SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
โขดหินอุลูรู
โขดหินอุลูรู ( , ; ) หรือเรียกอีกอย่างได้ว่า หินแอร์ซ ( , ) และระบุอย่างเป็นทางการเป็น อุลูรู หินแอร์ซ เป็นหินทรายขนาดใหญ่
โขดหินอุลูรู ตั้งอยู่ในตอนกลางของประเทศออสเตรเลีย เป็นโขดหินขนาดใหญ่ที่โผล่จากพื้นดินโดดๆซึ่งสามารถมองเห็นได้ไกลกว่า 100 กิโลเมตร มีขนาดความสูง 348 เมตร เส้นรอบวงที่ฐานวัดได้ 9 กิโลเมตร จัดได้ว่าเป็นโขดหินที่ใหญ่ทีสุดในโลก ลักษณะเป็นหินทรายสีแดงเป็นหินอาร์โคส มีปริมาณแร่ฟันม้าหรือแร่เฟลด์สปาร์อยู่มาก มีสภาพการกัดเซาะของฝนและลมตามธรรมชาติ มีถ้ำและแอ่งน้ำ บริเวณผิวนอกของหินโดนความร้อนจากแสงอาทิตย์ ทำให้เกินผิวนอกแตกหลุดออกเป็นสะเก็ดและร่วมลงมาที่พื้นทับถมกันเป็นกำแพงภูเขาขนาดใหญ่ สีสันของหินเปลี่ยนแปลงตามเวลาซึ่งในแต่ละช่วงมีสีแตกต่างกัน ในตอนกลางวันแสงอาทิตย์เจิดจ้าทำให้มีแดง แต่พอตกเย็นสีสันจะเปลี่ยนเป็นสีม่วง
ชื่อ
Aṉangu ท้องถิ่น ซึ่งเป็นชาว Pitjantjatjara เรียกสถานที่นี้ว่า อุลุรุ ( , ) คำนี้เป็นวิสามานยนามที่ไม่มีความหมายเฉพาะในสำเนียง Pitjantjatjara แม้ว่ามีการใช้ชื่อนี้เป็นชื่อตระกูลท้องถิ่นโดยเจ้าของดั้งเดิมอาวุโสแห่งอุลูรูก็ตาม

เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1873 ผู้สำรวจ William Gosse มองดูสถานที่นี้และตั้งชื่อเป็น หินแอร์ซ เพื่ออุทิศแด่เซอร์ เฮนรี แอร์ซ เสนาเอกแห่งเซาท์ออสเตรเลียในขณะนั้น
ใน ค.ศ. 1993 เริ่มมีการใช้นโยบายชื่อคู่ ซึ่งอนุญาตให้ชื่อทางการระบุด้วยชื่อออสเตรเลียดั้งเดิม (ในภาษา Pitjantjatjara, Yankunytjatjara และภาษาท้องถิ่นอื่น ๆ) กับชื่อภาษาอังกฤษ โดยในวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 1993 จุงมีการเปลี่ยนชื่อเป็น "หินแอร์ซ / อุลูรู" ถือเป็นสถานที่แรกที่มีชื่อคู่ในนอร์เทิร์นเทร์ริทอรี จากนั้นจึงย้อนลำดับชื่อไปเป็น "อุลูรู / หินแอร์ซ" ในวันที่ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 2002 ตามคำขอจาก Regional Tourism Association ในอลิซสปริงส์
การกำเนิดของโขดหิน
โขดหินอุลูรูจริงๆแล้วเป็นส่วนหนึ่งของยอดเขา ซึ่งจมอยู่ใต้ดินลึกลงไปถึง 6 กิโลเมตร โดยโขดหินนี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของพื้นมหาสมุทรเมื่อประมาณ 550 ล้านปีที่แล้วตรงใจกลางทวีปออสเตรเลีย ต่อมาน้ำในมหาสมุทรลดลง เปลือกโลกก็เคลื่อนตัวดันให้โขดหินโผล่ขึ้นมา
ความเชื่อของชาวอะบอริจินี
ตำนานของชาวอะบอริจินีกล่าวไว้ว่าโขดหินอุรูลูเป็นภูมิประเทศเส้นทางแห่งความฝัน บรรพบุรุษสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยจูคูร์ปา (ยุคแห่งช่วงฝัน) ซึ่งเป็นพื้นพิภพกำลังก่อตัว ในยุคนั้นบริเวณแถบโขดหินอุลูรูเป็นถิ่นของมนุษย์ครึ่งกระต่ายครึ่งจิงโจ้และมนุษย์งูคาร์เป็ต ครั้งหนึ่งมนุษย์งูคาร์เป็ตถูกมนุษย์งูพิษรุกรานซึ่งพวกมนุษย์งูพิษเป็นศัตรูจากแดนใต้ และพวกมนุษย์ครึ่งกระต่ายครึ่งจิงโจ้ก็ได้เข้ามาช่วยเหลือมนุษย์งูคาร์เป็ต โดยหัวหน้าเผ่ามนุษย์ครึ่งกระต่ายครึ่งจิงโจ้โดยเจ้าแม่บูลาริก็ได้เป่าพิษร้ายแห่งความตายและเชื้อโรคเข้าใส่ศัตรู
นอกจากนี้ยังมีตำนานที่เล่ากันอีกว่ามนุษย์ครึ่งกระต่ายครึ่งจิงโจ้นี้ได้ถูกศัตรูรุกรานโดยการปล่อยหมาป่าดิงโก้ อ
อีกว่ามนุษย์ครึ่งกระต่ายครึ่งจิงโจ้นี้ได้ถูกศัตรูรุกรานโดยการปล่อยหมาป่าดิงโก้ ออกมากัด แต่โชคดีที่มนุษย์ครึ่งกระต่ายหลบหนีได้เพราะสามารถกระโดดได้ไกลกว่า
และปัจจุบันนี้ชาวอะบอริจินีเชื่อว่าร่างของมนุษย์ครึ่งงูพิษถูกสาปให้กลายเป็นโขดหินอุลูรู และรอยน้ำไหลที่ด้านหนึ่งของหินเป็นรอยเลือด ส่วนรอยเท้ามนุษย์ครึ่งกระต่ายครึ่งจิงโจ้นั้นที่ทิ้งไว้ขณะวิ่งหนีศัตรูได้กลายเป็นถ้ำทั้งหลายที่ฐานโขดหิน
อ้างอิง

; บรรณานุกรม
* 
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* Uluṟu-Kata Tjuṯa National Park – Australian Department of the Environment and Water Resources
* Northern Territory official tourism site
โยชิตสึเนะ (รายการโทรทัศน์)
โยชิตสึเนะ ( ) เป็นละครโทรทัศน์ของญี่ปุ่นที่ออกอากาศทางช่องเอ็นเอชเคในวันที่ 9 มกราคม ถึง 11 ธันวาคม ค.ศ. 2005 โดยมีสามตอนพิเศษที่ฉายในวันที่ 24 ถึง 25 ธันวาคม ค.ศ. 2005

รางวัล
Nikkan Sports Drama Grand Prix ครั้งที่ 8 
*ชนะ: ละครดีเด่น
*ชนะ: นักแสดงชายดีเด่น - ฮิเดกิ ทากิซาวะ

อ้างอิง
อุทยานแห่งชาติป่าหิน
อุทยานแห่งชาติป่าหิน (Petrified Forest National Park) ตั้งอยู่ในรัฐแอริโซนา ประเทศสหรัฐอเมริกา เดิมเป็นอนุสรสถานแห่งชาติป่าหินเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ.1906 มีอาณาเขต 378 ตารางกิโลเมตร หรือ 236,250 ไร่ ภายหลังรวมเอาอาณาเขตทะเลทรายเพนเท็ด(painted)จึงมีอาณาเขต 800 ตารางกิโลเมตร หรือ 500,000 ไร่ และได้กลายมาเป็นอุทยานแห่งชาติป่าหินซึ่งเป็นป่าหินแห่งใหญ่ที่สุดในโลก ถูกค้นพบครั้งแรกโดยร้อยโทลอเรนโซ ซิตกรีฟส์ แห่งกองทัพบกสหรัฐฯ โดยบังเอิญ ในปี ค.ศ 1851 มีลักษณะเป็นเศษท่อนไม้ที่เนื้อไม้กลายเป็นหินควอตซ์จำนวนมาก ซึ่งดูมีลักษณะเหมือนต้นไม้จริงทุกประการ เพียงแต่กลายเป็นหินทั้งท่อน ซุงหินที่พบมีขนาดใหญ่และส่วนใหญ่อยู่ในสภาพแตกหัก พบมากบริเวณลองเลกส์(lon
ั้งท่อน ซุงหินที่พบมีขนาดใหญ่และส่วนใหญ่อยู่ในสภาพแตกหัก พบมากบริเวณลองเลกส์(long Legs) นับตั้งแต่ก่อตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติป่าหิน มีผู้เข้าเยือนแล้วกว่า 600,000 คน
ต้นกำเนิดของป่าหิน เกิดจากการกระทำของกระบวนการธรรมชาติ ซึ่งเริ่มเกิดขึ้นเมื่อ 200 ล้านปีที่แล้ว ซึ่งเป็นยุคที่ทะเลทรายแอริโซนาเป็นที่ราบลุ่มน้ำท่วมถึงอันกว้างใหญ่ และยังคงมีไดโนเสาร์อาศัยอยู่ท่ามกลางป่าสนยักษ์ โดยมีภูเขาไฟหลายลูกโอบล้อม ขนาดต้นสนสูงใหญ่มากประมาณ 30 เมตร และลำต้นวัดได้กว้างกว่า 1.8 เมตร มีชนิดสูงใหญ่กว่านี้สองเท่า ซึ่งน้ำป่าได้พัดต้นสนล้มไปกับน้ำล้มระเนระนาดตามพื้นดินเป็นเป็นท่อนซุงจำนวนมาก บางส่วนกองอยู่บริเวณคุ้งน้ำและธารแคบๆ หลังจากนั้นโคลนตมซึ่งมีตะกอนภูเขาไฟปะปนมาด้วยก็พัดมาสะสมเรื่อยๆจนมิดหายไปซึ่งทับถมนานหลายพันปี ซึ่งในช่วงที่ถูกฝังนั้นตะกอนภูเขาไฟซึ่งมีซิลิกาจากธุลีภูเขาไฟที่ละลายมากับน้ำค่อยๆซึมเข้าไปในเนื้อไม้และตกผ
นภูเขาไฟซึ่งมีซิลิกาจากธุลีภูเขาไฟที่ละลายมากับน้ำค่อยๆซึมเข้าไปในเนื้อไม้และตกผลึก ซึ่งแร่ธาตุต่างๆที่ไปปะปนระหว่างตกผลึกได้แก่ อะมีธิสต์(สีม่วง) หินโมรา แจสเพอร์(สีเขียวเข้ม) โอนิกซ์(สีดำ) และ โกเมน(สีแดง)และผลึกซิลิกาจะมีรูปร่างเหมือนเซลล์ไม้ต้นตอนั้นๆ ซึ่งอยู่ใต้ดินลึกกว่า 300 เมตร ก่อนที่การยกตัวของเปลือกโลกและกระบวนการกัดกร่อนจะทำให้ท่อนไม้ที่ถูกฝังถูกเปิดเผยขึ้น ซึ่งกระบวนการกำเนิดป่าหินนี้ ยังทำให้เกิดซากดึกดำบรรพ์หรือฟอสซิลของพืชและสัตว์นานาชนิดที่เคยอาศัยเมื่อ 200 ล้านปีก่อน ซึ่งนอกจากต้นสนแล้วยังมีต้นปรง ไดโนเสาร์ไฟโทซอร์(phytosaur) เมโทโพซอร์(metoposaur) และ เอโทซอร์(aetosaur)
ความเชื่อของชาวอินเดียนแดง

ชาวอินเดียนแดงชนเผ่านาวาโฮ (Navajo)เชื่อว่าซุงหินเหล่านี้เป็นกระดูกของยักษ์ในตำนานชื่อ"ยีเอตโซ"(Yietso) ส่วนชาวอินเดียนแดงเผ่าเพยูติเชื่อว่าเป็นลูกศรของเทพเจ้าคำรามชื่อ"ชินาฟ"(Shinauv)

ศิลปะบนหินทราย

ก่อนที่จะเป็นอุทยานแห่งชาติป่าหิน บริเวณนี้เคยเป็นที่อยู่ของชาวอินเดียนแดงหลายเผ่า รวมทั้งเผ่านาวาโฮ รูปสลักบนหินทรายเป็นสิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่ในโบราณสถานปูเอร์โก ซึ่งเป็นชุมชนโบราณขนาดใหญ่ที่สุดในป่าหินแห่งนี้ คาดว่ามีมนุษย์อยู่ที่นี่เมื่อ ค.ศ. 500-1400
หมาป่า
หมาป่า สุนัขป่า หรือ หมาป่าสีเทา ( ) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม จัดอยู่ในวงศ์สุนัข (Canidae) โดยเป็นสมาชิกที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในวงศ์สุนัข มีสัตว์ร่วมตระกูลคือ หมาจิ้งจอก หมาใน ไคโยตี หมาบ้านและดิงโก หมาป่าจัดอยู่ในสัตว์ประเภทกินเนื้อที่มีนิสัยค่อนข้างดุร้าย ปราดเปรียว เฉลียวฉลาด มีการออกล่าเป็นทีม มีความอดทนรวมทั้งมีความกล้าหาญและความสามารถในการต่อสู้อย่างดีเยี่ยม หมาป่าอาศัยอยู่อย่างกระจัดกระจายในยูเรเซียและอเมริกาเหนือ มีการจำแนกชนิดย่อยของหมาป่ามากกว่าสามสิบชนิด
หมาป่าเป็นสมาชิกที่ใหญ่ที่สุดของวงศ์สุนัข (Canidae) ตัวผู้มีน้ำหนักเฉลี่ย 40 กิโลกรัม (88 ปอนด์) และตัวเมีย 37 กิโลกรัม (82 ปอนด์) หมาป่ามีความยาวประมาณ 105–160 ซม. (41–63 นิ้ว) และสูงประมาณ 80–85 ซม. (31–33 นิ้ว) หมาป่ายังมีความแตกต่างจากวงศ์ Canis สายพันธุ์อื่น ด้วยรูปทรงหูและส่วนจมูก-ปาก (muzzle) ที่แหลมน้อยกว่า รวมไปถึงลำตัวที่สั้นกว่าและหางที่ยาวกว่า อย่างไรก็ตามหมาป่ามีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับสายพันธุ์ Canis ที่มีขนาดเล็ก เช่น หมาป่าไคโยตีกับหมาจิ้งจอกทอง มากพอที่จะผสมพันธุ์และให้กำเนิดลูกผสมได้ ขนของหมาป่ามักมีสีขาว น้ำตาล เทา และดำปะปนกัน แม้ว่าสายพันธุ์ย่อยในภูมิภาคอาร์กติกอาจมีสีขาวเกือบทั้งหมด
ในบรรดาสมาชิกทั้งหมดของสกุล Canis หมาป่ามีความเชี่ยวชาญมากที่สุดสำหรับการล่าสัตว์ในยุทธวิธีแบบร่วมมือ โดยแสดงให้เห็นจากความสามารถในการปรับตัวทางกายภาพเพื่อจัดการกับเหยื่อขนาดใหญ่, ลักษณะทางสังคมที่มีความซับซ้อน, และพฤติกรรมการแสดงออกขั้นสูง สุนัขป่ามักเดินทางในหน่วยครอบครัวขนาดเล็ก ซึ่งประกอบด้วยคู่ผสมพันธุ์พร้อมกับลูกหลานของพวกมัน ลูกหลานที่เริ่มมีวุฒิภาวะทางเพศ อาจถูกปล่อยให้ไปตั้งฝูงย่อย (pack) ของตัวเอง เพื่อลดการแย่งชิงอาหารภายในกลุ่ม นอกจากนี้ หมาป่ายังเป็นสัตว์ที่ผูกพันกับอาณาเขต และการต่อสู้ระหว่างหมาป่าด้วยกันเพื่อแย่งชิงและปกป้องอาณาเขตก็เป็นสาเหตุสำคัญของการเสียชีวิต
หมาป่ามีพฤติกรรมเป็นสัตว์กินเนื้อ โดยมักล่าสัตว์เท้ากีบที่เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่ในป่า อาหารรวมไปถึงสัตว์ขนาดเล็ก, ปศุสัตว์, ซากสัตว์, และขยะ หมาป่าตัวเดียวหรือร่วมกับคู่ผสมพันธุ์ มักจะมีอัตราความสำเร็จในการล่าสูงกว่าการล่าแบบฝูงใหญ่ เชื้อโรคและปรสิตโดยเฉพาะไวรัสโรคพิษสุนัขบ้าอาจติดต่อสู่หมาป่าได้
ประชากรหมาป่าทั่วโลกได้รับการประเมินว่ามีประมาณ 300,000 ตัวในปี พ.ศ. 2546 และสหภาพนานาชาติเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ (IUCN) ถือว่าเป็นสายพันธุ์มีความเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์น้อย หมาป่ามีประวัติศาสตร์อันยาวนานในการติดต่อสัมพันธ์กับมนุษย์ โดยมักถูกเกลียดชังและถูกล่าจากคนชุมชนที่ดำรงชีพโดยการเลี้ยงปศุสัตว์ ทั้งนี้เพราะหมาป่ามักโจมตีปศุสัตว์ แต่ในทางกลับกัน หมาป่าก็ได้รับความเคารพในสังคมเกษตรกรรมและนักล่าสัตว์ แม้ว่าความกลัวหมาป่าจะยังคงมีอยู่ในสังคมมนุษย์หลายแห่ง แต่โดยปกติแล้วหมาป่าจะไม่นิยมเข้าทำร้ายมนุษย์โดยตรง และการเข้าโจมตีมนุษย์ส่วนใหญ่ก็เป็นผลมาจากสัตว์ที่ติดโรคพิษสุนัขบ้า การเข้าทำร้ายมนุษย์โดยหมาป่านั้นเกิดขึ้นได้ยากเนื่องจากหมาป่ามีจำนวนปร
ษสุนัขบ้า การเข้าทำร้ายมนุษย์โดยหมาป่านั้นเกิดขึ้นได้ยากเนื่องจากหมาป่ามีจำนวนประชากรน้อย อาศัยอยู่ห่างไกลจากผู้คนและมีความหวาดกลัวมนุษย์
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* The International Wolf Center
* Staying Safe in Wolf Country, ADFG (January 2009)
* Death of a Legend และ Cry of the Wild โดย Bill Mason
สี่เต่าเธอ
สี่เต่าเธอ เป็นวงดนตรีสามชิ้นที่ตั้งขึ้นในช่วงเพลงออลเทอร์นาทิฟรุ่งเรือง เกิดจากการรวมตัวของวง สามเกลอ และ Homesick ซึ่งเพลง อวกาศ เป็นเพลงแรกที่ทางวงเริ่มแต่งด้วยกัน ต่อมาเหลือสมาชิกเพียง 4 คน จึงได้ตั้งชื่อวงใหม่ว่า สี่เต่าเธอ ซึ่งเป็นคำที่ล้อมาจาก สี่เต่าทอง ชื่อเรียกของวงเดอะบีเทิลส์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 สี่เต่าเธอ กลับมาอีกครั้งพร้อมกับสมาชิกยุคดั้งเดิมครบทั้ง 5 คน และออกอีพีชื่อว่า สิริมงคล และอัลบั้มรวมเพลง อมตะเงินล้าน ในงาน แฟตเฟสติวัล ครั้งที่ 7

ผลงาน
อัลบั้ม

ภาพ:None.svg| 1. รวมฮิตปีทอง (พ.ศ. 2538) 
ภาพ:None.svg| 2. The Love Boat (พ.ศ. 2543)

อีพีและซิงเกิล
ภาพ:None.svg| 1. อวกาศ (พ.ศ. 2538) 
ภาพ:None.svg| 2. เธ๊อ เธอ เธอ เธอ (พ.ศ. 2538) 
ภาพ:None.svg| 3. สิริมงคล (10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550)

อัลบั้มรวมเพลง และผลงานอื่น ๆ

ภาพ:None.svg| 1. โชค 2 ชั้น (พ.ศ. 2539) 
ภาพ:None.svg| 2. อมตะเงินล้าน (10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550)
* เพลง เก็บใจ จากอัลบั้ม คนอื่นอีกมากมาย ต่างบ้าน ต่างคน บนเฉลียง (2539)
* เพลง ออกมาผ่อนคลาย จากอัลบั้ม Smallroom 001 What Happens In This Smallroom? (2543)
* เพลง ใจสยิว จากอัลบั้ม 12 แรงบันดาลใจซ่านอารมณ์ จากภาพยนตร์ สยิว (2545)
* เพลง ยังจำ (จากเล็กชิ้นสด ครั้งที่ 3 : Disco Party กับสี่เต่าเธอ วันที่ 29 กันยายน 2543) บรรจุลงในอัลบั้ม Fat Code อัลบั้ม compilation โดย 104.5 Fat Radio (2547)
* เพลง จับมือฉัน จากภาพยนตร์ กอด (Handle Me With Care) [2551] ภายหลังถูกบรรจุลงในอีพีอัลบั้ม "สิริมงคล" ในปีเดียวกัน
นอกจากนี้ ในปี พ.ศ. 2549 ทางวงได้นำเอาผลงานอัลบั้มรวมฮิตปีทอง, โชคสองชั้น และ Love Boat กลับมาวางจำหน่ายอีกครั้ง โดยจำหน่ายครั้งแรกในงาน Fat Festival ครั้งที่ 6 เมื่อวันที่ 11-12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549
แหล่งข้อมูลอื่น
* แฟนเพจ Facebook สี่เต่าเธอ
* สี่เต่าเธอ - ยังจำ (มิวสิกวิดีโอ) ที่ YouTube
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติโตเกียว
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติโตเกียว ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่เก่าแก่ที่สุด และใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น สร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1872 เป็นสถานที่เก็บรักษาศิลปวัตถุและโบราณวัตถุที่สำคัญจากทั่วทวีปเอเชีย โดยเฉพาะจากในญี่ปุ่นเอง มีโบราณวัตถุจัดแสดงกว่า 110,000 ชิ้น ซึ่งมีสมบัติประจำชาติญี่ปุ่น 87 ชิ้น และสมบัติทางวัฒนธรรมที่สำคัญอีก 610 ชิ้นรวมอยู่ด้วย (ข้อมูลเมื่อเดือนกรกฎาคม ปี 2005) ทางพิพิธภัณฑ์ยังมีส่วนงานสำหรับค้นคว้าวิจัยเกี่ยวกับโบราณวัตถุ และจัดกิจกรรมต่าง ๆ เพื่อให้ความรู้แก่ประชาชน
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ตั้งอยู่ภายในสวนอูเอโนะ ในเขตไทโต กรุงโตเกียว ประกอบไปด้วยอาคารต่าง ๆ ซึ่งส่วนจัดแสดงจะประกอบด้วยอาคารศิลปะญี่ปุ่น อาคารศิลปะเอเชีย อาคารเฮียวเก อาคารเฮเซ และอาคารสมบัติแห่งวัดโฮรีว และยังมีศูนย์งานวิจัยและสารสนเทศและอาคารส่วนอื่น ๆ ในบริเวณพิพิธภัณฑ์มีร้านอาหารและร้านค้าอยู่หลายร้าน และมีส่วนจัดนิทรรศการกลางแจ้งและสวนหย่อมซึ่งผู้มาเยี่ยมชมสามารถเพลิดเพลินกับบรรยากาศได้
อ้างอิง
ปราสาทน็อยชวานชไตน์
ปราสาทน็อยชวานชไตน์ ( , ; ) เป็นปราสาทย้อนยุค สร้างขึ้นศตวรรษที่ 19 ตั้งบนเนินเขาในแถบเชิงเขาของเทือกเขาแอลป์ ตั้งอยู่ทางใต้ของประเทศเยอรมนี ใกล้กับพรมแดนประเทศออสเตรีย ในภูมิภาคชวาเบินของไบเอิร์น ภายในเขตเทศบาลชวานเกา เหนือหมู่บ้านโฮเฮินชวานเกาซึ่งเป็นที่ตั้งของอีกปราสาท ซึ่งคือปราสาทโฮเฮินชวานเกา เมืองใหญ่ที่อยู่ใกล้สุดคือฟึสเซิน

แม้ว่าในเวลานั้นกษัตริย์แห่งไบเอิร์นจะประทับอยู่ที่มึนเชินเรซีเดินซ์ซึ่งเป็นหนึ่งในพระราชวังที่โอ่อ่ามากที่สุด แต่กษัตริย์ลูทวิชที่สองมีประสงค์ที่จะหลบหนีข้อจำกัดต่าง ๆ ที่มีในนครมึนเชิน จึงดำริให้สร้างปราสาทขึ้นในพื้นที่ห่างไกลบนชายขอบของเทือกเขาแอลป์เป็นที่พำนัก
ลูทวิชจ่ายค่าก่อสร้างปราสาทนี้โดยใช้ราชทรัพย์ส่วนพระองค์ ถึงขั้นที่ยอมยืมเงินผู้อื่น แทนที่จะใช้เงินจากคงคลังของรัฐ การก่อสร้างเริ่มต้นในปี 1869 แต่ไม่เคยแล้วเสร็จสมบูรณ์ ปราสาทนี้ตั้งใจจะสร้างขึ้นเป็นที่พำนักส่วนตัว แต่กระนั้นกษัตริย์ลูทวิชสิ้นพระชนม์ไปก่อนในปี 1886 ไม่นานหลังจากนั้น ปราสาทได้เปิดสู่สาธารณชน นับตั้งแต่นั้น มียอดผู้เข้าชมปราสาทรวมมากกว่า 61 ล้านคน ณ ปี 2009 และมากกว่า 1.3 ล้านคนต่อปี ในบางวันในช่วงฤดูร้อนอาจมียอดเข้าชมสูงถึง 6,000 คนต่อวัน

อ้างอิง
อนุสาวรีย์สถานแห่งชาติสะพานสายรุ้ง
อนุสาวรีย์สถานแห่งชาติสะพานสายรุ้ง ( ) ตั้งอยู่ในรัฐยูทาห์ และอยู่ทางตอนใต้ของอุทยานแห่งชาติสะพานหินโค้ง 300 กิโลเมตร และอยู่ใกล้กับหุบเขานาวาโฮ ถูกตั้งให้เป็นอนุสาวรีย์ระดับชาติในปี ค.ศ. 1910 เป็นสะพานหินโค้งธรรมชาติที่มีขนาดใหญ่และสมบูรณ์ที่สุดแห่งหนึ่ง ทอดตัวข้ามหุบผาชันกว้าง 85 เมตร ตัวสะพานยาว 94 เมตร เทียบเท่าความยาวของสนามเทนนิสสี่สนามติดต่อกัน ตัวสะพานสูงจากฐานจรดยอด 88 เมตร หน้า 13 เมตร และกว้าง 10 เมตร พอที่จะให้รถวิ่งสวนกันได้สองเลน
สะพานสายรุ้งทอดตัวจากหน้าผาซึ่งเดิมเป็นโขดหินตามลาดเขา ข้ามธารน้ำไหลเอื่อยๆ ซึ่งในช่วงหลายพันปีที่ผ่านมา ฐานของโขดหินนี้ถูกกัดกร่อนด้วยกระแสน้ำ และตะกอนจากธารน้ำ ทำให้เกิดสะพานรูปโค้งเหนือธารขึ้นไป จากนั้นลมก็เสียดสีขัดถูให้เกิดสะพานสายรุ้งให้กลมกลึงเกลี้ยงเกลาจนมีความสวยงามในปัจจุบัน
เส้นนัซกา
เส้นนัซกา ( ) เป็นกลุ่มภาพลายเส้นที่ทะเลทรายนัซกาทางตอนใต้ของประเทศเปรู สร้างขึ้นในช่วง 500 ปีก่อนคริสต์ศักราช ถึง ค.ศ. 500 โดยผู้คนที่ทำรอยบากหรือรอยบากตื้น ๆ บนพื้นทะเลทราย เอาก้อนกรวดออก และปล่อยดินสีต่าง ๆ ออกมา มีการวาดเส้นนัซกาถึงสองระยะหลัก คือ ระยะปารากัซใน 400 ถึง 200 ปีก่อนคริสต์ศักราช และระยะนัซกาใน 200 ปีก่อนคริสต์ศักราช ถึง ค.ศ. 500 จนกระทั่ง ค.ศ. 2020 มีการค้นพบภาพลายเส้นใหม่ระหว่าง 80 ถึง 100 รูปด้วยการใช้โดรน และนักโบราณคดีเชื่อว่าอาจพบได้มากกว่านี้
เส้นส่วนใหญ่มักเป็นเส้นตรงผ่านภูมิประเทศ แต่ก็มีการออกแบบเป็นรูปสัตว์และพืชด้วย เส้นนัซกาบางส่วนสามารถมองเห็นรูปร่างได้ดีจากข้างบน (ที่ประมาณ ) แม้ว่จะมองเห็นได้จากเชิงเขาโดยรอบและบริเวณที่สูงอื่น ๆ ก็ตาม รูปร่างเหล่านี้มักสร้างจากเส้นที่ยาวต่อเนื่อง โดยรูปที่ใหญ่ที่สุดมีเส้นที่ยาวประมาณ เนื่องจากที่ตั้งที่โดดเดี่ยวและสภาพภูมิอากาศบนที่ราบสูงที่แห้งแล้ง ไร้ลม และคงที่ ทำให้เส้นส่วนใหญ่ได้รับการรักษาตามธรรมชาติ การเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศที่พบได้ยากมากอาจเปลี่ยนแปลงรูปร่างทั่วไปชั่วคราว ณ ค.ศ. 2012 กล่าวกันว่าเส้นต่าง ๆ ทรุดโทรมลงเนื่องจากผู้คนเข้ามาจับจองที่ดินบริเวณตรงนี้
รูปร่างมีความแตกต่างไปตามความซับซ้อน โดยมีเส้นแบบง่ายกับรูปร่างและรูปทรงเรขาคณิตกว่าร้อยภาพ และรูปแบบอิงตามสัตว์มากกว่า 70 ภาพ เช่น นกฮัมมิงเบิร์ด แมงมุม ปลา แร้งคอนดอร์ นกยาง ลิง กิ้งก่า สุนัข แมว และมนุษย์ ส่วนรูปร่างอื่น ๆ เช่น ต้นไม้ และดอกไม้ นักวิชาการตีความจุดประสงค์ของการออกแบบแตกต่างกัน แต่โดยทั่วไป พวกเขาให้ความหมายในทางศาสนา เส้นนัซกาได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกใน ค.ศ. 1994

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Nazca geoglyphs as the Sky map 
* Nazca Designs and Lines at Discover Peru
ปรารถนา รัตนะสิทธิ์
ปรารถนา รัตนะสิทธิ์ นักวิจารณ์ดนตรีร่วมสมัย และนักเขียนเรื่องสั้นชาวไทย

ประวัติ
จบการศึกษาปริญญาตรี จากคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร และปริญญาโท สาขาผู้นำทางสังคม ธุรกิจ และ การเมือง จากมหาวิทยาลัยรังสิต
* พ.ศ. 2540 กองบรรณาธิการ ที-คลับ
* พ.ศ. 2541 กองบรรณาธิการ สตาร์พิคส์ มิวสิก เอดิชั่น
* พ.ศ. 2543 บรรณาธิการ สตาร์พิคส์ มิวสิก เอดิชั่น
* พ.ศ. 2546 บรรณาธิการนิตยสาร คอร์ 
* พ.ศ. 2550 บรรณาธิการ เว็บไซต์ www.themeAsia.com, นักเขียน นักวิจารณ์อิสระ
* พ.ศ. 2551 บรรณาธิการ นิตยสาร Thai Commerce ของ หอการค้าไทย
งาน
* บทความในนิตยสาร สีสัน เกี่ยวกับ เพลงร่วมสมัย
* บทความมติชน สุดสัปดาห์ คอลัมน์ Se[XO]ver 
* คอลัมน์ Cyber Story ในเว็บไซต์ Readyplanet.com เว็บรูปพร้อมใช้
* ผู้จัดค่ายเยาวชนประเภทต่างๆ และที่ปรึกษาส่วนตัวทางธุรกิจ (Life designer)
* พ.ศ. 2545 รวมเรื่องสั้น คนเดียวในโลก ในนามปากกา ปรารถนา รัตนะ
* พ.ศ. 2545 รวมบทความจากมติชนสุดสัปดาห์ วันโลกไร้เพศ ในนามปากกา ปรารถนา รัตนะ
* พ.ศ. 2545 เรื่องสั้น “หรือปรารถนานั้น…ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลย (Gal from ground : ทุ่งหญ้ารักเรา)” ใน อิสตรีอีโรติก ในนามปากกา ปรารถนา รัตนะ
* พ.ศ. 2548 รวมเล่มประวัติชีวิต บ็อบ มาร์เลย์ ขบถแห่งโลกที่สาม ใช้ชื่อจริง
* พ.ศ. 2550 รวมประเภทสารคดีท่องเที่ยว ย่ำตรอกซอกซอยบนถนนข
งโลกที่สาม ใช้ชื่อจริง
* พ.ศ. 2550 รวมประเภทสารคดีท่องเที่ยว ย่ำตรอกซอกซอยบนถนนข้าวสาร 
* พ.ศ. 2550 รวมเล่ม เกี่ยวกับ ริชาร์ด แบรนสัน พ่อมดแห่งโลกธุรกิจ 
* พ.ศ. 2551 รวมเรื่องสั้น ด้วยอุ้งมือของโลก
* พ.ศ. 2552 นวนิยาย ตามใจ...หัวใจ [Set my heart free]
* พ.ศ. 2552 หนังสือ Obam@rketing ผ่ากลยุทธ์โอบาม่า สู่ประธานาธิบดี 
* พ.ศ. 2553 นวนิยายอิงประวัติศาสตร์
เสียชีวิต
ปรารถนา รัตนะสิทธิ์ เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งปอด เมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2560 สิริอายุรวม 47 ปี
ซามาร์กันต์
ซามาร์กันต์ หรือ ซามาร์กันด์ ( / , ; ; ) เป็นนครทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศอุซเบกิสถานและเป็นหนึ่งในเมืองที่มีการอยู่อาศัยต่อเนื่องเก่าแก่ที่สุดในเอเชียกลาง ปรากฏหลักฐานว่ามีการตั้งรกรากของมนุษย์ตั้งแต่ยุคหินเก่าตอนปลาย ซามาร์กันต์เจริญรุ่งเรืองอย่างมากในฐานะเมืองบนเส้นทางสายไหมเชื่อมต่อจีนกับเมดิเตอร์เรเนียน ซึ่งในเวลานั้นซามาร์กันต์เป็นหนึ่งในเมืองที่ใหญ่ที่สุด ในเอเชียกลาง
ในสมัยจักรวรรดิอะคีเมนิดของเปอร์เซีย ซามาร์กันต์กลายเป็นเมืองหลวงของเขตผู้ว่าราชการซอกเดีย และใน 329 ปีก่อน ค.ศ. เมืองถูกอะเล็กซานเดอร์มหาราชพิชิตได้ ในเวลานั้นเมืองมีชื่อว่ามาร์กันดา (Markanda) ซึ่งเรียกเป็นภาษากรีกโบราณว่ามารากันดา ( ) จากนั้นเมืองถูกปกครองโดยชาวอิหร่าน ชาวเติร์ก และชาวมองโกลหลังการพิชิตของเจงกีส ข่าน ในปี 1220 ในปัจจุบัน ซามาร์กันต์เป็นหนึ่งในเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศอุซเบกิสถาน

ในปี 2001 ยูเนสโกขึ้นทะเบียนนครซามาร์กันต์เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมในชื่อ "ซามาร์กันต์ ชุมทางวัฒนธรรม"
ในปัจจุบัน เมืองแบ่งออกเป็นสองส่วนคือเมืองเก่าและเมืองใหม่ซึ่งได้รับการพัฒนาในช่วงการปกครองของจักรวรรดิรัสเซียและสหภาพโซเวียต เมืองเก่าเต็มไปด้วยโบราณสถานและอนุสรณ์สถานเก่าแก่ ส่วนเมืองใหม่เป็นศูนย์กลางการปกครองและเป็นที่ตั้งของสถาบันการศึกษา

อ้างอิง
พระราชวังโปตาลา
พระราชวังโปตาลา ( ) เป็นป้อมปราการแบบซง ในลาซ่า เขตปกครองตนเองทิเบต ประเทศจีน พระราชวังโปตาลาใช้งานเป็นที่ประทับฤดูหนาวของทะไลลามะมาตั้งแต่ปี 1649 ถึง 1959 หลังจากนั้นได้ถูกแปรสภาพมาเป็นพิพิธภัณฑ์ พระราชวังโปตาลาได้รับสถานะแหล่งมรดกโลกในปี 1994
ชื่อโปตาลานั้นตั้งตามเขาโปตาละกะ วิมานของพระโพธิสัตว์พระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรตามตำนาน การก่อสร้างเริ่มต้นขึ้นโดยทาไลลามะที่ห้า ในปี 1645 หลังที่ปรึกษาทางจิตวิญญาณส่วนพระองค์คนหนึ่ง Konchog Chophel (?-1646) ชี้ให้เห็นว่าพื้นที่ตรงนี้เหมาะสมแก่การเป็นที่ทำการรัฐ และตั้งอยู่ระหว่างอารามเทรปุง กับอารามเซรา และ เมืองเก่าลาซ่า เป็นไปได้ว่าวังนี้สร้างขึ้นบนซากของป้อมปราการเก่าที่มีชื่อว่าวังขาว หรือวังแดง ซึ่งสร้างขึ้นโดยพระเจ้าซงแจ็นกัมโป ในปี 637
อาคารมีขนาด ตามแนวตะวันออก-ตะวันตก และ ตามแนวเหนือ-ใต้, ผนังหินขนาดหนาราว และที่ฐานหนาถึง ในฐส่วนฐานของวังยังมีการเททองแดงผสมลงไปเพื่อช่วยป้องกันอาคารจากแผ่นดินไหว อาคารมีความสูง 13 ชั้น ประกอบด้วยห้องหับกว่า 1,000 ห้อง, ศาลเจ้าต่าง ๆ 10,000 ศาล และรูปปั้นรวมกว่า 200,000 รูป ตัวอาคารมีความสูง บนยอดของเขาแดง (Marpo Ri) และมีความสูงรวมเขาถึงพื้นราว

ดูเพิ่ม
* กลุ่มโบราณสถานพระราชวังโปตาลาในลาซ่า

อ้างอิง
นาริตาซังชินโชจิ
วัดชินโชภูเขานาริตะ หรือ นาริตาซังชินโชจิ ( ) เป็นวัดพุทธที่ตั้งอยู่ในนครนาริตะ จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น

วัดนี้เป็นหนึ่งในวัดที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดในภูมิภาคคันโต และจำนวนผู้มาเยี่ยมชมในช่วงเทศกาลปีใหม่ก็เป็นรองเพียงศาลเจ้าเมจิในกรุงโตเกียวเท่านั้น บริเวณวัดเป็นที่ตั้งของประตูหลัก ทางเดินบันไดขึ้นสู่อาคารหลัก เจดีย์ห้าชั้นหนึ่งคู่ สวนหย่อมที่มีสระน้ำขนาดใหญ่ รวมทั้งบริเวณสำหรับเลี้ยงสัตว์

อาคารหลักเป็นสถานที่สำหรับสักการบูชา ภายในก่อสร้างด้วยสถาปัตยกรรมพุทธแบบอินเดีย โดยยังคงเอกลักษณ์ของศิลปะแบบญี่ปุ่นเอาไว้
การท่องเที่ยว
ผู้ที่จะเดินทางออกจากประเทศญี่ปุ่นที่ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ มักจะแวะชมวัดนี้ การเดินเท้าจากสถานีรถไฟ JR นาริตะ หรือสถานีรถไฟเคเซนาริตะ มายังวัดนี้ ใช้เวลาเพียงไม่ถึง 10 นาที ทั้งสองเส้นทางนี้เต็มไปด้วยร้านค้าขายขนมญี่ปุ่นหรืออาหารประเภทอื่น และเครื่องรางนำโชคอย่างตุ๊กตาดารูมะ

กิจกรรมในช่วงเทศกาล
* เทศกาลปีใหม่: วัดนาริตาซังจะมีผู้มาเยือนจากทั่วทุกสารทิศในภูมิภาคคันโตมากกว่า 2 ล้านคนในช่วง 3 วันแรกของปีใหม่
* เดือนเมษายน: วัดนาริตาซังเป็นสถานที่สำหรับจัดเทศกาลตีกลองไทโกะที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคคันโต นักตีกลองหลายร้อยคนจะเดินตีกลองไปตามถนนโอโมเตซันโดในวันที่สองของเทศกาล ในปี 2007 เทศกาลนี้จะจัดขึ้นในวันที่ 14-15 เมษายน
ไฟล์:Naritasan Temple angry god in Great Pagoda of Peace.jpg|อจละ
ไฟล์:Naritasan-Shinshouji-Koumyoudou-side.JPG
ไฟล์:Naritasan-pagoda.jpg
ไฟล์:120803 Narita-san Shinsho-ji Narita Chiba pref Japan04bs.jpg
ไฟล์:Naritasan-Shinshoji-Somon.jpg
ไฟล์:Naritasan-Shinshouji-Shakadou-top.JPG
ไฟล์:Kaizandou-doors.JPG
ไฟล์:Naritasan-Shinshoji-Temple.Great-Main-Hall.jpg
ไฟล์:Naritasan-Shinshouji-Daitou.JPG
ไฟล์:Naritasan-Shinshouji-Shoutokutaishidou.JPG
ไฟล์:Naritasan-dragon-and-sword.jpg
ไฟล์:Naritasan-Shinshouji-Kukai-statue.JPG
ไฟล์:shinshoji_nioumon.jpg
ไฟล์:ShinshojiShakado20131012.jpg
ไฟล์:新勝寺 - panoramio - くろふね (6).jpg
เขาเคนยา
เขาเคนยา ( ) ตั้งอยู่ในประเทศเคนยา ทางตอนกลางของประเทศ ในพิกัดต่ำกว่าเส้นศูนย์สูตรเพียงไม่ถึง 200 กิโลเมตร ลักษณะเป็นภูเขาไฟที่ระเบิดครั้งสุดท้ายเมื่อประมาณ 2–3 ล้านปีที่แล้ว เขาเคนยามีความสูงถึง 5,199 เมตร ทำให้บนเขามีน้ำแข็งปกคลุมตลอดทั้งปีถึงแม้ว่าจะห่างจากเส้นศูนย์สูตรเพียงเล็กน้อยเท่านั้น นับเป็นเขาที่มีความสูงเป็นอันดับสองของทวีปแอฟริการองจากเขาคิลิมันจาโร ในประเทศแทนซาเนีย โดยยอดสูงสุดมีสองแห่ง คือ บาเตียน ที่มีความสูง 5,119 เมตร และเนเลียน สูง 5,188 เมตร

เขาเคนยาเป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติเขาเคนยาซึ่งยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนเป็นให้เป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อปี พ.ศ. 2540

อ้างอิง
หนังสืออ่านเพิ่มเติม
* 
* 
* 
* A full survey of the long glacial and periglacial reconstructive history of Mt. Kenya, its geological and environmental settings, sequences of paleosols (ancient soils) and their significance in understanding the multiplicity of glaciations.

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
*
โคโตกูอิง
โคโตกูอิง ( , แปลว่า "ที่พักอันมีความดีอันสูงส่ง") เป็นวัดพุทธในเมืองคามากูระ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น

วัดนี้เป็นที่รู้จักจากพระพุทธรูปไดบุตสึ ซึ่งเป็นพระพุทธรูปอมิตาภะองค์ใหญ่หล่อจากบรอนซ์ตั้งอยู่กลางแจ้ง เป็นสัญลักษณ์ที่มีชื่อเสียงที่สุดอย่างหนึ่งของญี่ปุ่น พระพุทธรูปองค์นี้สูง 13.35 เมตร หนักประมาณ 93 ตัน เป็นพระพุทธรูปที่ใหญ่เป็นอันดับสองในญี่ปุ่น รองจากพระพุทธรูปในวัดโทได จังหวัดนาระ
ประวัติของพระพุทธรูปอาจย้อนหลังไปถึงเมื่อปี พ.ศ. 1795 (ค.ศ. 1252) ในยุคคามากูระ โดยบันทึกของทางวัดมีการบันทึกไว้ว่ามีการสร้างพระพุทธรูปบรอนซ์ขึ้น แต่ไม่เป็นที่แน่ชัดว่าจะเป็นพระพุทธรูปองค์ที่เห็นอยู่ในปัจจุบันนี้หรือไม่ ตามบันทึกนั้น พระพุทธรูปถูกสร้างขึ้นในโบสถ์ไม้ แต่อาคารโบสถ์ได้พังทลายลงเนื่องจากถูกคลื่นสึนามิซัด ซึ่งน่าจะเกิดขึ้นในช่วงเวลาหนึ่งในยุคมูโรมาจิ ปลายศตววรษที่ 15 แต่พระพุทธรูปยังคงอยู่

พระพุทธรูปไดบุตสึ

เชื่อกันว่า พระพุทธรูปนี้สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 1795 (ค.ศ. 1252) ตามประสงค์ของพระโจโค ซึ่งเป็นผู้รวบรวมเงินบริจาคเพื่อการก่อสร้าง ส่วนช่างแกะสลักคือโอเนะ โกโรเอมงและทันจิ ฮิซาโตโมะ
หลังจากที่โบสถ์พังทลายลงจากคลื่นสึนามิ พระพุทธรูปนี้ก็ตั้งอยู่กลางแจ้งมาตั้งแต่นั้น และในปี 1960-1961 ได้มีการบูรณะพระพุทธรูปให้มีความคงทนมากขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้พังทลายจากเหตุแผ่นดินไหว

รายละเอียด
* น้ำหนัก; 93 ตัน
* ความสูงทั้งองค์; 13.35 เมตร
* ความสูงของพระพักตร์; 2.35 เมตร
* ความยาวของพระเนตร; 1.0 เมตร
* ความยาวของพระโอษฐ์; 0.82 เมตร
* ความยาวของพระกรรณ; 1.90 เมตร
* ความกว้างหน้าตัก; 9.10 เมตร
หนังใหญ่
หนังใหญ่ คือมหรสพที่แพร่หลายของคนไทยอีกอย่างหนึ่ง ตัวหนังจะใช้แผ่นหนังวัวฉลุเป็นรูปตัวละครในเรื่องรามเกียรติ์ และมีไม้ผูกทาบตัวหนังไว้ทั้งสองข้าง เพื่อให้ตัวหนังตั้งตรงไม่งอ และทำให้มีคันยื่นลงมาใต้ตัวหนังเป็นสองข้างสำหรับจับถือและยกได้ถนัด สถานที่เล่นจะปลูกโรงผ้าใช้ผ้าขาวคาดเป็นจอ ส่วนด้านหลังจอจะจุดไต้และก่อไฟไว้ เพื่อให้แสงทำให้เห็นเงาตัวหนังซึ่งมีลวดลายวิจิตรมาติดอยู่ที่จอผ้าขาว และการเชิดนั้นคนเชิดต้องเต้นไปตามจังหวะดนตรีและบทพากย์บทเจรจาด้วย การแสดงโขนก็ประกอบไปด้วยการพากย์ เจรจา ขับร้อง และการเต้นทำท่าตามบทพากย์ จึงกล่าวได้ว่าโขนนำเอาการพากย์ เจรจา และท่าทางการเต้นการแสดงมาจากหนังใหญ่
ปัจจุบันเหลือคณะหนังใหญ่อยู่ทั้งหมด 3 คณะได้แก่
# หนังใหญ่วัดขนอน จังหวัดราชบุรี
# หนังใหญ่วัดบ้านดอน จังหวัดระยอง
# หนังใหญ่วัดสว่างอารมณ์ จังหวัดสิงห์บุรี

ประเภทของตัวหนังใหญ่
ตัวหนังใหญ่สามารถแบ่งได้เป็น 2 ประเภทใหญ่ ๆ ได้แก่

หนังเรื่อง
หนังเรื่องคือหนังขนาดใหญ่ที่มีภาพอื่น ๆ เป็นองค์ประกอบ หรือ มีตัวละครมากกว่าหนึ่งตัว ได้แก่
# หนังเมือง มีตัวละครตัวเดียว หรือหลายตัว ประกอบด้วยภาพสถานที่เช่น พลับพลา หรือ ราชวัง
# หนังจับ หรือ หนังรบเป็นภาพตัวละคร 2 หรือ 3 ตัว ทำการรบกัน หรือ จับกัน เช่นพระรามรบกับทศกัณฐ์เป็นต้น

หนังเบ็ดเตล็ด
หนังเบ็ดเตล็ดคือหนังที่จัดท่าทางพิเศษ เช่น หนังรถ ตัวละครนั่งบนราชรถ

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์หนังใหญ่วัดขนอน
โขนกลางแปลง
โขนกลางแปลง เป็นการแสดงโขนแสดงกลางแจ้ง บนพื้นดิน หรือกลางสนามหญ้า สันนิษฐานว่าเป็นการแสดงโขนประเภทแรก จัดแสดงตั้งแต่สมัยอยุธยา แต่ไม่ทราบต้นกำเนิดแน่ชัด

โขนกลางแปลงนี้แสดงเรื่องรามเกียรติ์ ตอน ยกรบ ปะทะทัพเป็นพื้น เป็นการแสดงการรบกันระหว่างกองทัพฝ่ายพระรามและกองทัพฝ่ายทศกัณฐ์ โดยใช้ตำรวจเลข แสดงเป็นพลยักษ์ และใช้ทหารมหาดเล็กแสดงเป็นพลลิงจำลองการต่อสู้กันของพระรามและทศกัณฐ์จึงต้องใช้ผู้แสดงจำนวนมาก และเนื่องจากเป็นการจำลองการรบ จึงใช้ผู้ชายเท่านั้นในการแสดง
ผู้แสดงส่วนใหญ่จะเป็นข้าราชบริพาร การจัดแสดงโขนประเภทนี้ในสมัยโบราณจึงมีแต่พระมหากษัตริย์ หรือเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงเท่านั้น ที่จะสามารถจัดการแสดงได้ เนื่องด้วยต้องใช้กำลังคนและกำลังทรัพย์เป็นจำนวนมาก ปี่พาทย์ที่บรรเลงประกอบการแสดงในสมัยกรุงศรีอยุธยามีเพียงวงที่เรียกว่า เครื่องห้า ต่อมาในสมัยธนบุรีเพิ่มวงปี่พาทย์ให้มีสองวงเป็นอย่างน้อย ปลูกเป็นร้านยกขึ้นตั้งวงปี่พาทย์ เพื่อให้ผู้บรรเลงเห็นตัวโขนได้ในระยะไกล และมีความเป็นไปได้ว่าวงปี่พาทย์ที่บรรเลงประกอบการแสดงโขนกลางแปลงในอดีตน่าจะมีมากกว่าสองวง เมื่อตัวโขนเข้าไปใกล้วงไหนวงนั้นก็จะบรรเลง ส่วนการดำเนินเรื่องใช้เพียงการพากย์ เจรจาเท่านั้น ไม่มีการขับร้อง
โขนโรงใน
โขนโรงใน ได้รับการปรับปรุงผสมผสานโขนกับการแสดงละครใน โดยนำเอาการขับร้องเพลงตามแบบละครในมาร้องแทรกในโขนด้วย และยังมีการแสดงแบบจับระบำรำฟ้อนเช่นเดียวกับละครใน จึงเรียกว่า โขนโรงใน โขนโรงในต้องมีโรงสำหรับแสดงและมีฉากหลังเป็นม่านแบบในละครใน การแสดงมีบทพากย์เจรจาแบบโขนและมีการขับร้องแบบละครใน มีเตียงสำหรับตัวแสดงนั่งแบบละครใน เวลาร้องเพลงและบรรเลงปี่พาทย์ต้องมีการตีกรับเป็นจังหวะแบบละครใน ปี่พาทย์ที่ใช้บรรเลงประกอบการแสดงโขนหน้าจอใช้ปี่กลางที่มีเสียงสูง ไม่เหมาะสำหรับการแสดงโขนโรงในเนื่องจากปี่กลางเสียงสูงเกินไป ไม่เหมาะแก่การขับร้อง ปี่กลางจึงถูกเปลี่ยนมาเป็นปี่ในตามเสียงที่ลดลงมา วงปี่พาทย์ที่บรรเลงประกอบการแสดงโขนโรงในนั้นมีเพียงวงเดียว แต่จะเป
สียงที่ลดลงมา วงปี่พาทย์ที่บรรเลงประกอบการแสดงโขนโรงในนั้นมีเพียงวงเดียว แต่จะเป็นวงปี่พาทย์ชนิดใดก็ขึ้นอยู่กับฐานะของงานนั้นๆด้วย
โขนโรงใน มีการขับร้องกับพากย์สลับกันในการแสดง

โขนที่กรมศิลปากรนำออกแสดงในปัจจุบันนี้ ก็ใช้ศิลปะการแสดงแบบโขนโรงใน ไม่ว่าจะแสดงกลางแจ้งหรือแสดงหน้าจอก็ตาม
โขนชักรอก
โขนชักรอก เป็นวิวัฒนาการอีกขึ้นหนึ่งของการแสดงโขน ซึ่งไม่ค่อยมีผู้เขียนไว้เป็นหลักฐาน โขนชักรอกเป็นการแสดงที่ชักรอกตัวโขนให้ลอยขึ้นไปจากพื้นเวที มีทั้งแบบโขนฉากและโขนหน้าจอ ในเรื่องรามเกียรติ์ มีบทบาทที่ต้องเหาะเหินเดินอากาศ

โขนชักรอกที่แสดงแบบโขนฉากกำเนิดขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เนื่องจากมีพระราชอาคันตุกะเข้ามาเมืองไทยอยู่เป็นประจำ ทรงจัดให้มีการแสดงโขนรับรองพระราชอาคันตุกะเหล่านั้น ส่วนโขนชักรอกที่แสดงแบบโขนหน้าจอมีคณะเอกชนนำไปแสดง โขนชักรอกแบบการแสดงโขนหน้าจอไม่ค่อยเรียบร้อยและสวยงามเท่าโขนฉาก เพราะโรงโขนหน้าจอไม่มีโครงหลังคาด้านบนที่แข็งแกร่งรับสายรอก เวลาที่ชักรอกจึงเห็นลวดสลิงที่ผูกสายรอกห้อยยานลงมา
อุทยานแห่งชาติป่ากิร
อุทยานแห่งชาติป่ากิร (Gir Forest National Park) อุทยานแห่งชาติป่ากีร์ ชื่อเดิมคือ อุทยานแห่งชาติกีร์ ไลออน ตั้งอยู่บนคาบสมุทรคาเธียวาร รัฐคุชราต ทางภาคตะวันตกของประเทศอินเดีย มีพื้นที่ 1,412 ตารางกิโลเมตร หรือ 882,500 ไร่อุทยานแห่งนี้ได้ชื่อว่าเป็นแหล่งที่อยู่สุดท้ายของสิงโตอินเดีย ซึ่งเป็นสัตว์ที่หายากซึ่งได้รับการคุ้มครองในป่านี้ตั้งแต่ต้นศตวรรษที่ 20 ซึ่งในขณะนั้นเหลือเพียง 12 ตัวในอินเดีย แต่ในช่วงปลายศตวรรษ 1980 มีสิงโตเอเชียอยู่ราว 300 ตัว นอกจากสิงโตแล้วยังมี เสือดาวอินเดีย หมาป่าไฮยีน่า หมูป่า หมีสลอธ กวาง ลิง นกเงือก และ แร้งสีน้ำตาลที่ใกล้จะสูญพันธ์อีกด้วย
อุทยานแห่งชาติเกรตเบซิน
อุทยานแห่งชาติเกรตเบซิน (Great Basin National Park) ตั้งอยู่ในรัฐเนวาดา ประเทศสหรัฐอเมริกา มีเนื้อที่ 312.3 ตารางกิโลเมตร หรือ 195,187.5 ไร่ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2509 อุทยานแห่งชาติเกรตเบซิน ตั้งอยู่ในป่าแห่งชาติฮัมโบลด์ต ทางลาดเขาด้านใต้มีภูมิทัศน์ทีสวยงาม มียอดเขาสูงชื่อว่ายอดเขาวีลเลอร์ ซึ่งสูงถึง 3982 เมตร แม้ฤดูร้อนก็ยังมีหิมะปกคลุม ส่วนทางลาดเขาด้านตะวันออกมีถ้ำเลห์แมนซึ่งจัดเป็นอนุเสาวรีย์สถานแห่งชาติ ภายในถ้ำมีหินงอกหินย้อยที่สวยงาม และมีการค้นพบสิ่งประดิษฐของชาวอินเดียนแดงรวมทั้งที่ฝั่งศพสมัยก่อนประวัติศาสตร์ในถ้ำอีกด้วย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
อุทยานแห่งชาติคาร์ลสแบดแคเวินส์
อุทยานแห่งชาติคาร์ลสแบดแคเวินส์ ( ) ตั้งอยู่ในรัฐนิวเม็กซิโก สหรัฐ บริเวณถ้ำคาร์ลสแบด ซึ่งเป็นถ้ำที่อยู่ภายในเทือกเขากัวดาลูพี ถ้ำนี้เป็นที่อยู่ของค้างคาวฝูงใหญ่ที่สุดในโลก ภายในถ้ำมีทางยาวที่ซ้ำซ้อนเชื่อมต่อกันยาวกว่า 37 กิโลเมตร คูหาที่อยู่ลึกที่สุดลึกลงไปกว่า 309 เมตร มีห้องโถงใหญ่ที่สุดชื่อว่า "เดอะบิกรูม" เป็นคูหาถ้ำที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐ มีเนื้อที่ประมาณ 0.056 ตารางกิโลเมตร หรือ 35 ไร่ ภายในถ้ำมีทะเลสาบใต้ดิน มีน้ำจืดสะอาดมากซึ่งไม่มีสิ่งมีชีวิตใด ๆ อยู่เลย ภายในถ้ำมีหินปูนที่สวยงามมากมาย ทั้งหินงอก หินย้อย ถ้ำแห่งนี้ได้รับการประกาศเป็นอุทยานแห่งชาติใน ค.ศ. 1930 เนื้อที่รวมทั้งหมดกว่า 189 ตารางกิโลเมตร หรือ 118,125 ไร่
อุทยานแห่งชาติคาคาดู
อุทยานแห่งชาติคาคาดู ( ) เป็นหนึ่งในอุทยานที่ใหญ่ที่สุดในโลก อยู่ทางด้านตะวันออกของเมืองดาร์วินในดินแดนนอร์เทิร์นเทร์ริทอรี ประเทศออสเตรเลีย มีลักษณะเป็นที่ราบน้ำท่วมถึง มีหน้าผา ครอบคลุมเนื้อที่กว่า 12,950 ตารางกิโลเมตร หรือ 8,093,750 ไร่ อุทยานแห่งนี้ตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1979 ซึ่งในที่ชื้นแฉะเขตร้อนนั้น มีนกท้องถิ่นและนกย้ายถิ่นมาแพร่พันธุ์อยู่ ในแม่น้ำเป็นถิ่นที่อยู่ของจระเข้น้ำจืด รวมทั้งปลาหายากหลายชนิด

อ้างอิง
อุทยานแห่งชาติครูเกอร์
อุทยานแห่งชาติครูเกอร์ ( ) เดิมคือ เขตสงวนล่าสัตว์ซาบี (Sabi Game Reserve) ตั้งอยู่ทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศแอฟริกาใต้ ซึ้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ พอล ครูเกอร์ ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐทรานส์เวล นับเป็นอุทยานแห่งใหญ่ที่แห่งหนึ่ง และเป็นมรดกโลกทางธรรมชาติตามประกาศของยูเนสโก
อุทยานแห่งชาติครูเกอร์ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1926 มีพื้นที่ 20,000 ตารางกิโลเมตร (7,523 สแควร์ไมล์) หรือ 12,500,000 ไร่จากจุดใต้สุดถึงจุดเหนือสุดมีระยะทางประมาณ 560 กิโลเมตร 
สัตว์ป่าและพันธุ์พืช
* ต้นไม้และพันธุ์พืช 336 ชนิด
* สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอย่างน้อย 147 ชนิด 
* นก 507 ชนิด 
* สัตว์เลื้อยคลาน 114 ชนิด 
* ปลา 49 ชนิด 
* สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก 34 ชนิด 
ประชากรสัตว์ป่า
การสำรวจในปี ค.ศ. 2005 พบว่าอุทยานครูเกอร์มี 
* อิมพาลา 101,000 ตัว 
* ควายป่า 31,060 ตัว 
* ม้าลาย 21,100 ตัว 
* ช้างแอฟริกา 12,470 ตัว 
* แรดขาว 6,940 ตัว 
* ยีราฟ 6,700 ตัว 
* หมาป่าไฮยีน่า ประมาณ 2,500 ตัว 
* สิงโต ประมาณ 2,000 ตัว
* เสือดาว ประมาณ 1,000 ตัว 
อุทยานครูเกอร์ให
2,500 ตัว 
* สิงโต ประมาณ 2,000 ตัว
* เสือดาว ประมาณ 1,000 ตัว 
อุทยานครูเกอร์ให้สัมปทานแก่เอกชนในการบริหารจัดการพื้นที่บางส่วนของอุทยาน ปัจจุบันเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของทวีปแอฟริกา และประเทศแอฟริกาใต้
นอกจากนี้แล้วยังเป็นแหล่งอาศัยถิ่นเดียวและถิ่นสุดท้ายของสิงโตขาว ซึ่งไม่ใช่สิงโตเผือก แต่เป็นสิงโตที่มีสีผิวและขนทั้งลำตัวขาวซึ่งเป็นผลมาจากพันธุกรรม

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของอุทยาน

*
อุทยานแห่งชาติจิม คอร์เบตต์
อุทยานแห่งชาติจิม คอร์เบตต์ ( ) ตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1935 มีเนื้อที่ 520 ตารางกิโลเมตร หรือ 325,000 ไร่ตั้งอยู่บริเวณเชิงเขาหิมาลัย ทางตอนเหนือของประเทศอินเดีย เป็นที่อยู่ของสัตว์นานาชนิด เช่น เสือดาว หมาป่าไฮยีนา หมาใน หมูป่า เก้ง ค่างจระเข้ เต่า ซื่งอุทยานแห่งนี้ตั้งชื่อตามจิม คอร์เบตต์ นักล่าเสือที่มีชื่อเสียงแล้วกลับตัวมาเป็นนักอนุรักษ์ จุดเด่นของอุทยานแห่งนี้คือเป็นแหล่งที่อยู่ของเสือ
อุทยานแห่งชาติคาร์นาร์วอน
อุทยานแห่งชาติคาร์นาร์วอน ( ) ตั้งอยู่ในรัฐควีนส์แลนด์ ประเทศออสเตรเลีย ในอุทยานเป็นโกรกธารขนาดใหญ่ ยาว 32 กิโลเมตร กว้าง 45-370 กิโลเมตร บางแห่งเป็นผาหินทราย โกรกธารทางด้านตะวันออกเกิดจากการกัดเซาะของธารน้ำคาร์นาร์วอน ในพื้นที่อุทยานมีถ้ำอยู่มาก ถ้ำบางแห่งจะมีภาพวาดของชาวอะบอริจินี รอบ ๆ โกรกธารเป็นป่ายูคาลิปตัส และมีสัตว์อาศัยอยู่หลายชนิด เช่น หมีโคอาลา ตุ่นปากเป็ด
อินูลิน
อินูลิน ( )หรือฟรักโทแซน (Fructosan) เป็นแป้งที่พบในหัวหรือรากพืชบางชนิด ละลายในน้ำอุ่นได้ดี จัดเป็นเส้นใยที่เรียกว่าฟรุกแทน (fructan) เป็นพอลิเมอร์ของน้ำตาลฟรุคโตสที่เชื่อมต่อกันเป็นเส้นตรงที่ตำแหน่งบีตา 2, 1 (β - 2, 1 linked polyfructan) มีปลายด้านหนึ่งคือกลูโคสที่เชื่อมต่อกับฟรุกโตสในลักษณะการเชื่อมของซูโครส โดยพบเป็นคาร์โบไฮเดรต โครงสร้างหลักไม่มีพันธะที่เป็นองค์ประกอบของวงแหวน มีน้ำตาลประกอบเข้าด้วยกันมากกว่า 10 โมเลกุล
ค้นพบอินูลินครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2361 โดยสกัดออกมาจากต้น Inula helenium อินูลินพบได้ในพืชหลายชนิด ส่วนมากพบในส่วนของหัวหรือรากสะสมอาหาร เช่น กระเทียมต้น หอม กระเทียม กะหล่ำปลี ทิวลิป หน่อไม้ฝรั่ง รักเร่ (Dahlia) และชีคโอะริ (Chicory) และพบมากในหัวแก่นตะวัน และชีคโอะริ โดยประเทศในเขตหนาวจะใช้ชิกอรีกับแก่นตะวันในการผลิตอินูลินเชิงอุตสาหกรรม โดยพืชที่สะสมอินูลินจะไม่สะสมอาหารในรูปของแป้ง

สารอินูลินช่วยให้แบคทีเรียที่มีประโยชน์ในลำไส้เพิ่มจำนวนมากขึ้น และยับยั้งการเพิ่มจำนวนของแบคทีเรียสาเหตุโรคท้องร่วง ใช้เป็นสารทดแทนไขมันในครีม เนยแข็ง และไอศกรีม เพิ่มใยอาหารในผลิตภัณฑ์นม เป็นสารที่ให้ความหวานแต่ไม่ให้พลังงาน

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* "Dietary Fibber: Don't be fooled by polydextrose and other fiber additives", Slate.
ทะเลสาบไบคาล
ทะเลสาบไบคาล ( , ) เป็นทะเลสาบทรุดในประเทศรัสเซีย ตั้งอยู่ในไซบีเรียตอนใต้ ในบริเวณระหว่างหน่วยองค์ประกอบแคว้นอีร์คุตสค์ทางตะวันตกเฉียงเหนือถึงสาธารณรัฐบูเรียเตียทางตะวันออกเฉียงใต้ ทะเลสาบนี้มีน้ำ ทำให้เป็นทะเลสาบน้ำจืดที่มีปริมาณมากที่สุดในโลก โดยมีน้ำผิวดินถึง 22–23% ซึ่งมากกว่าเกรตเลกส์ในทวีปอเมริกาเหนือทั้งหมด และยังเป็นทะเลสาบที่ลึกที่สุดในโลก โดยมีความลึกสุดที่ และยังเป็นทะเลสาบที่เก่าแก่ที่สุดในโลก ที่ 25–30 ล้านปี ทะเลสาบไบคาลมีขนาดใหญ่ตามพื้นผิวในอันดับ 7 ที่ ซึ่งค่อนข้างใหญ่กว่าประเทศเบลเยียม และเป็นหนึ่งในทะเลสาบที่ใสสะอาดที่สุดในโลก
ทะเลสาบไบคาลเป็นที่อยู่ของพืชและสัตว์พันกว่าชนิด โดยมีหลายชนิดที่พบเฉพาะในบริเวณนี้ และยังเป็นที่อยู่ของชนเผ่าบูเรียตที่เลี้ยงแพะ อูฐ โค แกะ และม้า ทางฝั่งตะวันออกของทะเลสาบ อุณหภูมิเฉลี่ยมีวามหลากหลายจากฤดูหนาวช่วงต่ำสุดอยู่ที่ ถึงฤดูร้อนช่วงสูงสุดที่ ภูมิภาคทางตะวันออกของทะเลสาบไบคาลมีชื่อเรียกว่าทรานส์ไบคาเลียหรือทรานส์ไบคาล และบางครั้งภูมิภาคที่กำหนดไว้อย่างหลวม ๆ รอบทะเลสาบมีชื่อเรียกว่าไบคาเลีย ทางยูเนสโกประกาศให้ทะเลสาบไบคาลเป็นแหล่งมรดกโลกใน ค.ศ. 1996
มรดกโลก
ทะเลสาบไบคาลได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 20 เมื่อปี พ.ศ. 2539 ที่เมืองเมริดา ประเทศเม็กซิโก ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
# เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดของการเป็นตัวแทนในวิวัฒนาการสำคัญต่าง ๆ ในอดีตของโลก เช่น ยุคสัตว์เลื้อยคลาน ยุคน้ำแข็ง ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการพัฒนาความหลากหลายทางธรรมชาติบนพื้นโลก
# เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดในการเป็นตัวแทนของขบวนการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญทาง ธรณีวิทยาหรือวิวัฒนาการทางชีววิทยา และปฏิสัมพันธ์ของมนุษย์ต่อสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติที่กำลังเกิดอยู่ เช่น ภูเขาไฟ เกษตรกรรมขั้นบันได
# เป็นแหล่งที่เกิดจากปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่มีเอกลักษณ์หายากหรือสวยงามเป็นพิเศษ เช่น แม่
่งที่เกิดจากปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่มีเอกลักษณ์หายากหรือสวยงามเป็นพิเศษ เช่น แม่น้ำ น้ำตก ภูเขา
# เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของชนิดสัตว์และพันธุ์พืชที่หายากหรือที่ตกอยู่ในสภาวะ อันตราย แต่ยังคงสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ ซึ่งรวมถึงระบบนิเวศอันเป็นแหล่งรวมความอุดมสมบูรณ์ของพืชและสัตว์ที่ทั่วโลกให้ความสนใจด้วย
หมายเหตุ

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม

* Detlev Henschel, Kayak Adventure in Siberia: The first solo circumnavigation of Lake Baikal. Amazon 
* Colin Thubron (2000), In Siberia, , Harper Perennial.
* Leonid Borodin (1988), Year of Miracle And Grief, Quartet Books 
* Martin Cruz Smith (2019), Siberian Dilemma, Simon & Schuster 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* 
* Lake Baikal Information
* Lake Baikal Ice Formations in Photos
*
น้ำตกเอนเจล
น้ำตกเอนเจล ( ; ) เป็นน้ำตกที่ตั้งอยู่กลางป่าดงดิบในประเทศเวเนซุเอลา เป็นน้ำตกที่สูงที่สุดในโลก โดยสูงกว่าน้ำตกไนแอการา ถึง 18 เท่า มีความสูงกว่า 979 เมตร ซึ่งผู้ที่จะเข้าชมน้ำตกสามารถเข้าไปโดยทางเรือและเครื่องบินเท่านั้น ซึ่งชื่อน้ำตกมาจากนักบินชาวอเมริกัน จิมมี เอนเจล ผู้ค้นพบน้ำตกเป็นคนแรก เมื่อ ค.ศ. 1935
น้ำตกแห่งนี้มีชื่อเรียกในภาษาเปมอน ภาษาของคนพื้นเมืองเวเนซุเอลาว่า "ปาราคุปา-เวนา" (Parakupa-vena แปลว่า น้ำที่ตกจากจุดที่สูงที่สุด) หรือ "เคเรปาคุปาอิ เมรู" (Kerepakupai merú แปลว่า น้ำตกแห่งสถานที่ที่ลึกที่สุด) หรือ "ชูรุน เมรู" (Churun-meru แปลว่า น้ำตกสายฟ้า) เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2552 ประธานาธิบดีฮูโก ชาเวซแห่งเวเนซุเอลาได้ประกาศเปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการของน้ำตกนี้เป็นชื่อพื้นเมืองดั้งเดิม คือ เคเรปาคุปาอิ เมรู โดยให้เหตุผลว่า "น้ำตกนี้เป็นของชาวเวเนซุเอลามานานก่อนที่ชาวอเมริกัน จิมมี แองเจิล จะมาพบ" น้ำตกนี้มีลักษณะประหลาดคือ น้ำไม่สามารถตกถึงพื้นได้ เนื่องจากความสูงของน้ำตกสูงมากทำให้กว่าน้ำตกถึงพื้นมันจะกลายเป็นหมอกไปซะก่อน ทำใ
เนื่องจากความสูงของน้ำตกสูงมากทำให้กว่าน้ำตกถึงพื้นมันจะกลายเป็นหมอกไปซะก่อน ทำให้พื้นที่บริเวณนี้มีหมอกหนาปกคลุมตลอดเวลา
น้ำตกวิกตอเรีย
น้ำตกวิกตอเรีย ( ) หรือในชื่อท้องถิ่นว่า โมซิ-โอวา-ทุนยา (Mosi-oa-Tunya; ควันที่ส่งเสียงร้องคำราม) หรือในซิมบับเวเรียกว่าน้ำตกมูกาบี (Mugabe Falls) ตั้งอยู่บริเวณรอยต่อของประเทศแซมเบีย และ ประเทศซิมบับเว เป็นน้ำตกที่มีขนาดใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ถูกค้นพบครั้งแรกโดย เดวิด ลิฟวิงสโตน ในปี พ.ศ. 2398 ซึ่งเป็นผู้ตั้งชื่อน้ำตกนี้เพื่อเป็นเกียรติแก่สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย
น้ำตกวิกตอเรียเกิดจากแม่น้ำซัมเบซีซึ่งเป็นแม่น้ำกั้นพรมแดนของสองประเทศ ตกลงมาสู่แอ่งลึก น้ำตกมีขนาดกว้างกว่า 1690 เมตร สูงประมาณ 60-100 เมตร น้ำตกวิกตอเรียสามารถแบ่งเป็น 4 ส่วนย่อย ได้แก่ น้ำตกปีศาจ น้ำตกหลัก น้ำตกสายรุ้ง และน้ำตกตะวันออก ไอน้ำจากน้ำตกวิกตอเรียสามารถมองเห็นได้จากระยะทาง 20 กิโลเมตร
น้ำตกวิกตอเรียได้รับเลือกให้เป็นแหล่งมรดกโลกในปี ค.ศ. 1989 ปัจจุบันน้ำตกวิกตอเรียเป็นสถานที่ท่องเที่ยวและแหล่งสร้างรายได้ที่สำคัญของประเทศแซมเบียและประเทศซิมบับเว จึงมีการสร้างโรงแรมและสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ เพื่อรองรับนักท่องเที่ยวในทั้งสองประเทศ แต่การพัฒนาเหล่านี้ขาดการควบคุมจัดการที่ดีองค์การยูเนสโกจึงเคยพิจารณาจะถอนน้ำตกวิกตอเรียออกจากการเป็นมรดกโลก

ดูเพิ่ม
* น้ำตกอีกวาซู

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
จังหวัดหล่มศักดิ์
จังหวัดหล่มศักดิ์ เป็นจังหวัดในอดีตของประเทศไทย เคยอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลนครราชสีมา มณฑลเพชรบูรณ์ และมณฑลพิศณุโลก เป็นจังหวัดหนึ่งที่มีชื่อเสียงในฐานะที่เป็นแหล่งผลิตยาสูบภายในประเทศ มีชาติพันธุ์พื้นเมืองเรียกว่า ไทหล่ม หรือลาวหล่ม ที่มีวัฒนธรรมใกล้ชิดกับลาวแถบหลวงพระบาง ในอดีตเป็นจังหวัดชั้นนอกที่กันดาร มีประชากรน้อย และไม่มีเส้นทางคมนาคม
ประวัติ
หล่มศักดิ์ เดิมเป็นเมืองหนึ่งขึ้นสร้างในสมัยรัชกาลพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวหลังสงครามเจ้าอนุวงศ์ เพราะเมืองหล่ม (เก่า) ถูกทำลายไปมาก จึงย้ายมาตั้งเมืองใหม่ริมน้ำสัก จึงเรียกเมืองหล่มแห่งใหม่นี้ว่า "หล่มสัก" (แต่ทางราชการสยามสะกดว่า "หล่มศัก" หรือ "หล่มศักดิ์") ครั้นเวลาต่อมาเมืองหล่มศักดิ์ได้พัฒนาขึ้นเป็นชุมชนใหญ่
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มีการจัดตั้งมณฑลเทศาภิบาลขึ้น จึงได้มีการจัดตั้ง เมืองหล่มศักดิ์ (ในฐานะเขตการปกครองระดับที่สองในระบบเทศาภิบาล) ขึ้นกับมณฑลนครราชสีมาตั้งแต่ พ.ศ. 2436 และขึ้นกับมณฑลเพชรบูรณ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2442 โดยเมืองหล่มศักดิ์ในขณะนั้นมีอาณาเขตกินไปถึงอำเภอด่านซ้าย และอำเภอวังสะพุง ครั้นวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2450 จึงยกอำเภอวังสะพุงไปขึ้นกับเมืองเลยแทน (ภายหลังอำเภอด่านซ้าย แยกออกเป็นอำเภอภูเรือและอำเภอนาแห้ว ส่วนอำเภอวังสะพุงแยกเป็นอำเภอภูกระดึง อำเภอภูหลวง อำเภอเอราวัณ อำเภอผาขาว และอำเภอหนองหิน ปัจจุบันขึ้นอยู่กับจังหวัดเลย) เมื่อ พ.ศ. 2459 ได้มีประกาศเปลี่ยนคำว่า "เมือง" มาเป็น "จังหวัด" เมืองหล่มศักดิ์จึงถ
อ พ.ศ. 2459 ได้มีประกาศเปลี่ยนคำว่า "เมือง" มาเป็น "จังหวัด" เมืองหล่มศักดิ์จึงถูกเรียกว่า จังหวัดหล่มศักดิ์ ซึ่งในขณะนั้นแบ่งเขตการปกครองเป็นสองอำเภอ คืออำเภอเมือง (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอวัดป่าใน พ.ศ. 2460) และอำเภอหล่มเก่า
จังหวัดหล่มศักดิ์มีการสร้างระบบสาธารณูปโภคต่าง ๆ เช่น ตั้งโรงเรียนประจำจังหวัด คือ โรงเรียนสัตรีจังหวัดหล่มศักดิ์ (ปัจจุบันคือโรงเรียนหล่มสักวิทยาคม) และมีการสร้างสนามบินประจำจังหวัดหล่มศักดิ์ (ปัจจุบันคือ สนามบินสักหลง) เพราะขณะนั้นเมืองหล่มศักดิ์เป็นเมืองห่างไกลและยังไม่มีเส้นทางคมนาคม การนี้ชาวจังหวัดหล่มศักดิ์ได้ร่วมกันบริจาคเงินเพื่อสร้างเครื่องบินชื่อ "จังหวัดหล่มศักดิ์ 1" ที่ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ชาวหล่มศักดิ์ที่ได้ร่วมบริจาค
จังหวัดหล่มศักดิ์ถูกยุบรวมเข้ากับจังหวัดเพชรบูรณ์ เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2474 เพื่อประหยัดงบประมาณราชการ ต่อมา พ.ศ. 2481 ได้เปลี่ยนชื่ออำเภอวัดป่าเป็นอำเภอหล่มศักดิ์ หลังจากนั้นการสะกดคำว่า "หล่มศักดิ์" เป็น "หล่มสัก" เกิดขึ้นและถูกเปลี่ยนกลับหลายครั้งตั้งแต่ปี พ.ศ. 2484 จนในปี พ.ศ. 2489 จึงสะกดว่า "หล่มสัก" สืบมา

การแบ่งเขตการปกครอง
 ส่วนพื้นที่ของจังหวัดหล่มศักดิ์เดิม คือหมายเลข 3, 4, 9 และ 11 อันได้แก่ อำเภอหล่มสัก, หล่มเก่า, น้ำหนาว และเขาค้อ ตามลำดับ โดยขณะนั้นอำเภอน้ำหนาวและเขาค้อเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเมือง (อำเภอวัดป่า)]]
จังหวัดหล่มศักดิ์ ประกอบไปด้วย 2 อำเภอ ได้แก่ 
# อำเภอเมือง หรืออำเภอวัดป่า (ปัจจุบันแบ่งออกเป็น อำเภอหล่มสัก, อำเภอน้ำหนาว และอำเภอเขาค้อ)
# อำเภอหล่มเก่า

อ้างอิง
อุทยานแห่งชาติแมมมอทเคฟ
อุทยานแห่งชาติแมมมอทเคฟ ( ) ตั้งอยู่ในรัฐเคนทักกี สหรัฐ ห่างจากเมืองลุยส์วิลล์ประมาณ 144 กิโลเมตร ภายในอุทยานแห่งชาติ เป็นกลุ่มถ้ำที่ยาวที่สุดในโลก ซึ่งภายในมีความยาวประมาณ 530 กิโลเมตร ได้รับการค้นพบใน ค.ศ. 1797 ซึ่งภายในถ้ำมีหินงอกหินย้อยที่สวยงามรวมทั้งยังมีแม่น้ำเอโคซึ่งอยู่ลึกลงไป 110 เมตร เป็นที่อยู่ของปลาและกุ้งอีกหลายชนิด ซึ่งส่วนใหญ่ล้วนเป็นสัตว์ตาบอดและไม่มีสีเนื่องจากอยู่ภายในถ้ำมืดมาอย่างยาวนาน
อนุสาวรีย์สถานแห่งชาติหอเดวิลส์
อนุสาวรีย์สถานแห่งชาติหอเดวิลส์ (Devils Tower National Monument) ตั้งอยู่ทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือของรัฐไวโอมิง ประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นอนุสาวรีย์สถานแห่งแรกของอเมริกาซึ่งตั้งขึ้นเมื่อ 24 สิงหาคม พ.ศ.2449 โดยประธานาธิบดีธีโอดอร์ โรสเวลต์

หอเดวิลส์มีลักษณะเป็นภูเขาที่มีความสูง 263 เมตร ฐานมีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 305 เมตร ผิวนอกเป็นรอยริ้วใหญ่ๆ มียอกป้านกว้างประมาณ 85 เมตร โดยรวมแล้วมีลักษณะเหมือนตอยักษ์ หอเดวิลส์เกิดจากภูเขาไฟที่ดันตัวขึ้นมา แล้วถูกกัดกร่อน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*Devils Tower National Monument. National Park Service
อุทยานแห่งชาติและอุทยานแห่งรัฐเรดวุด
อุทยานแห่งชาติและอุทยานแห่งรัฐเรดวุด ( ) เป็นอุทยานแห่งชาติ ตั้งอยู่ทางด้านตอนเหนือของรัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ จัดตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1968 ครอบคลุมพื้นที่กว่า 228 ตารางกิโลเมตร หรือ 142,500 ไร่ เพื่ออนุรักษ์พันธุ์ไม้ที่มีลำต้นสูงที่สุดในโลก คือ ต้นเรดวุดชายฝั่ง (coastal redwood) ต้นไม้นี้มีลำต้นสูงกว่า 100 เมตร และวัดรอบโอบได้ประมาณ 8 เมตร เปลือกมีความหนาประมาณ 30 เซนติเมตร ซึ่งต้นเรดวุดที่สูงที่สุดในโลกมีความสูงกว่า 112 เมตร
อุทยานแห่งชาติวุดบัฟฟาโล
อุทยานแห่งชาติวุดบัฟฟาโล ( ) เป็นอุทยานแห่งชาติตั้งอยู่ในประเทศแคนาดา ตรงบริเวณดินแดนนอร์ทเวสต์เทร์ริทอรีส์กับรัฐแอลเบอร์ตา อุทยานแห่งชาติวุดบัฟฟาโลจัดตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1922 และเป็นอุทยานแห่งชาติที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ มีเนื้อที่กว่า 44,800 ตารางกิโลเมตร หรือ 28,000,000 ไร่ มีแม่น้ำพีซไหลผ่าน และยังมีทะเลสาบอีกหลายแห่ง เป็นอยู่ของนกกระเรียนฝูงใหญ่ รวมทั้งควายไบซัน บีเวอร์ หมีกริซลี และหมีดำ อีกด้วย
อุทยานแห่งชาติวานวซ
อุทยานแห่งชาติวานวซ ( ; ) ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศสติดกับชายแดนประเทศอิตาลี เป็นอุทยานแห่งชาติที่เก่าแก่ที่สุดของฝรั่งเศส ตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1963 มีเนื้อที่ประมาณ 528 ตารางกิโลเมตร หรือ 330,000 ไร่ ซึ่งติดกับอุทยานแห่งชาติกรันปาราดีโซ ของประเทศอิตาลี ภายในอุทยานประกอบไปด้วยเทือกเขา ธารน้ำแข็ง ทะเลสาบ และภูเขาสูงหลายลูก มีสัตว์นานาชนิดเช่น นก เหยี่ยว สุนัขจิ้งจอก กระต่ายภูเขา
อุทยานแห่งชาติอูจุงกูลน
อุทยานแห่งชาติอูจุงกูลน ( ) ตั้งอยู่ปลายเกาะชวาด้านตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย เขตอุทยานแห่งชาติมีเนื้อที่ประมาณ 782 ตารางกิโลเมตร ได้รับการประกาศเป็นเขตอุทยานแห่งชาติเมื่อปี ค.ศ. 1980 มีสัตว์แปลก ๆ มากมาย เช่น แรดชวา วัวแดง ชะนีชวา ค่าง และสุนัขป่า
มรดกโลก
อุทยานแห่งชาติอูจุงกูลนได้รับขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 15 เมื่อปี พ.ศ. 2534 ที่เมืองคาร์เทจ ประเทศตูนิเซีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
* (vii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดของการเป็นตัวแทนในวิวัฒนาการสำคัญต่าง ๆ ในอดีตของโลก เช่น ยุคสัตว์เลื้อยคลาน ยุคน้ำแข็ง ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการพัฒนาความหลากหลายทางธรรมชาติบนพื้นโลก
* (x) - เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของชนิดสัตว์และพันธุ์พืชที่หายากหรือที่ตกอยู่ในสภาวะ อันตราย แต่ยังคงสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ ซึ่งรวมถึงระบบนิเวศอันเป็นแหล่งรวมความอุดมสมบูรณ์ของพืชและสัตว์ที่ทั่ว โลกให้ความสนใจด้วย
อุทยานแห่งชาติตาอี
อุทยานแห่งชาติตาอี ( ) ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศโกตดิวัวร์ ใกล้เขตแดนประเทศไลบีเรีย เป็นป่าดึกดำบรรพ์สุดท้ายแห่งหนึ่งในแอฟริกาตะวันตก มีเนื้อที่ประมาณ 3,400 ตารางกิโลเมตร มีพืชพรรณท้องถิ่นมากมาย รวมทั้งสัตว์นานาชนิด เช่น ฮิปโปโปเตมัสแคระ และลิ่น ซึ่งเป็นสัตว์หายาก

อ้างอิง
อุทยานแห่งชาตินาเวลอัวปี
อุทยานแห่งชาตินาเวลอัวปี (Nahuel Huapi National Park) ตั้งอยู่บริเวณเทือกเขาแอนดีสทางตะวันตกกลางของประเทศอาร์เจนตินา มีเนื้อที่ 528 ตารางกิโลเมตร หรือ 330,000 ไร่จัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1903 และได้รับการประกาศเป็นอุทยานแห่งชาติในปี ค.ศ. 1934 ปัจจุบันมีเนื้อที่ 7,050 ตารางกิโลเมตร หรือ 4,406,250 ไร่ ภายในอุทยานมีภูเขาที่มีหิมะปกคลุมหลายลูก มีธารน้ำแข็ง ทะเลสาบ น้ำตก และมีดอกไม้ป่าอยู่ทั่วไป

อุทยานแห่งชาติ Nahuel Huapi เป็นอุทยานแห่งชาติที่เก่าแก่ที่สุดของอาเจนติน่า ในแขวง Patagonia ตรงตีนเขาของภูเขา Andes. ซึ่งก่อตั้งขึ้นใน 1934 แต่พี้นที่ของสวนเป็นดินแดนบริจาคไปยังรัฐบาลกลางโดย Perito Moreno ใน ปี 1903.
สวนครอบคลุมพี้นที่ประมาณ 7,050 กิโลเมตรและตั้งอยู่ในทิศตะวันตกเฉียงใต้ของ Neuquén เป็นฐานสำหรับการท่องเที่ยวในเมือง San Carlos de Bariloche. Villa La Angostura ยังเป็นรีสอร์ทริมทะเลสาบี่อยู่ภายในเขตแดนของสวน.
สวนนี้มีชื่อเสียงเกี่ยวกับความอุดมสมบูรณ์ไปด้วยสัตว์ป่าและมีพีชพันธุ์ธรรมชาติหลายชนิด เนื่องจากสวนมี
ภูมิประเทศหลากหลายนับตั้งแต่ 700 ถึง 3,000 เมตรและมีปริมาณน้ำฝนที่หลากหลายจากป่าฝนกับ 4,000 มม. / ปีในตะวันตก จนไปถึงทุ่งหญ้าเขตทะเลทรายที่น้อยกว่า 300 มม. / ปี ในทางตะวันออก. ในเขต llao llao เราจะเห็นเห็ดและเชื้อราขึ้นตามต้นไม้และเป็นสัญลักษณ์ของพื้นที่จึงทำให้เป็นชื่อของโรงแรม Llao Llao ที่มีชื่อเสียงในเขตนี้ สัตว์ในสวนนี้มีมากมายหลายพันธุ์ เช่น นากแม่น้ำ, กวาง, ลามะ, กระต่ายมารัส, นกแก้ว และ เหยี่ยว
มีหลายทะเลสาบในสวนรวมถึง Lago Nahuel Huapi, Lago Mascardi, Lago Gutiérrez, Lago Traful, Lago Moreno และ Lago Guillelmo ทั้งหมดนี้รู้จักกันในนาม เขตทะเลสาบอาเจนติน่า. ทะเลสาบ Nahuel Huapi ประกอบด้วยหลายเกาะรวมถึง Isla Huemul ซึ่งเป็นสถานที่ของ โครงการ Huemul ที่ชาวอาเจนติน่าถือเป็นโครงการลับนั่นคือโครงการวิจัยนิวเคลียร์ในปี 1949-1952.

อ้างอิง
อุทยานแห่งชาติพาพาโรอา
wikt: 
อุทยานแห่งชาติพาพาโรอา (Paparoa National Park) เป็นอุทยานแห่งชาติ อยู่ในบริเวณตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะใต้ ประเทศนิวซีแลนด์ มีพื้นที่ 280 ตารางกิโลเมตร หรือ 175,000 ไร่ กำหนดเป็นอุทยานแห่งชาติในปีค.ศ. 1987 ภายในอุทยานมีภูเขา ป่า ติดชายฝั่งทะเล มีลักษณะพิเศษคือพื้นที่เป็นหินปูนซึ่งโดนน้ำฝนกัดกร่อนจนกลายเป็นหลุม ร่อง โพรงยาวๆ และถ้ำใต้ดิน
อุทยานแห่งชาติไซออน
อุทยานแห่งชาติไซออน (Zion National Park) เป็นอุทยานแห่งชาติทางตะวันตกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกา ใกล้กับ Springdale รัฐยูทาห์ เมื่อ พ.ศ. 2452 ประธานาธิบดี William Howard Taft ได้ประกาศบริเวณนี้ให้เป็น National monument เพื่ออนุรักษ์พื้นที่หุบเขา ภายใต้ชื่อว่า Mukuntuweap National Monument ต่อมาใน พ.ศ. 2461 acting director จาก National Park Service ที่ก่อตั้งขึ้นใหม่ได้เปลี่ยนชื่ออุทยานเป็น Zion เนื่องจากชื่อเดิมไม่เป็นที่ไม่เป็นที่นิยมในท้องถิ่น Zion เป็นคำในภาษาฮิบรูโบราณ หมายถึง สถานที่หลบลี้ภัย ซึ่งชื่อนี้ได้รับการต้อนรับเชิงบวกมากขึ้นจากสาธารณชน ต่อมาเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2462 United States Congress ได้ประกาศให้ monument แห่งนี้เป็นอุ
9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2462 United States Congress ได้ประกาศให้ monument แห่งนี้เป็นอุทยานแห่งชาติ จนกระทั่ง พ.ศ. 2480 Kolob section ได้ประกาศ Zion National Monument แยกต่างหากอย่างเป็นทางการ แต่ได้นำมาผนวกรวมเข้ากับอุทยานเมื่อ พ.ศ. 2499
อุทยานแห่งนี้มีพื้นที่ 593 ตร.กม. หรือ 370,625 ไร่ มีสถานที่สำคัญคือ หุบเขาไซออน ซึ่งยาว 15 กิโลเมตร และลึก 800 เมตร ตัดผ่าน Najavo Sandstone สีแดงโดยสาขาเหนือของแม่น้ำเวอร์จิน เนื่องจากตั้งอยู่ที่จุดเชื่อมต่อระหว่างที่ราบสูงโคโลราโด , Great Basin, และทะเลทราย Mojave อุทยานแห่งนี้จึงมีสภาพทางภูมิศาสตร์ที่เป็นเอกลักษณ์และมี Life zone ที่หลากหลาย ทำให้มีความหลากหลายของพืชและสัตว์สูงมาก โดยภายในอุทยานจะแบ่งออกเป็น 4 Life zones ได้แก่ ทะเลทราย, Riparian, Woodland และป่าสน มีนก 289 ชนิด สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 75 ชนิด (โดยมีค้างคาว 19 ชนิด) สัตว์เลื้อยคลาน 32 ชนิด และพืชอีกหลายชนิด โดยมีสัตว์เฉพาะถิ่นที่สำคัญคือ สิงโตภูเขา, Mule Deer, และนกอินทรีทอง
ีกหลายชนิด โดยมีสัตว์เฉพาะถิ่นที่สำคัญคือ สิงโตภูเขา, Mule Deer, และนกอินทรีทอง รวมทั้งสัตว์ที่นำกลับเข้ามาสู่ถิ่นฐานอีกครั้งอย่าง California แร้งแคลิฟอร์เนีย และ Bighorn Sheep พืชที่พบได้ทั่วไปได้แก่ Cottonwood, Cactus, Datura, Juniper, Pine, Boxelder, Sagebrush, yucca , และ willows ชนิดต่างๆ
อุทยานแห่งชาติตองการิโร
อุทยานแห่งชาติตองการิโร ( ) ตั้งอยู่บนเกาะเหนือของประเทศนิวซีแลนด์ จัดตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1887 จัดได้ว่าเป็นอุทยานแห่งแรกในประเทศนิวซีแลนด์ ซึ่งภายในอุทยานมีน้ำพุร้อนอยู่เป็นจำนวนมาก ซึ่งมีภูเขาไฟตั้งอยู่ด้วย มีทะเลสาบและทุ่งหญ้าแบบแอลไพน์
แหล่งมรดกโลก
อุทยานแห่งชาติตองการิโรได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 14 เมื่อ ค.ศ. 1990 ที่เมืองแบนฟ์ ประเทศแคนาดา โดยผ่านข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
* (vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์
* (vii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดของการเป็นตัวแทนในวิวัฒนาการสำคัญต่างๆในอดีตของโลก เช่น ยุคสัตว์เลื้อยคลาน ยุคน้ำแข็ง ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการพัฒนาความหลากหลายทางธรรมชาติบนพื้นโลก
* (viii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดในการเป็นตัวแทนของขบวนการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญทาง ธรณีวิทยาหรือวิวัฒนาการทางชีววิทยา และปฏิสัมพันธ์ของมนุษย์ต่
ี่ยนแปลงที่สำคัญทาง ธรณีวิทยาหรือวิวัฒนาการทางชีววิทยา และปฏิสัมพันธ์ของมนุษย์ต่อสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติที่กำลังเกิดอยู่ เช่น ภูเขาไฟ เกษตรกรรมขั้นบันได
อุทยานแห่งชาติสครมาถา
อุทยานแห่งชาติสครมาถา ( ) เป็นอุทยานที่ตั้งอยู่ในประเทศเนปาลตรงบริเวณชายแดนติดต่อกับทิเบต มีพื้นที่ประมาณ ตั้งขึ้นมาเพื่อพิทักษ์พรรณไม้และพันธุ์สัตว์ในบริเวณแถบนี้ และนอกจากจะมีทั้งยอดเขาเอเวอเรสต์แล้วก็ยังมียอดเขาที่สูงเกินกว่า 7,000 เมตร อีกกว่า 7 ยอด และมีสัตว์ เช่น กระต่ายป่า หนูผี นก อีกกว่า 120 ชนิด

สครมาถา เป็นศัพท์ภาษาเนปาลที่มาจาก सगर् สคร หมายถึง "ท้องฟ้า" และ माथा มาถา หมายถึง "ยอด"

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
*Department of National Parks and Wildlife Conservation, Nepal : Sagarmatha National Park 
*Official UNESCO website entry
*The World at Night: Everest and Mysterious Star