SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
เมอแร็งก์
เมอแร็งก์ ( , ) เป็นขนมสวิสและฝรั่งเศสชนิดหนึ่ง ทำจากไข่ขาวที่ตีกับน้ำตาลป่นจนขึ้นฟู และเติมตัวช่วยขึ้นรูป เช่น ครีมออฟทาร์ทาร์ แป้งข้าวโพด เป็นต้น ในบางสูตร บ่อยครั้งมีการเติมกลิ่นวานิลลา อัลมอนด์ และมะพร้าวลงไปด้วย มีลักษณะคือเบาฟูและหวานอย่างมาก ชื่อที่คนรู้จักกันดีคือคุกกี้เมอแร็งก์

ประวัติ
มีการอ้างว่าเมอแร็งก์มีต้นกำเนิดในหมู่บานไมริงเงิน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ และพัฒนาโดยเชฟชาวอิตาลีชื่อกัสปารีนี ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 อย่างไรก็ตาม ข้ออ้างนี้ยังคงมีการโต้แย้ง โดยพจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ดระบุว่าศัพท์ภาษาฝรั่งเศสนี้ไม่ทราบที่มา คำว่า meringue ปรากฏขึ้นครั้งแรกในตำราอาหารของFrançois Massialotใน ค.ศ. 1692 คำว่า meringue ปรากฏในภาษาอังกฤษครั้งแรกใน ค.ศ. 1706 ในหนังสือแปลของ Massialot

เมอแร็งก์แบบดั้งเดิมจะทำให้เป็นรูปร่างด้วยช้อนขนาดใหญ่สองคัน ส่วนเมอแร็งก์ที่ทำด้วยถุงบีบมาจากการคิดค้นของ Antonin Carême
ประเภท
* เฟรนช์เมอแร็งก์ หรือ เมอแร็งก์พื้นฐาน เป็นที่นิยมในหมู่คนทำอาหารที่บ้าน โดยจะใส่น้ำตาลทรายขาวละเอียด (น้ำตาลป่น) ลงในไข่ขาวแล้วตีให้ละเอียด
* อิตาเลียนเมอแร็งก์ ทำด้วยการต้มน้ำเชื่อมน้ำตาลแทนการใช้น้ำตาลป่น ซึ่งทำให้เกิดเมอแร็งก์ที่นิ่มกว่าและคงทนกว่า โดยใช้กับของหวานได้หลายอย่างโดยไม่ทำลายมัน อิตาเลียนเมอแร็งก์จะใช้น้ำเชื่อมน้ำตาลร้อนราดลงไปในไข่ขาวพร้อมคนเบา ๆ จนแข็ง และจนกว่าเมอแร็งก์จะเย็น เมอแร็งก์ชนิดนี้สามารถใช้ได้โดยไม่ต้องปรุง มันจะไม่ยุบเป็นเวลานาน และสามารถใช้ตกแต่งพาย หรือทาบนแผ่นหรือฐานbaked Alaskaแล้วค่อยอบได้
* สวิสเมอแร็งก์ เป็นเมอแร็งก์ที่ใช้ปัดบนbain-marieเพื่อทำให้ไข่ขาวอุ่น และตีอย่างคงที่จนกว่ามันจะเย็น นั่นทำให้
่ใช้ปัดบนbain-marieเพื่อทำให้ไข่ขาวอุ่น และตีอย่างคงที่จนกว่ามันจะเย็น นั่นทำให้เกิดเมอแร็งก์ที่ดูเหมือนมาร์ชเมลโลว์หนาและมันเงา ส่วนใหญ่จะใช้อบ
* วีแกนเมอแร็งก์ เป็นเมอแร็งก์เลียนแบบที่ใช้อควาฟาบากับน้ำส้มสายชูจำนวนน้อยและน้ำตาลป่น โดยมีรูปร่างคล้ายเมอแร็งก์ที่ทำมาจากไข่ แต่ถ้าจุดไฟหรืออบไม่ถูก จะทำให้มันไหม้อย่างรวดเร็ว เมอแร็งก์อีกแบบทำด้วยมันฝรั่งแทนการใช้อควาฟาบา
เคมี

โปรตีนในไข่ขาวมีดังนี้: ovalbumin (54%), conalbumin/ovotransferrin (13%), ovomucoid (11%), ovoglobulins (4%), ไลโซไซม์ (3.5%) และovomucin (2%)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* Douglas Muster, "The Origins and History of Meringue"
เนยขาว
เนยขาว หรือ shortening เป็นไขมันพืชที่ผ่านกระบวนการเติมไฮโดรเจนลงในส่วนที่ไม่อิ่มตัวของกรดไขมัน ทำให้เปลี่ยนสถานะจากของเหลว (น้ำมัน) เป็นกึ่งของแข็ง มีจุดเกิดควัน (smoke point) สูงกว่าเนยและมาร์การีน และยังมีส่วนประกอบเป็นไขมันร้อยละ 100 สูงกว่าเนยที่มีเพียงประมาณร้อยละ 80–88

เนยขาวถูกผลิตจำหน่ายเป็นครั้งแรกในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1911 โดยบริษัทพรอคเตอร์ แอนด์ แกมเบิลในสหรัฐ ใช้ชื่อตราสินค้าว่า คริสโก (Crisco) ซึ่งเป็นคำที่แปลงมาจากวลี ""crystallized cottonseed oil"

คุณสมบัติ
* มีคุณสมบัติคล้ายเนยและมันหมู แต่ต้นทุนการผลิตต่ำกว่า
* ไม่จำเป็นต้องแช่เย็น จึงเก็บได้สะดวกและทำให้ค่าใช้จ่ายในการเก็บต่ำ
* อาหารที่ใช้เนยขาวเก็บได้นานกว่าใช้เนยสด
ข้อเสีย
* มีไขมันทรานส์ (trans fats) เมื่อรับประทานจะเป็นเหตุให้เกิดปัญหาสุขภาพหลายประการ ไขมันทรานส์นี้เกิดขึ้นจากกระบวนการไฮโดรจีเนชัน

การนำไปใช้
* ใช้ในขนมอบเพื่อให้ได้ลักษณะร่วน หรือใช้แทนไขมัน เช่นเนยและมันหมู ที่มีสถานะเป็นของแข็งในอุณหภูมิห้อง
* เติมสีผสมอาหารสีเหลือง กลิ่น และส่วนผสมอื่น ๆ เรียกเป็นมาร์การีน สำหรับใช้ทาขนมปัง

อ้างอิง
วัดควนท่าแร่
วัดควนท่าแร่ตั้งอยู่เลขที่ 57 บ้านควนท่าแร่ ถนนบ้านควนท่าแร่ - ท่าไทร หมู่ที่ 1 ตำบลทรัพย์ทวี อำเภอบ้านนาเดิม จังหวัดสุราษฏร์ธานี สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 48 ไร่ 3 งาน 5 ตารางวา

อาคารเสนาสนะ ประกอบด้วย อุโบสถ กว้าง6.50 เมตร ยาว 16.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ 4 หลัง และตึก 2 หลัง วิหารกว้าง 4.50 เมตร ยาว 6.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 ศาลาเอนกประสงค์ กว้าง 18 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
นอกจากนี้มีฌาปนสถานและโรงครัว ปูชนียวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 50 นิ้ว สูง 76.5 นิ้ว นอกจากนี้ยังมี ซุ้มพัทธสีมาโบราณ จำนวน 8 ซุ้ม พระพุทธรูปเนื้อศิลาทรายแดง อายุประมาณ 1,000 ปี ซึ่งกรมศิลปากรขึ้นทะเบียนไว้เป็นโบราณสถาน และเจดีย์โบราณ 3 องค์ ใหญ่ 1 องค์ เล็ก 2 องค์
วัดปรมัยยิกาวาส
วัดปรมัยยิกาวาส [ปะ-ระ-ไม-ยิ-กา-วาด] เป็นพระอารามหลวงชั้นโท ชนิดวรวิหาร ตั้งในหมู่ที่ 7 บ้านโอ่งอ่าง ตำบลเกาะเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี

วัดปรมัยยิกาวาสเป็นวัดโบราณ น่าจะสร้างหลังจากสมเด็จพระที่นั่งท้ายสระโปรดให้ขุดคลอง เมื่อ พ.ศ. 2264 ชาวเรือเรียก วัดปากอ่าว จนปี พ.ศ. 2307 พม่าบุกยึดเมืองนนทบุรี กลายเป็นวัดร้างเมื่อปี พ.ศ. 2317 ชาวมอญที่อพยพมาในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีได้บูรณปฏิสังขรณ์ใหม่ คนมอญเรียกว่า "เภี่ยมุเกี๊ยะเติ้ง" ( แปลว่า วัดแหลมที่ยื่นไปในน้ำ)
ในปี พ.ศ. 2417 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จพระราชดำเนินทอดกฐินวัดมอญ 4 วัด ได้แก่ วัดปากอ่าว วัดรามัญ (วัดเกาะพญาเจ่ง) วัดบางพัง และวัดสนาม (สนามเหนือ) ต่อมาทรงเห็นว่าวัดปากอ่าวทรุดโทรมมาก จึงโปรดเกล้าฯ ให้ปฏิสังขรณ์วัดใหม่ทั้งวัดโดยรักษารูปแบบมอญไว้ เพื่อถวายเป็นพระราชกุศล สนองพระคุณสมเด็จพระบรมราชมาตามหัยยิกาเธอ กรมพระยาสุดารัตนราชประยูร ผู้ทรงอภิบาลพระองค์มาแต่ทรงพระเยาว์ และได้พระราชทานนามวัดว่า วัดปรมัยยิกาวาส ซึ่งมีความหมายว่า "วัดของพระบรมอัยยิกา"
สิ่งสำคัญภายในวัดมีพระอุโบสถที่มีภาพจิตรกรรมฝาผนังแบบไทยประยุกต์ บานประตูหน้าต่างประดับ ลายปูนปั้นเขียนด้วยสี กำแพงแก้วรอบพระอุโบสถมีลวดลายที่สวยงาม เป็นกำแพงเหล็กอย่างดีทำมาจากยุโรป อีกทั้งด้านหลังพระอุโบสถมีพระเจดีย์รูปทรงแบบมอญซึ่งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จพระราชดำเนินมาทรงบรรจุพระบรมสารีริกธาตุที่เจดีย์นี้ เมื่อปี พ.ศ. 2427 และใกล้กันนั้นมีพระวิหารซึ่งเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์ขนาดใหญ่เป็นที่สามในอำเภอปากเกร็ด ส่วนด้านหน้าพระวิหารเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปหินอ่อน ซึ่งพระปฏิมากรซานซิวซูนทูลเกล้าฯ ถวายพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และมี "พระนนทมุนินท์" เป็นพระพุทธรูปปางขัดสมาธิเพชร หน้าตักกว้าง 1 เมตร สูง 1.65
และมี "พระนนทมุนินท์" เป็นพระพุทธรูปปางขัดสมาธิเพชร หน้าตักกว้าง 1 เมตร สูง 1.65 เมตร หล่อด้วยโลหะ พระศาสนโสภณ (อ่อน) เจ้าคณะมณฑลกรุงเทพสร้างเป็นพระพุทธรูปประจำเมืองนนทบุรี พระยาราชสงครามเป็นผู้อัญเชิญมาประดิษฐานไว้ด้านใต้พระวิหารพระพุทธไสยาสน์
วัดปรมัยยิกาวาสวรวิหาร มีประเพณีของเมืองสืบมาว่า เมื่อผู้ว่าราชการจังหวัดนนทบุรีย้ายมาดำรงตำแหน่งใหม่ ได้จัดพิธีรับอย่างเป็นทางการพร้อมมีพิธีนมัสการพระพุทธรูปประจำเมืองนนทบุรีที่วัดแห่งนี้ สร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เพื่อเป็นพระพุทธรูปประจำจังหวัดนนทบุรีประดิษฐานอยู่ในตู้กระจก ใต้พาไล ด้านหลังพระวิหารแห่งนี้ด้วย วัดมอญเก่าแก่แห่งนี้มีต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงามากมาย ทั้งยังมีม้านั่งสำหรับชมทัศนียภาพอันสวยงามริมเกาะ นับเป็นวัดสำคัญวัดหนึ่งของเกาะเกร็ด

แหล่งข้อมูลอื่น
วัดพรหมรังษี (จังหวัดลพบุรี)
วัดพรหมรังษี เป็นวัดตั้งอยู่ที่ซอย 11 และ ซอย 12 ถนนสาย 21 ตัดกับถนนสาย 3017 ตำบลดีลัง อำเภอพัฒนานิคม จังหวัดลพบุรี เจ้าอาวาสรูปปัจุบันคือพระพิพัฒนาภรณ์

เหตุที่วัดนี้มีชื่อว่าวัดพรหมรังษี สืบเนื่องมาจากในอดีตสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ได้เดินธุดงค์และได้หยุดพักปักกลด ณ ที่แห่งนี้ ต่อมาผู้ที่มีศรัทธาในพุทธศาสนาจึงได้ร่วมใจกันสร้างวัดและศาสนสถานต่างๆ อย่างมากมายและใหญ่โต นอกจากนี้ยังเป็นสถานที่ปฏิบัติซึ่งเป็นที่นิยมทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติถวายนามนี้เป็นอนุสรณ์ วัดนี้มีพระอุโบสถทรงจตุรมุข พระเจดีย์ทรงระฆังคล้ายพระบรมธาตุที่วัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร และสิ่งก่อสร้างอื่นที่มีความสวยงาม รอบๆ บริเวณมีความร่มรื่นด้วยต้นไม้ใหญ่น้อยและสะอาด
สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังษี) ได้เข้าฝันนายสุรพงษ์ - นางอุบล ตรีรัตน์ ให้ไปเรียนพระธรรมปัญญาจารย์ (ทิม อุฑาฒิโม) วัดราชประดิษฐสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร ให้ช่วยกันสร้างวัด ตอนแรกท่านไม่เชื่อจนเกิดอัศจรรย์ในนิมิต หลังจากนั้นได้รวมรวมผู้มีจิตศรัทธา โดยมีพลโท สมาน วีระไวทยะ เป็นหัวเรือใหญ่ จนวัดสำเร็จอย่างที่เห็น

อ้างอิง
* วัดพรหมรังษี อำเภอพัฒนานิคม จังหวัดลพบุรี
วัดบึงบวรสถิตย์
วัดบึงบวรสถิตย์ หรือ วัดบึงล่าง เป็นวัดสังกัดคณะสงฆ์มหานิกายเป็นอารามราษฎร์ ตั้งอยู่อำเภอบ้านบึง จังหวัดชลบุรี ตั้งขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2434 โดยมีพระภิกษุรูปหนึ่งชื่อพระอาจารย์เขียวเดินทางจากวัดบุญญฤทธยาราม (วัดบึงบน) มาแผ้วถางที่วัดตรงปัจจุบันแล้วตั้งเป็นวัดขึ้น ในครั้งนั้นชาวบ้านโดยทั่วไปเรียกวัดนี้ว่า "วัดไร่บ้านบึง" บริเวณหน้าวัดมีพระพุทธไตรโลกนาถซึ่งเป็นพระพุทธรูปปางลีลาหล่อด้วยโลหะรมดำประดิษฐานอยู่บนแท่นหินอ่อน

อ้างอิง
* ประวัติวัดบึงบวรสถิตย์

แหล่งข้อมูลอื่น
* วัดบึงบวรสถิตย์
ไพร่
ในสังคมไทยสมัยโบราณ ไพร่ หมายถึง สามัญชนทั่วไปที่ไม่ได้อยู่ในฐานะทาส หรือเจ้าขุนมูลนาย ตามการจัดระเบียบชนชั้นทางสังคมของสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ

ไพร่มีศักดินา 10–25 ไร่ และต้องสังกัดมูลนาย จะโยกย้ายสังกัดไม่ได้ ไพร่ที่ขึ้นสังกัดหรือสักเลขแล้ว จะปรากฏเครื่องหมายสังกัดที่ท้องมือ หากสามัญชนผู้ใดไม่ได้สังกัดมูลนายจะไม่ได้รับการคุ้มครองจากกฎหมาย ไพร่มีหน้าที่ในการถูกเกณฑ์แรงงาน หรือเสีย "ส่วย" และถููกเกณฑ์ทหารในยามที่มีศึกสงคราม มีสองประเภทคือ ไพร่หลวง และ ไพร่สม
ไพร่หลวง คือไพร่ที่สังกัดกรมกองต่าง ๆ เป็นไพร่ของพระมหากษัตริย์โดยตรง ประเภทที่ต้องถูกเกณฑ์มาทำงานตามราชการกำหนด และประเภทที่ต้องเสียเงินหรือสิ่งของมาแทนการเกณฑ์แรงงานหรือที่เรียกว่า "ไพร่ส่วย" การส่งเงินมาแทนการเกณฑ์แรงงาน เงินที่ส่งมาเรียกว่า "เงินค่าราชการ"

ไพร่สม เป็นไพร่ที่พระมหากษัตริย์พระราชทานให้มูลนายและขุนนางที่มีตำแหน่งทางราชการเพื่อผลประโยชน์ตอบแทน มูลนายจะมีไพร่มากน้อยขึ้นอยู่กับ ยศ ตำแหน่ง ศักดินา ไพร่สมต้องทำงานให้ราชสำนักปีละ 1 เดือน ส่วนเวลาที่เหลือรับใช้มูลนายหรือส่งเงินแทน เมื่อถึงยามสงครามทุกคนต้องเป็นทหารป้องกันอาณาจักร เมื่อมูลนายถึงแก่กรรมไพร่สมจะถูกโอนมาเป็นไพร่หลวง นอกจากบุตรจะขอควบคุมไพร่สมต่อจากบิดา
ไพร่ส่วย พวกที่ประสบความยากลำบากในการเดินทาง เพราะตั้งภูมิลำเนาอยู่ห่างไกลจากสถานที่รับราชการ จึงต้องจัดหาสิ่งของ ที่ต้องการใช้ในราชการ ส่งมาทดแทนแก่ทางราชการ เมื่อมีศึกสงครามมาประชิดบ้านเมือง มีการระดมไพร่เข้ารับราชการพวกไพร่ส่วย จะต้องปฏิบัติตามคำสั่งระดมพล เข้าประจำการในกองทัพอย่างพรักพร้อม

"เลขวัด" พวกไพร่ที่ยกให้แก่วัด ที่ไม่ใช่ ข้าพระ (ทาสที่ยกให้แก่วัด) และ โยมสงฆ์ (เด็กวัด)

ระบบไพร่ดำรงอยู่จนกระทั่งถึงกลางสมัยรัตนโกสินทร์ จนในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวที่มีการเลิกไพร่อย่างเป็นทางการ เมื่อมีการนำระบบภาษีอากร และระบบเกณฑ์ทหารสมัยใหม่มาใช้แทน

แหล่งข้อมูล

หนังสือและบทความ
*อัญชลี สุสายัณห์. ความเปลี่ยนแปลงของระบบไพร่และผลกระทบต่อสังคมไทยในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง, 2545.
*Chatchai Panananon. “Phrai, Neither Free Nor Bonded.” Asian Review 2 (1988): 1-23.

ดูเพิ่ม

*สามัญชน
*พลเมือง
พีทูวอร์ชิพ
พีทูวอร์ชิพ ( ) เป็นชื่อของวงดนตรีไทย ที่นำเสนอเพลงที่มักสอดแทรกข้อคิดอยู่ในเพลง โดยผู้ก่อตั้งและผู้เขียนเนื้อเพลงของพีทูวอร์ชิพคือ ปั้น พงศธร แก้วสุข

ปั้น พงศธร แก้วสุข (กีตาร์,ร้อง) เห็นนกบินบนตึก จึงเกิดไอเดียอยากทำเพลงที่มีอิสระเหมือนนกและให้แง่คิด จึงแต่งเพลงขึ้น และไปชวน ป๋วย คงยศ วงษ์วิกย์กรณ์ (กลอง,ร้อง) เพื่อนที่ทำงานเพลงเบื้องหลังด้วยกันให้มาช่วยเรียบเรียงเพลง และกลายมาเป็นโปรดิวเซอร์ของวง และปั้นได้ชวน โอ๋ ธรรมศักดิ์ ลือภูวพิทักษ์กุล (ร้อง) เพื่อนอีกคนมาร่วม ออกอัลบั้มชุดแรกกับสนามหลวงการดนตรีในปี 2548 ชื่ออัลบั้ม "สากกะเบือยันเรือรบ" โดยเป็นศิลปินแรกของค่ายสนามหลวงการดนตรี
พีทูวอร์ชิพปรับมาเป็นการเล่นสดเต็มวง โดยได้สมาชิกมาเพิ่มคือ พล่ากุ้ง วรชาติ ธรรมวิจินต์ (ร้อง) , จ้ำ กวิน ชิณวงษ์ (ร้อง) และได้ ตี้ บุญฤทธิ์ สุขเสรีทรัพย์ (กีตาร์) และ โบ ฉัตรชัย รุ่งสว่าง (เบส) เพื่อนที่ทำงานโปรดิวซ์ เบื้องหลังและเป็นเพื่อนของป๋วยมาร่วมวง ออกอัลบั้ม "หาย" กับ สนามหลวงการดนตรี

พีทูวอร์ชิพ มีผลงานอัลบั้มแรกในปี 2548 ชุด สากกะเบือยันเรือรบ และชุดที่ 2 ในปี 2550 ชุด หาย กับสังกัดค่ายสนามหลวง แกรมมี่ โดยทำงานเพลงกันเองทั้งหมด ผลงานเพลงของพวกเขาที่เป็นที่รู้จักเช่น "จอมยุทธ์", "อย่า อยู่ อย่าง อยาก", "เมารัก", "อักษรศาสตร์" ,"ตื่นเถิดชาวยุทธ์", "ที่สุด", "รถเมล์" , "สลักจิต" , เพลงประกอบละครบ้านนี้มีรัก
ปี 2552 พวกเขากลับมาอีกครั้งพร้อมกับซิงเกิลใหม่ "รถเมล์" จากอัลบั้ม "โปรดเอื้อเฟื้อแก่เด็ก สตรี และคนชรา"

ปี 2554 ซิงเกิลที่สอง "สลักจิต" จากอัลบั้ม "โปรดเอื้อเฟื้อแก่เด็กสตรีและคนชรา"

ปี 2558 ปล่อยซิงเกิล "นักประดิษฐ์" และ "หัวใจมั่นคง"

ผลงานเพลง

สากกะเบือยันเรือรบ (พ.ศ. 2548)

# จอมยุทธ์ 
# ผ่านมันให้ได้
# เป็นกำลังใจให้
# Think Positive 
# ที่สุด
# เชือกบางบาง
# อย่า อยู่ อย่าง อยาก
# ระยะห่าง
# เสียงก้องจากเด็กหญิงเชิงเขา
# คนในใจเธอ

หาย (พ.ศ. 2550)
# INTERLUDE หาย
# ตื่นเถิดชาวยุทธ์
# อักษรศาสตร์
# เมารัก
# เธอยังมีฉันอยู่ไหม
# พอเพียง
# โทร โธ่ โท่ โทร้ โถ
# ตัวตนกับคนอื่น
# ส.ป.ช
# 76 จังหวัด
# ระบายสี
# คนเข้าใจยาก
# รักโลก
# Bonus Track ป้วนเปี้ยน

ผลงานอื่น ๆ
* เพลง "บ้านนี้มีรัก" เพลงประกอบซิตคอม บ้านนี้มีรัก
* เพลงรถเมล์ (จากอัลบั้ม "โปรดเอื้อเฟื้อแก่เด็ก สตรี และคนชรา" ปี 2552)
* เพลงสลักจิต 
* เพลง ฝันให้สุด (เพลงประกอบละครชุด ฝันให้สุด Dream Teen ปี 2561)
* เพลงต่างประเทศ

แหล่งข้อมูลอื่น
* P2WARSHIP Hi5 
* P2WARSHIP Facebook
วิหค เทียมกำแหง
วิหค เทียมกำแหง เป็นนักมวยไทยชื่อดังที่มีชื่อเสียงทางด้านการไหว้ครูสวยงาม วิหคเป็นบุตรของนายไพ นางน้อย ตั้งสัตยา เริ่มหัดชกมวยไทยกับหมื่นชงัดเชิงชก โดยหัดทั้งศิลปะมวยไทยแบบโบราณที่ยังไม่ได้นำเอาการเต้นฟุตเวิร์กแบบมวยสากลมาใช้ และการรำมวยไหว้ครูซึ่งสร้างชื่อเสียงให้เขามาก เมื่อเขาขึ้นชกที่ต่างจังหวัด จะจัดให้เขาชกวันหนึ่ง รำวันหนึ่งเป็นประจำ
วิหคขึ้นเปรียบมวยครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2482 ในงานวัดที่อำเภอโนนไทย คู่ชกในวันนั้นเป็นครูมวยชื่อครูชุ่ม เลือดโนนไทย วิหคสู้เต็มที่ ผลปรากฏว่าเสมอกัน วิหคได้ตระเวนเปรียบมวยไปทั่วจังหวัดนครราชสีมา จนกระทั่งเทียมหลี กรองกาญจน์ คหบดีเจ้าของค่ายเทียมกำแหง จนเขาเข้ามาอยู่ในสังกัด ตั้งแต่นั้นมาเขาจึงใช้ชื่อว่าวิหค เทียมกำแหง เมื่อวิหคมีชื่อเสียงในต่างจังหวัดจนหาตัวจับยาก เทียมหลีจึงส่งเขามาชกในกรุงเทพฯ ในยุคนั้นยังไม่มีการสร้างเวทีราชดำเนิน เขาขึ้นชกครั้งแรกที่โรงละครศรีอยุธยา ชนะน็อค อินทร์ สังขวิฑูร ยก 3 และขึ้นชกกับนักมวยมีชื่ออีกหลายคน เช่น สหะ สิงหเดช ที่ชกกันอีกถึงสามครั้ง
เมื่อสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง วิหคไปเปรียบมวยที่ภาคเหนือ ชนะคู่ชกหลายคน เช่น วิม ชัยสงัด เชาว์ ชัยสงัด เสมา เมืองราช แล้วจึงลงมาชกกรุงเทพฯอีกครั้ง ช่วงนั้น เวทีราชดำเนินสร้างเสร็จแล้ว เขาขึ้นชกอีกหลายครั้ง เช่น ชนะคะแนน ลพ สุวมิตร ขึ้นชกชิงเสื้อสามารถ เข้าถึงรอบชิงแต่แพ้คะแนน วีระศักดิ์ เมืองสุรินทร์ แบบค้านสายตา การขึ้นชกที่กรุงเทพฯนี้เป็นช่วงท้ายของชีวิตการชกมวยของวิหคแล้วเพราะร่างกายไม่สมบูรณ์เหมือนเมื่อก่อน ช่วงหลังเขาแพ้แตก จำเริญ ทรงกิตรัตน์ ชิงแชมป์มวยไทยรุ่นเฟเธอร์เวทของเวทีราชดำเนินก็แพ้แตก สวง ใจมีบุญอีก เมื่อชกแก้มือชนะสวงได้แล้ว วิหคก็แขวนนวมไปเมื่อ พ.ศ. 2491
เมื่อเลิกมวยแล้ว วิหคเข้าทำงานเป็นช่างที่โรงงานประณีตอุตสาหกรรม ส่วนชีวิตครอบครัวแต่งงานกับยุพิน สุชาติมีบุตร 4 คน เมื่ออายุ 58 -59 ปี วิหคเข้าอุปสมบทเป็นพระที่วัดคลองเตยนอก บวชอยู่ 12 ปี เมื่อสังขารอ่อนแอลงจึงลาสิกขา มาเป็นเทรนเนอร์ใหญ่อยู่ที่ค่ายส.เพลินจิต

อ้างอิง
* สมพงษ์ แจ้งเร็ว. วิหค เทียมกำแหง “พญาปักษาร้ายจากโคราช” . ศิลปวัฒนธรรม. กุมภาพันธ์ 2536 หน้า 112 – 117
วัดเขารูปช้าง (จังหวัดพิจิตร)
วัดเขารูปช้าง อยู่ตำบลดงป่าคำ ตามเส้นทางสายพิจิตร - ตะพานหิน ระยะทางประมาณ 15 กิโลเมตร มีเจดีย์แบบลังกาซึ่งตั้งอยู่บนยอดเขาที่มีหินสีขาวซ้อนกันมองดูคล้ายช้าง แต่เดิมเป็นเจดีย์เก่ามาก่อน และทางวัดได้ทำการปฏิสังขรณ์ใหม่เมื่อประมาณ 20 ปีมานี้ โดยประดับกระเบื้องเคลือบสีทองทั้งองค์ มีรั้วรอบองค์เจดีย์ สำหรับลานกว้างบนยอดเขา ทางวัดได้สร้างวิหารใหญ่ขึ้นหลังหนึ่งและมีเจดีย์เก่าอยู่องค์หนึ่งเป็นเจดีย์แบบลังกาทรงเหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสอง สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยอยุธยา มีตัวระฆังเป็นกลีบมะเฟืองแต่ยอดเจดีย์หักแล้ว นอกจากนั้นยังมีมณฑปแบบจตุรมุขหลังเก่าอยู่ใกล้กับโบสถ์หลังใหม่ ภายในมณฑปประดิษฐานพระพุทธบาทสำริด ที่ฝาผนังมีภาพเขียนเรื่องไตรภูมิพระร่วง

อ้างอิง
ถนนสนามไชย
ถนนสนามไชย ( ) เป็นถนนสายหนึ่งในพื้นที่แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร เป็นถนนที่ตั้งของสถานที่สำคัญหลายแห่ง เช่น กระทรวงกลาโหม, สำนักงานอัยการสูงสุด, พระบรมมหาราชวัง, พระราชวังสราญรมย์, หน่วยบัญชาการรักษาดินแดน
ถนนสนามไชย มีจุดเริ่มต้นที่ถนนหน้าพระลานตัดกับถนนราชดำเนินใน ที่บริเวณแยกป้อมเผด็จ สิ้นสุดลงที่ถนนราชินี บริเวณปากคลองตลาด มีความยาวประมาณ 1.1 กิโลเมตร เดิมเป็นถนนที่มีชื่อเรียกว่า "ถนนหน้าจักรวรรดิวังหลวง" เป็นลักษณะเป็นลานกว้าง ๆ มีความสำคัญตั้งแต่ยุคต้นกรุงรัตนโกสินทร์เนื่องด้วยเป็นเส้นทางที่ใช้สำหรับพระราชพิธีหรือกระบวนแห่ต่าง ๆ โดยชื่อ "สนามไชย" มาจากท้องสนามไชย ซึ่งเป็นลานอยู่ข้างท้องสนามหลวง เป็นสถานที่ ๆ ให้ข้าราชบริพารตลอดจนประชาชนใช้สำหรับเข้าเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาทพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวในแต่ละรัชกาล ในกรณีที่เสด็จออกมหาสมาคม ณ พระที่นั่งสุทไธสวรรยปราสาท เนื่องในโอกาสสำคัญต่าง ๆ โดยชื่อถนนสนามไชยนั้นพระราชทานโดยพระบาทสมเด็จพระจอม
สาท เนื่องในโอกาสสำคัญต่าง ๆ โดยชื่อถนนสนามไชยนั้นพระราชทานโดยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อปี พ.ศ. 2398 ตามท้องสนามไชย ที่เคยปรากฏอยู่แต่ครั้งกรุงศรีอยุธยา
ปัจจุบัน บริเวณโรงเรียนวัดราชบพิธ และวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร หรือวัดโพธิ์ ที่ถนนสนามไชยตัดผ่าน ยังเป็นที่ตั้งของสถานีสนามไชย ในเส้นทางรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล ซึ่งเป็นรถไฟฟ้าใต้ดิน อันเป็นสถานีที่มีความสวยงามด้วยสถาปัตยกรรมแบบไทย ด้วยการจำลองมาจากท้องพระโรงในยุครัตนโกสินทร์ตอนต้น ด้วยแนวความคิดที่อิงกับประวัติศาสตร์ เนื่องด้วยตั้งอยู่ในเขตตัวเมืองชั้นในหรือเกาะรัตนโกสินทร์ จึงได้ชื่อว่าเป็นสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินที่สวยงามที่สุดในประเทศไทย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
เจดีย์ชเวมอดอ
เจดีย์ชเวมอดอ ( , ; , ) เป็นเจดีย์สำคัญในเมืองพะโค (หงสาวดี) ประเทศพม่า มีความสูง ถือเป็นเจดีย์ที่สูงที่สุดในประเทศพม่า แต่เจดีย์ชเวดากองในเมืองย่างกุ้งมักได้รับการบันทึกว่าเป็นเจดีย์ที่สูงที่สุดในประเทศ เพราะประดิษฐานบนเนินเขา เชื่อกันว่าเจดีย์ชเวมอดอเป็นมหาเจดีย์ที่บรรจุพระเกศาธาตุและพระเขี้ยวแก้วของพระโคตมพุทธเจ้า เจดีย์ชเวมอดอ เจดีย์ชเวดากอง และพระธาตุไจที่โย่เป็นเจดีย์ที่มีชื่อเสียงที่ชาวมอญสร้างขึ้น เทศกาลประจำปีเฉลิมฉลองเจดีย์ชเวมอดอจัดในช่วงเดือนดะกู้ ตามปฏิทินพม่า
ประวัติ
เจดีย์ชเวมอดอมีชื่อเรียกในภาษามอญซึ่งคนไทยคุ้นเคยกับชื่อนี้คือ พระธาตุมุเตา แปลว่า "จมูกร้อน" เพราะกล่าวกันว่าเจดีย์องค์นี้สูงมาก ต้องแหงนหน้ามองจนต้องกับแสงแดด ปัจจุบันเจดีย์ชเวมอดอมีความสูงที่ 114 เมตร เป็นเจดีย์ที่สูงที่สุดในประเทศพม่า

มีการสันนิษฐานว่าเจดีย์ชเวมอดอสร้างขึ้นราวประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 10 ตั้งแต่สมัยอาณาจักรมอญเรืองอำนาจ เดิมเจดีย์ชเวมอดอมีความสูง สร้างโดยชาวมอญ ตามตำนานเล่าว่าพ่อค้าชาวมอญสองคนชื่อ มหาศาลและจุลศาล ได้เดินทางไปอินเดียสมัยพุทธกาลและได้รับพระเกศาธาตุจากพุทธองค์ นำกลับมาประดิษฐาน ณ เจดีย์ชเวมอดอ ภายหลังได้มีการบรรจุพระเขี้ยวแก้วไว้ในเจดีย์เมื่อปี ค.ศ. 982
เมื่อพะโคกลายมาเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรหงสาวดี พระมหากษัตริย์องค์ต่อ ๆ มาได้เพิ่มสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ให้กับเจดีย์และบริเวณโดยรอบ ในสมัยของพระเจ้าราชาธิราชทรงสร้างเจดีย์ขนาดเล็ก 160 องค์รอบเจดีย์เมื่อ ค.ศ. 1390 ในสมัยของพระเจ้าธรรมเจดีย์ได้โปรดให้มีการสร้างพระวิหาร และหล่อระฆังถวายในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 สมัยของพระเจ้าบุเรงนอง ค.ศ. 1556 ได้มีการสร้าง ที่ (ฉัตร) พร้อมถวายอัญมณีจากมงกุฎของพระองค์ และสร้างเจดีย์ 52 องค์ซึ่งเป็นช่วงพระชนมายุของพระองค์ขณะนั้น ค.ศ. 1796 พระเจ้าปดุงทรงบูรณะเจดีย์ให้สูง และถวายฉัตรใหม่ ทำให้มีความสูงโดยรวม
กล่าวกันว่าก่อนที่พระเจ้าบุเรงนองจะออกทำศึกคราใด จะทรงมานมัสการเจดีย์นี้ก่อนทุกครั้ง ซึ่งในปัจจุบันจุดที่เชื่อว่าพระองค์ทำการสักการะก็ยังปรากฏอยู่ และสมเด็จพระนเรศวรมหาราชเมื่อครั้งยกทัพมาตีพะโคก็ได้เสด็จมานมัสการเช่นกัน

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเจดีย์ได้รับความเสียหายเนื่องจากแผ่นดินไหวหลายครั้ง รวมทั้งในปี ค.ศ. 1912, ค.ศ. 1917 และ ค.ศ. 1930 ยอดเจดีย์ก่อนปี ค.ศ. 1917 ที่พังลงมายังคงอยู่ในบริเวณจุดเดิม งานบูรณะเริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1951 แล้วเสร็จใน ค.ศ. 1954 เจดีย์ใหม่มีความสูง ความสูงโดยรวมถึงยอดฉัตรคือ
ในประเทศไทย มีเจดีย์จำลองของเจดีย์ชเวมอดออยู่ที่วัดชมภูเวก อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี ซึ่งอยู่ในชุมชนชาวไทยเชื้อสายมอญ และที่วัดปรมัยยิกาวาสบนเกาะเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี ซึ่งเป็นชุมชนชาวไทยเชื้อสายมอญเช่นเดียวกัน

คลังภาพ

ไฟล์:04 Bago pagoda Shwemawdaw (39).JPG|บริเวณโดยรอบเจดีย์
ไฟล์:Shwemawdaw Paya - Bago, Myanmar 20130219-14.jpg|ยอดเจดีย์องค์เก่าที่พังลงมาจากแผ่นดินไหวในปี ค.ศ. 1917
ไฟล์:Shwemawdaw Paya - Bago, Myanmar 20130219-04.jpg|เจดีย์รายรอบเจดีย์ประธาน
ไฟล์:Shwemawdaw Paya - Bago, Myanmar 20130219-13.jpg|พระพุทธรูปภายในวิหาร

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น

*
พระมหามัยมุนี
พระมหามัยมุนี หรือ มะฮาเมียะมุนิ ( ) เป็นพระพุทธรูปคู่บ้านคู่เมืองของประเทศพม่า และเป็นหนึ่งในห้าศาสนวัตถุที่ศักดิ์สิทธิ์ของพม่า คำว่า มหามัยมุนี แปลว่า "ผู้รู้อันประเสริฐ" (The Great Sage) เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่องกษัตริย์ ปัจจุบันประดิษฐานอยู่ที่เมืองมัณฑะเลย์ อดีตราชธานีของพม่าในยุคราชวงศ์โก้นบอง เดิมทีเป็นพระพุทธรูปคู่บ้านคู่เมืองของยะไข่ มีตำนานเล่าว่าสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยพุทธกาลโดยกษัตริย์แห่งเมืองยะไข่ องค์พระทำจากทองสัมฤทธิ์หนัก 6.5 ตัน มีการสร้างบนฐานสูง รวมองค์พระมีความสูงทั้งหมดกว่า ไหล่กว้าง และรอบเอวกว้าง
ก่อนสร้างกษัตริย์ผู้สร้างทรงพระสุบินว่า พระพุทธเจ้า เสด็จมาประทานพรให้พระพุทธปฏิมาองค์นี้เป็นตัวแทนของพระองค์ เพื่อเป็นเครื่องสืบพระพุทธศาสนาไปในภายภาคหน้า โดยในอดีตแม้เมืองยะไข่จะถูกโจมตีโดยกษัตริย์เมืองอื่นที่ทรงแสนยานุภาพอย่างไร ก็ไม่อาจที่จะเคลื่อนย้ายองค์พระมหามัยมุนีนี้ออกจากเมืองได้ ต้องมีเหตุให้ขัดข้องทุกครั้งไป จนกระทั่งถึงรัชสมัยพระเจ้าปดุง แห่งราชวงศ์โก้นบองสามารถตียะไข่ได้ และได้อัญเชิญพระมหามัยมุนีออกจากยะไข่ได้ในปี พ.ศ. 2327 โดยล่องมาตามแม่น้ำอิรวดีมายังเมืองมัณฑะเลย์ พระมหามัยมุนีจึงได้มาประดิษฐานอยู่ที่เมืองมัณฑเลย์เป็นการถาวรนับแต่นั้นเป็นต้นมา
ด้วยความเชื่อว่าพระพุทธมหามัยมุนีเป็นพระพุทธรูปที่มีชีวิต ด้วยเหตุที่ได้รับประทานพร หรือบางตำนานก็กล่าวว่าได้รับประทานลมหายใจจากพระพุทธเจ้า จึงมีประเพณีล้างพระพักตร์ถวายโดยทุกเช้าในเวลาประมาณ 04.00 น. พระมหาเถระและสาธุชนทั่วไปที่ศรัทธาจะมาทำพิธีล้างพระพักตร์ด้วยน้ำอบน้ำหอมผสมทานาคาอย่างดี พร้อมกับใช้แปรงทองแปรงที่พระโอษฐ์เสมือนหนึ่งแปรงพระทนต์ถวายพระพุทธเจ้า ก่อนใช้ผ้าจากศรัทธาสาธุชนที่ถวายมาเช็ดจนแห้งสนิท แล้วนำกลับคืนแก่สาธุชนผู้นั้นไปบูชาต่อ พร้อมใช้พัดทองโบกถวายเป็นอันดี เสมือนหนึ่งได้อุปัฏฐากองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่ยังทรงพระชนมชีพอยู่
อนึ่ง องค์พระมหามัยมุนีมีการปิดทองซ้ำแล้วซ้ำอีกจนเป็นรอยย่นตะปุ่มตะป่ำไปทัวทั้งองค์ ซึ่งหากเอานิ้วกดลงไปจะรู้สึกได้ถึงความอ่อนนิ่มของทองคำเปลวที่ปิดทับซ้อนกันนับเป็นพัน ๆ หมื่น ๆ ชั้น ตลอดระยะเวลาเนิ่นนานหลายศตวรรษ ทำให้พระมหามัยมุนีมีอีกพระนามหนึ่งว่า "พระเนื้อนิ่ม" แต่น่าแปลกที่ว่าแม้จะมีการปิดทองซ้ำแล้วซ้ำอีกจนองค์พระใหญ่ขึ้นเพียงใดก็ตาม แต่พระพักตร์ขององค์พระมหามัยมุนีก็ยังแลดูใหญ่ตามองค์พระอย่างน่าอัศจรรย์ ทั้งที่ไม่ได้มีการปิดทองที่องค์พระพักตร์เลยแม้แต่น้อย
ในประเทศไทย ที่วัดหัวเวียง อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน ได้มีองค์พระจำลองของพระมหามัยมุนีนี้เป็นพระประธานของวัด ในบรรดาพระมหามัยมุนีจำลองในประเทศไทย พระเจ้าพาราละแข่งถือเป็นองค์ที่เก่าที่สุด เพราะสร้างขึ้นใน พ.ศ. 2460 หลังจากเหตุเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ที่วัดพระมหามัยมุนีที่เมืองมัณฑะเลย์เพียง 33 ปี
และอีกองค์หนึ่งคือพระมหามัยมุนีสายสัมพันธ์ 2 แผ่นดิน ที่ประดิษฐานพลับพลาชั่วคราว ณ วัดพระธาตุดอยแต ตำบลเหมืองจี้ อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน ซึ่งมีขนาดเท่าองค์จริง และได้ทำพิธีในวัดพระมหามัยมุนีองค์จริงโดยพระสังฆนายกแห่งประเทศพม่า และได้มอบให้พระสงฆ์เมืองมัณฑะเลย์ จำนวน 108 รูป ทำพิธีตลอด 3 วัน (14–16 มีนาคม 2557) และได้อัญเชิญมาประเทศไทยเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีระหว่าง 2 ประเทศ และทุกเช้าวันพระจะมีพิธีสรงพระพักตรโดยพระสงฆ์ผู้ได้รับมอบหมายจากประเทศพม่า

คลังภาพ

ไฟล์:Mahamuni Buddha (1).jpg|ประเพณีการล้างพระพักตร์
ไฟล์:Mahamuni Image.JPG|ด้านหน้าองค์พระ
ไฟล์:Buddha 00008.JPG|ด้านข้างองค์พระ
ไฟล์:Mahamuniback.JPG|ด้านหลังองค์พระ

อ้างอิง
โจ๊ก
โจ๊ก เป็นข้าวต้มชนิดหนึ่งที่ใช้ปลายข้าวต้มจนเละ นิยมรับประทานกันในหลายประเทศในเอเชีย ในบางวัฒนธรรมจะรับประทานโจ๊กเป็นอาหารเช้าหรืออาหารมื้อค่ำแทนอาหารหลักในบางมื้อ ส่วนเทศกาลวันตรุษจีนจะมีข้อห้ามกินโจ๊กเพราะการกินโจ๊กวันตรุษจีนเหมือนกับการขัดขวางไม่ให้ตัวเองร่ำรวยเนื่องจากคนจนจะนิยมกินโจ๊ก โจ๊กยังสามารถทำได้ในหม้อธรรมดาหรือหม้อหุงข้าว
คำว่า congee ในภาษาอังกฤษน่าจะมีความเป็นไปได้ว่ามาจากคำในภาษาดราวิเดียน คำว่า kanji และเว็บสเตอร์ดิกชันนารี ระบุว่าคำว่า Congee มาจากอินเดีย 
ส่วนคำว่า โจ๊ก ในภาษาไทย เลียนเสียงมาจากภาษาจีนกวางตุ้ง จ๊ก (粥 zuk 1 ) บ้างก็ว่ามาจากคำว่า ล่าปาเจี๋ย (腊八节) ซึ่งแปลว่า "เทศกาลลาป่า" อันเป็นประเพณีตั้งแต่โบราณ ตั้งแต่ยุคสามราชาห้าจักรพรรดิ (2852 ก่อนคริสตกาล ถึง 2070 ก่อนคริสตกาล) ซึ่งเป็นการล่าสัตว์เพื่อบูชาบรรพบุรุษและเทพเจ้า ตามคติของพุทธศาสนาแบบมหายานของจีน เล่าว่า เจ้าชายสิทธัตถะขณะกำลังบำเพ็ญทุกรกิริยาจนกระทั่งสลบไป หญิงเลี้ยงวัวคนหนึ่งมาพบเข้าได้นำอาหารที่ติดตัวมาผสมกับนมวัวรวมกับผลไม้ป่าหลายชนิดป้อนให้เจ้าชายสิทธัตถะให้รับประทานจนกระทั่งฟื้นคืน
กับนมวัวรวมกับผลไม้ป่าหลายชนิดป้อนให้เจ้าชายสิทธัตถะให้รับประทานจนกระทั่งฟื้นคืนสติ และได้ตรัสรู้ในคืนนั้นสำเร็จเป็นพระพุทธเจ้า ตรงกับวันขึ้น 8 ค่ำ เดือน 12 ตามปฏิทินจีน ในยุคราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368 ถึง ค.ศ. 1644) เล่ากันว่าจูหยวนจาง ปฐมจักรพรรดิขณะยังมีสถานะเป็นสามัญชน เป็นผู้ที่มีความเป็นอยู่แร้นแค้นมาก วันหนึ่งได้ขุดรูหนูเพื่อจับหนูกิน แต่ได้ไปพบข้าวฟ่างและธัญพืชหลายชนิด จึงนำมาต้มรวมกัน เรียกว่า ล่าปาโจว (腊八粥; แปลว่า ข้าวต้มล่าปา) ในประเทศไทยบางพื้นที่ออกเสียงคำว่า "โจว" (节) เพี้ยนเป็น "โจ๊ก" จนกลายมาเป็นโจ๊กดังในปัจจุบัน
จังหวัดเชจู
จังหวัดเชจู หรือชื่ออย่างเป็นทางการ จังหวัดปกครองตนเองพิเศษเชจู ( ) เป็นหนึ่งในเก้าจังหวัดของประเทศเกาหลีใต้ มีพื้นใหญ่ส่วนใหญ่ครอบคลุมเกาะเชจู ซึ่งเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในเกาหลีใต้ ตั้งอยู่บริเวณช่องแคบเกาหลี อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ใต้ของจังหวัดช็อลลาใต้ จังหวัดเชจูเคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดช็อลลาใต้ ก่อนที่จะแยกออกมามีฐานะเป็นจังหวัดเมื่อปี พ.ศ. 2489 โดยมีเมืองเอกอยู่ที่นครเชจู

เกาะเชจูนี้จัดเป็นจังหวัดที่เล็กที่สุดในประเทศเกาหลีใต้ และในจังหวัดเชจูนั้นมีมรดกโลก คือ เกาะภูเขาไฟเชจูและอุโมงค์ลาวา เกาะเชจูนั้นมีอากาศอบอุ่นแม้กระทั่งในฤดูหนาว อุณหภูมิแทบจะไม่ต่ำไปกว่าจุดเยือกแข็ง
การแบ่งเขตการปกครอง
{| class="wikitable" style="font-size:90%; margin:auto;"
|-
! แผนที่
! หมายเลข
! ชื่อ
! ฮันกึล
! ฮันจา
! ประชากร (ค.ศ. 2013)
! เขตการปกครองย่อย
|-
|rowspan=4| 
|- style="background:lightblue;"
| colspan="6" style="text-align:center;"|— นครบริหาร —
|-
|1
|เชจู
| 제주시 
| 濟州市 
|445,457
|4 เมือง, 3 ตำบล, 19 แขวงบริหาร
|-
|2
|ซอกวีโพ
| 서귀포시 
| 西歸浦市 
|159,213
|3 เมือง, 2 ตำบล, 12 แขวงบริหาร
|}

ดูเพิ่ม
* เกาะภูเขาไฟเชจูและอุโมงค์ลาวา - ชื่อที่ใช้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลก
* ภาษาเชจู

อ้างอิง
มิเชล แม็กคูล
มิเชล เลจ คาลาเวย์ (Michelle Leigh Calaway) เกิดวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 1980 เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันที่รู้จักดีกับWWEภายใต้ชื่อบนสังเวียน มิเชล แม็กคูล (Michelle McCool) ปัจจุบันได้แต่งงานกับดิอันเดอร์เทเกอร์

ประวัติในวงการมวยปล้ำ
แม็กคูลเริ่มเข้าสู่วงการมวยปล้ำจากการเข้าประกวด WWE Diva Search เมื่อปี 2004 แม้ว่าจะไม่ได้รางวัลชนะเลิศ แต่ก็ได้เซ็นสัญญากับ WWE ซึ่งเธอได้ถูกส่งไปฝึกที่ค่ายพัฒนานักมวยปล้ำ ดีพ เซาท์ เรสต์ลิง และ โอไฮโอ แวลลีย์ เรสต์ลิง เพื่อฝึกทักษะในการปล้ำ
วันที่ 20 กรกฎาคม 2008 แม็กคูลเอาชนะ นาตาเลีย (Natalya) ในเดอะเกรทอเมริกันแบช ทำให้แม็กคูลได้ครองตำแหน่ง WWE Diva Champion คนแรก และเสียตำแหน่งไป ในวันที่ 26 ธันวาคม ค.ศ. 2008 ให้กับ มารีสและทำร้าย มาเรีย ที่ทำให้เธอต้องเสียแชมป์ไป

วันที่ 26 มิถุนายน 2009 แม็กคูลได้เอาชนะเมลินา คว้าแชมป์ WWE Women's Championship อีกหนึ่งแชมป์ ในเดอะแบช (2009) ทำให้เธอได้กลายเป็นนักมวยปล้ำหญิงประวัติศาสตร์ WWE คนแรกที่เคยได้ครองแชมป์ทั้ง 2 เข็มขัดมาแล้ว

วันที่ 31 มกราคม 2010 แม็กคูลเสียแชมป์ให้กับมิกกี เจมส์ ในรอยัลรัมเบิล (2010) ในแมตช์ที่ใช้เวลาเพียง 20 วินาที แต่ก็ชิงคืนมาได้ 3 อาทิตย์หลังจากนั้นด้วยความร่วมมือของ วิกกี เกร์เรโร
ในวันศุกร์ที่ 29 เมษายนในตอนของสแมคดาวน์ แม็กคูลเผชิญหน้ากับเลย์ลาในการปล้ำเดี่ยวซึ่งจบลงด้วยการตัดสิทธิ์หลังจากที่ทั้งสองเริ่มทะเลาะกันนอกเวที หลังแมตช์เลย์ลาท้าให้ปล้ำแบบ No Disqualification and No Countout Match ในศึกเอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2011) แม็กคูลยอมรับภายใต้เงื่อนไขเดียว ซึ่งก็คือผู้แพ้จะต้องออกจาก WWE ในเอ็กซ์ตรีมรูลส์แม็กคูลถูกเลย์ลาจับกดในการปล้ำแบบเต็มเวลาครั้งสุดท้ายให้กับ WWE ของเธอ
ในบทความปี 2019 ที่เผยแพร่โดย The Sportster แม็กคูลเปิดเผยการออกจาก WWE ของเธอว่าเธอต้องเผชิญกับอาการบาดเจ็บมากมายและการให้กำเนิดลูกสาวในปีต่อมา สิ่งนี้อธิบายไว้ในพอดคาสต์ Chasing Glory ของลิเลียน การ์เซีย ซึ่งเป็นอดีตผู้ประกาศบนเวทีของ WWF/WWE ซึ่งเธอให้สัมภาษณ์ในปี 2016

ในปี 2025 แม็กคูลได้รับการบรรจุชื่อเข้าสู่หอเกียรติยศ WWE Hall of Fame

ท่าไม้ตาย
M.A.D."T" (Heel hook), Wings of Love (Lifting sitout double underhook facebuster) และ Faith Breaker (Belly to back inverted mat slam

ผลงานแชมป์ความสำเร็จ
* Live Audio Wrestling End of Year Awards
** Feud of the Year (2009) - with Maryse for the WWE Divas Championship 
* Pro Wrestling Illustrated
** Woman of the Year (2010) 
** Ranked No. 1 of the top 50 female wrestlers in the PWI Female 50 in 2010 
* The Baltimore Sun
** Diva of the Year (2008) 
* World Wrestling Entertainment/WWE
** WWE Women's Championship (2 times) 
** WWE Divas Championship (2 times, inaugural) 
** WWE Hall of Fame (Class of 2025)
** Slammy Award (2 times)
*** Diva of the Year (2010) 
*** Knucklehead Moment of the Year (2010) – with Layla 
**WWE LFG Championship (Season 2)
เชิงอรรถ
 1 McCool originally injured her back during a WWE European tour. Because of pain in her back, she was unaware of the sternum injury until she went to the hospital for treatment. Tests also revealed that she had an enlarged kidney.

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
*
พระนอนชเวตาลย่อง
พระพุทธไสยาสน์ชเวตาลย่อง หรือ พระนอนชเวตาลย่อง ( , ; ชื่อเต็ม ) เป็นพระพุทธรูปปางไสยาสน์ขนาดใหญ่ทางทิศตะวันตกของเมืองหงสาวดี (พะโค) องค์พระมีความยาว สูง เป็นพุทธศิลป์แบบมอญ เชื่อว่าได้รับการสร้างขึ้นใน พ.ศ. 1537 ช่วงสมัยมอญเรืองอำนาจ ในรัชสมัยของกษัตริย์เมกะติปะ ร่วมสมัยเดียวกับปราสาทบันทายศรีของกัมพูชา และหายไปใน พ.ศ. 2300 เมื่อหงสาวดีถูกพระเจ้าอลองพญาตีแตก
ในช่วงการปกครองอาณานิคมของอังกฤษใน พ.ศ. 2423 ระหว่างการสร้างทางรถไฟ พระพุทธรูปได้ถูกค้นพบภายใต้การปกคลุมของป่ารกชัฏ การบูรณะเริ่มขึ้นใน พ.ศ. 2424 ทางการพม่าได้สร้างโรงเรือนคลุมไว้ แต่สภาพโรงเรือนค่อนข้างจะคับแคบ แลดูไม่สวยงาม เพราะคลุมเหนือองค์พระไว้เพียงนิดเดียว ทั้งนี้เป็นเพราะการสร้างโรงเรือนคลุมไว้ทีหลัง เช่นเดียวกับพระพุทธไสยาสน์แห่งวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหารในไทย และมีการสร้างหมอนโมเสกของพระพุทธรูปในปี พ.ศ. 2473

จุดเด่นของพระนอนองค์นี้คือ บริเวณพระบาทไม่วางเสมอกันเหมือนอย่างพระพุทธรูปปางไสยาสน์ของไทย อันมีความหมายว่า ในขณะนั้นพระโคตมพุทธเจ้ายังมีพระชนม์ชีพอยู่ ซึ่งเป็นอากัปกิริยาก่อนที่พระองค์จะเสด็จสู่ปรินิพพานในวันถัดมา
ปัจจุบัน พระพุทธไสยาสน์ชเวตาลย่องเป็นพระพุทธรูปองค์สำคัญของเมืองหงสาวดี เป็นเสมือนสัญลักษณ์ประจำเมืองอย่างหนึ่ง เช่นเดียวกับเจดีย์ชเวมอดอ

คลังภาพ

ไฟล์:Shwethalyaung Buddha, Bago (1907-13).jpg|โรงเรือนคลุมพระพุทธรูปในช่วงต้น
ไฟล์:Japanese troops in Burma.jpg|กองกำลังญี่ปุ่นในพม่า
ไฟล์:Bago-Shwethalyaung Buddha (Backside).JPG|ภาพชีวประวัติของพระพุทธองค์ด้านหลังองค์พระ
ไฟล์:Shwethalyaung Buddha - Bago, Myanmar 20130219-02.jpg|ด้านฝ่าพระบาท

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
ฮัมฟรีย์ โบการ์ต
ฮัมฟรีย์ ดีฟอเรสต์ โบการ์ต (25 ธันวาคม ค.ศ. 1899 - 14 มกราคม ค.ศ. 1957) นักแสดงอเมริกัน ที่ได้รับการจัดอันดับจากสถาบันภาพยนตร์อเมริกัน (AFI) ให้เป็นนักแสดงอันดับ 1 ในรอบ 100 ปี

ฮัมฟรีย์ โบการ์ต เกิดที่นิวยอร์ก บิดาเป็นศัลยแพทย์เชื้อสายดัตช์ อังกฤษและสเปน มารดาเป็นชาวอังกฤษเชื้อสายเวลช์ เขาเริ่มชีวิตการแสดงตั้งแต่อายุ 22 ปี โดยแสดงละครบรอดเวย์อยู่เป็นเวลาสิบปี และเริ่มแสดงภาพยนตร์ในช่วงทศวรรษ 1930 มักได้รับบทมาเฟีย ในภาพยนตร์เกรดบี ผลงานที่สร้างชื่อเสียงให้ คือเรื่อง The Maltese Falcon ในปี ค.ศ. 1941
จุดพลิกผันในชีวิตการแสดง เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1942 เมื่อได้รับเลือกให้แสดงบทโรแมนติก ในภาพยนตร์เรื่อง คาซาบลังกา คู่กับอิงกริด เบิร์กแมน เป็นการพลิกบทบาทและสร้างความนิยมอย่างสูงให้กับเขา ภาพยนตร์เรื่องนี้ส่งให้เขาเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชาย ในปี ค.ศ. 1943

ในช่วงบั้นปลายชีวิต ฮัมฟรีย์ โบการ์ต ป่วยเป็นโรคมะเร็งหลอดอาหาร เนื่องจากการสูบบุหรี่อย่างหนัก ทำให้ร่างกายทรุดโทรมอย่างรวดเร็ว และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1957 ด้วยวัย 57 ปี

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
*
วัดปากบ่อ
วัดปากบ่อ ตั้งอยู่ที่ซอยอ่อนนุช 35 ถนนอ่อนนุช แขวงอ่อนนุช เขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2352 โดยมีเจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) สมุหนายก เป็นผู้ถวายที่ดินและจัดสร้างวัดนี้ขึ้น มีชื่อตอนแรกว่า "วัดหัวโค้ง" เพราะอยู่หัวโค้งของลำคลองพระโขนง ต่อมาได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น "วัดปากบ่อ"

วัดแห่งนี้เป็นสถานที่ประดิษฐานพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ "หลวงพ่อรุ้งเพชรและหลวงพ่อหาญสัมฤทธิ์" ภายในอุโบสถหลังใหม่ยังมีภาพเขียนพุทธประวัติที่งดงามให้พุทธศาสนิกชนและ ประชาชนทั่วไปได้ทัศนาด้วย เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระครูวรกิจจาทร ดำรงตำแหน่งมาตั้งแต่ พ.ศ. 2541 ถึงปัจจุบัน
ทางวัดได้ก่อสร้างอาคารอเนกประสงค์ 5 ชั้นเพื่อเปิดเป็นสำนักปฏิบัติธรรมแห่งที่ 40 ประจำกรุงเทพมหานคร และรองรับกิจกรรมทางศาสนาและกิจกรรมภาคประชาชน ซึ่งขณะนี้ได้เปิดใช้งานเป็นที่เรียบร้อย ทั้งนี้ยังมีโครงการพัฒนาปรับปรุงสถานที่ ภายใน โดยจะมีโครงการก่อสร้างศาลาการเปรียญใหม่เป็นอาคาร 4 ชั้นซึ่งจะเริ่มโครงการในปี 2569

สามารถติดตามข่าวสารได้จากเพจวัดปากบ่อหรือทางวัดปากบ่อเอง
ทั้งนี้ทั้งนั้นวัดปากบ่อเองก็ยังมีสถานีวิทยุท้องถิ่นระบบเอฟเอ็ม 91.75MHz ในชื่อ " สถานีวิทยุกระจายเสียงเพื่อพระพุทธศาสนาและสังคมวัดปากบ่อ " เพื่อส่งเสริมสาระแก่นธรรม น้อมนำคำสอนทางพุทธศาสนา ขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า และเชื่อมต่อส่งข่าวสารทางด้านกิจกรรมสังคม วัฒนธรรมและประเพณีท้องถิ่นในชุมชน ให้ผู้ฟังที่ที่รับเพื่อนได้ๆรู้รับข่าวสารต่างๆ

อ้างอิง
กอลล์
กอลล์ ( ), คาลละ ( ) หรือ กาลิ ( ) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ปลายแหลมสุดของประเทศศรีลังกา ห่างจากนครโคลัมโบไปทางทิศใต้ประมาณ 119 กิโลเมตร กอลล์เป็นที่รู้จักในชื่อ Gimhathiththa ก่อนที่ชาวโปรตุเกสจะมาถึงในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ที่เป็นเมืองท่าของเกาะ กอลล์พัฒนาถึงจุดสูงในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ก่อนที่ชาวอังกฤษจะมาถึง ที่พวกเขาพัฒนาอ่าวท่าเรือที่โคลอมโบ แม่น้ำสายหลักคือแม่น้ำคิง (Gin) ที่เริ่มจาก Gongala Kanda และผ่านหมู่บ้านอย่างเช่น Neluwa, Nagoda, Baddegama, Thelikada, Wakwella จนบรรจบกับทะเลที่ Ginthota ใน Wakwella สะพานที่ข้ามแม่น้ำที่นี่ถือเป็นสะพานที่ยาวที่สุดในศรีลังกา
เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม ค.ศ. 2004 เมืองได้รับความเสียหายจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวในมหาสมุทรอินเดีย พ.ศ. 2547 มีคนตายกว่าพันคนที่เมืองนี้เมืองเดียว

ภูมิอากาศ

ตัวนคร

ย่าน
นครกอลล์มีย่านต่าง ๆ ที่แบ่งออกเป็น 20 ย่าน:

* Gintota
* Dadalla
* Bope
* Kumbalwella
* Madawalamulla
* Deddugoda
* Maitipe
* Dangedara
* Bataganvila
* Sangamiththapura
* Galwadugoda
* Kandewaththa
* Kaluwella
* Galle Town
* Weliwaththa
* Thalapitiya
* Makuluwa
* Milidduwa
* Magalle
* Katugoda
*Imaduwa

เมืองพี่น้อง
* เวลเซน ประเทศเนเธอร์แลนด์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* สภาเทศบาลกอลล์
* 
* Old Town of Galle and its Fortifications, UNESCO World Heritage
* Official website of the Sri Lanka Tourism Board
วัดเขาสุวรรณคีรี
วัดเขาสุวรรณคีรี เป็นโบราณสถานภายในกำแพงเมือง อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย วัดตั้งอยู่บริเวณจุดสูงสุดของเขาพนมเพลิง ซึ่งเป็นเนินเขาเดียวกับวัดเขาพนมเพลิงที่ตั้งอยู่ห่างออกไป 200 เมตร ทางทิศตะวันออกของวัดเขาสุวรรณคีรี เนินเขาพนมเพลิงนี้อยู่บริเวณด้านตะวันออกเฉียงเหนือของตัวเมือง ทางขึ้นวัดใช้เส้นทางเดียวกับวัดเขาพนมเพลิงที่สามารถเดินต่อเนื่องเชื่อมต่อกันได้ ได้แก่ ทางขึ้นหลักเป็นบันไดศิลาแลง และทางขึ้นบริเวณทางด้านหลังมณฑปวัดเขาพนมเพลิง
องค์ประกอบภายในวัดเขาสุวรรณคีรีประกอบด้วย 3 ส่วนหลัก ได้แก่ (1) วิหาร (2) เจดีย์ประธานทรงลังกาขนาดใหญ่ที่ประดิษฐ์บนฐานสูง 5 ชั้น ปัจจุบันมีสภาพค่อนข้างสมบูรณ์ และ (3) เจดีย์ราย มีสภาพค่อนข้างสมบูรณ์จุดเด่นคือมีแนวกำแพงล้อมพร้อมกับทวารบาล ที่มีการตกแต่งด้วยทวารบาลรูปคน รูปสิงห์

สถานที่ตั้ง
วัดเขาสุวรรณคีรีตั้งอยู่บนเนินเขาอีกยอดหนึ่งในเทือกเขาเดียวกันแต่อยู่คนละยอดกับวัดเขาพนมเพลิงทางทิศตะวันตก หรือหากเดินเท้าขึ้นมาจากด้านวัดเขาพนมเพลิง วัดนี้จะอยู่ด้านหลังเขาพนมเพลิงไปทางทิศตะวันตกโดยมีทางเดินเชื่อมถึงกันห่างออกไปประมาณ 200 เมตร ทางขึ้นเป็นบันไดจำนวนหลายสิบขั้นทำจากศิลาแลงขนาดกว้างประมาณ 6 เมตร
สถาปัตยกรรม
วัดเขาสุวรรณคีรีสามารถมองเห็นยอดเจดีย์ที่สูงเด่นเป็นสง่าได้จากทางเข้าจุดขายบัตรเข้าชมอุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัยเนื่องจากตั้งอยู่บนเนินเขา โดยมีกลุ่มโบราณสถานที่สำคัญคือ เจดีย์ประธานทรงระฆังขนาดใหญ่ก่อด้วยศิลาแลง ฐานของเจดีย์ทำสูงขึ้นไปถึง 5 ชั้นและยังมีความสมบูรณ์ค่อนข้างมากเมื่อขึ้นเป็นยังชั้นสูงสุดของฐานเจดีย์ประธานมองไปด้านหลัง สามารถเห็นทิวทัศน์ที่สวยงามของอุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัยได้ สำหรับลานชั้นต่างๆ ของเจดีย์ประธานมีขนาดกว้างขวางพอสมควรสันนิษฐานว่าใช้สำหรับเป็นลานประทักษิณ โดยมีซุ้มพระทั้ง 4 ด้าน ตรงก้านฉัตรมีพระพุทธรูปปูนปั้นปางลีลารอบก้านฉัตรเช่นเดียวกับวัดช้างล้อมตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมจัตุรัสซ้อนกันสามชั้น ด้า
บก้านฉัตรเช่นเดียวกับวัดช้างล้อมตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมจัตุรัสซ้อนกันสามชั้น ด้านหน้าเจดีย์ เป็นวิหารขนาด 7 ห้อง ฐานวิหารและเจดีย์รายก่อด้วยศิลาแลง ปัจจุบันเหลือเพียงเสาและฐานวิหาร สำหรับด้านหลังเจดีย์ประธานมีเจดีย์ขนาดปานกลางรูปร่างทรงกลมล้อมรอบด้วยแนวศิลาแลง ตรงกำแพงแก้วชั้นในทิศตะวันตกเฉียงใต้ มีรูปยักษ์ปูนปั้นขนาดใหญ่และรูปสัตว์ รูปปูนปั้นเหล่านี้ชำรุดและล้มลงอยู่บนพื้นดิน ลักษณะของรูปยักษ์คล้ายกับรูปสัตว์ที่มีอยู่วัดช้างล้อมมาก สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยใกล้เคียงกัน เจดีย์ทรงลังกาซึ่งเป็นโบราณสถานหลักของวัด
เมื่อลงจากวัดเขาสุวรรณคีรีจะมีทางแยกลงมาทางด้านขวา ไม่ต้องเดินย้อนกลับไปยังวัดเขาพนมเพลิง ก็สามารถลงมายังด้านล่างซึ่งมีทางเดินเชื่อมไปยังทางขึ้นวัดเขาพนมเพลิงได้เช่นเดียวกันและวัดเขาสุวรรณคีรีถัดจากวัดเขาพนมเพลิงไปทางทิศตะวันออก

ระเบียงภาพ

ไฟล์:Wat Khao Suwan Kiri 20231226 (III).jpg|ทวารบาลวัดเขาสุวรรณคีรี 
ไฟล์:Wat Khao Suwan Kiri 20231226 (IV).jpg|เจดีย์ราย
ไฟล์:Wat Khao Suwan Kiri 20231226 (VI).jpg|เจดีย์ประธาน
ไฟล์:Wat Khao Suwan Kiri 20231226 (V).jpg|เจดีย์ประธาน

อ้างอิง
วัดเขาพนมเพลิง
วัดเขาพนมเพลิง เป็นโบราณสถานภายในกำแพงเมือง อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย ตัววัดตั้งอยู่บนเนินเขาพนมเพลิงใกล้กำแพงเมือง ด้านตะวันออกเฉียงเหนือ มีความสูงจากพื้นประมาณ 25 เมตร ทางขึ้นวัดมี 2 ทาง ได้แก่ทางขึ้นหลักเป็นบันไดศิลาแลงกว้างประมาณ 6 เมตร จำนวน 114 ขึ้น และทางขึ้นบริเวณทางด้านหลังมณฑปวัด

วัดเขาพนมเพลิง ประกอบด้วย (1) วิหารขนาดประมาณ 14x20 เมตร ปัจจุบันหลงเหลือเพียงเสา (2) เจดีย์ประธานทรงลังกาซึ่งเป็นรูปแบบงานศิลปะสุโขทัยตอนปลาย (3) เจดีย์รายจำนวน 3 องค์ และ (4) พระมณฑป ซึ่งคนในพื้นที่เรียกว่า "ศาลเจ้าแม่ละอองสําลี"
ประวัติ
เขาพนมเพลิงปรากฏในพงศาวดารเหนือตอนที่เกี่ยวกับการสร้างเมืองสวรรคโลก (ศรีสัชนาลัย) โดยกำหนดให้เขาพนมเพลิงอยู่กลางเมืองและได้สร้างวัดไว้บนเขาพนมเพลิง ดังกล่าวอ้างไว้ดังนี้

"กล่าวสำหรับเขาพนมเพลิงนั้นเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ สำหรับประกอบพิธีบูชาไฟดังปรากฏข้อความในพงศาวดารเหนือ กล่าวถึงฤๅษีสัชนาลัยสั่งสอนบาธรรมราชว่า "สูเจ้าจงเอาพนมเพลิงเข้าไว้ในเมือง เป็นที่สร้างพรตบูชากูณฑ์ผู้เฒ่าจะสั่งสอน จงทำตามคำ"
จากประวัติในพงศาวดาวดังกล่าวหมายถึงเคยมีการใช้เขาพนมเพลิงเป็นแหล่งประกอบพิธีบำเพ็ญพรต แล้วจุดอัคคีบูชาเทวะเป็นเจ้า โดยกำหนดให้วัดเขาพนมเพลิงตั้งอยู่กลางเมืองศรีสัชนาลัย เป็นชัยภูมิของการสร้างเมืองให้โดดเด่นนั่นคือเป็นการสร้างมืองศรีสัชนาลัยที่โอบล้อมภูเขานี้ไว้ใจกลางเมือง เพื่อให้เป็นชัยภูมิอันเหมาะสมยิ่งในการประกอบพิธีดังกล่าว
สถาปัตยกรรม
โบราณสถานที่อยู่บนเนินเขานี้ประกอบด้วยเจดีย์ประธานทรงลังกา ก่อด้วยศิลาแลง ตั้งแต่ก้านฉัตรขึ้นไปพังทลายหมด และมีวิหารประดิษฐานพระพุทธรูปที่ยังมีความสมบูรณ์อยู่พอสมควร ส่วนด้านหลังเจดีย์ประธานเมีเจดีย์ราย 3 องค์ และมีทางเดินลงมายังลานกว้างซึ่งมีมณฑปก่อด้วยศิลาแลง ฐานสี่เหลี่ยมจัตุรัสยกพื้นสูง หลังคาโค้งแหลมขนาดใหญ่ ซึ่งชาวบ้านในพื้นที่เรียกว่า "ศาลเจ้าแม่ละอองสำลี" ลักษณะของศาลนี้มีความคล้ายคลึงกับมณฑปที่พบที่วัดบริเวณทางเข้า อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย

อ้างอิง
วัดนางพญา (จังหวัดสุโขทัย)
วัดนางพญา เป็นโบราณสถานภายในกำแพงเมืองทางทิศตะวันออก อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย ตั้งอยู่บนแนวแกนเดียวกันกับวัดสวนแก้วอุทยานใหญ่ และวัดเจดีย์เจ็ดแถว มีจุดเด่นคือกำแพงลวดลายปูนปั้นที่มีสภาพสมบูรณ์ ปรากฏอยู่บนผนังวิหารด้านตะวันตกเฉียงเหนือของวิหาร

ประวัติของวัดนางพญา
ประวัติของวัดแห่งนี้บอกไว้ว่า “นายเทียน ชาวบ้านในท้องถิ่นได้กราบบังคมทูลพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยอ้างเรื่องราวที่อ่านมาจากตำนานฉบับหนึ่งที่ไฟไหม้ไปแล้วว่า วัดนี้สร้างโดย นางพสุจเทวี ธิดาพระเจ้ากรุงจีน ซึ่งเป็นมเหสีของพระร่วง อย่างไรก็ตามไม่มีหลักฐานทางโบราณคดีสนับสนุนคำพูดดังกล่าว...”
สถาปัตยกรรม
วัดนางพญา มีบริเวณกว้างขวางพอสมควร ภายในวัดมีเจดีย์ทรงลังกาประกอบซุ้มเรือนธาตุเป็นประธาน ก่อด้วยศิลาแลงสูงใหญ่ และมีสภาพสมบูรณ์รอบฐานเจดีย์ มีเสาโคมไฟโดยตลอด มีบันไดขึ้นไปบนเจดีย์ และมีวิหารซึ่งขนาดเจ็ดห้อง ซึ่งเป็นผังที่นิยมสร้างกันในแบบสุโขทัยและสถาปัตยกรรมเมืองเหนือ ภายในวิหารตามเสาทุกด้านมีเทพพนมและลวดลายต่างๆ ทำด้วยสังคโลกไม่เคลือบ

จุดเด่นของวัดนี้คือมีผนังเหลืออยู่ด้านหนึ่งโดยมีลวดลายปูนปั้น (Stucco Decoration) ที่สวยงามอยู่ แต่ปัจจุบันหลุดลอกออกไปพอสมควรแล้ว ทั้งนี้มีการสร้างหลังคาสังกะสีคลุมผนังไว้อีกทีเพื่อการอนุรักษ์ ผนังดังกล่าวเป็นผนังที่ไม่มีหน้าต่าง แต่มีช่องอากาศตามแบบสุโขทัยและอยุธยาตอนต้น
ประติมากรรมปูนปั้นวัดนางพญา
ลายปูนปั้นที่วัดนางพญาประกอบด้วย รูปลวดลายกึ่งมนุษย์กึ่งวานรกำลังวิ่ง รูปลวดลายพรรณพฤกษาและรูปเทพพนม ซึ่งได้รับรูปแบบศิลปะเป็นอิทธิพลมาจากศิลปะล้านนาและศิลปะจีน

ระเบียงภาพ

ไฟล์:Wat Nang Phaya 20231226 (V).jpg
ไฟล์:Wat Nang Phaya 20231226 (IV).jpg
ไฟล์:Wat Nang Phaya 20231226 (III).jpg|250px|thumb|right|ลายปูนปั้นบนผนังวิหารวัดนางพญา ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2566
ไฟล์:Wat Nang Paya -Si Satchanalai historical park 3.jpg
ไฟล์:13th Century Thai City of Si Satchanalai- Wat Nang Phaya 7.jpg
ไฟล์:Wat Nang Paya -Si Satchanalai historical park 5.jpg

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
วัดตะพานหิน
วัดตะพานหิน หรือ วัดสะพานหิน ตั้งอยู่นอกเขตกำแพงเมืองเก่าสุโขทัยทางทิศตะวันตก โดยอยู่ในเขตอรัญวาสี หรือวัดป่า วัดนี้ตั้งอยู่บนเนินเขาสูงประมาณ 200 เมตร บริเวณทางเดินขึ้นโบราณสถานมีทางเดินปูลาดด้วยหินชนวนจากตีนเขาขึ้นไปเป็นระยะทาง 300 เมตร สิ่งสำคัญภายในวัด ได้แก่ พระประธานเป็นพระพุทธรูปยืนขนาดใหญ่ เป็นที่ประดิษฐานพระปางประทานอภัย สูง 12.50 เมตร เรียกว่า พระอัฏฐารส

สถาปัตยกรรม
บนลานวัดมีเจดีย์ทรงยอดดอกบัวตูมขนาดไม่สูงมากนัก มีวิหารก่อด้วยอิฐ เสาก่อด้วยศิลาแลง ภายในเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปปางประทานอภัย ซึ่งมีความสูงสง่าเช่นเดียวกับพระพุทธรูปในเขตเมืองอย่างที่วัดมหาธาตุ โดยมีชื่อเรียกว่า พระอัฏฐารส โดยที่อาณาจักรสุโขทัยนั้น ได้รับแรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์งานพุทธศิลป์จากความศรัทธาในพระพุทธศาสนาที่ได้รับมาจากประเทศศรีลังกา กล่าวคือในประเทศศรีลังกาตั้งแต่ช่วงปลายสมัยอนุราธปุระ และในสมัยโปลนนาลุวะ นั้น มีความนิยมในการสร้างวิหารเพื่อประดิษฐานพระพุทธรูปยืนที่มีความสูงเช่นนี้ด้วย ตัวอย่างที่กล่าวได้ว่าเป็นต้นแบบให้กับพระอัฏฐารสในสุโขทัย คือ พระอัฏฐารสในวิหารลังกาดิลก
สำหรับพระอัฏฐารสที่วัดสะพานหินเป็นพระพุทธรูปปางประทานอภัยสร้างตามคติของลังกาที่ว่า พระพุทธเจ้ามีความสูงเท่ากับ 18 ศอก โดยสร้างเป็นพระพุทธรูปยกพระหัตถ์ข้างใดข้างหนึ่งขึ้น หันฝ่าพระหัตถ์ออก ปลายนิ้วพระหัตถ์ตั้งขึ้นเรียกว่าการแสดงปางประทานอภัย
ประวัติ
พระอัฏฐารสซึ่งหมายถึงพระพุทธรูปประทับยืนที่นิยมสร้างกันในสมัยสุโขทัย สันนิษฐานกันว่า พระอัฎฐารสนี้ คือพระพุทธรูปยืนขนาดใหญ่ที่ศิลาจารึกหลักที่ 1 กล่าวถึงเมืองสุโขทัยสมัยพ่อขุนรามคำแหงมหาราชว่า "…ในกลางอรัญญิก มีพิหารอันณึ่งมนใหญ่ สูงงามแก่กม มีพระอัฎฐารสอันณึ่งลุกยืน… " และสันนิษฐานกันอีกว่า วัดสะพานหินนี้น่าจะเป็นวัดที่พ่อขุนรามคำแหงมหาราชทรงช้างเผือกชื่อ รูจาคีรี ขึ้นไปนบพระทุกวันข้างขึ้น 15 ค่ำและข้างแรม 15 ค่ำ

ดูเพิ่ม
*พระอัฏฐารส
*วัดสะพานหิน
น้ำปลา
น้ำปลา เป็นเครื่องปรุงรสที่ได้จากการหมักปลา กับเกลือให้มีรสเค็มและกลิ่นชวนรับประทาน เป็นส่วนผสมสำคัญของแกงและน้ำจิ้มหลายชนิด น้ำปลาเป็นส่วนผสมสำคัญของอาหารในประเทศเวียดนาม ไทย ลาว กัมพูชา และฟิลิปปินส์ และใช้ในอีกหลายประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ นอกจากนี้น้ำปลายังใช้เป็นน้ำจิ้มในรูปแบบต่าง ๆ เช่น ปลา กุ้ง หมู และไก่ ส่วนทางตอนใต้ของจีน จะใช้น้ำปลาเป็นส่วนผสมของน้ำซุปและอาหารตุ๋น ส่วนชาวแต้จิ๋วเรียกว่า หื่อโหล่ว ( ) เป็นเคล็ดลับทำให้อาหารอร่อย เป็นหนึ่งใน "สามรัตนะของอาหารแต้จิ๋ว" (อันประกอบด้วยน้ำปลา ไชโป๊ และเกี่ยมฉ่าย) ภาษาเวียดนามเรียกว่า เนื้อกมั้ม ( )
ประเภทของน้ำปลา
น้ำปลาได้มาจากการหมักปลาสดกับเกลือ โดยแบคทีเรียในลำไส้ปลาจะย่อยโปรตีนในตัวปลาให้เป็นกรดอะมิโนในน้ำปลา ในทางกฎหมายแบ่งน้ำปลาเป็น 3 ประเภทคือ 
* น้ำปลาแท้ ได้จากการหมักปลาหรือกากปลา
* น้ำปลาจากสัตว์อื่น ได้จากการหมักสัตว์น้ำอื่น ๆ เช่น กุ้ง หอย หมึก
* น้ำปลาผสม ได้จากการนำน้ำปลาแท้หรือน้ำปลาจากสัตว์อื่นมาเจือปนหรือเจือจางด้วยสารที่ไม่เป็นอันตรายต่อผู้บริโภค น้ำปลาชนิดนี้ต้องมีไนโตรเจนทั้งหมดในน้ำปลาตั้งแต่ 4 มิลลิกรัมต่อลิตรขึ้นไป ถ้าน้อยกว่านี้จัดเป็นน้ำเกลือปรุงรส

น้ำปู
น้ำปูเป็นเครื่องปรุงของภาคเหนือ ทำโดยนำปูนามาแกะกระดอง ฉีกเนื้อต้มทั้งกระดองและเนื้อกับเครื่องเทศ กรองเอาแต่น้ำมันปู เคี่ยวต่อจนข้น ปรุงรสด้วยเกลือ พริก ใช้ปรุงอาหารแทนกะปิ น้ำปลา และปลาร้า

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
พวงมาลัย
พวงมาลัย คือพวงดอกไม้ประดิษฐ์ ที่นำดอกไม้ ใบไม้ ต่าง ๆ เช่น กลีบดอกกุหลาบมอญดอกเบญจมาศ​น้ำ ดอกพุด ดอกรัก ดอกผกากรอง ใบแก้ว ดอกข่า ดอกมะลิ ดอกมะลุลี ดอกบานไม่รู้โรย ดอกเล็บมือนาง บานบุรี หงอนไก่ รักเร่ เฟื่องฟ้า มาร้อยเป็นพวงมาลัย โดยมักจะนำมาใช้กราบไหว้พระและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ รวมถึงนำมาทำเป็นพวงมาลัยดอกไม้สด สำหรับนำไปไหว้ บิดามารดา ญาติผู้ใหญ่ ตามเทศกาลต่าง ๆ

ศูนย์วิจัยกสิกรไทย เคยสำรวจพฤติกรรมการซื้อพวงมาลัยของคนกรุงเทพฯ พบว่า คนกรุงเทพฯ มีค่าใช้จ่ายในการซื้อพวงมาลัย 1 ปีตกอยู่ที่ 500 ล้านบาท
นอกจากพวงมาลัยสดแล้ว ยังมีพวงมาลัยแป้งพวงที่ทำมาเลียนแบบมาลัยจริง วัสดุคือแป้ง กาว น้ำ สี น้ำอบ​ และสารกันบูดฆ่าเชื้อรา เพื่อให้เก็บรักษาไว้ได้นาน และเป็นของที่ระลึก มักนำจำหน่ายต่างประเทศ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
วัดป่าสุทธาวาส
วัดป่าสุทธาวาส เป็นวัดที่ตั้งอยู่ที่ตำบลธาตุเชิงชุม อำเภอเมืองสกลนคร จังหวัดสกลนคร เป็นสถานที่มรณภาพของหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต

ประวัติ
ปี พ.ศ. 2469 พระครูวิเวกพุทธกิจ (เสาร์ กนฺตสีโล) และหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ได้มาพักจำพรรษา ณ เสนาสนะป่าบ้านบาก ในภายหลังจึงจัดสร้างวัดป่าสุทธาวาสขึ้น โดยมีนางนุ่ม ชุวานนท์, นางนิล ชุวานนท์ และนางลูกอินทร์ วัฒนสุชาติ เป็นผู้นิมนต์พระอาจารย์ทั้งสอง

สิ่งก่อสร้างภายในวัด
พิพิธภัณฑ์พระอาจารย์มั่น ภูริทัตเถระ
เนื่องจากวัดป่าสุทธาวาสเป็นสถานที่มรณภาพของหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ภายในอาคารจึงมีอัฐิธาตุของพระอาจารย์มั่น และจำลองรูปเหมือนโดยสร้างเป็นหุ่นขี้ผึ้งในท่าขัดสมาธิขึ้น รวมทั้งมีการใช้สถานที่แห่งนี้เป็นพิพิธภัณฑ์เพื่อจัดแสดงเครื่องอัฐบริขาร อาคารนี้ก่อสร้างโดยสถาปัตยกรรมที่เรียบง่าย และดูใกล้ชิดกับธรรมชาติ อันเป็นการสะท้อนถึงการใช้ชีวิตของท่านตลอดทั้งชีวิตการอุปสมบท
เจดียจันทสารเจติยานุสรณ์
จันทสารเจติยานุสรณ์ หรือ เจดีย์พิพิธภัณฑ์หลวงปู่หลุย จันทสาโร ก่อสร้างขึ้นตามพระราชประสงค์ของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร โดยพระองค์ทรงร่างแบบพระราชทานเบื้องต้นในการก่อสร้างอาคารหลังนี้และมีพระราชกระแสรับสั่งว่า

"ควรสร้างเจดีย์ที่วัดป่าสุทธาวาส อำเภอเมือง จังหวัดสกลนคร ที่วัดนี้ มีอัฐิธาตุของพระอาจารย์มั่น ภูริทัตตเถระ ท่านจะได้อยู่ใกล้กัน"

หลังจากนั้นสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ได้เสด็จทำพิธีเปิดเจดีย์พิพิธภัณฑ์หลวงปู่หลุย โดยภายในมีการจัดแสดงรูปเหมือนของ หลวงปู่หลุย จนฺทสาโร และเครื่องอัฐบริขารของท่านหลวงปู่หลุยด้วย
พระอุโบสถ
เป็นอาคารตามรูปแบบไทย มีกำแพงแก้วรายรอบ ก่อสร้างขึ้นในสถานที่ที่เคยเป็นกุฏิที่ท่านมรณภาพ อีกทั้งยังเป็นที่ใช้ในการประชุมเพลิงพระอาจารย์มั่น ภูริทัตตเถระ ภายในพระอุโบสถมีพระพุทธรูปประจำวัด อาคารหลังนี้ใช้เป็นสถานที่ในการประกอบพิธีทางศาสนาต่าง ๆ

อ้างอิง
วัดพระธาตุนารายณ์เจงเวง
วัดพระธาตุนารายณ์เจงเวง เป็นสถานที่ตั้งพระธาตุนารายณ์เจงเวง ห่างจากตัวเมืองประมาณ 6 กิโลเมตร ตามถนนสายสกลนคร-อุดรธานี ตำบลธาตุนาเวง อำเภอเมืองสกลนคร จังหวัดสกลนคร เป็นสถาปัตยกรรมยุคขอมโบราณ

ประวัติ
วัดพระธาตุนารายณ์เจงเวง สร้างขึ้นพร้อมกันกับ "พระธาตุนารายณ์เจงเวง" หรือ "อรดีมายานารายณ์เจงเวง" โดยชื่อนี้ตั้งชื่อตามผู้สร้างโดยกลุ่มสตรีของพระนางนาเวงแห่งเมืองหนองหานหลวงมีการแข่งขันกลุ่มบุรุษชาวเมืองหนองหานน้อย เพื่อรอรับพระพระมหากัสสปะเถระ ซึ่งนำพระอุรังคธาตุไปบรรจุยังดอยภูกำพร้า โดยตกลงกันว่าหากฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดสามารถสร้างพระธาตุเจดีย์ใหญ่เสร็จก่อนดาวเพ็กขึ้นฝ่ายนั้นจะเป็นผู้ชนะ
ตามตำนานอุรังคธาตุ กล่าวถึงโบราณสถานแห่งนี้ว่า ยังกล่าวว่า เมื่อพระมหากัสสปเถระและบริวารเดินทางมาถึงเมืองหนองหานหลวง กลุ่มสตรีชาวเมืองหนองหานได้ทูลขอแบ่งอุรังคธาตุ (กระดูกหน้าอก) ของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า แต่พระมหาเถระผู้ใหญ่มิได้ทรงอนุญาตด้วยผิดวัตถุประสงค์ที่พระพุทธองค์ที่ตรัสไว้ให้นำอุรังคธาตุไปประดิษฐานบรรจุเจดีย์ที่ภูกำพร้า กลางลำน้ำโขง (พระธาตุพนม) แต่มิให้เสียศรัทธา พระมหากัสสัปะเถระผู้ใหญ่จึงมอบให้พระอรหันต์รูปหนึ่งไปนำพระอังคารธาตุจากที่ถวายเพลิงพระศพสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามาประดิษฐานไว้ในพระเจดีย์แห่งนี้ จึงนับว่าพระธาตุนารายณ์เจงเวงเป็นโบราณสถานที่สำคัญของเมืองสกลนคร
เมื่อครั้ง พ.ศ. 2449 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพเมื่อครั้งทรงดำรงตำแหน่งเสนาบดีกระทรวงมหาดไทย พระองค์ได้เสด็จตรวจราชการมณฑลนครราชสีมา และมณฑลอุดรอีสาน รวม 56 วัน โดยได้นิพนธ์ไว้ในหนังสือเรื่องเที่ยวที่ต่าง ๆ ภาคที่ 4 เกี่ยวกับเมืองสกลนครไว้ว่า “วันที่ 15 มกราคม ขี่ม้าไปบ้านนาเวง ระยะทาง 15 เส้น ไปตามถนนขอมสร้างไว้แต่ดึกดำบรรพ์ มีสะพานหินเปนสพานศิลาแลง ฝีมือขอมทำดีน่าดูอยู่แห่ง 1 เปนของสมัยเดียวกันกับเทวสถาน ที่ตำบลนาเวงมีเทวสถานเรียกว่า “อรดีมายานารายณ์เจงเวง” ตั้งอยู่บนเนินซึ่งมีซุ้มไม้ร่มรื่นดี..”
สิ่งก่อสร้างภายในวัด
พระธาตุนารายณ์เจงเวง
เป็นพระธาตุสร้างด้วยหินทราย มีลักษณะปรางค์แบบขอมที่ส่วนใหญ่สร้วบรางกันในสมัยนั้น ส่วนฐานก่อด้วยศิลาแลงขนาดใหญ่ องค์เจดีย์รูปทรงสี่เหลี่ยมมีซุ้มประตูแต่ละด้าน ภายใต้ซุ้มข้างบนสลักรูปนารายณ์บรรทมสินธุ์ ประดับด้วยกนกด้านขด มุมทั้งสี่ด้านขององค์พระธาตุ เป็นรูปนาคห้าเศียร
ปัจจุบัน มีพระครูศรีปริยัติวุฒิคุณ (สุวัฒน์ โกญทัญโญ ป.ธ ๕ M.A.) เป็นเจ้าอาวาส

อ้างอิง

# พระธาตุในสกลนคร
# ประวัติวัดพระธาตุนารายณ์เจงเวง