SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
รอมแพง
จันทร์ยวีร์ สมปรีดา (เกิด 8 มิถุนายน พ.ศ. 2520) ชื่อเล่น อุ้ย หรือที่รู้จักกันในนามปากกา รอมแพง เป็นนักประพันธ์ชาวไทย ผลงานมีชื่อเสียง คือ บุพเพสันนิวาส (พ.ศ. 2553)

ประวัติ
จันทร์ยวีร์ สมปรีดา เกิดเมื่อวันที่ 
8 มิถุนายน พ.ศ. 2520 ที่อำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช โดยจบการศึกษาระดับประถมศึกษาจากโรงเรียนวัดประทุมทายการาม ระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนกัลยาณีศรีธรรมราช และระดับปริญญาตรี สาขาวิชาประวัติศาสตร์ศิลปะ คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร
โดยเธอได้เขียนนิยายสายลับลิปกลอส เป็นเรื่องแรกและมีผลงานมาแล้วมากกว่า 20 เรื่อง งานเขียนด้วยกันอย่าง ดาวเกี้ยวเดือน, บุพเพสันนิวาส, มิติรักข้ามดวงดาว, คีตโลกา, เรือนพะยอม และส่วนใหญ่ก็จะเป็นนวนิยายแนวรักโรแมนติก งานของเธอมีเอกลักษณ์ทั้งสำนวนภาษา และบทพรรณาโวหารที่บรรยายสถาปัตยกรรมและศิลปกรรมในสมัยนั้น บุคลิกตัวละคร โดยเฉพาะนางเอกให้มีบุคลิกที่สดใสร่าเริง มีความเป็นตัวของตัวเองสูง ชื่อนามปากกา ใช้ตามชื่อตัวละคร รอมแพง ในเรื่อง เวียงกุมกาม ของทมยันตี แปลว่า "ผู้เป็นที่รัก" หรือ "หญิงผู้เป็นที่รัก"
เธอเริ่มเขียนหนังสือประมาณปี พ.ศ. 2549 โดยเล่าว่าได้แรงบันดาลใจจากเกมมังกรหยก และเริ่มเขียนลงพันทิปก่อน จนได้รวมเล่มในปีถัดมา ขณะนั้นเธอประกอบอาชีพอื่นอยู่ จึงลาออกมาทำงานเขียนเป็นงานประจำ

ในปี พ.ศ. 2553 ตีพิมพ์นวนิยายแนวรักตลกอิงประวัติศาสตร์เรื่อง บุพเพสันนิวาส เธอใช้เวลาในการหาข้อมูล 3 ปี จนมาเขียนต้นฉบับเสร็จในเดือนเดียว ซึ่งต่อมาได้มาทำเป็นละครโทรทัศน์ในปี พ.ศ. 2561 โดยก่อนละครจะออกอากาศ ก็ตีพิมพ์ซ้ำครั้งที่ 27 ผลงานของรอมแพงที่เคยนำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์อื่น ๆ เช่น ดาวเกี้ยวเดือน, คีตโลกา, เรือนพะยอม, พรายพยากรณ์, บุพเพสันนิวาส ฯลฯ
ผลงาน
* สายลับลิปกลอส (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 2565 ช่อง3)
* ปักษานาคา (ชุด หิมพานต์)
* ลูกทุ่งโมดิฟายด์
* พรายพรหม
* มิติรักข้ามดวงดาว (ชุด หิมพานต์)
* พรายพยากรณ์ (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 2557 ช่อง7) 
* พรายเนตรทิพย์
* ยมธิดา (ชุด หิมพานต์)
* ป่วนรักสลับร่าง
* เรือนพะยอม (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 2560 ช่อง7) 
* ดาวเกี้ยวเดือน (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 2556 ช่อง3)
* บุพเพสันนิวาส (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 2561 ช่อง3)
* ดาวเคียงเดือน (ละครโทรทัศน์) (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 2557 ช่อง3)
* สายลับไวท์โรส
* สายลับอายแชโดว์
* โภคีธรา (ชุด หิมพานต์)
* คีตโลกา (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 2557 ช่อง7)
* มินตรา
* ตำรารักยอดพธู
* มณีรัตนะ
* ตำรารักยอดดวงใจ
* พรหมลิขิต (สร้า
7 ช่อง7)
* มินตรา
* ตำรารักยอดพธู
* มณีรัตนะ
* ตำรารักยอดดวงใจ
* พรหมลิขิต (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 2566 ช่อง3) ภาคต่อของ บุพเพสันนิวาส
* ตำนานดวงดาว
* ภพชาติ ภาคต่อ พรหมลิขิต
พิพิธภัณฑ์แห่งชาติสวิส
พิพิธภัณฑ์แห่งชาติสวิส ( ) เป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ที่สำคัญที่สุดของทวีปยุโรป ตั้งอยู่ในข้างสถานีกลางซือริช ในนครซือริช อาคารพิพิธภัณฑ์สร้างขึ้นในปีค.ศ. 1898 ด้วยสถาปัตยกรรมย้อนยุคแบบปราสาทฝรั่งเศสเรอแนช็องส์ พิพิธภัณฑ์แห่งนี้จัดแสดงวัตถุและเรื่องราวตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ไปจนถึงศตวรรษที่ 20 และยังมีส่วนจัดแสดงที่เต็มไปด้วยงานศิลปะกอทิก, อัศวิน, จิตรกรรมแผง และแท่นสวดแกะสลัก

แหล่งข้อมูลอื่น

* National Museum Zurich - เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
การจำกัดแคลอรี
การจำกัดแคลอรีหรือการจำกัดพลังงานเป็นข้อกำหนดอาหารที่ลดการบริโภคแคลอรีโดยไม่ก่อให้เกิดทุพโภชนาการหรือการลดสารอาหารสำคัญ "การลด" สามารถนิยามโดยสัมพัทธ์กับการบริโภคเดิมของผู้ป่วยก่อนจำกัดแคลอรีโดยเจตนา หรือโดยสัมพัทธ์กับบุคคลที่มีลักษณะรูปร่าง (body type) เดียวกัน
ในสิ่งมีชีวิตหลายชนิด การจำกัดแคลอรีโดยไม่ก่อให้เกิดทุพโภชนาการอาจชะลอกระบวนการเปลี่ยนตามวัยทางชีววิทยา ส่งผลให้มีการธำรงสุขภาพเยาว์และการเพิ่มอายุขัยค่ากลางและสูงสุด ทว่า ไม่มีการแสดงว่าฤทธิ์ยืดอายุของการจำกัดแคลอรีมีผลสากล ในมนุษย์ ยังไม่ทราบผลต่อสุขภาพระยะยาวของการจำกัดแคลอรีปานกลางที่มีสารอาหารเพียงพอ ความร่วมมือของสถาบันการเปลี่ยนตามวัยแห่งชาติสหรัฐกับมหาวิทยาลัยวิสคอนซินพบว่า การจำกัดแคลอรีโดยไม่มีทุพโภชนาการในลิงวอกยืดอายุขัยและชะลอการเริ่มต้นของโรคที่สัมพันธ์กับอายุ กล่าวคือ อายุมาก คุณภาพอาหารสูงและเพศเมียเป็นปัจจัยที่ส่งผลต่อประโยชน์จากการลดการบริโภคแคลอรี

อ้างอิง
เดอะแฟบิวลัสมูลาห์
แมรี ลิเลียน เอลลิสัน (Mary Lillian Ellison; 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1923 – 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีในชื่อบนสังเวียนของเธอ เดอะแฟบิวลัสมูลาห์ (The Fabulous Moolah) เธอเริ่มต้นอาชีพของเธอกับโปรโมเตอร์ Billy Wolfe และภรรยาของเขา, นักมวยปล้ำและครูฝึก Mildred Burke เช่นเดียวกับการทำงานร่วมกับนักมวยปล้ำอาชีพ "Nature Boy" Buddy Rogers เธอยังได้แชมป์ NWA World Women's Championship ในปี 1956 และเป็นผู้ครองแชมป์ที่โดดเด่นที่สุดของเป็นเวลา 28 ปี
ในช่วงปี 1980 เธอได้เข้าร่วม World Wrestling Federation (WWF, WWE ในภายหลัง) ในส่วนเนื้อเรื่องกับ Rock 'n' Wrestling Connection เปิดศึกกับ Cyndi Lauper และ Wendi Richter, เธอยังได้แชมป์ WWF Women's Championship ในปี 1984 เธอถูกวางตลาดโดย WWF ในฐานะที่เป็นผู้ถือครองแชมป์ที่ยาวนานที่สุดโดยนักกีฬาใดๆ ในกีฬาอาชีพใดๆ Ellison ยังเป็นแชมป์หญิงคนแรกของ WWF และได้ครองตำแหน่งทั้งหมดสี่ครั้ง
นอกจากนี้ Ellison ยังเป็นผู้ฝึกสอนและผู้สนับสนุนที่มีชื่อเสียงในการต่อสู้มวยปล้ำอาชีพของผู้หญิงอีกด้วย, แต่นักมวยปล้ำหญิงคนอื่น ๆ ได้กล่าวหาว่าเธอถูกแสวงประโยชน์ทางการเงินและทางเพศ ในช่วงปี 1990 เธอได้กลับไปหา WWF ในบทบาทตลกกับเพื่อนเก่าแก่ Mae Young Ellison เป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้รับการแต่งตั้งให้เข้าสู่หอเกียรติยศ WWE Hall of Fame ในปี 1995 และกลายเป็นแชมป์ที่เก่าแก่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของการต่อสู้มวยปล้ำอาชีพเมื่อเธอได้รับรางวัลแชมป์หญิง WWF ตอนอายุ 76 ปีในปี 1999 ในปี 2010 WWE ได้รับการยอมรับว่าเป็น 43 นักมวยปล้ำที่ดีที่สุดเท่าที่เคยมีมา
ผลงานแชมป์ความสำเร็จ
*Cauliflower Alley Club
** Ladies Wrestling Award (1997) 
*National Wrestling Alliance
** NWA Women's World Tag Team Championship (2 times) – with Toni Rose 
** NWA World Women's Championship (5 times) 
** NWA Hall of Fame (Class of 2012) 
*Pro Wrestling Illustrated
** Stanley Weston Award (1991) 
*Professional Wrestling Hall of Fame and Museum
** Class of 2003 
*World Wrestling Federation
** WWF Women's Championship (4 times) 
** WWF Hall of Fame (Class of 1995) 
*Wrestling Observer Newsletter
** Worst Match of the Year (1984) 
* Other
**JWPA Women's Championship 
**USA Women's Wrestling Championship 
**Women's World Jun
Women's Championship 
**USA Women's Wrestling Championship 
**Women's World Junior Heavyweight Championship
จังหวัดบาตังกัส
จังหวัดบาตังกัส ( ) เป็นจังหวัดในเขตคาลาบาร์โซน ประเทศฟิลิปปินส์ มีเมืองหลักชื่อเดียวกันกับชื่อจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดคาวีเต และลากูนา ทางทิศเหนือ และติดกับจังหวัดเกซอนทางทิศตะวันออก จังหวัดบาตังกัสติดกับทะเลจีนใต้ทางทิศตะวันตก และมีเกาะมินโดโรอยู่ทางทิศใต้

บาตังกัสตั้งอยู่ใกล้กับเมโทรมะนิลา และมีแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญ ได้แก่ ภูเขาไฟตาอัล และเมืองมรดกตาอัล นอกจากนี้ยังชายหาดและจุดดำน้ำหลายแห่ง ได้แก่ อะนิเลา, เกาะซอมเบรโร, เกาะลิกโป, หาดซัมปากีตา, มาตาบุงไกย์, ปุนตาฟือโก, กาลาตากัน และไลย์ยา

บาตังกัสซิตี มีท่าเรือทะเลที่ใหญ่เป็นอันดับที่สองของประเทศ และมีการพัฒนาทางอุตสาหกรรมอย่างก้าวกระโดดในตัวเมือง

ภูมิศาสตร์
ภูมิประเทศประกอบด้วยที่ราบและภูเขา หนึ่งในภูเขาไฟที่เล็กที่สุดในโลกอย่างภูเขาไฟตาอัล อยู่ที่ระดับความสูง , ใจกลางทะเลสาบตาอัล ภูเขาอื่น ๆ ที่สำคัญได้แก่ ภูเขามากูล็อต ( ), ภูเขาตาลามิตัม ( ), ภูเขาปิโคเดอโลโร ( ), ภูเขาบาตูเลา ( ), ภูเขามานาโบ ( ) และภูเขาดากุลดล ( )

เกาะที่สำคัญ ได้แก่ เกาะติงลอย, เกาะเวิร์ด และเกาะฟอร์จูน

จากบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ พบว่าจังหวัดบาตังกัสมี เกาะที่ใหญ่ที่สุดที่ตั้งอยู่ในทะเลสาบที่อยู่บนเกาะ โดยสถานที่แห่งนั้นคือวุลคัน ในทะเลสาบเกรเตอร์ ซึ่งอยู่ใจกลางเกาะตาอัลในทะเลสาบตาอัลบนเกาะลูซอน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* 
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
การกำหนดอาหาร
การกำหนดอาหาร ( ) เป็นการกินอาหารแบบจำกัดปริมาณและมีการเฝ้ากำกับเพื่อลด รักษาหรือเพิ่มน้ำหนักตัว กล่าวได้อีกอย่างหนึ่งว่า เป็นการควบคุมหรือจำกัดอาหารโดยเจตนา บุคคลผู้มีน้ำหนักเกินหรือโรคอ้วนมักใช้อาหารจำกัดเพื่อลดน้ำหนักตัว ซึ่งอาจใช้ร่วมกับการออกกำลังกาย ส่วนบางคนกินอาหารแบบหนึ่งเพื่อเพิ่มน้ำหนัก (ปกติในรูปกล้ามเนื้อลาย) อาหารยังสามารถใช้เพื่อรักษาน้ำหนักตัวสมส่วนและเพื่อพัฒนาสุขภาพ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สามารถออกแบบอาหารเพื่อป้องกันหรือรักษาเบาหวานได้
อาหารเพื่อส่งเสริมการลดน้ำหนักสามารถจำแนกได้เป็นไขมันต่ำ คาร์โบไฮเดรตต่ำ แคลอรีต่ำ แคลอรีต่ำมากและล่าสุดได้แก่ อาหารยืดหยุ่น การวิเคราะห์อภิมานของการทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุมจำนวนหกการศึกษาพบว่าไม่มีความแตกต่างระหว่างอาหารแคลอรีต่ำ คาร์โบไฮเดรตต่ำและไขมันต่ำ โดยทั้งหมดทำให้น้ำหนักลดได้ 2–4 กิโลกรัมในเวลา 12–18 เดือน เมื่อผ่านไปสองปี อาหารชนิดที่ลดแคลอรีทั้งหมดทำให้น้ำหนักลดได้เท่า ๆ กันโดยไม่เกี่ยวกับว่าเน้นสารอาหารหลักใด โดยทั่วไป อาหารที่มีประสิทธิภาพที่สุดได้แก่อาหารชนิดใดก็ได้ที่ลดการบริโภคแคลอรี
การศึกษาหนึ่งซึ่งจัดพิมพ์ใน นักจิตวิทยาอเมริกัน พบว่าอาหารระยะสั้ซึ่งมี "การจำกัดการบริโภคแคลอรีอย่างรุนแรง" ไม่นำไปสู่ "การพัฒนาน้ำหนักและสุขภาพอย่างยั่งยืนสำหรับปัจเจกบุคคลส่วนใหญ่" การศึกษาอื่นพบว่า ปัจเจกบุคคลโดยเฉลี่ยรักษาน้ำหนักที่ลดได้บ้างหลังกำหนดอาหาร แม้ว่าการอดอาหารมีประโยชน์สำหรับผู้ที่ถูกจัดว่าสุขภาพไม่ดี แต่การลดน้ำหนักโดยการกำหนดอาหารอาจเพ่ิ่มอัตราตายสำหรับปัจเจกบุคคลที่สุขภาพดีอยู่เดิม

ดูเพิ่ม
* การอดอาหาร
* ดัชนีน้ำตาล

อ้างอิง
จังหวัดคาวีเต
จังหวัดคาวีเต ( ; ชาบากาโน: Provincia de Cavite) เป็นจังหวัดในประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่ทางชายฝั่งตอนใต้ของอ่าวมะนิลาในเขตคาลาบาร์โซน เกาะลูซอน อยู่ห่างจากมะนิลาไปทางทิศใต้ และเป็นหนึ่งในจังหวัดที่มีการพัฒนาอุตสาหกรรมอย่างก้าวกระโดด เนื่องจากอยู่ใกล้กับเมโทรมะนิลา ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 3,678,301 คน จึงเป็นจังหวัดที่มีประชากรมากที่สุดของประเทศ

ภูมิศาสตร์
จังหวัดคาวีเต ล้อมรอบด้วยจังหวัดลากูนาทางทิศตะวันออก, เมโทรมะนิลาทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และจังหวัดบาตังกัสทางทิศใต้ ส่วนทิศตะวันตกติดกับทะเลฟิลิปปิน ส่วนหนึ่งของทะเลจีนใต้
คาวีเตเป็นจังหวัดที่มีพื้นที่น้อยเป็นอันดับที่สองในเขตคาลาบาร์โซน รองจากจังหวัดรีซัล โดยจังหวัดคาวีเตมีพื้นที่ คิดเป็นร้อยละ 8.72 ของพื้นที่เขตคาลาบาร์โซน และคิดเป็นร้อยละ 0.48 ของพื้นที่ทั้งประเทศ เทศบาลที่มีพื้นที่มากที่สุด คือ มารากอนดอน ( ) และซีลัง ( ) ส่วนเทศบาลที่เล็กที่สุดคือ โนเบเลตา ( คิดเป็นร้อยละ 0.38 ของพื้นที่ทั้งจังหวัด)

ภูมิอากาศ
จังหวัดคาวีเต มีลักษณะภูมิอากาศแบบที่ 1 อ้างอิงตามแผนที่ภูมิอากาศฟิลิปปินส์ ฤดูกาลแบ่งออกเป็น 2 ฤดู ได้แก่ ฤดูแล้ง (พฤศจิกายน-เมษายน) และฤดูฝน (พฤษภาคม-ตุลาคม) ถ้าอ้างอิงตามแบบเคิปเปน จังหวัดคาวีเตจะมีภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน (Am)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* 
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
ลัทธิเชมันแบบเกาหลี
ลัทธิมู ( Mugyo "ลัทธิเชมัน") หรือ ลัทธิชิน ( ) Singyo "ลัทธิแห่งเทพเจ้า") เป็นศาสนาพื้นเมืองของชาวเกาหลี แม้ชื่อเรียกต่างกันแต่คือลัทธิเดียวกัน อี จุง-ย็อง (Jung Young Lee) ให้นิยามว่าลัทธิมูเป็นรูปแบบหนึ่งของลัทธิชิน – ซึ่งเป็นศาสนาที่มีประเพณีแบบเชมัน บ้างเรียก พุงว็อลโด ( Pungwoldo "วิสุทธิมรรค") ปัจจุบันมีศาสนิกชนราว 5-15 ล้านคน
ภาษาเกาหลีในปัจจุบันจะเรียกคนทรงเพศหญิงว่า "มู" ( ) หรือ "มูดัง" ( ) หากเป็นคนทรงเพศชายจะเรียกว่า "พักซู" หรือจะเรียกชื่ออื่นก็ได้ เช่น "ดันก็อล" ( ) โดยคนทรงในภาษาเกาหลีหรือเรียกว่า "มู" นั้น ตรงกับคำจีนว่า "วู" ( ) ใช้เรียกคนทรงได้ไม่จำแนกเพศ โดยมูดังทำหน้าที่เป็นตัวกลางระหว่างวิญญาณ, เทพเจ้า และมนุษย์ ผ่านพิธีกรรมที่เรียกว่า "กุต" ( ) เพื่อแก้ไขปัญหาหรือพัฒนาคุณภาพชีวิตของมนุษย์
หนึ่งในความเชื่อหลักคือต้องนับถือ ฮานึลลิม หรือ ฮวันอิน ว่าเป็น "ผู้สร้างทุกสรรพสิ่ง" และ "ของเทพเจ้าทั้งหมดในธรรมชาติ" มีตำนานมาว่าเหล่ามูดังคือสืบสันดานลงมาจากราชาสวรรค์ พระโอรสของพระชนนี [แห่งราชาสวรรค์] การสืบทอดการเป็นคนทรงจะส่งผ่านทางสายผู้หญิง ส่วนตำนานอื่น ๆ มักเชื่อมโยงความเชื่อดั้งเดิมเข้ากับเรื่องทันกุน พระโอรสของราชาสวรรค์ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งชาติเกาหลี
ลัทธิมูของเกาหลีจะมีลักษณะใกล้เคียงกับลัทธิวูของจีน, ลัทธิชินโตของญี่ปุ่น, ศาสนาพื้นเมืองชาวไอนุ รวมทั้งศาสนาพื้นเมืองของชาวไซบีเรียและแมนจู บางแห่งในเกาหลียังเรียกหมอผีเหล่านี้ว่า "ทันกุลทันกุล-อารี" (dangul dangul-ari) ส่วนคนทรงหรือ "มูดัง" นั้นก็ใกล้เคียงกับมิโกะของญี่ปุ่น และยุตะของรีวกีว นอกจากนี้ลัทธิมูยังส่งอิทธิพลต่อลัทธิเกิดใหม่ในเกาหลี เช่น ลัทธิช็อนโดและชึงซันโด (Jeung San Do) จากการศึกษาด้านสังคมวิทยาพบว่าชาวคริสต์ในหลาย ๆ คริสตจักรยังคงปฏิบัติศาสนกิจด้วยพื้นฐานอย่างลัทธิมูซึ่งฝังรากลึกมาช้านาน

เชิงอรรถ
อ้างอิง

แหล่งข้อมูล

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
จังหวัดลากูนา
จังหวัดลากูนา ( ; ) เป็นจังหวัดในเขตคาลาบาร์โซน บนเกาะลูซอน ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือซันตาครุซ และตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเมโทรมะนิลา มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดรีซัลทางทิศเหนือ, จังหวัดเกซอนทางทิศตะวันออก, จังหวัดบาตังกัสทางทิศใต้ และจังหวัดคาวีเตทางทิศตะวันตก ในปี ค.ศ. 2015 ลากูนามีประชากร 3,035,081 คน และเป็นจังหวัดที่ร่ำรวยเป็นอันดับที่ 7 ของประเทศ จังหวัดลากูนาเป็นบ้านเกิดของโฮเซ รีซัล วีรบุรุษคนสำคัญของประเทศ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
*เว็บไซต์ทางการของจังหวัดลากูนา
จังหวัดเกซอน
จังหวัดเกซอน ( ) เป็นจังหวัดในเขตคาลาบาร์โซน ประเทศฟิลิปปินส์ โดยจังหวัดตั้งชื่อตาม มานูเอล เอเล. เกซอน ประธานาธิบดีคนที่สองของฟิลิปปินส์ เมืองหลักประจำจังหวัดคือลูเซนา ซึ่งเป็นเมืองอิสระที่มีประชากรมากที่สุดในจังหวัด

เกซอนตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเมโทรมะนิลา และมีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดเอาโรราทางทิศเหนือ, จังหวัดบูลาคัน, รีซัล, ลากูนา และบาตังกัส ทางทิศตะวันตก และติดกับจังหวัดคามารีเนสซูร์และคามารีเนสนอร์เตทางทิศตะวันออก พื้นที่บางส่วนของจังหวัดเกซอนตั้งอยู่บนคอคอด ซึ่งเชื่อมต่อคาบสมุทรบีโคลกับพื้นที่หลักของเกาะลูซอน นอกจากนี้ยังครอบคลุมหมู่เกาะโปลีลโลในทะเลฟิลิปปิน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
จังหวัดรีซัล
จังหวัดรีซัล ( ) เป็นจังหวัดในเขตคาลาบาร์โซน ประเทศฟิลิปปินส์ อยู่ห่างจากมะนิลาไปทางทิศตะวันออก ชื่อจังหวัดตั้งชื่อตามโฮเซ รีซัล หนึ่งในวีรบุรุษแห่งฟิลิปปินส์ จังหวัดรีซัลมีอาณาเขตติดต่อกับเมโทรมะนิลาทางทิศตะวันตก, จังหวัดบูลาคันทางทิศเหนือ, จังหวัดเกซอนทางทิศตะวันออก และจังหวัดลากูนาทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ จังหวัดตั้งอยู่บนชายฝั่งตอนเหนือของลากูนาเดอเบย์ ซึ่งเป็นทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ และตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเทือกเขาเซียร์รามาเดร

ศาลากลางจังหวัดอยู่ที่เมืองอันตีโปโล ในขณะที่ปาซิกเป็นเมืองหลักอย่างเป็นทางการ แม้ว่าปาซิกจะอยู่ในเขตเมโทรมะนิลา ซึ่งอยู่นอกเขตควบคุมของจังหวัดรีซัลก็ตาม
ภูมิศาสตร์
จังหวัดรีซัลมีพื้นที่ 1,191.94 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ทางตอนเหนือของเขตคาลาบาร์โซน ใช้เวลาเดินทางจากมะนิลามายังศาลากลางจังหวัดในอันตีโปโลประมาณหนึ่งชั่วโมง ภูมิลักษณ์ส่วนใหญ่เป็นภูเขาและเนิน เมืองทางตอนใต้ของจังหวัดตั้งอยู่ริมทะเลสาบลากูนาเดอเบย์ ซึ่งเป็นทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดของฟิลิปปินส์

ส่วนเกาะที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดคือ เกาะตาลิม ตั้งอยู่ในทะเลสาบลากูนาเดอเบย์

ภูมิอากาศ

การแบ่งเขตการปกครอง
;นคร
* อันตีโปโล

;เทศบาล
* แองโกโน
* บารัส
* บินังโกนัน
* กาอินตา
* การ์โดนา
* จาลาจาลา
* โมรง
* ปิลิลลา
* โรดริกูซ
* ซันมาตีโอ
* ตาไนย์
* ไตย์ไตย์
* เตเรซา
ประชากรศาสตร์
ในปี ค.ศ. 2015 จังหวัดรีซัลมีประชากร 2,884,227 คน ความหนาแน่น 2,400 คนต่อตารางกิโลเมตร ประชากรในจังหวัดส่วนใหญ่พูดภาษาตากาล็อก ส่วนภาษาที่สองได้แก่ ภาษาอังกฤษ และภาษาฟิลิปีโน

ศาสนาคริสต์ นิกายโรมันคาทอลิก เป็นศาสนาหลัก โดยมีผู้นับถือร้อยละ 80 ของจังหวัด

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* Philippine Standard Geographic Code 
* Local Governance Performance Management System
พระครูพิพัฒน์ศีลคุณ (พูน โสวณฺโณ)
พระครูพิพัฒน์ศีลคุณ (หลวงพ่อพูน โสวณฺโณ) อดีตเจ้าอาวาสวัดตาลล้อม และอดีตเจ้าคณะตำบลแสนสุข เกจิดังของตำบลแสนสุข อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี ท่านพระพระเกจิดังของเมืองชลรูปหนึ่งที่ได้รับการนิมนต์ ในจำนวน 108 องค์ทั่วประเทศ ให้ไปร่วมพิธีรพุทธาภิเษกครั้งประวัติศาสตร์ ณ วัดราชบพิธ กรุงเทพฯ เมื่อปี พ.ศ. 2481 
ท่านเป็นพระที่มีความรู้ความสามารถ เป็นพระหมอดู หมอยา และน้ำมนต์ที่ขึ้นชื่อลือชาว่าขลังองค์หนึ่ง ประชาชนทั้งใกล้และไกลต่างแวะเวียนมาให้ท่านช่วยขจัดปัดเป่าประพรมน้ำพระพุทธมนต์โดยตลอด ท่านเป็นพระปฏิบัติดีปฏิบัติชอบพัฒนาวัดตาลล้อม จนมีความเจริญรุ่งเรือง หลวงพ่อพูนท่านเห็นความสำคัญของการศึกษาจึงได้สร้างโรงเรียนวัดตาลล้อม (พูนราษฎร์อำรุง) ขึ้นเมื่
นเห็นความสำคัญของการศึกษาจึงได้สร้างโรงเรียนวัดตาลล้อม (พูนราษฎร์อำรุง) ขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2476 เพื่อให้ลูกเหลนมีที่ศึกษาเล่าเรียนหนังสือ
ประวัติ
ท่านมีนามว่า " พูน " นามสกุล " อินทรมังคละ " ท่านเป็นบุตรของท่าน ขุนคลังอินทร์ กับนางมงคล อินทรมังคละ ท่านเกิดที่บ้านท้ายดอน ตำบลเหมือง (บางพระ) อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี ท่านเกิดเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2433 ตรงกับวันศุกร์ ขึ้น 11 เดือน 11 ปีกุน

เมื่ออายุได้ 12 ปี ไปเรียนหนังสือไทย เป็นศิษย์ของพระสุน 2 ปี พระขวัญ 2 ปี โดยเป็นลูกศิษย์ของวัดแจ้งเจริญดอน ตำบลแสนสุข อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี
หลังจากนั้น ได้ไปอยู่กับหลวงบุรัตถคามบดี ที่บ้านบางพระ จังหวัดชลบุรี และย้ายตามคุณหลวงไปอยู่ที่อำเภอศรีราชา เข้ารับราชการเป็นเสมียนประจำอำเภอศรีราชา อยู่ 1 ปี จากนั้นได้ย้ายมาอยู่บางพระ เป็นเสมียนโรงงานยี่กงษีสุรา อยู่ 1 ปี ครั้นอายุได้ 20 ปีบริบูรณ์ ได้ลาออกจากงาน

อุปสมบท
หลวงพ่อพูน ท่านเข้าอุปสมบท ที่พัทธสีมา ณ วัดตาลล้อม เมื่อวันเสาร์ที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2453 เวลา 14.00 น. โดยมี
:-พระอุปัชฌาย์จั่น วัดเสม็ด ตำบลเสม็ด อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี เป็นพระอุปัชฌาย์
:- พระอาจารย์เล็ก วัดแจ้งเจริญดอน ตำบลแสนสุข อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี เป็นพระกรรมวาจาจารย์

ท่านได้รับฉายาทางธรรมว่า " โสวณฺโณ "
เมื่ออุปสมบทแล้วได้อยู่จำพรรษา ณ วัดตาลล้อม เป็นเวลา 2 พรรษา จากนั้นในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2454 ท่านได้ย้ายไปจำพรรษาอยู่ที่วัดราษฎร์ศรัทธา (วัดท้ายดอน) ตำบลแสนสุข อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี ครั้นถึงวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2459 คณะอุบาสกอุบาสิกาวัดตาลล้อม ได้ไปกราบนิมนต์ท่านกลับมาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดตาลล้อม เพื่อพัฒนาวัดตาลล้อม

งานปกครอง
* พ.ศ. 2459 เป็นเจ้าอาวาส วัดตาลล้อม
* พ.ศ. 2482 ได้รับแต่งตั้ง เป็นเจ้าคณะตำบลแสนสุข และพระอุปัชฌาย์

สมณศักดิ์
* พ.ศ. 2481 ได้รับสมณศักดิ์ เป็นพระครูชั้นประทวน นามว่า " พระครูพูน "
* พ.ศ. 2490 ได้รรับพระราชทานสมณศักดิ์ เป็นพระครูสัญญาบัตรพัดยศ เจ้าคณะตำบล ในพระราชทินนามที่ " พระครูพิพัฒน์ศีลคุณ "
งานด้านการศึกษา
* พ.ศ. 2476 หลวงพ่อพูน ท่านได้สร้างอาคารโรงเรียนคอนกรีต 2 ชั้น 1 หลัง ชื่อว่า " โรงเรียนวัดตาลล้อม (พูนราษฎร์อำรุง) "

มรณภาพ
 วันศุกร์ที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2495 ปีมะโรง พระครูพิพัฒน์ศีลคุณ (หลวงพ่อพูน โสวณฺโณ) เจ้าอาวาสวัดตาลล้อม ท่านได้มรณภาพลงที่กุฏิ ณ วัดตาลล้อม รวมสิริอายุได้ 61 ปี 7 เดือน พรรษาที่ 42

ต่อมาปี พ.ศ. 2506 คณะศิษย์ได้ร่วมกันจัดหล่อรูปเหมือนท่านขึ้น เมื่อวันเสาร์ที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2506

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*ประวัติวัดตาลล้อม อ.เมืองชลบุรี จ.ชลบุรี
*"วัดตาลล้อม" จัดงานประจำปี เชิญปิดทองหลวงพ่อพูน ชมมรสพฟรี 1-4 ก.พ.55
โมหินี
โมหินี ( , ) เป็นอวตารของพระวิษณุที่เป็นเพศหญิง โดยเป็นหญิงแพศยา (femme fatale) ที่ล่อลวงคนให้ลุ่มหลงก่อนนำไปสู่การลงโทษ โมหินีปรากฏใน มหาภารตะ ที่ระบุว่าพระวิษณุอวตารลงมาเป็นสตรีเพศมาล่อลวงเอาหม้อน้ำอมฤตจากอสูรซึ่งถูกขโมยมา ไปคืนแก่เทวดาเพื่อคงความอมตะ ส่วนใน วิษณุปุราณะ ระบุว่าโมหินีปราบภัสมาสูร หรืออสูรขี้เถ้าที่ก่อกวนเทวดาบนสวรรค์ เพราะก่อนหน้านี้ภัสมาสูรเคยขอพรกับพระศิวะ ว่าหากเอามือตนสัมผัสศีรษะของใคร ผู้นั้นก็จะกลายเป็นขี้เถ้า พระศิวะจึงขอให้พระวิษณุช่วย พระวิษณุจึงอวตารเป็นโมหินี ภัสมาสูรหลงไหลในตัวโมหินีมากและขอแต่งงานด้วย โมหินีจึงตอบตกลง แต่มีข้อแลกเปลี่ยนว่าภัสมาสูรจะต้องเต้นระบำเลียนแบบโมหินีด้วย แต่แล้วโมหินีเต้นในท่าที่ต้องจับศ
่ยนว่าภัสมาสูรจะต้องเต้นระบำเลียนแบบโมหินีด้วย แต่แล้วโมหินีเต้นในท่าที่ต้องจับศีรษะตัวเอง เมื่อภัสมาสูรหลงกลทำตามนาง ตัวก็กลายเป็นขี้เถ้าไป
พระศิวะลุ่มหลงโมหินีจนอสุจิธาตุเคลื่อน ทั้งสองมีบุตรด้วยกันองค์หนึ่งคือ อัยยัปปันในคติเกรละ หรืออัยนาร์ในคติทมิฬ
คติพราหมณ์ไทย
ในคติพราหมณ์ไทย มีอวตารของพระวิษณุองค์หนึ่งเรียกว่า อัปสราวตาร หรือ อัจฉราวตาร มีเนื้อหาใกล้เคียงกับอวตารของโมหินี ในหนังสือ นารายณ์สิบปาง ฉบับโรงพิมพ์หลวง ระบุว่า มีอสูรตนหนึ่งชื่อ อสุรนนทุกพรหม เป็นพนักงานตักน้ำล้างเท้าเทวดา มักถูกเทวดาอื่นกลั่นแกล้งด้วยการทุบโขกศีรษะและดึงเส้นผมจนหัวล้าน ด้วยเหตุนี้นนทุกจึงทูลขอนิ้วเพชรชี้ผู้ใดก็ตายจากพระอิศวร แล้วล้างแค้นด้วยการใช้นิ้วเพชรชี้เทวดาตายเป็นจำนวนมาก พระอิศวรมีเทวโองการให้พระนารายณ์ไปปราบนนทุก ด้วยการอวตารเป็นอัปสร ชื่อนางอัปสรกัญญา (บ้างว่า นางเทพอัปสร หรือสุวรรณอัปสร) นนทุกเห็นเป็นหญิงงามก็เกี้ยวพาราสี นางอัปสรกัญญากล่าวว่าหากรักจริงต้องรำตาม นนทุกจึงตอบตกลง ทั้งสองรำอยู่หลายเพ
าสี นางอัปสรกัญญากล่าวว่าหากรักจริงต้องรำตาม นนทุกจึงตอบตกลง ทั้งสองรำอยู่หลายเพลง จนถึงท่าให้ชี้ที่ขา นนทุกก็หลงกลทำตาม กระดูกขาจึงหายไปเพราะเดชของนิ้วเพชร นนทุกล้มลง พระนารายณ์คืนร่างแล้วก้าวพระบาทเหยียบบนอกของนนทุก พระนารายณ์ชี้แจงเหตุที่ลงทัณฑ์นนทุก แล้วสาปสรรไว้ว่า "ถึงมึงจะมีฤทธิ์เกิดเป็นวงศ์พรหม มีเศียรสิบเศียร ยี่สิบหัตถ์ ถอดดวงใจไว้จากกาย ก็คงจะฆ่ามึงให้ได้ มึงจะเกิดชาติใด กูก็จะตามไปล้างมึงทุกชาติ" แล้วสังหารนนทุก นนทุกไปจุติเป็นอุปปาติกะที่เชิงเขาไกรลาส หลังจากนั้นนนทุกบำเพ็ญเพียรด้วยการบรรเลงดนตรี ครั้นพระอิศวรได้สดับก็พอพระทัยในเสียงเพลง จึงประทานพรให้ว่า "ให้เกิดในวงศ์พรหม มีสิบเศียรยี่สิบหัตถา ถอดดวงชีวิตออกจากกายได้ ให้พรหมลิข
้ว่า "ให้เกิดในวงศ์พรหม มีสิบเศียรยี่สิบหัตถา ถอดดวงชีวิตออกจากกายได้ ให้พรหมลิขิตกำหนดอายุพันหนึ่งเป็นกำหนด" หลังจากนั้นนนทุกไปเกิดเป็นอสูรบนเกาะลงกาชื่อทศกัณฑ์ หลังจากนั้นพระนารายณ์อวตารไปเป็นพระรามไปปราบทศกัณฑ์อีกตามพระราชนิพนธ์เรื่อง รามเกียรติ์
มิสแกรนด์อ่างทอง
มิสแกรนด์อ่างทอง ( ) เป็นการประกวดนางงามสำหรับหญิงระดับจังหวัดอ่างทองทางภาคกลางของประเทศไทย​ จุดประสงค์เพื่อเข้าร่วมการประกวด​เป็นแบบอย่างที่ดีในสังคม​และเป็นกระบอกเสียงด้านต่างๆในประเทศไทย และผู้ที่ได้รับตำแหน่งมิสแกรนด์ไทยแลนด์ จะเป็นตัวแทนประเทศไทย ไปประกวดเวทีระดับนานาชาติ 
และได้จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีตั้งแต่ปี 2016 และส่งประกวดเวทีใหญ่คือมิสแกรนด์ไทยแลนด์

สรุปผล
*3rd runner-up อรปรียา​ เนสซ่า​ มามูดี้ (2022)​

สถิติเข้ารอบ​ 1 ครั้ง

รางวัล
*มิสแกรนด์ขวัญใจขอนแก่น อรปรียา​ เนสซ่า​ มามูดี้ (2022)​
ผู้ครองตำแหน่งมิสแกรนด์อ่างทอง
{| class="wikitable sortable" style="font-size: 95%; text-align:center"
!width="60" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|ปี
!width="200" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|ผู้ดำรงตำแหน่ง
! width="100" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|อายุ
|-
|2026
|ภิญญาภัชญ์ ไขระวี
|24
|-
|2025
|ชนนดา ปิติโชควัฒนะ
|28
|-
|2024
|ชุติกาญจน์ ตรีธารทิพากร
|27
|-
| 2023
| ณัฐกานต์ เซียมเอดคู
| 26
|-
| 2021-2022
| อรปรียา​ เนสซ่า​ มามูดี้
| 21
|-
| 2020
| พรหมพร ทองอ้วน
| 23
|-
| 2019
| ธัญภัคสิณี ศรีสุวรรณ
| 22
|-
| 2018
| พรศิริกุล พั่วทา
| 21
|-
| 2017
| เกศโมฬี สุขแก้ว
| 21
|-
| 2016
| ชนัชด
2018
| พรศิริกุล พั่วทา
| 21
|-
| 2017
| เกศโมฬี สุขแก้ว
| 21
|-
| 2016
| ชนัชดา แก้วประเสริฐ
| 26
|}​
มิสแกรนด์อ่างทอง
{| class="wikitable sortable" style="font-size: 95%; text-align:center"
!width="60" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|ปี
!width="200" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|ผู้ดำรงตำแหน่ง
! width="100" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|ตำแหน่งในการประกวด
!width="250" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|รางวัลพิเศษ
|-
|2026
|ภิญญาภัชญ์ ไขระวี
|rowspan="4"|ไม่ผ่านเข้ารอบ
|
|-
|2025
|ชนนดา ปิติโชควัฒนะ
|
|-
|2024
|ชุติกาญจน์
ตรีธาทิพาก
|
|-
| 2023​
| ณัฐกานต์ เซียมเอดคู
| 
|-
|-style="background:#FFFF66;"
| 2022
|  อรปรียา​ เนสซ่า​ มามูดี้
| รองอันดับ 3
| 
*มิสแกรนด์ขวัญใจขอนแก่น
6;"
| 2022
|  อรปรียา​ เนสซ่า​ มามูดี้
| รองอันดับ 3
| 
*มิสแกรนด์ขวัญใจขอนแก่น
|-
|| 
| colspan=4 
|-
| 2020​
| พรหมพร ทองอ้วน
| rowspan="5"|ไม่ผ่านเข้ารอบ
| 
|-
| 2019
| ธัญภัคสิณี ศรีสุวรรณ
|
|-
| 2018
| พรศิริกุล พั่วทา
| 
|-
| 2017
|  เกศโมฬี สุขแก้ว
|
|-
| 2016
| ชนัชดา แก้วประเสริฐ
| 
|}​
โรงเรียนชุมชนประชานิกรอำนวยเวทย์
โรงเรียนชุมชนประชานิกรอำนวยเวทย์ ตั้งอยู่หมู่ 8 คลองสิบสอง ตำบลหนองสามวัง อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี

ประวัติ
โรงเรียนชุมชนประชานิกรอำนวยเวทย์ เดิมชื่อ โรงเรียนหนองสำนัก ก่อตั้งเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2480เดิมตั้งในพื้นที่วัดสุนทริการาม เป็นอาคารเรียนไม้ 1 หลัง ปัจจุบันได้ย้ายที่ตั้งใหม่ เปิดสอนระดับชั้น อนุบาล1-มัธยมศึกษาปีที่ 3 บนพื้นที่ตั้งประมาณ 5 ไร่ มีนักเรียนศึกษาอยู่ประมาณ 523 คน
* พ.ศ. 2480 เดิมชื่อโรงเรียนหนองสำนัก 
* พ.ศ. 2524-ปัจจุบัน เปลี่ยนชื่อเป็นโรงเรียนชุมชนประชานิกรอำนวยเวทย์
อาคารและสิ่งก่อสร้าง
* อาคารเรียน 017 ปีที่สร้าง 2521
* อาคารอเนกประสงค์ สปช.202/26 ปีที่สร้าง 2525
* อาคารอเนกประสงค์ สปช.203/26 ปีที่สร้าง 2536
* อาคารเรียน สปช.105/29 ปีที่สร้าง 2539
* ห้องสุขา สปช.601/26 ปีที่สร้าง 2539
* หอสมุด อื่น อื่น ปีที่สร้าง 2555
* สนามกีฬาลานกีฬาอเนกประสงค์ ปีที่สร้าง 2555
* อาคารเรียน สปช.105/29 ปีที่สร้าง 2559
รายนามผู้อำนวยการโรงเรียน
{| class="wikitable" width = 100%
! colspan="4" style="background: #ffff00;" | รายนามผู้อำนวยการโรงเรียนชุมชนประชานิกกอำนวยเวทย์
|- bgcolor="#FCD6EC" align="center"
|-
! ลำดับ
! ชื่อ
! ตำแหน่ง
! วาระการดำรงตำแหน่ง
|-
| 1.
| นายสมบูรณ์ ผลนาค
| ผู้อำนวยการ
| 15 ตุลาคม พ.ศ. 2550- พ.ศ. 2554
|-
| 2.
| นายมนัส เอี่ยมรัตนโยธิน
| ผู้อำนวยการ
| พ.ศ. 2554- 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557
|-
| 3.
| นายวิเชียร น้อยสถิตย์
| ผู้อำนวยการ
| 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 - 05 กรกฎาคม พ.ศ. 2560
|- 
|4.
| นายบุญลือ บุญฤทธิโรจน์
| ผู้อำนวยการ
| 14 พฤษภาคม 2561 - 30 กันยายน 2565
|-
|5.
|นางพรรณิภา ช่วยเมือง
|ผู้อำนวยการ
|01 ตุลาคม 2565 - 23 ตุลาคม 2567
|-
65
|-
|5.
|นางพรรณิภา ช่วยเมือง
|ผู้อำนวยการ
|01 ตุลาคม 2565 - 23 ตุลาคม 2567
|-
|6.
|นางเสาวณีย์ สมบูรณ์ศิโรรัตน์
|ผู้อำนวยการ
|13 มกราคม 2568 - ปัจจุบัน
|-
|
|
|}
รางวัลและผลงาน
* 18 ธันวามคม พ.ศ. 2559 เหรียญทองและราง ประกวดสิ่งประดิษฐ์นานาชาติที่ฮ่องกง สาธารณรัฐประชาชนจีน อุปกรณ์ตัดและเปิดผลิตภัณฑ์ในครัวเรือน
** เด็กหญิงศศิธร ลอดสุโข ประถมศึกปีที่5
** เด็กหญิงสุภาวดี มีชัย ประถมศึกษาปีที่6 
* รางวัลศิลปหัตถกรรมเป็นตัวแทนระดับภาค จังหวัดปทุมธานี
** รางวัลเหรียญทอง การแข่งขันประดิษฐ์พานพุ่มสักการะ ระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4-6
** รางวัลเหรียญทอง การแข่งขันการประกวดดอกไม้ธูปเทียนแพ ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่1-3
** รางวันเหรียญทอง การแข่งขันการประกวดเล่านิทานคุณธรรม ระดับชั้นประถมศึกษาปีที่1-3 
** รางวัลเหรียญทอง การแข่งขันการประกวดเล่านิทานคุณธรรม ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่1-3
** รางวัลเหรียญเงิน การแข่งขันกา
กวดเล่านิทานคุณธรรม ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่1-3
** รางวัลเหรียญเงิน การแข่งขันการประกวดสิ่งประดิษฐ์ทางวิทยาศาสตร์ ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่1-3
** รางวัลเหรียณเงิน การแข่งขันการสร้างหนังสืออิเล็กทรอนิก อีบุ๊ค ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่1-3
** รางวัลเหรียญทองแดง การแข่งขันสร้างเกมส์สร้างสรรค์ ระดับชั้ประถมมศึกษาปีที่4-6
* งานศิลปหัตถกรรมนักเรียน ระดับเขตพื้นที่การศึกษา ครั้งที่ 67 ประจำปีการศึกษา 2560 สังกัดเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต 2 ณ สพป.ปทุมธานี เขต 2
จังหวัดอาบรา
อาบรา (อีโลกาโนและ ) เป็นจังหวัดที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลในเขตบริหารคอร์ดิลเยราของประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือบังเกด มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดอีโลโคสนอร์เตทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ, จังหวัดอาปาเยาทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ, จังหวัดคาลิงกาทางทิศตะวันออก, จังหวัดบูลูบุนดูคินทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ และจังหวัดอีโลโคสซูร์ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้

ภูมิศาสตร์
จังหวัดอาบราตั้งอยู่ทางภาคตะวันตกของเขตบริหารคอร์ดิลเยราบนเกาะลูซอน มีพื้นที่ 4,165.25 ตารางกิโลเมตร ล้อมรอบด้วยแนวเทือกเขาอีโลโคสทางทิศตะวันตก และเทือกเขาคอร์ดิลเยราเซนทรัลทางทิศตะวันออก ภายในจังหวัดมีแม่น้ำอาบราไหลจากทิศใต้สู่ทิศตะวันตก ผ่ากลางหุบเขาอาบรา และไหลไปรวมกับแม่น้ำตีเน็กที่ไหลมาจากทิศตะวันออก
จังหวัดอาปาเยา
จังหวัดอาปาเยา (อีโลกาโน: Probinsia ti Apayao) เป็นจังหวัดที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลในเขตบริหารคอร์ดิลเยรา ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือคาบูเกา อาณาเขตติดต่อกับจังหวัดคากายันทางทิศเหนือและตะวันออก, จังหวัดอาบราและอีโลโคสนอร์เตทางทิศตะวันตก และจังหวัดคาลิงกาทางทิศใต้ ก่อนปี ค.ศ. 1995 จังหวัดคาลิงกาและอาปาเยาเคยเป็นจังหวัดเดียวกันมาก่อน แล้วมีการแบ่งแยกจังหวัดในภายหลัง

ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 119,184 คน พื้นที่ 4,413.35 ตารางกิโลเมตร เป็นจังหวัดที่มีความหนาแน่นของประชากรน้อยที่สุดในประเทศ

ภูมิศาสตร์
จังหวัดอาปาเยาตั้งอยู่ในแนวเทือกเขาคอร์ดิลเยราเซนทรัลและมีแม่น้ำหลายสาย จังหวัดมีพื้นที่ 4,413.35 ตารางกิโลเมตร
ประชากร
ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากรทั้งหมด 119,184 คน ความหนาแน่น 27 คนต่อตารางกิโลเมตร หรือ 70 คนต่อตารางไมล์

จากการสำมะโนในปี ค.ศ. 2000 ส่วนใหญ่เป็นชาวอีโลกาโน ซึ่งมี 49,328 จาก 97,058 คน (50.82%) ขณะที่หนึ่งในสามของประชากรเป็นชาวอิสนัก (29,071 คน; 29.95%) ประชากรกลุ่มอื่น ๆ ได้แก่ ชาวมาลาเอง 3,580 คน (3.69%), ชาวอิสเน็ก 3,380 คน (3.48%), ชาวคาลิงกา 2,992 คน (3.08%), ชาวคันคานาย 1,208 คน (1.24%), ชาวบอนต็อค 1,014 คน (1.04%) และชาวอีบาโลอิ 979 คน (1.01%)
เศรษฐกิจ
ส่วนใหญ่เป็นภาคเกษตรกรรม ผลผลิตที่สำคัญได้แก่ ข้าว, ข้าวโพด, กาแฟ, รากพืช และพืช ผลไม้ที่สำคัญได้แก่ ลองกอง, ส้ม, กล้วย, สับปะรด, ทุเรียน, กระท้อน, เงาะ, มะพร้าว และมังคุด สำหรับข้าวนั้น สามารถผลิตได้ถึง 98,489 เมตริกตันในปี ค.ศ. 2011

นอกจากนี้ยังการทำปศุสัตว์ สัตว์ที่สำคัญได้แก่ สุกร, กระบือ, แพะ และแกะ กิจกรรมทางเศรษฐกิจอื่น ๆ ได้แก่ การผลิต, การแปรรูปอาหาร, เฟอร์นิเจอร์, เครื่องนุ่งห่ม และเครื่องมือเครื่องใช้

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
*
โรคพิษสุรา
โรคพิษสุรา ( ) เป็นคำกว้าง ๆ หมายถึงการดื่มแอลกอฮอล์แล้วส่งผลต่อปัญหาสุขภาพกายหรือจิต เดิมโรคนี้แบ่งเป็นสองชนิด คือ การดื่มแอลกอฮอล์ในทางที่ผิด (alcohol abuse) และการติดแอลกอฮอล์ (alcohol dependence) ในบริบทการแพทย์ ถือว่าโรคพิษสุรามีเกณฑ์เหล่านี้ตั้งแต่สองข้อขึ้นไป ได้แก่ บุคคลดื่มสุราปริมาณมากเป็นเวลานาน ลดปริมาณการดื่มได้ยาก ใช้เวลานานมากกับการหาและดื่มแอลกอฮอล์ มีความต้องการดื่มแอลกอฮอล์อย่างหนัก การดื่มทำให้ไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่รับผิดชอบได้ การดื่มทำให้เกิดปัญหาสังคม การดื่มทำให้เกิดปัญหาสุขภาพ การดื่มทำให้เกิดสถานการณ์เสี่ยง มีอาการถอนเมื่อหยุดดื่ม และเกิดความชินแอลกอฮอล์หลังดื่ม สถานการณ์เสี่ยงได้แก่ การดื่มและการขับยานพานหะ หรือมีกา
ความชินแอลกอฮอล์หลังดื่ม สถานการณ์เสี่ยงได้แก่ การดื่มและการขับยานพานหะ หรือมีการร่วมประเวณีที่ไม่ปลอดภัย เป็นต้น การดื่มแอลกอฮอล์มีผลต่อร่างกายทุกส่วน แต่มีผลกระทบต่อสมอง หัวใจ ตับ ตับอ่อนและระบบภูมิคุ้มกันมากเป็นพิเศษ ซึ่งสามารถทำให้เกิดการป่วยทางจิต กลุ่มอาการเวอร์นิกเก–คอร์ซาคอฟ ภาวะหัวใจเสียจังหวะ โรคตับแข็ง และเพิ่มความเสี่ยงของมะเร็งกับโรคกลุ่มอื่น การดื่มแอลกอฮอล์ระหว่างตั้งครรภ์สามารถเป็นอันตรายต่อทารกทำให้เกิดโรคสเปกตรัมทารกพิษสุราในครรภ์ โดยทั่วไปหญิงมีความไวต่อผลต่อกายและจิตท่ี่เป็นอันตรายของแอลกอฮอล์กว่าชาย
ปัจจัยสิ่งแวดล้อมและกรรมพันธุ์เป็นสององค์ประกอบที่สัมพันธ์กับโรคพิษสุรา โดยทั้งสององค์ประกอบมีผลอย่างละครึ่ง บุคคลที่มีบิดามารดาหรือพี่น้องที่มีโรคพิษสุรามีความเสี่ยงเป็นโรคพิษสุราเสียเองสูงกว่าบุคคลทั่วไปสามถึงสี่เท่า ปัจจัยสิ่งแวดล้อมได้แก่ อิทธิพลสังคม วัฒนธรรมและพฤติกรรม ระดับความเครียดสูง ความวิตกกังวล ร่วมกับราคาที่ไม่แพงและความหาได้ง่ายยังเพิ่มความเสี่ยงของโรคพิษสุรา บุคคลอาจดื่มต่อไปส่วนหนึ่งเพื่อป้องกันหรือบรรเทาอาการถอน หลังบุคคลหยุดดื่มแอลกอฮอล์ อาจมีอาการถอนระดับต่ำได้นานหลายเดือน ในทางการแพทย์ โรคพิษสุราถือว่าเป็นทั้งโรคทางกายและจิต แบบสำรวจและการทดสอบเลือดบางอย่างอาจตรวจพบบุคคลที่อาจเป็นโรคพิษสุรา มีการเก็บสารสนเทศเพิ่มเติมเพื่อ
มาตรการป้องกันโรคพิษสุราอาจใช้การวางระเบียบและจำกัดการขายแอลกอฮอล์ การจัดเก็บภาษีแอลกอฮอล์เพื่อเพิ่มราคา และการจัดหาการรักษาที่ไม่แพง เนื่องจากปัญหาการแพทย์ที่เกิดได้ระหว่างอาการถอน การถอนพิษแอลกอฮอล์จึงควรมีการควบคุมอย่างระมัดระวัง วิธีที่ใช้กันบ่อยวิธีหนึ่งคือการใช้ยากลุ่มเบนไซไดอะซีพีน เช่น ไดอะซีแพม ซึ่งสามารุให้ระหว่างรับการรักษาในสถานพยาบาล หรือบางครั้งระหว่างที่บุคคลอยู่ในชุมชนโดยมีการควบคุมดูแลใกล้ชิด การป่วยทางจิตหรือการติดสารเสพติดอย่างอื่นอาจทำให้การรักษายุ่งยากขึ้น มีการใช้การสนับสนุนหลังถอนพิษ เช่น การบำบัดกลุ่มหรือกลุ่มสนับสนุนเพื่อป้องกันมิให้บุคคลกลับไปดื่มอีก อาจใช้ยาอะแคมโพรเสต (acamprosate) ไดซัลฟิแรม (disulfiram) หรือนัลเท
ลับไปดื่มอีก อาจใช้ยาอะแคมโพรเสต (acamprosate) ไดซัลฟิแรม (disulfiram) หรือนัลเทร็กโซน (naltrexone) เพื่อช่วยป้องกันการดื่มอีก
องค์การอนามัยโลกประมาณว่าในปี 2553 มีผู้ป่วยโรคพิษสุรา 208 ล้านคนทั่วไป (ร้อยละ 4.1 ของประชากรอายุมากกว่า 15 ปี) พบบ่อยในชายและผู้ใหญ่ตอนต้น พบน้อยกว่าในวัยกลางคนและวัยสูงอายุ พบน้อยสุดในทวีปแอฟริกา (ร้อยละ 1.1) และสูงสุดในยุโรปตะวันออก (ร้อยละ 11) โรคพิษสุราส่งผลโดยตรงให้เกิดการเสียชีวิต 139,000 คนในปี 2556 เพิ่มขึ้นจาก 112,000 คนในปี 2533 เชื่อว่าการเสียชีวิตรวม 3.3 ล้านคน (ร้อยละ 5.9 ของการเสียชีวิตทั้งหมด) เกิดจากแอลกอฮอล์ มักลดความคาดหมายการคงชีพของบุคคลลงประมาณสิบปี

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
จังหวัดเบงเก็ต
จังหวัดเบงเก็ต ( ; ; ; ; ; ) เป็นจังหวัดที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลและอยู่ทางใต้สุดของเขตบริหารคอร์ดิลเยรา เกาะลูซอน ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือลาตรินิแดด

พื้นที่สูงของจังหวัดนี้ได้รับการขนานนามว่าเป็น ชามสลัดแห่งฟิลิปปินส์ เนื่องจากมีการปลูกผักบนที่สูงเป็นจำนวนมาก

ภายในตัวจังหวัดมีนครที่มีความหนาแน่นแห่งหนึ่ง ชื่อว่า บาเกียว ซึ่งปกครองอย่างเป็นอิสระจากจังหวัด

ภูมิศาสตร์
จังหวัดเบงเก็ตมีพื้นที่ 2,769.08 ตารางกิโลเมตร (ถ้ารวมพื้นที่ของบาเกียวเข้าไปด้วย จะมีพื้นที่ ) อยู่ทางใต้สุดของเขตบริหารคอร์ดิลเยรา
จังหวัดมีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดบูลูบุนดูคินและอีฟูเกาทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ติดกับจังหวัดนูเอวาวิซคายาทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ติดกับจังหวัดปังกาซีนันทางทิศใต้ ติดกับจังหวัดลาอูนยอนทางทิศตะวันตก และจังหวัดอีโลโคสซูร์ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ

ภูมิลักษณ์ส่วนใหญ่เป็นภูเขา โดยมีภูเขาปูลักเป็นจุดสูงสุดของจังหวัดและเกาะ แม่น้ำสายสำคัญได้แก่ แม่น้ำอักโน, แม่น้ำอัมบูรายัน, แม่น้ำเบ็ด, แม่น้ำบากุน, แม่น้ำบาลีลี และแม่น้ำอาซิน ซึ่งแม่น้ำบางสายก็ไหลผ่านหุบเขา

ทะเลสาบทางธรรมชาติ ได้แก่ "ทะเลทั้งสี่" ในคาบายัน ซึ่งประกอบด้วยทะเลสาบบูลาลาเกา, ดาเตปเงโปส, อินโคโลส และตาเบโย
ภูมิอากาศ
จังหวัดเบงเก็ตมีอากาศที่เย็น อุณหภูมิสูงสุดโดยเฉลี่ยอยู่ที่ ในเดือนเมษายน และต่ำสุดอยู่ที่ ในเดือนมกราคม

จังหวัดมักประสบปัญหาการเพาะปลูกอันเนื่องมาจากน้ำค้างแข็งในช่วงเดือนหนาว ตั้งแต่ธันวาคมถึงมีนาคม โดยเฉพาะในเมืองที่อยู่ในระดับความสูงมาก อาทิ อาต็อก, บูกีอัส, มันกายัน และคิบุนกัน ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007 เบงเก็ตประสบปัญหาเพาะปลูกมากที่สุด เนื่องจากอุณหภูมิลดต่ำเหลือเพียงแค่

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
*
จังหวัดอีฟูเกา
จังหวัดอีฟูเกา (อีฟูเกา: Probinsia ti Ifugao; ) เป็นจังหวัดไม่มีทางออกสู่ทะเลในเขตบริหารคอร์ดิลเยรา เกาะลูซอน ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือลากาเว มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดเบงเก็ตทางทิศตะวันตก จังหวัดบูลูบุนดูคินทางทิศเหนือ จังหวัดอีซาเบลาทางทิศตะวันออก และจังหวัดนูเอวาวิซคายาทางทิศใต้
จังหวัดนี้เป็นที่ตั้งของนาขั้นบันไดฟิลิปปินคอร์ดิลเยราและนาขั้นบันไดบานาเว ซึ่งเป็นแหล่งท่องเที่ยวสำคัญของจังหวัด เชื่อกันว่านาขั้นบันไดเหล่านี้มีอายุประมาณ 2,000 ปี อย่างไรก็ตาม จากการวิจัยโดยใช้การหาอายุจากคาร์บอนกัมมันตรังสี นาขั้นบันไดมีอายุน้อยกว่านั้น ในปี ค.ศ. 1995 นาขั้นบันไดทั้งสองแห่งถูกประกาศให้เป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก ต่อมาในปี ค.ศ. 2008 และ 2015 เพลงฮัดฮัดแห่งอีฟูเกา และ พิธีปุนนัก ก็ถูกจัดให้เป็นมรดกทางวัฒนธรรมของยูเนสโกเช่นกัน

ชื่อ
อีฟูเกามาจากคำว่า i-pugo ("i" [มาจาก/ผู้คน] และ pugo [เนินเขา]) รวมกันจึงแปลว่า ผู้คนแห่งเนินเขา

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
*
จังหวัดคาลิงกา
จังหวัดคาลิงกา (อีโลกาโน: Probinsia ti Kalinga; ) เป็นจังหวัดที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลในเขตบริหารคอร์ดิลเยรา เกาะลูซอน ประเทศฟิลิปปินส์ มีเมืองหลักคือตาบุก โดยจังหวัดคาลิงกาแยกตัวออกจากจังหวัดคาลิงกา-อาปาเยาในปี ค.ศ. 1995

อาณาเขตติดต่อกับจังหวัดบูลูบุนดูคินทางทิศใต้, จังหวัดอาบราทางทิศตะวันตก, จังหวัดอีซาเบลาทางทิศตะวันออก, จังหวัดคากายันทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และจังหวัดอาปาเยาทางทิศเหนือ
ภูมิศาสตร์
จังหวัดคาลิงกามีพื้นที่ 3,231.25 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ตอนกลางของเขตบริหารคอร์ดิลเยราบนเกาะลูซอน ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นภูเขาสูงตั้งแต่ 1,500-2,500 เมตร พื้นที่ทางตะวันตกของเป็นที่สูงชันและที่ราบในหุบเขา ส่วนทางตะวันออกเป็นตีนเขาแบบไล่ระดับ ป่าพบได้ตามพื้นที่สูง ส่วนพื้นที่ต่ำจะเป็นทุ่งหญ้า

ภูมิอากาศ
อุณหภูมิโดยเฉลี่ยอยู่ระหว่าง 17-22 องศาเซลเซียส และมีสภาพภูมิอากาศแบบที่ 3 ของประเทศ ฤดูแล้งเริ่มตั้งแต่เดือนพฤศจิิกายน-เมษายน ส่วนฤดูฝนอยู่ในช่วงที่เหลือ ปริมาณน้ำฝนจะมากในเดือนกรกฎาคม-ตุลาคม

อุทกวิทยา
 ]]
แม่น้ำสายหลักคือแม่น้ำชิโก ซึ่งมีต้นน้ำอยู่ที่จังหวัดบูลูบุนดูคิน และไหลไปรวมกับแม่น้ำคากายัน แม่น้ำชิโกมีลำน้ำสาขาหลายสาย ได้แก่ แม่น้ำบูน็อก, แม่น้ำตานูดัน, แม่น้ำบีกา, แม่น้ำปาซิล, แม่น้ำปอสวอย, แม่น้ำเดาอังกัน, แม่น้ำมาบากา และแม่น้ำซัลตัน นอกจากนี้ยังสามารถพบทะเลสาบขนาดเล็กภายในจังหวัดได้อีกด้วย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
*
จังหวัดบูลูบุนดูคิน
จังหวัดบูลูบุนดูคิน ( ) เป็นจังหวัดที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลในเขตบริหารคอร์ดิลเยรา เกาะลูซอน ประเทศฟิลิปปินส์ มีเมืองหลักคือโบนโตก จังหวัดนี้มักรู้จักกันในชื่อ จังหวัดเมาน์เทน เนื่องจากพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นแนวเทือกเขาคอร์ดิลเยราเซนทรัล ซึ่งอยู่ทางตอนบนของเกาะลูซอน

จังหวัดเมาน์เทน เคยเป็นชื่อจังหวัดในอดีตที่ครอบคลุมพื้นที่จังหวัดในเขตบริหารคอร์ดิลเยราในปัจจุบัน อดีตจังหวัดแห่งนั้นจัดตั้งโดยคณะกรรมาธิการฟิลิปปินในปี ค.ศ. 1908 และถูกแยกออกในปี ค.ศ. 1966 ในชื่อจังหวัดบูลูบุนดูคิน, จังหวัดเบงเก็ต, จังหวัดคาลิงกา-อาปาเยา และจังหวัดอีฟูเกา

จังหวัดนี้มีชื่อเสียงในด้านถ้ำมัมมี่ที่มีชื่อเสียง ซึ่งมีร่างที่ถูกทำมัมมี่อยู่จริง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
*
โคราบลีชตูร์มูยุตบัสติโอนืย
โคราบลีชตูร์มูยุตบัสติโอนืย ( ) เป็นภาพยนตร์แนวสงครามอิงประวัติศาสตร์จากสหภาพโซเวียตในปี 1953 กำกับโดย มีฮาอิล โรมม์ นำแสดงโดย Ivan Pereverzev, Gennadi Yudin และ Vladimir Druzhnikov

ภาพยนตร์เรื่องนี้เล่าอัตชีวประวัติของฟิโอดอร์ อูชาคอฟ นายทหารเรือกองทัพเรือจักรวรรดิรัสเซียในคริสต์ศตวรรษที่ 18 โดยเป็นภาคต่อจากภาพยนตร์เรื่อง อัดมีรัลอูชาคอฟ ที่เข้าฉายในปีเดี่ยวกัน
อ้างอิง

บรรณานุกรม
* Rollberg, Peter. Historical Dictionary of Russian and Soviet Cinema. Scarecrow Press, 2008.

แหล่งข้อมูลอื่น
*
ไพฑูรย์ กิตติวรรณ
คุณหญิงไพฑูรย์ กิตติวรรณ ต.จ. (15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2454 — 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538) เป็นธิดาของจางวางทั่ว และปลั่ง พาทยโกศล มีพี่ชาย คือเทวาประสิทธิ์ พาทยโกศล คุณหญิงไพฑูรย์ได้ถ่ายทอดวิชาดนตรีจากบิดา และเรียนร้องเพลงจากเจริญ พาทยโกศล ภรรยาของจางวางทั่ว เรียนจะเข้จาก ครูช่อ สุนทรวาทิน เมื่อเติบโตขึ้น ติดตามบิดาและคุณแม่เจริญไปในการบรรเลงดนตรี ได้เข้าไปในวังบางขุนพรหม เคยร่วมบรรเลงดนตรี กับเจ้านายและพระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต ในคราวที่จางวางทั่วนำวงปี่พาทย์ไปบันทึกเสียงตั้งแต่ปี พ.ศ. 2471 คุณหญิงไพฑูรย์ได้เป็นนักร้องบันทึกเสียงไว้มาก ใช้ชื่อบนแผ่นเสียงว่า ทูน พาทยโกศล
คุณหญิงไพฑูรย์ได้ถ่ายทอดวิชาดนตรีไว้มากมาย เช่น หัดดนตรีให้วงบางบัวทองของประสาท สุขุม สอนที่โรงเรียนสตรีวัดระฆัง โรงเรียนราชินี วิทยาลัยทับแก้ว มหาวิทยาลัยศิลปากร สโมสรนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย วงบ้านปลายเนิน (วังคลองเตย) ประมาณปี พ.ศ. 2512 คุณหญิงได้ถวายสอนซอด้วงและซออู้แด่สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี และสมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี นอกจากนั้น ท่านได้ประดิษฐ์ทางร้องเพลงวาไว้เป็นครั้งแรก ในปี พ.ศ. 2524 ได้เป็นแม่งานในการบันทึกเสียงเพลงพระนิพนธ์ของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต เพื่อเก็บไว้ที่ห้องสมุดดนตรีทูลกระหม่อมบริพัตรในบริเวณหอสมุดแห่
นครสวรรค์วรพินิต เพื่อเก็บไว้ที่ห้องสมุดดนตรีทูลกระหม่อมบริพัตรในบริเวณหอสมุดแห่งชาติ และควบคุมการฝึกซ้อมบรรเลงวงโยธวาทิตวงใหญ่ในโอกาสฉลองครบรอบร้อยปีของจางวางทั่ว พาทยโกศล บิดา
สมาคมดนตรีแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์ ได้คัดเลือกท่านเป็นนักดนตรีไทยหนึ่งใน 4 คน ที่ขึ้นรับพระราชทานโล่เกียรติคุณ สาขาดนตรีไทยเป็นครั้งแรกในงานแผ่นเสียงทองคำพระราชทานประจำปี พ.ศ. 2524 และในปี พ.ศ. 2530 ท่านได้รับพระราชทานโล่และเข็มเชิดชูเกียรติในฐานะเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีไทย) ประจำปี พ.ศ. 2529

== ชีวิตครอบครัว == 
คุณหญิงไพฑูรย์สมรสกับพันเอกปลั่ง กิตติวรรณ เมื่อปี พ.ศ. 2479 มีบุตรธิดา 2 คน คือ
* อัปสรสำอางค์ แจ้งสมบูรณ์
* ขวัญเมือง กิตติวรรณ

คุณหญิงไพฑูรย์ กิตติวรรณ ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538 สิริอายุ 84 ปี

เครื่องราชอิสริยาภรณ์

อ้างอิง
มิสแกรนด์เลย
มิสแกรนด์เลย ( ) เป็นการประกวดนางงามสำหรับผู้หญิงระดับจังหวัดเลยทางภาคอีสานของประเทศไทย​ จุดประสงค์เพื่อเข้าร่วมการประกวด​เป็นแบบอย่างที่ดีในสังคม​และเป็นกระบอกเสียงด้านต่างๆในประเทศไทย และผู้ที่ได้รับตำแหน่งมิสแกรนด์ไทยแลนด์ จะเป็นตัวแทนประเทศไทย ไปประกวดเวทีระดับนานาชาติ 
และได้จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีตั้งแต่ปี 2016 และส่งประกวดเวทีใหญ่คือมิสแกรนด์ไทยแลนด์

ผผลงานการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด
;สัญลักษณ์สี
มิสแกรนด์เลย
{| class="wikitable sortable" style="font-size: 95%; text-align:center"
!width="60" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|ปี
!width="200" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|ผู้ดำรงตำแหน่ง
! width="100" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|ตำแหน่งในการประกวด
!width="250" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|รางวัลพิเศษ
|-
|2026
|แมรี่ อาครัม
|ไม่ผ่านเข้ารอบ
|
|-
|2025
|อะทิตยา ใจเที่ยง
|ไม่ผ่านเข้ารอบ
|ชุดประจำชาติยอดเยี่ยม
|-
|2024
|ภัทรพร สนธิภักดิ์
|ไม่ผ่านเข้ารอบ
|
|-style="background:#FFFF66;"
| 2023​
| อัจฉรีย์ ศรีสุข
| รองอันดับ 3
| 
*ป๊อปปูล่าโหวต
*ขวัญใจช่างภาพสื่อมวลชน
*มิสแกร
อัจฉรีย์ ศรีสุข
| รองอันดับ 3
| 
*ป๊อปปูล่าโหวต
*ขวัญใจช่างภาพสื่อมวลชน
*มิสแกรนด์หมอลำไรส์ซิงสตาร์ X ระเบียบวาทะศิลป์
*ขวัญใจมหาชนเชียงใหม่
*รองอันดับ 3​ ขวัญใจเชียงใหม่
|-
| 2022
| ชนากานต์ นาโสม
| ไม่ผ่านเข้ารอบ
| 
|-
|| 
| colspan=4 
|-
| 2020​
| ณัฐณิชา รุมชิง
| ไม่ผ่านเข้ารอบ
| 
* นางงามผมสวย
|-
|-style="background-color:#FFFF99"
| 2019
| จิฬาภรณ์ ภูมิพัฒน์​
| 10 คนสุดท้าย
|
* พีเพิล ช้อยส์ อวอร์ดส
|-
| 2018
| ยุพลักษณ์ ลากุล
| rowspan="3"|ไม่ผ่านเข้ารอบ
| 
|-
| 2017
|  วนัชพร อินทร์เพ็ชร์
|
|-
| 2016
| พิมพ์ญาดา โพธิ์สาสิม
| 
|}​
ป้อมเพชร
ป้อมเพชร เป็นป้อมที่ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะเมืองอยุธยา ในตำบลหอรัตนไชย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา อยู่บริเวณบางกะจะ จุดบรรจบของแม่น้ำ 3 สายคือ แม่น้ำเจ้าพระยา แม่น้ำป่าสัก และแม่น้ำลพบุรี (ปัจจุบัน คือ แม่น้ำเจ้าพระยา) ป้อมเพชร เป็นป้อมสำคัญที่สุดในบรรดา 29 ป้อม ที่ในปัจจุบันหลงเหลืออยู่ 2 ป้อม ทำหน้าที่ป้องกันข้าศึก ที่มาทางน้ำตรงมุมพระนคร สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในรัชสมัยสมเด็จพระมหาธรรมราชา พ.ศ. 2123
กรุงศรีอยุธยา สถาปนาเป็นราชธานีเมื่อ พ.ศ. 1893 กำแพงเมืองและป้อมเมื่อเริ่มสร้างนั้นทำจากไม้ ต่อมาในรัชสมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิได้ขยายขอบเขตราชธานีไปถึงตลิ่งแม่น้ำ จึงได้มีการสร้างกำแพงด้วยอิฐและศิลาแลงขึ้น โดยใช้อิฐก่ออยู่บนคานไม้ ที่ทำหน้าที่เป็นฐานรองรับอยู่ด้านล่าง ป้อมเพชรก่อด้วยอิฐและศิลาแลง หนา 14 เมตร มีเชิงเทินใบเสมารวม 6.50 เมตร มีช่องปืนใหญ่ 8 ช่อง ที่ก่อเป็นรูปโค้งมนครึ่งวงกลม ลักษณะรูปทรงป้อม เป็นแบบ 6 เหลี่ยม ยื่นออกไปจากแนวกำแพงเมือง
คำให้การขุนหลวงวัดประดู่ทรงธรรม บรรยายถึงป้อมเพชรไว้ว่า "ป้อมปืนใหญ่ก่อด้วยศิลาแลงมั่งคงแข็งแรง สูง 3 วา 2 ศอก ป้อมนี้สูงกว่ากำแพงกรุง 2 ศอก มีชานชาลารอบป้อมกว้าง 3 วา มีกำแพงแก้วล้อมรอบชานป้อม มีประตูช่องกุฎข้างซ้ายป้อมประตู 1 ข้างขวาป้อมประตู 1 ประตูทั้งสองนั้นเดินออกตามชานป้อมใหญ่ได้รอบป้อม มีปืนแซกตามช่อง 8 กระบอก ชั้นล่างปืนใหญ่รางเกวียนบันจุทุกช่อง 16 กระบอก ป้อมใหญ่นี้มีชื่อ ป้อมเพชร ตั้งอยู่ตรงแม่น้ำตะลาดบางกระจะ" ป้อมเพชรมีรูปร่างเหมือนหัวสำเภา คนแต่ก่อนเรียกย่านหัวสาระภา บริเวณนี้ยังเป็นย่านการค้าของชาวจีนตั้งแต่ป้อมเพชร มีตลาดใหญ่ (ย่านในไก่) ต่อเนื่องตลาดน้อย จนถึงวัดสุวรรณดาราราม (วัดทอง) ยังเป็นที่ตั้งหลักแหล่งเดิมของรัชกาลที่ 1
หลังการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง ป้อมเพชรยังคงเป็นด่านปราการสำคัญของเมือง พอถึงสมัยรัชกาลที่ 1 สร้างราชธานีแห่งใหม่ที่กรุงรัตนโกสินทร์ โปรดให้รื้อป้อม กำแพง นำอิฐเหล่านั้นมาสร้างเมืองใหม่ แต่ยังคงเหลือป้อมเพชรไว้ เพราะป้อมเพชรสร้างด้วยศิลาแลง จึงรื้อถอนลำบาก พระยาโบราณราชธานินทร์อธิบายไว้ว่า "จึงยังคงเหลืออยู่แต่ป้อมเพชร์กับป้อมประตูข้าวเปลือกข้างวัดท่าทราย แลเศษกำแพงที่หน้าวัดญาณเสนแห่งหนึ่ง เศษกำแพงมีประตูช่องกุฏิ์ที่ข้างวัดจีนตรงวัดพนัญเชิงข้ามแห่งหนึ่งเท่านั้น ตามสันเชิงเทินรากกำแพงที่รื้ออิฐไปราษฎรที่ตั้งบ้านเรือนอยู่ริมน้ำก็ถือเอาเป็นที่หลังบ้านของตนทั่วกัน"
ในสมัยรัชกาลที่ 6 ทรงโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามสกุล ณ ป้อมเพชร์ ให้แก่ พระสมุทบุรานุรักษ์ (ขำ) ขณะประทับแรมที่อ่างศิลา พ.ศ. 2456 ด้วยบรรพบุรุษของพระสมุทบุรานุรักษ์ มีถิ่นฐานอยู่บริเวณป้อมเพชร

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
พระบรมราชานุสาวรีย์พ่อขุนรามคำแหงมหาราช
พระบรมราชานุสาวรีย์พ่อขุนรามคำแหงมหาราช เป็นพระบรมราชานุสาวรีย์ที่ตั้งอยู่ภายในอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย ตำบลเมืองเก่า อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่พ่อขุนรามคำแหงมหาราช พระมหากษัตริย์ในสมัยอาณาจักรสุโขทัย ที่ทรงมีพระมหากรุณาธิคุณอันยิ่งใหญ่และทรงมีพระปรีชาสามารถนานัปการ อาทิ การประดิษฐ์อักษรไทย การปกครองแบบพ่อปกครองลูก บ้านเมืองร่มเย็นเป็นสุข และอุดมสมบูรณ์
กรมศิลปากรเป็นหน่วยงานควบคุมการออกแบบ โดยจอมพลถนอม กิตติขจร นายกรัฐมนตรีในขณะนั้น ได้เป็นประธานในพิธีวางศิลาฤกษ์แท่นประดิษฐานเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2512 ก่อนจะอัญเชิญพระบรมรูปขึ้นประดิษฐานบนแท่นเมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2519 และพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ขณะดำรงพระราชอิสริยยศเป็นสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร เสด็จพระราชดำเนินไปทรงประกอบพิธีเปิดพระบรมราชานุสาวรีย์อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2528 และในวันที่ 17 มกราคมของทุกปี ทางราชการได้กำหนดรัฐพิธีถวายบังคมพระบรมราชานุสาวรีย์เป็นประจำทุกปี
องค์ประกอบ
พระบรมรูป
มีพระพักตร์และทรวดทรง ซึ่งจินตนาการตามลักษณะของสุภาพชนและเจ้านายสมัยสุโขทัย ลักษณะพระพักตร์ยังจำลองแบบตามพระพุทธรูปสมัยสุโขทัยด้วย สร้างในท่าประทับนั่งห้อยพระบาทบนพระแท่นมนังศิลาบาตร ขนาดพระแท่นเท่าจริง คือยาว 4 เมตร กว้าง 2.88 เมตร พระหัตถ์ขวาทรงถือพระคัมภีร์ พระหัตถ์ซ้ายอยู่ในท่าทรงสั่งสอนประชาชน พระแท่นด้านซ้ายมีพานวางพระขรรค์ไว้ข้าง ๆ พระบรมรูปหล่อด้วยโลหะทองเหลืองผสมทองแดงรมดำ มีน้ำหนักประมาณ 3 ตัน
แท่นฐาน
ทรวดทรงแท่นฐานอยู่ในผังสี่เหลี่ยมจัตุรัส ลักษณะสถาปัตยกรรมเลียนแบบศิลปกรรมสมัยสุโขทัย เป็นแท่นนฐานแบบเจดีย์ทรงกลมในวัดมหาธาตุ จังหวัดสุโขทัย รอบฐานแบ่งออกเป็น 3 ชั้น ชั้นล่างสัณฐานเตี้ยเหมือนมูลดิน ประดับด้วยลวดลายกาบบัว ด้านหน้าประดิษฐานรูปศิลาจารึกจำลองขนาด 2 เท่าจริง มีบันไดขึ้น 4 ด้าน ระหว่างขั้นบันไดประดับหินยกพื้นขึ้นไปอีก 2 ชั้น แต่ละชั้นประดับด้วยลายบัวคว่ำบัวหงายถึงฐานชั้นที่ 3 ประดิษฐานพระแท่นมนังศิลาบาตร และพระบรมรูปพ่อขุนรามคำแหงมหาราช ด้านหน้าพระบรมรูปมีคำจารึก

ภาพจำหลักที่แท่นฐาน
ไฟล์:201312131039a HL ps Sukothai, King Ramkhamhaeng Monument, Bronzetafel 1.jpg|แผ่นที่ 1 พ่อขุนรามคำแหงทรงช้างเผือกชื่อ อรูจาครี ไปนบพระอัฏฐารส ณ วัดตะพานหิน ในวันพระขึ้น 15 ค่ำ
ไฟล์:201312131039b HL ps Sukothai, King Ramkhamhaeng Monument.jpg|แผ่นที่ 2 จูงวัวไปค้า ขี่ม้าไปขาย ใครจักใคร่ค้าช้าง ค้า ใครจักใคร่ค้าม้า ค้า

ไฟล์:201312131040a HL ps Sukothai, King Ramkhamhaeng Monument.jpg|แผ่นที่ 3 พ่อขุนรามคำแหงชนช้างกับขุนสามชน
ไฟล์:201312131040b HL ps Sukothai, King Ramkhamhaeng Monument.jpg|แผ่นที่ 4 ชาวสุโขทัย บำเพ็ญศีล ทาน การกุศล

ภาพจำหลักฐานข้างพระบรมรูป
ไฟล์:201312131035a HL ps Sukothai, King Ramkhamhaeng Monument.jpg|ภาพที่ 2 ภาพพ่อขุนรามคำแหงมหาราชทรงรับเรื่องราวร้องทุกข์ของราษฎร

ดูเพิ่ม

*พ่อขุนรามคำแหงมหาราช
*อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย

อ้างอิง
จังหวัดมารินดูเก
จังหวัดมารินดูเก ( ) เป็นจังหวัดที่เป็นเกาะในเขตมีมาโรปา ประเทศฟิลิปปินส์ มีศูนย์กลางอยู่ที่เทศบาลโบอัค ตั้งอยู่ระหว่างอ่าวตายาบัสทางทิศเหนือ กับทะเลซีบูยันทางทิศใต้ และตั้งอยู่ใกล้กับคาบสมุทรโบนโดกของจังหวัดเกซอนทางทิศตะวันออก เกาะมินโดโรทางทิศตะวันตก และเกาะจังหวัดโรมโบลนทางทิศใต้ พื้นที่บางส่วนของช่องแคบเกาะเวิร์ด ศูนย์กลางความหลากหลายทางชีวภาพทางทะเลของโลก ก็อยู่ในน่านน้ำของจังหวัดนี้
ในปี ค.ศ. 2013 จังหวัดมารินดูเกเป็นจังหวัดที่สงบสุขที่สุดของประเทศ จากการจัดอันดับของกรมตำรวจแห่งชาติฟิลิปปินและกองกำลังรักษาความสงบแห่งฟิลิปปิน เนื่องจากมีอัตราการก่ออาชญากรรมน้อยมาก นอกจากนี้ยังมีเทศกาลทางศาสนาที่เก่าแก่ที่สุดของประเทศ นั่นคือ โมริโอเนส ซึ่งจัดขึ้นทุก ๆ ปีในสัปดาห์ศักดิ์สิทธิ์ เป็นเวลากว่า 200 ปีแล้ว

ภูมิศาสตร์
มารินดูเกถูกจัดให้เป็นศูนย์กลางของแผนที่ประเทศฟิลิปปินส์โดย Luzon Datum of 1911 เกาะจังหวัดแห่งนี้มีรูปร่างคล้ายหัวใจ มีพื้นที่ 952.58 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่ระหว่างอ่าวตายาบัสทางทิศเหนือ กับทะเลซีบูยันทางทิศใต้ ถูกคั่นออกจากคาบสมุทรโบนโดกในจังหวัดเกซอนโดยช่องแคบมัมปอง ส่วนทางทิศตะวันตก ก็ถูกคั่นออกจากเกาะมินโดโรโดยช่องแคบตาบลาส เกาะเล็ก ๆ ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ได้แก่ เกาะโปโล, เกาะมานิวายา และเกาะมัมปอง ส่วนทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ก็มีเกาะเตรส และเกาะเอเลเฟนท์
จุดสูงสุดของจังหวัดอยู่ที่ภูเขามาลินดิก (ชื่อเดิม ภูเขามาร์ลังกา) ระดับความสูง เหนือระดับน้ำทะเล เป็นภูเขาไฟที่ยังมีชีวิตอยู่ ตั้งอยู่ที่ปลายด้านทิศใต้ของเกาะ นอกจากนี้ยังมีถ้ำอีกหลายแห่งในจังหวัด ถ้ำที่สำคัญได้แก่ ถ้ำบาทาลา, ถ้ำซันอีซิโดร และถ้ำตาเลา

ภูมิอากาศ
มารินดูเกมีภูมิอากาศแบบที่ 3 ตามการจัดของกรมอุตุนิยมวิทยาฟิลิปปิน นั่นคือมีฝนตกมากและไม่มีการแบ่งฤดูแล้งกับฤดูฝนที่ชัดเจน อุณหภูมิโดยเฉลี่ย สูงสุด และต่ำสุดของปี อยู่ที่ , และ ตามลำดับ ความชื้นโดยเฉลี่ยอยู่ที่ 78% ปริมาณน้ำฝนต่อปีอยู่ที่ 2,034.6 ลูกบาศก์มิลลิเมตร

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* 
* Total Population by Province, City, Municipality and Barangay as of August 1, 2007
แผ่นอะลูมิเนียม
แผ่นอลูมิเนียม (อังกฤษ:  aluminum foil ) เป็นอลูมิเนียมทีมีลักษณะเป็นกระดาษ มีความหนาน้อยกว่า 0.2 มม. บางที่สุดแค่ 6 ไมโครเมตร  สามารถใช้ห่อสิ่งของ บางครั้งแผ่นอะลูมิเนียมถูกสร้างมาจากพลาสติกหรือกระดาษเพื่อใช้งานได้มากขึ้น

ปัญหาเรื่องสิ่งแวดล้อม
แผ่นอลูมิเนียมบางอันสามารถรีไซเคิลได้ประมาณ 5% ในการใช้เป็นพลังงานไฟฟ้า  อย่างไรก็ตาม มีอะลูมิเนียมหลายอันไม่สามารถรีไซเคิลได้ เนื่องจากทำได้ยากและมีอะลูมิเนียมที่มีในรูปแบบโลหะน้อยมาก

ดูเพิ่ม
* หมวกฟอยล์ดีบุก (Tin foil hat)

อ้างอิง
เว็บที่เชื่อมโยง
* European Aluminium Foil Association
* Aluminium Association (USA)
* Aluminium Foil from How Products Are Made, vol. 1, Thomson Gale (2005).
* How It's Made: Aluminium Foil - HowItsMadeEpisodes channel on YouTube.
หญิงชาวฮุ่ยอัน
หญิงชาวฮุ่ยอัน ( ) เป็นชนกลุ่มย่อยของชาวจีนฮั่น ที่อาศัยเฉพาะเทศมณฑลฮุ่ยอัน เมืองกวางโจว มณฑลฝูเจี้ยน ประเทศจีน พวกเธอมีวัฒนธรรมเฉพาะที่ผิดแผกไปจากชาวจีนทั่วไป เช่นการแต่งกายและประเพณีการแต่งงาน ซึ่งสร้างความสนใจแก่นักมานุษยวิทยาไปพร้อม ๆ กับการวิพากษ์วิจารณ์จากรัฐบาล
วัฒนธรรม
 มณฑลฝูเจี้ยน ประเทศจีน]]
การแต่งกาย
หญิงชาวฮุ่ยอันจะสวมเสื้อคล้ายแจ็กเก็ตสั้น ๆ สีน้ำเงินเขียว สวมกางเกงรัดสะโพกนุ่งต่ำกว่าสะดือขายาวสีดำ คลุมศีรษะด้วยผ้าสีสันสดใสแล้วสวมหมวกทรงกรวยคล้ายงอบครอบไปอีกทีหนึ่ง ซึ่งรัฐบาลแสดงความเห็นต่อการแต่งกายนี้ว่า "หมวกยุคศักดินา แจ็กเก็ตราคาประหยัด พุงป่องด้วยไขมันแห่งประชาธิปไตย กางเกงก็ขายาวสิ้นเปลือง" ที่รัฐบาลทำเช่นนี้ก็เพราะจะทำให้วัฒนธรรมของหญิงชาวฮุ่ยอันหายไปแล้วกลืนไปกับชาวจีนฮั่นตั้งแต่ยุคเริ่มต้นสาธารณรัฐประชาชนจีน
การแต่งงาน
ธรรมเนียมการแต่งงานของหญิงชาวฮุ่ยอัน คือคู่แต่งงานใหม่จะไม่อยู่ด้วยกัน ในคืนแรกของชีวิตสมรสพวกเขาจะแยกกันไปอาศัยอยู่บ้านเพื่อน วันที่สองเจ้าสาวจะไปแสดงความเคารพครอบครัวเจ้าบ่าวและมอบกำนัลแก่ผู้สูงอายุ วันที่สามน้องสาวของเจ้าบ่าวจะพาเจ้าสาวไปตักน้ำสองถังที่บ่อน้ำประจำชุมชน หลังปฏิบัติตามธรรมเนียมนี้ไปแล้วห้าวันเจ้าสาวก็จะกลับไปยังบ้านพ่อแม่ของตนเอง เจ้าบ่าวและเจ้าสาวจะไม่สามารถพบปะหรือแม้แต่พูดคุยกัน จนกว่าเจ้าสาวจะให้กำเนิดบุตร ซึ่งหญิงชาวฮุ่ยอันยุคใหม่ไม่มีใครปฏิบัติตนตามธรรมเนียมนี้แล้ว

ศาสนา
หญิงชาวฮุ่ยอันนับถือศาสนาอย่างเดียวกับชาวจีนฮั่นคือ ศาสนาพื้นบ้านจีน, ลัทธิเต๋า หรือศาสนาพุทธ

อ้างอิง

บรรณานุกรม
แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* Hui'an Women 
* Beauty of Hui'an women
* Hui'an Women's Clothing 
* Hui'an women's dance practice
จังหวัดโอเรียนตัลมินโดโร
จังหวัดโอเรียนตัลมินโดโร ( , ) เป็นจังหวัดบนเกาะมินโดโร เขตมีมาโรปา ประเทศฟิลิปปินส์ อยู่ห่างจากมะนิลาไปทางตะวันตกเฉียงใต้ มีอาณาเขตติดต่อกับช่องแคบเกาะเวิร์ดและจังหวัดบาตังกัสทางทิศเหนือ ติดกับจังหวัดมารินดูเก, เกาะแมสเตรเดอคัมโป, ช่องแคบตาบลาส และจังหวัดโรมโบลนทางทิศตะวันออก ติดกับเกาะเซมีราราและเกาะคาลูยา จังหวัดอันตีเก ทางทิศใต้ และติดกับจังหวัดโอกซีเดนตัลมินโดโรทางทิศตะวันตก เมืองศูนย์กลางประจำจังหวัดคือคาลาปัน
โอเรียนตัลมินโดโรเป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทางของการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ ซึ่งในปี ค.ศ. 2005 ฟิลิปปินส์ได้กลายเป็นศูนย์กลางความหลากหลายของปลาทะเล และมีระบบนิเวศทางทะเลที่มีความหลากหลายมากที่สุดในโลก ซึ่งถูกค้นพบโดยนักชีววิทยาชาวอเมริกัน เคนต์ คาร์เพนเทอร์ และวิกเตอร์ สปริงเกอร์ ชนิดเฉพาะถิ่นถูกค้นพบในช่องแคบเกาะเวิร์ดระหว่างเกาะมินโดโรกับเกาะลูซอน โดยช่องแคบแห่งนี้มีสิ่งมีชีวิตประมาณ 2,983 สายพันธุ์ในปี ค.ศ. 2005

ยูเนสโกประกาศให้เปอร์โตกาเลรา แหล่งสงวนทางชีวภาพ ให้อยู่ในแผนการทางชีวภาพในคริสต์ทศวรรษ 1970 ส่วนช่องแคบเกาะเวิร์ด อยู่ที่ปลายของสามเหลี่ยมปะการัง (ฟิลิปปินส์, อินโดนีเซีย, มาเลเซีย) ซึ่งเป็นศูนย์กลางความหลากหลายทางชีวภาพในทะเล
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* Local Governance Performance Management System 
* Bird Watching Philippines