SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
มื้อสุดเศร้าของเจ้าหญิงเงือก
มื้อสุดเศร้าของเจ้าหญิงเงือก ( ) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องโดยฮิโรชิ โนดะ และวาดภาพโดยทากาฮิโระ วากามัตสึ เผยแพร่ในเว็บไซต์ยามารากะสปิริตส์ของสำนักพิมพ์โชงากูกังตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2560 ถึงเมษายน พ.ศ. 2563 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ทั้งหมด 7 เล่ม ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์เดกซ์เพรส
การตีพิมพ์
ซีรีส์มังงะมื้อสุดเศร้าของเจ้าหญิงเงือกแต่งเรื่องโดยฮิโรชิ โนดะ และวาดภาพโดยทากาฮิโระ วากามัตสึ เริ่มเผยแพร่ในเว็บไซต์ยามารากะสปิริตส์ของสำนักพิมพ์โชงากูกังตั้งแต่วันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2560 ถึง 24 เมษายน พ.ศ. 2562 สำนักพิมพ์โชงากูกังรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ทั้งหมด 7 เล่ม วางจำหน่ายตั้งแต่วันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 ถึง 12 มิถุนายน พ.ศ. 2562

ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์เดกซ์เพรส

หนังสือมังงะ

ดูเพิ่ม
*สูญสิ้นที่ต่างโลก อีกหนึ่งซีรีส์มังงะโดยผู้สร้างสรรค์เดียวกัน
*รักเรานั้นไว้หลังครองโลก อีกหนึ่งซีรีส์มังงะโดยผู้สร้างสรรค์เดียวกัน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
วัดน้ำฉ่า (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดน้ำฉ่า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่หมู่ที่ 10 ในตำบลดงน้อย อำเภอราชสาส์น จังหวัดฉะเชิงเทรา เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระมหากฤตพล จิตตุเปกโข
วัดน้ำฉ่า หรือทางการเรียกว่า วัดบูรณะศรัทธาธรรม ตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2380 เริ่มแรกตั้งเป็นสำนักสงฆ์ จนกระทั่งถึงสมัยพระอาจารย์เทียนจึงได้รับอนุญาตให้สร้างเป็นวัดขึ้นเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2407 อย่างไรก็ดีสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2450 ตามเอกสารประวัติวัดน้ำฉ่า ลงวันที่ 13 มิถุนายน รศ.126 (ตรงกับปี พ.ศ. 2451) พระกำพูชาชาญศึกพร้อมด้วยเจ้าอธิการและทายก ได้ปักกำหนดเขตพระอุโบสถกระทำกิจผูกพัทธสีมา ตามพระบรมราชานุญาต ได้สร้างอุโบสถหลังแรกเมื่อ พ.ศ. 2454 จนกระทั่ง พ.ศ. 2471 อุโบสถหลังแรกชำรุดเสื่อมโทรมลง จึงสร้างอุโบสถหลังใหม่ ต่อมาอุโบสถได้ทรุดโทรมลงเนื่องจากอุโบสถทรุดเอียง จึงได้รื้อถอนและสร้างอุโบสถหลังใหม่ ได้รับพระราชท
โทรมลงเนื่องจากอุโบสถทรุดเอียง จึงได้รื้อถอนและสร้างอุโบสถหลังใหม่ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2541
ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ หลวงพ่อโต ประดิษฐานในมณฑปที่สร้างขึ้นใหม่ในบริเวณของอุโบสถหลังเดิม องค์หลวงพ่อโต องค์จริงประดิษฐานด้านหลังองค์เล็กที่สร้างจำลองขึ้น เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นสร้างขึ้นในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น มีความเชื่อว่าเมื่อถึงเวลาการเกณฑ์ทหาร มักจะมีชายไทยมาบนบานด้วยหนังตลุง เพื่อไม่ให้ติดทหารเกณฑ์
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์อ่ำ รักษาการเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์โสม รักษาการเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์แป๊ะ รักษาการเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์เทียน 
* พระอาจารย์เปรม รักษาการเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์บาง รักษาการเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์ลอย รักษาการเจ้าอาวาส
* พระอาารย์อินทร์ รักษาการเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์พลิ้ง รักษาการเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์แดง ดิสธสร รักษาการเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์อุ่ม รักษาการเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์ผิน รักษาการเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์สูน รักษาการเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์ลอด รักษาการเจ้าอาวาส
* พระอธิการปลื้ม ศิริสุวณฺโณ 
* พระอาจารย์เถิ่ง รักษาการเจ้าอาวาส
* หลวงพอบุญถึง ปญฺญสาโร รักษาการเจ้าอาวาส
* พระอธิการลมูล นาถหตโต รักษาการเจ้าอาวาส
* พระครูก
ง ปญฺญสาโร รักษาการเจ้าอาวาส
* พระอธิการลมูล นาถหตโต รักษาการเจ้าอาวาส
* พระครูกระถิน จนฺทวํโส รักษาการเจ้าอาวาส
* พระสุวรรณ สุวณฺโณ 
* พระสมศักดิ์ 
* พระชาตรี ฐิติญาโณ 
* พระมหากฤตพล จิตตุเปกโข
วัดสายวารี (จังหวัดชลบุรี)
วัดสายวารี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะจันทร์ อำเภอเกาะจันทร์ จังหวัดชลบุรี ปัจจุบันมีพระอธิการฉัตรชัย อภิวัฑฒโน เป็นเจ้าอาวาส
วัดสายวารี เดิมชื่อว่า วัดบ้านคลอง สร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2530 บนพื้นที่วัดมีทั้งหมด 30 ไร่ โดยเริ่มสร้างศาลา สร้างเมรุ สร้างกุฏิเรื่อยมา รวมทั้งสร้างโบสถ์ จนได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ 2542 ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2544 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2553 จนเมื่อ พ.ศ. 2553 มีการก่อสร้างโครงการอ่างเก็บน้ำคลองหลวง กรมชลประทานให้ค่าเวนคืนประมาณ 33 ล้านบาท แต่วัดได้ยื่นอุทธรณ์ประมาณ 200 ล้านบาท ถึงจะพอสำหรับการสร้างวัดใหม่ พื้นที่วัดส่วนนั้นจึงจมอยู่ใต้น้ำทั้งหมด และได้สร้างเสนาสนะขึ้นใหม่ มีการย้ายวัดไปอยู่สถานที่แห่งใหม่บนเนื้อที่ประมาณ 70 ไร่
อุโบสถหลังใหม่ดำเนินการก่อสร้างอุโบสถกาญจนาภิเษก เนื่องในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี จัดงานยกช่อฟ้าอุโบสถขึ้น ระหว่างวันที่ 13–15 เมษายน พ.ศ. 2552

อ้างอิง
นาเบโมโนะ
นาเบโมโนะขึ้นชื่อของจังหวัดอิชิกาวะของญี่ปุ่น]]

นาเบโมโนะ ( ) หรือ นาเบเรียวริ ( ) คืออาหารประเภทหม้อไฟแบบญี่ปุ่น เป็นอาหารจานร้อนที่รับประทานขณะต้มในหม้อ รับประทานขณะปรุงอาหารด้วยหม้อและแหล่งความร้อนบนโต๊ะอาหาร ในภาษาพูดทั่วไปในญี่ปุ่นมักเรียกว่า นาเบะ ( ) เฉย ๆ

อ้างอิง
โซกิ
]]
โซกิ ( ) คือเนื้อซี่โครงติดกระดูกหมู (สแปร์ริบ) ในโอกินาวะ โซกิยังแบ่งเป็นประเภทกระดูกแข็ง เรียกว่า ฮนโซกิ ( ) กับประเภทกระดูกอ่อน เรียกว่า นังกตสึโซกิ ( ) ที่ร้านในโอกินาวะเองก็มีการใช้ส่วนต่างกันออกไปตามแต่ละร้าน

โซกิมักใส่ในโซบะโอกินาวะ โดยโซบะโอกินาวะที่ใส่โซกิจะเรียกว่า โซกิโซบะ ( ) คนมักจะเข้าใจกันว่าโซบะโอกินาวะจะต้องใส่โซกิ แต่ก็ไม่จำเป็นเสมอไป

อ้างอิง
โซบะโอกินาวะ
โซบะโอกินาวะ (沖縄そば) เป็นอาหารท้องถิ่นของจังหวัดโอกินาวะ (อาหารโอกินาวะ) แม้จะเรียกว่า "โซบะ" แต่ไม่ได้ทำจากแป้งบักวีตเหมือนอย่างโซบะ แต่ทำจากเส้นบะหมี่แบบจีนเช่นเดียวกับราเม็ง

ในจังหวัดโอกินาวะจะเรียกโซบะโอกินาวะว่า โซบะ เฉย ๆ หรือเรียกเป็นภาษาโอกินาวะว่า ซูบะ (すば) หรือ อูจินาซูบะ (うちなーすば) ได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งใน 100 สุดยอดอาหารท้องถิ่นของหมู่บ้านเกษตรกรรม ภูเขา และชาวประมง

อ้างอิง
สึกูดานิ
(สึกูดานิปลาอิกานาโงะ)]]
สึกูดานิ ( ) เป็นอาหารญี่ปุ่นที่ทำโดยต้มในโชยุและน้ำตาล ว่ากันว่ามีต้นกำเนิดมาจากการเคี่ยวปลาเล็ก ๆ ให้เค็มเพื่อถนอมอาหาร ส่วนที่เกินก็จะนำมาขายโดยเรียกว่า สึกูดานิ สึกูดานิใช้ปลาขนาดเล็ก (เช่น ปลาอิกานาโงะ) หรือหอย (เช่น หอยอาซาริ) และสาหร่าย (เช่น คมบุ) และบางครั้งก็อาจเติมชิโซะและงา นอกจากนี้ยังมีสึกูดานิเนื้อวัวด้วย ซึ่งกล่าวกันว่าอร่อยเมื่อรับประทานกับข้าว

รูปภาพ
ไฟล์:Ikanago 2.JPG|สึกูดานิปลาอิกานาโงะ กินเป็นเครื่องเคียงกับข้าว
ไฟล์:Shrimp or prawn dishes-1.jpg|สึกูดานิกุ้งซากูระ ที่นครชิซูโอกะ (ถ่ายเมื่อ 20 กันยายน 2017)
ไฟล์:Tsukudani-3.jpg|สึกูดานิปลาฮาเซะ (ถ่ายเมื่อ 29 ธันวาคม 2017)
ไฟล์:Tsukudani-4.jpg|สึกูดานิหอยอามิ (ถ่ายเมื่อ 29 ธันวาคม 2017)
ไฟล์:Tsukudaniphoto.jpg|สึกูดานิคมบุ
ไฟล์:Tsukudani-1.jpg|ฮาโตงาราชิ (ถ่ายเมื่อ 10 ธันวาคม 2017)
ไฟล์:Tsukudani-2.jpg|เคียราบูกิ (ถ่ายเมื่อ 10 ธันวาคม 2017)
ไฟล์:Shigure hamaguri.jpg|สึกูดานิหอยลาย (หอยชิงูเระ)

อ้างอิง
สึกูเนะ
สึกูเนะ ( ) เป็นอาหารที่ทำโดยการปั้นเนื้อไก่หรือเนื้อปลาที่นำมาบดแล้วปั้นให้เป็นก้อนกลมหรือเป็นแท่ง

ทำโดยการใส่ตัวยึดเกาะ เช่น ไข่ไก่ แป้งมันฝรั่ง หรือมันภูเขา และเครื่องปรุงรส เช่น ขิง เกลือ และโชยุ ลงในเนื้อสัตว์ที่ตีหรือบดละเอียดแล้วนวดและปั้นเป็นก้อนลูกชิ้นหรือแท่ง

สึกูเนะเนื้อไก่บางครั้งเรียกว่า โกโระ (ゴロ) อาจเพิ่มผัก เช่น ต้นหอมสับละเอียด ชิโซะ หอมใหญ่ และกระดูกอ่อนไก่เข้าไปด้วย

"สึกูเนะ" แปลว่าสิ่งที่ปั้นขึ้น (สึกูเนตะ, ねた) ด้วยมือหรือด้วยเครื่องมือ ไม่ขึ้นกับว่าใช้วัตถุดิบอะไร ถ้าเอาเนื้อที่นวดมาหยิบด้วยปลายนิ้วหรือช้อนแล้วใส่ในหม้อหรือน้ำซุปเลยก็จะเรียกว่า สึมิเระ

สึมิเระและสึกูเนะบางครั้งเรียกรวมกันว่า กัง (丸, がん)
โอเด็ง
โอเด็ง ( ) เป็นอาหารญี่ปุ่นชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในประเภทนาเบโมโนะ ได้จากการนำดาชิที่ได้จากคัตสึโอบูชิและคมบุ มาปรุงรสแล้วใส่เครื่องต่าง ๆ ลงไป เครื่องที่ใส่ในโอเด็งประกอบไปด้วยซัตสึมาอาเงะ ฮัมเป็ง ชิกูวะ สึมิเระ คนเนียกุ หัวไชเท้า หัวมัน กัมโมโดกิ เส้นเอ็นวัว ไข่ต้ม และอัตสึอาเงะ ประเภทของเครื่องโอเด็งและน้ำจิ้มที่ใช้อาจแตกต่างกันไปตามภูมิภาคและครัวเรือน
คำว่า โอเด็ง นั้นเดิมเป็นภาษาพูดของผู้หญิงหมายถึงเด็งงากุ เด็งงากุ ( ) เป็นอาหารที่ปรากฏมาตั้งแต่ในยุคมูโรมาจิ อาจแบ่งเป็นยากิเด็งงากุ ( ) ซึ่งนำเครื่องมาเสียบไม้ย่าง และนิโกมิเด็งงากุ ( ) นำเครื่องมาต้ม เมื่อถึงยุคเอโดะ คำว่า โอเด็ง จึงเริ่มใช้เรียกนิโกมิเด็งงากุ ส่วน เด็งงากุ เฉย ๆ กลายเป็นคำที่ใช้เรียกยากิเด็งงากุ
แม้ว่าจะวัตถุดิบที่ใช้จะต่างกันไป แต่สามารถทำการปรุงล่วงหน้าได้โดยการทำให้สุกก่อนหรือเอาน้ำมันออก จากนั้นจึงเติมเมล็ดโอเด็งชนิดต่าง ๆ ลงในซุปก่อนปรุง เมล็ดพืชและซอสจะแตกต่างกันไปหลากหลายขึ้นอยู่กับภูมิภาคและร้านค้าที่ทำ และอาจหาซื้อได้ทั่วไปตามร้านดางาชิ, ยาไต, ร้านขายของเฉพาะ, ร้านสะดวกซื้อ รวมถึงอาจเป็นเมนูที่ค่อนข้างระดับสูงในร้านอาหารญี่ปุ่น สามารถเตรียมได้ที่บ้าน มีการบรรจุอยู่ในตำราอาหารในครัวเรือน นอกจากนี้ยังมีการแนะนำในรายการทำอาหารทางโทรทัศน์และรายการท่องเที่ยวด้วย

รูปแบบการวางขาย
ไฟล์:Yataioden54545.jpg| ร้านแผงลอยขายโอเด็ง
ไฟล์:Oden_stall_by_mrhayata_in_front_of_Shinobazu_No_Ike,_Ueno.jpg|ร้านแผงลอยขายโอเด็ง
ไฟล์:Oden_by_Mori_Chan.jpg|โอเด็งแบบซื้อกลับบ้าน
ไฟล์:Oden_vending_machine_by_ope_in_Akihabara,_Tokyo.jpg|ตู้ขายอาหารกระป๋องที่มีโอเด็งอยู่ด้วย ในอากิฮาบาระ โตเกียว
ไฟล์:Yataioden.jpg|หม้อใส่เครื่องโอเด็งชนิดต่าง ๆ

โอเด็งตามถิ่นต่าง ๆ

ไฟล์:Shizoka_oden_7_20151022.jpg|โอเด็งของชิซูโอกะ ใส่ฮัมเป็งดำ
ไฟล์:Bambusoideae_S_kurilensis_JP_chisimazasa_06.jpg|โอเด็งฮกไกโดใช้คนเนียกุขาวและเนมางาริตาเกะใส่มิโซดาเระ
ไฟล์:Shizuoka_Oden_Yokocho.JPG|ย่านร้านโอเด็งในชิซูโอกะ ถ่ายในเดือนกันยายน 2014

อ้างอิง
วัดสุวรรณคูหาวารีวงศ์
วัดสุวรรณคูหาวารีวงศ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหาดทรายรี อำเภอเมืองชุมพร จังหวัดชุมพร ด้านหน้าวัดติดกับทะเล ส่วนหลังวัดติดหน้าผา เป็นเขตพื้นที่ดูแลของอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะชุมพร

วัดสุวรรณคูหาวารีวงศ์ หรือ วัดถ้ำโพงพาง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2458 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2460 แต่เดิมเป็นวัดร้าง จนเมื่อหลวงปู่บุญมา ปภากโร ได้ออกธุดงค์มาพบวัดแห่งนี้ พบว่าวัดมีลักษณะดี ด้านหน้าเป็นทะเล ด้านหลังเป็นภูเขา เหมาะแก่วิปัสสนากรรมฐาน มีถ้ำอยู่ 2 ถ้ำ จึงได้พัฒนาเป็นวัดถ้ำโพงพางจนเรื่อยมา
หลวงปู่บุญมา ปภากโร ท่านเป็นเกจิอาจารย์ ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีในจังหวัดชุมพรและจังหวัดใกล้เคียง ท่านเป็นพระนักปฏิบัติ ท่านได้เริ่มสร้างวัตถุงคล เมื่อ พ.ศ. 2532 จนได้รับความนิยมจากศิษยานุศิษย์ทั้งไทยและชาวต่างประเทศ เช่น เสือหล่อกวัก เหรียญเสมารุ่นแรก และรูปเหมือน ฯลฯ

อ้างอิง
วัดสุวรรณาวาส (อำเภอกันทรวิชัย)
วัดสุวรรณาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกพระ อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม

วัดสุวรรณาวาสตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2442 สิมได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2459 เป็นสิมทึบในศิลปะล้านช้าง อิทธิพลช่างญวนแบบไม่มีมุขหน้าขนาด 4 ห้อง ยาว 8.73 เมตร กว้าง 4.98 เมตร ผนังก่ออิฐหุ้มเสาไม้กลมข้างละ 5 ต้น ขึ้นรับคือไม้และอะเสมีฝ้าเพดานไม้กระดาน หลังคาลด 2 ตับ ลดมุขหน้าหลังมุงกระเบื้องซีเมนต์หางว่าว เป็นสิมแบบมหาอุด เข้าเพียงประตูเดียว
ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ พระพุทธมิ่งเมือง หรือ พระพุทธรูปสุวรรณาวาส เป็นพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์สมัยทวารวดีสลักจากหินทรายก้อนเดียว และเป็นพระพุทธรูปคู่บ้านคู่เมือง 1 ใน 2 องค์ ของชาวกันทรวิชัย มีความศักดิ์สิทธิ์มากชาวมหาสารคามให้ความเคารพนับถือ และเชื่อว่าสามารถดลบันดาลให้ฝนฟ้าตกต้องตามฤดูกาล และมีจารึกหินทรายสีแดง จารอักษรไทยน้อย ภาษาไทย-ภาษาบาลี ซึ่งปัจจุบันเลือนรางลงมากแล้ว

อ้างอิง
คารูเมยากิ
คารูเมยากิ ( ) หรืออาจเรียกว่า คารูเมระ ( ), คารูเมรายากิ ( ) และ คารูยากิ ( ) เป็นดางาชิประเภทหนึ่ง มีการวางขายตามแผงลอยริมถนนในงานเทศกาลและงานแสดงสินค้าต่าง ๆ ของญี่ปุ่น

ชื่อ คารูเมยากิ มีที่มาจากคำในภาษาโปรตุเกสว่า การาแมลู ( , ) ซึ่งแปลว่าลูกกวาดหรือคาราเมล

คารูเมยากินั้นมีลักษณะคล้ายกับทอฟฟี่ชนิดหนึ่งที่เรียกว่า ฮันนีโคมบ์ทอฟฟี ( ; แปลว่า "ทอฟฟี่รังผึ้ง") แต่จะมีขนาดใหญ่กว่า

อ้างอิง
วัดวัชคามคชทวีป
วัดวัชคามคชทวีป [วัด-วัด-ชะ-คาม-คด-ชะ-ทะ-วีบ] เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนเกาะช้างในตำบลเกาะช้างใต้ อำเภอเกาะช้าง จังหวัดตราด
วัดวัชคามคชทวีป เดิมชื่อว่า วัดสลักคอก ประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2425 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ วันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2446 ซึ่งในคราวพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ขณะทรงพระชนมายุ 31 พรรษา ได้เสด็จไปที่เกาะช้างและวัดสลักคอก ดังความในพระราชหัตถเลขา 2427 ตอนหนึ่ง ความว่า "..เวลาเช้า ลงเรือกระเชียง เรือไฟลากไปที่สลักคอก ขึ้นไปตามบ้านพัก ที่วัดตำบลนั้น เจ้านายข้าราชการข้างหน้าข้างในเรี่ยรายเงินถวายพระ ราษฎรพากันขอให้เหยียบที่สร้างพระอุโบสถ ด้วยวัดนั้น ยังหามีพระอุโบสถไม่ จึงได้รับจะสร้างพระอุโบสถให้ ตั้งชื่อว่า วัดวัชคามคชทวีป.."
โดยชื่อวัดวัชคามคชทวีป เป็นนามพระราชทาน จากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในขณะนั้นทางวัดยังไม่มีอุโบสถ ประชาชนจึงได้กราบบังคมทูลพระกรุณาให้ทรงเหยียบที่สำหรับสร้างอุโบสถจนเป็นที่ตั้งของในปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดลาดชะโด
วัดลาดชะโด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองลาดชะโดในตำบลหนองน้ำใหญ่ อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีพื้นที่ตั้งวัดประมาณ 50 ไร่ ปัจจุบันมีพระครูวิมลพัฒนกิจโกศล (ธนพล เขมปญฺโญ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดลาดชะโด เดิมเรียก วัดดุสิตราชมัจฉา สร้างขึ้นเป็นวัดประมาณ พ.ศ. 2330 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2340 ชื่อว่าวัดดุสิตราชมัจฉาเพราะมีความหมายแปลคือปลาเจ้า เล่ากันว่าพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้เสด็จผ่านหน้าวัดเมื่อคราวปี พ.ศ. 2451 ทรงตรัสว่าน่าจะชื่อวัดดุสิตราชมัจฉา อีกนัยหนึ่งว่าเมื่อคราวสมเด็จพระมหาสมณเจ้ากรมญาณวชิโรรส เสด็จประพาสมณฑลอยุธยา เจ้าอาวาสวัดลาดชะโดในสมัยนั้นได้ไปเข้าเฝ้าทรงตรัสว่าอยู่วัดไหนก็ตอบถวายไปว่าอยู่วัดลาดชะโด ทรงปรารภว่าน่าจะเปลี่ยนใหม่เป็นชื่อวัดดุสิตราชมัจฉา แต่เดิมพื้นที่วัดล้อมถูกล้อมรอบด้วยลำคลองมีลักษณะคล้ายเกาะ
ปูชนียวัตถุและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ภายในวัด ได้แก่ ท้าวเวสสุวรรณประดิษฐานอยู่ในอุโบสถ ภายในวิหารแก้วประดิษฐานองค์พระพุทธรูปเรียกว่า หลวงพ่อพระเจ้าทันใจ และมณฑปประดิษฐานรูปหล่อ หลวงพ่ออิ่มหรืออุปชฌาย์อิ่ม ธัมมสาโร อดีตเจ้าอาวาสวัดลาดชะโด

อ้างอิง
อิสเคนเดรุน
อิสเคนเดรุน ( , ) ในอดีตชื่อว่า อะเล็กซานเดรตตา ( , อะเล็กซานเดรียน้อย) และ สแกนเดรูน (Scanderoon) เป็นนครและเขตในจังหวัดฮาทัย ประเทศตุรกี ตั้งอยู่ริมฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ตั้งอยู่บนที่ราบตะกอนน้ำพา เมืองได้รับความเสียหายอย่างหนักจากแผ่นดินไหวเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2023 รวมถึงเกิดแผ่นดินไหวตาม น้ำท่วมและอัคคีภัย
เมืองตั้งโดยอเล็กซานเดอร์มหาราชเมื่อ 333 ปีก่อนคริสต์ศักราช เคยอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิซิลูซิดซึ่งภายหลังถูกยึดครองโดยจักรวรรดิโรมัน หลังจากที่พ่ายต่อจักรวรรดิไบแซนไทน์ในศตวรรษที่ 8 รัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์ก็เข้ามามีอิทธิพลต่อเมืองนี้ ต่อมาในช่วงสงครามครูเสดครั้งที่ 1 อะเล็กซานเดรตตาอยู่ภายใต้การปกครองของราชรัฐแอนติออก จนรัฐสุลต่านมัมลูกเข้ามีอำนาจหลังจากชนะสงครามกับรัฐนักรบครูเสด ต่อมาในศตวรรษที่ 15 จักรวรรดิออตโตมันเข้ามาปกครองเมืองยาวนานถึงต้นศตวรรษที่ 20
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง สหราชอาณาจักรและฝรั่งเศสเข้าบุกภูมิภาคนี้ จนปี 1938 อยู่ในฐานะซันจักแห่งอะเล็กซานเดรตตาซึ่งฝรั่งเศสให้อิสรภาพต่อซันจักนี้ จนนำไปสู่การตั้งรัฐฮาทัย ต่อมารวมกับประเทศตุรกีเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม 1939

อ้างอิง
วัดรังษีสุทธาวาส (จังหวัดชลบุรี)
วัดรังษีสุทธาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสุรศักดิ์ อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี ที่ดินของวัดมีเนื้อที่ 13 ไร่ 3 งาน 78 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูมธุรสธรรมภาณ (หลวงพ่อน้ำหอม) เป็นเจ้าอาวาส

วัดรังษีสุทธาวาส หรือเดิมชื่อ วัดไร่กล้วย ตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2501 แต่เดิมพื้นที่ที่สร้างวัดอยู่ไกลวัดมาก เป็นเหตุให้ประชาชนนิมนต์พระมาจำพรรษาในที่พักของประชาชน ต่อมานายสาย อันเพ็ง จึงได้ถวายที่ดินและสร้างที่พักสงฆ์ขึ้น และได้พัฒนามาจนถึงปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2515 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร
วัดมีเกจิอาจารย์คือ พระครูสุทธิคุณรังษี หรือหลวงปู่ทอง วัดไร่กล้วย ซึ่งสังขารท่านไม่เน่าเปื่อย เก็บอยู่ที่ศาลาการเปรียญด้านบน อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์คือท้าวเวสสุวรรณหนึ่งคู่ สร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2520 โดยหลังจากสร้างโบสถ์เสร็จ หลวงพ่อทองท่าน ก็สร้างท้าวเวสสุวรรณขึ้น

รายนามเจ้าอาวาส
* พระมานิตย์ พ.ศ. 2487–2494
* พระครูสุทธิคุณรังษี (หลวงปู่ทอง ปัญญาทีโป) พ.ศ. 2495–2559
* พระครูมธุรสธรรมภาณ (หลวงพ่อน้ำหอม)

อ้างอิง
วัดศรีมงคล (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดศรีมงคล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแหลมประดู่ อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบันมีพระครูสุตสีลวิสุทธิ์ (พรชัย ปิยสีโล ป.ธ.3) เป็นเจ้าอาวาส
วัดศรีมงคลมีผู้มีจิตศรัทธาถวายที่ดินให้กับวัดประมาณ 12 ไร่ 3 งาน 16 ตารางวา เป็นคนเชื้อสายจีน ชื่อนายแปะสี เมื่อ พ.ศ. 2460 และได้ทำการสร้างวัดศรีมงคลเมื่อ พ.ศ. 2465 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา วันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2500 ซึ่งเป็นอุโบสถหลังเดิมที่ตั้งอยู่ทางทิศเหนือ เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาใหม่ จึงทุบอุโบสถหลังเก่าลง ในการก่อสร้างอุโบสถนั้น ได้ทำการก่อสร้างศาลาการเปรียญไปด้วยเสร็จสิ้นเมื่อ พ.ศ. 2545 สร้างด้วยเงินจำนวน 14 ล้านบาท โดยการดำเนินการควบคุมการดูแลและการบริหารเงินก่อสร้างของนายสำรวม หมื่นเดชและนายระเกตุ เจริญสุข พร้อมคณะกรรมการร่วมกัน ซึ่งมีพระอธิการเล็ก วีรปุญโญ เป็นเจ้าอาวาส ได้ฝังลูกนิมิต
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถมีความยาว 22.70 เมตร กว้าง 9.50 เมตร หันหน้าไปทางทิศตะวันตก เป็นทิศเบื้องหน้า หลังคามุงกระเบื้องโบราณ มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หน้าบันถือปูนมีตรีมูรติอยู่บนพาน หอระฆัง 2 ชั้น และเมรุเตาเผาไร้มลพิษ 2 เตา

อ้างอิง
กับแกล้ม
กินกับเบียร์]]
 อาหารเรียกน้ำย่อยในอาหารอิตาลี]]

กับแกล้ม หรือ เป็นคำที่หมายถึงอาหารของกินเล่นที่ใช้กินคู่กับเหล้า หรือยังอาจรวมถึงกิจกรรมต่าง ๆ เช่น การร้องเพลงและการเต้นรำ ที่ทำให้เพลิดเพลินเมื่อดื่มเหล้า

ในภาษาญี่ปุ่นจะเรียกว่า ซากานะ ( ) หรืออาจเรียกว่า อาเตะ ( ) หรือ สึมามิ ( ) คำว่า "ซากานะ" ที่แปลว่า "ปลา" ในภาษาญี่ปุ่นนั้นก็มีที่มาจากคำว่าซากานะที่หมายถึงกับแกล้มนี้เอง นั่นเป็นเพราะสมัยก่อนมักใช้ปลาหรือพวกอาหารทะเลมาทำเป็นกับแกล้ม แต่ในสมัยโบราณภาษาญี่ปุ่นเรียกปลาว่า "นะ ( ) โดยพบชื่อเรียกนี้ได้ในบันทึกโบราณเช่น โคจิกิ, นิฮงโชกิ และ มันโยชู และต่อมาก็เรียกว่า "อูโอะ" ( お) และตั้งแต่ยุคเอโดะ จึงถูกเรียกว่า "ซากานะ"

อ้างอิง
วัดตลิ่งชัน (อำเภอศรีสัชนาลัย)
วัดตลิ่งชัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีสัชนาลัย อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย

วัดตลิ่งชันตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1824 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1830 สันนิษฐานว่าอุโบสถน่าจะสร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 1826 ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังที่น่าจะมีอายุประมาณร้อยกว่าปี และเขียนโดยช่างชาวบ้านโดยนำสีจากธรรมชาติมาเขียนเกี่ยวกับเรื่องราวพุทธประวัติ ทศชาติชาดก มีภาพธงชาติช้างเผือกของสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ภาพวาดเกี่ยวกับการค้าขายในสมัยอดีต การล่องเรือมาของพ่อค้าต่างชาติโดยเรือสำเภาและภาพวาดเกี่ยวกับการแสดงดนตรีมังคละ
พระประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปสัมฤทธิ์โบราณองค์ใหญ่ ซึ่งในจังหวัดสุโขทัยมีเพียง 3 องค์ อีกสององค์คือ หลวงพ่อโต วัดเชิงคีรี อำเภอศรีสัชนาลัยและพระพุทธเรืองฤทธิ์ วัดสว่างอารมณ์วรวิหาร พระประธานในอุโบสถวัดตลิ่งชัน มีขนาดหน้าตักกว้าง 3 ศอก องค์ใหญ่เป็นอันดับ 3 เดิมเข้าใจผิดคิดว่าเป็นปูนปั้น จึงยังไม่ได้มีการขึ้นทะเบียนโบราณวัตถุ แต่จากการตรวจสอบพบว่าพระประธานองค์นี้เคยปรากฏอยู่ในช่วงที่เป็นเมืองวิเศษไชยสัตย์ ซึ่งเป็นชื่อเมืองชื่อที่ 5 ของเมืองเชลียง ก่อนเปลี่ยนมาเป็นเมืองศรีสัชนาลัย เมืองเชียงชื่น เมืองสวรรคโลก และเมืองวิเศษไชยสัตย์ ตามลำดับ ภายหลังมีพระนามว่า พระศรีเมืองวิเศษไชยสัตย์

อ้างอิง
เห็ดชาแดง
เห็ดชาแดง ( ; หงฉาจวิน) หรือ คอมบูชา (kombucha) หรือ ไชนืย กริบ ( , เห็ดชา) เป็นเครื่องดื่มหมักที่มีต้นกำเนิดใน มองโกเลียตะวันออก และต่อมาได้รับความนิยมในไซบีเรีย ประเทศรัสเซีย ทำโดยการเติมน้ำตาลลงไปในชาแดงหรือชาเขียว แล้วแช่ดองมวลที่มีลักษณะเป็นเจลคล้ายเห็ดที่เพาะในอาหารเลี้ยงเชื้อ ทิ้งเอาไว้เป็นเวลา 12 ถึง 14 วันเพื่อหมัก

ในประเทศญี่ปุ่น เห็ดชาแดงถูกเรียกว่า โคจากิโนโกะ (紅茶キノコ) ได้รับความนิยมในฐานะอาหารเพื่อสุขภาพตั้งแต่ทศวรรษที่ 1970 เนื่องจากสามารถปลูกได้ที่บ้าน จึงแพร่กระจายแบบปากต่อปาก และได้รับความนิยมจากสื่อพิมพ์ "วิถีสุขภาพเห็ดชาแดง" (紅茶キノコ健康法)
ในยุโรปหรือออสเตรเลียถูกวางขายเป็นอาหารสุขภาพโดยเรียกว่า kombucha นอกจากนี้ยังมีรส มะม่วง สตรอว์เบอร์รี และ โรสฮิป ที่แปรรูปสำหรับตลาดตะวันตก และได้รับความนิยมขึ้นมาในญี่ปุ่นด้วย จากการนำเข้ามาในช่วงปี 2014 ถึง 2016 ในญี่ปุ่นจึงมีการใช้คำว่า "คมบูจะ" (コンブチャ) สำหรับเรียกเครื่องดื่มชนิดนี้ด้วย

ชื่อ
แม้จะถูกเรียกว่า kombucha แต่ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับคมบูจะ ซึ่งเป็นเครื่องดื่มในญี่ปุ่นที่ทำจากสาหร่ายคมบุ และมีที่มาแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

คาดการณ์ว่าผู้พูดภาษาอังกฤษเข้าใจผิดว่าอาหารเลี้ยงเชื้อที่เป็นวุ้นนั้นเป็นสาหร่ายคมบุ เลยสับสนกับคมบูจะ จึงเรียกว่า kombucha ในภาษาอังกฤษ

อ้างอิง
ซูเทย์ไช
ที่โรงแรมในโฮฮอต]]

ซูเทย์ไช ( ) หรือ ชานมมองโกล ( ) เป็นชานมที่เป็นส่วนสำคัญของวัฒนธรรมชาวมองโกล ชาวมองโกลชอบดื่มชาชนิดนี้ในชีวิตประจำวัน เมื่อมีแขกมาเยี่ยม เจ้าภาพจะรินให้เพื่อเลี้ยงแขกเพื่อเป็นการต้อนรับ

เมื่อจะดื่มอาจเพิ่มอาหารอื่น ๆ ลงในชานมได้ เช่น เนื้อแกะต้ม เกี๊ยวทอด เต้าหู้นม เป็นต้น การเพิ่มอาหารนั้นเป็นเรื่องที่ทำกันเป็นปกติในมื้อเช้า
ชื่อ
คำว่า "ซูเทย์ไช" (сүүтэй цай) เป็นภาษามองโกล มาจากคำว่า ซู (сүү) แปลว่า "นม" กับคำว่า ไช (цай) แปลว่า "ชา" โดยในที่นี้คำนาม "ซู" (сүү) ถูกผันเป็นรูป "ซูเทย์" (сүүтэй) เพื่อทำให้เป็นคำขยายโดยแสดงความหมายว่ามีคำนามนั้นอยู่ ดังนั้น "ซูเทย์ไช" จึงแปลตรงตัวว่า "ชาที่มีนม" หรือก็คือ "ชานม" ในภาษามองโกล
วิธีการทำ
ซูเทย์ไชเป็นชานมรสเค็ม ส่วนใหญ่เป็นทำจากชาดำที่ทำเป็นชาอัด เอามาต้มในหม้อเหล็ก ขั้นแรกต้มน้ำ 2-3 กก. จนเดือด จากนั้นใส่ชาอัดลงไป 50-80 กรัม หลังจากเดือดประมาณ 5 นาทีแล้วก็เติมนม (ประมาณหนึ่งในห้า) คนเล็กน้อย แล้วเติมเกลือในปริมาณที่เหมาะสม (บางท้องถิ่นอาจมีการใส่น้ำตาลด้วย ) รอจนชานมเค็มทั้งหม้อเดือดอีกครั้ง แล้วจึงใส่ในชามเพื่อดื่มได้ เมื่อจะดื่มอาจใส่ข้าวผัดเล็กน้อย ทำให้มีรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์

การชงซูเทย์ไชในครัวเรือนชาวมองโกเลีย มักใช้ถุงชาที่ทำจากผ้าโปร่ง และชาจะถูกใส่ลงในถุงชาก่อนนำไปต้ม ซึ่งช่วยประหยัดขั้นตอนการกรองใบชา ระดับไฟที่ใช้ปรุงนั้นมักจะกำหนดโดยการสังเกตสีของน้ำชา ซุปจะถูกยกขึ้นก่อนใส่นมและหลังใส่เกลือ
ประวัติ
ชาวมองโกลดื่มเหล้านมม้าเป็นเครื่องดื่มหลักแต่โบราณมา หลังจาก กุบไล ข่าน ได้ปกครองที่ราบลุ่มภาคกลางและสถาปนาราชวงศ์หยวนขึ้นมา คนเลี้ยงสัตว์จึงได้เริ่มสัมผัสกับชา จึงมีบางคนคิดค้นวิธีต้มนมสดและใบชาเข้าด้วยกัน และชงชากับนม จึงเป็นชาที่เป็นเอกลักษณ์ของชาวมองโกลแล้วกลายเป็นที่นิยมขึ้นมา

อ้างอิง
มาดอนนาแห่งเคียฟ
มาดอนนาแห่งเคียฟ ( ) คือภาพที่เป็นสัญลักษณ์ของผู้หญิงที่ให้นมลูกซึ่งหลบภัยในสถานีรถไฟใต้ดินของกรุงเคียฟ เพื่อป้องกันตัวจากการถูกโจมตีทางอากาศใส่เมืองหลวงของประเทศยูเครนโดยกองทัพสหพันธรัฐรัสเซียใน พ.ศ. 2565 ภาพถ่ายดังกล่าวโดยอ็อนดราช เฟิลแด็ช ( ) ผู้สื่อข่าวชาวฮังการี ได้รับความนิยมทางอินเทอร์เน็ต ซึ่งได้กลายเป็นตัวอย่างของทั้งวิกฤตด้านมนุษยธรรมและความไม่ยุติธรรมของสงคราม ภาพดังกล่าวเป็นแรงบันดาลใจในการสร้างรูปบูชาที่แสดงในโบสถ์คาทอลิกของชุมชนมุญญาโนดีนาโปลี ( ) ในประเทศอิตาลี ซึ่งกลายเป็นสัญลักษณ์ทางศิลปะของความหวังและการต่อต้าน
ประวัติ
ในวันแรกของการรุกรานยูเครนโดยรัสเซีย พ.ศ. 2565 ภาพของแตจานา บลิซญัก ( ) หญิงวัย 27 ปี กำลังให้นมแก่มาริชกา ( ) บุตรสาววัย 3 เดือนของเธอ ขณะเข้าไปหลบในอุโมงค์ของสถานีรถไฟใต้ดินอูนีแวร์ซือแตต ( ) ของสายสเวียตอชึนสกอ-บรอวาร์สกา ( ) ในกรุงเคียฟ เพื่อป้องกันตัวเองจากกองกำลังของสหพันธรัฐรัสเซียซึ่งทำการโจมตีด้วยขีปนาวุธร่อนใส่กรุงเคียฟ ดึงดูดความสนใจของอ็อนดราช เฟิลแด็ช นักข่าวชาวฮังการีของสำนักข่าว Telex.hu โดยสัญชาตญาณเขาได้ถ่ายภาพดังกล่าว ผู้หญิงคนนี้หลบภัยในรถไฟใต้ดินพร้อมกับสามีและลูกตั้งแต่วันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 แม้ว่าพวกเขาควรจะต้องอพยพในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ แต่เนื่องจากการสู้รบพวกเขาจึงไม่สามารถออกจากอุโมงค์ที่ใช้เป็นที่กำบั
กุมภาพันธ์ แต่เนื่องจากการสู้รบพวกเขาจึงไม่สามารถออกจากอุโมงค์ที่ใช้เป็นที่กำบังอยู่ได้ 
ภาพถ่ายดังกล่าวกลายเป็นไวรัลและได้รับการแชร์โดยเว็บไซต์อย่างเป็นทางการของสำนักเลขาธิการวาติกัน มารือนา ซอลอแมนนือกอวา ( ) ศิลปินชาวยูเครนจากดนีปรอเป็นหนึ่งในผู้ที่ได้เห็นภาพ เธอใช้ภาพสัญลักษณ์ของหญิงคนนี้เป็นแรงบันดาลใจในการรังสรรค์ภาพวาดพระแม่มารีย์และพระบุตร โดยในภาพแสดงผ้าโพกศีรษะของผู้หญิงยูเครนแทนผ้าคลุมพระพักตร์ของพระแม่มารีย์ และด้านบนพระเศียรปรากฏรัศมีเป็นภาพของแผนที่รถไฟใต้ดิน ในวันที่ 5 มีนาคม ศิลปินได้โพสต์ภาพเหมือนที่เธอสร้างขึ้นในอินเทอร์เน็ต
ตามคำร้องขอของวิยาแชสเลา ออกุญ ( ) บาทหลวงในคณะเยสุอิตยูเครนซึ่งกำลังศึกษาอยู่ที่กรุงโรม ได้มีการส่งสำเนาของภาพวาด มาดอนนัซแมตรอ ( ) ไปยังประเทศอิตาลีโดยเก็บไว้ในสถานที่ซึ่งคณะบาทหลวงเป็นผู้ดูแล ในวันพฤหัสบดีศักดิ์สิทธิ์ อัครมุขนายกแห่งนาโปลีได้ถวายภาพวาดเพื่อเป็นวัตถุบูชา ไอคอนนี้จัดแสดงในโบสถ์พระหฤทัยของพระเยซู โดยภาพมีชื่ออย่างลำลองว่า มาดอนนาแห่งเคียฟ โบสถ์ตั้งอยู่ในชุมชนมุญญาโนดีนาโปลีของเมืองนาโปลี ซึ่งมีผู้ลี้ภัยจากยูเครนประมาณ 40 คน ต่อมามีพิธีถวายภาพนี้เป็นวัตถุบูชาโดยสมเด็จพระสันตะปาปาฟรานซิสเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2565
แตจานา บลิซญัก มาจากแคว้นลวิว เธอจบการศึกษาด้านการบูรณะงานศิลปะจากสถาบันศิลปะแห่งชาติลวิว ( ) ต่อมาเธอได้แต่งงานและย้ายไปเคียฟโดยทำงานในสตูดิโอศิลปะ แตจานือ บลิซญัก ได้ลี้ภัยไปยังลวิวหลังจากการโจมตีของรัสเซีย
ความหมาย
ภาพดังกล่าวกลายเป็นทั้งภาพประกอบของวิกฤตการณ์ด้านมนุษยธรรมและสงครามที่ไม่ยุติธรรม และเป็นสัญลักษณ์ของความหวังและการต่อต้านอย่างเงียบ ๆ ของชาวยูเครน ในทางกลับกันถือเป็นภาพสัญลักษณ์ของพระแม่มารีย์ในสมัยปัจจุบัน ผู้หลบซ่อนจากความรุนแรงของสงครามและบริบาลบุตรของเธอ เช่นเดียวกับภาพพระมารดาของพระเยซูชาวนาซาเรธซึ่งซ่อนพระองค์จากภัยของพระเจ้าเฮโรดมหาราช ศาสตราจารย์ลุยจี ซันโตปาโอโล ( ) นักเทววิทยาชาวอิตาลี กล่าวว่าภาพบูชานี้ได้กลายเป็นสัญลักษณ์แทนชาวยูเครนพลัดถิ่นทางตอนใต้ของอิตาลีทั้งหมด

อ้างอิง
วัดวิเชียรบำรุง
วัดวิเชียรบำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าโรง อำเภอวิเชียรบุรี จังหวัดเพชรบูรณ์ ปัจจุบันมีอธิการแผน เตชะธมโม เป็นเจ้าอาวาส

วัดวิเชียรบำรุง เดิมชื่อว่า วัดท่าน้ำ สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2471 อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2496 มีกำแพงแก้วล้อมรอบอุโบสถ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2549

วัดประดิษฐาน พระพุทธไสยาสน์วิเชียรบุรีศรีรัตนมิ่งมงคล ความยาวประมาณ 50 เมตร สูง 5 เมตร อยู่กลางแจ้งหันพระพักตร์ไปทางทิศตะวันออก องค์พระหล่อด้วยปูนทาทอง ภายในองค์พระเป็นที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุส่วนพระรากขวัญ (ไหปลาร้า) ด้านหลังองค์พระมีพระบรมราชานุสาวรีย์สมเด็จพระนเรศวรมหาราช พระสุพรรณกัลยา และสมเด็จพระเอกาทศรถ
นอกจากนั้นยังมีโบราณวัตถุคือ ขอนมาดโบราณ หรือ เรือมาด ซึ่งขุดแต่งจากไม้ตะเคียนทั้งต้น มีอายุราวสมัยอยุธยา ขุดเจอในแม่น้ำป่าสัก อำเภอวิเชียรบุรี ยังมีสระน้ำขนาดใหญ่เลี้ยงปลาจำนวนมาก

อ้างอิง
ทังจ่ง
ทังจ่ง ( ) หรือ ยูดาเนะ ( ) เป็นส่วนประกอบอาหารที่ทำโดยการนวดแป้งสาลีเข้ากับน้ำร้อนเพื่อให้แป้งเหนียว ใช้สำหรับทำขนมปัง

วิธีการทำขนมปังโดยใช้วิธีนี้เรียกว่า "วิธีขนมปังจากยูดาเนะ" (湯種製パン法) และขนมปังที่ทำเรียกว่า "ขนมปังยูดาเนะ" (湯種パン) ขนมปังยูดาเนะมีเอกลักษณ์เฉพาะด้วยเนื้อสัมผัสที่เหนียวนุ่ม รสชาติที่เป็นเอกลักษณ์ บูดช้า และความอร่อยที่เก็บไว้ได้นาน

อ้างอิง
วัดพลานุภาพ
วัดพลานุภาพ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทุ่งพลา อำเภอโคกโพธิ์ จังหวัดปัตตานี

วัดพลานุภาพ หรือ วัดทุ่งพลา จากประวัติวัดระบุว่าสร้างขึ้นมาตั้งแต่สมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น โดยคำว่า "ทุ่งพลา" เนื่องจากในสมัยก่อน บริเวณที่ตั้งของวัด เคยเป็นสถานที่พลับพลาของพระมหากษัตริย์ ในคราวที่ยกทัพมาทางภาคใต้ แต่สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2215 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2430 วัดพลานุภาพ ได้รับการพัฒนาเรื่อยมาจนมีความเจริญรุ่งเรือง
อุโบสถระบุว่าสร้างเมื่อ จ.ศ. 1271 (พ.ศ. 2452) มีการปฏิสังขรณ์เมื่อ พ.ศ. 2527 มีศาลา 2 หลัง คือ ศาลาหลังคาปั้นหยาและหลังคาทรงจั่ว ศาลาหลังคาปั้นหยามีภาพจิตรกรรมรูปราหูปรากฏอยู่บนเพดานแต่เลือนลางมากแล้ว ส่วนศาลาหลังคาทรงจั่วมีภาพจิตรกรรมเรื่องชาดก

วัดพลานุภาพ มีพระเกจิอาจารย์ผู้ทรงพุทธาคมอย่าง พ่อท่านพรหม ทำให้สาธุชนจำนวนไม่น้อย ที่เดินทางไปกราบนมัสการหลวงพ่อพรหมอย่างต่อเนื่อง และทำให้วัดพลานุภาพเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางมากขึ้น ได้รับการขนานนามจากชาวบ้านใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ว่า "เทพเจ้าฝ่ายบุ๋นแห่งเมืองลังกาสุกะ"

อ้างอิง
โซซูอิ
]]
 ]]
โซซูอิ ( ) เป็นอาหารญี่ปุ่นที่ทำจากข้าวที่หุงจนนิ่มเหมือนโจ๊ก ปรุงรสด้วยเครื่องปรุงรส เช่น โชยุ มิโซะ และ ต้ม กับอาหารอื่น ๆ เช่น เนื้อสัตว์ อาหารทะเล เห็ด และ ผัก อาจเรียกอีกอย่างว่า โอจิยะ (おじや) หรือ โคนางากิ (こながき) เป็นคำคิโงะที่แทนฤดูหนาว

ภาพรวม
ในสมัยที่การอุ่นหรืออุ่นข้าวต้มไม่ใช่เรื่องง่าย มักจะทำที่บ้านโดยผสมกับ ซุปมิโซะ ฯลฯ เป็นวิธีหนึ่งในการนำข้าวที่เย็นแล้วกลับมาใช้ใหม่ ในปัจจุบัน มักใช้เป็นส่วนประกอบสุดท้ายโดยใช้น้ำที่เหลือจากนาเบโมโนะ หรือเป็นอาหารเสริมสำหรับผู้ที่รู้สึกไม่สบายเช่นเดียวกับโจ๊ก
ที่โอกินาวะ
ที่จังหวัดโอกินาวะมีอาหารโอกินาวะที่เรียกว่า จูชี (ジューシー) เป็นโซซูอิแบบโอกินาวะ อย่างไรก็ตาม ทากิโกมิโงฮังปกติที่ปรุงจากข้าวดิบและโจ๊กที่มีน้ำมากก็เรียกว่าจูชีเช่นกัน เพื่อแยกแยะจึงอาจเรียกทากิโกมิโงฮังว่า คูฟาจูชี (クファジューシー) และเรียกโซซูอิว่า ยาฟาราจูชี (ヤファラジューシー)
 ประกอบด้วยจูชีและโซบะโอกินาวะ]]

อ้างอิง
ถั่วอาซูกิ
ถั่วอาซูกิ ( , ชื่อวิทยาศาสตร์: Vigna angularis) เป็นพืชฤดูเดียวที่อยู่ในสกุลย่อย Vigna ในวงศ์ถั่ว เมล็ด เป็นถั่วหรือเป็นธัญพืชกินได้เรียกอีกอย่างว่า โชซุ (しょうず)

{| class="wikitable"
|
|+ ถั่วอาซูกิ (ทั้งเมล็ด, แห้ง) 100 กรัม ประเภทกรดไขมันหลัก 
! รายการ
! ปริมาณ (กรัม)
|-
| ไขมัน
| 2.2
|-
| กรดไขมันอิ่มตัว
| 0.27
|-
| 14:0 (กรดไมริสติก)
| 0.001
|-
| 16:0 (กรดปาลมิติก)
| 0.220
|-
| 18:0 (กรดสเตียริก)
| 0.024
|-
| กรดไขมันไม่อิ่มตัวเชิงเดี่ยว
| 0.07
|-
| 16:1 (กรดปาล์มิโทเลอิก)
| 0.011
|-
| 18:1 (กรดโอเลอิก)
| 0.0
|-
| กรดไขมันไม่อิ่มตัวเชิงซ้อน
| 0.55
|-
| 18:2 (กรดลิโนเลอิก)
| 0.380
|-
| 18:3 (กรดลิโนเลนิกอัลฟา)
| 0.170
|}

อ้างอิง
น้ำส้มสายชูดำ
]]
 เข้มทั้งสีและกลิ่น]]
น้ำส้มสายชูดำ ( หรือ ) เป็น น้ำส้มสายชูชนิดหนึ่งที่ทำจากธัญพืช ลักษณะเด่นคือมีสีดำ อย่างไรก็ตาม มีความแตกต่างในวัตถุดิบระหว่างน้ำส้มสายชูดำของญี่ปุ่นและน้ำส้มสายชูดำของจีน ในญี่ปุ่นอาจเรียกอีกอย่างว่าน้ำส้มสายชูไห (つぼ酢) หรือน้ำส้มสายชูข้าวดำ (米黒酢)

ในวิธีการดั้งเดิมจะต้มโดยวิธีแซ็กคาริฟิเคชัน การหมักแอลกอฮอล์ และการหมักกรดน้ำส้มโดยใช้ไหที่ตั้งวางไว้ในที่โล่ง

จิ๊กโฉ่ว
จิ๊กโฉ่ว ( ; เพ็งอิม: zig 4 cou 3 ) เป็นยี่ห้อน้ำส้มสายชูดำที่เป็นที่นิยมในประเทศไทย ทำให้ในไทยมักใช้คำว่าจิ๊กโฉ่วเพื่อเรียกน้ำส้มสายชูดำไปด้วย

อ้างอิง
ชาตรี ศิษย์ยอดธง
ชาตรี ตรีศิริพิศาล หรือฉายา ชาตรี ศิษย์ยอดธง เป็นผู้บริหาร ครูฝึกสอนศิลปะป้องกันตัว เป็นที่รู้จักในฐานะผู้ก่อตั้ง ประธานและซีอีโอของวันแชมเปียนชิพซึ่งเป็นโปรโมเตอร์ของสิงคโปร์ประเภทกีฬาต่อสู้
ประวัติ
ชาตรี ศิษย์ยอดธง เกิด 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 บิดาเป็นชาวไทย ส่วนมารดาเป็นชาวญี่ปุ่น เติบโตที่ประเทศไทย ธุรกิจที่บ้านล้มละลายตอนอายุ 20 คุณแม่ได้พาเขาและน้องชายไปปักหลักที่อเมริกา ชาตรีจบการศึกษาในระดับปริญญาตรีสาขาเศรษฐศาสตร์ที่ Tufts University และสอบชิงทุนได้ในระดับปริญญาโทสาขา MBA ที่ Harvard Business School, Harvard University หลังเรียนจบ ชาตรีตั้งบริษัทไอทีขึ้นมา และขายต่อได้ในราคา 1 ล้านเหรียญ จากนั้นเขาก็เข้าสู่วงการเฮดจ์ฟันด์หรือกองทุนเก็งกำไร มีคนเสนอทุนให้ตั้งกองทุนมูลค่า 500 ล้านเหรียญในวอลล์สตรีต ทำได้ร่วม 10 ปี จนมีความร่ำรวยมีเงินหลายพันล้าน
ชาตรีตัดสินใจกลับมาปักหลักที่เอเชีย ด้วยความชื่นชอบศิลปะการป้องกันตัว จึงตั้งอีโวลฟ์เอ็มเอ็มเอ (Evolve MMA) และวันแชมเปียนชิพขึ้นที่สิงคโปร์
วัน แชมเปียนชิพ
เส้นทางการสร้าง ONE Championship คือบทเรียนของการใช้ข้อมูลนำทางธุรกิจ (Data-Driven Strategy) ในช่วง 3 ปีแรก ชาตรีถูกสถานีโทรทัศน์ทุกแห่งปฏิเสธแนวคิดภายใน 5 นาทีแรก เนื่องจากไม่มีใครเชื่อว่ากีฬาที่รวมศิลปะการต่อสู้หลายแขนงจะประสบความสำเร็จในเอเชียได้
อย่างไรก็ตาม ด้วยประสบการณ์จากโลกการเงิน เขาเลือกที่จะ “Bypass” ก้าวข้ามสื่อยุคเดิม แล้วหันไปใช้ Social Media และ Smartphone เป็นเครื่องมือสร้างฐานแฟนคลับแทนกลยุทธ์เชิงรุกผ่าน Facebook และ Digital Content ทำให้เกิดกระแสไวรัล และทำให้ได้ข้อมูลการเข้าถึงผู้ชม (Data) ซึ่งเวลาต่อมา กลายเป็นอำนาจต่อรองที่บีบให้สถานีโทรทัศน์ยักษ์ใหญ่ต้องกลับมาเจรจา และในวิกฤต COVID-19 ซึ่งเป็นช่วงเวลายาก
ให้สถานีโทรทัศน์ยักษ์ใหญ่ต้องกลับมาเจรจา และในวิกฤต COVID-19 ซึ่งเป็นช่วงเวลายากลำบากของบริษัท แต่ด้วยการตัดสินใจเชิงกลยุทธ์ประสานงานกับรัฐบาลสิงคโปร์จน ONE กลายเป็นรายการกีฬาแรกที่กลับมาถ่ายทอดสดได้ท่ามกลางล็อกดาวน์ ส่งผลให้ยอดผู้ชมพุ่งสูงขึ้นหลายเท่าตัว ความสำเร็จเหล่านี้ส่งผลให้ ONE ได้รับการอัดฉีดเงินทุนจากกองทุนยักษ์ใหญ่ระดับโลก เช่น กองทุนความมั่งคั่งแห่งชาติของรัฐบาลสิงคโปร์ ซึ่งมีมูลค่า 800,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ, กองทุนความมั่งคั่งแห่งชาติของรัฐบาลกาตาร์ มูลค่า 500,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ รวมถึง Sequoia Capital กองทุนลงทุนจากซิลิคอนแวลลีย์ มูลค่า 60,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และ Guggenheim Capital กองทุนลงทุนจากสหรัฐอเมริกา มูลค่า 360,000 ล้าน
ลลาร์สหรัฐ และ Guggenheim Capital กองทุนลงทุนจากสหรัฐอเมริกา มูลค่า 360,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ตลอดจนกองทุนลงทุนระดับโลกขนาดใหญ่อีกหลายแห่ง และทำให้ปัจจุบัน Group ONE กลายเป็นบริษัทที่มีมูลค่ามากกว่า 1,000 ล้านเหรียญสหรัฐ หรือคิดเป็นเงินไทย มากกว่า 36,000 ล้านบาท
ทาเระ
ทาเระ ( ) เป็นเครื่องปรุงรสเหลวชนิดหนึ่งที่ใช้ในการปรุงอาหาร มักใช้ในอาหารญี่ปุ่น

ภาพรวม
เป็นเครื่องปรุงรสผสมที่มีลักษณะเป็นของเหลวข้นหนืด หากมีเครื่องปรุงรสเพียงชนิดเดียว เช่น เมื่อใช้แค่โชยุ โดยทั่วไปจะไม่เรียกว่าทาเระ คำว่า "ทาเระ" นั้นมีที่มาจาก "ทาเระมิโซะ (垂れ味噌, แปลว่า "มิโซะย้อย") คือ มิโซะละลายน้ำแล้วเคี่ยวในถุงผ้าแล้วห้อยให้ย้อยลงมาข้างล่าง ซึ่งใช้เป็นเครื่องปรุงรสเมื่อไม่มีโชยุ
ทาเระทำโดยการต้มเครื่องปรุงรส เช่น โชยุ มิโซะ และ มิริง มีลักษณะเด่นตรงที่ความหวานและกลมกล่อม ยกเว้นทาเระเกลือในอาหารบางประเภท เช่น ชาบูชาบู ในผลิตภัณฑ์เชิงพาณิชย์ อาจมีการเติมเครื่องปรุงรส เช่น โปรตีนไฮโดรไลเสต สารเพิ่มความเป็นกรด และ น้ำเชื่อมข้าวโพดฟรักโทสสูง และสารเพิ่มความข้น เช่น แป้งที่ผ่านกระบวนการ

ทาเระยังถูกใช้ราเม็งชนิดต่าง ๆ ด้วย เช่นโชยุราเม็งจะใช้น้ำซุปที่ปรุงรสด้วยทาเระโชยุใส่ในดาชิ ส่วนชิโอราเม็งจะใช้ทาเระเกลือ และมิโซราเม็งจะใส่ทาเระมิโซะเป็นส่วนประกอบหลัก
ทาเระอาจเทอลงไปในดมบูริ เช่นอูนาดง โดยใช้อุปกรณ์พิเศษที่มีพวยกาแบบท่อ เรียกว่า "อุนางิทาเรกาเกะ" (うなぎたれかけ) นอกจากนี้ เมื่อใช้สำหรับ ยากิโตริ จะใช้แปรงทา สำหรับคาบายากิปลาไหลอาจปรุงปลาไหลย่างโดยการแช่ในภาชนะที่ใส่ทาเระ

ซอสบางชนิดในอาหารจีนและอาหารเกาหลี นั้นก็มีลักษณะคล้ายกับทาเระ มักใช้น้ำมันพืช เป็นหนึ่งในส่วนผสม และยังมีน้ำมันงาผสมเกลือ หรือขิง และต้นหอม แต่ละภูมิภาคมีทาเระเฉพาะของตนเอง เช่น อาหารกุ้ยโจว ใช้น้ำจิ้มหลายชนิดที่เรียกว่า "จ้านสุ่ย" (蘸水)
เกียวซะ โนะ โอโช
เกียวซะ โนะ โอโช ( ) เป็นร้านอาหารจีนของญี่ปุ่นที่ขายเกี๊ยวซ่าและอาหารอื่น ๆ มีต้นกำเนิดที่เกียวโต ดำเนินการโดย บริษัทโอโชฟูดเซอร์วิสจำกัด และเปิดสาขาไปทั่วประเทศ โดยเฉพาะในพื้นที่เคฮันชิง

บางครั้งเรียกสั้น ๆ ว่า โอโช แต่ก็อาจชวนให้สับสนกับโอซากะโอโช ( ) ได้ ดังนั้นเพื่อแยกให้ต่างจึงอาจเรียกว่า "เกียวโตโอโช" ( ) นอกจากนี้ยังมีร้านบางสาขาที่เขียนคำว่า "เกียวโต" บนป้ายร้านอย่างชัดเจน
ณ วันที่ 31 มีนาคม 2020 มีร้านค้าสาขาที่บริหารจัดการโดยตรงอยู่ 523 แห่ง (รวมร้านค้าในต่างประเทศ 3 แห่ง) และร้านค้าแฟรนไชส์ 214 แห่ง รวมเป็น 737 แห่ง จังหวัดที่ยังไม่มีร้านนี้อยู่คือ จังหวัดคาโงชิมะ, อาโอโมริ, อิวาเตะ, ฟูกูชิมะ, อากิตะ, ยามางาตะ, ชิมาเนะ, มิยาซากิ และโอกินาวะ

ภาพ

File:Kyoto Ohsho Gyouza Ag10.jpg|จานเกี๊ยวซ่า
File:Gyoza no Ousho 20191210 125203.jpg|ราเม็งโชยุ
File:餃子の王将 皿うどん (4580922222).jpg|ซาราอูดง
File:餃子の王将 (15673149720).jpg|คาราอาเงะไก่
File:Happosai, at Gyoza-no-Ohsho (2012.08.18).jpg|ฮัปโปไซ
File:餃子戦争の勃発 (12277715405).jpg|ภัตตาคารที่สถานีมนเซ็ง-นากาโจ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
อิโมนิ
จัดขึ้นที่ริมแม่น้ำ]]
 จังหวัดมิยางิ]]

อิโมนิ ( ) หรือ อิโมนิไก (芋煮会) เป็นงานประจำฤดูกาลที่จัดขึ้นในพื้นที่ต่างๆ ภูมิภาคโทโฮกุ เช่น จังหวัดยามางาตะ และ จังหวัดมิยางิ ในญี่ปุ่น ใน ฤดูใบไม้ร่วง โดยจะมารวมตัวกันที่ ริมแม่น้ำหรือสถานที่อื่น ๆ ทำนาเบโมโนะโดยใช้เผือกต่าง ๆ กินร่วมกันหลายคน มักจัดควบคู่ไปกับบาร์บีคิว
ภาพรวม
อิโมนิจัดขึ้นเพื่อเป็นกิจกรรมกระชับมิตรภาพระหว่างครอบครัว เพื่อน ชุมชน โรงเรียน ที่ทำงาน และกลุ่มอื่นๆ เป็นที่นิยมเป็นพิเศษในจังหวัดยามากาตะและจังหวัดมิยางิ และได้กลายเป็นประเพณีประจำฤดูใบไม้ร่วง เป็นหนึ่งในการเลี้ยงโต๊ะกลางแจ้ง เช่นเดียวกับงานฮานามิ ในฤดูใบไม้ผลิ ในจังหวัดนีงาตะ และ ภูมิภาคคันโต อิโมนิอาจจัดขึ้นในฐานะกิจกรรมท้องถิ่นเป็นหลัก

การเพาะปลูกเผือกในภูมิภาคโทโฮกุโดยใช้เมล็ดมันฝรั่งพันธุ์พื้นเมืองมักจะเก็บเกี่ยวประมาณ เดือนตุลาคม ดังนั้นอิโมนิไกทั่วไปจึงค่อย ๆ เริ่มตั้งแต่ต้นเดือนตุลาคม หลังจากนั้น ฤดูท่องเที่ยวโดยทั่วไปคือตั้งแต่ปลายเดือนตุลาคมถึงต้นเดือนพฤศจิกายน และจะสิ้นสุดเมื่อจบฤดูที่ใบไม้เปลี่ยนสีหรือหิมะแรกตก
นอกจากนี้ ยังมีการรวมคำว่า "คอมมิวนิเคชัน" (コミュニケーション) ที่แปลว่าการสื่อสาร เข้ากับคำว่า "อิโมนิ" กลายเป็น "อิโมนิเคชัน" (イモニケーション) เพื่อหมายถึงปฏิสัมพันธ์ในงานอิโมนิ

อ้างอิง
ชิงูเรนิ
(ชิราอูโอะโคไบนิ)]]
ชิงูเรนิ ( ) เป็นสึกูดานิชนิดหนึ่งที่ใส่ขิง ใช้อาหารทะเล (เช่น หอย เนื้อวัว) เป็นส่วนผสม อาจเรียกชื่อสั้น ๆ ว่า "ชิงูเระ" บางครั้งก็เขียนว่า 
 ]]

ที่มาของชื่อ
คำว่า ชิงูเระ ( ) หมายถึงฝนที่ตกในช่วงระหว่างฤดูใบไม้ร่วงกับฤดูหนาว มักตกเป็นเวลาสั้น ๆ แล้วก็หยุด

สาเหตุที่ใช้คำว่า ชิงูเระ มาเป็นชื่อเรียกนั้นไม่เป็นที่แน่ชัด เชื่อกันว่าอาจมีที่มาดังต่อไปนี้

* เนื่องจากมีรสชาติต่าง ๆ หลากหลายพรั่งพรูในปาก เปรียบได้กับฝนปรอย ๆ
* เนื่องจากช่วยฤดูของหอยตลับลายที่ใช้เป็นวัตถุดิบนั้นตรงกับฤดูฝน
* เนื่องจากวิธีการปรุงอาหารให้เสร็จในเวลาอันสั้นคล้ายกับชิงูเระซึ่งมักตกมาเป็นเวลาสั้น ๆ

อ้างอิง
ชูกาดง
ชูกาดง ( ) เป็น อาหารจีนแบบญี่ปุ่นที่มีการใช้ปาเป่าไช่วางบนข้าวสวย

ประวัติ
ในประเทศจีน ผู้คนจำนวนมากรับประทานปาเป่าไช่กับข้าวมาเป็นเวลานาน แต่ก็ไม่ได้ถือว่าเป็นของระดับสูงมากนัก ว่ากันว่าชูกาดงมีต้นกำเนิดในญี่ปุ่น มีทฤษฎีว่าชื่อ "ชูกาดง" นั้นริเริ่มโดยร้านไรไรเก็ง (来々軒) ที่ย่านอาซากุสะ

วิธีปรุง

# ตั้งน้ำมันในกระทะแล้วผัดเนื้อหมู เครื่องใน และ ผัก ต่าง ๆ (เช่น หอมใหญ่ แคร์รอต ผักกาดขาว หน่อไม้ เห็ดหูหนู ฯลฯ) และอาจใส่อาหารทะเล เช่น กุ้ง หมึก และไข่นกกระทา 
# หลังจากนั้นก็เคี่ยวเบา ๆ ในซุป และสุดท้ายทำให้ข้นด้วยแป้งมันฝรั่งที่ละลายน้ำได้ และปรับแต่งรสชาติ
# ใส่ข้าวลงในชามแล้วเทเครื่องไว้ด้านบน

อ้างอิง
โทริกัตสึ
โทริกัตสึ ( ) หรือ จิกิงกัตสึ (チキンカツ) หรือ ไก่ชุบเกล็ดขนมปังทอด เป็นอาหารประเภทของทอดที่ทำโดยเอาเนื้อไก่ มาชุบเข้ากับแป้งสาลี ไข่ไก่ที่ตีแล้ว และ เกล็ดขนมปัง แล้วทอดในน้ำมันปริมาณมาก เป็นอาหารญี่ปุ่นที่มีลักษณะคล้ายกับทงกัตสึหรือกิวกัตสึ แค่เปลี่ยนมาใช้เนื้อไก่เป็นส่วนผสม
เอบิฟราย
เอบิฟราย (海老フライ) เป็น อาหาร ที่มีต้นกำเนิดในญี่ปุ่น ทำโดยนำ กุ้ง ไป ทอด ในน้ำมันปรุงอาหารปริมาณมาก เป็นหนึ่งในอาหารทอด เป็นหนึ่งในตัวแทนของอาหารโยโชกุที่พัฒนาขึ้นในญี่ปุ่น

ภาพรวม
เป็นอาหารที่ทำโดยการทอดกุ้ง ในน้ำมันปริมาณมาก และมักรับประทานพร้อมผักต่าง ๆ เช่น กะหล่ำปลี แตงกวา และ มะเขือเทศ และมักรับประทานกับ ซอสทาร์ทาร์ หรือ ซอสวุร์สเตอร์เชอร์ ด้วย
สำหรับกุ้งที่ใช้นั้น ถ้าเป็นที่ร้านอาหารระดับสูงส่วนใหญ่จะใช้เป็นคุรุมะเอบิ แต่เนื่องจากผลกระทบของการจับที่ซบเซาและราคาที่สูงขึ้น ร้านอาหารหลายแห่งจึงมักใช้ กุ้งกุลาดำ นอกจากนี้ยังมีตัวอย่างการใช้ผลิตภัณฑ์ระดับสูง เช่น โคไรเอบิ (ไทโชเอบิ) กุ้งมังกรญี่ปุ่น และ กุ้งมังกรประเหลือง และอาจใช้กุ้งขาวราคาถูกสำหรับทำอาหารแช่แข็ง

มีทฤษฎีมากมายเกี่ยวกับที่มาของอาหารชนิดนี้ แต่ยังไม่เป็นที่แน่ชัด แต่ทฤษฎีที่เป็นตัวแทนแสดงไว้ด้านล่างในส่วนนี้

* ในปี 1900 ได้รับแรงบันดาลใจจากความนิยมของทงกัตสึ และเม็นจิคัตสึที่ร้านอาหารตะวันตก เร็งงาเตย์ (煉瓦亭) ใน กินซะ โตเกียว จึงคิดค้นของทอดที่คล้ายกัน
* คิดค้นจากเกล็ดขนมปังทอดและ เท็มปุระ ในสมัยเมจิ โดยเกิดจากการผสมปลาทอด อาหารตะวันตก และเท็มปุระ ซึ่งเป็นอาหารสมัยเอโดะเข้าด้วยกัน

อ้างอิง
เกล็ดขนมปัง
เกล็ดขนมปัง หรือ ปังโกะ ( ) เป็นส่วนผสมสำหรับ ทำอาหาร ที่ทำโดยการบดขนมปัง ให้เป็นผง ใช้สำหรับโรยใส่ ทำเป็นแป้งชุบของทอด โดยเฉพาะคัตสึ

การทำ
ในประเทศญี่ปุ่นจะใช้เกล็ดขนมปังดิบที่สร้างจากขนมปังแผ่น เป็นที่นิยมและกลายเป็นกระแสหลักเนื่องจากเหมาะสำหรับใช้ในโยโชกุ ที่ใช้ทงกัตสึและอาหารทอด เมื่อใช้เกล็ดขนมปังดิบในการทอด ความชื้นที่มีอยู่ในเกล็ดขนมปังขนาดใหญ่ในน้ำมันที่ใช้ทอดจะถูกแทนที่ด้วยน้ำมันอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้เนื้อสัมผัสกรอบและเบาเนื่องจากปฏิกิริยาของฟองอากาศละเอียด วิธีการนี้กลายเป็นที่นิยม และเกิดเป็นอาหารญี่ปุ่นที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว เช่น เอบิฟราย ทงกัตสึ และ โครกเกะ
เนื่องจากเกล็ดขนมปังดิบนั้นยากต่อการเก็บรักษา จึงมีการสร้างเกล็ดขนมปังแห้งหยาบขึ้นโดยการทำให้แห้งเพื่อปรับปรุงการเก็บรักษา เกล็ดขนมปังที่จำหน่ายทั่วไปในญี่ปุ่นเป็นประเภทนี้ ขึ้นอยู่กับวิธีการอบขนมปังของวัตถุดิบ มีเกล็ดขนมปังอบในเตาอบ เช่นเดียวกับขนมปังทั่วไป เกล็ดขนมปังแบบคั่ว ที่อบโดยใช้ไฟฟ้ากระแสสลับกับแป้งโดยตรง (ขนมปังไฟฟ้า) และหัวเชื้อที่เติมแทนยีสต์ ถูกแบ่งออกเป็นเกล็ดขนมปังที่ยืดออกแบนราบ และอบด้วยความถี่สูง นอกจากนี้ เกล็ดขนมปังสีที่ทำจากขนมปังใส่สียังใช้เพื่อทำให้สีทอดดูดีขึ้น สำหรับใช้ในเชิงพาณิชย์

ภาพ
Semmelmehl.jpg|เกล็ดขนมปังแบบยุโรปดั้งเดิมที่ทำโดยเอาขนมปังแข็งตากแห้ง
Breadcrumb.jpg|เกล็ดขนมปังของสวีเดน
Tonkatsu by ayustety in Tokyo.jpg|ทงกัตสึซึ่งทำจากเกล็ดขนมปัง
Korokke.jpg|โครกเกะ
Ebi_Fry_of_Kazumura,_Itō,_-27_Oct._2012_a.jpg|เอบิฟราย
Aji_Fry_(Banya).jpg|อาจิฟราย

อ้างอิง
คัตสึ
]]
คัตสึ ( ) หรือ เนื้อชุบเกล็ดขนมปังทอด เป็นอาหารญี่ปุ่นประเภททอดแบบหนึ่งที่ทำโดยการชุบเกล็ดขนมปังเข้ากับเนื้อสัตว์ เช่น เนื้อวัว เนื้อหมู เนื้อไก่ หรือหอยนางรม แล้วทอดด้วยน้ำมัน
ที่เป็นที่รู้จักดีที่สุดคือทงกัตสึซึ่งใช้เนื้อหมู โดยทั่วไปถ้าพูดเพียงว่า คัตสึ คนก็มักจะนึกถึงทงกัตสึเป็นอย่างแรก อย่างไรก็ตาม ชื่อเรียกจะต่างออกไปขึ้นอยู่กับส่วนผสม ถ้าใช้เนื้อไก่ก็จะเป็นโทริกัตสึ ถ้าใช้เนื้อวัวก็จะเป็นกีวกัตสึ แต่เมื่อใช้อาหารทะเลเป็นวัตถุดิบอาจเรียกว่า ฟราย ( ) เช่น เอบิฟรายซึ่งใช้กุ้ง หรืออาจิฟรายซึ่งใช้ปลาอาจิ นอกจากนี้ กรณีที่ส่วนผสมถูกนำไปนวดก่อนนำไปทำชุบเกล็ดขนมปังทอด ถ้าใช้เนื้อก็จะเป็นเม็นจิกัตสึ ถ้าใช้มันฝรั่งก็จะเป็นโครกเกะ และถ้าเป็นปลาจะเป็นเกียวกัตสึ
การปรุง
คัตสึแบบญี่ปุ่นนั้นอาจเทียบเท่ากับคำว่า ในภาษาอังกฤษ แม้ว่าวิธีการปรุงจะเหมือนกัน แต่โดยทั่วไปในภาษาญี่ปุ่นจะเรียกว่า ฟราย เมื่อส่วนผสมเป็นผักหรืออาหารทะเล และเรียก คัตสึ เมื่อเป็นเนื้อหมู เนื้อไก่ หรือเนื้อวัว อย่างไรก็ตาม อาหารประเภทเนื้อสัตว์บางชนิด เช่น ไข่สกอตช์ ก็เรียกว่า ฟราย
เมื่อปรุงอาหารประเภททอดหรือทอด แป้งที่อุ่นประมาณ 180 °ซ จะกลายเป็นสีน้ำตาล เนื่องจากเกิดปฏิกิริยามายาร์ทำให้ส่งกลิ่นหอมออกมา นอกจากนี้ยังมีกลิ่นเฉพาะของน้ำมันที่เรียกว่ารส "ดีปฟรายเฟลเวอร์" ( ) นอกจากกลิ่นเหล่านี้แล้ว การระเหยของความชื้นจากส่วนผสมของทอดจะทำให้อูมามิเข้มข้นขึ้นและสร้างเนื้อสัมผัสกรุบกรอบ ทั้งหมดนี้เรียกได้ว่าเป็นลักษณะเด่นของอาหารประเภทคัตสึ

อ้างอิง
ข้าวแมว
ข้าวแมว บ้างเรียก ข้าวคลุกปลาทู หรือ ข้าวขยำปลาทู เป็นอาหารไทยชนิดหนึ่ง ประกอบไปด้วยข้าวสวยคลุกกับปลาทู ซึ่งคล้ายกับอาหารของแมว จึงเป็นที่มาของชื่อ มีส่วนประกอบน้อยอย่าง ได้แก่ ปลาทูทอด (หรือย่าง, นึ่ง) ข้าวสวย พริกขี้หนูซอย หอมแดงซอย แตงกวา และผักชี รับประทานเคียงหรือราดด้วยน้ำปลาพริก ถือเป็นอาหารที่ทำได้รวดเร็ว และประหยัด ผู้สูงอายุจำนวนไม่น้อยนิยมประกอบอาหารชนิดนี้แก่ลูกหลานแบบเดียวกับที่ทำอาหารเลี้ยงแมว โดยในเว็บไซต์เอ็มไทยระบุว่า ใน พ.ศ. 2562 ต้นทุนการทำข้าวแมวมีราคาทั้งสิ้น 25.6 บาท ประกอบด้วย ปลาทูราคา 15 บาท ข้าวสวยราคา 7 บาท และเครื่องปรุงอื่น ๆ ราคา 3.6 บาท
วิธีการทำคือนำปลาทูที่ทอดหรือย่างจนสุกแล้วเลาะก้างแกะเอาเนื้อ จากนั้นนำเนื้อปลาทู ข้าวสวย น้ำปลาหรือน้ำปลาพริกที่มีรสชาติเค็มเปรี้ยวอมหวานไปคลุกเคล้าหรือขยำเข้ากับข้าวพร้อมรับประทาน โดยมีเครื่องเคราสำหรับรับประทานด้วยกัน ได้แก่ หอมแดงซอย พริกขี้หนูซอย แตงกวา มะม่วงสับหยาบ เพื่อตัดเลี่ยน โรยหน้าด้วยเนื้อปลาทูทอด (หรือย่าง, นึ่ง) ผักชี และเคียงด้วยน้ำปลาพริก

อ้างอิง
ตะวันฉาย พี.เค.แสนชัยมวยไทยยิม
ตะวันฉาย พี.เค.แสนชัยมวยไทยยิม ชื่อจริง ณรงค์ศักดิ์ แก้วมาลา (เกิด 7 เมษายน พ.ศ. 2542) เป็นนักมวยไทยชาวไทย เมื่อครั้งอยู่สังเวียนลุมพินีครั้งแรกเมื่ออายุ 14 ปี ใช้ชื่อ จตุคาม เพชรรุ่งเรือง สื่อมวลชนตั้งฉายาว่า "ซ้ายดารา" เนื่องจากถนัดซ้ายและรูปร่างหน้าตาดี

ประวัติ
ตะวันฉายเป็นบุตรชายของนายบุญสงฆ์ แก้วมาลา กับนางธัญชนก จำปาทอง มีพี่น้องทั้งหมด 3 คน โดยเป็นบุตรคนเล็ก บิดาเป็นนักธุรกิจใหญ่ในจังหวัดชลบุรี ลงทุนร่วมกับพี่เขยและเครือญาติทำธุรกิจท่องเที่ยวในเกาะล้าน จังหวัดชลบุรี ในนาม ทัวร์วิไลสมุทร แต่เมื่อเกิดวิกฤตต้มยำกุ้ง ส่งผลให้กิจการต่าง ๆ ได้รับผลกระทบอย่างหนักและทยอยกันปิดตัวลง รวมถึงธุรกิจของครอบครัว
ตะวันฉายเริ่มหัดมวยตั้งแต่อายุ 7–8 ปี ฝึกหัดมวยที่ค่ายเพชรรุ่งเรือง ของครูนุ วิษณุชัย เพชรรุ่งเรือง โดยมีอนันต์ศักดิ์ เปียปลื้มเป็นครูมวยคนแรก จากนั้นเริ่มชกโชว์ที่บาร์แห่งหนึ่งแถวชายหาดเมืองพัทยา ในนามจตุคาม เพชรรุ่งเรือง และเริ่มเดินสายชกมวยเด็กในพื้นที่จังหวัดชลบุรี ในภาคตะวันออกรวมถึงอีสาน จนกระทั่งเข้ามาชกในสนามมวยเวทีลุมพินีเมื่อตอนอายุ 14 ปี ประเดิมชกกับเพชรบานเสน สว.จ.เลี่ยงเมืองนนท์ โดยชนะด้วยคะแนนเอกฉันท์

หลังเรียนจบระดับมัธยมศึกษาชั้นที่ 3 จตุคามได้ย้ายมากรุงเทพฯ โดยอยู่ภายใต้การดูแลของค่ายมวย พี.เค.แสนชัยมวยไทยยิม และใช้ชื่อ "ตะวันฉาย" นับแต่นั้น (พระจันทร์ฉาย เป็นคนตั้งให้)
ตะวันฉายสร้างชื่อให้ตัวเองได้อย่างรวดเร็ว จนในเดือนกุมภาพันธ์ 60 เขาคว้าแชมป์ประเทศไทยรุ่น 126 ปอนด์ด้วยการเอาชนะวายุน้อย เพชรเกียรติเพชร ณ สนามมวยเวทีลุมพินี ในปี 2561 ได้รางวัลนักมวยไทยยอดเยี่ยม สนามมวยเวทีลุมพินี

วันแชมเปียนชิพ
4 ตุลาคม พ.ศ. 2563 มีการประกาศว่าตะวันฉายได้เซ็นสัญญากับวันแชมเปียนชิพ เปิดตัวครั้งแรกด้วยการชนะน็อกคู่แข่งชาวไอริช ฌอน แคลนซี

29 กันยายน พ.ศ. 2565 ได้โอกาสท้าชิงตำแหน่งแชมป์โลกวันมวยไทย รุ่นเฟเธอร์เวตกับ เพชรมรกต เพชรยินดีอะคาเดมี ตะวันฉายชนะคะแนนอย่างเอกฉันท์ ขึ้นแท่นแชมป์โลกคนใหม่
25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566 ตะวันฉายป้องกันแชมป์โลกวัน มวยไทย รุ่นเฟเธอร์เวต เป็นครั้งแรก โดยเจอกับจามาล ยูซูพอฟ ชาวตุรกี แต่ถูกตะวันฉายชนะน็อกด้วยการเตะขาจนยืนไม่ได้ ในวินาทีที 49 ของยกแรก

5 สิงหาคม พ.ศ. 2566 ตะวันฉายลงแข่งขันในกติกาคิกบอกซิงนัดแรกของรายการวันแชมเปียนชิพ โดยเจอกับดาวิต คิเรีย นักชกชาวจอร์เจีย ในกติกาคิกบ็อกซิง รุ่นเฟเธอร์เวต โดยตะวันฉายเตะซ้ายเข้าที่แขนของ ดาวิต คิเรีย ยกที่ 3 จนแขนหัก

7 ตุลาคม พ.ศ. 2566 ตะวันฉาย ชนะคะแนนไปแบบเอกฉันท์ โจ ณัฐวุฒิ ในกติกาคิกบอกซิง

22 ธันวาคม พ.ศ. 2566 ตะวันฉายป้องกันแชมป์โลกวัน มวยไทย รุ่นเฟเธอร์เวต โดยเจอกับ ซุปเปอร์บอล ชนะคะแนนไปแบบเอกฉันท์

อ้างอิง
เม็นจิกัตสึ
เม็นจิกัตสึ ( ) หรือ มินจิกัตสึ (ミンチカツ) หรืออาจเรียกสั้น ๆ ว่า เม็นจิ (メンチ) เป็นหนึ่งในอาหารโยโชกุของญี่ปุ่น เป็นอาหารญี่ปุ่นที่ทำโดยการนำหอมใหญ่ เนื้อหมูบด หรือ เนื้อวัวบด กับ หัวหอมสับละเอียด เกลือ พริกไทย ฯลฯ ปั้นเป็นรูปเหรียญวงรี หรือทรงกลม ชุบด้วย แป้งสาลี ไข่ไก่ เกล็ดขนมปัง แล้ว ทอด น้ำมันปริมาณมากในกระทะหรือทอดในกระทะ

บางครั้งอาจสับสนกับ โครกเกะ เนื่องจากใช้ส่วนผสมที่มีราคาถูกและมีความคล้ายคลึงกันของส่วนผสมกับโครกเกะเนื้อวัว และยังมีเมนูที่เรียกว่า "โครกเกะเม็นจิ" ที่ใช้ส่วนผสมและวิธีทำเดียวกัน
ความเป็นมา
กล่าวกันว่าที่มาของเม็นจิกัตสึเกิดขึ้นในยุคเมจิ เมื่อร้านอาหารโยโชกุ ในย่านอาซากุสะ โตเกียว ทำขายโดยใช้ชื่อว่า มินสึมีโตะกัตสึเร็ตสึ (ミンスミートカツレツ) จากนั้นในช่วงต้นยุคโชวะได้รับการเผยแพร่จากภูมิภาคคันโตไปสู่ภูมิภาคคันไซ แล้วมิตสึจิ มิตสึโนะ (水野 三次) เจ้าของร้านรุ่นที่สองของ ร้านเนื้อจุงโกเบนิกุมิตสึวายะ (純神戸肉三ッ輪屋精肉店, ก่อตั้งในปี 1909 ปัจจุบันคือร้านมิตสึวายะโซฮนเต็ง (三ツ輪屋総本店)) ในมินาโตงาวะ (湊川) เมืองโคเบะ จังหวัดเฮียวโงะ ก็ได้ตั้งชื่ออาหารชนิดนี้ขึ้นมา

วิธีการกิน
มักรับประทานกับ ซอสวุร์สเตอร์เชอร์ บางครั้งใช้เป็นส่วนผสมใน แซนด์วิช และ แฮมเบอร์เกอร์ โดยทั่วไปแล้ว เม็นจิคัตสึมักถูกมองว่าเป็นโยโชกุยอดนิยม แต่ก็มีรายการที่เน้นการใช้เนื้อวัวที่มีตราสินค้าเช่นกัน แม้บางครั้งจะถือว่าเป็นอาหารมื้อเบา ๆ แต่ก็มักจะเสิร์ฟพร้อมข้าวสวย หรือ ซุป เป็น อาหารชุด

อ้างอิง
โรยบอส
โรยบอส ( , IPA: [ˈroːi̯bɔs] ; ชื่อวิทยาศาสตร์: Aspalathus linearis) เป็นพืชชนิดหนึ่งในวงศ์ย่อยถั่ว

มีใบลักษณะเหมือนต้นสน เปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลแดงเมื่อถึงฤดูร่วงหล่น ในแอฟริกาใต้ เติบโตเฉพาะในพื้นที่ ภูเขาเซดาร์เบิร์ก ทางตอนเหนือของ เคปทาวน์ จังหวัดเวสเทิร์นเคป เป็นหลัก

ชื่อ

ชื่อวิทยาศาสตร์
ชื่อสกุล Aspalathus มาจากภาษา ซึ่งเป็นคำที่ใช้เรียกพืช ตระกูลถั่ว หลายชนิด

ส่วนชื่อสปีชีส์ linearis เป็นภาษาละติน แปลว่า "เชิงเส้น"

ชื่อสามัญ
คำว่า rooibos มีที่มาจากคำภาษาอาฟรีกานส์ แปลว่า "ไม้พุ่มสีแดง" ชื่อนี้ยังใช้ในภาษาอังกฤษและภาษาอื่น ๆ ด้วย ส่วนในภาษาญี่ปุ่นจะอ่านเป็น "รุยบอส" (ルイボス)
การใช้ประโยชน์
ใบแห้งใช้เป็น ชา เรียกว่า ชาโรยบอส และยังใช้เป็น เหล้า (เหล้าโรยบอส)

เพราะบอสชอบที่แห้งที่มีอุณหภูมิต่างกัน 30 องศาขึ้นไป การเพาะปลูกนอกที่อยู่อาศัยตามธรรมชาติในเทือกเขาเซดาร์เบิร์กจึงล้มเหลว

ชาโรยบอส
เครื่องดื่มที่เกิดจากการตากใบโรยบอสเป็นชาเพื่อสุขภาพชนิดหนึ่งที่เรียกว่า ชาโรยบอส 12,000 ตันผลิตทุกปีในแอฟริกาใต้ ครึ่งหนึ่งส่งออก ชาโรยบอสเป็นที่รู้จักกันในชื่อชาโรยบอสหรือบ้างก็ใช้ชื่อว่า บุชที (bush tea) และใน อังกฤษ ยังมีชื่อเรียกว่า ชาเรดบุช (redbush tea), ชาแดงแอฟริกาใต้ (South African red tea) ฯลฯ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ได้รับความนิยมในญี่ปุ่นเนื่องจากมีจำหน่ายในขวด PET และเครื่องดื่มบรรจุกล่องที่ ร้านสะดวกซื้อ
ชาโรยบอสมีสีแดงเหมือนชาแดง และมีความหวานจาง ๆ ไม่มี คาเฟอีน และมีระดับ แทนนิน ต่ำมาก ประกอบด้วย อัลคาลอยด์ของไพโรลิซิดีน เช่นเดียวกับชาสมุนไพรบางชนิด

อ้างอิง
ตลาดน้ำบางน้อย
ตลาดน้ำบางน้อย เป็นตลาดน้ำที่ตั้งอยู่ที่ปากคลองบางน้อยตรงจุดบรรจบกับแม่น้ำแม่กลอง หน้าวัดเกาะแก้ว ตำบลกระดังงา อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม

ประวัติ
ชุมชนบางน้อย ปรากฏหลักฐานเมื่อคราวที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จประพาสต้นหนแรก โดยสมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ได้ทรงพระนิพนธ์ จดหมายนายทรงอานุภาพ ความว่า "…ประพาสคลองอัมพวาแล้ว จึงได้ออกเรือเลยไปพักเสวยเช้าที่วัดดาวดึงส์ เสร็จแล้วแจวต่อไปบางน้อยประพาสที่บ้านกำนันจัน แล้วกลับทางคลองแม่กลองมาถึงที่ประทับเวลา ๒ ทุ่ม…"
จนเมื่อราว 60 ปีก่อน (ข้อมูล พ.ศ. 2557) หมอเหลียง รังสิโรจน์ ได้ตั้งตลาดนัดที่มีประจำในข้างขึ้น แรม 3 ค่ำ 8 ค่ำ และ 13 ค่ำ ชุมชนบางน้อยมีสินค้าเช่น ร้านขายอุปกรณ์การเรียน ร้านขายหนังสือ ร้านทอง มีปั๊มน้ำมันสำหรับเติมเรือโดยสาร มีท่าเรือ และมีสินค้าการเกษตร เช่นน้ำมันมะพร้าวและน้ำตาล มีเรือหลายร้อยลำมาทำการค้าขายกันที่นี่ทั้งจากชาวสวนในละแวกนี้และชาวสวนจากสุพรรณบุรี นครปฐม กรุงเทพฯ ราชบุรี ปทุมธานี และรวมถึงอยุธยา แต่เมื่อเส้นทางถนนหนทางสะดวกขึ้นการค้าขาย ทำให้เส้นทางทางน้ำลดบทบาทความสำคัญลง รวมถึงตลาดน้ำบางน้อย เหลือแต่เพียงชุมชน
จนเมื่อ พ.ศ. 2551 เทศบาลตำบลบางคนทีได้พยายามรื้อฟื้นตลาดน้ำบางน้อยแต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร จนเมื่อชาวบ้านได้ร่วมกันก่อตั้งชมรมเรารักตลาดน้ำบางน้อย เริ่มมีการจัดการท่องเที่ยว มีการประชาสัมพันธ์ ทำให้ตลาดน้ำบางน้อยเริ่มเป็นที่รู้จัก จนเปิดตลาดน้ำบางน้อยอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2552

ปัจจุบันตลาดน้ำบางน้อยมีประจำวันเสาร์–อาทิตย์ และวันหยุดพิเศษ มีสินค้าจำหน่ายการเกษตรจากชาวสวนในพื้นที่ใกล้เคียง รวมทั้งอาหารคาว อาหารหวาน เช่น มะนาวดอง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
เกียวกัตสึ
เกียวกัตสึ ( ) เป็นคัตสึหรือโครกเกะที่ใช้เนื้อปลา อาจเรียกว่า โอซากานากัตสึ (お魚カツ) หรือเรียกอีกอย่างว่า คามากัตสึ (蒲カツ , かまカツ ) โดยมีที่มาจากคำว่า คามาโบโกะ ทำโดยการทอดเนื้อชิ้นปลาที่หั่นเป็นชิ้น (เช่น ปลากระโทงหรือปลาหางเหลือง บางครั้งอาจเรียกชื่อแตกต่างไปตามปลาที่ใช้ทอด) หรือใช้ส่วนผสมของเนื้อปลาสับกับส่วนผสมอื่น ๆ เช่น เนื้อบด แล้วชุบด้วยเกล็ดขนมปังแล้วทอด บางครั้งถือว่าเป็น คามาโบโกะทอด ชนิดหนึ่ง

ความหลากหลาย
เกียวกัตสึถูกทำเป็นอาหารถิ่นต่าง ๆ มากมาย มีความแตกต่างกันออกไป ได้แก่

* อากาเต็ง (จังหวัดชิมาเนะ)
* กันซึ (จังหวัดฮิโรชิมะ)
* เกียวรกเกะ (จังหวัดซางะ)
* จาโกกัตสึ (จังหวัดเอฮิเมะ)
* ฟิชกัตสึ (จังหวัดโทกุชิมะ)

อ้างอิง
อาจิฟราย
อาจิฟราย (アジフライ) เป็นอาหารทอดที่ทำจากการใช้เกล็ดขนมปังมาชุบแป้งทอด โดยใช้ปลาอาจิเป็นวัตถุดิบ เป็นหนึ่งในโยโชกุที่พัฒนาขึ้นในญี่ปุ่นหลังยุคเมจิ โดยมีพื้นฐานมาจากอาหารตะวันตก และตั้งแต่นั้นมาก็กลายเป็นที่นิยมในฐานะกับข้าว ของว่าง และกับข้าวที่กินคู่กับสาเก

วิธีการปรุงเบื้องต้นคือนำปลาอาจิไปชุบเกล็ดขนมปังแล้วทอดในน้ำมัน มีความโดดเด่นด้วยเนื้อสัมผัสที่สร้างขึ้นจากแป้งทอดกรอบและปลาอาจิเนื้อนุ่ม สามารถเพลิดเพลินกับรสชาติที่แตกต่างกันขึ้นอยู่กับเครื่องปรุงรสที่ใส่ลงไป ในแง่ของโภชนาการ กล่าวกันว่าแคลอรีต่ำ น้ำตาลต่ำ และอุดมไปด้วย กรดไอโคซาเพนตะอีโนอิก (EPA) และ กรดโดโคซาเฮกซาอีโนอิก (DHA)
ในประเทศญี่ปุ่น อาหารนี้เป็นที่นิยมไม่เพียงแต่สำหรับการทำอาหารที่บ้านเท่านั้น แต่ยังรวมถึงอาหารสำเร็จรูปและการรับประทานอาหารนอกบ้านด้วย นอกจากนี้ยังเป็นอาหารที่คุ้นเคยในวัฒนธรรมญี่ปุ่น เช่น ใช้สนับสนุนการท่องเที่ยวของเมือง และตัวละครต่าง ๆ และปรากฏในผลงานต่าง ๆ เช่น ไฮกุ เรียงความ มังงะ และละคร

ประวัติศาสตร์

ต้นกำเนิด
 ซึ่งใช้เป็นส่วนผสมในอาจิฟราย]]
 ที่ใช้ชุบทำอาจิฟราย]]
ในประเทศญี่ปุ่น เชื่อกันว่าปลาอาจิถูกรับประทานมาตั้งแต่ยุคโจมง และในยุคเฮอัน ปลาชนิดนี้ก็นิยมถูกใช้เป็นอาหารอยู่แล้ว โดยเป็นที่รู้จักว่าเป็นปลาที่อร่อย
ในญี่ปุ่นยุคเอโดะ เท็มปุระได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในวิธีการปรุงอาหารประเภททอด มีลักษณะเด่นคือใช้วิธีการทอดที่ใช้น้ำมันปริมาณมาก และในช่วงต้นยุคเมจิ เกล็ดขนมปังได้ถูกนำมาใช้ปรุงอาหาร และอาหารตะวันตก เช่น โกตแล็ต และ ครอแก็ต ซึ่งปรุงด้วยเกล็ดขนมปัง ได้ถูกนำเข้ามาที่ญี่ปุ่น และเมื่อรวมกับเทคนิคการทอดน้ำมันแบบญี่ปุ่นที่ใช้ในเท็มปุระ จึงเกิดเป็นอาหารประเภทคัตสึซึ่งใช้เกล็ดขนมปังมาชุบและทอดในน้ำมันปริมาณมาก

ปลาอาจิก็ได้ถูกนำมาทำเป็นอาหารประเภทนี้ด้วยเช่นกัน จึงเกิดเป็นอาจิฟลายขึ้นมา โดยว่ากันว่ามีอาหารประเภทนี้อยู่แล้วตั้งแต่ในช่วงต้นยุคเมจิ
Aji_Fry_(Banya).jpg|อาฟิฟรายพร้อมเครื่องปรุงและราดด้วยซอส
Horse_mackerel_deep-fried_in_breadcrumbs_2.jpg|อาจิฟรายที่ขายเป็นอาหารสำเร็จรูป
長崎県松浦市_海の里食堂のアジフライ.jpg|อาจิฟรายในเมืองมัตสึอุระ จังหวัดนางาซากิ

อ้างอิง