SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
กิ่งจังหวัดมิยาเกะ
กิ่งจังหวัดมิยาเกะ ( ) เป็นกิ่งจังหวัดที่อยู่ภายใต้การปกครองของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น สังกัดสำนักกิจการทั่วไปขององค์การบริหารมหานครโตเกียว

กิ่งจังหวัดมิยาเกะประกอบด้วยหมู่บ้านดังต่อไปนี้บนหมู่เกาะอิซุ

* หมู่บ้านมิยาเกะ (อยู่บนเกาะมิยาเกะ)
* หมู่บ้านมิกูราจิมะ (อยู่บนเกาะมิกูระ)

กิ่งจังหวัดมิยาเกะมีเนื้อที่ 76.08 ตารางกิโลเมตร ประชากรจำนวน 3,184 คน

จากการที่ภูเขาไฟหลักบนหมู่เกาะได้เกิดการปะทุ มิยาเกะจิมะจึงได้ทำการอพยพประชาชนอย่างสมบูรณ์ตั้งแต่เดือนกันยายน ค.ศ. 2000 และหลังจากระยะเวลาสี่ปีของการปะทุของภูเขาไฟ จึงได้มีการอนุญาตให้ประชาชนเดินทางกลับมาอยู่อาศัยตามเดิมในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2005
ประวัติศาสตร์
* ค.ศ. 1920: ที่ทำการเกาะมิยาเกะจิมะและมิกูระจิมะถูกยุบ และได้มีการจัดตั้งสำนักงานบริหารเกาะโอชิมะขึ้นมาแทนซึ่งมีพื้นที่รับผิดชอบครอบคลุมเกาะเหล่านี้ด้วย โดยจัดตั้งสำนักงานสาขาบนเกาะมิยาเกะจิมะ
* ค.ศ. 1926: สำนักงานบริหารเกาะโอชิมะเปลี่ยนชื่อเป็นกิ่งจังหวัดโอชิมะ
* ค.ศ. 1943: สำนักงานสาขามิยาเกะจิมะแยกออกเป็นกิ่งจังหวัดมิยาเกะ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการของสำนักงานสาขาเกาะมิยาเกะ
คลองบางระมาด
]]
คลองบางระมาด เป็นคลองในท้องที่เขตตลิ่งชันและเขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร

บางระมาด หมายถึง บางแรด อาจเป็นหลักแหล่งของแรด (ระมาด เป็นภาษาเขมร แปลว่า แรด) อย่างไรก็ดีสุจิตต์ วงษ์เทศระบุว่าอาจมีความหมายอื่นแต่ก็ยังไม่ทราบแน่ชัด ชุมชนบริเวณบางระมาดคงเป็นชุมชนตั้งแต่ราวอยุธยาตอนต้น ใน กำสรวลสมุทร (พ.ศ. 2025–2034) มีกล่าวถึงบางระมาดว่า

บริเวณนี้ในอดีตเป็นย่านสวนผลไม้ มีทั้งกล้วย อ้อย มะม่วง ขนุน มะปราง มะพร้าว และหมาก เป็นต้น ผู้คนนำผลไม้และขนมมาแลกเปลี่ยนกัน
ยังคงเป็นย่านผลไม้สืบต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เมื่อราว พ.ศ. 2500 ผลไม้ที่มีชื่อเสียงเช่น ทุเรียน มังคุด มะไฟ ละมุด มะม่วง ส้มและมะพร้าว ทุเรียนที่มีชื่อเสียงได้แก่ พันธุ์ก้านยาว อีลวง และจอกลอย ส่วนส้มเขียวหวานเป็นแหล่งแพร่กิ่งพันธุ์ไปปลูกที่อื่น แต่เดิมเคยมีตลาดน้ำอยู่ปากคลองบางระมาด แต่ก็ยกเลิกไป
ปัจจุบันมีชุมชนเก่าแก่คือชุมชนเกาะศาลเจ้าตั้งอยู่ระหว่างคลองบางระมาดและคลองบ้านไทร มีศาลเจ้าพ่อจุ้ยและเจ้าพ่อกุมกรรณซึ่งเชื่อว่าเป็นเทพเจ้าที่สถิตอยู่บริเวณคลองบางระมาด ภายในศาลยังปรากฏศีรษะจระเข้ ซึ่งชาวบ้านเชื่อว่าคุ้งน้ำแห่งนี้เป็นที่อาศัยของจระเข้ใหญ่ อันเป็นพาหนะของเจ้าพ่อจุ้ย ทั้งยังมีเรื่องเล่าว่าบริเวณใต้ต้นมะพลับใกล้กับศาลเจ้ามีถ้ำจระเข้อยู่

อ้างอิง
กิฟฏ์
กิฟฏ์ ( ; เคฟต์ หรือ เคบโต; อียิปต์โบราณ: Gebtu เกบตู; คอปโตส; โรมัน: Justinianopolis จัสติเนียโนโพลิส) เป็นเมืองขนาดเล็กในเขตผู้ว่าการเกนาของอียิปต์ ซึ่งห่างจากเมืองลักซอร์ไปทางทิศเหนือประมาณ 43 กิโลเมตร (27 ไมล์) และอยู่ใต้เส้นละติจูดที่ 26 องศาเหนือ บนฝั่งตะวันออกของแม่น้ำไนล์ เนื่องจากเมืองกิฟฏ์มีระยะทางที่ใกล้กับชายฝั่งทะเลแดง จึงทำให้เมืองแห่งนี้เป็นจุดศูนย์ทางการค้าที่สำคัญในสมัยโบราณระหว่างอินเดีย พุนต์ อาระเบียเฟลิกซ์ และดินแดนทางเหนือ โดยพื้นที่ใกล้เคียงในทะเลทรายตะวันออกมีเหมืองทองคำและแร่ควอร์ตไซต์ที่มีความสำคัญ รวมทั้งยังเป็นจุดเริ่มต้นสำหรับการเดินทางไปยังดินแดนพุนต์ (ประเทศโซมาเลีย ในปัจจุบัน)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
เอ็ฏโฏด
เอ็ฏโฏด ( , , อียิปต์โบราณ: Djerty หรือ Ḏrty, กรีกโบราณ: Touphion, ละติน: Tuphium, คอปติก: Thouôt หรือ Tuot) เป็นที่ตั้งของเมืองจากสมัยอียิปต์โบราณ และวิหารแห่งเทพมอนทู ซึ่งเป็นหนึ่งในเทพเจ้าจากศาสนาอียิปต์โบราณ เมืองแห่งนี้ตั้งอยู่ห่างจากเมืองลักซอร์ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 20 กิโลเมตร (12 ไมล์) โดยอยู่ใกล้กับเมืองโบราณเฮอร์มอนทิส ในปัจจุบันมีหลายหมู่บ้านรายล้อมรอบพื้นที่แห่งนี้

อ้างอิง
วัดมงคลเทพ
วัดมงคลเทพ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากน้ำ อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา มีที่ดิน 75 ไร่ 2 งาน 26 ตารางวา และยังเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดฉะเชิงเทราแห่งที่ 27

วัดมงคลเทพได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2537 ตั้งวัดเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2542 โดยมีนางสาวเสนาะ ปานท่าไข่ เป็นผู้ขออนุญาตสร้างวัดและบริจาคที่ดินเนื้อที่ 53 ไร่ 1 งาน 89 ตารางวา มีเจ้าอาวาสรูปที่ 1 พระอธิการบัญชา สิริวิชฺชโย ปัจจุบันได้รับแต่งตั้งเป็น พระครูภาวนาสิทธิคุณ วิ. ชพ. วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2554
สิ่งก่อสร้างส่วนใหญ่เป็นอาคารร่วมสมัย แบบอาคารต่าง ๆ จะตกแต่งแบบเรียบง่าย อุโบสถเริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2551 2553 เป็นอุโบสถยกฐานสูง 1.5 เมตร ขนาด กว้าง 9.40 เมตร ยาว 30.50 เมตร ภายในอุโบสถที่ผนัง และพื้น ปูด้วยหินอ่อน ผนังภายนอก ก่ออิฐฉาบปูนแล้วฉาบด้วยทรายล้างสีขาว หน้าบันด้านทิศตะวันออก เป็นอลูมิเนียม นูนต่ำ รูปองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พิสดารกาย 100 องค์ หน้าบันด้านทิศตะวันตก เป็นอลูมิเนียม นูนต่ำ รูปพระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) จำนวน 101 องค์ มีช่อฟ้า ด้านละ 3 ช่อ อุโบสถล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว ขนาดกว้าง 33.75 เมตร ยาว 54.85 เมตร พระประธานในอุโบสถนามว่า พระพุทธเจ้าองค์ต้นธาตุต้นธรรม

อ้างอิง
แฮร์โมโปลิส
แฮร์โมโปลิส ( , "นครแห่งเฮอร์มีส"), แฮร์โมโปลิสมักนา, แฮร์โมโปลิสเมกาแล ( ), คามาเนา ( , ), ชโมน ( ) หรือ อัลอัชมูนัยน์ ( ) เป็นเมืองขนาดใหญ่ในสมัยอียิปต์โบราณ ซึ่งตั้งอยู่ใกล้พรมแดนระหว่างดินแดนอียิปต์ล่างกับอียิปต์บน

โดยเป็นเมืองหลักของเขตปกครองมาตั้งแต่สมัยราชอาณาจักรเก่าแห่งอียิปต์ เมืองแฮร์โมโปลิสได้พัฒนามาเป็นเมืองขนาดใหญ่ในช่วงที่จักรวรรดิโรมันมีอำนาจเหนืออียิปต์ และเป็นศูนย์กลางของคริสตศาสนาในยุคแรก ๆ ตั้งแต่คริสตศตวรรษที่สาม แฮร์โมโปลิสได้ถูกทิ้งร้างหลังจากการพิชิตอียิปต์ของชาวมุสลิม แต่ได้รับการบูรณะฟิ้นฟูในภายหลังเช่นเดียวกับคริสตศาสนานิกายโรมันคาทอลิก (ในขณะเดียวกันก็ถูกปราบปราม) และนิกายคอปติกออร์ทอดอกซ์
ที่ตั้งของเมืองโบราณที่ยังหลงเหลืออยู่นี้ตั้งอยู่ใกล้เมืองอัลอัชมูนัยน์ ซึ่งเป็นชื่อเมืองที่มาจากภาษาคอปติก ในมัลลาวี เขตผู้ว่าการอัลมินยา ประเทศอียิปต์

อ้างอิง
คลองบางพรม
]]

คลองบางพรม หรือ คลองบางพรหม เป็นคลองในท้องที่เขตตลิ่งชันและเขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร เชื่อมต่อคลองชักพระกับคลองทวีวัฒนา ในเขตตลิ่งชันมีความยาว 5,400 เมตร และในเขตทวีวัฒนามีความยาว 6,640 เมตร
บริเวณคลองบางพรมมีชุมชนเมืองดั้งเดิม มีวัดเก่าแก่สมัยอยุธยาตั้งอยู่ริมคลองคือวัดรัชฎาธิษฐานราชวรวิหาร ฝั่งตรงข้ามคือวัดกาญจนสิงหาสน์วรวิหาร รวมถึงวัดอินทราวาส ฝั่งตรงข้ามคือวัดเทพพล และวัดศิริวัฒนาราม ที่วัดนี้มีศาลแม่โพสพ มีประวัติว่าเมื่อร้อยกว่าปีมาแล้ว มีชาวบ้านผัวเมียแช่ข้าวสารค้างคืนตั้งใจจะโม่เป็นแป้งข้าวเจ้าไว้ทำเส้นขนมจีน แต่รุ่งเช้าขึ้นมา ข้าวสารนั้นกลับงอกเป็นต้นข้าวสองตายายเลยเอาข้าวสารงอกไปผสมดินปั้นเป็นรูปแม่โพสพขึ้นไว้ แล้วเลยกลายเป็นที่นับถือของชาวนาแถบบางพรม จนมีการตั้งศาลทรงไทยขึ้นเป็นที่ประดิษฐาน ที่สี่แยกจุดตัดของคลองบางพรมกับคลองลัดมะยม
ในสมัยรัชกาลที่ 5–6 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ย่านนี้ยังมีพื้นที่การทำนา เมื่อราว พ.ศ. 2500 ชุมชนย่านคลองบางพรมมีการทำสวนอยู่ปากคลอง จนเมื่อราว พ.ศ. 2520 จากที่นาได้กลายมาเป็นที่ทำสวน

ปัจจุบันชุมชนย่านคลองบางพรมส่วนใหญ่เป็นพื้นที่เกษตรกรรม ประชาชนในชุมชนส่วนใหญ่มีอาชีพเกษตรกรรม ค้าขาย และรับราชการ

อ้างอิง
จังหวัดปาปัวที่สูง
ปาปัวที่สูง หรือ ปาปูวาเปอกูนูงัน ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่บริเวณที่สูงตอนกลางของภูมิภาคปาปัว เป็นจังหวัดเดียวในประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล ครอบคลุมพื้นที่ 69,685.31 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 1,408,641 คนจากการประมาณการอย่างเป็นทางการ ณ กลางปี พ.ศ. 2564

จังหวัดปาปัวที่สูงได้รับการจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2565 โดยแยกพื้นที่ออกมาจากจังหวัดปาปัวพร้อมกับจังหวัดปาปัวกลางและจังหวัดปาปัวใต้ เมืองหลักของจังหวัดคือวาเมนาในอำเภอจายาวีจายา

หน่วยการบริหาร
พื้นที่จังหวัดปาปัวที่สูงแบ่งออกเป็น 8 อำเภอ ( ) ได้แก่

อ้างอิง
จังหวัดปาปัวใต้
ปาปัวใต้ หรือ ปาปูวาเซอลาตัน ( ) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของภูมิภาคปาปัวในประเทศอินโดนีเซีย ได้รับการจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2565 จากอดีตอำเภอ 4 อำเภอทางใต้สุดของจังหวัดปาปัว ครอบคลุมพื้นที่ 127,280.69 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 517,623 คนจากการประมาณการอย่างเป็นทางการเมื่อกลางปี พ.ศ. 2564 จังหวัดนี้เป็นจังหวัดที่มีพื้นที่มากที่สุด (หากไม่นับบางจังหวัดบนเกาะบอร์เนียว) แต่มีประชากรน้อยที่สุดในอินโดนีเซีย
จังหวัดปาปัวใต้มีอาณาเขตสอดคล้องกับภูมิภาควัฒนธรรมอานิมฮา ทางทิศตะวันออกติดต่อกับประเทศปาปัวนิวกินี ทางทิศเหนือและทิศตะวันตกเฉียงเหนือติดต่อกับจังหวัดปาปัวที่สูงและจังหวัดปาปัวกลางตามลำดับ นอกจากนี้ทางทิศตะวันตกและทิศใต้ยังติดต่อกับทะเลอาราฟูราซึ่งเป็นพรมแดนทางทะเลกับประเทศออสเตรเลีย เมืองหลักและศูนย์กลางทางเศรษฐกิจของจังหวัดคือเมอเราเก

หน่วยการบริหาร
พื้นที่จังหวัดปาปัวใต้แบ่งออกเป็น 4 อำเภอ ( ) ได้แก่

อ้างอิง
จังหวัดปาปัวกลาง
ปาปัวกลาง หรือ ปาปูวาเตองะฮ์ ( ) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ทางตอนกลางของภูมิภาคปาปัวในประเทศอินโดนีเซีย ได้รับการจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2565 จากอดีตอำเภอ 8 อำเภอทางตะวันตกของจังหวัดปาปัว ครอบคลุมพื้นที่ 66,130.49 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรประมาณ 1,409,000 คนจากการประมาณการอย่างเป็นทางการเมื่อกลางปี พ.ศ. 2564
จังหวัดปาปัวกลางมีอาณาเขตค่อนข้างสอดคล้องกับภูมิภาควัฒนธรรมเมเอปาโก ทางทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดปาปัวตะวันตก ทางทิศเหนือติดต่อกับส่วนที่เหลือของจังหวัดปาปัว และทางทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดปาปัวที่สูงและจังหวัดปาปัวใต้ ศูนย์กลางการบริหารและศูนย์กลางทางเศรษฐกิจของจังหวัดคือนาบีเร ซึ่งเป็นเมืองใหญ่อันดับที่ 2 ในตอนกลางของภูมิภาคปาปัว (รองจากตีมีกา)

หน่วยการบริหาร
พื้นที่จังหวัดปาปัวกลางแบ่งออกเป็น 8 อำเภอ ( ) ได้แก่

อ้างอิง
คาร์นัก
ศาสนาสถานแห่งคาร์นัก หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า คาร์นัก ( , ซึ่งเดิมมาจากภาษาอาหรับ: خورنق Khurnaq แปลว่า "หมู่บ้านที่มีป้อมปราการ" ) เป็นศาสนสถานที่ประกอบไปด้วยวัด เสา วิหารและสิ่งปลูกสร้างอาคารอื่นๆ ที่ผุพังจำนวนมาก ใกล้กับเมืองลักซอร์ ประเทศอียิปต์ การก่อสร้างศาสนสถานแห่งนี้เริ่มขึ้นในรัชสมัยของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 1 (ครองราชย์ระหว่าง 1971–1926 ปีก่อนคริสตกาล) ในสมัยราชอาณาจักรกลาง (ประมาณ 2000–1700 ปีก่อนคริสตกาล) และดำเนินการก่อสร้างจนไปถึงสมัยราชอาณาจักรทอเลมี (ระหว่าง 305–30 ก่อนคริสตศักราช) ถึงแม้ว่าสิ่งปลูกสร้างและอาคารที่ยังหลงเหลืออยู่นั้น ส่วนใหญ่จะมีอายุย้อนถึงเพียงสมัยราชอาณาจักรใหม่เท่านั้น แต่บริเวณโดยรอบศาสนสถานแห่งคาร์นักเป็นบริเ
อนถึงเพียงสมัยราชอาณาจักรใหม่เท่านั้น แต่บริเวณโดยรอบศาสนสถานแห่งคาร์นักเป็นบริเวณที่ในภาษาอียิปต์โบราณเรียกว่า Ipet-isut ("สถานที่ที่ได้รับการคัดเลือกมากที่สุด") และเป็นสถานที่สักการะหลักของเทพเจ้าทั้งสามแห่งธีบส์ในช่วงราชวงศ์ที่สิบแปดแห่งอียิต์ โดยมีเทพอามุนเป็นเทพเจ้าสูงสุด ซึ่งยังเป็นส่วนหนึ่งของอนุสรณ์สถานประจำเมืองธีบส์ ในปี ค.ศ. 1979 ศาสนสถานแห่งคาร์นักก็ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกพร้อมกับส่วนอื่นๆ ของเมือง ศาสนสถานแห่งคาร์นักได้เป็นที่มาของชื่อหมู่บ้านเอล-คาร์นัก ในสมัยปัจจุบันในบริเวณใกล้เคียงและล้อมรอบด้วยบางส่วน ซึ่งห่างจากเมืองลักซอร์ไปประมาณ 2.5 กิโลเมตร (1.6 ไมล์)
วัดประตูสาร
วัดประตูสาร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำสุพรรณบุรี ในตำบลท่าพี่เลี้ยง อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 9 ไร่ 83 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 3 ไร่ 1 งาน 80 ตารางวา

ที่มาของชื่อ "ประตูสาร" ในอดีตพื้นที่เหนือวัดประตูสารขึ้นไปประมาณ 100 เมตรเศษเป็นคู เคยเป็นเพนียดคล้องช้างแต่โบราณ คาดว่าเป็นเพนียดคล้องช้างสมัยอู่ทอง จนล่วงเข้ามาอยู่สมัยอยุธยา เมื่อควาญช้างไปไล่ต้อนช้างจากป่าสูงเข้ามาเพนียด ควาญช้างจะค่อย ๆ คัดเลือกช้างที่มีลักษณะดีไว้ใช้งาน หรือเพื่อเป็นช้างศึกต่อไป ประตูสาร จึงหมายถึงประตูของช้าง
วัดประตูสารสร้างราว พ.ศ. พ.ศ. 2223 (หลักฐานไม่แน่ชัด) ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2280 สุนทรภู่ได้แต่งนิราศสุพรรณโดยกล่าวถึงวัดประตูสาร ในอดีตศาลาของวัดเคยใช้เป็นศาลตัดสินคดีความ พอตัดสินเสร็จ ศาลก็ยกเลิกไปแล้วกลับมาเป็นศาลาวัดตามเดิม
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถเก่าฐานแอ่นโค้งท้องสำเภา ภายในมีจิตรกรรมฝาผนัง เขียนในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นเรื่องเกี่ยวกับพุทธประวัติตอนสำคัญ ทศชาติชาดกโดยแทรกเรื่องราววิถีชีวิตของผู้คนในสมัยเข้าไปด้วย เช่น ชาวกะเหรี่ยง ชาวจีน ชาวลาว ส่วนวิหารประดิษฐาน หลวงพ่อดำ พระพุทธรูปโบราณเก่าแก่ที่ประดิษฐานคู่วัดมานาน มณฑป เป็นที่ประดิษฐานรูปจำลองพระครูวิธุรสุตาคมพระเกจิชื่อดัง บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ และยังมีธรรมาสน์ ตู้พระไตรปิฎก ฯลฯ
ลำดับเจ้าอาวาส
ลำดับเจ้าอาวาส และผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส วัดประตูสาร (เท่าที่พบข้อมูล) 
{| class="wikitable"
|+
!ลำดับ
!รายนาม
!เริ่มวาระ
!สิ้นสุดวาระ
!หมายเหตุ
|-
|1
|หลวงพ่อดี (ง่อย)
|ราวสมัยรัชกาลที่ 3
|ราวปลายสมัยรัชกาลที่ 4
|เจ้าอาวาส, มรณภาพ
|-
|2
|เจ้าอธิการดี (หลวงปู่ดี)
|ราวปลายสมัยรัชกาลที่ 4
|ราวปลายสมัยรัชกาลที่ 5
|เจ้าอาวาส, มรณภาพ
|-
|3
|พระครูวิบูลเมธาจารย์ (หลวงปู่ภู)
|ราวปลายสมัยรัชกาลที่ 5
|พ.ศ. 2465
|เจ้าอาวาส, เจ้าคณะใหญ่เมืองสุพรรณบุรี ภายหลังยกเป็นกิตติมศักดิ์, มรณภาพ
|-
| rowspan="2" |4
| rowspan="2" |พระครูวิธุรสุตาคม (ก๋ำ สุวรรณเนตร คงฺคสุวณฺโณ)
|พ.ศ. 2465
|พ.ศ. 2471
|ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
|-
|พ.ศ. 2471
|พ.ศ. 2505
|
วณฺโณ)
|พ.ศ. 2465
|พ.ศ. 2471
|ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
|-
|พ.ศ. 2471
|พ.ศ. 2505
|เจ้าอาวาส, มรณภาพ
|-
| rowspan="2" |5
| rowspan="2" |พระครูพิศิษฐ์สมณการ (ทอง จ้อยศรีเกตุ ญาณสิทฺโธ)
|พ.ศ. 2505
|พ.ศ. 2508
|ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
|-
|พ.ศ. 2508
|พ.ศ. 2545
|เจ้าอาวาส, มรณภาพ
|-
| rowspan="2" |6
| rowspan="2" |พระครูพิพัฒน์สุวรรณสาร (บุญช่วย ศรีโมรา ปวฑฺฒโน)
|พ.ศ. 2545
|พ.ศ. 2546
|ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
|-
|พ.ศ. 2546
| -
|เจ้าอาวาส, ปัจจุบัน
|-
|
|
|
|
|}
วัดจำปา
วัดจำปา อาจหมายถึง
* วัดจำปา กรุงเทพมหานคร
* วัดจำปา ตำบลบ้านลาน อำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น
* วัดจำปา ตำบลภูเหล็ก อำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น
* วัดจำปา จังหวัดเชียงราย
* วัดจำปา อำเภอนาหว้า จังหวัดนครพนม
* วัดจำปา หมู่ที่ 6 ตำบลนาเดื่อ อำเภอศรีสงคราม จังหวัดนครพนม
* วัดจำปา หมู่ที่ 12 ตำบลนาเดื่อ อำเภอศรีสงคราม จังหวัดนครพนม
* วัดจำปา ตำบลท่าบ่อสงคราม อำเภอศรีสงคราม จังหวัดนครพนม
* วัดจำปา จังหวัดนนทบุรี
* วัดจำปา จังหวัดบุรีรัมย์
* วัดจำปา อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดจำปา (ร้าง) อำเภออุทัย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดจำปา จังหวัดยโสธร
* วัดจำปา จังหวัดศรีสะเกษ
* วัดจำปา ตำบลสนามคลี อำเภอเมือง จังหวัดสุพรรณบุรี
* วัดจำปา (ร้าง)
วัดศรีสะเกษ
* วัดจำปา ตำบลสนามคลี อำเภอเมือง จังหวัดสุพรรณบุรี
* วัดจำปา (ร้าง) ตำบลท่าพี่เลี้ยง อำเภอเมือง จังหวัดสุพรรณบุรี
* วัดจำปา (ร้าง) ตำบลพิหารแดง อำเภอเมือง จังหวัดสุพรรณบุรี
* วัดจำปา อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี
* วัดจำปา จังหวัดสุราษฎร์ธานี
* วัดจำปา อำเภอเมือง จังหวัดสุรินทร์
* วัดจำปา อำเภอรัตนบุรี จังหวัดสุรินทร์
* วัดจำปา อำเภอสนม จังหวัดสุรินทร์
* วัดจำปา จังหวัดอุดรธานี
ทลฮารือบัง
ทลฮารือบัง ( ) เป็นรูปปั้นหินแกะสลักขนาดใหญ่พบที่เกาะเชจู ทางใต้สุดของประเทศเกาหลีใต้ นับถือกันเป็นเทพอารักษ์และเทพแห่งการเจริญพันธุ์ แกะสลักจากหินบะซอลต์ที่รูพรุนหรือหินภูเขาไฟสองตัวคู่กัน มีความสูงราวสามเมตร รูปปั้นมีดวงหน้ายิ้มแย้ม ดวงตาโตไม่มีรูปม่านตา จมูกกว้างและยาว มือทั้งสองวางอยู่บริเวณหน้าท้อง แต่วางแขนไม่เท่ากัน สวมหมวกที่มีลักษณะคล้ายกับลึงค์หรือเห็ด ถูกตั้งไว้นอกประตูเพื่อป้องกันปีศาจร้าย ใน พงศาวดารทัมนา ซึ่งเป็นเอกสารโบราณของเกาะเชจู ระบุว่ามีการแกะสลักทลฮารือบังตัวแรกใน ค.ศ. 1754
ทลฮารือบัง ประกอบด้วยคำว่า ทล ( ) แปลว่า หิน กับคำเชจูว่า ฮารือบัง ( ) แปลว่า ปู่ หรือผู้อาวุโส ซึ่งตรงกับคำว่า ฮาราบอจี ( ) ในภาษาเกาหลีมาตรฐาน เมื่อนำคำมารวมกันจะแปลว่า หินปู่ เพื่อเป็นการให้เกียรติ ก่อนหน้านี้ถูกเรียกว่า พ็อกซูมอรี ( ) มูซ็องมก ( , ) และ อูซ็องมก ( , ) ซึ่งใช้เรียกในท้องถิ่นต่าง ๆ บนเกาะเชจู ขณะที่ พงศาวดารทัมนา เรียกรูปแกะสลักนี้ว่า องจ็องซ็อก ( , ) แต่ปัจจุบันไม่มีผู้เรียกด้วยชื่อดังกล่าวแล้ว

ดูเพิ่ม
* ชังซึง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
ชังซึง
โซล ประเทศเกาหลีใต้]]
ชังซึง ( ) เป็นเทพอารักษ์ตามคติความเชื่อของชาวเกาหลี มีลักษณะเป็นเสาโทเท็มที่ทำมาจากไม้ ถูกตั้งไว้เพื่อแสดงขอบเขตของหมู่บ้านและขับไล่ปีศาจ ใกล้เคียงกันกับผีเสื้อบ้านของไทย ในท้องที่ช็อลลา ชุงช็อง และคย็องซัง จะเรียกว่า พ็อบซู ( ) หรือ พ็อกซู ( ) ซึ่งมาจากคำว่า พกซา ( , ) ซึ่งแปลว่า หมอผีชาย ในช็อลลามักจะสร้างชังซึงด้วยหิน คล้ายกับทลฮารือบังของเกาะเชจู
ชังซึงเพศชายจะมีการแกะสลักอักษรฮันกึลหรือฮันจาไว้ว่า "แม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ในใต้หล้า" ( , ) ตกแต่งด้วยเครื่องประดับศีรษะคล้ายกับหมวกของชนชั้นสูงของเกาหลี หากเป็นชังซึงเพศหญิงจะแกะสลักข้อความไว้ว่า "แม่ทัพหญิงแห่งยมโลก" ( , ) หรือ "แม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่แห่งยมโลก" ( , ) ซึ่งจะมีเครื่องประดับตกแต่งน้อยกว่าชังซึงเพศชาย

นอกจากนี้ชังซึงมีสามประเภท คือ ชังซึงพิทักษ์หมู่บ้าน ทำหน้าที่ไล่ผีร้าย ป้องกันไฟ สร้างความสุขแก่ผู้คน ชังซึงพิทักษ์วัด เพื่อแสดงอาณาเขตวัด ป้องกันสิ่งชั่วร้ายที่กล้ำกรายวัด และ ชังซึงพิทักษ์พื้นที่สาธารณะ เป็นเทพอารักษ์ประจำถนน ประตู ค่ายทหาร และทางน้ำ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
คลองบางสะแก
คลองบางสะแก หรือ คลองสะแก เป็นคลองในท้องที่เขตธนบุรีและเขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร ปากคลองตั้งต้นโดยแยกจากคลองบางกอกใหญ่ในแขวงตลาดพลู ผ่านถนนเทอดไท วัดบางสะแกนอก วัดบางสะแกใน ไปออกคลองดาวคะนอง มีความยาวประมาณ 3.5 กิโลเมตร คลองมีความกว้าง 4–15 เมตร ปัจจุบันมีสภาพน้ำในคลองเน่าเสีย และเป็นคลองที่มีความสำคัญในการระบายน้ำ

เมื่อ พ.ศ. 2510 คณะรัฐมนตรีลงมติคลองบางสะแกเป็นหนึ่งในรายการคลองอนุรักษ์ ที่วัดบางสะแกนอกพบอาคารอุโบสถและใบเสมาสมัยอยุธยาตอนปลาย
บริเวณปากคลองบางสะแกตรงจุดตัดกับคลองดาวคะนองเป็นที่ตั้งของย่านดาวคะนอง ในอนาคตจะเป็นที่ตั้งของสถานีดาวคะนองของรถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรม (โครงการช่วงเตาปูน-ราษฎร์บูรณะ-ครุใน) คาดว่าสถานีตั้งอยู่กลางถนนสมเด็จพระเจ้าตากสินช่วงซอยสมเด็จพระเจ้าตากสิน 44 และคลองบางสะแก ส่วนปากคลองอีกฝั่งบริเวณตัดกับคลองบางกอกใหญ่เป็นที่ตั้งของย่านตลาดพลู มีชุมชนอาศัยมายาวนาน ในอดีตเป็นตลาดท้องน้ำ ศูนย์กลางการแลกเปลี่ยนสินค้า โดยเฉพาะมีชื่อเสียงเรื่องพลูและหมากที่ปลูกกันมากในสวนเมืองบางกอก อีกทั้งยังมีชื่อเสียงในเรื่องรสชาติ โดยเฉพาะพลูเหลืองที่ปลูกกันเป็นขนัดใหญ่ในแถบนี้

อ้างอิง
กิ่งจังหวัดฮาจิโจ
กิ่งจังหวัดฮาจิโจ ( ) เป็นกิ่งจังหวัดที่อยู่ภายใต้การปกครองของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น สังกัดสำนักกิจการทั่วไปขององค์การบริหารมหานครโตเกียว กิ่งจังหวัดฮาจิโจประกอบด้วยเมืองและหมู่บ้านดังต่อไปนี้ (ทั้งหมดอยู่ภายในหมู่เกาะอิซุ)

* เมืองฮาจิโจ (อยู่บนเกาะฮาจิโจจิมะ และเกาะฮาจิโจโคจิมะ)
* หมู่บ้านอาโองาชิมะ (อยู่บนเกาะอาโองาชิมะ)

กิ่งจังหวัดฮาจิโจมีเนื้อที่ 78.6 ตารางกิโลเมตร ประชากรจำนวน 8,790 คน

นอกจากนี้ กิ่งจังหวัดฮาจิโจยังรวมถึงเกาะ 4 เกาะที่อยู่ทางใต้สุดของหมู่เกาะอิซุ ซึ่งไม่มีผู้คนอาศัยอยู่ ปัจจุบันเกาะเหล่านี้ไม่ได้เป็นของเทศบาลใด ๆ แต่ทั้งเมืองฮาจิโจและหมู่บ้านอาโองาชิมะต่างก็อ้างสิทธิ์ในการบริหารเกาะทั้งสี่นี้ ซึ๋งได้แก่
* (Bayonnaise Rocks, Beyonēzu Retsugan)
* (Smith Island, Sumisu-tō)
* (Tori-shima)
* (Lot's Wife, Sōfu-iwa)

ในบรรดาเกาะทั้งหมดที่อยู่ในกิ่งจังหวัดฮาจิโจ มีเพียงเกาะฮาจิโจจิมะและเกาะอาโองาชิมะเท่านั้นที่มีผู้คนอาศัยอยู่

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการสำนักงานสาขาเกาะฮาจิโจ
รายพระนามเทพแห่งแผ่นดิน
เทพแห่งแผ่นดิน คือเทพบุรุษหรือเทพนารีผู้รักษาโลกและดินตามศาสนาต่าง ๆ

ศาสนาฮินดู
{| width=100% class="wikitable"
!พระรูป
!พระนาม
|-
| align = "center"| ||align="center"|พระแม่ธรณี (พระภูมิเทวี)
|-
| align = "center"| ||align="center"|พระธรเทพ(เจ้าพ่อพระธรณี)
|}

ศาสนาพราหมณ์
{| width=100% class="wikitable"
!พระรูป
!พระนาม
|-
| align = "center"| ศิลปะแบบประเพณีชวาประยุกต์ในปัจจุบัน.]] ||align="center"|พระแม่ธรณี (พระปฤถวีเทวี)
|-
|}

ศาสนาฮินดูแบบไทย
{| width=100% class="wikitable"
!พระรูป
!พระนาม
|-
| align = "center"| ||align="center"|เจ้ากรุงพาลี
|-
|}
ศาสนาฮินดูแบบบาหลี
{| width=100% class="wikitable"
!พระรูป
!พระนาม
|-
| align = "center"| ||align="center"|ซังฮฺยังวีดีวาซา
|-
|}

ลัทธิเต๋าและลัทธิขงจื๊อ-ศาสนาชาวบ้านจีน
{| width=100% class="wikitable"
!พระรูป
!พระนาม
|-
| align = "center"| ||align="center"|พระแม่ธรณีจีน
|-
| align = "center"| ||align="center"|เจ้าพ่อธรณี (ซำกัวไต่เต่)
|-
| align = "center"| ||align="center"|โถวตี้กง
|-
| align = "center"| ||align="center"|โถวตี้ม่า
|-
| align = "center"| ||align="center"|ตั๊วแป๊ะกง
|-
|}
ความเชื่อพื้นเมืองของไทย
{| width=100% class="wikitable"
!พระรูป
!พระนาม
|-
| align = "center"| ||align="center"|พระภูมิชัยมงคล. 
|-
| align = "center"| ||align="center"|พระนางภูมิไชยา.
|-
|}

พุทธศาสนาเถรวาทและความเชื่อพื้นเมืองพม่า
{| width=100% class="wikitable"
!พระรูป
!พระนาม
|-
| align = "center"| พระแม่ธรณี.]]||align="center"|พระแม่ธรณี.
|-
|}

พุทธศาสนามหายานและพุทธศาสนาวัชรยาน
{| width=100% class="wikitable"
!พระรูป
!พระนาม
|-
| align = "center"| ||align="center"|พระวสุธารา (24 ธรรมบาล.).
|-
| align = "center"| ||align="center"|พระกษิติครรภโพธิสัตว์.
|-
|}
ศาสนากรีก
{| width=100% class="wikitable"
!พระรูป
!พระนาม
|-
| align = "center"| ||align="center"|ดิมีเทอร์
|-
| align = "center"| ||align="center"|ไกอา
|-
|}

ศาสนาโรมัน
{| width=100% class="wikitable"
!พระรูป
!พระนาม
|-
| align = "center"| ||align="center"|เซเรส
|-
| align = "center"| ||align="center"|เทอร์รา
|-
|}

ศาสนาชินโต
{| width=100% class="wikitable"
!พระรูป
!พระนาม
|-
| align = "center"| ||align="center"|อิซานามิ
|-
| align = "center"| ||align="center"|Dojin (土神), is a Japanese god of earth, land, and/or soil.
|-
|}

ศาสนาอียิปต์โบราณ
{| width=100% class="wikitable"
!พระรูป
!พระนาม
|-
| align = "center"| ||align="center"|เกบ
|-
|}
วัดจำปา (อำเภอท่าเรือ)
วัดจำปา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าเจ้าสนุก อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 9 ไร่ 2 งาน 40 ตารางวา มีเจ้าอาวาสคือพระอธิการบุญลือ เขมโก

วัดจำปาสร้างขึ้นเป็นวัดตั้งแต่ พ.ศ. 2420 ชาวบ้านร่วมใจกันสร้างขึ้น ตามหลักฐานทางประวัติศาสตร์ มีกลุ่มชนซึ่งได้ถูกกวาดต้อนมาจากแขวงนครจำปาศักดิ์ ประเทศลาว ประมาณต้นรัตนโกสินทร์ มาอยู่กันเป็นชุมชนใหญ่ตอนตะวันออกเฉียงเหนือของอำเภอท่าเรือ ตั้งแต่ พ.ศ. 2449 รวมกันตั้งชุมชนชื่อ บ้านจำปา เพื่อเป็นการระลึกว่าได้อพยพมาจากแขวงนครจำปาศักดิ์ และได้มีการสร้างวัดชื่อว่า "วัดจำปา" ขึ้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 บูรณะสร้างใหม่เสร็จเมื่อ พ.ศ. 2546 และหอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514

อ้างอิง
วัดโบสถ์ (ตำบลบ้านกระทุ่ม)
วัดโบสถ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านกระทุ่ม อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ 34 ไร่ มีพระอาจารย์ชัยวัฒน์ ปภากโร เป็นเจ้าอาวาส

วัดโบสถ์หรือ วัดโบสถ์ (บน) ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2290 ในสมัยอยุธยาตอนปลาย บริเวณวัดมีต้นกระทุ่มมาก ชาวบ้านจึงเรียกว่า วัดโบสถ์บ้านกระทุ่ม ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2295 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 7 เมตร ยาว 13 เมตร บริเวณข้างอุโบสถมีเจดีย์เก่าแก่ก่ออิฐถือปูนสมัยอยุธยาตอนปลาย 1 องค์ ทุกวันที่ 14 เมษายนของทุกปีจะมีพิธีทำบุญเทศน์มหาชาติ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2476 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2537 กุฏิสงฆ์จำนวน 12 หลัง ศาลาเอนกประสงค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 หอระฆัง และหอกลอง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย และพระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย

อ้างอิง
สิบรถ
{| class="infobox" style="width:2em;"
|- style="text-align:center;"
| colspan = "3" |​​สิบรถ ( ปรหัสตะ ) 
|- style="text-align:center;"
| colspan = "2" | 
|- style="vertical-align:center;"
| ส่วนที่เกี่ยวข้อง 
| รามายณะ รามเกียรติ์ เรียมเกร์
|- style="vertical-align:top;"
| บิดา - มารดา
| ท้าวทศกัณฐ์ นางสนมสิบตน (ในรามเกียรติ์และเรียมเกร์)
|- style="vertical-align:top;"
| พี่น้อง 
| เฆฆนาท บรรลัยกัลป์ นรานตกะ - เทวานตกะ อักษยกุมาร อติกายะ
|- style="text-align:center;" 
|
|}
สิบรถ หรือในรามเกียรติ์และเรียมเกร์ ปรหัสตะ ( : Sanskrit: प्रहस्त) ในรามายณะ เป็นรายชื่อตัวละครในรามเกียรติ์ในศาสนาฮินดู โดยเป็นหนึ่งในโอรสของท้าวราวณะ (ท้าวทศกัณฐ์) ในรามายณะ ส่วนในรามเกียรติ์และเรียมเกร์ปรากฏชื่อมารดาคือนางสนมสิบตน และพี่น้องของเขาคือ เฆฆนาท ตริศิระ นรานตกะ - เทวานตกะ อักษยกุมารและอติกายะ

ในรามายณะ
ในรามายณะบางสำนวน ประหัสตะ เป็นหนึ่งในบุตรชายสิบคนของ ท้าวสุมาลี (Sumali) และ และนางเกตุมตี (Ketumati ) และยังมีพี่นางอีกสี่องค์ หนึ่งในนั้นคือนางไกกสี มารดาของท้าวทศกัณฐ์ โดยเป็นหัวแม่ทัพขุนศึกของนครลงกา

ในรามเกียรติ์
สิบรถ เป็นโอรสท้าวทศกัณฐ์และนางสนมสิบตน

อ้างอิง
มาลีวราช
รามเกียรติ์ ณ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม ตอน “ท้าวมาลีวราชว่าความ” โดยมี ท้าวมาลีวราช หรือ ท้าวมาลีวัคคพรหม เป็นประธาน]]
ท้าวมาลยวานะ (ภาษาสันสกฤต: Malyavan) ในรามายณะ หรือ ท้าวมาลีวราช หรือ ท้าวมาลีวัคคพรหม ในรามเกียรติ์และเรียมเกร์เป็นรายชื่อตัวละครในรามเกียรติ์ในศาสนาฮินดู โดยมีศักดิ์เป็นตาของท้าวราวณะในรามายณะส่วนในรามเกียรติ์และเรียมเกร์มีศักดิ์เป็นปู่ของท้าวทศกัณฐ์
ในรามายณะ
ในรามายณะคือท้าวมาลียวัน มีเชษฐาอีกสององค์ คือ ท้าวสุมาลี (Sumali) ท้าวมาลี (Mali) ซึ่งเคยเป็นพระเจ้านครลงกามาก่อนแต่รบแพ้และได้หลบหนีพระนารายณ์ไปอยู่ที่อื่น โดยท้าวสุมาลีมีภรรยาสองคนนามว่า นางเกษมาทรี (Ketumati) มีบุตรรวมสิบสี่ตน และมีบุตรกับ นางทัศทกา (Thataka) อีกสามตน โดยบุตรีสุดท้องของนางคือ นางไกกาสี ซึ่งชายาองค์ที่สองของท้าววิสรวะ ผู้เป็นเหลนของพระพรหม เป็นพระเจ้านครลงกาใหม่ โดยนางไกกาสีนี้ คือ มารดาของทศกัณฐ์ กุมภกรรณ พิเภก และสำมนักขา ท้าวมาลียวัน เป็นผู้ที่ทุกคนในลงกาเกรงใจและให้ความเคารพ เป็นที่ปรึกษาทั้งในและนอกสภาของทศกัณฐ์ ท้าวมาลียวันเป็นอีกผู้หนึ่งที่แนะนำให้ทศกัณฐ์ส่งคืนนางสีดาอยู่เสมอ ไม่สนับสนุนให้ทำการสงครามเพื่อ
ในรามเกียรติ์และเรียมเกร์
ท้าวมาลีวราช หรือมาลีวัคคพรหม เป็นพระพรหมมีสี่พักตร์แปดกร มีความยุติธรรมมากจึงได้รับพรจากพระอิศวรให้มีวาจาสิทธิ์ ท้าวมาลีวราช มีศักดิ์เป็นปู่ของทศกัณฐ์เนื่องจากเป็นเชษฐาของท้าวจตุรพักตร์ เมื่อทศกัณฐ์ทำสงครามกับพระรามต้องสูญเสียญาติมิตรและบริวารเป็นจำนวนมาก ทศกัณฐ์หวังจะให้ท้าวมาลีวราชสาปแช่งพระราม จึงฟ้องร้องต่อท้าวมาลีวราชใส่ร้ายพระรามมากมาย ท้าวมาลีวราชไม่ต้องการฟังความข้างเดียวจึงให้เชิญพระรามและนางสีดาไปสอบสวนจนได้ความจริง ท้าวมาลีวราชสั่งให้ทศกัณฐ์คืนนางสีดาไป แต่ทศกัณฐ์ไม่ยินยอม ท้าวมาลีวราชโกรธมากกล่าวคำสาปแช่งให้ทศกัณฐ์ต้องตายด้วยศรของพระราม
หัวโขนสำหรับการแสดงโขนและละโคนโขล
หน้าพรหมสีขาวสี่พักตร์ ทำเป็นสองชั้นชั้นแรกมีสี่หน้า ชั้นที่สองทำเป็นหน้าเล็ก ๆ สามหน้าเรียงอยู่ด้านหลังท้ายทอย จะสวมมงกุฎน้ำเต้ากาบห้ายอดกายสีขาว

อ้างอิง
เกาะหินงาม
เกาะหินงาม เป็นเกาะเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะอาดัง ส่วนหนึ่งของหมู่เกาะอาดัง-ราวี อุทยานแห่งชาติตะรุเตา ในตำบลเกาะสาหร่าย อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล สามารถเดินทางด้วยเรือหางยาวจากเกาะหลีเป๊ะโดยใช้เวลาเดินทางประมาณ 20 นาที

จุดเด่นของเกาะคือไม่มีหาดทรายแต่เต็มไปด้วยหาดหินทั้งเกาะ บริเวณด้านหน้าหาดนั้นมีหินก้อนกลมมนขนาดเท่า ๆ กัน เชื่อกันว่าหินทุกก้อนที่หาดแห่งนี้มีคำสาปเจ้าพ่อตะรุเตา ห้ามนำเคลื่อนย้ายออกจากเกาะ สำหรับการเรียงหินที่เกาะหินงามนั้น มีความเชื่อกันว่า หากใครเรียงต่อกันขึ้นไปเป็นเจดีย์หิน เป็นคอนโดหินได้ 13 ชั้น 13 ก้อน บ้างก็ว่ายิ่งเรียงสูงเท่าไหร่ยิ่งดี แล้วอธิษฐานก็จะสำเร็จสมหวังดังปรารถนา
บริเวณท้ายเกาะหินงามยังมีจุดดำน้ำปะการังน้ำตื้น ได้แก่ ปะการังโขด ปะการังสมองร่องเล็ก ปะการังโต๊ะ ปะการังเขากวาง ปะการังลายดอกไม้ ฯลฯ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
เทศกาลภาพยนตร์เอเชียนิวยอร์ก ครั้งที่ 21
เทศกาลภาพยนตร์เอเชียนิวยอร์ก ครั้งที่ 21 ( ) จัดขึ้นในนครนิวยอร์กตั้งแต่วันที่ 15 กรกฎาคม ถึง 31 กรกฎาคม ค.ศ. 2022 ภาพยนตร์ฉายเปิดคือ ภาพยนตร์ไทย เร็วโหด..เหมือนโกรธเธอ โดยนวพล ธำรงรัตนฤทธิ์ และฉายปิดด้วยภาพยนตร์เกาหลี เอเลียนนอยด์ โดยชเว ดง-ฮุน ซึ่งครั้งนี้ได้มีการเฉลิมฉลองวันครบรอบ 20 ปีของเทศกาลและมีการคัดเลือกภาพยนตร์กว่าเจ็ดสิบเรื่องด้วยตนเอง อันประกอบด้วย 6 รอบปฐมทัศน์โลก, 8 รอบปฐมทัศน์นานาชาติ, 19 รอบปฐมทัศน์ในอเมริกาเหนือ, 4 รอบปฐมทัศน์ในสหรัฐ และ 17 รอบปฐมทัศน์ทางชายฝั่งตะวันออก

เทศกาลยังจัดงานระดมทุนชื่อ ไฟต์แคนเซอร์ไนต์ ในวันที่ 17 กรกฎาคม เพื่อหาเงินให้สมาคมโรคมะเร็งแห่งสหรัฐอเมริกาด้วย
สถานที่จัด
* ลินคอล์นเซ็นเตอร์ 
* โรงละครวอลเตอร์รีด
* สถาบันเอเชียโซไซตี 
* 725 พาร์กอเวนิว

ผู้ตัดสิน
* แอนเดอร์สัน เลอ: ผู้ร่วมก่อตั้งอีสต์ฟิลมส์และผู้กำกับศิลป์ของเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติฮาวาย
* แมเดลีน โมลีเนอซ์: ผู้อำนวยการสร้างอิสระและผู้ก่อตั้งพิกเชอร์พาเลซพิกเชอส์
* เจสัน เกรย์: ผู้สร้างสรรค์งานของโลเด็ดฟิลมส์และแพลน 75
* มายุ นากามูระ: ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์และประธานเจ้าของรางวัลโอมฟาลอสพิกเชอส์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
เทศกาลภาพยนตร์เอเชียนิวยอร์ก
เทศกาลภาพยนตร์เอเชียนิวยอร์ก ( ) เป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่จัดขึ้นในนิวยอร์ก อุทิศให้กับการแสดงวัฒนธรรมภาพยนตร์เอเชีย เทศกาลภาพยนตร์เอเชียนิวยอร์กมักฉายภาพยนตร์ร่วมสมัยรอบปฐมทัศน์และภาพยนตร์คลาสสิกจากเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (โดยเฉพาะ ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ ฮ่องกง จีน ฟิลิปปินส์ และ ไทย) ภาพยนตร์เอเชียใต้เป็นภาพยนตร์จาก อินเดีย และ ปากีสถาน เทศกาลภาพยนตร์เอเชียนิวยอร์กได้ฉายภาพยนตร์หลายเรื่องเป็นการฉายครั้งแรกและครั้งเดียวในประเทศ ทำให้ผู้ชมมีโอกาสได้ชมภาพยนตร์เหล่านี้ แม้ว่าจะไม่ได้ฉายตามปกติในสหรัฐอเมริกาก็ตาม นักแสดงและผู้กำกับภาพยนตร์ที่กำลังมาแรงจะได้รับการคัดเลือกให้เป็นแขกรับเชิญพิเศษของเทศกาลทุกปี ประเภทของภาพยนตร์ในเทศกาล ได้แก่
การคัดเลือกให้เป็นแขกรับเชิญพิเศษของเทศกาลทุกปี ประเภทของภาพยนตร์ในเทศกาล ได้แก่ หนังสยองขวัญ หนังแก๊งอันธพาล หรือ อาชญากรรม หนังศิลปะการต่อสู้และหนังแอ็คชั่น
ลินคอล์นเซ็นเตอร์ ซึ่งเดิมเรียกว่า สถาบันภาพยนตร์แห่งลินคอล์นเซ็นเตอร์ จนถึงปี ค.ศ. 2019 เป็นพันธมิตรหลักของเทศกาลและเป็นสถานที่จัดงานตั้งแต่ปี ค.ศ. 2010 เทศกาลภาพยนตร์เอเชียนิวยอร์กดำเนินการโดยองค์กรไม่แสวงหาผลกำไร มูลนิธิภาพยนตร์เอเชียนิวยอร์ก ทุกปี เทศกาลภาพยนตร์จัดและดูแลโดยผู้อำนวยการบริหาร ซามูเอล เจมีร์ โปรแกรมเมอร์ แคลร์ มาร์ตี, เดวิด วิลเลนซ์, คาเรน เซเวิร์นส์ และโคอิจิ โมริ
จนถึงปี ค.ศ. 2007 เทศกาลนี้จัดขึ้นทุกปีที่ Anthology Film Archives และ The ImaginAsian ประมาณปลายเดือนมิถุนายนและต้นเดือนกรกฎาคม ซึ่งเป็นกรอบเวลาปกติของเทศกาล ในปี ค.ศ. 2007 เทศกาลย้ายไปที่ IFC Center และ Japan Society และในปี ค.ศ. 2010 Film at Lincoln Center กลายเป็นสถานที่จัดงานหลักของเทศกาล โดยมีโรงละคร SVA เป็นสถานที่จัดงานรองของเทศกาล

อ้างอิง
คลองสองต้นนุ่น
คลองสองต้นนุ่น เป็นคลองขุดเชื่อมต่อจากคลองสามวาด้านทิศใต้ ตั้งแต่จุดบรรจบคลองแสนแสบไปสิ้นสุดที่ฟากเหนือของคลองประเวศบุรีรมย์ คลองนี้ใช้เป็นคลองระบายน้ำสายหลักต่อจากคลองสามวา ในท้องที่เขตมีนบุรีมีความยาว 4,500 เมตร กว้าง 7–24 เมตร ในท้องที่เขตลาดกระบังมีความยาว 5,800 เมตร กว้าง 8–20 เมตร
บริเวณจุดบรรจบกับคลองแสนแสบเป็นที่ตั้งของศาลเจ้าเจียวตี้เหล่าเอี๊ยะ (ศาลเจ้าพ่อมีนบุรี) อยู่ในชุมชนมีนบุรีอุปถัมภ์ซึ่งเป็นชุมชนชาวจีน เริ่มมีการตั้งชุมชนหลังจาก พ.ศ. 2428 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยพระยาภักดีนรเศรษฐ (เลิศ เศรษฐบุตร) มาบุกเบิกพื้นที่ด้วยการก่อสร้างอาคารพาณิชย์และบ้านเรือนให้เช่า แล้วชาวจีนจึงอพยพเข้ามาตั้งรกรากที่นี่ ชุมชนมีอาคารเก่าแก่ยุคแรกซึ่งสร้างขึ้นในราว พ.ศ. 2448 เป็นอาคารที่สร้างจากอิฐมวลแดง ริมคลองมีมัสยิดนูรุ้ลฮูดา (คลองสองต้นนุ่น) เป็นอาคารไม้ทรงไทยไม้สัก บริเวณคลองมีเคหะชุมชนรามคำแหงและเคหะชุมชนร่มเกล้าซึ่งเกิดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2527 และบริเวณจุดบรรจบกับคลองประเวศบุรีรมย์เป็นที่ตั้งของวัดสังฆราชาซึ่
ื่อ พ.ศ. 2527 และบริเวณจุดบรรจบกับคลองประเวศบุรีรมย์เป็นที่ตั้งของวัดสังฆราชาซึ่งสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2430 ชื่อเดิมของวัดคือ วัดสอง หรือ วัดที่สอง ตามชื่อคลอง
เกาะวัวตาหลับ
เกาะวัวตาหลับ เป็นเกาะในอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะอ่างทอง ตำบลอ่างทอง อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี อยู่ห่างจากเกาะสมุยไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 32 กิโลเมตร

ทางด้านทิศใต้ของหาดทรายด้านหน้าของเกาะมีทางเดินไปยัง ถ้ำบัวโบกที่มีหินงอกหินย้อยรูปทรงคล้ายกับบัวบาน รวมไปถึงจุดชมวิวบนยอดเขา สามารถมองเห็นหมู่เกาะอ่างทอง เป็นที่ตั้งของที่ทำการรอุทยานแห่งชาติโดยอยู่บริเวณอ่าวคา ที่ป่าเขาหินปูนมีจันทร์ผา สลัดได และยอป่าเป็นพันธุ์ไม้เด่น รวมทั้งยังมีค่างแว่นถิ่นใต้อีกด้วย

ด้านสาธารณูปโภคมีบ้านพักสำหรับนักท่องเที่ยว ลานกางเต๊น ร้านค้า ร้านอาหารสวัสดิการ ให้บริการ มีสัญญาณโทรศัพท์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
วัดเก้าห้อง
วัดเก้าห้อง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางบาล ในตำบลไทรน้อย อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ 28 ไร่ 2 งาน 61 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูปิยสีลพิสุทธิ์ (อดุลย์ เปมสีโล) เป็นเจ้าอาวาส ซึ่งท่านมีความเชี่ยวชาญทางด้านดูดวง ตรวจชะตา

วัดเก้าห้อง เดิมชื่อ วัดท้ายตลาด สร้างเป็นวัดตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2380 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2387
ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือพระประธานในอุโบสถที่สร้างด้วยหินทรายปิดทองทั้งองค์ ใบเสมาคู่ทำด้วยศิลาแลงสลักลวดลายเครือเถาวัลย์เป็นของเก่าแก่ เป็นใบเสมาสมัยอยุธยาตอนต้น มีวัตถุมงคล คือเหรียญ แหวนหลวงพ่อพระครูสุมนเมธากร (หลวงพ่อโก๊ะ) อดีตเจ้าอาวาสวัดเก้าห้อง ซึ่งเป็นเหรียญที่แปลก เป็นรูปหลวงพ่อนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ลูกศิษย์เมื่อยามได้รับนิมนต์ไปในงานต่าง ๆ

อ้างอิง
วัดบางโรง
วัดบางโรง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำบางปะกงในตำบลบางโรง อำเภอคลองเขื่อน จังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือพระครูกิตติสุทธิคุณปัญญา (ปัญญา ฐิตธมฺโม)
วัดบางโรงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2436 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2524 ในสมัยกรุงศรีอยุธยา พระเจ้าตากสินได้รวบรวมไพร่พลเพื่อไปตีเมืองจันทบุรี และได้หยุดพักไพร่พลบริเวณริมฝั่งแม่น้ำบางปะกง และได้สร้างค่ายที่พักชั่วคราวพร้อมกับสร้างโรงม้าศึก ช้างศึก และเมื่อถึงเวลาเคลื่อนกองทัพ กำลังพล ล่องไปตามแม่น้ำบางปะกง เพื่อไปยึดเมืองจันทบุรี ส่วนโรงม้าศึก ช้างศึกได้ปล่อยทิ้งรกร้าง ชาวบ้านในสมัยนั้นจึงได้ตั้งชื่อหมู่บ้านว่า หมู่บ้านบางโรง ภายหลังได้สร้างวัดประจำชุมชนใช้ชื่อว่า "วัดบางโรง" เพื่อเป็นการระลึกถึงความปรีชาสามารถของพระเจ้าตากสิน ในที่ดินของวัดยังให้ราชการตั้งโรงเรียนคือโรงเรียนวัดบางโรง
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ภายในวัดได้แก่พระราหู พ่อปู่พญานาคราช หลวงพ่อชัยชนะ ทันใจ มีเจดีย์แบบพุทธคยา

อ้างอิง
วัดโพธิ์แสงกาญจนราษฏร์
วัดโพธิ์แสงกาญจนราษฎร์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองสิบเก้า ในตำบลหมอนทอง อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ 12 ไร่ 78 ตารางวา ปัจจุบันมีพระอธิการทรงพร เขมาสโย เป็นเจ้าอาวาส
วัดโพธิ์แสงกาญจนราษฎร์ตั้งวัดเมื่อวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2508 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2514 โดยมีนายประกัน นางถนอม กาญจนวัฒน์ เป็นผู้บริจาคที่ดินในการสร้างวัด การส่งเสริมการศึกษา ได้เปิดเป็นโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกธรรม เมื่อ พ.ศ. 2548 เปิดเป็นศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันเสาร์ เมื่อ พ.ศ. 2551 การเผยแผ่พระพุทธศาสนา มีการส่งเสริมการจัดกิจกรรมในวันสำคัญทางศาสนาทุกเทศกาล มีการจัดปฏิบัติธรรมสำหรับประชาชนทั่วไป และเยาวชนการเผยแผ่พระพุทธศาสนา ในที่ดินของวัดยังเป็นที่ตั้งของโรงเรียนวัดโพธิ์แสงกาญจนราษฎร์อีกด้วย

อ้างอิง
วัดโพธิ์เฉลิมรักษ์
วัดโพธิ์เฉลิมรักษ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนเกาะกา อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ 15 ไร่ 3 งาน ปัจจุบันมี พระอธิการดำรง ภทฺทกาโม เป็นเจ้าอาวาส

วัดโพธิ์เฉลิมรักษ์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2447 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2468 ด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดเป็นโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกธรรม เมื่อ พ.ศ. 2553 มีการส่งเสริมการจัดกิจกรรมในวันสำคัญทางศาสนาทุกเทศกาล มีการจัดปฏิบัติธรรมสำหรับประชาชนทั่วไป และเยาวชน การเผยแผ่พระพุทธศาสนา ภายในที่ดินของวัดมีโรงเรียนวัดโพธิ์เฉลิมรักษ์ และโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลดอนเกาะกาซึ่งเปิดให้บริการเมื่อ พ.ศ. 2516
วัดมีเกจิอาจารย์คือหลวงพ่อแจ๋ ติสสโร วัตถุมงคลของท่านได้รับความนิยมอย่างกว้างขวาง โดยเฉพาะรูปเคารพนางกวักและเหรียญนางกวัก

อ้างอิง
วัดลัฎฐิกวัน
วัดลัฎฐิกวัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งขวาแม่น้ำโขง ในตำบลชะโนด อำเภอหว้านใหญ่ จังหวัดมุกดาหาร
วัดลัฎฐิกวัน ชาวบ้านเรียกว่า วัดป่า เดิมเป็นวัดร้าง ต่อมาเมื่อวันพฤหัสบดี ขึ้น 4 ค่ำ เดือน 8 ปีเถาะ ตรงกับวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2458 พระนันทวิโร (บุ) ได้สร้างวัดขึ้น ณ บริเวณป่าโนนรังซึ่งเดิมเป็นป่ามีซากปูนปรักหักพัง มีอุโบสถน้ำเก่าแก่ไม่ทราบประวัติว่าสร้างขึ้นในสมัยใดด้วยไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัด มีเพียงพระพุทธรูปที่ชำรุดแเละป่าขึ้นปกคลุมอยู่ทั่วไป เป็นสถานที่บำเพ็ญสมณธรรมของท่านหอ (อัญญาท่านหอ) อยู่ก่อนแล้ว ชื่อของวัดลัฏฐิกวันแปลว่า "สวนตาลหนุ่ม" และยังหมายถึง สวนตาลที่พระเจ้าพิมพิสารถวายแด่พระพุทธเจ้าอีกด้วย แต่ชาวบ้านก็ยังเรียกชื่อวัดนี้ว่า วัดป่าตาล วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2468
ในช่วงที่พระครูบุเป็นเจ้าอาวาสมีการสร้างถาวรวัตถุมากมาย มีสิม พระเจดีย์ กุฏิรูปจัตุรมุข ศาลาการเปรียญ รอยพระพุทธบาทจำลอง สระโบกขรณีจำลอง และสังเวชนียสถานจำลอง สิมเก่าเป็นอาคารขนาดเล็ก ฐานเตี้ย ก่ออิฐถือปูน มีผนังด้านหลัง พระประธานเพียงด้านเดียว อีก 3 ด้านเปิดโล่ง หลังคาจั่วลดชั้น มุงด้วยกระเบื้องดินเผา ผนังด้านนอกหลังพระประธานมีประติมากรรมนูนต่ำ ภาพพระนารายณ์ ทรงครุฑอยู่ตรงกลางมีรูปปั้นยักษ์และเทวดาอยู่ 2 ข้าง พระประธานภายในสิมเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย มีพระสาวก 5 องค์ ผนังด้านในวาดจิตรกรรมฝาผนัง ฝีมือช่างท้องถิ่น เล่าเรื่องทศชาติชาดก

อ้างอิง
วัดอุทยานนที
วัดอุทยานนที เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ใน ตำบลมะขามหย่ง อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี ปัจจุบันเจ้าอาวาส พระครูสิริธรรมวิธาน หรือ พระมหาชาญวิทย์ จันทปัญโญ

วัดอุทยานนที ชาวบ้านเรียก วัดอุทยาน หรือ วัดสมถะ ตั้งวัดราว ๆ รัชกาลที่ 2 แห่งรัตนโกสินทร์ เมื่อ พ.ศ. 2360 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2528 หอระฆังที่มีความสูงกว่า 20 เมตร ประชาชนได้นำพระบรมฉายาลักษณ์ของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร มาประดิษฐานบนหอระฆังนี้
วัดมีเกจิอาจารย์คือหลวงพ่อครีพ พระปิดตาหลวงพ่อครีพเป็นที่นิยมมาแต่โบราณเป็นพระยอดนิยมของชาวจังหวัดชลบุรี เรียกกันว่า พระยอดขุนพลแห่งพระปิดตาของเมืองชลบุรี อีกรูปคือหลวงพ่อมาท่านไม่นิยมสร้างพระปิดตา วัตถุมงคลของท่านส่วนใหญ่จะเป็นเหรียญรูปเหมือนของท่าน

อ้างอิง
ไท้เอี้ยงแชกุน
พระสุริยเทพ ณ ศาลเจ้าซินจวงจื้อไท้เอี้ยงกง เขตจวออิง นครเกาสฺยง ประเทศไต้หวัน]]
ไท้เอี้ยงแชกุน ( ) ตามสำเนียงแต้จิ๋ว หรือ ไท้หยางเซียนจุน ตามสำเนียงภาษาจีนกลาง คือเทพเจ้าบุรุษผู้รักษาดวงอาทิตย์ และเป็นเทพเจ้าแห่งดวงอาทิตย์ในลัทธิเต๋าและศาสนาชาวบ้านจีน
ในวรรณกรรมจีนเรื่องห้องสิน พระองค์คือ แม่ทัพซูไคว้ ( ) หลังจากเสร็จศึกในเรื่องห้องสินแล้ว เจียง จื่อหยาได้รับโองการสวรรค์จากหยวนสื่อเทียนจุน (元始天尊) สถาปนาได้เป็น ไท้เอี้ยงแชกุน หรือ ราชาพระอาทิตย์ มีหน้าที่รักษาดวงอาทิตย์ โดยได้รับการสักการะบูชาต่อมาในลัทธิเต๋า ศาสนาพื้นบ้านจีน ลัทธิขงจื๊อ และเป็นเทพเจ้าหลักในพระราชพิธีบวงสรวงพระอาทิตย์ประจำปี ณ วิหารแห่งพระอาทิตย์ (เก้าวัดแปดแท่นบูชา) ของจักรพรรดิจีนโบราณ

นอกจากนี้คติการบูชาพระองค์ยังใช้เป็นข้ออ้างในการระลึกถึงสิ่งเกี่ยวข้องกับราชสำนักราชวงศ์หมิงในสมัยราชวงศ์ชิงโดยใช้พระนามของพระองค์ทดแทน
ในยุคสมัยต้นราชวงศ์ฮั่น เทพไท้เอี้ยงแชกุนได้รับบัญชามาจากเง็กเซียนฮ่องเต้ให้ทำการสถาปนา เล่าฮั้วกง (ผู้เป็นแม่ทัพทะเลใต้ในยุคจิ๋นซีฮ่องเต้ ได้ปลีกตัวบำเพ็ญบารมีที่เกาะไหหลำ) ให้เป็นแม่ทัพทะเลใต้ รอการมาของเทพธิดาจุ้ยบ้อเหนียว (เจ้าแม่ทัพทิม)

ดูเพิ่ม
* รายพระนามเทวดาจีน
* รายพระนามเทวดาที่ได้รับการสถาปนาในห้องสิน
* เทพเจ้าในห้องสิน
* ไท้อิมแชกุน
* นฺหวี่วา
* พระเจ้าชางโจ้ว
* เตียนบ๊อ
* เจ้าแม่จูแซเนี้ย
* เทพเจ้าและผู้เศษของจีน
* เทศกาลไหว้พระจันทร์

อ้างอิง
ปู่แสะย่าแสะ
]]
ปู่แสะย่าแสะ เป็นตำนานพื้นบ้านที่กล่าวถึงยักษ์สองผัวเมียซึ่งเชื่อกันว่าเป็นต้นเค้าบรรพบุรุษของชาวลัวะที่ได้กลายมาเป็นผู้พิทักษ์รักษาเมืองเชียงใหม่
ณหทัย แสนมงคล นักวิชาการอิสระ อธิบายถึงความเชื่อเรื่องปู่แสะย่าแสะไว้ว่า เป็นการสร้างคำอธิบายเพื่อตอบโจทย์ที่ว่า ทำไมคนที่อยู่มาแต่เดิมถึงต้องหลีกทางให้กับคนที่มาใหม่ ซึ่งก็คือชาวไทยวนหรือคนเมืองล้านนา ที่เข้ามาอยู่ในดินแดนที่เคยเป็นของชาวลัวะ เปรียบเสมือนคู่ตรงข้ามระหว่างคนที่อยู่เดิมและคนที่มาใหม่ ปู่แสะย่าแสะคือภาพตัวแทนของคนลัวะ เปรียบเสมือนยักษ์เป็นมาร เป็นคนที่น่ากลัว ป่าเถื่อน ต้องกินแต่ควายดิบๆ หรือของที่ไม่ผ่านการปรุงสุก ขณะคนที่มาใหม่อย่างชาวไทยวนคือผู้ที่เจริญกว่าเป็นพุทธ กินอาหารก็ต้องปรุงสุก แล้วก็ไม่ได้โหดเหี้ยมอำมหิตเหมือนปู่แสะย่าแสะ เลยเป็นตำนานที่สร้างมาเพื่ออธิบายสิ่งที่เป็นคู่ตรงข้ามกันในสังคมล้านนา
ประวัติ
ตำนานปู่แสะย่าแสะมีปรากฏทั้งในเอกสารโบราณ เช่น ตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่ ตำนานเชียงใหม่ปางเดิม ธรรมตำนานวัดนันทาราม รวมถึงเอกสารร่วมสมัย เช่น ตำนานพระธาตุดอยคำ นอกจากนี้ยังปรากฏเป็นมุขปาฐะสำนวนชาวบ้าน ซึ่งมักมีเนื้อหาพิสดารออกไป ทุกตำนานให้ความสำคัญกับปู่แสะย่าแสะในฐานะที่เป็น "เก๊าผี" หรือ ต้นตระกูลของผีที่สำคัญทั้งปวงของเมืองเชียงใหม่ เนื่องจากมีลูกมากถึง 32 ตน บรรดาลูก ๆ เช่น เจ้าหลวงคำแดง ผู้เป็นใหญ่ในผีทั้งปวงของล้านนา เจ้าสร้อยดูแลรักษาเมืองแม่แจ่ม (อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่) เจ้าบัวระพาดูแลรักษาเมืองแหง (อำเภอเวียงแหง จังหวัดเชียงใหม่) เจ้าสมภะมิตรดูแลรักษาดง แม่คะนิล (อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่) ฯลฯ
การที่ปู่แสะย่าแสะเคยเป็นยักษ์มาก่อนจึงขออนุญาตต่อพระพุทธเจ้าที่จะกินสัตว์ตามสัญชาติญาณยักษ์ความเชื่อดังกล่าวนำมาสู่การฆ่าควายเพื่อเซ่น
สังเวยปู่แสะย่าแสะ
เนื้อหา
เมืองระมิงค์นครหรือบุพพนครเป็นเมืองชนชาติลัวะตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำปิงและดอยอ้อยช้าง มียักษ์ 3 ตน พ่อแม่ลูก จับชาวเมืองไปกินทุก ๆ วัน จนชาวเมืองต้องหนีออกจากเมือง ต่อมาพระพุทธเจ้ารับรู้ถึงความเดือดร้อนของชาวลัวะในเมืองระมิงค์นคร จึงได้เสด็จมาโปรดและแสดงอภินิหารและแสดงธรรม ปรากฏว่ายักษ์สามตนนั้นเกิดความเลื่อมใส และให้ยักษ์ทั้งสามตนสมาทานศีลห้าสืบไป แต่ยักษ์ทั้งสามตนได้ทูลขอกับพระพุทธเจ้าว่า พวกตนเป็นยักษ์ต้องประทังชีวิตด้วยการกินเนื้อมนุษย์ หากมิได้ก็ขอกินเนื้อสัตว์จึงได้ขอพระพุทธเจ้ากินควายปีละ 1 ตัว แต่พระพุทธองค์ไม่ตอบอะไร ยักษ์ทั้งสามตนจึงได้ไปขอกับเจ้าเมืองลัวะ ซึ่งทางเจ้าเมืองก็ได้นำควายมาเซ่นสังเวยให้ปีละ 1 ตัว โดยตั้งข้อแม้ว่า ย
มืองลัวะ ซึ่งทางเจ้าเมืองก็ได้นำควายมาเซ่นสังเวยให้ปีละ 1 ตัว โดยตั้งข้อแม้ว่า ยักษ์ต้องรักษาพระพุทธศาสนาให้ครบ 5,000 ปี ตลอดจนปกปักรักษาชาวเมืองให้อยู่เย็นเป็นสุข
พระพุทธเจ้าได้มอบหมายให้ยักษ์สองผัวเมียดูแลรักษาดอยคำและดอยอ้อยช้าง ส่วนลูกยักษ์ได้บวชเป็นพระภิกษุ ต่อมาลาสิกขาออกมาถือเพศเป็นฤๅษี มีนามว่า สุเทพฤๅษี ส่วนดอยอ้อยช้าง (ดอยสุเทพ) สุเทพฤๅษีได้บำเพ็ญพรตอยู่ที่ถ้ำฤๅษีหลังดอยสุเทพ (ปัจจุบันปรากฏร่องรอยของบ่อน้ำ ชาวบ้านเรียกกันว่า บ่อฤๅษี)
ภายหลังปู่แสะย่าแสะได้สิ้นอายุขัยแล้วแต่ชาวเมืองระมิงค์นครยังคงเกรงกลัวอิทธิฤทธิ์ และต้องการให้วิญญาณปู่แสะย่าแสะช่วยรักษาพระศาสนาและปกป้องคุ้มครองชาวเมือง จึงจัดให้มีพิธีเซ่นสรวงหรือประเพณีเลี้ยงผีดงเป็นประจำทุกปี ในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 9 เหนือ (เป็งเดือนเก้า) และชาวเชียงใหม่ โดยเฉพาะชาวบ้านแม่เหียะ ยังเชื่อว่ายักษ์ทั้งสองยังคงสถิตอยู่ในป่าทั้งสองดอย มีดอยคำ และดอยสุเทพ ให้ฝนตกตามฤดูกาลชาวบ้านทำเกษตรได้ผลดี

อ้างอิง
สาหร่ายพวงองุ่น
สาหร่ายพวงองุ่น ( ) เป็นสาหร่ายสีเขียวในชั้น Ulvophyceae มีถิ่นกำเนิดตามชายฝั่งทะเลในแถบอินโดแปซิฟิก เป็นหนึ่งในสาหร่ายกินได้ในสกุล Caulerpa ที่ได้รับความนิยมมากที่สุด เนื่องจากมีเนื้อสัมผัสที่นุ่มและชุ่มฉ่ำ นิยมรับประทานในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โอเชียเนีย และเอเชียตะวันออก สาหร่ายพวงองุ่นถูกเพาะเลี้ยงในเชิงพาณิชย์ครั้งแรกในฟิลิปปินส์ในปี 1950 ตามมาด้วยญี่ปุ่นในปี 1986 ทั้งสองประเทศนี้ยังคงเป็นผู้บริโภคสาหร่ายพวงองุ่นอันดับต้น ๆ การเพาะเลี้ยงได้แพร่กระจายไปยังประเทศอื่น ๆ เช่น ญี่ปุ่น เวียดนาม ไต้หวัน และจีน
การเพาะปลูกเชิงพาณิชย์
ดั้งเดิมสาหร่ายพวงองุ่นถูกเก็บเกี่ยวโดยตรงจากทะเล การเพาะปลูกสาหร่ายพวงองุ่นในเชิงพาณิชย์ครั้งแรกเกิดขึ้นในปี 1950 ในเมืองเซบู ประเทศฟิลิปปินส์ หลังจากการนำสาหร่ายพวงองุ่นไปเลี้ยงในบ่อปลาโดยไม่ได้ตั้งใจ ปัจจุบันมีบ่อเลี้ยงสาหร่ายพวงองุ่นประมาณ 400 เฮกตาร์ในเซบู โดยผลิตสาหร่ายพวงองุ่น สดได้ประมาณ 12 ถึง 15 ตันต่อปี โดยปกติแล้วจะเก็บเกี่ยวหลังจากปลูกครั้งแรก 2 เดือน และเก็บเกี่ยวหลังจากนั้นทุก 2 สัปดาห์ขึ้นอยู่กับอัตราการเติบโต
การเพาะปลูกเชิงพาณิชย์ในประเทศญี่ปุ่นเริ่มต้นในปี 1986 โดยปลูกในบ่อน้ำในน้ำอุ่นของโอกินาวะ การเพาะปลูกเชิงพาณิชย์ได้แพร่กระจายไปยังประเทศอื่น ๆ รวมทั้งเวียดนาม ไต้หวัน และจีน (ในฝูเจี้ยนและไหหลำ) ส่วนใหญ่ใช้สำหรับบริโภคภายในประเทศ แต่ยังมีสำหรับส่งออกไปยังประเทศญี่ปุ่นด้วย

การใช้ในการทำอาหาร
Caulerpa lentillifera เช่นเดียวกันกับ C. racemosa เป็นอาหารดั้งเดิมของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โอเชียเนีย และเอเชียตะวันออก มักจะกินทั้งอย่างนั้นหรือกินในสลัด คนที่ทานมักระบุว่าสาหร่ายพวงองุ่นมีรสชาติ "เหมือนมหาสมุทร" นอกจากนั้นยังอุดมไปด้วยไอโอดีน
ในฟิลิปปินส์ สาหร่ายพวงองุ่นมักรู้จักกันในชื่อ latô หรือ arosep มักจะรับประทานดิบโดยทำเป็นสลัด (ensaladang lato) หลังจากชะล้างสาหร่ายพวงองุ่นด้วยน้ำสะอาดผสมกับหอมแดงสับและมะเขือเทศสด ปรุงรสด้วยน้ำปลาหรือบาโกอองและน้ำส้มสายชู ความนิยมได้แพร่กระจายไปยังรัฐซาบะฮ์ของมาเลเซียด้วย (ซึ่งสะกดว่า latok) เนื่องจากการอพยพของชาวบาเจา

ในโอกินาว่าประเทศญี่ปุ่น สาหร่ายพวงองุ่นมีชื่อเรียกกันว่า อุมิบุโด ( ) ซึ่งแปลว่า "องุ่นทะเล" รับประทานโดยการจุ่มพนซุ ทำเป็นซูชิ ใส่สลัด หรือทานทั้งอย่างนั้น
สาหร่ายพวงองุ่นยังมีรับประทานกันในเวียดนามซึ่งเรียกว่า rong nho หรือ rong nho biển ซึ่งหมายถึง "สาหร่ายองุ่น" ในประเทศเกาหลีเรียกกันว่า bada podo (바다포도) ซึ่งหมายถึง "องุ่นทะเล"; และในประเทศอินโดนีเซีย (โดยเฉพาะบาหลี) ซึ่งเรียกว่า bulung

ประโยชน์ต่อสุขภาพ
มีรายงานเกี่ยวกับประโยชน์ต่อสุขภาพของสาหร่ายพวงองุ่นหลายประการซึ่งรวมถึงคุณสมบัติในการลดไขมันและเบาหวาน

ระเบียนภาพ
File:Ensaladang Lato (Seaweed Salad) - Philippines 1.jpg|Ensaladang latô จากฟิลิปปินส์ ปรุงด้วยน้ำส้มสายชู น้ำปลา หอมแดง และมะเขือเทศ
File:OceanGrapes.jpg|Umi-budō ในรูปแบบโอกินาวะ
File:USAID Measuring Impact Conservation Enterprise Retrospective (Philippines; Nagkakaisang Tribu ng Palawan) (26420465388).jpg|latô สดขายที่ตลาดปลาในฟิลิปปินส์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Lato, the strange sea salad The trade of the Caulerpa lentillifera in Coron, Philippines
* Guiry, M.D. & Guiry, G.M. 2013. Caulerpa lentillifera J.Agardh, AlgaeBase. National University of Ireland, Galway., เข้าถึงเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2013
* Caulerpa lentillifera, Seaweed Industry Association
โนริ
โนริ ( ) เป็นสาหร่ายที่รับประทานได้แห้งที่ใช้ในอาหารญี่ปุ่น ทำมาจากสาหร่ายสีแดงในสกุล Pyropia ได้แก่ P. yezoensis และ P. tenera มีรสชาติที่เข้มข้นและโดดเด่น และมักใช้ห่อซูชิหรือโอนิงิริ (ข้าวปั้น)

กระบวนการทำแผ่นโนริชเริ่มต้นด้วยการหั่นย่อยและตากไว้บนชั้น กระบวนการนี้คล้ายกับการทำกระดาษ หลังทำเสร็จแล้วจะนำไปขายเป็นแพ็คในร้านขายของชำสำหรับใช้ในการทำอาหาร เนื่องจากแผ่นโนริดูดซับน้ำจากอากาศและย่อยสลายได้ง่าย จึงจำเป็นต้องใช้สารดูดความชื้นเมื่อต้องการเก็บโนริเป็นเวลานาน
การใช้ในการทำอาหาร
โดยทั่วไปจะใช้โนริจะใช้ห่อซูชิและโอนิงิริ นอกจากนี้ยังเป็นเครื่องปรุงในการเตรียมเส้นก๋วยเตี๋ยวและซุป โดยทั่วไปแล้วโนริจะถูกนำไปย่างก่อนบริโภค (yaki-nori) ผลิตภัณฑ์รองที่พบได้ทั่วไปคือโนริปิ้งและปรุงรส (ajitsuke-nori) ซึ่งมาจากการใส่เครื่องปรุง (ไม่แน่นอน แต่โดยทั่วไปแล้วคือ ซอสถั่วเหลือง น้ำตาล สาเก มิริง และเครื่องปรุงรสอื่น ๆ) ระหว่างกระบวนการย่าง โนริบางครั้งยังใช้สำหรับตกแต่งอาหาร

นอกจากนี้ผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้องซึ่งเตรียมจากสาหร่ายสีเขียว Monostroma และ Enteromorpha แทนสาหร่ายสีแดงที่ใช้ในโนริ เรียกว่าอาโอโนริ ( ) ใช้เป็นสมุนไพรในอาหารประจำวัน เช่น โอโกโนมิยากิและยากิโซบะ

อ้างอิง
เห็ดที่รับประทานได้
หนึ่งในเห็ดหลาย ๆ ชนิดที่ปลูกและรับประทานได้]]

เห็ดที่รับประทานได้เป็นส่วนเนื้อที่กินได้ของเห็ดหลายสปีชีส์ ซึ่งเป็นเห็ดราชนิดหนึ่ง สามารถพบได้ทั้งใต้พื้นดิน (hypogeous) หรือเหนือพื้นดิน (epigeous) ซึ่งเป็นสถานที่มือสามารถหยิบได้ ความสามารถในการบริโภคอาจกำหนดโดยเกณฑ์อย่างการไม่เป็นพิษต่อมนุษย์และมีรสชาติและกลิ่นที่พึงประสงค์ เห็ดที่รับประทานได้นั้นถูกบริโภคเพื่อคุณค่าทางโภชนาการและคุณค่าทางอาหาร เห็ดอย่างเห็ดหอมแห้งเป็นแหล่งของรสอูมามิ
เห็ดที่รับประทานได้มีอยู่หลายชนิดซึ่งรวมทั้งที่เก็บเกี่ยวได้ในป่าและที่ปลูกได้ เห็ดป่าหาง่ายและเห็ดที่เพาะปลูกได้ง่ายพบได้ทั่วไปในท้องตลาด ในขณะที่เห็ดที่หาได้ยาก (เช่น เห็ดทรัฟเฟิล เห็ดมัตสึทาเกะ และมอเรล) อาจเก็บเกี่ยวในจำนวนน้อยกว่าโดยนักเก็บเกี่ยวเฉพาะตัว การเตรียมอาหารบางอย่างอาจสามารถเปลี่ยนจากเห็ดมีพิษบางชนิดเป็นเห็ดเหมาะสมสำหรับการบริโภคได้
ก่อนที่จะสันนิษฐานว่าเห็ดป่าชนิดใดที่กินได้ เห็ดนั้นควรมีการระบุที่แม่นยำก่อน การระบุอย่างแม่นยำและการระบุชนิดพันธุ์อย่างถูกต้องเป็นวิธีเดียวในการรับประกันความปลอดภัยในการรับประทาน และเป็นหนทางเดียวในการป้องกันอุบัติเหตุที่สามารถเกิดขึ้นได้ เห็ดบางชนิดที่กินได้สำหรับคนส่วนใหญ่สามารถทำให้เกิดอาการแพ้ในบางคน และเห็ดที่เก่าหรือเก็บไว้อย่างไม่เหมาะสมอาจทำให้เป็นพิษได้ ดังนั้นจึงควรให้ความระมัดระวังเป็นอย่างยิ่งเมื่อรับประทานเห็ดใดเป็นครั้งแรก และควรบริโภคในปริมาณเล็กน้อยเท่านั้นในกรณีที่เกิดอาการแพ้ เห็ดมีพิษร้ายแรงที่มักถูกสับสนกับเห็ดที่รับประทานได้ และมีส่วนทำให้เกิดพิษร้ายแรงหลายอย่าง ได้แก่ เห็ดหลายชนิดในสกุล Amanita โดยเฉพาะ Amanita phalloi
ิดพิษร้ายแรงหลายอย่าง ได้แก่ เห็ดหลายชนิดในสกุล Amanita โดยเฉพาะ Amanita phalloides หรือเห็ดระโงกหิน แม้แต่เห็ดที่รับประทานได้ตามปกติก็อาจเป็นอันตรายได้ เนื่องจากเติบโตในบริเวณที่มีมลพิษ เช่น โลหะหนัก
มันฝรั่งแผ่น
มันฝรั่งแผ่น ( ) เป็นมันฝรั่งแผ่นบาง ๆ ที่นำมาอบหรือทอดจนกรอบ นิยมรับประทานเป็นอาหารว่าง เครื่องเคียง หรืออาหารเรียกน้ำย่อย มันฝรั่งแผ่นพื้นฐานจะใส่เกลือหลังทำเสร็จ แบบอื่น ๆ จะใส่เครื่องปรุงและส่วนผสมต่าง ๆ เช่นสมุนไพร เครื่องเทศ ชีส รสเทียม และสารเติมแต่ง

มันฝรั่งแผ่นกรอบเป็นส่วนสำคัญของตลาดขนมขบเคี้ยวและอาหารสะดวกซื้อในประเทศตะวันตก ตลาดมันฝรั่งแผ่นทั่วโลกสร้างรายได้รวมกว่า 16.49 พันล้านดอลลาร์ในปี 2005 ซึ่งคิดเป็น 35.5% ของตลาดขนมขบเคี้ยวทั้งหมดในปีนั้น (46.1 พันล้านดอลลาร์)
ประวัติ
สูตรอาหารที่เก่าที่สุดเท่าที่ทราบของสิ่งที่คล้ายกับมันฝรั่งแผ่นในปัจจุบันคือในหนังสือ The Cook's Oracle ของ William Kitchiner ตีพิมพ์ในปี 1817 เป็นหนังสือขายดีในสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกา สูตรอาหารในปี 1822 ระบุชื่อไว้ว่า "แผ่นมันฝรั่งแผ่น" และระบุสูตรอาหารไว้ประมาณว่า "ปอกมันฝรั่งลูกใหญ่หั่นคล้ายกับปอกมะนาว เช็ดให้แห้งด้วยผ้าสะอาด แล้วนำไปทอดในมัน" หนังสือเกี่ยวกับการทำอาหารฝรั่งเศสของอังกฤษในปี 1825 เรียกสิ่งที่คล้ายกับมันฝรั่งแผ่นว่า "Pommes de Terre frites" (สูตรที่สอง) และระบุว่าเป็นมันฝรั่งหั่นบาง ๆ ทอดใน "เนยใสหรือมันห่าน" สะเด็ดน้ำแล้วโรยด้วยเกลือ สูตรอาหารแรก ๆ ของมันฝรั่งแผ่นที่พบในสหรัฐอเมริกาสามารถพบได้ในหนังสือ Virginia
อ สูตรอาหารแรก ๆ ของมันฝรั่งแผ่นที่พบในสหรัฐอเมริกาสามารถพบได้ในหนังสือ Virginia House-Wife (1824) ของ Mary Randolph และใน Cook's Own Book (1832) ของ N.K.M. Lee ซึ่งทั้งสองเล่มอ้างอิงถึงหนังสือของ Kitchiner อย่างชัดเจน
มีตำนานเล่าว่ามันฝรั่งแผ่นกรอบมีต้นกำเนิดที่ Saratoga Springs ในนิวยอร์ก ซึ่งมาหลังสูตรแรกพบหลายสิบปีตัวหนา ในช่วงปลายศตวรรษที่สิบเก้า เรื่องที่ได้รับความนิยมเป็นเรื่องเกี่ยวกับพ่อครัว George Crum ที่ Moon's Lake House ในวันที่ 24 สิงหาคม 1853 ซึ่งพยายามเอาใจลูกค้า ลูกค้าส่งกลับเฟรนช์ฟรายส์ที่เขาทำ โดยบ่นว่าหนาเกินไป "แฉะ"เกินไป หรือไม่เค็มพอ ด้วยความท้อแท้ Crum จึงหั่นมันฝรั่งแบบบาง ๆ หลายชิ้น ทอดให้กรอบ และปรุงรสด้วยเกลือพิเศษ ท้ายสุดลูกค้าชอบสิ่งที่เขาทำ ในไม่ช้าอาหารก็ถูกเรียกว่า "Saratoga Chips" ซึ่งเป็นชื่อที่คงอยู่จนถึงกลางศตวรรษที่ยี่สิบ เรื่องนี้ได้รับความนิยมในแคมเปญโฆษณาระดับชาติปี 1973 โดย St. Regis Paper Company ซึ่งผลิตบรรจุภัณฑ
มนิยมในแคมเปญโฆษณาระดับชาติปี 1973 โดย St. Regis Paper Company ซึ่งผลิตบรรจุภัณฑ์สำหรับมันฝรั่งแผ่น โดยอ้างว่าลูกค้าของ Crum คือ Cornelius Vanderbilt ในเวลานั้น Crum มีฐานะพ่อครัวและเป็นเจ้าของร้านอาหารริมทะเลสาบในปี 1860 ซึ่งเขาเรียกว่า Crum's House ชื่อแบรนด์ "Saratoga Chips" ยังคงมีอยู่ในปัจจุบัน