย ซึ่งทอเลมีก็ได้ใช้คำนี้ในความหมายที่กว้างขึ้นเช่นกัน

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ศิลปะเครื่องปั้นเผาประจำจังหวัดไอจิ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะเครื่องปั้นเผาประจำจังหวัดไอจิ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดที่ตั้งอนู่ในนครเซโตะ ทางเหนือของนครใหญ่นาโงยะในภาคกลางของประเทศญี่ปุ่น พิพิธภัณฑ์เดิมมีชื่อทางการในภาษาญี่ปุ่นว่า "ไอจิ-เค็ง โทจิ ชิเรียวคัง" (愛知県陶磁資料館; "พิพิธภัณฑ์เครื่องปั้นเผาประจำจังหวัดไอจิ") ภายหลังเปลี่ยนเป็น "ไอจิ-เค็ง โทจิ บิจุตสึคัง" (愛知県陶磁美術館; "พิพิธภัณฑ์ศิลปะเครื่องปั้นเผาประจำจังหวัดไอจิ") แต่ชื่อในภาษาอังกฤษยังคงเหมือนเดิมว่า "Aichi Prefectural Ceramic Museum"
ภาพรวม
พิพิธภัณฑ์ศิลปะเครื่องปั้นเผาประจำจังหวัดไอจิก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2521 เพื่อจัดแสดงประวัติศาสตร์ของเครื่องปั้นเผาญี่ปุ่นที่พบในพื้นที่ของแคว้นโอวาริซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดไอจิ อาคารหลักและส่วนต่อเติมด้านทิศใต้ได้รับการออกแบบโดยทานิงูจิ โยชิโร สถาปนิกที่มีชื่อเสียง

ภายในพิพิธภัณฑ์มีสิ่งสะสมมากกว่า 7,000 ชิ้น มีตั้งแต่เครื่องปั้นเผาจากยุคโจมง (ประมาณ 10,0000 ปี - ประมาณ 300 ปีก่อนคริสตกาล) ไปจนถึงเครื่องปั้นเผาสมัยใหม่ที่ผลิตโดยเหล่าช่างปั้นที่มีชื่อเสียงที่สุดของญี่ปุ่น ให้รายละเอียดเกี่ยวกับประวัติศาสตร์อันยาวนานของเครื่องปั้นเผาญี่ปุ่น ผลงานบางส่วนในหมู่สิ่งสะสมได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญของญี่ปุ่น
พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในนครเซโตะซึ่งมีชื่อเสียงในเรื่องการผลิตเครื่องปั้นเผาเซโตะมากว่า 1,000 ปี ภายในพิพิธภัณฑ์มีห้องสมุด ร้านอาหาร ห้องพิธีชงชาญี่ปุ่นแบบดั้งเดิมที่ผู้เยี่ยมชมสามารถดื่มชาจากถ้วยชาที่สร้างโดยศิลปินที่มีชื่อเสียง และสตูดิโอให้ผู้เยี่ยมชมสามารถลองทำและตกแต่งเครื่องปั้นเผาของตนเอง

เดินทางโดยระบบขนส่งสาธารณะได้ทางรถไฟใต้ดินสายฮิงาชิยามะไปยังสถานีฟูจิงาโอกะ และโดยรถโดยสารประจำทางเมเท็ตสึไปยังยังป้ายโทจิ ชิเรียวคัง (พิพิธภัณฑ์เครื่องปั้นเผา) หรือโดยรถไฟลินิโมะไปยังสถานีโทจิ-ชิเรียวคัง-มินามิ

พิพิธภัณฑ์ปิดทำการตั้งแต่เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2566 ถึงมีนาคม พ.ศ. 2568 เพื่อปรับปรุง

ดูเพิ่ม
* รายชื่อพิพิธภัณฑ์ในประเทศญี่ปุ่น

อ้างอิง
ซิลิเชีย
ซิลิเชีย เป็นภูมิภาคทางภูมิศาสตร์ที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของอานาโตเลียในเอเชียตะวันตก โดยทอดยาวจากชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของทะเลเมดิเตอร์เรเนียนเข้าไปในแผ่นดิน ซิลิเชียมีอาณาเขตติดต่อกับปัมฟิเลียทางทิศตะวันตก ติดกับลิคาโอเนียและแคปพาโดเชียทางทิศเหนือ ติดกับคอมมาจีนทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ติดกับซีเรียทางทิศตะวันออก และติดกับทะเลเมดิเตอร์เรเนียนทางทิศใต้ ซิลิเชียมีประชากรมากกว่า 6 ล้านคน ซึ่งส่วนใหญ่อาศัยอยู่หนาแน่นในที่ราบซิลิเชีย (ชูคูโรวา) ภูมิภาคนี้ครอบคลุมพื้นที่ในจังหวัดแมร์ซิน จังหวัดอาดานา จังหวัดออสมานีแย และจังหวัดฮาทัยในปัจจุบัน

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์วัฒนธรรมประจำจังหวัดฟูกูอิ
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์วัฒนธรรมประจำจังหวัดฟูกูอิ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดในนครฟูกูอิ ประเทศญี่ปุ่น นำเสนอเกี่ยวกับประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของจังหวัดฟูกูอิ พิพิธภัณฑ์เปิดทำการเมื่อ พ.ศ. 2527 และเปิดอีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2546 หลังปิดปรับปรุง

ดูเพิ่ม
* แคว้นวากาซะ
* แคว้นเอจิเซ็ง
* รายชื่อสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ในประเทศญี่ปุ่น (จังหวัดฟูกูอิ)
* พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ฟูกูอิ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์วัฒนธรรมประจำจังหวัดฟูกูอิ
ปุตตาณฏุ
ปุตตาณฏุ ( ) หรือ ปีใหม่ทมิฬ ( ) เป็นวันแรกของปีตามปฏิทินทมิฬ เฉลิมฉลองตามธรรมเนียมโดยชาวทมิฬ วันที่จัดตามปฏิทินสุริยคติฮินดู ในวันที่หนึ่งของเดือนจิตติไร หรือประมาณ 14 เมษายนของทุกปีตามปฏิทินเกรเกอเรียน ซึ่งตรงกับวันปีใหม่ในหลายวัฒนธรรมของเอเชียใต้และตะวันออกเฉียงใต้
วันปีใหม่ทมิฬถือเป็นวันครอบครัว บ้านเรือนจะทำความสะอาด ตระเตรียมถาดผลไม้ ดอกไม้ และสิ่งมงคล ประกอบบูชาที่ศาลในบ้าน และเดินทางเยือนเทวสถาน ผู้คนจะสวมใส่ชุดใหม่ เด็ก ๆ เดินทางไปแสดงความเคารพและขอพรจากผู้สูงอายุ และครอบครัวรวมตัวกันร่วมรับประทานอาหารมื้อไม่มีเนื้อสัตว์ จิตติไรกกะนิ ( ) เป็นส่วนสำคัญของการเฉลิมฉลองปุฏัณฏุในแถบโกงกุตมิฬ เป็นการจัดถาดใส่วัตถุอันเป็นมงคลและนำมาตั้งหน้ากระจก ในถาดนี้โดยทั่วไปจะใส่ผลไม้สามชนิด (มะม่วง กล้วย ขนุน), ใบพลู, ข้าว, เลมอน, แตงกวา, มะพร้าว, เงินทอง อัญมณี, ดอกไม้ หรือวัตถุมงคลอื่น ๆ กระจกนี้แทนภาพการมองเห็นตนในฐานะส่วนหนี่งของความรุ่มรวยนั้น ในเช้าวันปุฏัณฏุ ผู้คนจะเดินไปยังถาดนี้ ปิดตา และเปิดตามองเป็นสิ่งแ
มรุ่มรวยนั้น ในเช้าวันปุฏัณฏุ ผู้คนจะเดินไปยังถาดนี้ ปิดตา และเปิดตามองเป็นสิ่งแรกของปี เชื่อว่านำสิริมงคลและความโชคดีมาแก่ครัวเรือน
ปุฏัณฏุเฉลิมฉลองในชาวทมิฬทั้งในบ้านเกิดที่ประเทศอินเดียและศรีลังกา กับในชุมชนโพ้นทะเล

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
หมู่ถ้ำกานเหรี
หมู่ถ้ำกานเหรี ( ; Kanheri Caves, [kaːnʱeɾiː]) เป็นหมู่ถ้ำสลักหินที่แกะสลักเช้าไปในผาหินบะซอลต์ ปัจจุบันอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติสัญชัย คานธี บนเกาะซัลเซตในชานเมืองมุมไบ รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย ภายในถ้ำเป็นประตอมากรรมแกะสลัก จิตรกรรม และจารึกที่เกี่ยวข้องกับศาสนาพุทธ อายุประมาณศตวรรษที่ 1 ถึงศตวรรษที่ 10 ชื่อของถ้ำมาจากคำภาษาสันสกฤษ กฤษณคีรี อันแปลว่า "เขาดำ"
ถ้ำเหล่านี้แกะสลัหลึกเข้าไปในผา และสามารถเข้าถึงได้ผ่านทางบันไดที่สลักเช้าไปในหิน หมู่ถ้ำนี้ประกอบด้วยถ้ำรวม 109 ถ้ำ โดยถ้ำที่เก่าที่สุดไม่ได้มีการประดับประดาใด ๆ ต่างกับถ้ำใหม่ ๆ ที่มีการแกะสลักและประดับประดา บางถ้ำมีฐานยกสูงใช้งานเป็นเตียง ถ้ำใหญ่ ๆ มีโถงประชุมรวมที่ใจกลางเป็นสถูป ในบางถ้ำมีทางน้ำที่แกะสลักไปในหิน น้ำจากทางน้ำนี้ไหลไปรวมในที่เก็บน้ำสำหรับใช้งานในถ้ำได้ ถ้ำกานเหรีกลายมาเป็นนิคมชาวพุทธที่สำคัญบนชายฝั่งกงกัณภายในศตวรรษที่ 3 และแปรสภาพมาเป็นมหาวิทยาลัยพุทธในสมัยของเมารยะและกุษาณ ในปลายศตวรรษที่ 10 อตีศะ ทีปังกร ศรีญาณ (980–1054) คุรุพุทธ เคยเดินทางมาเพื่อศึกษาการทำสมาธิแบบพุทธภายใต้การกำกับของราหุลคุปตะ ที่ กฤษณคีรีวิหาร
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดฟูกูโอกะ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดฟูกูโอกะ ( ) เปิดทำการในนครฟูกูโอกะ ประเทศญี่ปุ่นเมื่อ พ.ศ. 2528 สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์เน้นไปที่ผลงานของศิลปินจากจังหวัดฟูกูโอกะและเกาะคีวชูในภาพรวม รวมไปถึงผลงานของฮารูเอะ โคงะ (古賀 春江) สถานที่ที่เกิดขึ้นก่อนจะเป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดฟูกูโอกะคือ ซึ่งเป็นการรวมพิพิธภัณฑ์ศิลปะกับหอสมุดไว้ด้วยกัน เปิดทำการเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2507

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะฟูกูโอกะ
* รายชื่อสมบัติทางวัฒนธรรมของประเทศญี่ปุ่น - จิตรกรรม (ฟูกูโอกะ)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดฟูกูโอกะ
หวังฝูจิ่ง
]]

ถนนหวังฝูจิ่ง ( ) เป็นถนนชอปปิงในปักกิ่ง ประเทศจีน ตั้งอยู่ในเขตตงเฉิง พื้นที่หลักส่วนใหญ่เป็นถนนคนเดิน มีการดำเนินกิจกรรมเชิงพาณิชย์ในพื้นที่นี้มาตั้งแต่ช่วงกลางราชวงศ์หมิง ในสมัยราชวงศ์ชิง มีการสร้างคฤหาสน์ชนชั้นสูงสิบแห่งและที่ประทับขององค์หญิงขึ้นที่นี่ และหลังจากนั้นไม่นาน ได้มีการค้นพบบ่อน้ำที่เต็มไปด้วยน้ำจืดรสหวาน จึงเป็นที่มาของการตั้งชื่อถนนนี้ว่า "หวังฝู่" (ที่ประทับเจ้าชาย) และ "จิ่ง" (บ่อน้ำ) มีอาหารแปลกตามากมายให้บริการบนถนนของว่างหวังฝูจิ่ง

ดูเพิ่ม
* ย่านธุรกิจกลางปักกิ่ง
* รายชื่อถนนและย่านชอปปิงชั้นนำเรียงตามเมือง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Old brands of Beijing
ประติมากรรมใหญ่เหยียนตี้และหฺวางตี้
ประติมากรรมใหญ่เหยียนตี้และหฺวางตี้ ( ) เป็นอนุสาวรีย์ในประเทศจีนที่สลักบนภูเขาริมแม่น้ำหฺวาง มีความสูงโดยรวมที่ ; แท่นฐานสูง 55 เมตร มีรูปปั้นครึ่งตัวอยู่ด้านบนสูง 51 เมตร แท่นเหล่านี้เป็นพระรูปจักรพรรดิในตำนานสองพระองค์ที่รู้จักกันในพระนามเหยียนตี้และหฺวางตี้ การก่อสร้างใช้เวลา 20 ปี และแล้วเสร็จใน ค.ศ. 2007 ด้วยต้นทุนที่ 22.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ อนุสาวรีย์เหล่านี้ตั้งอยู่ที่เจิ้งโจว เมืองหลักของมณฑลเหอหนาน ประเทศจีน รูปปั้นเหล่านี้สร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึงการเมืองและเศรษฐกิจ

ประวัติ
การก่อสร้าง
ประติมากรรมขนาดยักษ์นี้สูง 106 เมตร ผสมผสานระหว่างภูเขาและรูปร่างมนุษย์ อันเป็นสัญลักษณ์ของความสามัคคี โดยสูงกว่าเทพีเสรีภาพของสหรัฐ 8 เมตร และสูงกว่ามาตุภูมิเพรียกหาของรัสเซียเพียง 2 เมตร ประติมากรรมนี้แสดงพระพักตร์ของเหยียนตี้และหฺวางตี้ ซึ่งมีลักษณะพระพักตร์เหมือนกัน พระเนตรยาว 3 เมตร พระนาสิกยาว 8 เมตร พระพักตร์ทั้งสองครอบคลุมพื้นที่กว่า 1,000 ตารางเมตร ประติมากรรมนี้สร้างขึ้นจากคอนกรีตกว่า 7,000 ลูกบาศก์เมตร เหล็กกล้า 1,500 ตัน และหินแกรนิต 6,000 ลูกบาศก์เมตร ทั้งหมดมาจากภูเขาไท่หาง โครงการนี้ใช้งบประมาณประมาณ 180 ล้านหยวน
File:First Emperors, Yellow River Park, Zhengzhou, Henan Province.jpg
File:Huangdi y Yandi.jpg
File:炎黄二帝巨型塑像北侧视角.JPG
File:炎黄二帝巨型塑像远景视角.JPG

ดูเพิ่ม
* รายการรูปปั้นที่สูงที่สุด
* สามราชาห้าจักรพรรดิ
* เหยียนหฺวางจื่อซุน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
ทวีศักดิ์เล็ก พลอยศักดา
สุธน คำภัคดี (เกิด 3 ตุลาคม พ.ศ. 2511) หรือที่รู้จักในชื่อ ทวีศักดิ์เล็ก พลอยศักดา เป็นอดีตนักมวยไทยชาวไทย เขาเป็นอดีตแชมป์รุ่นแบนตัมเวทของสนามมวยเวทีลุมพินี ซึ่งโด่งดังในช่วงทศวรรษที่ 1980 และ 1990

ประวัติและอาชีพ
เขาฝึกซ้อมอยู่ที่ค่ายพลอยศักดา เขาชกในยุคทองของมวยไทย โดยได้ชกกับนักมวยชื่อดังหลายคน เขาชกในยุคทองของมวยไทย โดยได้ชกกับนักมวยชื่อดังหลายคน รวมถึงแซมซั่นอีสาน แสนเมืองน้อย ลูกเจ้าพ่อมเหศักดิ์, ยอดมวย 2 พ.ศ. แก่นศักดิ์ ส.เพลินจิต, ขุนเข่าไร้น้ำใจ หลังสวน พันธ์ยุทธภูมิ, ทารกอัจฉริยะ แสนไกร ศิษย์ครูอ๊อด, แข้งมังกร เมธี เจดีย์พิทักษ์ และจอมยุทธพริ้ววาโย กังวาลน้อย อ.ศรีบัวลอย
การชกของเขากับแสนเมืองน้อย ลูกเจ้าพ่อมเหศักดิ์ ในวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2535 เป็นการชกครั้งสุดท้ายในอาชีพของเขา หมัดของแสนเมืองน้อยทำให้อาการบาดเจ็บที่ตาซ้ายของเขาแย่ลง ซึ่งการผ่าตัดถึงสี่ครั้งก็ไม่สามารถรักษาให้หายได้

อ้างอิง
พริกแดงกัศมีร์
พริกแดงกัศมีร์ ( ) หรือ กศมีรีลาลมิรจะ (อักษรโรมัน: Kashmiri laal mirch) เป็นพริกสีแดงเข้มมีที่มาจากอนุทวีปอินเดีย นิยมใช้งานเพื่อให้สีแดงและเพิ่มรสกับอาหาร ในชณะเดียวกันไม่ได้มีรสเผ็ดหรือทำลายรสของอาหารมากเกินไป ในสูตรอาหารสำหรับปาวบาจี หรือ มีสัลปาว ใช้พริกแดงกัศมีร์เพื่อให้สีแดงเข้มที่เป็นเอกลักษณ์
ประเทศอินเดียเป็นผู้ผลิตและผู้บริโภครายใหญ่ที่สุดของพริกชนิดนี้ บริษัทผู้ผลิตเครื่องเทศส่วนใหญ่มีพริกชนิดนี้จำหน่าย เช่น MDH และ อีฟริสต์สไปซิส วีระ สังฆวี ระบุว่าอุตสาหกรรมร้านอาหารส่วนใหญ่ในประเทศอินเดียใช้งานพริกแดงกัศมีร์หรืออย่างน้อยในรูปผง และด้วยความต้องการของพริกชนิดนี้สูง ทำให้บ่อยครั้งมีการนำพริกพยาทคีมาใช้แทนกัน รัฐบาลยังมีโครงการที่สนับสนุนการเพิ่มการผลิตพริกสายพันธุ์หรือรูปแบบพื้นถิ่นในชัมมูและกัศมีร์
ลักษณะ
คณะกรรมการเครื่องเทศอินเดียภายใต้กระทรวงพาณิชย์และอุตสาหกรรมของรัฐบาลอินเดีย ระบุว่าพริกกัศมีร์มีเพาะปลูกหลักอยู่ในชัมมูและกัศมีร์กับรัฐหิมาจัลประเทศ รวมถึงในกัว และเก็บเกี่ยวในฤดูหนาว พริกแดงกัศมีร์มีลักษณะภายนอกดูเหี่ยวและกระด้าง มีสีแดงออกน้ำตาลโดยเฉพาะเมื่อนำไปตากแห้ง

สมาคมการค้าเครื่องเทศอเมริกัน (ASTA) ระบุค่าสีของพริกนี้อยู่ที่ 54.10 ขนาดของแคปไซซินอยู่ที่ 0.325% พริกกัศมีร์มีรสเผ็ดน้อย ด้วยขนาด 1000 – 2000 SHU ตามระดับสโกวิลล์ พริกแดงกัศมีร์มีหลายคุณภาพ ผลการศึกษาหนึ่งจากปี 1999 พบขนาดแคปไซซินอยู่ที่ 0.126%
ศูนย์การศึกษาและวิจัยผู้บริโภคของอินเดียระบุขนาดสโกวิลล์ของ อีฟริสต์กศมีรลาล (Everest Kashmiri Lal; โดยอีฟริสต์สไปซิส) อยู่ที่ 48,000 SHU ส่วน โกลเดินฮาร์เวสต์กศมีรีมิรจะผง (Golden Harvest Kashmiri Mirch Powder; โดยโกลเดินฮาร์เวสต์) อยู่ที่ 60,000 SHU ซึ่งเป็นค่าใกล้เคียงกับของยี่ห้ออื่น ๆ ในท้องตลอด

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์นครฟูกูโอกะ
พิพิธภัณฑ์นครฟูกูโอกะ ( ) เปิดทำการในนครฟูกูโอกะ ประเทศญี่ปุ่นเมื่อ พ.ศ. 2533 ภายในพิพิธภัณฑ์มีนิทรรศการถาวรที่จัดแสดงเกี่ยวกับเรื่องราวประวัติศาสตร์ของนครฟูกูโอกะ แบ่งส่วนจัดแสดงเป็น 11 ส่วน รวมถึงส่วนที่เน้นไปที่พระราชลัญจกรทองคำของกษัตริย์รัฐนะ (漢委奴国王印) ซึ่งเป็นสมบัติแห่งชาติญี่ปุ่น, ส่วนที่เน้นไปที่ตระกูลคูโรดะ (黒田氏) และส่วนที่เน้นไปที่ฮากาตะกิองยามากาซะ (博多祇園山笠)

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะฟูกูโอกะ
* รายชื่อสมบัติทางวัฒนธรรมของประเทศญี่ปุ่น - จิตรกรรม (ฟูกูโอกะ)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* พิพิธภัณฑ์นครฟูกูโอกะ
* พิพิธภัณฑ์นครฟูกูโอกะ ที่สถาบันวัฒนธรรมกูเกิล
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดฟูกูชิมะ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดฟูกูชิมะ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในนครฟูกูชิมะ บริเวณเชิงเขาชิโนบุ (信夫山) ใช้พื้นที่มากกว่า 60,000 ตารางเมตรร่วมกับหอสมุดประจำจังหวัดฟูกูชิมะ สถานที่ทั้งสองแห่งก่อตั้งขึ้นร่วมกันในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2527 แต่พิพิธภัณฑ์มีพื้นที่และสวนของตนเองที่แยกต่างหากจากหอสมุด
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดฟูกูชิมะเก็บรักษาผลงานเกือบ 4,000 ชิ้นที่สร้างสรรค์โดยศิลปินท้องถิ่นและศิลปะที่มีชื่อเสียงระดับโลก งานจิตรกรรมในลัทธิประทับใจฝรั่งเศส (French impressionism) โดยโกลด มอแนและปอล โกแก็งก็เป็นส่วนหนึ่งในสิ่งสะสมของพิพิธภัณฑ์ เช่นเดียวกับงานจิตรกรรมญี่ปุ่นสมัยใหม่โดยโชจิ เซกิเนะ (関根 正二) และรีวเซ คิชิดะ (岸田 劉生) พิพิธภัณฑ์ยังเก็บรักษาผลงานแนวสัจนิยมอเมริกา (American realism) ในคริสต์ศตวรรษที่ 20, ภาพพิมพ์, เครื่องดินเผา, ศิลปะเครื่องปั้นเผา และสิ่งทอ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดฟูกูชิมะครอบครองส่วนสำคัญของผลงานชุด มังกรนำโชค (Lucky Dragon) ของเบน ชาห์น (Ben Shahn) ซึ่งเกี่ยวกับเรือไดโงะฟูกูรีวมารุ (第五福龍丸; "เรือมังกรนำโชคหมายเลข 5") เรือประมงญี่ปุ่นที่ได้รับผลกระทบจากการระบเิดของระเบิดไฮโดรเจนที่บิกีนีอะทอลล์

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด

อ้างอิง
กุลหร
เสิร์ฟในแก้วกุลหรที่ร้านริมทางในชัยปุระ]]
กุลหร (ฮินดูสถาน: कुल्हड़ อูรดู: کلہڑ) หรือ ภางฺร ( ) หมายถึงถ้วยดินเผาไม่มีหูจับจากเอเชียใต้ โดยปกติมักไม่ได้ประดับและไม่ได้เคลือบ ผลิตมาเพื่อใช้แล้วทิ้ง และแทบจะไม่เคยนำมาใช้ซ้ำเลย
ตลาดและร้านอาหารริมทางในอนุทวีปอินเดียโดยดั้งเดิมเสิร์ฟเครื่องดื่มร้อนอย่างชาในกุลหร ซึ่งจะช่วยเพิ่มกลิ่นดิน ("earthy aroma") ให้กับเครื่องดื่ม มักถือกันว่ากลิ่นนี้ช่วยให้เครื่องดื่มดูน่าดึงดูดมากขึ้น โยเกิร์ต นมร้อนให้น้ำตาล และขนมหวานอย่าง กุลฟี (ไอศครีม) ก็นิยมเสิร์ฟในกุลหรเช่นกัน ในยุคปัจจุบัน กุลหรเริ่มค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยแก้วพอลีสไตรีนและแก้วกระดาษเคลือบด้วยน้ำหนักที่เบากว่าเวลาต้องขนส่งปริมาณมาก ๆ และราคาที่ถูกกว่า ⁠

ที่มา
เป็นที่เชื่อกันว่ากุลหรมีใช้งานในภูมิภาคนี้ต่อเนื่องมากกว่า 5,000 ปี ในสมัยอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ
รส
เนื่องจากกุลหรไม่ได้ผ่านการเคลือบ เครื่องดื่มร้อนโดยเฉพาะชาจะสัมผัสกับผิวด้านในของแก้วกุลหรโดยตรง ซึ่งช่วยเพิ่มรสและกลิ่นให้กับเครื่องดื่ม บางครั้งบรรยายว่าให้กลิ่นรส "เหมือนดิน" (सौंधी ख़ुशबू, เสำธี ฃุศพู) และแม้ความนิยมในการใช้จะลดลงเนื่องจากการเข้ามาของแก้วพลาสติกหรือกระดาษที่ราคาถูกกว่า แต่ในร้านอาหารมีระดับยังคงปรากฏนิยมเสิร์ฟชาในกุลหรอยู่

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดฮิโรชิมะ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดฮิโรชิมะ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ตั้งอยู่ใกล้สวนชุกเก (縮景園) ในเขตนากะ นครฮิโรชิมะ จังหวัดฮิโรชิมะ ประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งเมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2511 อาคารของพิพิธภัณฑ์ในปัจจุบันถูกสร้างขึ้นใหม่โดยสร้างบนพื้นที่เดิมของอาคารพิพิธภัณฑ์เก่าและขยายพื้นที่ไปถึงพื้นที่เดิมของหอสมุดประจำจังหวัดฮิโรชิมะที่อยู่ติดกัน และเปิดทำการอีกครั้งเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2539

การเดินทาง
*ฮิโรเด็ง สถานีหน้าสวนชุกเก
*เจอาร์ สถานีฮิโรชิมะ

คลังภาพ
Hiroshima Prefectural Art Museum Void 2014.jpg|ลานกลางอาคารของพิพิธภัณฑ์
Hiroshima Prefectural Art Museum Lobby 2014.JPG|โถงต้อนรับของพิพิธภัณฑ์ 
Hiroshima Prefectural Art Museum from Shukkei Garden.jpg|มุมองจากสวนชุกเก
Zona ITALIA in Centro 2014.JPG|Zona ITALIA ใน Centro Restaurant

ดูเพิ่ม
*พิพิธภัณฑ์ศิลปะฮิโรชิมะ
*พิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัยนครฮิโรชิมะ
*สวนชุกเก

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* hpam.jp
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดฮิโรชิมะ
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดฮิโรชิมะ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดในนครฟูกูยามะ จังหวัดฮิโรชิมะ ประเทศญี่ปุ่น นำเสนอเกี่ยวกับประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของภูมิภาคทะเลในเซโตะ มุ่งเน้นไปที่การตั้งถิ่นฐานของเมืองคูซาโดะเซ็งเง็ง (草戸千軒) ในยุคกลางโดยเฉพาะ พิพิธภัณฑ์เปิดทำการในบริเวณปราสาทฟูกูยามะ (福山城) เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532

ดูเพิ่ม

* รายชื่อสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ในประเทศญี่ปุน (ฮิโรชิมะ)
* แคว้นอากิ
* แคว้นบิงโงะ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดฮิโรชิมะ
* พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดฮิโรชิมะ
ศิลปไทย จ๊อกกี้ยิม
อดุลย์ ขุนน้อย (เกิด 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517) หรือที่รู้จักในชื่อ ศิลปไทย จ๊อกกี้ยิม ( ) เป็นอดีตนักมวยไทยอาชีพชาวไทย เขาเป็นแชมป์สองรุ่นของสนามมวยราชดำเนิน และมีชื่อเสียงในช่วงทศวรรษที่ 1990 เขามีฉายาว่า "จอมถีบ 116 ที" โด่งดังเป็นพิเศษจากสไตล์การเตะและหลบหลีกได้ดี

ประวัติและอาชีพ
อดุลย์ ขุนน้อย เกิดที่จังหวัดอุดรธานี ในปี พ.ศ. 2517 พ่อของเขาเป็นเจ้าของค่ายมวยเล็ก ๆ ในท้องถิ่น และพาเขาเข้าสู่วงการมวยไทยตั้งแต่อายุ 10 ปี เขามีประสบการณ์ชกมวยประมาณ 20 ครั้งให้กับค่ายศิษย์พูลศักดิ์ ในจังหวัดขอนแก่นและอุดรธานี
เมื่ออายุ 12 ปี เขาเข้าร่วมค่ายจ๊อกกี้ยิมของสมมาตร หงสกุลในกรุงเทพฯ ซึ่งที่นั่นเขาเริ่มได้รับการฝึกสอนและได้รับชื่อในการชกมวยของเขา เขาเริ่มชกมวยในชานเมืองกรุงเทพฯ ที่สนามมวยสำโรงและรังสิต จนกระทั่งน้ำหนักตัวถึง 100 ปอนด์ จากนั้นจึงเดบิวต์ที่สนามมวยราชดำเนิน ศิลปไทยคว้าแชมป์ใหญ่ครั้งแรกเมื่อเขาได้เข็มขัดรุ่น 108 ปอนด์ของสนามมวยราชดำเนินในปี พ.ศ. 2534 โดยปีนั้นเขาชนะการชก 10 ครั้ง และได้รับรางวัล "นักมวยไทยยอดเยี่ยมแห่งปี" ของสนามมวยราชดำเนิน อีกทั้งยังได้รับรางวัลน็อกยอดเยี่ยมแห่งปีด้วย จากการใช้ท่าหิรัญม้วนแผ่นดินหรือศอกกลับใส่ คมสันต์ ศักดิ์นรินทร์ หลับกลางอากาศในยกที่ 4 ในศึกเพชรทองคำเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2534
ศิลปไทยชนะนักมวยชื่อดังในยุคทองของมวยไทยหลายคน เช่น หลักหิน วสันตสิทธิ์, พยัคฆ์หน้าขรึม วีระพล สหพรหม, ยอดเซียน คฤหาสน์ ส.สุภาวรรณ, ยอดมวย 2 พ.ศ. แก่นศักดิ์ ส.เพลินจิต, บุญหลาย ส.ธนิกุล และพ่อบานไม่รู้โรย ฉมวกเพชร ช่อชะมวง พร้อมกับคว้าเข็มขัดรุ่น 122 ปอนด์ของสนามมวยราชดำเนินมาจากฉมวกเพชรในปี พ.ศ. 2537 ในช่วงที่เขามีชื่อเสียงสูงสุด ค่าตัวจากการชกที่มากที่สุดของเขาสูงถึง 200,000 บาท

ศิลปไทยเลิกชกในช่วงปลายทศวรรษที่ 1990 และพยายามกลับมาชกอีกครั้งในช่วงต้นทศวรรษที่ 2000 โดยครั้งนี้ชกให้กับค่าย น.ศรีผึ้ง ศิลปไทยเลิกชกมวยแบบเด็ดขาดหลังจากชัยชนะในปี พ.ศ. 2546 เมื่อเขาเอาชนะน็อกเพชรเอก ส.สุวรรณภักดี
หลังจากเลิกชกมวย เขากลายเป็นครูฝึก โดยเริ่มต้นที่ค่าย ส.ศิริลักษณ์ ในจังหวัดอุดรธานี และปัจจุบันทำหน้าที่เป็นครูฝึกที่ค่ายเก่าของเขาอย่างจ๊อกกี้ยิม ซึ่งปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็นสการ์โบว์สกียิม

อ้างอิง
วัดสุวรรณเจดีย์ (อำเภอพระนครศรีอยุธยา)
วัดสุวรรณเจดีย์ เป็นวัดร้างตั้งอยู่ภายในเขตสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตพระนครศรีอยุธยา ตำบลท่าวาสุกรี อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ตั้งอยู่บริเวณด้านหลังของวัดราชบูรณะ ริมถนนกลาโหม ทางด้านทิศเหนือของเกาะเมือง โบราณสถานที่ปรากฏคงเหลือแต่ซากโบราณสถานและโบราณวัตถุจำนวนหนึ่ง ได้แก่ เจดีย์ประธานทรงระฆัง ฐานอุโบสถ เจดีย์ราย และชิ้นส่วนพระพุทธรูป
ไม่ปรากฎหลักฐานเกี่ยวกับประวัติการสร้าง จากการศึกษารูปแบบของสถาปัตยกรรมภายในวัดพบว่าน่าจะสร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนกลาง โดยพิจารณาจากเจดีย์ทรงระฆังที่สร้างเป็นประธานของวัด มีองค์ระฆังค่อนข้างใหญ่และเตี้ย องค์เจดีย์ตั้งอยู่บนฐานทักษิณค่อนข้างสูงซึ่งน่าจะวิวัฒนาการมาจากเจดีย์วัดพระศรีสรรเพชญ์ (สร้างในสมัยอยุธยาตอนกลาง พุทธศตวรรษที่ 21–22) ต่อมามีการบูรณะปฏิสังขรณ์ในสมัยอยุธยาตอนปลาย โดยการสร้างเจดีย์รายย่อมุมไม้สิบสองมีฐานสิงห์เป็นองค์ประกอบสำคัญ

การขุดสำรวจพบกรุ เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2495 ค้นพบกรุภายในองค์เจดีย์ประธาน พบเครื่องทองหลายชนิด เช่น แหวน ผอบ พระพิมพ์ และแผ่นทองคำที่ทำเป็นรูปต่างๆ เช่น เรือ ช้าง ม้า ปลา เต่า เป็นต้น
ภาษาถิ่นสึงารุ
ภาษาถิ่นสึงารุ ( ) เป็นภาษาถิ่นของญี่ปุ่นที่พูดกันในจังหวัดอาโอโมริตะวันตก

ภาษาถิ่นสึงารุมีชื่อเสียงว่ามีความแตกต่างจากภาษาญี่ปุ่นมาตรฐานอย่างมากสำหรับผู้ที่ไม่ใช่เจ้าของภาษาพื้นเมือง จนกระทั่งแม้แต่คนที่อาศัยอยู่ในจังหวัดเดียวกันอาจมีปัญหาในการทำความเข้าใจ ใน ค.ศ. 1988 บรรดาผู้ชื่นชอบภาษาถิ่นสึงารุได้ประกาศให้วันที่ 23 ตุลาคมของทุกปีเป็นวันภาษาถิ่นสึงารุ ( ) โดยวันที่ 23 ตุลาคมเป็นวันครบรอบการเสียชีวิตของทากงิ เคียวโซะ กวีชื่อดังที่เขียนในภาษาถิ่นสึงารุ
ในสึรุตะ มีการแข่งขันสึงารุ-เบ็ง ( ) ในฤดูร้อนประจำปี ซึ่งมีทีมชาวต่างชาติสร้างละครสั้นหรือการแสดงที่มักมีอารมณ์ขันโดยใช้ภาษาถิ่น ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2009 รายการสั้นที่มีการแข่งขันได้ออกอากาศทั่วประเทศผ่านทาง NHK

ตัวอย่าง
บางครั้งคำศัพท์เหล่านี้แตกต่างจากคำศัพท์ในภาษาญี่ปุ่นมาตรฐานมาก
{| class="wikitable"
|-
! ไทย
! ญี่ปุ่นมาตรฐาน
! ภาษาถิ่นสึงารุ
|-
| ฉัน/ผม
| 私 (わたし, watashi)
| わ (wa)
|-
| คุณ
| あなた (anata)
| な (na)
|-
| น่ารัก
| かわいい (kawaii)
| めごい (megoi)
|-
| เพื่อน
| 友達 (ともだち, tomodachi)
| けやぐ (keyagu)
|-
| ชนบท
| 田舎 (いなか, inaka)
| じゃご (jyago)
|-
| แต่
| けれど (keredo)
| だばって (dabatte)
|-
| เหมือน
| 同じ (おなじ, onaji)
| ふとず (futozu)
|-
| มาก
| とても (totemo)
| たげ／がっぱ (tage/gappa)
|-
| เย็น
| 冷たい (つめたい, tsumetai)
| しゃっこい (shakkoi)
|-
| อุ่น
| 暖かい (あたたかい, atatakai)
| ぬげ (nuge)
|-
| เสียงดัง
| うるさい (urusai)
| さしね (sashine)
|-
| น่ารำคาญ
| イライラする (ira-irasuru)
| かちゃくちゃね (kacha-kuchane)
|-
| เงิน
| （お）金 (（お）かね, (o-)kane)
| じぇんこ
ra-irasuru)
| かちゃくちゃね (kacha-kuchane)
|-
| เงิน
| （お）金 (（お）かね, (o-)kane)
| じぇんこ (jenko)
|-
| หน้าผาก
| ひたい (hitai), （お）でこ ((o-)deko)
| なずぎ (nazugi)
|-
| บ้าน
| 家 (いえ, ie)
| え (e)
|-
| อาหาร/ข้าวปรุงสุก
| ごはん (gohan)
| まま (mama)
|-
| แช่แข็ง (กริยากรรม)
| 凍らせる (こおらせる, kooraseru)
| しみらがす (shimiragasu)
|-
| แช่แข็ง (กริยาอกรรม)
| 凍る (こおる, kooru)
| しみる (shimiru)
|-
| กิน
| 食べる (たべる, taberu), 食う (くう, kuu) (ภาษาพูด) 
| く (ku)
|}
หมายเหตุ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Tsugaru-ben dictionary
* Suzumeko (Aozora Bunko) - a Tsugaru-ben short novel by Osamu Dazai
* 
* 
* 
*
เหยียนหฺวางจื่อซุน
เหยียนหฺวางจื่อซุน ( ) เป็นคำที่ใช้แทนชาวจีนและแสดงถึงอัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์วัฒนธรรมที่มีรากฐานมาจากบรรพบุรุษร่วมกันซึ่งเชื่อมโยงกับต้นกำเนิดในตำนาน

คำนี้สื่อถึง เหยียนตี้ (炎帝) และหฺวางตี้ (黃帝) สองบุคคลในตำนานที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งกลุ่มชนหฺวาเซี่ย ซึ่งถือเป็นบรรพบุรุษของชาวฮั่น คำนี้ใช้เรียกกลุ่มชาติพันธุ์ฮั่นเป็นหลักเป็นการเฉพาะอย่างยิ่ง เนื่องจากคำนี้ไม่รวมถึงกลุ่มคนที่สืบเชื้อสายมาจากบรรพบุรุษในตำนานเหล่านี้

การใช้งานสมัยใหม่
ชาวจีนยังคงเรียกตนเองด้วยคำนี้จนถึงปัจจุบัน
หม่า อิงจิ่ว ผู้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) ใช้คำนี้เพื่ออ้างถึงชาวจีนทุกคนในบริบทของมุมมองของเขาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างสองฝั่งช่องแคบ ที่มาของคำนี้ถูกกล่าวถึงว่า เหยียนหฺวางชื่อโจ้ว ( ) ในเพลงธงชาติสาธารณรัฐจีน

ดูเพิ่ม
*ประติมากรรมใหญ่เหยียนตี้และหฺวางตี้
*หฺวาเซี่ย สมาพันธรัฐของกลุ่มชนก่อนรัฐฉิน
**เหยียนหฺวาง กลุ่มบรรพบุรุษรอบแม่น้ำหฺวาง

อ้างอิง