SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดปู่บัว
วัดปู่บัว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสนามชัย อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี

ตามประวัติเล่าสืบต่อมาว่า เดิมชื่อ วัดปลูกบัว ต่อมาเรียกเพี้ยนเป็น วัดปู่บัว เล่าเพิ่มเติมว่าเป็นวัดหนึ่งในเส้นทางประวัติศาสตร์ ตามตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ว่าเคยเป็นสถานที่ปลูกบัวเพื่อขอขมาดวงวิญญานของเหล่าทหารที่เข้าร่วมสู้รบในสงครามยุทธหัตถีที่ทรงมีต่อพระมหาอุปราชาแห่งพม่า เมื่อพ.ศ. 2134 กรมศิลปากรได้ประกาศให้วัดปู่บัวขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 52 ตอนที่ 75 วันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478 โดยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2476 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2489
สถานที่ตั้งวัดอยู่นอกกำแพงเมืองสุพรรณบุรีและอยู่ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำสุพรรณบุรี พบพระพุทธรูปหินทรายนาคปรกศิลปะบายน จำนวน 32 องค์จากใต้พื้นดิน และพบลานทอง 1 แผ่น ลักษณะศิลปกรรมของโบราณสถานสันนิษฐานว่าสร้างมาตั้งแต่สมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์ และพบหลักฐานชิ้นส่วนภาชนะดินเผา เตาเผาภาชนะดินเผาโบราณ ทำให้สันนิษฐานว่าบริเวณนี้น่าจะเคยเป็นที่ตั้งของชุมชนโบราณ
โบราณสถานมีเจดีย์ทรงสี่เหลี่ยม องค์เจดีย์หันหน้าไปทางแม่น้ำสุพรรณุบรี ด้านตะวันตกมีซุ้มเปิดเข้าสู่ห้องภายในองค์เจดีย์ ส่วนยอดเป็นบัวโถ เป็นเจดีย์สกุลช่างอู่ทองตั้งอยู่ด้านหลังวัดใกล้แม่น้ำ เจดีย์รายตั้งอยู่ด้านหน้าของเจดีย์ประธาน แบ่งได้เป็น 2 รูปแบบ คือ เจดีย์มณฑปยอดระฆัง และเจดีย์ทรงระฆังเหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสอง
วัดมีอุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2488 ขนาด 5 ห้อง กว้าง 8.50 เมตร ยาว 24 เมตร ภายในมีภาพพุทธประวัติใส่กรอบประดับอยู่ และยังเป็นประดิษฐานพระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 79 นิ้ว เนื้อศิลาแลง มีอายุประมาณ 200 ปี เป็นพระพุทธรูปที่ย้ายมาจากวัดเสือที่อยู่ทางทิศใต้วัดปู่บัว เป็นพระประธานที่ประดิษฐานมาแล้ว 3 อุโบสถ จึงเรียกกันว่า หลวงพ่อสามโบสถ์
ลำดับเจ้าอาวาส
ลำดับเจ้าอาวาสวัดปู่บัว เท่าที่พบข้อมูล 
{| class="wikitable"
|ลำดับที่
|รายนาม
|เริ่มวาระ
|สิ้นสุดวาระ
|หมายเหตุ
|-
|1
|สมภารคำ
| -
| -
|เจ้าอาวาส, ย้ายมาจากวัดวรจันทร์, ปรากฏชื่อบนจารึกระฆังเก่าของวัด พ.ศ. 2384
|-
|2
|ขรัวตาสุด
| -
| -
|ไม่ชัดเจนว่าเป็นเจ้าอาวาสหรือไม่, ปรากฏชื่อบนจารึกบูรณะพระประธานของวัด ระบุวันอังคาร ขึ้น 13 ค่ำ เดือน 4 ปีกุน สัปตศก (พ.ศ. 2418)
|-
|3
|พระพู่
| -
| -
|ไม่ชัดเจนว่าเป็นเจ้าอาวาสหรือไม่, ปรากฏชื่อในประวัตินายดิส กิจไพบูลย์ สมัยเป็นศิษย์วัดราว พ.ศ. 2438
|-
|4
|พระต่าย
| -
| -
|เจ้าอาวาส, ปรากฏชื่อในทำเนียบคณะสงฆ์ ร.ศ.123 (พ.ศ. 2447)
|-
|5
|พระไม้
| -
| -
|เจ้าอาวาส
|-
|6
|พระคุ้ม
| -
| -
|เจ้าอ
ศ.123 (พ.ศ. 2447)
|-
|5
|พระไม้
| -
| -
|เจ้าอาวาส
|-
|6
|พระคุ้ม
| -
| -
|เจ้าอาวาส
|-
|7
|พระลำใย (ไย)
|ราวสมัยรัชกาลที่ 7
|ราวสมัยต้นรัชกาลที่ 9
|เจ้าอาวาส
|-
|8
|พระครูปัญญาสารวัฒน์ (โปร่ง สังข์พิชัย ปญฺญาสาโร)
| ราวสมัยต้นรัชกาลที่ 9
|พ.ศ. 2522
|เจ้าอาวาส, มรณภาพ
|-
|9
|พระแสวง
| -
| -
|เจ้าอาวาส
|-
|10
|พระทอง จรณธมฺโม
| -
| -
|เจ้าอาวาส
|-
|11
|พระครูสิริวิริยาภรณ์ (เพียร คำเหล็ก ปญฺญาวุโธ) ป.ธ.6
|พ.ศ. 2530
| -
|เจ้าอาวาส, ปัจจุบัน
|-
|
|
|
|
|
|}
วัดดงสัก (จังหวัดกาญจนบุรี)
วัดดงสักตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2475 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2545 แต่เดิมเป็นสำนักสงฆ์ ต่อมาชาวบ้านเห็นว่าไม่มีวัดสำหรับเป็นศูนย์กลางในการปฏิบัติศาสนกิจและประกอบพิธีกรรม และเป็นสถานที่ศึกษาเล่าเรียนของบุตรหลาน จึงได้ร่วมกันบริจาคที่ดินเพื่อสร้างวัดและจัดสร้างเสนาสนะขึ้น โดยนิมนต์พระจากอำเภอบางแพ จังหวัดราชบุรี มาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก โดยท่านได้นำพระพุทธรูปปูนปางมารวิชัยขนาด 14 นิ้ว มาด้วย แต่การเคลื่อนย้ายครั้งนี้ทำให้พระพุทธรูปเกิดรอยร้าวรอบองค์พระ เมื่อแกะปูนออกแล้ว ปรากฏว่าเนื้อพระพุทธรูปที่แท้จริงเป็นนวโลหะ ใต้ฐานมีแกนเหล็กยื่นออกมาเหมือนพระยอดธง ที่กลางฝ่าพระหัตถ์ซ้ายมีตราธรรมจักรเด่นชัด ภายหลังได้รับประทานนามจากสม
นพระยอดธง ที่กลางฝ่าพระหัตถ์ซ้ายมีตราธรรมจักรเด่นชัด ภายหลังได้รับประทานนามจากสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณสังวรว่า "พระพุทธธรรมจักรประทาน"
ภายในวัดยังเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์วัดดงสัก เป็นที่จัดเก็บโบราณวัตถุบางส่วนที่พบจากแหล่งโบราณสถานพงตึก ที่มีข้อสันนิษฐานว่า เคยเป็นเมืองโบราณรุ่งเรืองมากในสมัยทวารวดี อายุราวพุทธศตวรรษที่ 11–12 พบวัตถุโบราณสมัยทวารวดีจำนวนมาก เช่น ตะเกียงทองสำริดโรมัน พระพิมพ์ดินเผา พระนารายณ์สลักจากศิลา และพระพุทธรูป ฯลฯ

อ้างอิง
วัดสนามช้าง
วัดสนามช้าง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเสม็ดใต้ อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา

วัดสนามช้างตั้งเมื่อ พ.ศ. 2435 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2504 หลวงพ่อถึก (พระครูประดิษฐ์สุตาคม) อดีตเจ้าอาวาสวัดสนามช้าง เจ้าคณะอำเภอบางคล้า ซึ่งเป็นที่เคารพศรัทธาของชาวบ้านและพุทธศาสนิกชนในอำเภอบางคล้า เมื่อ พ.ศ. 2509 ท่านส่งเสริมให้มีการบรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อน และสร้างโรงเรียนวัดสนามช้างอีกด้วย โดยมีอาคารเรียนหลังแรกสร้างเมื่อ พ.ศ. 2481 (ปัจจุบันรื้อถอนไปแล้ว) ทั้งยังเป็นพระครูผู้นำในการรวบรวมทุนทรัพย์ เพื่อจัดสร้างอุโบสถ กุฏิ หอสวดมนต์ รวมทั้งศาสนสถาน ภายในวัดสนามช้างอีกมากมาย
ภายในวัดมีวิหารพระครูประดิษฐ์สุตาคม (หลวงพ่อถึก) ซึ่งภายในมีรูปปั้นของหลวงพ่อถึก

รายนามเจ้าอาวาส
* พระแก้ว
* พระชุ่ม
* พระเรียน
* พระแขก
* พระเพน
* พระเจียม
* พระทอง
* พระเทียม
* พระครูประดิษฐ์สุตาคม พ.ศ. 2482–2530
* พระครูประภาตสมานคุณ พ.ศ. 2532–2548 
* พระครูสุธรรมวรานุยุต พ.ศ. 2548–2564
* พระอธิการชัยรัตน์ ธมฺมรตโน พ.ศ.2565-ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดตานีนรสโมสร
วัดตานีนรสโมสร เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ คณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำปัตตานีฝั่งตลาดเก่า ในตำบลอาเนาะรู อำเภอเมืองปัตตานี จังหวัดปัตตานี

ประวัติ
วัดตานีนรสโมสร เดิมชื่อว่า วัดบางน้ำจืด แต่ประชาชนทั่วไปเรียกว่า วัดกลาง สร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2395 แต่เดิมย้ายจากบริเวณเมืองเก่าที่บ้านนา ตำบลกรือเซะ อำเภอเมือง จังหวัดปัตตานี สีตะวันกรมการเมืองปัตตานี สร้างขึ้นเป็นที่ถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยาประจำมณฑลปัตตานี
ในระยะแรกของการเริ่มสร้างวัดไม่มีถาวรวัตถุที่มั่นคง จนถึงปี พ.ศ. 2430 ทางคณะสงฆ์ได้มอบหมายให้พระครูธรรมโมลีวัดมัชฌิมาวาส จังหวัดสงขลา และคณะเดินทางมาจัดการปกครอง ซึ่งขณะนั้นเจ้าอธิการสุขเป็นเจ้าอาวาส ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสแหลมมลายู ทรงเห็นวัดนี้ทรุดโทรมมาก จึงทรงสละพระราชทรัพย์บูรณะปฏิสังขรณ์ตลอดจนพระราชทานสมณศักดิ์ให้เป็นพระครูพิพัฒน์สมณกิจและในปีนี้พระครูพิพัฒน์สมณกิจกับนางละนง แซ่เล่า ได้จัดสร้างพระอุโบสถเป็นศิลปะแบบจีน สถาปนาขึ้นเป็นวัดประจำเมือง มีชื่อใหม่ว่า "วัดตานีนรสโมสร" มีรูปตราพระเกี้ยวน้อยติดอยู่กับอุโบสถและศาลากลางหลังเก่า ซึ่งได้บูรณะใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2480
วัดตานีนรสโมสรตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2413 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2479 ได้รับยกฐานะเป็นพระอารามหลวงตั้งแต่วันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2509
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ พระอุโบสถกว้าง 9 เมตร ยาว 17 เมตร หน้าบันมีตราพระเกี้ยวกระหนกล้อมรอบ หน้าพระอุโบสถมีซุ้มประดิษฐานพุทธรูปปางมารวิชัย (ขนมต้ม) ศิลปะนครศรีธรรมราช หน้าตักกว้าง 50 เซนติเมต ภายในพระอุโบสถประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะสมัยสุโขทัยหน้าตักกว้าง 1 เมตร มีพระพุทธรูปยืนปางห้ามญาติ ศิลปะสมัยอยุธยาหรือศิลปะลพบุรี สูง 2 เมตรและมีพระพุทธรูปยืนปางห้ามสมุทร ศิลปะทวารวดี สูง 2 เมตร และศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 36 เมตร มีการบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2554 หอระฆังศิลปะไทย กว้าง 4 เมตร สูง 1 เมตร ระฆังเป็นศิลปะอิสลาม
==รายนามเจ้าอาวาส== 
* พระครูพิพัฒน์สมณกิจ (สุข) พ.ศ. 2430–2446
* พระครูพิพัฒน์สมณกิจ (เมิน) พ.ศ. 2446–2453
* พระครูพิพัฒน์สมณกิจ (บุญ ปุญญลาโภ) พ.ศ. 2453–2460
* พระครูสโมสรสิทธิการ (แก้ว) พ.ศ. 2460–2477
* พระธรรมโมลี (เกตุ ติสฺสโร) พ.ศ. 2477–2540
* พระครูศรีปัญญาวุธ (จรินทร์ ปญญธโร) พ.ศ. 2541–2554
* พระราชวัชรญาณโมลี (ชรัช อุชุจาโร) พ.ศ. 2555-ปัจจุบัน

อ้างอิง
เฆาะดามิส
เฆาะดามิส (เบอร์เบอร์: ʕadémis; ; ; ) เป็นเมืองโอเอซิสของชนเบอร์เบอร์ในอำเภอนาลูต ภูมิภาคตริโปลิเตเนีย ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศลิเบีย

เฆาะดามิมีฉายาว่า 'ไข่มุกแห่งทะเลทราย' ที่อยู่ในโอเอซิส ถือเป็นหนึ่งในเมืองก่อนสะฮาราที่เก่าแก่ที่สุดและเป็นตัวอย่างสำคัญของที่อยู่อาศัยแบบดั้งเดิม สถาปัตยกรรมที่อยู่อาศัยแบ่งพื้นที่การใช้งานตามแนวตั้ง: ชั้นล่างใช้เก็บเสบียง ชั้นถัดมาสำหรับครอบครัว โดยตรอกซอกซอยที่ยื่นออกมาสร้างสิ่งที่เกือบเป็นเครือข่ายทางเดินใต้ดิน และชั้นบนเป็นระเบียงเปิดโล่งสำหรับผู้หญิง

ภูมิอากาศ

อ้างอิง
อ่านเพิ่ม
* 
* Lafi (Nora) "Ghadamès cité-oasis entre empire ottoman et colonisation"" in Federico Cresti (ed.), La Libia tra Mediterraneo e mondo islamico, Giuffrè, pp. 55–70, 2006

แหล่งข้อมูลอื่น

* Falling Rain Genomics, Inc.: "Ghadamis, Libya"
* Azzouz, Intisar (1980) "Ghadames, Libya" In Safran, Linda (ed) (1980) Places of Public Gathering in Islam: proceedings of seminar five in the series Architectural transformations in the Islamic world, held in Amman, Jordan, May 4–7 Aga Khan Award for Architecture, Philadelphia, ; photographs of Ghadames.
วัดพระธาตุจอมแจ้ง (จังหวัดแม่ฮ่องสอน)
วัดพระธาตุจอมแจ้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทุ่งยาว อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 1 ไร่
วัดพระธาตุจอมแจ้ง เดิมเป็นวัดร้างชื่อว่า วัดท่าแพม เพราะในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่บ้านท่าแพมได้เกิดอหิวาตกโรคระบาด มีผู้คนล้มตายไปเป็นจำนวนมาก จึงได้พากันอพยพหนีไปอยู่ที่อื่นกันหมด จนบ้านท่าแพมกลายเป็นหมู่บ้านร้าง จนในปี พ.ศ. 2474 ครูบาศรีวิชัย ได้มาบูรณะสร้างพระเจดีย์องค์ใหม่ครอบองค์เดิมซึ่งมีรูปทรงแบบพม่า โดยองค์ที่สร้างใหม่ครอบไว้นั้นเป็นศิลปะแบบล้านนาไทย เมื่อครูบาศรีวิชัยได้พัฒนาแล้ว จึงมอบให้ครูบาปัญญาลูกศิษย์ของท่าน เป็นเจ้าอาวาสปกครองวัดสืบมา โดยตั้งชื่อวัดว่า "วัดพระธาตุจอมแจ้ง" ตามที่ชาวบ้านชอบเรียกกัน เพราะมีพระธาตุอยู่ที่วัด ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2474 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2532 เ
็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2474 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2532 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 30 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ วิหาร ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ ศาลาอเนกประสงค์ และมีองค์พระธาตุจอมแจ้ง ซึ่งเป็นพระธาตุเก่าแก่ตั้งอยู่บนเนินเขา ภายในบรรจุพระเกศาธาตุของพระพุทธเจ้า ปูชนียวัตถุมี พระเจ้าสายน้ำผึ้ง พระพุทธรูปเก่าแก่อายุ 100 กว่าปี สมเด็จองค์ปฐมและมีเจดีย์

อ้างอิง
วัดยางกวง (เชียงตุง)
วัดยางกวง เป็นวัดตั้งที่ตั้งอยู่ในเมืองเชียงตุง อำเภอเชียงตุง รัฐฉาน ประเทศพม่า

สันนิษฐานว่าวัดยางกวงน่าจะสร้างขึ้นราวต้นพุทธศตวรรษที่ 21 คณะกรรมการศาสนาเมืองเชียงตุงระบุว่าวัดนี้เป็นหนึ่งใน 12 วัด นิกายวัดป่าแดง มีการปฏิสังขรณ์วัดเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน

ปรากฏศิลปะล้านนาภายในวัดเช่น ซุ้มโขง มีรูปแบบศิลปะล้านนาช่วงต้น รูปแบบเจดีย์ค่อนไปทางศิลปะพม่า เจดีย์ของวัดมีขนาดใหญ่ มีการเจาะช่องจระนำทั้งสี่ทิศเพื่อประดิษฐานพระพุทธรูป
ภายในวิหารหลวงมีพระพุทธรูปที่เรียกว่า พระเกล็ดนาค ตกแต่งจีวรด้วยกระจกสีที่เรียกว่า "แก้วอังวะ" ตามตำนานเล่าว่า มีพญานาคอาศัยอยู่ในหนองตุงตนหนึ่ง มีความศรัทธาเลื่อมใสในพระพุทธศาสนาอย่างมาก จึงได้เลื้อยขึ้นมาในเวลากลางคืน เพื่อสักการะพระพุทธรูป พญานาคขึ้นมาเป็นประจำทุกคืน ทุกครั้งจะเลี้ยยพันพระพุทธรูป จนนานวันเข้าผิวองค์พระจึงมีรอยเกล็ดของพญานาค ต่อมาชาววัดชาวบ้านได้สังเกตเห็นรอยดังกล่าว จึงชวนกันนำแก้วหลากสีมาประดับอีกชั้นหนึ่ง

อ้างอิง
วัดพระธาตุจอมมอญ
วัดพระธาตุจอมมอญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านกาศ อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน มีเนื้อที่ทั้งหมด 16 ไร่ ปูชนียสถานที่สำคัญคือ พระธาตุจอมมอญ มีงานฉลองในเดือนกรกฎาคมของทุกปี

ประวัติ
วัดพระธาตุจอมมอญมีเจดีย์สำคัญหนึ่งในสี่ของเจดีย์ประจำมุมเมือง ตั้งอยู่บนยอดเขาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมือง จากหลักฐานค้นพบที่กู่คำ สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยพระเจ้าแสนเมืองมา กษัตริย์แห่งนครเชียงใหม่ องค์ที่ 7 ราชวงศ์มังราย โดยให้อุปราช เจ้าแสนคำ เป็นผู้สร้าง ประมาณ พ.ศ. 1935 อัฐิเจ้าแสนคำ ได้บรรจุไว้ที่กู่คำหรือกู่แสนคำ ตั้งอยู่บริเวณ อุโบสถในปัจจุบัน
ราว พ.ศ. 2143 ในสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ชาวไทย ไทใหญ่ มอญ กะเหรี่ยง ละว้า จากพม่ามาเป็นสมัครพรรคพวกให้มาขึ้นกับไทย ประกอบกับกษัตริย์มอญได้หนีข้าศึก มาตั้งรกรากอยู่บริเวณนี้ จึงได้ช่วยกันบูรณปฏิสังขรณ์พระธาตุจอมมอญ ภายหลังเจดีย์มีสภาพทรุดโทรมเหลือแต่ซากปรักหักพังเป็นหลุม พ.ศ. 2453 โดยการนำของตระกูลกะเหรี่ยง พ่อเฒ่าหม่อนจอนุ แม่หม่อนโยแฮ พิกุล สร้างครอบองค์เก่า

วัดพระธาตุจอมมอญมีสภาพเป็นวัดร้างในเขตป่ารกชัฏ ต่อมามีสถานะเป็นเพียงสำนักสงฆ์ จน พ.ศ. 2525 ชาวบ้านพะมอลอได้อาราธนาพระภิกษุจากวัดพระพุทธบาทตากผ้า จังหวัดลำพูน มาจำพรรษาที่นี่
พ.ศ. 2540 ทางวัดจึงได้สร้างครอบองค์เดิมให้ใหญ่และสูงขึ้น โดยได้บรรจุพระบรมธาตุพระหนุ (ส่วนคาง) และพระอุรังคธาตุ และได้มีการบรรจุพระธาตุแก้วนำมาถวายโดยคุณรัตนาภร จงจิตรนันท์ วัดพระธาตุจอมมอญตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 มีพระอธิการสวัสดิ์ นริสฺสโร เป็นเจ้าอาวาสรูปที่ 1 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2546

อ้างอิง
เวียงเชียงรุ้ง
เวียงเชียงรุ้ง เป็นเมืองโบราณเมืองหนึ่งในลุ่มแม่น้ำลาว ตั้งอยู่ในเขตหมู่บ้านห้วยเคียน หมู่ที่ 10 ตำบลทุ่งก่อ อำเภอเวียงเชียงรุ้ง จังหวัดเชียงราย มีเนื้อที่ประมาณ 500 ไร่

ประวัติ
เวียงเชียงรุ้งมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ของอาณาจักรล้านนา เคยเจริญรุ่งเรืองและเสื่อมไปหลายยุคหลายสมัย สันนิษฐานว่าเวียงเชียงรุ้ง คงจะทำหน้าที่เป็นเมืองเชื่อมต่อกับเมืองต่าง ๆ ทั้งภายในและภายนอกพื้นที่เช่นเดียวกัน เวียงเชียงรุ้งน่าจะเป็นพันนาหนึ่งเรียกว่า พันนาเชียงรุ้ง ซึ่งมีหลักฐาน ปรากฏในสมัยพระเจ้าติโลกราช เมื่อพระองค์ขึ้นครองราชย์ที่เมืองเชียงใหม่ ได้โปรดให้นายร้อยก้อนทองมาเป็นหมื่นขวาที่พันนาเชียงรุ้ง ดังความว่า
"...ในกาละเมื่อ พะญาผู้ชื่อท้าวติโลกะติลกสารราชาธิบดีสรีธรรมิกะจักะวัดติราชเจ้า เสวยในเมิงเนาวะชาติบุรีเชียงใหม่ใส่กูผู้ชื่อ ร้อยก้อนทองมาเป็นหมื่นขวาในพันนาเชียงรุ้ง..."

มีความเป็นไปได้ว่าพันนาเชียงรุ้งเพิ่งจะตั้งขึ้นในสมัยพระเจ้าติโลกราช เนื่องจากเมื่อตรวจสอบรายชื่อพันนาของเชียงแสน เชียงราย และพะเยาก็ไม่พบชื่อพันนาเชียงรุ้งอยู่ในรายชื่อพันนาของเมืองทั้งสามเช่นกัน
เวียงเชียงรุ้งค้นพบเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2523 โดยปลัดอำเภอเวียงชัย นายโกเมศ ขุนศรี พร้อมกำนัน ผู้ใหญ่บ้านบ้านห้วยเคียน ชาวบ้านได้เดินตรวจงานโครงการสร้างงานในชนบท ได้พบที่ดินลักษณะเป็นเนินสูง มีซากปรักหักพังของวัตถุโบราณปรากฏอยู่ เช่นซากเจดีย์ พระพุทธรูปหิน กองอิฐ หิน โอ่ง ไห ถ้วยชาม เสาหินและใบเสมา และกรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นเขตอนุรักษ์ไว้ทั้งหมด 508 ไร่ เป็นวนอุทยานประวัติศาสตร์เวียงเชียงรุ้ง ได้มีการสร้างวัด สิ่งปลูกสร้าง และยกฐานะจากวัดร้างเป็นวัดที่มีพระสงฆ์ใช้ชื่อว่า วัดเวียงเชียงรุ้ง บนพื้นที่ 50 ไร่ เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2538
ลักษณะเมือง
เวียงเชียงรุ้งตั้งอยู่บนเนินคล้ายหลังเต่า ทำให้น้ำไม่ท่วมเมืองทั้ง ๆ ที่อยู่ริมแม่น้ำลาว โดยใช้แม่น้ำลาวเป็นคูเมืองทางทิศตะวันตก ลักษณะเมืองมีคูน้ำคันดินถึง 3 ชั้น และคูเมืองแต่ละชั้นค่อนข้างกว้างและลึก คูเมืองชั้นนอก ลึกประมาณ 2 เมตร กว้าง 12 เมตร คูเมืองชั้นกลางลึก 5–7 เมตร กว้าง 30 เมตร ยาวรอบ ตัวเมือง 5 กิโลเมตร และชั้นในลึก 3 เมตร กว้าง 14 เมตร เป็นคูรอบเป็นวงแหวน ยาวรอบเมืองประมาณ 3 กิโลเมตร
โบราณสถานและโบราณวัตถุ
โบราณสถานและโบราณวัตถุที่พบ ที่เกี่ยวข้องกับพุทธศาสนา เช่น กองอิฐ พระพุทธรูปหินทราย 4 องค์ และใบเสมาหินทราย 3 ชิ้น การพบกองอิฐหลายแห่งและพระพุทธรูปหินทราย 4 องค์ ทำให้สันนิษฐานว่ามีวัดเป็นศูนย์กลางของชุมชนและอาจมีวัดมากกว่า 1 วัด

พบชิ้นส่วนของเครื่องปั้นดินเผาที่มาจากพื้นที่อื่น เช่น เครื่องปนดินเผาจากกลุ่มเตาเกาะน้อย อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย และเครื่องปั้นนดินเผาจากกลุ่มเตาล้านนา ประกอบด้วย กลุ่มเตาเวียงกาหลง กลุ่มเตาพะเยา และกลุ่มเตาพาน รวมทั้งเครื่องปนดินเผาจากกลุ่มเตาจีนและกลุ่มเตาพื้นบ้าน ซึ่งอาจจะผลิตในพื้นที่นี้หรือสั่งเข้ามาจากแหล่งผลิตอื่น พบเครื่องมือเครื่องใช้ในชีวิตประจำวัน เช่นจาน ชาม ถ้วย หม้อและไห
วัดลอดช่อง
วัดลอดช่อง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านป้อม อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ 2 ไร่ 3 งาน

วัดลอดช่อง เดิมชื่อ วัดพระมหาเถรคันฉ่อง ตามนามพระอาจารย์ของสมเด็จพระนเรศวรมหาราชที่ทรงไปนิมนต์กลับมาสยามครั้งทรงขึ้นเป็นกษัตริย์ สันนิษฐานว่าพระมหาเถรคันฉ่องเป็นผู้สร้าง น่าจะสร้างสมัยอยุธยาตอนกลาง สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2200 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2210 จากคำบอกเล่าของผู้สูงอายุ วัดนี้เคยเป็นครัวเลี้ยงช่างและคนงานที่มาสร้างวัดไชยวัฒนารามเมื่อสมัยกรุงศรีอยุธยา
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ วิหารหลวงพ่อขาว วิหารพระพุทธโคดม พระพรหมไตรลักษณ์ ศาลาการเปรียญ กุฏิทรงไทย หอสวดมนต์ หอระฆัง ฌาปนสถาน ด้านหลังอุโบสถมีสถูปเจดีย์ทรงระฆังฐานย่อมุม บรรจุอัฐิผู้สร้างสมัยหลัง ปูชนียวัตถุมี หลวงพ่อขาว พระพุทธรูปปางปาลิไลยก์ซึ่งน่าจะเกี่ยวข้องกับสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง

อ้างอิง
วัดพระงาม (อำเภอบางปะหัน)
วัดพระงาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเดื่อ อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

ประวัติ
ไม่มีพงศาวดารใดกล่าวถึง จึงไม่ปรากฏหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษรว่าสร้างขึ้นเมื่อใดและใครเป็นผู้สร้าง จากซากเจดีย์เก่าจึงสันนิษฐานว่าคงสร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยา ข้อมูลจากสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2112 จนได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2401 ซึ่งตรงกับรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยต่อมากรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานวัดพระงามเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2541 ประกาศในพระราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 115 ตอนพิเศษ 37 ง
เชื่อกันว่าวัดพระงามแต่เดิมเป็นวัดมอญ เพราะตั้งอยู่ในชุมชนมอญและยังมีเสาหงส์อยู่หน้าวัด รวมถึงมีช้างเอราวัณกระจายอยู่ในวัด ซึ่งโดยปกติแล้วหากเป็นวัดไทยโดยเฉพาะในสมัยกรุงศรีอยุธยาถึงต้นรัตนโกสินทร์ตอนกลาง จะไม่สร้างช้างเอราวัณไว้ในวัด มีแต่วัดมอญเท่านั้นที่สร้าง
หลังเหตุการณ์อุทกภัย พ.ศ. 2554 วัดพระงามได้รับความเสียหายจากน้ำท่วมขัง ทำให้เกิดการทรุดของดิน โดยเมื่อ พ.ศ. 2557 สำนักศิลปากรที่ 3พระนครศรีอยุธยาจึงทำดำเนินการบูรณะในส่วนของอุโบสถ รวมทั้งยังบูรณะผนังกันดินด้วย โดยได้ทำการรื้อถอนวัสดุมุงหลังคาและติดตั้งกระเบื้องมุงหลังคาที่ยังคงสภาพดีกลับในตำแหน่งเดิม มีการทำพิมพ์ช่อฟ้า ใบระกาและหางหงส์จากปูนซีเมนต์ขึ้นมาใหม่ และทำการสกัดคานคอนกรีตเสริมเหล็กจากการบูรณะครั้งก่อนหน้าออกเพื่อรักษารูปแบบดั้งเดิมของอาคารและได้ทำการฝังท่อดินเผาสำหรับระบายความชื้นในผนัง
ราวเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2562 มีการบูรณะบริเวณวิหารจตุรมุข อาคารพิพิธภัณฑ์ การออกแบบและจัดแสดงโบราณวัตถุ การอนุรักษ์โบราณวัตถุ การ
ปรับปรุงภูมิทัศน์และการอนุรักษ์จิตรกรรมในมณฑปพระพุทธบาท

อาคารเสนาสนะ
อุโบสถน่าจะสร้างขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ เนื่องจากใช้โครงสร้างระบบผนังรับน้ำหนักแล้ว หน้าบันไม้ แต่ปั้นปูนประดับเป็นลายเสมาธรรมจักรตั้งอยู่บนพาน ล้อมด้วยลายก้านขดอย่างเรียบง่ายเต็มพื้นที่ว่าง

มณฑปประดิษฐานรอยพระพุทธบาทจำลองตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของอุโบสถ มีฐานประทักษิณเป็นฐานบัวยกสูง ล้อมรอบด้วยระเบียงเจาะช่องแนวทแยงมีบันไดทางขึ้นสี่ทิศและมีซุ้มหน้าบันโค้งครึ่งวงกลมแบบฝรั่ง มีหอระฆังประจำมุม
ซากอาคารวิหารทรงจัตุรมุขตั้งอยู่ทางทิศใต้ ขนานกับอุโบสถ มีลักษณะเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ในผังกากบาท อาจมีมาแล้วตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลาย เนื่องจากมีการทำพนักระเบียงเจาะช่องรูปกลีบบัวและเสาหัวเม็ดทรงมัณฑ์ ซึ่งพบมากในศิลปะสมัยอยุธยาตอนปลาย

ศาลาการเปรียญมีรูปแบบอาคารแบบศิลปะรัตนโกสินทร์ เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ยกพื้นสูง ฐานก่อซุ้มโค้งมีใต้ถุนเป็นช่องตรงกับหน้าต่าง ช่องระหว่างหน้าต่างมีการยกกระเปาะตั้งแต่ฐาน ขนาบด้วยศาลาขวางซึ่งเชื่อมกับตัวอาคารหลังกลางด้วยชานเล็ก ๆ มีมุขยื่นออกมา 4 ด้าน

เจดีย์ประธานน่าจะสร้างสมัยรัตนโกสินทร์เป็นเจดีย์ทรงระฆังที่มีส่วนรองรับองค์ระฆังเป็นชุดฐานสิงห์ในผังแปดเหลี่ยมและตั้งอยู่บนฐานประทักษิณในผังแปดเหลี่ยม
วัดยังมีสุสานซึ่งมีมาแล้วอย่างน้อยในสมัยรัตนโกสินทร์ ช่วงรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สันนิษฐานว่าเป็นการนำแนวคิดการทำสุสานหลวงวัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามมาใช้

อ้างอิง
แกงคั่ว
แกงคั่ว เป็นอาหารไทยชนิดหนึ่งประเภทแกงกะทิมีสีแดงอมส้ม รสชาติของแกงคั่วทั่วไปมี 3 รส คือ เปรี้ยว หวาน และเค็ม

ประวัติ
แกงคั่วเป็นอาหารโบราณของไทย คนโบราณมักรับประทานแกงคั่วคู่กับหมี่กรอบเป็นเครื่องเคียง ที่มาของชื่อ "แกงคั่ว" ไม่ชัดเจน เพราะเวลาปรุงไม่ได้มีกรรมวิธีการคั่ว พบการเอ่ยถึงในวรรณคดี เช่น "แกงคั่วลูกฟัก" พบในบทละครนอกเรื่อง สังข์ทอง และ "แกงคั่วหมูป่าใส่ระกำ" พบในบทพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เรื่อง กาพย์เห่ชมเครื่องคาวหวาน ดังความว่า
ส่วนประกอบ
พริกแกงของแกงคั่วเหมือนแกงเผ็ดอื่น ๆ แต่ตัดส่วนที่เป็นเครื่องเทศออกไป คือ ประกอบด้วยพริกแห้ง พริกไทย หอม กระเทียม ข่า รากผักชี กะปิ ตะไคร้ และผิวมะกรูด ขณะที่แกงเผ็ดอื่น ๆ อย่างพริกแกงแดงจะใส่เครื่องเทศ เช่น ลูกผักชี ยี่หร่า หากใส่กุ้งแห้งหรือปลากรอบป่นลงไปโขลกกับพริกแกงจะเป็นพริกแกงของแกงคั่วส้ม แกงเทโพ แกงอ่อมมะระ

แกงคั่วนิยมแกงกับกุ้ง หอย ปลาน้ำจืด เนื้อหมู หรือไม่ก็แกงกับผักอย่างเช่นผักบุ้ง สับปะรด แกงคั่วนิยมกินกับข้าวหรือขนมจีน รสชาติของแกงคั่วทั่วไปมี 3 รส คือ เปรี้ยว หวาน และเค็ม แต่แกงคั่วบางชนิดจะมีสองรสคือ เค็มกับหวาน แกงคั่วที่ปรุงรสออกเปรี้ยวนำเรียกว่า แกงคั่วส้ม เช่น แกงคั่วส้มหมูเทโพ

อ้างอิง
ฉู่ฉี่
ฉู่ฉี่ เป็นอาหารไทยประเภทแกงชนิดหนึ่ง ใช้พริกแบบแกงคั่ว แต่ลักษณะน้ำแกงราดขลุกขลิกสีแดงส้มแตกมัน ข้นกว่าแกงเผ็ด รสกลมกล่อม หวานนำนิด ๆ ไม่เผ็ด หอมกะทิ นิยมแกงกับกุ้ง ปลากะพง ปลาทู และปลาเนื้ออ่อน ปรุงรสด้วยน้ำปลาและน้ำตาลปี๊บ โรยใบมะกรูดหั่นฝอยและพริกชี้ฟ้าแดงหั่นแฉลบบาง ๆ

ส่วนผสมของเครื่องแกงสมัยก่อนจะโขลกมะพร้าวขูดปนไปกับเครื่องแกงเพื่อทำให้น้ำแกงข้น ปลาที่ใช้แกงฉู่ฉี่สมัยก่อนใช้ปลาหมอขอดเกล็ดและผ่าท้อง แต่ในปัจจุบันไม่นิยมใช้ปลาหมอเนื่องจากก้างติดคอได้ง่าย
แม่ครัวหัวป่าก์ (พ.ศ. 2452) ปรากฏชื่อ "ปลาเนื้ออ่อนฉู่ฉี่น้ำ" ซึ่งมีเครื่องปรุงและวิธีปรุงเหมือนในปัจจุบันแทบทุกประการ ในตำราเล่มเดียวกันก็ยังมีสูตร "หมูฉู่ฉี่แห้ง" แตกต่างที่ใช้น้ำมันผัดเครื่องแกง (ต้นฉบับเรียก "พริกขิง") และเครื่องแกงนั้นใส่ปลาสลาดย่างป่นหรือกุ้งแห้งป่นตำรวมกันไปด้วยให้พอมีเนื้อพริกแกงเพิ่มขึ้น ฉู่ฉี่แห้งหารับประทานได้ยากในปัจจุบัน แต่ก็พบได้ที่จังหวัดเพชรบูรณ์ ส่วนใน ตำหรับสายเยาวภา (พ.ศ. 2478) พบชื่อ "ฉู่ฉี่ปลาสวาย" ซึ่งดูคล้ายกับฉู่ฉี่แห้ง

อ้างอิง
แกงขี้เหล็ก
แกงขี้เหล็ก เป็นอาหารไทยชนิดหนึ่งประเภทแกงกะทิ ที่แพร่หลายในทุกภาคของประเทศไทย มีส่วนผสมที่สำคัญคือใบขี้เหล็ก หรือดอก หรือทั้งใบและดอก เนื้อสัตว์ที่ใส่ในแกง อาจเป็นปลาย่างหรือเนื้อหมูย่าง พริกแกงขี้เหล็กประกอบด้วยพริกแห้ง หอม กระเทียม ข่า ตะไคร้ กระชาย กะปิ พอละเอียดดีใส่ปลาย่างโขลกให้เข้ากับนำพริกแกง ด้วยรสชาติของขี้เหล็กมีรสขม จึงมีการปรุงมีรสชาติหวาน มัน เผ็ดเล็กน้อย

นอกจากจะรับประทานในครัวเรือน ยังนิยมปรุงเลี้ยงแขกเทศกาลงานต่าง ๆ เช่น งานบวช งานแต่งงาน งานศพ ชาวนครชุม จังหวัดกำแพงเพชร มีประเพณีการกินแกงขี้เหล็กในวันเพ็ญ เดือน 12 โดยจะเก็บใบและดอกขี้เหล็กตอนเช้ามืดของวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 12
แกงขี้เหล็กภาคเหนือของไทยมีลักษณะคล้ายกับภาคกลางคือเป็นแกงกะทิ ใส่เนื้อวัว เนื้อหมู หรือปลาย่าง ภาคกลางมักใช้ใบและดอกขี้เหล็กในสัดส่วนเท่า ๆ กัน ภาคอีสานไม่นิยมใช้ดอกในการปรุง แกงขี้เหล็กในภาคใต้จะใส่พริกแกงใต้ที่ใส่ขมิ้นและเครื่องเทศที่เผ็ดร้อนกว่า แกงขี้เหล็กแบบอีสานและลาวจะไม่ใส่กะทิ นอกจากนั้นชาวกูย (เขมร) มีอาหารในลักษณะแกงขี้เหล็กเรียกว่า "ซัมลอร์อ็องกัญ" ชาวมอญมีอาหารที่เรียกว่า "ฟะแป่คัด"
ด้านคุณค่าทางโภชนาการ ใบขี้เหล็กมีโปรตีน วิตามินบี 2 มีธาตุเหล็กสูง มีไขมัน แคลเซียม ฟอสฟอรัส ไนอาซิน อยู่จำนวนหนึ่ง ถ้าเอาดอกอ่อนมาแกงด้วยก็จะได้วิตามินเอในปริมาณสูง ใบขี้เหล็กมีใยอาหารสูง เป็นยาระบายอ่อน ๆ และช่วยดูดซับสารพิษ หมอพื้นบ้านเชื่อว่าการกินแกงขี้เหล็กจะช่วยแก้ริดสีดวงทวาร ริดสีดวงลำไส้ บำรุงเลือด บำรุงกระดูก

แกงขี้เหล็กได้รับการกล่าวถึงในนิราศสุพรรณของสุนทรภู่ ความว่า

อ้างอิง
วัดทับใหม่พัฒนา
วัดทับใหม่พัฒนา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านเสด็จ อำเภอเคียนซา จังหวัดสุราษฎร์ธานี ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระสมุห์ วิศาล ฐานวโร

วัดทับใหม่พัฒนา แต่เดิมเป็นสำนักสงฆ์ชื่อว่า สำนักสงฆ์บ้านทับใหม่ สร้างโดยพ่อท่านอิ้น ปภากโร บนที่ดินที่ชาวบ้านในละแวกนั้นร่วมกันบริจาคให้ท่านด้วยความศรัทธา บนพื้นที่ 19 ไร่ของวัด ท่านได้จัดสร้างกุฏิสำหรับพระสงฆ์ ศาลาปฏิบัติธรรม เมรุ และอุโบสถที่สร้างตามแบบวัดพระราม ๙ กาญจนาภิเษก ตั้งวัดเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557
วัดมีเกจิอาจารย์ คือ พ่อท่านอิ้น ปภากโร ผู้ได้รับการยอมรับว่า เชี่ยวชาญในเวทวิทยาคม ท่านได้จัดสร้างวัตถุมงคลชุด "ปภากโร นิรันตรายมหาบารมี" เพื่อนำรายได้สร้างอุโบสถของวัดทับใหม่พัฒนาให้แล้วเสร็จ

รายนามเจ้าอาวาส
* พ่อท่านอิ้น ปภากโร
* พระสมุห์ วิศาล ฐานวโร

อ้างอิง
วัดภูเขาทอง (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดภูเขาทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่น้ำ อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดภูเขาทองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2315 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2495
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถที่มีลักษณะสถาปัตยกรรมท้องถิ่นแบบเกาะสมุย ฝีมือช่างพื้นถิ่นในสมัยนั้น อุโบสถหลังเดิมมีสภาพทรุดโทรม ทางวัดจึงได้สร้างอุโบสถขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2491 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กที่มีเครื่องประกอบอย่างไทย ตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้นประดับกระจกสี บัวบรรจุอัฐิ บริเวณด้านข้างอุโบสถมีศาลาขนาดเล็กใช้เป็นที่ประดิษฐานบัวบรรจุอัฐิพระแก่น อดีตเจ้าอาวาสวัดภูเขาทองรูปที่ 2 มีลักษณะเป็นสถูปขนาดเล็ก ศาลาทรงปราสาทย่อมุม ส่วนยอดเป็นทรงดอกบัวตูม ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยม ส่วนฐานตกแต่งด้วยปูนปั้นรูปหน้าบุคคลประดับเครื่องถ้วยจีน หมู่กุฏิสงฆ์มีลักษณะเป็นเรือนไม้ใต้ถุนสูง รูปแบบสถาปัตยกรรมท้องถิ่นประเภทเรือนคหบดี ผสมผสานศิลปะจีนไหหลำเข้ากับ
้ใต้ถุนสูง รูปแบบสถาปัตยกรรมท้องถิ่นประเภทเรือนคหบดี ผสมผสานศิลปะจีนไหหลำเข้ากับศิลปะไทย นอกจากนั้นยังมีอาคารเก่าของโรงเรียนวัดภูเขาทองเป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ มีหน้ามุข ด้านล่างก่ออิฐถือปูน ด้านบนเป็นเครื่องไม้ รูปแบบสถาปัตยกรรมท้องถิ่นแบบเกาะสมุย
วัดศรีวโนภาส
วัดศรีวโนภาส หรือ วัดศรีวโนภาสสถิตย์พร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแกลง อำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง
วัดศรีวโนภาสได้มีการก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2497 โดยคุณแจง และคุณแข่ง ศรีธาราม เป็นผู้ถวายที่ดินเพื่อก่อสร้างวัดโดยมีเนื้อที่ประมาณ 48 ไร่ ตั้งวัดเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2513 ได้รับวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523 สิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ได้ทรุดโทรมไปตามกาลเวลา ท่านพระครูบวรสาธุกิจ ได้ทำการวางศิลาฤกษ์อุโบสถ เมื่อปี พ.ศ.2539 โดยมีหลวงพ่อคูณ วัดบ้านไร่ นั่งเฮลิคอปเตอร์ เพื่อมาวางศิลาฤกษ์ครั้งนั้น และเมื่อ พ.ศ. 2542 ได้มีการสร้างกุฏิสงฆ์ขี้นมาใหม่อีก 12 หลัง รวมทั้งมีการพัฒนาปรับปรุงสภาพของวัดขึ้นมาใหม่ ในปี พ.ศ. 2547 ได้ดำเนินการก่อสร้างเรือนรับรองสมเด็จฯ เพื่อรับรองพระเถรานุเถระและพระผู้ใหญ่ รวมถึงได้ใช้ที่ดินส่วนหนึ่ง
นรับรองสมเด็จฯ เพื่อรับรองพระเถรานุเถระและพระผู้ใหญ่ รวมถึงได้ใช้ที่ดินส่วนหนึ่งของวัดดสร้างศูนย์พัฒนาเด็กเล็กบ้านเนินสำราญและสร้างที่อยู่อาศัยให้กับชาวบ้านที่ยากจนไม่มีที่อยู่อาศัย
ปัจจุบันวัดศรีวโนภาส มีพระครูบวรสาธุกิจ หรือพระอาจารย์จิ้ม เป็นเจ้าอาวาส ทั้งนี้ท่านได้พัฒนาและมีความพร้อมทางถาวรวัตถุที่ใช้ในทางพระพุทธศาสนาในระดับหนึ่ง

อ้างอิง
เมนูกรุ่น อุ่นไอรัก
เมนูกรุ่น อุ่นไอรัก ( ) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยกิโด อามางากูเระ ตีพิมพ์ในนิตยสารกูด! อาฟเตอร์นูน นิตยสารมังงะแนวเซเน็งของสำนักพิมพ์โคดันชะตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2556 ถึงสิงหาคม พ.ศ. 2561 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ทั้งหมด 12 เล่ม มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอทีเอ็มเอสเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2559
เนื้อเรื่อง
อินุสึกะ โคเฮย์เป็นอาจารย์โรงเรียนมัธยมผู้เลี้ยงดูลูกสาวชื่อสึมุกิด้วยตนเองหลังจากการเสียชีวิตของภรรยา โคเอย์มักซื้ออาหารสำเร็จรูปให้ลูกสาวกิน แต่หลังจากโคเฮย์ได้พบกับอีดะ โคโตรินักเรียนคนหนึ่งของเขา ทำให้โคเฮย์เปลี่ยนมาลงมือทำอาหารเพื่อทำอาหารดี ๆ ให้สึมุกิ

ตัวละคร
; 
: 
:พ่อเลี้ยงเดี่ยวของสึมุกิ สูญเสียภรรยาที่ป่วยเสียชีวิตเมื่อครึ่งปีก่อน

; 
: 
:ลูกสาวของโคเฮย์ผู้เข้าเรียนในโรงเรียนอนุบาล

; 
: 
:เด็กสาวนักเรียนมัธยมปลายผู้สันโดษ มีความสุขกับการได้กินของอร่อย

; 
: 
:เพื่อนสนิทของโคโตริที่เรียนคนละชั้นร้าน ที่บ้านเป็นร้านขายผักซึ่งโคโตริมักมาซื้อ
; 
: 
:เพื่อนสนิทของโคเฮย์ตั้งแต่สมัยเรียนโรงเรียนมัธยมปลายและเพื่อนสมัยเด็กของทาเอะ

; 
: 
:แม่ของโคโตริผู้เป็นเชฟชื่อดัง จึงมักไม่อยู่ประจำที่ร้านอาหารแต่ก็ได้ฝากสูตรอาหารให้โคโตริในการทำอาหารกับโคเฮย์

; 
: 
:ภรรยาของโคเฮย์และแม่ของสึมุกิ เสียชีวิตเมื่อหกเดือนก่อนเรื่องราวเริ่มต้น

; 
: 
:เพื่อนร่วมชั้นที่โรงเรียนอนุบาลของสึมุกื

; 
: 
:เพื่อนร่วมชั้นที่โรงเรียนอนุบาลของสึมุกื

; 
: 
:เพื่อนร่วมชั้นที่โรงเรียนอนุบาลของสึมุกื

; 
: 
:อาจารย์ชายที่โรงเรียนของโคโตริและชิโนบุ

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
*โอโตนาริ นิ กิงงะ อีกหนึ่งซีรีส์มังงะโดยผู้เขียนเดียวกัน

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ 
* อนิเมะ เมนูกรุ่น อุ่นไอรัก ที่ปีลีปีลี
*
อนุสรณ์ผู้ปลดปล่อยลัตเวียและรีกาโซเวียตจากผู้รุกรานฟาสซิสต์เยอรมัน
อนุสรณ์ผู้ปลดปล่อยลัตเวียและรีกาโซเวียตจากผู้รุกรานฟาสซิสต์เยอรมัน หรือเรียกกันอย่างไม่เป็นทางการว่า อนุสรณ์ชัยชนะ เป็นอนุสรณ์สถานในสวนชัยชนะ ในย่านปาร์เดากาวา กรุงรีกา ประเทศลัตเวีย ตั้งขึ้นในปี 1985 เพื่อระลึกถึงทหารจากกองทัพแดงที่ร่วมรบในการยึดเมืองรีกาและส่วนอื่นของลัตเวียคืนมาจากนาซีเยอรมนี ในช่วงปีท้าย ๆ ของสงครามโลกครั้งที่สอง (1944–1945) อนุสรณ์สถานประกอบด้วยเสาสูง 79 เมตร และงานประติมากรรมสองชุด คือ มารดามาตุภูมิและประติมากรรมรูปทหารสามนาย
อนุสรณ์นี้เป็นประเด็นถกเถียงมาอย่างยาวนานในสังคมลัตเวียสมัยใหม่ เนื่องมาจากความเกี่ยวเนื่องกับสงครามโลกครั้งที่สองและมรดกจากสมัยที่ลัตเวียอยู่ภายใต้ปกครองของสหภาพโซเวียต ชาวลัตเวียจำนวนมากมองว่าอนุสรณ์นี้ไม่ใช่สัญลักษณ์ของการปลดปล่อย หากแต่เป็นสัญลักษณ์ของการยึดครองอีกครั้งของสหภาพโซเวียต เสาสูงของอนุสรณ์สถานนี้บางครั้งถูกเรียกว่าเป็น "นิ้วมอสโก" ( ) และถูกนำไปเปรียบว่าเป็นคู่ตรงข้ามกันของอนุสรณ์เสรีภาพ
ภายหลังการรุกรานยูเครนโดยรัสเซียในปี 2022 ได้มีการตัดสินใจรื้อถอนอนุสรณ์สถานนี้อย่างเป็นทางการ การรื้อถอนเริ่มขึ้นในวันที่ 22 สิงหาคม และเสร็จสิ้นในวันที่ 25 สิงหาคม 2022 คณะกรรมการสืบสวนสอบสวนรัสเซียกล่าวหาว่าการรื้อถอนอนุสรณ์นี้เป็นอาชญากรรม และในวันที่ 10 พฤศจิกายน 2022 กระทรวงการต่างประเทศรัสเซียได้เรียกมาริส เรียกสติญช์ เอกอัครราชทูตลัตเวีย เข้าพบเพื่อประท้วงการรื้อถอนอนุสรณ์นี้และอนุสรณ์อื่น ๆ จากยุคโซเวียตในลัตเวีย พร้อมทั้งขู่ว่ารัสเซีย "มีสิทธิ์ที่จะตอบโต้ ซึ่งรวมถึงการใช้มาตรการที่ไม่สมมาตร" เรียกสติญช์แสดงความเห็นโดยกล่าวว่า "มาตรการใด ๆ ก็ตามที่รัสเซียใช้ จะตามมาด้วยการตอบโต้ที่เหมาะสม เด็ดขาด และหนักแน่น"

หมายเหตุ

อ้างอิง
วัดสูง
วัดสูง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเสาไห้ อำเภอเสาไห้ จังหวัดสระบุรี

วัดสูง ชาวบ้านเรียกว่า วัดป่า ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2470 บริเวณที่ตั้งวัดเป็นที่ราบสูงกว่าบริเวณรอบ ๆ จึงเรียกวัดว่า "วัดสูง" ตามลักษณะภูมิประเทศที่ตั้งวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2484 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2501
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถกว้าง 840 เมตร ยาว 22.70 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2501 ศาลาการเปรียญกว้าง 13 เมตรยาว 24.50 เมตร สร้างด้วยคอนกรีตและไม้เมื่อ พ.ศ. 2525 หอสวดมนต์กว้าง 12 เมตร ยาว 15 เมตรสร้างพ.ศ.2511 กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ พระพุทธรูปปางมารวิชัย (มีจารึกด้านหลังพระพุทธรูป) ทำด้วยหินทราย จัดเป็นศิลปะสมัยอยุธยาตอนปลาย เรียกว่า หลวงพ่อศรีพุทธมงคล (หลวงพ่อดำ) ประดิษฐานอยู่ในวิหาร
นอกจากนั้นวัดยังมี เสาร้องไห้ ตั้งอยู่ในศาลเจ้าแม่นางตะเคียนทอง เป็นเสาไม้ตะเคียนขนาดใหญ่ มีตำนานเล่ากันว่า เมื่อครั้งสร้างกรุงเทพมหานครเป็นราชธานี ได้มีการเกณฑ์เสาจากหัวเมืองต่าง ๆ เพื่อคัดเลือกเสาที่มีลักษณะงดงาม เพื่อจัดเป็นเสาเอก ทางเมืองสระบุรีได้จัดส่งเสาต้นนี้แต่ไปช้าเกินไป กล่าวกันว่า เสาต้นนี้จึงเกิดความเสียใจลอยกลับทวนน้ำขึ้นมาจมลง ณ ตำบลแห่งนี้ พอตกเวลากลางคืนชาวบ้านมักได้ยินเสียงร้องไห้ จึงเป็นที่มาของ "'เสาร้องไห้" รวมถึงชื่อตำบลและอำเภอเสาไห้ ในปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดควนแร่
วัดควนแร่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลควนมะพร้าว อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง

วัดควนแร่ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2106 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2211 ที่ตั้งของวัด อยู่ทางทิศเหนือติดกับกำแพงเมืองพัทลุงโบราณสถานในสมัยอยุธยา ซึ่งมีซากปรักหักพังเหลือเป็นเพียงเนินกำแพงเตี้ย ๆ ทางทิศเหนือติดกับวัดควนแร่ ส่วนวัดควนแร่ไม่มีประวัติการก่อสร้างที่แน่ชัด สันนิษฐานจากรูปแบบสถาปัตยกรรมคงสร้างในสมัยอยุธยา กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนและกำหนดขอบเขตที่ดินโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษา (ฉบับพิเศษ) เล่ม 102 ตอนที่ 180 วันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2528 หน้า 138 พื้นที่ประมาณ 2 งาน 16 ตารางวา
วัดมีเจดีย์ซึ่งมีลักษณะศิลปะอยุธยา เป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนตั้งอยู่หน้าอุโบสถ ปัจจุบันพังทลายลงเหลือเพียงส่วนฐานกว้างประมาณ 10 เมตร สูงประมาณ 5 เมตร ปูชนียวัตถุที่สำคัญพบพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร หล่อด้วยสำริด ขนาดสูงประมาณ 34 เซนติเมตร ผู้ค้นพบคือนายช้อย เพชรกาฬ ขุดพบทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของกำแพงเมืองโบราณ ปัจจุบันเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สงขลา รวมถึงพบพระพุทธรูปสำริดปางห้ามญาติศิลปะอยุธยา นอกจากนี้ภายในอุโบสถยังมีพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย จำนวน 3 องค์ สององค์อยู่ด้านซ้ายด้านขวาของพระประธาน เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่อง พระเศียรสวมเทริดยอดแหลม ด้านหน้าพระประธานมีพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัยสมัยรัตนโกสินทร์จำนวน 3 องค์ นำมาจากวัดควนแร่ต
ซอยจุ๊
ซอยจุ๊ เป็นอาหารไทยภาคอีสาน เป็นการนำเนื้อวัวและเครื่องในเนื้อวัวดิบมาหั่นเป็นชิ้น ๆ พอดีคำ โดยไม่ต้องผ่านกรรมวิธีการปรุงให้สุกหรือปรุงรส และจะนิยมนำมากินกับน้ำจิ้มแจ่วขม พร้อมผักสดกรอบ ๆ

ส่วนของเนื้อที่นิยมใช้กันคือ เนื้อส่วนสันใน ส่วนขาลาย ตลอดจนเนื้อน่องลาย คนท้องถิ่นนิยมใช้เนื้อวัวที่เลี้ยงเองหรือวัวธรรมชาติมากกว่าการซื้อตามร้าน เนื่องจากมีความสดเป็นพิเศษ ในส่วนของเครื่องในของเมนูซอยจุ๊จะนิยมใช้ตับวัว ผ้าขี้ริ้ว ขอบกระด้งหรือคันแทนา เลือดวัว ตลอดจนสไบนาง ส่วนน้ำจิ้มแจ่วขม มีส่วนผสมจากพริกป่น น้ำปลา ข้าวคั่ว ต้นหอม ผักชี ดีวัว และเพลี้ยอ่อนต้ม เครื่องเคียงมีผักสด พริกสด หรือกระเทียม
คำว่า "ซอย" ในภาษาอีสานแปลว่า "หั่น" ส่วนคำว่า "จุ๊" แปลว่า "จิ้ม" ที่มาของซอยจุ๊มาจากวัฒนธรรมคนอีสาน เมื่อมีเทศกาลพิเศษหรือวันสำคัญจะมีการล้มสัตว์ใหญ่ โดยเฉพาะวัว เพื่อเตรียมอาหารมื้อพิเศษสำหรับจัดเลี้ยงพระ งานแต่งงาน งานบวช งานบุญข้าวสาก ตลอดจนทำอาหารเลี้ยงแขก จนเกิดเป็นอาหาร "ซอยจุ๊เนื้อวัว" ในระยะแรกนิยมกินซอยจุ๊เนื้อวัวหรือซอยจุ๊ตับหวานเป็นกับแกล้ม แต่ภายหลังได้กลายมาเป็นอาหารมื้อหลัก จนต่อมาได้แพร่ขยายไปสู่ภูมิภาคอื่น ๆ จนได้รับความนิยม

อย่างไรก็ดี เนื่องจากเป็นอาหารไม่ได้ผ่านการฆ่าเชื้อหรือปรุงสุก จึงเสี่ยงที่จะมีพยาธิเข้าสู่ร่างกาย ก่อให้เกิดโรค เช่น พยาธิใบไม้ตับทำให้เกิดมะเร็งท่อน้ำดี

อ้างอิง
วัดธารพูด
วัดธารพูด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านซ่อง อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 36 ไร่ 1 งาน 2 ตารางวา
วัดธารพูดเริ่มสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2315 น่าจะสร้างวัดเมื่อครั้งเริ่มตั้งหมู่บ้าน เริ่มแรกเป็นสำนักสงฆ์ชั่วคราวสำหรับพระสงฆ์ที่เดินทางผ่านหมู่บ้านธารพูดไปยังวัดต้นโพธิ์ศรีมหาโพธิ์ จนตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2375 ใช้ชื่อว่า วัดเวฬุวันจันทาราม เพราะบริเวณนั้นเป็นป่าไผ่และมีลำธารใสไหลผ่าน แต่ชาวบ้านเรียกว่า "วัดธารพูด" ต่อมากรรมการหมู่บ้านได้เสนอเปลี่ยนชื่อวัดตามชื่อหมู่บ้าน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2435 ต่อมาอุโบสถชำรุดทรุดโทรม ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งที่สองเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2502 ต่อมาชำรุดอีก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งที่ 3 เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถประดับลวดลายปูนปั้นพร้อมติดกระจกช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ ทาสีทอง ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง วิหารซึ่งภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องพระเจ้าสิบชาติ ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2551 หอระฆัง หอสวดมนต์ กุฏิจำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ 2 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง และตึก 1 หลัง

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์เผื่อน
* พระอาจารย์เปลี่ยน
* พระอธิการเย็น
* พระอธิการหรุ่ม
* พระอธิการสนธิ์ อินฺทสโร
* พระอธิการกัน
* พระครูธำรงสารคุณ (แม้น ปริปุณฺโณ)
* พระครูวิมลธรรมธาร (เด่นชัย ธมฺมสโร)

อ้างอิง
วัดแสมขาวเจริญราษฏร์ศรัทธาราม
วัดแสมขาวเจริญราษฏร์ศรัทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสองคลอง อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ 23 ไร่ 49 ตารางวา ปัจจุบันมีพระคชาญ คชายปญฺโญดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดแสมขาวเจริญราษฏร์ศรัทธารามตั้งอยู่บ้านแสมขาว โดยชาวบ้านในละแวกนั้นได้ริเริ่มสร้างวัดโดยปลูกเป็นศาลามุงจาก แล้วนิมนต์พระสงฆ์จากวัดใกล้เคียงมาทำบุญในทุกวันพระ 8 ค่ำ 15 ค่ำ แล้วนิมนต์กลับวัด ทำเช่นนี้นานหลายปี ต่อมาประมาณ พ.ศ. 2491 ประชาชนเริ่มมีมากขึ้น ไม่สะดวกที่จะนิมนต์พระ ชาวบ้านจึงคิดที่จะสร้างวัดให้พระมาอยู่จำพรรษา จึงได้รื้อศาลามุงจากหลังเดิมและถอยมาที่ชลประทาน ปลูกเป็นศาลาสังกะสี 1 หลัง กุฏิอีก 1 หลัง นิมนต์พระมาจำพรรษาอยู่ 1 รูป ต่อมา พ.ศ. 2495 ชาวบ้านได้ถวายที่ดินเพื่อสร้างวัด จึงได้ย้ายวัดมาที่ดินผืนนี้โดยปลูกศาลาสังกะสีและกุฏิเหมือนเดิม ต่อมา พ.ศ. 2499–2500 ก่อสร้างศาลาการเปรียญ 1 หลัง กว้าง 4 วา ยาว 12 วา เพื่อใช้เป็นที่บำเพ็ญกุศ
จนได้ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2501 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2505 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2526

อ้างอิง
ชาซูเกะ
ชาซูเกะ ( ) หรือ โอจาซูเกะ ( ; มาจาก (o) cha ' ชา' + tsuke 'แช่') เป็นอาหารญี่ปุ่นอย่างง่ายที่ทำโดยการเทชาเขียว ดาชิ หรือน้ำร้อนราดลงบนข้าวสวย ชาซูเกะถือเป็นวิธีที่ดีในการจัดการกับข้าวที่เหลือให้กลายเป็นอาหารว่าง เพราะอาหารชนิดนี้ทำได้ง่าย ในเกียวโต ชาซูเกะเป็นที่รู้จักกันในชื่อว่า บูบูซูเกะ (ぶぶ漬け) ตั้งแต่ทศวรรษ 1970 เป็นต้นมา "โอจาซูเกะสำเร็จรูป" แบบทำแห้งเยือกแข็งซึ่งประกอบด้วยเครื่องโรยหน้าและเครื่องปรุงรสได้กลายเป็นที่นิยม

เครื่องโรยหน้าโดยทั่วไป ได้แก่ สึเกโมโนะ (ผักดองญี่ปุ่น), อูเมโบชิ, โนริ (สาหร่าย), ฟูริกาเกะ, เมล็ดงา, ทาราโกะ และเม็นไตโกะ (ไข่ปลาพอลล็อกหมักเกลือ), แซลมอนหมักเกลือ, ชิโอการะ (อาหารทะเลดอง), ต้นหอม และวาซาบิ
ประวัติ
 และต้นมิตสึบะ]]
อาหารชนิดนี้เริ่มเป็นที่นิยมในยุคเฮอังของญี่ปุ่น มักใช้น้ำเทลงบนข้าว แต่ตั้งแต่ยุคเอโดะเป็นต้นมา มักใช้น้ำชาแทน

อ้างอิง
วัดบางมูลนาก
วัดบางมูลนาก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางมูลนาก อำเภอบางมูลนาก จังหวัดพิจิตร

วัดบางมูลนากเริ่มก่อตั้งเป็นวัดตั้งแต่เมื่อสมัยกรุงธนบุรี ตั้งแต่เมื่อ พ.ศ. 2321 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา มาแล้ว 2 ครั้ง ครั้งแรกไม่ปรากฏหลักฐานว่าได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อไร ครั้งหลังได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2506 และได้ทำพิธีผูกพัทธสีมา เมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2508
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2508 วิหารกว้าง 6.5 เมตร ยาว 16.5 เมตร ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2508 ศาลาการเปรียญ (ศาลาธรรมสิริ) กว้าง 36 เมตร ยาว 45 เมตร ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2512 หอสวดมนต์เก่า เป็นอาคารไม้ 2 ชั้น ชั้นล่าง เป็นหอฉัน ชั้นบน เป็นหอสวดมนต์ กว้าง 14 เมตร ยาว 20 เมตร กุฏิจำนวน 20 หลัง เป็นกุฏิไม้ 16 หลัง กุฏิตึก 2 ชั้น 4 หลัง หอสวดมนต์เก่า เป็นอาคารไม้ 2 ชั้น ชั้นล่าง เป็นหอฉัน ชั้นบน เป็นหอสวดมนต์ กว้าง 14 เมตร ยาว 20 เมตร วิหารประดิษฐาน อดีตเจ้าอาวาสวัด 2 รูป ศาลาธรรมสังเวช 2 หลัง และมีโรงเรียนปริยัติธรรม เป็นอาคารคอนกรีต 2 ชั้น กว้าง 13 เมตร ยาว 23 เมตร ก่อสร
และมีโรงเรียนปริยัติธรรม เป็นอาคารคอนกรีต 2 ชั้น กว้าง 13 เมตร ยาว 23 เมตร ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2519
ปูชนียวัตถุมี พระพุทธชินวร หรือชาวบ้านเรียกว่า "หลวงพ่อพระพุทธชินวร" เป็นพระพุทธรูปทองสำริด สมัยอู่ทอง ปางมารวิชัย ประดิษฐานที่วิหาร พระพุทธรูปมีขนาด หน้าตักกว้าง 3 ศอก 9 นิ้ว สูงถึงพระเกตุ 3 ศอก 9 นิ้ว และมีพระพุทธชินราชจำลอง หน้าตักกว้าง 3 ศอก 9 นิ้ว สูงถึงพระเกตุ 3 ศอก 29 นิ้ว ประดิษฐานที่อุโบสถ
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์ อู๋ พ.ศ. 2321−2332
* พระอาจารย์ จันทร์ พ.ศ. 2335−2340
* พระอาจารย์ แดง พ.ศ. 2340−2348
* พระอาจารย์ สุ่น พ.ศ. 2348−2358
* พระอาจารย์ เฟื่อง พ.ศ. 2358−2384
* พระอาจารย์ พวง พ.ศ. 2384−2421
* พระครู ล้อม พ.ศ. 2421−2443
* พระครู มา พ.ศ. 2443−2457
* พระครู ลัพ พ.ศ. 2457−2473
* พระครูพิทักษ์ศีลคุณ (หลวงพ่อน้อย) พ.ศ. 2473−2501
* พระครู แฟ้ม พ.ศ. 2501−2505
* พระครูวิจารณ์ธรรมสิริ (หลวงพ่อสิริ) พ.ศ. 2505−2533
* พระครูพิศาลสุภัทรคุณ (พระมหาสมศักดิ์ สภทฺโท) พ.ศ. 2534−

อ้างอิง
ทามาโงยากิ
ทามาโงยากิ ( ) เป็นไข่เจียวของญี่ปุ่นรูปแบบหนึ่ง ทำโดยการการม้วนไข่ที่ตีแล้วทอดแล้วเข้าด้วยกันหลายชั้น ๆ มักปรุงอยู่ในกระทะรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่เรียกว่า มากิยากินาเบะ หรือ ทามาโงยากิกิ

การปรุง
ทามาโงยากิมีหลายรูปแบบ ทำโดยการผสมไข่ น้ำตาล และโชยุเข้าด้วยกัน นอกจากนี้ยังมีการใช้สาเกและมิริงในบางสูตร

รูปแบบอื่น ๆ เช่น ดาชิมากิทามาโงะ ซึ่งเพิ่มดาชิลงในส่วนผสมของไข่, รูปแบบที่ใส่น้ำสตอกของปลาโบนิโตะแห้งและสาหร่ายทะเล หรือรูปแบบที่เป็นส่วนผสมของน้ำแกงข้นกุ้ง โทโรโระฮ่วยซัว สาเก และไข่ กลายเป็นก้อนที่มีลักษณะคล้ายคัสตาร์ด

ทางเลือกการเสิร์ฟ
ในประเทศญี่ปุ่น ทามาโกะยากิมักเสิร์ฟเป็นอาหารเช้า
ซูชิ
ทามาโงยากิเป็นหน้าหนึ่งบนนิงิริซูชิ และยังปรากฏในซูชิม้วนหลายประเภท ในวันที่ร้านซูชิส่วนมากทำทามาโงยากิด้วยตนเอง หรือที่รู้จักกันในชื่อ เกียวกุ ในภาษาของวงการซูชิ ลูกค้าผู้เชี่ยวชาญจะสั่งทามาโงซูชิก่อนเริ่มมื้ออาหารเพื่อประเมินทักษะของพ่อครัวซูชิ

ม้วนฟูโตมากิขนาดใหญ่มักจะใช้ทามาโงยากิเป็นส่วนผสม

อาหารที่คล้ายกัน

ในประเทศญี่ปุ่น มีอาหารหลายอย่างที่คล้ายกับทามาโงยากิ เช่น อูซูยากิทา มาโงะ, คินชิทามาโงะ และ อิริทามาโกะ ต่างกันที่ความหนาและลักษณะการทอด อูซูยากิทามาโงะนั้นมีลักษณะบางกว่า คินชิทามาโกะคืออูซูยากิทามาโงะแบบหนึ่งที่หั่นให้เหมือนกับเส้นด้ายเส้นเล็ก และอิริทามาโงะคล้ายกับไข่คน
ดาเตมากิ (伊達巻) มีลักษณะการปรุงคล้ายกับทามาโงยากิ แต่มีการใส่เนื้อปลาบดและฮันเป็งลงในส่วนผสม

ดูเพิ่ม

* โอโกโนมิยากิ

อ้างอิง
วัดท่าช้าง (จังหวัดพิจิตร)
วัดท่าช้าง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน่านในตำบลเนินมะกอก อำเภอบางมูลนาก จังหวัดพิจิตร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 18 ไร่ 2 งาน มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 76 ไร่ มีโฉนดทั้ง 2 แปลง

วัดท่าช้างตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2442 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2482 วัดมีรูปปั้นช้างพลายนิมิตรซึ่งเชื่อกันว่าเป็นช้างพลายงาเนียม ขี้หอม พรานสรรพยาคล้องได้ที่เมืองภูมิ และนำมาลงแพที่ฝั่งแม่น้ำน่านในบริเวณนี้ เพื่อนำไปถวายพระเจ้ากรุงศรีอยุธยา ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ "วัดท่าช้าง"
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7.75 เมตร ยาว 21.45 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2484 ศาลาการเปรียญกว้าง 20 เมตร ยาว 31 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2488 หอสวดมนต์กว้าง 15 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2509 กุฏิสงฆ์ จำนวน 3 หลัง และหอระฆังเก่าสร้างด้วยไม้มุงสังกะสี มี 4 มุข เจดีย์สร้างด้วยอิฐถือปูน มีปูชนียวัตถุ คือ พระพุทธรูปชื่อ หลวงพ่อหิน เป็นพระพุทธรูปศิลปะทวารวดียุคต้น ปางมารวิชัยประดิษฐานอยู่ที่มณฑปหลังใหญ่ กว้าง 20 เมตร ยาว 20 เมตร สูงจากฐานถึงยอดมณฑป 50 เมตร

อ้างอิง
มนจายากิ
มนจายากิ ( ) หรือนิยมเรียกอย่างย่อว่า มนจะ ( ) เป็นอาหารญี่ปุ่นชนิดหนึ่ง ทำจากแป้งเหลวที่ทอดในกระทะ เป็นที่นิยมในภูมิภาคคันโต มีลักษณะคล้ายคลึงกับโอโกโนมิยากิ แต่ใช้ส่วนผสมในแป้งเหลวที่แตกต่างกัน

การปรุง
ส่วนผสมในมอนจายากินั้นจะถูกสับละเอียดและผสมลงในแป้งเหลวก่อนทอด แป้งเหลวของมอนจายากิมีส่วนผสมคล้ายกันกับโอโกโนมิยากิ แต่มีการเติมดาชิหรือน้ำลงไปเพิ่มลงในส่วนผสมของแป้งมนจายากิ ทำให้มนจายากิที่ปรุงสุกมีลักษณะเหลวข้นมากกว่าโอโกโนมิยากิ ความเหลวข้นของมอนจะยากิที่ปรุงสุกเทียบได้กับเนยแข็งที่หลอมเหลว
ผู้รับประทานกินมนจายากิได้โดยตรงจากกระทะโดยใช้ตะหลิวขนาดเล็ก ผู้รับประทานมนจายากิอาจมีส่วนร่วมในการปรุง ด้วยการเทแป้งเหลวและวัตถุดิบของมอนจายากิลงปรุงในกระทะด้วยตนเอง ร้านมอนจายากิหลายแห่งสามารถพบได้ในย่านสึกิชิมะ ของกรุงโตเกียว ซึ่งว่ากันว่าเป็นต้นกำเนิดของอาหารชนิดนี้ ร้านอาหารเหล่านี้ส่วนใหญ่ยังเสิร์ฟโอโกโนมิยากิแบบธรรมดาอีกด้วย

ดูเพิ่ม

* อาหารญี่ปุ่น
* เท็งปังยากิ
* โอโกโนมิยากิ

อ้างอิง
เกิดใหม่ทั้งทีขอสร้างอาณาจักรด้วยขนมหวาน
เกิดใหม่ทั้งทีขอสร้างอาณาจักรด้วยขนมหวาน ( ) เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น เขียนโดยโนโซมุ โคริว และวาดภาพประกอบโดยยาซูยูกิ ชูริ เริ่มเผยแพร่ออนไลน์ผ่านเว็บไซต์นิยายออนไลน์สร้างโดยผู้ใช้โชเซ็ตสึกะ นิ นาโรตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 ภายหลังได้รับลิขสิทธิ์ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ทีโอบุ๊กส์ ตีพิมเป็นหนังสือไลต์โนเวลตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2558 ถึงเล่มที่ 21 มังงะดัดแปลงเขียนเรื่องโดยมิโดริ โทมิซาวะ และวาดภาพโดยเซริโกะ อีดะ เผยแพร่ในบริการมังงะคอมิกโคโรนาทางนิโกะนิโกะเซงะ รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) โดยสำนักพิมพ์ทีโอบุ๊กส์ถึงเล่มที่ 8 เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2565 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์กวีบุ๊ค ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศ
พ.ศ. 2565 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์กวีบุ๊ค ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์สร้างโดยสดูดิโอซินเนอร์จีเอสพี ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2566
ตัวละคร

; 
:

; 
:

; 
:

; 
:

สื่อ
ไลต์โนเวล
เขียนโดยโนโซมุ โคริว ซีรีส์นี้เริ่มเผยแพร่บน เว็บไซต์โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2015 TO Books ซื้อซีรีส์นี้และเริ่มตีพิมพ์ซีรีส์นี้ในรูปแบบสิ่งพิมพ์ พร้อมภาพประกอบโดย Yasuyuki Shuri เริ่มตั้งแต่วันที่ 20 ตุลาคม 2015 ณ เดือนเมษายน พ.ศ. 2566 มี หนังสือออกมาแล้ว 23 เล่ม
มังงะ
การดัดแปลงมังงะ เขียนโดย มิโดริ โทมิซาว่า และวาดภาพประกอบโดย เซริโกะ อีดะ เริ่มการตีพิมพ์เป็นลำดับในบริการมังงะ Comic Corona เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2560 ณ เดือนมกราคม พ.ศ. 2566 มังงะ จำนวน 9 เล่มได้รับการเผยแพร่ ในเดือนเมษายน 2019 J-Novel Club ประกาศว่าพวกเขาได้รับลิขสิทธิ์มังงะสำหรับการเผยแพร่ดิจิทัลภาษาอังกฤษ
อนิเมะ
ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2565 มีการประกาศว่าซีรีส์จะได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ ซีรีส์อนิเมะผลิตโดยสตูดิโอซินเนอร์จีเอสพีโดยความร่วมมือกับสตูดิโอโคเม็ต กำกับโดยานาโอยูกิ คูซูยะ เขียนบทโดยมิตสึตากะ ฮิโรตะ ออกแบบตัวละครโดยโทโมโกะ มิยากาวะ และแต่งดนตรีประกอบโดยฮิโรชิ นากามูระ มีกำหนดออกอากาศในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2566

รายชื่อตอน

ดูเพิ่ม
*สตรีศักดิ์สิทธิ์อิทธิฤทธิ์สารพัดอย่าง - อีกหนึ่งซีรีส์ไลต์โนเวลโดยนักวาดภาพประกอบเดียวกัน (แต่งเรื่องโดยยูกะ ทาจิบานะ)

หมายเหตุ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* ที่โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร 
* 
* ที่นิโกะนิโกะเซงะ 
* ที่กวีบุ๊ค
* 
* ที่ปีลีปีลี
*
ซาร์มา (อาหาร)
ซาร์มา ( ) หรือบางทีจำหน่ายในชื่อ ใบองุ่นยัดไส้ และ ใบกะหล่ำยัดไส้ เป็นอาหารประเภทยัดไส้ในอาหารออตโตมันและยุโรปตะวันออกเฉียงใต้ ทำมาจากใบพืช (เช่น กะหล่ำปลี, เพเชินส์ด็อก, คอลเลิร์ด, ใบองุ่น, เคล หรือชาร์ด) ห่อไส้ที่เป็นข้าว เนื้อบด หรือทั้งสองอย่าง ซาร์มาจัดเป็นรูปแบบหนึ่งของอาหารประเภทยัดไส้ที่เรียกรวม ๆ กันว่า ดอลมา
ศัพทวิทยาและศัพทมูลวิทยา
ซาร์มาเป็นคำจากภาษาตุรกีแปลว่า "ห่อ" โดยซาร์มาที่ทำมาจากใบองุ่นจะเรียกว่า ยัปรัคซาร์มาซือ ( , ) หรือ ยัปรัคดอลมาซือ ( , ) ในภาษาตุรกี; ยัปรัคดอลมาซือ ( , ) ในภาษาอาเซอร์ไบจาน; ยับร็อก ( ) ในภาษาอาหรับ; และ โดลเมเยแบร์เกโม ( , ) ในภาษาเปอร์เซีย ส่วนในภาษาอาร์มีเนียเรียกว่า มิสซอฟแตแรวาพาทัท ( ), แตแรวีตอลมา ( ) และ แตแรวีซาร์มา ( ) ในภาษากรีกโดยทั่วไปเรียกว่า โดลมาเดส ( ) แต่ก็ยังเป็นที่รู้จักกันในชื่อ ยาปราจา ( ), ยาปราจายาลันด์ซี ( ), โดลมาดาจา ( ), โดลมาดาจายาลันด์ซี ( ), ซาร์มาเดส ( ) และ ซาร์มาดาจา ( )
ในภาษาตุรกีบางครั้งเรียกซาร์มาที่ไม่ใส่ไส้เป็นเนื้อสัตว์ว่า ยาลันจือดอลมา ( , ) ส่วน วิชเนลียาลันจือดอลมาซือ ( ) เป็นรูปแบบที่ใช้ใบองุ่นและปรุงด้วยอบเชย ออลสไปซ์ และสะระแหน่

ในภาษาบัลแกเรีย ภาษามาซิโดเนีย และภาษาโรมาเนีย มักเรียกเหมือนกันทั้งชนิดที่ทำจากใบองุ่นและใบกะหล่ำปลี

อ้างอิง
สเต๊กกับไข่
สเต๊กกับไข่ ( ) เป็นอาหารอเมริกันที่ประกอบด้วยสเต๊กเนื้อและไข่ดาว โดยทั่วไปจะเสิร์ฟเป็นอาหารเช้าหรือบรันช์ (มื้อเช้าควบมื้อกลางวัน)

วัตถุดิบ
สามารถใช้สเต๊กเนื้อได้หลากหลายประเภท เช่น สันกลาง สันนอก สันสะโพก เนื้อใบบัว และอื่น ๆ ส่วนผสมเพิ่มเติม ได้แก่ พริกหยวก กระเทียม หัวหอม เนย เกลือ พริกไทย ซอสเผ็ด และเครื่องปรุงรสอื่น ๆ เครื่องเคียง ได้แก่ ซอสต่าง ๆ เช่น ซอสสเต๊ก วูสเตอร์ซอส ชิมิชูร์ริ และอื่น ๆ

รูปแบบต่าง ๆ
รูปแบบต่าง ๆ ได้แก่ แซนด์วิชสเต๊กกับไข่ แซนด์วิชแบบเปิด และสเต๊กกับไข่เบเนดิกต์ สลัดสเต๊กกับไข่รูปแบบหนึ่งใช้ผักใบเขียวเช่นอารูกูลา ไข่ลวก และสเต๊ก
ไฟล์:Steak and egg sandwich.jpg|แซนด์วิชสเต๊กกับไข่กับเบคอนและชีสเชดดาร์
ไฟล์:Eggs Benedict on steak.jpg|แซนด์วิชแบบเปิด ที่ปรุงด้วยสเต๊กกับไข่
ไฟล์:Steak and Eggs Benedict.jpg|สเต๊กกับไข่เบเนดิกต์
ไฟล์:Steak and eggs at Woods of Windsor restaurant.jpg|สเต๊กกับไข่ที่ร้านอาหาร พร้อมสลัดและหัวหอมทอด
ไฟล์:"Steak and Eggs".jpg|สเต๊กกับไข่ในรูปแบบเฉพาะ ประกอบด้วยเนื้อการ์ปัชโช ไข่นกกระทา ไข่ปีศาจ และซัลปิกอน

ในวัฒนธรรมประชานิยม
สเต๊กกับไข่เป็นอาหารเช้าแบบดั้งเดิมของนักบินอวกาศนาซา เสิร์ฟครั้งแรกให้กับแอลัน เชปเพิร์ด ก่อนออกบินในวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2504

อาหารชนิดนี้ยังเป็นอาหารเช้าตามธรรมเนียมก่อนขึ้นบกของเหล่านาวิกโยธินสหรัฐ

อ้างอิง
วัดสุนทราวาส (จังหวัดพัทลุง)
ประวัติ
วัดสุนทราวาส เดิมเรียกว่า วัดปลายนา หรือ วัดชายนา ไม่ปรากฏว่าสร้างในสมัยใด ในเอกสารเรื่องจังหวัดพัทลุงของหน่วยศึกษานิเทศก์จังหวัดพัทลุง ได้กล่าวว่าวัดนี้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2015 และตามทำเนียบวัดของพระครูอริยสังวร (เอียด) ว่าวัดนี้สร้างเมื่อ พ.ศ. 2285 แต่สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1983 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2385 ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น วัดหัวสุนทรา หรือ วัดสนทรา เพื่อให้สอดคล้องกับนิทานเรื่องนางสิบสอง ที่ว่าเมื่อนางสนทราตายแล้วได้นำศพมาทิ้งไว้ที่วัดนี้ จนกระทั่ง พ.ศ.2482 จึงเปลี่ยนชื่อเป็นวัดสุนทราวาส
แต่หลักฐานทางศิลปะเป็นสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้นเท่านั้น ยังมีตำนานว่ามีชายคนหนึ่งได้ขุดสระน้ำขึ้นที่บ้านสุนทรา เพื่อให้ชาวบ้านได้ใช้น้ำ พร้อมกับได้สร้างวัดขึ้น คือ วัดสุนทราวาส กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนในราชกิจจานุเบกษาเล่ม 52 ตอนที่ 75 วันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478 และประกาศแนวเขตโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษาเล่ม 99 ตอนที่ 130 วันที่ 28 กันยายน 2525 เนื้อที่ 1 ไร่ 94 ตารางวา
อาคารและเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเดิมที่สร้างด้วยไม้ ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2385 ได้บูรณะเป็นอาคารก่ออิฐ ถือปูน พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวได้พระราชทานพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์สมทบการสร้างอุโบสถหลังนี้ด้วย ยังได้รับอุปถัมภ์พระยาพัทลุง (จุ้ย) อุโบสถรูปแบบสถาปัตยกรรมพระราชนิยม ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นลงรักปิดทองปางมารวิชัย 3 องค์ ศิลปะสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น ฝีมือการปั้นเป็นแบบพื้นเมือง พระประธานประดิษฐานบนฐานชุกชีลายแข้งสิงห์ ฝาผนังอุโบสถทั้งสี่ด้านเขียนภาพจิตรกรรมด้วยสีฝุ่น ภาพส่วนใหญ่ลบเลือนมาก รอบอุโบสถมีลานประทักษิณและกำแพงแก้วล้อมรอบ
ภายในวัดยังมีพิพิธภัณฑ์วัดสุนทราวาส เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนชั้นเดียว สร้างขึ้นในสมัยพระครูสุนทรานุกูล อดีตเจ้าอาวาสรูปที่ 22 เพื่อเก็บรวบรวมและจัดแสดงโบราณวัตถุ วัตถุอันเนื่องมาจากศาสนา และข้าวของเครื่องใช้ต่าง ๆ ของชิ้นสำคญ เช่น พระพุทธรูปประทับยืนปางห้ามสมุทรทรงเครื่อง ศิลปะสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น พระพุทธรูปปูนปั้นและพระพุทธรูปจำหลักด้วยงาช้าง ศิลปะสมัยรัตนโกสินทร์ เตียงจำวัดของพระอุดมปิฏก (อดีตเจ้าอาวาส) ขันทองเหลืองต้มย้อมจีวร โต๊ะหมู่บูชาสมัยรัชกาลที่ 3 เครื่องปั้นดินเผา โอ่งเคลือบ เครื่องทองเหลือง ตะบันหมาก หนังสือบุด ตำรายา เป็นต้น

อ้างอิง
วัดสุวรรณคีรีวงก์
วัดสุวรรณคีรีวงก์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลป่าตอง อำเภอกะทู้ จังหวัดภูเก็ต มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 17 ไร่ ทิศเหนือ ติดถนนพระบารมี ทิศตะวันตก ติดถนนหน้าวัด ทิศใต้ติดลำคลอง ทิศตะวันออกติดเชิงเขา สองข้างวัดมีบ้านเรือนชาวบ้านอยู่ตามแนวเชิงเขาจดทะเล ปัจจุบันมีพระครูโพธิปัญญากรเป็นเจ้าอาวาส
วัดสุวรรณคีรีวงก์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2312 ไม่ปรากฏนามผู้สร้างว่าเป็นผู้ใด เดิมมีนามว่า วัดป่าตอง ตามชื่อบ้าน ได้เปลี่ยนเป็น "วัดสุวรรณคีรีวงก์" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อพ.ศ. 2435 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2531 ด้านการศึกษาทางวัดได้สร้างอาคารเรียน 2 หลัง และจัดให้มีห้องสมุดไว้สำหรับบริการประชาชนอีกด้วย

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 12 เมตร ยาว 18 เมตร โครงสร้างเป็นคอนกรีต ศาลาการเปรียญกว้าง 11 เมตร ยาว 17 เมตร โครงสร้างเป็นอาคารคอนกรีต กุฏิสงฆ์จำนวน 7 หลัง โครงสร้างเป็นอาคารคอนกรีต สำหรับปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธบาทจำลอง ประดิษฐานอยู่ภายในอาคารคอนกรีตที่สร้างไว้โดยเฉพาะ

อ้างอิง
ตากิโต
ตากิโต ( , ; ), ตาโกโดราโด ( ; ), ตาโกเอนโรยาโด ( ; ) หรือ เฟลาตา ( , ; ) เป็นอาหารเม็กซิโกที่โดยทั่วไปประกอบด้วยตอร์ติยาชิ้นเล็กห่อไส้ ที่เป็นเนื้อวัว เนื้อไก่ หรือชีส แผ่นตอร์ติยาที่วางไส้แล้วจะนำไปม้วนให้เป็นแท่ง ก่อนนำไปจี่หรือทอดในน้ำมันท่วม จากนั้นจึงเสิร์ฟโดยอาจมีเครื่องปรุงรสโปะหน้าเช่นครีมเปรี้ยวหรือกัวกาโมเล ตอร์ติยาที่ใช้นิยมใช้ตอร์ติยาข้าวโพด ส่วนชื่ออีกชื่อของตากิโตที่เรียกว่าเฟลาตานั้น มักใช้เรียกตากิโตที่มีขนาดใหญ่กว่า แป้งที่ใช้อาจเป็นแป้งข้าวโพดหรือแป้งสาลีก็ได้

อ้างอิง