SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดกลางเหนือ
วัดกลางเหนือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกุ้ง อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม

วัดกลางเหนือตั้งเป็นวัดเมือ พ.ศ. 2303 ในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลายไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง ที่เชื่อได้ว่าเดิมกุฎิสงฆ์ปลูกไว้รอยพระอุโบสถโดยปลูกไว้ในสระเป็นหลัง ๆ ปัจจุบันกุฎิได้ย้ายมาที่ตั้งในปัจจุบัน มีหลักฐานในพระราชพงศาวดารพระเจ้ากรุงธนบุรี กล่าวว่า "หลวงยกกระบัตร (พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก) ได้ล่องเรือจากราชบุรีมาตามลำน้ำแม่กลองผ่านวัดกลาง..." ยังมีวัดกลางใต้ซึ่งอยู่ถัดลงไปนั้น ปัจจุบันได้ร้างไปแล้วและเป็นธรณีสงฆ์ของวัดกลางเหนือ
วัดนี้เป็นแหล่งศึกษามาแต่โบราณ มีพระเป็นครูสอน ทำการสอนทั้งหนังสือ และวิชาการอย่างอื่น เรียนกันตัวต่อตัว ต่อมาได้สร้างโรงเรียนปริยัติธรรมขึ้น และสร้างโรงเรียนวิชาภาษาไทยขึ้นในสมัยพระครูสกลวิสุทธิ (เหมือน รตฺนสุวณฺโณ) เป็นเจ้าอาวาส ได้จัดตั้งโรงเรียนภาษาไทยขึ้นเป็นแห่งแรกในอำเภอบางคนที เมื่อ พ.ศ. 2456 โดยสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส และทรงประทานชื่อให้ว่า "โรงเรียนตัวอย่างวัดกลางเหนือ อำเภอบางคนที" ในปี พ.ศ. 2458 ทางราชการรับเป็นโรงเรียนของรัฐขยายการศึกษาเปิดสอนตั้งแต่ประถมปีที่ 1–4 และมัธยมศึกษาปีที่ 1– 3 ต่อมา พ.ศ. 2481 ทางราชการได้ตัดชั้นประถมศึกษาออกทั้งหมด คงไว้แต่มัธยมศึกษาและขยายออกไปจนถึงมัธยมบริบูรณ์ ปัจจุบันโรงเรียนสกลวิส
กทั้งหมด คงไว้แต่มัธยมศึกษาและขยายออกไปจนถึงมัธยมบริบูรณ์ ปัจจุบันโรงเรียนสกลวิสุทธิ์เปิดสอนแผนกอาชีวศึกษาด้วย
วัดกลางเหนือได้มีการปฏิสังขรณ์ซ่อมแซม และสร้างใหม่ตลอดมาโดยตลอด พุทธศาสนิกชนให้ความร่วมมือ บริจาคสินทรัพย์เป็นจำนวนมากทำให้วัดกลางเหนือมีศาสนสถานและศาสนวัตถุที่มั่นคงถาวร ตั้งแต่อุโบสถ ศาลาการเปรียญทรงไทย กุฏิสงฆ์ทรงไทย และสมัยใหม่ ศาลาท่าน้ำ หอฉัน ตลอดจนอาคารเรียน ฯลฯ อุโบสถสร้างใหม่ ก่ออิฐถือปูน งดงามมาก ผนังอุโบสถเป็นรูปเทพนม เรื่องรามเกียรติ์ เหนือผนังอุโบสถสร้างเป็นวิมาน พระประธานในอุโบสถสร้างด้วยศิลาแดง ปางมารวิชัยแบบสุโขทัยคู่มากับวัด และเจดีย์ใหญ่หน้าบรรจุพระบรมสารีริกธาตุไว้ยอดเจดีย์

ปัจจุบัน พระสมุทรธรรมคณี (จำลอง อาสโภ) น.ธ.เอก, ป.ธ.๕ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสรูปปัจจุบันและดำรงตำแหน่งที่ปรึกษาเจ้าหน้าจังหวัดสมุทรสงครามอีกด้วย

อ้างอิง
วัดบึงบาประภาสะวัต
วัดบึงบาประภาสะวัต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงบา อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระครูสุจิตรัตนากร ดร. เจ้าคณะอำเภอหนองเสือ

วัดบึงบาประภาสะวัต สร้างเมื่อ พ.ศ. 2464 โดยมี ขุนนรพัฒนพิศาล (พริ้ง ประภาสะวัต) นายอำเภอหนองเสือ ร่วมกับประชาชนชาวหนองเสือ เป็นผู้ถวายที่ดิน และดำเนินการสร้างวัดและได้ขนานนามว่า "วัดบึงบาประภาสะวัต" หรือ วัดบึงบา

ประวัติ
คำว่า "บึงบา" เป็นชื่อของตำบลที่ตั้ง
และคำว่า "ประภาสะวัต" 
เป็นนามสกุลพระราชทานของขุนนรพัฒนพิศาล (พริ้ง ประภาสะวัต) จึงได้นำมารวมกันตั้งเป็นชื่อวัดดังกล่าว
วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2471 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร เมื่อปี พ.ศ. 2537 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาใหม่อีกครั้งหนึ่ง เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2531 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2471 และก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่เมื่อปี พ.ศ. 2531 มีพระประธานในอุโบสถนามว่า หลวงพ่อเพชร เป็นหลวงพ่อพุทธโสธรจำลอง หลวงพ่อเมตตาประชานิมิต ในอุโบสถหลังใหม่ มีหอระฆัง หอฉัน ศาลาการเปรียญหลังใหม่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 วิหารมีลักษณะเป็นทรงไทยแบบจัตุรมุข ใช้เป็นที่ประดิษฐานรูปหล่อจำลองพระพุทธปฏิมากรพระพุทธชินราช และหลวงพ่อโสธร ในบริเวณวัดมีโรงเรียนมัธยมศึกษา 60 ไร่
==รายนามเจ้าอาวาส== 
* พระอธิการเทียบ พ.ศ. 2479 - พ.ศ. 2482 
* พระครูวิบูลย์ธัญญสาร พ.ศ. 2483 - พ.ศ. 2489 
* พระอาจารย์ให้ 
* พระอาจารย์เชย 
* พระเมตตาวิหารี (ทองคำ เมตตาวิหาโร) 
พ.ศ. 2490 - 2564

พระครูสุจิตรัตนากร ดร. พ.ศ.2564 - ปัจจุบัน

อ้างอิง

(รายนามเจ้าอาวาส อ้างใน )
วัดราษฎร์บูรณะ (จังหวัดสมุทรสงคราม)
วัดราษฎร์บูรณะ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองแควอ้อม ในตำบลเหมืองใหม่ อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม
วัดราษฎร์บูรณะสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2300 ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง ต่อมานายสุข และนางเงิน พร้อมด้วยน้องสาว ได้บริจาคทรัพย์ที่ดินให้สร้างวัดขึ้นใหม่ พร้อมด้วยสังฆารามต่าง ๆ จึงได้เรียกชื่อวัดว่า วัดใหม่ยายเงิน ตามนามของผู้บริจาค อุโบสถเดิมของวัดเป็นไม้สักทรงผ่ากระดาน ศาลาการเปรียญ ตลอดจนกุฏิสงฆ์ เป็นเรือนไม้สักทรงไทยทั้งสิ้น ต่อมาได้ชำรุดทรุดโทรมไปตามกาลเวลา จนในสมัยของหลวงพ่อสุข เป็นเจ้าอาวาสได้ทำการสร้างอุโบสถใหม่เป็นอุโบสถคอนกรีตก่ออิฐถือปูน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อปี พ.ศ. 2499 พร้อมทั้งเปลี่ยนชื่อวัดใหม่ว่า "วัดราษฎร์บูรณะ"
สิ่งสำคัญของวัด ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ และหน้าบันของอุโบสถ เป็นรูปหน้ากาล ซึ่งแปลกกว่าวัดอื่น ๆ กุฏิ หอฉัน หอสวดมนต์ ทรงไทยโบราณทั้งสิ้น ต้นตะเคียนใหญ่ และต้นพิกุล อายุ 300 ปี

หลวงพ่อสุขท่านได้ออกวัตถุมงคล เช่น ตะกรุดโทนเนื้อฝาบาตร เชือกคาดเอว และพิรอดแขน โดยท่านทำแจกลูกศิษย์มาเรื่อย ๆ พุทธคุณ กันเขี้ยวงาสารพัด เป็นที่เลื่องลือ

อ้างอิง
หมู่โบสถ์คริสต์ที่สลักเข้าไปในหินแห่งลาลีเบลา
หมู่โบสถ์คริสต์ที่สลักเข้าไปในหินแห่งลาลีเบลา ( ) เป็นกลุ่มโบสถ์คริสต์มอนอลิธิกในที่สูงทางตะวันตกของเอธิโอเปีย บริเวณเมืองลาลีเบลา เมืองซึ่งตั้งชื่อตามจักรพรรดิผู้ครองราชย์ระหว่างปลายศตวรรษที่ 12 ถึงต้นศตวรรษที่ 13 จักรพรรดิลาลีเบลาแห่งจักรวรรดิซากเว ผู้มีพระราชดำริให้ก่อสร้างโบสถ์ที่สลักเข้าไปในหินจำนวน 11 แห่ง เพื่อสร้างนครศักดิ์สิทธิ์ เยรูซาเลม ขึ้นมาในอาณาจักรของตน ปัจจุบันหมู่โบสถ์เหล่านี้ยังคงใช้งานโดยคริสตจักรออร์ทอดอกซ์เอธิโอเปียเรื่อยมาตั้งแต่อดีตและคงความสำคัญอย่างมากต่อศาสนิกชนในเอธิโอเปีย

หมู่โบราณสถานประกอบด้วย 3 ส่วน: หมู่โบสถ์ทางตะวันตกเฉียงเหนือ, หมู่โบสถ์ทางตะวันตกเฉียงใต้ และ โบสถ์จอร์จิส

อ้างอิง
อักซุม
อักซุม ( ; ; ; Ak̠ʷsəm; Ak̠sum) เป็นเมืองในภูมิภาคติกรายของเอธิโอเปีย มีประชากรราว 66,800 คนในปี 2015 อักซุมเป็นจุดหมายปลายทางของนักท่องเที่ยวจนกระทั่งเกิดสงครามติกรายในปี 2020

อักซุมเป็นที่ตั้งของราชธานีในอดีต ของจักรวรรดิอักซุม ซึ่งร่ำรวยและเรืองอำนาจจากการควบคุมการค้าทางทะเล และมีอำนาจในภูมิภาคระหว่าง 400 ปีก่อนคริสต์กาลจนถึงศตวรรษที่ 10 ยูเนสโกประกาศให้แหล่งโบราณสถานต่าง ๆ แห่งอักซุมเป็นแหล่งมรดกโลกในปี 1980 ด้วยคุณค่าทางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์

อ้างอิง
อ่านเพิ่ม
* Francis Anfray. Les anciens ethiopiens. Paris: Armand Colin, 1991.
* Yuri M. Kobishchanov. Axum (Joseph W. Michels, editor; Lorraine T. Kapitanoff, translator). University Park, Pennsylvania: University of Pennsylvania, 1979. 
* David W. Phillipson. Ancient Ethiopia. Aksum: Its antecedents and successors. London: The British Brisith Museum, 1998.
* David W. Phillipson. Archaeology at Aksum, Ethiopia, 1993–7. London: British Institute in Eastern Africa, 2000. 
* Stuart Munro-Hay. Aksum: An African Civilization of Late Antiquity. Edinburgh: University Press. 1991. online edition
* Stuart Munro-Hay. Excavations at Aksum: An account o
ess. 1991. online edition
* Stuart Munro-Hay. Excavations at Aksum: An account of research at the ancient Ethiopian capital directed in 1972-74 by the late Dr Nevill Chittick London: British Institute in Eastern Africa, 1989 
* Sergew Hable Sellassie. Ancient and Medieval Ethiopian History to 1270 Addis Ababa: United Printers, 1972.
* African Zion, the Sacred Art of Ethiopia. New Haven: Yale University Press, 1993.
* J. Theodore Bent. The Sacred City of the Ethiopians: Being a Record of Travel and Research in Abyssinia in 1893. London: Longmans, Green and Co, 1894. online edition
แหล่งข้อมูลอื่น

*Ethiopian Treasures — Queen of Sheba, Aksumite Kingdom — Aksum
*Kingdom of Aksum article from "About Archaeology"
*UNESCO – World Heritage Sites — Aksum
*The Metropolitan Museum of Art — "Foundations of Aksumite Civilization and Its Christian Legacy (1st–7th century)"
*On Axum 
*More on Axum
*Axum from Catholic Encyclopedia
* Final obelisk section in Ethiopia, BBC, 25 April 2005
*Axum Heritage Site on Aluka digital library
*Aksum World Heritage Site in panographies – 360 degree interactive imaging
วัดเตว็ด
วัดเตว็ด โบราณสถานประเภทวัดร้างที่ตั้งอยู่ริมคลองปทาคูจาม ในตำบลสำเภาล่ม อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ปัจจุบันเหลือตัวอาคารมีเพียงผนังสกัดหน้า เหลืออยู่เพียงด้านเดียว ลักษณะเป็นอาคารสองชั้นก่ออิฐถือปูน ยกพื้นมีใต้ถุนสูง เจาะช่องประตูเป็นรูปวงโค้ง ใช้ระบบผนังรับน้ำหนักหลังคา
วัดเตว็ดถูกสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา แต่ไม่ปรากฏหลักฐานว่าเป็นอยุธยาในสมัยใด แต่สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราชหรือหลังจากนั้น เพราะอุโบสถของวัดเตว็ดถูกสร้างในรูปแบบคล้าย ๆ กับโบสถ์คริสต์ตามสไตล์ตะวันตก มีหน้าบันที่ประดับปูนปั้นลายพรรณพฤกษา ลายก้านขดอิทธิพลศิลปะตะวันตกและรูปหน้าชาวตะวันตก ขนาดอาคารประมาณกว้าง 20 เมตร ยาว 30 เมตร นอกจากนั้นยังได้พบฐานใบเสมาหนึ่งแห่ง ขนาดอุโบสถกว้าง 17 เมตร ยาว 32 เมตร เคยผ่านการบูรณะหลายสมัย
กรมศิลปากรดำเนินการทางโบราณคดี ได้มีการขุดค้นและขุดแต่งโบราณสถานในบริเวณวัด ได้แก่ เจดีย์ อุโบสถ มณฑปและวิหาร มีการแบ่งเขตสังฆาวาสและพุทธาวาส ต่อมาได้พบแนวอิฐที่ถูกเรียงในลักษณะเป็นทางเดินจากอาคารของวัดมุ่งสู่ คลองคูจาม ซึ่งปัจจุบันมีถนนที่ถูกสร้างขึ้นเลียบคลองในภายหลังคั่นอยู่

ชื่อของวัดปรากฏอยู่ในพงศาวดาร รวมถึงแผนที่ของพระยาโบราณราชธานินทร์ (พร เดชะคุปต์) ก็ระบุตำแหน่งวัดแห่งนี้ไว้ วัดเตว็ดอยู่ใกล้ชิดติดกับตำหนักของกรมหลวงโยธาเทพ พระราชธิดาในสมเด็จพระนารายณ์มหาราชและพระอัครมเหสีฝ่ายขวานสมเด็จพระเพทราชา ซึ่งได้เสด็จมาผนวชเป็นแม่ชี พร้อมกับตรัสน้อยผู้เป็นพระราชโอรสที่เสด็จมาบรรพชาเป็นสามเณรที่วัดแห่งนี้
วัดเตว็ดแห่งนี้ตั้งอยู่ตรงข้ามกับวัดท่าหอย ที่เคยเป็นที่ประทับของสมเด็จพระอริยวงษญาณ (สุก ญาณสังวร) สมเด็จพระสังฆราชพระองค์ที่ 4 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์

อ้างอิง
วัดสว่างอารมณ์ (อำเภอพระนครศรีอยุธยา)
วัดสว่างอารมณ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวนพริก อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 28 ไร่

วัดสว่างอารมณ์สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2315 โดยมีนายพูน หรือที่ชาวบ้านรียกกันว่าตาปะขาวพูน เป็นผู้สร้างวัดนี้ เมื่อสร้างวัดนี้ขึ้นแล้วได้อุปสมบทอยู่ปกครองวัดเป็นเจ้าอาวาสอยู่ ต่อมาวัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2320
อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7.15 เมตร ยาว 18.80 เมตร ก่ออิฐถือปูน วิหารกว้าง 5.15 เมตร ยาว 8.20 เมตร ก่ออิฐถือปูน ศาลาการเปรียญกว้าง 11 เมตร ยาว 18 เมตร เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ กุฎิสงฆ์จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ 7 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง นอกนี้ยังมี หอไตร หอระฆัง และฌาปนสถาน สำหรับปูชนียวัตถุมี พระประธานในอุโบสถ ยีงพบใบเสมาทำด้วยหินทรายขาว แบบเสมานั่งแท่น เอวเสมาคล้ายหัวพญานาคทั้งสองข้าง เป็นเสมาเดี่ยว เป็นอิทธิพลแบบลพบุรี น่าจะเก่ากว่าสมัยพระเจ้าปราสาททองขึ้นไป มีวิหารขนาดเล็ก ซึ่งมีกำแพงแก้วสองชั้น ชั้นในยกพื้นสูง ประตูออกตรงกลางทุกด้าน เสาปากประตูแทนที่จะเป็นหัวเม็ดทรงมัณฑ์ธรรมดา แต่ก่อเป็นทรงปรางค์เล็กๆทรงงดงาม ส่วนกำแพงแก
ตูแทนที่จะเป็นหัวเม็ดทรงมัณฑ์ธรรมดา แต่ก่อเป็นทรงปรางค์เล็กๆทรงงดงาม ส่วนกำแพงแก้วชั้นนอกมีมณฑป ก่อกลางกำแพงทุกด้านและที่มุมทุกมุม รวมแปดทิศ
วัดบุญนาคประชาสรรค์
วัดบุญนาคประชาสรรค์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลยี่สาร อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม
แต่เดิมชื่อ วัดบ้านต้นลำแพน เริ่มแรกตั้งเป็นสำนักสงฆ์เมื่อ พ.ศ. 2497 เพราะทิศใต้ของวัดติดต่อกับคลองลำแพนจึงใช้ชื่อนี้ ผู้บริจาคที่ดินให้สร้างวัด คือ นายชอ้อน ทองคำ พร้อมทั้งสร้างกุฎิสงฆ์ และสิ่งที่จำเป็นอื่น ๆ ให้แก่วัดอีกหลายอย่าง ได้รับพระราชวิสุงคามสีมาอย่างถูกต้องเมื่อ พ.ศ. 2513 ลำดับเจ้าอาวาสการปกครองไม่เห็นเป็นที่แน่ชัด เพราะไม่ได้มีการลงบันทึกเป็นลายรักอักษร ที่ได้ความก็เห็นจะเป็นหลวงพ่อทองหล่อที่เคยเป็นอดีตเจ้าอาวาสก่อนหน้าหลวงปู่จะมาดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน หลวงปู่เฉลิมได้รับการติดต่อให้มาดำรงตำแหน่งเมื่อครั้งท่านจำพรรษาอยู่ที่วัดเจริญรัตนาราม จังหวัดสมุทรสงคราม เพราะเห็นว่าเป็นพระนักคิด นักพัฒนา จึงให้ดำรงตำแหน่งรักษาการเ
จังหวัดสมุทรสงคราม เพราะเห็นว่าเป็นพระนักคิด นักพัฒนา จึงให้ดำรงตำแหน่งรักษาการเจ้าอาวาสวัดบุญนาคประชาสรรค์เมื่อ พ.ศ. 2536 และได้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสในปี พ.ศ. 2537 วัดได้รับการจดทะเบียนเป็นวัด เมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2513 ได้รับพระราชวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2558
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่พระพุทธรูปหล่อปางสมาธิ หน้าตักกว้าง 17 นิ้ว สูง 26 นิ้ว 1 องค์ และพระพุทธรูปหล่อปางห้ามสมุทร สูง 25 นิ้ว 1 องค์

อ้างอิง
วัดขุนแสน
วัดขุนแสน โบราณสถานประเภทวัดร้างที่ตั้งอยู่ใน ตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดขุนแสนนี้ได้ถูกสร้างขึ้นในช่วงกรุงศรีอยุธยาตอนกลางแต่ก่อนสมัย สมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช เพราะใน พระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ฉบับตัวเขียน ได้กล่าวถึงวัดขุนแสนหลังจากที่สมเด็จพระนเรศวรมหาราชได้กวาดต้อนครัวมอญกลับมากรุงศรีอยุธยา หลังจากประกาศอิสรภาพ โดยสมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราชโปรดเกล้าฯ ให้ พระมหาเถรคันฉ่องไปจำพรรษาอยู่ที่ วัดมหาธาตุ ส่วนพระยาเกียรติ พระยาราม ผู้นำชาวมอญ ได้โปรดเกล้าฯ ให้ตั้งบ้านเรือนอยู่ที่วัดขุนแสนดังนี้
หลังจากกรุงศรีอยุธยาเสียแก่พม่าครั้งที่ 2 เมื่อวันอังคารที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2310 วัดขุนแสนก็ถูกปล่อยทิ้งร้าง จนกระทั่งรัชสมัยของ พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรรามาธิบดีศรีสินทรมหามงกุฎ พระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้โปรดเกล้าฯ ให้บูรณปฏิสังขรณ์วัดขุนแสนขึ้นอีกครั้งหนึ่งเพื่อเตรียมสถาปนาเป็นพระอารามหลวงเพราะถือว่าวัดนี้เป็นวัดของต้นตระกูลของราชวงศ์จักรี ทรงสืบพบว่าพระยาเกียรติและพระยารามนั้นเป็นพระบุพการีของพระบรมจักรีวงศ์จึงโปรดฯ ให้พระยาราชสงคราม เป็นนายงานบูรณปฏิสังขรณ์วัดขุนแสนขึ้นเนื่องจากเป็นวัดที่ตั้งอยู่ใกล้เคียงกับนิวาสนสถานของพระยาเกียรติ พระยาราม ในสมัยอยุธยา แต่ยังไม่ทันสำเร็จก็สิ้นรัชกาลเสียก่อนและก็ถูกปล่อยทิ้งร้าง ซึ่งทางกรมศิลปากรได้ประกาศขึ้
ทันสำเร็จก็สิ้นรัชกาลเสียก่อนและก็ถูกปล่อยทิ้งร้าง ซึ่งทางกรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนให้วัดขุนแสนเป็นโบราณสถานเมื่อปี พ.ศ. 2484 และได้บูรณะปฏิสังขรณ์ตกแต่งเสริมความมั่นคงปรับปรุงภูมิทัศน์ให้เป็นสถานที่พักผ่อนทำกิจกรรมของชุมชน
สิ่งก่อสร้างภายในวัด
* พระเจดีย์ทรงระฆังคว่ำ ซึ่งได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ในสมัยรัชกาลที่ 4 แต่ยังไม่แล้วเสร็จก็สิ้นรัชกาลเสียก่อน
* พระพุทธรูปปางนาคปรก
* แนวกำแพงแก้ว
* พระวิหาร หันหน้าออกสู่แม่น้ำลพบุรี (เรียกว่าคลองคูเมืองในปัจจุบัน) 
* เจดีย์ราย 5 องค์ 
* ศาลพ่อขุนแสน

อ้างอิง
วัดท่าหอย
วัดท่าหอย โบราณสถานประเภทวัดร้างตั้งอยู่ริมคลองปทาคูจาม ตำบลสำเภาล่ม อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ฝั่งตรงข้ามกับวัดเตว็ด
วัดท่าหอยสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาแต่จะเป็นเมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐาน เดิมเรียกว่า วัดท่าข่อย เป็นวัดประจำตระกูลของสมเด็จพระอริยวงษญาณ (สุก ญาณสังวร) สมเด็จพระสังฆราชพระองค์ที่ 4 แห่ง กรุงรัตนโกสินทร์ คุณทวดของพระองค์ท่าน สร้างไว้ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช เป็นวัดที่มีแต่เขตสังฆาวาส ไม่มีเขตพุทธาวาส เป็นวัดบริวารของวัดพุทไธศวรรย์ ในหนังสือพระราชพงศาวดารว่า เมื่อครั้งกรุงธนบุรี สมเด็จพระอริยวงษญาณ (สุก ญาณสังวร) เป็นพระอธิการอยู่วัดท่าหอย ก่อนที่พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช จะนิมนต์ให้มาจำพรรษาที่วัดราชสิทธารามราชวรวิหาร กล่าวว่าพวกแขกจามเป็นเชลยศึกครั้งกรุงธนบุรี สำเนียงพวกแขกจามที่เรียกขาน "วัดท่าข่อย" จึงเพี้ยน เป็น "วัดท่าหอย" แ
กรุงธนบุรี สำเนียงพวกแขกจามที่เรียกขาน "วัดท่าข่อย" จึงเพี้ยน เป็น "วัดท่าหอย" แต่นั้นมา วัดมีพระเจดีย์ที่เก็บอัฐิธาตุของบรรพบุรุษตระกูลของพระองค์ท่าน
ปัจจุบันวัดท่าหอยแห่งนี้ทางกรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานและได้ขุดแต่งบูรณะปฏิสังขรณ์จนอยู่ในสภาพปัจจุบัน

สิ่งก่อสร้างภายในวัด
* พระอุโบสถ ซึ่งเหลือเพียงซากและมีพระพุทธรูปปางสมาธิสีขาวประดิษฐานอยู่

อ้างอิง
วัดเจริญรัตนาราม
วัดเจริญรัตนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแพรกหนามแดง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม
วัดเจริญรัตนาราม เดิมชื่อว่า วัดใหม่เจริญผล ตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2469 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรก เมื่อ พ.ศ. 2469 ทั้งเจริญขึ้นและเสื่อมทรุดลง ต่อมานายหวล และนางกิมซ่วน เพชรรัตน์ ได้ถวายที่ดินให้สร้างวัดอีก 10 ไร่ 30 ตารางวา และได้รับศาสนสถานให้ใหม่ เช่น กุฏิสงฆ์ ได้รับอนุญาตให้จัดตั้งเป็นวัดใหม่เมื่อ พ.ศ. 2472 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 ตามบันทึกของกองพุทธศาสนสถานกรมการศาสนา ลูกหลานเครือญาติของตระกูลเพชรรัตน์ ได้อุปถัมภ์ค้ำชูมาโดยตลอด จึงเปลี่ยนชื่อว่า วัดเพชรรัตน์ราษฎร์บำรุง ต่อมาทางราชการได้เปลี่ยนชื่อใหม่ว่า "วัดเจริญรัตนาราม"
สิ่งสำคัญของวัด ได้แก่ อุโบสถใหม่ไม้สัก หลังงามแกะสลักเรื่อง รามเกียรติ์ และมณฑปซึ่งพระอาจารย์บุญมี อดีตเจ้าอาวาสเป็นผู้สร้าง

อ้างอิง
วัดสมณโกฏฐาราม
วัดสมณโกฏฐาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไผ่ลิง อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระครูอาทรบุญวิสุทธิ์
ประวัติ
วัดสมณโกฏฐารามตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1900 และได้รับการปฏิสังขรณ์โดยเจ้าพระยาโกษาธิบดี (เหล็ก) และเจ้าพระยาโกษาธิบดี (ปาน) ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช โดยเรียกชื่อว่า วัดพระยาพระคลัง ในจดหมายเหตุของแกมเฟอร์ แพทย์ชาวเยอรมันที่เดินทางเข้ามากรุงศรีอยุธยาเมื่อ พ.ศ. 2233 ในรัชกาลสมเด็จพระเพทราชา ได้เขียนแผนผังประกอบไว้ปรากฏว่าเป็นวัดสมณโกฏฐารามและวัดกุฎีดาว และยังระบุว่าสมเด็จพระเพทราชาได้เสด็จไปที่วัดนี้เพื่อพระราชทานเพลิงศพเจ้าแม่วัดดุสิตซึ่งเป็นมารดาของเจ้าพระยาโกษา (เหล็ก) และเจ้าพระยาโกษา (ปาน) และยังเป็นพระแม่นมของสมเด็จพระนารายณ์มหาราชเมื่อ พ.ศ. 2233 จึงพอสันนิษฐานได้ว่าวัดนี้น่าจะเป็นวัดที่เจ้าพระยาโกษาธิบดีทั้งสองท่านปฏิสังขรณ์เพื่อให
นนิษฐานได้ว่าวัดนี้น่าจะเป็นวัดที่เจ้าพระยาโกษาธิบดีทั้งสองท่านปฏิสังขรณ์เพื่อให้เป็นวัดประจำตระกูล วัดสมณโกฏฐารามได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 1910
เสนาสนะ
เสนาสนะอยู่ทางด้านทิศใต้ของโบราณสถาน ประกอบด้วยฐานปรางค์ขนาดใหญ่ล้อมด้วยระเบียงคดรูปสี่เหลี่ยมเป็นปรางค์ที่สร้างขึ้นในราวปลายสมัยอยุธยาตอนกลาง ซึ่งสร้างครอบทับเจดีย์ทรงระฆังกลมที่ตั้งอยู่บนลานประทักษิณที่ต่อเชื่อมกับเจดีย์ประจำมุมทั้งสี่และมีกำแพงแก้วล้อมรอบอีกชั้นหนึ่ง ที่สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนต้นไว้ ถัดออกมาทางด้านทิศตะวันออกนอกระเบียงคดมีวิหารขนาดใหญ่ ซึ่งได้รับการบูรณะเพิ่มเติมอีกครั้งในสมัยอยุธยาตอนปลาย เช่นเดียวกับอุโบสถซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกของวัดในแนวเดียวกัน พระประธานในอุโบสถคือ พระศรีสมณโกฏบพิตร หน้าตักกว้าง 149 นิ้ว สูง 190 นิ้ว เนื้อองค์พระเป็นหินทราย ปางมารวิชัย สร้างตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนต้น
มหาธาตุเจดีย์ที่เหลือเพียงซากฐาน และมีบันทึกในคำให้การขุนหลวงวัดประดู่ทรงธรรม เอกสารจากหอหลวงว่า เป็นมหาเจดีย์ที่เป็นหลักเป็นศรีแห่งพระนคร 1 ใน 5 อีกด้วย คำว่ามหาธาตุเจดีย์ หมายถึง พระบรมธาตุที่บรรจุประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้า ตามบันทึกมี 5 องค์ ได้แก่ วัดมหาธาตุ วัดพระราม วัดราชบูรณะ วัดสมณโกฏฐาราม และวัดพุทไธศวรรย์ ภายในวัดยังมีอนุสาวรีย์สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ศาลโกษาเหล็ก และศาลโกษาปาน

อ้างอิง
วัดแจ้ง (จังหวัดปทุมธานี)
วัดแจ้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสามโคก อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 19 ไร่ 2 งาน 70 ตารางวา มีคลองวัดแจ้งผ่านทางด้านทิศเหนือ หน้าวัดอยู่ทางด้านทิศตะวันออก
วัดแจ้งสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2315 ในสมัยกรุงธนบุรี ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2317 เขตวิสุงคามมากว้าง 14 เมตร ยาว 26 เมตร ด้านการศึกษา เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2496 หม่อมราชวงศ์หญิงพุ่ม วัชรีพงษ์ สันนิษฐานว่าได้บูรณะขึ้นในสมัยกรุงธนบุรีหรือสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น ปรากฏจากหลักฐานว่า เจ้าซัวสุน ได้นำธิดาไปถวายพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ซึ่งธิดามีความสามารถในการตีระนาดได้ไพเราะ จึงได้พระราชทานนามว่า เจ้าน้อยระนาด ท่านได้ลงเรือหนีทัพพม่ามากับพวกมาตามลำน้ำเจ้าพระยาในเวลากลางคืน จนมาสว่างที่อำเภอสามโคก ตรงกับวัดแจ้งในเวลานี้ และได้จอดเรือพักผ่อนอยู่ที่ริมตลิ่ง กล่าวกันว่า ได้เจอดินกลายเป็นทองตรงวัดแจ้ง จึง
ะได้จอดเรือพักผ่อนอยู่ที่ริมตลิ่ง กล่าวกันว่า ได้เจอดินกลายเป็นทองตรงวัดแจ้ง จึงตั้งใจว่า เมื่อตั้งหลักฐานมั่นคงแล้วจะมาสร้างวัดที่นี่
ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะต่าง ๆ ดังนี้ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 19 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2470 กุฎิสงฆ์จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ทรงไทย หอสวดมนต์ และศาลาการเปรียญ ปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถสร้างด้วยศิลาแลง เป็นศิลปะสุโขทัย หน้าตักกว้าง 2.33 เมตร ปางมารวิชัย ตู้ของเก่าสำหรับใส่พระพุทธรูปบูชาอยู่ที่หอสวดมนต์ และพระแก้ว 1 องค์

อ้างอิง
วัดเจ้าย่า
วัดเจ้าย่า โบราณสถานประเภทวัดร้างที่ตั้งอยู่บริเวณปากคลองสระบัวตัดคลองบางปลาหมอ ตำบลคลองสระบัว อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา อยู่ติดกับวัดแร้ง
ประวัติ
วัดเจ้าย่าสร้างขึ้นในสมัยใดและใครเป็นผู้สร้างไม่ปรากฏหลักฐานแต่สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้น หลังจากนั้นวัดเจ้าย่าคงจะได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์มาจนถึงสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย กระทั่งเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 เมื่อวันอังคารที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2310 วัดเจ้าย่าจึงได้ถูกทิ้งร้างก่อนจะได้รับการฟื้นฟูในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้นแต่ก็ถูกทิ้งร้างอีกครั้งเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2445 กระทั่งกรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานของชาติเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2486 ต่อมาในปี พ.ศ. 2542 ทางกรมศิลปากรได้เข้ามาขุดแต่งและบูรณะปฏิสังขรณ์โบราณสถานวัดเจ้าย่า
โบราณสถาน
ในปัจจุบันวัดเจ้าย่าได้มีถนนตัดผ่านทำให้วัดเจ้าย่าถูกแบ่งออกเป็น 2 ฝั่งคือ เขตพุทธาวาส ทางฝั่งตะวันออกและเขตสังฆาวาสด้านที่ติดกับคลองสระบัวเป็นฝั่งตะวันตก
ฝั่งตะวันออกประกอบด้วยโบราณสถานดังต่อไปนี้ วิหารตั้งอยู่บนฐานล้อมด้วยกำแพงแก้ว วิหารยาว 18.30 เมตร กว้าง 9.90 เมตร ภายในวิหารมีแท่นชุกชี ไม่พบส่วนของพระพุทธรูป เจดีย์ประธานอยู่ทางทิศตะวันตกของวิหารเป็นเจดีย์ทรงกลมก่ออิฐสอดินและฉาบปูนด้านนอกทั้งองค์ มีเจดีย์รายล้อม วิหารน้อย ยาวประมาณ 3.50 เมตร กว้างประมาณ 3 เมตร กำหนดอายุสมัยราวอยุธยาตอนปลายลงมา ประมาณหลังรัชกาลสมเด็จพระนารายณ์มหาราช มีพระปรางค์น้อยตั้งชิดแนวกำแพงแก้วของวิหารน้อย และมีเจดีย์ราย 3 องค์ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของวิหาร เจดีย์ราย 4 องค์ อยู่ระหว่างด้านหน้าเจดีย์ประธานและด้านหลังของวิหาร ปัจจุบันเหลือเพียงฐานราก
ส่วนบริเวณฝั่งตะวันตกของถนน มีซากโบราณสถาน ได้แก่ อาคารหรือตำหนัก เป็นอาคาร 2 ชั้น ก่ออิฐสอปูน อิทธิพลสถาปัตยกรรมแบบตะวันตกแบบตำหนักกำมะเลียนวัดกุฎีดาว ซึ่งสร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย มีทางเดินสู่ตำหนักเป็นทางเดินอิฐเชื่อมมาจากด้านริมคลอง และหอระฆังโดยขึ้นทางชานด้านหลัง มีอาคารจำนวน 5 แห่ง เหลือเพียงฐานกระจายอยู่ในบริเวณเขตสังฆาวาส สันนิษฐานว่าเป็นศาลาโถงและศาลานั่งพักผ่อน

นอกจากโบราณสถานที่กล่าวมาแล้ว ยังมีซากโบราณสถานอีก 1 แห่ง ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันออกของถนนห่างจากบริเวณเขตพุทธาวาสขึ้นไปทางทิศเหนือประมาณ 20 เมตร เป็นอาคารก่ออิฐสอปูนทรงกลม 2 หลัง สันนิษฐานว่าเป็นอาคารสำหรับนั่งวิปัสสนา เนื่องจากพื้นที่ภายในค่อนข้างคับแคบ

อ้างอิง
วัดแร้ง
วัดแร้ง เป็นโบราณสถานประเภทวัดร้าง ตั้งอยู่ ณ หมู่ที่ 2 ตำบลคลองสระบัว อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ติดกับวัดเจ้าย่า และอยู่ใกล้กับวัดหน้าพระเมรุ

วัดแร้งสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา แต่ไม่ปรากฏหลักฐานว่าสร้างเมื่อใดและใครเป็นผู้สร้าง

พระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา กล่าวถึงเหตุการณ์ที่ขุนพิเรนทรเทพ (ต่อมาคือ สมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช) ได้ฆ่าขุนวรวงศาธิราช นางพระยาแม่อยู่หัวศรีสุดาจันทร์ และพระราชบุตรีของทั้งสอง แล้วนำศพมาเสียบประจานไว้ที่วัดแร้ง ดังนี้

ปัจจุบัน กรมศิลปากรได้บูรณะปฏิสังขรณ์วัดแร้งและขึ้นทะเบียนวัดเป็นโบราณสถาน

อ้างอิง
วัดลาดหญ้าแพรก
วัดลาดหญ้าแพรก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสระกระเทียม อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ตั้งวัด 25 ไร่ 1 งาน 46 ตารางวา
แต่เดิมหมู่บ้านลาดหญ้าแพรกไม่มีวัดเมื่อต้องการจะทำบุญใส่บาตร ต้องเดินทางไปที่วัดหนองเสือ ซึ่งอยู่ห่างจากหมู่บ้านลาดหญ้าแพรกถึง 5 กิโลเมตร โดยประมาณ จึงไม่ค่อยได้รับความสะดวกเท่าใด จนเมื่อมีพระธุดงค์ผ่านมา ชาวบ้านทั้งเจ้าของที่ดินจึงกราบอาราธนาให้ท่านรับถวายที่ดิน เพื่อสร้างวัดตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา โดยได้รับการถวายที่ดิน เมื่อ ร.ศ. 130 จากพระอธิการคำ และได้รับถวายจากนางจันทรา เมื่อ พ.ศ. 2488 รวมเนื้อที่ได้ 19 ไร่ 2 งาน 75 ตารางวา ในยุคนั้นยังไม่มีโฉนดที่ดิน กระทั่งในสมัยหลวงพ่อพระอธิการโป๊ะ มหาธมฺโม เป็นเจ้าอาวาส ทางกรมที่ดิน จึงออกหนังสือการครอบครองที่ดิน เมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2498 ในระยะแรกได้สร้างเสนาสนะกุฏิพระสงฆ์สามเณร ศาลา สร้างพระปร
ี่ 14 เมษายน พ.ศ. 2498 ในระยะแรกได้สร้างเสนาสนะกุฏิพระสงฆ์สามเณร ศาลา สร้างพระประธานประจำวัดที่เรียกชื่อท่านว่า หลวงพ่อพระใหญ่ ต่อมาเปลี่ยนนามมาเป็น หลวงพ่อโตศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งมีการบูรณะหลายครั้ง
เมื่อมีการสืบค้นประวัติการสร้างวัดลาดหญ้าแพรก เคยเป็นวัดร้างมาระยะหนึ่งที่ไม่มีพระจำวัดเลย ไม่สามารถสืบค้นได้ว่าได้รับการพระราชทานวิสุงคามสีมา ตั้งแต่เมื่อใด ได้ค้นเอกสารจากกรมศาสนาพบเพียงได้รับการตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2433

รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อทรัพย์
* พระอธิการโป๊ะ มหาธมฺโม
* พระอธิการสาย สุธมฺโม
* พระครูธรรมธรสาลี ปภสฺสโร
* พระมหาถาวร ฐานวโร
* พระมหาพาน ฉนฺทธมฺโม
* พระมหาเกรียงศักดิ์ ฐิตมโน
* พระมหาเช้า สิริปญฺโญ

อ้างอิง
วัดโพรงมะเดื่อ
วัดโพรงมะเดื่อ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโพรงมะเดื่อ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม
วัดโพรงมะเดื่อ เดิมอยู่ที่บ้านพลับหรือบ้านหนองหิน ต่อมาย้ายมาสร้างตรงท้ายบ้านหนองฉิม ที่ตรงนั้นมีเนินสูงมากเดี๋ยวนี้ยังมีกรวด กระเบื้อง เศษอิฐมากมายเป็นหลักฐานอยู่และตั้งอยู่นานเท่าไรไม่ปรากฏ หลังจากนั้น ก็ย้ายมาตั้งที่ตลาดโรงสี มาตลอดจนทุกวันนี้ วัดก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2371 เดิมชื่อว่า วัดหัวเข้ และในคลองมีต้นมะเดื่อใหญ่ สันนิษฐานว่าจระเข้คงอาศัยอยู่ในโพรงมะเดื่อนี้ จึงได้เรียกว่า "วัดโพรงมะเดื่อ" ตามชื่อของหมู่บ้าน เดิมบ้านโพรงมะเดื่อมีชื่อว่า บ้านหัวเข้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2513 พ.ศ. 2528 วัดได้ดำเนินการจัดตั้งและอุปถัมภ์โรงเรียนมัธยมศึกษาโพรงมะเดื่อ วิทยาคม
อุโบสถหลังเก่าสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2411 ก่อนสร้างทางรถไฟ อุโบสถหลังใหม่สร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2511

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์พุด
* พระอาจารย์เลียบ
* พระอาจารย์เคน
* พระอาจารย์ผู
* พระอาจารย์มี
* พระอาจารย์ดำ
* พระครูเกษมธรรมนันท์ (ทองอยู่ ธมฺมสโร)
* พระครูปัจฉิมทิศบริหาร (ฉอย ญาณจฺฉนฺโท)
* พระครูอุทุมพรวิหารวัฒน์ (สำลี ธีรปญโญ)
* พระครูปฐมธรรมรักษ์ (ประสิทธิ์ชัย ปณฺฑฺโต ป.ธ.7)

อ้างอิง
วัดห้วยจระเข้
วัดห้วยจระเข้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระปฐมเจดีย์ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม
วัดห้วยจระเข้มีเจ้าอาวาสรูปแรกคือ พระครูปราจิณทิศบริหาร และหลังจากนั้นในปี ร.ศ. 119 พระครูปราจิณทิศบริหารได้นำหนังสือขอพระราชทานวิสุงคามสีมา โดยให้พระยาสุนทรบุรี เสด็จราชการมณฑลนครไชยศรี กราบบังคมทูลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวขอพระราชทานวิสุงคามสีมา จนได้รับพระราชทานเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2443 ต่อมาหลวงปู่นาค เดิมจำพรรษาอยู่ที่วัดพระปฐมเจดีย์ และขณะนั้นพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้ย้ายกุฏิสงฆ์จากทางทิศเหนือไปตั้งทางด้านทิศใต้ แต่หลวงปู่นาคก็มิได้ย้าย แต่ท่านกลับมาจำพรรษาอยู่ที่วัดห้วยจระเข้ เมื่อ พ.ศ. 2447 และหลังจากพระครูปราจิณทิศบริหารมรณภาพ หลวงปู่นาค หรือ พระครูปัจฉิมทิศบริหาร ก็ได้ขึ้นเป็นเจ้าอาวาส จนท่านได้ม
ารมรณภาพ หลวงปู่นาค หรือ พระครูปัจฉิมทิศบริหาร ก็ได้ขึ้นเป็นเจ้าอาวาส จนท่านได้มรณภาพเมื่อ พ.ศ. 2453 พระครูอุตตรการบดี (สุข ปทุมสฺสวณฺโณ) เป็นเจ้าอาวาส และได้เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น วัดนาคโชติการาม แต่ประชาชนไม่นิยมเรียกกัน โดยจะเรียกว่า วัดใหม่ห้วยจระเข้ และต่อมาตัดคำว่า "ใหม่" ออกไปจนถึงปัจจุบันนี้
หลวงปู่นาค โชติโก เป็นอดีตพระเกจิอาจารย์ชื่อดังนครปฐม ที่ได้รับความเลื่อมใสศรัทธา มีชื่อเสียงโด่งดังในการสร้าง พระปิดตาเนื้อเมฆพัด ซึ่งเมฆพัด เป็นโลหะที่ได้จากการเล่นแร่แปรธาตุตามตำราของไทยโบราณ เชื่อว่าเป็นธาตุกายสิทธิ์มีฤทธานุภาพในตัวเอง ผู้ศรัทธานิยมเล่นกัน 3 พิมพ์ ได้แก่ พิมพ์ท้องแฟบ พิมพ์ท้องป่อง และ พิมพ์หูกระต่าย พระปิดตาที่ท่านสร้างขึ้น มีพุทธลักษณะงดงาม ด้านศีรษะจะใหญ่ มือใหญ่ โยงก้นแต่ไม่ทะลุไปด้านหลัง มักปรากฏรอยจารของท่าน ในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อครั้งเสด็จประทับแรม ณ พระราชวังสนามจันทร์ พร้อมด้วยสมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ จะเสด็จกราบนมัสการหลวงปู่นาคเป็นประจำ ซึ่งมีเรื่องเล่ากันว่า หลวงปู่นาคได้ถวายพระปิดต
็จกราบนมัสการหลวงปู่นาคเป็นประจำ ซึ่งมีเรื่องเล่ากันว่า หลวงปู่นาคได้ถวายพระปิดตาไว้บูชาคู่พระวรกายพระองค์ท่านด้วยเช่นกัน
วัดทุ่งเศรษฐี (จังหวัดสมุทรสงคราม)
วัดทุ่งเศรษฐี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเหมืองใหม่ อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม
วัดทุ่งเศรษฐี เดิมชื่อ วัดทุ่ง เป็นวัดร้างมากกว่า 200 ปี เพราะถูกพม่าเผา น่าจะมีผู้คนอพยพหนีภัยมาหลบอาศัยอยู่ เพราะหน้าวัดมีคลองชื่อว่า คลองวัดทุ่ง ต่อมาได้ก่อตั้งเป็นสำนักสงฆ์ในพื้นที่เดิม และได้รับอนุญาตจัดตั้งเป็นวัด แล้วใช้ชื่อว่า "วัดทุ่งเศรษฐี" เป็นวัดลำดับที่ 110 ของจังหวัดสมุทรสงคราม มีพระครูสังฆรักษ์วิทยา ญาณธมโม เป็นเจ้าอาวาสตั้งแต่ พ.ศ. 2539 โดยมีหลวงพ่อแดง นันทิโย แดงแห่งวัดอินทรารามได้เข้ามาบุกเบิกจัดทำเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมและสร้างวัดแบบสวนป่า ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2552 ได้เปลี่ยนชื่อชื่อวัดทุ่ง มาเป็น "วัดทุ่งเศรษฐี" เพื่อความเป็นสิริมงคล
อุโบสถแบบเรียบง่าย โดยใช้แบบจากอุโบสถวัดพระราม ๙ กาญจนาภิเษก สิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำวัดคือ พระสีวลี เนื้อปูนปั้น ความสูงประมาณ 180 เซนติเมตร เดิมทีประดิษฐานอยู่ที่วัดอินทาราม

อ้างอิง
วัดเกิดการอุดม
วัดเกิดการอุดม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองสาม อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัด 14 ไร่ 1 งาน 84 ตารางวา

วัดเกิดดารอุดมได้รับอนุญาตให้สร้างเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2482 โดยมีนายขอด เกิดการ เป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด ตั้งชื่อวัดว่า วัดตาขอด ตามผู้สร้างวัด วัดเกิดการอุดมได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2478 และผูกพัทธสีมาในปีเดียวกัน ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2500 นอกจากนั้นทางวัดยังได้ให้ทางราชการตั้งโรงเรียนในที่ดินของวัดด้วย
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 21 เมตร กุฏิสงฆ์ 9 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ 1 หลัง หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2496 และศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2518

รายนามเจ้าอาวาส
* พระมหาสุนทร ปุณฺณธมฺโม
* พระอธิการไสว
* พระอธิการบุญสม
* พระอธิการอุดม วฑฺฒนธมฺโม
* พระกิมฮง ทตฺตวณฺโร
* พระครูวิวิธกิจจาทร (ประเสริฐ สิทฺธิญาโณ)

อ้างอิง
วันสากลยุติความเกลียดกลัวคนรักร่วมเพศ คนข้ามเพศ และคนรักสองเพศ
วันสากลยุติความเกลียดกลัวคนรักร่วมเพศ คนข้ามเพศ และคนรักสองเพศ ( ) ตรงกับวันที่ 17 พฤษภาคม มีเป้าหมายเพื่อจัดกิจกรรมในระดับนานาชาติเพื่อสร้างความตระหนักต่อการละเมิดสิทธิของกลุ่มผู้มีความหลากหลายทางเพศ และเสริมสร้างความเข้าใจและรณรงค์ซึ่งสิทธิดังกล่าวในพื้นที่ต่าง ๆ ทั่วโลก ในปี 2016 มีประเทศต่าง ๆ ที่จัดกิจกรรมรวม 132 ประเทศ

วันที่ 17 พฤษภาคม ถูกเลือกเนื่องจากเป็นวันถอดถอนการรักร่วมเพศออกจากบัญชีการจำแนกโรคสากลขององค์การอนามัยโลกในปี 1990 และเริ่มต้นโดยลุยส์-จอร์จิส ทิน (Louis-Georges Tin) ผู้ก่อตั้งวันวันสากลยุติความเกลียดกลัวคนรักร่วมเพศ คนข้ามเพศ และคนรักสองเพศ
ประเทศไทยโดยกรุงเทพมหานคร (องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น)และยูเนสโก ประเทศไทย ยอมรับและจัดงานเป็นประจำที่หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานครที่เขตปทุมวัน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
วัดปากลัด (จังหวัดสมุทรสงคราม)
วัดปากลัด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองเขิน อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม ปัจจุบันมีพระครูวิรัชสมุทรคุณ (สมบุญ เขมธมฺโม) เป็นเจ้าอาวาสและท่านยังดำรงตำแหน่งเจ้าคณะตำบลลาดใหญ่ เขต 1 เป็นที่ปรึกษาเจ้าคณะตำบลลาดใหญ่ เขต 1

วัดปากลัด หรือ วัดลัดด่าน จดทะเบียนเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2409 ผู้สร้างวัดนี้ชื่อ ปู่วรรณ และนางสาวเผือก ได้อุทิศที่ดินจำนวน 30 ไร่ ให้สร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2414 และได้นิมนต์หลวงปู่เอี่ยม เถวโร มาครองวัดเพื่อเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกของวัดอีกด้วย สิ่งสำคัญของวัด ได้แก่ พระปรานในอุโบสถ เป็นพระปูนปั้นปางสมาธิ และพระปูนปั้นประทับยืนอยู่ในอุโบสถอีก 2 องค์
หลวงปู่เอี่ยม วัดปากลัด เป็นเกจิอาจารย์ วัตถุมงคลของหลวงปู่เอี่ยม เช่น พระสมเด็จเนื้อดินเผาหลังยันต์ พระสังกัจจายน์เนื้อดิน พระกลีบบัวหลวง ตะกรุดมหาระงับ และเหรียญหลวงปู่เอี่ยม เป็นต้น

อ้างอิง
วัดผลาหาร
วัดผลาหาร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองหก อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี ปัจจุบัน พระครูสังฆรักษ์เทิดศักดิ์ สตฺตินฺธโร,ผศ.ดร. ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดผลาหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2456 โดยมีขุนหาญทรชน บริจาคที่ดินให้สร้างวัด เนื้อที่ 7 ไร่ 2 งาน ชาวบ้านเรียกกันว่า วัดขุนหาญทรชน ตามนามผู้บริจาคที่ดินและดำเนินการสร้างวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อประมาณ พ.ศ. 2459 ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนปริยัติธรรมแผนกธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2470 นอกจากนี้ยังได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาล สอนระดับประถมศึกษาในที่ดินวัด
อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ 2500 ภายในมีพระประธาน หน้าตักกว้าง 1 เมตร กุฏิสงฆ์ 10 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์กว้าง 15 เมตร ยาว 15 เมตร และศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2512

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์แหวว
* พระอาจารย์ชม
* พระอาจารย์แถม
* พระครูพินิจธัญโศภณ
* พระครูธัญโศภณ
* พระทองเดิม สิริธมโม
* พระสมุห์ จเร อคฺคปญฺโญ

อ้างอิง
วัดบางปรงธรรมโชติการาม
วัดบางปรงธรรมโชติการาม หรือ วัดบางปรง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางพระ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ในการสร้างวัด จำนวน 26 ไร่ 60 ตารางวา วัดตั้งอยู่ริมคลองบางพระ (อยู่ทางฝั่งทิศตะวันตกของคลอง) ซึ่งจะไหลลงสู่แม่น้ำบางปะกงที่ตั้งอยู่ห่างออกไปทางทิศตะวันออกของวัดประมาณ 2.8 กิโลเมตร
วัดบางปรงตั้งวัดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2450 ตรงกับพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2547 อย่างไรก็ตาม จากหลักฐานทางโบราณคดี ทำให้สันนิษฐานได้ว่า วัดบางปรงอาจสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลายถึงรัตนโกสินทร์ตอนต้น หลักฐานทางโบราณคดีในวัดที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในปัจจุบันได้แก่ อุโบสถ (หลังเก่า) วัดบางปรงได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 119 ตอนพิเศษ 129ง วันที่ 26 ธันวาคม 2545 เรื่อง ขึ้นทะเบียนโบราณสถานและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน (โบราณสถานวัดบางปรง)
อุโบสถ (หลังเก่า) ปัจจุบันเป็นวิหาร หันหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือสู่คลองบางพระ มีลักษณะเป็นอาคารทรงไทยก่ออิฐถือปูนขนาดใหญ่ มีพาไลโดยรอบ หลังคาอุโบสถเป็นทรงจั่วมุขลดมุงกระเบื้องดินเผาแบบเกล็ดปลา หน้าบันทั้งหน้าและหลังประดับลายเทพนม ล้อมรอบด้วยลายเครือเถา พื้นปิดกระจกสี (สีฟ้าหรือสีน้ำเงินเป็นหลัก) คอสองประดับด้วยปูนปั้นลายใบไม้ ที่ผนังสกัดหน้าด้านนอกทำเป็นซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย มีเสมาทำจากหินทรายสีแดงประดิษฐานอยู่ในซุ้มทรงกูบด้านหน้าซุ้มพระพุทธรูป ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปหลายองค์และรูปปั้นพระสงฆ์ (หลวงพ่อมี หลวงพ่ออุปัชฌาหมวดอยู่ หลวงพ่อเล็ก น้อยใจบุญ และพระวินัยสารเวที) มีพระประธาน คือ หลวงพ่ออู่ทองศักดิ์สิทธิ์ เป็นพระพ
น้อยใจบุญ และพระวินัยสารเวที) มีพระประธาน คือ หลวงพ่ออู่ทองศักดิ์สิทธิ์ เป็นพระพุทธรูปแบบศิลปะอู่ทอง เนื้อสำริด
วัดพระบรมธาตุ (จังหวัดตาก)
วัดพระบรมธาตุ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะตะเภา อำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก นอกจากนี้ ภายในวัดยังมีพิพิธภัณฑ์วัดพระบรมธาตุ ซึ่งจัดสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2544–2545 ภายในจัดแสดงและเก็บรักษาพระพุทธรูปไม้ หีบธรรม ตู้ธรรม ถ้วยชามสังคโลก อาวุธโบราณ เงินโบราณ เครื่องใช้โบราณ และวัตถุโบราณอื่น ๆ

ประวัติ
วัดพระบรมธาตุ เดิมเป็นวัดร้าง ต่อมาราว พ.ศ. 2440 ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492
มีตำนานเกี่ยวข้องกับพระบรมธาตุ ตามตำนานพระเจ้าเลียบโลกในสมุดข่อยที่พบภายในวัดที่เขียนเป็นภาษาเหนือ กล่าวว่า สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้เสด็จโปรดสัตว์ล่องมาตามลำน้ำปิง เสด็จมายังดอยมะหิยะกะหรือมะหิยังกะ ในเขตตัวเมืองตาก และตรัสกับพระอานนท์ว่าสถานที่นี้เป็นสถานที่สำราญ ร่มรื่น หากเราตถาคตปรินิพพานแล้วให้นำอัฐิและเกศากลับมายังดอยมะหิยังกะ ภายหลังจากสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าปรินิพพาน พระอานนท์ (บางตำนานกล่าวว่าเป็นพระสาวก 4 องค์) ได้นำเอาพระบรมสารีริกธาตุ กับพระเกศา 4 เส้น มาประดิษฐานยังดอยมะหิยังกะแห่งนี้ แล้วก่อเจดีย์รูปทรงสี่เหลี่ยมแล้ว นำพระบรมอัฐิบรรจุไว้ในพระเจดีย์ บางตำนานกล่าวว่าชาวบ้านได้ร่วมกันสร้างเจดีย์คลุมหลุมที่บรรจุพระบรมสารีริกธา
แต่จากหลักฐานทางประวัติศาสตร์โบราณคดี สันนิษฐานว่า วัดพระบรมธาตุอาจสร้างขึ้นตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 18 ตรงกับสมัยสุโขทัย

เสนาสนะ
พระบรมธาตุสร้างเลียนแบบเจดีย์ชเวดากอง สันนิษฐานว่าสร้างครอบเจดีย์องค์เดิมไว้โดยพระครูพิทักษ์บรมธาตุ (หลวงพ่อทองอยู่) ซึ่งเป็นเจ้าอาวาสปกครองวัดพระบรมธาตุตั้งแต่ปี พ.ศ. 2475–2512 เจดีย์ปัจจุบันเป็นทรงแปดเหลี่ยมศิลปะล้านนา บุภายนอกด้วยทองดอกบวบ (ทองเหลืองผสมทองแดง) มีเจดีย์ขนาดเล็ก 16 องค์รายล้อม และมีซุ้มสำหรับประดิษฐานพระพุทธรูปอีก 12 องค์
อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2494 กว้าง 12 เมตร ยาว 20 เมตร หน้าบันและจั่วเป็นไม้ หน้าต่างแกะเป็นภาพพุทธประวัติปิดทอง หัวบันไดเป็นนาค ภายในประดิษฐาน หลวงพ่อทันใจ เป็นพระพุทธรูปก่ออิฐถือปูน ปางมารวิชัย ลงรักปิดทอง วิหารเก่ามีเพดานสูง 2 ชั้น มีพระพุทธรูปปูนปั้นปิดทองอยู่ภายใน วิหารอีกหลังหนึ่งที่มีลวดลายแกะสลักที่สวยงาม ศาลาการเปรียญ กว้าง 8.5 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2467 และหอสวดมนต์ กว้าง 6.5 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523

อ้างอิง
วัดโพธิ์ทอง (จังหวัดอ่างทอง)
วัดโพธิ์ทองสันนิษฐานว่าสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาแต่ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2231 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2241 
ซึ่งวัดโพธิ์ทองได้ปรากฏชื่อในพระราชพงศาวดารช่วงรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าเอกทัศน์ ว่าวัดแห่งนี้เป็นที่ประทับของพระภิกษุ สมเด็จพระเจ้าอุทุมพร อยู่ระยะหนึ่งก่อนจะเสด็จไปประทับต่อที่วัดประดู่ทรงธรรมและวัดราชประดิษฐาน ตามลำดับ พระองค์ยังทรงสร้างพระตำหนักคำหยาดไว้เป็นที่ประทับด้วยวัดโพธิ์ทองนี้ตรงข้ามทางเข้าบ้านบางเจ้าฉ่า ในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เคยเสด็จมาประทับร้อนเมื่อคราวเสด็จประพาสลำน้ำน้อย ลำน้ำใหญ่ มณฑลกรุงเก่า เมื่อ พ.ศ. 2459
วัดโพธิ์ทองมีพระเกจิอาจารย์ชื่อดังของเมืองอ่างทอง คือ หลวงพ่อสม สุชีโว หรือ พระครูโสภณสิริธรรม ท่านยังเป็นแพทย์แผนโบราณ มีชื่อเสียงเกียรติคุณในด้านการจัดสร้างพระผงตามแบบโบราณ จนได้รับความนิยมจากบรรดานักนิยมสะสมวัตถุมงคล

อ้างอิง
วัดโพธิ์ทอง
วัดโพธิ์ทอง อาจหมายถึง
* วัดโพธิทอง กรุงเทพมหานคร
* วัดโพธิ์ทอง จังหวัดกาฬสินธุ์
* วัดโพธิ์ทอง จังหวัดกำแพงเพชร
* วัดโพธิ์ทอง ตำบลกุดเค้า อำเภอมัญจาคีรี จังหวัดขอนแก่น
* วัดโพธิ์ทอง ตำบลนางาม อำเภอมัญจาคีรี จังหวัดขอนแก่น
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอสีชมพู จังหวัดขอนแก่น
* วัดโพธิ์ทอง จังหวัดจันทบุรี
* วัดโพธิ์ทอง จังหวัดฉะเชิงเทรา
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอสรรคบุรี จังหวัดชัยนาท
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอหนองมะโมง จังหวัดชัยนาท
* วัดโพธิ์ทอง จังหวัดชัยภูมิ
* วัดโพธิ์ทอง จังหวัดเชียงราย
* วัดโพธิ์ทอง จังหวัดเชียงใหม่
* วัดโพธิ์ทอง จังหวัดนครนายก
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอคง จังหวัดนครราชสีมา
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอประทาย จังหวัดน
รนายก
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอคง จังหวัดนครราชสีมา
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอประทาย จังหวัดนครราชสีมา
* วัดโพธิ์ทอง จังหวัดนครศรีธรรมราช
* วัดโพธิ์ทอง จังหวัดนครสวรรค์
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอแคนดง จังหวัดบุรีรัมย์
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอบ้านใหม่ไชยพจน์ จังหวัดบุรีรัมย์
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอพุทไธสง จังหวัดบุรีรัมย์
* วัดโพธิ์ทอง ตำบลสวายจึก อำเภอเมืองบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์
* วัดโพธิ์ทอง ตำบลบ้านยาง อำเภอเมืองบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์
* วัดโพธิ์ทอง ตำบลพระครู อำเภอเมืองบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดโพธิ์ทอง จังหวัดพิจิตร
* วัดโพธิ์ทอง จังหวัดพิษณุโลก
* วัดโพธิ
นครศรีอยุธยา
* วัดโพธิ์ทอง จังหวัดพิจิตร
* วัดโพธิ์ทอง จังหวัดพิษณุโลก
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ จังหวัดเพชรบูรณ์
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอวิเชียรบุรี จังหวัดเพชรบูรณ์
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอศรีเทพ จังหวัดเพชรบูรณ์
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอหนองไผ่ จังหวัดเพชรบูรณ์
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอหล่มเก่า จังหวัดเพชรบูรณ์
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอบรบือ จังหวัดมหาสารคาม
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย จังหวัดมหาสารคาม
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอนาเชือก จังหวัดมหาสารคาม
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอเกษตรวิสัย จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอจตุรพักตรพิมาน จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดโพธิ์ทอง หมู่ที่ 6 ตำบลโพธิ์ทอง อำเภอศรีสมเด็จ จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดโพธิ์ทอง หมู่ที่ 1 ตำบลโพธิ์ทอง อำเภอศรีสม
ง อำเภอศรีสมเด็จ จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดโพธิ์ทอง หมู่ที่ 1 ตำบลโพธิ์ทอง อำเภอศรีสมเด็จ จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดโพธิ์ทอง ตำบลน้ำคำ อำเภอสุวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดโพธิ์ทอง หมู่ที่ 1 ตำบลห้วยหินลาด อำเภอสุวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดโพธิ์ทอง หมู่ที่ 7 ตำบลห้วยหินลาด อำเภอสุวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดโพธิ์ทอง จังหวัดระนอง
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอท่าลี่ จังหวัดเลย
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอภูเรือ จังหวัดเลย
* วัดโพธิ์ทอง จังหวัดสระแก้ว
* วัดโพธิ์ทอง จังหวัดสระบุรี
* วัดโพธิ์ทอง จังหวัดสุโขทัย
* วัดโพธิ์ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอท่าตูม จังหวัดสุรินทร์
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอโนนนารายณ์ จังหวัดสุรินทร์
* วั
ง อำเภอท่าตูม จังหวัดสุรินทร์
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอโนนนารายณ์ จังหวัดสุรินทร์
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอศรีบุญเรือง จังหวัดหนองบัวลำภู
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอสุวรรณคูหา จังหวัดหนองบัวลำภู
* วัดโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง
* วัดโพธิ์ทอง จังหวัดอำนาจเจริญ
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอไชยวาน จังหวัดอุดรธานี
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอบ้านผือ จังหวัดอุดรธานี
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอประจักษ์ศิลปาคม จังหวัดอุดรธานี
* วัดโพธิ์ทอง อำเภอหนองหาน จังหวัดอุดรธานี
* วัดโพธิ์ทอง จังหวัดอุตรดิตถ์
* วัดโพธิ์ทอง จังหวัดอุบลราชธานี
วัดอัมพุวราราม
วัดอัมพุวราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านงิ้ว อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี โดย พระครูวิสุทธิกิตติคุณ (หลวงพ่อสมชาย กิตติสาโร) เป็นเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
วัดอัมพุวราราม เดิมวัดชื่อ วัดอำภรำ สร้างขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก โดยชาวรามัญที่มาช่วยรบในสมัยสงคราม 9 ทัพ ชาวรามัญได้สร้างวัดนี้ขึ้นพร้อมกับอีกหลายวัดทั้งในเขตจังหวัดนนทบุรีและปทุมธานี อย่างไรก็ตาม จากข้อมูลของกรมการศาสนาระบุว่า ตั้งวัดเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2418 ในปี พ.ศ. 2538 นับว่าเป็นการปรับปรุงและพัฒนาวัดครั้งใหญ่ ในสมัยหลวงพ่อเสริม ด้วยการบูรณะซ่อมแซมของเก่า ก่อสร้างของใหม่ โดยเฉพาะ อุโบสถเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี เป็นรูปแบบทรงไทยจัตุรมุข 2 ชั้น ภายในมีองค์พระพุทธชินราชจำลองประดิษฐานอยู่ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ภา
ไทยจัตุรมุข 2 ชั้น ภายในมีองค์พระพุทธชินราชจำลองประดิษฐานอยู่ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ภายในวัด คือ "พระพุทธรูปหลวงพ่อโต" ขนาดหน้าตัก 49 นิ้ว ปางมารวิชัย ประดิษฐานภายในวิหารหลังเล็ก ภายในวัดยังมีรูปปั้นพญาเจ่ง
พื้นที่ของวัดไผ่ล้อมและวัดอัมพุวรารามยังเป็นเขตห้ามล่าสัตว์ป่า เนื่องจากมีสัตว์ป่ามาอาศัยอยู่จำนวนมาก โดยเฉพาะนกปากห่างซึ่งมีจำนวนนับหมื่นตัว

อ้างอิง
วัดเทพประสิทธิ์คณาวาส
วัดเทพประสิทธิ์คณาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าคา อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม
วัดเทพประสิทธิ์คณาวาสจดทะเบียนเป็นวัด เมื่อ พ.ศ. 2425 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2499 กำเนิดได้ด้วยมีผู้ทรงเจ้าชื่อ หลวงพ่อบ้านแหลม ซึ่งมีคนเลื่อมใสในการรักษาพยาบาลเรื่องโรคภัยต่าง ๆ โดยมิได้คิดค่ารักษาพยาบาล โดยมีการสร้างศาลาขึ้นเป็นวิหาร 1 หลัง แล้วมีพระมาจำพรรษาเป็นสำนักสงฆ์ เมื่อพระมาจำพรรษามากขึ้น จึงจัดสร้างเป็นวัดเรียกว่า วัดวิหาร ฐานะของวัดวิหารเจริญ และเสื่อมลงหลายครั้ง แต่ได้อาศัยประชาชนในท้องถิ่นช่วยกันบำรุงวัด โดยการถวายบ้านเรือนเก่า ๆ มาก่อสร้างให้พระภิกษุสามเณรได้เป็นที่อยู่จำพรรษา อุโบสถเป็นไม้ฝากระดานยกพื้นพอสำหรับเป็นที่พระลงทำอุโบสถสังฆกรรมได้ จนวัดมีความเจริญ มีอาคารถาวรมั่นคง ในสมัยเจ้าอาวาสชื่อพระอาจารย์ชื่นได
งฆกรรมได้ จนวัดมีความเจริญ มีอาคารถาวรมั่นคง ในสมัยเจ้าอาวาสชื่อพระอาจารย์ชื่นได้ขอเปลี่ยนชื่อจากวัดวิหารเป็น "วัดเทพประสิทธิ์คณาวาส"ด้วยความเชื่อว่า มีเทวดาคุ้มครองหลวงพ่อบ้านแหลมอยู่ ส่วนสำนักทรงหลวงพ่อบ้านแหลมย้ายไปอยู่นอกวัด ไม่ไกลจากวัดเท่าใด มี 2 สำนัก คือ สำนักของคุณเซ็ง ธรรมสวัสดิ์ และสำนักของคุณสุทัศน์ ลิ้มชื่น
วัดไร่แตงทอง
วัดไร่แตงทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทุ่งลูกนก อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม

วัดไร่แตงทองตั้งเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2535 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2536 สร้างขึ้นโดยหลวงปู่หลิว ปุณฺณโก พระเกจิดังในจังหวัดนครปฐม ขณะที่ท่านอยู่ที่วัดสนามแย้ จังหวัดกาญจนบุรี ก่อนย้ายมาจำพรรษาและพัฒนาวัดไร่แตงทองจนเป็นวัดที่ใหญ่โตมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักของคนทั่วไป
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ของวัด คือ รูปเหมือนหลวงปู่หลิว นั่งพญาเต่าเรือน ขนาดสูง 8 เมตร 1 ศอก กว้าง 6 เมตร 1 คืบ ความยาว 8 เมตร 1 คืบ ผู้เลื่อมใสศรัทธาจากทั่วสารทิศเดินทางมากราบไหว้ และลอดใต้รูปเหมือนนั่งเต่ากันเป็นจำนวนมาก เชื่อกันว่าจะหายจากโรคภัยไข้เจ็บ อายุยืนเหมือนเต่า วัดยังมีรูปหล่อพระอรหันต์กัสสปะเถระ ปางสังคยานา ขนาดหน้าตักกว้าง 70 นิ้ว พระอานนท์ ขนาดหน้าตักกว้าง 60 นิ้ว และพระอุปคุต ขนาดหน้าตักกว้าง 60 นิ้ว วัตถุมงคลมีชื่อเสียงเรื่องวัตถุมงคลด้านพุทธคุณ เมตตามหานิยม ด้านค้าขายดียิ่งนัก

อ้างอิง
วัดพรานนก
วัดพรานนก วัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่ตำบลโพสาวหาญ อำเภออุทัย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดพรานนกสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2300 ในเวลานั้นพระยาวชิรปราการ เจ้าเมืองกำแพงเพชร ซึ่งสถาปนาในภายหลังเป็นพระเจ้าตากสินมหาราช ได้นำทัพมาพัก ณ บริเวณที่ตั้งวัด และประกาศกู้ชาติ ณ สถานที่แห่งนี้ โดยมีพรานทองคำ ซึ่งมีอาชีพล่านกหนูเลี้ยงชีพรับหน้าที่จัดหาเสบียงส่งให้กองทัพ ได้คาบข่าวมาแจ้งพระยาวชิรปราการให้วางแผนรบจนได้ชัยชนะ พรานทองคำจึงได้รับแต่งตั้งเป็นฝ่ายเสบียงประจำกองทัพ และเมื่อมีการสร้างวัด จึงนำฉายาพรานนก อันเป็นชื่อเรียกที่พระยาวชิรปราการโปรดเรียกพรานทองคำบ่อย ๆ มาตั้งเป็นชื่อวัด ภายหลังชื่อ พรานนก ที่ตั้งอยู่ฝั่งธนบุรีในกรุงเทพมหานคร ตั้งชื่อไว้เพื่อระลึกถึงวัดพรานนกแห่งนี้ด้วย
สิ่งสำคัญของวัด ได้แก่ พระประธานในอุโบสถสร้างขึ้นด้วยทองเหลือง พระศิลาแลงสมัยกรุงศรีอยุธยานามว่า หลวงพ่อแดง ปางมารวิชัย และยังเป็นที่ตั้งของพระบรมราชานุสาวรีย์สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช และอนุสรณ์สถานพรานนก

อ้างอิง
วัดสังฆาวาส
วัดสังฆาวาส โบราณสถานประเภทวัดร้างที่ตั้งอยู่ที่ตำบลคลองสวนพลู อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดสังฆาวาสปรากฏชื่อในพระราชพงศาวดารว่า พระยาตาก (สิน) ถูกส่งออกมาตั้งค่ายรับศึกของฝ่ายอังวะ อยู่ที่วัดใหญ่ชัยมงคล พร้อมกับพระยาเพชรบุรี (เรือง) ตั้งแต่เดือน 12 (พฤศจิกายน) ปี พ.ศ. 2309 ทัพของพระยาตากและพระยาเพชรบุรี ใช้ทัพเรือสกัดเรือรบของฝ่ายอังวะ ข้อความใน พระราชพงศาวดารกรุงสยาม จากต้นฉบับของบริติชมิวเซียม ระบุว่าพระยาเพชรบุรีถูกสังหารในการศึกที่วัดสังฆาวาส
ใน พระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา ระบุว่า มหาดเล็กได้พา สมเด็จพระเจ้าเอกทัศน์ หลบหนีพม่ามาอยู่ที่วัดแห่งนี้ จนสมเด็จพระเจ้าเอกทัศน์อดพระกระยาหารจนสิ้นพระชนม์ ดังความว่า "พระเจ้าแผ่นดินนั้นหนีออกจากเมือง ลงเรือน้อยไปกับมหาดเล็กสองคน ไปเร้นซ่อนอยู่ในสุมทุมไม้ใกล้บ้านจิกข้างวัดสังฆาวาส มหาดเล็กนั้นก็ทิ้งเสียหนีไปอื่น อดอาหารอยู่แต่พระองค์เดียว พม่าหาจับได้ไม่"

ปัจจุบันวัดสังฆาวาสอยู่ในบริเวณร้านอาหารชื่อ ร้านบ้านสวนอิ่มสุข โดยวัดสังฆาวาสเหลือเพียงซากพระพุทธรูปซึ่งเหลือเพียงแค่ช่วงกลางและพระเพลา เศษกระเบื้อง ศาลาพร้อมพระพุทธรูปทองเหลืองที่สร้างขึ้นในภายหลังเพื่อเป็นสัญลักษณ์ว่าจุดนี้เคยเป็นที่ตั้งวัดมาก่อน

อ้างอิง
วัดโพธิ์ประทับช้าง
วัดโพธิ์ประทับช้าง วัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์ มหานิกาย ตั้งอยู่ที่ ตำบลโพธิ์ประทับช้าง อำเภอโพธิ์ประทับช้าง จังหวัดพิจิตร

วัดโพธิ์ประทับช้างปรากฏหลักฐานใน พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยาฉบับพระราชหัตถเลขา สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2242–2244 ในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ช่วงรัชสมัย สมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดี หรือ สมเด็จพระเจ้าเสือ บริเวณสถานที่ประสูติของพระองค์ ต่อมาวัดได้ถูกทิ้งร้างไปจากนั้นจึงได้มีการฟื้นฟูวัดขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งและพัฒนามาจนถึงปัจจุบัน
ภายในวัดมี หลวงพ่อโต หรือ หลวงพ่อยิ้ม อายุกว่า 300 ปีซึ่งชาวบ้านแถบนั้นให้ความเคารพนับถือเป็นอย่างมากเป็นพระประธานในอุโบสถ มีอุโบสถหลังเก่าของวัดที่อยู่มาตั้งแต่แรกสร้างวัด อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ตั้งอยู่บนฐานไพที มีมุขเด็จด้านหน้าและด้านหลัง ประตูตกแต่งสวยงามด้วยซุ้มยอดบุษบก นอกกำแพงแก้วด้านทิศใต้ มีเจดีย์รายอีก 1 องค์ สันนิษฐานกันว่าเป็นตำหนักพระเจ้าเสือ นอกจากนี้ยังมีศาลซึ่งประดิษฐานพระบรมรูปของสมเด็จพระเจ้าเสือ และรูปปั้นของพันท้ายนรสิงห์
ลำดับเจ้าอาวาส
* พระครูธรรมรูจีราชมุนี 2244 - ? หลังจากนั้นวัดได้ถูกทิ้งร้างไปจากนั้นจึงได้ปรากฏนามเจ้าอาวาสอีกครั้งหนึ่งคือ
* หลวงปู่จันทร์ 2491 - 2496
* พระบก 2496 - 2505
* หลวงปู่เขียว 2505 - 2505
* พระแสวง 2505 - 2514
* หลวงปู่ก่าย 2514 - 2515
* พระอธิการประสิทธิ์ 2516 - 2517
* พระอธิการน้อย 2517 - 2518 
* พระครูวิบูลย์ธรรมาภรณ์ (ประยูร คุทฺตาทโร) 2518 - 2551
* พระครูวิกรมสมาธิวัตร (จรัญ จนฺทสีโล) 2552 - ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดบางพูน
วัดบางพูน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางพูน อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินที่ตั้งวัดจำนวน 17 ไร่ 1 งาน 41 ตารางวา
วัดบางพูนสร้างขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 2384 โดยมีเจ้าพระยาจงจัยยุทธเป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด และได้ตั้งชื่อวัดว่า "วัดบางพูน" ตามสภาพของท้องที่ซึ่งวัดนี้ตั้งอยู่ในตำบลบางพูนและติดคลองบางพูน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2435 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 15 เมตร ยาว 26 เมตร และได้ดำเนินการผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2435 ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดการเรียนการสอนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมมาทุกปี นอกจากนี้แล้ว ยังให้ทางราชการใช้พื้นที่ดินของวัดสร้างโรงเรียนประชาบาล สอนระดับประถมศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการประถมศึกษาแห่งชาติ
สิ่งก่อสร้างและเสนาสนะภายใน ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6.95 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2493 ศาลาการเปรียญ 2 หลัง กุฏิสงฆ์สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็กหลังละ 4 ห้อง จำนวน 6 หลัง หอเจริญประพุทธมนต์ 2 หลัง หอฉันภัตตาหาร 1 หลัง หอพระไตรปิฎก 1 หลัง ศาลาท่าน้ำสร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล 1 หลัง และฌาปนสถาน (เมรุ) 1 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ พระพุทธรูปปางมารศรีวิชัย สมัยสุโขทัย
รายนามเจ้าอาวาส
*พระอธิการบี้ (ตั้งแต่ พ.ศ. 2384)
*พระอธิการจ้ำ
*พระอธิการกะตองออย
*พระอธิการเนิด
*พระอธิการจันทร์
*พระอธิการแพ
*พระอธิการเปิ๊ด
*พระอธิการเปิง (ตั้งแต่ พ.ศ. 2466–2469)
*พระอธิการบู๊ (ตั้งแต่ พ.ศ. 2469–2479)
*พระอธิการผาด (ตั้งแต่ พ.ศ. 2479–2481)
*พระครูถาวรการโกวิท (บุญรอด ชีวิโต) (ตั้งแต่ พ.ศ. 2482–2540)
*พระปลัดสถาพร สุทฺธิธมฺโม

อ้างอิง
วัดบางขันแตก
วัดบางขันแตก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางขันแตก อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม
วัดบางขันแตกตั้งเป็นวัด เมื่อ พ.ศ. 2200 วัดมีจารึกชื่อของผู้สร้างไว้ คือ ธรรมาสน์หอสวดในวิหารเก่า ธรรมาสน์มีเสาตั้ง มีพื้นนั่ง ที่จั่วเขียนลายรดน้ำงดงามมากกว้างยาวขนาดพระนั่งสวดได้ 3 รูป มีข้อความจารึกไว้ว่า "ธรรมาสน์สวดนี้ประสกทับกับสีกาทองอิน สร้างไว้ในพระพุทธศาสนา.." และมีธรรมาสน์อีกแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่บนศาลาการเปรียญ มีข้อความจารึกไว้ว่า "ธรรมาสน์สีกาทองอินสร้างไว้ในพระพุทธศาสนา ข้าปรารถนาเป็นบุรุษชายทุกชาติไป กว่าจะถึงพระนิพานโน้นเถิด ข้าได้สร้างพระเงิน พระทอง พระทองเหลือง หนังสือเจ็ดคัมภีร์ อัฒจันทร์กฐิน รวมเบ็ดเสร็จเป็นเงินทั้งสิ้น 9 ชั่ง 2 ตำลึง 2 บาท" จารึกดังกล่าวมิได้ระบุศักราช แม้ว่าสีกาทองอิน จะไม่ได้สร้างทั้งหมด แต่ก็บริจาคทรัพย์บ
ดังกล่าวมิได้ระบุศักราช แม้ว่าสีกาทองอิน จะไม่ได้สร้างทั้งหมด แต่ก็บริจาคทรัพย์บูรณะมากที่สุด จึงได้ชื่อว่า วัดอินประเสริฐ
สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ได้เสด็จมาที่วัดนี้เมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2458 ท่านเปลี่ยนชื่อวัดตามนามตำบลว่า "วัดบางขันแตก" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2412 การเสด็จมาครั้งนี้โปรดให้รวม "วัดหลวงญวณ" ซึ่งเป็นวัดร้างเข้าไว้ในวัดบางขันแตกด้วย

สิ่งสำคัญของวัด ได้แก่ หลวงพ่อหิน หรือ หลวงพ่อศิลา เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ นาคปรก สมัยลพพบุรี แกะสลักด้วยหินทรายแดง อัญเชิญมาจากสุพรรณบุรี ธรรมาสน์เก่าที่สีกาอินสร้างไว้ธรรมมาสน์หอสวดที่ประสกทับ และสีกาอินสร้างไว้ และกลองใหญ่ขุดจากต้นซุงใหญ่ ขึงด้วยหนังวัวกระทิงจากป่าเมืองกาญจนบุรี

อ้างอิง
วัดบุญชื่นชู
วัดบุญชื่นชู เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางพูน อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่จำนวน 8 ไร่ 1 งาน ติดต่อกับที่ดินหมู่บ้านสินธร ทิศใต้ติดต่อกับที่ดินเอกชนและหมู่บ้านสินธร ทิศตะวันตกติดต่อถนนเรียบคลองซอยบ้านดาวเรื่อง
วัดบุญชื่นชู เดิมเป็นที่พักสงฆ์ในปี พ.ศ. 2537 มี นายสมพร ชื่นชู เป็นผู้ถวายที่ดินให้กับทางวัดบุญชื่น ต่อมาในปี พ.ศ. 2539 ขออนุญาตเป็นสำนักสงฆ์ด้วยความเห็นชอบของมหาเถรสมาคม จึงอนุญาตให้สร้างเป็นวัดขึ้นเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2541 และกระทรวงศึกษาธิการ จึงตั้งให้เป็นพระพุทธศาสนาในวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 เป็นต้นมา สร้างศาลาการเปรียญในปี พ.ศ. 2540 สร้างเมรุในปี พ.ศ. 2545 สร้างอุโบสถในปี พ.ศ. 2542 สร้างกุฏิสงฆ์และศาลาอีกจำนวน 3 หลัง ในปี พ.ศ. 2554 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2556

อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ วิหารพระแม่กวนอิม มหาเทพมหาเทวี และลานบุญพระประจำวันเกิด

อ้างอิง
กรอมา
โพกผ้ากรอมา]]
กรอมา ( ) เป็นเครื่องแต่งกายดั้งเดิมของกัมพูชา สามารถใช้งานได้หลายรูปแบบ เช่น ใช้พันคอ โพกศีรษะ ต่างผ้าเช็ดหน้า เคียนเอว ห่มคลุมกันแดดฝน หรือใช้เป็นเปลสำหรับทารก นักกีฬาบุกกาเตาจะเคียนกรอมาที่หัว เอว และกำปั้น และใช้สีของกรอมาเพื่อแยกแยะระดับทักษะของนักกีฬา โดยกรอมาสีดำถือว่ามีระดับทักษะสูงสุด หากเป็นสีขาวจะหมายถึงระดับทักษะต่ำสุด กรอมาสวมใส่ได้ในทุกเพศทุกวัย โดยมากเป็นลายตารางสีแดงหรือสีน้ำเงิน ถือเป็นสัญลักษณ์ประจำชาติอย่างหนึ่งของกัมพูชา
ในยุคเขมรแดงเรืองอำนาจ รัฐบาลบังคับให้ชาวเขมรสวมชุดสีดำ และพันคอด้วยกรอมาลายตารางหมากรุก ซึ่งการแต่งกายเช่นนี้ ชาวไทยในเกาะกงจะเรียกว่า "กา", "เขมรดำ" หรือ "เขมรกาดำ" ด้วยเปรียบเปรยทั้งสีผิวกับสีชุด

ผู้มีเชื้อสายเขมรในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย จะใช้กรอมาเช่นกัน แต่เรียกตามภาษาไทยว่าผ้าขาวม้า

อ้างอิง