SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
ข้าวแกง
ข้าวแกง หรือ ข้าวราดแกง อาหารคาวชนิดหนึ่ง ที่เกิดจากการนำกับข้าวประเภทต่างๆ มาราดลงบนข้าวสวย หรืออาจเป็นชุดตั้งโต๊ะ กับข้าวประกอบด้วยแกงเผ็ดและของเคียงแก้เผ็ดเป็นสำคัญ นอกจากแกงเผ็ด ยังมีผัดเผ็ด และอาจมีน้ำพริก ส่วนของเคียงแก้เผ็ด มักเป็นของทอด เช่น ปลาทอด เนื้อทอด กุนเชียงทอด และไข่ทั้งหลาย และผัดต่าง ๆ

ประวัติ
กรุงศรีอยุธยา
ในสมัยกรุงศรีอยุธยา ที่ตลาดในพระนคร เช่นตลาดท่าขันหน้าวังตรา นอกจากมีสินค้าที่เป็นอาหารสดแล้ว ยังมีสินค้าที่ปรุงสำเร็จรูปแล้วมาจำหน่าย ได้แก่ ข้าวแกง เมี่ยวห่อ มะพร้าวเผา อาหารจีน กล้วยต้ม ปลาทะเลย่าง ปูเค็ม ปลากระเบนย่าง ฯลฯ โดยระบุว่าขายข้าวแกงขายคนราชการ
รัตนโกสินทร์
ในสมัยรัตนโกสินทร์ ช่วงรัชกาลที่ 1–3 แม้การค้าอาหารจะพบได้ทั่วไปทั่วกรุงเทพฯ ทั้งตลาดน้ำและตลาดบก แต่ผู้คนส่วนใหญ่ก็ซื้ออาหารสดเพื่อปรุงอาหารที่บ้าน สันนิษฐานว่าพฤติกรรมการกินข้าวนอกบ้านน่าจะเริ่มต้นในสมัยรัชกาลที่ 4 หลังสนธิสัญญาเบาว์ริง มีการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจ มีการขุดคลองผดุงกรุงเกษมรวมถึงตัดถนนสายแรก ผู้คนเริ่มอยู่ตั้งถิ่นฐานอยู่ริมถนน ทำให้ผู้คนเริ่มกินข้าวนอกบ้านมากขึ้น เริ่มจะมีร้านข้าวแกงในแถบพระนครใน
คำว่าข้าวแกง ปรากฏในพระราชหัตถเลขาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 มีความว่า "เดิมกินข้าวไม่ได้ โกรธว่ากับข้าวไม่อร่อยบ่อย ๆ จนครั้งหนึ่งวานให้กรมหมื่นปราบซื้อข้าวแกงมากิน" กล่าวกันว่า ทรงโปรดเสวยข้าวแกงยิ่งนัก จนเมื่อเสด็จประพาสต้นตามท้องที่ต่าง ๆ ก็มักจะมีผู้จัดหาข้าวแกงมาถวายให้เสวยอยู่เสมอ
จากหนังสือ สารบาญชีส่วนที่ 2 คือราษฎรในจังหวัด ถนนแลตรอก จ.ศ. 1245 สำหรับเจ้าพนักงานกรมไปรษณีย์กรุงเทพมหานคร เล่ม 2 ในสมัยรัชกาลที่ 5 พบว่ามีร้านขายอาหารประเภทข้าวแกงจำนวน 57 ร้าน ร้านขายก๋วยเตี๋ยว 10 ร้าน ร้านขายผัดหมี่ 14 ร้าน ร้านขายข้าวตัม 2 ร้าน ร้านขายขนมจีน 3 ร้าน และร้านขายเครื่องเกาเหลา 6 ร้าน ในช่วงปลายสมัยรัชกาลที่ 5 ถึงต้นรัชกาลที่ 7 พบการหาบเร่ขายข้าวแกง

ลาวัณย์ โชตามระ นักเขียนได้กล่าวไว้ว่า เมื่อกว่าร้อยปีก่อน มีร้านขายข้าวแกงตาเพ็ง ยายพุก ตั้งอยู่สี่แยกบ้านหม้อมีศาลาใหญ่หลังหนึ่ง เรียกกันว่า ศาลาตาเพ็ง สองผัวเมียที่ขายข้าวแกงจนร่ำรวยเป็นเศรษฐี
นอกจากนั้นยังมีร้านอาหารริมทางโดยเฉพาะบริเวณโรงบ่อน ส่วนใหญ่เป็นร้านชาวจีนแต้จิ๋ว มีร้านข้าวแกงขาย โดยพระยาอนุมานราชธน บันทึกว่า "ร้านขายข้าวแกงเหล่านี้ขายคนจีนชั้นกรรมกร แต่คนไทยก็เคยไปนั่งยอง ๆ แยงแย่อยู่บนม้ายาวกินเหมือนกัน เพราะเป็นอาหารราคาถูก"

ปัจจุบัน
ร้านขายข้าวราดแกงในสมัยปัจจุบันมีขายทั่วไป ทั้งในรูปแบบร้านอาหาร เพิงขายอาหาร ในปั๊มน้ำมัน ฯลฯ โดยจะมีพนักงานตักข้าวสวย ราดบนแกง ร่วมกับกับข้าวอื่น ตามลูกค้าสั่ง ร้านทั่วไปส่วนใหญ่ที่มีที่นั่งมักขายตอนเช้า ตามแหล่งชุมชน ส่วนร้านข้าวแกงสำหรับคนกินมื้อเย็นส่วนใหญ่อยู่ในตลาด มักเรียกว่าข้าวแกงหน้าตลาดหรืออาหารถุง ปัจจุบันในกรุงเทพ ร้านข้าวแกงที่เป็นที่นิยมยังมีข้าวแกงปักษ์ใต้
มายองเนส
มายองเนส ( , ) เป็นซอสข้นที่ทำจากไข่แดง น้ำมัน และน้ำส้มสายชู (หรือใช้น้ำมะนาวแทนได้) เป็นเครื่องปรุงรสของอาหารชาวตะวันตกหลายชาติ เช่น อาหารฝรั่งเศส อาหารสเปน เป็นต้น มายองเนสมีสีขาว สีเหลืองอ่อน หรือสีครีม

อ้างอิง
เบคอน
เบคอน ( ) หรือ เนื้อรมควัน เป็นเนื้อสัตว์ (โดยมากมักใช้เนื้อหมู) ที่นำมาหมักเค็มด้วยเกลือเป็นจำนวนมาก จากนั้นนำมาตากแห้งเป็นเวลาหลายสัปดาห์หรือเป็นเดือน ๆ ในอากาศที่เย็นแห้ง บางแห่งอาจนำเบคอนมาต้มหรือรมควันด้วย โดยมากแล้ว เบคอนชนิดแห้งสดมักมีการนำไปทำให้สุกก่อนที่จะรับประทาน อนึ่ง เบคอนแบบต้มอาจนำมาทานได้เลย แต่บางท้องที่ก็อาจนำมาปรุงรสอีกก่อนรับประทาน

อ้างอิง
กัซปาโช
กัซปาโช ( , ) หรือ กัชปาชู ( , ) เป็นซุปที่ทำจากผักดิบและรับประทานแบบเย็น ๆ ส่วนผสมหลักคือมะเขือเทศบด กัซปาโชมีต้นกำเนิดจากภาคใต้ของคาบสมุทรไอบีเรีย โดยเฉพาะแคว้นอันดาลูซิอาและอัลการ์วึ เป็นที่นิยมรับประทานกันทั่วไปในฤดูร้อนในสเปนและโปรตุเกส

อ้างอิง
ชูร์โร
ชูร์โร ( ) หรือ ชูรู ( ) หรือบางครั้งเรียกว่า "ปาท่องโก๋สเปน" และ "โดนัทสเปน" เป็นแป้งทอดโรยน้ำตาล มีลักษณะยาวเป็นแท่ง ๆ นิยมรับประทานในสเปน โปรตุเกส ฝรั่งเศส ฟิลิปปินส์ และสหรัฐอเมริกา โดยมากในสเปน นิยมจุ่มกับช็อกโกแลตร้อนหรือกาแฟนมเมื่อรับประทาน ชาวสเปนนิยมรับประทานเป็นอาหารเช้า
อ้างอิง
* Morales, F. J., & Arribas-Lorenzo, G. (2008). The formation of potentially harmful compounds in churros, a Spanish fried-dough pastry, as influenced by deep frying conditions. Food chemistry, 109(2), 421-425.
* Ortega, R. M., Redondo, M. R., Lopez-Sobaler, A. M., Quintas, M. E., Zamora, M. J., Andres, P., & Encinas-Sotillos, A. (1996). Associations between obesity, breakfast-time food habits and intake of energy and nutrients in a group of elderly Madrid residents. Journal of the American College of Nutrition, 15(1), 65-72.
แหล่งข้อมูลอื่น
เมลอนกอนฆามอน
เมลอนกอนฆามอน ( ) หรือ มาโลอัมปาร์นิล ( ) เป็นอาหารสเปน มักรับประทานในยามฤดูใบไม้ผลิกับฤดูร้อน ส่วนผสมหลักคือแตงไทย (สามารถนำไปหมักเค็มก่อนได้) และแฮมหรือแฮมบ่มแห้ง ( ) หั่นเป็นแผ่น เมลอนกอนฆามอนมีรสชาติหลัก ๆ อยู่สองรส คือ รสชาติหวานจากแตงไทยและรสชาติเค็มจากแฮม

อ้างอิง
* Nogué, J. (2002). Menjar per un euro (Vol. 12). Cossetània Edicions.
* Ruggles, S. (2012). My Barcelona Kitchen. Murdoch Books.
อาร์ร็อสเนเกร
อาร์ร็อสเนเกร, อาร์ร็อสแนกรา (บาเลนเซียและ ) หรือ อาร์โรซเนโกร ( ) แปลตามตัวอักษรว่า "ข้าวดำ" เป็นอาหารจากแคว้นบาเลนเซียและแคว้นกาตาลุญญา ประเทศสเปน มีส่วนผสมหลักคือข้าวและหมึกกระดอง (หรือหมึกกล้วย) โดยนำน้ำหมึกของหมึกมาทำให้ข้าวเป็นสีดำ มีรสชาติใกล้เคียงกับปาเอยา บางคนเรียกว่า "ปาเอยาดำ" ( ) แต่การเรียกแบบนี้ถือว่าไม่ถูกต้องถึงแม้ว่าปาเอยากับอาร์ร็อสเนเกรจะมีวิธีการทำแบบเดียวกันก็ตาม

อ้างอิง
แอ็สการ์โก
แอ็สการ์โก ( , , แปลว่า "หอยทาก") เป็นอาหารฝรั่งเศสที่มีส่วนประกอบคือหอยทาก โดยมากรับประทานเป็นออร์เดิร์ฟในประเทศฝรั่งเศส และร้านอาหารฝรั่งเศสทั่วไป
ชิกเกนอาลาคิง
ชิกเกนอาลาคิง (Chicken à la King, แปลว่า "ไก่แบบพระราชา") เป็นอาหารที่มีส่วนประกอบหลักคือเนื้อไก่และซอสครีม ไวน์เชร์รี เห็ด และผักอื่น ๆ ราดข้าว พาสตา หรือขนมปัง

อ้างอิง
ปอโตเฟอ
, เทอร์นิป, กระเทียมต้น, หอมใหญ่ ]]

ปอโตเฟอ ( , , แปลตามตัวอักษรว่า "หม้อบนไฟ") เป็นสตูเนื้อแบบฝรั่งเศส เชฟแรมง บล็อง กล่าวว่า ปอโตเฟอเป็นอาหารที่มีชื่อเสียงที่สุดในประเทศฝรั่งเศส

อ้างอิง
นาซีโกเร็ง
นาซีโกเร็ง (มาเลเซียและ ) หรือที่ในภาษามลายูปัตตานีเรียกว่า ( ) มีความหมายตรงตัวว่า "ข้าวผัด" เป็นอาหารที่นำข้าวสุกไปผัดกับน้ำมันหรือเนยเทียม ปรุงรสด้วยซีอิ๊วหวาน ( ) หอมแดง กระเทียม มะขาม และพริก อาจมีส่วนผสมอื่นด้วย เช่น ไข่ ไก่ กุ้ง

อ้างอิง

บรรณานุกรม
*

แหล่งข้อมูลอื่น
*
มีตโลฟ
มีตโลฟ ( , แปลว่า "ขนมปังเนื้อ") เป็นอาหารที่ทำจากเนื้อสัตว์สับหรือบด ผสมด้วยเครื่องปรุงอื่น แล้วนำมาปั้นเป็นรูปแถวขนมปัง จากนั้นนำไปอบหรือรมควัน มีตโลฟจะต้องนำไปอบในถาดอบสำหรับขนมปังเพื่อที่จะให้อยู่ในรูปของแถวขนมปัง หรืออาจใช้มือปั้นเป็นรูปแถวขนมปังก็ได้ มีตโลฟโดยมากทำจากเนื้อวัวบด แต่บางครั้งอาจทำจากเนื้อแพะ เนื้อแกะ เนื้อหมู เนื้อลูกวัว เนื้อกวาง หรือเนื้อไก่ก็ได้เช่นกัน

อ้างอิง
ไขมันเนย
ไขมันเนย ( ) หรือ ไขมันนม ( ) เป็นไขมัน ซึ่งอยู่ในรูปของอนุภาคเม็ดไขมัน (fat globule) แขวนลอยอยู่ในน้ำนม ในสภาพอิมัลชัน (emulsion) ปริมาณไขมันนมแปรผันตามชนิดของสัตว์ เช่น น้ำนมโค มีระดับไขมัน 33-47 กรัมต่อลิตร
อ้างอิง

* Johansson, I., & Hansson, A. (1940). Causes of variation in milk and butterfat yield of dairy cows. Kungliga Lantbruksakademiens Tidskrift, 79(60.5), 1-127.
ดูเพิ่ม
* เนยใส
ทาฮีนี
ทาฮีนี ( ) หรือ เฏาะฮีนะฮ์ ( ) เป็นเครื่องปรุงรสที่ผลิตจากเมล็ดงาคั่วบดเปลือก โดยรับประทานแบบเดี่ยว ๆ (เป็นนํ้าจิ้ม) หรืออาจนำไปใช้เป็นส่วนประกอบหลักของฮัมมัส (ถั่วลูกไก่บด), บาบาฆ็อนนูจญ์ และฮาลวาก็ได้

มีการใช้ทาฮีนีในอาหารของแถบลิแวนต์และเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก, คอเคซัสใต้ และบางส่วนของแอฟริกาเหนือ นอกจากนี้ ในเอเชียตะวันออกบางประเทศมีการใช้เมล็กงาแบบทา (แม้ว่าจะไม่เรียกว่าทาฮีนี)
ศัพทมูลวิทยา
ทาฮีนี มาจากศัพท์ภาษาอาหรับ และมาจากรูปสะกดของภาษาอาหรับลิแวนต์ว่า ( ) หรือในรูปที่ถูกต้องกว่าคือ ( ) โดยมีรากจาก ซึ่งแปลงเป็นรูปกริยาว่า หมายถึง "บด" และยังสร้างเป็นคำว่า "แป้ง" ในบางสำเนียง ศัพท์ tahini ปรากฏในภาษาอังกฤษครั้งแรกในช่วงปลางคริสต์ทศวรรษ 1930 Tahini เป็นคำยืมจากภาษากรีกว่า tachíni ( ) ซึ่งมีที่มาจากภาษาตุรกีออตโตมันว่า "tahin"

อ้างอิง
:
ฮัมมัส
ฮัมมัส, ฮุมมุส ( ) หรือ ฮุมมุศ ( ) เป็นอาหารประเภทจิ้มหรือใช้ทาจากภูมิภาคลิแวนต์ ทำจากถั่วหัวช้างบด ผสมด้วยทาฮีนี (ซอสงา) น้ำมันมะกอก น้ำมะนาว เกลือ และกระเทียม ปัจจุบันฮัมมัสเป็นที่นิยมทั่วตะวันออกกลาง (รวมทั้งตุรกีและแอฟริกาเหนือ) และในรายการอาหารตะวันออกกลางทั่วโลก

อ้างอิง
พีตา
พีตา ( ) หรือ พิตตา ( ) มาจากภาษากรีกว่า "ปีตา" ( ) เป็นขนมปังซึ่งทำจากแป้งสาลีที่ขึ้นฟูเล็กน้อย มีลักษณะแบนและกลมหรือรี มีหลากหลายขนาด ขนมปังชนิดแบนไม่ว่าจะมีการทำให้ขึ้นฟูหรือไม่ ก็ล้วนแต่เป็นขนมปังที่มีมาตั้งแต่สมัยโบราณแล้ว ฉะนั้น ขนมปังพีตาจึงถือว่าเป็นขนมปังโบราณชนิดหนึ่ง

อ้างอิง

* El-Khoury, A. A. (1999). Shelf-life extension studies on pita bread (Doctoral dissertation, McGill University).
* Roden, C. (1972). A book of Middle Eastern food. Knopf.
ฟาลาเฟล
ฟาลาเฟล ( ) หรือ ฟะลาฟิล ( ) เป็นของทอดที่ทำจากถั่วหัวช้าง ถั่วปากอ้า หรือทั้งสองผสมกัน ฟาลาเฟลเป็นอาหารตะวันออกกลาง โดยมากนิยมรับประทานกับขนมปังพีตาซึ่งนำมาห่อฟาลาเฟลไว้ข้างใน ฟาลาเฟลสามารถนำมารับประทานกับสลัด ผักดอง ซอสพริก หรือซอสที่ทำจากทาฮีนีได้ด้วย อนึ่ง ฟาลาเฟลสามารถนำมารับประทานเป็นของว่างหรือนำไปเสิร์ฟเป็นส่วนหนึ่งของอาหารเรียกน้ำย่อย (เมเซ) ก็ได้เช่นกัน

อ้างอิง

* Raviv, Y. (2003). Falafel: A national icon.
* Ghandour, Z. B. (2013). Falafel King: Culinary Customs and National Narratives in Palestine (I). Feminist Legal Studies, 21(3), 281-301.
Chicago
ปาอัมตูมากัต
ปาอัมตูมากัต ( , , แปลว่า "ขนมปังกับมะเขือเทศ") เป็นอาหารแบบฉบับชนิดหนึ่งของแคว้นกาตาลุญญาและเกาะมาจอร์กาในหมู่เกาะแบลีแอริก ประเทศสเปน ปาอัมตูมากัตมีส่วนประกอบหลักคือขนมปังซึ่งสามารถนำไปปิ้งก่อนได้ หรือขนมปังค้างคืนที่มีเนื้อแข็ง จากนั้นก็นำมะเขือเทศสดมาขูดทาไปมากับหน้าขนมปัง พอทาเสร็จก็จึงโรยหน้าขนมปังด้วยน้ำมันมะกอกและเกลือเล็กน้อย บางท้องถิ่นอาจนำกระเทียมมาขูดทาไปมาด้วย

อ้างอิง

* Andrews, C. (1988). Catalan Cuisine: Europe's Last Great Undiscovered Cuisine. Scribner.
*Andrews, C. (2005). Catalan Cuisine. Houghton Mifflin Harcourt.
* Freeman, ST "Bread & Oil: Majorcan Culture's Last Stand." (2004): 104-105.
บาคลาวา
บาคลาวา ( ), บากลาวา (ตุรกีออตโตมัน: ) หรือ บักลาวะฮ์ ( ) เป็นขนมที่ทำด้วยแผ่นฟีลโล (phyllo) และถั่วเปลือกแข็ง ซึ่งเชื่อมติดอยู่ด้วยกันด้วยน้ำเชื่อมหรือน้ำผึ้ง เป็นขนมจากจักรวรรดิออตโตมันเก่า ปัจจุบันนิยมรับประทานในเอเชียกลางและเอเชียตะวันตกเฉียงใต้
อ้างอิง

* Ayter, R. (2011). Foods of the Middle East. Gareth Stevens.
* Perry, C. (1988). The Central Asian Origins of Baklava. In Second International Food Congress.
เหล้านมม้า
เหล้านมม้า หรือเรียกชื่อตามกลุ่มภาษาเตอร์กิกว่า เคอเมิซ ( ) หรือในภาษามองโกลว่า ไอรัก ( , [ˈai̯rəɡ] ) เป็นนมเปรี้ยวที่ได้จากการนำนมม้าไปหมัก มีที่มาจากกลุ่มชนเตอร์กิกและมองโกเลีย ปัจจุบันเป็นเครื่องดื่มที่สำคัญของผู้คนในเอเชียกลาง ได้แก่ผู้คนในคาซัคสถาน คัลมืยคียา คีร์กีซสถาน มองโกเลีย และซินเจียง เป็นต้น

อ้างอิง
ทาร์ตไข่โปรตุเกส
ทาร์ตไข่โปรตุเกส หรือ ปัชแตลดึนาตา ( , ) เป็นทาร์ตไข่ของชาวโปรตุเกส นิยมรับประทานในประเทศโปรตุเกส และในประเทศหรือสถานที่ที่มีคนพูดภาษาโปรตุเกสหรือเคยเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิโปรตุเกส (เช่น บราซิล แองโกลา โมซัมบิก กาบูเวร์ดี เซาตูเมและปรินซิปี กินี-บิสเซา ติมอร์-เลสเต กัว มะละกา มาเก๊า, ผู้ที่นำเข้าไปสู่จีนแผ่นดินใหญ่ในภายหลัง) และประเทศอื่น ๆ ที่มีผู้คนเชื้อสายโปรตุเกสมาก เช่น แคนาดา ออสเตรีย ลักเซมเบิร์ก สหรัฐ ฝรั่งเศส เป็นต้น

อ้างอิง

* 
*
ทาร์ตไข่
ทาร์ตไข่ ( ) หรือ ทาร์ตสังขยาไข่ ( ) เป็นขนมอบชนิดทาร์ตสังขยานิยมรับประทานในโปรตุเกส อังกฤษ ฮ่องกง มาเก๊า และประเทศอื่น ๆ ในทวีปเอเชีย มีส่วนประกอบหลักคือแป้งพายรอบนอก ส่วนตรงกลางมีไข่สังขยา แล้วนำไปอบ
ดูเพิ่ม
* ทาร์ตไข่โปรตุเกส
อ้างอิง

* Chang, A. (2013). U.S. Patent Application 13/929,075.
* Ping-kwan, L. Understanding the Cultural Identity of Hong Kong through its Food.
นูเทลลา
นูเทลลา (หรือสะกด นูเทลล่า; , , นูแตลลา; , ) เป็นชื่อตราสินค้าอาหารประเภทใช้ทาที่ทำจากช็อกโกแลตถั่วเฮเซลนัต ผลิตโดยบริษัทเฟร์เรโร จำหน่ายตามท้องตลาดในปี พ. ศ. 2507

อ้างอิง
ฟูฟู
ฟูฟู ( , foofoo หรือ foufou) เป็นอาหารหลักของหลายประเทศในแอฟริกาและแคริบเบียน โดยมากทำจากแป้งมันสำปะหลัง แต่บางครั้งอาจทำจากแป้งข้าวโพดหรือแป้งเซโมลินา

อ้างอิง

* Osseo-Asare, F. (2002). " We Eat First With Our Eyes": On Ghanaian Cuisine.
* Tshiswaka, K. INNOVATIVE FUFU RECIPES. Author House.
* Vaneker, K. (2010). From Poi to Fufu: the Fermentation of Taro. In Cured, Fermented and Smoked Foods. Proceedings of the Oxford Symposium on Food & Cookery.
โซเม็ง
โซเม็ง ( ) ภาษาจีนกลางอ่านว่า ซู่เมี่ยน ( ) ภาษาเกาหลีอ่านว่า โซมย็อน (소면) แปลตามตัวว่า "บะหมี่แบบเรียบ ๆ"

โซเม็ง เป็น เส้นบะหมี่ญี่ปุ่นสีขาวทำมาจากแป้งสาลี ที่เส้นบางมาก เส้นผ่านศูนย์กลางน้อยกว่า 1.3 มิลลิเมตร ปกติเสิร์ฟเป็นบะหมี่เย็น เส้นผ่านศูนย์กลางมีขนาดแตกต่างอย่างชัดเจนระหว่างเส้นโซเม็งกับเส้นหมี่ที่หนากว่าอย่างฮิยามูงิและอูดง ตอนทำ เส้นโซเม็งจะถูกยืดคล้ายกับเส้นอูดงบางชนิด แป้งโด (dough) ถูกยืดด้วยน้ำมันพืชเพื่อให้ได้เส้นที่บางมาก ๆ แล้วนำไปผึ่งลมให้แห้ง
โซเม็งจะกินกันเป็นบะหมี่เย็นร่วมกับน้ำจิ้มรสอ่อน ที่เรียกว่า "สึยุ" สึยุนั้นปกติจะเป็นน้ำซอสที่ทำจากปลาโอแห้ง (คัตสึโอบูชิ) ที่สามารถปรุงรสด้วยต้นหอมญี่ปุ่น ขิง หรือขิงญี่ปุ่น ที่เรียกว่า เมียวงะ ในฤดูร้อน โซเม็งแช่น้ำแข็งจะเป็นที่นิยมในการดับร้อน

โซเม็งเสิร์ฟในซุปร้อน ปกติจะเรียกว่า นิวเม็ง รับประทานกันในฤดูหนาว คล้ายกับโซบะหรืออูดง

นางาชิโซเม็ง
นางาชิโซเม็ง ( , แปลว่า "โซเม็งปล่อยไหล") ภัตตาคารบางแห่งนำเสนอในฤดูร้อน จะวางเส้นหมี่ในรางไม้ไผ่ยาว ขวางตามยาวของภัตตาคาร ในรางจะมีน้ำเย็นจัดใส ๆ เมื่อเส้นโซเม็งไหลผ่าน ผู้รับประทานจะคีบออกด้วยตะเกียบของพวกเขา แล้วจุ่มเส้นในสึยุ การจับเส้นหมี่ต้องใช้ความคล่องแคล่วพอสมควร แต่เส้นหมี่ที่คีบกันได้ไม่ทันนั้น ปกติแล้วจะไม่ถูกนำมากินอีก ดังนั้นผู้รับประทานจะถูกกดดันให้คีบให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ความฟุ่มเฟือยเล็กน้อยได้ถูกคิดขึ้นโดยการใส่เส้นโซเม็งของพวกเขาลงในลำธารจริง ๆ ซึ่งนั่นผู้รับประทานสามารถเพลิดเพลินกับมื้ออาหารของพวกเขา ในสวนที่ถูกจัดไว้อย่างสวยงาม มีการออกแบบเครื่องจำลองประสบการณ์นี้ให้ทำได้ที่บ้าน
โซเม็งคาโบจะ
โซเม็งคาโบจะ ( ) เป็นแตงผลรีชนิดหนึ่ง ที่เนื้อแตกเป็นเส้นคล้ายเส้นโซเม็งหรือเส้นสปาเกตตี คำว่า คาโบจะ มาจากคำว่า กัมพูชา ในภาษาญี่ปุ่นใช้หมายถึงฟักทองชนิดหนึ่งที่ชาวโปรตุเกสได้นำพันธุ์จากประเทศกัมพูชามาปลูกในญี่ปุ่น (ฟักทองเป็นพืชที่มีถิ่นกำเนิดในทวีปอเมริกา) ส่วนคำว่า 南瓜 ภาษาญี่ปุ่นสามารถอ่านได้ว่า นังกะ (หรือ โบบูระ) ตรงกับภาษาจีนกลางว่า หนานกวา แปลว่า ฟักทอง

ดูเพิ่ม
*สปาเกตตีสควอช
*สลัดโซเม็ง
*ฮิยาชิจูกะ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
วัดยวด
วัดยวด ตั้งอยู่บ้านเลียบ เลขที่ 21 หมู่ที่ 7 ตำบลบ้านแพนอำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีฐานะเป็นวัดราษฎร์ พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม อยู่ริมแม่น้ำน้อย มีเนื้อที่ 47 ไร่ 3 งาน 25 ตารางวา โฉนดเลขที่ 15600 มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง มีเนื้อที่ 3 ไร่ 2 งาน 3 ตารางวา โฉนดเลขที่ 187 .

อาณาเขต
* ทิศเหนือ ติดต่อกับที่ดินของวัดโบสถ์ (ล่าง) 
* ทิศใต้ ติดต่อกับทางสาธารณ 
* ทิศตะวันออก ติดต่อกับถนนชลประทาน
* ทิศตะวันตก ติดต่อกับแม่น้ำน้อย
ประวัติ
วัดยวด ตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2125 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังสุดเนื่องจากมีการก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้นเมื่อ วันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2520 มีเขตวิสุงคามสีมากว้าง 26 เมตร ยาว 41 เมตร . 
ศาสนสถาน
* 1.1 อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2412 ขนาดกว้าง 7 เมตร ยาว 23 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งใหม่ เมื่อ วันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2520 มีเขตวิสุงคามสีมากว้าง 26 เมตร ยาว 41 เมตร . 
ศาสนวัตถุ
* 1.1 พระประธานในอุโบสถ พุทธลักษณะ เป็นพระพุทธรูป ปางสมาธิ ขนาดพระเพลากว้าง - นิ้ว สูง - นิ้ว 
* 1.2 พระพุทธรูปยืน พุทธลักษณะ เป็นพระพุทธรูป ปาง- ขนาด สูง - นิ้ว 
* 1.3 พระพุทธรูปทองคำขาว พุทธลักษณะ เป็นพระพุทธรูป ปางสมาธิ ขนาดพ
าด สูง - นิ้ว 
* 1.3 พระพุทธรูปทองคำขาว พุทธลักษณะ เป็นพระพุทธรูป ปางสมาธิ ขนาดพระเพลากว้าง - นิ้ว สูง - นิ้ว .
เสนาสนะ
* 1.1 หอสวดมนต์, กุฏิสงฆ์, กุฏิเจ้าอาวาสสร้างเมื่อ พ.ศ. 2472 กว้าง 9 เมตร ยาว 16 เมตร 
* 1.2 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2494 กว้าง 15 เมตร ยาว 23 เมตร 
* 1.3 กุฏิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง เป็นอาคารไม้และครึ่งตึกครึ่งไม้ 
* นอกจากนี้ ยังมี ฌาปนสถาน ศาลาอเนกประสงค์ โรงเก็บพัสดุ โรงครัว ซุ้มประตูวัด .
การบริหารและการปกครอง
ลำดับเจ้าอาวาส
{| border="1" cellpadding="4" cellspacing="1" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; text-align:center; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
| colspan=7 bgcolor=#e0951d| ลำดับเจ้าอาวาสวัดยวด ต.บ้านแพน อ.เสนา จ.พระนครศรีอยุธยา 
|- style="background:#cccccc"
! width="20" | ลำดับที่
! width="225"| รายนาม/สมณศักดิ์
! width="80" | เริ่มวาระ
! width="80"| สิ้นสุดวาระ
! หมายเหตุ
|-
| 1
| พระอธิการแจ่ม
| 
| 
| align=left | มรณภาพ
|-
| 2
| พระอธิการเจิม
| 
| 
| align=left |มรณภาพ
|-
| 3
| พระอธิการจิม ธรรมโชติ
| 
| พ.ศ. 2487
| align=left|มรณภาพ
|-
| 4
| พระอธิการเทียม จนฺท
ิการจิม ธรรมโชติ
| 
| พ.ศ. 2487
| align=left|มรณภาพ
|-
| 4
| พระอธิการเทียม จนฺทโชโต
| พ.ศ. 2488
| พ.ศ. 2494
| align=left |ลาสิกขา
|-
| 5
| พระอธิการประเสริฐ ปสฏฺโฐ
| พ.ศ. 2495
| พ.ศ. 2502
| align=left |มรณภาพ
|-
| 6
| พระอธิการซ่ำ สุทฺธาธิโก
| พ.ศ. 2503
| พ.ศ. 2508
| align=left |มรณภาพ
|-
| 7
| พระอธิกาภู อตฺตรกฺโข
| พ.ศ. 2509
| พ.ศ. 2531
| align=left |มรณภาพ
|-
| 8
| พระครูปลัดถนอม ฌานรโต
| พ.ศ. 2533
| พ.ศ. 2560
| align=left |มรณภาพ
|-
| 9
| พระปลัดอานนท์ อานนฺโท
| พ.ศ. 2560
| ปัจจุบัน
| align=left|ปัจจุบัน
|-
|}
ขิงญี่ปุ่น
ขิงญี่ปุ่น หรือ เมียวงะ ( ) จัดอยู่ในสปีชีส์ Zingiber mioga ในวงศ์ขิง (Zingiberaceae) เป็นพืชอายุหลายปีที่เป็นไม้ล้มลุก ผลัดใบ เป็นพืชพื้นเมืองของญี่ปุ่น จีน และตอนใต้ของเกาหลี ใช้เพียงดอกตูมและหน่อที่ดูน่ารับประทานเท่านั้น ในการนำมาทำอาหาร ดอกตูมจะถูกหั่นอย่างสวยงาม และใช้ในครัวญี่ปุ่นเพื่อประดับอาหาร สำหรับซุปเต้าเจี้ยว (มิโซชิรุ) เครื่องดองแบบจีน (ซูโนโมโนะ) และอาหารเช่นมะเขือเผา ในครัวเกาหลี ดอกตูมถูกเสียบไม้สลับกับเนื้อสัตว์ จากนั้นจึงนำไปทอดในน้ำมันตื้น ๆ

แต่เดิมขิงชนิดนี้เป็นพืชที่เก็บเกี่ยวในญี่ปุ่น แต่ต่อมามีผู้นำไปปลูกในออสเตรเลียและนิวซีแลนด์เพื่อส่งออกไปยังตลาดญี่ปุ่น
เช่นเดียวกับพืชป่าทั่วไป ขิงญี่ปุ่นชอบที่ร่มแสงแดดรำไร ทนความหนาวเย็นได้ -18 องศาเซลเซียส หรือ 0 องศาฟาเรนไฮต์ และอาจทนความเย็นได้มากกว่านั้น

สรรพคุณทางยา
องค์ประกอบบางอย่างของขิงญี่ปุ่นเป็นพิษต่อเซลล์ (Cytotoxic) องค์ประกอบอื่น ๆ แสดงคุณลักษณะที่ดี ในความเป็นไปได้ที่จะต่อต้านสารที่ก่อให้เกิดมะเร็ง (Anti-carcinogenic)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* "Myoga" at 4seasonseeds.com.au
* 
*
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี 2013
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี 2013 ( ) เป็นการแข่งขันครั้งแรกของการแข่งขัน ซึ่งจัดขึ้นในอูเบอร์ลันเดีย, ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 6–13 ตุลาคม ค.ศ. 2013

เกณฑ์การแข่งขัน
รูปแบบการแข่งขันจะมี 12 ทีมเข้าแข่งขันโดยจะถูกแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มละ 6 ทีม แข่งขันในรูปแบบรอบคัดเลือก รอบรองชนะเลิศจะมี 2 ทีมจากแต่ละกลุ่ม

การคัดเลือก
แต่ละสมาพันธ์จะส่งตัวแทนเข้าแข่งขันได้ไม่เกิน 2 ประเทศ สำหรับเกณฑ์การคัดเลือกอยู่กับดุลยพินิจของแต่ละสมาพันธ์
{| class="wikitable"
|-
!width=55|สมาพันธ์!! width=230|วิธีการคัดเลือก!!width=80|จำนวนทีม !! width=180|ประเทศที่ผ่านการคัดเลือก
|-
|align=center| ||เจ้าภาพ|| style="text-align:center;"|1 || 
|-
|align=center|ซีเอวีบี ||อันดับโลกทีมชาติชุดใหญ่|| style="text-align:center;"|2 || 
|-
|align=center|เอวีซี ||อันดับโลกทีมชาติชุดใหญ่|| style="text-align:center;"|2 || 
|-
|align=center|ซีอีวี ||อันดับโลกทีมชาติชุดยุวชนและเยาวชน|| style="text-align:center;"|2 || 
|-
|align=center|นอร์เซกา ||rowspan=2|แพน-อเมริกันคัพ อายุไม่เกิน 23 ปี 2012|| style="text-align:center;"|2 || 
|-
|align=center|ซีเอสวี || style="text-align:center;"|2 || 
|-
|align=center| |
|-
|align=center|ซีเอสวี || style="text-align:center;"|2 || 
|-
|align=center| ||ทีมอันดับที่ดีที่สุด|| style="text-align:center;"|1 || 
|}
การแบ่งกลุ่ม
แต่ละทีมได้รับการแบ่งกลุ่มโดยใช้วิธีสลับฟันปลาจากอันดับโลกเอฟไอวีบี ณ เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2013 เอฟไอวีบีสงวนลิขสิทธิ์ให้เจ้าภาพเป็นทีมวางของกลุ่ม A โดยไม่คำนึงถึงอันดับโลก ตัวเลขในวงเล็บเป็นอันดับโลก ยกเว้นเจ้าภาพอันดับที่ 1

{| class="wikitable" width=480
|-
!width=50%|กลุ่ม A
!width=50%|กลุ่ม B
|-
| (เจ้าภาพ)
| (2)
|-
| (8)
| (7)
|-
| (9)
| (12)
|-
| (14)
| (12)
|-
| (15)
| (20)
|-
| (41)
| (23)
|}

สนามแข่งขัน
{| class=wikitable style=text-align:center width=18%
|-
! อูเบอร์ลันเดีย, ประเทศบราซิล
|-
|ฌีนาซีอูมูนีชีปัลตันแกร์ดูเนวิส
|-
|ความจุ: 12,000
|-
| 
|}

รอบคัดเลือก
*เขตเวลาบราซิเลีย (UTC−03:00).
{| class="wikitable"
|-
|width=10px bgcolor=#ccffcc| ||ผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศ
|-
|width=10px bgcolor=#dfefff| ||ผ่านเข้ารอบชิงอันดับ5-8
|}

กลุ่ม A

|}

|}

กลุ่ม B

|}

|}

รอบสุดท้าย
*เขตเวลาบราซิเลีย (UTC−03:00).
รอบจัดอันดับ 5–8

รอบจัดอันดับที่ 5-8

|}

รอบชิงอันดับที่ 7

|}

รอบชิงอันดับที่ 5

|}

รอบ 4 ทีมสุดท้าย

รอบรองชนะเลิศ

|}

รอบชิงอันดับที่ 3

|}

รอบชิงชนะเลิศ

|}

อันดับการแข่งขัน
{| class="wikitable" style="text-align: center;"
!width=40|อันดับ
!width=180|ทีม
|- 
| 
|align=left| 
|- 
| 
|align=left| 
|-
| 
|align=left| 
|- 
|4
|align=left| 
|-
|5
|align=left| 
|-
|6
|align=left| 
|-
|7
|align=left| 
|-
|8
|align=left| 
|- 
|9
|align=left| 
|- 
|10
|align=left| 
|- 
|11
|align=left| 
|- 
|12
|align=left| 
|}

รางวัล

*ผู้เล่นทรงคุณค่า
: รีการ์ดู ลูกาเรลลี
*เซ็ตยอดเยี่ยม
: Dmitry Kovalev
*ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม
: Uroš Kovačević
: Filip Stoilović

*ตัวบล็อกยอดเยี่ยม
: Ventsislav Ragin
: Matheus Cunda
*ตัวตบตรงข้ามหัวเสายอดเยี่ยม
: Aleksandar Atanasijević
*ลิเบอโร่ยอดเยี่ยม
: Guilherme Kachel

อ้างอิง
อีกันบาการ์
อีกันบาการ์ (มาเลเซียและ ) เป็นอาหารมาเลเซียและอินโดนีเซียที่ทำจากปลาย่างหรืออาหารทะเลอย่างอื่น แปลตรงตัวว่าปลาเผา เป็นอาหารที่เป็นที่นิยมในอินโดนีเซียโดยเฉพาะทางตะวันออก ปลามักจะปรุงด้วยเครื่องเทศบด บางครั้งใส่กะปิหรือซีอิ๊วหวานแล้วนำไปย่าง บางครั้งห่อด้วยใบตองขณะย่าง
== เครื่องปรุง == 
ปลามักจะปรุงด้วยซีอิ๊วและน้ำมันมะพร้าวหรือเนยเทียม ส่วนผสมที่เป็นเครื่องเทศจะต่างกันไปตามท้องถิ่น ส่วนใหญ่จะใช้ หัวหอม กระเทียม พริก ผักชี น้ำมะขาม ขมิ้น ข่าและเกลือ ในชวาและส่วนใหญ่ในอินโดนีเซียปลาจะออกรสหวานมากกว่ารสอื่น แต่ในมีนังกาเบา สุมาตรา และในคาบสมุทรมลายู ปลาจะออกสีเหลืองและรสเผ็ดและไม่ใส่ซีอิ๊วหวาน นิยมรับประทานปลาย่างนี้กับซัมบัลเบอลาจัน หรือซัมบัลเกอจัป

รูปภาพ

Ikan bakar.jpg|อีกันบาการ์ในมาเลเซีย
Grilling fish in Jimbaran.jpg|การย่างปลาในบาหลี

อ้างอิง
เปอเจิล
เปอเจิล ( ) เป็นอาหารพื้นเมืองประเภทยำของเกาะชวา ประเทศอินโดนีเซีย ใช้ซอสที่ใส่พริกและถั่วลิสง ต้นกำเนิดไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด และมีหลายเมืองที่อ้างว่าเป็นต้นกำเนิดของเปอเจิล แต่ที่เป็นไปได้มากที่สุดคือมาจากแถบเมืองมาดียุนในจังหวัดชวาตะวันออก ซอสที่ใช้ในเปอเจิลเป็นแบบเดียวกับซอสของสะเต๊ะไก่ และคล้ายกับซอสของกาโดกาโด ในมาเลเซีย อาหารชนิดนี้เรียกว่า เปอจัล ( ) โดยผู้อพยพชาวชวาเป็นผู้นำเข้าไปเผยแพร่

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*Semanggi Surabaya
เจสสิก้า อมรกุลดิลก
เจสสิก้า อมรกุลดิลก ( ; 18 ธันวาคม พ.ศ. 2528) เป็นนางแบบชาวไทย มีชื่อเสียงจากการเป็นตัวแทนของประเทศไทยที่ชนะเลิศในแข่งขันรายการ เอเชียเน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 1 รายการเรียลลิตีโชว์ของสิงคโปร์

เธอมีผลงานถ่ายแบบตามนิตยสารต่าง ๆ อาทิ ฮาร์เพอส์บาซาร์ (Harper's Bazaar) ของประเทศสิงคโปร์ และนิตยสารไนลอน (Nylon Magazine) ประเทศไทย
ประวัติ
เจสสิก้า อมรกุลดิลก มีชื่อเล่นว่า เจส หรือ เจสซี่ มีชื่อเดิมว่า รัตนา ยิ้มจันทร์ ชื่อเล่น กอล์ฟ เกิดเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2528 ที่โรงพยาบาลอานันทมหิดล จังหวัดลพบุรี บิดาเป็นชาวเยอรมัน ส่วนมารดาเป็นชาวไทย เมื่อเธอมีอายุได้ 2 ขวบก็ได้ไปพำนักอยู่ในจังหวัดชัยนาท และปีต่อมามารดาก็เสียชีวิตและไม่เคยพบกับบิดาเลย เธอจึงตกอยู่ในการดูแลของตาและยายโดยมีอาเป็นพ่อแม่บุญธรรม
ในวัยเด็กเธอมักร่วมกิจกรรมของโรงเรียน เช่น เป็นตัวแทนดรัมเมเยอร์ไม้หนึ่ง หรือถือป้ายนำขบวน เธอกล่าวว่าเธอเป็นนักกีฬาประจำจังหวัดและเคยรับโควต้าไปเรียนโรงเรียนกีฬาที่จังหวัดสุพรรณบุรีและคัดวอลเลย์บอลทีมชาติด้วย หลังจบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาเธอจึงเข้ามาพำนักในกรุงเทพมหานครกับพ่อแม่บุญธรรม

ก่อนหน้านี้เธอเคยเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ แต่ด้วยเธอเข้าประกวดอีลิทโมเดลลุคไทยแลนด์ทั้งมีผลงานถ่ายแบบด้วย เธอจึงหยุดเรียนและย้ายมาศึกษาอยู่ในคณะมนุษยศาสตร์ สาขาธุรกิจการบิน มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
การเดินแบบและการประกวด
เจสสิก้าเริ่มเป็นนางแบบพาร์ตไทม์มาตั้งแต่อายุ 17 ปี หลังมีแมวมองติดต่อให้ไปถ่ายแบบและโฆษณา โดยผลงานชิ้นแรกของเธอคือถ่ายโฆษณา Blink White กับแคทรียา อิงลิช และต่อด้วยงานโฆษณาฟิตเน่กับสุจิรา อรุณพิพัฒน์

เธอเริ่มเดินแบบครั้งแรกจากการประกวด อีลิทโมเดลลุคไทยแลนด์ 2004 (Eilte Model Look Thailand 2004) ครั้งที่ 1 และได้รับรางวัลอันดับที่สอง และชนะเลิศการประกวด แฮง เซ็กซี่ & สมาร์ต เลดี้ 2004 ครั้งที่ 1 หลังจากนั้นเธอจึงมีงานเดินแบบเข้ามาพร้อมกับเรียนหนังสือไปด้วย โดยมีงานเดินแบบทั้งในและต่างประเทศ ผลก็คือเธอต้องดร็อปเรียนหลายเทอมที่มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ ก่อนที่จะย้ายไปมหาวิทยาลัยกรุงเทพในเวลาต่อมา
เจสสิก้า ได้เข้าร่วมการแข่งขันของรายการ เอเชียเน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 1 ที่มีผู้สมัครกว่าสองพันคนจากการชักชวนของเพื่อน เธอจึงได้สมัครและได้รับการตอบรับเป็น 1 ใน 45 คนเพื่อแคสติ้งหานางแบบ 14 คนสุดท้ายเพื่อเข้าแข่งขัน โดยต้องพบกับผู้เข้าแข่งขันชาวเอเชียชาติต่าง ๆ อีก 13 คน โดยทางรายการจะมอบโจทย์ให้ทำ ซึ่งเจสสิก้าถูกเรียกเป็นผู้ชนะประจำสัปดาห์อยู่หลายหน และได้รับเลือกเป็นผู้ชนะของรายการในการแข่งขันสัปดาห์สุดท้ายในที่สุด โดยกรรมการได้ให้เหตุผลว่า "เจสสิก้าสามารถถ่ายภาพออกมาได้อย่างงดงามสม่ำเสมอ รวมถึงชนะโจทย์บ่อยครั้ง และไม่เคยตกเป็นสองคนสุดท้าย"
หลังสิ้นการแข่งขัน เจสสิก้าได้รับเงินรางวัล 100,000 ดอลลาร์ (ราว 3 ล้านบาท) เธอกล่าวว่าส่วนหนึ่งจะนำไปบริจาคให้องค์กรการกุศลสำหรับเด็ก เพราะสมัยเด็กเห็นเพื่อนหลายคนที่เรียนดีแต่ขาดทุนทรัพย์ จึงอยากมอบโอกาสทางการศึกษาให้กับเด็กคนอื่น ๆ

ชีวิตส่วนตัว
เจสสิก้า มีความสามารถในการใช้ภาษาอังกฤษ โดยเกิดจากการฝึกฝนของเธอด้วยการอ่านหนังสือหรือดูรายการโทรทัศน์เป็นภาษาอังกฤษ เธอชอบทานผักและผลไม้ ไม่ค่อยทานอาหารทอดมากนัก และดูแลตนเองด้วยการทำจิตใจให้แจ่มใส

ปัจจุบันเธอคบหาอยู่กับปิยพันธ์ เปาอินทร์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
ขนมปังทอดอินเดียนแดง
ทำขนมปังทอดอินเดียนแดง]]

ขนมปังทอดอินเดียนแดง หรือ ฟรายเบรด ( ) เป็นก้อนแป้งรูปแบนทอดในน้ำมันพืช หรือ น้ำมันหมู โดยมีผงฟูหรือยีสต์เป็นส่วนผสมของตัวแป้ง ขนมปังทอดอินเดียนแดงสามารถนำรับประทานเดี่ยว ๆ หรือนำรับประทานกับน้ำผึ้ง แยม หรือเนื้อวัว

อ้างอิง

;บรรณานุกรม
*Harnack, L., Sherwood, N., & Story, M. (1999). Diet and physical activity patterns of urban American Indian women. American Journal of Health Promotion, 13(4), 233-236.
*Smith, J., & Wiedman, D. (2001). Fat content of south Florida Indian frybread: health implications for a pervasive Native-American food. Journal of the American Dietetic Association, 101(5), 582-585.
ไส้กรอกอีสาน
ไส้กรอกอีสาน เป็นการถนอมอาหารแบบอีสานประเภทหนึ่ง แต่เดิมใช้เนื้อที่เหลือจากการล้มวัวและมีคุณภาพต่ำกว่าเนื้อที่ใช้ทำหม่ำ นำมาผสมกับข้าวเหนียว กระเทียมและเกลือ ยัดใส่ลงในไส้ที่ทำความสะอาดแล้ว หมักไว้ 3-4 วันจนมีรสเปรี้ยว จุลินทรีย์ที่เกี่ยวข้องในการหมัก พบว่าในช่วงแรกพบ Pediococcus cerevisiae เมื่อหมักต่อไปจนความเป็นกรดด่างต่ำกว่า 5 จะพบเชื้อ Lactobacillus sp.

อ้างอิง
นิวโรเล็กซ์
นิวโรเล็กซ์ ( ) เป็นพจนานุกรมพลวัตของข้อคิดต่าง ๆ ทางประสาทวิทยาศาสตร์ 
อยู่ในรูปแบบของ semantic wiki (วิกิแบบกำหนดความหมาย) โดยใช้ระบบของ Semantic MediaWiki
เป็นโปรเจ็กต์สนับสนุนโดย Neuroscience Information Framework (ตัวย่อ NIF แปลว่า โครงข่ายข้อมูลประสาทวิทยาศาสตร์)
จุดมุ่งหมาย
จุดมุ่งหมายของนิวโรเล็กซ์ก็คือเพื่อช่วยนักประสาทวิทยาศาสตร์ในการตีพิมพ์ข้อมูลงานวิจัยของตน ( )
เพื่อให้ระบบสารสนเทศเช่น NIF สามารถสืบหาข้อมูลได้ง่ายยิ่งขึ้น
และสร้างแบบแผนเพื่อรวบรวมข้อมูลที่กระจัดกระจายไปในระบบต่าง ๆ
ในประสาทวิทยาศาสตร์ ปัญหาสำคัญอย่างหนึ่งในการรวบรวบข้อมูล
ก็คือการใช้ศัพท์ (terminology) ที่ไม่เหมือนกันในฐานข้อมูลและแหล่งข้อมูลอื่น ๆ ( ) เช่นในสิ่งตีพิมพ์ต่าง ๆ ( corpus)
ดังนั้น ถ้าฐานข้อมูลต่าง ๆ ใช้ศัพท์เดียวกันแต่มีความหมายต่าง ๆ กัน ก็จะไม่สามารถหาคำตอบสำหรับปัญหาเดียวกัน
ยกตัวอย่างเช่น ถ้าฐานข้อมูล 3 ฐานมีข้อมูลเกี่ยวกับยีนที่มีการแสดงออกในเปลือกสมอง ( cortex)
แต่กลับใช้คำว่าเปลือกสมอง (cerebral cortex) โดยม
ารแสดงออกในเปลือกสมอง ( cortex)
แต่กลับใช้คำว่าเปลือกสมอง (cerebral cortex) โดยมีความหมายที่ไม่เหมือนกัน เราก็จะไม่สามารถเปรียบเทียบข้อมูลจาก 3 ฐานข้อมูลนั้นได้อย่างง่าย ๆ
แหล่งข้อมูลอื่น
*เว็บไซต์ของนิวโรเล็กซ์ 
*เว็บไซต์ของ Neuroscience Information Framework 
*เว็บไซต์ Neuroscience Information Framework ของ NIH 
*ข้อมูลทางชีวสารสนเทศศาสตร์ของนิวโรเล็กซ์
วัดศิวาราม
วัดศิวาราม ตั้งอยู่เลขที่ 41 บ้านคลองอ้ายซิ่ว หมู่ที่ 5 ตำบลลำตาเสา อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีฐานะเป็น วัดราษฎร์ พื้นที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ทั้งหมด 13 ไร่ 1 งาน 20 ตารางวา

ประวัติ
วัดศิวาราม สร้างเมื่อ พ.ศ. 2427 ในรัชสมัยรัชกาลที่ 5 โดยมี นายเหมือน องอาจ บริจาคที่ดินให้เป็นที่สร้างวัด เดิมเรียกว่า “วัดคลองอ้ายซิ่ว” บางคนก็เขียน “วัดคลองอ้ายสิ้ว” ต่อมา ได้เปลี่ยนชื่อเป็น “วัดศิวาราม” เมื่อ พ.ศ. 2483 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา.
เสนาสนะ
* 1.1 อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2508 ขนาดกว้าง - เมตร ยาว - เมตร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. - เขตวิสุงคามสีมากว้าง - เมตร ยาว - เมตร 
* 1.2 ศาลาการเปรียญ 1 หลัง 
* 1.3 ศาลาเอนกประสงค์ 1 หลัง 
* 1.4 หอสวดมนต์ 1 หลัง 
* นอกจากนี้ ยังมี หอระฆัง ศาลาบำเพ็ญกุศล ฌาปนสถาน โรงเก็บพัสดุ โรงครัว และซุ้มประตูวัด

ศาสนวัตถุ
* 1.1 พระประธานในอุโบสถ พุทธลักษณะ เป็นพระพุทธรูป ปางสมาธิ ขนาดพระเพลากว้าง - นิ้ว สูง - นิ้ว

การบริหารและการปกครอง
ลำดับเจ้าอาวาส
* 1. พระอาจารย์อินทร์

* 2. พระอาจารย์ประสาน

* 3. พระอาจารย์พยอม

* 4. พระครูจันทรสิทธิคุณ (อดีตเจ้าคณะตำบลลำตาเสา

* 5. พระมหาเต็ม คุณวีโร นักธรรมเอก ป.ธ. 3
ลำดับเจ้าอาวาส
{| border="1" cellpadding="4" cellspacing="1" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; text-align:center; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
| colspan = 7 bgcolor=#e0951d| ลำดับเจ้าอาวาสวัดศิวาราม ต.ลำตาเสา อ.วังน้อย จ.พระนครศรีอยุธยา 
|- style="background:#cccccc"
! width="20"| ลำดับที่|| width="225"| รายนาม/สมณศักดิ์ ||width="200"| ตำแหน่ง|| width="80"| เริ่มวาระ|| width="80"| สิ้นสุดวาระ || หมายเหตุ
|-
|1||พระอาจารย์อินทร์||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left| 
|-
|2||พระอาจารย์ประสาน||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left| 
|-
|3||พระอาจารย์พยอม||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left|
|-
|4||พร
align=left| 
|-
|3||พระอาจารย์พยอม||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left|
|-
|4||พระครูจันทรสิทธิคุณ||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left|
|-
|5||พระมหาเต็ม คุณวีโร||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left|
|-
|6 || พระมหาชาญชัย ฐิตวีริโย ||เจ้าอาวาส || พ.ศ. - || - || align=left|ปัจจุบัน 
|- 
|}
แกงหัวปลา
แกงหัวปลา เป็นอาหารประเภทแกงในมาเลเซียและสิงคโปร์ มีต้นกำเนิดจากอาหารจีนและอาหารอินเดีย และยังเป็นที่นิยมในเนปาลด้วย นำหัวปลากะพงแดงมาแกงในน้ำแกงแบบเกรละ โดยใส่ผักอย่างกระเจี๊ยบเขียวและมะเขือม่วงเป็นต้น กินกับข้าวหรือขนมปัง นิยมใช้มะขามปรุงรสเปรี้ยวของแกง
ประวัติ
แกงหัวปลาหรือมูรีฆันโตเป็นอาหารเบงกอลที่สำคัญอย่างหนึ่ง นิยมแกงกับปลายี่สกเทศ และยังเป็นอาหารสำคัญในเทศกาล เช่น ไภโผตา ไอพูโรภาต ต่อมาอาหารนี้ได้เป็นที่นิยมในมาเลเซียและสิงคโปร์ รูปแบบสมัยใหม่ของอาหารนี้เกิดขึ้นในสิงคโปร์ ซึ่งพ่อครัวเชื้อสายอินเดียได้ปรุงอาหารชนิดนี้ขายให้แก่ลูกค้าชาวจีนและเปอรานากัน ทำให้มีการปรับปรุงใหม่เกิดขึ้น ในมิถิลา โอฑิศา บังกลาเทศ และเบงกอลตะวันตกซึ่งมีอาหารหลักเป็นข้าวและปลา มีแกงหัวปลาที่ใส่ถั่วหรือผักอื่น ๆ น้ำแกงข้นมากและรสเผ็ด นิยมใช้ปลายี่สกเทศ ในพิหาร มีอาหารที่คล้ายกันนี้เรียก มูรีฆันถ์ ใช้หัวปลาทอดของปลาชนิดใดก็ได้
ชาไทย
ชาไทย เป็นเครื่องดื่มชนิดหนึ่งของไทย ทำจากน้ำชา นมและน้ำตาล เสิร์ฟที่อุณหภูมิร้อนหรือเย็นก็ได้ โดยต้นตำรับเป็นเครื่องดื่มเย็นดับร้อนที่ชงโดยใช้ชาซีลอน แต่เนื่องจากชาซีลอนมีราคาสูง หลายแห่งจึงมักใช้ใบเมี่ยงผสมสีอาหารแทน หรือเป็นผงของชาซีลอนที่มีคุณภาพไม่สูงนัก

โดยวัตถุดิบที่สำคัญและเป็นเอกลักษณ์ของชาไทยคือ ใบชา และ นมข้นหวานหรือน้ำตาล หลังจากชงด้วยน้ำร้อนแล้วจึงนำไปเทใส่แก้วหรือถุงที่มีน้ำแข็ง หรือนำไปแช่เย็นไว้ดื่มภายหลัง

ชาไทยเป็นวัฒนธรรมการดื่มแบบจีนที่แพร่เข้ามาพร้อมกับชาวจีนโพ้นทะเลในอดีต

นอกจากนี้ ในปี 2018 CNN travel ได้ทำผลสำรวจ World's 50 Most Delicious Drinks จัดอันดับ 50 เครื่องดื่มที่อร่อยที่สุดในโลก ชาไทย ติดอันดับ 27
ชาไทยที่คนไทยคุ้นเคยมักจะมีส้ม แต่ล่าสุดมีผลการทดสอบว่าชาผงปรุงสำเร็จและชาปรุงสำเร็จ มีการใช้สีสังเคราะห์ ทำให้ผู้บริโภคเกิดความตื่นตัว และแบรนด์ต่าง ๆ เริ่มขาย "ชาไทยไม่ใส่สี" และได้รับความนิยมมาจนถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
ผักกาดขาว
ผักกาดขาว (Brassica rapa subsp. pekinensis) เป็นที่รู้จักว่า เป็นผักกาดชนิดหนึ่งของ ผักกาดจีน ถิ่นกำเนิดใกล้กับปักกิ่ง และบริโภคกันอย่างแพร่หลายในอาหารเอเชียตะวันออก แต่ส่วนใหญ่ในโลกก็ ผักกาดชนิดนี้ก็เข้าใจว่า "ผักกาดจีน" ผักกาดจีนจะมีสีจางกว่าผักกาดจีนชนิดอื่น ๆ อย่างเช่น ปากชอย (ผักกาดกวางตุ้ง) ซึ่งก็ถูกเรียกว่าผักกาดจีนเช่นเดียวกัน ในสหราชอาณาจักร ผักชนิดนี้รู้จักกันในชื่อ "Chinese Leaf" ในนิวซีแลนด์รู้จักกันในชื่อ"Wong Bok" หรือ"Won bok" ในออสเตรเลียและฟิลิปปินส์รู้จักกันในชื่อ"wombok"
ชื่อ "นัปปะ" ( ) มาจากภาษาพูดและภาษาถิ่นในภาษาญี่ปุ่น ซึ่ง มักจะใช้เรียกใบของผักต่าง ๆ โดยเฉพาะใบผักที่ใช้ทำอาหาร ชื่อในภาษาญี่ปุ่นที่เอาไว้เจาะจงผักกาดประเภทนี้ว่า "ฮากุไซ" ( ) โดยเป็นคำอ่านออกเสียงแบบจีน ในภาษาญี่ปุ่น
ผักกาดขาวถูกบริโภคอย่างแพร่หลายในประเทศจีน ญี่ปุ่น และเกาหลี และที่ได้รับความนิยมอย่างยิ่งในจังหวัดคังว็อน ทางตอนเหนือของเกาหลีใต้ ผัดกาดขาวถูกใช้เป็นสัญลักษณ์แทนความเจริญรุ่งเรืองในจีน และในภาพลักษณ์นี้เองจึงมักพบเห็นรูปจำลองที่ทำจากแก้วและกระเบื้องเคลือบ รูปสลักผักกาดที่มีชื่อเสียง Jadeite Cabbage ที่จัดแสดงในพิพิธภัณฑ์พระราชวังแห่งชาติไต้หวัน ก็เป็นรูปสลักของผักกาดขาวด้วยเช่นเดียวกัน เนื่องจากมีผู้อพยพจากไต้หวันนี้เอง จึงสามารถพบเห็นรูปสลักผักกาดได้ในหลายเมืองของ อเมริกาเหนือ ยุโรปและออสเตรเลีย
ในอาหารเกาหลี ผักกาดถูกใช้เป็นส่วนผสมหลักของ baechu kimchi ที่เป็นชนิดของกิมจิ ทั่วไป แต่ก็ยังกินสด ๆ โดยเอาไปห่อเนื้อหมูหรือหอยนางรม แล้วจิ้มกับโกชูจัง แต่คนทั่วไปก็มักใส่ใบที่แก่กว่าในซุป ด้วยรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์เมื่อเทียบกับผักกาดชนิดอื่น ๆ เช่น ปากชอย หรือ กะหล่ำปลี และผักกาดขาวยังสามารถเอาไปผัดน้ำมันกับส่วนผสมอื่น ๆ เช่นเต้าหู้ เห็ด หรือซุกกีนี ผักกาดขาวยังเป็นส่วนผสมพื้นฐานในการกินอาหารหม้อไฟอีกด้วย
การดูแลรักษาผักกาดขาวเป็นขั้นตอนสำคัญที่ช่วยให้การปลูกประสบความสำเร็จและได้ผลผลิตที่มีคุณภาพสูง รวมถึงการป้องกันโรคและศัตรูพืชที่อาจเกิดขึ้น ปัญหาต่าง ๆ สามารถลดได้ด้วยการใส่ใจในรายละเอียด เช่น การรดน้ำที่เหมาะสม การใส่ปุ๋ยในช่วงเวลาที่ถูกต้อง การกำจัดวัชพืช และการควบคุมศัตรูพืชและโรคให้ได้ผลดีที่สุด นอกจากนี้การตรวจสอบดินและความชื้นในแปลงปลูกก็เป็นสิ่งสำคัญในการสนับสนุนการเจริญเติบโตของผักกาดขาวอย่างเต็มที่ การเก็บเกี่ยวในเวลาที่เหมาะสมก็ช่วยให้ได้ผักกาดขาวที่สดและมีคุณภาพสูง

ดูเพิ่ม
*Witlof

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
วัดหนองตาบุญ
วัดหนองตาบุญ เป็นวัดราษฎร์ ตั้งอยู่เลขที่ 170 บ้านหนองตาบุญ หมู่ที่ 4 ตำบลบ้านลำ อำเภอวิหารแดง จังหวัดสระบุรี สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย

อาณาเขต
* ทิศเหนือ จดที่ดินเอกชน
* ทิศใต้ จดที่ดินเอกชน
* ทิศตะวันออก จดที่ดินเอกชน
* ทิศตะวันตก จดที่ดินเอกชน
มีเนื้อที่วัด 31 ไร่ 1 งาน 64 ตารางวา โฉนดที่ดิน เลขที่ ฉ.12135, ฉ.11942

ประวัติ
วัดหนองตาบุญ ตั้งเมื่อ วันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2485 สันนิษฐานได้ว่านามของวัดน่าจะตั้งตามชื่อของหมู่บ้านหนองตาบุญ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ วันที่ 18 มีนาคม ปี พ.ศ. 2530 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร
ศาสนวัตถุ
# พระประธานในอุโบสถ พุทธลักษณะ ปางพระพุทธชินราช ขนาดพระเพลากว้าง 40 นิ้ว สูง 102 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530
# พระพุทธรูปในวิหาร ศิลปไทยใหญ่ พุทธลักษณะ ปาง- ขนาดพระเพลากว้าง 40 นิ้ว สูง 68 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2531
เสนาสนะ
# อุโบสถ ขนาดกว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตรสร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 ลักษณะ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ วันที่ 18 มีนาคม ปี พ.ศ. 2530 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร 
# ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 ลักษณะ เป็นอาคารไม้
# กุฏิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง เป็นอาคารไม้ 1 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง และเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 5 หลัง
# วิหาร กว้าง 2.20 เมตร ยาว 2.50 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2549
# ศาลาอเนกประสงค์ สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก 1 หลัง
# ศาลาบำเพ็ญกุศล กว้าง 18 เมตร ยาว 36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 ลักษณะ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
นอกจากนี้ ยังมี ฌาปน
เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 ลักษณะ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
นอกจากนี้ ยังมี ฌาปนสถาน 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง หอกลอง 1 หลัง วิหารคตรอบอุโบสถ และโรงนอนมี 2 ชั้น ชั้นล่างใช้เป็นโรงครัว
ลำดับเจ้าอาวาส
{| border="1" cellpadding="4" cellspacing="1" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; text-align:center; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
| colspan=7 bgcolor=#e0951d| ลำดับเจ้าอาวาสวัดหนองตาบุญ 
|- style="background:#cccccc"
! width="20"| ลำดับที่|| width="225"| รายนาม/สมณศักดิ์ ||width="200"| ตำแหน่ง|| width="80"| เริ่มวาระ|| width="80"| สิ้นสุดวาระ ||
|-
|1||พระสำลี ฐานธมฺโม||เจ้าอาวาส|| - || - 
|-
|2||พระไพ ยโสธโร||เจ้าอาวาส|| - || - 
|-
|3||พระสมุห์ขอม จิตฺตนนฺโท||เจ้าอาวาส|| พ.ศ. 2489 || พ.ศ. 2494 
|-
|4||พระอธิการสิน สีลสํวโร||เจ้าอาวาส|| พ.ศ. 2494 || พ.ศ. 2495 
|-
|5||พระอธิก
|-
|4||พระอธิการสิน สีลสํวโร||เจ้าอาวาส|| พ.ศ. 2494 || พ.ศ. 2495 
|-
|5||พระอธิการสม กิตฺติภทฺโท||เจ้าอาวาส|| พ.ศ. 2496 || พ.ศ. 2505 
|-
|6 ||พระครูวินัยธรสมนึก จิตฺตนนฺโท||เจ้าอาวาส || พ.ศ. 2508 || ปัจจุบัน 
|- 
|}
อู๋
อู๋ หรือ อุ เป็นอาหารอีสานประเภทหนึ่ง มีลักษณะคล้ายอ๋อแต่จะใช้เนื้อวัวเป็นส่วนผสมหลัก โดยนำเครื่องแกงมาเคล้ากับเนื้อวัว หรือใส่ตะไคร้ ใบมะกรูด พริก หอมแดง ต้มไปกับเนื้อวัวเลย บางถิ่นไม่ใส่ปลาร้าเพราะจะทำให้กลิ่นและรสเปลี่ยน นิยมกินกับต้นหอมและใบโหระพา และต้องใส่เพี้ยหรือดีวัวด้วย

อ้างอิง
* กานต์ เหมวิหค และสุปรียา ห้องแซง. อาหารอีสาน. กรุงเทพฯ : แสงแดด, 2556.
คร็อก-เมอซีเยอ
คร็อก-เมอซีเยอ ( ) คือแซนด์วิชไส้เนยแข็งและแฮมที่นำไปอบในเตาอบหรือนาบบนกระทะให้ผิวกรอบและเป็นสีน้ำตาล (มักจะทาซอสเบชาแมลหรือโรยเนยแข็งขูดบนขนมปังอีกชั้นหนึ่งก่อนอบ โดยปกติใช้เนยเอ็มเมินทาลหรือกรูว์แยร์เป็นส่วนผสม) คร็อก-เมอซีเยอแบบที่เสิร์ฟโดยมีไข่ดาวหรือไข่ดาวน้ำวางอยู่ข้างบนสุดจะเรียกว่า "คร็อก-มาดาม" ( ) ซึ่งในพื้นที่บางส่วนของนอร์ม็องดีเรียกว่า "ครอกาเชอวาล" ( )
ชื่อ "คร็อก-เมอซีเยอ" มาจากคำกริยา (แปลว่า "เคี้ยวกร้วม ๆ") ประสมกับคำนาม (แปลว่า "นาย" หรือ "คุณ" ที่เป็นคำนำหน้าชื่อบุคคลชาย) อาหารชนิดนี้มีต้นกำเนิดจากอาหารว่างที่เสิร์ฟในร้านเครื่องดื่มและบาร์ของประเทศฝรั่งเศส โดยปรากฏเป็นครั้งแรก (เท่าที่สืบค้นได้) ในรายการอาหารของร้านกาแฟในกรุงปารีสเมื่อปี ค.ศ. 1910

อ้างอิง
วัดช่องลม (กรุงเทพมหานคร)
วัดช่องลม เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่เลขที่ 33 ถนนรัชดาภิเษก แขวงช่องนนทรี เขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 4 ไร่ 1 งาน 36 ตารางวา โฉนดที่ดินเลขที่ 5531

ประวัติ
วัดช่องลม ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2453 โดยการรถไฟได้ถวายที่ดินให้เป็นที่สร้างวัดเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2452 มีอายุการก่อสร้างประมาณ 88 ปี ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2453

ศาสนวัตถุ
* พระประธานในอุโบสถ พุทธลักษณะ เป็นพระพุทธรูป ปางประทานพร

เสนาสนะ
# อุโบสถหลังเก่า สร้างเมื่อ พ.ศ. - กว้าง - เมตร ยาว - เมตร. ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในราวปี พ.ศ. 2453
# กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง 
# ศาลาบำเพ็ญกุศล 5 หลัง
# ฌาปนสถาน 1 หลัง
ลำดับเจ้าอาวาส
{| border="1" cellpadding="4" cellspacing="1" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; text-align:center; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
| colspan=7 bgcolor=#e0951d| ลำดับเจ้าอาวาสวัดช่องลม แขวงช่องนนทรี เขตยานนาวา กรุงเทพมหาคร 
|- style="background:#cccccc"
! width="20"| ลำดับที่|| width="225"| รายนาม/สมณศักดิ์ ||width="200"| ตำแหน่ง|| width="80"| เริ่มวาระ|| width="80"| สิ้นสุดวาระ || หมายเหตุ
|-
|1||หลวงพ่อเบาะ||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left| 
|-
|2||หลวงพ่อเถา||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left| 
|-
|3||พระอธิการโส โชติโก||เจ้าอาวาส|| พ.ศ. 2490 || พ.ศ. - || align=left| 
|-
|4
|-
|3||พระอธิการโส โชติโก||เจ้าอาวาส|| พ.ศ. 2490 || พ.ศ. - || align=left| 
|-
|4||พระอธิการไสว||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left|
|-
|5||พระอธิการอุทิศ||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left| 
|-
|6||พระอธิการแก้ว สุโภ||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left|
|-
|7||พระอธิการเดช||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left| 
|-
|8||พระอธิการสวัสดิ์ กนฺตสีโล||เจ้าอาวาส|| พ.ศ. - || พ.ศ. 2527 || align=left| 
|- 
|9||พระครูบวรพัฒนโกศล||รักษาการเจ้าอาวาส|| พ.ศ. 2527 || พ.ศ. 2529|| align=left| (เจ้าอาวาสวัดราชสิงขร)
|- 
|10 || พระครูขันติวโรภาส (ขาว ขนฺติโก) ||เจ้าอาวาส || พ.ศ. 2529 || - || align=left|ปัจจุบัน
|}
ซีซันไฟฟ์
ซีซันไฟฟ์ (Season Five) คือกลุ่มดนตรีจากค่าย Move records ปัจจุบันวงมีสมาชิก 4 คน ซึ่งเป็นเพื่อนเรียนที่ โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย เป็นมาด้วยกันตั้งแต่สมัยประถมศึกษาปีที่ 1 ซีซันไฟฟ์ได้มีผลงานครั้งแรกกับ Einstein by Matching Group โดยมีแม็ก จาก Acappella 7 เป็นโปรดิวเซอร์ หลังจากนั้นมีเพลง พูดไม่คิด ซึ่งได้ Fuckling Hero มาร่วมงานด้วยโดยมี เหมือนเพชร อำมะระ หรือ โจ แพนเค้ก เป็นโปรดิวเซอร์ให้ ปัจจุบัน Season Five ได้สังกัดค่าย Move records โดยก่อนหน้านั้น (ค่าย วีเรคคอร์ดส , มีเรคคอร์ดส , เลิฟอีส) ซึ่งมีเพิ่มศักดิ์ พิสิษฐ์สังฆกร หรือ โอ๊บ วงไทม์ เป็นโปรดิวเซอร์ โดยมีผลงานออกมาเช่น Event, แหลก, ราตรีร้อนรัก, กลืน, วู่วาม เป็นต้น
สมาชิก
* สุดเขต จึงเจริญ (Tenor) เกิดเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม 2523 ปริญญาตรี นิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, ปริญญาโท (Legal Institution), University of Wisconsin-Madison
* เอกพล สถิรากร (Tenor) เกิดเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม 2522 ปริญญาตรี นิเทศศาสตร์ (สาขาวิชาโฆษณา) มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
* สิโรดม หล่อกัณภัย (Baritone) เกิดเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม 2523 ปริญญาตรี ศึกษาศาสตร์ (สาขาวิชาดนตรีสากล) มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
* บวร อัจฉรารัตนโสภณ (Bass) เกิดเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม 2522 ปริญญาตรี วิทยาการคอมพิวเตอร์สาขาวิชาประยุกต์-มัลติมีเดีย มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี

ผลงานเพลง
5U
เปรี้ยวใจ (นิโคล เทริโอ feat. 5U)
ดีอยู่แล้ว (พ.ศ.2553) Album: Love Maker by am:pm

Seasons of Life
สังกัด: Einstein by Matching Group

* Intro (Street)
* คนบ้า
* One way Love (Feat. Koh Mr. Saxman / Mac Ac7)
* แค่ตัวเลือก
* คะแนนความประพฤติ
* ไม่เปลี่ยนใจ
* ลืมเขาไม่ได้เลย
* I will never go
* รักคนไม่มีตัวตน
* Outro (I will never go)
* สีสัน of Life
* Princess
* Everyday is Sunday
Golden Era (พ.ศ. 2556)
สังกัด: สนามหลวงมิวสิก
* Event
* แหลก
* ราตรีร้อนรัก
* วู่วาม
* ฝัง
* รักกันจนตาย (Love you til the day I die) feat. Jlis
* กลืน
* ธรรมชาติลงโทษ
* ชีวิตหลังความอาย
* เพ้อเจ้อ
* พูดไม่คิด (Golden Mix)
* ผ้าห่มของหัวใจ (Ost. หลานสาวนายพล)
* สองใจรวมกัน เอก Season Five feat. โรส ศิรินทิพย์ (Ost. ฟ้ากระจ่างดาว)
Singles
* เหนือ (พ.ศ. 2555)
* เหงาเท่าอวกาศ (LONELY AS SPACE) (พ.ศ. 2558)
* ฉันมาบอกว่า (พ.ศ. 2559)
* นางสาวไทย (พ.ศ. 2559)
* แค่คนที่แอบรัก Feat. หนอยแน่ (พ.ศ. 2560)
* นอนจับมือกันครั้งแรก (พ.ศ. 2560)
* รักโกรธ (พ.ศ. 2561)
* ต่อให้ (พ.ศ. 2561)
* เมื่อคืน feat. The Parkinson (พ.ศ. 2562)
* ครัวซองต์อัลมอนด์ (God fail) feat. Stamp, Fongbeer (พ.ศ. 2562)
* ยังไงก็ได้ไป (พ.ศ. 2562)
* งี่เง่า feat. Hollaphonic (พ.ศ. 2563)
* รางวัลแด่คนช่างฝัน(ต้นฉบับโดย จรัล มโนเพ็ชร) feat. อิ้งค์ วรันธร (พ.ศ. 2563)
* กับคนเก่าเธอทำแบบนี้หรือเปล่า (พ.ศ. 2563)
เพลงประกอบละคร
* ผ้าห่มของหัวใจ (Ost. หลานสาวนายพล)
* สองใจรวมกัน เอก Season Five feat. โรส ศิรินทิพย์ (Ost. ฟ้ากระจ่างดาว)
* โลกสีชมพู (Ost. รักแลกภพ)
* มีหัวใจเพื่อเสียใจ (Ost. เวลากามเทพ)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* ซีซันไฟฟ์ ที่ เฟซบุ๊ก
ปูตูมายัม
ปูตูมายัม ( ) หรือ ปูตูมายัง ( ) หรือ อิฏฏิยัปปัม ( ) เป็นอาหารทมิฬชนิดหนึ่งที่เป็นที่นิยมในอินเดียใต้ ศรีลังกา มาเลเซีย อินโดนีเซีย และสิงคโปร์

กระบวนการทำปูตูมายัมเริ่มจากการผสมแป้งข้าวเจ้าเข้ากับน้ำและกะทิ แล้วนำไปกดผ่านตะแกรงให้เป็นเส้นกลมยาว นำไปนึ่ง แต่งกลิ่นด้วยการเติมน้ำใบเตย กินกับมะพร้าวขูดและน้ำตาลมะพร้าว ในมาเลเซียและสิงคโปร์ ปูตูมายัมเป็นอาหารที่มีขายตามท้องถนน นิยมรับประทานเย็น กินกับน้ำตาลมะพร้าวผสมกะทิ ต้นกำเนิดของอาหารชนิดนี้มาจากรัฐทมิฬนาฑู ซึ่งเส้นที่ทำจากแป้งข้าวเจ้านิยมรับประทานกับน้ำตาลและมะพร้าว บางครั้งกินกับกล้วย บางครั้งกินเป็นอาหารเช้ากับซุปผักหรืออวิยัล หรือแกงปลา
ปูตูปีริงเป็นปูตูมายัมแบบมาเลเซีย ที่ปั้นแป้งข้าวเจ้าที่ผสมแล้วเป็นก้อนเล็ก ๆ ราดหรือยัดไส้ด้วยน้ำตาลมะพร้าว
การสตัฟฟ์สัตว์
การสตัฟฟ์สัตว์ ( ) คือ ศิลปะของการเตรียมการ การยัด และการเก็บรักษาผิวหนังสัตว์อย่างถาวร หรือเทคนิคการทำให้ซากสัตว์คงสภาพเหมือนมีชีวิต โดยเฉพาะกับสัตว์ที่มีกระดูกสันหลัง เพื่อการจัดแสดงหรือการศึกษา การสตัฟฟ์สัตว์สามารถทำได้ในสายพันธุ์ของสัตว์ที่มีกระดูกสันหลัง สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม สัตว์ปีก สัตว์น้ำ สัตว์เลื้อยคลาน และสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก
บุคคลผู้ที่ทำงานเกี่ยวกับการสตัฟฟ์สัตว์เรียกว่า เจ้าหน้าที่สตัฟฟ์สัตว์ (taxidermist) ซึ่งอาจจะได้รับการฝึกฝนอย่างเชี่ยวชาญสำหรับพิพิธภัณฑ์ หรือธุรกิจสำหรับนักล่าสัตว์และชาวประมง หรือในฐานะมือสมัครเล่น เช่น นักสะสม นักล่าสัตว์ และชาวประมงเอง เป็นต้น สำหรับการสตัฟฟ์สัตว์นั้น ผู้กระทำควรที่จะคุ้นเคยอย่างมากเกี่ยวกับหลักกายวิภาคศาสตร์ ประติมากรรม จิตรกรรม และการฟอกหนัง

อ้างอิง
ยูเอสเอส อินเดียแนโพลิส
{|

|}
 ค.ศ. 1937]]
ยูเอสเอส อินเดียแนโพลิส ( ) คือ เรือลาดตระเวนหนักชั้นพอร์ตแลนด์ของกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา ตั้งชื่อเป็นเกียรติแก่เมืองอินเดียแนโพลิส รัฐอินดีแอนา ใช้งานวันแรกเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1931
เรือนี้เป็นเรือธงของพลเรือเอก เรมอนด์ สปรูแอนซ์ (Raymond Spruance) ขณะที่เขาสั่งกองเรือรบที่ห้าในสนามรบทั่วมหาสมุทรแปซิฟิกกลาง การจมของเรือลำนี้นำไปสู่การสูญเสียชีวิตในคราวเดียวครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์กองทัพเรือสหรัฐ เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1945 หลังจากการส่งระเบิดปรมาณูลูกแรกสู่ฐานทัพอากาศสหรัฐที่ทีเนียน (Tinian) เรือถูกโจมตีด้วยตอร์ปิโดของเรือดำน้ำจักรวรรดิญี่ปุ่น อิ-58 (I-58) ส่งผลให้เรือจมลงใน 12 นาที ด้วยจำนวนลูกเรือกว่า 1,196 คน และประมาณ 300 คน จมลงพร้อมไปกับเรือ ในขณะที่ลูกเรือ 900 คนที่รอดชีวิตต้องเผชิญหน้ากับสภาวะที่ร่างกายมีอุณหภูมิต่ำเกินไป การขาดน้ำ การถูกพิษจากน้ำเค็ม และการโจมตีจากฉลาม ขณะที่กำลังลอยด้วยเรือชูชีพและเก
ารขาดน้ำ การถูกพิษจากน้ำเค็ม และการโจมตีจากฉลาม ขณะที่กำลังลอยด้วยเรือชูชีพและเกือบจะไม่มีอาหารและน้ำ ทหารเรือเรียนรู้การใช้ชีวิตหลังจากการจมจนกระทั่งพวกเขาถูกช่วยชีวิตใน 4 วันต่อมาโดยลูกเรือของเครื่องบินรบเวนทูรา (PV-1 Ventura) ในระหว่างการตรวจตราในหน้าที่ มีเพียงทหารเรือ 317 คน ที่รอดชีวิต
วัดลำบัว
วัดลำบัว ตั้งอยู่เลขที่ 57/9 บ้านลำบัว หมู่ที่ 3 ตำบลหันตะเภา อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ที่ดินที่ตั้งวัดเนื้อที่ 11 ไร่ 2 งาน.

ประวัติ
วัดลำบัว สร้างขึ้นเมื่อ วันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2526 โดยมี นางน้อม ตามสกุล เป็นผู้บริจาคที่ดินให้เป็นที่สร้างวัด และมี นายสำรวย วิงเจริญ กำนันตำบลหันตะเภา เป็นผู้ติดต่อขออนุญาตตั้งวัดจากทางราชการ กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศให้ตั้งวัด เมื่อวันที่ 7 เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2536 โดยสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีฐานะเป็นวัดราษฎร์ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา วันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2536 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร.
ศาสนวัตถุ
# พระประธานในอุโบสถ พุทธลักษณะ ปางพระพุทธชินราช ขนาดพระเพลากว้าง - นิ้ว สูง - นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 พร้อมด้วยพระอัครสาวก
# พระประธานในศาลาการเปรียญ
# พระสีวลี ประดิษฐานยืนอยู่ลานวัดด้านหน้า
เสนาสนะ
# อุโบสถกว้าง 7.5 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 ลักษณะ เป็นอาคารคอนกรีตเหล็ก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา วันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2536 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร
# ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 32 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก
# กุฎีสงฆ์ สร้างด้วยไม้ จำนวน 10 หลัง
# วิหาร กว้าง - เมตร ยาว - เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. -
# ศาลาบำเพ็ญกุศล 1 หลัง
# หอสวดมนต์ 1 หลัง
นอกจากนี้ ยังมี ฌาปนสถาน 1 หลัง และ หอระฆัง 1 หลัง
ลำดับเจ้าอาวาส
{| border="1" cellpadding="4" cellspacing="1" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; text-align:center; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
| colspan=7 bgcolor=#e0951d| ลำดับเจ้าอาวาสวัดลำบัว ต.หันตะเภา อ.วังน้อย จ.พระนครศรีอยุธยา 
|- style="background:#cccccc"
! width="20"| ลำดับที่|| width="225"| รายนาม/สมณศักดิ์ ||width="200"| ตำแหน่ง|| width="80"| เริ่มวาระ|| width="80"| สิ้นสุดวาระ || หมายเหตุ
|-
|1||พระมหาเต็ม คุณวีโร||เจ้าอาวาส|| พ.ศ. 2533 || - || align=left| 
|-
|2||พระอธิการลำยอง กมฺมสุทฺโธ||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left|
|-
|3||พระมหายุทธพล ปภสฺสโร||เจ้าอาวาส|| - || - ||
าวาส|| - || - || align=left|
|-
|3||พระมหายุทธพล ปภสฺสโร||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left|
|-
|4||พระมหารุ่งอรุณ สุวโร ||เจ้าอาวาส || พ.ศ. 2555 || - || align=left|ปัจจุบัน 
|- 
|}
ฟลาโวนอยด์
ฟลาโวนอยด์ หรือไบโอฟลาโวนอยด์ เป็นเมทาบอไลต์ที่สองของพืชกลุ่มหนึ่ง ฟลาโวนอยด์เคยถูกเรียกว่า วิตามินพี อาจเนื่องจากผลต่อสภาพให้ซึมผ่านได้ของหลอดเลือดฝอย) ระหว่างกลางคริสต์ทศวรรษ 1930 ถึง 1950 แต่หลังจากนั้นไม่ใช้แล้ว

ในทางเคมี,มีโครงสร้างที่มี 15 คาร์บอนโดยประกอบด้วย 2 วงฟีนิล(A และ B) และ 1 Heterocyclic ring เขียนย่อได้ว่า C6-C3-C6 ตามการเขียนของ IUPAC
โบสถ์บาโรกแห่งฟิลิปปินส์
โบสถ์บาโรกแห่งฟิลิปปินส์ ( ) คือชื่อเรียกอย่างเป็นทางการของโบสถ์ยุคสเปน 4 แห่งในฟิลิปปินส์ ซึ่งได้รับการจดทะเบียนเป็นมรดกโลกของยูเนสโก ใน พ.ศ. 2536 โบสถ์เหล่านี้ยังเป็นหนึ่งในสมบัติที่มีค่ามากที่สุดของประเทศฟิลิปปินส์

รายชื่อโบสถ์ทั้ง 4 แห่ง มีดังต่อไปนี้

* โบสถ์ซันอากุสตินในกรุงมะนิลา
* โบสถ์ซันตามาริอา จังหวัดอีโลโคสซูร์
* โบสถ์ซันอากุสตินหรือโบสถ์ปาไว จังหวัดอีโลโคสนอร์เต
* โบสถ์มียาเกา จังหวัดอีโลอีโล
โบสถ์เหล่านี้อยู่ในแถวหน้าของประวัติศาสตร์ฟิลิปปินส์ ไม่เพียงแต่ศาสนาคริสต์บนหมู่เกาะแต่เป็นกระดูกสันหลังทางการเมืองในยุคที่ปกครองโดยอาณานิคมสเปน เมื่อศาสนาและการเมืองถูกนับว่าเป็นหนึ่งเดียว สถาปัตยกรรมที่พิเศษของโบสถ์ไม่เพียงสะท้อนการปรับตัวของสถาปัตยกรรมลาตินอเมริกาหรือสเปนให้เข้ากับสิ่งแวดล้อมท้องถิ่น (รวมถึงการหลอมรวมกับลักษณะเด่นของจีน)
โบสถ์เหล่านี้เป็นหัวข้อในการโจมตีโดยกลุ่มกบฏและหัวปฏิวัติท้องถิ่น ดังนั้นโบสถ์หลายแห่งมีการปรากฏป้อมปราการแทนที่การใช้งานทางศาสนาเพียงอย่างเดียว เป็นที่น่าสังเกตในกรณีของโบสถ์ซานตามาริอาซึ่งตั้งอยู่บนยอดของหุบเขา ถูกใช้งานในฐานะป้อมปราการในช่วงเวลาวิกฤต ส่วนโบสถ์มียาเกายังทนต่อการโจมตีบางครั้งบางคราวจากกลุ่มมุสลิมทางภาคใต้ นอกจากนี้ที่ตั้งของประเทศฟิลิปปินส์ตลอดจนวงแหวนแห่งไฟแปซิฟิก ทำให้มีการตระหนักถึงโครงสร้างที่ค้ำจุนและฐานรากของโบสถ์เหล่านั้น เนื่องจากมีความเสียหายที่รุนแรงในบางครั้ง แต่ในที่สุดก็มีการสร้างใหม่หลังจากเกิดแผ่นดินไหว
มรดกโลก
การประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 17 ค.ศ. 1993 โบสถ์บาโรกแห่งฟิลิปปินส์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรม ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้

* (ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ

อ้างอิง
สมุดภาพ

ไฟล์:San_agustin_facade.jpg|โบสถ์ซันอากุสติน กรุงมะนิลา
ไฟล์:Sta._Maria_Church,_Ilocos_Sur.jpg|โบสถ์ซันตามารีอา จังหวัดอีโลโคสซูร์
ไฟล์:St._Augustine_Church_-_Paoay,_Ilocos_Norte.jpg|โบสถ์ซันอากุสติน จังหวัดอีโลโคสนอร์เต
ไฟล์:Miagao_Church.jpg|โบสถ์มียาเกา จังหวัดอีโลอีโล