SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดปราสาทบูรพาราม
วัดปราสาทบูรพาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลจรเข้มาก อำเภอประโคนชัย จังหวัดบุรีรัมย์ มีเนื้อที่ 14 ไร่ 1 งาน 35 ตารางวา เป็นสถานที่ท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ ที่ตั้งอยู่ใกล้กับปราสาทเมืองต่ำ

วัดปราสาทบูรพารามได้รับอนุญาตให้ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2511 โดยนายสังคม ทองกุล เป็นบุตรนายเง่า นางดำ ทองกุล อยู่บ้านโคกเมือง เลขที่ 164 หมู่ที่ 13 ตำบลจรเข้มาก อำเภอประโคนชัย จังหวัดบุรีรัมย์ เป็นผู้มอบถวายทีดินให้แก่วัด โดยมีพระภิกษุสงฆ์ชื่อหลวงพ่อบุญธรรม คุณสมฺปนฺโน ซึ่งเป็นผู้ปกครองดูแลวัดในขณะนั้น กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัดอย่างถูกต้องตามกฎหมายเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2512 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2516
วัดขะจาว
วัดขะจาว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลฟ้าฮ่าม อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 6 ไร่ 3 งาน 45 ตารางวา

วัดขะจาวสร้างเมื่อ พ.ศ. 2369 โดยนายยศ ได้บริจาคที่ดินให้สร้างวัดและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2491 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ส่วนผู้สร้างไม่ปรากฏอยู่ในหลักฐาน เหตุที่ชื่อว่าวัดขะจาวเพราะที่ตั้งวัดเพราะมีต้นขะจาวจำนวนมากอยู่ แต่ในปัจจุบันต้นขะจาวถูกตัดทำลายไป จึงเหลือแค่เพียง 3 ต้นเท่านั้นซึ่งอยู่บริเวณหน้าวัด ขะจาว 1 ต้น อยู่บริเวณหลังวัดขะจาว 1 ต้น และอยู่บริเวณหน้าตลาดขะจาวอีก 1 ต้นเท่านั้น
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2369 ศิลปะล้านนา ภายในวิหารประดิษฐานพระพุทธรูป 3 องค์ เจดีย์เป็นศิลปะล้านนามีมาแต่สมัยโบราณ สันนิษฐานว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2396 พร้อมกันกับการสร้างวัด ได้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุไว้ภายใน และอุโบสถเป็นศิลปะแบบไทยล้านนา อุโบสถได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2491 โดย พระอธิการดวงดี เจ้าอาวาส ได้ก่อสร้างไว้ในสมัยนั้น ต่อมาอุโบสถได้ชำรุดทรุดโทรม จึงได้ทำการบูรณะขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2533 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2543

อ้างอิง
ไว้ทุกข์
]]

ไว้ทุกข์ หรือ การไว้ทุกข์ เป็นการแสดงออก จากประสบการณ์ที่เป็นผลสืบเนื่องมาจากเหตุการณ์ในชีวิตที่เกี่ยวข้องกับการสูญเสีย ทำให้เกิดความเศร้าโศก เกิดขึ้นจากการตายของบุคคลหนึ่ง โดยเฉพาะคนที่รัก แม้ว่าการสูญเสียจากความตายจะไม่ใช่สาเหตุของความเศร้าโศกเพียงเท่านั้น
คำนี้ใช้เพื่ออธิบายพฤติกรรมที่ซับซ้อน ซึ่งผู้ตายมีส่วนร่วมหรือคาดว่าจะมีส่วนร่วม การแสดงออกซึ่งแตกต่างกันไปตามวัฒนธรรม การสวมเสื้อผ้าสีดำเป็นแนวทางปฏิบัติอย่างหนึ่งในหลายประเทศ และอาจจะเห็นการแต่งกายในแบบอื่น ๆ ผู้ที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดจากการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักมักสังเกตได้ในห้วงเวลาแห่งการไว้ทุกข์ โดยเฉพาะการละเว้นกิจกรรมรื่นเริง และพฤติกรรมที่เงียบและให้เกียรติ ผู้คนอาจปฏิบัติตามพิธีทางศาสนาในโอกาสดังกล่าว
การไว้ทุกข์อาจนำไปใช้กับการเสียชีวิตของหรือวันครบรอบการเสียชีวิตของบุคคลสำคัญ เช่น ผู้นำประเทศ, พระมหากษัตริย์, บุคคลสำคัญทางศาสนา หรือแม้แต่สมาชิกในครอบครัว การไว้ทุกข์อาจเกิดขึ้นในโอกาสดังกล่าว ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ประเพณีบางอย่างได้หลีกทางให้การปฏิบัติที่เข้มงวดน้อยลง แม้ว่าจะมีการปฏิบัติตามขนบธรรมเนียมและประเพณีมากมาย

เชิงอรรถ
อ้างอิง

บรรณานุกรม
* The Canada Gazette
* Clothing of Ancient Rome 
* Charles Spencer, Cecil Beaton: Stage and Film Designs, London: Academy Editions, 1975. (no ISBN)
* Karen Rae Mehaffey, The After-Life: Mourning Rituals and the Mid-Victorians, Lasar Writers Publishing, 1993. (no ISBN)
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น
*
ปางอุ๋ง
ปางอุ๋ง หรือมีชื่อเต็มว่า โครงการพระราชดำริปางตอง 2 ตั้งอยู่ในพื้นที่หมู่บ้านรวมไทย ตำบลหมอกจำแป่ อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน เป็นสถานที่ท่องเที่ยวมีสภาพแวดล้อมเป็นป่าสนขึ้นเรียงรายอยู่รอบ ๆ อ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่บนยอดเขา ในช่วงฤดูหนาวระหว่างเดือนธันวาคม–มกราคม ในตอนเช้าจะมีลมหนาวพัดมาพร้อมกับไอหมอกที่ลอยอยู่เหนือผืนน้ำ ได้รับการขนานนามว่าเป็น "สวิตเซอร์แลนด์แห่งเมืองไทย"
ปางอุ๋งเป็นหนึ่งในโครงการพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ที่ทรงพัฒนาขึ้นเพื่อให้ราษฎรชนกลุ่มน้อยบริเวณนั้นเลิกปลูกพืชเสพติดและบุกรุกพื้นที่ป่า ฯลฯ คำว่า ปาง แปลว่าที่พักของคนทำงานในป่า ส่วน อุ๋ง หมายถึงที่ลุ่มต่ำ เมื่อรวมกันจึงแปลว่า "ที่พักริมอ่างเก็บน้ำ"
ในบริเวณนั้นมีศาลาประทับทรงงานตั้งอยู่ที่ริมทะเลสาบปางอุ๋ง กรมป่าไม้ได้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2539 เพื่อใช้เป็นสถานที่ประทับทรงงานของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง พระองค์ได้เสด็จมาประทับเพื่อทรงงานด้านศิลปาชีพ ณ อาคารแห่งนี้เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 พร้อมทั้งได้ทรงปลูกต้นนางพญาเสือโคร่งที่ด้านหลังอาคารแห่งนี้และเมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2545 ทรงปล่อยหงส์ดำ 2 คู่ และหงส์ขาว 1 คู่ที่อ่างเก็บน้ำปางตอง

อ้างอิง
มัสยิดขาว (อัรร็อมละฮ์)
มัสยิดขาว ( ; ) เป็นมัสยิดสมัยอุมัยยะฮ์ในอัรร็อมละฮ์ ประเทศอิสราเอล ซึ่งปัจจุบันเหลือเพียงหออะซาน ธรรมเนียมอิสลามท้องถิ่นระบุว่า บริเวรตะวันตกเฉียงเหนือของมัสยิดมีมะกอมของนบีศอเลียะห์อยู่

หออะซานนี้ยังมีอีกชื่อว่า หอผู้พลีชีพทั้งสี่สิบ ตามธรรมเนียมอิสลามที่สืบต้นตอถึง ค.ศ. 1467 อ้างว่ามีผู้ติดตามของศาสดามุฮัมมัด 40 คนถูกฝังในมัสยิดนี้ เรื่องราวนี้ส่งอิทธิพลแบบผิด ๆ เข้าไปในธรรมเนียมคริสเตียนตะวันตกในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ว่ามัสยิดขาวเคยเป็นโบสถ์ที่อุทิศแด่ผู้พลีชีพทั้งสี่สิบแห่งเซบัสเต

อ้างอิง

บรรณานุกรม

* 
* , London,

อ่านเพิ่ม
*Conder, Claude Reignier and H.H. Kitchener (1881): The Survey of Western Palestine: memoirs of the topography, orography, hydrography, and archaeology. London:Committee of the Palestine Exploration Fund. vol 2 (p.270, ff)
วัดกลางทุ่ง (จังหวัดแม่ฮ่องสอน)
วัดกลางทุ่ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลจองคำ อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน

ประวัติ
วัดกลางทุ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2448 สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2333

แรกเริ่มมีการสร้างเจดีย์ขึ้น ผู้สร้าง คือ จองอูพะก่าแวง กวีวัฒน์ บริเวณที่สร้างเป็นสวนกล้วย ก่อนสร้างอูพะก่าแวง กวีวัฒน์ ได้ฝันถึงภรรยาที่เสียชีวิต (นางจิ่ง) ฝันว่านางต้องการให้สร้างเจดีย์บริเวณสวนกล้วยแห่งนี้ อูพะก่าแวง กวีวัฒน์ จึงนิมนต์พระที่วัดนาบอน (ปัจจุบันไม่มีแล้ว) มาจำพรรษา
เมื่อสร้างกูฎีแล้วตั้งชื่อว่า จองปุ๊กป่าโหย่ง หรือวัดบุพพารามซึ่งสอดคล้องกับความเชื่อเรื่องจองแปดหลังในพระพุทธศาสนา ต่อมามีการขยายวัดให้ใหญ่ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2458 นายอูป่อและนางส่วย วิมาละ มีศรัทธาได้สร้างพระพุทธรูป (เจ้าพาราเหม่ป้อก) ปัจจุบันเป็นพระประธานของศาลาการเปรียญ หลังมีการเปลี่ยนแปลงการปกครองยกแม่ฮ่องสอนขึ้นเป็นจังหวัด "จองปุ๊กป่าโหย่ง" ได้เปลี่ยนชื่อวัดเป็น "วัดกลางทุ่ง" เนื่องจากวัดตั้งอยู่กลางทุ่งนา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2516 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
ปูชนียวัตถุ
พระพุทธรูปประธาน เจ้าพาราเหม่ป้อก เป็นพระพุทธรูปศิลปะมัณฑะเลย์ ปางมารวิชัย ในพระหัตถ์ซ้ายถือลูกสมอ ขนาดหน้าตักกว้าง 70 นิ้ว องค์พระส่วนที่เป็นพระวรกายทาสีขาว จีวรนิ้วลงรักปิดทอง ชายจีวรประดับกระจก พระเศียรทางด้วยรักสีดำ เบื้องซ้ายและขวามีพระพุทธรูปลักษณ์เดียวกันขนาดหน้าตัก 30 นิ้ว เบื้องหน้าองค์พระมีรูปปั้นพระอัครสาวก

รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูวิริยมงคล พ.ศ. 2456–2482
* พระต่าย พ.ศ. 2482–2484
* พระยุ้น พ.ศ. 2484–2485
* พระครูสุมนวรคุณ พ.ศ. 2486–2538
* พระสมุห์ทองสุข สทธาธิโก พ.ศ. 2538–2542
* พระใบฎีกาสมพงษ์ ปภากโร พ.ศ. 2542–2550
* พระอธิการเสรี ธีรปญโญ พ.ศ. 2550–

อ้างอิง
วัดแม่สะงา
วัดแม่สะงา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหมอกจำแป่ อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน

วัดแม่สะงาสร้างเมื่อ พ.ศ. 2399 ชาวบ้านเรียกว่า วัดจองแม่งา ตามประวัติวัดแจ้งว่าสร้างขึ้นมาพร้อมกับหมู่บ้านแม่สะงา โดยมีพ่อจองตะก่า จองสิ่ง ซึ่งเป็นคหบดีในหมู่บ้านเป็นผู้นำในการสร้าง เริ่มแรกสร้างเป็นโรงไม้สักทั้งหลัง ต่อมาได้ทรุดโทรมลง จนเมื่อ พ.ศ. 2521 ชาวบ้านได้รื้อหลังเก่าและสร้างหลังใหม่ขึ้น สำหรับศาลาหลังนี้ นายทุนแหล่ง เชาว์พิกุลอดีตผู้ใหญ่บ้านแม่สะงาเป็นผู้สร้างขึ้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2535
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ ปูชนียวัตถุมี พระพุทธรูปพระประธาน ปางมารวิชัย ศิลปะมัณฑะเลย์ หน้าตักกว้างประมาณ 50 นิ้ว และกว้าง 30 นิ้ว จำนวน 2 องค์ สร้างด้วยวิธีใช้ไม้ไผ่สาน จารึกฐานพระประธานองค์ใหญ่ระบุว่า ผู้สร้างคือพ่อเฒ่าสึ่งโหลง แต่ไม่ปรากฏปีที่สร้าง

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์ปุก
* พระอาจารย์หยอม
* พระอ่าริยะ
* พระอธิการเล็ก
* พระสุข
* พระวัน
* พระบุญรัต
* พระวิริยะ
* พระน้อย ธัมมนนโท

อ้างอิง
วัดเชตุพน (อำเภอเมืองสุโขทัย)
วัดเชตุพน เป็นโบราณสถานร้าง ตั้งอยู่นอกกำแพงเมืองสุโขทัยทางด้านทิศใต้ ในตำบลเมืองเก่า อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย

วัดเชตุพนมีชื่อปรากฏอยู่ในจารึกวัดสรศักดิ์ กล่าวถึงเหตุการณ์เมื่อกลางพุทธศตวรรษที่ 20 ว่า เมื่อพระมหาเถรธรรมไตรโลกฯ มีศักดิ์เป็นน้าของพระมหาธรรมราชาเจ้าเมืองสุโขทัยพระองค์หนึ่ง ได้กล่าวถึงว่าในงานฉลองวัดสรศักดิ์ ได้นิมนต์พระมหาเถรธรรมไตรโลกฯ มาด้วย อย่างไรก็ดีในจารึกนี้ก็อาจเป็นวัดที่อยู่ใกล้กับวัดสรศักดิ์ก็เป็นไปได้ ในจารึกวัดเชตุพน กล่าวถึงเจ้าธรรมรังษีซึ่งบวชได้ 22 พรรษา มีจิตศรัทธาสร้างพระพุทธรูปขึ้นใน พ.ศ. 2057 มีการกำหนดอายุวัดว่าสร้างระหว่าง พ.ศ. 1835–1955 โดยพิจารณาจากพระพุทธรูปลีลา
วัดเชตุพนมีพระสี่อิริยาบถ (นั่ง นอน ยืน เดิน) ขนาดใหญ่ โดยสร้างอยู่ภายในมณฑปจัตุรมุข องค์พระพุทธรูปปั้นโดยรอบผนังอิฐซึ่งทำหน้าที่เป็นแกนรองรับหลังคา สันนิษฐานว่าคงได้รับอิทธิพลจากศิลปะของพม่าในเมืองพุกาม ถัดไปทางด้านตะวันตกของมณฑปจัตุรมุข มีมณฑปย่อมุมไม้ยี่สิบขนาดเล็กมีหลังคาก่ออิฐซ้อนกันขึ้นไป และใช้หินชนวนขนาดใหญ่ทำเป็นเพดาน ยังปรากฏร่องรอยของพระพุทธรูปประทับนั่งปางมารวิชัย แต่ชำรุดมากแล้ว ภายนอกมีภาพจิตรกรรมเขียนสีดำ แสดงลักษณะลวดลายแบบที่ปรากฏบนเครื่องถ้วยจีน เป็นลายพันธุ์พฤกษา กำแพงแก้วที่ล้อมมณฑปจัตุรมุขนี้สร้างขึ้นจากหินชนวนขนาดใหญ่และหนา โดยมีการสกัดและบากหินเพื่อทำเป็นกรอบและซี่กรงเลียนแบบเครื่องไม้

อ้างอิง
วัดทรายขาว (จังหวัดนราธิวาส)
วัดทรายขาว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไพรวัน อำเภอตากใบ จังหวัดนราธิวาส โดยมีพระครูรัตนจันทประโชติ ที่ปรึกษาเจ้าคณะอำเภอตากใบ และเป็นเจ้าอาวาสวัดทรายขาว

วัดทรายขาวสร้างโดยชาวบ้านบ้านทรายขาว ที่ตั้งชื่อนี้เพราะตั้งตามที่ตั้งของวัดที่มีทรายที่ขาวสะอาดทั่วทั้งบริเวณ เริ่มแรกมีผู้คนอพยพมาจากบ้านบางเตย (แถวตำบลบางขุนทอง) เข้ามาตั้งบ้านเรือนเพื่ออยู่อาศัยและจัดตั้งเป็นชุมชนขึ้น เรียกชื่อชุมชนของตนเองว่า บ้านตลิ่งสูง ผู้คนที่อพยพเข้ามาอยู่บริเวณนี้นับถือศาสนาพุทธจึงได้ริเริ่มสร้างวัดขึ้นมาเพื่อใช้เป็นสถานที่ประกอบพิธีทางศาสนา แล้วใช้ชื่อว่าวัด "วัดทรายขาว" ตามสภาพท้องที่
จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ 2382 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496 อุโบสถซึ่งบริเวณช่อฟ้ามุขด้านหน้าทำรูปนกหัสดีลิงค์และบัวบรรจุอัฐิ วัดยังมีศาลาหลวงพ่อดำ ซึ่งเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกของวัดทรายขาว

อ้างอิง
แขวงพระโขนง
ที่ตั้งและอาณาเขต
แขวงพระโขนงตั้งอยู่ทางตะวันออกของเขตคลองเตย มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงและตำบลข้างเคียงดังนี้
* ทิศเหนือ ติตต่อกับแขวงคลองตันเหนือและแขวงพระโขนงเหนือ (เขตวัฒนา) มีถนนสุขุมวิทเป็นเส้นแบ่งเขต
* ทิศตะวันออก ติดต่อกับแขวงพระโขนงเหนือ (เขตวัฒนา) และแขวงพระโขนงใต้ (เขตพระโขนง) มีถนนสุขุมวิท ซอยสุขุมวิท 52 (ศิริพร) และแนวเส้นตรงจากซอยสุขุมวิท 52 ไปบรรจบจุดกึ่งกลางแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นเส้นแบ่งเขต
* ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลบางกอบัว (อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ) มีแนวกึ่งกลางแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นเส้นแบ่งเขต
* ทิศตะวันตก ติดต่อกับแขวงคลองเตยและแขวงคลองตัน (เขตคลองเตย) มีคลองพระโขนง ถนนทางรถไฟสายเก่าปากน้ำ คูน้ำเทพธารินทร์ ซอยแสนสบาย และซอยสุข
เตย) มีคลองพระโขนง ถนนทางรถไฟสายเก่าปากน้ำ คูน้ำเทพธารินทร์ ซอยแสนสบาย และซอยสุขุมวิท 36 (นภาศัพท์) เป็นเส้นแบ่งเขต
วัดสระกำแพงใหญ่
วัดสระกำแพงใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกำแพง อำเภออุทุมพรพิสัย จังหวัดศรีสะเกษ เนื้อที่วัดทั้งสิ้น 16 ไร่ 63 ตารางวา

วัดสระกำแพงใหญ่ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2368 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2527 ภายในวัดมีปราสาทหินวัดสระกำแพงใหญ่ สร้างด้วยหินศิลาแลงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 60 เมตร ยาว 80 เมตร ภายในบริเวณกำแพงเป็นที่ตั้งปราสาท 6 หลัง สร้างในสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7

วัดมีเกจิอาจารย์คือ พระมงคลวุฒ (เครื่อง สุภทฺโท) ท่านได้พัฒนาวัดให้เจริญก้าวหน้า สิ่งก่อสร้างภายในวัด ได้แก่ กุฏิ วิหาร ศาลาการเปรียญ เมรุเผาศพ กำแพงวัด ซุ้มประตู และสิ่งอื่น ๆ สร้างขึ้นในสมัยเจ้าอาวาสรูปนี้ทั้งสิ้น
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธรูปปางนาคปรกสร้างด้วยหินเขียวสวย ศิลปะเขมรแบบบาปวน อายุมากกว่า 1,000 กว่าปี มีขนาดหน้าตักกว้าง 57 เซนติเมตร สูง 71 เซนติเมตร หรือความสูงทั้งหมดจากขนาดนาคถึงเศียรนาค 134 เซนติเมตร ประทับนั่งขัดสมธิเหนือขนาดนาค 3 ชั้น นาคมีทั้งหมด 7 เศียร ขุดพบที่ฐานปราสาทองค์ที่ 1 เมื่อ พ.ศ. 2492

อ้างอิง
แขวงพระโขนงเหนือ
ที่ตั้งและอาณาเขต
แขวงพระโขนงเหนือตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเขตวัฒนา มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงข้างเคียงเรียงตามเข็มนาฬิกาดังนี้
* ทิศเหนือ ติดต่อกับแขวงคลองตันเหนือ (เขตวัฒนา) มีซอยเอกมัย 10 (เจริญมิตร), ซอยเอกมัย 10 แยก 6 (เจริญมิตร), ซอยปรีดี พนมยงค์ 25 (เจริญมิตร), ถนนสุขุมวิท 71 (ปรีดี พนมยงค์), ซอยปรีดี พนมยงค์ 26 (พัฒนเวศม์), ซอยพัฒนเวศม์ 12 และซอยแยกซอยพัฒนเวศม์ 12 เป็นเส้นแบ่งเขต
* ทิศตะวันออก ติดต่อกับแขวงสวนหลวง (เขตสวนหลวง) มีคลองตันเป็นเส้นแบ่งเขต
* ทิศใต้ ติดต่อกับแขวงอ่อนนุช (เขตสวนหลวง) แขวงบางจาก (เขตพระโขนง) และแขวงพระโขนง (เขตคลองเตย) มีคลองพระโขนง, คลองบางนางจีน, ซอยสุขุมวิท 81 (ศิริพจน์) และถนนสุขุมวิทเป็นเส้นแบ่งเขต
*
ระโขนง, คลองบางนางจีน, ซอยสุขุมวิท 81 (ศิริพจน์) และถนนสุขุมวิทเป็นเส้นแบ่งเขต
* ทิศตะวันตก ติดต่อกับแขวงคลองตันเหนือ (เขตวัฒนา) มีซอยสุขุมวิท 63 (เอกมัย) เป็นเส้นแบ่งเขต
มามัก
]]
มามัก (mamak) เป็นคำเรียกสถานที่ขายอาหารในร่มและเปิดโล่งที่พบเป็นพิเศษในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้โดยเฉพาะมาเลเซีย และ สิงคโปร์ ส่วนมากจำหน่ายอาหารอินเดียมุสลิมรูปแบบพิเศษที่เฉพาะต่อวัฒนธรรมในพื้นที่

โดยทั่วไปมามักมักจำหน่ายโรตีจาไน และเครื่องดื่มพวกเตห์ตารีก, กาแฟ (โกปี๊), ไมโล, ฮอร์ลิกส์ และน้ำหวานอื่น ๆ ร้านมามักส่วนใหญ่จำหน่ายอาหารพวกข้าว เช่น นาซีเลอมักกับนาซีโกเร็ง และบะหมี่ เช่น หมี่โกเร็ง บางร้านอาจจำหน่ายสะเต๊ะและอาหารตะวันตกอื่น ๆ นอกจากนี้ยังมีร้านมามักกลุ่ม "มามักต้มยำ" (Mamak Tom Yam) ที่จำหน่ายอาหารที่มีอิทธิพลจากมาเลเซียตะวันออกเฉียงเหนือและไทยภาคใต้ เช่น ต้มยำ, นาซีปาปรีกหรือนาซีผัดพริก และ นาซีปาตายาหรือนาซีพัทยา
ที่มา
มามักมี่ที่มาจากชาวทมิฬมุสลิมที่ซึ่งบรรพบุรุษอพยพมาจากอินเดียใต้มายังคาบสมุทรมาเลย์ และพื้นที่อื่น ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มามักถือเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนชาวอินเดียมาเลย์/ชาวอินเดียสิงคโปร์ หรือที่เรีกยว่า "ชาวอินเดียช่องแคบ" (Straits Indian) หลักฐานทางโบราณคดีที่พบในหุบเขาบูจังในรัฐเกดะฮ์ ทำให้เกิดข้อสันนิษฐานว่ามีการค้าขายระหว่างคาบสมุทรกับอินเดียย้อนกลับไปถึง 500 ถึง 100 ปีก่อนคริสตกาล จารึกอายุราว ค.ศ. 779 จากอาณาจักรนครศรีธรรมราชที่พบในจังหวัดนครศรีธรรมราชในภาคใต้ของไทยมีการกล่าวถึงการค้าขายระหว่างทมิฬกัมกับภูมิภาคนี้
คำว่า 'Mamak' มาจากภาษาทมิฬ ไว้เรียกลุงฝั่งแม่ ('maa-ma') ในสิงคโปร์และมาเลเซีย ผู้น้อยจะใช้คำนี้ในฐานะคำให้เกียรติเพื่อเรียกผู้ใหญ่ เช่น เจ้าของร้านค้า ด้วยความเคารพ ถึงแม้ที่มาของคำนี้จะมีความหมายที่เป็นกลาง แต่บางครั้งอาจถูกใช้เป็นคำเหยียดมุสลิมอินเดียในมาเลเซียและสิงคโปร์ ฉะนั้น การใช้คำนี้โดยทั่วไปจึงไม่ปรากฏนอกเหนือจากการเรียกร้านมามักมากนัก

ดูเพิ่ม
* โกปี๊เตี่ยม – ร้านคล้ายกันกับมามัก แต่เป็นอาหารจีน
* ดับบา – ในภูมิภาคปัญจาบของอินเดียและปากีสถาน
* วารุง – ในอินโดนีเซีย

อ้างอิง
ฮังตัวะฮ์
แสดงภาพฮังตัวะฮ์]]
ฮังตัวะฮ์ (อักษรโรมัน: , อักษรยาวี: , /tuha/ หรือ /toh/) เป็นนักรบชาวมะละกาที่มีชีวิตอยู่ในรัชสมัยของสุลต่านมันซูร์ ชะฮ์ ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถือกันว่าฮังตัวะฮ์เป็นลักซามานาหรือนายพลเรือที่มีอำนาจสูงสุด และชาวมลายูถือให้ท่านเป็นเจ้าซีลัตที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ปัจจุบันฮังตัวะฮ์ได้รับการเคารพอย่างสูงและเป็นหนึ่งในนักรบที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดในวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ และวรรณกรรมของมาเลเซีย

เรื่องราวของฮังตัวะฮ์ในฐานะนายพลเรือหรือลักซามานาระบุว่าท่านจงรักภักดีเต็มที่อย่างเสมอต้นเสมอปลายต่อสุลต่าน เรื่องราวบางส่วนปรากฏอยู่ใน เซอจาระฮ์เมอลายู และใน ฮีกายัตฮังตัวะฮ์ นอกจากนี้ยังมีความเชื่อว่าท่านมีความสัมพันธ์กับหมู่เกาะรีวกีว
สิ่งสืบเนื่อง
ฮังตัวะฮ์ได้รับความนิยมสูงมากในประเทศมาเลเซีย เป็นตัวแทนของคุณค่าในวัฒนธรรมชนชั้นสูงมลายูในอดีต ในฐานะผู้ซึ่งจงรักภักดีต่อผู้บังคับบัญชาอย่างไม่มีข้อสงสัย อย่างไรก็ตาม ความแม่นยำในแง่ประวัติศาสตร์ของฮังตัวะฮ์อาจเป็นที่ถกเถียงอยู่

ในมาเลเซียร่วมสมัย นิยมกล่าวถึงคำที่เชื่อว่าฮังตัวะฮ์เคยกล่าวไว้ว่า " " ("ชาวมลายูจะไม่สูญสิ้นไปจากโลกนี้เป็นอันขาด") ซึ่งนิยมกล่าวขานกันในโอกาสแสดงความเป็นชาตินิยมมลายู

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
วัดศาลาลอย (อำเภอด่านขุนทด)
วัดศาลาลอย สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2474 ตั้งอยู่หมู่ที่ 2 ตำบลด่านขุนทด อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา นอกจากนั้นยังเป็นที่ตั้งของโรงเรียนสัทธรรมวิทยา

ประวัติ
วัดศาลาลอยสร้างขึ้นในปี 1931 เป็นวัดสำหรับประชาชน สังกัดนิกายมหานิกาย ต่อมาในปี 1955 ได้รับวิสุงคามสีมา ปัจจุบันวัดศาลาลอยยังเป็นสถาบันการศึกษาพุทธศาสนาในชื่อโรงเรียนสัทธรรมวิทยา 
เจ้าอาวาสวัดศาลาลอย
# พระพิพัฒน์ปัญญาภรณ์ (ผัด ธมฺมธโร)
# พระครูสุตธรรมประสิทธิ์ (ไพรา ป.ธ.๓)
#
#

อ้างอิง
ไท้อิมแชกุน
ไท้อิมแชกุน ( ; พินอิน: taǐ xian jun) หรือ ไท้อิมเนี่ยเนี้ย ( ; พินอิน: tai yin niáng niáng) เป็นเทวนารีนักพรตตามความเชื่อของจีนและศาสนาเต๋า พระนาม "ไท้อิมแชกุน" หรือแปลตรงตัวได้ว่า เจ้าแม่พระจันทร์ หรืออีกนาม คือ พระจันทรเทวี พระนางเป็นเทวนารีนักพรตที่รักษาดวงจันทร์ในคติของความเชื่อของจีนและศาสนาเต๋า

ตามความเชื่อของจีนและศาสนาเต๋ามีหลายพระองค์ เช่น เจ้าแม่ฉางเอ๋อ หรือ เจ้าแม่ฉางซีชายาของของเทพบดีตี้จุน และในเทพเจ้าประจำตำแหน่ง365องค์ในห้องสินคือพระนางเกียงฮองเฮาพระอัครมเหสีในพระเจ้าติวอ๋องแห่งราชวงศ์ชาง

โดยทั่วไปตามความเชื่อของจีนและศาสนาเต๋าพระนางมักได้รับการบูชาคู่กับพระสุริยเทพในฐานะเทพบริวารของเง็กเซียนฮ่องเต้
รายพระนามเทพแห่งดวงจันทร์
เทพแห่งดวงจันทร์ คือเทวดาผู้รักษาดวงจันทร์ในศาสนาต่าง ๆ

ศาสนาฮินดู
{| width=100% class="wikitable"
!พระรูป
!พระนาม
!ศาสนา
|-
| align = "center"| ||align="center"|พระจันทร์||align="center"|ศาสนาฮินดู
|-
| align = "center"| ||align="center"|เจ้าแม่รากา (Rākā - राका)||align="center"|ศาสนาฮินดู
|-
| align = "center"| ||align="center"|เจ้าแม่อนุมัตี(ชายาพระธาฤต)||align="center"|ศาสนาฮินดู
|-
|}

ศาสนาชินโต
{| width=100% class="wikitable"
!พระรูป
!พระนาม
|-
| align = "center"| ||align="center"|สึกูโยมิ
|-
|}
ลัทธิเต๋าและลัทธิขงจื๊อ-ศาสนาชาวบ้านจีน
{| width=100% class="wikitable"
!พระรูป
!พระนาม
|-
| align = "center"| ||align="center"|พระจันทรเทวี 
|-
| align = "center"| ||align="center"|พระแม่ฉางเอ๋อ
|-
| align = "center"| ||align="center"|พระแม่ฉางซี
|-
| align = "center"| ||align="center"|เทวดากระต่ายหยก
|-
| align = "center"| ||align="center"|อู่กัง
|-
| align = "center"| ||align="center"|กิ๋วอ๋องไต่เต่ (เทวดานพเคราะห์จีน)
|-
| align = "center"| ||align="center"|ผู้เฒ่าจันทรา 
|-
|}

ศาสนาพุทธมหายาน
{| width=100% class="wikitable"
!พระรูป
!พระนาม
|-
| align = "center"| ||align="center"|พระจันทรประภาโพธิสัตว์
|-
|}
ศาสนากรีก-โรมัน
{| width=100% class="wikitable"
!พระรูป
!พระนาม
|-
| align = "center"| ||align="center"|อาร์เตมิส
|-
| align = "center"| ||align="center"|ไดแอนา
|-
| align = "center"| ||align="center"|เซลีนี
|-
| align = "center"| ||align="center"|ลูนา
|-
|}

ศาสนาอียิปต์โบราณ
{| width=100% class="wikitable"
!พระรูป
!พระนาม
|-
| align = "center"| ||align="center"|เทพราห์
|-
| align = "center"| ||align="center"|เทพโกนห์ธู
|-
| align = "center"| ||align="center"|เทพธอร์
|-
|}

อ้างอิง
วัดซินเซซีหฺย่า
วัดซินเซซีหฺย่า ( , ทับศัพท์เป็น Sin Sze Si Ya Temple หรือ Sze Yah Temple) เป็นวัดจีนตั้งอยู่ที่เลขที่ 14A ถนนเลบูห์ปูดู (Lebuh Pudu) ใกล้กับตลาดกลางในกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย สร้างขึ้นโดยกัปปิตัน หยืบ อา โหล่ย เพื่อบูชาเทพเจ้าสององค์ที่คอยดูแลและชี้ทางสว่างให้แก่เขาในระหว่างสงครามกลางเมืองเซลังโงร์ วัดนี้เป็นวัดเต๋าที่เก่าแก่ที่สุดในกัวลาลัมเปอร์
ประวัติศาสตร์
ข้อมูลจากป้ายข้อมูลหน้าวัดระบุว่าวัดนี้สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1864 โดย กัปปิตัน หยิบ อา โหล่ย เพื่อบูาเทพเจ้าผู้พิทักษ์สองอค์ คือ ซิน เซ หย่า (Sin Sze Ya) และ ซี เซ หย่า (Si Sze Ya) เทพเจ้าทั้งสององค์ได้ชี้ทางให้แก่หยิบจนเขาสามารถเอาชนะศัตรูและปกป้องเมืองกัวลาลัมเปอร์ไว้ได้ขณะเกิดสงครรมกลางเมืองเซลังโงร์ในปี ค.ศ. 1870–1873 เทพเจ้าทั้งสององค์นั้นจริง ๆ แล้วมีที่มาจากบุคคลที่มีตัวตนอยู่จริงสองคน คือ Sheng Meng Li (กัปปิตัน แห่ง สุไหงอูโยง) และ Chung Lai (ร้อยโทผู้ซื่อสัตย์ของหยิบ) สิ่งปลูกสร้างและถาวรวัตถุในวัดสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1883

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
วัดเทียนโห่ว
วัดเทียนโห่ว ( /樂聖嶺天后宮, ทับศัพท์เป็น Thean Hou Temple) หรือ วัดทินเห่า เป็นวัดศาสนาพื้นบ้านจีนบูชาม่าโจ้ว ตั้งอยู่ในกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย วัดมีเนื้อที่ บนเขารอบซันไฮต์ (Robson Heights) ในโลโรงเบลลามี (Lorong Bellamy) เหนือถนนซาเย็ด ปูตรา วัดสร้างแล้วเสร็จในปี 1987 และเปิดอย่างเป็นทางการในปี 1989 วัดนี้สร้างขึ้นโดยชุมชนชาวไหหลำที่อาศัยในมาเลเซียบนพื้นที่ของสมาคมไหหลำเซลาโงร์และเขตสหพันธรัฐ (Selangor and Federal Territory Hainan Association; มาเลย์: Hainan Selangor and Wilayah Persekutuan; จีน: /雪隆海南會館) ปัจจุบันเป็นหนึ่งในวัดที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
โถงของวัดประกอบด้วยแท่นบูชาสามแท่นตามเทพเจ้าทั้งสามองค์ โดยทางขวาเป็นของพระโพธิสัตว์กวนอิม, ตรงกลางเป็นของม่าโจ้ว และทางซ้ายเป็นของจุ้ยบ้วยเนี้ย นอกจากนี้ตรงกลางของโถงยังมีจุดบริการเสี่ยงเซียมซี ถึงแม้วัดนี้เป็นวัดม่าโจ้ว แต่ในปัจจุบันผู้คนนิยมบูชาพระโพธิสัตว์กวนอิมในวัดนี้เช่นกัน

ประวัติศาสตร์

วัดเริ่มก่อสร้างในปี 1981 แล้วเสร็จในปี 1987 ด้วยมูลค่าก่อสร้าง 17 ล้านริงกิต เปิดสู่สาธารณชนอย่างเป็นทางการในวันที่ 3 กันยายน 1989 โดยในวันที่ 16 พฤศจิกายน 1985 ได้อัญเชิญม่าโจ้วประดิษฐานในวัด, ในวันที่ 19 ตุลาคม 1986 ได้อัญเชิญพระโพธิสัตว์กวนอิมประดิษฐานในวัด และในวันที่ 16 พฤศจิกายน 1986 ได้อัญเชิญจุ้ยบ้วยเนี้ยประดิษฐานในวัด

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ศิลปะอิสลาม มาเลเซีย
พิพิธภัณฑ์ศิลปะอิสลาม มาเลเซีย ( ; Islamic Arts Museum Malaysia) เป็นพิพิธภัณฑ์ในกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย เปิดเป็นทางการในวันที่ 12 สิงหาคม 1998 เป็นพิพิธภัณฑ์ด้านศิลปะอิสลามที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พิพิธภัณฑ์มีของสะสมจำนวนเจ็ดพันชิ้นจากโลกอิสลาม.
พิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยพื้นที่จัดแสดงสิบสองห้อง สองชั้น ชั้นหนึ่งของพิพิธภัณฑ์เป็นส่วนสถาปัตยกรรมอิสลาม, อัลกุรอาน และงานเขียนมือ, ห้องจัดแสดงศิลปะจากอินเดีย จีน และคาบสมุทรมาเลย์ ชั้นสองจัดแสดงอาวุธยุทโธปกรณ์, ผ้า, เครื่องประดับ และเหรียญ และห้องจัดแสดงของสะสมแบ่งตามวัสดุ ได้แก่ เหล็ก ไม้ และเซรามิกส์ หนึ่งในของสะสมขึ้นขื่อของพิพิธภัณฑ์คือเครื่องแก้วอิสลาม นอกจากพื้นที่จัดแสดงแล้ว พิพิธภัณฑ์ยังมีส่วนอำนวยความสะดวกสำหรับการศึกษา ค้นคว้า และการอนุรักษ์ชั้นสูง หนึ่งในส่วนจัดแสดงถาวรที่มีชื่อเสียงที่สุดของพิพิธภัณฑ์คือห้องออตโตมันแบบศตวรรษที่สิบเก้า

อ้างอิง

อ่านเพิ่มเติม
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น
* Official Site
* Tourism Malaysia - Islamic Arts Museum
* Islamic Arts Museum (Muzium Kesenian Islam)
วัดจันทน์ธาตุทาราม
วัดจันทน์ธาตุทาราม หรือที่รู้จักกันในชื่อ วัดเจดีย์ปะการัง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท้องเนียน อำเภอขนอม จังหวัดนครศรีธรรมราช

วัดจันทน์ธาตุทารามตั้งวัดเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523

ภายในวัดมีเจดีย์ปะการัง เชื่อกันว่ามีอายุมากกว่า 1000 ปี ประวัติการก่อสร้างไม่ปรากฏหลักฐานที่เป็นลายลักษณ์อักษร โบราณสถานที่พบเป็นสถูปเจดีย์ตั้งอยู่บนยอดเขาธาตุซึ่งเป็นภูเขาดินขนาดเล็กวางตัวอยู่ในแนวทิศเหนือ-ใต้สูงจากระดับน้ำทะเลปานกลางประมาณ 85 เมตร อยู่ห่างจากชายฝั่งทะเลอ่าวไทยทางทิศตะวันออกประมาณ 3 กิโลเมตรมีคลองบ้านเนียนไหลผ่านทางทิศใต้
เจดีย์เป็นลักษณะทรงกลมแบบลังกา ประกอบด้วยฐานเขียงสี่เหลี่ยมจัตุรัสรองรับฐานบัวลูกแก้วอกไก่กลมและองค์ระฆังทรงกลมชั้นบัลลังก์และส่วนยอดหักหายไป องค์ระฆังทางด้านทิศใต้ถูกขุดเจาะเสียหาย โครงสร้างทางทิศเหนือแตกร้าว โครงสร้างเจดีย์ก่อด้วยอิฐเป็นแกนข้างในแล้วใช้หินปะการังที่ตัดแต่งเป็นรูปสี่เหลี่ยมก่อประกบด้านนอกไม่มีวัสถุสอประสาน นอกจากนี้ยังพบพระพุทธรูปหินทรายสีแดงชำรุด 2 องค์ เป็นพระพุทธรูปประทับนั่งปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้างประมาณ 40 และ 50 เซนติเมตร จากลักษณะทางสถาปัตยกรรมซึ่งมีรูปแบบเดียวกับพระบรมธาตุเจดีย์วัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร นครศรีธรรมราช แต่คงสร้างในราวสมัยอยุธยาโดยวิเคราะห์จากพระพุทธรูปหินทรายแดงซึ่งเป็นศิลปะอยุธยา

อ้างอิง
วัดพระเกิด (จังหวัดพัทลุง)
วัดพระเกิดหรือชาวบ้านเรียกสั้น ๆ ว่า วัดเกิด สร้างเมื่อ พ.ศ. 1939 สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2406 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539 มีเรื่องเล่าว่า ตาสามโมกับยายเพชรสองผัวเมีย ได้มาอาศัยทำไร่ทำนาอยู่ในบริเวณนี้ วันหนึ่งได้ถากถางป่าแล้วทำการเผาไม้ แต่เผาเท่าใดก็ไม่ไหม้ ตายายทั้งสองเกิดความสงสัยจึงขุดลงไปใต้พื้นดินพบพระพุทธรูปทองคำ และเข้าใจว่าเป็นพระพุทธรูปที่เกิดขึ้นมาเอง เมื่อสร้างวัดจึงตั้งชื่อว่า "วัดพระเกิด" อีกตำนานเกี่ยวกับข้องตำนานพระนางเลือดขาว พระนางได้โดยสารเรือสำเภาผ่านเข้ามาทางคลองฝาละมี เรือได้อับปางลงใกล้ ๆ กับสวนจีน พระนางเลือดขาวขึ้นบกเดินทางต่อไปจนได้คลอดบุตรเป็นหญิงให้ชื่อว
ลงใกล้ ๆ กับสวนจีน พระนางเลือดขาวขึ้นบกเดินทางต่อไปจนได้คลอดบุตรเป็นหญิงให้ชื่อว่า "นางพิมพ์" พร้อมกับได้สร้างวัดพระเกิดซึ่งหมายถึงที่เกิดหรือที่คลอดบุตร
วัดพระเกิดเป็นวัดร้างมานาน จน พ.ศ. 2446 ได้มีพระสงฆ์ไม่ปรากฏนามบูรณะวัดขึ้นอีก พ.ศ. 2467 มีพระแดงเป็นผู้ดูแลวัด พ.ศ. 2478 มีพระแดง โชติโต มาจำพรรษาช่วยบูรณะวัด จนกระทั่ง พ.ศ. 2484 พระท่อน ปภงสโร มาเป็นผู้ดูแลวัด

ภายในวัดมีศาลาการเปรียญพระพุทธรูปจำหลักไม้จันทน์ กลองหรือตะโพนและสระน้ำ

อ้างอิง
วัดหลวงราชสัณฐาน
วัดหลวงราชสัณฐาน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียง อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา

วัดหลวงราชสัณฐานเป็นวัดร้างมาก่อน ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2025 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2030 ต่อมาเจ้าหลวงวงศ์ผู้ครองเมืองพะเยาได้บูรณปฏิสังขรณ์จนแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2387 ชาวบ้านจึงเรียกว่า วัดหลวง ต่อมาชื่อว่า "วัดหลวงราชสัณฐาน" ได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถาน เมื่อ พ.ศ. 2478
วิหารศิลปะล้านนา ซึ่งมีภาพจิตรกรรมฝาผนังอยู่ภายใน เป็นภาพจิตรกรรมสีฝุ่นผสมกาว ยางไม้เขียนบนกระดาษสา ผ้าแปะติดอยู่บนผนังไม้ รูปที่เขียนเล่าเรื่องทศชาติชาดกและพุทธประวัติ เมื่อ พ.ศ. 2527 กิดพายุฝนทำให้วิหารพังทลายลงมาทั้งหมดรวมทั้งภาพจิตรกรรมบนแผ่นไม้ด้วย ต่อมามีการสร้างวิหารหลังใหม่ โดยสร้างวิหารบนฐานเดิมและคงรูปแบบสถาปัตยกรรมแบบเดิมไว้ แต่ได้มีการปรับเปลี่ยนรูปแบบบ้างในบางส่วน และได้นำภาพจิตรกรรมของเดิมที่ยังเหลืออยู่มาไว้ในวิหารหลังใหม่
เจดีย์ทรงกลมหลังวิหาร และฐานก่ออิฐมีเจดีย์ทรงกลมสลักจากหินทรายขนาดเล็กตั้งตะแคงอยู่ มีการค้นพบสถูปเจดีย์หินทราย 1 องค์ มีลักษณะรูปทรงคล้ายเจดีย์แบบสุโขทัย อยู่ในพุทธศตวรรษที่ 20–21 ตั้งอยู่ด้านหลังวิหาร รูปแบบนี้มีที่พะเยาเท่านั้น

อ้างอิง
วัดโพธาราม (อำเภอเสนางคนิคม)
วัดโพธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเสนางคนิคม อำเภอเสนางคนิคม จังหวัดอำนาจเจริญ

วัดโพธาราม หรือ วัดบ้านตำแย เดิมชื่อ วัดศรีโพธิ์ไชย ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2364 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2514 ขึ้นทะเบียนโบราณสถานเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน 2548 เล่ม 122 ตอนพิเศษ 126ง สิ่งสำคัญได้แก่ ศาลาการเปรียญ หรือหอแจก
หอแจกเป็นอาคารรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีขนาดกว้าง 12.68 เมตร ยาว 15.40 เมตร สูงประมาณ 8.90 เมตร พื้นยกต่างระดับสูงประมาณ 0.90 เมตร มีมุขยื่นคลุมบันไดด้านหน้า (ทิศใต้) ซึ่งเป็นทางขึ้น  มีบันไดสร้างต่อเติมขึ้นอีก ทางด้านทิศตะวันตก และทิศตะวันออก โครงสร้างส่วนใหญ่เป็นไม้เนื้อแข็ง เช่น เสาไม้ตะเคียนทองถากให้กลมเรียว คาน ตง พื้น และฝาเป็นไม้เนื้อแข็ง หลังคาปีกนกคลุมทั้ง 4 ด้าน ส่วนบนเป็นทรงมะนิลา วัสดุมุงหลังคาเป็นสังกะสี หน้าบันเป็นปิดด้วยไม้กระดานเรียงตามแนวนอน ผนังด้านข้าง (ทิศตะวันออกและทิศตะวันตก) ช่วงยกพื้นต่างระดับมีฝากั้นเว้นช่องหน้าต่างขนาดเล็ก ๆ (ป่องเอี่ยม) ข้างละช่อง ส่วนผนังด้านหลัง (ทิศเหนือ) มีฝาไม้กั้นตลอดแนว เว้นช่องหน้าต่าง (ป่องเอี่
ละช่อง ส่วนผนังด้านหลัง (ทิศเหนือ) มีฝาไม้กั้นตลอดแนว เว้นช่องหน้าต่าง (ป่องเอี่ยม) 5 ช่อง ฝากั้นมีลักษณะเด่นคือเป็นฝาสายบัวประกอบร่องตีนช้าง คือ เชิงล่างของฝาไม้เป็นลูกฟักแนวนอน ถัดจากลูกฟักขึ้นไปเป็นฝาไม้ลูกตั้ง นอกจากนี้ไม้ปั้นลมหรือตัวลำยองแกะสลักเป็นหนามเตย หรือลายวันแล่น (ใบระกา) มีขนาดอ้วนเตี้ยหรือสั้น
ค่านิยมเก่าทั้งเก้าที่เน่าเฟะ
ค่านิยมเก่าทั้งเก้าที่เน่าเฟะ ( ) เป็นคำวิพากษ์วิจารณ์ของจีนสำหรับปัญญาชนที่ถูกนำมาใช้ในประเด็นหลักสองประการ
คำศัพท์นี้มีต้นกำเนิดในสมัยราชวงศ์หยวนซึ่งมองโกลผู้พิชิตจีนได้ระบุถึง "วรรณะ" ของจีนถึง 10 วรรณะ ได้แก่ ขุนนาง เจ้าหน้าที่ พระภิกษุสงฆ์ นักพรตลัทธิเต๋า แพทย์ กรรมกร นักล่า คณิกา (ลำดับที่เก้า) นักปราชญ์ลัทธิขงจื๊อ และลำดับสุดท้ายคือขอทาน มีเพียงขอทานเท่านั้นที่มีฐานะที่ต่ำต้อยกว่าปัญญาชน ราชวงศ์หยวนเชื่อว่านักปราชญ์ลัทธิขงจื๊อไม่ได้นำผลิตภาพมาสู่สังคมและแม้แต่ยังขัดขวางการพัฒนาทางเศรษฐกิจ ดังนั้นจึงถูกจัดเป็นชนชั้นวรรณะทางสังคมที่เก้าในช่วงสมัยนั้น ในปี ค.ศ. 1960 และ ค.ศ. 1970 คำว่า "ค่านิยมเก่าทั้งเก้าที่เน่าเฟะ" มักจะถูกนำใช้เป็นคำพ้องซึ่งหมายถึงปัญญาชน และแสดงให้เห็นถึงเป็นที่รังเกียจของสังคมในสมัยนั้น ปัญญาชนไม่เป็นที่ไว้วางใจในช่วงการปฏิ
ห้เห็นถึงเป็นที่รังเกียจของสังคมในสมัยนั้น ปัญญาชนไม่เป็นที่ไว้วางใจในช่วงการปฏิวัติและคอยแต่จะผลักดันให้เปลี่ยนแปลงตนเอง
ในช่วงการปฏิวัติทางวัฒนธรรม "กลุ่มบัญชีดำทั้งเก้า" อันได้แก่ เจ้าของที่ดิน ชาวนาผู้ร่ำรวย ผู้ต่อต้านการปฏิวัติ ผู้มีอิทธิพลอันเลวทราม พวกฝ่ายขวา ผู้ทรยศ สายลับ นายทุน และปัญญาชน (ลำดับที่เก้า) ในขณะที่มักจะมีการกล่าวอ้างว่าเหมา เจ๋อตงเป็นผู้คิดคำนี้ขึ้น ในปี ค.ศ. 1977 เติ้ง เสี่ยวผิงได้โต้แย้งว่าเป็นเพราะแก๊งออฟโฟร์ต่างหากที่เป็นผู้คิดคำนี้ขึ้น และเหมาเองก็เห็นว่าปัญญาชนยังคงมีคุณค่าในสังคม

ดูเพิ่มเติม

* กลุ่มบัญชีดำทั้งห้า

อ้างอิง
คลองบางขุนเทียน
คลองบางขุนเทียน เป็นคลองในพื้นที่เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร ที่เชื่อมต่อคลองสนามชัยกับคลองบางมด มีความกว้างคลองราว 8–15 เมตร มีความยาว 3,650 เมตร บริเวณคลองมีสวนลิ้นจี่โบราณอายุกว่า 100 ปี ซึ่งได้รับการคัดเลือกจากกระทรวงวัฒนธรรมให้เป็นรุกข มรดกของแผ่นดิน ริมคลองบางขุนเทียนเป็นที่ตั้งของวัดตั้งแต่สมัยอยุธยา 3 แห่ง คือ วัดบางขุนเทียนนอก วัดบางขุนเทียนใน และวัดบางขุนเทียนกลาง
ประวัติ
ชุมชนริมคลองบางขุนเทียนได้มีการตั้งถิ่นฐานมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาก่อน พ.ศ. 2065 จะมีความสัมพันธ์กับเส้นทางคลองด่านซึ่งเป็นระบบคลองที่เชื่อมแม่น้ำเจ้าพระยากับแม่น้ำท่าจีน หลักฐานที่เก่าที่สุดปรากฏอยู่ในกำสรวลสมุทร ปรากฏชื่อ นางนอง ชุมชนย่านนางนองได้รับการพัฒนาต่อเนื่องตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ธนบุรี และรัตนโกสินทร์ โดยในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวมีการซ่อมคลองด่านและขุดคลองบางขุนเทียนเมื่อ พ.ศ. 2374 เพื่อให้เดินเรือสะดวกยิ่งขึ้นในการค้าขายกับต่างประเทศ พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้พระยาโชฎึกราชเศรษฐี (ทองจีน) เป็นผู้ดำเนินการขุด โดยขุดตั้งแต่ด่านวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ริมคลองบางกอกใหญ่ไปถึงวัดกก วัดเลา ค
การขุด โดยขุดตั้งแต่ด่านวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ริมคลองบางกอกใหญ่ไปถึงวัดกก วัดเลา ความยาว 178.18 เส้น กว้าง 14 วา ลึก 6 ศอก
มีการบันทึกของชาวต่างประเทศ (พ.ศ. 2384–2365) ว่า "เมื่อเรามาถึงคุ้งที่สองในแม่น้ำนั้น สองฝั่งแม่น้ำก็มีแต่สวนหมากเต็มไปหมด คุ้งที่สามก็เต็มไปด้วยสวนผลไม้นับไม่ถ้วน มีกลิ่นหอมหวานของดอกไม้กลบไปหมด ขณะที่เราผ่านมาตามลำน้ำนับเป็นไมล์" แสดงให้เห็นว่าชุมชนคลองบางขุนเทียนจะต้องทำสวนหมากและสวนผลไม้จำนวนมาก
หลังสร้างเขื่อนภูมิพลเมื่อ พ.ศ. 2507 ทำให้คุ้งลิ้นจี่บริเวณคลองบางขุนเทียนซึ่งจากเดิมชาวสวนไม่เคยใช้ปุ๋ยหรือฉีดยาก็ต้องหันมาใส่ปุ๋ยเคมี ฉีดยาฆ่าแมลง ส่งผลให้กุ้งปลาตายเป็นจำนวนมาก จากพื้นที่สวนจึงเริ่มกลายเป็นโรงสีและโรงเลื่อยโดยเฉพาะช่วงปากคลองดาวคะนอง นอกจากนั้นยังเกิดการอพยพของแรงงานต่างพื้นที่เข้ามาจำนวนมาก ทำให้การใช้ที่ดินเป็นที่พักอาศัยและการค้ามากขึ้น และหลังจากตัดถนนสายสำคัญอย่าง ถนนพระรามที่ 2 และถนนจอมทอง ยิ่งทำให้บทบาททางสัญจรทางน้ำลดลง

อ้างอิง
ปันจักสีลัต
ปันจักสีลัต ( ) เป็นคำที่มีความหมายกว้าง ใช้เรียกศิลปะการต่อสู้ของอินโดนีเซียจำพวกหนึ่ง และประเทศเพื่อนบ้านของอินโดนีเซียมักใช้คำนี้เรียกการแข่งขันสีลัตแบบมืออาชีพ ปันจักสีลัตนี้เป็นการต่อสู้แบบเต็มตัวรูปแบบหนึ่งซึ่งประกอบด้วยการฟาดฟัน (strike) การยื้อยุด (grappling) และการจับโยน (throwing) นอกเหนือไปจากการใช้อาวุธ โดยที่ทุกส่วนของร่างกายนั้นจะได้รับการใช้งานและอาจถูกโจมตีได้ ปันจักสีลัตไม่เพียงฝึกฝนเพื่อการป้องกันตัวในทางกายภาพ แต่ยังเพื่อความมุ่งหมายในทางจิตวิทยาด้วย
เปอร์ซีลัต (PERSILAT) หรือสหพันธ์ปันจักสีลัตระหว่างประเทศ (International Pencak Silat Federation: IPSF) เป็นองค์การระหว่างประเทศซึ่งควบคุมปันจักสีลัต และเป็นองค์การหนึ่งเดียวในด้านปันจักสีลัตที่สภาโอลิมปิกแห่งเอเชียรับรอง เปอร์ซีลัตก่อตั้งขึ้นที่จาการ์ตาเมื่อวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 1980 และประกอบด้วยองค์การต่าง ๆ ในระดับชาติของบรูไน มาเลเซีย สิงคโปร์ และอินโดนีเซีย

ปันจักสีลัตได้รับการบรรจุเข้าไว้ในซีเกมส์และการแข่งขันรายการอื่น ๆ ในระดับภูมิภาค โดยเปิดตัวในซีเกมส์ 1987 และเอเชียนเกมส์ 2018 ซึ่งจัดขึ้นในอินโดนีเซียทั้งคู่
ยูเนสโกรับรองให้ปันจักสีลัตเป็นผลงานชิ้นเอกในมรดกมุขปาฐะและจับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติจากอินโดนีเซียเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 2019

อ้างอิง
วัดเขาตลาด
วัดเขาตลาด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าตะเกียบ อำเภอท่าตะเกียบ จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่

วัดเขาตลาดตั้งวัดเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2538 โดยมีนายเลียง นาถาดทอง เป็นผู้ขออนุญาตสร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 มีเจ้าอาวาสรูปแรก คือ พระสมาน จนฺทโร และมีพระปลัดสว่าง สุจิตฺโต (ยังรัมย์) เป็นเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 17.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญกว้าง 14 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ 2 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 3 หลัง นอกจากนั้นด้านการศึกษาทางวัดยังได้เปิดเป็นโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดมาตั้งแต่ พ.ศ. 2542

อ้างอิง
วัดเขาถ้ำม้าร้อง
วัดเขาถ้ำม้าร้อง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพงศ์ประศาสน์ อำเภอบางสะพาน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
วัดเขาถ้ำม้าร้องเป็นที่พักสงฆ์มาแต่นานตั้งแต่พระสงฆ์ชาวศรีลังกาและชาวอินเดียได้เดินทางเข้ามาเผยแผ่พุทธศาสนาในประเทศไทยและประเทศพม่า ใช้เป็นที่พักพิง ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ได้ออกปราบพวกโจรตามหัวเมืองต่าง ๆ ระหว่าง พ.ศ. 2385– 2387 เจ้าพระยาบดินทร์เดชาได้นำทัพมาพักที่หนองหัดไทย ปรากฏว่าม้าของท่านเจ้าพระยาบดินทร์เดชาได้หายไปแต่หาไม่พบ ได้ยินแต่เสียงม้าร้อง จึงเรียกภูเขานี้ว่า เขาถ้ำม้าร้อง วัดเขาถ้ำม้าร้องตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2482 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2501
ภายในวัดมีถ้ำอยู่หลายคูหา แต่ละห้องมีความงดงามด้วยหินงอกหินย้อย โดยเฉพาะมีหินที่มีรูปร่างลักษณะคล้ายหัวม้า มีบ่อน้ำทิพย์ซึ่งเป็นแหล่งน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกนำไปใช้ในงานพิธีสำคัญต่าง ๆ ในถ้ำมีพระพุทธรูปปางสมาธิเรียงรายตลอดแนวและพระพุทธรูปปางไสยาสน์

อ้างอิง
มาตางิ
มาตางิ ( ) หมายถึง กลุ่มนักล่าสัตว์แถบภูมิภาคโทโฮกุ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศญี่ปุ่น พบได้ที่เมืองอานิ จังหวัดอากิตะ กระจายไปตามเขตป่าเทือกเขาชิรากามิซึ่งเป็นรอยต่อระหว่างจังหวัดอากิตะกับจังหวัดอาโอโมริ และพบได้บริเวณเมืองใกล้เคียง ชนกลุ่มนี้ล่ากวางและหมีมาตั้งแต่ยุคกลางเป็นต้นมา มีวัฒนธรรมใกล้เคียงกับชาวไอนุ ซึ่งเป็นชนพื้นเมืองซึ่งอาศัยอยู่ทางตอนเหนือของประเทศ โดยเฉพาะวัฒนธรรมการบูชาหมีที่มีความใกล้เคียงกับชาวไอนุมากที่สุด ครั้นหลังคริสต์ศตวรรษที่ 19 เป็นต้นมา มีการผลิตปืนไรเฟิลในประเทศเพิ่มขึ้น ความจำเป็นในการล่าหมีก็ลดลง วัฒนธรรมมาตางิก็หดหายลงไปตามลำดับ ขณะที่ภาษาย่อยมาตางิ ซึ่งเป็นภาษาเฉพาะกลุ่ม ได้กลายเป็นภาษาสูญแล้ว
โดยชื่อ มาตางิ เป็นคำไอนุ มาจากคำว่า มาตันกี (matangi) หรือ มาตันกีโตโน (matangitono) แปลว่า บุรุษแห่งเหมันตฤดู หรือ นายพราน จากการศึกษาของอี (Lee) และฮาเซงาวะ (Hasegawa) ระบุว่า มาตางิ เป็นผู้สืบสันดานจากนายพรานและชาวประมงไอนุซึ่งอพยพลงมาจากเกาะฮกไกโดลงสู่เกาะฮนชู เพื่อล่าสัตว์ให้กับกลุ่มชนที่ใช้ภาษาญี่ปุ่นในท้องถิ่น พึงสังเกตจากการที่มาตางิใช้คำยืมจากภาษาไอนุสำหรับใช้เรียกชื่อสัตว์และภูมินามจำนวนมาก
การล่าสัตว์ของมาตางิถือเป็นวิถีชีวิตมิใช่ล่าสัตว์เป็นเกมกีฬา พวกเขาเชื่อว่าสัตว์ป่าคือของขวัญที่เทพเจ้าแห่งขุนเขาประทานลงมา มาตางิมีกรรมวิธีจัดการเนื้อสัตว์และการแล่ โดยหลังการฆ่า มาตางิจะมีบทสวดเฉพาะ สัตว์ป่าเหล่านี้จะได้รับการบูชา ไม่มีชิ้นส่วนใดถูกทิ้ง และดวงวิญญาณจะได้รับการปลอบประโลมเพื่อกลับไปสู่ขุนเขาอีกครั้ง
มาตางิอาศัยอยู่ในหมู่บ้านขนาดเล็กแถบชายป่าชายเขาในภูมิภาคโทโฮกุ ที่อำเภอนิชิตสึงารุและนากัตสึงารุ จังหวัดอาโอโมริ อำเภอคิตาอากิตะและเซ็มโบกุ จังหวัดอากิตะ อำเภอวางะ จังหวัดอิวาเตะ อำเภอนิชิโอคิตามะและสึรูโอกะ จังหวัดยามางาตะ อำเภอมูรากามิและนากาอูโอนูมะ จังหวัดนีงาตะ พวกเขาประกอบอาชีพเกษตรกรรมในช่วงฤดูเพาะปลูกและฤดูเก็บเกี่ยว หากเป็นฤดูหนาวและต้นฤดูใบไม้ผลิ พวกเขาจะรวมตัวกันไปล่าสัตว์สัปดาห์ละครั้ง ปัจจุบันมาตางิบางคนขัดแย้งกับนักอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม เพราะข้อกังวลด้านการตัดไม้ทำลายป่าและการลดจำนวนลงของสัตว์บางชนิด มาตางิไม่สามารถล่าเลียงผาญี่ปุ่น เพราะเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ส่วนการล่าหมียังคงดำเนินต่อไป หากแต่ต้องได้รับใบอนุญาตแบบพิเศษ

อ้างอิง
กระทรวงที่ดิน โครงสร้างพื้นฐาน การขนส่ง และการท่องเที่ยว
กระทรวงที่ดิน โครงสร้างพื้นฐาน การขนส่ง และการท่องเที่ยว ( , อักษรย่อ MLIT) เป็นกระทรวงของรัฐบาลญี่ปุ่น มีอำนาจหน้าที่ในการวางแผนที่ดินแห่งชาติ, เมือง, อาคาร, บ้านเรือน, แม่น้ำ, ท่าเรือ, การทำนุบำรุงรัฐบาล, การสำรวจที่ดินแห่งชาติ, การคมนาคม, นโยบายการท่องเที่ยว, การให้บริการอุตุนิยมวิทยา, การวางมาตรการรับมือภัยพิบัติ และความมั่นคงทางทะเล
กระทรวงที่ดินฯ ก่อตั้งขึ้นตามแผนปฏิรูปการบริหารราชการแผ่นดินใน ค.ศ. 2001 ซึ่งเป็นการรวมกระทรวงคมนาคม, กระทรวงการก่อสร้าง, สำนักงานพัฒนาฮกไกโด และสำนักงานที่ดินแห่งชาติ มีอำนาจหนึ่งในสามของกฎหมายและคำสั่งทั้งมวลในประเทศญี่ปุ่น และเป็นกระทรวงที่ใหญ่ที่สุดในแง่ของข้าราชการ อีกทั้งยังเป็นองค์การฝ่ายบริหารของรัฐบาลญี่ปุ่นที่ใหญ่เป็นลำดับสองรองจากกระทรวงป้องกันประเทศ กระทรวงฯ กำกับดูแลองค์กรภายนอก 4 องค์กรรวมถึงหน่วยยามฝั่งญี่ปุ่น และสำนักงานการท่องเที่ยวญี่ปุ่น

ส่วนราชการ
กระทรวงที่ดินฯ มีการแบ่งส่วนราชการดังนี้
* สำนักงานเลขาธิการรัฐมนตรี (大臣官房)
* กรมนโยบายทั่วไป (総合政策局)
* กรมนโยบายแห่งชาติและส่วนภูมิภาค (国土政策局)
* กรมเศรษฐกิจอสังหาริมทรัพย์และการก่อสร้าง (不動産・建設経済局)
* กรมการบริหารจังหวัดและนคร (都市局)
* กรมบริหารจัดการน้ำและความปลอดภัยชาติ (水管理・国土保全局)
* กรมทางหลวง (道路局)
* กรมการเคหะ (道路局)
* กรมรถไฟ (鉄道局)
* กรมการขนส่งทางถนน (自動車交通局)
* กรมกิจการทางทะเล (海事局)
* กรมเจ้าท่า (港湾局)
* กรมการบินพลเรือน (航空局)
* กรมฮกไกโด (北海道局)
* อธิบดีการวางนโยบาย (政策統括官)
* อธิบดีกิจการระหว่างประเทศ (国際統括官)

หน่วยงานภายนอก
* คณะกรรมาการการขนส่งญี่ปุ่น
* สำนักงานการท่องเที่ยวญี่ปุ่น
* สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น
* หน่วยยามฝั่งญี่ปุ่น
* สถาบันแห่งชาติเพื่อการฝึกทางทะเล
วัดสะแก (จังหวัดนครราชสีมา)
วัดสะแก ตั้งอยู่ที่ถนนสุรนารี ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา ด้านนอกคูเมืองเก่าทางทิศตะวันตก ปัจจุบันเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ

ประวัติ
พ.ศ. 2230 วัดสะแก สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ไม่ปรากฎนามผู้สร้างที่ชัดเจน คาดการณ์ว่าน่าจะเป็นพ่อค้า ประชาชนภายในระแวกนั้นร่วมกันสร้างขึ้น

พ.ศ. 2505 จัดตั้งเป็นสำนักศาสนศึกษาพระปริยัติธรรม ทั้งแผนกธรรมและแผนกบาลี

พ.ศ. 2524 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2524

พ.ศ. 2529 ได้รับการสถาปนาเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ เมื่อวันที่ 1 ส.ค. พ.ศ. 2529
พระอุโบสถ
อุโบสถวัดสะแก ถูกสร้างอย่างวิจิตรบรรจงและอลังการ โดยอุโบสถกว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก จตุรมุขมียอดปราสาท 7 ชั้น มีกำแพงแก้วโดยรอบ ด้านหน้าพระอุโบสถ มีศาลาราย 2 หลัง ด้านทิศหนือ เเละด้านทิศตะวันตก มีวิหารคต

ระเบียงคดที่แสดงภาพศิลปะปั้นปูนนูนต่ำ ขนาด 4×6 เมตร ซึ่งประกอบด้วยภาพสถานที่สำคัญของทางศาสนา 6 ภาพ ภาพเล่าเรื่องพระสุธนและสัตว์ป่าหิมพานต์ 2 ภาพ และภาะเหตุการณ์สำคัญขององค์สัมมาสัมพทธเจ้าอีก 8 ภาพ

อ้างอิง
วัดบางแม่หม้าย
วัดบางแม่หม้าย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางใหญ่ อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 24 ไร่ 2 งาน
วัดบางแม่หม้ายตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 สมัยอยุธยาก่อนเสียกรุงศรีอยุธยา เดิมทีชาวบ้านเรียก วัดโบสถ์ เนื่องจากในย่านนี้มีเพียงวัดเดียวที่มีอุโบสถ ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อตามตำบลว่า วัดบางแม่ม่าย ต่อมาประมาณ พ.ศ. 2479 จึงเปลี่ยนการสะกดมาเป็น "วัดบางแม่หม้าย" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2492 อุโบสถหลังปัจจุบันเป็นหลังที่ 3 โดยหลังที่ 1 ตั้งอยู่ที่สนามโรงเรียนบางแม่หม้าย (ประถม) พบซากอิฐ กระเบื้องเก่า ส่วนหลังที่ 2 ตั้งอยู่บนโคกหน้าป้ายชื่อโรงเรียนบางแม่หม้าย พบเศษอิฐและพระพุทธรูปแบบต่าง ๆ มากมาย ตามสันนิษฐานว่าน่าจะเป็นยุคต้นรัตนโกสินทร์ เนื่องพบพระพุทธรูปสมัยรัตนโกสินทร์จำนวนมากและพระประธานประจำโบสถ์ เป็นหินทรายแกะสลัก ประกอบ 5 ชิ้น เข้าด้
ตนโกสินทร์จำนวนมากและพระประธานประจำโบสถ์ เป็นหินทรายแกะสลัก ประกอบ 5 ชิ้น เข้าด้วยกัน หน้าตักกว้าง 49 นิัว เฉพาะพระพุทธรูป พระประธานมีลักษณะศิลปะอยุธยาตอนปลาย
พระประธานนามว่า พระพุทธศิลามุนี หรือ หลวงพ่อดำ ปัจจุบันประดิษฐาน ณ วิหารตรีมุข (โดยฉาบปูนหุ้มทั้งองค์) และอีกหลายองค์โดยฉาบปูนและทาสีทองอยู่รอบอุโบสถ

รายนามเจ้าอาวาส
*พระอาจารย์แจง 
*พระอาจารย์พลับ 
*พระอาจารย์ครุฑ
*พระอาจารย์ฉิม 
*พระอธิการพูน 
*พระอธิการรอด
*พระครูโศภิตสุตการ (สวัสดิ์ จนฺทโชโต) พ.ศ. 2474–2524 
*พระครูโสภิตสุตการ (บุญโปรด วิจิตรบรรจง) พ.ศ. 2525–

อ้างอิง
วัดหินแหลม
วัดหินแหลม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าขนุน อำเภอทองผาภูมิ จังหวัดกาญจนบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 9 ไร่ 1 งาน 5 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 50 ไร่

จากซากฐานโบราณสถานเดิม ไม่ทราบประวัติการก่อสร้างที่แน่นอน แต่สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาเมื่อครั้งเป็นเส้นทางผ่านในการเดินทัพและพักทัพระหว่างกรุงศรีอยุธยาและกรุงหงสาวดี ส่วนเจดีย์องค์ใหม่ที่ปรากฏในปัจจุบันโดยสร้างขึ้นใหม่ทับซากโบราณสถาน ลักษณะเป็นเจดีย์ทรงระฆังขนาดเล็กปิดด้วยกระเบื้องโมเสกสีน้ำตาลทั้งองค์
วัดหินแหลมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2483 ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง ต่อมาเกิดสงครามโลกครั้งที่สองทำให้หมู่บ้านและวัดร้างลง หลังจากสงครามจบลงชาวบ้านจึงได้อพยพกลับถิ่นฐานเดิมและได้บูรณะปฏิสังขรณ์วัดขึ้นมาใหม่จนถึงปัจจุบัน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2517 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 9 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กศาลาการเปรียญ กว้าง 17 เมตร ยาว 32 เมตร เป็นอาคารทรงไทย กุฏิสงฆ์ จำนวน 3 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 19 เมตร ยาว 20 เมตร เป็นอาคารไม้ ปูชนียวัตถุมี พระประธานประจำอุโบสถ เจดีย์พระบรมสารีริกธาตุ
รายนามเจ้าอาวาส
* พระพุก พ.ศ. 2484–2486
* พระดำ พ.ศ. 2486–2494
* พระขาว พ.ศ. 2494–2503
* พระปร้าย พ.ศ. 2503–2512
* พระกร้าย พ.ศ. 2512–2516
* พระครูผาสุกิจโกวิท พ.ศ. 2516–2548
* พระอธิการสยาม พ.ศ. 2548–2550
* พระครูกาญจนสุทธสีล พ.ศ. 2550–2563
* พระครูสิริวรรณโสภิต รก พ.ศ. 2564–

อ้างอิง
วัดกาญจนบุรีเก่า
วัดกาญจนบุรีเก่า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลาดหญ้า อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี ตั้งอยู่ห่างจากวัดขุนแผนไปทางทิศใต้ ประมาณ 500 เมตร ตั้งอยู่ในบริเวณเมืองกาญจนบุรี (เก่า)
ประวัติ
วัดกาญจนบุรีเก่า หรือ วัดนางพิม หรือ วัดท่าเสา เดิมเป็นวัดร้างที่สร้างในสมัยอยุธยา เล่ากันว่านางพิมเป็นผู้สร้าง ภายในพบซากเจดีย์เก่าทรงกลมฐานต่ำและซากกำแพงพระพุทธรูปศิลาทรายสีแดงขนาดใหญ่ที่วัดร้างแห่งนี้ ก่อนจะได้รับการโยกย้ายไปเป็นพระประธานในอุโบสถสำคัญในหลาย ๆ วัดในเขตอำเภอเมืองกาญจนบุรี ได้แก่ วัดเทวสังฆาราม วัดถาวรวราราม (วัดญวน) และวัดศรีอุปลาราม (วัดหนองบัว) ส่วนพระพุทธรูปสมัยอยุธยาที่อยู่ที่วัดกาญจนบุรีเก่ามีจำนวน 2 องค์ คือ หลวงพ่อประทานโชค ที่ประดิษฐานอยู่ในมณฑปของวัดกับพระพุทธรูปอีกองค์หนึ่งที่ประดิษฐานอยู่ในศาลาการเปรียญ
จากเอกสารของกรมการศาสนาพึ่งปรากฏในทะเบียนการตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2360 ต่อมาพระอาจารย์จวน เจ้าอาวาสรูปแรกได้บูรณะเป็นวัดที่มีพระสงฆ์ ให้ชื่อว่า วัดท่าเสา เพื่อให้สอดคล้องกับชื่อหมู่บ้าน และท่านได้บูรณปฏิสังขรณ์เสนาสนะเพื่อใช้เป็นที่พักสงฆ์และบำเพ็ญกุศลเมื่อ พ.ศ. 2541 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2474
เสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถซึ่งสร้างขึ้นบนฐานพระอุโบสถเดิมภายหลัง พ.ศ. 2472 เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนฐานสูง ด้านหน้ามีบันไดทางขึ้น 2 บันได มีประตูทางเข้าสู่ภายในอุโบสถ 1 ประตู ด้านข้างมีหน้าต่างด้านละ 3 ช่อง ด้านหลังทำลักษณะคล้ายมุขมีประตุทางเข้าด้านข้าง 2 ประตูและบันไดทางเข้าภายในด้านละ 1 บันได หลังคาอุโบสถเป็นเครื่องไม้มุงกระเบื้องลักษณะเสาที่รองรับหลังคาเป็นเสาย่อมุม หัวเสาเป็นบัว รอบอุโบสถเป็นซุ้มใบเสมา 8 ซุ้ม ประดิษฐานใบเสมาหินทรายสีแดงมี่ลวดลายแต่ละใบไม่เหมือนกัน เจดีย์ทรงกลม เป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนทรงกลม ตั้งอยู่ด้านหลังอุโบสถ จากประวัติพบว่าเจดีย์องค์นี้สร้างขึ้นจากเจดีย์เก่าที่หักพังทลายตามร่องรอยเดิม ภายหลัง พ.ศ. 2472
วัดเสม็ดใต้
วัดเสม็ดใต้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเสม็ดใต้ อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา

วัดเสม็ดใต้ตั้งวัดเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2452 ผู้บริจาคที่ดินให้สร้างวัด คือ นางสงวน ยิ้มประยูร ผู้ดำเนินการก่อสร้างวัด คือนายกลั่น ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2471
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถเก่ากว้าง 8 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2468 หอระฆัง หอกลอง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 เป็นอาคาร 3 ชั้น ทาสีเขียวแดงและเหลือง หลังคาประดับช่อฟ้าใบระกา หางหงส์ปูนปั้น ยอดเป็นทรงระฆังคว่ำ วัดมีรอยพระพุทธบาทจำลอง สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2528 โดย นางสาวจำลอง สุขมาก เป็นผู้สร้างถวาย มีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้างประมาณ 0.60 เมตร ยาวประมาณ 1.30 เมตร เป็นโลหะหล่อ ที่บริเวณตรงกลางของรอยพระพุทธบาทมีปุ่มเป็นวงกลมคล้ายธรรมจักรสองชั้น มีนิ้วเท้ารวมทั้งหมดห้านิ้วและแกะเป็นรูปลายก้นหอย
รายนามเจ้าอาวาส
* พระทองดี
* พระเกตุ
* พระแก้ว พ.ศ. 2498–2503
* พระเติม พ.ศ. 2503–2508
* พระพิมพ์ ผาสุโก พ.ศ. 2508–2516
* พระครูบุญช่วย อธิโต พ.ศ. 2517–2526
* พระครูวีรญาณธำรง พ.ศ. 2526–2548
* พระครูนิปุณปัญญาภิรัต พ.ศ. 2548–2566
* พระครูปลัดณัฐวัฒน์ คำสอาด พ.ศ.ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดเสม็ดใต้ และครูสอนพระปริยัติธรรม เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ.2566-ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดหัวสวน (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดหัวสวน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเสม็ดใต้ อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ 12 ไร่ 128 ตารางวา

วัดหัวสวนตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2440 และได้รับอนุญาตให้ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2443 โดยหลวงพ่อเหลือ วัดสาวชะโงก (พระครูนันทธีราจารย์) เป็นผู้เริ่มสร้างอุโบสถ ต่อมาได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2471 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 กำหนดเขต กว้าง 24 เมตร ยาว 32 เมตร
ต่อมาเมื่อถึงเวลาต้องบูรณะซ่อมแซมอุโบสถ พระครูภาวนาจริยกุล ท่านเห็นว่าโบสถ์เก่ามีความทรุดโทรมมาก จึงมีแนวคิดสร้างอุโบสถหลังใหม่ให้มีอายุยืนยาวกว่าการสร้างแบบก่ออิฐถือปูนเดิม ๆ โดยดำเนินการสร้างโบสถ์ทั้งหลังด้วยสแตนเลสซึ่งท่านเป็นผู้ออกแบบและควบคุมดูแลการก่อสร้างเอง เริ่มสร้างเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2552 และเสร็จสิ้นในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2553
อุโบสถสแตนเลสชนิด 304 กว้าง 7.50 เมตร ความยาว 18 เมตร ความสูง 6.50 เมตร สร้างบนฐานคอนกรีตสูงจากพื้นดินด้วยฝีมือและแรงงานของพระลูกวัดพื้นปูด้วยหินแกรนิต ด้านหน้ามีพระสิวลีประดิษฐานอยู่ ส่วนด้านในมีพระพุทธมหาลาภประดิษฐานเป็นประธาน ช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ ทำจาก สแตนเลส ขึ้นรูป และอ็อคอาร์กอน หน้าบันและหน้าต่างเป็นรูปพระพุทธเจ้าและเทวดา มีรั้วสแตนเลสลายธรรมจักรประดับเสาหงส์คาบโคมไฟโดยรอบ ด้านนอกรอบอุโบสถแกะลายสแตนเลส เป็นรูปพระอรหันต์ 80 องค์

อ้างอิง
เมจิ (บริษัท)
บรรษัทเมจิแดรีส์ ( ; ) เป็นบริษัทอาหารญี่ปุ่น เปลี่ยนชื่อเป็น บริษัท เมจิ จำกัด ( ; ) เมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2011 บริษัทนี้เป็นบริษัทอุตสาหกรรมนมรายใหญ่ ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1917 นอกจากผลิตภัณฑ์จากนมโคอย่างเช่นนม ไอศกรีม และชีสแล้ว สินค้าแถวหน้าของบริษัทนี้ยังได้แก่เครื่องดื่มเกลือแร่ พิซซ่า ช็อกโกแลตแท่ง และอาหารเสริมอย่างโทโรเมกุซึ่งได้รับการพรรณนาว่าเป็นอาหารแบบหนืด (food viscosity) อนึ่ง บริษัทนี้ยังร่วมทุนในประเทศไทยกับเครือเจริญโภคภัณฑ์ (ซีพี) เพื่อทำการตลาดด้านผลิตภัณฑ์จากนมในชื่อว่า ซีพี-เมจิ
วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2009 เมจิเซกะและเมจิแดรีส์ก่อตั้งบริษัทผู้ถือหุ้นใหญ่นามว่า เมจิโฮลดิงส์ ซึ่งมีหุ้นอยู่ในดัชนีนิกเก 225 สองปีให้หลังในวันเดียวกัน เมจิแดรีส์เข้าถือครองกิจการอาหารและการดูแลสุขภาพของเมจิเซกะ จึงกลายเป็นบริษัทอาหารซึ่งมีชื่อตามกฎหมายว่า บริษัทเมจิ จำกัด
วันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 2011 มีการพบกัมมันตภาพรังสีซีเซียมในอาหารทารกของบริษัทเมจิ โดยมีระดับการปนเปื้อนต่ำกว่าขอบเขตที่รัฐบาลญี่ปุ่นอนุญาตไว้ คือ 200 เบกเคอเรลต่อกิโลกรัม แต่สูงกว่าขอบเขตที่นำมาใช้บังคับหลังเหตุการณ์ภัยพิบัติเชียร์โนบีลถึง 50 เบกเคอเรล บริษัทอ้างว่า นมสำหรับทารกนั้น "อยู่ในขอบเขตปลอดภัย" และ "ไม่เสี่ยงต่อสุขภาพ" แต่ข้ออ้างดังกล่าวเป็นที่โต้แย้ง เพราะน่าจะมีทารกจำนวนมากได้รับกัมมันตภาพรังสีภายในเนื่องจากบริโภคนมปนเปื้อน และทารกเหล่านี้เป็นไปได้ว่าจะประสบกับกัมมันตภาพรังสีจากภายนอกที่แผ่ออกมาในเหตุการณ์เดือนมีนาคมของปีนั้นอยู่ก่อนแล้ว บริษัทเมจิสมัครใจเรียกนม 400,000 กระป๋องคืน พลเมืองกลุ่มหนึ่งในนครนิฮงมัตสึ จังหวัดฟูกูชิมะ ค้น
ใจเรียกนม 400,000 กระป๋องคืน พลเมืองกลุ่มหนึ่งในนครนิฮงมัตสึ จังหวัดฟูกูชิมะ ค้นพบการปนเปื้อนรังสีครั้งนี้มาอย่างน้อยตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนของปีนั้นแล้ว แต่บริษัทเมจิเห็นว่า ไม่สามารถดำเนินการในทันทีที่ทราบเรื่องได้
พิพิธภัณฑ์ศิลปะการเล่าเรื่องของลูคัส
พิพิธภัณฑ์ศิลปะการเล่าเรื่องของลูคัส ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งโดยผู้สร้างภาพยนตร์จอร์จ ลูคัสและภรรยาของเขา ซึ่งเป็นนักธุรกิจหญิงชื่อเมลโลดี ฮ็อบสัน เมื่อสร้างเสร็จแล้ว พิพิธภัณฑ์จะจัดแสดงการเล่าเรื่องด้วยภาพทุกรูปแบบ รวมทั้งภาพวาด ภาพถ่าย ประติมากรรม ภาพประกอบ การ์ตูน การแสดง และวิดีโอ อยู่ระหว่างการก่อสร้างใน เอ็กซ์โปซิชันพาร์ก ในลอสแองเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย พิพิธภัณฑ์คาดว่าจะเปิดในปี พ.ศ. 2566

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
ยาแน็ก รูแบ็ช
ยาแน็ก รูแบ็ช ( ; เกิดวันที่ 24 ธันวาคม 1987) เป็นนักข่าว ผู้ผลิตสารคดี ผู้กำกับ และวล็อกเกอร์ชาวเช็กเกีย เขาเป็นที่รู้จักจากช่องยูทูบ ออนิสต์ไกด์ ที่เขาทำขึ้นร่วมกับโฮนซา มิกุลกา ( ) เพื่อนและตากล้อง ช่องยูทูบดังกล่าวให้ข้อมูลเคล็ดลับการท่องเที่ยว รวมถึงวิธีการหลีกเลี่ยงการหลอกลวงนักท่องเที่ยวและกับดักนักท่องเที่ยวในเมืองใหญ่ ๆ โดยเฉพาะปราก
ในปี 2016 นิตยสารฟอบส์ฉบับภาษาเช็กระบุให้รูแบ็ชเป็นหนึ่งใน 30 โปต 30: ชาวเช็กอายุต่ำกว่า 30 ปีที่มีความสามารถมากที่สุด 30 คน ในปี 2019 เขาได้รับรางวัล ("นกกระทานักข่าว" รางวัลนักข่าวอายุน้อยของการมอบรางวัลกาแร็ล ฮาวลีแช็ก โบโรฟสกี) สำหรับงานข่าวเชิงสืบสวนสอบสวนที่กล้าหาญของเขา หนังสือพิมพ์อังกฤษ ดิอินดิเพนเดนต์ ยกให้เขาและโฮนซาเป็น "นักบุญองค์อุปถัมภ์แห่งการท่องเที่ยวในปราก"

ชีวิตช่วงต้น
รูแบ็ชจบการศึกษาจากสถาบันภาพยนตร์มิโรสลัฟ โอนด์ฌีแช็ก ในปีแซ็ก และจากมหาวิทยาลัยโตมาช บาจา ในซลีน ยัน รูแบ็ช ( ) บิดาของเขา เป็นคนในวงการผลิตรายการโทรทัศน์
อาชีพ
ในปี 2006 รูแบ็ชเผยแพร่วิดีโอไวรัลในฐานะส่วนหนึ่งของดูโอชื่อ นอยส์บราเดอส์ ( ) คู่กับยินดรา มาลีก ( ) นับตั้งแต่ปี 2006 เขามีส่วนร่วมกับ สตรีม.แซแซ็ต ( ) ช่องโทรทัศน์ทางอินเทอร์เน็ตที่เขาได้สร้างสรรค์รายการที่ประสบความสำเร็จมากมายตลอดระยะเวลาหลายปี เช่น ฮาวทูดูอิต ( ), เอ็นบีเอ็น ( ), ไลฟ์อินลักชัวรี ( ), นครหลอกลวง ? ( ) และ ปรากปะทะคนชั่ว ( ) ซึ่งเผยแพร่ในปี 2015 ในรายการนี้ เขาบันทึกเป็นสารคดีเกี่ยวกับปรากในฐานะนครของอาชญากรรมที่มีการจัดการอย่างเป็นระบบ เช่น เครือข่ายอาชญากรรมรถแท็กซี่ที่คิดค่าโดยสารแพงหลายเท่าจากค่าโดยสารปกติ นอกจากนี้เขายังเคยเป็นตากล้องให้กับรายการสารคดีสถาปัตยกรรม เกเบรียนเวร์ซุส ( ) และ ยีดโล แอ็ส.แอร์.โอ. ( )
ในปี 2018 เขาลาออกจากสตรีม.เซเซ็ตเพื่อเข้าร่วมกับแซ็ซนัมซปราวี ( ) ช่องข่าวเช็กที่เพิ่งถือกำเนิดขึ้นใหม่ในเวลานั้นและเป็นช่องรายการของบริษัทสื่ออินเทอร์เน็ตสัญชาติเช็ก แซ็ซนัม.แซแซ็ต ( ) ระหว่างปี 2018 ถึง 2019 เขายังเป็นผู้ดำเนินรายการและเป็นผู้เขียนบทของทอล์กโชว์ ฟแซ็นตรู ( ; "อยู่ตรงกลาง")
ออนิสต์ไกด์
นับตั้งแต่ปี 2016 เขาได้เผยแพร่วิดีโอทางช่องยูทูบ ออนิสต์ไกด์ ( ) คู่กับโฮนซา มิกุลกา เพื่อนและช่างภาพ โดยเผยแพร่เป็นภาษาอังกฤษและบางครั้งเป็นภาษาเช็ก ช่องดังกล่าวมีเนื้อหาเกี่ยวกับเคล็ดลับการท่องเที่ยวสำหรับนักท่องเที่ยว โดยเฉพาะเคล็ดลับในการหลีกหนีกับดักนักท่องเที่ยวและการหลอกลวงนักท่องเที่ยวในหลายเมือง หลัก ๆ อยู่ในปราก นอกจากนี้ยังเคยถ่ายทำวิดีโอในเมืองอื่น ๆ ในประเทศเช็กเกีย เช่น แช็สกีกรุมโลฟ, ปาร์ดูบิตแซ และเบอร์โน รวมถึงประเทศอื่น ๆ เช่นในนครนิวยอร์ก, เคียฟ, เฮลซิงกิ และอินส์บรุค
ข้อมูลจากเดือนเมษายน 2022 ช่องยูทูบดังกล่าวมียอดผู้ติดตามมากกว่า 1 ล้านบัญชี และมียอดเข้าชมสะสมมากกว่า 47.5 ครั้ง วิดีโอจำนวนมากจากช่อง ออนิสต์ไกด์ ถูกลบไปในเดือนมีนาคม 2021 จากข้อพิพาทเรื่องลิขสิทธิ์ ทั้งยาแน็ก รูแบ็ช และโฮนซา มิกุลกา เป็นลูกจ้างของแตแว แซ็ซนัม ( ) จนถึงสิ้นปี 2020 และพวกเขาถ่ายทำวิดีโอเนื้อหาเดียวกันกับในช่องยูทูบเพื่อใช้เผยแพร่ทางโทรทัศน์ วิดีโอที่ส่งให้แก่แตแว แซ็ซนัม เผยแพร่นั้นเป็นภาษาเช็ก แต่มีเนื้อหาเดียวกันกับวิดีโอภาษาอังกฤษในยูทูบ และในวันที่ 2 ตุลาคม 2020 ทั้งคู่ได้ก่อตั้งช่องยูทูบภาคภาษาเช็กในชื่อ กลุตซิสปราฮี ( )

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
*Rubeš articles at seznamzpravy.cz