SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
ซึง
ซึง เป็นเครื่องดนตรีประเภทดีด มี 4 สาย แต่แบ่งออกเป็น 2 เส้น เส้นละ 2 สาย มีลักษณะคล้าย กระจับปี่ แต่มีขนาดเล็กกว่า ความยาวทั้งคันทวนและกะโหลกรวมกันประมาณ 81 ซม. กะโหลกมีรูปร่างกลมวัดเส้นผ่าศูนย์กลางได้ประมาณ 21 ซม. ทั้งกะโหลกและคันทวนใช้ไม้เนื้อแข็งชิ้นเดียวคว้านตอนที่เป็นกะโหลกให้เป็นโพรง ตัดแผ่นไม้ให้กลม แล้วเจาะรูตรงกลางทำเป็นฝาปิดด้านหน้า เพื่ออุ้มเสียงให้กังวาน คันทวนเป็นเหลี่ยมแบนตอนหน้า เพื่อติดตะพานหรือนมรับนิ้ว จำนวน 9 อัน ตอนปลายคันทวนทำเป็นรูปโค้ง และขุดให้เป็นร่อง เจาะรูสอดลูกบิดข้างละ 2 อัน รวมเป็น 4 อันสอดเข้าไปในร่อง สำหรับขึ้นสาย 4 สาย สายของซึงใช้สายลวดขนาดเล็ก 2 สาย และ สายใหญ่ 2 สาย ซึงเป็นเครื่องดีดที่ชาวไทยทางภาคเหนือนิย
้สายลวดขนาดเล็ก 2 สาย และ สายใหญ่ 2 สาย ซึงเป็นเครื่องดีดที่ชาวไทยทางภาคเหนือนิยมนำมาเล่นร่วมกับ ปี่ซอ หรือ ปี่จุม และ สะล้อ
แบ่งตามลักษณะได้ 3 ประเภท คือ ซึงเล็ก ซึ่งกลาง และซึงหลวง (ซึงที่มีขนาดใหญ่)

แบ่งตามประเภทได้ 2 ชนิด คือ ซึงลูก 3 และซึงลูก 4 (แตกต่างกันที่เสียง ลูก 3 เสียงซอลจะอยู่ด้านล่าง ส่วนซึงลูก 4 เสียงซอลจะอยู่ด้านบน)

อธิบายคำว่า สะล้อ ซอ ซึง ที่มักจะพูดกันติดปาก ว่าเป็นเครื่องดนตรีของชาวล้านนา แต่ที่จริงแล้ว มีแค่ ซึง และสะล้อ เท่านั้นที่เป็นเครื่องดนตรีของชาวล้านนา ส่วนคำว่า ซอในที่นี้ หมายถึง การขับซอ ซึ่งเป็นการร้อง การบรรยาย พรรณณาเป็นเรื่องราว ประกอบกับวงปี่จุ่ม
ฉิ่ง
ฉิ่ง เป็นเครื่องดนตรีไทยประเภทตี ทำด้วยทองเหลือง หล่อหนา ปากผายกลม 1 ชุด มี 2 ฝา ฉิ่งมี 2 ชนิดคือ ฉิ่งสำหรับวงปี่พาทย์ และ ฉิ่งที่ใช้สำหรับวงเครื่องสายและวงมโหรี ฉิ่งสำหรับวงปี่พาทย์มีขนาดที่วัดผ่านศูนย์กลาง จากขอบข้างหนึ่งไปสุดขอบอีกข้างหนึ่ง กว้างประมาณ 6 – 6.5 ซม. เจาะรูตรงกลางสำหรับร้อยเชือก เพื่อให้จับสะดวกขณะตี ส่วนฉิ่งสำหรับวงเครื่องสายและวงมโหรีนั้น มีขนาดเล็กกว่า วัดผ่านศูนย์กลางได้ขนาดประมาณ 5.5 ซม.
เนื่องจากการตีฉิ่ง ต้องเอาขอบของฝาข้างหนึ่งกระทบกับอีกฝากหนึ่ง แล้วยกขึ้น ก็จะมีเสียงดังกังวานยาวดัง ฉิ่ง แต่ถ้าเอาทั้ง 2 ฝานั้นกระทบและประกบกันไว้ จะได้ยินเสียงดังสั้น ๆ ดัง ฉับ ดังนั้นการเรียกชื่อเครื่องดนตรีชนิดนี้ว่า ฉิ่ง ก็เพราะเรียกตามเสียงที่เกิดขึ้นนั่นเอง
ฉาบ
ฉาบ ( ) เป็นเครื่องดนตรีประเภทเพอร์คัชชัน มีลักษณะเป็นแผ่นโลหะบาง ๆ รูปร่างคล้ายจาน โดยส่วนมากจะเป็นเครื่องดนตรีไม่มีระดับเสียง

ฉาบในดนตรีสากล
เป็นเครื่องดนตรีที่ใช้ในดนตรีหลายชนิด เช่น วงออร์เคสตราสมัยใหม่ วงมาร์ช วงคอนเสิร์ต ดนตรีทหาร รวมถึงเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของกลองชุดในปัจจุบันด้วย

ในวงโยธวาทิต สามารถแบ่งฉาบที่ใช้ออกได้เป็นสองชนิด คือ ฉาบคู่ และฉาบแขวนหรือฉาบรัว ฉาบคู่เป็นฉาบสองใบ แต่ละใบจะมีสายเป็นวงสำหรับถือ การเล่นใช้มือแต่ละข้างถือฉาบแล้วนำเข้ามากระทบกัน ส่วนฉาบแขวน เป็นฉาบใบเดียวแขวนกับขาตั้ง นิยมตีด้วยไม้แบบหัวมัลเล็ตหุ้ม ในกลองชุดก็ใช้ฉาบแบบนี้เช่นเดียวกัน

ฉาบในดนตรีไทย
ฉาบเป็นเครื่องดนตรีประเภทตี ทำด้วยโลหะคล้ายฉิ่ง แต่หล่อให้บางกว่า ฉาบมี 2 ชนิดคือฉาบเล็ก และ ฉาบใหญ่ ฉาบเล็กมีขนาด ที่วัดผ่านศูนย์กลางประมาณ 12 –14 ซม ส่วนฉาบใหญ่มีขนาดที่วัดผ่าน ศูนย์กลางประมาณ 24 –26 ซม เวลาบรรเลงใช้ 2 ฝามาตีกระทบกันให้เกิดเสียงตามจังหวะ เมื่อฉาบทั้งสองข้างกระทบกันขณะตีประกบกันก็ จะเกิดเสียง ฉาบ แต่ถ้าตีแล้วเปิดเสียงก็จะได้ยินเป็น แฉ่ง แฉ่ง แฉ่ง เป็นต้น
พระประดิษฐไพเราะ (มี ดุริยางกูร)
พระประดิษฐไพเราะ (มี ดุริยางค์กูร) หรือ ครูมีแขก เกิดตอนปลายรัชกาลที่ 1 แห่งพระราชวงศ์จักรี ท่านเป็นครูดนตรีมาตั้งแต่ปลายสมัยรัชกาล พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 3 จนถึงรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 นั้น ครูมีแขกได้เป็นครูปี่พาทย์ในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว และได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น "หลวงประดิษฐไพเราะ" เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2396 ตำแหน่งปลัดจางวางมหาดเล็กว่าราชการกรมปี่พาทย์ ฝ่ายพระบวรราชวัง
ในปีเดียวกันนั้นเองท่านได้แต่งเพลงเชิดจีน แล้วนำขึ้นทูลเกล้าถวายพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวเป็นที่สมพระราชหฤทัยเป็นอย่างยิ่งจึงโปรดให้เลื่อนบรรดาศักดิ์จากหลวงเป็นพระประดิษฐไพเราะ (มี ดุริยางกูร) ได้รับสมญาว่าเป็นเจ้าแห่งเพลงทยอยเพราะผลงานเพลงลูกล้อลูกขัด เช่น ทยอยนอก ทยอยเขมร ล้วนเป็นผลงานของท่านทั้งนั้น

ผลงาน
ผลงานของพระประดิษฐไพเราะ (ครูมีแขก) เท่าที่รวบรวมและปรากฏไว้ มีดังนี้
* โหมโรงขวัญเมือง
* การเวกเล็กสามชั้น
* กำสรวลสุรางค์ สามชั้น
* แขกบรเทศ สามชั้น
* แขกมอญ สามชั้น
* แขกมอญบางช้าง สามชั้น
* ทะแยสามชั้น
* สารถี สามชั้น
* พญาโศก สามชั้น
* พระอาทิตย์ชิงดวง สองชั้น
* จีนขิมใหญ่ สองชั้น 
* เชิดจีน
* ทยอยนอก 
* ทยอยเดี่ยว
* ทยอยเขมร
* เทพรัญจวน
* หกบท สามชั้น
* อาเฮีย สามชั้น

ท่านถึงแก่กรรม ประมาณรัชกาลที่ 5 ระหว่าง พ.ศ. 2417 - 2421 ไม่ทราบวันที่

ในวัฒนธรรมสมัยนิยม
มีนักแสดงผู้รับบท พระประดิษฐ์ไพเราะ (มี ดุริยางกูร) ได้แก่

* สุรศักดิ์ กิ่งไทร จากละครเรื่อง บุษบาลุยไฟ (2566)

อ้างอิง

* พระประดิษฐไพเราะ (มี ดุริยางกูร)จากดนตรีไทย.คอม
พระยาเสนาะดุริยางค์ (แช่ม สุนทรวาทิน)
พระยาเสนาะดุริยางค์ (แช่ม สุนทรวาทิน) (สิงหาคม 2409 - 31 มกราคม พ.ศ. 2492) เป็นนักดนตรีไทยในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวถึงพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว
ประวัติ
พระยาเสนาะดุริยางค์ เกิดเมื่อเดือน สิงหาคม พ.ศ. 2409 เป็นบุตรคนโตของช้อย และไผ่ สุนทรวาทิน ได้ฝึกฝนวิชาดนตรีจากช้อยผู้เป็นบิดา จนมีความแตกฉาน ครูช้อยฯ เป็นคนตาบอดตั้งแต่เด็ก แต่มีความสามารถในทางดนตรีในระดับบรมครู บ้านครูช้อยเกิดไฟไหม้ สมภารแสง พรหมโชติ วัดน้อยทองอยู่ ได้อุปการะครูช้อยฯ และครอบครัวโดยให้สร้างบ้านหลังวัดน้อยทองอยู่ และสมภารแสงฯก็สนับสนุนดนตรีไทยของครูช้อยมาโดยตลอด ต่อมาเจ้าพระยาเทเวศร์วงศ์วิวัฒน์ (หม่อมราชวงศ์หลาน กุญชร) ได้ขอตัวมาเป็นนักดนตรีในวงปี่พาทย์ของท่าน ท่านเข้ารับราชการ เมื่อ พ.ศ. 2422 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น “ขุนเสนาะดุริยางค์” ในวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2446
ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น “ขุนเสนาะดุริยางค์” ในวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2446 ตำแหน่งเจ้ากรมพิณพาทย์มหาดเล็ก ถือศักดินา ๘๐๐ โปรดให้เลื่อนเป็น “หลวงเสนาะดุริยางค์” ถือศักดินา ๘๐๐ เมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2452 ในตำแหน่งเดิม และได้กราบถวายบังคมลาอุปสมบทเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 2457 จนถึงสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดให้เลื่อนเป็น “พระเสนาะดุริยางค์” รับราชการในกรมมหรสพหลวง และได้รับพระราชทาน เหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา ด้วยความซื่อสัตย์ และมีความจงรักภักดีเมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2450 และท่านได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น “พระยาเสนาะดุริยางค์” ในปี พ.ศ. 2468
ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ท่านได้รับมอบหมายให้ควบคุมวงพิณพาทย์ของเจ้าพระยาธรรมาธิกรณาธิบดี (ม.ร.ว.ปุ้ม มาลากุล) เสนาบดีกระทรวงวัง วงพิณพาทย์วงนี้ นับได้ว่าเป็นการรวบรวมผู้มีฝีมือ ซึ่งต่อมาได้เป็นครูผู้ใหญ่ เป็นที่รู้จักนับถือโดยทั่วไป เช่น ครูเทียบ คงลายทอง ครูพริ้ง ดนตรีรส ครูสอน วงฆ้อง ครูมิ ทรัพย์เย็น ครูแสวง โสภา ครูผิว ใบไม้ ครูทรัพย์ นุตสถิตย์ ครูอรุณ กอนกุล ครูเชื้อ นักร้อง และครูทองสุข คำศิริ

==ด้านครอบครัว==

ท่านสมรสกับคุณหญิง เรือน เสนาะดุริยางค์ ซึ่งมาจากตระกูล"มอญบางไส้ไก่" มีบุตร-ธิดา 4 คน คือ;

* คุณเลียบ บุณยรัตพันธุ์ 
* คุณเลื่อน ผลาสินธุ์ 
* คุณเชื้อ สุนทรวาทิน
* คุณ เจริญใจ สุนทรวาทิน ศิลปินแห่งชาติ
และมีบุตร-ธิดา กับภรรยาท่านก่อนอีก 2 คน คือ

* คุณช้า สุนทรวาทิน
* คุณเชื่อง สุนทรวาทิน

พระยาเสนาะดุริยางค์ ถึงแก่อนิจกรรมในวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2492

ยศ
* – หุ้มแพร
* 13 มีนาคม 2458 – จ่า

ในวัฒนธรรมร่วมสมัย
พระยาเสนาะดุริยางค์ (แช่ม สุนทรวาทิน) ได้รับการดัดแปลงเป็นตัวละครนามว่า ขุนอิน ได้แก่

* ณรงค์ฤทธิ์ โตสง่า จากภาพยนตร์เรื่อง โหมโรง (2547)
* ทวีศักดิ์ อัครวงษ์ จากละครเรื่อง โหมโรง (2555), ละครเวทีเรื่อง โหมโรง เดอะมิวสิคัล (2558), (2561), (2568)

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
* 
*

อ้างอิง

* พระยาเสนาะดุริยางค์จากเว็บดนตรีไทย.คอม
อุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์
อุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ มีพื้นที่ครอบคลุมอยู่ในท้องที่อำเภอจอมทอง อำเภอแม่แจ่ม อำเภอแม่วาง และ อำเภอดอยหล่อ จังหวัดเชียงใหม่ มีเนื้อที่ประมาณ 482.4 ตารางกิโลเมตร หรือ 301,500 ไร่ ประกอบไปด้วยภูเขาสูงสลับซับซ้อน มีดอยอินทนนท์ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของทิวเขาอินทนนท์ (ทิวเขาถนนธงชัยตะวันออก) เป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในประเทศไทย
สภาพภูมิประเทศทั่วไปประกอบด้วยภูเขาสลับซับซ้อน มีดอยอินทนนท์เป็นยอดเขาที่สูงที่สุด สูงจากระดับน้ำทะเล 2,565 เมตร ยอดเขาที่มีระดับสูงรองลงมาคือ ดอยหัวมดหลวง สูงจากระดับน้ำทะเล 2,330 เมตร ป่าอินทนนท์นี้เป็นแหล่งกำเนิดของต้นน้ำแม่กลาง แม่ป่าก่อ แม่ปอน แม่หอย แม่ยะ แม่แจ่ม แม่ขาน และเป็นส่วนหนึ่งของต้นน้ำแม่ปิงที่ ให้พลังงานไฟฟ้าที่เขื่อนภูมิพล มีเอกลักษณ์ทางธรรมชาติที่สวยงาม เช่น น้ำตกต่าง ๆ โดยเฉพาะน้ำตกแม่ยะ ที่ได้ชื่อว่าสวยที่สุดของประเทศ

ดอยอินทนนท์ เดิมมีชื่อว่า "ดอยหลวงอ่างกา" ต่อมาได้ตั้งชื่อตามพระนามของพระเจ้าอินทวิชยนนท์ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 7

ลักษณะภูมิอากาศ
มีลักษณะอากาศแบบอบอุ่นจนถึงหนาวจัด
พันธุ์ไม้และสัตว์ป่า
ในอุทยานนั้นมีสภาพป่าเป็น ป่าดิบเขา ป่าสน ป่าเต็งรัง และป่าเบญจพรรณ มีพันธุ์ไม้ที่สำคัญ ได้แก่ ไม้สัก ตะเคียน สนเขา เต็ง เหียง มะเกลือ ไม้แดง ประดู่ รกฟ้า มะค่า ไม้เก็ดแดง ไม้จำปีป่า ตะแบก ฯลฯ นอกจากนี้ยังมีดอกไม้ป่าให้พบเห็นอีกด้วย เช่น ฟ้ามุ่ย ช้างแดง รองเท้านารี และกุหลาบป่า สำหรับมอส ข้าวตอกฤๅษี ออสมันด้า มีอยู่ทั่วไปในระดับสูง

แต่สัตว์ป่าในเขตอุทยานนั้นมีจำนวนน้อย เนื่องด้วยถูกชาวเขา ล่าไปเป็นอาหาร ปัจจุบันสัตว์ที่หลงเหลือก็มี เลียงผา กวางผา กวาง เสือ หมูป่า หมี ชะนี กระต่ายป่า และ ไก่ป่า
ปลาค้างคาวดอยอินทนนท์ เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กในอันดับปลาหนังชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาแค้ ที่พบได้เพียงแห่งเดียวเท่านั้นในโลก ที่ลำธารน้ำไหลแรงบนทิวเขาอินทนนท์ และอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ ที่ระดับความสูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 1,200 เมตร ปัจจุบันมีสถานะใกล้สูญพันธุ์แล้ว

รูปภาพ
ไฟล์:Place PPBankhunklang.jpg|โรงไฟฟ้าพลังงานน้ำตกบ้านขุนกลาง ตามแนวพระราชดำริ โครงการหลวงดอยอินทนนท์ อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่
ไฟล์:Place WFVajiradhara.jpg|น้ำตกวชิรธาร อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่
ไฟล์:Waterfallss.jpg|น้ำตกอีกแห่งหนึ่งในอุทยาน อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่
ไฟล์:Stupa of Inthawichayanon (I).jpg|กู่พระเจ้าอินทวิชยานนท์ บริเวณจุดสูงสุดของยอดดอยอินทนนท์ อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่
ไฟล์:Place MostHighestofThailand.jpg|สูงสุดแดนสยาม ยอดดอยอินทนนท์ อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่
ไฟล์:InthanonChedi1.jpg|พระมหาธาตุเจดีย์ธาตุนภเมทนีดลและพระมหาธาตุเจดีย์นภพลภูมิสิริบนยอดดอยอินทนนท์ อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่
ไฟล์:Solo tree.jpg|อุทย
ภพลภูมิสิริบนยอดดอยอินทนนท์ อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่
ไฟล์:Solo tree.jpg|อุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่
ไฟล์:Intanon 03.jpg|อุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่
ไฟล์:Mae Ya Waterfall 01.jpg|น้ำตกแม่ยะ อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่
ไฟล์:Siritarn Waterfall.jpg|น้ำตกสิริธาร อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่
พระบรมราชานุสาวรีย์

พระบรมราชานุสาวรีย์พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เป็นพระบรมราชานุสาวรีย์ที่เป็นหัวใจ จุดหลักสำคัญ และศูนย์กลางของอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* อุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
อุทยานแห่งชาติเขาพนมเบญจา
อุทยานแห่งชาติเขาพนมเบญจา มีเนื้อที่ครอบคลุมท้องที่อำเภออ่าวลึก อำเภอเขาพนม และอำเภอเมืองกระบี่ จังหวัดกระบี่ เขาพนมเบญจาเป็นสัญลักษณ์แห่งความงามที่โดดเด่นอีกแห่งหนึ่งของจังหวัดกระบี่ สภาพป่าอุดมสมบูรณ์ประกอบด้วยทิวเขาสูงสลับซับซ้อน มีไอหมอกปกคลุมตลอดทั้งปี มีทิวทัศน์ธรรมชาติที่สวยงาม เช่น ลำธาร น้ำตก ถ้ำต่าง ๆ และสัตว์ป่านานาชนิด มีเนื้อที่ประมาณ 53 ตารางกิโลเมตร หรือ 33,125 ไร่
ลักษณะภูมิประเทศ
เป็นทิวเขาที่เขียวชอุ่มสลับซับซ้อน มีหน้าผาสูงชัน ประกอบด้วยเขาพนมและเขาพนมเบญจา ซึ่งมียอดเขาสูงสุด 1,397 เมตรจากระดับน้ำทะเล ทิวเขาเหล่านี้มีลักษณะเป็นแนวยาวตลอดจากเหนือจรดใต้ เป็นต้นกำเนิดแหล่งน้ำสายสำคัญที่ใช้ในการอุปโภคบริโภคของประชาชนในตัวเมืองกระบี่ ได้แก่ คลองกระบี่ใหญ่ ซึ่งไหลลงสู่ช่องแคบมะละกาที่ตำบลปากน้ำ อำเภอเมืองกระบี่ จังหวัดกระบี่ ทิวเขาเหล่านี้มีลักษณะเป็นแนวยาวตลอดจากเหนือจรดใต้ ผ่านกลางอุทยานแห่งชาติ นอกจากนี้ยังเป็นแหล่งกำเนิดของต้นน้ำลำธารหลายสาย เช่น คลองโตน คลองกระบี่น้อย คลองพอทาก ห้วยสะเค ห้วยส้าน และห้วยไผ่
ลักษณะภูมิอากาศ
อุทยานแห่งชาติเขาพนมเบญจาอยู่ในเขตมรสุมเมืองร้อน ได้รับอิทธิพลจากลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ และลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือ ทำให้อากาศอบอุ่นและชุ่มชื้นตลอดปี ประกอบด้วย 2 ฤดู คือ 
*ฤดูร้อนระหว่างเดือนมกราคม-เมษายน 
*ฤดูฝน ระหว่างเดือนพฤษภาคม-ธันวาคม จะมีฝนตกชุกในเดือนมิถุนายน-ตุลาคม
ทรัพยากรป่าไม้และสัตว์ป่า
เนื่องจากป่าเขาพนมเบญจา เป็นป่าดิบชื้น ฝนตกชุกเกือบตลอดปี จึงมีไม้ที่สำคัญหลายชนิด คือ ตะเคียนทอง ยาง ตะแบก หลุมพอ จำปา สะตอป่า มะไฟป่า พืชพื้นล่าง ได้แก่ ปาล์ม หวาย เข็มป่า และไผ่ชนิดต่างๆ สำหรับสัตว์ป่านั้นยังชุกชุมอยู่มาก เพราะมีแหล่งน้ำและอาหารอุดมสมบูรณ์ สัตว์ป่าทั่วไป ได้แก่ สมเสร็จ เลียงผา หมูป่า เสือดำ เสือลายเมฆ หมีควาย กระจง ค่าง ชะนี ลิงเสน หมาใน กระรอก ชะมด นางอาย นกกางเขนดง นกเงือก นกคุ้ม ไก่ฟ้า และ ไก่ป่า

สถานที่ท่องเที่ยว
อุทยานแห่งชาติเขาพนมเบญจา มีสภาพป่าอุดมสมบูรณ์ ประกอบด้วยทิวเขาสูงสลับซับซ้อน มีทิวทัศน์ธรรมชาติสวยงาม ทั้งลำธาร น้ำตก ถ้ำ และสัตว์ป่านานาชนิด สถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญมีดังนี้
* น้ำตกห้วยโต้ ตั้งอยู่ห่างจากที่ทำการอุทยานฯ ประมาณ 500 เมตร มีต้นกำเนิดจากเขาพนมเบญจา เป็นน้ำตกที่ตกจากหน้าผา มี 11 ชั้น แต่ละชั้นมีแอ่งน้ำใหญ่ น้ำใสสะอาด
* น้ำตกห้วยสะเด ตั้งอยู่ห่างจากที่ทำการอุทยานฯ ประมาณ 1.2 กิโลเมตร เป็นน้ำตกจากหน้าผาสูง
* ถ้ำเขาผึ้ง อยู่ห่างจากที่ทำการอุทยานฯประมาณ 3 กิโลเมตร มีทั้งหมด 5 ถ้ำในบริเวณเดียวกัน ภายในถ้ำมีหินงอกหินย้อยที่สวยงาม เป็นรูปร่างต่างๆกัน เช่น ดอกเห็ดเจดีย์ ม่าน ฯลฯ ผนังถ้ำเป็นสีขาว มีประกายระยิบระยับดูสวยงาม

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* อุทยานแห่งชาติเขาพนมเบญจา เว็บไซต์อุทยานแห่งชาติของกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะลันตา
อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะลันตา มีพื้นที่ครอบคลุมอยู่ในท้องที่อำเภอเกาะลันตา จังหวัดกระบี่ เป็นอุทยานแห่งชาติทางทะเล ตั้งอยู่ในช่องแคบมะละกา ประกอบด้วยเกาะใหญ่น้อยที่สวยงามจำนวนมาก อุดมไปด้วยทรัพยากรธรรมชาติ ป่าชายหาด ป่าชายเลน แนวเขตปะการังที่สมบูรณ์ และหาดทรายรอบเกาะต่างๆ

อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะลันตา มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 151.90 ตารางกิโลเมตร หรือ 94,937.50 ไร่ (แยกเป็นส่วนพื้นดิน ประมาณ 26.728 ตารางกิโลเมตร และพื้นน้ำประมาณ 125.172 ตารางกิโลเมตร)
ลักษณะภูมิประเทศ
หมู่เกาะลันตา ตั้งอยู่ในมหาสมุทรอินเดีย ใกล้เคียงแผ่นดินบริเวณอำเภอคลองท่อม จังหวัดกระบี่ ทางฝั่งตะวันตกของประเทศ ประกอบด้วยเกาะต่าง ๆ ดังนี้ :
เกาะลันตาใหญ่ เกาะลันตาน้อย เกาะตะเล็งเบ็ง เกาะพลวง เกาะเหล็ก เกาะหม้อ เกาะกำใหญ่ เกาะแร้ง เกาะหนุ่ย เกาะนกงั่ว เกาะผี เกาะปลิง เกาะเปลว เกาะบาตู เกาะราปูพัง

; เกาะลันตา : เป็นทิวเขาสูงสลับซับซ้อนปกคลุมด้วยป่าที่สมบูรณ์ จะมีหาดทรายทางด้านหลังเกาะ ในส่วนที่เรียกว่าอันดามัน เทือกเขาสูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 450 เมตร
ลักษณะภูมิอากาศ
สภาพภูมิอากาศได้รับอิทธิพลของลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ แบ่งออกเป็น 2 ฤดู คือ 
ฤดูฝน ระหว่างเดือนพฤษภาคม-ธันวาคม มีฝนตกประมาณ 2,174.6 มิลลิเมตรต่อปี 
ฤดูร้อน ระหว่างเดือนมกราคม-เมษายน

พันธุ์ไม้และสัตว์ป่า
; ป่า/พันธุ์ไม้ : ประกอบด้วย ป่าชายหาด ป่าชายเลน ป่าดงดิบ ป่าดิบแล้ง ป่าละเมาะ และทุ่งหญ้า มีพันธุ์ไม้ได้แก่ สนทะเล โพทะเล หูกาง จิกทะเล หยีทะเล ทองหลางป่า โกงกาง แสม หลุมพอ ตะเคียน มะม่วง กระท้อน จันทร์แดง สลัดได จันผา ไม้ยาง กระบาก เป็นต้น
; สัตว์ป่า : ที่พบส่วนใหญ่จะเป็นสัตว์ขนาดเล็ก ได้แก่ หมูป่า กระจง ลิง กระรอก กระแต ค้างคาว นกนานาชนิด เช่น นกแซงแซว นกเหยี่ยวแดง นกยางทะเล นกกาเหว่า นกกางเขนดง นกนางนวล และปลาจำนวนมาก เช่น ปลาจะละเม็ดดำ-ขาว ปลาทู ปลาลัง ปลาเก๋า ปลาการ์ตูน ปลาดาบ ฯลฯ บางทีอาจจะพบเห็นโลมา นอกจากนี้ยังมีกุ้งมังกร กุ้งกุลาดำ หมึกหลอด ปูเสฉวน ปูลม เป็นต้น

แหล่งข้อมูลอื่น
* อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะลันตา , เว็บไซต์อุทยานแห่งชาติของกรมอุทยานแห่งชาติ
* lantalanta.com เกาะลันตา
อุทยานแห่งชาติหาดนพรัตน์ธารา-หมู่เกาะพีพี
อุทยานแห่งชาติหาดนพรัตน์ธารา-หมู่เกาะพีพี ตั้งอยู่ในท้องที่อำเภอเมืองกระบี่ จังหวัดกระบี่ ครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ในช่องแคบมะละกาด้านทิศตะวันตกของภาคใต้ เป็นอุทยานแห่งชาติทางทะเลที่มีลักษณะสวยงามตามธรรมชาติ รอบ ๆ เกาะมีปะการัง กัลปังหา ทิวทัศน์ใต้ทะเลที่งดงาม และเอกลักษณ์ทางธรรมชาติคือภูเขาหินปูนที่มีหน้าผาเป็นชั้น ๆ ถ้ำที่สวยงาม ตลอดจนชายหาดยาวสะอาด สุสานหอยแหลมโพธิ์ ซึ่งมีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 389.96 ตารางกิโลเมตร หรือ 243,725 ไร่
ลักษณะภูมิประเทศ
บริเวณ หมู่เกาะพีพี ส่วนใหญ่เป็นเกาะ ที่เป็นภูเขาหิน และหน้าผาสูงชัน มีต้นไม้ปกคลุมขึ้นตามซอกหิน ไม้ที่ขึ้นเป็นไม้ขนาดเล็กและ
บริเวณสุสานหอยแหลมโพธิ์ ส่วนที่สำคัญอยู่ริมฝั่งทางตะวันตก มีความยาวประมาณ 1 กิโลเมตร กว้าง 50 เมตร เป็นแผ่นหอยที่เกาะตัวกันจนแข็งเป็นแผ่นหินสลับกับชั้นของถ่านลิกไนต์ หนาประมาณชั้นละ 10 นิ้ว

ลักษณะภูมิอากาศ
สภาพภูมิอากาศอยู่ในเขตมรสุม ในฤดูฝนจะมีฝนตกชุก ระหว่างเดือนเมษายน-ตุลาคม ส่วนระหว่างเดือนมกราคม-เมษายน เป็นช่วงที่อากาศเย็นสบายและเหมาะแก่การท่องเที่ยว
พันธุ์ไม้และสัตว์ป่า
สำหรับพันธุ์ไม้ในเขตอุทยานฯ มี 3 ประเภท คือ
* ป่าดงดิบชื้น ปรากฏพบบริเวณที่เป็นภูเขาสูงชัน บริเวณเขาหางนาค บริเวณอ่าวพระนาง บริเวณทิศตะวันตกของเกาะพีพีดอน 
* ป่าชายเลน มีอยู่ในบริเวณคลองแห้ง ใกล้ที่ทำการอุทยานฯทางด้านทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเขาหางนาค และบริเวณคลองย่านสะบ้า ด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือของสุสานหอยฯ 
* ป่าพรุ เป็นสังคมพืชเด่นที่พบต้นเสม็ดขึ้นอยู่อย่างหนาแน่นสมบูรณ์ ปรากฏอยู่เฉพาะบริเวณหาดนพรัตน์ธาราเป็นบริเวณแคบๆประมาณ 0.32 ตารางกิโลเมตร
สรุปชนิดของพันธุ์ไม้โดยทั่ว ๆ ไปที่พบ ประกอบด้วย ไม้ตะเคียน ยาง สน จันผา ตะแบก อินทนิล เสม็ด พะยอม แดง โกงกาง แสม ตะบูน ถั่วดำ ถั่วขาว เป็นต้น 
สัตว์ป่า ประกอบด้วย กระรอก หมูป่า กระจง เก้ง เลียงผา ลิง ค่าง ชะนี หนูหริ่ง นกนานาชนิด เช่น นกนางนวล นกนางแอ่น และสัตว์น้ำนานาชนิด
การเดินทาง
โดยรถยนต์ การเดินทางจากกรุงเทพ ฯ ไปจังหวัดกระบี่ มีระยะทางประมาณ 946 กิโลเมตร โดยใช้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 ผ่าน จ.เพชรบุรี ประจวบคีรีขันธ์ ชุมพร ระนอง พังงา กระบี่ หรือถ้าไปอีกเส้นทางหนึ่งก็ได้ ซึ่งจะมีระยะทางที่ใกล้กว่าคือประมาณ 814 กิโลเมตรคือ สามารถใช้เส้นทางหลวงแผ่นดิน หมายเลข 4 จากกรุงเทพฯ ผ่าน จ.ชุมพร แล้วให้เลี้ยวเข้าไปใช้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ผ่าน อ.หลังสวน อ.ไชยา อ.เวียงสระ จ.สุราษฎร์ธานี จากนั้นให้เลี้ยวเข้าไปใช้เส้นทางหลวงจังหวัด หมายเลข 4035 พอผ่าน อ.อ่าวลึก แล้วให้กลับเข้ามาใช้เส้นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 อีกครั้งก็จะเข้าสู่ จ.กระบี่ พอถึงจังหวัดกระบี่แล้ว ก็วิ่งไปตามถนนสายในเมือง-ในสระ จะใช้ระยะทางอีกประมาณ 18 กม.ก
ึงจังหวัดกระบี่แล้ว ก็วิ่งไปตามถนนสายในเมือง-ในสระ จะใช้ระยะทางอีกประมาณ 18 กม.ก็ถึงหาดนพรัตน์ธารา-หมู่เกาะพีพี หลังจากนั้นก็ให้ใช้เส้นทางเลียบชายทะเล ไปทางทิศใต้ระยะทางประมาณ 6 กม.
ระเบียงภาพ

ไฟล์:Moo Koh PP8.JPG|หมู่เกาะพีพี
ไฟล์:From a Beach in Phi Phi Don.jpg|วิวจากหาดบนเกาะพีพีดอน
ไฟล์:Longtail boat at Maya bay.JPG|อ่าวมาหยา
ไฟล์:A Long-tail Boat in Pileh Lagoon, Phi Phi Le.jpg|ปิเละลากูน เกาะพีพีเล
ไฟล์:A View from Maya Bay, Phi Phi Le.jpg|อ่าวมาหยา เกาะพีพีเล

อ้างอิง
เบอร์ลินตะวันตก
เบอร์ลินตะวันตก ( หรือ , ) เป็นดินแดนแทรกทางการเมืองในเบอร์ลินส่วนตะวันตกเมื่อ ค.ศ. 1948 ถึง 1990 ในช่วงสงครามเย็น แม้ว่าเบอร์ลินตะวันตกไม่มีอำนาจอธิปไตย และอยู่ภายใต้การครอบครองของทหารจนกระทั่งการรวมประเทศเยอรมนีใน ค.ศ. 1990 ดินแดนนี้อ้างสิทธิ์โดยสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี (เยอรมนีตะวันตก) แม้ว่าจะถูกล้อมรอบด้วยสาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมนี (เยอรมนีตะวันออก) ความถูกต้องตามกฎหมายของการอ้างสิทธิ์นี้ถูกโต้แย้งจากสหภาพโซเวียตกับประเทศกลุ่มตะวันออกอื่น ๆ อย่างไรก็ตาม ในทางการเมือง เบอร์ลินตะวันตกจัดตนเองเข้ากับเยอรมนีตะวันตกโดยพฤตินัยตั้งแต่เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1949 และภายหลังถือเป็นนครรัฐโดยพฤตินัยของประเทศ หลัง ค.ศ. 1949 เบอร์ลินตะวันตกจึงกลายเป็นตัวแท
งถือเป็นนครรัฐโดยพฤตินัยของประเทศ หลัง ค.ศ. 1949 เบอร์ลินตะวันตกจึงกลายเป็นตัวแทนสถาบันของเยอรมนีตะวันตกทั้งทางตรงหรือทางอ้อม และพลเมืองส่วนใหญ่เป็นพลเมืองของเยอรมนีตะวันตก
เบอร์ลินตะวันตกถูกควบคุมโดยพันธมิตรตะวันตกและล้อมรอบด้วยเบอร์ลินตะวันออกและประเทศเยอรมนีตะวันออก เบอร์ลินตะวันตกมีความสำคัญเชิงสัญลักษณ์อย่างมากในช่วงสงครามเย็น เนื่องจากชาวตะวันตกหลายคนถือเป็น "เกาะแห่งเสรีภาพ" ทางเยอรมนีตะวันตกอุดหนุนสิ่งนี้ในฐานะ "การจัดแสดงของฝ่ายตะวันตก" เป็นอย่างมาก เบอร์ลินตะวันตกเป็นนครมั่งคั่งที่มีชื่อเสียงในด้านความเป็นสากลอย่างชัดเจน และเป็นศูนย์กลางทางการศึกษา การวิจัย และวัฒนธรรม ด้วยพลเมืองประมาณสองล้านคน ทำให้เบอร์ลินตะวันตกเป็นนครที่มีประชากรมากที่สุดในประเทศเยอรมนีช่วงสงครามเย็น
เบอร์ลินตะวันตกอยู่ทางตะวันออกและเหนือของชายแดนเยอรมันภายใน และสามารถเข้าถึงได้ทางบกจากเยอรมนีตะวันตกโดยทางรถไฟแคบและทางหลวงเท่านั้น เบอร์ลินตะวันตกประกอบด้วยส่วนการครอบครองของสหรัฐ อังกฤษ และฝรั่งเศสที่จัดตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1945 กำแพงเบอร์ลินที่สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1961 แยกเบอร์ลินตะวันตกจากเบอร์ลินตะวันออกและดินแดนเยอรมนีตะวันออกจนกระทั่งกำแพงถูกรื้อใน ค.ศ. 1989 ณ วันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 1990 วันที่ประเทศเยอรมนีรวมประเทศอย่างเป็นทางการ เบอร์ลินตะวันออกและตะวันตกรวมเป็นหนึ่งอีกครั้ง โดยเข้าร่วมสหพันธ์สาธารณรัฐในฐานะ Stadtstaat (นครรัฐ) และกลายเป็นเมืองหลวงของประเทศเยอรมนีอีกครั้ง
เขตที่อยู่ในเบอร์ลินตะวันตก
;เขตควบคุมของฝรั่งเศส (ด้านเหนือของเมือง)
* ไรนิคเคินดอร์ฟ (Reinickendorf)
* เว็ดดิง (Wedding)

;เขตควบคุมของสหราชอาณาจักร (บริเวณกลางเมือง)
* ชาร์ล็อทเทินบวร์ว (Charlottenburg)
* เทียร์การ์เทิน (Tiergarten) - เทียร์การ์เทิน สวนสาธารณะใหญ่ของเมือง อยู่ที่เขตนี้
* วิลเมิร์สดอร์ฟ (Wilmersdorf)
* ชปันเดา (Spandau)

;เขตควบคุมของสหรัฐ (ด้านใต้ของเมือง)
* น็อยเคิลน์ (Neukölln)
* คร็อยทซ์แบร์ค (Kreuzberg)
* เชอเนอแบร์ค (Schöneberg) 
* ชเตคลิทซ์ (Steglitz)
* เท็มเพิลโฮฟ (Tempelhof) - ท่าอากาศยานเบอร์ลินเท็มเพิลโฮฟอยู่ที่เขตนี้
* เซเลินดอร์ฟ (Zehlendorf)
ดูเพิ่ม
* เบอร์ลิน
* เบอร์ลินตะวันออก
* เยอรมนีตะวันตก
* เยอรมนีตะวันออก
* ประเทศเยอรมนี
* บอนน์
* การปิดล้อมเบอร์ลิน

อ่านเพิ่ม
* 
*Vysotsky, Viktor. West Berlin. Moscow: Progress Publishers. 1974.

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*Berlin 1969 in the forgotten midpoint of the Cold War...twenty years after the Berlin Blockade...twenty years before the fall of the Berlin Wall
*Berlin Exclaves
*History of the Western Allies in Berlin
อุทยานเบญจสิริ
อุทยานเบญจสิริ หรือ สวนเบญจสิริ เป็นสวนชุมชนในกรุงเทพมหานคร สร้างบนที่ดินเดิมเนื้อที่ 29 ไร่ของกรมอุตุนิยมวิทยาริมถนนสุขุมวิทที่ย้ายออกไปอยู่ที่ถนนสุขุมวิท เขตบางนา โดยมีพื้นที่เชื่อมต่อกับโรงแรมแมริออท มาคีส์ ควีนส์ปาร์ค, เอ็มโพเรียม และเอ็มสเฟียร์

สวนสาธารณะแห่งนี้จัดสร้างโดยกรมธนารักษ์ กระทรวงการคลัง ในสมัยรัฐบาล ฯพณฯ พลเอกชาติชาย ชุณหะวัณ เนื่องในโอกาสที่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ทรงเจริญพระชนมพรรษา 5 รอบในปี พ.ศ. 2535 ภูมิทัศน์ของสวน ออกแบบโดยศาสตราจารย์กิตติคุณ เดชา บุญค้ำ

ภายในสวนสาธารณะแห่งนี้มีประติมากรรมตั้งประดับอยู่เป็นการถาวร จำนวน 12 ชิ้นงาน
ในวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2550 อุทยานเบญจสิริได้ใช้เป็นที่ปราศรัยใหญ่ปิดการหาเสียงของพรรคประชาธิปัตย์ ในการเลือกตั้งในปลายปีเดียวกัน และในวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2551 ใช้เป็นที่ปราศรัยใหญ่ปิดหาเสียงของนายอภิรักษ์ โกษะโยธิน ในการเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2551 และเป็นที่เปิดตัวและปิดท้ายการปราศรัยใหญ่หาเสียงของ หม่อมราชวงศ์สุขุมพันธุ์ บริพัตร ในการเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2552 และ พ.ศ. 2556 และในวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2554 ใช้เป็นที่ปราศรัยใหญ่ของพรรคประชาธิปัตย์ ในการเลือกตั้งในกลางปีเดียวกัน และใช้เป็นที่ปราศรัยใหญ่ปิดท้ายการหาเสียงเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2556 ของ ม.ร.ว.สุขุมพันธุ์ บริพัตร ในวันที่ 1
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2565 กลุ่มเดอะมอลล์ได้ประกาศความร่วมมือกับกรุงเทพมหานครในการปรับปรุงอุทยานเบญจสิริ และเปิดทางเชื่อมเข้ากับโครงการเอ็มโพเรียมและเอ็มสเฟียร์ โดยแล้วเสร็จระยะแรกในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2566 พร้อมกับการเปิดให้บริการของเอ็มสเฟียร์ ต่อมากรุงเทพมหานครร่วมมือกับมูลนิธิหอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร ปรับปรุงประติมากรรมภายในพื้นที่อุทยาน โดยมีกำหนดดำเนินการภายในปี พ.ศ. 2569

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* รายละเอียดอุทยานเบญจสิริ จากสำนักงานสวนสาธารณะ สำนักสิ่งแวดล้อม กรุงเทพมหานคร
* รายละเอียดอุทยานเบญจสิริ จากกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร
โออิชิ กรุ๊ป
บริษัท โออิชิ กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) เป็นบริษัทมหาชนจำกัดในเครือบริษัท ไทยเบฟเวอเรจ จำกัด (มหาชน) ก่อตั้งโดย ตัน ภาสกรนที โดยเริ่มต้นจากร้านอาหารญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2542 แปรสภาพเป็นบริษัทมหาชนจำกัดในปี พ.ศ. 2547 ต่อมาไทยเบฟเวอเรจเข้าซื้อเมื่อปี พ.ศ. 2549 จนเสร็จสมบูรณ์เมื่อปี พ.ศ. 2551

ปัจจุบัน โออิชิ กรุ๊ป ได้เพิกถอนหลักทรัพย์ออกจากตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยแล้วตั้งแต่ปี พ.ศ. 2566 และได้ขายธุรกิจอาหารทั้งหมดให้กับบริษัท โออิชิ โฮลดิ้ง จำกัด ซึ่งเป็นอีกบริษัทย่อยที่ไทยเบฟเวอเรจจัดตั้งขึ้นภายใต้บริษัท ฟู้ดส์ กรุ๊ป จำกัด เมื่อปี พ.ศ. 2567

ธุรกิจ
ปัจจุบัน โออิชิ กรุ๊ป ประกอบธุรกิจโดยตรงเพียงธุรกิจเดียว คือธุรกิจเครื่องดื่ม ดังนี้

ธุรกิจเครื่องดื่ม
* ชาเขียวบรรจุขวดรสต่าง ๆ
* อะมิโนโอเค
* ฟรุ๊ตโตะ
* ชาคูซ่า

ธุรกิจอาหาร
ปัจจุบันอยู่ภายใต้การดำเนินงานของบริษัท โออิชิ โฮลดิ้ง จำกัด ภายใต้บริษัท ฟู้ดส์ กรุ๊ป จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทประกอบธุรกิจอาหารของไทยเบฟเวอเรจ โดยโออิชิ โฮลดิ้ง มีบริษัทย่อยคือ บริษัท โออิชิ ราเมน จำกัด, บริษัท โออิชิ ฟู้ด เซอร์วิส จำกัด, บริษัท โออิชิ เดลิเวอรี่ จำกัด และ Oishi F&B (Singapore) Pte. Ltd. ซึ่งทั้งหมดถูกจำหน่ายออกจากโออิชิ กรุ๊ป ตามการปรับโครงสร้างธุรกิจอาหารเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2567
ปัจจุบัน โออิชิ โฮลดิ้ง มีร้านอาหารจำนวนมากกว่า 200 สาขา ได้แก่
* Hou Yuu 1 สาขา
* โออิชิ แกรนด์ 1 สาขา
* โออิชิ อีทเทอเรียม 8 สาขา
* โออิชิ บุฟเฟ่ต์ 10 สาขา
* ชาบูชิ 142 สาขา (ในประเทศ 140 สาขา และต่างประเทศ 2 สาขา)
* โออิชิ ราเมน 54 สาขา
* คาคาชิ 25 สาขา
* นิกุยะ 17 สาขา
* โออิชิ บิซโทโระ 23 สาขา
* สแน็ค แอนด์ ดริ้งค์
* ดิลิเวอรี่
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* โออิชิกรุ๊ป
* ร้านอาหารในเครือโออิชิ
จังหวัด
จังหวัด หรือ มณฑล ( ) เป็นชื่อเรียกหน่วยการปกครองระดับหนึ่ง โดยปกติจะเป็นระดับใหญ่ที่สุดในประเทศ หรือรัฐ (ลำดับแรกในการแบ่งการปกครอง) คำว่าจังหวัดใช้เรียก province ในประเทศไทย ส่วนมณฑลใช้กับบางประเทศ เช่น มณฑลยูนนาน (Yunnan Province) ในประเทศจีน

จำนวนจังหวัด (หรือมณฑล) ในแต่ละประเทศ
{| class="wikitable"
|-
! ประเทศ || ชื่อท้องถิ่น || จำนวนจังหวัด
|-
| ประเทศกรีซ
| 
| 73
|-
| ประเทศกัมพูชา
| (เขตต์)
| 24
|-
| ประเทศกาบอง
| 
| 9
|-
| ประเทศกินี
| 
| 7
|-
| ประเทศเกาหลีใต้
| 
| 14
|-
| ประเทศเกาหลีเหนือ
| 
| 9
|-
| ประเทศคาซัคสถาน
| 
| 14
|-
| ประเทศคิวบา
| 
| 15
|-
| ประเทศคีร์กีซสถาน
| 
| 7
|-
| ประเทศเคนยา
|
| 8
|-
| ประเทศจีน
| 
| 22 + 1
|-
| ประเทศชิลี
| 
| 51
|-
| ประเทศซาอุดีอาระเบีย
| 
| 13
|-
| ประเทศซิมบับเว
| 
| 8
|-
| ประเทศแซมเบีย
| 
| 9
|-
| หมู่เกาะโซโลมอน
|
| 9
|-
| ประเทศเซาตูเมและปรินซิปี
| 
| 2
|-
| ประเทศตุรกี
| 
| 81
|-
| ประเทศเติร์กเมนิสถาน
| 
| 5
|-
| ประเทศทาจิกิสถาน
| 
| 3
|-
| ประเทศไทย
| จังหวัด
ะเทศเติร์กเมนิสถาน
| 
| 5
|-
| ประเทศทาจิกิสถาน
| 
| 3
|-
| ประเทศไทย
| จังหวัด
| 76 + กรุงเทพมหานคร (องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น)
|-
| ประเทศเนเธอร์แลนด์
| 
| 12
|-
| ประเทศบัลแกเรีย
| 
| 28
|-
| ประเทศเบลเยียม
| 
| 10
|-
| ประเทศเบลารุส
| 
| 6
|-
| ประเทศโบลิเวีย
| 
| 112
|-
| ประเทศปากีสถาน
| 
| 4
|-
| ประเทศปานามา
| 
| 9
|-
| ประเทศปาปัวนิวกินี
|
| 19
|-
| ประเทศเปรู
| 
| 195
|-
| ประเทศโปแลนด์
| 
| 16
|-
| ประเทศฟีจี
| 
| 14
|-
| ประเทศฟินแลนด์
| 
| 6
|-
| ประเทศฟิลิปปินส์
| 
| 81
|-
| ประเทศมาดากัสการ์
|
| 6
|-
| ประเทศยูเครน
| 
| 24
|-
| ประเทศรวันดา
| intara
| 12
|-
| ประเทศลาว
| 
| 16
|-
| ประเทศวานูอาตู
| 
| 6
|-
| ประเทศเวียดนาม
| 
|
| 12
|-
| ประเทศลาว
| 
| 16
|-
| ประเทศวานูอาตู
| 
| 6
|-
| ประเทศเวียดนาม
| 
| 58
|-
| ประเทศศรีลังกา
| 
| 9
|-
| ประเทศสเปน
| 
| 50
|-
| สาธารณรัฐโดมินิกัน
| 
| 33
|-
| ประเทศอัฟกานิสถาน
|
| 24
|-
| ประเทศอาร์เจนตินา
| 
| 23
|-
| ประเทศอาร์มีเนีย
| 
| 11
|-
| ประเทศอิเควทอเรียลกินี
| 
| 7
|-
| ประเทศอิตาลี
| 
| 110
|-
| ประเทศอินโดนีเซีย
| 
| 29
|-
| ประเทศอิหร่าน
| 
| 30
|-
| ประเทศอุซเบกิสถาน
| 
| 12
|-
| ประเทศเอกวาดอร์
| 
| 22
|-
| ประเทศแอฟริกาใต้
|
| 9
|-
| ประเทศแอลจีเรีย
| 
| 48
|-
| ประเทศโอมาน
| 
| ประมาณ 60
|-
| ประเทศไอร์แลนด์
| 
| 4
|}
สุริยยาตร
สุริยยาตร เป็นดาราศาสตร์แผนไทยแต่ครั้งอดีตตั้งแต่สุโขทัยลงมาโดยมีต้นกำเนิดจากประเทศอินเดีย สยามประเทศได้มีตำราดาราศาสตร์ที่สืบตกทอดใช้ทำปฏิทินดวงดาว (Ephemeris) หรือปฏิทินโหรรายปี และสำหรับในการทำกราฟแผนที่ดาว ผูกดวง (ดาว) และเป็นหลักในการเทียบทำปฏิทินจันทรคติไทย มาแต่อดีต
ตำรานี้ที่ตกทอดมาเป็นเพียงแต่สูตร บวก ลบ คูณ หารเท่านั้น ไม่มีเหตุผลประกอบถึงกลไกในการคำนวณ ทำให้ตำรานี้ หยุดการพัฒนาไปหลายทศวรรษ ผู้ที่ศึกษาตำรานี้จะเรียนรู้แต่วิธีคำนวณไปตามกฎเกณฑ์ที่วางไว้เท่านั้นจนปี พ.ศ. 2545 ไพศาล เตชจารุวงศ์ เป็นผู้ถอดรหัสสุริยยาตรได้ทั้งหมด ทำให้ทราบทั้งกลไก เหตุผล และทำให้พบตารางไซน์และโคไซน์ที่ปรากฏในตำรานี้ด้วย
สุริยยาตรเป็นหลักฐานหนึ่งที่ชี้ชัดว่า ชาวไทยได้รับศาสตร์แห่งตรีโกณมิติ มาเป็นเวลากว่า 700 ปีขึ้นไป แต่เนื่องจากไม่เคยมีการตีพิมพ์หรือนำเสนอเกี่ยวกับกลไก เหตุผลที่ได้ค้นพบ ดังนั้นผู้ที่สนใจจะศึกษาค้นคว้ายังคงต้องอ่านจากตำราเดิมของไทย และรับทราบไว้แค่ว่ามีผู้ที่ทราบกลไก และเหตุผลของสุริยยาตรแล้วเพียงเท่านั้น

อ้างอิง
* Romesh Chunder Dutt, A History of Civilization in Ancient India, Based on Sanscrit Literature, vol. 3, ISBN 0-543-92939-6 p. 208.
มูลนิธิวิกิมีเดีย
บริษัทมูลนิธิวิกิมีเดีย ( ) หรือ วิกิมีเดีย เป็นองค์การไม่แสวงหาผลกำไรและองค์กรการกุศลสัญชาติอเมริกัน มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย ส่วนใหญ่เป็นที่รู้จักจากการเข้าร่วมในขบวนการวิกิมีเดีย และเป็นเจ้าของชื่อโดเมนอินเทอร์เน็ตของโครงการส่วนใหญ่ของขบวนการ เช่น วิกิพีเดีย มูลนิธินี้ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2546 โดยจิมมี เวลส์ เพื่อให้เป็นหนทางหนึ่งในการหาเงินทุนให้แก่วิกิพีเดียและโครงการพี่น้องด้วยวิธีการที่ไม่แสวงหาผลกำไร
ณ พ.ศ. 2558 มูลนิธิมีพนักงานกว่า 280 คน และมีรายได้ประจำปีเกินกว่า 75 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ปัจจุบันนาตาลียา ตึมกิว (Nataliia Tymkiv) เป็นประธานคณะกรรมการบริษัท มารยานา อิสกันดัร (Maryana Iskander) ได้เป็นกรรมการบริหารตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2565
เป้าหมาย
มูลนิธิวิกิมีเดียมีเป้าหมายในการพัฒนาและคงสภาพโครงการเนื้อหาเปิดบนฐานของวิกิ และในการเปิดให้เข้าถึงเนื้อหาของโครงการเหล่านี้อย่างเต็มรูปแบบโดยไม่มีค่าใช้จ่าย อีกเป้าหมายหลักของมูลนิธิวิกิมีเดียคือการสนับสนุนทางการเมือง (political advocacy) 
ใน พ.ศ. 2548 มูลนิธิวิกิมีเดียได้รับสถานะหมวด 501 (c) (3) โดย Internal Revenue Code สหรัฐอเมริกา ว่าเป็นสาธารณกุศล โดยมีโค้ด National Taxonomy of Exempt Entities (NTEE) ที่ B60 (การศึกษาแบบต่อเนื่องในผู้ใหญ่) ตามกฎหมาย มูลนิธิแจ้งว่ามีจุดประสงค์ในการรวบรวมและพัฒนาเนื้อหาทางการศึกษาและในการเผยแพร่เนื้อหาเหล่านั้นอย่างมีประสิทธิภาพไปยังทั่วโลก

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
ดอกไม้ไฟ
ดอกไม้ไฟ หรือเรียกกันทั่วไปว่า พลุ เป็นอุปกรณ์ในหมวดหมู่วัตถุระเบิดชนิดหนึ่ง ลักษณะของพลุประกอบด้วย เสียง แสง ควัน และเถ้า พลุถูกออกแบบให้เผาไหม้และจุดระเบิดที่แสงสีต่าง ๆ พลุถูกใช้ในเกือบทุกประเทศทั่วโลก

เชื่อกันว่าชาวจีนเป็นผู้ค้นคิดพลุและดอกไม้ไฟก่อนชาติอื่น ๆ (อันเป็นผลสืบเนื่องจากการประดิษฐ์คิดค้นดินปืนของชาติจีนนั่นเอง) เพื่อใช้ในงานรื่นเริง เช่น วันตรุษจีน หรือวันสารทจีน และยังนิยมใช้สืบมาจนปัจจุบัน

การใช้งาน
พลุเป็นอุปกรณ์ที่มีการใช้งานกว้างขวาง โดยทั่วไปพลุจะใช้ในงานแสดง งานบันเทิง และในงานรื่นเริงทั้งในด้านวัฒนธรรมและทางศาสนา และเราพบเห็นการแสดงพลุได้บ่อยที่สุดในเทศกาลวันขึ้นปีใหม่ของทุกปี
นอกจากนี้ยังมีการใช้พลุเป็นยุทโธปกรณ์ เป็นพลุส่องสว่าง สำหรับนำทาง หรือบอกตำแหน่งในการรบ หรือการลำเลียงทางการทหาร

วัตถุดิบในการทำดอกไม้ไฟหรือพลุ
* ท่อพีวีซี
* ดินปืน
* ดินประสิว
* ดินกลาง ซึ่งเป็นสารควบคุม ต้องขออนุญาตจากทางกระทรวงกลาโหม
* กำมะถัน
* ถ่าน
* ประทัด
* กระดาษ
* ไข่นกพลาสติก
สารเคมีแต่ละตัวก็สามารถเข้ากันได้ บางอย่างก็เข้ากันไม่ได้ หมายความว่าถ้าเข้ากันแล้วอาจจะทำให้เกิดอันตรายหรือกระทบกระเทือนก็สามารถทำให้ระเบิดได้ บางอย่างเข้ากันไว้เมื่อนำไปเก็บไว้อาจจะทำปฏิกิริยาต่อกันสามารถลุกติดไฟขึ้นมาได้เองซึ่งเป็นอันตรายมากหากเก็บไว้ไม่เป็นที่เป็นทางแต่ทั้งนี้ทั้งนั้นไม่ได้หมายความว่ามันจะติดได้เองเสมอไปแต่มันอาจจะติดหรือไม่ติดก็ได้ข้อนี้เราก็ต้องระวังไว้ก่อน
ส่วนประกอบของพลุ ประกอบด้วย 5 ส่วนหลัก ๆ ได้แก่ 
*ภาชนะบรรจุ 
*Star เม็ดสี เกิดปฏิกิริยาเคมีหลังการระเบิด ได้เป็นสีสันสวยงามต่าง ๆ 
*Burst charge เชื้อปะทุ ประกอบด้วยดินปืนอย่างหยาบอัดแน่นอยู่ภายใน ส่วนใหญ่เป็นโพแทสเซียมไนเตรต 75% รวมกับถ่านกัมมันต์ 15% และกำมะถัน 10% แต่ในปัจจุบันอาจใช้สารเคมีชนิดอื่นร่วมด้วย
*Fuse ชนวนถ่วงเวลา เป็นส่วนแรกที่เกิดการเผาไหม้หลัก ช่วยหน่วงเวลาให้ดอกไม้ไฟระเบิดในความสูงที่ต้องการ
*Lift charge ส่วนฐานของดอกไม้ไฟ เป็นแท่งไม้หรือแท่งพลาสติกยื่นมาด้านล่าง ช่วยให้ดอกไม้ไฟพุ่งขึ้นในทิศทางตรง
พลุเป็นที่นิยมกันมากปัจจุบันนี้ก็ยังนิยมกันตามชานเมืองหรือชนบท งานที่นิยมใช้กันอย่างกว้างขวาง ได้แก่ งานศพ (หมายถึง พลุดัง) พลุดังหรือ พลุปลง หมายถึงพลุที่มีเสียงดังมากมักจุดกันเวลาเผาศพประมาณบ่าย 4 โมง เพื่อเป็นอาณัติสัญญาณว่าได้เผาร่างอันไร้วิญญาณของบุคคลที่ล่วงลับไปแล้ว ผู้ที่ได้ยินก็จะเกิดการปลงว่าโลกนี้ล้วนเป็นอนิจจังอีกไม่นานก็อาจรวมถึงตัวเรา และอโหสิกรรมให้แก่ผู้ล่วงลับ

แหล่งข้อมูลอื่น
สไมลีย์
สไมลีย์ ( ) คนไทยนิยมเรียก อมยิ้ม เป็นรูปวาดคร่าว ๆ ใช้แสดงใบหน้าที่กำลังยิ้ม ปกติจะเป็นสีเหลือง บางครั้งอาจใช้หมายถึงอีโมติคอนบางรูปแบบด้วย เช่น ^_^ หรือ :-)

ประวัติ
หน้าสไมลีย์ปกติมีลักษณะกลมแบน ขอบมน เป็นรูปคล้าย กระดุม ลูกอม หรือ อมยิ้ม มีลายเส้นวาดเป็นปากในลักษณะกำลังยิ้ม และสีดำสองจุดเป็นตา ผู้สร้างคือ ฮาร์วีย์ บอล ในปี ค.ศ. 1963 สำหรับบริษัทประกันชีวิตในเมืองวูสเตอร์ รัฐแมสซาชูเซตส์ ถึงแม้ว่าจะมีความพยายามที่จะใช้มันเป็นเครื่องหมายการค้า แต่สัญลักษณ์นี้ก็ได้แพร่กระจายสู่สาธารณะเสียก่อน
พี่น้อง เมอร์เรย์ และ เบอร์นาด สเปน (Murray and Bernard Spain) ได้ทำให้รูปสไมลีย์นี้เป็นที่นิยม ในช่วงยุคปี ค.ศ. 1970 โดยการขายทั้งเข็มกลัด ถ้วยกาแฟ เสื้อยืด สติ๊กเกอร์ปะกันชนรถ และสินค้าอื่น ๆ ที่มีรูปสไมลีย์และข้อความ "Have a happy day" (ขอให้มีวันที่มีความสุข) ซึ่งเขียนขึ้นโดยเมอร์เรย์ ในปี ค.ศ. 1972 คาดว่ามีเข็มกลัดสไมลีย์นี้กระจายอยู่ทั่วสหรัฐอเมริการาว 50 ล้านอัน ซึ่งก็เป็นจุดที่ความนิยมเริ่มตกต่ำลง

รูปสไมลีย์นี้ เป็นหนึ่งในสัญลักษณ์หลักของกลุ่มที่นิยมเพลงประเภทที่เรียกว่า "acid house dance music" ในยุคช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 ในอังกฤษนั้น รูปสัญลักษณ์นี้ยังใช้ในกลุ่มเต้นรำมั่วสุมใต้ดินที่มั่วยาเอกซ์ตาซี (Ecstasy)

กลุ่มสไมลีย์เวิลด์
สไมลีย์เป็นสินค้าที่คิดขึ้นโดยแฟรงคลิน ลูฟรานี่ตั้งแต่ปี 1971 เขาควบคุมกลุ่มสไมลีย์เวิลด์ ซึ่งเป็นบริษัทที่มุ่งหวังให้โลกเป็นสถานที่ที่อยู่ที่มีความสุขมากขึ้น โลโก้สไมลีย์ถูกขายไปทั่วโลกในอุตสาหกรรมที่แตกต่างกันไป รูปแบบของมันช่วยพัฒนาผลิตภัณฑ์ต่างๆให้มีความสร้างสรรค์และแปลกใหม่มากขึ้น และเราสามารถเห็นได้จากการสะสมสไมลีย์และสไมลีย์ความงาม

ยี่ห้อผลิตจากฝ้ายเพื่อช่วยเหลือและป้องกันสิ่งแวดล้อมและชีวิตของมนุษย์รวมถึงการผลิตด้วย 10เปอร์เซ็นต์ของกำไรจะแบ่งให้กับการกุศลหรือที่เรียกว่า ชมรมสไมลีย์เวิลด์ ซึ่งจะร่วมทำงานด้านสังคมกับประเทศต่างๆ โดยจะเน้นหลักการ ร่วมยิ้มกับผู้ที่ขาดแคลน
ในปี 1997 บุตรของแฟรงคลิน นิโคลาส์ ลูฟรานี่ได้คิดสร้างโลกใหม่คือไอคอนส์จากตัวสไมลีย์โลโก้ ทุกวันนี้มากกว่า 1200 ไอคอนส์นี้จะถูกใช้เป็นส่วนหนึ่งของสินค้าที่เรียกว่าสไมลีย์เวิลด์ สินค้าตัวนี้จะมีหลักการสื่อสารที่จะช่วยเหลือผู้คนเพื่อให้ติดต่อสื่อสารได้ดีขึ้นจากการใช้สินค้าที่สามารถแสดงออกได้ทางสังคม (บัตรแสดงความยินดี ของขวัญ) และยังมีแผนการศึกษากับหนังสือ ของเล่น สินค้าด้านการเรียนรู้ เช่นเดียวกับสินค้าในชีวิตประจำวันทั่วไปสำหรับเด็ก (ของตามสมัย เครื่องประดับต่างๆ)

ตามกฎหมาย
สไมลีย์ได้จดทะเบียนขึ้นเป็นสินค้าตั้งแต่ปี 1971 ชื่อและโลโก้ของสไมลีย์ได้ถูกจดทะเบียนและใช้ในกว่า 100 ประเทศในสินค้าและการบริการ 25 ประเภท มีการจดทะเบียนโลโก้สไมลีย์มากกว่า 1,200 โลโก้ที่ห้องสมุดสภาวอชิงตันและถูกป้องกันลิขสิทธิ์โดยกฎสากล ตั้งแต่ 10 ปีที่ผ่านมา กลุ่มสไมลีย์เวิลด์ได้ตกลงสัญญากว่า 800 สัญญาทั่วโลกและให้ลิขสิทธิ์กับสินค้าและบริการต่าง ๆ กับประเทศต่าง ๆ ใน 5 ทวีป กลุ่มสไมลีย์เวิลด์ทำงานร่วมกับองค์กรกฎหมายกว่า 60 องค์กรเพื่อปกป้องไอพีหรือที่อยู่ทางอินเทอร์เน็ต

แหล่งข้อมูลอื่น

* Smiley Collection 
* Smiley Beauty. 
* Smileyworld
* Smileyworld Ltd
สะพานผ่านฟ้าลีลาศ
สะพานผ่านฟ้าลีลาศ เป็นสะพานข้ามคลองรอบกรุง ตอนที่เรียกว่าคลองบางลำพู เชื่อมถนนราชดำเนินกลางและถนนราชดำเนินนอก บริเวณใกล้กับป้อมมหากาฬ ในพื้นที่เขตพระนครและเขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร
สะพานผ่านฟ้าลีลาศสร้างในปีใดไม่ปรากฏหลักฐาน แต่สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างพร้อมกับถนน เดิมเป็นสะพานโครงเหล็ก ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้สร้างสะพานใหม่ให้มีลักษณะใหม่และงดงามขึ้น และพระราชทานนามว่าสะพานผ่านฟ้าลีลาศ แม้ในสมัยต่อมาจะมีการปรับปรุงขยายสะพานผ่านฟ้าลีลาศอีกหลายครั้ง เพื่อรองรับกับจำนวนยวดยานพาหนะที่สัญจรผ่านไปมา แต่ก็ยังรักษาลักษณะศิลปกรรมเดิมไว้ให้มากที่สุด สะพานผ่านฟ้าลีลาศเป็นสะพานที่สวยงาม ปลายสะพานทั้ง 2 ฝั่งมีเสาหินอ่อนประดับด้วยเครื่องสำริดและมีลวดลายสลักที่เสาหินอ่อน มีลักษณะงดงามมาก
เดิมบริเวณสะพานผ่านฟ้าลีลาศยังเคยเป็นที่ทำการสอนของ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2477 ถึง 2479 บริเวณตึกโรงเรียนกฎหมายเดิม

ดูเพิ่ม
* สะพานผ่านพิภพลีลา

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
ป้อมมหากาฬ
ป้อมปราการมหากาฬตั้งอยู่บริเวณเชิงสะพานผ่านฟ้าลีลาศ ติดกับถนนมหาไชย แขวงบวรนิเวศ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ทางด้านหลังมีกำแพงเมืองพระนครหลงเหลืออยู่
ป้อมมหากาฬสร้างขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช (รัชกาลที่ 1) ในปี พ.ศ. 2326 เป็นป้อม 1 ใน 14 ป้อมที่โปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเพื่อป้องกันรักษาพระนคร มีลักษณะรูปแปดเหลี่ยม มีกำแพงล้อมรอบ 2 ชั้น เป็นป้อมประจำพระนครด้านตะวันออก ปัจจุบันป้อมมหากาฬเป็น 1 ใน 2 ป้อมที่ยังคงเหลืออยู่ในกรุงเทพมหานคร อีกป้อมหนึ่งคือป้อมพระสุเมรุ ทางกรุงเทพมหานคร และกรมศิลปากรได้บูรณะซ่อมแซมป้อมมหากาฬเมื่อคราวพระราชพิธีสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ 200 ปี ในปี พ.ศ. 2525 และได้มีการบูรณะเรื่อยมาจนมีสภาพที่เห็นในปัจจุบัน
ที่ตั้งด้านหนึ่งของป้อมเป็นที่อยู่ของชุมชนของผู้คนที่ตั้งรกรากอยู่มาตั้งแต่แรกสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นชุมชนที่มีชื่อเสียงด้านลิเกโบราณ รวมถึงเป็นแหล่งจำหน่ายดอกไม้ไฟ หรือพลุต่าง ๆ โดยเป็นแหล่งซื้อขายที่ได้รับความนิยมโดยเฉพาะในวันลอยกระทง ในช่วงรัชกาลที่ 1–4 เป็นบ้านพักขุนนางชั้นสูงหลายท่าน เช่น เจ้าพระยายมราช (ครุฑ) เสนาบดีกรมเวียง (กรมเมือง) ฯลฯ เป็นต้น โดยชุมชนป้อมมหากาฬนี้ ผู้ที่ศึกษาด้านการมีส่วนร่วมของชุมชนทั้งชาวไทยและต่างประเทศมักจะมาสำรวจและทำวิจัยเรื่องการมีส่วนร่วมฯ ณ ชุมชนแห่งนี้ โดยมีประวัติการชุมนุมและต่อสู้มายาวนานกว่า 20 ปี โดยเริ่มมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2535 หลังจากที่คณะรัฐบาลที่มี พล.อ.ชาติชาย ชุณหะวัณ เป็นนายกรัฐมนตรีได้มีม
พ.ศ. 2535 หลังจากที่คณะรัฐบาลที่มี พล.อ.ชาติชาย ชุณหะวัณ เป็นนายกรัฐมนตรีได้มีมติคณะรัฐมนตรีออกมา โดยรัฐบาลต้องการปรับปรุงภูมิทัศน์ และปรับพื้นที่ให้เป็นสวนสาธารณะ
ป้อมพระสุเมรุ
ป้อมพระสุเมรุ เป็นป้อมปราการที่สร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 1 ในสมัยนั้นได้มีการสร้างป้อมปราการ 14 แห่งเพื่อป้องกันพระนคร แต่เมื่อเวลาผ่านไป ป้อมปราการหมดความจำเป็น จึงถูกรื้อถอนไป ป้อมพระสุเมรุเป็น 1 ใน 2 ป้อมที่ยังคงเหลืออยู่ อีกป้อมหนึ่งคือป้อมมหากาฬ ชื่อป้อมพระสุเมรุได้นำมาตั้งเป็นชื่อถนนพระสุเมรุ
ป้อมพระสุเมรุซึ่งสร้างมาแต่รัชกาลที่ 1 มีลักษณะสวยงามและเป็นประโยชน์ใช้สอยมากมาย มีเชิงเทิน ช่องยิงปืน ห้องเก็บกระสุนดินดำ และอาวุธยุทโธปกรณ์ต่าง ๆ แต่ก็ชำรุดทรุดโทรมเป็นธรรมดา จนถึง พ.ศ. 2524 กรมศิลปากรได้ซ่อมแซมบูรณะตามรูปแบบเดิมจากภาพถ่ายในสมัยรัชกาลที่ 5 จนแลดูสง่างามเหมือนเดิม และยังปรับปรุงบริเวณโดยรอบให้เป็นสวนสาธารณะอีกด้วย โดยให้ชื่อว่า "สวนสันติชัยปราการ" มีพลับพลา ชื่อว่า "พระที่นั่งสันติชัยปราการ"

ชุมชนโดยรอบป้อมพระสุเมรุ คือชุมชนถนนพระอาทิตย์ มีความเข้มแข็งด้านการมีส่วนร่วมสูงเช่นเดียวกับชุมชนป้อมมหากาฬ แต่มีความหลากหลายสูงกว่า
ในสมัยรัชกาลที่ 1 เมื่อ พ.ศ. 2326 มีชาวเขมร 10,000 คน มาขุดคลองเชื่อมระหว่างคลองบางลำภูกับคลองโอ่งอ่าง จนจรดต่อกันเกิดเป็นคลองรอบกรุง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
สะพานผ่านพิภพลีลา
สะพานผ่านพิภพลีลา เป็นสะพานข้ามคลองคูเมืองเดิม เชื่อมระหว่างถนนราชดำเนินในและถนนราชดำเนินกลาง บริเวณใกล้สนามหลวง ในพื้นที่เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร

สะพานผ่านพิภพลีลาเดิมเป็นสะพานโค้งมีโครงเหล็ก ใน พ.ศ. 2445 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้สร้างสะพานใหม่ให้กว้างและงดงามขึ้นเช่นเดียวกับสะพานมัฆวานรังสรรค์ซึ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2443 เพื่อรับกับถนนราชดำเนินในที่สร้างขยายใหม่ เมื่อสร้างเสร็จ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามสะพานว่า "สะพานผ่านพิภพลีลา" และเสด็จพระราชดำเนินทรงประกอบพิธีเปิดสะพานเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2449
สะพานผ่านพิภพลีลาเป็นสะพานที่มีความเอียงน้อยมากเกือบเสมอกับระดับถนนและมีราวลูกกรงสะพานเป็นเหล็กดัดที่มีลวดลายงดงาม หลังจากนั้นได้มีการปรับปรุงสะพานผ่านพิภพลีลามาโดยตลอด ที่สำคัญคือการปรับปรุงเมื่อมีการก่อสร้างสะพานสมเด็จพระปิ่นเกล้า โดยได้ขยายและเบี่ยงสะพานผ่านพิภพลีลาให้พ้นทางลาดของสะพานสมเด็จพระปิ่นเกล้าจนไม่หลงเหลือเหล็กดัดปรากฏให้เห็น

ดูเพิ่ม
* สะพานผ่านฟ้าลีลาศ

อ้างอิง
*Special supplement of The Nation newspaper - September 24, 1973, p. 12.

แหล่งข้อมูลอื่น
สะพานสมเด็จพระปิ่นเกล้า
สะพานสมเด็จพระปิ่นเกล้า ( ) หรือที่นิยมเรียกกันว่า สะพานพระปิ่นเกล้า หรือ สะพานปิ่นเกล้า เป็นสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา เชื่อมถนนสมเด็จพระปิ่นเกล้าระหว่างเขตพระนคร (ฝั่งพระนคร) กับเขตบางกอกน้อย และเขตบางพลัด(ฝั่งธนบุรี) กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันอยู่ในความรับผิดชอบของกรมทางหลวงชนบท
สะพานพระปิ่นเกล้าเป็นสะพานแบบคอนกรีตอัดแรงชนิดต่อเนื่อง มีจำนวนช่องทางรถวิ่ง 6 ช่องทางจราจร ความกว้างของสะพาน 26.60 เมตร ความยาว 622 เมตร สร้างขึ้นเพื่อผ่อนคลายความคับคั่งของการจราจร โดยได้รับความร่วมมือจากรัฐบาลประเทศญี่ปุ่น ในการสำรวจออกแบบสะพาน และให้ความช่วยเหลือทางการเงินแก่รัฐบาลไทย โดยให้เงินกู้สมทบกับเงินงบประมาณของรัฐบาลไทย เริ่มลงมือก่อสร้างเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2514 และสร้างเสร็จทำพิธีเปิดการจราจรเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2516 โดยได้รับพระราชทานนามว่า "สะพานสมเด็จพระปิ่นเกล้า" เพื่อเป็นการเทิดพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว กรมพระราชวังบวรสถานมงคลที่ได้รับการสถาปนาพระราชอิสริยยศเทียบเท่าพระมหากษัตริย์พระองค์ที่
ชวังบวรสถานมงคลที่ได้รับการสถาปนาพระราชอิสริยยศเทียบเท่าพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 2 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เนื่องจากพื้นที่ทางทิศใต้ของสะพานทางฝั่งพระนครนั้นเคยเป็นเขตของพระราชวังบวรสถานมงคล
แต่ในช่วงเวลาเร่งด่วน (จันทร์-ศุกร์) จะมีช่องทางพิเศษดังนี้

ช่วงเช้า 06:00-08:30 ปิดการจราจร 1 ช่องทาง ฝั่งขาออก เพื่อเพิ่มช่องทางให้ฝั่งขาเข้าจากทางคู่ขนานลอยฟ้าช่องทางพิเศษ

ช่วงเย็น 15:30-18:00 ปิดการจราจร 1 ช่องทาง ฝั่งขาเข้า เพื่อเพิ่มช่องทางให้ฝั่งขาออก โดยรถที่ใช้ช่องทางพิเศษเพื่อขึ้นทางคู่ขนานลอยฟ้าในช่วง 15:30-16:00 จะต้องเบี่ยงไปทางซ้าย โดยมีแบริเออร์เปิด
ข้อมูลทั่วไป
* วันที่ทำการก่อสร้าง : พ.ศ. 2514
* วันเปิดการจราจร : วันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2516
* บริษัทที่ทำการก่อสร้าง : บริษัท โอบายาชิ-กูมิ จำกัด และ บริษัท สุมิโตโม คอนสตรัคชั่น จำกัด ประเทศญี่ปุ่น
* ราคาค่าก่อสร้าง : 117,631,024.98 บาท 
* แบบของสะพาน : เป็นสะพานชนิดต่อเนื่อง 
* โครงสร้างส่วนบน : คอนกรีตอัดแรง 
* สูงจากระดับน้ำ : 11.50 เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง 
* จำนวนช่วงสะพานกลางน้ำ : 3 ช่วง (83.00+110.00+83.00) 
* ความยาวของสะพาน : 280.00 เมตร 
* เชิงลาดสะพานฝั่งพระนคร : 176 เมตร 
* เชิงลาดสะพานฝั่งธนบุรี : 206 เมตร 
* รวมความยาวทั้งหมด : 662 เมตร 
* ความกว้างสะพาน : 26.60 เมตร 
* จำนวนช่องทางวิ่ง : 6 ช่องทางจราจร (ช่วงเวลาเร่งด่วน
มกว้างสะพาน : 26.60 เมตร 
* จำนวนช่องทางวิ่ง : 6 ช่องทางจราจร (ช่วงเวลาเร่งด่วน เช้า-เย็น แต่ละฝั่งจะมี 2,4/6 ช่องทางจราจร)
* ความกว้างทางเท้าแต่ละด้าน : 2.50 เมตร 
* ความกว้างผิวจราจรสะพาน : 21.00 เมตร 
* ออกแบบรับน้ำหนัก : H-20-44 
* ความกว้างผิวจราจรบนสะพาน : 21.00 เมตร
ดูเพิ่ม
* รัตนโกสินทร์วิวแมนชัน
* ถนนราชดำเนินกลาง
* ถนนเจ้าฟ้า
* ถนนสมเด็จพระปิ่นเกล้า
* ถนนบรมราชชนนี

อ้างอิง
*Bureau of Maintenance and Traffic Safety, Thailand

แหล่งข้อมูลอื่น
พาย (อาหาร)
พาย ( ) คืออาหารชนิดหนึ่งที่ผ่านกระบวนการอบ โดยปกติพายจะบรรจุไส้ต่าง ๆ ไว้ด้านใน เช่น เนื้อปลา ผัก ผลไม้ ชีส ครีม ช็อกโกแลต คัสตาร์ด ถั่ว หรือของหวานอื่น ๆ พายจะมี 2 ลักษณะคือ แบบที่มีแป้งประกบทั้งสองด้าน เช่น พายไก่ หรือพายสับปะรด หรืออีกประเภทที่วางอยู่บนแป้งด้านหนึ่ง เช่นพายที่เป็นขนมหวาน โดยไส้ที่เป็นของหวานหรือผลไม้ จะวางบนแผ่นแป้งที่เรียกว่าครัสต์ พายประเภทที่เป็นของหวานมักจะผ่านกระบวนการอบเฉพาะส่วนของแป้งเท่านั้น ส่วนไส้ในจะมาใส่ภายหลัง

ดูเพิ่ม
* คีช อาหารคาวที่มีลักษณะคล้ายพาย

อ้างอิง
วัดเขมาภิรตารามราชวรวิหาร
วัดเขมาภิรตาราม เป็นวัดโบราณ ก่อนสมัยอยุธยา พระเจ้าอู่ทองทรงบูรณปฏิสังขรณ์เป็นวัดหลวงในสมัยอยุธยา ในสมัยรัตนโกสินทร์ วัดเขมาภิรตารามเป็นวัดที่อยู่ในสังกัดบัญชีกฐินหลวงของสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์ เดิมเรียกว่า วัดเขมา บางครั้งเรียกว่า "วัดเข็นมา" (คำว่า เขมา มีความหมายว่า ความเกษมสุข ความพ้นจากเครื่องห่วงใย ความปลอดจากกังวลทั้งหลาย)
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย สมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินีโปรดให้สมเด็จเจ้าฟ้ามงกุฎพระราชโอรส (ซึ่งต่อมาได้เสด็จขึ้นครองราชสมบัติเป็นพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) เสด็จไปเฝ้าสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์ เพื่อกราบทูลขอวัดเขมาเป็นวัดสำหรับกฐินในสมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี จากนั้นได้ทรงบริจาคพระราชทรัพย์บูรณปฏิสังขรณ์วัดเขมาพร้อมกับอัญเชิญพระพุทธรูปหล่อเก่าแก่จากพระราชวังจันทรเกษมที่อยุธยามาประดิษฐานเป็นพระประธานในพระอุโบสถ และมีการฉลองใน พ.ศ. 2371 ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์ทรงบูรณปฏิสังขรณ์เพื่อฉลองพระคุณสมเด็จพระบรมราชชนนี แล้วพระราชทานนามเพิ่มว่า วัดเขมาภิรตาราม

* ลำดับเจ้าอาวาส
รายนามเจ้าอาวาสเท่าที่สืบได้ มีดังนี้ 
{|class="wikitable" align="center" style="text-align:center"
|- style="background:#cccccc"
| ลำดับที่ || รายนาม || width=20%|เริ่มวาระ || width=20%|สิ้นสุดวาระ
|- 
| 1 || พระเขมาภิมุขธรรม || พ.ศ. 2397 || พ.ศ. 2406
|-
| 2 || พระเขมาภิมุขธรรม (ศรี ปุณฺณสีโล) || พ.ศ. 2406 || พ.ศ. 2422
|-
| 3 || พระครูเขมาภิมุขธรรม (อิ่ม โกลิโต) || พ.ศ. 2422 || พ.ศ. 2427
|-
| 4 || พระอริยกวี (อ่อน ธมฺมรกฺขิโต) || พ.ศ. 2427 || พ.ศ. 2433
|-
| 5 || พระครูสถิตธรรมสโมธาน (สอน) || พ.ศ. 2433 || พ.ศ. 2441
|-
| 6 || พระวินัยรักขิต (คง ปญฺญาทีโป) || พ.ศ. 2443 || พ.ศ. 2463
|-
| 7 || พระเขมาภิมุขธรรม (นวล ยโส) || พ.ศ. 2464 || พ.ศ. 2477
443 || พ.ศ. 2463
|-
| 7 || พระเขมาภิมุขธรรม (นวล ยโส) || พ.ศ. 2464 || พ.ศ. 2477
|-
| 8 || พระเขมาภิมุขธรรม (เกตุ เกสโร) || พ.ศ. 2480 || พ.ศ. 2509
|-
| 9 || พระธรรมรัชมงคล (จับ อุคฺคเสโน) || พ.ศ. 2509 || พ.ศ. 2541
|-
| 10 || พระเทพเมธากรกวี (ละเอียด สลฺเลโข) || พ.ศ. 2542 || พ.ศ. 2562
|-
| 11 || พระวชิรเขมคุณ (วิลาศ อคฺควโร) || 10 มิถุนายน พ.ศ. 2563 || 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2569
|-
| รักษาการ || พระครูเกษมธรรมนิวิฐ (สุธรรม อติชาโต) || 30 มีนาคม พ.ศ. 2569 || ปัจจุบัน
|}
วัดโพธิ์
วัดโพธิ์ อาจหมายถึง
* วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร (วัดโพธิ์) แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
* วัดโพธิ์ เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร
* วัดโพธิ์ (โพธิ์โนนทัน) จังหวัดขอนแก่น
* วัดโพธิ์ อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี
* วัดโพธิ์ อำเภอคอนสวรรค์ จังหวัดชัยภูมิ
* วัดโพธิ์ อำเภอเมืองชัยภูมิ จังหวัดชัยภูมิ
* วัดโพธิ์ จังหวัดนครราชสีมา
* วัดโพธิ์ จังหวัดบึงกาฬ
* วัดโพธิ์ อำเภอประโคนชัย จังหวัดบุรีรัมย์
* วัดโพธิ์ อำเภอพุทไธสง จังหวัดบุรีรัมย์
* วัดโพธิ์ อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา 
* วัดโพธิ์ อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา 
* วัดโพธิ์ อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา 
* วัดโพธิ์ อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา 
* วั
มหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา 
* วัดโพธิ์ อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา 
* วัดโพธิ์ จังหวัดมหาสารคาม
* วัดโพธิ์ จังหวัดศรีสะเกษ
* วัดโพธิ์ จังหวัดสงขลา
* วัดโพธิ์ จังหวัดสระบุรี
* วัดโพธิ์ อำเภอเกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี
* วัดโพธิ์ อำเภอเขมราฐ จังหวัดอุบลราชธานี
* วัดโพธิ์ราม เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร
* วัดโพธิ์เก้าต้น อำเภอค่ายบางระจัน จังหวัดสิงห์บุรี 
* วัดโพธิ์รัตนาราม อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี 
* วัดโพธิ์บางคล้า อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา
* วัดโพธิ์แมนคุณาราม เขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร
วัดแจ้ง
* วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร
* วัดแจ้ง (แจ้งอรุณศิลป์) จังหวัดขอนแก่น
* วัดแจ้ง อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา
* วัดแจ้ง อำเภอเกษตรสมบูรณ์ จังหวัดชัยภูมิ
* วัดแจ้ง อำเภอจัตุรัส จังหวัดชัยภูมิ
* วัดแจ้ง อำเภอภูเขียว จังหวัดชัยภูมิ
* วัดแจ้ง อำเภอเมือง จังหวัดชัยภูมิ
* วัดแจ้ง ตำบลบางรัก 
* วัดแจ้งวรวิหาร 
* วัดแจ้ง อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช
* วัดแจ้ง อำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช
* วัดแจ้ง จังหวัดบุรีรัมย์
* วัดแจ้ง จังหวัดปทุมธานี
* วัดแจ้ง ตำบลประจันตคาม อำเภอประจันตคาม จังหวัดปราจีนบุรี
* วัดแจ้ง ตำบลหน้าเมือง อำเภอเมือง จังหวัดปราจีนบุรี
* วัดแจ้ง อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดแจ้ง อำเภอมหาราช จังหวัดพร
ุรี
* วัดแจ้ง อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดแจ้ง อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดแจ้ง ตำบลชัยบุรี 
* วัดแจ้ง อำเภอคำชะอี จังหวัดมุกดาหาร
* วัดแจ้ง อำเภอเมือง จังหวัดมุกดาหาร
* วัดแจ้ง จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดแจ้ง อำเภอพรรณานิคม จังหวัดสกลนคร
* วัดแจ้ง ตำบลคำสะอาด อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร
* วัดแจ้ง ตำบลแวง อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร
* วัดแจ้ง ตำบลตาลเนิ้ง อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร
* วัดแจ้ง ตำบลบ่อยาง 
* วัดแจ้ง ตำบลระวะ อำเภอระโนด จังหวัดสงขลา
* วัดแจ้ง จังหวัดสิงห์บุรี
* วัดแจ้ง ตำบลอ่างทอง อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี
* วัดแจ้ง อำเภอโนนนารายณ์ จังหวัดสุรินทร์
* วัดแจ้ง อำเภอรัตนบุรี จังหวัดสุรินทร์
* วัดแจ
อำเภอโนนนารายณ์ จังหวัดสุรินทร์
* วัดแจ้ง อำเภอรัตนบุรี จังหวัดสุรินทร์
* วัดแจ้ง (ร้าง) อำเภอไชโย จังหวัดอ่างทอง
* วัดแจ้ง อำเภอป่าโมก จังหวัดอ่างทอง
* วัดแจ้ง อำเภอเมือง จังหวัดอ่างทอง
* วัดแจ้ง ตำบลอุทัยเก่า อำเภอหนองฉาง จังหวัดอุทัยธานี
* วัดแจ้ง ตำบลในเมือง
โมไอ
โมไอ (ราปานูอี: ; ) คือ รูปปั้นหินซึ่งมีรูปร่างคล้ายมนุษย์และส่วนศีรษะมีขนาดใหญ่เด่นชัด โมไอถูกพบมากกว่า 887 ตัว กระจายอยู่ทั่วเกาะอีสเตอร์ อุทยานแห่งชาติราปานูอี ประเทศชิลี โมไอเกือบทั้งหมดที่พบนั้นถูกแกะสลักมาจากหินก้อนเดียว แต่บางตัวก็มีของประดับลักษณะคล้ายหมวกหรือมวยผมซึ่งเรียกว่า "ปูเกา" (pukao) เป็นชิ้นต่างหากอยู่บนศีรษะ โมไอเกือบทั้งหมดถูกแกะสลักมาจากเหมืองหินที่ปล่องภูเขาไฟราโนรารากู (Rano Raraku) ซึ่งเป็นที่ที่พบโมไออยู่กว่า 400 ตัว อยู่ในกระบวนการแกะสลักซึ่งใกล้เสร็จสมบูรณ์ 
-โพเนกรีฟ(ตัวหินนั้นใช้แร่แม่เหล็กผสมกับโลหะไททาเนียม จะได้ส่วนผสมชนิดใหม่)
จากการค้นพบรูปปั้นที่ยังแกะสลักอยู่ครึ่ง ๆ กลาง ๆ นั้น ทำให้มีการสันนิษฐานว่าเหมืองหินได้ถูกทิ้งร้างไปอย่างกะทันหัน นอกจากนั้นในการค้นพบ โมไอเกือบทั้งหมดอยู่ในสภาพล้อมนอน ซึ่งเชื่อว่าชาวพื้นเมืองบนเกาะเป็นผู้ทำให้มันล้ม

ลักษณะที่เด่นชัดของโมไอ คือ ส่วนหัว แต่ก็มีโมไอหลายตัวซึ่งมีส่วนหัวไหล่, แขน และลำตัว ซึ่งเป็นโมไอที่พบหลังจากถูกฝังมานานนับปี ความหมายและวัตถุประสงค์ของการสร้างโมไอนั้นยังไม่เป็นที่แน่ชัดและมีการสันนิษฐานกันไปต่าง ๆ นานา
ข้อสันนิษฐานที่แพร่หลายมากที่สุดข้อหนึ่ง คือ รูปปั้นโมไอถูกแกะสลักโดยชาวโปลินีเซียซึ่งอาศัยอยู่บนเกาะนี้เมื่อกว่า 1,000 ปีมาแล้ว ข้อสันนิษฐานนี้เชื่อว่า พวกโปลินีเซียอาจสร้างโมไอขึ้นเพื่อเป็นตัวแทนถึงบรรพบุรุษผู้ล่วงลับ หรืออาจจะเป็นผู้ซึ่งมีความสำคัญ ณ สมัยนั้น หรืออาจจะเป็นสัญลักษณ์แสดงสถานะของครอบครัว

เห็นได้ชัดว่าการสร้างโมไอ (ขนาดทั่วไปสูงประมาณ 3.5 เมตร หนัก 20 ตัน) นั้นต้องลงทุนลงแรงและใช้เวลาเป็นอย่างมาก หลังจากสร้างเสร็จแล้วยังต้องเคลื่อนย้ายรูปปั้นไปยังตำแหน่งที่ต้องการ การขนย้ายโมไอซึ่งหนักและใหญ่นั้นทำอย่างไรก็ยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด โดยชาวพื้นเมืองของเกาะนั้นมีความเชื่อว่า โมไอนั้นเดินได้เอง
ในตำนานของเกาะนั้นกล่าวถึงหัวหน้าเผ่าซึ่งเสาะหาที่ตั้งบ้านใหม่ และเขาได้เลือกหมู่เกาะอีสเตอร์ หลังจากที่หัวหน้าเผ่าตายไป เกาะก็ได้ถูกแบ่งให้เหล่าลูกชายของเขาเพื่อให้เป็นหัวหน้าเผ่าใหม่ เมื่อหัวหน้าเผ่าคนใดตายไปก็มีการนำโมไอไปตั้งไว้ ณ สุสาน ชาวเกาะทั้งหลายเชื่อว่ารูปปั้นโมไอจะรักษาจิตวิญญาณของหัวหน้าเผ่าเหล่านั้นไว้ เพื่อให้นำสิ่งดี ๆ มาสู่เกาะ เช่น ฝนตก พืชพรรณสมบูรณ์ อย่างไรก็ตาม ตำนานนี้อาจมีการบิดเบือนไปจากความจริงเนื่องจากได้มีการเล่าสืบต่อกันมาเป็นระยะเวลายาวนาน
เหตุผลที่ได้รับคัดเลือกเป็นมรดกโลก
โมไอได้ถูกรับเลือกเป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อปี พ.ศ. 2533 โดยมีเหตุผลดังนี้
* (i) - เป็นตัวแทนซึ่งแสดงผลงานชิ้นเอกที่จัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันฉลาด 
* (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว 
* (v) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของวัฒนธรรมมนุษย์ ขนบธรรมเนียมประเพณีแห่งสถาปัตยกรรม วิธีการก่อสร้าง หรือการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งเสื่อมสลายได้ง่ายจากผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมตามกาลเวลา
อ้างอิง
* Rediscovering Easter Island by Kathy Pelta, Copyright 2001 Lerner Publications Company, North Minneapolis, USA
* Ancient Mysteries by Rupert Matthews, Copyright 1988 Wayland Limited East Sussex, England

แหล่งข้อมูลอื่น

* PBS NOVA: Secrets of Easter Island
* PBS NOVA: Secrets of Lost Empires: Easter Island