ฟอร์ด เอฟ-ซีรีส์
ฟอร์ด เอฟ-ซีรีส์ ( ) เป็นตระกูลรถบรรทุกขนาดเล็กที่ทำการตลาดและผลิตโดยฟอร์ดมอเตอร์ตั้งแต่ ค.ศ. 1948 เอฟ-ซีรีส์ทำการตลาดในฐานะกลุ่มรถกระบะขนาดใหญ่ซึ่งอยู่ในตำแหน่งที่เหนือกว่ารถกระบะขนาดกลางอย่างเรนเจอร์แต่ต่ำกว่ารถบรรทุกขนาดใหญ่กว่าอย่างซูเปอร์ดิวตีในกลุ่มรถบรรทุกของฟอร์ด นอกเหนือจากเอฟ-150 (เปิดตัวใน ค.ศ. 1975) แล้ว เอฟ-ซีรีส์ยังรวมถึงตระกูลซูเปอร์ดิวตี (เปิดตัวใน ค.ศ. 1999) ซึ่งประกอบไปด้วยรถกระบะสำหรับงานหนักเอฟ-250 ถึงเอฟ-450 แชสซีแค็บเอฟ-450/เอฟ-550 และรถบรรทุกเพื่อการพาณิชย์ขนาดกลางถึงใหญ่คลาส 6–8 เอฟ-600/เอฟ-650/เอฟ-750 ด้วย
ประวัติศาสตร์
เอฟ-ซีรีส์เปิดตัวครั้งแรกใน ค.ศ. 1948 เพื่อเข้ามาแทนที่รถกระบะรุ่นก่อนหน้าที่พัฒนามาจากแพลตฟอร์มรถยนต์นั่ง
รุ่นที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในสายผลิตภัณฑ์คือรถกระบะเอฟ-150 ปัจจุบันอยู่ในรุ่นที่ 14 (เปิดตัวสำหรับรุ่นปี 2021) ตั้งแต่ ค.ศ. 1953 ถึง 1983 รถกระบะเอฟ-ซีรีส์รุ่นเริ่มต้นคือเอฟ-100 ขนาด ตัน ตั้งแต่ ค.ศ. 1984 เป็นต้นมา เอฟ-150 กลายเป็นรุ่นเริ่มต้น เอฟ-150 มีรุ่นย่อยสมรรถนะสูงสำหรับการขับขี่แบบออฟโรดที่เปิดตัวมาอย่างยาวนานตั้งแต่ ค.ศ. 2010 คือ (เอสวีที) แร็พเตอร์ ปัจจุบันมีสามรุ่น การผลิตเอฟ-150 เอสวีที แร็พเตอร์สิ้นสุดลงใน ค.ศ. 2014 และถูกแทนที่ใน ค.ศ. 2017 ด้วยเอฟ-150 แร็พเตอร์รุ่นใหม่ ซึ่งมีพื้นฐานมาจากเอฟ-150 รุ่นที่ 13 และ 14
รถบรรทุกเอฟ-ซีรีส์ได้รับการพัฒนาให้มีรูปแบบการออกแบบที่หลากหลาย นอกเหนือจากรถบรรทุกขนาดกลางและรถบรรทุกหน้ายาว "บิกจ็อบ" (Big Job) (เป็นรุ่นบุกเบิกของฟอร์ด แอล-ซีรีส์) สายผลิตภัณฑ์นี้ยังถูกทำการตลาดในฐานะรถบรรทุกแชสซีแค็บและรถตู้ทึบ (เป็นรุ่นก่อนหน้าของฟอร์ด อี-ซีรีส์) เอฟ-ซีรีส์ยังเป็นพื้นฐานสำหรับรถยนต์อเนกประสงค์สมรรถนะสูงขนาดใหญ่ต่าง ๆ ของฟอร์ด รวมถึงฟอร์ด บร็องโค, ฟอร์ด เอกซ์เพดิชัน/ลิงคอล์น นาวิเกเตอร์ และฟอร์ด เอกซ์เคอร์ชัน เอฟ-ซีรีส์ถูกทำการตลาดโดยสามค่ายในอเมริกาเหนือ ได้แก่ โดยเมอร์คิวรี (Mercury) ในชื่อเอ็ม-ซีรีส์ (ในแคนาดาตั้งแต่ ค.ศ. 1948 ถึง 1968) และโดยลิงคอล์น (Lincoln) ในช่วงทศวรรษ 2000 ในชื่อแบล็กวูดและมาร์ก แอลทีในเวลาต่อมา
โดยลิงคอล์น (Lincoln) ในช่วงทศวรรษ 2000 ในชื่อแบล็กวูดและมาร์ก แอลทีในเวลาต่อมา (มาร์ก แอลทีเฉพาะในเม็กซิโกในช่วงทศวรรษ 2010)
นับตั้งแต่ ค.ศ. 1977 เอฟ-ซีรีส์ยังคงเป็นรถกระบะที่ขายดีที่สุดในสหรัฐ และเป็นรถยนต์ที่ขายดีที่สุดโดยรวมมาตั้งแต่ ค.ศ. 1981 เอฟ-ซีรีส์เป็นรถบรรทุกที่ขายดีที่สุดในแคนาดามานานกว่า 50 ปี ณ รุ่นปี 2018 เอฟ-ซีรีส์สร้างรายได้ต่อปีให้กับฟอร์ด 41,000 ล้านดอลลาร์ (~42,200 ล้านดอลลาร์ในปี 2023) ภายในมกราคม ค.ศ. 2022 เอฟ-ซีรีส์มียอดขายกว่า 40 ล้านคัน ปัจจุบัน ฟอร์ดผลิตเอฟ-ซีรีส์ในโรงงานสี่แห่งในสหรัฐ

รุ่นที่ 1 (ค.ศ. 1948–1952)
เอฟ-ซีรีส์รุ่นแรก (รู้จักในชื่อฟอร์ด โบนัส-บิลต์) เปิดตัวใน ค.ศ. 1948 เพื่อเข้ามาแทนที่รถกระบะรุ่นก่อนหน้าที่พัฒนามาจากรถยนต์นั่งซึ่งเปิดตัวใน ค.ศ. 1942 เอฟ-ซีรีส์มีจำหน่ายในพิกัดน้ำหนักที่ต่างกันถึงแปดระดับ โดยมีรูปแบบตัวถังให้เลือกหลากหลาย ได้แก่ รถกระบะ รถตู้ทึบ รถส่งของ รถบรรทุกหน้าสั้น (COE) รถบรรทุกหน้ายาว และแชสซีสำหรับรถโรงเรียน

รุ่นที่ 2 (ค.ศ. 1953–1956)
สำหรับรุ่นปี 1953 ฟอร์ดเปิดตัวรถบรรทุกเอฟ-ซีรีส์รุ่นที่ 2 ซึ่งมาพร้อมกับขนาดที่ใหญ่ขึ้น เครื่องยนต์ที่ได้รับการปรับปรุง และแชสซีที่ทันสมัยขึ้น นอกจากนี้ยังมีการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญในระบบการเรียกชื่อรุ่น (model nomenclature) ของเอฟ-ซีรีส์โดยเปลี่ยนไปใช้ตัวเลขสามหลักซึ่งยังคงใช้มาจนถึงปัจจุบัน รุ่นเอฟ-1 ขนาดครึ่งตันเปลี่ยนชื่อเป็นเอฟ-100 รุ่นเอฟ-2 และเอฟ-3 ขนาด 3/4 ตันถูกรวมเข้าด้วยกันเป็นเอฟ-250 รุ่นเอฟ-4 ขนาดหนึ่งตันเปลี่ยนชื่อเป็นเอฟ-350 รถบรรทุกเอฟ-ซีรีส์แบบหน้ายาว (conventional) รุ่นเอฟ-500 ถึงเอฟ-900 ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นรถบรรทุกซี-ซีรีส์
แม้ห้องโดยสาร ประตู แผงรองหม้อน้ำ บังโคลนด้านใน และฝากระโปรงหน้าจะเหมือนกันในเอฟ-100 และเอฟ-250 ที่ผลิตระหว่าง ค.ศ. 1953 ถึง 1956 (โดยบังโคลนของเอฟ-250, เอฟ-350, และเอฟ-500 จะแตกต่างกัน และกระบะยาวมีเฉพาะในเอฟ-250) แต่ใน ค.ศ. 1956 ห้องโดยสารได้รับการปรับปรุงครั้งใหญ่ โดยมีจุดเด่นอยู่ที่กระจกบังลมหน้าแบบโค้งโอบล้อม ห้องโดยสารยังได้รับการออกแบบประตูใหม่ แผงหน้าปัดที่ปรับปรุงใหม่ และ (มีให้เลือก) กระจกหลังแบบพาโนรามา และเช่นเดียวกับรถยนต์นั่งของฟอร์ด เอฟ-ซีรีส์รุ่นปี 1956 เสนอเข็มขัดนิรภัยเป็นอุปกรณ์เสริมด้วย

นี่คือรุ่นสุดท้ายที่มีบังโคลนหน้าแยกต่างหาก

รุ่นที่ 3 (ค.ศ. 1957–1960)
เอฟ-ซีรีส์รุ่นที่ 3 ซึ่งเปิดตัวใน ค.ศ. 1957 เป็นการปรับปรุงและออกแบบใหม่ครั้งสำคัญ บังโคลนหน้าถูกรวมเข้ากับตัวถัง และกระบะท้ายแบบ "เรียบข้าง" ( ) ใหม่ได้สานต่อเส้นสายที่เรียบเนียนไปจนถึงด้านหลังของรถ

เอฟ-ซีรีส์แบบหัวเก๋งเหนือเครื่องยนต์/หน้าสั้น (cab-over) ถูกยกเลิกการผลิต โดยถูกแทนที่ด้วยรถบรรทุกซี-ซีรีส์แบบหัวเก๋งยกได้ (tilt-cab)

ใน ค.ศ. 1959 ฟอร์ดเริ่มการผลิตรถกระบะขับเคลื่อนสี่ล้อจากโรงงานเป็นครั้งแรก

รุ่นที่ 4 (ค.ศ. 1961–1966)
ใน ค.ศ. 1961 ฟอร์ดเปิดตัวรถกระบะแบบใหม่ที่แตกต่างไปอย่างมากด้วยเอฟ-ซีรีส์รุ่นที่ 4 รถบรรทุกเหล่านี้ยาวและเตี้ยกว่ารุ่นก่อนหน้า มีขนาดใหญ่ขึ้นและมีตัวเลือกเครื่องยนต์และกระปุกเกียร์ใหม่ นอกจากนี้ ในรุ่นปี 1961–1963 ยังมีตัวเลือกการออกแบบแบบตัวถังชิ้นเดียวหรือยูนิบอดี (unibody) ที่รวมห้องโดยสารและกระบะเข้าด้วยกัน ขณะเดียวกันก็ยังมีตัวเลือกแบบห้องโดยสาร/กระบะแยกแบบดั้งเดิมให้เลือกด้วย อย่างไรก็ตาม แบบตัวถังชิ้นเดียวไม่ได้รับความนิยม และฟอร์ดยกเลิกตัวเลือกนี้หลังรุ่นปี 1963
ใน ค.ศ. 1965 เอฟ-ซีรีส์ได้รับการปรับปรุงครั้งสำคัญในช่วงกลางของวงจรการผลิต มีการนำเสนอแพลตฟอร์มใหม่ทั้งหมด รวมถึงระบบกันสะเทือนหน้าแบบ "ทวินไอ-บีม" (Twin I-Beam) ซึ่งยังคงถูกใช้งานจนถึง ค.ศ. 1996 ในเอฟ-150 และปัจจุบันยังคงใช้ในเอฟ-250 และเอฟ-350 4x2
เครื่องยนต์ 6 สูบเรียงขนาด 300 ลูกบาศก์นิ้ว (4.9 ลิตร) ถูกเพิ่มเข้ามาในเอฟ-ซีรีส์ใน ค.ศ. 1965 โดยพื้นฐานแล้วมันคือเครื่องยนต์ 6 สูบเรียงขนาด 240 ลูกบาศก์นิ้ว (3.9 ลิตร) มาตรฐานของฟอร์ดสำหรับรถบรรทุกแต่มีช่วงชักยาวกว่า นอกจากนี้ ชื่อเรนเจอร์ (Ranger) ได้ปรากฏตัวครั้งแรกใน ค.ศ. 1965 บนรถกระบะของฟอร์ด ก่อนหน้านี้เรนเจอร์เคยถูกใช้เป็นชื่อรุ่นพื้นฐานของรถยนต์เอ็ดเซิล (Edsel) แต่ตั้งแต่ ค.ศ. 1965 เป็นต้นมา มันถูกนำมาใช้เพื่อแสดงถึงชุดแต่งระดับสูงสำหรับรถกระบะเอฟ-ซีรีส์

รุ่นที่ 5 (ค.ศ. 1967–1972)
เอฟ-ซีรีส์รุ่นที่ 5 ซึ่งเปิดตัวใน ค.ศ. 1967 สร้างขึ้นบนแพลตฟอร์มเดียวกับการปรับปรุงครั้งใหญ่ของรุ่นที่ 4 ใน ค.ศ. 1965 มิติของตัวรถมีขนาดใหญ่ขึ้น ตัวเลือกเครื่องยนต์ได้รับการขยายให้หลากหลายขึ้น และระดับการตกแต่ง (trim levels) ภายในที่หรูหรามากขึ้นก็เริ่มมีให้เลือกในช่วงการผลิตของรุ่นที่ 5 นี้

การเปลี่ยนแปลงในช่วง ค.ศ. 1967–1972 นั้นมีน้อย แต่ก็มีความโดดเด่น ใน ค.ศ. 1968 เพื่อให้เป็นไปตามมาตรฐานความปลอดภัยยานยนต์ของรัฐบาลกลาง (FMVSS) มีการเพิ่มไฟสัญญาณที่ด้านข้างกระบะท้ายและด้านหน้าของฝากระโปรงหน้า ใน ค.ศ. 1970 มีการเปลี่ยนจากกระจังหน้าแบบแถบโลหะมาเป็นแบบรังผึ้งพลาสติก

รุ่นที่ 6 (ค.ศ. 1973–1979)
เอฟ-ซีรีส์รุ่นที่ 6 เปิดตัวใน ค.ศ. 1973 รุ่นนี้ยังคงถูกสร้างบนแพลตฟอร์มที่ได้รับการปรับปรุงใหม่ของรุ่นที่ 4 ใน ค.ศ. 1965 แต่มีการปรับปรุงให้ทันสมัยและประณีตมากขึ้นอย่างมาก รวมถึงดิสก์เบรกหน้า ขนาดห้องโดยสารที่ใหญ่ขึ้น โครงสร้างกระบะแบบผนังสองชั้นเต็มรูปแบบ และการใช้วัสดุเหล็กชุบสังกะสีที่เพิ่มมากขึ้น

เครื่องยนต์ตระกูล FE ถูกยกเลิกการผลิตใน ค.ศ. 1976 หลังมีการใช้งานมาเกือบ 20 ปี โดยถูกแทนที่ด้วยเครื่องยนต์ตระกูล 335 และ 385 ที่ทันสมัยกว่า
ใน ค.ศ. 1975 เอฟ-150 ถูกนำเสนอออกมาโดยมีตำแหน่งอยู่ระหว่างเอฟ-100 และเอฟ-250 เพื่อเลี่ยงข้อจำกัดบางประการเกี่ยวกับการควบคุมการปล่อยมลพิษ สำหรับ ค.ศ. 1978 ไฟหน้าทรงเหลี่ยมเข้ามาแทนที่ไฟหน้าทรงกลมของรุ่นก่อนหน้าในรุ่นย่อยที่มีชุดแต่งระดับสูงกว่า เช่นแลเรียต (Lariat) และเรนเจอร์ และกลายเป็นอุปกรณ์มาตรฐานใน ค.ศ. 1979 นอกจากนี้ ใน ค.ศ. 1978 ฟอร์ด บร็องโคได้รับการออกแบบใหม่ให้เป็นรุ่นย่อยหนึ่งของรถกระบะเอฟ-ซีรีสื และ ค.ศ. 1979 เป็นปีสุดท้ายที่เครื่องยนต์ขนาด 460 ลูกบาศก์นิ้วถูกติดตั้งในรถบรรทุกขนาดครึ่งตัน

รุ่นที่ 7 (ค.ศ. 1980–1986)
เอฟ-ซีรีส์รุ่นที่ 7 เปิดตัวใน ค.ศ. 1980 ถือเป็นการออกแบบใหม่ทั้งหมดครั้งแรกของรถรุ่นนี้ตั้งแต่ ค.ศ. 1965 นอกเหนือจากแชสซีใหม่หมดแล้ว ยังได้รับการออกแบบตัวถังใหม่ทั้งหมด แม้จะโดดเด่นด้วยเส้นสายตัวถังที่ตรงขึ้น แต่หลักอากาศพลศาสตร์ภายนอกได้รับการปรับปรุงเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการประหยัดเขื้อเพลิง รถบรรทุกขนาดกลาง (เอฟ-600 ถึงเอฟ-800) ซึ่งใช้โครงสร้างห้องโดยสารร่วมกับรถกระบะเอฟ-ซีรีส์ก็ได้รับการออกแบบใหม่เป็นครั้งแรกตั้งแต่ ค.ศ. 1967
ระบบส่งกำลังของรถรุ่นนี้มีการปรับปรุงหลายครั้งตลอดระยะเวลาการผลิต ในช่วงเปิดตัว เครื่องยนต์ส่วนใหญ่ถูกยกมาจากรุ่นปี 1979 ขณะที่เครื่องยนต์ V8 ขนาด 7.5 ลิตรถูกตัดออกไปทั้งหมด (ในรุ่นครึ่งตัน) มีการนำเครื่องยนต์ V8 ขนาด 4.2 ลิตรมาใช้เป็นเครื่องยนต์ V8 ที่ขนาดเล็กที่สุด ใน ค.ศ. 1982 เครื่องยนต์ V6 ขนาด 3.8 ลิตรกลายเป็นเครื่องยนต์มาตรฐานสำหรับเอฟ-100 ใน ค.ศ. 1983 เพื่อปรับปรุงประสิทธิภาพการใช้เชื้อเพลิงของรถรุ่นนี้ เครื่องยนต์ตระกูล M (เครื่องยนต์ V8 ขนาด 5.8 ลิตร 351M และ 6.6 ลิตร 400) ถูกตัดออกไป โดยเครื่องยนต์ขนาด 6.6 ลิตรถูกแทนที่ด้วยการกลับมาของเครื่องยนต์ V8 ขนาด 7.5 ลิตร เพื่อตอบสนองต่อความต้องการที่ต่ำและสมรรถนะที่ไม่ดี เครื่องยนต์ V8 ขนา
ด 7.5 ลิตร เพื่อตอบสนองต่อความต้องการที่ต่ำและสมรรถนะที่ไม่ดี เครื่องยนต์ V8 ขนาด 4.2 ลิตรและเครื่องยนต์ V6 ขนาด 3.8 ลิตรจึงถูกยกเลิกไปใน ค.ศ. 1982 และ 1983 ตามลำดับ ในเอฟ-250 และเอฟ-350 เครื่องยนต์ดีเซล V8 ขนาด 6.9 ลิตร (จากความร่วมมือกับอินเตอร์เนชันแนล ฮาร์เวสเตอร์) กลายเป็นตัวเลือกสำหรับรุ่นปี 1983 ใน ค.ศ. 1984 มีการนำเครื่องยนต์ V8 ขนาด 5.8 ลิตรรุ่นกำลังสูงมาใช้ เครื่องยนต์ V8 ขนาด 5.0 ลิตรได้รับการติดตั้งระบบหัวฉีดเป็นอุปกรณ์มาตรฐานใน ค.ศ. 1986 กลายเป็นเครื่องยนต์หัวฉีดเครื่องแรกในรถกระบะที่จำหน่ายในตลาดอเมริกาเหนือ เครื่องยนต์ขนาด 4.9 ลิตรได้รับการติดตั้งระบบหัวฉีดในรุ่นปี 1987
เช่นเดียวกับรุ่นก่อนหน้า รุ่นตอนครึ่ง (SuperCab) และรุ่นสี่ประตู (Crew Cab) ได้กลับมาอีกครั้งใน ค.ศ. 1980 และ 1982 ตามลำดับ และเป็นครั้งแรกที่มีเอฟ-350 แบบล้อหลังคู่ถูกนำเสนอในรูปแบบรถกระบะ
ใน ค.ศ. 1982 ฟอร์ดปรับปรุงตราสัญลักษณ์ของรุ่นรถ โดยเปลี่ยนตัวอักษร "FORD" บนฝากระโปรงหน้าเป็นสัญลักษณ์วงรีสีน้ำเงินของฟอร์ดบนกระจังหน้า ซึ่งเป็นดีไซน์ที่ยังคงใช้กับรถบรรทุกเอฟ-ซีรีส์ทุกรุ่นในปัจจุบัน (ยกเว้นรุ่นแร็พเตอร์) ในปีเดียวกันนั้น รุ่นย่อยเรนเจอร์ถูกยกเลิก โดยชื่อนี้ถูกนำไปใช้กับรถกระบะขนาดเล็กฟอร์ด เรนเจอร์ (มาแทนที่ฟอร์ด คูเรียร์) หลังเป็นรถบรรทุกเอฟ-ซีรีส์ขนาดเล็กที่สุดมา 30 ปี เอฟ-100 ก็ถูกยกเลิกหลัง ค.ศ. 1983 ซึ่งเป็นการลดความซ้ำซ้อนของรุ่นกับเอฟ-150 (และความสามารถในการบรรทุกที่ซ้ำซ้อนกับเรนเจอร์)
เอฟ-ซีรีส์รุ่นนี้เป็นรุ่นสุดท้ายที่นำเสนอระบบเกียร์ธรรมดา 3 สปีดแบบคอพวงมาลัย และยังเป็นรถยนต์รุ่นที่สองจากท้ายสุดที่วางจำหน่ายในสหรัฐด้วยรูปแบบการติดตั้งเกียร์นี้

รุ่นที่ 8 (ค.ศ. 1987–1991)
เอฟ-ซีรีส์รุ่นที่ 8 เปิดตัวใน ค.ศ. 1987 เป็นการปรับปรุงครั้งใหญ่จากรุ่นที่ 7 แม้แผ่นโลหะของห้องโดยสารจะยังคงเดิม แต่แผงตัวถังหลายส่วนได้รับการปรับปรุงใหม่ รวมถึงส่วนหน้าทั้งหมดที่ออกแบบใหม่ โดยมีไฟหน้าแบบคอมโพสิต ซึ่งเป็นรถบรรทุกขนาดใหญ่สัญชาติอเมริกันรุ่นแรกที่ใช้ไฟหน้าแบบนี้ ภายในห้องโดยสารก็ได้รับการออกแบบใหม่เช่นกัน กระบะท้ายแบบโป่งข้าง (flareside/stepside) ที่มีมาอย่างยาวนานถูกยกเลิก (กระทั่งกลับมาอีกครั้งในรุ่นที่ 9 ใน ค.ศ. 1992) โดยรถทุกคันที่ผลิตมาจะเป็นกระบะท้ายแบบเรียบข้าง (styleside) (ยกเว้นรุ่นปี 1987 จำนวนน้อยมาก)
ภายหลังการเปลี่ยนเครื่องยนต์ V8 ขนาด 5 ลิตรเป็นระบบหัวฉีดใน ค.ศ. 1986 เครื่องยนต์ 6 สูบเรียงขนาด 4.9 ลิตรก็ตามมาใน ค.ศ. 1987 โดยเครื่องยนต์ขนาด 5.8 ลิตรและ 7.5 ลิตรเปลี่ยนตามใน ค.ศ. 1988 ทำให้เอฟ-ซีรีส์กลายเป็นรถกระบะอเมริกันรุ่นแรกที่ไม่มีตัวเลือกเครื่องยนต์คาร์บูเรเตอร์ ในปีเดียวกันนั้น เครื่องยนต์ดีเซล V8 ขนาด 6.9 ลิตรถูกขยายขนาดเป็น 7.3 ลิตร ภายการยกเลิกเกียร์ธรรมดา 3 สปีด เกียร์ธรรมดา 5 สปีดกลายเป็นอุปกรณ์มาตรฐาน (เกียร์ 4 สปีดยังคงเป็นตัวเลือกพิเศษตามคำสั่งซื้อจนถึง ค.ศ. 1992) ใน ค.ศ. 1989 มีการเปิดตัวเกียร์อัตโนมัติ E4OD 4 สปีด (รุ่นโอเวอร์ไดรฟ์ของเกียร์อัตโนมัติ C6 3 สปีดสำหรับงานหนัก)
เอฟ-ซูเปอร์ดิวตี ซึ่งอยู่ในตำแหน่งระหว่างเอฟ-350 และเอฟ-600 เปิดตัวใน ค.ศ. 1987 สำหรับรุ่นปี 1988 โดยเป็นบรรพบุรุษของเอฟ-450/เอฟ-550 ในปัจจุบันเอฟ-ซูเปอร์ดิวตีได้รับการออกแบบมาเฉพาะสำหรับการใช้งานในรูปแบบแชสซีแค็บ (chassis cab)

รุ่นที่ 9 (ค.ศ. 1992–1997)
เอฟ-ซีรีส์รุ่นที่ 9 เปิดตัวใน ค.ศ. 1992 เป็นการออกแบบใหม่ครั้งที่สองจากสถาปัตยกรรมของรุ่นที่ 6 ด้วยการนำองค์ประกอบการออกแบบจากรถรุ่นใหม่ที่เพิ่งเปิดตัวอย่างเอกซ์พลอเรอร์และอี-ซีรีส์กับเรนเจอร์ที่ได้รับการออกแบบใหม่มาปรับใช้ ทำให้เอฟ-ซีรีส์มีแนวฝากระโปรงหน้าต่ำลงเล็กน้อย มีการปรับส่วนโค้งของบังโคลนหน้า กันชน และกระจังหน้าให้มีความโค้งมนมากขึ้น เอฟ-ซีรีส์รุ่นใช้งานเบาติดตั้งถุงลมนิรภัยสำหรับผู้ขับขี่เป็นอุปกรณ์มาตรฐานตั้งแต่รุ่นปี 1994 เป็นต้นไป
หลังหายไปหกปี กระบะท้ายแบบโป่งข้างก็กลับมาอีกครั้ง โดยกลายเป็นรุ่นย่อยของเอฟ-150 เพื่อดึงดูดผู้ซื้อที่อายุน้อยกว่า ตัวถังของกระบะท้ายโป่งข้างได้รับการปรับปรุงให้ทันสมัยขึ้น โดยนำบังโคลนของเอฟ-350 รุ่นล้อหลังคู่มาใช้กับแชสซีแบบล้อหลังเดี่ยว นอกจากนี้ สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือมีการติดตั้งถังน้ำมันคู่ในรุ่นโป่งข้าง แต่มีเฉพาะในรุ่นขับเคลื่อนสองล้อ และกระบะท้ายโป่งข้างมีให้เลือกทั้งแบบตอนครึ่ง (SuperCab) นอกเหนือจากแบบตอนเดียว (Regular Cab)
เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองครบรอบ 75 ปีของรถบรรทุกคันแรกที่ผลิตจากโรงงานฟอร์ด (ฟอร์ด โมเดลทีที ปี 1917) ฟอร์ดเสนอชุดแต่งพิเศษฉลองครบรอบ 75 ปีสำหรับเอฟ-ซีรีส์ปี 1992 ซึ่งประกอบด้วยชุดลายเส้นตกแต่ง กันชนท้ายสีเงิน และโลโก้พิเศษฉลองครบรอบ 75 ปี เพื่อตอบสนองต่อรถกระบะเชฟโรเลต 454SS ฟอร์ดเปิดตัวเอสวีที ไลต์นิง (SVT Lightning) ซึ่งขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์ V8 ขนาด 5.8 ลิตร ให้กำลัง 240 แรงม้า
ใน ค.ศ. 1993 เทอร์โบชาร์จเจอร์ถูกนำมาใช้กับเครื่องยนต์ดีเซล 7.3 ลิตร "IDI" ในช่วงกลางรุ่นปี 1994 (ถูกเรียกว่า "1994.5") อินเตอร์เนชันแนลเปลี่ยนเครื่องยนต์ IDI ด้วยเครื่องยนต์ดีเซลเทอร์โบ 7.3 ลิตร T444E ใหม่ เป็นเครื่องยนต์แรกที่ใช้ชื่อทางการค้าว่าฟอร์ด เพาเวอร์สโตรก (Ford Power Stroke) แม้จะมีขนาดความจุเท่ากับรุ่นก่อนหน้า แต่เครื่องยนต์นี้เป็นการออกแบบใหม่ทั้งหมด
สำหรับรุ่นปี 1997 รุ่นที่ 9 ค่อย ๆ ถูกยกเลิกการผลิต โดยเอฟ-150 ถูกแทนที่ด้วยเอฟ-ซีรีส์รุ่นที่ 10 (ดูด้านล่าง) ขณะที่เอฟ-250 (เปลี่ยนชื่อเป็นเอฟ-250 เฮฟวีดิวตี) และเอฟ-350 ยังคงมีการผลิตต่อเนื่องตลอดรุ่นปี 1997 รถบรรทุกเอฟ-ซีรีส์ขนาดใหญ่ขึ้น (และเอฟ-ซูเปอร์ดิวตี) ที่เปิดตัวในช่วงกลาง ค.ศ. 1998 (สำหรับรุ่นปี 1999) ถูกแทนที่ด้วยกลุ่มรถกระบะและแชสซีแค็บฟอร์ด ซูเปอร์ดิวตี

รุ่นที่ 10 (ค.ศ. 1997–2004)
สำหรับรุ่นปี 1997 ฟอร์ดทำการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญกับกลุ่มรถบรรทุกเอฟ-ซีรีส์ โดยแยกสายผลิตภัณฑ์รถกระบะออกเป็นสองตระกูล ตั้งแต่ทศวรรษ 1970 ถึง 1990 รถกระบะได้เปลี่ยนผ่านด้านการใช้งาน นอกเหนือจากรถที่ออกแบบมาเพื่อใช้งานเชิงพาณิชย์แต่เพียงอย่างเดียวแล้ว ตลาดรถกลุ่มนี้ยังมีการเติบโตอย่างมากของความต้องการรถยนต์สองประสงค์ที่สามารถใช้งานได้ทั้งในด้านการทำงานและส่วนตัว ซึ่งทำหน้าที่เสมือนรถยนต์คันที่สอง เพื่อขยายส่วนแบ่งทางการตลาดที่กำลังเติบโต ฟอร์ดจึงมุ่งมั่นพัฒนารถสำหรับผู้ซื้อทั้งสองประเภท โดยปรับปรุงเอฟ-150 ด้วยการออกแบบที่ทันสมัยยิ่งขึ้น (ให้มีขนาดใหญ่ขึ้นคล้ายเรนเจอร์) ขณะที่ยังคงรักษาเอฟ-250 และเอฟ-350 ที่ขนาดใหญ่กว่าไว้สำหรับลูกค้าที่สนใจรถเพ
ร์) ขณะที่ยังคงรักษาเอฟ-250 และเอฟ-350 ที่ขนาดใหญ่กว่าไว้สำหรับลูกค้าที่สนใจรถเพื่อการใช้งานเชิงพาณิชย์
เอฟ-ซีรีส์รุ่นที่ 10 เปิดตัวในวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 1996 ในฐานะรุ่นปี 1997 โดยเริ่มแรกวางจำหน่ายเฉพาะเอฟ-150 และต่อมาใน ค.ศ. 1997 มีการเปิดตัวเอฟ-250 ที่มีพิกัดน้ำหนักรถรวม (GVWR) สูงกว่า รุ่นนี้ถูกทำการตลาดควบคู่ไปกับรุ่นก่อนหน้าซึ่งลดทอนลงเหลือเพียงเอฟ-250HD และเอฟ-350 ใน ค.ศ. 1999 รุ่น HD ที่กล่าวมาถูกแทนที่ด้วยรถบรรทุกซูเปอร์ดิวตี ส่วนเอฟ-250 "ไลต์ดิวตี" ถูกแทนที่ด้วยเอฟ-150 7700 สำหรับรุ่นปี 2000
ในการปรับปรุงการออกแบบครั้งใหญ่ที่สุดของเอฟ-ซีรีส์ในรอบ 17 ปี แชสซีได้รับการติดตั้งระบบกันสะเทือนหน้าแบบอิสระเต็มรูปแบบ ซึ่งเป็นการยุติการใช้เพลาหน้าแบบทวินไอ-บีม โดยใช้เพียงชุดเกียร์ร่วมกับรุ่นก่อนหน้า เอฟ-150 ปี 1997 ได้รับกลุ่มเครื่องยนต์ใหม่สำหรับเอฟ-ซีรีส์ รวมถึงเครื่องยนต์ V6 ขนาด 4.2 ลิตรและเครื่องยนต์ V8 ขนาด 4.6 ลิตร และเพิ่มเครื่องยนต์ V8 ขนาด 5.4 ลิตรในช่วง ค.ศ. 1997 เครื่องยนต์โมดูลาร์/ไทรทัน V8 ซึ่งเคยติดตั้งในรถเก๋งขนาดใหญ่คราวน์ วิกทอเรีย/แกรนด์มาร์คีส์/ทาวน์คาร์เป็นเครื่องยนต์เพลาลูกเบี้ยวเหนือสูบ (overhead camshaft) เครื่องแรกที่ติดตั้งในรถกระบะขนาดใหญ่
โดดเด่นด้วยรูปลักษณ์ภายนอกที่โค้งมน รุ่นที่ 10 นี้ยังคงมีให้เลือกทั้งแบบตอนเดียวและตอนครึ่ง (SuperCab) เพื่อปรับปรุงการเข้าถึงที่นั่งด้านหลัง มีการนำเสนอประตูที่สามแบบเปิดจากด้านหลัง (ฝั่งขอบทางเท้า) สำหรับรุ่นซูเปอร์แค็บ และด้วยความนิยม ทำให้รุ่นซูเปอร์แค็บได้รับประตูที่สี่ใน ค.ศ. 1999 ใน ค.ศ. 2001 เอฟ-150 กลายเป็นรถกระบะ "ครึ่งตัน" รุ่นแรกที่มีห้องโดยสารแบบสี่ประตูพร้อมประตูขนาดใหญ่ทุกบาน โดยผลิตพร้อมกระบะท้ายที่สั้นลงเล็กน้อย ทำให้เอฟ-150 ซูเปอร์ครูว์มีความยาวเท่ากับรุ่นซูเปอร์แค็บที่มีกระบะท้ายมาตรฐาน
เอสวีที ไลต์นิงกลับมาอีกครั้งใน ค.ศ. 1999 โดยขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์ V8 ขนาด 5.4 ลิตรซูเปอร์ชาร์จ มีการผลิตมากกว่า 28,000 คันตั้งแต่ ค.ศ. 1999 ถึง 2004 ใน ค.ศ. 2002 ลิงคอล์น-เมอร์คิวรีเปิดตัวลิงคอล์น แบล็กวูด รถกระบะลิงคอล์นคันแรก แบล็กวูดใช้ส่วนหน้าของตัวถังร่วมกับรถยนต์อเนกประสงค์สมรรถนะสูงลิงคอล์น นาวิเกเตอร์และใช้ห้องโดยสารและแชสซีเดียวกับเอฟ-150 ซูเปอร์ครูว์ โดยได้รับการออกแบบกระบะท้ายแบบพิเศษเฉพาะรุ่นและจำหน่ายเฉพาะสีดำเท่านั้น เนื่องจากยอดขายที่ต่ำมาก ทำให้สายการผลิตรุ่นนี้ถูกยกเลิกหลัง ค.ศ. 2002
ใน ค.ศ. 1999 ฟอร์ดออกแบบเอฟ-250 และเอฟ-350 ใหม่ โดยเปิดตัวรุ่นเหล่านี้ในฐานะรุ่นแรกของสายผลิตภัณฑ์ฟอร์ด เอฟ-ซีรีส์ ซูเปอร์ดิวตี (Ford F-Series Super Duty) แม้ซูเปอร์ดิวตีจะยังคงเป็นส่วนหนึ่งของเอฟ-ซีรีส์ แต่รถเหล่านี้ได้รับการออกแบบด้วยแชสซี ระบบส่งกำลัง และการออกแบบตัวถังที่แตกต่างออกไป เนื่องจากได้รับการพัฒนามาเพื่อการใช้งานบรรทุกหนักโดยเฉพาะ ใน ค.ศ. 2000 สายผลิตภัณฑ์ซูเปอร์ ดิวตีได้ขยายออกไปเพื่อรวมรถบรรทุกขนาดกลาง (เอฟ-650/เอฟ-750) ซึ่งได้รับการออกแบบภายใต้ความร่วมมือกับนาวิสตาร์ อินเตอร์เนชันแนล (Navistar International)

รุ่นที่ 11 (ค.ศ. 2004–2008)
สำหรับรุ่นปี 2004 เอฟ-150 ได้รับการออกแบบใหม่บนแพลตฟอร์มใหม่ทั้งหมด ซึ่งมีโครงสร้างแบบกล่องเต็มรูปแบบและมีการติดตั้งโชกอัปหลังไว้ภายนอกโครงรถเพื่อลดอาการล้อกระโดดและปรับปรุงคุณภาพการขับขี่ รูปทรงตัวถังใหม่นี้ยังคงใช้ระบบกันสะเทือนหน้าแบบอิสระเต็มรูปแบบที่นำเสนอในรุ่นก่อนหน้า แต่เพิ่มดุมล้อหน้าแบบขับเคลื่อนด้วยสุญญากาศสำหรับรุ่นขับเคลื่อนสี่ล้อ (4WD) ซึ่งรุ่นก่อนหน้านี้ใช้เพลาหน้าแบบเชื่อมต่อตลอดเวลา การปรับปรุงนี้ช่วยประหยัดเชื้อเพลิงและโดยค่าเริ่มต้นจะอยู่ในตำแหน่งล็อกล้อ หากเกิดความล้มเหลวในโซลินอยด์สุญญากาศ ระบบ หรือท่อ ดุมล้อจะกลับไปอยู่ในตำแหน่งขับเคลื่อนสี่ล้อโดยอัตโนมัติเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ขับขี่ตกค้างอยู่กลางทาง ภายใน มีการนำเสนอเครื
้อโดยอัตโนมัติเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ขับขี่ตกค้างอยู่กลางทาง ภายใน มีการนำเสนอเครื่องยนต์ V8 ขนาด 5.4 ลิตร รุ่นสามวาล์ว ซึ่งมาแทนที่รุ่นสองวาล์วก่อนหน้า ภายนอก รุ่นที่ 11 มีความแตกต่างจากรุ่นก่อนหน้า ด้วยการออกแบบที่คมชัดขึ้น การเปลี่ยนแปลงที่สำคัญคือการนำกระจกหน้าต่างคนขับแบบขั้นบันไดมาจากรถบรรทุกซูเปอร์ดิวตี ไม่ว่าจะเป็นแบบห้องโดยสารใดก็ตาม เอฟ-150 ทุกรุ่นมีสี่ประตู โดยประตูหลังของรุ่นตอนเดียวมีไว้สำหรับเข้าถึงพื้นที่เก็บของด้านหลังเบาะนั่ง ฟอร์ดยังนำเสนอเอฟ-150 รุ่นย่อยเพิ่มเติม ชุดแต่ง FX4 ออฟ-โรดที่มีมาตั้งแต่รุ่นปี 2002 กลายเป็นรุ่นย่อยของตัวเอง และรุ่นสปอร์ตของเอฟ-150 เปิดตัวในชื่อเอสทีเอกซ์ (STX) ซึ่งถูกแทนที่ด้วย FX2 สปอร์ตใน ค.ศ. 2007
ตั้งแต่ ค.ศ. 2005 ถึง 2008 ผู้แทนจำหน่ายรถลิงคอล์น-เมอร์คิวรีขายรถรุ่นนี้ของเอฟ-150 ในชื่อลิงคอล์น มาร์ก แอลที (Lincoln Mark LT) โดยเข้ามาแทนที่รุ่นแบล็กวูด

ในช่วงปลาย ค.ศ. 2007 สำหรับรุ่นปี 2008 รถบรรทุกซูเปอร์ดิวตีได้รับแพลตฟอร์มใหม่ทั้งหมด แม้จะยังคงใช้กระบะท้ายและห้องโดยสารแบบเดิม แต่รุ่นเหล่านี้มีความแตกต่างจากรุ่นก่อนหน้าด้วยการออกแบบภายในใหม่ทั้งหมดและกระจังหน้าพร้อมไฟหน้าที่มีขนาดใหญ่ขึ้นมาก ก่อนหน้านี้เอฟ-450 มีจำหน่ายเฉพาะในรุ่นแชสซีแค็บ แต่ปัจจุบันมีจำหน่ายในรูปแบบรถกระบะโดยตรงจากฟอร์ด

รุ่นที่ 12 (ค.ศ. 2009–2014)
เอฟ-150 รุ่นที่ 12 เปิดตัวสำหรับรุ่นปี 2009 โดยเป็นการปรับปรุงจากแพลตฟอร์มรถบรรทุกขนาดใหญ่ของฟอร์ด เช่นเดียวกับรุ่นก่อนหน้า รุ่นนี้มีความโดดเด่นด้วยกระจังหน้าแบบซูเปอร์ดิวตี (เพิ่มแถบแนวนอนที่สาม) และไฟหน้าแบบเอดจ์/เอกซ์เพดิชัน รุ่นตอนเดียวกลับมามีสองประตูอีกครั้งแทนที่จะเป็นสี่ประตูเหมือนรุ่นก่อนหน้า เกียร์ธรรมดาถูกยกเลิกเป็นครั้งแรก และกระบะท้ายแบบโป่งข้างยังคงมีจำหน่ายจนถึงสิ้น ค.ศ. 2009 (ทำให้เป็นรถกระบะโป่งข้างจากโรงงานรุ่นสุดท้ายจนถึงปัจจุบัน) นอกเม็กซิโก ลิงคอล์น มาร์ก แอลที ถูกแทนที่ด้วยเอฟ-150 แพลทินัม ใน ค.ศ. 2010 มีรุ่นใหม่เพิ่มเข้ามาคือเอสวีที แร็พเตอร์ ซึ่งเป็นรุ่นที่เน้นการขับขี่แบบออฟโรด เริ่มแรกมีเฉพาะรุ่นตอนครึ่ง และต่อมาได้เ
์ ซึ่งเป็นรุ่นที่เน้นการขับขี่แบบออฟโรด เริ่มแรกมีเฉพาะรุ่นตอนครึ่ง และต่อมาได้เพิ่มรุ่นสี่ประตูใน ค.ศ. 2011
ใน ค.ศ. 2010 ฟอร์ดยังเปลี่ยนระบบอิเล็กทรอนิกส์ของตนจากโมดูลไฟฟ้าทั่วไป ไปเป็นโมดูลควบคุมตัวถังแบบคอมพิวเตอร์และตั้งโปรแกรมได้ ทำให้มีความแตกต่างระหว่างชิ้นส่วนน้อยลงและมีตัวเลือกการอัปเกรดแบบตั้งโปรแกรมได้จากตัวแทนจำหน่ายหรือโรงงาน
เพื่อเน้นย้ำเรื่องประหยัดเชื้อเพลิงเป็นหลัก กลุ่มเครื่องยนต์ทั้งหมดสำหรับเอฟ-150 ได้รับการปรับปรุงใหม่สำหรับรุ่นปี 2011 ฟอร์ดนำเครื่องยนต์ V8 ขนาด 5.0 ลิตร กลับมาใช้ในเอฟ-ซีรีส์อีกครั้ง โดยเป็นเครื่องยนต์ TiVVT แบบเพลาลูกเบี้ยวคู่เหนือสูบ (dual overhead cam) รุ่นใหม่ที่เรียกว่าไคโยตี (Coyote) ซึ่งให้กำลังสูงสุดถึง 360 แรงม้า นอกจากนี้ เอฟ-150 ยังมีเครื่องยนต์ V6 ขนาด 3.7 ลิตรเป็นเครื่องยนต์พื้นฐานรุ่นใหม่ และเครื่องยนต์ V6 ขนาด 3.5 ลิตรเทอร์โบคู่ที่ทรงพลังซึ่งมีชื่อเรียกว่าอีโคบูสต์ (EcoBoost) เกียร์อัตโนมัติ 6 สปีดกลายเป็นระบบเกียร์เพียงแบบเดียวที่มีให้เลือก การปรับปรุงอื่น ๆ รวมถึงการเพิ่มระบบพวงมาลัยเพาเวอร์ไฟฟ้าของเน็กซ์เทียร์ออโตโมทีฟ (N
รับปรุงอื่น ๆ รวมถึงการเพิ่มระบบพวงมาลัยเพาเวอร์ไฟฟ้าของเน็กซ์เทียร์ออโตโมทีฟ (Nexteer Automotive) ในรถรุ่นส่วนใหญ่
จากการศึกษาล่าสุดที่จัดทำโดย iSeeCars.com และเผยแพร่บนเว็บไซต์ของฟอร์ดระบุว่าฟอร์ด เอฟ-250 ซูเปอร์ดิวตีเป็นรถที่ใช้งานได้ยาวนานที่สุด และเอกซ์เพดิชัน, เอ็กซ์พลอเรอร์ และเอฟ-150 อยู่ในกลุ่ม 20 อันดับแรกของรถที่ใช้งานได้ยาวนานที่สุด

รุ่นที่ 13 (ค.ศ. 2015–2020)
ฟอร์ดเปิดตัวเอฟ-ซีรีส์รุ่นที่ 13 สำหรับรุ่นปี 2015 โดยมีการนำเสนอรถต้นแบบฟอร์ด แอตลาส (Ford Atlas) ในงานดีทรอยต์ออโตโชว์ (Detroit Auto Show) 2013 การออกแบบใหม่นี้โดดเด่นด้วยการใช้อะลูมิเนียมอย่างกว้างขวางเพื่อลดน้ำหนักรถลงเกือบ 750 ปอนด์โดยที่ขนาดภายนอกไม่เปลี่ยนแปลง ชิ้นส่วนตัวถังอะลูมิเนียมถูกนำมาใช้แทนเหล็กยกเว้นแผงกั้นห้องเครื่องยนต์ โครงสร้างแชสซียังคงเป็นเหล็กกล้าที่มีความแข็งแรงสูง เพื่อทดสอบความทนทานของการออกแบบที่เน้นอะลูมิเนียมในช่วงการพัฒนา ฟอร์ดส่งรถต้นแบบที่พรางตัวเข้าร่วมการแข่งขันรถวิบากบาฮา 1000 ซึ่งรถเหล่านั้นสามารถเข้าเส้นชัยได้
เอฟ-150 รุ่นปี 2015 เป็นรถกระบะรุ่นแรก ที่มีระบบควบคุมความเร็วแบบรักษาระยะห่างอัตโนมัติ (adaptive cruise control) โดยใช้เซ็นเซอร์เรดาร์ที่ด้านหน้ารถเพื่อรักษาระยะห่างที่ตั้งไว้จากรถคันหน้า และจะลดความเร็วลงหากจำเป็น
เครื่องยนต์ V6 ขนาด 3.7 ลิตรถูกยกเลิก และถูกแทนที่ด้วยเครื่องยนต์ V6 ขนาด 3.5 ลิตรแบบไม่มีระบบอัดอากาศ (naturally-aspirated) ให้เป็นเครื่องยนต์มาตรฐาน นอกจากนี้ยังมีการเพิ่มเครื่องยนต์ V6 อีโคบูสต์ขนาด 2.7 ลิตรเข้ามาเป็นตัวเลือกเพิ่มเติมควบคู่ไปกับเครื่องยนต์ V6 อีโคบูสต์ขนาด 3.5 ลิตร ขณะที่เครื่องยนต์ V8 ขนาด 6.2 ลิตรถูกถอนออกไป เครื่องยนต์ V8 ขนาด 5.0 ลิตรยังคงมีให้เลือกเป็นตัวเลือก โดยมีเพียงเกียร์อัตโนมัติ 6 สปีดเท่านั้นที่เป็นระบบส่งกำลังเพียงอย่างเดียว
สำหรับรุ่นปี 2017 ฟอร์ดเปิดตัวเครื่องยนต์ 3.5 ลิตร อีโคบูสต์รุ่นที่สองควบคู่ไปกับเกียร์อัตโนมัติ 10 สปีด 10R80 ใหม่ ขณะที่เครื่องยนต์เบนซิน V6 ขนาด 3.5 ลิตรแบบไม่มีระบบอัดอากาศ, 2.7 ลิตร อีโคบูสต์ และ 5.0 ลิตร ไคโยตียังคงเดิมและยังคงจับคู่กับเกียร์อัตโนมัติ 6 สปีด 6R80 เช่นเดิม ภายหลังการเปิดตัวซูเปอร์ดิวตีรุ่นปี 2017 (รวมถึงเอฟ-250 ถึงเอฟ-550) รถในตระกูลเอฟ-ซีรีส์ทั้งหมด (ตั้งแต่เอฟ-150 ไปจนถึงเอฟ-550 และฟอร์ด แร็พเตอร์) ได้ถูกผลิตขึ้นโดยใช้ห้องโดยสารแบบเดียวกันอีกครั้ง ซึ่งเป็นการกลับมาใช้ห้องโดยสารร่วมกันเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ ค.ศ. 1996
สำหรับรุ่นปี 2018 เอฟ-150 ได้รับการปรับปรุงการออกแบบในช่วงกลางอายุของรุ่น โดยเปิดตัวที่งานนิวยอร์กอินเตอร์เนชันแนลมอเตอร์โชว์ (New York International Auto Show) ใน ค.ศ. 2017 การออกแบบกระจังหน้าแบบสามแถบถูกเปลี่ยนเป็นแบบสองแถบ ซึ่งเปิดตัวครั้งแรกในรุ่นซูเปอร์ดิวตีปี 2017 เครื่องยนต์ V6 ขนาด 3.5 ลิตรแบบไม่มีระบบอัดอากาศถูกแทนที่ด้วยเครื่องยนต์ V6 ขนาด 3.3 ลิตรที่ทำงานร่วมกับเกียร์ธรรมดา 6 สปีด เครื่องยนต์ V6 อีโคบูสต์ขนาด 2.7 ลิตรและเครื่องยนต์ V8 ขนาด 5.0 ลิตรได้รับการติดตั้งเกียร์อัตโนมัติ 10 สปีด (จากรุ่นแร็พเตอร์) และระบบตัดการทำงานเครื่องยนต์ขณะจอดนิ่ง (stop-start) (ก่อนหน้านี้มีเฉพาะในเครื่องยนต์ V6 อีโคบูสต์ขนาด 2.7 ลิตร) ใน ค.ศ. 2018 ฟอ
art) (ก่อนหน้านี้มีเฉพาะในเครื่องยนต์ V6 อีโคบูสต์ขนาด 2.7 ลิตร) ใน ค.ศ. 2018 ฟอร์ดติดตั้งเครื่องยนต์ดีเซลเพาเวอร์สโตรกในเอฟ-150 เป็นครั้งแรก โดยเปิดตัวเครื่องยนต์ V6 เทอร์โบขนาด 3.0 ลิตร ให้กำลัง 250 แรงม้า/แรงบิด 440 ปอนด์-ฟุตจากกลุ่มเครื่องยนต์ "ไลออน" ที่ใช้ร่วมกันโดยพีเอสเอ (เปอโยต์, ซีตรอง, จากัวร์ และแลนด์โรเวอร์) นอกจากนี้ สิ่งใหม่สำหรับรุ่นปี 2018 คือระบบช่วยเบรกฉุกเฉินพร้อมระบบตรวจจับคนเดินถนน (Pre-Collision Assist with Pedestrian Detection) และระบบควบคุมความเร็วแบบรักษาระยะห่างอัตโนมัติพร้อมระบบหยุดและออกตัว (Adaptive Cruise Control with Stop and Go)
เอฟ-150 ซูเปอร์ครูว์ปี 2018 ได้รับคะแนน IIHS Top Safety Pick

รุ่นที่ 14 (ค.ศ. 2021–ปัจจุบัน)

เอฟ-ซีรีส์รุ่นที่ 14 เปิดตัวสำหรับรุ่นปี (Model Year - MY) 2021 ผ่านการนำเสนอสดทางอินเทอร์เน็ตเมื่อ 25 มิถุนายน ค.ศ. 2020 แม้จะมีรูปลักษณ์ภายนอกคล้ายกับรุ่นที่ 13 แต่แผงตัวถังภายนอกทุกชิ้นได้รับการปรับปรุงใหม่
ตัวเลือกเครื่องยนต์ประกอบด้วยเครื่องยนต์ V6 ขนาด 3.3 ลิตร, เครื่องยนต์ V6 อีโคบูสต์ เทอร์โบคู่ขนาด 2.7 และ 3.5 ลิตร, เครื่องยนต์ V8 ขนาด 5.0 ลิตร และเครื่องยนต์ดีเซล V6 ขนาด 3.0 ลิตร นอกจากนี้ ยังมีเครื่งยนต์ไฮบริดเบนซิน/ไฟฟ้าเป็นตัวเลือกเสริมซึ่งทำการตลาดในชื่อเพาเวอร์บูสต์ (PowerBoost) โดยเป็นการจับคู่มอเตอร์ไฟฟ้ากับเครื่องยนต์ V6 อีโคบูสต์ เทอร์โบคู่ขนาด 3.5 ลิตร เกียร์อัตโนมัติ 6 สปีดถูกยกเลิก โดยเครื่องยนต์ทุกรุ่นจะจับคู่กับเกียร์อัตโนมัติ 10 สปีด เครื่องยนต์ V8 ขนาด 5.0 ลิตรได้รับระบบตัดการทำงานของสูบซึ่งทำการตลาดในชื่อเทคโนโลยีความจุเครื่องยนต์แปรผัน (Variable Displacement Engine) ซึ่งคล้ายกับระบบจัดการเชื้อเพลิงแบบแอกทีฟ (Active Fuel
ble Displacement Engine) ซึ่งคล้ายกับระบบจัดการเชื้อเพลิงแบบแอกทีฟ (Active Fuel Management) ของจีเอ็มและระบบหลายความจุเครื่องยนต์ (Multi-Displacement System) ของไครส์เลอร์
นอกเหนือจากการปรับปรุงด้านอากาศพลศาสตร์ภายนอกแล้ว การปรับปรุงภายในยังรวมถึงเบาะนั่งด้านหน้าแบบพับราบได้และหน้าจอสัมผัสขนาดใหญ่ขึ้น (รวมถึงแผงหน้าปัดดิจิทัล) นอกจากนี้ ยังมีระบบช่วยเหลือผู้ขับขี่ แอกทีฟไดรฟ์แอสซิสต์ (Active Drive Assist) เป็นตัวเลือกเสริม

เอฟ-150 แร็พเตอร์รุ่นใหม่ได้รับการประกาศเปิดตัวในเดือนมกราคม ค.ศ. 2021 โดยมาพร้อมกับเครื่องยนต์ V6 อีโคบูสต์ขนาด 3.5 ลิตรรุ่นกำลังสูง

เอฟ-150 รุ่นขับเคลื่อนด้วยไฟฟ้าล้วนถูกเปิดตัวเมื่อ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 โดยทำการตลาดในชื่อฟอร์ด เอฟ-150 ไลต์นิง (Ford F-150 Lightning)
สำหรับรุ่นปี 2024 เอฟ-150 ได้รับการปรับปรุงโฉมในช่วงกลางอายุของรุ่น โดยมีการปรับเปลี่ยนกระจังหน้า ไฟท้าย และไฟหน้า สิ่งที่กลายเป็นมาตรฐานในทุกรุ่นย่อยคือหน้าปัดแสดงผลแบบ LCD ระบบสาระบันเทิงหน้าจอสัมผัสขนาด 12 นิ้ว และไฟหน้า LED ในส่วนของการเปลี่ยนแปลงทางด้านเครื่องยนต์นั้น เครื่องยนต์ V6 ขนาด 3.3 ลิตร และรุ่นตอนครึ่งที่มีกระบะยาว 8 ฟุตถูกถอดออกจากกลุ่มผลิตภัณฑ์ นอกจากนี้ ระบบขับเคลื่อนสี่ล้อกลายเป็นมาตรฐานในรุ่นแลเรียตขึ้นไป รุ่นสี่ประตูที่มีกระบะยาว 6.5 ฟุต และรุ่นเพาเวอร์บูสต์ ส่วนรุ่นลิมิเต็ดเปลี่ยนชื่อเป็นชุดแต่ง "แพลทินัม พลัส" (Platinum Plus) สำหรับรุ่นแพลทินัม
รุ่นพิเศษ
ตลอดระยะเวลาการผลิต ฟอร์ด เอฟ-ซีรีส์ได้มีการผลิตรุ่นย่อยต่าง ๆ เพื่อดึงดูดผู้ซื้อ ขณะที่รุ่นย่อยเหล่านี้ส่วนใหญ่ประกอบด้วยชุดแต่ง แต่ก็มีรุ่นที่เป็นรุ่นสมรรถนะสูงและรุ่นย่อยอื่น ๆ ที่ได้รับการออกแบบโดยมีจุดประสงค์ต่าง ๆ ในการปรับปรุงการใช้งาน
ยูนิบอดี เอฟ-ซีรีส์ (ค.ศ. 1961–1962)
ใน ค.ศ. 1961 จนถึงช่วงหนึ่งของรุ่นปี 1963 ฟอร์ด เอฟ-ซีรีส์นำเสนอรูปแบบตัวถังที่สาม โดยเป็นการรวมกระบะท้ายแบบเรียบข้างเข้ากับห้องโดยสาร ด้วยการนำชิ้นส่วนปั๊มขึ้นรูปของกระบะท้ายมาเชื่อมติดกับห้องโดยสารโดยตรงก่อนจะนำส่วนประกอบทั้งสองไปติดตั้งบนโครงรถ การออกแบบนี้ช่วยลดความซับซ้อนของกระบวนการประกอบและทำสี (รูปแบบนี้คล้ายคลึงกับฟอร์ด แรนเชโร) อย่างไรก็ตาม เนื่องจากไม่ได้รับการตอบรับที่ดีจากตลาด การออกแบบกระบะท้ายแบบยูนิบอดีนี้จึงถูกยกเลิกไปในช่วงรุ่นปี 1963
สเปเชียล (ค.ศ. 1962–1979)
ตั้งแต่ ค.ศ. 1961 ถึง 1979 ฟอร์ดเสนอชุดอุปกรณ์พิเศษหลายรายการสำหรับเอฟ-ซีรีส์ ซึ่งโดยทั่วไปได้รับการออกแบบมาสำหรับเจ้าของที่มีการใช้งานรถที่เฉพาะเจาะจง ใน ค.ศ. 1961 มีการเปิดตัวชุดอุปกรณ์เสริมแคมเปอร์สเปเชียล (Camper Special) ซึ่งออกแบบมาสำหรับเจ้าของรถบ้านแบบสไลด์อิน ชุดอุปกรณ์นี้มีคุณสมบัติ เช่น การเดินสายไฟล่วงหน้าสำหรับรถบ้าน ระบบระบายความร้อนสำหรับเกียร์และเครื่องยนต์ขนาดใหญ่ และอัลเทอร์เนเตอร์ขนาดใหญ่ขึ้น ใน ค.ศ. 1968 ฟอร์ดเปิดตัวคอนแทร็กเตอส์สเปเชียล (Contractor's Special) และฟาร์มแอนด์แรนช์สเปเชียล (Farm and Ranch Special) ซึ่งมีกล่องเครื่องมือและระบบกันสะเทือนที่แข็งแรงขึ้น ส่วนเอกซ์พลอเรอร์สเปเชียล (Explore
ล่องเครื่องมือและระบบกันสะเทือนที่แข็งแรงขึ้น ส่วนเอกซ์พลอเรอร์สเปเชียล (Explorer Special) เปิดตัวในฐานะรุ่นย่อยที่มีราคาต่ำกว่ารุ่นเรนเจอร์ และเทรเลอร์สเปเชียล (Trailer Special) มีอุปกรณ์ เช่น ตัวควบคุมเบรกสำหรับพ่วง หม้อน้ำขนาดใหญ่ ชุดระบายความร้อนสำหรับเกียร์ และชุดหางลาก
ใน ค.ศ. 1980 ชุดแต่งสเปเชียลถูกยกเลิก ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการออกแบบใหม่ของเอฟ-ซีรีส์ ขณะที่ฟีเจอร์หลายอย่างยังคงมีให้เลือกเป็นอุปกรณ์เสริมแบบเดี่ยว ๆ ส่วนรุ่นเอกซ์พลอเรอร์ยังคงเป็นรุ่นย่อยของรุ่นเรนเจอร์ไปจนถึง ค.ศ. 1986

เอฟ-150 ไนต์ (ค.ศ. 1991–1992)
ชุดแต่งพิเศษไนต์ (Nite) ซึ่งเป็นชุดแต่งแบบสีเดียวล้วน โดยมีสีดำทั้งตัวรถและขอบตกแต่งพร้อมแถบสีสันสดใสคาดข้างลำตัวถูกจำหน่ายในช่วง ค.ศ. 1991 ถึง 1992 ในฟอร์ด เอฟ-150 XLT แลเรียต ใน ค.ศ. 1991 ชุดแต่งนี้มีเฉพาะในเอฟ-150 ตอนเดียว และใน ค.ศ. 1992 ชุดแต่งนี้ได้ขยายไปยังเอฟ-150 ทุกรุ่นตัวถัง รวมถึงเปิดตัวในฟอร์ด บร็องโค
ไนต์มีให้เลือกทั้งแบบขับเคลื่อนสองล้อหรือสี่ล้อโดยมีเครื่องยนต์ V8 ขนาด 5.0 หรือ 5.8 ลิตร นอกจากนี้ยังมีระบบกันสะเทือนแบบสปอร์ตและล้ออัลลอยพร้อมยางขนาด 235/75R15 ตัวอักษรสีขาว

เอ็ดดี บาวเออร์ (ค.ศ. 1994–1996)
ใน ค.ศ. 1994 ฟอร์ดเปิดตัวรุ่นย่อยเอ็ดดี บาวเออร์ (Eddie Bauer) สำหรับเอฟ-150 ซึ่งเป็นไปในลักษณะเดียวกับชุดแต่งรุ่นเดียวกันในรถรุ่นอื่น ๆ ของฟอร์ด เช่น แอโรสตาร์, บร็องโค และเอกซ์พลอเรอร์/บร็องโค II โดยประกอบไปด้วยการตกแต่งภายในที่เน้นแนวคิดกลางแจ้งและสีภายนอกแบบทูโทน (สองสี)

เอสวีที ไลต์นิง

ค.ศ. 1993–1995
ฟอร์ด ไลต์นิง (Ford Lightning) ซึ่งเปิดตัวในฐานะรุ่นปี 1993 เป็นเอฟ-150 รุ่นสมรรถนะสูงที่ผลิตโดยทีมยานยนต์พิเศษฟอร์ด (Ford Special Vehicle Team - SVT) โดยมีเป้าหมายเพื่อแข่งขันกับเชฟโรเลต 454SS ไลต์นิงได้รับการพัฒนามาจากเอฟ-150 เพื่อปรับปรุงการควบคุม มีการปรับปรุงช่วงล่างหน้าและหลังรวมถึงโครงสร้างอย่างมาก ใช้เครื่องยนต์ V8 ขนาด 5.8 ลิตรกำลัง 240 แรงม้าทำงานร่วมกับเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีดสำหรับงานหนักจากเอฟ-350 (ปกติใช้กับเครื่องยนต์ V8 ขนาด 7.5 ลิตรหรือเครื่องยนต์ดีเซล V8 ขนาด 7.3 ลิตร) แม้อัตราเร่งจะช้ากว่าจีเอ็มซี ไซโคลน (GMC Syclone) แต่ไลต์นิงยังคงรักษาสมรรถนะการลากจูงและบรรทุกได้เกือบทั้งหมดของฟอร์ด เอฟ-150 รุ่นมาตรฐาน ไลต์นิงรุ่นแรกผลิตตั
รลากจูงและบรรทุกได้เกือบทั้งหมดของฟอร์ด เอฟ-150 รุ่นมาตรฐาน ไลต์นิงรุ่นแรกผลิตตั้งแต่ ค.ศ. 1993 ถึง 1995 และถูกยกเลิกการผลิตเมื่อฟอร์ดเตรียมพร้อมสำหรับการวางจำหน่ายฟอร์ด เอฟ-150 รุ่นปี 1997
ค.ศ. 1999–2004

หลังหยุดไปสามปี ฟอร์ดเปิดตัวเอสวีที ไลต์นิงรุ่นที่สองสำหรับรุ่นปี 1999 เช่นเดียวกับรุ่นก่อนหน้าใน ค.ศ. 1993–1995 ไลต์นิงรุ่นที่สองนั้นพัฒนามาจากเอฟ-150 โดยมีการปรับปรุงช่วงล่างหลายจุด และในการเปลี่ยนแปลงการออกแบบ รถทุกคันถูกผลิตด้วยกระบะท้ายแบบโป่งข้าง แทนที่จะเป็นเครื่องยนต์เฉพาะรุ่น รุ่นที่สองใช้เครื่องยนต์ V8 ขนาด 5.4 ลิตรซูเปอร์ชาร์จจากเอฟ-150 ให้กำลัง 360 แรงม้า (เพิ่มเป็น 380 แรงม้าใน ค.ศ. 2001) เช่นเดียวกับรุ่นก่อนหน้า เครื่องยนต์ที่มีกำลังสูงกว่านี้ถูกจับคู่กับระบบส่งกำลังที่ทนทานกว่าจากรถกระบะเอฟ-350
สำหรับการออกแบบใหม่ใน ค.ศ. 2004 ของฟอร์ด เอฟ-150 เอสวีที ไลต์นิงไม่ได้ถูกรวมอยู่ด้วย ทำให้ ค.ศ. 2004 เป็นปีสุดท้ายของสายการผลิตรุ่นนี้ ขณะที่เอสวีที/ฟอร์ด แร็พเตอร์มีจุดเน้นการออกแบบที่แตกต่างไปจากเอสวีที ไลต์นิงอย่างสิ้นเชิง แต่ก็ถือเป็นรถกระบะฟอร์ด เอฟ-ซีรีส์สมรรถนะสูงในรุ่นถัดมา
ฮาร์ลีย์-เดวิดสัน อิดิชัน (ค.ศ. 2000–2012)
ตั้งแต่ ค.ศ. 2000 ถึง 2012 ชุดแต่งฮาร์ลีย์-เดวิดสัน (Harley-Davidson) เป็นตัวเลือกเพิ่มเติมสำหรับเอฟ-150 โดยหลักแล้วเป็นชุดแต่งภายนอกที่เน้นโทนสีดำล้วน ในรุ่นปี 2002 ถึง 2003 ชุดแต่งนี้มาพร้อมกับเครื่องยนต์ V8 ขนาด 5.4 ลิตรซูเปอร์ชาร์จที่ได้รับการปรับแต่งเล็กน้อยจากรุ่นเอสวีที ไลต์นิง และเครื่องยนต์ขนาด 5.4 ลิตรแบบไม่มีระบบอัดอากาศตั้งแต่ ค.ศ. 2004 ถึง 2010 ในรุ่นปี 2011 เครื่องยนต์ขนาด 5.4 ลิตรถูกแทนที่ด้วยเครื่องยนต์ V8 ขนาด 6.2 ลิตรแบบไม่มีระบบอัดอากาศ ใน ค.ศ. 2003 มีการผลิตรุ่นพิเศษฉลองครบรอบ 100 ปีสำหรับเอฟ-150 ซูเปอร์ครูว์ ใน ค.ศ. 2004 ชุดแต่งฮาร์ลีย์-เดวิดสันมีให้เลือกสำหรับเอฟ-250/เอฟ-350 ซูเ
ร์ครูว์ ใน ค.ศ. 2004 ชุดแต่งฮาร์ลีย์-เดวิดสันมีให้เลือกสำหรับเอฟ-250/เอฟ-350 ซูเปอร์ดิวตี หลัง ค.ศ. 2008 ชุดแต่งนี้นำเสนออุปกรณ์หลายอย่างที่มาจากรุ่นแพลทินัม โดยมีเบาะหนังที่ผลิตจากวัสดุที่สงวนไว้สำหรับแจ็กเกตนักขี่จักรยานยนต์ฮาร์ลีย์-เดวิดสัน
ใน ค.ศ. 2013 ฮาร์ลีย์-เดวิดสันถูกแทนที่ด้วยรุ่นย่อยลิมิเต็ด โดยยังคงรักษารูปลักษณ์ภายนอกแบบสีเดียว (เปลี่ยนไปจากรูปแบบที่เน้นธีมจักรยานยนต์)

เอสวีที แร็พเตอร์ (ค.ศ. 2010–2014); แร็พเตอร์ (ค.ศ. 2017–ปัจจุบัน)
ใน ค.ศ. 2010 มีการเปิดตัวเอสวีที แร็พเตอร์ (SVT Raptor) ซึ่งเป็นเอฟ-ซีรีส์รุ่นที่สองที่ได้รับการยกระดับโดยทีมยานยนต์พิเศษฟอร์ด ซึ่งต่างจากสมรรถนะบนท้องถนนที่ได้รับการปรับปรุงของเอสวีที ไลต์นิงอย่างเห็นได้ชัด แร็พเตอร์มาพร้อมกับขีดความสามารถในการขับขี่แบบออฟโรดที่ได้รับการยกระดับให้เทียบเท่ากับรถแข่งทะเลทรายบาฮา 1000 (แม้จะยังคงสถานะเป็นรถยนต์ที่ถูกกฎหมายสำหรับการใช้งานบนถนนทั่วไป) โดยใช้เพียงส่วนห้องโดยสารร่วมกับเอฟ-150 เท่านั้น แร็พเตอร์ได้รับการติดตั้งช่วงล่างแบบลองทราเวล (Long-travel) ยางขนาดใหญ่ขึ้น และแผงด้านหน้ารถที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะรุ่น สำหรับครั้งแรกบนรถยนต์ฟอร์ดนับตั้งแต่ ค.ศ. 1983 ตราสัญลักษณ์ฟอร์ดบลูโอวัล (Ford Blue Oval) ถูกแทนที
สำหรับการออกแบบใหม่ของเอฟ-ซีรีส์ใน ค.ศ. 2015 นั้น แร็พเตอร์ถูกพักการผลิตไปเป็นเวลาสองปี และแร็พเตอร์รุ่นที่สอง (ตัดคำย่อเอสวีทีออกไป) ถูกเปิดตัวสำหรับการผลิตใน ค.ศ. 2017 โดยพัฒนามาจากเอฟ-ซีรีส์รุ่นที่ 13 แร็พเตอร์นำตัวถังที่เน้นการใช้อะลูมิเนียมมาใช้ (ช่วยลดน้ำหนักลงได้กว่า 500 ปอนด์) และในการเปลี่ยนแปลงอีกอย่างหนึ่งคือ เครื่องยนต์ V8 ของรุ่นก่อนหน้าถูกแทนที่ด้วยเครื่องยนต์ V6 เทอร์โบคู่

แร็พเตอร์รุ่นที่สามเปิดตัวใน ค.ศ. 2021 (ตรงกับการเปิดตัวเอฟ-ซีรีส์รุ่นที่ 14) ระบบกันสะเทือนหลังเปลี่ยนเป็นคอยล์สปริง (ยกเลิกแหนบแบบเดิม) เพิ่มขนาดล้อให้ใหญ่ขึ้น และมีเฉพาะตัวถังแบบสี่ประตู ใน ค.ศ. 2023 เครื่องยนต์ V8 กลับมาเป็นตัวเลือกสำหรับแร็พเตอร์
เอฟ-150 คิงแรนช์ (ค.ศ. 2001–ปัจจุบัน)
ใน ค.ศ. 2001 ฝ่ายการตลาดของฟอร์ดใช้ประโยชน์จากความร่วมมือกับคิงแรนช์ (King Ranch) ซึ่งมีพื้นที่ 825,000 เอเคอร์ทางตอนใต้ของเท็กซัสและเป็นฟาร์มปศุสัตว์ที่ใหญ่ที่สุดทั้งในเท็กซัสและสหรัฐซึ่งใช้งานรถบรรทุกฟอร์ดจำนวนมาก รุ่นนี้ประดับด้วยสัญลักษณ์ "Running W" ของคิงแรนช์และตกแต่งภายในด้วยหนังอานม้า มันเป็นรถกระบะน้ำหนักเบาขนาดใหญ่คันแรกของอุตสาหกรรมที่มีห้องโดยสารตอนหลังเต็มรูปแบบและประตูขนาดเต็มสี่บาน กลายเป็นห้องโดยสารแบบสี่ประตู ควบคู่ไปกับรุ่นลิมิเต็ดและแพลทินัม คิงแรนช์ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเอฟ-150 ระดับหรู โดยร้อยละ 40 ของยอดขายเอฟ-150 คิงแรนช์อยู่ในเท็กซัส ซึ่งเป็นตลาดรถกระบะขนาดใหญ่ที่สุดของฟอร์ด
เอฟ-150 แพลทินัม (ค.ศ. 2009–ปัจจุบัน)

แพลทินัม (Platinum) ซึ่งเปิดตัวใน ค.ศ. 2009 เป็นรุ่นย่อยที่เน้นความหรูหราของฟอร์ด เอฟ-150 โดยเข้ามาแทนที่ลิงคอล์น มาร์ก แอลทีในสหรัฐและแคนาดาอย่างมีประสิทธิภาพ (แม้การผลิตในเม็กซิโกจะดำเนินต่อไปจนถึง ค.ศ. 2014) แพลทินัมนำคุณสมบัติและอุปกรณ์หรูหรามากมายจากมาร์ก แอลทีมาใช้แต่มีการออกแบบภายนอกที่ดูเรียบง่ายกว่า (แพลทินัมติดตั้งกระจังหน้ารังผึ้งคล้ายกับรุ่นแรก ๆ ของฟอร์ด เอกซ์เพดิชัน)
ใน ค.ศ. 2013 ฟอร์ดเริ่มใช้รุ่นย่อยแพลทินัมสำหรับรถบรรทุกซูเปอร์ดิวตีตั้งแต่รถกระบะเอฟ-250 ถึงเอฟ-450 จนถึง ค.ศ. 2016 รุ่นย่อยแพลทินัมเป็นเพียงชุดแต่งเพิ่มเติมสำหรับซูเปอร์ดิวตีที่สั่งซื้อในรุ่นแลเรียต ใน ค.ศ. 2017 แพลทินัมกลายเป็นรุ่นย่อยแยกต่างหาก
เอฟ-150 เทรเมอร์ (ค.ศ. 2014, 2021–ปัจจุบัน)
สำหรับรุ่นปี 2014 ฟอร์ดเปิดตัวรุ่นเทรเมอร์ (Tremor) ของเอฟ-150 โดยเทรเมอร์ถูกเปิดตัวในฐานะรถบรรทุกสปอร์ตสมรรถนะสูงสำหรับผู้ชื่นชอบรถบรรทุกที่เน้นการขับขี่บนท้องถนน เทรเมอร์รุ่นตอนเดียวมีพื้นฐานมาจากรูปแบบของชุดแต่ง FX พร้อมด้วยเครื่องยนต์อีโคบูสต์ขนาด 3.5 ลิตรและอัตราทดเฟืองท้าย 4.10:1 ภายในใช้คันเกียร์แบบติดตั้งบนคอนโซลกลาง เบาะนั่งแบบบัคเก็ตเฉพาะรุ่น และคอนโซลกลางแบบต่อเนื่องที่ไม่พบในเอฟ-150 รุ่นอื่น ๆ เทรเมอร์มีให้เลือกทั้งแบบขับเคลื่อน 2 ล้อ (4×2) และ 4 ล้อ (4×4) ทั้งสองแบบมาพร้อมกับเฟืองท้ายแบบล็อกไฟฟ้า (electronic-locking rear differential) และระบบกันสะเทือนที่ปรับแต่งเป็นพิเศษ มีเทรเมอร์ถูกผ
-locking rear differential) และระบบกันสะเทือนที่ปรับแต่งเป็นพิเศษ มีเทรเมอร์ถูกผลิตขึ้นทั้งหมด 2,230 คัน
ฟอร์ดนำเทรเมอร์กลับมาเปิดตัวอีกครั้งในเอฟ-150 รุ่นที่ 14 ใน ค.ศ. 2021 โดยเป็นรุ่นย่อยอิสระที่อยู่ในตำแหน่งระหว่างรุ่น FX4 และแร็พเตอร์ มาพร้อมกับเครื่องยนต์อีโคบูสต์ขนาด 3.5 ลิตรที่ได้รับการปรับปรุงใหม่ ให้กำลัง 400 แรงม้าและแรงบิด 500 ปอนด์-ฟุตทำงานร่วมกับเกียร์อัตโนมัติ 10 สปีด เทรเมอร์มีจำหน่ายเฉพาะในรุ่นสี่ประตูที่มีกระบะยาว 5 1/2 ฟุต และมีระดับการตกแต่งให้เลือกสามแบบ (Base, Mid, และ High) ซึ่งนำเสนออุปกรณ์อำนวยความสะดวกและความหรูหราที่ได้รับการปรับปรุง เทรเมอร์ที่ได้รับการปรับปรุงนี้มาพร้อมกับระบบกันสะเทือนและโชกอัปที่ปรับปรุงใหม่ ชุดแต่งภายนอกที่เป็นเอกลักษณ์ เบาะนั่งแบบพิเศษ ฝากระโปรงระบายอากาศ บันไดข้างเคลือบสีฝุ่น และแผ่นกันกระแทกต่า
์ เบาะนั่งแบบพิเศษ ฝากระโปรงระบายอากาศ บันไดข้างเคลือบสีฝุ่น และแผ่นกันกระแทกต่าง ๆ สำหรับรุ่นปี 2023 ฟอร์ดนำเสนอเครื่องยนต์ 5.0 ลิตร ไคโยตีเป็นอีกทางเลือกสำหรับเทรเมอร์ ให้กำลัง 400 แรงม้าและแรงบิด 410 ปอนด์-ฟุต โดยเครื่องยนต์ทั้งสองแบบทำงานร่วมกับเกียร์อัตโนมัติ 10 สปีดของฟอร์ด ระดับการตกแต่งถูกลดลงเหลือเพียงสองแบบคือ Standard และ High
ฟอร์ด เอฟ-150 ไลต์นิง

]]
ในงานดีทรอยต์ออโตโชว์ 2019 เมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 2019 ฟอร์ดประกาศความตั้งใจที่จะผลิตรถบรรทุกขนาดเล็กพลังงานไฟฟ้าล้วน มีการทดสอบรถต้นแบบบนโครงแชสซีของเอฟ-150 รุ่นปัจจุบันในช่วง ค.ศ. 2019 รวมถึงการทดสอบการลากจูงสาธิตที่สร้างสถิติโดยสามารถลากจูงน้ำหนัก บนรางรถไฟได้
ฟอร์ดเปิดตัวรถบรรทุกรุ่นใหม่ที่ชื่อว่าเอฟ-150 ไลต์นิง (F-150 Lightning) เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 และมีแผนเริ่มการผลิตในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 2022 ฟอร์ดได้รับการสั่งซื้อล่วงหน้าถึง 44,500 คันภายในสองวันแรกหลังประกาศ และมียอดสั่งซื้อเพิ่มขึ้นอีก 25,000 คันในอีกสองวันถัดมา รุ่นเริ่มต้นมีพละกำลัง , และแบตเตอรี่ขนาดเล็กกว่าทำให้สามารถบรรทุกน้ำหนักได้ ส่วนรุ่นสูงสุดมีพละกำลัง ระยะทางวิ่งมากกว่า 300 ไมล์ อัตราเร่ง ในช่วงกลางของ 4 วินาที และมีขีดความสามารถในการลากจูง ทั้งสองรุ่นมีแรงบิด 775 ปอนด์-ฟุต (1,051 นิวตัน-เมตร) ระบบขับเคลื่อนสี่ล้อแบบตลอดเวลา ระบบกันสะเทือนหลังแบบอิสระ และปัจจุบันมีเฉพาะรุ่นสี่ประตูพร้อมกระบะท้ายขนาด 5.5 ฟุต ระบบกันสะเทือ
งแบบอิสระ และปัจจุบันมีเฉพาะรุ่นสี่ประตูพร้อมกระบะท้ายขนาด 5.5 ฟุต ระบบกันสะเทือนแบบแอกทีฟมีฟังก์ชันชั่งน้ำหนักบรรทุกแบบเรียลไทม์ เช่นเดียวกับเทสลา ฟอร์ด เอฟ-150 ไลต์นิงมีการอัปเดตซอฟต์แวร์แบบไร้สาย (Over-the-air) และระบบช่วยเหลือการขับขี่อัจฉริยะที่ช่วยให้ขับขี่บนทางหลวงได้โดยไม่ต้องจับพวงมาลัยในบางสถานการณ์ แต่ยังไม่ถึงขั้นขับขี่ด้วยตนเองเต็มรูปแบบ เอฟ-150 ไลต์นิงมีระบบจ่ายไฟแบบ V2G (Vehicle-to-Grid) ที่เน้นการใช้งานในครัวเรือน ซึ่งสามารถตอบสนองความต้องการไฟฟ้าของบ้านทั่วไปในอเมริกาได้นาน 3 ถึง 10 วัน และจ่ายพลังงานได้สูงสุดถึง 9.6 กิโลวัตต์ผ่านเต้ารับไฟฟ้า 120 โวลต์และ 240 โวลต์จำนวน 11 จุดที่กระจายอยู่รอบตัวรถ
ณ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 ฟอร์ดเริ่มพูดคุยถึงรถอื่น ๆ นอกเหนือจากเอฟ-ซีรีส์ เช่น เอกซ์เพดิชันและนาวิเกเตอร์ ซึ่งจะถูกสร้างขึ้นบนโครงสร้างแชสซีรถบรรทุกไฟฟ้าขนาดใหญ่ของพวกเขา รวมถึงแชสซีขนาดเล็กกว่าที่จะถูกนำไปใช้สำหรับบร็องโค, เอกซ์พลอเรอร์ และเอวิเอเตอร์ 
รูปแบบ
รถบรรทุกขนาดกลาง

ตลอดระยะเวลาการผลิตส่วนใหญ่ เอฟ-ซีรีส์ถูกจำหน่ายในรูปแบบรถบรรทุกขนาดกลางแบบหน้ายาวควบคู่ไปกับรถกระบะทั่วไป โดยเริ่มต้นใน ค.ศ. 1948 ด้วยรุ่นเอฟ-5 ขนาด 1 ตัน (ต่อมาคือเอฟ-500) รถบรรทุกขนาดกลางมีรุ่นย่อยตั้งแต่เอฟ-5 ไปจนถึงเอฟ-8 (เอฟ-800) ก่อนจะมีการเปิดตัวรถบรรทุกหัวเก๋งยกฟอร์ด ซี-ซีรีส์ใน ค.ศ. 1957 รถบรรทุกขนาดกลางถูกนำเสนอทั้งในรูปแบบหน้ายาวและหน้าสั้น (COE)
ภายจากการเปิดตัวรถบรรทุกเอฟ-ซีรีส์รุ่นที่ 5 ใน ค.ศ. 1967 รถบรรทุกขนาดกลางได้รับการออกแบบแยกจากกลุ่มรถกระบะ ถึงแม้จะยังคงเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเอฟ-ซีรีส์ แต่รถบรรทุกขนาดกลางใช้เพียงห้องโดยสารและภายในร่วมกับรถกระบะเอฟ-ซีรีส์เท่านั้น ตั้งแต่ ค.ศ. 1967 การออกแบบห้องโดยสารมีการเปลี่ยนแปลงเพียงแค่ใน ค.ศ. 1980 และ 2000 รถบรรทุกเอฟ-ซีรีส์ขนาดกลางรุ่นปี 2016 ซึ่งได้รับการออกแบบใหม่บนแชสซีใหม่ทั้งหมด ยังคงใช้ห้องโดยสารรุ่นปรับปรุงจากเอฟ-650/เอฟ-750 ปี 2000–2015
รถบรรทุกเอฟ-ซีรีส์ขนาดกลางเป็นพื้นฐานให้กับแชสซีรถโดยสารแบบเครื่องวางหน้า (cowled bus chassis) ในรุ่นบี-ซีรีส์ ซึ่งผลิตตั้งแต่ ค.ศ. 1948 ถึง 1998 ส่วนใหญ่ผลิตขึ้นสำหรับตัวถังรถโรงเรียน อย่างไรก็ตาม บี-ซีรีส์ถูกยกเลิกการผลิตเมื่อส่วนหนึ่งของสายการผลิตรถบรรทุกขนาดใหญ่ของฟอร์ดถูกขายให้กับเฟรตไลเนอร์ (Freightliner) ใน ค.ศ. 1996

รถบรรทุกขนาดใหญ่
นอกเหนือจากรถบรรทุกขนาดกลางแล้ว เอฟ-ซีรีส์ยังเป็นพื้นฐานของรถบรรทุกเพื่อการพาณิชย์ขนาดใหญ่ของฟอร์ดเป็นเวลาสี่รุ่น ใน ค.ศ. 1951 ฟอร์ดเปิดตัวชื่อ "บิกจ็อบ" (Big Job) สำหรับรถบรรทุกหน้ายาวเอฟ-7 และเอฟ-8 รุ่นหลังนี้มีตัวเลือกเพลาล้อหลังแบบคู่
ใน ค.ศ. 1958 บิกจ็อบถูกแทนที่ด้วยรถบรรทุกเอกซ์ตราเฮฟวีดิวตี (Extra Heavy Duty) ขณะเดียวกันกับการเปิดตัวเครื่องยนต์ซูเปอร์ดิวตี V8 (Super Duty V8) รถบรรทุกที่ติดตั้งเครื่องยนต์เหล่านั้นถูกเรียกว่ารถบรรทุกซูเปอร์ดิวตี

ใน ค.ศ. 1963 ฟอร์ดเปิดตัวรถบรรทุกหน้ายาวแบบฝากระโปรงหน้าเอ็น-ซีรีส์ ซึ่งเข้ามาแทนที่รถบรรทุกเอฟ-900 ซูเปอร์ดิวตี/เอกซ์ตราเฮฟวีดิวตี รุ่นแรกของฟอร์ดที่เป็นรถบรรทุกแบบฝากระโปรงหน้าและใช้เครื่องยนต์ดีเซล เอ็น-ซีรีส์ใช้ห้องโดยสารร่วมกับเอฟ-ซีรีส์ แต่มีการปรับเปลี่ยนฝากระโปรงหน้าให้สั้นและกว้างขึ้น รวมถึงติดตั้งห้องโดยสารให้สูง
ใน ค.ศ. 1970 ฟอร์ดเปิดตัวรถบรรทุกหน้ายาวในตระกูลแอล-ซีรีส์ "ลุยส์วิลล์" ซึ่งเป็นการสิ้นสุดการใช้ชิ้นส่วนร่วมกันระหว่างรถบรรทุกเพื่อการพาณิชย์ขนาดใหญ่กับรถในตระกูลเอฟ-ซีรีส์ทั้งหมด รถบรรทุกตระกูลแอล-ซีรีส์/แอโรแมกซ์ยังคงอยู่ในสายการผลิตจนถึง ค.ศ. 1998 ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกับการขายธุรกิจรถบรรทุกขนาดใหญ่ของฟอร์ดให้กับเฟรตไลเนอร์ (ซึ่งขายรถบรรทุกในตระกูลนี้ภายใต้ชื่อสเตอร์ลิงทรักส์ (Sterling Trucks) จนถึง ค.ศ. 2009) นอกอเมริกาเหนือ ปัจจุบันฟอร์ดยังคงทำการตลาดรถบรรทุกหน้าสั้นในรุ่นฟอร์ด คาร์โก (Ford Cargo) และฟอร์ด เอฟ-แมกซ์ (Ford F-MAX)

รถตู้
สำหรับเอฟ-ซีรีส์สามรุ่นแรก ฟอร์ดนำเสนอรถรุ่นนี้ในรูปแบบของรถตู้ทึบ (panel van) ซึ่งมีตัวถังแบบปิดสำหรับบรรทุกสินค้า ตรงกันข้ามกับเจเนรัลมอเตอร์ ฟอร์ดไม่เคยเสนอตัวถังแบบ "บรรทุกผู้โดยสารได้" (carryall) ของรุ่นนี้เลย (เป็นการแข่งขันกับเชฟโรเลต/จีเอ็มซี ซับเออร์เบินหรืออินเตอร์เนชันแนล ทราเวิลออล) ใน ค.ศ. 1961 รถตู้ทึบถูกยกเลิกการผลิต ภายหลังการเปิดตัวรถตู้ฟอร์ด อีโคโนไลน์
ตั้งแต่ ค.ศ. 1968 จนถึงปัจจุบัน รถตู้อีโคโนไลน์/คลับ แวกอน/อี-ซีรีส์มีความเหมือนกันในส่วนของระบบส่งกำลังกับรถบรรทุกเอฟ-ซีรีส์ในระดับหนึ่ง ในช่วงทศวรรษ 1970 มีการใช้ชิ้นส่วนตัวถังบางอย่างร่วมกัน แม้ปัจจุบันจะผลิตเฉพาะในรูปแบบแชสซีเปล่า (cutaway chassis) สำหรับการจำหน่ายเฉพาะเชิงพาณิชย์ แต่อี-ซีรีส์ยังคงใช้ระบบส่งกำลังร่วมกับรถบรรทุกฟอร์ด ซูเปอร์ดิวตีรุ่นปัจจุบัน
บี-ซีรีส์ แคร์รีออล
ฟอร์ด บี-ซีรีส์ แคร์รีออล (Ford B-Series Carryall) (ระวังสับสนกับแชสซีรถโดยสารฟอร์ด บี-ซีรีส์) ซึ่งผลิตขึ้นเฉพาะสำหรับตลาดเม็กซิโกและอเมริกาใต้ เป็นรถสเตชันแวกอนที่พัฒนามาจากรถกระบะฟอร์ด เอฟ-ซีรีส์และจำหน่ายตั้งแต่ ค.ศ. 1963 ถึง 1994 เดิมทีกฎหมายการค้าได้ห้ามการส่งออกรถตู้ฟอร์ด อีโคโนไลน์ (Ford Econoline) ที่ผลิตในสหรัฐไปยังภูมิภาคเม็กซิโกและอเมริกาใต้ เพื่อแก้ไขปัญหานี้ ฟอร์ดจึงตัดสินใจใช้แชสซีของรถกระบะฟอร์ด เอฟ-ซีรีส์ (ซึ่งมีการจำหน่ายในเม็กซิโกและอเมริกาใต้อยู่แล้ว) เพื่อสร้างรถตู้ดัดแปลงมาทดแทนอีโคโนไลน์ที่ไม่สามารถส่งออกได้ ฟอร์ด บี-ซีรีส์ แคร์รีออลใช้แชสซี ระบบขับเคลื่อน ด้านหน้าและประตูของรถกระบะฟอร์ด เอฟ-100 (ต่อม
์ แคร์รีออลใช้แชสซี ระบบขับเคลื่อน ด้านหน้าและประตูของรถกระบะฟอร์ด เอฟ-100 (ต่อมาคือเอฟ-150) โดยการดัดแปลงเป็นรถตู้ถูกว่าจ้างให้บริษัทภายนอกดำเนินการและจากนั้นจึงจำหน่ายผ่านตัวแทนจำหน่ายฟอร์ดในเม็กซิโกและอเมริกาใต้
รุ่นดั้งเดิม ซึ่งพัฒนามาจากเอฟ-100 รุ่นที่สี่ และจำหน่ายในชื่อบี-100 นั้น มีให้เลือกทั้งแบบรถตู้ทึบสองประตูหรือแบบสเตชันแวกอนสองประตูที่มีที่นั่งสำหรับผู้โดยสารสูงสุด 10 ที่นั่ง

ใน ค.ศ. 1967 บี-100 เปลี่ยนไปใช้แพลตฟอร์มของเอฟ-100 รุ่นที่ห้าและมีตัวเลือกของตัวถังแบบสเตชันแวกอนสามประตู โดยมีประตูหลังอยู่ด้านขวามือของรถ รุ่นที่ขายในอาร์เจนตินารู้จักในชื่อบี-150

ใน ค.ศ. 1973 บี-100 นำแพลตฟอร์มของเอฟ-100 รุ่นที่หกมาใช้ โดยตลาดเฉพาะในอเมริกาใต้ยังนำเสนอบี-250 แคร์รีออล ซึ่งมีพื้นฐานมาจากเอฟ-250 ขนาดสามในสี่ตัน

ใน ค.ศ.1980 บี-100 ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นบี-150 ในทุกตลาดและเปลี่ยนไปใช้แชสซีของเอฟ-150 รุ่นที่เจ็ด
ใน ค.ศ. 1987 รุ่นนี้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นบี-200 และเปลี่ยนไปใช้แชสซีของเอฟ-150 รุ่นที่ 8

ใน ค.ศ. 1994 ความตกลงการค้าเสรีอเมริกาเหนือ (NAFTA) ถูกจัดตั้งขึ้น ซึ่งอนุญาตให้มีการส่งออกรถตู้ฟอร์ด อีโคโนไลน์ที่ผลิตในสหรัฐไปยังตลาดเม็กซิโกและอเมริกาใต้เนื่องจากการผ่อนคลายกฎหมายการค้ามากขึ้น สิ่งนี้นำไปสู่การยกเลิกการผลิตบี-ซีรีส์ แคร์รีออลในปีเดียวกัน โดยมีการแทนที่อย่างไม่เป็นทางการด้วยอีโคโนไลน์
ส่งออก
ข้อมูลเมื่อ ค.ศ. 2018 นอกเหนือจากสหรัฐ แคนาดา และเม็กซิโก ฟอร์ด เอฟ-150 มีจำหน่ายอย่างเป็นทางการในประเทศส่วนใหญ่ในแถบแคริบเบียน (ยกเว้นตรินิแดดและโตเบโก เซนต์คิตส์และเนวิส และคิวบา) ซูรินาม เอกวาดอร์ เปรู ชิลี ตะวันออกกลาง (รวมถึงอัฟกานิสถาน) ไอซ์แลนด์ จีน กัมพูชา ฟิลิปปินส์ แองโกลา บูร์กินาฟาโซ แคเมอรูน เคปเวิร์ด สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก เอธิโอเปีย ดินแดนโพ้นทะเลเฟรนช์พอลินีเชียของฝรั่งเศส และนิวแคลิโดเนีย กาบอง กานา ไอวอรีโคสต์ ไลบีเรีย ไนจีเรีย เซเนกัล เซียร์ราลีโอน มาดากัสการ์, ดินแดนอารูบาของดัตช์ กูราเซา เซนต์มาร์เทน และดินแดนโพ้นทะเลหมู่เกาะเคย์แมนของบริเตน ส่วนรุ่นเอสวีที แร็พเตอร์มีจำหน่ายในสหรัฐ แคนาดา เม็กซิโก ตะวันออกกลาง
องบริเตน ส่วนรุ่นเอสวีที แร็พเตอร์มีจำหน่ายในสหรัฐ แคนาดา เม็กซิโก ตะวันออกกลาง (รวมถึงอัฟกานิสถาน) จีน เอกวาดอร์ ชิลี และเปรู ทั้งสองรุ่นนี้มีจำหน่ายเฉพาะแบบพวงมาลัยซ้าย
ในประเทศเม็กซิโก เอฟ-150 (ตั้งแต่รุ่น XLT ขึ้นไป) จะถูกเรียกว่า "ฟอร์ด โลโบ" (Ford Lobo) (หรือฟอร์ด วูล์ฟ) ขณะที่เอฟ-150 เอสวีที แร็พเตอร์จะถูกเรียกว่า "ฟอร์ด โลโบ แร็พเตอร์" ส่วนเอฟ-150 XL ยังคงใช้ชื่อเดิมคือเอฟ-150 XL

ฟอร์ด เอฟ-ซีรีส์มีการซื้อขายในตลาดเทาอย่างมากทั่วโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยุโรป จีน และเกาหลีใต้ ส่วนใหญ่มักเป็นกลุ่มผู้ชื่นชอบรถยนต์ที่มีฐานะ เนื่องจากรุ่นตกแต่งระดับสูงเป็นรุ่นที่ได้รับความนิยมมากที่สุด ในออสเตรเลีย รถกระบะเหล่านี้ได้รับความนิยมในกลุ่มผู้ต้องการลากจูงรถพ่วงขนาดใหญ่และคาราวานที่มีน้ำหนักมาก
ในประเทศโบลิเวีย ฟอร์ด เอฟ-ซีรีส์นำเข้าจากสหรัฐ โดยมีเอฟ-150 ทั้งแบบตอนเดียว (single cab) ตอนครึ่ง (super cab) และสี่ประตู (crew cab) ให้เลือกทั้งกระบะสั้นและกระบะยาว ส่วนรุ่นเฮฟวีดิวตีในตระกูลเอฟ-ซีรีส์ เช่น เอฟ-250 และเอฟ-350 มีให้เลือกในแบบตอนครึ่งและสี่ประตูพร้อมกระบะยาว แต่เอฟ-450 มีจำหน่ายเฉพาะในรูปแบบแชสซี นอกจากนี้ ยังมีเอฟ-150 แร็พเตอร์จำหน่ายด้วยเช่นกัน

ในสหราชอาณาจักร เอฟ-ซีรีส์ที่นำเข้ามาส่วนใหญ่มักเป็นรุ่นเอฟ-150 พวงมาลัยซ้าย และโดยปกติจะเป็นรุ่นสี่ประตูระดับบน (รุ่นที่มีสเปกสูงกว่า)

มอเตอร์สปอร์ต
 ]]
ชนะการแข่งขัน San Felipe 250 แปดครั้งระหว่าง ค.ศ. 1999 ถึง 2007
เอฟ-ซีรีส์เป็นตัวแทนของฟอร์ดในการแข่งขัน NASCAR Craftsman Truck Series เกร็ก บิฟเฟิล (Greg Biffle) คว้าแชมป์ NASCAR Craftsman Truck Series ใน ค.ศ. 2000 และเป็นนักขับฟอร์ดเพียงคนเดียวที่ทำได้ นอกจากนี้ ฟอร์ดยังคว้าแชมป์ผู้ผลิตใน ค.ศ. 1999 และ 2000

นักแข่งรถ เช่น โรเจอร์ นอร์แมน และแลร์รี โรเซเลอร์ ชนะการแข่งขัน Primm 300 ใน ค.ศ. 2003, 2007 และ 2008
ใน ค.ศ. 2008 ฟอร์ดประกาศเข้าร่วมการแข่งขัน Baja 1000 ในรุ่นที่แปดสำหรับรถกระบะขนาดใหญ่ที่ได้รับการปรับแต่งพอสมควร นักขับหลักคือสตีฟ โอลีโกส โดยมีนักขับร่วมคือแรนดี เมอร์ริตต์, เกร็ก ฟาวซ์ และบัด บรุตส์แมน รถคันดังกล่าวถูกสร้างขึ้นโดยความร่วมมือระหว่างทีมยานยนต์พิเศษฟอร์ด (SVT) ฟอร์ด เรซิง และฟาวซ์ มอเตอร์สปอตส์ อิงก์ ฟอร์ด เอฟ-150 เอสวีที แร็พเตอร์ อาร์เข้าร่วมการแข่งขัน Tecate SCORE Baja 1000 ครั้งที่ 41 ใน ค.ศ. 2008 ด้วยเวลา 25 ชั่วโมง 28 นาที 10 วินาที และอยู่ในอันดับที่สามของรุ่น ทาโวและกัส วิลโดโซลา เป็นผู้ชนะในการแข่งขันครั้งนั้นใน ค.ศ. 2010
ในการแข่งขันรายการ Best in the Desert race series เอฟ-150 เอสวีที แร็พเตอร์ อาร์ สามารถจบการแข่งขัน "Terrible's 250" โดยได้อันดับที่สองโดยรวมในรุ่น 8000
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2010 แร็พเตอร์ เอสวีที (หมายเลข 439) คันเดียว ซึ่งขับโดยนักแข่งชาวชิลี ฮาเวียร์ แคมปิลเลย์ เข้าร่วมการแข่งขันแรลลี ดาการ์ อาร์เจนตินา–ชิลี อย่างไรก็ตาม รถกระบะคันดังกล่าวไม่สามารถจบการแข่งขันได้เนื่องจากเกิดอุบัติเหตุชนกับรถคันอื่นกลางถนนในระหว่างช่วงที่เจ็ด ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2011 แร็พเตอร์สองคันออกเส้นเริ่มในการแข่งขันแรลลี ดาการ์ อาร์เจนตินา–ชิลีที่บัวโนสไอเรส โดยแคมปิลเลย์ขับแร็พเตอร์ที่มีความน่าเชื่อถือมากกว่า (หมายเลข 375) และนักแข่งหญิงชาวอเมริกัน ซู มีด ขับรถที 2 แร็พเตอร์ (หมายเลข 374) มีดเข้าเส้นชัยที่บัวโนสไอเรสและชนะในประเภท "ซูเปอร์โปรดักชัน" ซึ่งเป็นการชนะประเภทของนักแข่งจากอเมริกาเหนือครั้งแรกในประวัติศาสตร์ด
โปรดักชัน" ซึ่งเป็นการชนะประเภทของนักแข่งจากอเมริกาเหนือครั้งแรกในประวัติศาสตร์ดาการ์ แคมปิลเลย์ไม่สามารถจบการแข่งขันในสเตจที่ 12 ได้หลังจากเสียเวลาเนื่องจากปัญหาเครื่องยนต์ในสเตจที่ 11 ซึ่งนำไปสู่การตัดสิทธิ์ของเขาเนื่องจากไม่สามารถเดินทางถึงค่ายพักนักแข่งภายในกำหนดเวลา
การใช้งานโดยตำรวจ
 พร้อมที่เก็บของติดตั้งอยู่บนกระบะท้าย]]
ฟอร์ด F-150 มักถูกนำมาใช้เป็นรถตำรวจ ส่วนใหญ่จะใช้ในการลาดตระเวนในพื้นที่นอกถนน เช่น ภูเขา ป่าไม้ พื้นที่น้ำท่วม แนวชายฝั่ง และชายหาด ที่ซึ่งรถตำรวจมาตรฐานทั่วไปเคลื่อนที่ได้ยาก นอกจากนี้ ยังมีการนำมาใช้บ่อยครั้งในการขนส่งทีมสวาตและอาจมีสิ่งอำนวยความสะดวกในการควบคุมตัวและขนส่งผู้ต้องสงสัยจำนวนเล็กน้อยได้อย่างปลอดภัย การใช้งานทั่วไปอื่น ๆ ของตำรวจ ได้แก่ การติดตั้งกรงสำหรับควบคุมสัตว์หรือใช้ในการขนส่งหน่วยตำรวจม้าหรือเรือตำรวจ
รางวัลและการตอบรับ
ฟอร์ด เอฟ-150 ได้รับรางวัลมากมาย โดยเฉพาะใน ค.ศ. 2009 เพียงปีเดียว ได้รับรางวัลดังนี้: 
*รางวัลรถบรรทุกยอดเยี่ยมแห่งปี 2009 จากนิตยสาร Motor Trend
*รางวัลรถที่ได้รับการออกแบบใหม่ดีที่สุดประจำปี 2009 จากเว็บไซต์ kbb.com ของ Kelley Blue Book
*รางวัลสูงสุดในฐานะ "รถบรรทุกแห่งเท็กซัส" รวมถึงรางวัล "รถกระบะหรูหราที่ดีที่สุด" สำหรับฟอร์ด เอฟ-150 คิงแรนช์ ปี 2009 จากสมาคมนักเขียนยานยนต์เท็กซัส (Texas Auto Writers Association)
* รางวัลความเป็นเลิศด้านยานยนต์ประเภทรถใช้งานหนักจากนิตยสาร Popular Mechanics
* รางวัล "รถยนต์ที่มีความปลอดภัยสูงสุด" จากสถาบันประกันภัยเพื่อความปลอดภัยบนทางหลวง (Insurance Institute for Highway Safety) สำหรั
ระกันภัยเพื่อความปลอดภัยบนทางหลวง (Insurance Institute for Highway Safety) สำหรับเทคโนโลยีความปลอดภัยมาตรฐานถุงลมนิรภัยด้านข้างแบบ "Safety Canopy" และระบบควบคุมเสถียรภาพ AdvanceTrac พร้อมระบบป้องกันการพลิกคว่ำ
* รางวัลมูลค่าคงเหลือยอดเยี่ยมจาก Automotive Leasing Guide (ALG) สำหรับรถที่รักษามูลค่าตามราคาเดิมได้ในร้อยละสูงสุดเมื่อเทียบกับรถกระบะขนาดใหญ่น้ำหนักเบาปี 2009 รุ่นอื่น ๆ ณ สิ้นสุดสัญญาเช่ามาตรฐานสามปี อ้างอิงจากการคาดการณ์ของ ALG
* รางวัล 5 รถกระบะยอดเยี่ยมจาก Truck Trend ของ Motor Trend จากงาน Specialty Equipment Market Association (SEMA) สำหรับรถต้นแบบฟอร์ด เอฟ-150 เฮฟวีดิวตี เดอวอลต์ คอนแทร็กเตอร์ ปี 2009
* รางวัลการออกแบบรถกระบะที
ร์ด เอฟ-150 เฮฟวีดิวตี เดอวอลต์ คอนแทร็กเตอร์ ปี 2009
* รางวัลการออกแบบรถกระบะที่เป็นมิตรต่อการติดตั้งอุปกรณ์เสริม (Accessory-Friendly Pickup Design Award) จาก SEMA
* รางวัล "รถกระบะขนาดครึ่งตันที่ดีที่สุดโดยรวม" จากเว็บไซต์ PickupTrucks.com"
ยอดขาย
{| class="wikitable" 
|+ จำนวนรถบรรทุกฟอร์ด เอฟ-ซีรีส์ที่ขายได้
! ปี (ค.ศ.)
! สหรัฐ !! แคนาดา
!เม็กซิโก
|-
| 1997
| 746,111 ||
|
|-
| 1998
| 836,629 ||
|
|-
| 1999 
| 869,001 ||
|
|-
| 2000
| 876,716 ||
|
|-
| 2001 
| 911,597 ||
|
|-
| 2002 
| 813,701 ||
|
|-
| 2003
| 845,586 || 68,375
|
|-
| 2004 
| 939,511 || 71,790
|
|-
| 2005 
| 901,463 ||
|
|-
| 2006 
| 796,039 || 72,128
|
|-
| 2007
| 690,589 || 73,618 
|
|-
| 2008 
| 515,513 || 67,749
|
|-
| 2009 
| 413,625 || 81,396
|
|-
| 2010 
| 528,349 || 97,913 
|
|-
| 2011
| 584,917 || 96,325
|
|-
| 2012
| 645,316 || 106,358 
|
|-
| 2013
| 763,402 || 122,325
|
|-
| 2014
| 753,851 || 126,277
16 || 106,358 
|
|-
| 2013
| 763,402 || 122,325
|
|-
| 2014
| 753,851 || 126,277 
|
|-
| 2015
| 780,354 || 118,837
|
|-
|2016
|820,799 
|145,409 
|
|-
|2017
|896,764
|155,290
|
|-
|2018
|909,330
|145,694
|15,096
|-
|2019
|896,526
|145,064
|14,459
|-
|2020
|787,372
|128,649
|10,810 
|-
|2021
|726,004 
|116,402 
|9,407 
|-
|2022
|653,957 
|114,729 
|11,589 
|-
|2023
|750,789
|123,267 
|12,254 
|-
|2024
|765,649 
|133,857 
|}