SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดสุขวัฒนาราม (จังหวัดนครปฐม)
วัดสุขวัฒนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำนครชัยศรี ในตำบลบางระกำ อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม

วัดสุขวัฒนาราม เดิมชื่อว่า วัดบางระกำ เข้าใจว่าแต่เดิมบริเวณนี้มีต้นระกำมาก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2414 โดยมีคุณปู่จัยและคุณย่าเจียม สายอุบล เป็นผู้บริจาคที่ดิน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2497 สาเหตุที่เปลี่ยนนามเพราะต้องการให้เป็นนามมงคล เนื่องจากคำว่า "ระกำ" แปลว่า เจ็บปวดแสนสาหัส จึงเปลี่ยนเป็น "สุขวัฒนาราม" แปลว่า เจริญสุข
อาคารเสนาสนะในวัด ได้แก่ วิหารจัตุรมุขตั้งอยู่หน้าศาลาการเปรียญหลังเก่า (ถูกรื้อไปสร้างหอฉัน) อุโบสถหลังเก่า อุโบสถหลังใหม่ เจดีย์องค์ใหญ่บรรจุพระเครื่อง เจดีย์เรือสำเภา และเขตอภัยทาน วังมัจฉาบริเวณท่าน้ำวัดสุขวัฒนาราม วัดยังประดิษฐานพระพุทธรูปศิลาแลง หลวงพ่อแดง ภายในวัดยังมีพิพิธภัณฑ์วิถีชาวนาลุ่มน้ำนครชัยศรีที่มีการจัดแสดงของใช้พื้นบ้าน เป็นอาคารไม้ชั้นเดียว จัดแสดงขั้นตอนการทำนาตั้งแต่เริ่มแรกจนถึงขั้นสุดท้าย โดยมุมจัดแสดงแบ่งชัดเจนออกเป็น มุมเตรียมกล้า เตรียมดิน เตรียมน้ำ ดำนา เก็บเกี่ยว สีข้าว และทำกิน ด้านหลังของส่วนเก็บเกี่ยวโบราณวัตถุ พระพุทธรูป และวัตถุทางวัฒนธรรมอื่น ๆ

อ้างอิง
วัดนพรัตนาราม (จังหวัดปทุมธานี)
วัดนพรัตนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนพรัตน์ อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี
วัดนพรัตนารามสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2470 มีกำนันพริ้ง แสนจำหน่าย ซึ่งเป็นกำนันตำบลศาลาคุ ณ ขณะนั้น เป็นผู้ชักชวนชาวบ้านสร้างวัด ร่วมกันมอบที่ดินให้คนละ 2 งานบ้าง 3 งานบ้าง รวมแล้วได้ที่ดินเนื้อที่ 26 ไร่ 77 ตารางวา บางคนถวายเรือน บ้านทรงไทย ให้มาปลูกสร้างเป็นกุฏิ ต่อมาในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2470 ได้มีการประชุมของกลุ่มผู้สร้างวัดเพื่อหารือชื่อของวัด โดยมีนายเต่า ปักครึก เสนอชื่อว่า "วัดนพรัตนาราม" หลายคนพอใจและเห็นด้วยกับชื่อนี้ จากนั้นได้เสนอของตั้งวัดในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2470 โดยใช้ชื่อวัดนพรัตนารามนับแต่บัดนั้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489
เสนาสนะและปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถไม้ตะเคียน เป็นพระอุโบสถเก่าแก่ ที่ใช้ไม้ตะเคียนสร้างทั้งหลัง ภายในประดิษฐาน พระพุทธนวรัตนมงคล

วัดนพรัตนารามมีเกจิอาจารย์ คือ หลวงปู่รอด อินฺทวีโร เลื่องชื่อว่าเป็นเทพเจ้าแห่งตะกรุดของเมืองปทุมธานี ตะกรุดของท่านนั้น เป็นสุดยอดตะกรุดของจังหวัดปทุมธานีเพราะมีประสบการณ์ และอภินิหารทางด้านคงกระพันชาตรี จนเป็นที่ประจักษ์ มีข้าราชการทั้งทหาร ตำรวจ มาขอรับไปบูชามากมาย จนชื่อเสียงของท่านโด่งดังอยู่ในวงข้าราชการทหาร ตำรวจ

อ้างอิง
วัดราษฎร์บำรุง (จังหวัดปทุมธานี)
วัดราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงกาสาม อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี ปัจจุบันมีพระครูวิมลปทุมรส (สมศักดิ์ ชาตวีโร) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดราษฎร์บำรุงสร้างเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2471 โดยมีนายบุญ คล้ายสิงห์ เป็นผู้ริเริ่มดำเนินการสร้างวัด ในที่ดินของคุณหญิงปทุม วินิจฉัย เนื้อที่ 5 ไร่ ต่อมา นายสมใจ คล้ายสิงห์ บริจาคที่ดินเพิ่มเติมประมาณ 3 ไร่เศษ ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดไก่หอบ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2510
วัดมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ชาวบ้านเคารพนับถือ คือ พระมหาจักรพรรดิ์ซึ่งเป็นรูปปั้นองค์ใหญ่ที่ประดิษฐานหน้าวัด และไอ้ไข่ ทำจากรูปหล่อเหล็กน้ำพี้สูง 1.20 เมตร ประดิษฐาน ณ ศาลาภายในวัด โดยชาวบ้านได้ต่างพากันกราบไหว้ขอพร ขอโชคลาภกับไอ้ไข่โดยส่องเลขเด็ดจากขันน้ำมนต์

อ้างอิง
วัดราษฎร์บำรุง
วัดราษฎร์บำรุง อาจหมายถึง
* วัดราษฎร์บำรุง เขตบางแค กรุงเทพมหานคร 
* วัดราษฎร์บำรุง เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร
* วัดราษฎร์บำรุง อำเภอชนบท จังหวัดขอนแก่น
* วัดราษฎร์บำรุง ตำบลโนนฆ้อง อำเภอบ้านฝาง จังหวัดขอนแก่น
* วัดราษฎร์บำรุง ตำบลป่ามะนาว อำเภอบ้านฝาง จังหวัดขอนแก่น
* วัดราษฎร์บำรุง อำเภอแวงน้อย จังหวัดขอนแก่น
* วัดราษฎร์บำรุง อำเภอดอยหลวง จังหวัดเชียงราย
* วัดราษฎร์บำรุง อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย
* วัดราษฎร์บำรุง จังหวัดชลบุรี
* วัดราษฎร์บำรุง จังหวัดชัยนาท
* วัดราษฎร์บำรุง จังหวัดชุมพร
* วัดราษฎร์บำรุง จังหวัดตราด
* วัดราษฎร์บำรุง จังหวัดนครศรีธรรมราช
* วัดราษฎร์บำรุง อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์
* วัดราษฎร์บำรุง อำเภอลาดยาว จังหวัดนค
ำรุง อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์
* วัดราษฎร์บำรุง อำเภอลาดยาว จังหวัดนครสวรรค์
* วัดราษฎร์บำรุง จังหวัดน่าน
* วัดราษฎร์บำรุง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดราษฎร์บำรุง จังหวัดพะเยา
* วัดราษฎร์บำรุง จังหวัดเพชรบูรณ์
* วัดราษฎร์บำรุง อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ จังหวัดเพชรบูรณ์
* วัดราษฎร์บำรุง อำเภอศรีเทพ จังหวัดเพชรบูรณ์
* วัดราษฎร์บำรุง จังหวัดปทุมธานี
* วัดราษฎร์บำรุง ตำบลเวียงชัย อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย จังหวัดมหาสารคาม
* วัดราษฎร์บำรุง ตำบลเม็กดำ อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย จังหวัดมหาสารคาม
* วัดราษฎร์บำรุง อำเภอจังหาร จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดราษฎร์บำรุง อำเภอโพนทอง จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดราษฎร์บำรุง อำเภอสุวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดราษฎร์บำรุง อำเภอเสล
ยเอ็ด
* วัดราษฎร์บำรุง อำเภอสุวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดราษฎร์บำรุง อำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดราษฎร์บำรุง จังหวัดเลย
* วัดราษฎร์บำรุง ตำบลกุสุมาลย์ อำเภอกุสุมาลย์ จังหวัดสกลนคร
* วัดราษฎร์บำรุง ตำบลโพธิไพศาล อำเภอกุสุมาลย์ จังหวัดสกลนคร
* วัดราษฎร์บำรุง จังหวัดสงขลา
* วัดราษฎร์บำรุง จังหวัดสมุทรปราการ
* วัดราษฎร์บำรุง จังหวัดสมุทรสาคร
* วัดราษฎร์บำรุง จังหวัดสระแก้ว
* วัดราษฎร์บำรุง จังหวัดสระบุรี
* วัดราษฎร์บำรุง อำเภอค่ายบางระจัน จังหวัดสิงห์บุรี
* วัดราษฎร์บำรุง อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี
* วัดราษฎร์บำรุง จังหวัดสุโขทัย
* วัดราษฎร์บำรุง อำเภอดอนเจดีย์ จังหวัดสุพรรณบุรี
* วัดราษฎร์บำรุง อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี
* ว
อนเจดีย์ จังหวัดสุพรรณบุรี
* วัดราษฎร์บำรุง อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี
* วัดราษฎร์บำรุง อำเภอหนองหญ้าไซ จังหวัดสุพรรณบุรี
* วัดราษฎร์บำรุง จังหวัดสุราษฎร์ธานี
* วัดราษฎร์บำรุง จังหวัดหนองคาย
* วัดราษฎร์บำรุง อำเภอนากลาง จังหวัดหนองบัวลำภู
* วัดราษฎร์บำรุง อำเภอศรีบุญเรือง จังหวัดหนองบัวลำภู
* วัดราษฎร์บำรุง อำเภอบ้านดุง จังหวัดอุดรธานี
* วัดราษฎร์บำรุง อำเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี
* วัดราษฎร์บำรุง อำเภอสร้างคอม จังหวัดอุดรธานี
* วัดราษฎร์บำรุง จังหวัดอุบลราชธานี
วัดสมุหประดิษฐาราม
วัดสมุหประดิษฐาราม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวนดอกไม้ อำเภอเสาไห้ จังหวัดสระบุรี

ประวัติ
วัดสมุหประดิษฐารามสร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยเจ้าพระยานิกรบดินทร์ (โต กัลยาณมิตร) ต้นตระกูลกัลยาณมิตร สร้างเพื่ออุทิศให้แก่มารดา เมื่อสร้างเสร็จแล้วจึงได้น้อมเกล้าฯ ถวายเป็นพระอารามหลวง และสันนิษฐานว่าครั้งหนึ่งวัดแห่งนี้ เคยใช้เป็นสถานที่ทำพิธีถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยาของข้าราชการในจังหวัดสระบุรี ก่อนถูกยกเลิกไปภายหลัง
ด้านการการศึกษา ได้จัดศาลาโรงธรรม (ศาลาการเปรียญ) ในวัดเป็นโรงเรียนประชาบาลแห่งแรกของจังหวัดสระบุรี นามว่า โรงเรียนประถมสมุหประดิษฐ์ เปิดสอนเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม ร.ศ. 126 (พ.ศ. 2451) ในสมัยพระศีลวิสุทธิดิลก (โต ธมฺมปญฺโญ) ปกครองวัด ได้เปิดเรียนนักธรรม พ.ศ. 2458 และ เปิดเรียนบาลีเมื่อ พ.ศ. 2477
อาคารเสนาสนะ
พระอุโบสถสร้างเสร็จเมื่อประมาณ พ.ศ. 2404 หน้าบันเป็นปูนปั้นรูปตราแผ่นดินรัชกาลที่ 3 ประดับลวดลายดอกไม้และสิงห์ สัญลักษณ์กระทรวงมหาดไทย มีซุ้มประตูกำแพงแก้ว ด้านหน้าพระอุโบสถได้รับอิทธิพลศิลปกรรมจีน กรอบซุ้มประตูด้านหลังอุโบสถ และลวดลายเซี่ยวกางบนบานประตู เป็นทวารบาลแบบจีน ยืนบนหลังสิงโต พระประธานในอุโบสถ มีนามว่า พระพุทธรัชกัลยาณมิตรประดิษฐาราม เป็นพระปางมารวิชัย หล่อโลหะลงรักปิดทอง อัญเชิญมาจากสุโขทัย ภายในโบสถ์มีจิตรกรรมฝาผนัง เหนือช่องหน้าต่างทั้งสี่ด้าน เขียนลายพุ่มข้าวบิณฑ์ก้านแย่ง บนผนังด้านขวาหลังพระประธาน เขียนภาพวิถีชีวิตในอดีต
ด้านข้างพระอุโบสถ มีเจดีย์ทรงกลมบนฐานแปดเหลี่ยม มีกำแพงแก้วล้อมรอบ มีบันได 4 ด้าน นัยว่าเจ้าพระยานิกรบดินทร์ (โต) ผู้สร้างวัด ได้บรรจุอัฐิธาตุของมารดาไว้ พระเจดีย์องค์นี้สร้างพร้อมกับอุโบสถ บนหอสวดมนต์ มีตุ๊กตาจีน 2 ตัว เดิมตั้งไว้หน้าพระอุโบสถ ไม่ทราบว่าได้มาจากที่ใด ใครเป็นผู้ถวายให้วัด ยังมีธรรมาสน์ลายทอง ปรากฏพระปรมาภิไธยย่อ จปร. เป็นสังหาริมวัตถุที่พระราชทานในงานถวายพระเพลิงพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

อ้างอิง
วัดบางหลวง (จังหวัดนครปฐม)
วัดบางหลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางหลวง อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ตั้งวัด 61 ไร่ 1 งาน 84 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์ 61 ไร่ 1 งาน 84 ตารางวา ที่กัลปนา 100 ไร่

วัดบางหลวงตั้งเมื่อ พ.ศ. 2459 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2515 เริ่มสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2420 โดยประชาชนชาวบางหลวงกับพระครูส่วน วัดบางหว้า
อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ อุโบสถกว้าง 9 เมตร ยาว 24 เมตร เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก มีช่อฟ้าใบระกา ตามแบบกรมศิลปากร แบบ ก. แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2527 ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวพุทธประวัติและทศชาติชาดก ศาลาการเปรียญกว้าง 18 เมตร ยาว 35 เมตร เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2501 เป็นอาคารไม้สองชั้นแบบทรงไทย มีช่อฟ้า สร้างด้วยไม้เนื้อแข็งทั้งหลัง แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2504 หอสวดมนต์กว้าง 15 เมตร ยาว 31 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก มีช่อฟ้าใบระกา ชั้นล่างเป็นหอฉัน มีภาพจิตรกรรมฝาผนัง วิหารกว้าง 8 เมตร ยาว 15 เมตร เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ติดหินแกรนิตทั้งหลัง แบบทรงไทย มีช่อฟ้าใบระกา แล้วเสร็จเมื่อ
ารคอนกรีตเสริมเหล็ก ติดหินแกรนิตทั้งหลัง แบบทรงไทย มีช่อฟ้าใบระกา แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2544 กุฏิสงฆ์จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ 4 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 4 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ และศาลาบำเพ็ญกุศล
ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 80 นิ้ว หลวงปู่ทาวัดพะเนียงแตกเป็นผู้สร้างเมื่อ พ.ศ. 2453 และมีรอยพระพุทธบาท กว้าง 33 นิ้ว ยาว 89 นิ้ว มีมาตั้งแต่สมัยเริ่มสร้างวัด เป็นต้น

อ้างอิง
วัดทองสะอาด
วัดทองสะอาด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองพระอุดม ในตำบลคลองพระอุดม อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 26 ไร่ 1 งาน 6 ตารางวา

วัดทองสะอาดสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2436 โดยสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจาตุรนต์รัศมี กรมพระจักรพรรดิพงษ์ทรงสร้างวัดขึ้นในที่ดินของพระองค์ ได้รื้อบ้านพักมา สร้างมีลักษณะคล้ายกระโจมชาวบ้านจึงเรียกวัดนี้ว่า วัดกระโจมทอง ต่อมาพระอธิการเล็ก งามสะอาดเป็นเจ้าอาวาสได้เปลี่ยนนามเป็น "วัดทองสะอาด" โดยใช้นามของผู้สร้างและคำลงท้ายชื่อสกุลเจ้าอาวาส ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม ตั้งแต่เมื่อ พ.ศ. 2502
วัดทองสะอาดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2515 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2525 สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จทรงตัดลูกนิมิตรในพิธีด้วย จากนั้นสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี กรมพระนครปฐมบรมขัตติยานี มหาธีรราชธิดา ได้เสด็จมาถวายผ้าพระกฐินเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม ปีเดียวกัน

ปัจจุบันวัดมีชื่อเสียงในด้านพระบูชา ครูบาสุบิน กุมาร และเครื่องรางของขลัง

อ้างอิง
วัดมูลเหล็ก (จังหวัดปทุมธานี)
วัดมูลเหล็ก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองหก อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 13 ไร่

วัดมูลเหล็กสร้างเมื่อ พ.ศ. 2459 โดยมีนางปอน แสงสุรีย์ เป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2474
สภาพของวัดเป็นที่ราบลุ่มนำท่วมในฤดูฝน มีอาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 11 เมตร ยาว 22 เมตร กุฏิสงฆ์ 1 หลัง ศาลาการเปรียญ 1 หลัง วิหาร 1 หลัง หอสวดมนต์ 1 หลัง เมื่อ พ.ศ. 2553 ได้ทำการรื้อศาลาการเปรียญวัด โดยทางวัด ต้องการนำช่อฟ้าและลายขอบรอบศาลา ที่ทำด้วยปูนปั้น เพื่อจะนำมาต่อเติมสร้างศาลาหลังใหม่ ขณะที่ช่างรื้อถึงช่อฟ้า ได้พบมีโพรงอยู่ในช่อฟ้า มีห่อจีวรมัดใหญ่อยู่ในนั้น พบว่าเป็นพระผงสุพรรณบุรี มีจำนวน 7 พิมพ์ คือ พระทุ่งเศรษฐี จำนวน 59 องค์ พระขุนแผน จำนวน 15 องค์ สมเด็จนางพระยา จำนวน 14 องค์ พระซุ้มกอ จำนวน 11 องค์ พระผงสุพรรณ จำนวน 12 องค์ พระรอด จำนวน 5 องค์และพระนางพญาพิมพ์เล็ก จำนวน 19 องค์ วัดมีปูชนียวัตถุ ที่สำคัญคือ พระประธานในอุโบส
เคดเจอรี
เคดเจอรี ( หรือปรากฏสะกด kitcherie, kitchari, kidgeree, kedgaree, kitchiri, khichuri, และ kaedjere) เป็นอาหารที่ประกอบด้วยเนื้อปลาปรุงสุก ฉีกเป็นชิ้น (รูปแบบดั้งเดิมใช้ปลาแฮดดอกรมควัน), ข้าวสวย, พาร์สลีย์, ไข่ต้ม, ผงกะหรี่, เนย หรือ ครีม หรือ นม เนื้อปลาชนิดอื่น ๆ ที่อาจใช้ เช่น แซลมอนและค็อด ซึ่งไม่ใช่เนื้อปลาที่ใช้กันดั้งเดิม

อาหารจานนี้เป็นอาหารอังกฤษที่ได้รับอิทธิพลจากอินเดีย และเข้าใจว่ามีต้นกำเนิดหรือได้รับแรงบันดาลใจมาจากอาหารอินเดีย ขิจุฑี (khichuṛī) ซึ่งเป็นแกงข้าวและถั่ว
ประวัติศาสตร์
เข้าใจกันเคดเจอรีว่ามีต้นกำเนิดหรือได้รับแรงบันดาลใจมาจากอาหารอินเดีย ขิจุฑี (khichuṛī) ซึ่งเป็นแกงข้าวและถั่ว ปรากฏหลักฐานตั้งแต่ปี 1340 หรือก่อนหน้า เป็นที่เข้าใจกันทั่วไปว่าอาหารจานนี้นำเข้ามาสู่สหราชอาณาจักรโดยเจ้าหน้าที่อาณานิคมบริติชอินเดีย ในยุควิกตอเรีย อาหารจานนี้เป็นอาหารเช้าที่มีสไตล์ ในฐานะอาหารกลุ่มอังกฤษ-อินเดียที่มีความประณีต

ปรากฏการกล่าวถึงอาหารจานนี้ย้อนกลับไปถึงปี 1790 ในตำราอาหารของสเตฟานา มัลคอล์ม ออฟ เบินฟุต (Stephana Malcolm of Burnfoot) ในดัมฟรีชเชอร์

ดูเพิ่ม
* ขิจฑี
* โกชารี

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
วัดพุทธชินวงศ์วนาราม
วัดพุทธชินวงศ์วนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย สายวิปัสสนากรรมฐาน ตั้งอยู่ถนนคลองหลวง หมู่ที่ 7 ในตำบลคลองหก อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี ที่ดินที่ตั้งวัดมีอาณาเขตทิศเหนือและตะวันออก จดที่ดินเอกชน ทางทิศตะวันตกและทิศใต้ติดถนนสาธารณะ อยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลคลองหลวง ปัจจุบันมีพระครูศรีวัชรชินวงศ์ (จรูญ จารุวณฺโณ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดพุทธชินวงศ์วนาราม เริ่มสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2531 เป็นหนึ่งในสำนักวิปัสสนาสาขาวัดเบญจมบพิตร ผู้ถวายที่ดินคือนางบุญนาค แจ่มนุช จำนวน 11 ไร่ เพื่อสร้างวัด ยังบริจาคที่ดินสร้างโรงพยาบาลคลองหลวงอีก 15 ไร่ เริ่มแรกสร้างเป็นสำนักวิปัสสนาวัดเบญจมบพิตร เริ่มแรกสร้างเป็นกุฏิ พร้อมปลูกป่า โดยมีแนวคิดจะสร้างเป็นวัดป่า มหาเถรสมาคมประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2547 โดยมีนางสุพัตรา เรียนสร้อยเป็นผู้ขออนุญาตตั้งวัด ในนามว่า "วัดพุทธชินวงศ์วนาราม"
สภาพวัดมีความร่มรื่นเต็มไปด้วยต้นไม้หลากหลายสายพันธุ์ เหมาะกับเป็นสำนักวิปัสสนาเพื่อการปฏิบัติธรรม วัดแห่งนี้มีบ้านพักสำหรับอุบาสก อุบาสิกา (แยกออกจากกัน) มีวิหาร มีลานธรรม เป็นพระพุทธรูปประจำวัน สร้างไว้รอบแปดเหลี่ยม ทางวัดกำลังดำเนินการก่อสร้างอุโบสถเจดีย์แจ่มนุชพุทธสถาน ซึ่งวางศิลาฤกษ์เมื่อ พ.ศ. 2562

อ้างอิง
วัดเขาดิน (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดเขาดิน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนภูเขาเล็ก ๆ ริมถนนมอเตอร์เวย์ ในตำบลเขาดิน อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ 31 ไร่ 2 งาน 12 ตารางวา รวมทั้งภูเขาด้วย

วัดเขาดิน เดิมชื่อ วัดปัฎฐวีปัพพตาราม เป็นชื่อทางทะเบียนคณะสงฆ์ ชาวบ้านทั่วไปจะเรียกว่า "วัดเขาดิน" ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2470 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2479 สำนักพระพุทธศาสนาแห่งชาติได้ขึ้นทะเบียนจัดเป็นสำนักงานปฏิบัติธรรม เจริญวิปัสสนากรรมฐาน ประจำอำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา เมื่อ พ.ศ. 2546
วัดเขาดินมีสภาพแวดล้อมด้วยธรรมชาติ ป่าไม้ ภูเขา หิน อาคารเสนาสนะในวัด ได้แก่ อุโบสถ 2 ชั้นชั้นล่างเป็นห้องกว้าง มีรั้วกันพร้อมกระจก สำหรับทำกิจกรรมต่างๆที่ทางวัดจัดขึ้น ชั้นบนเป็นอุโบสถ ซึ่งสำหรับพระสงฆ์ทำกิจของสงฆ์ ภายในอุโบสถจะมีภาพเขียนพุทธประวัติของพระพุทธเจ้า เจดีย์ขนาดกว้าง 20 เมตร ยาว 27 เมตร สูง 39 เมตร เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 เป็นเจดีย์ทรงระฆังคว่ำ อาคาร 3 ชั้น ตั้งอยู่บนยอดเขา สำหรับใช้ประโยชน์ต่าง ๆ และได้รับพระราชทานนามจากสำนักพระราชวังว่า พระมหาธาตุเจดีย์เฉลิมพระเกียรติ 6 รอบพระชนม์พรรษา เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 มณฑปเก่าสันนิษฐานว่าเป็นอนุสรณ์สถานที่พักกองทัพสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช และอาคารยานภัณฑ์ศรัทธา ชั้นล่างประดิ
ณ์สถานที่พักกองทัพสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช และอาคารยานภัณฑ์ศรัทธา ชั้นล่างประดิษฐานพระพุทธอภัยทาน ชั้นที่สอง ประดิษฐานองค์พระพุทธโสธรจำลอง องค์ใหญ่ที่สุดในโลก ขนาดหน้าตักกว้าง 5 เมตร 9 นิ้ว ขนาดความสูงพร้อมฐาน 20 เมตร นอกจากนั้นวัดยังมีศาลเจ้าแม่สร้อยดอกหมาก
วัดพุนพินใต้
วัดพุนพินใต้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าข้าม อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดพุนพินใต้ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1989 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1995 แต่เดิมบริเวณนี้เป็นที่อยู่ของชาวจีนซึ่งเป็นพ่อค้าเรือสำเภา เรียกว่า ชุมชนคลองเรือ และได้สร้างวัดนี้ขึ้น ต่อมาเกิดโรคระบาดจึงมีการอพยพย้ายไปอยู่ที่อื่นกันเป็นจำนวนมาก ต่อมาเมื่อมีการแยกบ้านจากบ้านพุนพินมาตั้งชุมชนใหม่ฝั่งตรงข้ามบริเวณวัดเรียกว่า ชุมชนบ้านคลองน้อย วัดพุนพินจึงได้รับการบูรณะอีกครั้งหนึ่ง โดยปรากฏหลักฐานคือการสร้างระฆัง เมื่อ พ.ศ. 2445 (ปัจจุบันอยู่ในหอระฆังหลังอุโบสถ) จากนั้นก็มีการบูรณะเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน
โบราณวัตถุและสถานที่สำคัญ คือ พระประธานในอุโบสถทำด้วยศิลาทรายแดงเป็นพระประธานที่ใหญ่สุดในจังหวัดสุราษฏร์ธานี พร้อมด้วยสาวก 3 องค์ ทำด้วยศิลาทรายแดง เจดีย์ทรงระฆังคว่ำทำด้วยอิฐพบชิ้นส่วนศิลาทรายแดงหลายชิ้น เข้าใจว่าคงเป็นฐานพระพุทธรูป พัทธสีมาทำจากศิลาทรายแดง 1 ชิ้น
พ.ศ.2529 โครงการโบราณคดีประเทศไทย (ภาคใต้) กองโบราณคดี กรมศิลปากร โดย โดยนิติ แสงวัณณ์ และคณะ ได้สำรวจวัดแห่งนี้ พบว่าบริเวณด้านหลังเจดีย์ซึ่งปัจจุบันเป็นที่ตั้งของหอระฆังนั้น ได้มีการขุดพบเครื่องถ้วยเคลือบสีน้ำตาล (เครื่องถ้วยเชลียง) ในลักษณะไหหรือกระปุกขนาดเล็กภายในบรรจุกระดูกที่เผาแล้ว จากการสำรวจบนผิวดินพบว่าแนวที่พบเศษภาชนะดินเผาจะเริ่มตั้งแต่แนวหอระฆังไปจดที่ดินของนางบุญรอด ทิพบรรพต

อ้างอิง
มหาโจฬมนเทียร
หมู่มหาโจฬมนเทียร ( มหาโจฬมนฺทิราณิ) เป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก ประกอบด้วยเทวสถานฮินดูที่สร้างขึ้นในสมัยจักรวรรดิโจฬะ ปัจจุบันอยู่ในพื้นที่รัฐทมิฬนาฑู เทวสถานเหล่านี้สร้างขึ้นระหว่างศตวรรษที่ 11 ถึง 12 ประกอบไปด้วยหมู่มนเทียรสามหมู่ คือ พฤหทีสวรมนเทียร ตันชาวุร, พฤหทีสวรมนเทียร คงไคโกนฑะ โจฬปุรัม, ไอรวเตสวรมนเทียร ทรสุรัม

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
* 
* 
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* UNESCO's World Heritage Site listing the Chola temples
* Chola Temple Architecture at come2india.org
ทางรถไฟสายภูเขาแห่งอินเดีย
ทางรถไฟสายภูเขาแห่งอินเดีย ( ) หมายถึงรถไฟสายต่าง ๆ ที่สร้างและวิ่งไปตามภูเขาในประเทศอินเดีย ปัจจุบันทางรถไฟสายภูเขาจำนวนสามสาย ได้แก่ สายดาร์จีลิงหิมาลัย, สายภูเขานิลคีรี และสายกาลกา-ศิมลา ซึ่งได้รับสถานะแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก นอกจากนี้ยังมีสายเขามาเตรันที่อยู่ในรายชื่อแหล่งมรดกโลกขั้นต้น (Tentative) ทั้งสี่สายที่กล่าวมาเป็นรางรถไฟแบบเกจแคบ และสายนิลคีรียังเป็นรางรถไฟแบบแร็คแห่งเดียวในอินเดีย
ทางรถไฟสายภูเขาบางสาย เช่น สายลุมดิง-พาทารปุระ ได้ถูกปรับเป็นทางรถไฟแบบ เกจกว้าง ซึ่งเป็นแบบมาตรฐานของประเทศ บางสาย เช่น สายหุบเขากังครา กำลังอยู่ภายใต้การปรับปรุงเพื่อเป็นแบบเกจกว้าง บางสาย เช่น สายชัมมู-พรมูลละ กำลังก่อสร้างอยู่ และนอกจกานี้ยังมีอีกหลายสายที่อยู่ในระยะวางแผน เช่น ศรีนคร–เลห์, พิลาสปุระ-เลห์, ชัมมู-ปูฉ และ โจตจารธาม โดยทางรถไฟที่สร้างใหม่เหล่านี้จะสร้างด้วยเกจขนาด ทั้งสิ้น

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
เพิงหินภีมเพฏกา
หมู่เพิงหินภีมเพฏกา ( ) เป็นแหล่งโบราณคดีในรัฐมัธยประเทศ ประเทศอินเดีย ซึ่งมาจากยุคสมัยก่อนประวัติศาสตร์ในยุคพาเลโอลิธิก ถึง เมโซลิธิก และยุคประวัติศาสตร์ เพิงหินนี้เป็นหลักฐานถึงการมีอยูของมนุษย์ที่เก่าแก่ที่สุดในอินเดีย และเป็นหลักฐานของยุคหินปรากฏ เริ่มตั้งแต่ยุคเอชูเลียน แหล่งโบราณคดีนี้ได้รับสถานะแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก โดยประกอบด้วยเพิงหินจำนวน 750 แห่ง กระจายในพื้นที่กว้างกว่า ในอำเภอไรเสน เพิงหินบางส่วนมีอายุเก่าแก่กว่า 100,000 ปี
เพิงหินบางส่วนปรากฏหลักฐานจิตรกรรมถ้ำ ชิ้นที่เก่าแก่ที่สุดนั้นอายุราว 10,000 ปี (ตั้งแต่ราว 8,000 ปี ก่อน ค.ศ.) ตรงกับยุคเมโซลิธิกของอินเดีย ภาพเขียนที่ปรากฏนั้นเป็นรูปคนและสัตว์ นอกจากนี้ยังพบภาพเขียนจากยุคก่อนประวัติศาสตร์สมัยอื่น ๆ เรื่อยมาจนถึงยุคกลาง และมีปรากฏในเพิงหินเดี่ยว ๆ พบภาพวาดจาง ๆ แสดงภาพมนุษย์ถือสามง่ามกำลังเต้นระบำ นักโบราณคดี วี เอส วกันการ์ตั้งชื่อเล่นให้กับภาพเขียนนี้ว่า "นาฏราช" และประมาณว่าภาพเขียนสีในราว 100 เพิงหินได้จางหายไปหมดแล้ว งานศิลปะบนหินเหล่านี้เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งในอินเดีย และหมู่เพิงหินเหล่านี้ถือได้ว่าเป็นหนึ่งในกลุ่มแหล่งโบราณคดียุคก่อนประวัติศาสตร์ที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในอินเดียเช่นกัน
ในเดือนกุมภาพันธ์ 2021 มีการค้นพบฟอสซิลของดิกินซอเนียที่ภีมเพฏกา

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* UNESCO World Heritage: Rock Shelters of Bhimbetka
* Prehistoric Art of Bhimbetka
* Bhimbetka Gallery by A. N. Maheshwari
* Pre-historic Paintings of Bhimbetka by L. L. Kamat
* The Rock Art of Central India
* TRACCE Online Rock Art Bulletin photogallery by Sarbanidas Roy
อรรถกร ศิริลัทธยากร
อรรถกร ศิริลัทธยากร (เกิด 7 สิงหาคม พ.ศ. 2527) เป็นนักการเมืองชาวไทย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดฉะเชิงเทรา และนายทะเบียนสมาชิกพรรคกล้าธรรม อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา ในรัฐบาลอนุทิน ชาญวีรกูล อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในรัฐบาลแพทองธาร ชินวัตร อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในรัฐบาลเศรษฐา ทวีสิน และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ

ประวัติ
อรรถกร เกิดเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2527 ที่ตำบลพนมสารคาม อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา เป็นบุตรนายอิทธิ ศิริลัทธยากร นางสุพัฒตรา ศิริลัทธยากร ด้านครอบครัวสมรสกับณัฐญาน์ เลิศเลาห์กุล มีบุตร 1 คน
สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ด้าน Communication Arts จาก คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ และปริญญาโท Marketing Management จาก Middlesex University ประเทศอังกฤษ

การทำงาน
อรรถกร ประกอบธุรกิจส่วนตัว ต่อมาในปี พ.ศ. 2554 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 57 สังกัดพรรคเพื่อไทย ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 และได้รับเลือกตั้งเป็น สส.สมัยแรก ต่อมาย้ายมาสังกัดพรรคพลังประชารัฐ ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 ลงสมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 18 โดยการสนับสนุนของบิดา และได้รับเลือกตั้งอีกครั้ง
อรรถกร มีบทบาทเป็นผู้ช่วยเลขานุการคณะกรรมการประสานงานสภาผู้แทนราษฎร (วิปรัฐบาล) และเป็นกรรมาธิการพิจารณาร่างพระราชบัญญัติงบประมาณรายจ่ายประจำปี หลายปีงบประมาณด้วยกัน นอกจากนั้นเขายังเป็นผู้อภิปรายประเด็นเกี่ยวกับการแต่งกายในการประชุมสภาผู้แทนราษฎรอีกด้วย

ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2564 เขาได้รับเลือกเป็นกรรมการบริหารพรรคพลังประชารัฐ และเขาเป็นโฆษกพรรคพลังประชารัฐ

ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2567 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในรัฐบาลเศรษฐา ทวีสิน ต่อมาในวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2567 อรรถกรได้ยื่นหนังสือลาออกจากตำแหน่งกรรมการบริหารพรรคพลังประชารัฐ
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
อรรถกร ศิริลัทธยากร ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 4 สมัย คือ

# การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย
# การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคพลังประชารัฐ
# การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 จังหวัดฉะเชิงเทรา สังกัดพรรคพลังประชารัฐ → พรรคกล้าธรรม
# การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2569 จังหวัดฉะเชิงเทรา สังกัดพรรคกล้าธรรม

เครื่องราชอิสริยาภรณ์

อ้างอิง
อุทยานโบราณคดีจัมปาเนร์-ปาวาครห์
อุทยานโบราณคดีจัมปาเนร์-ปาวาครห์ ( ) เป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก ตั้งอยู่ในอำเภอปัญจมหัล รัฐคุชราต ประเทศอินเดีย พื้นที่กว่า และพื้นที่บัฟเฟอร์อีก โดยรอบ ในนครประวัติศาสตร์จัมปาเนร์ ซึ่งตั้งขึ้นโดยวันราช จาวทา ราชาองค์สำคัญแห่งจักรวรรดิจาวทาในศตวรรษที่ 8 ชื่อของเมืองนั้นตั้งตามมิตรสหายและนายพลจัมปา หรือต่อมารู้จักในชื่อ จัมปาราช สิ่งก่อสร้างในอุทยานโบราณคดีมีตั้งแต่แหล่งโบราณคดียุคทองแดง, ป้อมปราการบนเนินจากสมัยราชธานีศาสนาฮินดู ไปจนถึงซากปรักหักพังจากยุครัฐคุชราตในศตวรรษที่ 16 โบราณสถานมีตั้งแต่วัง, ประตูเมือง, ซุ้มประตู, มัสยิด, ที่ไว้ศพ, วิหาร, ที่อยู่อาศัย, สิ่งก่อสร้างเพื่อการเกษตร และสิ่งก่อสร้างทางชลประทาน เช่น ชลาคารกับเขื่อน ที่มีอายุ
งก่อสร้างเพื่อการเกษตร และสิ่งก่อสร้างทางชลประทาน เช่น ชลาคารกับเขื่อน ที่มีอายุตั้งแต่ศตวรรษที่ 8 ถึง 14
การเปลี่ยนผ่านจากวัฒนธรรมและสถาปัตยกรรมฮินดูไปสู่วัฒนธรรมอิสลามและสถาปัตยกรรมอิสลามในปลายศตวรรษที่ 15 ถึงต้นศตวรรษที่ 16 นั้นเดป็นเอกลักษณ์โดดเด่นหนึ่งของโบราณสถานที่นี่ หมู่โลราณสถานทั้งหลายได้รับสถานะแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกในปี 2004

อ้างอิง

บรรณานุกรม
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* UNESCO Fact Sheet
* A forgotten city - Champaner Pavagadh Archaeological Park
* Photos of Champaner
หมู่ป้อมเนินแห่งรัฐราชสถาน
หมู่ป้อมเนินแห่งรัฐราชสถาน ( ) ประกอบด้วยป้อมปราการโบราณที่สร้างตามภูมิประเทศเขาของรัฐราชสถานในประเทศอินเดียทางตะวันตกเฉียงเหนือ และเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก รายการดั้งเดิมที่ส่งไปยังคณะกรรมการมรดกโลกนั้นประกอบด้วยป้อมปราการราชปุตจำนวนห้าป้อมบนเทือกเขาอรวัลลี ต่อมายูเนสโกได้เพิ่มขึ้นเป็น 6 ป้อม ได้แก่:

# ป้อมจิตโตร์ จิตโตรครห์
# ป้อมกุมภาลครห์ กุมภาลครห์
# ป้อมรันตัมบอร์ สไวมโธปุระ
# ป้อมคาโครน ฌลาวาร
# ป้อมอาเมร์ ชัยปุระ
# ป้อมไชสัลเมร์ ไชสัลเมร์

ในบรรดาป้อมเหล่านี้ บางส่วนมีความยาวถึง 20 กิโลเมตร และมีระบบชลประทานที่ยังคงใช้งานได้ในปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดคลองคูเมือง
วัดคลองคูเมือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหินมูล อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีพื้นที่ตั้งวัด 15 ไร่วัดคลองคูเมืองได้จัดตั้งเป็นสำนักสงฆ์เมื่อ พ.ศ. 2540 โดยมีนายวิวิทย์ วิบูลย์เชื้อ ถวายที่ดินให้ 15 ไร่ ดำเนินการขอสร้างวัดเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546 ถึงวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 ได้รับตราตั้งวัดเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2547 เริ่มทำการก่อสร้างห้องน้ำจำนวน 8 ห้อง เมื่อ พ.ศ. 2548 ได้สร้างอาสนะสงฆ์เมื่อ พ.ศ. 2550 ได้ทำการถนนเข้าวัดเมื่อ พ.ศ. 2551 และได้ดำเนินการบูรณะศาลาการเปรียญเมื่อ พ.ศ. 2552 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ ปีพ.ศ.2567 พื้นที่วัดมีลักษณะพื้นที่ราบลุ่ม มีคลองชลประทานผ่าน พื้นที่โดยรอบเป็
ปีพ.ศ.2567 พื้นที่วัดมีลักษณะพื้นที่ราบลุ่ม มีคลองชลประทานผ่าน พื้นที่โดยรอบเป็นที่นา มีเจ้าอาวาสคือ พระครูปลัดมานะ ปญฺญาทีโป ปูชนียวัตถุทีสำคัญของวัด คือ หลวงพ่อมงคลโชคชัยชนะ พระประธานประจำอุโบสถ
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการราเมศ ธมฺมสรโณ พ.ศ. 2549–2556
* พระครูปลัดมานะ ปญฺญาทีโป พ.ศ. 2556–ปัจจุบัน
วัดเลาเต่า
วัดเลาเต่า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยพระ อำเภอดอนตูม จังหวัดนครปฐม มีพื้นที่ตั้งวัดเนื้อที่ 15 ไร่ 1 งาน 81 ตารางวา ปัจจุบันพระครูวิมลสิทธิชัย (สุนิมฺมโล) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
หลวงพ่อแกะ อินทะสะโร เป็นผู้ริเริ่มสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2472 ซึ่งอยู่เหนือไปทางด้านทิศเหนือของวัดในปัจจุบันประมาณ 300 เมตร และสร้างโรงเรียนประชาบาลขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2481 ต่อมาหลวงพ่อแกละ อินทะสะโร ได้ถึงแก่มรณภาพลง ไม่มีผู้ดูแลวัด ทำให้วัดเป็นวัดร้าง ต่อมาได้มีผู้ศรัทธาถวายที่ดินให้สร้างวัด ณ บ้านทุ่งพิชัย จึงได้ย้ายไปสร้างวัดที่บ้านทุ่งพิชัย เป็นเหตุให้หมู่บ้านเลาเต่าไม่มีวัด ในปี พ.ศ. 2519 ผู้นำท้องถิ่นซึ่งนำโดยนายแหลม นาคนาโส นายฮุย แซ่โค้ว นายนวล สิมมา ผู้ใหญ่บ้านหมู่ที่ 5 นายบุญมี ลือมอญ ผู้ใหญ่บ้านหมู่ที่ 6 ตำบลห้วยพระพร้อมด้วยประชาชนบ้านเลาเต่า ร่วมกันบริจาคเงิน ในการซื้อที่ดินสร้างวัดขึ้นใหม่ซึ่งเป็นที่ตั้งปัจจุบัน จนได้รับอนุญาตสร้างวัด
ิน ในการซื้อที่ดินสร้างวัดขึ้นใหม่ซึ่งเป็นที่ตั้งปัจจุบัน จนได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2522 โดยได้มีนายแหลม นาคนาโส เป็นผู้ขออนุญาตสร้างวัด และได้นิมนต์พระอาจารย์นำ สุนิมมะโล จากวัดตาก้อง มาเป็นเจ้าอาวาส ต่อมา พ.ศ. 2535 ได้เริ่มสร้างอุโบสถลักษณะทรงไทยประยุกต์ 3 ลดและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2535
วัดห้วยพระ
วัดห้วยพระ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยพระ อำเภอดอนตูม จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ประมาณ 28 ไร่ 2 งาน 10 ตารางวา ใกล้ ๆ วัดมีลำห้วยขนาดกว้างประมาณ 20 วา ที่เรียกว่า ห้วยพระ เป็นสำนักปฏิบัติธรรมแห่งที่ 15 ของจังหวัดนครปฐม

วัดห้วยพระสันนิษฐานว่าสร้างวัดมาในราว พ.ศ. 2440 เมื่ออดีตบริเวณวัดห้วยพระ มีลำห้วยซึ่งมีน้ำตก น้ำจะไม่แห้งตลอดปี มีลำธารสายหนึ่งเป็นห้วยทราย ชาวบ้านยึดถือว่าเป็นห้วยศักดิ์สิทธิ์ ต่อมามีพระภิกษุหนึ่งรูปมาเล่นน้ำที่ห้วยทรายแล้วถูกทรายดูด ซึ่งชาวบ้านเชื่อว่าธรณีสูบ ห้วยแห่งนี้เลยถูกเรียกว่าห้วยพระและได้เป็นชื่อตำบลตลอดมา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2558
วัดห้วยพระมีพระบรมสารีริกธาตุที่ได้รับมาจากอินเดียประดิษฐานอยู่ภายในวัด มีการปฏิบัติธรรมและบวชชีพราหมณ์ทุก ๆ วันสำคัญ และวันหยุดนักขัตฤกษ์

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการบุญมา 
* พระอธิการสังวาลย์ 
* พระอธิการไข่ 
* พระอธิการเติม 
* พระอธิการแถว ถิรจิตฺโต พ.ศ. 2522 
* พระอธิการคำรณ คุณงฺกโร พ.ศ. 2540–2543 
* พระครูพิทักษ์ธรรมกิตติ์ พ.ศ. 2543–

อ้างอิง
วัดป่าคลอง 11
วัดป่าคลอง 11 เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงกาสาม อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี บนเนื้อที่ 16 ไร่
เมื่อ พ.ศ. 2531 คุณกำพล และคุณทิพวรรณ รุจิอาภรณ์ มีความประสงค์ตั้งสำนักวิปัสสนาสำหรับผู้มาปฏิบัติธรรม ต่อมาปลายปี พ.ศ. 2536 คุณกำพลเสียชีวิตลงด้วยโรคมะเร็งปอด คุณทิพวรรณและลูก ๆ ได้ดำเนินการต่อโดยมอบหมายให้คุณอรสา รุจิอาภรณ์ บุตรสาวคนโตเข้าพบกับคุณชัย วิวัฒนปิยะวงค์ เพื่อประสงค์ให้คุณชัยช่วยสร้างวัดป่าคลอง 11 จากนั้นได้นิมนต์พระโชคชัยอิสฺสรเตโช ที่จำพรรษาอยู่ที่วัดแผงม้า ตำบลวังน้ำเขียว มาสำรวจที่ดิน ได้รับที่ดินจำนวน 16 ไร่ คุณชัยและคณะจึงวางแผนรวบรวมทุนทรัพย์จากผู้มีจิตศรัทธา และได้จัดคณะผู้ก่อสร้างขึ้น ทำถนนทางเข้าวัด ขุดสระน้ำใหญ่ สระคั่นเขตสงฆ์ สระข้างถนนทางเข้า สร้างกุฏิ จนดำเนินการสำเร็จเมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2542
จุดเด่นของวัดป่าคลอง 11 คือ รูปปั้นแกะสลักนาคขนาดใหญ่กับโบสถ์ไม้กลางสระน้ำที่ล้อมรอบด้วยรูปปั้นแกะสลักนาคขนาดใหญ่ ประชาชนมักมาสักการะองค์ปู่ศรีสุทโธและย่าศรีปทุมมา พระประธานในพระอุโบสถ และลูกแก้วสีแดงขนาดใหญ่ เชื่อกันว่าเป็นหัวใจพญานาค

อ้างอิง
วัดแจ้งลำหิน
วัดแจ้งลำหิน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงคำพร้อย อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดจำนวน 29 ไร่ 1 งาน 96 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์ 1 ไร่ 1 งาน 24 ตารางวา

วัดแจ้งลำหินสร้างเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2439โดยมีจ่าเชียวและนางจันทร์ เสตะกันณะ ถวายที่วัด 9 ไร่ 36 ตารางวา ต่อมานางสาวสมพันธ์ แจ่มนุช ถวายที่ดินเพิ่มเติม 9 ไร่ 2 งาน 38 ตารางวา นายเพิ่มสินและนายพงษ์ศักดิ์ เสตะกันณะ ถวาย 2 ไร่ นางหมุย แก้วพวง ถวายให้เป็นถนนทางเข้าวัดกว้าง 10 เมตร ยาว 192 เมตร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2528
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ กุฏิสงฆ์ จำนวน 12 หลัง ศาลาการเปรียญ 2 หลัง อุโบสถ 1 หลัง หอสวดมนต์และหอฉัน 1 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ 1 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล 3 หลัง ฌาปนสถาน (เมรุ) 1 หลัง ศาลาท่าน้ำ 5 หลัง ศาลาที่ตั้งพระพุทธรูป 2 หลัง ห้องสมุด 1 หลัง โรงครัวประกอบอาหาร 2 หลัง หอกลอง 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง และศาลารูปหล่อเหมือนพระครูพูน 1 หลัง ปูชนียวัตถุ ภายในอุโบสถประดิษฐาน พระสุโขทัย ปางสะดุ้งมาร หน้าตักกว้าง 49 นิ้ว 1 องค์ สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2528 พระเชียงแสน ปางสะดุ้งมาร หน้าตักกว้าง 49 นิ้ว 1 องค์ สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2528 พระอู่ทอง ปางสะดุ้งมาร ครองจีวรลายพิกุล หน้าตักกว้าง 89 นิ้ว 1 องค์ สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2470 ภายในวิหารประดิษฐานพระพุทธโสธร (จำลอง) ปา
89 นิ้ว 1 องค์ สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2470 ภายในวิหารประดิษฐานพระพุทธโสธร (จำลอง) ปางสมาธิ หน้าตักกว้าง 50 นิ้ว 1 องค์ สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2470 หลวงพ่อโพธิ์สพ สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2470 และรอยพระพุทธบาท สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2470
วัดคลองสวน (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดคลองสวน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งเหนือคลองประเวศบุรีรมย์ ในตำบลเกาะไร่ อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีจำนวน 8 ไร่ 3 งาน 48 ตารางวา

วัดคลองสวนสร้างวัดเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2484 โดยมีนายจ้อย นางจันทร์ ถนอมทรัพย์ เป็นผู้นำในการสร้างวัด และเป็นผู้บริจาคที่ดิน วัดคลองสวนได้รับการคัดเลือกจากกรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ เป็นวัดพัฒนาตัวอย่าง ประจำปี พ.ศ. 2515
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2430 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก จำนวน 10 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 3 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอพระ ซึ่งประดิษฐานรูปเหมือนและอัฐิพระครูพิบูลย์ธรรมขันธ์หรือหลวงพ่อแกร เจ้าอาวาสรูปที่ห้าของวัดคลองสวน ซึ่งมีประชาชนให้ความเคารพศรัทธา และเดินทางมาสักการบูชาอยู่เสมอ และถังน้ำฝนเก่าแก่

อ้างอิง
วัดสุวรรณคีรี (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดสุวรรณคีรี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บริเวณเชิงเขาดงยาง บนเขาดงยางมีความสูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 100 เมตร ในตำบลหนองแหน อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ประมาณ 14 ไร่ 1 งาน 76 ตารางวา

วัดสุวรรณคีรี หรือ วัดเขาดงยาง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2531 ผู้บริจาคที่ดินให้สร้างวัด คือ นายลำดวน ศิริวนสกุล ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2539
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 10 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฎิสงฆ์ จำนวน 12 หลัง เป็นอาคารไม้ วิหาร กว้าง 7 เมตร ยาว 10 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง เป็นอาคารไม้ ปูชนียวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถ รอยพระพุทธบาทจำลอง 1 องค์ และพระพุทธรูปทองสำริด 1 องค์ ยังเป็นที่ประดิษฐานของสมเด็จพุทธทันใจมหาสิทธิโชค
ในวันช่วงขึ้น 15 ค่ำเดือน 3 ของ ทุกปี จะมีประเพณีขึ้นเขาเผาข้าวหลามซึ่งจัดในอำเภอแปลงยาวและมีการจัดขบวนแห่ข้าวหลามจากอำเภอแปลงยาวไปขึ้นเขาที่วัดสุวรรณคีรีและมีประเพณีห่มผ้าพระนอน (ปางไสยาสน์ ความยาว 20 เมตร) ในช่วงเทศกาลเข้าพรรษาของทุกปี

อ้างอิง
วัดธรรมาวุธาราม (จังหวัดสมุทรสงคราม)
วัดธรรมาวุธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนางตะเคียน อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม
วัดธรรมาวุธาราม ตั้งอยู่ริมคลองบังปืน เดิมจึงชื่อ วัดบังปืน ตามชื่อคลอง โดยมีประวัติศาสตร์ว่า เมื่อครั้งเสียกรุงครั้งที่ 2 นายบุญมาน้องชายหลวงยกกระบัตรเมืองราชบุรี (รัชกาลที่ 1) หนีพม่าผ่านคลองนี้ แล้วนำต้นตาลคู่มาบังกายเพื่อหลบกระสุนปืน จึงไปหาพี่ชายที่อัมพวาได้สำเร็จ ชาวบ้านจึงเรียกคลองบังปืน ตั้งขึ้นเป็นสำนักสงฆ์กลางทุ่งนา เมื่อ พ.ศ. 2497 โดยพระครูวินัยธร (เล็ก) ธมมิโย และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2501 ท่านเจ้าคุณพระกวีวงศ์ เจ้าคณะจังหวัดสมุทรสงคราม ได้เปลี่ยนชื่อวัดใหม่ว่า "วัดธรรมาวุธาราม" วัดธรรมาวุธารามเจริญรุ่งเรืองด้วยความสามารถของเจ้าอาวาส คือ พระครูสมุทรการโกวิท และเจ้าอาวาสรูปต่อมา
วัดธรรมาวุธารามมีการทำตะกรุดจากใบตาลในคลองบังปืนเป็นเครื่องรางของขลัง สิ่งสำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังงาม และองค์ประธานในอุโบสถ

อ้างอิง
วัดดอนยอ (จังหวัดนครปฐม)
วัดดอนยอ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนตูม อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ตั้งวัด 38 ไร่ 3 งาน

วัดดอนยอได้เริ่มสร้างเป็นสำนักสงฆ์ โดยหลวงปู่หลิม ท่านธุดงค์มาจากจังหวัดเพชรบุรี เป็นผู้ริเริ่มสร้าง โดยกำหนดพื้นที่อยู่ระหว่างหมู่บ้านหนองน้ำเปี้ยวกับหมู่บ้านหัวทราย เมื่อเริ่มสร้างเป็นสำนักสงฆ์ หลวงปู่หลิมไม่ได้อยู่ประจำ ต่อมาหลวงพ่อแพ จากอำเภอบ้านแพ มาอยู่ประมาณ 2–3 ปี และต่อมาหลวงปู่หลิมได้นิมนต์หลวงพ่อผ่อง จากอำเภอบางคนที มาอยู่อีกหลายปี จนตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2460 โดยใช้ชื่อว่า "วัดดอนยอ" สาเหตุเพราะสภาพพื้นที่สร้างวัดนั้นเป็นเนินดินอุดมสมบูรณ์และมีต้นยอขึ้นเป็นจำนวนมาก
วัดดอนยอมีพระอธิการแตง พุทฺธปาโล ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสรูปแรก ท่านได้สร้างกุฏิ ศาลาการเปรียญ และอุโบสถขึ้นครั้งแรก และได้จัดงานปิดทองฝังลูกนิมิตเมื่อ พ.ศ. 2489 ในยุคของพระมัน มุทิโต ได้รักษาการเจ้าอาวาสเมื่อ พ.ศ. 2510 และได้แต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสเมื่อ พ.ศ. 2520 ได้พัฒนาสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ที่เริ่มชำรุดทรุดโทรม จนถึง พ.ศ. 2528 ได้สร้างอุโบสถหลังใหม่
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2482 อุโบสถหลังใหม่มีรูปแบบทรงไทยมีสามลด พื้นปูหินอ่อน มีกำแพงแก้วล้อมรอบ ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2540 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538 และศาลาการเปรียญทรงไทย ยกพื้นสูง ก่อเป็นบัวเอวขันรอบโครง ส่วนใหญ่เป็นไม้เต็ง เสาไม้มะค่าแต้ ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2540

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการแตง พุทฺธปาโล 
* พระครูวรเวชวิมล (มัน มุทิโต) 
* พระสมุห์ ปรีชา สนฺตจิตฺโต 
* พระครูปฐมสิริคุณ (ทัน มนฺตชาโต)

อ้างอิง
วัดปัญจทายิกาวาส
วัดปัญจทายิกาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงคำพร้อย อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี เป็นวัดนิกายธรรมยุตแห่งเดียวของตำบล มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 9 ไร่ มีพระครูปทุมธรรมโศภิต (รณชัย) เป็นเจ้าอาวาสวัด
วัดปัญจทายิกาวาสตั้งเป็นวัดในปี พ.ศ. 2409 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2449 โดยมีนายเนตร เงินหิรัญ นายหรุ่ม ทัศนาธร บริจาคที่ดิน 9 ไร่ อยู่ติดกับคลองซอยที่ 5 หลังจากที่กรมชลประทานได้ขุดคลองซอยเชื่อมระหว่างคลองส่งน้ำหกวากับคลองส่งน้ำแปดวา แต่เดิมนั้นวัดอยู่ริมบึง มีศาลาอยู่ข้างบึง เมื่อดวงอาทิตย์คล้อยลงใกล้เวลาพลบค่ำ ไม่สามารถจะเดินทางต่อไปได้ จึงพักค้างคืน ณ ศาลานี้ จึงเรียกบริเวณนี้ว่า ค่ำตะวันคล้อย บึงที่อยู่ข้างเรียก บึงค่ำตะวันคล้อย ท่านเจ้าคุณเกษ แห่งวัดเฉลิมพระเกียรติวรวิหาร ได้ให้สร้างศาลาที่พักขึ้นมาก่อนสำหรับเป็นที่พักผ่อนผู้คนสัญจรไปมา ชื่อของบึงได้เรียกเพี้ยนกันไปเป็นบึงคำพร้อย จึงเรียกชื่อวัดว่า วัดบึงคำพ
ญจรไปมา ชื่อของบึงได้เรียกเพี้ยนกันไปเป็นบึงคำพร้อย จึงเรียกชื่อวัดว่า วัดบึงคำพร้อย ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดปัญจทายิกาวาส" เมื่อ พ.ศ. 2499 ด้านการศึกษา ทางวัดได้สอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2475 เมื่อ พ.ศ. 2466 ท่านเจ้าอาวาส สาคร เขมโก ได้ตั้งโรงเรียนวัดปัญจทายิกาวาส เมื่อ พ.ศ. 2466 โดยมีนายเขียน ทัศนาธร เป็นผู้อุปการะจัดตั้งโรงเรียน โดยใช้ศาลาการเปรียญของวัดปัญจทายิกาวาสเป็นที่เรียน
วัดนาบุญ (จังหวัดปทุมธานี)
วัดนาบุญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลรังสิต อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี ปัจจุบันมีพระครูปทุมบุญเขตต์ (ภเชน อาภากโร) เป็นเจ้าอาวาส
วัดนาบุญสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2427 โดยได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าพระราชทานที่ดินให้เป็นวิสุงคามสีมา เขตอาวาสสงฆ์ (หมู่บ้านพระอารามสงฆ์) พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ เสด็จทรงเป็นประธานผู้ขอพระราชทานที่ดิน และริเริ่มสร้างวัดขึ้นอุทิศถวายเป็นพระอารามสงฆ์เพื่อให้คณะสงฆ์ได้พำนักอาศัยอยู่ปฏิบัติพุทธศาสนกิจ ตามพระธรรมวินัยมาจนถึงปัจจุบันนี้ ได้เริ่มสร้างวัดขึ้น และให้ขนานนามว่า วัดนาบุญปุญญเขตดาราราม เริ่มเปิดสอนพระปริยัติธรรม ตั้งแต่ พ.ศ. 2437 และได้มอบที่วัดให้ทางราชการได้เปิดโรงเรียนประชาบาลสอนระดับประถมศึกษา
อุโบสถหลังแรกถูกมุงด้วยสังกะสี มีคูน้ำล้อมรอบอุโบสถเป็นเขตนิมิตร เพื่อทำสังฆกรรม (ที่เรียกว่าโบสถ์น้ำ) ต่อมาอุโบสถนี้ ได้ชำรุดทรุดโทรมผุพังลงมาก ดังนั้นจึงทำการรื้อถอนออกแล้วสร้างอุโบสถเป็นตัวตึกคอนกรีตขึ้นใหม่ ดังที่ได้เห็นอยู่ในปัจจุบัน แล้วขอพระราชทานอุญาต ผูกพัทธสีมาขึ้นใหม่ เพื่อเป็นเขตในการประชุมสงฆ์ เพื่อทำสังฆกรรมกิจของสงฆ์ เมื่อปี พ.ศ. 2491 เป็นต้นมา แรกเริ่มสร้างเดิมมีกุฏิ 3–4 หลัง เป็นเรือนไม้ทรงไทยมุงสังกะสี มีศาลาการเปรียญไม้มุงด้วยสังกะสี 1 หลัง หอสวดมนต์ และศาลาการเปรียญคอนกรีต สร้างขึ้นใหม่อีก 2 หลัง ใต้ถุนสูง 2 เมตรครึ่ง อย่างละ 1 หลัง

อ้างอิง
นากาซารี
นากาซารี ( ) เป็นขนมชวาแบบดั้งเดิมอย่างหนึ่ง ทำมาจากแป้งข้าวเจ้า กะทิ และน้ำตาล สอดไส้ด้วยกล้วยฝานหนึ่งชิ้น แล้วนำไปนึ่ง

ศัพทมูลวิทยา
นากา ในภาษาชวาแปลว่า "งูใหญ่; นาค" ซึ่งสื่อถึงงูเขียวที่นำความอุดมสมบูรณ์ลงมายังโลกตามตำนานชวาเก่า คำนี้มีที่มาจากภาษาสันสกฤต ส่วน ซารี หมายถึง "สวยงาม; อุดมสมบูรณ์; อดทน" หรือ "เมล็ดพันธุ์; ดอกไม้"

นากาซารี จึงแปลตรงตัวได้ว่า "เมล็ดพันธุ์ของนาค" หรือ "นาคที่สวยงาม" เนื่องจากนาคชวามักได้รับการพรรณนาว่าเป็นงูสีเขียว อาหารชนิดนี้จึงมีสีเขียวตามไปด้วย นอกจากนี้ คำว่า นากาซารี ยังหมายถึงต้นไม้ชนิดหนึ่งและลวดลายผ้าบาติกชนิดหนึ่ง

ดูเพิ่ม
* รายชื่ออาหารนึ่ง
* อาหารชวา
* อาหารอินโดนีเซีย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
เฉวียนกั๋วชานเหออีเพี่ยนหง
เฉวียนกั๋วชานเหออีเพี่ยนหง ( ) หรือชื่อแปล ทั้งประเทศเป็นสีแดง ( ) เป็นดวงตราไปรษณียากรจีนที่ปล่อยออกมาเมื่อ 24 พฤศจิกายน 1968 ที่มีปัญหาในการออกแบบ ดวงตราไปรษณียากรนี้ประกอบด้วยภาพของแผนที่ประเทศจีนพร้อมด้วยตัวหนังสือภาษาจีนที่แปลว่า "ทั้งประเทศเป็นสีแดง" และมีภาพแรงงาน ชาวนา และทหาร ยืนชูสมุดปกแดงอยู่ใต้แผนที่ แต่ในแผนที่มีส่วนของเกาะไต้หวันที่ไม่ได้ระบายเป็นสีแดง มูลค่าหน้าดวงตราไปรษณียากรอยู่ที่ 8 เฟิน
เหตุผลที่ไต้หวันไม่ได้ถูกระบายเป็นสีแดงในดวงตราไปรษณียากร เนื่องจากในขณะที่ตีพิมพ์นั้น ไต้หวันอยู่ภายใต้การปกครองของสาธารณรัฐจีน ไม่ใช่สาธารณรัฐประชาชนจีน (ในปัจจุบันก็ยังคงเป็นเช่นนี้อยู่) โดยทางการจีนให้เหตุผลในการยึดคืนดวงตราไปรษณียากรทั้งหมดว่า ในแผนที่นี้ไม่มีหมู่เกาะสแปรตลีกับหมู่เกาะแพราเซล รวมถึงพรมแดนที่ติดกับประเทศมองโกเลีย ภูฏาน และพม่า วาดออกมาไม่ถูกต้อง ในขณะที่ดวงตราไปรษณียากรกระจายออกไปได้ไม่ถึงครึ่งวัน บรรณาธิการของไซโนแมปส์เพรสก็เห็นปัญหาตรงแผนที่ของไต้หวัน และได้รายงานต่อกระทรวงอุตสาหกรรมและเทคโนโลยีสารสนเทศ มีผลให้ที่ทำการไปรษณีย์ทั่วประเทศถูกสั่งให้หยุดจำหน่ายและต้องส่งคืนดวงตราไปรษณียากรทั้งหมด โดยมีจำนวนน้อยเท่านั้นที่อย
่งให้หยุดจำหน่ายและต้องส่งคืนดวงตราไปรษณียากรทั้งหมด โดยมีจำนวนน้อยเท่านั้นที่อยู่ในมือของนักสะสม ผู้ออกแบบ วั่น เหวย์เชิง ได้ให้สัมภาษณ์กับ AFP ว่า "ผมกังวลอยู่นานเลยว่าผมจะติดคุกหรือเปล่า"
ปัจจุบันดวงตราไปรษณียากรนี้จัดว่าหายาก โดยมีชิ้นหนึ่งที่ขายไปในปี 2009 ด้วยมูลค่า 3.68 ล้านดอลลาร์ฮ่องกง (475,000 ดอลลาร์สหรัฐ)

อ้างอิง
จังหวัดของประเทศเติร์กเมนิสถาน
ประเทศเติร์กเมนิสถานแบ่งออกเป็น 5 จังหวัด ( ) และ 1 เมืองหลวง ( ) ได้แก่ จังหวัดอาฮัล, บัลกัน, ดาโชกุซ, เลบัป และมารือ บวกเมืองหลวงอาชกาบัต แต่ละจังหวัดแบ่งออกเป็นอำเภอ ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2020 ประเทศเติร์กเมนิสถานประกอบด้วย 43 อำเภอ ( ), 51 นคร ( ) ซึ่งรวมถึง 11 นครที่มีสถานะอำเภอ ( ), 62 เมือง ( ), 504 สภาชนบท (หน่วยเทศบาลชนบท; ) และ 1,717 หมู่บ้าน (นิคมชนบท; )

เมืองหลวง

เมืองหลวงของประเทศเติร์กเมนิสถานคืออาชกาบัต ซึ่งเป็นหน่วยการปกครองและหน่วยดินแดนที่มีหน่วยงานบริหารอย่างจังหวัด 
ดูเพิ่ม Map of the Boroughs of Ashgabat
ณ วันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 2018 อาชกาบัตแบ่งออกเป็น 4 เขต ( ) แต่ละเขตปกครองโดยนายกเขตที่ประธานาธิบดีเป็นผู้แต่งตั้ง ( ):

# เขตบักตึยาร์ลัก (เดิมคือเขตประธานาธิบดีนือยาซอว์และเขตเลนิน รวมเขตรูฮาบัตเดิม)
# เขตเบอร์การาร์ลึก (เดิมคือเขตอาซัตลึกและเขตโซเวตสกีย์)
# เขตบืซเมยิน (เดิมคือเขตอาบาดัน รวมเขตอาร์ชาบิลและเขตชันดึบิลเดิม)
# เขตเกอเป็ตดัก (เดิมคือเขตโปรเลตาร์สกีย์)
นี่เป็นการลดจำนวนเขตจากในอดีต โดยเขตอาร์ชาบิลและเขตชันดึบิลถูกยุบรวมกันในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2015 และมีเขตใหม่ชื่อว่าอาร์ชาบิล ซึ่งต่อมาถูกเปลี่ยนชื่อเป็นบืซเมยินในเดือนมกราคม ค.ศ. 2018 ในขณะนั้นเขตอาบาดันแห่งอาชกาบัตซึ่งจัดตั้งขึ้นใน ค.ศ. 2013 จากการผนวกเมืองอาบาดันเข้ากับหมู่บ้านรอบ ๆ ถึงทางใต้ของอาบาดัน ถูกยุบและโอนพื้นที่ไปรวมกับเขตบืซเมยินที่เปลี่ยนชื่อใหม่ เขตรูฮาบัตเดิมถูกยุบในเวลาเดียวกันและโดยโอนพื้นที่ไปรวมกับเขตบักตึยาร์ลึก
ในวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 2020 กูร์บันกูลือ เบร์ดือมูฮาเมดอว์ ประธานาธิบดีเติร์กเมนิสถาน ประกาศเจตนารมณ์ในการจัดตั้งเขตที่ห้าของอาชกาบัตซึ่งจะมีชื่อว่า เขตอัลตึน โดยมีศูนย์กลางอยู่บริเวณสถานตากอากาศใหม่ริมฝั่งอ่างเก็บน้ำกูร์ตลือซึ่งเปลี่ยนชื่อเป็น "ทะเลสาบทอง" ( ) เมื่อไม่นานมานี้
รายชื่อจังหวัด
{| class="wikitable sortable"
|- style="background:#efefef;"
! เขตการปกครอง !! ISO 3166-2 !! เมืองหลัก !! พื้นที่ !! ประชากร (2022) !! หมายเลข
!แผนที่
|-
! อาชกาบัต
| TM-S || อาชกาบัต ||260 ตร.กม. (100 ตร.ไมล์) || 1,030,063 || ไม่มีในแผนที่
| 
|-
! จังหวัดอาฮัล
| TM-A || แอเนิว || 97,260 ตร.กม. (37,550 ตร.ไมล์) || 886,845 || 1
| 
|-
! จังหวัดบัลกัน
| TM-B || บัลกานาบัต || 139,300 ตร.กม. (53,800 ตร.ไมล์) || 529,895 || 2
| 
|-
! จังหวัดดาโชกุซ
| TM-D || ดาโชกุซ || 73,400 ตร.กม. (28,300 ตร.ไมล์) ||1,550,354 || 3
| 
|-
! จังหวัดเลบัป
| TM-L || ทืร์กเมนาบัต || 93,700 ตร.กม. (36,200 ตร.ไมล์) || 1,447,298 || 4
| 
|-
! จังหวัดมารือ
| T
บัต || 93,700 ตร.กม. (36,200 ตร.ไมล์) || 1,447,298 || 4
| 
|-
! จังหวัดมารือ
| TM-M || มารือ || 87,200 ตร.กม. (33,700 ตร.ไมล์) || 1,613,386 || 5
| 
|}
ตามมาตรา 80–81 แห่งรัฐธรรมนูญเติร์กเมนิสถาน ประธานาธิบดีเติร์กเมนิสถานเป็นผู้แต่งตั้งหัวหน้าจังหวัด ( ; "ผู้นำ")
ทรับซอน
ทรับซอน ( , ; ) หรือที่ในอดีตเรียกเป็นภาษาอังกฤษว่า เทรบิซอนด์ ( ) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่บนชายฝั่งทะเลดำ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศตุรกี และเป็นเมืองหลักของจังหวัดทรับซอน ตามประวัติศาสตร์ ทรับซอนตั้งอยู่บนเส้นทางสายไหม ซึ่งได้กลายเป็นแหล่งหลอมรวมของหลายศาสนา ภาษาและวัฒนธรรมที่มีอยู่มาช้านานหลายชั่วศตวรรษ และเป็นประตูการค้าที่นำไปสู่เปอร์เซีย ทางตะวันออกเฉียงใต้ และคอเคซัส ทางตะวันออกเฉียงเหนือ พ่อค้าชาวเวนิส และชาวเจนัว ได้มาแวะชม และค้าขายในเมืองทรับซอน ในช่วงยุคกลาง รวมทั้งขายผ้าไหม ผ้าลินิน และผ้าขนสัตว์
สาธารณรัฐทั้งสองมีอาณานิคมเกี่ยวกับการค้าอยู่ภายในเมือง - เลออนคาสตรอน และ"ปราสาทเวนิส" ในอดีต มีบทบาทเกี่ยวกับทรับซอน ที่คล้ายคลึงกับท
- เลออนคาสตรอน และ"ปราสาทเวนิส" ในอดีต มีบทบาทเกี่ยวกับทรับซอน ที่คล้ายคลึงกับที่ กาลาตา ที่มีบทบาทเกี่ยวกับคอนสแตนติโนเปิล (ในปัจจุบันนี้คืออิสตันบูล) ทรับซอนกลายเป็นรากฐานของหลากหลายรัฐ ภายใต้ประวัติศาสตร์อันยาวนาน และเคยเป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิเทรบิซอนด์ ระหว่าง ค.ศ. 1204 ถึง ค.ศ. 1461 ในสมัยใหม่ช่วงตอนต้น ทรับซอนได้กลับมามีบทบาทอีกครั้งหนึ่ง เนื่องจากท่าเรือได้มีความสำคัญ จึงกลายเป็นศูนย์รวมการค้าไปยังเปอร์เซียและคอเคซัส
ภูมิอากาศ

อ้างอิง

หนังสืออ่านเพิ่ม
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* Trabzon Travel Guide
* Governorship of Trabzon
* Photos of Trabzon city 
* History of Trabzon in Karalahana.com
วัดโคก (จังหวัดเพชรบุรี)
วัดโคก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองกระแชง อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 14 ไร่ 80 ตารางวา มีทีธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 13 ไร่ 3 งาน 40 ตารางวา
วัดโคกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2170 คำว่าโคก คือทางด้านทิศตะวันออกของวัดมีแม่น้ำคลองกระแชงไหลผ่าน น้ำจะท่วมวัดที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำ แต่น้ำไม่ท่วมวัดโคก เพราะเป็นที่สูง ผู้สร้างจึงให้ชื่อว่า "วัดโคก" อุโบสถหลังเก่าน่าจะสร้างในสมัยอยุธยา อุโบสถหลังนี้ได้ทำการบูรณะซ่อมแซมมาหลายครั้งแล้ว จนกระทั่งในสมัยพระอธิการลำไย ปทีโป เป็นเจ้าอาวาส ได้ทำการก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่แทนหลังเก่าและได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมา เมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2518 โดยได้รับความอุปถัมภ์จากหลวงจบกระบวนยุทธ และคุณหญิงจงกล กิตติขจร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร และมีศูนย์พัฒนาเด็กเล็กเทศบาลเมืองเพชรบุรี ตั้งอยู่ในบริเ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 18 เมตร ยาว 30.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 เป็นอาคารทรงไทย 2 ชั้น หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก นอกจากนี้มี โรงครัว 1 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 ปูชนียวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถ ขนาดหน้าตักกว้าง 1.75 เมตร สูง 2 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ.2515 ผู้สร้างคือ คุณแม่ทวี ทัศพันธ์ พระยืนปางห้ามญาติ สูง 1.30 เมตร สมัยอยุธยาตอนปลาย จำนวน 2 องค์ นายเขลง นางยิ้ม ดีฉ่ำ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 พระพุทธรูปปางสมาธิ หน้าตักกว้าง 10 นิ้ว สูง 19 นิ้ว
ม ดีฉ่ำ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 พระพุทธรูปปางสมาธิ หน้าตักกว้าง 10 นิ้ว สูง 19 นิ้ว นายเขลง นางยิ้ม ดีฉ่ำ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 และพระพุทธรูปปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 10 นิ้ว สูง 19 นิ้ว นายเขลง นางยิ้ม ดีฉ่ำ สร้างถวายเมื่อ พ.ศ. 2470
รายนามเจ้าอาวาส
*พระตั้ว 
*พระทิม
*พระเปี่ยม พ.ศ. 2487–2488
*พระน้อย พ.ศ. 2489–2513 
*พระครูประทีปพัชรคุณ พ.ศ. 2514–2537
*พระใบฎีกายิ่ง ธมมปาโล พ.ศ. 2538 –
*พระครูวินัยธรสะพรั่ง สุธญาโณ พ.ศ 2564
*พระมหาวรพจน์ คัมภีรปัญโญ พ.ศ 2566

อ้างอิง
วัดดอนสามสิบ
วัดดอนสามสิบ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหินมูล อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ประมาณ 30 ไร่

วัดดอนสามสิบเริ่มก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2522 โดยมี นายเจียด แก่วปู่วัด นายเทียน เมืองรามัญ นายลอย ชลธี และนางเขียว มยาพันธุ์ เป็นผู้บริจาคที่ดินและริเริ่มก่อสร้างวัดตอนแรก เป็นสำนักสงฆ์ ชื่อ สำนักสงฆ์ดอนสามสิบ ได้รับอนุญาตการแต่งตั้งให้เป็นวัด ตามที่นายเทียน เมืองรามัญได้ขออนุญาตจากกระทรวงศึกษาธิการ และความเห็นชอบของ มหาเถรสมาคม กระทรวงศึกษาธิการจึงประกาศแต่งตั้งเป็นวัดในนามว่า "วัดดอนสามสิบ" ประกาศ ณ วันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2536 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2543
คำว่า "ดอนสามสิบ" มีความหมายว่า เป็นที่ดอนที่น้ำไม่ท่วมถึง สามสิบ คือ มีต้นสามสิบขึ้นเต็มไปหมด รวมความคือ ดอนที่มีต้นสามสิบเต็มไปหมด

รายนามเจ้าอาวาส
* พระไพ่ 
* พระมิ่ง 
* พระทองสุข 
* พระอธิการลี กนฺตสีโล 
* พระครูปฐมธรรมโชติ (กอบกุล โชติธมฺโม) พ.ศ. 2549

อ้างอิง
วัดเกาะแรต
วัดเกาะแรต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางปลา อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 13 ไร่ 3 งาน 40 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูสิริปุญญากร (สิริปุญฺโญ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดเกาะแรตประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2407 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2482 สร้างโดย นางดำ เป็นผู้บริจาคที่ดิน 9 ไร่ 1 งาน 20 ตารางวา บริเวณวัดเป็นชุมชนชาวไทยโซ่งหรือไทยทรงดำ ทางวัดได้ดำเนินการสร้างอุโบสถหลังใหม่ทรงล้านนา ประดิษฐานพระประธานปางเชียงแสน หน้าตัก 109 นิ้ว หลวงพ่อตุ้มเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก วัดมีศาลาไม้สักทั้งหลัง อายุยาวนานนับร้อยปี ภายหลังได้บูรณะใหม่ นอกจากนี้ที่วัดเกาะแรตยังมีวัตถุมงคลหรือพระเครื่องที่มีชื่อเสียงและถือเป็นของหายากในปัจจุบัน คือเหรียญหลวงพ่อตุ้ม วัดเกาะแรต
รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อตุ้ม พ.ศ. 2464–2476 
* พระอธิการฟุ้ง รุ่งเรือง พ.ศ. 2474–2487 
* พระลับ จิตฺตสํวโร พ.ศ. 2487–2489 
* พระครูผง ยสชาโต พ.ศ. 2490–2524 
* พระครูสิริปุญญากร (สิริปุญฺโญ) พ.ศ. 2525

อ้างอิง
วัดแสงมณี
วัดแสงมณี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงบา อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่ 20 ไร่ 2 ตารางวาเป็นที่ราบลุ่ม มีคลองซอยที่ 10 ผ่านทางด้านทิศเหนือ

วัดแสงมณีสร้างเมื่อ พ.ศ. 2439 โดยมี นายกั๊ก กั๊กสี ริเริ่มในการสร้างวัด คุณนายแจ่ม แสงมณี เป็นผู้ถวายที่ให้สร้างวัด ได้ขนานนามว่า วัดลำนำราษฎร์บำรุง เพราะเขตที่วัดมีน้ำไหลผ่าน ต่อมาเปลี่ยนเป็น "วัดแสงมณี" เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2501 ตามนามสกุลผู้สร้างวัด คือ นายแจ่ม แสงมณี วัดแสงมณีได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2447 ได้ดำเนินการผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2451
ภายในวัดมีอุโบสถ กุฏิสงฆ์ หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ และมีพระพุทธรูป 150 องค์ โดยมีพระพุทธรูปเก่า 1 องค์ เป็นพระประธานในอุโบสถ

รายนามเจ้าอาวาส
* พระหอม 
* พระอธิการเทียม 
* พระอธิการถม 
* พระอธิการอ่ำ 
* พระอธิการตุ๊ 
* พระอธิการเฉย 
* พระอธิการปุ๊ 
* พระครูญาณพิพัฒน์ 
* พระครูปทุมปิยกิจ (ปรีชา ปิยทสฺสี) พ.ศ. 2540

อ้างอิง
วัดป่าภูริทัตตปฏิปทาราม
วัดป่าภูริทัตตปฏิปทาราม เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองควาย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี

วัดป่าภูริทัตตปฏิปทารามสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2524 โดยคณะศรัทธาได้ถวายที่ดินแก่พระธรรมวิสุทธิมงคล (บัว ญาณสมฺปนฺโน) หลวงตาได้นิมนต์หลวงปู่เจี๊ยะมาอยู่เป็นเจ้าอาวาส ที่ตั้งเดิมของวัดเป็นท้องทุ่งป่าสนใบดกหนาสี่เหลี่ยมผืนผ้า รายรอบด้วยทุ่งนาเขียวขจี มีเนื้อที่ 146 ไร่ 3 งาน 88 ตารางวา
สิ่งก่อสร้างสำคัญ คือ ภูริทัตตเจดีย์ เป็นเจดีย์แปดเหลี่ยม บรรจุพระธาตุอัฏฐิธาตุ ของถูปารหบุคคล หมายถึง บุคคลที่ควรสร้างเจดีย์ไว้ให้ทวยเทพและมนุษย์ทั้งหลายได้สักการบูชา ภายในบรรจุพระทันตธาตุของท่านพระอาจารย์มั่น ลักษณะรูปร่างทรงพุ่มข้าวบิณฑ์ของเจดีย์สมัยสุโขทัย แปดเหลี่ยม มีความกว้าง 22 เมตร ความสูง 37 เมตร โครงสร้างเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก ตกแต่งด้วยหินอ่อน หินแกรนิต ไม้สักทอง ยอดทำด้วยทองคำแท้ บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ที่สมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณสังวร ทรงประทานมา

อ้างอิง
วัดกุฎีทอง (จังหวัดสุพรรณบุรี)
วัดกุฎีทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ในตำบลรั้วใหญ่ อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 35 ไร่ 3 งาน 97 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 7 แปลง เนื้อที่ 100 ไร่ 1 งาน 98 ตารางวา
วัดกุฎีทองตั้งเมื่อ พ.ศ. 2271 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2271 เดิมชื่อว่า วัดเซิงหวาย มีตำนานเล่าว่า เมื่อครั้งสมัยกรุงศรีอยุธยา มีชายคนหนึ่งมานอนหลับอยู่ที่วัด ชายคนนี้นอนกรนเป็นเสียงดนตรี เจ้าอาวาสพิจารณาดูลักษณะของชายผู้นั้นแล้วพูดขึ้นว่า "ขอให้รักษาเนื้อรักษาตัวให้ดี ต่อไปวันข้างหน้าจะได้เป็นใหญ่เป็นโตในแผ่นดิน" ชายผู้นั้นพูดว่า "ถ้าเป็นจริงดั่งคำกล่าวของท่านอาจารย์ จะกลับมาสร้างกุฏิทองถวาย" แล้วกราบลาเจ้าอาวาส เดินทางมุ่งทิศตะวันออกบ่ายหน้าเข้ากรุงศรีอยุธยาเพื่อเข้าสมัครเป็นทหารในกองช้างของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ต่อมาชายผู้นั้นมีพระนามว่า พระเพทราชา เป็นนายกองช้างที่มีความสามารถอย่างยิ่ง ซึ่งต่อมาได้ทรงขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้
ชา เป็นนายกองช้างที่มีความสามารถอย่างยิ่ง ซึ่งต่อมาได้ทรงขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าแผ่นดินกรุงศรีอยุธยา ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2457 และศูนย์อบรมเด็กก่อนเกณฑ์ในวัด เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2517
อาคารเสนาสนะ ประกอบด้วย อุโบสถ ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2466 เป็นอาคารไม้ทรงไทย หอสวดมนต์ เป็นอาคารไม้ทรงไทย กุฏิสงฆ์ จำนวน 21 หลัง เป็นอาคารไม้ 15 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 6 หลัง วิหาร 1 หลัง ปูชนียวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถ ภายในวัดมีโบราณวัตถุที่สำคัญชิ้นหนึ่งคือ บุษบกสลักด้วยไม้ประดับกระจกจำนวน 1 หลัง และเสลี่ยงพระเพทราชา ชาวบ้านกุฎีทองเชื่อกันว่าเป็นพระราชยานที่พระเพทราชาประทับมาเมื่อครั้งเสด็จมาสมโภชเฉลิมฉลองวัดกุฎีทอง
รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูวิจิตรวิหารการ (เจิม จนฺทโชโต) อดีตเจ้าคณะตำบลดอนกำยาน ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส พ.ศ. 2471–2527
* พระสุวรรณวุฒาจารย์ (เทพ ถาวโร) อดีตเจ้าคณะอำเภอเมืองสุพรรณบุรี ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส พ.ศ. 2527–2552
* พระมหาไพรัตน์ ขนฺติสาโร ปธ.7 เจ้าอาวาสวัดกุฎีทองรูปปัจจุบัน

อ้างอิง