SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดดอกเอื้อง
วัดดอกเอื้อง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 2 ไร่ 1 งาน 50 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จํานวน 1 แปลง เนื้อที่ 53 ตารางวา

วัดดอกเอื้องตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2219 แต่เดิมชื่อว่า วัดนางเอื้อม เพราะนางเอื้อมเป็นผู้สร้าง ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2487 จึงเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดดอกเอื้อง" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2457
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารศิลปะล้านนา หลังคาด้านหน้าและด้านหลังซ้อนสามชั้น มีมุขทางขึ้นด้านข้าง ด้านหน้าทำราวบันไดทางขึ้นเป็นรูปตัวเหงา อุโบสถศิลปะล้านนา มีมุขโถงด้านหน้า หน้าบันประดับด้วยกระจกสี หอไตรสองชั้น ชั้นล่างก่ออิฐถือปูน ชั้นบนเป็นไม้และทำเป็นระเบียงโดยรอบภายใต้หลังคา มีผนังอยู่ถัดเข้าไปด้านใน และเจดีย์ทรงกลม ศิลปะล้านนา ฐานสี่เหลี่ยมย่อมุม มีเจดีย์บริวารที่มุมทั้งสี่ตรงกึ่งกลาง ส่วนล่างบริเวณด้านหน้าของฐานเจดีย์มีซุ้มทรงมณฑปลวดลายแบบศิลปะพม่า-มอญ ปะปนอยู่

อ้างอิง
วัดคลองเจ้า (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดคลองเจ้า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองพระองค์เจ้าไชยานุชิต ในตำบลศาลาแดง อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบันมีพระมหากฤษณ์ธนินต์ เสฏฺฐเมธี เป็นเจ้าอาวาส

วัดคลองเจ้า ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดใหม่ปากคลองเจ้า ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2471 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2502 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 ปัจจุบันวัดคลองเจ้าเปิดเป็นโรงเรียนพระปริยัติธรรม ได่จัดให้มีการแสดงธรรมเทศนาให้แก่ประชาชนทีมาร่วมทำบุญตลอดทั้งปี
วัดมีปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อทันใจที่ใหญ่ที่สุดในภาคตะวันออก ซึ่งชาวบ้านชาวจังหวัดฉะเชิงเทรา ให้ความเคารพนับถือกันเป็นอย่างมาก ศาสนิกชนส่วนใหญ่นิยมมากราบไว้ขอพรและถือเป็นพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ ใครขอสิ่งใดได้สิ่งนั้นแต่มีข้อแม้ว่าขอได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น และภายในวัดยังมีศพของเจ้าอาวาสที่ละสังขารไปแล้วชึ่งร่างกายไม่เน่าเปื่อยเก็บอยู่ภายในโรงแก้ว

อ้างอิง
วัดสุทธาวาส (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดสุทธาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองพระองค์เจ้าไชยานุชิต ในตำบลคลองหลวงแพ่ง อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ในการสร้างวัด จำนวน 16 ไร่ 1 งาน 25 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูโอภาสสราธิคุณ (ชาตรี) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดสุทธาวาสตั้งวัดเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2526 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2537 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 39 เมตร ผู้ดำเนินการก่อสร้าง คือ ร้อยเอกทวี ทิวแก้ว ผู้ใหญ่จำเนียร เล็กใจซื่อ พร้อมประชาชน ผู้มีจิตศรัทธา โดยมีพระชื้น ช่อสายหยุด ผู้จัดหาวัสดุ และค่าจ้าง ผู้บริจาคที่ดินให้สร้างวัด คือ นางเพิ่ม วรอุไร ในช่วงการระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศไทย วัดสุทธาวาสได้ปรับที่พักวิปัสสนาเป็นศูนย์พักคอย

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปปางมารวิชัย พระประธานในพระอุโบสถ และรูปปั้นหลวงปู่ทวด

อ้างอิง
วัดท้ายย่าน
วัดท้ายย่าน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศาลาแดง อำเภอเมืองอ่างทอง จังหวัดอ่างทอง มีเนื้อที่ดินทั้งหมดจำนวน 35 ไร่ 3 งาน 92 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์อยู่ในความปกครองอีกจำนวน 9 แปลง มีเนื้อที่รวมทั้งสิ้น 59 ไร่ 3 งาน 7 ตารางวา

วัดท้ายย่านตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2420 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2510 เดิมเป็นวัดร้างมีเพียงวิหารเก่า 1 หลัง ต่อมาชาวบ้านท้ายย่านได้ร่วมกับหลวงปู่เทศ บูรณะขึ้นใหม่ แล้วตั้งชื่อวัดตามชื่อบ้านท้ายย่าน ว่า "วัดท้ายย่าน"
ภายในวัดมีปูชนียวัตถุที่สำคัญคือพระพุทธไสยาสน์ (พระนอน) นามว่า พระพุทธไสยาสน์ปุนญญาภา ภายในวิหารก็ยังพบรูปหล่อหลวงพ่อรอด อายุกว่า 100 ปี เป็นรูปหล่อโบราณลงรักดำทั้งองค์เนื้อปูนเก่าและรูปหล่อหลวงพ่อลาภคู่กันเป็นเนื้อปูนแต่มีรอยแตกอยู่บ้าง

วัดท้ายย่านมีเกจิดัง 4 รูป คือ หลวงปู่รอด หลวงพ่อลาภ หลวงพ่อบุญและหลวงพ่อทาน

อ้างอิง
วัดทัพย่าน
วัดทัพย่าน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเที่ยงแท้ อำเภอสรรคบุรี จังหวัดชัยนาท ปัจจุบันมีพระครูพิชัยกิจจาภิรมย์ เป็นเจ้าอาวาส

วัดทัพย่านแต่เดิมเป็นวัดร้าง เรียกว่า วัดทะยาน หรือ วัดท้ายย่าน สิ่งก่อสร้างที่หลงเหลือเพียงแต่ซากโบราณซึ่งยังพอมีเค้าโครงเก่าหลงเหลืออยู่บ้าง ต่อมา พ.ศ. 2514 ได้บูรณะปฏิสังขรณ์ขึ้นมาใหม่ และกระทรวงศึกษาธิการประกาศให้เป็นวัดที่มีพระสงฆ์ เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2547
วัดนี้ยังมีการพบพระปิดตา สกุลหนึ่งที่ถือกำเนิดขึ้นในตอนปลายสมัยอยุธยา พระปิดตาวัดท้ายย่านสร้างโดยพระเกจิอาจารย์นิรนาม กรุพระปิดตานี้อยู่ในชุดเบญจภาคีพระปิดตาเนื้อโลหะยอดนิยมที่มีอายุความเก่ามากที่สุด เหนือกว่าพระปิดตาวัดหนัง พระปิดตาวัดทอง และ พระปิดตาวัดโมลี

อ้างอิง
แกงเทโพ
แกงเทโพ เป็นแกงไทยประเภทแกงชักส้ม มีส่วนผสมประกอบด้วยเครื่องแกงที่ทำมาจากพริกแห้ง ตะไคร้ ข่า รากผักชี พริกไทย หอม กระเทียม เกลือ และกะปิ ปรุงรสด้วยน้ำปลา น้ำส้มมะขาม น้ำตาล ส่วนเนื้อสัตว์นั้นเดิมใส่ปลาเทโพซึ่งเป็นปลาน้ำจืดขนาดใหญ่ไม่มีเกล็ด มักพบในภาคกลางของประเทศไทย ผักที่ใส่มักเป็นผักบุ้งไทยเท่านั้นจึงจะเข้ากัน บางครั้งจึงเรียกว่า แกงเทโพยอดผักบุ้ง แต่ปัจจุบันเนื่องจากปลาเทโพหายากมากขึ้น จึงมักใช้หมูสามชั้นแทนปลา และเรียกว่า แกงหมูเทโพ

แกงเทโพเป็นแกงที่ใส่กะทิ แกงเทโพภาคใต้นิยมใช้ปลาตากแห้ง แกงกับผักผลไม้ได้หลายอย่าง เช่น ผักบุ้ง สับปะรด กระท้อน แกงเทโพมีลักษณะคล้ายแกงคั่วเพราะใช้พริกแกงชนิดเดียวกันกับแกงคั่ว
แกงเทโพเป็นอาหารโบราณปรากฏอยู่ใน กาพย์เห่เรือชมเครื่องคาวหวาน พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย โดยมีตอนหนึ่งกล่าวถึงแกงเทโพว่า "เทโพพื้นเนื้อท้อง เป็นมันย่องล่องลอยมัน น่าซดรสครามครัน ของสวรรค์เสวยรมย์"

อ้างอิง
ฮานุกกะห์
ฮานุกกะห์ ( ; ; ) หรือเรียกว่า เทศกาลแห่งแสง ( , ) เป็นเทศกาลยิว เฉลิมฉลองการกู้คืนนครเยรูซาเลม ซึ่งตามมาด้วยการอุทิศพระวิหารที่สองอีกครั้ง ในช่วงต้นของกบฏมัคคาบีต่อจักรวรรดิซิลูซิดในราว 200 ปีก่อนคริสตกาล
ฮานุกกะห์เฉลิมฉลองเป็นเวลาแปดวันแปดคืน เริ่มต้นในวันที่ 25 ของเดือนคีสเลฟ ตามปฏิทินฮีบรู ซึ่งอาจตรงกับปลายเดือนพฤศจิกายนถึงปลายเดือนธันวาคมตามปฏิทินเกรกอเรียน การเฉลิมฉลองประกอบด้วยการจุดเทียนบนเชิงเทียนเก้าก้านที่เรียกว่าเมโนราห์หรือฮานุกิอะห์ หนึ่งก้านของเชิงเทียนมักอยู่สูงกว่าที่เหลือหรือต่ำกว่าที่เหลือเอาไว้ใช้สำหรับจุดเทียนที่เหลืออีกแปดเล่ม เทียนพิเศษเล่มนี้จะเรียกว่า ชัมมัช ( ; shammash, "ผู้ดูแล") แต่ละคืนจะจุดเทียนเพิ่มหนึ่งเล่มด้วยไฟจาก ชัมมัช จนครบทั้งแปดเล่มในคืนสุดท้ายของฮานุกกะห์ กิจกรรมอื่น ๆ ในฮานุกกะห์ เช่น การขับร้องดนตรีฮานุกกะห์, การเล่นเดรย์เดล และการทานอาหารทอดในน้ำมัน เช่น ลักเต และ ซัฟกานียอต และอาหารพวกนม นับตั้งแต่ทศ
ล และการทานอาหารทอดในน้ำมัน เช่น ลักเต และ ซัฟกานียอต และอาหารพวกนม นับตั้งแต่ทศวรรษ 1970s เป็นต้นมา ขบวนการชาบาดฮาซีดิกได้ริเริ่มการจุดเทียนบนเมโนราห์ในที่สาธารณะในหลายประเทศทั่วโลก
โดยดั้งเดิมแล้ว ฮานุกกะห์เป็นเทศกาลฉลอง "อย่างซูกโกต" และไม่ได้มีข้อบังคับใด ๆ ฉะนั้นจึงถือเป็นเทศกาลเล็ก ๆ ในแง่ของศาสนา แต่กระนั้น ฮานุกกะห์ก็กลายมามีความสำคัญในเชิงวัฒนธรรมในอเมริกาเหนือและที่อื่น ๆ โดยเฉพาะในบรรดาชาวยิวที่ไม่เคร่งศาสนานัก เนื่องมาจากว่าการฉลองฮานุกกะห์มักอยู่ในช่วงเดียวกันกับคริสต์มาสในช่วงวันหยุดยาวปลายปี

หมายเหตุ

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* Hanukkah ที่ About.com
* Hanukkah ที่ History channel
* Hanukkah ที่ Jewish Encyclopedia
* Hanukkah ที่ Jewish Agency for Israel
* Hanukkah ที่ Chabad.org
* Hanukkah ที่ Aish HaTorah
*
ไทปูซัม
ไทปูซัม, ไตป์ปูจัม ( , Taippūcam, Thaipusam หรือ Thaipoosam) หรือ ไตป์ปูยัม ( , Thaipooyam) เป็นเทศกาลที่เฉลิมฉลองในชาวทมิฬ ชาวมลยาฬัม และชาวเกรละที่นับถือศาสนาฮินดู ในวันพระจันทร์เต็มดวงของเดือน "ไต" ตามปฏิทินทมิฬ ซึ่งมักตรงกันกับดาวปุษยะหรือ "ปูจัม" ในภาษาทมิฬ ปัจจุบันมีฉลองตามชุมชนของชาวทมิฬทั้งในประเทศอินเดีย, ศรีลังกา, มาเลเซีย, มอริเชียส, สิงคโปร์, ไทย และอีกหลายประเทศ
เทศกาลเฉลิมฉลองวาระที่พระปารวตีประทานเวลหรือหอกอัศจรรย์ให้แก่พระขันธกุมาร เพื่อให้พระองค์ปราบอสูรจูรปัตมันและพวกพ้อง นอกจากนี้ยังเป็นที่เชื่อกันทั่วไปว่าไทปูซัมเป็นการเฉลิมฉลองวันเกิดของพระขันธกุมาร อย่างไรก็ตาม แหล่งข้อมูลบางส่วนเสนอว่าวันเกิดของพระขันธกุมารตรงกับวันวิขาสีวิศาขัม (Vaikhasi Vishakam) มากกว่า

ส่วนสำคัญของไทปูซัมอยู่ที่พิธีกาวฏิอาฏฏัม (หรือกาวฏิยาฏฏัม ตามภาษามลยาฬัม) ที่ผู้ศรัทธาในพระขันธกุมาร ซึ่งทรงเป็นเทพเจ้าแห่งการสงคราม ทำการทรมานตัวเองโดยการใช้ของแหลมคมทิ่มแทงร่างกายตนเอง เป็นต้น

อ้างอิง
วัดม่วงงาม (จังหวัดสระบุรี)
วัดม่วงงาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลม่วงงาม อำเภอเสาไห้ จังหวัดสระบุรี

วัดม่วงงาม มีชื่ออื่นว่า วัดม่วงขาม หรือ วัดม่วงลาว ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2350 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2532 เป็นวัดที่ก่อตั้งขึ้นโดยชาวลาวเวียงจันทน์ เนื่องจากมีกลุ่มคนที่อพยพมาจากเวียงจันทน์นำโดยพระเจ้าธรรมจินดา ได้มาตั้งถิ่นฐานที่วัดตะเฆ่ และตั้งหมู่บ้านขึ้นชื่อ หมู่บ้านม่วงลาว ต่อมาในสมัยของกำนันแจ้งปักษาศร ท่านได้เปลี่ยนชื่อหมู่บ้านนี้ใหม่เป็น บ้านม่วงงาม ได้ตั้งชื่อวัดเป็น "วัดม่วงงาม" ตามชื่อหมู่บ้าน
วัดมีประเพณีที่สำคัญคือประเพณีบุญข้าวห่อ หรือวันสารทลาว โดยถือเอาวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 10 ของทุกปี เป็นประเพณีของชาวเวียงจันทน์ที่อพยพมา โดยจะมีการทำข้าวห่อพกติดตัวมากินระหว่างเดินทาง ในข้าวห่อนั้นจะมีทั้งข้าวจ้าวและข้าวเหนียวส่วนกับข้าวจะเป็นของแห่ง เช่น เนื้อเค็ม ปลาเค็ม ห่อรวมกันในใบตอง เมื่อถึงเวลาพักก็จะนำข้าวห่อออกมาแลกเปลี่ยนกันทาน ผู้นำการเดินทางในครั้งนั้นได้นำข้าวห่อมาถวายพระ ในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 10 ในวันนี้ชาวบ้านจะแต่งกายเป็นชุดลาวเวียงจันทน์และนำข้าวห่อมาทำบุญที่วัด โดยข้าวห่อที่นำมาถวายพระจะทำเท่ากับจำนวนคนในครอบครัว และทำเพื่ออีกหนึ่งห่อเป็นการทำบุญไปหาญาติพี่น้องที่เสียชีวิตไปแล้ว หลังจากที่พระสงฆ์ฉันอาหารเสร็จ ชาวบ้านจะแบ่งเ
ญไปหาญาติพี่น้องที่เสียชีวิตไปแล้ว หลังจากที่พระสงฆ์ฉันอาหารเสร็จ ชาวบ้านจะแบ่งเอาอาหารที่พระฉันเสร็จแล้วกลับไปรับประทานเพื่อความเป็นสิริมงคล และมีการนิมนต์พระจากวัดใกล้เคียงมารับบิณฑบาต
เกาะยาวใหญ่
เกาะยาวใหญ่ เป็นเกาะในตำบลเกาะยาวใหญ่ อำเภอเกาะยาว จังหวัดพังงา มีขนาดพื้นที่ 87.24 ตารางกิโลเมตร อยู่ในความรับผิดชอบดูแลของอุทยานแห่งชาติอ่าวพังงา

เกาะยาวใหญ่มีชุมชนตั้งถิ่นฐานอยู่ทางทิศเหนือและทิศใต้ของเกาะ ทางทิศใต้มีชุมชนชาวประมงบ้านแหลมล้านซึ่งมีอาหารทะเลสดจำหน่าย ชาวบ้านส่วนใหญ่ประกอบอาชีพทำสวนยางพารา ทำประมง และทำผ้าบาติก

สภาพภูมิศาสตร์เป็นภูเขาทอดตัวตามแนวยาวเหนือใต้ ด้านเหนือมีท่าเรือโล๊ะจาก สภาพป่าส่วนใหญ่เป็นป่าดิบชื้นและมีป่าชายเลนอยู่รอบ ๆ เกาะ มีป่าโกงกางที่อุดมสมบูรณ์ที่บ้านย่าหมี ซึ่งได้รับรางวัล ลูกโลกสีเขียว จาก ปตท. มีชายหาดสลับอยู่บ้างแต่ส่วนใหญ่มีลักษณะเป็นทรายปนเลน บนเกาะยังมีโรงแรมระดับหรู
สถานที่สำคัญ
* อ่าวคลองสน
* อ่าวตีกุด
* อ่าวหินกอง
* อ่าวทราย
* อ่าวล้าน
* แหลมหาด
* เกาะโละปาแรด
* แหลมนกออก

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
เกาะยาวน้อย
เกาะยาวน้อย เป็นเกาะในตำบลเกาะยาวใหญ่ อำเภอเกาะยาว จังหวัดพังงา มีเนื้อที่ 36.14 ตารางกิโลเมตร อยู่ในความรับผิดชอบดูแลของอุทยานแห่งชาติอ่าวพังงา

เกาะยาวน้อยมีลักษณะภูมิประเทศมีภูเขาทอดยาวตามแนวทิศเหนือใต้ บริเวณรอบเกาะเป็นที่ราบชายฝั่งมีหาดทราย เกาะมีชุมชนอยู่อาศัยส่วนใหญ่ประกอบอาชีพทำสวนยางพารา สวนผลไม้ ทำนาและทำประมง โดยเฉพาะการเลี้ยงกุ้งมังกรในกระชัง และยังเป็นที่ตั้งของศูนย์ราชการและอำเภอ
สถานที่สำคัญบนเกาะได้แก่ หาดป่าทรายเป็นสถานที่ขึ้นชื่อของเกาะที่สุด หาดท่าเขาตั้งอยู่ในหุบอ่าวลึกเข้ามาในแผ่นดิน บนเกาะมีต้นโพธิ์ทะเลที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย ขนาด 30 คนโอบ และพื้นที่ป่าในบริเวณนี้เป็นป่าดึกดำบรรพ์ หมู่บ้านอันเป้า หาดโล๊ะหาตั้งอยู่ทางทิศเหนือสุดของเกาะ บนเกาะยังมีผืนนาข้าวซึ่งมีการทำนามานานร่วม 200 ปี มีทุ่งนาบนพื้นที่กว่า 500 ไร่ ซึ่งถือว่าเป็นเกาะเดียวในประเทศไทยที่มีการปลูกข้าวบนเกาะ

เกาะยาวน้อยมีนกหลากหลายสายพันธุ์มากกว่า 162 ชนิด โดยเฉพาะนกเงือกมีมากกว่า 200 ตัว มีทั้งนกประจำถิ่นและนกอพยพ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
สนมาหี
สนมาหี [สะนะมาหี] ( ; Sanamahism) หรือ ลัทธิเมเต ( ; Meiteism) หรือ ลัทธิเลนิงโต ( ; Lainingthouism) เป็นศาสนาพื้นถิ่นของชาวเมเตในมณีปุระ มีลักษณะเป็นศาสนาพหุเทวนิยม ชื่อสนมาหีตั้งตามเลนิงโตสนมาหี ซึ่งเป็นเทพเจ้าองค์สำคัญ สนมาหีเป็นบุตรคนโตของเทพเจ้าสูงสุด ไยบีเรล ซีดาบา (Yaibirel Sidaba หรือ Saalailel Sidaba) และเทพีสูงสุด เลมาเรล ซีดาบี (Leimarel Sidabi) โดยธรรมเนียมแล้ว ทุก ๆ บ้านของชาวเมเตบูชาสนมาหีและเลมาเรล ซีดาบี ไม่ว่าจะนับถือศาสนาอะไรก็ตาม คำว่าสนมาหีแปลว่า ทองคำเหลว ลัทธิสนมาหีไม่มีสังฆราช แต่มีองค์การผู้ดูแลสูงสุด คือ มารูโลยชาง (Maru Loishang หรือ Pandit Loishang) ซึ่งดูแลกิจกรรมทางศาสนาและกิจการของนักบวชของสนมาหี รวมถึงเป็นผู้ตัด
it Loishang) ซึ่งดูแลกิจกรรมทางศาสนาและกิจการของนักบวชของสนมาหี รวมถึงเป็นผู้ตัดสินหากมีข้อพิพาทในทางศาสนา ภายใต้มารูโลยชาง ประกอบด้วยสามส่วนคือ อาไมบาโลยชาง (Amaiba Loishang), เปนาอาเชบาโลยชาง (Pena Asheiba Loishang) และ อาไมบีโลยชาง (Amaibi Loishang) ซึ่งมีอยู่ตั้งแต่รัชสมัยของกษัตริย์เนาติงโฆงแห่งมณีปุระ ใน ค.ศ. 662
หลิงซานต้าฝอ
หลิงซานต้าฝอ หรือ พระใหญ่หลิงซาน ( ) ตั้งอยู่บนชายฝั่งทางเหนือของทะเลสาบไท่ ใกล้อู๋ซี มณฑลเจียงซู โดยเป็นพระพุทธรูปที่ใหญ่ที่สุดองค์หนึ่งในประเทศจีนและในโลก

หลิงซานต้าฝอเป็นพระพุทธรูปปางยืนของพระอมิตาภพุทธะแบบสัมฤทธิ์กลางแจ้ง หนักกว่า 700 เมตริกตัน (690 ลองตัน; 770 ชอร์ตตัน) สร้างเสร็จเมื่อปลาย ค.ศ. 1996 พระพุทธรูปดังกล่าวสูง 88 เมตร (289 ฟุต) รวมฐานบัว 9 เมตร

ใน ค.ศ. 2008 อู่อิ้นถานเฉิงและศาลาฝานกงที่ได้รับแรงบันดาลใจจากศาสนาฮินดู ได้รับการสร้างขึ้นทางตะวันออกเฉียงใต้ของพระใหญ่

ระเบียงภาพ
灵山大佛 - panoramio (1).jpg
灵山大佛 - panoramio (2).jpg
灵山大佛 - panoramio (3).jpg
灵山大佛 - panoramio.jpg
Gbyte travel china wuxi 0030.jpg
Gbyte travel china wuxi 0031.jpg
Image:Lingshan_Brahma_Palace.jpg|ศาลาฝานกง
Image:Inside_Ling_Shan_Brahma_Palace.jpg|ภายในศาลาฝานกง ณ วัดหลิงซาน
image:Lingshan_"Five-signets"_Palace.jpg|"อู่อิ้นถานเฉิง" ณ วัดหลิงซาน
Image:Ling_shan_Buddha's_birth.jpg|รูปปั้นจำลองการประสูติของพระพุทธเจ้า ณ วัดหลิงซาน
Image:Ling_shan_the_grand_buddha.jpg|พระใหญ่หลิงซาน
Image:Gbyte travel china wuxi 0027.JPG|พระพุทธหัตถ์ (จำลอง) ณ วัดหลิงซาน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Travel guide in Jiangsu and other provinces
วัดบึงตาหอม
วัดบึงตาหอม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ใน ตำบลดอนเกาะกา อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ 22 ไร่ 3 งาน 22 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูอนุวัตรบวรกิจเป็นเจ้าอาวาส
วัดบึงตาหอม เดิมชื่อ วัดหอมชื่นสว่างอารมณ์ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2461 ไม่มีที่ดินเป็นของวัดเอง เพียงแต่ทราบว่ามีผู้ริเริ่ม คือ พระภู กับ พระทุ และผู้ช่วยดูแลรักษาวัด นายทับ บัวทอง นายวอน ป้อมเรือง นายนา รุ่งเรือง มีพระผู้ดุแลหลายรูปหลายสมัยล้มลุกคลุกคลานมาตลอด ต่อมานายนา รุ่งเรืองได้ออกบวชมาเป็นพระภิกษุจนได้เป็นเจ้าอาวาส เห็นว่าวัดไม่มีที่ดินของตัวเอง อยากจะสร้างอุโบสถ และขอพระราชทานวิสุงคามสีมาไม่ได้ จึงได้พากันไปขอที่ดินจาก นายสิงห์ บุญญรัตน์ ซึ่งเป็นเจ้าของที่ดิน โดยมีพระครูสุทธาภิราม เจ้าอาวาสวัดบางไทร
ต่อมาเมื่อวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2509 ได้รับที่ดินจำนวนเนื้อที่ 22 ไร่ 3 งาน 22 วา ได้เริ่มสร้างศาลาการเปรียญและกุฏิคอนกรีตเสริมเหล็ก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2516 แล้วจึงเริ่มสร้างอุโบสถขึ้น เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 ต่อมาได้สร้างกุฏิสงฆ์ขึ้นอีก 4 หลัง เป็นตึกครึ่งไม้สองชั้นสามห้อง สร้างเมรุเผาศพ อาคารอเนกประสงค์ และศาลาทรงไทยคอนกรีตเสริมเหล็ก วัดมีรูปเหมือนสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) มีขนาดหน้าตักกว้าง 3.99 เมตร หลวงปู่ทวดองค์ใหญ่ องค์พระสร้างด้วยปูนเสริมเหล็ก สูง 16 เมตร กว้าง 9 เมตร ด้านล่างเป็นอาคารปฏิบัติธรรมมีวัตถุประสงค์

อ้างอิง
วัดสะแกงาม (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดสะแกงาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดงน้อย อำเภอราชสาส์น จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระโอภาสศีลสุนทร
วัดสะแกงามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2445 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2518 โดยเมื่อ พ.ศ. 2444 มีคหบดีชาวบางขาม เขตอำเภอบ้านสร้าง จังหวัดปราจีนบุรี ได้มีศรัทธาสร้างพระปรางค์ขนาดฐานกว้าง 11 ศอก สูง 15 วา (นัยว่าอุทิศส่วนกุศลและบรรจุอัฐิบุตรีที่เสียชีวิตลง) ถวาย 1 องค์ รวมถึงได้สร้างศาลาการเปรียญขนาด กว้าง 7 วา ยาว 12 วา ถวายอีก 1 หลัง ศาลาการเปรียญมีลักษณะทรงไทย เรือนไม้ มีขนาดกว้าง 14 เมตร ยาว 25 เมตร เครื่องบนทำด้วยไม้เนื้อแข็งคุณภาพดี หลังคามุงกระเบื้อง พื้นไม้กระดานขัดมัน ใช้ช่างในท้องถิ่นทำการก่อสร้าง
ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2511 ได้เริ่มสร้างอุโบสถหลังใหม่เนื่องจากหลังเดิมชำรุดใช้เป็นที่ประกอบสังฆกรรมไม่ได้แล้ว และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2518 อุโบสถมีขนาดกว้าง 16 เมตร ยาว 21 เมตร รูปทรงเป็นแบบทรงไทย เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หลังคามุงกระเบื้องเคลือบสีแผ่นเล็ก ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังทุกด้าน

อ้างอิง
ยูเอสเอส ยอร์กทาวน์ (CV-5)
{|

|}

ยูเอสเอส ยอร์กทาวน์ ( ) เป็นเรือบรรทุกอากาศยานของกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา ในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง โดยเป็นส่วนหนึ่งของเรือบรรทุกเครื่องบินชั้นยอร์กทาวน์ ซึ่งเธอได้เริ่มต่อสู้ในยุทธนาวีที่มิดเวย์และถูกจมโดยเรือดำน้ำ อิ-168 ของญี่ปุ่นหลังยุทธนาวีที่มิดเวย์ได้สองวัน

ซากของเรือยอร์กทาวน์ได้ถูกค้นพบที่ก้นทะเลในมหาสมุทรแปซิฟิกในปี ค.ศ. 1998

ดูเพิ่ม
* ยูเอสเอส ฮอร์เน็ต (CV-8)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Navy photographs of Yorktown (CV-5) 
* WWII Archives U.S.S. Yorktown (CV-5) original Ship Action Reports from the National Archives
* WWII Archives U.S.S. Yorktown (CV-5) original War Damage Reports from the National Archives
* General Plan for the U.S.S. Yorktown (CV-5), hosted by the Historical Naval Ships Association (HNSA) Digital Collections
* A real tragedy by Ray Daves, a crewman on the USS Yorktown; from the memoir Radioman: An Eyewitness Account of Pearl Harbor and World War II in the Pacific, as told to Carol Edgemon Hipperson
* National Geographic special on discovery of the Yorktown (CV-5) on the floor of the Pacific
เกาะราวี
เกาะราวี เป็นเกาะขนาดใหญ่ในพื้นที่ตำบลเกาะสาหร่าย อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล มีพื้นที่ประมาณ 29 ตารางกิโลเมตร เป็นที่ตั้งของหน่วยพิทักษ์ฯ ที่ ต.ต.6 (หาดทรายขาว) บนเกาะไม่มีที่พัก นักท่องเที่ยวนิยมแวะที่เกาะราวีเพื่อเล่นน้ำและดำน้ำดูปะการัง อยู่ห่างจากเกาะอาดัง 1 กิโลเมตร
เกาะราวีมีแหล่งน้ำจืด มีป่าไม้อุดมสมบูรณ์ หาดทรายสีขาว บริเวณโดยรอบล้อมรอบด้วยปะการัง ที่ระดับน้ำต่ำจะเห็นเป็นทุ่งปะการังบนชายหาด และยังพบสัตว์ป่าได้หลายชนิดบนเกาะ มี น้ำตกโจนลงเล น้ำตกที่ไหลลงทะเล จึงเรียกว่าน้ำตกโจนลงเล น้ำตกนี้อยู่ทางทิศใต้ของเกาะ ทางทิศตะวันตกของเกาะจะมีปลายแหลมยื่นออกไปในทะเล เรียกว่า แหลมตันหยงบาร์บี้ เป็นแหลมที่มีปลาชุกชุม มีอ่าวตะโละปะเหลียน และอ่าวลึก ระหว่างทาสงจะได้พบกับพืชพรรณไม้เขตร้อนนานาชนิดและยังเป็นแหล่งดูนกโดยอาจได้พบนกแก๊ก นกยางทะเล เหยี่ยวแดง นกออก และนกกาเหว่า เป็นต้น

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
วัดกลาง (อำเภอแหลมสิงห์)
วัดกลาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองน้ำเค็ม อำเภอแหลมสิงห์ จังหวัดจันทบุรี ปัจจุบันมีเจ้าอาวาส คือ พระครูวิลาสจันทคุณ (กอง)

วัดกลางตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2467 วัดมีอุโบสถที่สร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ลักษณะอุโบสถมีฐานสูง มีเสารอบอุโบสถ หน้าอุโบสถมีเจดีย์ 2 องค์ อุโบสถอยู่ในสภาพที่ค่อนข้างดี กุฏิสร้างด้วยไม้ฉลุลายสวยงาม ทับหลัง ใบเสมาหินทรายสมัยอยุธยาตอนต้น

อ้างอิง
วัดพระแก้ว (จังหวัดพะเยา)
วัดพระแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียง อำเภอเชียงคำ จังหวัดพะเยา

วัดพระแก้วสร้างเมื่อ พ.ศ. 2250 เดิมชาวบ้านเรียก วัดเวียงหลวง หรือ วัดบ้านเวียงเดิม ได้รับพระราชวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2415 สันนิษฐานว่าสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราชแห่งอาณาจักรล้านช้าง ได้เดินทัพผ่านมาพักที่เมืองเชียงคำหรือเมืองเวียงพางคำ สมเด็จพระไชยเชษฐาธิราชได้อัญเชิญพระแก้วมรกต มาประดิษฐานไว้ชั่วคราวที่วัดเวียงหลวง ต่อมาชาวบ้านจึงเรียกต่อ ๆ กันมาว่า "วัดพระแก้ว" อันเนื่องด้วยเคยเป็นที่ประดิษฐานพระแก้วมรกตชั่วคราว

ภายในวัดยังเป็นที่ตั้งเสาหลักเมืองเชียงคำในอดีต ซึ่งเป็นเครื่องหมายหรือสัญลักษณ์ของการก่อตั้งชุมชนและเมือง

อ้างอิง
กฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศ
กฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศ เป็นส่วนของกฎหมายระหว่างประเทศที่เกี่ยวข้องกับหลักการแห่งจารีตประเพณี ศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ นักนิติศาสตร์ สหประชาชาติและรัฐสมาชิกถือว่าเป็นบ่อเกิดหลักของกฎหมายระหว่างประเทศ ร่วมกับสนธิสัญญาและหลักกฎหมายทั่วไป
ใน ค.ศ. 1950 คณะกรรมาธิการกฎหมายระหว่างประเทศระบุว่ารูปแบบของหลักฐานของกฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศ ได้แก่ สนธิสัญญา คำวินิจฉัยของศาลระดับชาติและนานาชาติ กฎหมายระดับชาติ ความเห็นของที่ปรึกษากฎหมายระดับชาติ หนังสือโต้ตอบทางทูต และการปฏิบัติขององค์การระหว่างประเทศ ใน ค.ศ. 2018 คณะกรรมาธิการฯ รับบทสรุปและข้อสังเกตว่าด้วยเกณฑ์บ่งชี้ความเป็นหลักกฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศ และต่อมาสมัชชาสหประชาชาติรับบทสรุปฯ และส่งสเสริมให้แพร่หลายให้กว้างขวางที่สุดเท่าที่เป็นไปได้

ดูเพิ่ม
* อาชญากรรมต่อมนุษยชาติ
* การล้างเผ่าพันธุ์
* สิทธิมนุษยชน
* กฎหมายมนุษยธรรมระหว่างประเทศ
* อนุสัญญากรุงเวียนนาว่าด้วยกฎหมายสนธิสัญญา
* กฎหมายจารีตประเพณี

อ้างอิง
ต้นหม่อนดินอชา
ต้นหม่อนดินอชา หรือ ต้นหม่อนแห่งหมู่บ้านดินอชา ( ) เป็นต้นหม่อนในหมู่บ้านดินอชา ประเทศมอนเตเนโกร ซึ่งมีน้ำพุพุ่งออกทางลำต้นหลังจากฝนตกหนัก สันนิษฐานว่าเป็นน้ำบาดาลที่มีแรงดันสูงทำให้พุออกผ่านโพรงกลางต้นไม้ ปรากฏการณ์นี้เกิดขึ้นครั้งแรกในปี 1990 และเกิดขึ้นปีละครั้ง
ประวัติ
ดินอชา (Dinoša) เป็นหมู่บ้านในประเทศมอนเตเนโกร ทางตะวันออกเฉียงใต้ของยุโรป ห่างจากพอดกอรีตซา เมืองหลวงของประเทศไปทางตะวันออกประมาณ 5 กิโลเมตร จากการคาดคะเนในปี 2022 หม่อนต้นนี้มีอายุประมาณ 100 ถึง 150 ปี โดยเชื่อกันว่ามีตาน้ำพุใต้ดินใต้ต้นและพุล้นออกมาเมื่อมีน้ำท่วมในช่วงฝนตกหนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง แรงดันของน้ำบาดาลเนื่องจากน้ำท่วมหนักนี้ดันน้ำให้ไหลผ่านส่วนที่เป็นโพรงของต้นไม้ต้นนี้พอดี ซึ่งตำแหน่งที่ไหลออกจากลำต้นมีความสูงประมาณ 1.5 เมตร (4.9 ฟุต) ว่ากันว่าปรากฏการณ์นี้เกิดขึ้นเพียงปีละครั้ง ชาวเมืองดินอชาคอยเฝ้าสังเกตปรากฏการณ์นี้มาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษที่ 1990
พื้นที่โดยรอบหมู่บ้านดินอชา มีธารน้ำหลายสายที่เลี้ยงด้วยน้ำจากการละลายของหิมะในฤดูใบไม้ผลิและรวมกับน้ำพุใต้ดิน หม่อนต้นนี้เจริญเติบโตอยู่ไม่ไกลบนที่ดอนริมฝั่งของอ่างเก็บน้ำ โพรงกลางลำต้นของต้นไม้ที่เกิดขึ้นเมื่อมีอายุที่มากทำหน้าที่เป็นช่องระบายแรงดันของน้ำใต้ดินหลังจากฝนตกหนัก และน้ำที่พุออกจากไม้ต้นนี้จะกินเวลาประมาณสองสามวัน

ดูเพิ่ม
* หม่อน
* รายชื่อของต้นไม้ที่มีชื่อเสียง

อ้างอิง
วัดทองโข
วัดทองโข เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางน้ำจืด อำเภอหลังสวน จังหวัดชุมพร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 38 ไร่

วัดทองโขตั้งวัดเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2522 โดยมีนายหีต สมคิด และนายเชษฐ รินทร์สกุล เป็นผู้มอบที่ดินให้สร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 ศาลาการเปรียญอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมือ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารไม้ทรงไทย 2 ชั้น ฌาปนสถาน โรงเก็บพัสดุ และโรงครัว ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางสมาธิ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 และพระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529

รายนามเจ้าอาวาส
* พระพ่วง เย็นบางสะพาน พ.ศ. 2495–2498
* พระสายสุมงคลิโก พ.ศ. 2498–2500
* พระเฉลิม ทองนาค พ.ศ. 2502–2512
* พระสาย โอภาโส พ.ศ. 2512–2524
* พระครูวีรกิจจาทร พ.ศ. 2525–

อ้างอิง
สีนิคมเทวาลัย
สีนิคมเทวาลัย ( ) เป็นเทวสถานในศาสนาฮินดู ตั้งอยู่ในอำเภอเวรโคฑ (Weragoda) ใกล้หาดฮิกคาดูวา (Hikkaduwa) ในเมืองกอลล์ ประเทศศรีลังกา เทวสถานแห่งนี้สร้างขึ้นเพื่ออุทิศถวายพระเทพารักษ์ท้องถิ่นของศรีลังกานามว่า พระเทวโว เทวิโยร์ ( ) เทวดาผู้รักษาแม่น้ำและมหาสมุทรตามคติพราหมณ์-ฮินดูและศาสนาพื้นเมืองสิงหลและทมิฬอันเป็นที่สักการะของพ่อค้าทะเล กะลาสีเรือ และชาวประมงท้องถิ่น นอกจากนี้เทวสถานแห่งนี้ยังมีชื่อเสียงจากความศักดิ์สิทธิ์ของเทวรูป พระมณีเมขลาเทวีเทพธิดาผู้รักษาแม่น้ำและมหาสมุทรซึ่งเป็นที่เคารพสักการะและมีชื่อเสียงอย่างมากจากมหากาพย์ทมิฬ คือ เรื่อง มณิเมกะไล
ดูเพิ่ม
* มณิเมกะไล 
* เกาะนยิณาตีวู 
* เจ้าคงคา
* พระมณีเมขลา
* ประเทศศรีลังกา
* ประวัติศาสตร์ศรีลังกา

อ้างอิง
จี้ซื่อ
บูชาในศาสนาชาวบ้านจีนและลัทธิเต๋า]]

พิธีเซ่นไหว้ (แบบจีน) ( ) ประเพณีการประกอบพิธีกรรมบูชาในศาสนาชาวบ้านจีนและลัทธิเต๋านั้นวิวัฒนาการมาจาก "บูชายัญ" ของจีนโบราณ ซึ่งหมายถึงการบวงสรวงเครื่องเซ่นไหว้ต่าง ๆ เช่น ธูป เทียน สุรา น้ำ เนื้อสัตว์ ผัก ผลไม้ ผ้า และหยก (ในแบบธรรมเนียมปฏิบัติของเครื่องสังเวยแบบลัทธิขงจื๊อแบบดั้งเดิม) โดยการอุทิศถวายหรือสวดมนต์ต่อเทพเจ้า นักพรต หรือบรรพชน ซึ่งในปัจจุบันการบวงสรวงสังเวยโดยเครื่องเซ่นสังเวยของสมัยใหม่จะไม่มีพิธีการที่มีลักษณะการบูชาในสมัยโบราณ เช่น การบูชายัญและการสังเวยบางประการเป็นต้น
ในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของการผสมผสานวัฒนธรรม การบวงสรวงบูชาในวัฒนธรรมลัทธิขงจื๊อไม่เพียงแต่มีแง่มุมทางศาสนาเท่านั้น แต่ยังมีความหมายคือการระลึกถึงคุณงามความดีและคุณธรรมของสิ่งที่สักการะบูชาอีกด้วย โดยมักจะให้ความสำคัญที่สุดแด่บรรพชนที่ที่ล่วงลับแล้วสูงสุด

ดูเพิ่ม
* กุย (ป้ายอาญาสิทธิ์) 
* ฮู่ป่าน 
* เก้าวัดแปดแท่นบูชา 
* เจ้าคงคา
* เทวรูปจีน
* ศาลเจ้าจีน
* วัดจีน

อ้างอิง
มังกรอธิษฐาน
มังกรอธิษฐาน ( ) เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันตลกขับขันอเมริกันที่ออกฉายใน ค.ศ. 2564 ผลิตโดย เน็ตฟลิกซ์ ภาพยนตร์เขียนบทและกำกับโดย คริส แอพเพลฮานส์ และแสดงนำโดย จิมมี่ หว่อง, จอห์น โช, คอนสแตนซ์ อู่, นาตาชา หลิว บอร์ดิซโซ, จิมมี่ โอ. หยาง, อารอน ยู, วิล ยุน ลี และรอนนี เจียง

เนื้อเรื่อง

ตัวละครและเสียงพากย์
* จิมมี่ หว่อง รับบท ติ่น ซอง (Din Song)
** เอียน เฉิน รับบท หนุ่มติ่น (Young Din)
* จอห์น โช รับบท หลงจู (Long)
* คอนสแตนซ์ อู่ รับบท แม่ของดิน (Mrs. Song)
* นาตาชา หลิว บอร์ดิซโซ รับบท หลี่ น่า หวัง (Li Na Wang)
** อลิสา อาเบียร่า รับบท หนุ่มหลี่ น่า (Young Li Na)
* จิมมี่ โอ. หยาง รับบท เว่ยฉี (Short Goon)
* อารอน ยู รับบท พ็อคเก็ตส (Pockets)
* วิล ยุน ลี รับบท พ่อหลิ่นา (Mr. Wang)
* รอนนี เจียง รับบท เตียว (Pipa God)

นักแสดงเสียงพากย์ภาษาไทย
* นนท์ ศรีโพธิ์ รับบท ติ่น ซอง (Din Song)
** ฐานวัฒน์ กิรติเสวี รับบท หนุ่มติ่น (Young Din)
* จักริน ทองประศาสน์ รับบท หลงจู (Long)
* นพวรรณ เหมบุตร รับบท หลี่ น่า หวัง (Li Na Wang)
** ชมพูพันธุ์ทิพย์ เต็มธนมงคล รับบท หนุ่มหลี่ น่า (Young Li Na)
* ลักขณา นาคศิริ รับบท แม่ของดิน (Mrs. Song)
* อภิชิต ลิขิตลิ้มปรีชา รับบท เว่ยฉี (Short Goon)
* โกสินทร์ ชัชวานนท์ รับบท พ็อคเก็ตส (Pockets)
* บุญชนะ โชควิชาโกศล รับบท พ่อหลิ่นา (Mr. Wang)
* ทัตพล วงศ์กระจ่าง รับบท เตียว (Pipa God)
การตอบรับ
รอตเทนโทเมโทส์รายงานว่าร้อยละ 68 ของผู้วิจารณ์ 25 คนได้ให้ความเห็นในเชิงบวก ขณะที่คะแนนเฉลี่ยของภาพยนตร์อยู่ที่ 6.10 เต็ม 10 คะแนน เมทาคริติกรายงานว่าภาพยนตร์มีคะแนนเฉลี่ยอยู่ที่ 59 เต็ม 100 คะแนน ซึ่งประเมินโดยผู้วิจารณ์ 6 คน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
วัดนารังนก
วัดนารังนก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองอู่ตะเภา ในตำบลแม่ทอม อำเภอบางกล่ำ จังหวัดสงขลา

วัดนารังนกสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2310 สมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพระที่นั่งสุริยาสน์อมรินทร์ (พระเจ้าเอกทัศน์) แห่งกรุงศรีอยุธยา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2387
อาคารเสนาสนะที่สำคัญได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อใดไม่ปรากฏ แต่เดิมหลังคามุงด้วยสังกะสี ต่อมามุงด้วยกระเบื้องดินเผาต่างบาง ๆ ตามลำดับมาสมัยหลวงพ่อยก ธมมฺทินโน ได้เป็นเจ้าอาวาสปกครองวัด ได้เริ่มสร้างอุโบสถหลังปัจจุบัน กว้าง 9 เมตร ยาว 18 เมตร สูง 21 เมตร หลังคา 2 ชั้น มีลวดลายประดับปูนปั้นรูปเทพนมล้อมรอบด้วยลายกนก อยู่บริเวณหน้าบัน ผนังอุโบสถวาดภาพจิตรกรรมพุทธประวัติ ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2445 หน้าบันเป็นลวดลายรูปสัตว์ และดอกไม้ต่าง ๆ และกุฎิสงฆ์ทรงไทยสร้างด้วยไม้มีหลังคา กระเบื้องสีแดงแบบโบราณ
สถูปบรรจุอัฐิธาตุ (กระดูก) ของพ่อท่านลิ้นดำ (อดีตเจ้าอาวาส) หรือที่ชาวบ้านเรียกติดปากว่า ท่านในบัว ความศักดิ์สิทธิ์ มีประชาชนจำนวนมากที่เคารพนับถือและทราบกิตติศัพท์ความศักดิ์สิทธิ์ของพ่อท่านลิ้นดำต่างก็เดินทางมากราบไหว้สักการบูชาขอพรมาบนบานศาลกล่าวให้ช่วยขจัดทุกข์เหตุเภทภัย

อ้างอิง
วัดอันจี่เซี่ยอ้วง
วัดอันจี่เซี่ยอ้วง ( ; ) เป็นวัดในศาสนาชาวบ้านจีน ลัทธิเต๋า ลัทธิขงจื๊อและพุทธมหายานแบบจีนตั้งอยู่ในเขตชายฝั่งตะวันตกของประเทศสิงคโปร์ โดยเทพประธานศาลเจ้าแห่งนี้อุทิศให้กับองค์เจ้าพ่อมังกรเขียว (อั่นจี่เซี่ยอ๊วง) และและฮูหยิน (มเหสี) ทั้งสององค์ของท่าน

ศาลเจ้าแห่งนี้ก่อตั้งขึ้นประมาณในปี 2461 เมื่อหวังตงชิง (王东清) อัญเชิญผงธูปของศาลเจ้าพ่อมังกรเขียวแห่งแรกขององค์เจ้าพ่อมังกรเขียว (อันจี่เซี่ยอ้วง) และและฮูหยิน (ภริยา) ทั้งสององค์ของท่าน ณ ที่กำเนิดดั้งเดิมที่ริมแม่น้ำหาน เมืองเฉาโจว มณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน (青龍古廟 - Qinglong Ancient Temple) มายังประเทศสิงคโปร์และอัญเชิญไว้สำหรับสักการะเพื่อเป็นตัวแทนและระลึกถึง ณ ที่พักของเขา
ในปี 2473 ได้มีการสร้างวัดขึ้นใหม่ที่ เขตพาเซีย แพนแจง (Pasir Panjang) เพื่อสักการะบูชาองค์เจ้าพ่อมังกรเขียวและและฮูหยินอย่างถูกต้องตามขนบธรรมเนียมประเพณี ต่อมาพื้นที่ดังกล่าวมีกำหนดสำหรับการพัฒนาพื้นที่ขื้นใหม่ จึงมีการย้ายไปที่ เขตเวสโคสท์พาร์ค (ชายฝั่งตะวันตก) ในปัจจุบันเมื่อปี 2540

ดูเพิ่ม
* เทวรูปจีน
* เสียนถานฉาน
* วัดจีน
* เก้าวัดแปดแท่นบูชา
* เทพธิดาไหม
* วิหารแห่งพระจันทร์

อ้างอิง
พื้นที่คุ้มครองหมู่เกาะฟีนิกซ์
พื้นที่คุ้มครองหมู่เกาะฟีนิกซ์ ( ) ตั้งอยู่ที่สาธารณรัฐคิริบาส ซึ่งเป็นชาติตั้งอยู่ทางตอนกลางแปซิฟิกโดยอยู่กึ่งกลางระหว่างออสเตรเลียและฮาวาย พื้นที่ของ PIPA คิดเป็นร้อยละ 11.34 ของเขตเศรษฐกิจจำเพาะประเทศคิริบาส โดยครอบคลุมพื้นที่ ส่งผลให้ PIPA เป็นหนึ่งในพื้นที่คุ้มครองทางทะเลที่ใหญ่ที่สุดและเป็นหนึ่งในพื้นที่คุ้มครอง (ไม่ว่าจะเป็นทางบกหรือทางทะเล) ที่ใหญ่ที่สุดในโลก นอกจากนี้ PIPA ยังถูกระบุในปี 2010 ว่าเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกที่ใหญ่ที่สุดและลึกที่สุดในโลก PIPA เป็นแหล่งอนุรักษ์ของระบบนิเวศกลุ่มเกาะปะการังที่สมบูรณ์ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ซึ่งรวมถึงภูเขาใต้ทะเล 14 แห่งที่ทราบ (สันนิษฐานว่าเป็นภูเขาไฟดับสนิท) และแหล่งที่อยู่ทะเลลึกอื่น พ
ะเล 14 แห่งที่ทราบ (สันนิษฐานว่าเป็นภูเขาไฟดับสนิท) และแหล่งที่อยู่ทะเลลึกอื่น พื้นที่แห่งนี้มีพันธุ์สัตว์ประมาณ 800 สายพันธุ์ อันรวมถึงปะการัง 200 สายพันธุ์ ปลา 500 สายพันธุ์ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมทางทะเล 18 สายพันธุ์ และนก 44 สายพันธุ์ PIPA มีขนาดพื้นที่เทียบเท่ากับรัฐแคลิฟอร์เนียของสหรัฐ แต่มีขนาดพื้นที่บนดินเพียง เท่านั้น ทางตอนเหนือของ PIPA เป็นที่ตั้งของอนุสาวรีย์แห่งชาติทางทะเลหมู่เกาะห่างไกลแปซิฟิก (Pacific Remote Islands Marine National Monument) ซึ่งเป็นพื้นที่คุ้มครองทางทะเลที่ใหญ่ที่สุดในโลก
อ้างอิง
วัดเชียงแสน (อำเภอสันกำแพง)
วัดเชียงแสน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลออนใต้ อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่

ในบริเวณใกล้ ๆ โบราณสถานมีเตาเผาเครื่องถ้วยสันกำแพงอยู่ห่างไม่เกิน 200 เมตร กล่าวกันว่าเป็นวัดเก่าแก่ที่สุดในอำเภอสันกำแพง เป็นแหล่งโบราณสถานที่รวมโบราณวัตถุเอาไว้มากมาย มีเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ศิลาจารึก และซากเตาเผาเครื่องถ้วยสันกำแพง รวมทั้ง วังจำป่าเฮี้ยบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ บ่อน้ำซึ่งมีน้ำแร่ไหลออกมาตามธรรมชาติ ชาวบ้านเชื่อว่าเป็นน้ำศักดิ์สิทธิ์ บรรเทาอาการเจ็บป่วยได้ ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2556
จากประวัติวัดเชียงแสนหรือ วัดสาลกัลญาณมหันตาราม กล่าวว่าหมื่นดาบเรือนเป็นผู้สร้างวัดแห่งนี้ ดังประวัติที่ปรากฏบนจารึกที่มีจากการค้นพบ จารึกเป็นจารึกของอักษรสุโขทัย ระบุว่าเมื่อ " สัมฤทธิศก (เปลิกสัน) จุลศักราช ๘๕๐ เดือน ๗ ขึ้น ๘ ค่ำ วันพุธ หมื่นดาบเรือนได้ชักชวนบรรดาทายกทายิกกาทั้งหลายเป็นต้นว่า ชาวพูเลาเป็นต้น มาประชุม เพื่อสร้างพระวิหาร พระเจดีย์ และหอพระไตรปิฎก เมื่อเสร็จแล้วขนานนามว่า สาลกัลญาณมหันตาราม"
สิ่งก่อสร้างในวัดได้แก่ เจดีย์ศิลปะล้านนาได้รับการบูรณะโดยช่างฝีมือแบบพม่า เป็นเจดีย์ย่อเก็จ 28 ฐานล่างเป็นสี่เหลี่ยมส่วนยอดกลม อุโบสถพื้นเมืองมีใบเสมาหินแปดเหลี่ยมฝังลึกแปดทิศ วิหารพื้นเมืองกำลังก่อสร้างยังไม่แล้วเสร็จ อาคารอื่น ๆ เป็นศาลาไม้แบบชั่วคราวมีแนวกำแพงเก่าก่อด้วยอิฐสองด้าน คือ ทิศตะวันตกของเจดีย์และทิศเหนือสภาพชำรุดสูงจากพื้นดินประมาณ 50 เซนติเมตร

อ้างอิง
เกาะแม่เกาะ
เกาะแม่เกาะ เป็นเกาะในอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะอ่างทอง ในตำบลอ่างทอง อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี

จุดเด่นของเกาะแม่เกาะคือ ทะเลใน หรือ ทะเลสาบกลางภูเขา เป็นแอ่งน้ำธรรมชาติขนาดใหญ่ที่ถูกโอบล้อมไปด้วยเทือกเขาหินปูนที่สูงสลับซับซ้อน มีอุโมงค์ใต้น้ำที่เชื่อมต่อกับทะเล ด้วยเหตุนี้จึงชื่อว่า "ทะเลใน"
ทะเลในเกิดจากแอ่งหินปูนยุบตัวลงในทะเล เป็นวงรี ลักษณะการเกิดของทะเลในมีกำเนิดมาจากเขาหินปูนซึ่งสะสมตัวจากการตกตะกอนของสารละลายหินปูนหรือแคลเซียมคาร์บอเนต (CaCO 3 ) ร่วมกับการทับถมของซากสัตว์ หลังจากที่หินปูนทับถมจนกลายเป็นหินแข็งแล้ว เกิดการเปลี่ยนแปลงของเปลือกโลก หินปูนยกตัวจนกลายเป็นเขาสูง จนเมื่อหินปูนถูกน้ำเซาะไปเรื่อย ๆ ทำให้เกิดลักษณะธรณีสัณฐานแบบคาสต์ซึ่งเต็มไปด้วยหลุมบ่อ ถ้ำ และทางน้ำใต้ดิน จนเมื่อน้ำละลายเอาหินปูนที่อยู่ข้างใต้หลุมบ่อหรือถ้ำ จนเป็นหลุมหรือถ้ำมีขนาดใหญ่และผนังถ้ำบางลง ผนังถ้ำส่วนบนจึงได้พังทะลายลง ทำให้พื้นดินตอนบนยุบลงกลายเป็นหลุมใหญ่ มีสภาพเป็นหลุมยุบที่ปากหลุมมีลักษณะค่อนข้างกลม หลุมยุบนี้จึงค่อย ๆ ลึกลงเรื่อยมา จน
ภาพเป็นหลุมยุบที่ปากหลุมมีลักษณะค่อนข้างกลม หลุมยุบนี้จึงค่อย ๆ ลึกลงเรื่อยมา จนทะลุติดต่อถึงทางน้ำด้านล่าง เมื่อเปลือกโลกเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง ทำให้เขาหินปูนเหล่านี้จมลงใต้ทะเล เกิดเป็นหมู่เกาะที่น้ำทะเลไหลทะลักเข้าไปภายในโดยช่องทางน้ำใต้ดินมาสะสมขังตัวอยู่ในหลุมยุบ ทำให้เกิดเป็นทะเลใน
ทะเลในกว้างกว่า 250 เมตร ยาว 350 เมตร ลึก 7 เมตร มีเนื้อที่ประมาณ 30 ไร่ สีของน้ำเป็นสีเขียวมรกต มีโขดเขา และต้นไม้รอบ ๆ

บนเกาะยังมีถ้ำบัวโบก ภายในมีหินงอกหินย้อยคล้ายดอกบัวบาน ถัดไปมีทางเดินขึ้นไปยังจุดชมวิวบนยอดเขา ซึ่งมองเห็นทิวทัศน์โดยรวมของหมู่เกาะอ่างทอง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
แหลมแม่พิมพ์
แหลมแม่พิมพ์ หาดแหลมแม่พิมพ์ หรือ หาดแม่พิมพ์ เป็นชายหาดที่มีนักท่องเที่ยวนิยมมาเที่ยวพักผ่อนกันมากตลอดทั้งปี หาดทรายมีความยาวราว 4 กิโลเมตร ตั้งอยู่ที่ถนนเพ-แกลง-กร่ำ ตำบลกร่ำ อำเภอแกลง จังหวัดระยอง อยู่ห่างจากตัวเมืองระยอง 48 กิโลเมตร จากถนนสุขุมวิทมีทางแยกขวาไปแหลมแม่พิมพ์ถึง 3 แห่งด้วยกัน คือ กิโลเมตรที่ 259.5 กิโลเมตรที่ 263 และกิโลเมตรที่ 268
บริเวณชายหาดมีบ้านพัก รีสอร์ต ร้านอาหาร ศาลเจ้าแม่พิมพ์ รูปปั้นเจ้าแม่กวนอิม มีทางเดินเล็ก ๆ ทอดตัวขึ้นสู่วัดบนยอดเขาอันเป็นจุดที่สามารถชมวิวหาดแม่พิมพ์จากมุมสูง ช่วงต้นของหาดติดต่อกับหาดวังแก้วค่อนข้างเงียบสงบ หาดทรายกว้าง ร่มรื่นด้วยทิวสนและต้นหูกวาง มีศาลาพักผ่อนชมวิวตั้งอยู่เป็นระยะ ๆ นอกจากนี้ยังมีกลุ่มประมงพื้นบ้านใช้เป็นที่จอดเรือประมาณ 80 ลำ
หาดแม่พิมพ์เป็นหนึ่งในพื้นที่ที่ประสบปัญหาจากขยะทะเลที่ลอยเข้ามาติดหาด จากการเก็บตัวอย่างขยะทะเลตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2557 ถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2558 พบปริมาณขยะทะเลทั้งหมด 30,261 ชิ้น สามารถแบ่งขยะออกได้เป็น 10 ประเภท ได้แก่ โฟม พลาสติกแข็ง ผ้าและไฟเบอร์พลาสติกบาง สารประกอบโพลิเมอร์โลหะ แก้วและเซรามิก ไม้กระดาษ และอื่น ๆ

อ้างอิง
วัดพิมพาวาส (ใต้)
วัดพิมพาวาส (ใต้) เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่หมู่ที่ 2 บ้านคลองวังขื่อ ตำบลพิมพา อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา บริเวณใกล้เคียงยังมีวัดพิมพาวาส (เหนือ) ซึ่งเป็นวัดมอญเช่นเดียวกันแต่สังกัดมหานิกาย มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 9 ไร่ 3 งาน 87 ตารางวา

วัดพิมพาวาส (ใต้) ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2469 โดยนายนุ่ม นางพุก และนายบุญได้ถวายที่ดินให้สร้างวัด มีนายหนู วรศิริ นายปาน ทองดี และนายบ๊ะ พร้อมชาวบ้านคลองพระยาสมุทร ร่วมใจกันสร้างวัดโดยได้นิมนต์พระอาจารย์หนูจากวัดทิพพาวาส เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร มาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก โดยตั้งชื่อวัดให้คล้ายคลึงกันว่า "วัดพิมพาวาส" เสมือนเป็นวัดพี่น้องกัน
เดิมวัดพิมพาวาสเป็นวัดรามัญธรรมยุต ต่อมาในสมัยที่พระครุฑดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส ได้มีข้อขัดแย้งระหว่างพระสงฆ์ 2 นิกาย คือ ธรรมยุตและมหานิกายซึ่งอยู่ร่วมวัดเดียวกัน ภายหลังจึงแยกเป็นวัดพิมพาวาส (เหนือ) และวัดพิมพาวาส (ใต้)

อาคารเสนาสนะที่สำคัญประกอบด้วยอุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิ 12 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ หอระฆัง และเจดีย์บรรจุคัมภีร์พระไตรปิฎกภาษารามัญ

วัดยังคงสืบทอดประเพณีชาวมอญที่สำคัญ ได้แก่ ประเพณีการแห่ธงตะขาบของชุมชนชาวมอญ พิธีแห่ธงตะขาบเพื่อนำมาถวายแด่พระสงฆ์ ก่อนที่จะมีการอัญเชิญนำไปขึ้นสู่ยอดเสาหงส์ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ประจำเผ่าพันธุ์ของชาวมอญ บริเวณหน้าศาลาการเปรียญ และการตักบาตรน้ำผึ้ง

อ้างอิง
วัดพิมพาวาส (เหนือ)
วัดพิมพาวาส (เหนือ) เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่หมู่ที่ 2 บ้านคลองวังขื่อ ตำบลพิมพา อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัด 7 ไร่ 92 ตารางวา บริเวณใกล้เคียงยังมีวัดพิมพาวาส (ใต้) ซึ่งเป็นวัดมอญเช่นเดียวกันแต่สังกัดธรรมยุติกนิกาย

วัดพิมพาวาส (เหนือ) ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2451 ผู้ดำเนินการก่อสร้างวัด คือ นายสง นางนะ สีล้ง นายกรุด นางจันทรา การะเกตุ บริจาคทรัพย์และที่ดิน โดยร่วมกับชาวบ้านตำบลพิมพา ต่อมาประชาชนในท้องถิ่นมีความเห็นไม่ตรงกันระหว่างกลุ่มเชื้อสายไทยแท้กับกลุ่มเชื้อสายไทยรามัญจึงได้แยกเป็น 2 วัด คือวัดพิมพาวาส (เหนือ) และ วัดพิมพาวาส (ใต้)
วัดพิมพาวาส (เหนือ) ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2500 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562 โดยถือว่าเจ้าอาวาสรูปแรกคือพระหนูซึ่งปกครองทั้งสองวัด ในสมัยที่พระครุฑรักษาการเจ้าอาวาส พระทั้งสองนิกายอยู่ร่วมกันในวัดเดียวแต่แยกอุโบสถสังฆกรรม จนเมื่อ พ.ศ. 2500 ได้แบ่งวัดเป็นฝ่ายละครึ่งโดยให้ฝ่ายมหานิกายเลือกที่ดินวัดก่อน ทางฝั่งมหานิกายเลือกที่ดินที่ไม่มีอุโบสถ จึงได้ขอสร้างอุโบสถในเวลาต่อมา
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารคอนกรีตกึ่งไม้ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ กุฏิสงฆ์ 6 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ และมีศิลปวัตถุ ได้แก่ หงษ์หล่อด้วยทองสำริด สูง 80 เซนติเมตร ยาว 55 เซนติเมตร กว้าง 40 เซนติเมตร ซึ่งได้มาจากเมืองหงสาวดี ประเทศพม่า

อ้างอิง
วัดป่าเขาน้อย
วัดป่าเขาน้อย อาจหมายถึง
* วัดป่าเขาน้อย จังหวัดกาญจนบุรี
* วัดป่าเขาน้อย จังหวัดฉะเชิงเทรา
* วัดป่าเขาน้อย จังหวัดชัยภูมิ
* วัดป่าเขาน้อย จังหวัดบุรีรัมย์
* วัดป่าเขาน้อย จังหวัดพิจิตร
* วัดป่าเขาน้อย จังหวัดเพชรบูรณ์
* วัดป่าเขาน้อย จังหวัดสุโขทัย
วัดป่าเขาน้อย (จังหวัดบุรีรัมย์)
วัดป่าเขาน้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเสม็ด อำเภอเมืองบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์ มีพื้นที่กว่า 1,132 ไร่ อยู่ติดกับเขตวนอุทยานเขากระโดง

วัดป่าเขาน้อยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2482 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2541 เป็นวัดป่ากรรมฐานสายหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโตที่ได้พัฒนาขึ้นตามปณิธานของท่านเจ้าคุณพระโพธิธรรมาจารย์เถร (สุวัจ สุวโจ) หรือหลวงปู่สุวัจน์ สุวโจ อดีตเจ้าอาวาสและวิปัสสนาจารย์เป็นที่เลื่อมใสของประชาชนทั่วไป
สิ่งก่อสร้างที่โดดเด่นของวัดคือ พระบรมธาตุเจดีย์ศรีสุวโจคณานุสรณ์ เป็นเจดีย์ที่มีรูปทรงแบบปราสาทหินซึ่งถอดแบบมาจากปราสาทหินพนมรุ้ง โครงสร้างเป็นคอนกรีตเสริมเหล็กมีความสูงกว่า 31 เมตร ภายในเป็นอาคาร 2 ชั้น โดยได้มีการออกแบบให้พื้นที่ชั้นล่างมีพื้นที่ใช้สอยเป็นที่ปฏิบัติภาวนา และมีส่วนที่แสดงภาพประวัติของหลวงปู่สุวัจน์ ชั้นสองเป็นที่ประดิษฐานรูปเหมือนและเก็บอัฐบริขารของหลวงปู่สุวัจน์ เจดีย์เปิดเมื่อ วันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2550 นอกจากนั้นยังมีพิพิธภัณฑ์พระโพธิธรรมจารย์เถร อันเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ

ทำเนียบเจ้าอาวาสวัดป่าเขาน้อยบุรีรัมย์
{| border="1" cellpadding="4" cellspacing="1" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; text-align:center; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
|- style="background:#cccccc"
| ลำดับ || รูป || รายนาม / สมณศักดิ์ || width=25%|ดำรงตำแหน่ง || width=15%| ถึง
|-
| bgcolor = "#E9E9E9"| 1 || ||พระโพธิธรรมาจารย์เถร (สุวัจ สุวโจ) || พ.ศ.2541 || พ.ศ. 2545
|-
| bgcolor = "#E9E9E9"| 2 || ||พระครูบวรศีลโสภณ (ประเสริฐ ขนฺติโก)|| พ.ศ. 2545|| ปัจจุบัน
|-
|}

อ้างอิง
วัดเจริญพรต
วัดเจริญพรต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมาบกราด อำเภอพระทองคำ จังหวัดนครราชสีมา

วัดเจริญพรต เดิมชื่อ วัดเจริญผล วัดเพ่อเว่อ หรือ วัดเจ้อเว่อ แต่ก่อนเป็นป่าดง อุดมไปด้วยสัตว์ป่า บริเวณนั้นมีหนองน้ำ ช้างป่าจะลงมาอาบน้ำอยู่เสมอ เลยเรียกว่า "บ้านเพ่อเว่อ"
ได้ก่อสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2450 และได้ขึ้นทะเบียนก่อสร้างเมื่อปีมะเมีย เดีอน 4 ขึ้น 10 ค่ำ ตรงกับวันพฤหัสบดีที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2474 ที่ดินที่สร้างวัดได้รับบริจากจากของสองครอบครัว คือ เที่ยหลงเซิ่ง แม่ผ่อง แซได้ว และพ่อเทียน แม่ทอง ชนะภัย มีเนื้อที่เดิมทั้งหมด 19 ไร่ 3 งาน 94 ตารางวา ต่อมา พ.ศ. 2490 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดเจริญพรต" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2529

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถไม้ ขนาดกว้าง 5 เมตร ยาว 14 เมตร ใต้ถุนโล่ง สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2496 สร้างด้วยไม้เนื้อแข็งทั้งหลัง เสาทุกต้นเป็นไม้มะค่า หลังคามุงกระเบื้อง ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2498

อ้างอิง
วัดท่าสุทธาวาส (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดท่าสุทธาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางบาล ในตำบลไทรน้อย อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดท่าสุทธาวาสเดิมเรียกว่า วัดผีมด สร้างสมัยปลายกรุงศรีอยุธยาราว พ.ศ. 2315 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2320

อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ อุโบสถ ศาลา หอพระไตรปิฎก และกุฏิ ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือประธานในอุโบสถ หลวงพ่อเศียรและหลวงพ่อเฒ่า มีคำขวัญของวัดคือ "หลวงพ่อเศียรคุ้มเกล้า หลวงพ่อเฒ่าคุ้มภัย"
วัดท่าสุทธาวาสตั้งอยู่ในพื้นที่ถูกน้ำท่วมทุกปี ทำให้ได้รับความเดือดร้อน ทรัพย์สินของมีค่าศิลปะโบราณสมบัติเก่าแก่ของวัดต้องคอยขนย้ายหนีทุกปี ทางวัดได้ของบช่วยเหลือไปยังสำนักพุทธศาสนามอบเงินช่วยเหลือมาให้ 2.2 ล้านบาท ในการซ่อมแซมบูรณะวัด มีการว่าจ้างช่างจากจังหวัดสกลนคร มาดำเนินการดีดศาลาหอพระไตรปิฎกคอนกรีตหนักกว่า 30 ตัน กุฏิสงฆ์จำนวน 11 หลังรวมเป็นเสาทั้งหมดจำนวน 400 กว่าต้น ดีดให้สูงของเดิมสูง 3 เมตร ดีดขึ้นอีก 1.2 เมตร รวมความสูง 4.20 เมตร

อ้างอิง
วัดบ้านหาญ
วัดบ้านหาญ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2422 ตั้งอยู่ที่ตำบลด่านขุนทด อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา และเป็นที่ตั้งสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดนครราชสีมา แห่งที่ 33

ประวัติ
เมื่อ พ.ศ. 2422 วัดบ้านหาญ สร้างขึ้นเป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย เป็นวัดประจำอำเภอด่านขุนทด พื้นที่เดิมตั้งอยู่ หมู่ที่ 8 ตำบลด่านขุนทด ต่อมาพระครูศิลปาคม (ทอง ธมฺมธโร) อดีตเจ้าอาวาส เห็นว่าที่ตั้งเดิมไม่เหมาะสม จึงย้ายมาสร้างวัดใหม่ในที่ตั้งปัจจุบัน

เมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2527 จึงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา
การเปลี่ยนแปลงชื่อวัด
แรกเริ่มก่อสร้าง เมื่อ พ.ศ. 2422 ตรงกับปีขาล ใช้ชื่อวัดว่า วัดป่าเรไรทอง ต่อมาเปลี่ยนชื่อครั้งที่ 1 เป็น วัดใหญ่บ้านหาญ ภายหลังก็เปลี่ยนชื่อเป็น วัดบ้านหาญ จนถึงปัจจุบัน
ลำดับเจ้าอาวาส
{| class="wikitable plainrowheaders sortable" style="font-size:95%"
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ลำดับที่
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| เจ้าอาวาส 
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ปี
|-
|align=center| 1 || พระครูศิลปาคม (ทอง) || พ.ศ. 2422-2452
|-
|align=center| 2 || พระป้อม || พ.ศ. 2453-2457
|-
|align=center| 3 || พระรอด ทองขุนทด || พ.ศ. 2458-2463
|-
|align=center| 4 || พระรอด เวียนขุนทด || พ.ศ. 2464-2468
|-
|align=center| 5 || พระเพชร เหิมขุนทด || พ.ศ. 2469-2471
|-
|align=center| 6 || พระมา || พ.ศ. 2472-2479
|-
|align=center| 7 || พระปุ๊ก || พ
|align=center| 6 || พระมา || พ.ศ. 2472-2479
|-
|align=center| 7 || พระปุ๊ก || พ.ศ. 2480-2484
|-
|align=center| 8 || พระขาว || พ.ศ. 2485-2499
|-
|align=center| 9 || พระครูธรรมจริยานุวัตร || พ.ศ. 2499-2501
|-
|align=center| 10 || พระทอง || พ.ศ. 2501-2503 
|-
|align=center| 11 || พระอยู่ || พ.ศ. 2503-2505
|-
|align=center| 12 || พระอธิการพุฒ || พ.ศ. 2505-2507 
|-
|align=center| 13 || พระล้วน ล้อมขุนทด || พ.ศ. 2507-2510
|-
|align=center| 14 || พระครูสุขุมธรรมวิจารย์ || พ.ศ. 2512
|-
|align=center| 15 || พระครูศรีปริยัติพิธาน (สมาน ฐานุตฺตโร) || เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
|-
|}
อาคารเสนาสนะ
: อุโบสถ
: ศาลาการเปรียญ
: ศาลาหอฉัน
: ศาลาปฏิบัติธรรม
: กุฏิสงฆ์
: หอกลอง-ระฆัง
: ศาลาบำเพ็ญกุศล
: ฌาปนสถาน

อ้างอิง
วัดเกาะพยาม
วัดเกาะพยาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนเกาะพยาม ในตำบลเกาะพยาม อำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง เป็นวัดที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเกาะพยาม ไม่ห่างจากท่าเทียบเรือ

วัดเกาะพยามตั้งวัดเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 ผู้ขออนุญาตให้สร้างวัดคือนายสมนึก ฉิมนิกร

จุดเด่นของวัดคืออุโบสถกลางทะเลโดยบนหลังคาอุโบสถประดิษฐาน พระพุทธรูปยืนปางลีลา หันหน้าออกสู่ทะเล มีสะพานปูนทอดยาวสู่ตัวอุโบสถ มีปูชนียวัตถุคือ
พระพุทธวิริยะชัยมงคล และหลวงปู่ทวดตั้งไว้ริมน้ำหน้าวัด

อ้างอิง
บรรลัยกัลป์
แบบประเพณีอินเดีย ระหว่างบรรลัยกัลป์และหนุมาน]]
 ตริศิระ (Sanskrit: त्रिशिर, IAST: triśira, lit. he who has three heads - ผู้มีสามเศียร) ในรามายณะ หรือ บรรลัยกัลป์ ในรามเกียรติ์เป็นรายชื่อตัวละครในรามเกียรติ์ในศาสนาฮินดู โดยเป็นหนึ่งในโอรสของท้าวราวณะ (ท้าวทศกัณฐ์) และธันยมลินี (นางกาลอัคคีนาค) และพี่น้องของเขาคือ เฆฆนาท อติกายะ นรานตกะ - เทวานตกะ ประหัสตะและอักษยกุมาร

ในรามายณะ
รามายณะบอกว่าเขานั้นทำสงครามรบกับหนุมานและในการสงครามนี้หนุมานได้ตีเขาด้วยลูกศรจำนวนหนึ่ง ณ ที่สมรภูมิแห่งนี้ หนุมานแจ้งแก่เขาว่าลูกศรนั้นเป็นเหมือนกับดอกไม้ที่โปรยปรายลงบนร่างกายของเขา หลังจากนั้นก็เกิดการดวลอาวุธกันขึ้น ซึ่งหนุมานได้สังหารตริศิระสิ้นชีพในทันที
ในรามเกียรติ์
บรรลัยกัลป์ เป็นโอรส นางกาลอัคคีนาคกับท้าวทศกัณฐ์ มีกายลื่นอาวุธไม่สามารถทำอันตรายได้ โดยหนุมานซัดทรายใส่ตัวทำให้จับตัวได้และถูกสังหารในที่สุด

หัวโขนสำหรับการแสดงโขน
หน้ายักษ์สีแสดหรือแดง หรือแดงแสด บางตำราว่าสีเหลืองอ่อน ปากขบ ตาจระเข้ สวมมงกุฎน้ำเต้าเฟือง

อ้างอิง
ทศพิน
แบบประเพณีอินเดีย ระหว่างอติกายะ (ทศพิน หรือ ไพนาสุริยวงศ์) และหนุมาน]]
อติกายะ ( ) ในรามายณะ หรือ ทศพิน หรือ ไพนาสุริยวงศ์ ในรามเกียรติ์และเรียมเกร์ เป็นรายชื่อตัวละครในรามเกียรติ์ในศาสนาฮินดู โดยเป็นหนึ่งในโอรสของท้าวราวณะ (ท้าวทศกัณฐ์) และนางมณโฑทรี (นางมณโฑ) และพี่น้องของเขาคือ เฆฆนาท ตริศิระ นรานตกะ - เทวานตกะ ประหัสตะและอักษยกุมาร
ในรามายณะ
ตามรามายณะเล่าว่า อติกายะ ได้มีเหตุทำให้พระอิศวรทรงกริ้วบนยอดเขาไกรลาส โดยพระอิศวรทรงเหวี่ยงตรีศูล (อาวุธสามง่าม) ของพระองค์ไปที่ อติกายะ แต่ อติกายะ จับ ตรีศูล ไว้กลางอากาศและสำนึกผิดและขอขมาด้วยการทำสักการะบูชาพระองค์ พระอิศวรทรงประทานอภัยโทษทั้งหมดที่อติกายะได้ล่วงเกินและประทานพรให้ อติกายะ ด้วยความลับของการยิงธนูและอาวุธศักดิ์สิทธิ์

เนื่องจากความสามารถพิเศษและความเหนือกว่าของ อติกายะ ต้องถูกสังหารโดย พระลักษมณ์โดยใช้ ศรพรหมหัตถตรา (Brahmastra) ซึ่งเป็นอาวุธอันทรงพลังของพระพรหม โดยพระวายุ เทพแห่งลมตามราชบัญชารับสั่งของพระอินทร์ ได้ทูลแก่พระลักษมณ์ถึงความลับที่จะสังหาร อาติกายะ ได้นั้นต้องใช้ศรพรหมหัตถตราเท่านั้น
กล่าวกันว่า อติกายะ และ กุมภกรรณ ลุงของเขาเป็นอวตารของปีศาจ มธุและไกฏภะ ซึ่งถูกพระวิษณุสังหารในการสร้างโลก ในอีกกรณีหนึ่ง กุมภกรรณได้กล่าวถึงอดีตชาติเมื่อครั้งเป็นทวารบาลที่ถูกสาปของพระวิษณุ

ในรามเกียรติ์และเรียมเกร์
ไพนาสุริยวงศ์ หรือ ทศพิน เป็นโอรสท้าวทศกัณฐ์และนางมณโฑ เมื่อพิเภกครองกรุงลงกาหลังจากท้าวทศกัณฐ์ตาย ได้นางมณโฑเป็นมเหสี ขณะนั้นนางมณโฑตั้งครรภ์อยู่แล้วเมื่อคลอดพิเภกเข้าใจว่าเป็นลูกของตน เมื่อไพนาสุริยวงศ์เติบโตขึ้น พี่เลี้ยงชื่อวรณีสูรเป็นผู้บอกความจริงและยุให้เป็นกบฏเกิดศึกกรุงลงกาอีก พระพรตเป็นผู้มาปราบกบฏและสั่งประหารไพนาสุริยวงศ์พร้อมกับพี่เลี้ยง
หัวโขนสำหรับการแสดงโขนและละโคนโขล
หน้ายักษ์สีเขียว ปากขบตาโพลงเขี้ยวคุด (ดอกมะลิ) สวมชฎามนุษย์หรือชฎายอดกาบไผ่เดินหนแบบอินทรชิตจอนหูแบบมนุษย์และในตอนเด็กสวมกะบังหน้ามีเกี้ยวรัดจุก (ชฎาเด็ก หรือ หัวกุมารไว้จุก) กายสีเขียว 1 พักตร์ 2 กร

อ้างอิง
สหัสกุมาร
แบบประเพณีอินเดีย สหัสกุมาร (อักษยกุมาร)]]
อักษยกุมาร ( ) ในรามายณะ หรือ สหัสกุมาร ในรามเกียรติ์และเรียมเกร์เป็นรายชื่อตัวละครในรามเกียรติ์ในศาสนาฮินดู โดยเป็นหนึ่งในโอรสของท้าวราวณะ (ท้าวทศกัณฐ์) และนางมณโฑทรี (นางมณโฑ) ในรามายณะ ส่วนในรามเกียรติ์และเรียมเกร์ มารดาคือนางสนมพันตน และพี่น้องของเขาคือ เฆฆนาท ตริศิระ นรานตกะ - เทวานตกะ ประหัสตะและอติกายะ
ในรามายณะ
ในอีกนามหนึ่งที่เป็นรู้จักกันในชื่อ อักษยะ เป็นบุตรชายสุดท้องของท้าวราวณะ (ท้าวทศกัณฐ์) และนางมณโฑทรี (นางมณโฑ) ในรามายณะ และเป็นอนุชาของเฆฆนาทในรามายณะ เมื่อหนุมานเริ่มทำลายสวนอโศกวาติกา (สวนขวัญ) หลังจากสนทนากับนางสีดา ท้าวทศกัณฐ์ก็บัญชาให้อักษยกุมารไปเป็นแม่ทัพรักษาและดูแลจัดการเรื่องนี้ โดยได้รับการพรรณาตัวของเขานั้นอายุเพียงสิบหกปี และออกไปทำศึกในรถม้าศึกของเขา เขาต่อสู้กับหนุมานโดยเล็งอาวุธต่าง ๆ มาที่เขา แม้หนุมานจะประทับใจในความกล้าหาญและทักษะการศึกของอักษยกุมาร แต่ก็หนุมานก็สำเร็จโทษเขาในที่สุด
ในรามเกียรติ์
สหัสกุมาร เป็นโอรสท้าวทศกัณฐ์และนางสนมพันตน เมื่อหนุมานลอบพบกับนางสีดาเพื่อทูลแจ้งข่าวจากพระราม ในครั้งนั้นหนุมานมีโอกาสช่วยชีวิตนางสีดา เพราะนางคิดสั้นจะฆ่าตัวตาย เมื่อแจ้งข่าวสารแก่นางสีดาแล้วหนุมานก็เตรียมเหาะกลับ แต่คิดว่าไหน ๆ มาทั้งที น่าจะลองกำลังข้าศึกดู จึงแผลงฤทธิ์เกาะเหนี่ยวหักไม้ในสวนขวัญจนพังยับเยิน โดยเหล่าบรรดายักษ์ที่เฝ้าสวนขวัญพากันเข้าจับหนุมาน แต่ถูกหนุมานฆ่าตายเห็นเบือ บางส่วนหนีรอดไปทูลสหัสกุมาร ซึ่งเป็นบุตรท้าวทศกัณฐ์ทั้งพันตนนี้สามารถรวมร่างกันได้ สหัสกุมานก็รีบไปสวนขวัญพบหนุมานจึงแผลงศรออกไปทีเดียวเป็นศรออกมานับพันเล่ม หนุมานเข้ารวบศรไว้ทั้งหมดแล้วหักทิ้ง แล้วกระโดดเข้าจับรถกระชาก สิงห์เทียมรถก็ตายทันที ส
ข้ารวบศรไว้ทั้งหมดแล้วหักทิ้ง แล้วกระโดดเข้าจับรถกระชาก สิงห์เทียมรถก็ตายทันที สหัสกุมารคว้าอาวุธจ้วงแทงแต่หนุมานหลบ ชักตรีแทงสวนไม่ช้าสหัสกุมารก็วายชนม์
วัดสันติธรรม (จังหวัดเชียงใหม่)
วัดสันติธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างเผือก อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ เนื้อที่ 8 ไร่ 3 งาน
วัดสันติธรรมตั้งวัดเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2498 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2500 วัดได้ทำการก่อสร้างขึ้นในภายหลัง พ.ศ. 2490 โดยคุณแม่นิ่มนวล สุภาวงศ์ที่เกิดศรัทธาอยากจะสร้างวัดถวายหลวงปู่ พระครูสันติวรญาณ สิม พุทฺธาจาโร) ในการแผ้วถางดำเนินการครั้งแรก สังเกตเห็นได้ว่าเนื้อที่บริเวณที่จะสร้างกุฏิ มีอิฐ มีกระเบื้อง มีแนวกำแพง และมีเนินอุโบสถหรือวิหาร พอสันนิษฐานได้ว่า ที่แห่งนั้นเคยเป็นวัดมาก่อน แต่ไม่อาจสืบประวัติได้ว่าเป็นวัดอะไร ใช้ชื่อวัดว่า วัดสันติธรรม นครเชียงใหม่ จนได้รับอนุญาตสร้างวัดจึงเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดสันติธรรม" ผู้ที่ได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก คือ หลวงปู่สิม พุทฺธาจาโร (พระครูสันติวรญาณ, พระญาณสิทธาจารย์)
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถของวัดเริ่มดำเนินการสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2495 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2513 อุโบสถกว้าง 14 เมตร ยาว 28 เมตร มีพระธาตุสันติเจดีย์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 โดยหลวงปู่สิม มีการหุ้มทองจังโกยอดปลี ปิดทองยอดคำปลี การสร้างห้องกรุ ชั้นที่ 2 ในการบรรจุพระบรมธาตุ และการสร้างพระพุทธรูปเพื่อบรรจุในองค์พระเจดีย์ มีพิพิธภัณฑ์พระธาตุบูรพาจารย์ เป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ และจัดแสดงนิทรรศการพระบรมสารีริกธาตุ พระอรหันตธาตุ อัฐิธาตุพระสุปฏิปันโนทั่วประเทศไทย

อ้างอิง
เหตุกากน้ำตาลท่วมครั้งใหญ่
เหตุกากน้ำตาลท่วมครั้งใหญ่ ( ) หรือ อุบัติภัยกากน้ำตาลที่บอสตัน ( ) เป็นภัยพิบัติที่เกิดขึ้นเมื่อ 15 มกราคม 1919 ในย่านนอร์ธเอนด์ของเมืองบอสตัน รัฐแมสซาชูเสตส์ สหรัฐอเมริกา

แทงก์บรรจุของเหลวขนาดใหญ่ บรรจุกากน้ำตาลอยู่เต็มปริมาตร น้ำหนักรวมประมาณ ได้แตกออก ส่งผลให้เกิดคลื่นกากน้ำตาลไหลหลากไปตามถนด้วยความเร็วประมาณ เป็นผลให้มีผู้เสียชีวิต 21 ราย และบาดเจ็บอีก 150 คน เหตุการณ์กลายเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องเล่าขานในท้องถิ่น และผู้อยู่อาศัยในพื้นที่อ้างว่าแม้จะผ่านมาหลายทศวรรษนับจากเหตุการณ์นั้นแล้ว ก็ยังสามารถได้กลิ่นของกากน้ำตาลในช่วงอากาศร้อน ๆ ของฤดูร้อนอยู่

เหตุการณ์
กากน้ำตาลสามารภนำมาหมักเพื่อผลิตเอทานอล ส่วนผสมสำคัญของเครื่องดื่มแอลกอฮลและการทำอาวุธ ภัยพิบัตินี้เกิดขึ้นที่โรงงานและโกดังของบริษัทกลั่นพิวริตี ตั้งอยู่ที่เลขที่ 529 ถนนคอมเมอร์เชียล ใกล้กับจัตุรัสคีแอนี (Keany Square) มีการจัดเก็บกากน้ำตาลปริมาณมากโดยโกดังอยู่ฝั่งอ่าวของถนนคอมเมอร์เชียล เพื่อให้สะดวกต่อการเทรับกากน้ำตาลจากเรือที่เข้ามาทางอ่าว เก็บไว้ในแทงก์ และส่งต่อไปตามท่อเข้าโรงงานผลิตเอทานอลของบริษัทที่อยู่ในแคมบริดจ์ต่อไป แทงก์บรรจุกากน้ำตาลที่เกิดเหตุนี้มีความสูง และมีเส้นผ่านศูนย์กลาง สามารถบรรจุปริมาตรได้
ในวันที่ 15 มกราคม 1919 อุณหภูมิในบอสตันสูงขึ้นกว่า และสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว เมื่อเทียบกับวันก่อน ๆ ประกอบกับเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้า แทงก์ของโรงงานเพิ่งรับกากน้ำตาลซึ่งอุ่นมาแล้วเพื่อลดความหนืดให้ง่ายต่อการขนส่ง เป็นไปได้ว่าด้วยอุณหภูมิที่สูงขึ้นมากจากทั้งอากาศและจากกากน้ำตาลอุ่นนี้ ประกอบกับกากน้ำตาลอุ่นที่ว่านี้ต้องเผชิญกับกากน้ำตาลเดิมในแทงก์ที่เย็นตัวแล้ว แทงก์เกิดการขยายจากอุณหภูมิและแตกออกเมื่อเวลาประมาณ 12:30 p.m. ผู้เห็นเหตุการณ์รายงายว่าแทงก์หล่นลงกับพื้นเกิดแรงสั่นสะเทือนและเสียงดังไปทั่ว คล้ายกับเสียงของรถไฟแอตแลนติแแอเวนูววิ่งผ่านเข้าเร็ว ๆ บ้างรายงานว่าได้ยินเสียงเหมือนฟ้าผ่า ไปจนถึงปืนกลที่ยิงออกมาจากรถถัง
ความหนาแน่นของกากน้ำตาลอยู่ที่ประมาณ หรือ 40% มากกว่าน้ำ ส่งผลให้กากน้ำตาลมีพลังงานศักย์เยอะกว่ามาก กากถล่มทำให้พลังงานถ่ายโอนออกมาในรูปคลื่นกากน้ำตาลที่สูงสุดถึง ทะลักด้วยความเร็ว ความแรงของคลื่นกากน้ำตาลนี้มากพอที่จะทะลุคานยาวของโครงสร้างแอตแลนติกแอเวนูวของรถไฟบอสตันที่อยู่ติดกัน สตีเฟิน พูเอโบล (Stephen Puleo) บรรยายว่าอาคารสิ่งก่อสร้างโดยรอบถูกทำลายและพัดหลุดจากฐาน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Boston Public Library. Photos related to the event on Flickr. Many phrases are direct quotes.
* The Great Boston Molasses Flood of 1919, four-minute audio story at The American Storyteller Radio Journal
* Interview with Stephen Puleo, author of the book listed in "Further reading"
* Molasses Flood of 1919 
* "Scenes in the Molasses-Flooded Streets of Boston", from the Washington Times, January 18, 1919
* 100 years ago, Boston’s North End was hit by a deadly wave of molasses (photos)
* The Great Molasses Flood of 1919 was Boston’s strangest disaster (story with more photos)