SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
โปเกมอน เดอะ ปาร์ค 2005
โปเกมอน เดอะ ปาร์ค 2005 หรือ โปเกปาร์ค เป็นสวนสนุกแห่งแรกของโลก ที่สร้างขึ้นตามโลกและเรื่องราวในภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องโปเกมอน ตั้งอยู่ที่เมืองนาโงยะ จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น โดยเปิดทำการเป็นระยะเวลาสั้นๆ เพียง 6 เดือน ตั้งแต่วันที่ 18 มีนาคม ถึง 25 กันยายน พ.ศ. 2548

นอกจากในประเทศญี่ปุ่นแล้ว โปเกมอน เดอะ ปาร์ค ยังได้ไปเปิดทำการที่ประเทศไต้หวัน ระหว่างวันที่ 23 มิถุนายน ถึง 24 กันยายน พ.ศ. 2549

ในปี พ.ศ. 2569 โปเกปาร์คแห่งที่สามได้เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2569 ในชื่อ โปเกปาร์ค คันโต ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการฉลองครบรอบ 30 ปีของแฟรนไชส์ ​​นี่เป็นโปเกปาร์คถาวรแห่งแรก
เครื่องเล่น
* ชิงช้าสวรรค์โปเกมอน (Pokémon Giant Ferris Wheel)
* ป่าปีกะจู (Pikachu's Forest)
* รถไฟเหาะทะลวงเมฆา (Twister: Fury in the Sky)
* เรือสำราญอัลโตมาเร่ (Alto Mare Gondola Cruise)
* สแปลชแอดเวนเจอร์ของมิซึโกโร่ (Mudkip's Big Splash)
* ชิงช้าชมดาวโปเกมอน (Pokémon Star Swing)
* รถไฟหรรษาของพี่น้องปิจู (The Pichu Brothers' Rascal Railway)
* แครชเกอร์แบทเทิล ระหว่าง แก๊งอะควา และ แก๊งแมกม่า (Bumper Car Battle: Aqua vs. Magma)
* เรือหมุนวนของลูเกีย (Lugia's Spinning Ship)
* ม้าหมุนโปเกมอน (Pokémon Merry-Go-Round)
อื่น ๆ
* สวนซาฟารีโปเกมอน
* มินิทัวร์ชมโปเกมอนเริงระบำ
* ร้านปาร์ตี้คาเฟ่ของเนียส
* โปเกมอนช็อป R
* ทอยส์ อาร์ อัส โปเกมอน สโตร์

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของโปเกปาร์ค ประเทศญี่ปุ่น (ปิดแล้ว)
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของโปเกปาร์ค ประเทศไต้หวัน (ปิดแล้ว)
รางวัลอาหารโลก
รางวัลอาหารโลก ( ) เป็นรางวัลในระดับนานาชาติซึ่งมอบให้เพื่อสดุดีบุคคลซึ่งทำให้การพัฒนามนุษย์ก้าวหน้าขึ้น โดยการปรับปรุงปริมาณคุณภาพ หรือ ความสะดวกต่อการเข้าถึงแหล่งอาหารของโลก
รางวัลนี้ถูกก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2529 โดยนอร์แมน บอร์ล็อก (Norman Borloug) ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพในปี พ.ศ. 2513 และตั้งแต่ปีพ.ศ. 2533 เป็นต้นมา ก็ได้รับการสนับสนุนด้านเงินทุนจากนักธุรกิจชื่อ จอห์น รวน รางวัลนี้มีการมอบเพื่อสดุดีการอุทิศตนต่องานทุกด้านซึ่งเกี่ยวข้องกับทรัพยากรอาหารของโลก อันได้แก่ วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี การผลิต การตลาด โภชนาการ เศรษฐศาสตร์ การต่อสู้ความยากไร้ รวมถึงสังคมศาสตร์ ด้านอาหารและการเกษตร นอกจากเป็นการสดุดีความสำเร็จส่วนบุคคลแล้ว บอร์ล็อกยังมองรางวัลในฐานะหนทางหนึ่งในการสร้างต้นแบบอันจะเป็นแรงบันดาลใจต่อผู้อื่นอีกด้วย
ผู้ชนะรางวัลจะได้รับการประกาศเกียรติคุณและรับมอบรางวัลอย่างเป็นทางการ ในพิธีซึ่งจัดขึ้น ณ หอประชุม แห่งศาลากลางรัฐไอโอว่า เมืองดิมอยน์ รัฐไอโอวา ใน สหรัฐอเมริกา โดยมีการถ่ายทอดพิธีทางโทรทัศน์ด้วย พิธีการมอบรางวัลจะจัดร่วมกับการสัมมนานานาชาติของมูลนิธิเวิลด์ฟู้ดไพรซ์ ซึ่งแต่ละปีจะเป็นหัวข้อเกี่ยวข้องกับความอดอยาก และความมั่นคงของทรัพยากรอาหาร
จะมีการประกาศชื่อผู้ได้รับรางวัลในช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิหรือต้นฤดูร้อน และผู้ได้รับรางวัลจะได้รับการประกาศเกียรติคุณอย่างเป็นทางการในพิธีมอบรางวัลซึ่งจัดขึ้นเป็นประจำทุกปี ในวันที่ หรือใกล้ๆ วันที่ 16 ตุลาคม ซึ่งเป็นวันอาหารโลกแห่งสหประชาชาติ (United Nations World Food Day) ผู้ชนะจะได้เงินรางวัลมูลค่า 250,000 ดอลลาร์สหรัฐ

ผู้ได้รับรางวัลนี้ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดี เช่น มูฮัมหมัด ยูนูส ซึ่งเป็นผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพปี พ.ศ. 2549 ขณะที่รางวัลที่ทางมูลนิธิมอบแด่ในหลวงในปี พ.ศ. 2549 นั้น คือเหรียญรางวัลนอร์แมน อี. บอร์ล็อก เป็นรางวัลพิเศษซึ่งในหลวงทรงเป็นผู้ได้รับเป็นคนแรกในประวัติศาสตร์

อ้างอิง
* A.S. Clausi online article on Institute of Food Technologists website about the creation and history of the World Food Prize. (Members only) - accessed 24 October 2009.
* Clausi, A.S. "General Foods established World Food Prize". Food Technology October 2009. p. 79.

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
วัดพระสิงห์วรมหาวิหาร
วัดพระสิงห์วรมหาวิหาร ( ) พระอารามหลวงชั้นเอก ชนิดวรมหาวิหาร ตั้งอยู่ในบริเวณคูเมืองเชียงใหม่ ถนนสามล้าน ตำบลพระสิงห์ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ วัดพระสิงห์ฯ เป็นวัดสำคัญวัดหนึ่งของเมืองเชียงใหม่ เป็นประดิษฐานพระสิงห์ (พระพุทธสิหิงค์) พระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์คู่เมืองเชียงใหม่และแผ่นดินล้านนา พระพุทธรูปเป็นศิลปะเชียงแสนรู้จักกันในชื่อ "เชียงแสนสิงห์หนึ่ง"

ประวัติ

ภายในวิหารลายคำ]]
พญาผายู กษัตริย์เชียงใหม่ราชวงศ์มังราย โปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 1888 ขั้นแรกให้ก่อสร้างเจดีย์สูง 23 วา เพื่อบรรจุพระอัฐิของพญาคำฟู พระราชบิดา ต่อมาอีก 2 ปี จึงได้สร้างพระอาราม เสนาสนวิหาร ศาลาการเปรียญ หอไตร และกุฏิสงฆ์ เมื่อเสร็จเรียบร้อย ทรงตั้งชื่อว่า "วัดลีเชียงพระ" สมัยพญาแสนเมืองมาขึ้นครองเวียงเชียงใหม่ โปรดให้อัญเชิญพระพุทธสิหิงค์มาจากเมืองเชียงราย มาประดิษฐาน

ในวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2483 วัดพระสิงห์ได้รับพระกรุณาโปรดให้ยกเป็นพระอารามหลวงชั้นเอก ชนิดวรมหาวิหาร
การประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถาน
วัดพระสิงห์วรมหาวิหาร ได้รับการประกาศเป็นโบราณสถานสำหรับชาติ ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 52 ตอนที่ 0ง วันที่ 8 มีนาคม 2478 พร้อมกับวัดอีกหลายแห่งในจังหวัดเชียงใหม่
ลำดับเจ้าอาวาส
วัดพระสิงห์เป็นวัดเก่าแก่ มีเจ้าอาวาสครองวัดสืบมาเท่าที่ปรากฏนามมีดังนี้ 
{|class="wikitable" align="center" style="text-align:center"
|- style="background:#cccccc"
| ลำดับที่ || รายนาม || ดำรงตำแหน่ง (พ.ศ.)
|- 
| 1. || พระอภัยจุลมหาเถระ || พ.ศ. 1888 รัชสมัยพญาผายู
|- 
| 2. || สมเด็จพระศรีนันทะ || รัชสมัยพระเมกุฏิสุทธิวงศ์
|- 
| 3. || พระเจ้าจันทรังสีมหาเถระ || รัชสมัยพระเจ้ากาวิละ 
|- 
| 4. || สมเด็จพระจันทมหาเถระ || รัชสมัยพระยาพุทธวงศ์
|- 
| 5. || ครูบาโพธิ์ || ไม่ปรากฏ
|- 
| 6. || พระกัญจนมหาเถระ || 2402 (รัชสมัยพระเจ้ากาวิโลรสสุริยวงศ์)
|-
| 7. || พระเจ้าคันธา คนฺธโร || 2453
|- 
| 8. || ครูบาศรีวิชัย (อินเฟือน สิริวิชโย) (
|| พระเจ้าคันธา คนฺธโร || 2453
|- 
| 8. || ครูบาศรีวิชัย (อินเฟือน สิริวิชโย) (รักษาการ) || 2467
|- 
| 9. || พระแก้ว (รักษาการ) || 2475
|- 
| 10. || พระโพธิรังสี (ศรีโหม้ สุคนฺโธ) || 2482 - 2492
|- 
| 11. || พระอภัยสารทะ (สมบูรณ์ จนฺทวํโส) (รักษาการ) || 2492 - 2493
|- 
| 12. || พระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (ฟู อตฺตสิโว) || 2493 - 2516
|- 
| 13. || พระธรรมสิทธาจารย์ (หนู ถาวโร) || 2516 - 2552
|- 
| 14. || พระเทพสิงหวราจารย์ (โสภณ โสภโณ) || 2552 - ปัจจุบัน
|}
พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยา
พิพิธภัณฑสถานธรรมชาติวิทยา เป็นรูปแบบหนึ่งของพิพิธภัณฑสถานที่ให้ความรู้ และดำเนินการวิจัยด้านธรรมชาติศึกษา และสิ่งแวดล้อม รวมทั้งเรื่องของชีวิต ทรัพยากรธรรมชาติ ความสัมพันธ์ของสิ่งแวดล้อมกับชีวิต อันเป็นจุดกำเนิดของความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับวิวัฒนาการ การปรับตัว ชีวิตความเป็นอยู่ รวมทั้งอุปนิสัยและถิ่นที่อยู่ ซึ่งองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ให้คำจำกัดความของพิพิธภัณฑ์ว่า เป็นองค์กรที่ตั้งขึ้นมาโดยไม่หวังผลประโยชน์หรือผลกำไร มีจุดมุ่งหมายเพื่อเป็นแหล่งบริการความรู้นอกระบบแก่ชุมชน และเปิดให้สาธารณชนเข้าใช้บริการ เพื่อรับคำแนะนำความรู้ที่เกี่ยวข้อง เพื่อให้เกิดการศึกษาเรียนรู้และพักผ่อน
สถานที่
ในประเทศไทยมีพิพิธภัณฑสถานธรรมชาติวิทยาอยู่หลายแห่ง ได้แก่
* พิพิธภัณฑสถานธรรมชาติวิทยาแห่งประเทศไทย
* พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาเกาะและทะเลไทย อ.สัตหีบ จ.ชลบุรี 
* พิพิธภัณฑสถานธรรมชาติวิทยาแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
* พิพิธภัณฑสถานธรรมชาติวิทยา 50 พรรษา สยามบรมราชกุมารี แห่งมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
ปอมเปอี
ปอมเปอี ( ; ) เป็นอดีตนครในเขตเทศบาลปอมเปย์ใกล้กับนครนาโปลี ในแคว้นคัมปาเนีย ประเทศอิตาลี ปอมเปอี, เฮอร์คูลาเนอุม, สตาบีเอ และ วีญาโดยรอบ ถูกฝังอยู่ใต้เถ้าภูเขาไฟและหินพัมมิซลึกระหว่าง จากการปะทุของเขาวิซูเวียสในปี ค.ศ. 79
ปอมเปอีซึ่งถูกฝังอยู่ใต้เถ้าภูเขาไฟมายาวนานจึงกลายเป็นตัวแทนของช่วงขณะหนึ่งที่แสดงถึงวิถีชีวิตชาวโรมันอันถูกแช่แข็งในกาลเวลาตั้งแต่ตอนที่ภูเขาไฟปะทุ รวมถีงเป็นตัวอย่างชั้นดีของการวางผังนครสมัยโรมันในสภาพที่สมบูรณ์ ปอมเปอีเป็นนครที่มีความมั่งคั่ง ด้วยประชากรจำนวน 10,000 ถึง 20,000 คน ณ ขณะที่ภูเขาไฟปะทุ ซากของนครปอมเปอีมีอาคารสาธารณะ, บ้านเรือนหรูหราที่ประดับอย่างวิจิตรตระการตา, เครื่องประดับบ้านเรือนและงานศิลปะ ซึ่งดึงดูดผู้คนมาตั้งแต่การขุดค้นในยุคแรก ๆ การขุดค้นในภายหลังต่อมาพบบ้านเรือนและธุรกิจหลายร้อยหลังที่มีรูปแบบสถาปัตยกรรมและสะท้อนถึงชนชั้นทางสังคมที่หลากหลาย ตลอดจนอาคารสาธารณะมากมาย ซากออร์แกนิกต่าง ๆ ซึ่งรวมทั้งวัตถุที่ทำจากไม้และศพ
ลาย ตลอดจนอาคารสาธารณะมากมาย ซากออร์แกนิกต่าง ๆ ซึ่งรวมทั้งวัตถุที่ทำจากไม้และศพของมนุษย์ถูกฝังและคงสภาพอยู่ในเถ้าภูเขาไฟก่อนจะย่อยสลายและเกิดเป็นแม่พิมพ์ที่นักโบราณคดีสามารถหล่อหรือถอดแบบมาแสดงจังหวะสุดท้ายของชีวิตของศพเหล่านี้ บนผนังด้านนอกและในบ้านเรือนพบกราฟฟิตีต่าง ๆ ที่เป็นหลักฐานของภาษาละตินเถื่อนที่สูญหายไปมากตามกาลเวลา แต่ใช้พูดทั่วไปในเวลานั้น ซึ่งต่างกันกับภาษาละตินแบบแผนที่ปรากฏในวรรณกรรม
หลังจากถูกทําลาย ปอมเปอีส่วนใหญ่ยังคงถูกทิ้งสภาพไว้เช่นนั้นจนกระทั่งถูกค้นพบอีกครั้งในช่วงปลายศตวรรษที่ 16 การขุดค้นครั้งใหญ่มีขึ้นในกลางศตวรรษที่ 18 ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของโบราณคดีสมัยใหม่ ความพยายามในช่วงแรก ๆ ในการขุดพบเมืองนั้นเป็นไปอย่างส่งเดช หรือมักถูกขโมย ส่งผลให้สิ่งของหรือสถานที่หลายแห่งได้รับความเสียหายหรือถูกทําลาย ภายในปี 1960 การขุดค้นส่วนใหญ่ในปอมเปอีดำเนินไปเสร็จสิ้น แต่ซากต่าง ๆ กลับถูกทิ้งไว้ให้ย่อยสลายตามกาลเวลา การขุดค้นที่สําคัญเพิ่มเติมถูกห้ามหรือจํากัดเฉพาะพื้นที่เป้าหมายและมีการจัดลําดับความสําคัญการขุดค้น ตั้งแต่ปี 2018 ความพยายามเหล่านี้นําไปสู่การค้นพบใหม่ ๆ ในบางพื้นที่ที่ไม่เคยสํารวจมาก่อนของเมือง
ปอมเปอีเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกในฐานะ "แหล่งโบราณคดีแห่งเดียวในโลกที่ให้ภาพที่สมบูรณ์ของเมืองโรมันโบราณ" ปอมเปอีในปัจจุบันเป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมในอิตาลี โดยมีนักท่องเที่ยวมาเยี่ยมชมประมาณ 2.5 ล้านคนต่อปี

อ้างอิง
หนึ่งอุบล ศิษย์เลิศชัย
หนึ่งอุบล ศิษย์เลิศชัย เป็นอดีตนักมวยไทยชื่อดัง และเคยชกมวยสากลอาชีพได้ครองแชมป์ของสถาบัน PABA ด้วย 
ประวัติ
หนึ่งอุบล มีชื่อจริงว่า สมร ความสวัสดิ์ เกิดเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2517 ที่จังหวัดอุบลราชธานี เป็นนักมวยไทยชื่อดังในราวปี พ.ศ. 2534-พ.ศ. 2538 ในสังกัดของทรงชัย รัตนสุบรรณ มีฉายาว่า "ต่วนเป๋" ตั้งแต่เมื่อครั้งชกมวยไทย มีที่มาจากมีขาข้างขวาสั้นกว่าขาข้างซ้าย หนึ่งอุบลขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อคราวที่เดินทางไปชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทที่ฟิลิปปินส์ ได้แชมป์มาครองเมื่อ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 จากนั้น หนึ่งอุบลขึ้นชกป้องกันแชมป์ไว้ได้สองครั้ง ก่อนจะเสียแชมป์ให้กับ เรย์ ลีกัส อย่างพลิกความคาดหมาย โดยหนึ่งอุบลเป็นฝ่ายแพ้คะแนนเมื่
เสียแชมป์ให้กับ เรย์ ลีกัส อย่างพลิกความคาดหมาย โดยหนึ่งอุบลเป็นฝ่ายแพ้คะแนนเมื่อ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2540 หลังจากเสียแชมป์ หนึ่งอุบลขึ้นชกมวยสากลใน พ.ศ. 2541 อีกเพียงสองครั้ง โดยครั้งล่าสุดชกเมื่อ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2541 ชนะน็อค แซมมี่ ซอร์ดีญ่า หลังจากนั้นหนึ่งอุบลกลับไปชกมวยไทยตามเดิม
เกียรติประวัติ
* แชมป์ PABA รุ่นจูเนียร์แบนตั้มเวท (2539 - 2540)
** ชิง 6 พฤศจิกายน 2539 ชนะน็อค รอนนี่ ไบโอนัส (ฟิลิปปินส์) ยก 8 ที่มะนิลา
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 12 มกราคม 2540 ชนะคะแนน แจ๊ค ซาเฮียย่า (อินโด) ที่ เวทีมวยนานาชาติ จ.ฉะเชิงเทรา
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 30 มีนาคม 2540 ชนะคะแนน ดิเอโก อันดราเด (เม็กซิโก) ที่ จ.อุบลราชธานี
** เสียแชมป์,8 ส.ค. 2540 แพ้คะแนน เรย์ ลีกัส (ฟิลิปปินส์) ที่ โรงแรม ดิเอมเมอรัล

==อ้างอิง== 
* สถิติการชก boxrec.com

แหล่งข้อมูลอื่น
*เทปการชกระหว่าง "แรมโบ้" พงษ์สิริ พ.ร่วมฤดี กับ "ต่วนเป๋" หนึ่งอุบล ศิษย์เลิศชัย

หมวดหมู่ :นักมวยสากลชาวไทยรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท
เส้นใยอาหาร
เส้นใยอาหาร ( ) คือ ส่วนของพืช ผัก ผลไม้ที่มนุษย์รับประทานได้ แต่ไม่ถูกย่อยโดยน้ำย่อยของคน แต่อาจถูกย่อยโดยจุลินทรีย์บางชนิดในทางเดินอาหารของคน เส้นใยอาหารเป็นคาร์โบไฮเดรตโมเลกุลใหญ่ ๆ

เส้นใยอาหารแบ่งเป็นกลุ่มใหญ่ ๆ ได้ 2 กลุ่ม คือ
# เส้นใยอาหารที่ไม่ละลายน้ำ ช่วยเพิ่มกากอาหาร และทำความสะอาดทางเดินอาหาร
# เส้นใยอาหารละลายน้ำ พวกนี้ เมื่อละลายน้ำ จะมีลักษณะเป็นเจล สามารถจับน้ำตาล ดูดซับน้ำมันได้
เส้นใยอาหาร มีประโยชน์ต่อร่างกายในแง่ช่วยให้การขับถ่ายสะดวก ช่วยจับไขมันจากอาหาร ลดการดูดซึมพวกน้ำตาล ดังนั้นจึงมีผลดีต่อคนเป็นเบาหวาน ช่วยป้องกันการดูดซึมของสารก่อมะเร็ง เพราะขับถ่ายออกได้เร็ว และลดการสัมผัสต่อผนังลำไส้ นอกจากนี้ยังช่วยในการลดน้ำหนัก เนื่องจากทำให้ปริมาณอาหารมากขึ้น มีการดูดน้ำเข้ามาในทางเดินอาหาร ทำให้รู้สึกอิ่มเร็ว ลดการบริโภคอาหารลง

ผลต่อการขับถ่าย เส้นใยอาหารชนิดที่เป็นเซลลูโลส มีคุณสมบัติอุ้มน้ำ ทำให้อุจจาระอ่อน ขับถ่ายดี ท้องไม่ผูก ทำให้ไม่เป็นโรคริดสีดวงทวาร ลำไส้โป่งพอง และมะเร็งลำไส้ใหญ่

แหล่งอาหารที่มีเส้นใยอาหารสูง ได้แก่ 
* ผัก : สะเดา ใบชะพลู แคร์รอต ใบกุยช่าย คะน้า ถั่วฝักยาว
* ผลไม้ : มะม่วงดิบ กล้วย ส้ม
นอกจากนี้พบได้ใน ถั่วเมล็ดแห้ง เมล็ดพืช และข้าวซ้อมมือ 
มนุษย์ต้องการเส้นใยอาหารวันละ 25 กรัม สำหรับเด็กปริมาณที่แนะนำให้บริโภคต่อวัน = อายุ + 5 เช่นอายุ 12 ปี ปริมาณเส้นใยอาหารที่ควรบริโภค = 12+5 = 17 กรัม เป็นต้น

การที่จะได้รับเส้นใยอาหารให้เพียงพอ ควรได้รับผักประมาณ 2 ทัพพี ต่อมื้อ และกินข้าวกล้อง มีผลไม้ 3–4 ส่วนต่อวัน ถ้าได้รับเส้นใยอาหารมากเกินไป โดยเฉพาะได้จากยาเม็ดสกัดเส้นใยอาหาร อาจทำให้มีการขับแคลเซียม เหล็ก สังกะสี แมกนีเซียม ออกทางอุจจาระได้

เส้นใยอาหารจากเกษตรอินทรีย์หรือจากธรรมชาติดีที่สุดสำหรับมนุษย์
เราดูข้อมูลแล้ว เราเริ่มที่จะปรับพฤติกรรมของเราหันมาเติมเส้นใยอาหารให้กับร่างกายกัน การเลือกผักและผลไม่ที่จะบริโภคควรให้ความสำคัญกับแหล่งที่มา นั่นหมายถึงเราจะปลอดภัยหลังจากการบริโภค การบริโภคผักและผลไม้ให้ได้ประโยชน์นั้นควรระลึกถึงผักและผลไม่ปลอดสารพิษเป็นสิ่งแรก ไม่ใช้ไม่มีสารเคมีหรือสารพิษเจือปนในกระบวนการผลิต ไม่ใช้ปุ๋ย หรือยาฆ่าแมลง ควรเลือกเป็นอันดับแรก เพราะเส้นใยอาหารไปมีความสัมพันธุ์กับร่างกายของมนุษย์เราอย่างมาก กล่าวคือ หลังจากร่างกายย่อยสารอาหารจากผักและผลไม้แล้ว กากใยจะไปเป็นบ้านและไปเป็นอาหารให้กับสิ่งมีชีวิตกลุ่มใหญ่ที่อาศัยในร่างกายของคนเราเป็นจุลินทรีย์ดีที่เรารู้จักกันในชื่อของ "แล็กโทบาซิลลัส" เป็นแค่กลุ่มเดียวที่เรานิยมทาน
นทรีย์ดีที่เรารู้จักกันในชื่อของ "แล็กโทบาซิลลัส" เป็นแค่กลุ่มเดียวที่เรานิยมทานนมเปรียวเพราะต้องการเพิ่มจุลินทรีย์ให้กับร่างกาย แต่คุณทราบไหมว่า จุลินทรีย์ทั้งหมดล้วนใช้กากเส้นใยอาหารที่ร่างกายไม่ใช้แล้วนำมาเป็นอาหารและบ้านให้พวกเขา ในเชิงวิทยาศาสตร์เราเรียกพวกเขาว่า "โพรไบโอติก" และอาหารของพวกเขาจะเรียกว่าพรีไบโอติค นี่คือประโยชน์อีกข้อที่ได้จากเส้นใยอาหาร ในสมุนไพรจากธรรมชาติบางชนิดจะมีเส้นใยอาหารทั้ง 2 ชนิดนี้ อยู่ในพืชชนิดเดียวกัน
ฟักทอง
ฟักทอง เป็นพืชชนิดหนึ่ง ใช้ทำได้ทั้งอาหารคาว ของหวาน และเป็นอาหารว่างได้ด้วย ปกติฟักทองเมื่อแก่จัดจะมีสีเหลืองอมส้ม เป็นพืชมีเถา ปลูกได้ทั่วไปทั้งในเขตร้อนและเขตหนาว ในทางพฤกษศาสตร์ จัดอยู่ในสกุล Cucurbita วงศ์ Cucurbitaceae เป็นพืชที่มีถิ่นกำเนิดในทวีปอเมริกา และแพร่กระจายไปทั่วโลก
ประวัติ
โดยทั่วไปเชื่อว่าตระกูลสควอชมีจุดกำเนิดในอเมริกากลาง แล้วแพร่กระจายไปทั่วโลกภายหลัง กำเนิดมาจากแถบตะวันตกเฉียงใต้ของ อเมริกา ประเทศเม็กซิโก และทางตอนเหนือของอเมริกาใต้ 
ฟักทองเข้าสู่ญี่ปุ่นโดยพ่อค้าชาวโปรตุเกสเมื่อราว พ.ศ. 2083 ชาวกัมพูชาคิดว่าตนเองเป็นต้นกำเนิดแต่ในความเป็นจริงแล้วนั้นเป็นเรื่องที่เข้าใจผิดเพราะว่าฟักทองนั้นแพร่หลายอยู่ทั่วเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ด้วยการเดินทางของเรือเดินสมุทรโปรตุเกส ชาติยุโรปนำมาค้าขายติดเรือมาด้วยและยังขึ้นไปถึงตอนใต้ของจีนเกาะไต้หวัน ชื่อภาษาโปรตุเกสของสควอชคือ Cambodia abóbora (カンボジャ・アボボラ) และย่อลงในภาษาญี่ปุ่นเหลือเพียง kabocha(ทำให้คนกัมพูชาเข้าใจว่าตนเองเป็นต้นกำเนิด) บางบริเวณในญี่ปุ่นย่อเป็น
ยง kabocha(ทำให้คนกัมพูชาเข้าใจว่าตนเองเป็นต้นกำเนิด) บางบริเวณในญี่ปุ่นย่อเป็น "bobora" มีความหวานน้อย
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
ฟักทองเป็นไม้เถาเลื้อยไปตามดิน มีมือสำหรับยึดเกาะ ลำต้นอวบน้ำ ใบเดี่ยวรูปห้าเหลี่ยม มีขนทั้งสองด้าน ดอกสีเหลืองรูปกระดิ่ง ผลฟักทองมีด้วยกันหลายลักษณะ บางครั้งเป็นผลเกือบกลมก็มี แต่โดยทั่วไปเป็นรูปทรงกลมแป้น ผิวขรุขระเล็กน้อย เมื่อยังดิบเนื้อค่อนข้างแข็ง
ฟักทองแบ่งเป็นตระกูลหลักสองตระกูลคือ ตระกูลฟักทองอเมริกัน (pumpkin) ขนาดผลใหญ่ เนื้อยุ่ย กับตระกูลสควอช (Squash) ได้แก่ฟักทองไทยและฟักทองญี่ปุ่น เปลือกแข็ง เนื้อแน่น ฟักทองไทยมีหลายสายพันธุ์ เช่น คางคกดำ คางคกลาย ศรีเมือง ข้องปลา สีส้ม รูปร่างกลมแป้น ผิวขรุขระเล็กน้อย ดิบเปลือกสีเขียวเข้ม เมื่อสุกจึงเป็นสีเหลืองอมส้ม ฟักทองญี่ปุ่น หรือกะโบะชะ (Kabocha) อยู่ในตระกูลสควอช (Squash) เช่นเดียวกับฟักทองไทย ผลเป็นทรงกลมขนาดเล็ก เนื้อแน่น รสหวานมัน
ฟักทองนำมาปรุงอาหารได้หลายชนิด เช่น พายฟักทอง ซุปฟักทอง เทมปุระ แกง กินกับน้ำพริก น้ำฟักทองคั้นสด ฟักทองผัดไข่ มีฤทธิ์ลดน้ำตาลในเลือด เมล็ดฟักทองมีสารคิวเคอร์บิทีน ช่วยขับพยาธิตัวตืด ใช้เป็นอาหารว่าง น้ำมันจากเมล็ดฟักทองนิยมใช้ปรุงอาหารในยุโรปตะวันออกและตะวันออกกลาง ยอดฟักทองใช้รับประทานเป็นฝัก รากฟักทองนำมาต้มดื่มช่วยถอนพิษจากแมลงกัดต่อย

ฟักทองมีกากใยสูง อุดมด้วยวิตามินเอและสารต่อต้านการผสมกับออกซิเจนกับเกลือแร่ และมี “กรดโพรไพโอนิก” กรดนี้ทำให้เซลล์มะเร็งให้อ่อนแอลง ในเนื้อฟักทองมีแคโรทีนและแป้ง ใช้แต่งสีขนมเช่น ขนมฟักทอง ลูกชุบ โดยนำเนื้อนึ่งสุกมายีกับแป้งหรือถั่วกวน
ประโยชน์และการใช้
ฟักทองถือเป็นพืชในตระกูลมะระ ชนิดไม้เถาขนาดใหญ่ ผิวผลขณะยังอ่อนมีสีเขียว เมื่อแก่จะแล้วจะมีสีเขียวสลับเหลือง ผิวไม่เรียบขรุขระเปลือกมีลักษณะแข็งเนื้อในสีเหลือง มีเส้นใยอยู่ภายในเป็นสีเหลืองนิ่มพร้อมกับเมล็ดสีขาวแบนๆ ติดอยู่ ประโยชน์ของฟักทองนั้นมีมากมาย สามารถนำมาใช้กินบำรุงร่างกายและรักษาโรคได้ดี

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
สาเก (พรรณไม้)
สาเก ( ; , , , , ) เป็นไม้ผลพื้นเมืองของหมู่เกาะในมหาสมุทรอินเดียตะวันออก และมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ต่อมาจึงแพร่หลายไปยังหมู่เกาะเวสต์อินดีส และปลูกแพร่หลายทั่วไปในภูมิภาคเขตร้อน

ลักษณะ
ต้นสาเกมีความสูงเต็มที่ได้ถึง 20 เมตร มียางขาว มีใบใหญ่และหนา ร่องใบลึกถึงก้าน ทุกส่วนของสาเกมียางมีขาวข้น ผลกลมรีคล้ายขนุน แต่ลูกเล็กกว่า เปลือกนอกสีเขียว เนื้อในสีเหลืองซีดหรือขาว มีสองพันธุ์ คือ
* พันธุ์ข้าวเหนียว ผลใหญ่ เมื่อสุกเนื้อเหนียว ไม่ร่วน นิยมปลูกเพื่อทำขนม
* พันธ์ข้าวเจ้า ผลเล็กกว่า เนื้อหยาบร่วน ไม่นิยมรับประทาน
การใช้ประโยชน์
ผลสาเกนำไปต้มหรืออบจะได้เนื้อนุ่มเหมือนก้อนแป้ง ใช้ทำขนม เช่น เชื่อม แกงบวด ชาวอินโดนีเซียนำสาเกไปอบกรอบใช้เป็นอาหารว่าง และมีการนำไปป่นเป็นแป้งเพื่อทำขนมปังกรอบ เนื้อสาเกมีพลังงานสูง ให้แคลเซียมและวิตามินเอสูง ช่วยป้องกันโรคหัวใจและกระดูกพรุน ผลแก่ใช้ทำขนมปัง โดยหั่นเป็นชิ้นบางๆตากแดดหรืออบแห้ง ในฟิลิปปินส์นำผลสาเกต้มสุกกินกับน้ำตาลและมะพร้าวขูดฝอย หรือเคลือบน้ำตาลแล้วทำให้แห้ง ใบและผลใช้เป็นอาหารสัตว์ ยางสาเกนิยมใช้เป็นชันยาเรือและใช้ดักนก ก้านดอกตัวผู้มีเส้นใยนำมาผสมกับใยปอสาใช้ทอผ้า เปลือกลำต้นมีเส้นใย ใช้ทอผ้าได้เช่นกัน เนื้อไม้ใช้ทำเรือแคนู กระดานโต้คลื่น หีบและลังไม้

รวมภาพ
ไฟล์:YosriPokokSukunBatang.jpg|เปลือกต้นสาเก
ไฟล์:Bread fruit in early stages.jpg|ช่อดอกสาเก
ไฟล์:ARS breadfruit49.jpg|ผลสาเกทั้งผล ผ่าตามยาวและผ่าตามขวาง

อ้างอิง

* นิดดา หงส์วิวัฒน์ และทวีทอง หงส์วิวัฒน์. สาเก ใน ผลไม้ 111 ชนิด: คุณค่าอาหารและการกิน. กทม. แสงแดด. 2550 หน้า 245

แหล่งข้อมูลอื่น
*
ชมพูพาน
ชมพูพาน ( , ) หรือ ชามพวันตะ ( , ) เป็นตัวละครจากวรรณกรรมเรื่อง "รามเกียรติ์" เป็นลิงกายสีหงชาด (สีแดง) เป็นลูกเลี้ยงของพญาพาลีแห่งเมืองขีดขิน ถือกำเนิดมาจากเหงื่อไคลพระอิศวร มีความรู้ในเรื่องยา สุครีพจึงพาไปถวายตัวต่อพระราม จึงมีหน้าที่เป็นแพทย์ประจำกองทัพพระราม เคยติดตามหนุมานและองคต ในตอนหนุมานไปถวายแหวนแก่นางสีดา ที่กรุงลงกา เมื่อครั้งศึกทศพิน ชมพูพานก็ได้รับมอบหมายให้เป็นทูตถือพระราชสารประกาศสงคราม เมื่อสิ้นศึกกรุงลงกา พระรามทรงปูนบำเหน็จรางวัลให้ไปเป็นเจ้ากรุงปางตาล

ลักษณะและสี
ลักษณะหัวโขนของชมพูพานนั้นเป็นรูปหน้าวานรปากอ้า สีหงชาด สวมชฎายอดชัย

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* Jambavanmotivating Hanuman for the task of leaping the ocean. in Valmiki Ramayana - Kishkindha Kanda in Prose Sarga 65 - Accessed August 14, 2006.
* Jambavan- A Rksha Warrior
มัจฉานุ
มัจฉานุ เป็นลูกของหนุมานกับนางสุพรรณมัจฉา เนื่องจากเป็นลูกของหนุมาน จึงมีร่างกายเป็นลิง แต่มีหางเป็นปลาเช่นเดียวกับนางสุพรรณมัจฉา แต่เมื่อนางสุพรรณมัจฉาได้คลอดมัจฉานุด้วยการสำรอกออกมาแล้ว เกรงว่าทศกัณฐ์จะรู้ว่าเป็นลูกตนกับหนุมาน จึงได้นำมัจฉานุไปทิ้งไว้ที่หาดริมทะเล หลังจากนั้น ไมยราพณ์ ซึ่งเป็นเจ้าเมืองบาดาล ได้เดินทางมาพบและในภายหลังจึงได้เก็บไปเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรม ซึ่งภายหลัง หนุมานที่ได้ติดตามไมยราพณ์ ซึ่งลักพาตัวพระรามมาไว้ที่เมืองบาดาล จึงได้พบกับมัจฉานุ ซึ่งทำหน้าที่เฝ้าด่านสระบัวอยู่ ทั้งสองจึงได้ต่อสู้กัน แต่ต่างฝ่ายต่างก็ไม่สามารถเอาชนะกันได้เสียที จึงได้ถามมัจฉานุว่าเป็นลูกใครพ่อแม่ชื่ออะไร เมื่อได้ยินคำตอบของมัจฉานุ หนุมานก็ดีใจม
ด้ถามมัจฉานุว่าเป็นลูกใครพ่อแม่ชื่ออะไร เมื่อได้ยินคำตอบของมัจฉานุ หนุมานก็ดีใจมากเมื่อได้พบลูกของตน เมื่อเสร็จศึกกรุงลงกาครั้งที่ 2 และศึกกรุงมลิวัน จึงได้รับแต่งตั้งเป็น พญาหนุราช ครองกรุงมลิวันแทนท้าวจักรวรรดิ และได้นางรัตนามาลี ธิดาท้าวจักรวรรดิเป็นมเหสี
วัดศรีชุม
วัดศรีชุม อาจหมายถึง:
* วัดศรีชุม อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย
* วัดศรีชุม อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย
* วัดศรีชุม จังหวัดเชียงใหม่
* วัดศรีชุม หมู่ที่ 7 ตำบลเปือ อำเภอเชียงกลาง จังหวัดน่าน
* วัดศรีชุม หมู่ที่ 8 ตำบลเปือ อำเภอเชียงกลาง จังหวัดน่าน
* วัดศรีชุม อำเภอเชียงคำ จังหวัดพะเยา
* วัดศรีชุม อำเภอดอกคำใต้ จังหวัดพะเยา
* วัดศรีชุม จังหวัดแพร่
* วัดศรีชุม จังหวัดลำปาง
* วัดศรีชุม อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน
* วัดศรีชุม อำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน
* วัดศรีชุม จังหวัดสุโขทัย
วัดชนาธิปเฉลิม
วัดชนาธิปเฉลิม หรือวัดมำบัง ถือเป็นวัดแห่งแรกของเมืองสตูล โดยวัดตั้งอยู่ริมคลองมำบัง ถนนศุลกานุกูล ตำบลพิมาน อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล

ประวัติ
วัดชนาธิปเฉลิม เดิมชื่อ วัดมำบัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2425 ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดชนาธิปเฉลิม" เมื่อ พ.ศ. 2482 ขณะที่ชาวเมืองสตูลส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม วัดแห่งนี้จึงถือเป็นที่รวมน้ำใจของชาวพุทธในเมืองสตูลมาร่วม 100 กว่าปีมาแล้ว

อุโบสถที่มีลักษณะแปลกไปจากพระอุโบสถโดยทั่วไป คือ อุโบสถวัดชนาธิปเฉลิม มีลักษณะ เป็นทรง 2 ชั้น ชั้นล่างก่ออิฐถือปูน ส่วนชั้นบนเป็นอาคารไม้ ด้านหน้าพระอุโบสถเป็นระเบียง มีบันไดทั้ง 2 ด้าน
พ.ศ. 2473 สร้างพระอุโบสถ ชั้นบนสำหรับประกอบพิธีกรรมของพระสงฆ์ ส่วนชั้นล่างใช้เป็นศาลาการเปรียญ ปัจจุบันได้บูรณปฏิสังขรณ์แล้ว สภาพเดิมที่ยังคงเหลืออยู่ คือ โครงสร้างของพระอุโบสถ และเสาบานหน้าต่างซึ่งแกะสลักรูปเครือเถา

วัดชนาธิปเฉลิมเป็นวัดที่หน่วยอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมศิลปกรรมท้องถิ่นจังหวัดสตูลร่วมกับศูนย์วัฒนธรรมจังหวัดสตูล โรงเรียนสตูลวิทยา ประกาศเป็นเขตอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม ปัจจุบันมี โรงเรียนเทศบาล 2 (วัดชนาธิปเฉลิม) อยู่ติดกับวัด ล้อมรอบด้วยคลองจำนวน 3 สาย คือ คลองมำบัง คลองเส็นเต็น และคลองตายาย

อ้างอิง
ปาท่องโก๋
ปาท่องโก๋ หรือ โหยวเถียว ( ) เป็นชื่อของกินชนิดหนึ่งของจีน ทำด้วยแป้งสาลีตัดเป็นท่อน ๆ แล้วจับเป็นคู่ติดกัน ทอดนํ้ามันให้พอง เพื่อความสะดวก จะมีการใส่เกลือในปาท่องโก๋เล็กน้อย และทำให้หักเป็นสองชิ้นได้ นิยมกินเป็นอาหารเช้า พร้อมกับโจ๊กหรือเครื่องดื่มร้อน เช่น น้ำเต้าหู้ กาแฟ โกโก้ หรือช็อกโกแลต

ชื่อ
จีน
ชื่อจีนโดยทั่วไปของอาหารชนิดนี้ คือ "โหยวเถียว" (油條 yóutiáo) ในสำเนียงกลาง ซึ่งแปลว่า ท่อนแป้งทอดน้ำมัน (oil strip)

ชาวจีนภาคเหนือเรียกโหยวเถียวว่า "กั่วจึ" (餜子 guǒzi) ในสำเนียงกลาง แปลว่า ขนมทอด (pastry)
ชาวหมิ่นหนานเรียกว่า "โหยวจ๋ากั่ว" (油炸粿 yóuzháguǒ) ในสำเนียงกลาง, "อิ่วจาก้วย" ในสำเนียงแต้จิ๋ว, "เหยาจากวั๋ย" (yàuhjagwái) ในสำเนียงกวางตุ้ง, และ "อิ่วเจี่ยโก้ย" (iû-chiā-kóe) ในสำเนียงฮกเกี้ยน แปลว่า ขนมทอดน้ำมัน (oil-fried pastry)
ชาวกวางตุ้งนิยมเรียก "โหยวจ๋ากุ่ย" (油炸鬼 yóuzháguǐ) ในสำเนียงกลาง ชื่อนี้แปลว่า "ผีทอดน้ำมัน" โดยสำหรับที่มาของชื่อนี้นั้น ว่ากันว่าในรัชสมัยพระเจ้าเกาจง (高宗) แห่งราชวงศ์ซ่ง ฉินฮุ่ย (秦檜) อัครมหาเสนาบดี ได้วางแผนฆ่าเยฺว่ เฟย์ (岳飛) หรือที่รู้จักกันในชื่อ งักฮุย ข้าราชการทหารที่มีชื่อเสียง ราษฎรโกรธแค้น แต่ทำอะไรไม่ได้ จึงทำปั้นแป้งเป็นรูปคนสองคนทอดจนพองแล้วเคี้ยวกินให้หายแค้น สองคนที่ทำเป็นแป้งนั้น คือ ฉิน ฮุ่ย และภริยา ภายหลังนิยมทำแป้งทั้งสองชิ้นติดกันตรงกลางสืบมาจนปัจจุบัน

ไทย
 ]]
ชื่อไทยว่า "ปาท่องโก๋" นั้นแผลงมาจากคำจีนว่า "白糖粿" ซึ่งสำเนียงหมิ่นหนานว่า "beh teung guai" และสำเนียงกลางว่า "ไป๋ถังกั่ว" (báitángguǒ) หรือจากคำจีนว่า "白糖糕" ซึ่งเรียกในสำเนียงกวางตุ้งว่า "ปากถ่องโก๊ว" (baak6 tong4 gou1) และสำเนียงกลางว่า "ไป๋ถังเกา" (báitánggāo) อย่างไรก็ดี ทั้ง "ไป๋ถังกั่ว" และ "ไป๋ถังเกา" ที่จริงแล้วเป็นชื่อของกินอีกชนิดทำด้วยแป้งข้าวเจ้ากับนํ้าตาลทราย รูปสี่เหลี่ยม เนื้อคล้ายขนมถ้วยฟู ภาษาไทยเรียก "ปาท่องโก๋" เช่นกัน ส่วนภาษาอังกฤษเรียก "white sugar sponge cake"
เล่ากันว่า ในประเทศไทยแต่ก่อนพ่อค้าขายโหยวเถียวและไป๋ถังกั่วในรถเข็นเดียวกัน แต่คนไทยนิยมโหยวเถียวมากกว่า และสำคัญว่า โหยวเถียวเรียกไป๋ถังกั่ว ต่อมาเมื่อไป๋ถังกั่วขายไม่ออกจึงเลิกขาย ส่วนคนไทยก็เรียกโหยวเถียวผิดว่าไป๋ถังกั่วต่อไป จนในที่สุดเป็นที่รับรู้กันทั่วไปว่า ไป๋ถังกั่วคือโหยวเถียว

ระเบียงภาพ
ไฟล์:Blue swimmer crab congee by avlxyz.jpg|ปาท่องโก๋กินกับโจ๊กปู
ไฟล์:Taipei breakfast with fresh soymilk 20071023.jpg|ไต้หวันมักกินปาท่องโก๋กับขนมปังกรอบและน้ำเต้าหู้แช่เย็นเป็นอาหารเช้า
ไฟล์:Pho quay.JPG|ญวนกินปาท่องโก๋กับเฝอน้ำ
ไฟล์:Cháo củ quả.jpg|ปาท่องโก๋หั่นใส่โจ๊กญวน
ไฟล์:HK Sham Shui Po 大南街 Tai Nan Street food Jan-2014 油條 You tiao 油炸鬼 shop.JPG|ปาท่องโก๋ที่ไถหนาน ไต้หวัน

อ้างอิง
วัดถ้ำคีรีวิหาร
วัดคีรีวิหาร เดิมชื่อ วัดหาร ตั้งอยู่ที่ บ้านวัดคีรีวิหาร หมู่ที่ 7 ตำบลเขากอบ อำเภอห้วยยอด จังหวัดตรัง

ภายในวัดถ้ำคีรีวิหารเป็นสภานที่เก็บพระพิมพ์ดินดิบ ภายในถ้ำห้องที่ห้ามีพระพิมพิ์ดินดิบวางซ้อนทับไว้บนพื้นจำนวนมาก มีอยู่สามชนิด ได้แก่ พระพิมพ์ดินดิบรูปวงรีคล้ายลูกไข่ พระพิมพ์ดินดิบมีรูปพระนารายณ์สี่กรอยู่กลาง มีเทวดาล้อมแปดองค์ พระพิมพ์ดินดิบรูปกลีบบัวมีรูปพระนารายณ์สี่กรองค์เดียวใหญ่ พระพิมพ์ดินดิบรูปแผ่นอิฐมีรูปพระนารายณ์สองกรอยู่กลาง มีสาวกหรือเทวดาสองข้าง

พระพิมพ์ดินดิบมีอยู่สองปาง ได้แก่ พระพุทธรูปปางเทศนาประทับนั่งตรงกลางล้อมรอบด้วยพระพุทธรูปปางต่าง ๆ อีกแปดองค์ และรูปพระโพธิสัตว์นั่ง
วัดถ้ำเขาสาย ตั้งอยู่ใกล้กับวัดคูหาแกงอำเภอห้วยยอด หรือชาวบ้านเรียกว่า วัดหูแกง ภายในถ้ำถ้ำเขาสายมีรูปพระโพธิสัตว์สองกรนั่งห้อยพระบาท (พระพุทธรูปปางนั่งเรือ) รูปพระโพธิสัตว์ยืน รูปพระพุทธเจ้านั่งขัดสมาธิพระพุทธรูปปางสมาธิ) เช่นเดียวกับที่พบภายในถ้ำเขาสาย

วัดถ้ำเขาสาย ตั้งอยู่ใกล้กับถ้ำเขาขาวได้พบพระพิมพ์ดินดิบรูปพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร เช่นเดียวกับที่พบภายในถ้ำเขาสาย

ตราหนังสือแบบพิมพ์พระคาถา

พุทธศตวรรษที่ 14 สมัยศรีวิชัย ได้พบอักษรจารึกบนแผ่นศิลาวงกลมเขียนด้วยภาษาสันสกฤต อักษรเทวนาครี ใช้เป็นตราหนังสือแบบพิมพ์พระคาถาเย ธมมา ที่ใช้พิมพ์คู่กับพระพุทธรูปและพระโพธิสัตว์ศรีวิชัย
ตราหนังหสือมีแบบพิมพ์ต่างกันแต่ตัวหนังสือ ได่แก่เย ธรมา เห ตุปฺรภวา เห ตุ เตษา ตถาคโต หฺยวทต เตษำ จโย นิโรธ วาที มหา ศฺรมณ แปลว่า ธรรมทั้งหลายใดมีเหตุเป็นแดนเกิดก่อน พระตถาคตเจ้าได้ตรัสแล้ว ซึ่งเหตุแห่งธรรมเหล่านั้น และความดับใดแห่งธรรมเหล่านั้น พระมหาสมณเจ้าตรัสอย่างนี้โดยปรกติ

อ้างอิง
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น
วัดดุลยาราม
วัดดุลยาราม เดิมชื่อ วัดบ้านจีน เป็นวัดราษฎร์ ตั้งอยู่ที่ หมู่ 2 บ้านจีน ตำบลฉลุง อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล

วัดดุลยาราม มีพระพุทธรูปเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์คู่บ้านคู่เมือง คือ พระพุทธรูปหลวงพ่อแก่ หรือเรียกว่าพ่อแก่ เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่องปางห้ามญาติเป็นพระพุทธรูปแกะสลักจากไม้ ฝีมือช่างล้านนา ขนาดสูง 75 เซนติเมตร พุทธศิลป์สมัยล้านนา คล้ายพระแก่นจันทร์ ซึ่งมีพระพักตร์เหมือนผู้หญิง แบบพระสมเด็จนางพญา หรือเรียกว่า พระหน้านาง สันนิษฐานว่าเป็นพระพุทธรูปประจำเรือสำเภาจีนบรรทุกสินค้าซึ่งเดินทางข้ามทะเล กล่าวกันว่าในปี พ.ศ. 2456 - 2479 พระพุทธรูปหลวงพ่อแก่ได้ลอยน้ำมา มีผู้นำไปถวายพระอธิการปลอดซึ่งเป็นเจ้าอาวาสวัด
ความเชื่อและประเพณี
;ความเชื่อ 
:หลวงพ่อแก่ ได้แสดงอภินิหารความศักดิ์สิทธิ์ช่วยให้พ้นจากโชคร้าย และให้ประสบโชคลาภมีสวัสดิมงคลสุดแต่จะปรารถนาได้ตามที่ต้องการ

;ประเพณี
:วันสงกรานต์ของทุกปีชาวพุทธในตำบลฉลุง ประกอบพิธีสักการบูชาหลวงพ่อแก่ โดยมีการอัญเชิญหลวงพ่อแก่จากวิหารมาประดิษฐานไว้บนแท่นบูชาแล้วเปิดโอกาสให้ประชาชนได้สรงน้ำ

อ้างอิง

*

แหล่งข้อมูลอื่น

* ตำนานและนิทานหลวงพ่อแก่ 
* เว็บไซต์ "แดนนิพพาน"
วัดคูหาภิมุข
วัดคูหาภิมุข หรือ วัดหน้าถ้ำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่เลขที่ 136 หมู่ 1 บ้านหน้าถ้ำ ตำบลหน้าถ้ำ อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา

ประวัติ
พ.ศ. 2390 ผู้ใหญ่บ้านอาศัยอยู่ที่บ้านหน้าถ้ำ ได้สร้างวัดคูหาภิมุขเพื่อประกอบพิธีบำเพ็ญกุศลในหมู่บ้าน ภายในวัดคูหาภิมุขมีถ้ำใหญ่ ประดิษฐาน พระพุทธไสยาสน์ขนาดใหญ่ ภายในถ้ำ ยังมีหินงอกหินย้อย และน้ำใสสะอาดไหลริน จากโขดหิน

วัดคูหาภิมุข เป็นวัดที่สำคัญของเมืองยะลา มีพิพิธภัณฑ์ศรีวิชัย เก็บวัตถุโบราณที่ได้มาจาก วัดถ้ำ ภูเขากำปั่น พระพิมพ์ดินดิบ สถูปเม็ดพระศก อิฐฐานพระพุทธรูป จอมพล แปลก พิบูลสงคราม เปลี่ยนชื่อ "วัดหน้าถ้ำ" เป็น "วัดคูหาภิมุข"
พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้พระยายะหริ่งมาสร้างเมืองยะลา ตั้งที่ว่าราชการ ณ บ้านท่าสาป ตำบลท่าสาป และสร้างวัดขึ้นที่ริมเขาหน้าถ้ำที่มีพระพุทธไสยาสน์ภายในถ้ำ

พ.ศ. 2472 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี ได้เสด็จมาประทับแรมที่วันแห่งนี้ มีพระปรมาภิไธยย่อ ป.ป.ร. ที่ผาหินภายในวัดคูหาภิมุข
ตำบลหน้าถ้ำ
ตำบลหน้าถ้ำเคยเป็นแหล่งชุมชนโบราณมาตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ พบร่องรอยศาสนสถาน เมืองโบราณ ซึ่งเป็นศาสนสถานที่พบเทวรูปสำริด กำแพงเมือง พระพิมพ์ดินดิบแบบทวารวดีศรีวิชัย ภาพเขียนสีพระพทธรูปฉาย ภาพเขียนสีราชรถมีสัตว์เทียม มีอายุราวพุทธศตวรรษที่ 15 -17 ยะลาเป็นชุมชนเกษตร นักโบราณคดีได้พบภาพเขียนก่อนประวัติศาสตร์บริเวณถ้ำคูหาภิมุข เป็นภาพพระพุทธฉายและภาพราชรถแกะสลักไว้บนหน้าผา ภายในบริเวณถ้ำคูหาภิมุข
พระพุทธไสยาสน์
เป็นพระพุทธรูปปางไสยาสน์ขนาดใหญ่ปั้นด้วยดินเหนียวโดยใช้ไม่ไผ่เป็นโครง สร้างขึ้นสมัยศรีวิชัยรุ่งเรืองราว พ.ศ. 1300 หรือสมัยเดียวกับพระบรมธาตุเมืองนคร มีขนาดความยาว 81 ฟุต 1 นิ้ว ประดิษฐาน ภายในถ้ำคูหาภิมุข เดิมชื่อวัดหน้าถ้ำ กรมศิลปากรขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 52 ตอนที่ 75 ลงวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478
วัดคูหาภิมุข มีพระพุทธรูป สมัยศรีวิชัย สมัยสุโขทัย สมัยอู่ทอง ใกล้ ๆ กับวัดมีภูเขากำปั่นเป็นภูเขาหินอ่อนสีชมพู ปัจจุบันรัฐบาลได้ให้สัมปทานแก่บริษัทเอกชนทำหินอ่อน จำหน่ายหินอ่อนสีชมพูจากยะลามีความสวยงาม มีชื่อเสียงระดับประเทศ
พิพิธภัณฑ์ศรีวิชัย
พิพิธภัณฑ์ศรีวิชัย ตั้งอยู่ภายในบริเวณวัดคูหาภิมุข มีวัตถุโบราณที่ขุดค้นได้จากถ้ำต่าง ๆ ในตำบลหน้าถ้ำ ได้แก่ ภูเขาวัดถ้ำ ภูเขากำปั่น กรมศิลปากรค้นพบพระพิมพ์ดินดิบ สมัยศรีวิชัย สถูป เม็ดพระศก อิฐฐานพระพุทธรูป ขวานหินขัด และบริเวณสนามบินท่าสาป ได้ค้นพบโคกอิฐ เนินดิน ซากกำแพงเมืองโบราณ เครื่องถ้วยชาม เทวรูปพระนารายณ์สำริด สูงประมาณ 1 ศอก (0.5 เมตร) พระพุทธรูปแกะสลักในแผ่นหินมีสภาพสมบูรณ์ จำนวน 3 องค์ กว้าง 21.50 เซนติเมตร สูง 30 เซนติเมาตร สลักเป็นรูปนูนต่ำ รูปพระพุทธเจ้าประทับนั่ง ปางสมาธิ อีกองค์หนึ่งชำรุดครึ่งหนึ่งมีแร่พระเศียร พระพุทธรูปสมัยศรีวิชัย สมัยสุโขทัย สมัยอู่ทอง
ไมยราพ
ไมยราพ หรือ มัยราพณ์ เป็นตัวละครในเรื่องรามเกียรติ์ พญายักษ์เจ้าแห่งเมืองบาดาล กายสีม่วงอ่อน มงกุฎยอดกระหนก ปากขบ นัยน์ตาจระเข้ มีเวทมนตร์สะกดทัพ และเครื่องสรรพยาเป่ากล้องล่องหนเป็นอาวุธ ในต้นฉบับภาษาสันสกฤตชื่อว่า อหิรภณะ มัยราพณ์เป็นยักษ์ที่มีนิสัยดุร้ายเป็นอย่างมาก

ประวัติ
มัยราพณ์เป็นโอรสท้าวมหายมยักษ์ กษัตริย์เมืองบาดาลองค์ที่ 2 และนางจันทรประภาศรี มีพี่สาว 1 คน คือนางพิรากวน ภายหลังเมื่อท้าวมหายมยักษ์สิ้นพระชนม์ ไมยราพได้ครองเมืองบาดาลสืบแทนเป็นกษัตริย์แห่งเมืองบาดาลองค์ที่ 3 ซึ่งก่อนตายมหายมยักษ์ ก็ได้สั่งเสียว่าอย่าไปยุ่งกับทศกัณฐ์ ผู้มีศักดิ์เป็นลุง เพราะจะเป็นภัยต่อเมืองบาดาล
ต่อมามัยราพณ์ได้ไปเรียนวิชากับพระฤษีสุเมธ ที่เชิงป่าหิมพานต์จนมีวิชาเก่งกล้า รวมทั้งยังถอดหัวใจได้ จึงถอดดวงใจไว้ในแมลงภู่ แล้วนำไปซ่อนไว้ที่ยอดเขาตรีกูฏ มัยราพณ์ได้พบมัจฉานุ ลูกของนางสุพรรณมัจฉากับหนุมานที่คลอดทิ้งไว้บนหาดทราย จึงเก็บมาเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรม
เมื่อทศกัณฐ์ได้มาเชิญให้มัยราพณ์ไปช่วยรบ แม้นางจันทรประภาศรีพระมารดาจะห้ามปรามไว้ มัยราพณ์ก็ไม่เชื่อฟัง และได้ไปสะกดทัพ และลักพาพระรามไปซ่อนไว้ที่เมืองบาดาล โดยใส่กรงเหล็กขังไว้ที่ดงตาลเพื่อรอต้มให้ตายพร้อมกับไวยวิกหลานชาย บุตรของนางพิรากวนที่มัยราพณ์กล่าวหาว่าเป็นกบฏ หนุมานจึงตามไปช่วยและได้พบกับมัจฉานุ ทั้งสองเกิดต่อสู้กันโดยไม่รู้ว่าเป็นพ่อลูก แต่ก็ทำอะไรกันไม่ได้จึงสอบถามความเป็นมาซึ่งกันและกัน ครั้นสอบถามและพิสูจน์กันด้วยลักษณะและการหาวเป็นดาวเป็นเดือนของหนุมาน มัจฉานุจึงยอมเชื่อ หนุมานจะให้มัจฉานุบอกที่ซ่อนพระราม แต่มัจฉานุยังกตัญญูต่อมัยราพณ์ ก็ไม่ยอมบอกตามตรง แต่บอกใบ้ว่ามาทางใดก็ให้ไปทางนั้น หนุมานจึงมุดลงไปในสายบัวเหมือนกับที่ลงมาคร
ตรง แต่บอกใบ้ว่ามาทางใดก็ให้ไปทางนั้น หนุมานจึงมุดลงไปในสายบัวเหมือนกับที่ลงมาครั้งแรก และที่สุดหนุมานก็ฆ่ามัยราพณ์ตาย ไวยวิก บุตรของนางพิรากวนจึงได้เป็นกษัตริย์แห่งกรุงบาดาลองค์ที่ 4
ดอกประดู่ (เพลง)
ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ที่ใช้ในเพลง]]
เพลง ดอกประดู่ หรือที่นิยมเรียกกันอีกอย่างว่าเพลง หะเบสสมอพลัน เป็นบทเพลงพระนิพนธ์ใน พลเรือเอก พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ เดิมเรียกชื่อว่า "Comin Thro' the Rye" ตามชื่อทำนองเพลงเดิมในภาษาอังกฤษ (เพลงนี้เป็นเพลงสก็อต เข้าใจกันว่าดัดแปลงทำนองมาจากเพลง Auld Lang Syne อีกทีหนึ่ง) แรงบันดาลใจสำคัญในการทรงนิพนธ์เพลงนี้คือเหตุการณ์วิกฤตการณ์ปากน้ำ ร.ศ. 112 (พ.ศ. 2436) ซึ่งเป็นที่จดจำกันได้ดีทุกคนสำหรับคนไทยในยุคนั้น สันนิษฐานว่าทรงนิพนธ์เพลงดอกประดู่เมื่อ พ.ศ. 2448
เพลงนี้ถือเป็นเพลงสัญลักษณ์ของกองทัพเรือไทยที่คนไทยรู้จักกันดี และเป็นที่มาของการเปรียบเทียบตนเองของทหารเรือไทยว่า เป็น "ลูกประดู่" มาจนถึงทุกวันนี้

เนื้อร้อง
หะเบสสมอ พลัน ออกสันดอนไป ลัดไปเกาะสีชัง จนกระทั่งกระโจมไฟ เที่ยวหาข้าศึก มิได้นึกจะกลับมาใน ถึงตายตายไป ตายให้แก่ชาติของเรา

พวกเราดูรู้ เจ็บแล้วต้องจำ ลับดาบไว้พลาง ช้างบนยอดกาฟฟ์ จะนำ สยาม เป็นชาติของเรา ธงทุกเสาชักขึ้นทุกลำ ถึงเรือจะจมในน้ำ ธงไม่ต่ำลงมา

เกิดมาเป็นไทย ใจร่วมกันแหละดี รักเหมือนพี่เหมือนน้อง ช่วยกันป้องปฐพี สยาม เป็นชาติของเรา อย่าให้เขามาย่ำมายี ถึงตายตายดี ตายในหน้าที่ของเรา
พวกเราทุกลำ จำเช่นดอกประดู่ วันไหนวันดี บานคลี่พร้อมอยู่ วันไหนร่วงโรย ดอกโปรยตกพรู ทหารเรือเราจงดู ตายเป็นหมู่เพื่อชาติไทย

อธิบายศัพท์ในเพลง

อ้างอิง
* พระราชประวัติกรมหลวงชุมพรฯ (2) โดย คีตา พญาไท
วัดพระพุทธฉายวรวิหาร
วัดพระพุทธฉายวรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นโทชนิดวรวิหาร ตั้งอยู่ที่เชิงเขาปถวี (เขาปฐวี) หมู่ 1 บ้านพระพุทธฉาย ตำบลหนองปลาไหล อำเภอเมืองสระบุรี จังหวัดสระบุรี
การยกฐานะเป็นพระอารามหลวง
เมื่อ พ.ศ. 2557 วัดพระพุทธฉายได้รับการเสนอให้ยกฐานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ ในสมัยรัชกาลที่ 9 แต่ยังมิได้โปรดเกล้าฯ จนสิ้นรัชกาล ต่อมาในวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2568 พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ยกฐานะวัดพระพุทธฉายขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นโทชนิดวรวิหาร เพื่อเฉลิมพระเกียรติและเป็นพระราชกุศลเนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 28 กรกฎาคม 2567 ปัจจุบัน พระราชวชิรมงคลวิสิฐ เป็นรักษาการเจ้าอาวาส พระมหาสินชัย ธมฺมโชโต เป็นผู้ช่วยเจ้าอาวาส
ความสำคัญ
วัดพระพุทธฉายเป็นวัดที่ประดิษฐานพระพุทธฉาย หรือ รอยพระพุทธรูป อยู่บนแผ่นหินซึ่งตั้งอยู่บนชะง่อนผา นอกจากนี้ยังมีภาพเขียนลายเส้นยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่บริเวณเชิงผา ได้แก่ ภาพสัตว์ลายเส้นคล้ายตัวกวาง บริเวณข้าง ประตูเข้าพระพุทธฉายพบภาพเหมือนคน และภาพสัญลักษณ์ บริเวณจากจากถ้ำฤๅษี ไปทางพระพุทธฉาย ทางทิศตะวันตก พบภาพเขียนรูปไก่ ภาพพระพุทธรูป และภาพสัญลักษณ์ และบริเวณหน้าผา จปร. พบภาพลายเส้นขนาดใหญ่ที่มีความซับซ้อน คล้ายภาพเขียนก่อนประวัติศาสตร์ที่เคยถูกค้นพบที่ผาแต้ม จังหวัดอุบลราชธานีเขียนด้วยยางไม้ มีอายุเก่าแก่ประมาณ 3,000 ปี โดยเขียนสัญลักษณ์ใช้สื่อความหมายที่เข้าใจในหมู่เดียวกัน และอาจจะเป็นสื่อทางพิธีกรรม และความเชื่อของคนในยุคนั้น
ายที่เข้าใจในหมู่เดียวกัน และอาจจะเป็นสื่อทางพิธีกรรม และความเชื่อของคนในยุคนั้น และยังพบรอยพระพุทธบาท เมื่อ พ.ศ. 2537 กรมศิลปากรได้ทำการซ่อมมณฑปบนภูเขาบริเวณวัดพระพุทธฉาย และเมื่อรื้อพื้นซีเมนต์ ก็ได้มีการพบรอยพระพุทธบาทเบื้องขวาอยู่ใต้ทรายปรากฏเห็นเป็นรูปรอยประทับในหิน
วัดเสด็จ
วัดเสด็จ อาจหมายถึง
* วัดเสด็จ จังหวัดกำแพงเพชร
* วัดเสด็จ จังหวัดปทุมธานี
* วัดเสด็จ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดเสด็จ จังหวัดแพร่
* วัดเสด็จ จังหวัดสมุทรสงคราม
วัดพระสมุทรเจดีย์
วัดพระสมุทรเจดีย์ เป็นวัดราษฎร์ ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านเจดีย์ ตำบลปากคลองบางปลากด อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ ฝั่งตรงข้ามศาลากลางจังหวัดสมุทรปราการ มีผู้คนมาเคารพสักการบูชา และยังเป็นสัญลักษณ์ประจำจังหวัดสมุทรปราการ ผู้คนทั่วไปจะเรียกกันติดปากว่า พระเจดีย์กลางน้ำ เนื่องจากเดิม บริเวณที่ก่อสร้างพระสมุทรเจดีย์เป็นเกาะแม่น้ำ ต่อมาชายตลิ่งฝั่งขวาของแม่น้ำตื้นเขินงอกออกมา เชื่อมติดกับเกาะอันเป็นที่ตั้งพระเจดีย์ สมุทรปราการ เป็นเมืองที่สร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา ตัวเมืองเก่าอยู่แถบอำเภอพระประแดงและมีชื่อเรียกว่า “เมืองพระประแดง” เป็นสถานที่พักของเมืองสินค้าต่างชาติที่มาติดต่อค้าขายกับไทย ที่บริเวณริมทะเลมีการสร้างป้อมค่ายคูเมืองอย่างม
าต่างชาติที่มาติดต่อค้าขายกับไทย ที่บริเวณริมทะเลมีการสร้างป้อมค่ายคูเมืองอย่างมั่นคงแข็งแรง ต่อมา ในสมัยกรุงธนบุรี สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีโปรดให้รื้อกำแพงเมืองพระประแดงออก
ในปี พ.ศ. 2362 สมัยแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย (รัชกาลที่ 2) ทรงเห็นว่าจะเป็นช่องทางที่ข้าศึกจะยกทัพมาได้ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างเมืองสมุทรปราการขึ้นที่ตำบลปากน้ำ โดยใช้เวลาสร้าง 3 ปี และได้จัดสร้างป้อมปราการขึ้นทั้งสองฝั่งแม่น้ำถึง 6 ป้อม คือ ป้อมประโคนชัย ป้อมนารายณ์ปราบศึก ป้อมปราการ ป้อมประกายสิทธิ์ ป้อมนาคราช และป้อมผีเสื้อสมุทร ในขณะที่สร้างเมืองนั้น พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ได้เสด็จทอดพระเนตรหลายครั้งและทรงสร้างพระมหาเจดีย์ ขึ้นที่เกาะกลางน้ำแล้วพระราชทานนามว่า “พระสมุทรเจดีย์” การสร้างยังมิทันเสร็จได้เสด็จสวรรคตเสียก่อน ต่อมา ในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ทรงสร้างต่อจนสำเร็จและสร้างป้อมขึ้นอี
า ในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ทรงสร้างต่อจนสำเร็จและสร้างป้อมขึ้นอีก 3 แห่ง คือ ป้อมตรีเพชร ป้อมคงกระพัน และป้อมเสือซ่อนเล็บ
ต่อมาในปี พ.ศ. 2402 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) ได้ทรงปฏิสังขรณ์พระสมุทรเจดีย์ให้สูงขึ้นและทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างป้อมชายทะเลอีกแห่งหนึ่ง พระราชทานนามว่า “ป้อมพระจุลจอมเกล้า” ซึ่งในปัจจุบันป้อมต่าง ๆ ได้ปรักหักพังลงคงเหลือแต่ป้อมผีเสื้อสมุทรและป้อมพระจุลจอมเกล้าเท่าทุกวันนี้ ในปี พ.ศ. 2565]]

อ้างอิง

* วัดพระสมุทรเจดีย์
วัดพระแท่นดงรังวรวิหาร
วัดพระแท่นดงรัง เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดวรวิหาร ตั้งอยู่ในเขตอำเภอท่ามะกา จังหวัดกาญจนบุรี ประดิษฐาน “พระแท่นดงรัง” ลักษณะเป็นหินขนาดใหญ่ ราบคล้ายเตียง ในสมัยก่อนผู้คนเชื่อกันว่าเป็นพระแท่นที่พระพุทธเจ้าเสด็จดับขันธปรินิพพาน ต่อมาเมื่อความรู้และข้อเท็จจริงที่ระบุชัดเจนว่าเสด็จดับขันธปรินิพพาน ณ สาลวโนทยาน ในประเทศอินเดีย ลักษณะความเชื่อจึงเป็นการจำลองสถานที่ปรินิพพานไว้แทน นอกจากนี้ภายในวัดยังมีสถานที่จำลองฉากการปรินิพพาน เช่น เขาถวายพระเพลิง จำลองสถานที่ถวายพระเพลิงพระศพพระพุทธองค์ตั้งอยู่บนยอดเขาสูง 55 เมตร ไม่ปรากฏแน่ชัดว่าวัดพระแท่นดงรังก่อสร้างขึ้นเมื่อไร และก่อสร้างขึ้นโดยใคร แต่สันนิษฐานว่าก่อสร้างขึ้นในราวสมัยอยุธยา เนื่องจากมีหลั
และก่อสร้างขึ้นโดยใคร แต่สันนิษฐานว่าก่อสร้างขึ้นในราวสมัยอยุธยา เนื่องจากมีหลักฐานพระพุทธบาทจำลองไม้สลักประดับมุก ศิลปะช่างหลวงอยุธยาสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ หลักฐานที่เก่าแก่ที่สุดที่มีการกล่าวถึงพระแท่นดงรังปรากฏในนิราศพระแท่นดงรัง ปี 2376 ของสามเณรกลั่นที่เดินทางไปนมัสการพระแท่นดงรังพร้อมพระสุนทรโวหาร (ภู่) วัดพระแท่นดงรังได้รับการอุปถัมภ์ในพระบรมวงศานุวงศ์โดยดีมาตลอด นับตั้งแต่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้มีการบูรณะวัดขึ้น พระเจ้าอยู่หัวทุกรัชกาลนับจากนั้นล้วนเคยเสด็จพระราชดำเนินมายังวัดพระแท่นดงรัง และได้รับพระมหากรุณาธิคุณยวัดขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดวรวิหารในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอด
ุณยวัดขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดวรวิหารในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เพื่อเฉลิมพระเกียรติเนื่องในพระราชพิธีสถาปนาสมเด็จสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร เมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2515
สุจิตต์ วงศ์เทศ นักประวัติศาสตร์ เคยให้ความเห็นว่าพระแท่นดงรังมาจากคติการบูชาหินขนาดใหญ่ของคนในสมัยโบราณ เมื่อมีแนวคิดในพระพุทธศาสนาแผ่ขยายเข้ามาจึงทำให้ความเชื่อถูกกลั่นและเปลี่ยนไปเป็นความเชื่อที่เกี่ยวกับพระพุทธเจ้าแทน

อ้างอิง
วัดพระบรมธาตุวรวิหาร
วัดพระบรมธาตุ วรวิหาร ตั้งอยู่บนฝั่งขวาของแม่น้ำเจ้าพระยา หมู่ 6 ตำบลชัยนาท อำเภอเมืองชัยนาท จังหวัดชัยนาท เป็น พระอารามหลวง ชั้นโท เป็นวัดเก่า สร้างตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้น ตั้งอยู่ที่บ้านท้ายเมือง ตำบลชัยนาท อำเภอเมืองชัยนาท อยู่ห่างจากตัวเมืองชัยนาท 4 กม. ภายในวัดนี้มีเจดีย์พระบรมธาตุรูปแบบสถาปัตยกรรมอู่ทองบรรจุพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้า มีงานเทศกาลสมโภชพระบรมธาตุในวันเพ็ญ เดือน 6

พระปรางค์
วัดพระบรมธาตุเป็นวัดโบราณ มีพระปรางค์สร้างด้วยศิลาแลงสูง ๗ วา รูปทรงสี่เหลี่ยม ฐานแต่ละด้านกว้างประมาณ ๓ วาเศษ (6 เมตร)
ประวัติ
สร้างในสมัยพระศรีธรรมาโศกราช โดยพระอรหันต์ได้อัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุมา และได้สร้างพระปรางค์ด้วยศิลาแลง บรรจุพระบรมสารีริกธาตุไว้ในพระปรางค์

แผ่นศิลาจารึก ไม่ได้กล่าวถึงผู้สร้างวัดนี้กล่าวแต่เพียงผู้เดิมพระปรางค์องค์นี้หุ้มด้วยโลหะสีขาว ต่อมาบูรณะใช้หินและปูนหุ้มไว้

ประเพณี

งานนมัสการและปิดทองพระปรางค์ในวันขึ้น ๑๔ - ๑๕ ค่ำ และ วันแรม ๑ ค่ำ เดือน ๖ และในวันแรม ๔ ค่ำ เดือน ๑๑

ความสำคัญ

น้ำอภิเษกจากจังหวัดชัยนาทมีอยู่ ๒ แห่ง คือ น้ำตักที่หน้าวัดพระบรมธาตุ และน้ำตักที่หน้าวัดธรรมามูลวรวิหาร วัดพระบรมธาตุ เป็นสถานที่ประกอบพิธีน้ำอภิเษก

อ้างอิง
วัดสังกัสรัตนคีรี
วัดสังกัสรัตนคีรี เป็นวัดราษฎร์ ตั้งอยู่เชิงเขาสะแกกรัง หมู่บ้านสะแกกรัง หมู่ 3 ตำบลน้ำซึม อำเภอเมืองอุทัยธานี จังหวัดอุทัยธานี

วัดสังกัสรัตนคีรี เป็นวัดเก่าตรงข้ามศาลาประชาคมจังหวัดอุทัยธานี

ประวัติ
หมู่บ้านสะแกกรัง สมัยสุโขทัย เรียกว่าอู่ไทย หมายถึงที่อยู่ของคนไทย เป็นเมืองหน้าด่านสมัยกรุงศรีอยุธยา เป็นสมรภูมิสำคัญในการขับไล่พม่าสมัยกรุงธนบุรี ย้ายเมืองอู่ไทยมาไว้ที่บ้านสะแกกรัง จนกลายเป็นชุมชนเติบโตถึงปัจจุบัน
พ.ศ. 2335 - 2342 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช โปรดเกล้าฯ ให้นำพระพุทธรูปขนาดย่อมที่ชำรุดไปไว้ตามหัวเมืองต่างๆ เมืองอุทัยธานีได้รับ 3 องค์ พระพุทธรูป องค์ที่ 1 นำมาประดิษฐานไว้ที่วัดขวิด เป็นพระพุทธรูปขนาดใหญ่เป็นพระเนื้อทองสำริด ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 3 ศอก สร้างในสมัยพระมหาธรรมราชาที่ 1 ฝีมือช่างสุโขทัยยุค 2 มีส่วนเศียรกับส่วนองค์พระเป็นคนละองค์ เข้าใจว่าคงซ่อมเป็นองค์เดียวกันก่อนนำมาไว้ที่เมืองอุทัยธานี

ต่อมาเมื่อยุบวัดขวิดไปรวมกับวัดทุ่งแก้ว จึงได้ย้ายพระพุทธรูปองค์นี้ไปไว้ที่ วัดสังกัสรัตนคีรี และได้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุไว้ในพระเศียร พร้อมกับถวายนามว่า พระพุทธมงคลศักดิ์สิทธิ์สร้างมาแล้วนาน 214 ปี
ในปี พ.ศ. 2568 ในโอกาสพระราชพิธีสมมงคลพระชนมายุเท่าพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชของพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว รัฐบาลซึ่งนำโดยแพทองธาร ชินวัตร นายกรัฐมนตรี ได้กำหนดจัดกิจกรรมเฉลิมพระเกียรติในโอกาสดังกล่าว โดยหนึ่งในนั้นรวมถึงการบูรณปฏิสังขรณ์วัดสังกัสรัตนคีรีอีกด้วย

ประดิษฐาน
ภายในวิหารเป็นที่ประดิษฐาน พระพุทธมงคลศักดิ์สิทธิ์ เป็นปูชนียวัตถุที่ประชาชนให้ความศรัทธาและศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งเป็นพระพุทธรูปคู่บ้านคู่เมืองอุทัยธานีเนื่องจากเมื่อยุบวัดขวิดไปรวมกับวัดทุ่งแก้ว จึงได้ย้ายพระพุทธรูปพระพุทธมงคลศักดิ์สิทธิ์ไปไว้ที่วัดสังกัสรัตนคีรี และได้ทำพิธีบรรจุพระบรมสารีริกธาตุไว้ในพระเศียร ของพระพุทธมงคลศักดิ์สิทธิ์ ในวันแรม 1 ค่ำเดือน 11
ระเบียงภาพ
(2023) วัดสังกัสรัตนคีรี อ.เมือง จ.อุทัยธานี (31).jpg|มณฑปพระพุทธบาท
(2023) วัดสังกัสรัตนคีรี อ.เมือง จ.อุทัยธานี (39).jpg|วิหารพระพุทธมงคลศักดิ์สิทธิ์
(2023) วัดสังกัสรัตนคีรี อ.เมือง จ.อุทัยธานี (36).jpg|บันไดทางขึ้นเขา
(2023) วัดสังกัสรัตนคีรี อ.เมือง จ.อุทัยธานี (32).jpg|รอยพระพุทธบาท
(2023) วัดสังกัสรัตนคีรี อ.เมือง จ.อุทัยธานี (17).jpg|ทัศนียภาพจากบนยอดเขา
(2023) วัดสังกัสรัตนคีรี อ.เมือง จ.อุทัยธานี (8).jpg|พระบรมรูปสมเด็จพระปฐมบรมมหาชนก

อ้างอิง

*
วัดป่าเลไลยก์
วัดป่าเลไลยก์ สามารถหมายถึง
*วัดป่าเลไลยก์วรวิหาร ตำบลรั้วใหญ่ อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี โดยมีความเกี่ยวข้องกับวรรณคดีเรื่อง ขุนช้างขุนแผน
*วัดป่าเลไลยก์ ตำบลลาดหญ้า อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี
*วัดป่าเลไลยก์ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี
*วัดป่าเลไลยก์ จังหวัดพิษณุโลก
*วัดป่าเลไลยก์ อำเภอท่าลี่ จังหวัดเลย
*วัดป่าเลไลยก์ อำเภอเมืองเลย จังหวัดเลย
*วัดป่าเลไลยก์ อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย
*วัดป่าเลไลยก์ จังหวัดอุดรธานี
*วัดป่าเลไลยก์ ประเทศสิงคโปร์

ดูเพิ่ม
*วัดป่าเลไลย์
*วัดป่าเรไร
วัดพระธาตุเสด็จ
วัดพระธาตุเสด็จ ( )ห่างจากตัวเมืองตามเส้นทางลำปาง-งาว ประมาณ 19 กิโลเมตร แยกซ้ายกิโลเมตรที่ 17 ไปอีกประมาณ 2 กิโลเมตร ตำบลบ้านเสด็จ อำเภอเมืองลำปาง วัดพระธาตุเสด็จเป็นโบราณสถานอีกแห่งหนึ่งของจังหวัดลำปาง มีตำนานกล่าวว่าสร้างขึ้นในสมัยพระนางจามเทวี อุโบสถและวิหารต่างๆ ซึ่งเป็นโบราณสถานที่เก่าแก่ ได้รับการบูรณะใหม่ทั้งหมดแต่ยังคงสภาพศิลปะโบราณให้เห็นได้อยู่จนปัจจุบัน กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนไว้เป็นโบราณสถานของชาติแล้ว พุทธสถานที่สำคัญคือ องค์พระธาตุเสด็จ บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ เป็นเจดีย์แบบล้านนา ลักษณะคล้ายพระธาตุลำปางหลวงแต่องค์เล็กกว่า นอกจากนี้ยังมีวิหารใหญ่ เรียกว่า “วิหารกลาง” ประดิษฐานพระพุทธรูปสำริดปางลีลาองค์ใหญ่มีพุทธลักษณะงดงามนามว่า
ยกว่า “วิหารกลาง” ประดิษฐานพระพุทธรูปสำริดปางลีลาองค์ใหญ่มีพุทธลักษณะงดงามนามว่า “หลวงพ่อห้ามญาติ” วิหารหลวง เรียกว่า “วิหารจามเทวี” ประดิษฐานพุทธรูปสำริดปางมารวิชัย ศิลปะเชียงแสน และวิหารพระพุทธมีพระพุทธรูปชื่อ “พระเจ้าดำองค์อ้วน” เป็นพระพุทธรูปสำริดปางมารวิชัย
วัดสวนตาล (จังหวัดน่าน)
วัดสวนตาล ถนนมหายศ ตำบลในเวียง อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน เป็นวัดราษฎร์ ประดิษฐานพระพุทธรูป พระเจ้าทองทิพย์
เป็นผู้สร้างวัดสวนตาล เมื่อ พ.ศ. 1770

พ.ศ. 1987 พระเจ้าติโลกราชแห่งนครเชียงใหม่ ได้สร้างพระพุทธรูป พระเจ้าทองทิพย์ เป็นพระพุทธรูปทองสำริด ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 10 ฟุต สูง 14 ฟุต 4 นิ้ว (4.11 เมตร) พระพุทธรูป พระเจ้าทองทิพย์เป็นพระพุทธรูปทองสำริดองค์ใหญ่ปางมารวิชัย เป็นพระประธานในวิหารวัดสวนตาล
พ.ศ. 2457 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดชฯ พระเจ้าน่าน ได้ทรงบูรณะรูปทรงเป็นเจดีย์ยอดปรางค์ดังที่เห็นในปัจจุบัน 
ส่วนฐานเป็นฐานหน้ากระดานสี่เหลี่ยมซ้อนกัน รองรับเรือนธาตุย่อเก็จ ส่วนยอดเป็นพุ่มข้าวบิณฑ์ มีปล้องไฉนและปลียอด ตามแบบเจดีย์พุ่มข้าวบิณฑ์ ศิลปะสุโขทัย

ปี พ.ศ. 2508 ดินตะไคร่น้ำแห้ง ที่ใบเสมารอบพระอุโบสถวัดสวนตาล และทองคำเปลวบนองค์พระพุทธรูป พระเจ้าทองทิพย์อันศักดิ์สิทธิ์ที่ประชาชนเคารพบูชา ถูกนำมาเป็นมวลสารใช้สร้างพระสมเด็จจิตรลดา

งานนมัสการประจำปีและสรงน้ำ จัดขึ้นเป็นประจำในเทศกาลสงกรานต์ วันที่ 13 เมษายน ทุกปี

อ้างอิง
วัดพระธาตุเขาน้อย
วัดพระธาตุเขาน้อย ตำบลดู่ใต้ อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน เป็นวัดราษฎร์ องค์พระธาตุตั้งอยู่บนยอดดอยเขาน้อย ซึ่งอยู่ด้านตะวันตกของตัวเมืองน่าน สร้างในสมัยเจ้าปู่แข็ง เมื่อปี พ.ศ. 2030 องค์พระธาตุเป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนทั้งองค์ เป็นศิลปะพม่าผสมล้านนา ภายในบรรจุพระเกศาธาตุขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่ในสมัยพระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดช ระหว่างปี พ.ศ. 2449-2454 โดยช่างชาวพม่า และวิหารสร้างในสมัยนี้เช่นกัน
จากวัดพระธาตุเขาน้อย สามารถมองเห็นทิวทัศน์โดยรอบของตัวเมืองน่าน ปัจจุบันบริเวณลานชมทิวทัศน์ ประดิษฐานพระพุทธมหาอุดมมงคลนันทบุรีศรีน่าน ซึ่งเป็นพระพุทธรูปปางประทานพร บนฐานดอกบัวสูง 9 เมตร บนยอดพระเกศาทำจากทองคำหนัก 27 บาท สร้างขึ้นเนื่องในมหามงคลที่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงเจริญพระชนมพรรษา 6 รอบ เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2542

อ้างอิง
พระธาตุหนองสามหมื่น
วัดพระธาตุหนองสามหมื่น ตั้งอยู่ที่ หมู่ 1 บ้านแก้ง ภูเขียว ชัยภูมิ วัดราษฎร์ เป็นโบราณสถานที่มีความสำคัญและน่าสนใจมากแห่งหนึ่งของชัยภูมิ ตั้งอยู่ที่บ้านแก้ง จากตัวเมืองชัยภูมิเดินทางไปตามทางหลวงหมายเลข 201 ผ่านอำเภอภูเขียวไปจนถึงบ้านหนองสองห้องระยะทางประมาณ 80 กิโลเมตร เลี้ยวซ้ายเข้าทางหลวงหมายเลข 2055 อีก 9 กิโลเมตรถึงบ้านแก้งและแยกซ้ายไปวัดพระธาตุหนองสามหมื่นอีกประมาณ 5 กิโลเมตร พระธาตุหนองสามหมื่น เรียกชื่อตามหนองน้ำ ซึ่งอยู่ห่างออกไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของวัด เป็นพระธาตุที่มีลักษณะสวยงาม และสมบูรณ์ที่สุดองค์หนึ่ง ไม่ปรากฏหลักฐานว่าสร้างขึ้นเมื่อใดแต่จากลักษณะทางด้านสถาปัตยกรรมและศิลปกรรมที่ปรากฏ เกิดจากการผสมผสานกันระหว่างศิลปล้านนา ล้
ณะทางด้านสถาปัตยกรรมและศิลปกรรมที่ปรากฏ เกิดจากการผสมผสานกันระหว่างศิลปล้านนา ล้านช้าง และอยุธยา สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นราวพุทธศตวรรษที่ 21-22 ในสมัยพระไชยเชษฐาธิราชแห่งราชอาณาจักรลาว
พระธาตุหนองสามหมื่นมีลักษณะเป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง ตั้งอยู่บนฐานเขียงรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส มีความสูงประมาณ 45 เมตร มีบันไดทางขึ้นทั้งสี่ด้าน เหนือฐานเขียงเป็นฐานบัวคว่ำบัวหงายรองรับองค์พระธาตุ ซึ่งมีซุ้มทั้งสี่ทิศ ประดิษฐานพระพุทธรูปปางรำพึง และปางลีลา ภายในองค์พระธาตุบรรจุพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้า รูปแบบดังกล่าวอาจเปรียบเทียบได้กับพระธาตุอื่นๆ ทั้งในนครเวียงจันทน์และในเขตไทย เช่น พระธาตุวัดเทพพล เมืองเวียงคุก จังหวัดหนองคาย พระธาตุศรีเมือง นครเวียงจันทน์ เป็นต้น
จากหลักฐานทางโบราณคดีพบว่าบริเวณนี้เคยเป็นเมืองโบราณขนาดใหญ่สมัยทวารวดี อายุราวพุทธศตวรรษที่ 12-16 ปรากฏร่องรอยของคูน้ำ คันดิน และโคกเนินโบราณสถานหลายแห่ง โบราณวัตถุสำคัญที่พบทั้งในและนอกเขตคูเมืองหลายชิ้นได้นำมาเก็บรักษาไว้ที่วัด เช่น กลุ่มใบเสมาหินทราย บางแผ่นก็มีจารึกอักษรปัลลวะภาษาสันสกฤต อายุราวพุทธศตวรรษที่ 12-14 และมีแผ่นหนึ่งนำไปตั้งเป็นหลักเมืองประจำอำเภอภูเขียวด้วย นอกจากนี้ยังมีประติมากรรมรูปเคารพอีก 2 ชิ้น สภาพชำรุดชิ้นหนึ่งคล้ายเศียรพระพุทธรูปนาคปรกในศิลปะขอมแบบบายน อายุราวพุทธศตวรรษที่ 18
พระธาตุหนองสามหมื่น เป็นพระธาตุที่มีลักษณะสวยงามและสมบูรณ์ ที่สุดองค์หนึ่ง ไม่ปรากฏหลักฐานว่าสร้างขึ้นเมื่อใด แต่จาก ลักษณะสถาปัตยกรรมและศิลปกรรมที่ผสมผสานกันระหว่างล้านนา ล้านช้างและอยุธยา สันนิษฐานว่าสร้าง ขึ้นในราวพุทธศตวรรษที่ ๒๑ - ๒๒ ในสมัยพระไชยเชษฐาธิราชแห่งราชอาณาจักรลาว นอกจากนี้ บริเวณ ที่ตั้งพระธาตุหนองสามหมื่นแต่เดิม เคยเป็นเมืองโบราณสมัยทวาราวดีที่มีขนาดใหญ่เมืองหนึ่ง อายุราว พุทธศตวรรษที่ ๑๒ - ๑๖ เนื่องจากปรากฏร่องรอยของคูน้ำคันดิน และโคกเนินโบราณสถานหลายแห่ง รวมทั้งโบราณวัตถุหลายชิ้น เช่น กลุ่มใบเสมาหินทราย สันนิษฐานว่าเป็นเมืองขนาดใหญ่ ปรากฏในตำนานอุรังคนิทาน ว่ามีเมืองหนึ่ง อยู่ด้านทิศตะวันตกของเมืองหนองหาร ชื่อว่า อโยธยา หรื
อุรังคนิทาน ว่ามีเมืองหนึ่ง อยู่ด้านทิศตะวันตกของเมืองหนองหาร ชื่อว่า อโยธยา หรือกุรุนทนคร โดยส่วนใหญ่จะเข้าใจว่าจะเป็นแถบจังหวัดนครปฐม เพราะความหมายกำกวม ในที่นี้อาจจะเป็นเป็นเมืองกรุนทนคร ขึ้นตรงกับอาณาจักรทวารวดี (อโยธยา) ก็อาจเป็นได้
ประเพณีรำผีฟ้า เป็นการรำบวงสรวงเป็นกลุ่มๆ ที่ภูพระ ซึ่งมีพระเจ้าองค์ตื้อ เป็นพระพุทธรูปแกะสลักหินทราย สูงประมาณ 2 เมตร ชาวบ้านเชื่อว่า มีความศักดิ์สิทธิ์มาก การรำบวงสรวงนี้ จะมีขึ้นในระหว่างวันขึ้น 13-15 ค่ำ เดือน 5 คือเดือนเมษายน และในวันเข้าพรรษา วันออกพรรษา ซึ่งจะมีประชาชนไปทำบุญเป็นจำนวนมาก
วัดมหาพุทธาราม
วัดมหาพุทธาราม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ถนนขุขันธ์ ตำบลเมืองเหนือ อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ

ประวัติ
วัดมหาพุทธาราม (วัดพระโต) ได้ชื่อว่าเป็นวัดเก่าแก่คู่บ้านคู่เมืองศรีสะเกษ ปี พ.ศ. 2328 พระวิเศษภักดี (ท้าวชม) เจ้าเมืองศรีสะเกษคนที่ 2 ได้ย้ายเมืองศรีสะเกษจากที่ตั้งเดิม คือ บ้านโนนสามขาสระกำแพง มาตั้งที่บริเวณที่เป็นศาลหลักเมืองในปัจจุบัน ในขณะที่สร้างเมืองนั้น มีคนไปพบ "หลวงพ่อโต" ประดิษฐานอยู่ใจกลางป่าแดงโดยบังเอิญ จึงได้สร้างวัดขึ้นบริเวณที่พบองค์พระพุทธรูป และตั้งชื่อว่า "วัดพระโต" หรือ "วัดป่าแดง" ได้จัดหาพระสงฆ์ผู้ทรงคุณวุฒิมาปกครอง ก่อสร้างเสนาสนะที่จำเป็นต่าง ๆ และเจ้าเมืองศรีสะเกษคนต่อ ๆ มาไม่ว่าจะเป็นพระวิเศษภักดี (ท้าวบุญจันทร์) เจ้าเมืองศรีสะเกษคนที่ 3, พระวิเศษภักดี (โท) เจ้าเมืองศรีสะเกษ คนที่ 4 เป็นต้น กระทั่งมีการเปลี่ยนชื่อใ
3, พระวิเศษภักดี (โท) เจ้าเมืองศรีสะเกษ คนที่ 4 เป็นต้น กระทั่งมีการเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "วัดมหาพุทธาราม" ในปี พ.ศ. 2494 ต่อมาในปีพ.ศ. 2491 คณะสงฆ์ศรีสะเกษซึ่งมีพระชินวงศาจารย์ (อิ่ม องฺกุโร) ซึ่งเป็นเจ้าคณะจังหวัดศรีสะเกษในขณะนั้น ดำริจะเปลี่ยนชื่อ "วัดพระโต" หรือ "วัดป่าแดง" เป็น "วัดมหาพุทธวิสุทธาราม" แต่คณะกรรมการสงฆ์จังหวัดได้พิจารณาเห็นควรเพียง ชื่อว่า "วัดมหาพุทธาราม" จึงได้ชื่อ "วัดมหาพุทธาราม" มาตั้งแต่บัดนั้น
พ.ศ. 2465 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา

พ.ศ. 2555 โปรดเกล้า ฯ ให้ยกวัดมหาพุทธาราม ตำบลเมืองเหนือ อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ เป็นพระอารามหลวง ชั้นตรี ชนิดสามัญ

วัดมหาพุทธาราม ถือเป็นศูนย์รวมจิตใจของชาวพุทธทั้งหลาย เป็นศูนย์กลางการปกครอง การศึกษา การเผยแผ่พระพุทธศาสนา ตลอดจนเป็นสถานที่ประกอบพิธีสำคัญของคณะสงฆ์ ปัจจุบันวัดมหาพุทธาราม ได้เป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดศรีสะเกษ และยังเป็นแหล่งท่องเที่ยวสำคัญแห่งหนึ่งของจังหวัดศรีสะเกษ
ลำดับเจ้าอาวาส
วัดมหาพุทธาราม มีจ้าอาวาสปกครองตั้งแต่อดีต ดังนี้
{| class="wikitable"
|+
!ลำดับ
!รายนาม
!ปีที่ดำรงตำแหน่ง
|-
|1
|พระเทพวรมุนี (เสน ปญฺญาวชิโร ป.ธ.7)
|พ.ศ. 2497 - 2535
|-
|2
|พระครูวีรเขตคณารักษ์ (มานิต วรญาโณ ป.ธ.6)
|พ.ศ. 2535 - 2537
|-
|3
|พระเทพวรมุนี (วิบูลย์ กลฺยาโณ ป.ธ.3) รักษาการ
|พ.ศ. 2537 - 2538
|-
|4
|พระครูศาสนกิจวิธาน (เนียม มหาปญฺโญ)
|พ.ศ. 2540 - 2541
|-
|5
|พระราชธรรมสารสุธี (ธีรังกูร ธีรงฺกุโร ป.ธ.9)
|พ.ศ. 2540 - 2562
|-
|6
|พระราชกิตติรังษี (บุญทัน สนฺตจิตฺโต) รักษาการ
|พ.ศ. 2562 - 2565
|-
|7
|พระวชิรสิทธิธาดา (สิทธานต์ สิทฺธิวโร ป.ธ.6) 
|พ.ศ. 2565 - ปัจจุบัน
|}

อ้างอิง