SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดพนมหยาด
วัดพนมหยาด เป็นวัดในเมืองไพลิน จังหวัดไพลิน ประเทศกัมพูชา ตั้งอยู่บนเขาพนมหยาด

ตามตำนานเล่าว่าวัดสร้างโดยยายหยาดซึ่งเป็นชาวบ้านที่ปลูกบ้านอยู่บริเวณนี้ มีเทวดา (บารมี) เข้าฝันยายหยาดห้ามไม่ให้มาล่าสัตว์ที่เขาลูกนี้ รวมถึงบอกให้สร้างวัด รักษาศีล เมื่อตื่นมายายหยาดจึงชักชวนชาวบ้านร่วมสร้างวัด

วัดมีรูปแบบศิลปะพม่า มีพระพุทธรูปหินอ่อนสีขาวมีอักษรพม่า เจดีย์องค์สีทองสร้างโดยชาวกุลา ลักษณะศิลปะมอญ-พม่า มีจารึกเขียนไว้ที่ 4 มุมของเจดีย์องค์ใหญ่ และที่ทางเข้าออกเจดีย์องค์เล็ก เจดีย์องค์ใหญ่ได้ชำรุด ยอดเจดีย์หักจากการที่ทหารเวียดนามหักเอาเจดีย์ที่บรรจุเพชรพลอยข้างใน นำเอาออกไป เจดีย์ได้รับการบูรณะและทาสีทองใหม่หมดทั้งองค์
อุโบสถประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย มีจิตรกรรมฝาผนังรูปพระเวสสันดร เพดานมีรูปสัตว์ต่าง ๆ เช่น งู เต่า ไก่ และวัว รอบอุโบสถมีศาลเสาเดียว (ศาลพระภูมิ) ปักอยู่ทั้ง 8 ทิศ รอบอุโบสถ และมีรูปเทพบุตร เทพธิดา อยู่ด้านหน้าอุโบสถ ที่กำแพงแก้วมีรูปปั้นเทพธิดาตั้งอยู่เหนือกำแพงแก้ว รอบอุโบสถมีเสาหงส์ 2 ต้น เสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ หอไตร และกุฏิ และยังมีรูปปั้นเปรต แสดงดินแดนนรกภูมิ

อ้างอิง
วัดหลวงบดินทร์เดชา
วัดหลวงบดินทร์เดชา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเมืองเก่า อำเภอกบินทร์บุรี จังหวัดปราจีนบุรี
วัดหลวงบดินทร์เดชาตั้งวัดเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2351 เจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) แม่ทัพสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว สร้างวัดนี้ไว้สมัยออกรบ ทั้งไปปราบกบฏเจ้าอนุวงศ์ (ลาว) ปราบเขมร และญวน ตามคำบอกเล่าเจ้าพระยาบดินทรเดชาพร้อมทั้งชาวบ้านได้ตั้งชุมพลอยู่ทิศปัจจิมและหรดีของวัดหลวงบดินทร์เดชา มีการผูกพัทธสีมา อาราธนาพระหลักคำสิงห์ วัดกลางเมืองเก่า มาเป็นเจ้าอาวาส ทั้งนี้เจ้าพระยาบดินทรเดชายังใช้วัดหลวงบดินทร์เดชาเป็นสถานที่ทำพิธีถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยาก่อนเคลื่อนทัพไปยังเมืองเขมร เมื่อจะยกทัพกลับกรุงเทพฯ ก็ได้มาพักแรมและบำเพ็ญกุศลที่วัดนี้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2531 ปัจจุบันมีพระครูบดินทร
ับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2531 ปัจจุบันมีพระครูบดินทร์เดชาภิวัฒน์เป็นเจ้าอาวาส
ภายในวัดมีรูปปั้นเจ้าพระยาบดินทรเดชาอยู่หน้าพระวิหารน้อย ภายในมีพระพุทธรูปปิดทอง มีพระธาตุขนาดเล็ก เล่าลือกันว่า ยามค่ำมืดมักมีแสงเปล่งประกายออกมา เชื่อกันว่าในพระธาตุมีวัตถุมงคล มีผอบและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ประดิษฐานอยู่ แต่จะเป็นอะไรบ้างนั้น ไม่อาจทราบได้

อ้างอิง
จังหวัดของประเทศสวีเดน
จังหวัด ( ) เป็นภูมิภาคทางประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ และทางวัฒนธรรมของประเทศสวีเดน สวีเดนประกอบด้วย 25 จังหวัด ถึงแม้จะไม่มีหน้าที่ในการบริหาร (เว้นแต่ในบางกรณีเช่นในการแบ่งเขตกีฬา) แต่จังหวัดของสวีเดนก็เป็นมรดกทางประวัติศาสตร์และเป็นหนึ่งในเครื่องมือที่ใช้ระบุเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมของสิ่งที่เกี่ยวข้อง เช่น ภาษาถิ่น คติชาวบ้าน เป็นต้น

ในบางกรณี เขตการปกครอง (เทศมณฑล) มีอาณาเขตแทบจะสอดคล้องกับอาณาเขตของจังหวัด เช่น จังหวัดเบลียกิงเงอและเทศมณฑลเบลียกิงเงอ หรือจังหวัดก็อตลันด์ เทศมณฑลก็อตลันด์ และเทศบาลก็อตลันด์ เป็นต้น
เมืองใหญ่อย่างสต็อกโฮล์ม กอเทนเบิร์ก และมัลเมอ ล้วนมีเส้นอาณาเขตของจังหวัดผ่ากลางเมือง ผลสำรวจชิ้นหนึ่งพบว่าประชากรของเมืองเหล่านี้เลือกที่จะระบุตัวตนด้วยเมือง มากกว่าที่จะระบุตัวตนจากจังหวัด
รายชื่อจังหวัด
{|
|-
!ภาษาไทย
!ภาษาสวีเดน
!ภาษาละติน
!rowspan="33"| 
|-
||ก็อตลันด์|| || 
|-
||เซอเดอร์มันลันด์|| || 
|-
||ดอลส์ลันด์|| || 
|-
||ดอลานา|| || 
|-
||นอร์บ็อตเติน|| || 
|-
||แนร์เกอ|| || 
|-
||บูฮืสแลน|| || 
|-
||เบลียกิงเงอ|| || 
|-
||เมียเดิลพอด|| || 
|-
||เย็มต์ลันด์|| || 
|-
||เย็สตริกลันด์|| || 
|-
||แลปแลนด์|| || 
|-
|เว็สต์มันลันด์|| || 
|-
||เว็สเตอร์บ็อตเติน|| || 
|-
||เว็สเตอร์เยิตลันด์|| || 
|-
||แวร์มลันด์|| || 
|-
||สกัวเนอ|| || 
|-
||สมัวลันด์|| || 
|-
||อ็องเงอร์มันลันด์|| || 
|-
||อุปลันด์|| || 
|-
||เออลันด์|| || 
|-
||เอิสเตอร์เยิตลันด์|| || 
|-
||ฮัลลันด์|| || 
|-
||เฮ็ลซิงลันด์|| || 
|-
||แฮร์เยอดอเลิน|| || 
|
ในบางครั้งภาษาอังกฤษและบางภาษาใช้ชื่อในภาษาละตินแทนชื่อภาษาสวีเดน เช่น (ภาษาสวีเดนคือ ) เป็นที่นิยมมากกว่าในภาษาอังกฤษ ส่วนบางคำที่เป็นเอ็กโซนิมในภาษาอังกฤษ เช่น แทน , แทน , แทน และ แทน ปรากฏใช้มากกว่าในวรรณกรรมภาษาอังกฤษ ในขณะที่งานเขียนของชาวสวีเดนเป็นภาษาอังกฤษเลือกใช้แต่ชื่อภาษาสวีเดนมาอย่างยาวนาน

อ้างอิง
วัดพังตรุ
วัดพังตรุ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพังตรุ อำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี

ไม่มีเอกสารที่กล่าวถึงประวัติผู้สร้างวัด แต่มีประวัติว่าเป็นสถานที่ตั้งทัพของพระมหาอุปราชแม่ทัพ คราวสงครามยุทธหัตถีกับสมเด็จพระนเรศวรมหาราช และเส้นทางการเดินทัพระหว่างไทยกับพม่า วัดพังตรุมีนามเดิมว่า วัดตระพังตรุ บ้านพังตรุยังมีเจดีย์รากฐานวิหารอยู่ 2 วัด คือวัดเหนือและวัดใต้ ปัจจุบันชื่อวัดพังตรุ (เหนือ) และวัดพังตรุ (ใต้) สาเหตุที่กลายเป็นวัดร้าง คงจะเมื่อ พ.ศ. 2310 พม่ายกกองทัพผ่านไปตีกรุงศรีอยุธยา ชาวบ้านหนีข้าศึกไปหมด วัดจึงร้างสืบหาประวัติไม่ได้
สมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์เสด็จไปสักการะเจดีย์ยุทธหัตถีที่สุพรรณบุรี ออกจากพระราชวังสนามจันทร์ จังหวัดนครปฐม และเสด็จประทับที่บ้านพังตรุ เมื่อวันศุกร์ที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2456 ทางราชการได้สร้างพลับพลารับเสด็จที่วัดร้างทางทิศใต้ (วัดพังตรุใต้ ในปัจจุบัน) หลังจากนั้นก็ต่อเติมและสร้างวัดพังตรุ (ใต้) ให้เป็นวัดมีพระสงฆ์จำพรรษา ปัจจุบันใช้นามวัดว่า "'วัดพังตรุ" สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2456 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2499
โบราณสถานที่สำคัญประกอบด้วย วิหารเป็นอาคารทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดกว้าง 4.8 เมตร ยาว 16.5 เมตร พบเฉพาะฐานรากของอาคารเท่านั้น เจดีย์ 18 องค์ สภาพส่วนใหญ่พังทลายลง เหลือเพียงส่วนของฐาน มีเพียงเจดีย์หมายเลข 1 และ 3 เป็นเจดีย์ทรงเครื่อง มีสระน้ำขนาดใหญ่ (พังตรุ) ขนาดกว้างประมาณ 42 เมตร ยาวประมาณ 145 เมตร อยู่ห่างออกไปทางทิศเหนือวิหาร สันนิษฐานว่าเป็นอาคารทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าก่อด้วยอิฐสอปูน ตั้งอยู่บนพื้นดินถมอัดสูงกว่าพื้นที่โดยรอบประมาณ 80 เซนติเมตร เจดีย์ราย อยู่ทางด้านหน้า 2 องค์ และด้านทิศเหนือ 1 องค์ เป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง ส่วนบนเป็นทรงระฆังกลม เจดีย์บางองค์มีซุ้มจรนำทั้ง 4 ด้าน ประดับด้วยลายปูนปั้นเป็นรูปครุฑยุดนาคและลายอื่น ๆ

อ้างอิง
ศูนย์วัฒนธรรมดุนแกร์
ศูนย์วัฒนธรรมดุนแกร์ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์และศูนย์ศิลปะตั้งอยู่ในเฮลซิงบอร์ย ประเทศสวีเดน เป็นพิพิธภัณฑ์ที่บันทึกประวัติศาสตร์ของเฮลซิงบอร์ยตั้งแต่ยุคน้ำแข็ง

อาคารเป็นผลงานออกแบบโดย Kim Utzon และชื่อตั้งตามนักธุรกิจ Henry Dunker (1870-1962) ทุนการสร้างพิพิธภัณฑ์ได้รับบริจาคมาโดยทุนบริจาค Henry และ Gerda Dunker (Henry och Gerda Dunkers donationsfond) Henry Dunker เป็นนักธุรกิจท้องถิ่นที่เป็นเจ้าของกิจการที่เป็นผู้ว่าจ้างงานรายใหญ่ที่สุดของเฮลซิงบอร์ย บริษัทผู้ผลิตยาง พอลิเมอร์ และพลาสติก แตรลเลอบอร์ย

ค่าใช้จ่ายก่อสร้างศูนย์อยู่ที่ 300 ล้านโครเนอร์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Dunkers kulturhus official website
*Trelleborg official website
วัดผาผ่า
วัดผาผ่า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่คะตวน อำเภอสบเมย จังหวัดแม่ฮ่องสอน มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 3 ไร่ 2 งาน 86 ตารางวา

วัดผาผ่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2312 ชาวบ้านเรียกวัดนี้ว่า วัดก๋าผ่า ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2315 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 7 เมตร ยาว 16 เมตร ภายหลังมีสภาพเป็นนวัดร้างประจำหมู่บ้านทิศเหนือติดกับที่ดินเอกชนทิศใต้ติดกับถนนทิศตะวันออกติดกับถนนทิศตะวันตกติดกับป่าคลองชลประทาน แต่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2538
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถศิลปะล้านนา หลังคามีมุขด้านหน้ามุงด้วยกะเบื้องพื้นเมือง ผนังก่ออิฐฉาบปูนมุขด้านหน้า มีซี่ลูกกรงไม้ พื้นปูนฉาบ-กำแพงแก้ว อยู่โดยรอบอุโบสถ มีประตูเข้าด้านหน้า กำแพงแก้วสูงประมาณ 1.20 เมตร

รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูบาเต๋จ๊ะ พ.ศ. 2312–2340
* พระครูบาปัญโญ พ.ศ. 2341–2375
* พระครูปัญญาวรวัตร พ.ศ. 2475–2504
* พระอธิการณรงค์ศักดิ์ ยสธโร พ.ศ. 2505–2518
* พระครูอนุรักษ์พัฒนคุณ (ปภสฺสโร)

อ้างอิง
วัดมะนาว (จังหวัดสุพรรณบุรี)
วัดมะนาว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทับตีเหล็ก อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินทั้งวัดมีเนื้อที่ 28 ไร่ 2 งาน

วัดมะนาวตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2341 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2508 ชื่อของวัดปรากฏอยู่ในนิราศสุพรรณ ประพันธ์โดยสุนทรภู่ วัดมีเกจิอาจารย์คือ หลวงพ่อโบ้ย ได้รับการนับถือเรื่องพุทธคุณทางด้านแคล้วคลาด​ คงกระพัน​ ป้องกันภัยจากภยันตรายทั้งปวง ภายในวัดมีวิหารหลวงพ่อโบ้ยและพิพิธภัณฑ์หลวงพ่อโบ้ย ซึ่งภายในบรรจุพระเครื่องและของเก่า

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2508 กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร ภายในประดิษฐานพระประธานปางสมาธิเก่าแก่ กุฏิทรงเรือนไทยภาคกลาง และศาลาการเปรียญ

อ้างอิง
วัดฝาโถ
วัดฝาโถ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวนา อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 32 ไร่ งาน 48 เศษสองส่วนสิบ ตารางวา

วัดฝาโถ เดิมชื่อว่า วัดโบสถ์ ประวัติศาสตร์สันนิษฐานว่าเป็นแหล่งอารยธรรมโบราณสมัยทวารวดี มีการผสมผสานและก่อสร้างศาสนสถานสืบต่อกันมายาวนานจนถึงสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี เจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุดและเสื่อมสลายไปตามกาลเวลา จนมีชาวบ้านไปแผ้วถางป่าพบโบสถ์เก่าและเจดีย์ร้าง จึงมีการทำนุบำรุงขึ้นมาใหม่ ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2310 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2530
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 30 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 17 เมตร ยาว 38 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533–43 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ กว้าง 32 เมตร ยาว 34 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547–57 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์เรียงแถว จำนวน 7 หลัง เป็นอาคารไม้ทั้งหมด ศาลาสังเวช กว้าง 18 เมตร ยาว 34 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2564 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ปูชนียวัตถุมี พระประธานประจำอุโบสถ พร้อมพระโมคคัลลาน์และพระสารีบุตร

อ้างอิง
วัดสามกอ (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดสามกอ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสิบเอ็ดศอก อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา

วัดสามกอตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2450 โดย นายอยู่ นางคล้อย โพธิ์สุวรรณ เป็นผู้มอบที่ดินถวายเพื่อสร้างวัดสามกอ เป็นจำนวนทั้งสิ้น 21 ไร่ กับอีก 40 ตารางวา นายจิ๋วและชาวบ้านสิบเอ็ดศอกร่วมกันอุปถัมภ์สร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2502
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2512 ศาลาการเปรียญอาคารไม้หลังคาทรงสูง เสาไม้ทุกต้น สร้างเมื่อ พ.ศ. 2507 หมู่กุฏิสงฆ์ใต้ถุนสูงเป็นไม้ 1 หลัง อยู่ด้านหลังวิหารหลวงพ่อเสือ หลังหนึ่งมี 3 ห้อง และ หมู่กุฏิสงฆ์ใต้ถุนสูงเป็นอาคารคอนกรีต หลังคาทรงไทย 2 หลัง หลังหนึ่งมี 4 ห้อง อยู่ด้านทิศใต้ และ วิหาร หลวงพ่อเสือ เป็นวิหารหลังคาทรงจัตุรมุข สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2535

รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อเสือ วิรุฬหผล พ.ศ. 2460–2498
* หลวงพ่อเผย สีลสาโร พ.ศ. 2499–2506
* พระครูสัมปัน (ชม) พ.ศ. 2507-–2534
* พระครูประทีบธรรมาทร (ชนินทร์ ธมฺมทีโป) พ.ศ. 2535–

อ้างอิง
ตไลกกูตตัล
ตไลกกูตตัล ( ; Thalaikoothal) เป็นการฆาตกรรมคนชราหรือการบังคับการุณยฆาตที่กระทำโดยสมาชิกในครอบครัว มีกระทำอยู่ในบางส่วนของทางใต้ของรัฐทมิฬนาฑูของอินเดีย

กระบวนการ
โดยทั่วไปแล้ว ผู้ที่จะถูก ตไลกกูตตัล จะได้รับการอาบน้ำมันในตอนเช้า ตามด้วยการบังคับดื่มน้ำมะพร้าวอ่อน จำนวนหลายแก้วจนเกิดไข้สูง, ไตวาย, อาการกระตุกรุนแรง และเสียชีวิตภายในวันหรือสองวัน นอกจากนี้ยังอาจรวมถึงการนวดศีรษะในน้ำเย็นจัด ซึ่งอาจทำให้อุณหภูมิร่างกายลดลงมากพอที่จะกระตุ้นให้หัวใจวายได้ วิธีอื่น ๆ ที่ใช้ เช่น การบังคับดื่มนมวัวขณะที่อุดจมูกไว้ ทำให้หายใจลำบาก ไปจนถึงการใช้ยาพิษโดยตรง
ความชุก
ถึงแม้ว่าการกระทำ ตไลกกูตตัล จะผิดกฎหมายในประเทศอินเดีย แต่ก็ยังคงได้รับการยอมรับอย่างลับ ๆ อยู่ในรูปของการการุณยฆาต และน้อยครั้งที่จะมีผู้นำเรื่องนี้ไปแจ้งถึงตำรวจ ในบางกรณี สมาชิกในครอบครัวจะแจ้งญาติให้ทราบก่อนที่จะกระทำ ตไลกกูตตัล และบางครั้งผู้ที่ถูกกระทำยังเป็นคนขอเองด้วยซ้ำ อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ทุกกรณีที่ผู้ถูกกระทำจะยินยอม เช่นกรณีอื้อฉาวเมื่อปี 2010 ที่ชายวัย 80 ปี หลบหนีออกมาอาศัยในที่พักของญาติ หลังทราบชะตากรรมตัวเองและแอบได้ยินสมาชิกในครอบครัวคุยกันเรื่องการแบ่งจัดสรรมรดกที่ดินของเขา
รายงานการตรวจสอบระบุว่าการะกระทำนี้มี "ค่อนข้างทั่วไป" ("fairly widespread") ในอำเภอทางตอนใต้ของรัฐทมิฬนาฑู มีการคาดการณ์ว่ามีการทำ ตไลกกูตตัล ราว 20 ถึงหลายร้อยครั้งทุกปี

การเฝ้าระวัง
ในปี 2010 หลังเกิดเหตุชายวัย 80 ปีหนีออกจากบ้านในอำเภอวิรุธูนคร รัฐบาลท้องถิ่นได้มีการจัดตั้งคณะทำงานตรวจตราผู้สูงอายุในอำเภอ

ภาพยนตร์ทมิฬเช่น K.D. Engira Karuppudurai และ Baaram มีเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับการทำ ตไลกกูตตัล

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Defining Mercy Pallium India, มีนาคม 2010
* Mother, shall I put you to sleep? tehelka.com
ปะทานุกรม การทำของคาวหวานอย่างฝรั่งแลสยาม
ปะทานุกรม การทำของคาวหวานอย่างฝรั่งแลสยาม เป็นตำราอาหาร แปลและเรียบเรียงโดยนักเรียนดรุณีโรงเรียนกุลสตรีวังหลัง พิมพ์ครั้งแรกที่โรงพิมพ์พวกครูอเมริกัน เมื่อ ค.ศ. 1898 ตรงกับ พ.ศ. 2441 ถือเป็นตำราอาหารของไทยฉบับพิมพ์ที่เก่าแก่ที่สุด มีอายุการพิมพ์เก่ากว่า แม่ครัวหัวป่าก์ ซึ่งพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2451 ในการพิมพ์ครั้งแรกนั้นอาจมีการพิมพ์เพียงครั้งเดียวยอดพิมพ์มีจำนวนน้อย คือจำนวนพิมพ์คงใกล้เคียงกับจำนวนนักเรียนดรุณี โรงเรียนกุลสตรีวังหลัง จุดประสงค์เพื่อจำหน่ายจ่ายแจกให้เพียงพอกับจำนวนนักเรียน สันนิษฐานว่าอาจจะมีจำนวนการพิมพ์ไม่มากไม่น่าจะเกิน 300 เล่ม คำนำในตำราเล่มนี้ระบุว่าพิมพ์ขึ้นไว้เพื่อ "แม่หนูดรุณีจะได้ฝึกหัด"
เนื้อหาประกอบด้วยวิธีการทำอาหารไทยและอาหารฝรั่ง โดยอาหารฝรั่งใช้มาตราชั่งตวงแบบยุโรป ส่วนอาหารไทยใช้มาตราตวงวัดแบบไทย
อาหารฝรั่งมีทั้งคาวและหวานประมาณ 140 ชนิด เช่น ซุปไก่ ซุปกระต่าย ซุปมันเทศ ซุปหอยนางรม ทอดปลาไหล ทอดไก่ ทอดหอยแคลง ทอดนกพิราบ ปิ้งกระต่าย ปิ้งเนื้อโค ปิ้งเนื้อโคแท่ง เนื้อโคม้วน ปิ้งมันฝรั่ง ปิ้งมะเขือเทศ ขนมชอกโกแลต ขนมขิง ขนมองุ่น ขนมคุกกี พุดดิงผลไม้ พุดดิงขนมปัง พุดดิงมะพร้าว พุดดิงสมเด็จพระนาง เป็นต้น ส่วนอาหารไทยมีประมาณ 36 ชนิด เช่น แกงเป็ดน้ำ แกงนกพิราบ แกงเทโพ แกงมัสมั่น แกงส้มปลาช่อนกับผลลางสาดเครื่องพริกขิง แกงคั่วกุ้ง แกงเผ็ดลูกชิ้นปลากราย ต้มยำปลาหมอ ต้มยำกุ้งทรงเครื่อง ต้มยำกุ้งเห็ดโคน ยำใหญ่ ยำพริกอ่อน พล่ากุ้งสด และพล่าดอกพยอม เป็นต้น

อ้างอิง
วัดท้องคุ้ง (จังหวัดชลบุรี)
วัดท้องคุ้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาป่า อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี
วัดท้องคุ้งตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2463 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2525 มีคำบอกเล่ากล่าวว่าพระภิกษุชราภาพรูปหนึ่ง เดินทางมาจากท้องถิ่นอื่น เมื่อมาถึงตำบลนาป่า เห็นว่าสภาพพื้นที่เป็นท้องไร่ท้องนา มีลำห้วยไหลผ่าน และเป็นที่มีความเงียบสงบ มีความเหมาะสมจะใช้ในการปฏิบัติธรรม จึงได้สร้างวัดที่บริเวณนี้ เมื่อสร้างวัดเสร็จ ยังไม่ได้ตั้งชื่อวัด ท่านได้พิจารณาตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นแล้วว่า ตำบลนาป่ามีสภาพเป็นท้องไร่ท้องนา มีลำห้วยไหลผ่าน มีลักษณะคดเคี้ยววกไปวกมาเป็นคุ้ง เพราะน้ำเซาะ จึงตั้งชื่อว่า "วัดท้องคุ้ง" สำหรับลำห้วยยังปรากฏให้เห็น อยู่หลังวัดท้องคุ้งจนทุกวันนี้
เจ้าอาวาสรูปแรกคือขรัวตา เจ้าอาวาสรูปที่สองเป็นเกจิอาจารย์ซึ่งเป็นที่นับถือ คือ หลวงพ่อหลง เป็นพระที่มีชื่อเสียงทางด้านอยู่ยงคงกระพัน มีความเมตตาสูง เป็นพระนักเทศน์ที่มีความสามารถมาก เป็นพระนักปกครอง เป็นพระนักพัฒนา ที่ วัตถุมงคลของท่านเป็นเหรียญที่ระลึกในการศพ มีทั้งเหรียญเงิน เหรียญทองแดง ปลุกเสกโดยคณาจารย์ที่มีชื่อเสียงเมื่อ พ.ศ. 2466

อ้างอิง
อัลนัสลา
หินอัลนัสลา (อักษรโรมัน: Al Naslaa) เป็นธรณีสันฐานตั้งอยู่กลางทะเลทราย ระยะทาง 50 กิโลเมตรทางใต้ของโอเอซิสเตย์มาในซาอุดิอาระเบีย หินนี้แบ่งตรงกลางออกเป็นสองส่วน และสามารถคงตัวสมดุลอยู่ได้บนฐานเล็ก ๆ รูปลักษณ์โดยรวมของหินอาจเกิดจากการกร่อนของลมและเคมีที่เกิดขึ้นได้จากสภาวะที่ชื้นภายในหิน เชื่อว่าหินแตกเป็นสองส่วนจาก"joint" กระนั้นความน่าจะเป็นที่จะเป็นเช่นนั้นยังน่าตั้งคำถามอยู่

หินมีความสูงประมาณ 6 เมตร และกว้างปนะมาณ 9 เมตร พื้นผิวทางตะวันออกเฉียงใต้คลุมด้วยเพโทรกลิฟจำนวนมาก

อ้างอิง
วัดละหารใหญ่
วัดละหารใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองบัว อำเภอบ้านค่าย จังหวัดระยอง

วัดละหารใหญ่ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2340 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2557 ไม่ปรากฏหลักฐานการสร้างที่ชัดเจน แต่ในจารึกการสร้างอุโบสถหลังเก่าที่ชำรุดนั้น จารึกไว้ว่าอุโบสถได้สร้างขึ้นเมื่อ จ.ศ. 1199 ตรงกับ ปีระกา เดือน 4 แรม 11 ค่ำ วันพุธ ต่อมาได้มีการรื้อถอนอุโบสถ โดยมีการสร้างใหม่เพื่อทดแทนหลังเดิม ผู้มีอาวุโสเล่าว่าวัดละหารใหญ่เป็นวัดที่สร้างเป็นวัดที่ 4 ของจังหวัดระยอง สมัยนั้นชาวบ้านที่อยากให้ลูกหลานได้เรียนหนังสือ จะส่งไปเรียนที่วัดละหารใหญ่ ที่วัดยังมีสอนภาษาขอม ภาษาไทย ก่อนจะอุปสมบท
วัดละหารใหญ่มีพระเกจิอาจารย์ดังอย่างหลวงปู่สิน เจ้าตำรับพระขุนแผนพรายกุมาร

รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อเฒ่าจันทร์
* หลวงพ่อสังข์เฒ่า
* หลวงอธิการหั้น
* พระอธิการเกิด
* พระอธิการเทียน
* พระอธิการเพ่ง
* พระแก้ว อาภาโส
* พระครูสุภัททาจารคุณ (หลวงพ่อสิน ภทฺทาจาโร)

อ้างอิง
วัดเพิ่มประสิทธิผล
วัดเพิ่มประสิทธิผล หรือเรียกว่า วัดหัวบึง ตั้งอยู่ที่ เลขที่ 55 หมู่ที่ 6 ตำบลงิ้วราย อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี ในสังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุต

ประวัติ
วัดเพิ่มประสิทธิผล ตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2411 เดิมทีเป็นแค่ที่พักสงฆ์ชั่วคราว โดยมีพระสมุห์คล้อย ได้มาจำพรรษาอยู่ และได้สร้างอุโบสถหลังแรกขึ้น ใช้เวลา 11 ปี จึงแล้วเสร็จ โดยมีนางเพิ่ม ประภาสะวัต นายประสิทธิ์ กันภัย (สามี) และ นายผล (ลูกชาย) ได้บริจาคที่ดินให้วัด จึงได้ตั้งชื่อวัดว่า "วัดเพิ่มประสิทธิผล"
เสนาสนะและปูชนียวัตถุ
* ที่ดินที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 24 ไร่ 2 งาน 73 ตารางวา โฉนดที่ดินเลขที่ 9429 9498 และ 161
* อุโบสถ กว้าง 5.7 เมตร ยาว 18.8 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525
* ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 19.2 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2501
* หอสวดมนต์ กว้าง 5 เมตร ยาว 10.7 เมตร
* กุฎิสงฆ์ จำนวน 10 หลัง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ วันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2526 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 12.3 เมตร ยาว 25.5 เมตร
* ปูชนียวัตถุ มีหลวงพ่อขาว เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ เป็นพระพุทธรูปสมัยอยุธยา ประดิษฐานในศาลาจัตุรมุข

อาณาเขต
* ทิศเหนือ จดที่ดินเอกชน
* ทิศใต้ จดที่ดินเอกชน
* ทิศตะวันออก จดที่ดินเอกชน
* ทิศตะวันตก จดที่ดินเอกชน
รายนามเจ้าอาวาส
เท่าที่ปรากฏรายชื่อ ดังนี้ 
* หลวงพ่อเภา 
* หลวงพ่อนันท์ 
* พระสมุห์คล้อย 
* พระครูสมุห์พัลลภ ปภัสสโร

อ้างอิง
เรียบเรียงจาก
กางเขนเถาองุ่น
กางเขนเถาองุ่น ( ), กางเขนนักบุญนีโน ( ) หรือ กางเขนจอร์เจีย ( ) เป็นสัญลักษณ์สำคัญของคริสต์จักรออร์ทอดอกซ์จอร์เจีย เชื่อกันว่ามีมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 ในสมัยที่ศาสนาคริสต์กลายเป็นศาสนาทางการในราชอาณาจักรไอบีเรีย (คาร์ทลี)
ลักษณะเด่นของกางเขนเถาองุ่นคือแขนแนวนอนที่เอียงลงเล็กน้อย ตามธรรมเนียมเชื่อว่ามาจากนักบุญนีโน สตรีชาวกัปปาโดกีอาผู้เผยแผ่ศาสนาคริสต์ในพื้นที่ที่ปัจจุบันคือภาคตะวันออกและภาคใต้ของจอร์เจียไปจนถึงภาคตะวันออกเฉียงเหนือของตุรกีในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 4 โดยใช้กางเขนหน้าตาเช่นนี้ขณะออกเผยแผ่ศาสนา ตำนานเล่าว่านางได้รับกางเขนเถาองุ่นนี้เองจากพระนางพรหมจารีย์มารีย์ (ในขณะที่บางตำนานเล่าว่านางสร้างกางเขนนี้ขณะเดินทางไปมสเฆทา) นางปักกางเขนนี้ไว้ในผมของตนและนำกางเขนนี้ติดตัวไปด้วยขณะเดินทางไปยังจอร์เจีย อย่างไรก็ตาม ไม่ปรากฏหลักฐานภาพกางเขนที่มีแขนเอียงลงเช่นนี้จนกระทั่งสมัยใหม่ตอนต้น

อ้างอิง
ปีเตอร์ กริลล์กับช่วงเวลาแห่งปราชญ์
ปีเตอร์ กริลล์กับช่วงเวลาแห่งปราชญ์ หรือ ปีเตอร์กริลล์กับห้วงเวลานักปราชญ์ ( ) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นแนวจินตนิมิต เขียนเรื่องและวาดภาพโดยไดซูเกะ ฮิยามะ ตีพิมพ์ในนิตยสารแอกชันรายเดือน นิตยสารมังงะแนวเซเน็งของสำนักพิมพ์ฟูตาบาชะตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2560 และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 10 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์กวีบุ๊ค ซีรีส์อนิเมะดัดแปลงสร้างโดยสตูดิโอวูฟส์เบน ออกอากาศระหว่างเดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2563 ฤดูกาลที่สองสร้างโดยสตูโอวูฟส์เบนและเซเวน ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2565

ตัวละคร
; 
:

; 
:

; 
:

; 
:

; 
:

; 
:

; 
:

; 
:

; 
:

; 
:

; 
:

หมายเหตุ

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* อนิเมะ ปีเตอร์กริลล์กับห้วงเวลานักปราชญ์ ที่ปีลีปีลี
** ฤดูกาลที่ 1 
** ฤดูกาลที่ 2
* อนิเมะ ปีเตอร์กริลล์กับช่วงเวลานักปราชญ์ ที่อ้ายฉีอี้
** ฤดูกาลที่ 1
** ฤดูกาลที่ 1 (Uncensored)
** ฤดูกาลที่ 2
** ฤดูกาลที่ 2 (Uncensored)
*
วัดกระทุ่มปี่
วัดกระทุ่มปี่ เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ ๑ ตำบลโพธิ์ชัย อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี

ประวัติ
เดิมทีเนื้อที่ของวัดเป็นของ นายน้อย และนางจุ้ย สองสามีภรรยาชาวบ้านโพธิ์ชัย ได้ถางป่าและปลูกเป็นที่พักสำหรับสงฆ์ไว้ บางครั้งถึงคราวเทศกาลงานบุญ ชาวบ้านได้นิมนต์พระสงฆ์มาบำเพ็ญบุญ จนเกิดศรัทธาได้ถวายที่ดินให้สร้างเป็นวัดขึ้น

ต่อมาได้มี ขุนโพธิ์ชัยราษฎร (เปรม จันทร์แสง) กำนันบ้านโพธิ์ชัย นายผ่อง นางเจียม และคนอื่นๆ โดยมี ขุนสวัสดิ์ (แสง) ได้เป็นธุระขอพระภิกษุจากพระสิงหบุราจารย์เจ้าคณะจังหวัดสิงห์บุรีให้มาจำพรรษาที่วัดแห่งนี้
เรื่องเล่า
โดยเหตุที่ว่า วัดนี้เคยเป็นป่าต้นจิก ป่าต้นกรด และป่าต้นกระทุ่ม ชุกชุมมาก และมีต้นกระทุ่มใหญ่อยู่ต้นหนึ่งขึ้นอยู่ริมน้ำ ชาวบ้านเล่าว่า วันดีคืนดี จะได้ยินเสียงคล้ายปี่ ดังมาจากต้นกระทุ่มต้นนั้น

เหตุนี้ ชาวบ้านจึงเรียกว่า "กระทุ่มปี่" เมื่อตั้งเป็นวัดขึ้นจึงถือนิมิตนั้น ตั้งเป็นชื่อวัด

อาณาเขต
วัดกระทุ่มปี่ ปัจจุบันมีเนื้อที่ประมาณ 12 ไร่ 2 งาน 19 วา

โดยทิศตะวันออก จรดนาวัด 
ทิศตะวันตก จรดลำน้ำโพธิ์ชัย 
ทิศเหนือ ติดที่ดินของนายมงคล สุคะโต 
ทิศใต้ ติดกับที่สาธารณะ

ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2464

และทรงพระกรุณาอุทิศ ให้มีเขตพระอุโบสถ ยาว 1 เส้น 10 วา กว้าง 1 เส้น

ได้ทำพิธีผูกพัทธสีมาในปี พ.ศ. 2466
ศาสนสถานและเสนาสนะ
พระพุทธรูปหิน หน้าตักกว้าง 197 เซนติเมตร สูง 147 เซนติเมตรเมตร ได้มาจากวัดโบสถ์ ในปี พ.ศ. 2466

พระเจดีย์ สร้างในปี พ.ศ. 2470 ฐานล่างวัดได้ 24 เมตร สูง 12 เมตร 50 เซนติเมตร

กำแพงรอบวัด ยาว 48 เมตร

หอระฆังสร้างเมื่อวันที่ 18 มีนาคม 2497 ด้วยงบ 4,190 บาท

ศาลาการเปรียญ แบบคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น ยาว 10 วา 3 ศอก กว้าง 6 วา ด้วยงบ 46,925 บาท สร้างในปี พ.ศ. 2491

กุฏิสงฆ์ 8 หลัง แบบคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงปั้นหยา ด้วยงบ 83,560 บาท สร้างในปี พ.ศ. 2500

รายนามเจ้าอาวาส
1.พระอาจารย์จอย พ.ศ. 2449 - พ.ศ. 2460

2.พระใบฎีกาโท้ พ.ศ. 2460 - พ.ศ. 2474

3.พระครูวินยาภิรัต (เฟื่อง ภควมฺปติ) พ.ศ. 2474 - พ.ศ. 2479
4.พระสมุห์แก่น อุปคุตโต พ.ศ. 2479 - ลาสิกขา พ.ศ. 2484

5.พระภิกษุอัมพร พ.ศ. 2484 - ลาสิกขา พ.ศ. 2485

6.พระภิกษุหวน พ.ศ. 2485 - ลาสิกขา

7.พระสิงหบุราจารย์ (แป้น ภทฺทโก) 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2503 - 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2530

8.พระสิงหคณาจารย์ (ทวี สุวณฺณปาโล) 
11 สิงหาคม พ.ศ. 2531 - ปัจจุบัน

โรงเรียนวัดกระทุ่มปี่ภัทรราษฎร์ประสิทธิ์
เริ่มสร้างในปี พ.ศ. 2488 โดยการนำของชาวบ้านโพธิ์ชัย ได้ร่วมกันบริจาคทรัพย์เพื่อสร้างอาคารเรียน 1 หลัง โดยมี ขุนเชาว์โพธิ์ชัย (เล็ก จันทร์แสง) ได้ร่วมบริจาคเรือนไม้หลังเก่าของตนให้เป็นอาคารเรียนชั่วคราว คิดเป็นเงิน 2,365 บาท
ต่อมา พระมหาแป้น ภทฺทโก ได้ร่วมกับชาวบ้านและทางราชการ ได้สร้างอาคารเรียนหลังใหม่ เป็นชนิดคอนกรีตเสริมเหล็ก และได้ตั้งชื่อใหม่ว่า โรงเรียนวัดกระทุ่มปี่ภัทรราษฎร์ประสิทธิ์
ปัจจุบันเปิดทำการสอนตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาถึงมัธยมศึกษาตอนปลาย

อ้างอิง
1. หนังสือ สาราคุรุสิงหบุราจารย์ (แป้น ภทฺทโก).พิมพ์ครั้งที่ 2. เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2551.จำนวน 3,000 เล่ม.สำนักพิมพ์วันทิพย์.พิมพ์แจกเป็นธรรมบรรณาคาร.
วัดถนนใหญ่
วัดป่าเทพเนรมิต เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ที่ หมู่ 6 ตำบลถนนใหญ่ อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี

==ประวัติ== 
วัดถนนใหญ่ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2335 ในช่วงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช โดยการนำของครูบาสิงห์ ผู้คนที่อาศัยอยู่ในชุมชน บ้านถนนใหญ่และวัดถนนใหญ่นี้ เป็นชาวไทยพวน เมื่อคนไทยพวนที่อพยพมาก ก็จะมาสร้างเรือนกันอยู่บริเวณ ที่วัดถนนใหญ่มีพระอุปัชฌาย์ 3 ท่านคือ อุปัชฌาย์สิงห์ อุปัชฌาย์ขัน อุปัชฌาย์เกตุ

เกียรติคุณ

ได้รับการคัดเลือกโดยสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติประกาศให้เป็น สำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดดีเด่น เฉลิมพระเกียรติ 82 พรรษา ประจำปีพุทธศักราช 2552
พร้อมกับที่ประชุมของมหาเถรสมาคมได้พิจารณาแล้วลงมติเห็นชอบให้ วัดถนนใหญ่ ตำบลถนนใหญ่ อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดป่าเทพเนรมิต" ในการประชุมครั้งที่ 15/2552 เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2552

==รายนามเจ้าอาวาส==

* พระครูพรหมเทพาจารย์ (เทพ ถาวโร) พ.ศ.2543
* พระครูวรญาณโกศล (ทวีศักดิ์ ญาณวโร) พ.ศ.2543 - ปัจจุบัน

อ้างอิง
โกซัง โนะ โอกูริบิ
โกซัง โนะ โอกูริบิ ( ) หรือที่นิยมเรียกว่า ไดมนจิ ( ) เป็นเทศกาลที่จัดขึ้นในเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น ถือเป็นจุดสูงสุดของการเฉลิมฉลองเทศกาลโอบงในวันที่ 16 สิงหาคม การเฉลิมฉลองนี้ประกอบด้วยการจุดไฟขนาดใหญ่บนภูเขาที่ล้อมรอบเกียวโตจำนวน 5 จุด แสดงรูปต่าง ๆ การจุดไฟนี้เป็นการจุดลาวิญญาณของผู้ล่วงลับที่เดินทางมาหาญาติในเทศกาลโอบง ซึ่งเรียกว่า ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดเกี่ยวกับที่มาของการเฉลิมฉลองนี้ว่ามีมาแต่เมื่อใด แต่เข้าใจว่ามีมาอย่างยาวนาน และมีตระกูลที่มีหน้าที่จัดการเตรียมการต่าง ๆ ที่มีลูกหลานที่สืบเชื้อสายกันมาจนถึงปัจจุบัน

การจุดไฟจะเริ่มที่เวลาประมาณสองทุ่ม ในการจุดไฟจะประกอบด้วย:
*อักษร "ไดมนจิ" แปลว่า "ใหญ่" จุดบนไดมนจิยามะ/ฮิราชิยามะ (Daimonji-Yama/Higashi-Yama), เนียวอิงาตาเกะ (Nyoigatake) ที่เวลาสองทุ่ม
*อักษร "เมียว" แปลว่า "ธรรมะอันดี" จุดบนมัตสึกะซากิ (Matsugasaki), นิชิยามะ/ฮิกาชิยามะ (Nishi-Yama/Higashi-Yama) ที่เวลาสองทุ่มสิบนาที
*รูปเรือ ( ) จุดบนนิชิกาโมะ (Nishigamo), ฟูนะยามะ (Funa-Yama) ที่เวลาสองทุ่มสิบห้านาที
*อักษร อีกครั้ง ที่ไดโฮกุซัง (Daihoku-San), ฮิดาริไดมนจิซัง (Hidaridaimonji-San) ที่เวลาสองทุ่มสิบห้านาที
*รูปโทริอิ ( ) จุดบนโทริอิโมโตะ (Toriimoto), มันดาระซัง (Mandara-San) ที่เวลาสองทุ่มยี่สิบนาที

อ้างอิง
ยักษ์อาตากามา
ยักษ์อาตากามา ( ) เป็นจีโอกลิฟรูปคล้ายมนุษย์ในพื้นที่เซร์โรอูนิตัสของทะเลทรายอาตากามาในประเทศชิลี มีความยาว เป็นหนึ่งในจีโอกลิฟที่ใหญ่ที่สุดในอาตากามา

ยักษ์อาตากามาเป็นหนึ่งในเกือบ 5,000 จีโอกลิฟที่ค้นพบในภูมิภาคอาตากามาในช่วงสามทศวรรษที่ผ่านมา เข้าใจว่าเป็นผลงานของกลุ่มวัฒนธรรมในพื้นที่นี้ เช่น ตีวานากูหรืออินคา

ดูเพิ่ม
* ยักษ์เซิร์นอับบาส
* เส้นนัซกา

อ้างอิง
วัดนางกุย
วัดนางกุย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสำเภาล่ม อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นวัดที่ตั้งอยู่นอกเกาะเมืองด้านใต้ ติดกับแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตะวันตก
วัดนางกุยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2130 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2190 ผู้ที่สร้างวัดนางกุย คือ นางกุย เป็นผู้มีทรัพย์สินเงินทองมากมาย เป็นวัดที่เคยมีความเจริญรุ่งเรืองมากในอดีต ต่อมาหลังจากเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 วัดนางกุยได้ถูกปล่อยให้ชำรุดทรุดโทรม จนมาถึงในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 3 ได้มาทำการบูรณะปฏิสังขรณ์วัดต่าง ๆ ในพระนครศรีอยุธยา วัดนางกุยเป็นวัดหนึ่งที่ได้รับการบูรณะในส่วนต่าง ๆ เช่น อุโบสถ ที่หน้าบันมีรูปนารายณ์ทรงครุฑและใบเสมาคู่รอบอุโบสถ รวมทั้งเจดีย์และพระปรางค์ กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถาน ในวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2484
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธรูปศิลา สมัยทวารวดี ปางสมาธิ เรียกกันว่า องค์หลวงพ่อศิลาแลงนาคปรก และ หลวงพ่อยิ้ม เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยที่แกะจากไม้สักทองและลงรักปิดทอง ประดิษฐานอยู่ในอุโบสถ จากคำบอกเล่า หลวงพ่อยิ้มได้ลอยมาตามแม่น้ำเจ้าพระยามาติดอยู่บริเวณหน้าวัด ทางเจ้าอาวาสได้อัญเชิญหลวงพ่อยิ้มมาประดิษฐานตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ภายในวัดยังมีศาลแม่ตะเคียนทอง เป็นศาลต้นตะเคียนใหญ่อายุกว่า 400 ปี และได้ยืนต้นตายเมื่อประมาณ พ.ศ. 2540 ทางวัดจึงได้นำมาแกะสลักเป็นรูปแม่ตะเคียนทอง และนำมาไว้บนตอตะเคียนต้นเดิม เพื่อมาสักการะบูชา

อ้างอิง
วัดชีโพน
วัดชีโพน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลผักไห่ อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีพระครูประจักษ์สุตคุณ เป็นเจ้าอาวาส มีที่ดินที่ตั้งของวัดเนื้อที่ 11 ไร่ 2 งาน 50 ตารางวา

วัดชีโพนตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2330 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2340 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 60 เมตร จากพระราชหัตถเลขาเรื่องเสด็จประพาสต้นตามลำน้ำมะขามเฒ่า เมื่อ พ.ศ. 2451 เขียนว่าแต่ครั้นเมื่อไปวัดชีโพน ซึ่งเรียกว่า วัดชีตาเห็น ที่หลวงญาณสร้าง (หลวงชลญาณ วิจิต) สมบุญไปสร้างวิหารขึ้นไว้ได้ช่วยการปิดทอง จึงเชิญไปให้อนุโมทนาได้พบพระครูอ่ำเจ้าแขวงเสนาใหญ่
ต่อมาได้พระราชทานกระเบื้องหินอ่อนปูพื้นอุโบสถ พระพันปีหลวงในรัชกาลที่ 5 พระราชทานกระเบื้องเคลือบมุงหลังคาวิหารแก่วัดชีโพน ต่อมาสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงเปลี่ยนนามใหม่ว่า "วัดชีโพน" เพราะคำว่าโพน โพล้นเป็นคำผวน แปลว่า "เห็นไกล" ในช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่ 2 พ.ศ. 2485–2486 กรุงเทพถูกกองฝ่ายสัมพันธมิตรโจมตี คณะครูนักเรียนโรงเรียนราชินีได้อพยพนักเรียนมาทำการเรียนการสอนที่โรงเรียนวัดชีโพนแห่ง นอกจากนั้นยังมีบันทึกว่ามีการประหารชีวิตอ้ายโพ หูแหว่ง กับอ้ายชื้น ที่วัดชีโพนเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2414
อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ภายในวัดมีอุโบสถ ศาลาการเปรียญ และกุฏิสงฆ์ 7 หลัง อย่าไรก็ดีเมื่อ พ.ศ. 2556 มีรายงานว่าางวัดได้รื้อวิหารเก่าสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช

อ้างอิง
เชิงเทียนปารากัส
เชิงเทียนปารากัส ( ) หรือ เชิงเทียนแอนดีส ( ) เป็นจีโอกลิฟโบราณ ตั้งอยู่บนด้านเหนือของคาบสมุทรปารากัสที่อ่าวปิสโก ประเทศเปรู เครื่องดินเผาที่พบในบริเวณใกล้เคียงมีอายุคาร์บอนอยู่ที่ 200 ปีก่อนคริสต์ศักราช ซึ่งตรงกับสมัยวัฒนธรรมปารากัส รูปคล้ายเชิงเทียนนี้มีความสูง 181 เมตร (595 ฟุต)

ไม่เป็นที่ทราบเลยว่าจีโอกลิฟนี้สร้างขึ้นเมื่อใดหรือใครเป็นผู้สร้าง บ้างว่าเกี่ยวข้องกับโฆเซ เด ซาน มาร์ติน ผู้นำขบวนการเอกราชในศตวรรษที่ 19 ในขณะที่บางส่วนว่าเป็นสัญลักษณ์ของฟรีเมสัน หรือเป็นลายแม่บทของต้นไม้แห่งโลกมีโซอเมริกา

อ้างอิง

*
โอลาเทวี
โอลาเทวี (อักษรโรมัน: Oladevi) เป็นเทพีแห่งอหิวาตกโรค บูชาในแถบเบงกอล ซึ่งรวมถึงประเทศบังกลาเทศและรัฐเบงกอลตะวันตกในประเทศอินเดีย และในแถบบมาร์วาร์ของรัฐราชสถาน นามอื่นของพระนางได้แก่ โอไลจัณฑิ (Olaichandi), โอลาบีบี (Olabibi) และ บีบีมา (Bibima) ปรากฏการบูชาโดยทั้งชาวฮินดูและชาวมุสลิมในแถบเบงกอล โอลาเทวีมีส่วนสำคัญมากในธรรมเนียมพื้นถิ่นของเบงกอล มีการเคารพบูชาโดยชุมชนต่าง ๆ ที่มีวัฒนธรรมต่างกัน
ปกรณัม
เชื่อกันว่าโอลาเทวีเป็นภรรยาของมายาสูร กษัตริย์และสถาปนิกในตำนานของเหล่าอสูร, ธนวะ และ ไทตยะ ในตำนานของพื้นถิ่น ผู้บูชาพระนางถือว่าพระนางเป็นเทวีแห่งอหิวาห์ตกโรค และบูชาเพื่อขอให้พระนางช่วยปกปักรักษาชุมชนจากโรคอหิวาห์ ซึ่งในอดีตระบาดไปทั่วในชุมชนแถบนั้น ในภาษาเบงกอล คำว่าอหิวาห์เรียกว่า ola-otha หรือ ola-utha มีที่มาจาก Ola ("โอลา" แปลว่าลง และ utha แปลว่าขึ้น) ซึ่งบรรยายถึงอาการอุจจาระร่วงและอาเจียนขอโรค
สำหรับชาวฮินดู ถือว่าพระนางเป็นรูปปางของพระปารวตีผิววรกายสีเหลืองเข้ม ทรงส่าหรีสีน้ำเงินและประดับด้วยเครื่องประดับ มีแขนจำนวนมาก และประทับนั่งโดยมีเด็กนั่งตักพระนางอยู่ ศาสนาฮินดูในแถบเบงกอลเรียกพระนางว่า "โอลาบีบี" หรือ "บีบีมา" ซึ่งมีที่มาจาก โอลาบีบีคัน (Olabibi Gan; เพลงโอลาบีบี) ซึ่งเล่าเรื่องบุตรของเจ้าหญิงฮินดูผู้ถือครองพรหมจรรย์และหายตัวไปอย่างเป็นปริศนาและกลับมาปรากฏกายอีกครั้งในฐานะเทพีที่รักษาบรรดาบุตรของขุนนางในอาณาจักรและมหาราชา ผู้เป็นตาของเธอ รูปของพระนางจะแสดงในรูปสวมเครื่องศีรษะ, ผ้าพันคอ และเครื่องประดับ เท้าสวมรองเท้านคร (nagra shoes) และบางครั้งสวมถุงเท้าด้วย ในมือหนึ่งถือคฑาอัศจรรย์ซึ่งจะทำลายความเจ็บป่วยของผู้บูชาพระนาง
วัดพิชัย (จังหวัดลำปาง)
วัดพิชัย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพิชัย อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 16 ไร่ 85 ตารางวา โฉนดเลขที่ 2872 อาณาเขต ทิศเหนือจดทางสาธารณประโยชน์ ทิศใต้จดที่ดินของเอกชน ทิศตะวันออกจดที่ดินของเอกชน ทิศตะวันตกจดที่ดินของเอกชนและทางสาธารณประโยชน์

วัดพิชัยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 โดยครูบาเจ้าโพธาและชาวบ้านที่อพยพมาจากเชียงแสน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 16 กรกฏาคม พ.ศ. 2513 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร นอกจากทางวัดยังให้ราชการตั้งโรงเรียนประถมศึกษาในที่ดินของวัด

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฎิ 3 หลัง และมีพระธาตุนามว่า พระธาตุมณีมงคล
รายนามเจ้าอาวาส
* ครูบาเจ้าโพธา
* ครูบาเจ้าอินต๊ะ
* ครูบาเจ้าธรรมชัย
* ครูบาเจ้าญาณรังสี
* ครูบาเจ้าธรรมเสนา ระหว่าง พ.ศ. 2465–2513
* พระครูพิชัยมงคล ระหว่าง พ.ศ. 2514–2522
* พระอธิการบุญยงค์ โอภาโส ระหว่าง พ.ศ. 2523–2526
* พระอธิการอรุณ จิตตปุญฺโญ พ.ศ. 2526–
* พระอธิการทองคำ ธมฺมธโน

อ้างอิง
วัดถัมภาวาส
วัดถัมภาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปะเสยะวอ อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี
วัดถัมภาวาส เดิมชื่อ วัดบางตะลุบัน หรือ วัดบางตะโละ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2391 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยมีพ่อท่านลังกาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ท่านได้เดินธุดงค์มาถึงหมู่บ้าน ชาวบ้านจึงร่วมกันบริจาคเงินถวายให้ท่านสร้างวัดนี้ขึ้น ตามคำบอกกล่าวว่าท่านเป็นพระภิกษุที่มีปาฏิหารย์เหยียบน้ำทะเลจืดเมื่อครั้งท่านเดินทางกลับจากศรีลังกา เพราะเหตุนี้ท่านจึงได้ชื่อว่า หลวงพ่อลังกาเหยียบน้ำทะเลจืด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2451 ในอดีตวัดแห่งนี้เคยมีความเจริญรุ่งเรืองทางพุทธศาสนา เนื่องจากเป็นโรงเรียนสอนพระปริยัติธรรมขนาดใหญ่แห่งหนึ่งในจังหวัดปัตตานี แต่วัดก็ประสบปัญหากับเหตุการณ์ความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย ทำให้บางครั้งก็ไ
อุโบสถของวัดมีภาพจิตรกรรมบนผนังด้านนอกของอุโบสถ มีเรื่องราวพุทธประวัติเช่นตอนแสดงธรรมโปรดพุทธมารดา ตอนเสด็จลงจากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ เรื่องรามเกียรติ์ตอนทศกัณฑ์ลักนางสีดา ตอนพระยาพาลีรบทรพี และเรื่องจันทโครพตอนโจรป่าฆ่าจันทโครพไปจนถึงตอนโจรป่าหนีไป รวมถึงสอดแทรกภาพชาวบ้านไว้ในมุมของภาพต่าง ๆ

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปทำด้วยศิลาขาว เป็นศิลปะแบบพม่า จำนวน 2 องค์ องค์ใหญ่พระเพลากว้าง 29 นิ้ว องค์เล็กพระเพลากว้าง 19 นิ้ว เจดีย์อรหันตธาตุ สร้างขึ้นเมื่อวันอังคารที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2459 โดยพระครูสมานการโกศล (เจ้าอาวาสรูปที่ 3) ซึ่งได้อรหันตธาตุมาจากปีนัง ประเทศมาเลเซีย ลักษณะเจดีย์เป็นแบบศรีวิชัย มีขนาดฐานกว้าง 9.43 เมตร สูง 23.50 เมตร
วัดวิมลวัฒนาราม
วัดวิมลวัฒนาราม หรือ วัดหัวเขา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตะลุบัน อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี

วัดวิมลวัฒนาราม เดิมชื่อ วัดคิรินทร์ พระยาสุริยสุนทรบวรภักดี (หนิแปะ) อดีตเจ้าเมืองสายบุรีบริจาคที่ดินสำหรับสร้างวัด ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น วัดบางพัน แต่ชาวบ้านเรียก วัดหัวเขา และได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น "วัดวิมลวัฒนาราม" โดยถือเอาคำสุดท้ายแห่งราชทินนามปฐมเจ้าอาวาสคือ พระครูญาณวิมลมาต่อด้วยคำว่าวัฒนาราม ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2456 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2461
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถมีช่อฟ้าเป็นศิลปะช่างพื้นเมือง อุโบสถได้ชำรุดไปมากโดยเฉพาะหลังคาและโครงสร้างของหลังคา ปูชนียวัตถุที่สำคัญได้แก่ พระพุทธรูปไม้แกะสลัก 3 องค์ คือ พระพุทธรูปปางสมาธิพระเพลากว้าง 20 นิ้ว พระพุทธรูปประทับยืนประนมพระหัตถ์สูง 30 นิ้ว และพระพุทธรูปปางห้ามญาติสูง 59 นิ้ว พระพุทธรูปทั้ง 3 องค์ มีลักษณะพุทธศิลป์ตามลักษณะช่างท้องถิ่น และประดิษฐานอยู่ที่ศาลาการเปรียญหลังเก่า ธรรมาสน์ ซึ่งมีคำจารึก จ.ป.ร. เป็นธรรมาสน์ที่รัชกาลที่ 5 ทรงอุทิศเนื่องในงานพระบรมศพ พ.ศ. 2451 นอกจากนั้นวัดยังมีศิลปวัตถุได้แก่ เครื่องจำพวกทองเหลืองศิลปะช่างท้องถิ่น ถ้วยชามทั้งของจีนและยุโรป และเครื่องใช้ในวิถีชีวิตประจำวัน เป็นต้น

อ้างอิง
วัดป่าซางงาม (จังหวัดลำพูน)
วัดป่าซางงาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลป่าซาง อำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 3 ไร่ 34 ตารางวา

วัดป่าซางงามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2451 ตามประวัติวัดแจ้งว่าสร้างประมาณ พ.ศ. 2380 เดิมเป็นวัดร้างมาก่อน ต่อมาครูบานันทา ธุดงค์มาจากเมืองยองหรือสิบสองปันนา เป็นผู้ทำการบูรณะก่อสร้างขึ้น นอกจากนั้นยังได้จัดตั้งห้องสมุดขึ้นในวัดป่าซาง เมื่อ พ.ศ. 2493

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหาร ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ ศาลาอเนกประสงศ์ ศาลาบำเพ็ญกุศล หอระฆัง หอไตรมีลักษณะเป็นตึกทึบสองชั้น หลังคาลดชั้นแบบล้านนา หน้าต่างชั้นบนมีขนาดเล็ก เขียนลวดลายเทวดา และโรงครัว
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูป สมเด็จพระศรีวิฬุลกาวิลประทาน หล่อด้วยโลหะศิลปะสุโขทัยผสมเชียงแสน ชาวบ้านนิยมเรียกว่า พระเจ้าวัดน้อย และมี พระพุทธมงคลสรากร ปางประทานพร ธรรมาสน์สร้างด้วยไม้สัก มีจารึกเป็นอักษรล้านนา จานติดแผ่นไม้สักปิดทอง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2376 และมีวิหารแก้ว รูปแบบสถาปัตยกรรมร่วมสมัย เสาทุกต้นประดับด้วยกระจกแก้ว ประดิษฐาน พระพุทธมงคลสราการ ปางมารวิชัย มีเรือนแก้ว คล้ายพระพุทธชินราช และมีพิพิธภัณฑ์ที่จัดแสดงโบราณวัตุศิลปวัตถุของวัดและชุมชน ตั้งอยู่ในอาคารศรัทธานฤมิตร (บุญฮอมอนุสรณ์) โดยห้องจัดแสดงเป็นห้องขนาดใหญ่ 1 ห้องและห้องขนาดเล็ก 1 ห้อง มีโบราณวัตถุศิลปวัตถุ เช่น พระพุทธรูป ส่วนประกอบสถาปัตยกรรมล้านนา หีบพระธรรม ผ้าทอช
บราณวัตถุศิลปวัตถุ เช่น พระพุทธรูป ส่วนประกอบสถาปัตยกรรมล้านนา หีบพระธรรม ผ้าทอชนกลุ่มน้อย อาวุธโบราณ เครื่องถ้วยจีน กลองมโหระทึก ซากสัตว์ดึกดำบรรพ์ เครื่องมือหิน เป็นต้น
วัดสนามไชย (อำเภอพระนครศรีอยุธยา)
วัดสนามไชย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลบ้านป้อม อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ปัจจุบันมี พระวสันต์ ฐานุตตโร เป็นรักษาการเจ้าอาวาส

วัดสนามไชยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2100 ตรงกับสมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2110 ตามประวัติวัดระบุว่าเป็นสถานที่ที่ประกอบพิธีตัดไม้ข่มนามและพิธีโขลนทวารเพื่อเรียกขวัญกำลังใจให้แก่ทหารที่จะทำการรบ

ภายในวัดมีเจดีย์สภาพปรักหักพัง มีรูปปั้นองค์ท้าวเวสสุวรรณ เนื่องจากวัดตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาจึงมีการสร้างเขื่อนป้องกันตลิ่งพัง ซึ่งสร้างมาตั้งแต่ พ.ศ. 2545 เดิมทีตลิ่งแม่น้ำได้พังเข้ามาในที่ดินของวัดเกือบถึงอุโบสถ

อ้างอิง
วัดสนามไชย (อำเภอบางไทร)
วัดสนามไชย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสนามชัย อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ที่ตั้งวัดอยู่บริเวณแม่น้ำน้อยบรรจบกับแม่น้ำเจ้าพระยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 10 ไร่

วัดสนามไชย เดิมเรียกว่า วัดขี้ไก่ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2144 ต่อมาได้เปลี่ยนนามวัดเสียใหม่ให้มีความหมายไพเราะยิ่งขึ้นเป็น "วัดสนามไชย" ตามชื่อตำบลที่ตั้งวัด พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2147 ที่วัดนี้มีโรงเรียนประถมศึกษาของทางราชการตั้งอยู่ด้วย
อาคารเสนาสนะต่าง ๆ มีอุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 17 เมตร บูรณะพ.ศ. 2520 ก่ออิฐถือปูน ศาลาการเปรียญกว้าง 14 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างด้วยไม้ บูรณะ พ.ศ. 2507 มีศาลาคู่การเปรียญด้วย กุฎิสงฆ์จำนวน 9 หลัง เป็นอาคารไม้ หอระฆัง ศาลาท่าน้ำ หอสวดมนต์ และฌาปนสถาน ปูชนียวัตถุมีประธานในอุโบสถมี 7 องค์ นอกจากนั้นบริเวณหน้าวัดมีเจดีย์ตั้งอยู่กลางสวนบริเวณสามแยกบางไทร เป็นเจดีย์ทรงสี่เหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสอง ฐานเจดีย์เป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ยาวด้านละ 8 วา ความสูงเจดีย์ประมาณ 15 วาเศษ มีบันไดขึ้น 3 ทางคือ ทางทิศเหนือ ทิศใต้ และทิศตะวันตก กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของจังหวัดพระนครศรีอยุธยาและได้รับการบูรณะจากสำนักโบราณคดีที่ 3 กรมศิลปากร เป็นที่เรียบร้อยแล้
วัดสนามไชย
วัดสนามไชย อาจหมายถึง
* วัดสนามไชย จังหวัดจันทบุรี
* วัดสนามไชย อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดสนามไชย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดสนามไชย จังหวัดพิษณุโลก
* วัดสนามไชย จังหวัดราชบุรี
* วัดสนามไชย จังหวัดลพบุรี
* วัดสนามไชย (ร้าง) จังหวัดสุพรรณบุรี

ดูเพิ่ม
* วัดสนามชัย
วัดสนามชัย
วัดสนามชัย อาจหมายถึง
* วัดสนามชัย จังหวัดชัยนาท
* วัดสนามชัย จังหวัดชัยภูมิ
* วัดสนามชัย จังหวัดบุรีรัมย์
* วัดสนามชัย จังหวัดราชบุรี
* วัดสนามชัย จังหวัดสงขลา
* วัดสนามชัย จังหวัดอ่างทอง
* วัดสนามชัย อำเภอเขมราฐ จังหวัดอุบลราชธานี
* วัดสนามชัย อำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี

ดูเพิ่ม
* วัดสนามไชย
วัดสนามชัย (จังหวัดสงขลา)
วัดสนามชัย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสนามชัย อำเภอสทิงพระ จังหวัดสงขลา

วัดสนามชัยปรากฏชื่ออยู่ในแผนที่ภาพกัลปนาวัดพัทลุง สมัยอยุธยาที่ปรากฏชื่อว่า วัดศลามีไชย สันนิษฐานว่าสร้างมาตั้งแต่สมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศแห่งกรุงศรีอยุธยา ปัจจุบันโบราณสถานที่หลงเหลือในวัดมีเพียงอุโบสถเก่าและเจดีย์เท่านั้น อย่างไรก็ดีสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300
อุโบสถเก่าสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2440 แทนอุโบสถหลังแรกที่พังทลายลง ส่วนเจดีย์เป็นเจดีย์มีซุ้มหน้าประดับเซรามิกตามแบบนิยมสมัยรัชกาลที่ 3 ต่อมาในปี พ.ศ. 2540 กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนอุโบสถเก่าและเจดีย์เป็นโบราณสถานของชาติ โดยในปีเดียวกันนี้ ทางวัดได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ตั้งอยู่ใกล้ ๆ กับอุโบสถเก่า และเปลี่ยนการใช้สอยอุโบสถเก่าเป็นศาลาการเปรียญจนถึงทุกวันนี้ อุโบสถหลังใหม่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2540 ในเอกสารจดหมายระยะทางไปตรวจราชการแหลมมลายู ร.ศ.121 กล่าวถึงวัดสนามไชยว่าเป็นวัดเก่า มีพระเจดีย์ทรงอินเดียสี่เหลี่ยมสององค์ที่เป็นอย่างแปลกไม่เคยเห็น
อุโบสถเก่ากว้าง 10 เมตร ยาว 15 เมตร ฐานอาคารทำด้วยอิฐดินเผาฉาบปูน ผนังก่อสร้างด้วยอิฐสูงประมาณ 1.2 เมตร สลับด้วยอิฐเผาเคลือบเซลามิคสีเขียวโปร่งลวดลายแบบจีน ผนังตอนบนมีเพียงเสาไม้รับน้ำหนักโครงสร้างหลังคาไม้ กระเบื้องหลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผาเกาะยอ ทับหลังด้วยปูนปั้นลวดลายตามความเชื่อทางศาสนา หน้าบันจั่วด้านหน้ามีลวดลายปูนปั้นเป็นรูปลายพรรณพฤกษาประกอบรูปสัตว์ หน้าบันจั่วด้านหลังมีลวดลายปูนปั้นเป็นรูปยักษ์ศิลปะแบบพื้นเมือง ภายในอุโบสถมีพระพุทธรูปประดิษฐาน 4 องค์ รอบอุโบสถมีเจดีย์ล้อมรอบเป็นแนวเขตพัทธสีมา ด้านทางเข้าอุโบสถ เป็นพาไลมีหลังคาคลุม และด้านหลังมีเจดีย์ขนาดใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลางแนวแกน อุโบสถเก่าได้รับการบูรณะเรื่อยมาภายใต้การดูแลของสำน
นาดใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลางแนวแกน อุโบสถเก่าได้รับการบูรณะเรื่อยมาภายใต้การดูแลของสำนักศิลปากรที่ 13 สงขลา โดยในเดือนเมษายน พ.ศ. 2554 สำนักศิลปากรที่ 13 สงขลา ได้ทำการเปลี่ยนกระเบื้องมุงหลังคาและซ่อมแซมโครงสร้าง
เกาะสามเส้า
เกาะสามเส้า เป็นเกาะในอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะอ่างทอง ในตำบลอ่างทอง อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี ตั้งอยู่ตรงกันข้ามกับเกาะแม่เกาะ จุดเด่นคือมีสะพานหินธรรมชาติยื่นโค้งออกไปในทะเล เกาะมีขนาดพื้นที่ประมาณ 1 ตารางกิโลเมตร มีชายหาดอย่าง หาดสามเส้า อยู่ตรงข้ามกับเกาะแม่เกาะ เป็นแหล่งปะการังค่อนข้างสมบูรณ์ วางตัวในแนวเหนือใต้ ประมาณ 1 กิโลเมตร
เกาะสามเส้าเป็นแหล่งปะการัง จากข้อมูลเมื่อ พ.ศ. 2558 ทางทิศเหนือพบปะการัง 15 สกุล สกุลเด่น ได้แก่ ปะการังโขด (Porites sp.)
ปะการังดอกไม้ทะเล (Goniopora sp.) และปะการังสมองรองเล็ก (Platygyra sp.) ทางทิศตะวันออกพบปะการัง 15 สกุล สกุลเด่น ได้แก่ ปะการังโขด (Porites sp.) และปะการังดอกไม้ทะเล (Goniopora sp) และทางทิศตะวันตกพบแนวปะการังสกุลเด่นได้แก่ ปะการังสมองร่องใหญ่ (Symphyllia sp.)และปะการังดาวใหญ่ (Diploastrea heliopora)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
การสวนทวารหนัก
การสวนทวารหนัก ( ) คือการใส่น้ำหรือของเหลวใด ๆ เข้าไปในลำไส้ผ่านทางทวารหนัก หรือ ผ่านทางอื่นๆ เช่น การผ่าตัด ทั้งนี้ การสวนล้างจะใช้สำหรับผู้ป่วยที่มีอาการท้องผูก เพื่อให้ขับถ่ายอุจจาระได้ง่ายขึ้น รวมถึงการใช้วิธีอื่นๆ รวมด้วย แต่อย่างไรก็ตาม การสวนทวารหนักก็อาจมีผลค้างเคียงที่อันตราย เช่น ท่อสวนล้างแทงโดนลำไส้ และไม่ได้ล้างไขมันออกไป จึงไม่ได้ช่วยลดความอ้วนแต่อย่างใด

ประวัติศาสตร์

โบราณและยุคกลาง

แอฟริกา
การกล่าวถึงสวนทวารอาจมีขึ้นครั้งแรกในหนังสือทางการแพทย์อยู่ในอียิปต์โบราณ Ebers Papyrus ( BCE) ผู้ที่อาจเป็นผู้ทำสวนของฟาโรห์เป็นหลัก พระเจ้า Thoth ตามตำนานอียิปต์ ได้ประดิษฐ์สวนนี้ขึ้นมา
ในบางส่วนของแอฟริกา น้ำเต้า ใช้น้ำเต้าเพื่อจัดการสวนทวาร บนชายฝั่งงาช้าง คอแคบของมะระที่เต็มไปด้วยน้ำจะถูกสอดเข้าไปในไส้ตรงของผู้ป่วย และจากนั้น จะถูกฉีดโดยใช้แรงลมในช่องปากของผู้ดูแล หรืออีกทางหนึ่ง ผู้ป่วยอาจจัดการสวนทวารด้วยตนเองโดยใช้การดูดเพื่อสร้าง ความดันลบในมะระ วางนิ้วที่ช่องเปิด แล้วสอดทางทวารหนัก ถอดนิ้วออกเพื่อให้ความดันบรรยากาศส่งผลต่อการไหล ตามแนวแม่น้ำคองโกตอนบนมีการทำสวนโดยใช้การเจาะรูที่ปลายด้านหนึ่งของมะระเพื่อเติมน้ำ ไม้เท้าถูกสอดเข้าไปในทวารหนักของผู้ป่วย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
*
บั๊ญก๊วน
บั๊ญก๊วน ( ) หรือที่ในประเทศไทยนิยมเรียกว่า "ปากหม้อญวน" หรือ "ปากหม้อเวียดนาม" เป็นอาหารเวียดนามที่มีต้นกำเนิดมาจากทางภาคเหนือของประเทศเวียดนาม

ส่วนประกอบ
บั๊ญก๊วนทำจากแผ่นแป้งข้าวหมัก ห่อไส้ที่ทำจากหมูบดปรุงสุก เห็ดหูหนู และต้นหอมสับ เสิร์ฟพร้อมเครื่องเคียงได้แก่หมูยอ แตงกวาฝาน และถั่วงอก และน้ำจิ้มที่เรียกว่า "เนื้อกเจิ๊ม" ( )
แผ่นแป้งของบั๊ญก๊วนบอบบางมาก แผ่นแป้งนี้ทำจากแป้งข้าวหมักผสมน้ำให้เหลวละเลงลงบนผืนผ้าที่ขึงพาดปากหม้อน้ำร้อนเพื่อนึ่งให้สุก โดยทั่วไปนิยมรับประทานเป็นอาหารเช้าในประเทศเวียดนาม บั๊ญก๊วนในพื้นที่ต่าง ๆ อาจมีลักษณะแตกต่างกัน อย่างเช่นบั๊ญก๊วนแบบทัญจี่ ซึ่งเป็นอำเภอหนึ่งทางใต้ของกรุงฮานอยจะไม่ม้วนห่อ แต่จะเสิร์ฟเป็นแผ่นแป้งกินเคียงกับหมูยอ หอมเจียว หรือกุ้ง

คลังภาพ

Banh cuon nhan thit.jpg|บั๊ญก๊วนแบบ ซึ่งเสิร์ฟพร้อมกับกุ้งทอดและหมูยอ
Banh Cuon.jpg|บั๊ญก๊วนที่วางจำหน่ายในรัฐแคลิฟอร์เนีย
Typical serving of Bánh ướt.jpg|บั๊ญเอื๊อต ซึ่งเป็นแผ่นแป้งเปล่าเสิร์ฟเคียงกับหมูยอและผัก

ดูเพิ่ม
* บั๊ญแส่ว
* ข้าวเกรียบปากหม้อ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
วัดสุสาน
วัดสุสาน หรือ วัดสุขสันติราม สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2447 ขึ้นทะเบียนวัดเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2516 เป็นวัดราษฎร์ สังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่บ้านเกษตรสามัคคี ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา

พ.ศ. 2447 นายปิ่น พินิจ ได้ถวายที่ดินจำนวน 35 ไร่ เพื่อสร้างวัด โดยมีพระบุญ เป็นผู้ริเริ่มในการสร้างวัด โดยพื้นที่ด้านทิศตะวันตกติดกับกุฏิพระ เป็นป่าช้าฝังและเผาศพของชาวเมืองนครราชสีมา

ต่อมาในปี พ.ศ. 2460 ได้เกิดกาฬโรคระบาดมีคนล้มตายเป็นจำนวนมาก ทางราชการจึงให้นำศพมาฝัง และเผาที่วัดแห่งนี้ จึงได้ตั้งชื่อวัดว่า วัดสุสาน แต่ประชาชนทั่วไปเรียกว่า วัดสงสาร
ต่อมาเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2516 ถึงมีการขึ้นทะเบียนวัด และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517
ลำดับเจ้าอาวาสที่ปรากฏชื่อชัดเจน
{| class="wikitable plainrowheaders sortable" style="font-size:95%"
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ลำดับที่
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| เจ้าอาวาส 
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ปี
|-
|align=center| 1 || พระอาจารย์บุญ || พ.ศ. 2447-2474
|-
|align=center| 2 || พระอาจารย์เพชร || พ.ศ. 2474-2485
|-
|align=center| 3 || พระอาจ รตินฺธโร (พระอาจารย์ดำ) || พ.ศ. 2510-2537
|-
|align=center| 4 || พระปลัดผล ปฏิภาโณ || พ.ศ. 2538-2549 
|-
|align=center| 5 || พระอธิการชาติชาย ติกฺขวีโร || พ.ศ. 2550
|-
|align=center| 6 || พระครูอุดมวรรโณภาส อ
อธิการชาติชาย ติกฺขวีโร || พ.ศ. 2550
|-
|align=center| 6 || พระครูอุดมวรรโณภาส อภิวณฺโณ || เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
|-
|}
อาคารเสนาสนะ
: อุโบสถไม้ สร้างในปี พ.ศ. 2474 และได้มีการบูรณะใหม่ พ.ศ. 2550
: ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2507 
: กุฏิสงฆ์ 
: หอกลอง-ระฆัง 
: ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปนสถาน

อ้างอิง
วัดหนองบัวรอง
วัดหนองบัวรอง สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2299 เป็นวัดราษฎร์ สังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่ถนนบัวรอง ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา

ชาวบ้านหนองบัวรอง และผู้มีจิตศรัทธาได้ร่วมกันก่อสร้างวัดขึ้น เมื่อปี พ.ศ. 2299 ต่อมาได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อปี พ.ศ. 2506
ลำดับเจ้าอาวาสที่ปรากฏชื่อชัดเจน
{| class="wikitable plainrowheaders sortable" style="font-size:95%"
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ลำดับที่
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| เจ้าอาวาส 
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ปี
|-
| align = center| 1 || พระอธิการเกิด || 
|-
| align = center| 2 || พระอธิการสวม || 
|-
| align = center| 3 || พระสมุห์ฤทธิ์ || 
|-
| align = center| 4 || พระครูประสาทธรรมกิจ || 
|-
| align = center| 5 || พระไหล ||
|-
| align = center| 6 || พระมหาแจ้ง || 
|-
| align = center| 6 || พระครูปทุมธรรมวิมล (จอย สุตฺธมฺโม) || เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
|-
|}
วัดศาลาเย็น
วัดศาลาเย็น สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2404 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2539 เป็นวัดราษฎร์ สังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่บ้านหนองโสน หมู่ที่ 3 ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา

ประวัติการสร้างวัด ไม่ปรากฏหลักฐานผู้สร้างที่ชัดเจน เข้าใจว่ามีมาตั้งแต่การก่อตั้งค่ายทหารที่บ้านหนองบัว ซึ่งมีกองพันทหารมาตั้งอยู่ สันนิษฐานว่าประชาชน และข้าราชการทหารร่วมกันสร้างวัดขึ้น พร้อมทั้งได้พัฒนาวัดมาอย่างต่อเนื่องแต่ยังไม่เจริญรุ่งเรืองเท่าที่ควร เพราะวัดอยู่นอกกำแพงเมือง

ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดไชยมนัส" และพระอาจารย์ปลอด ได้เปลี่ยนกลับมาใช้ชื่อเดิม คือ วัดศาลาเย็น เมื่อปี พ.ศ. 2541
ลำดับเจ้าอาวาสที่ปรากฏชื่อชัดเจน
{| class="wikitable plainrowheaders sortable" style="font-size:95%"
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ลำดับที่
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| เจ้าอาวาส 
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ปี
|-
| align = center| 1 || พระอาจารย์โอบ || 
|-
| align = center| 2 || พระอาจารย์พรหม || 
|-
| align = center| 3 || พระอาจารย์เลื่อย || 
|-
| align = center| 4 || พระอาจารย์ยอด || 
|-
| align = center| 5 || พระอาจารย์อินทร์ || 
|-
| align = center| 6 || พระอาจารย์ปลอด || 
|-
| align = center| 7 || พระอาจารย์ทั่ง || 
|-
| align = center| 8 || พระมหา
| 
|-
| align = center| 7 || พระอาจารย์ทั่ง || 
|-
| align = center| 8 || พระมหาปรีชา || 
|-
| align = center| 9 || พระมหาสิน || 
|-
| align = center| 10 || พระอธิการยม สิรวณุโณ || 
|-
| align = center| 11 || พระอาจารย์พูน ญาณวิโร ||
|-
| align = center| 12 || พระมหาแป้น อาภาธโร || 
|-
| align = center| 13 || พระครูศีลวัตรวิสุทธิ์ (บุญธรรม ปิยวณฺโณ) || เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
|-
|}
อาคารเสนาสนะ
: อุโบสถไม้ กว้าง 8 เมตร ยาว 12 เมตร ความสูงจากพื้นดินถึงยอดจั่วประมาณ 9 เมตร หน้างต่าง 8 บาน ข้างละ 4 บาน ขนาดกว้าง 0.90 เมตร สูง 1.20 เมตร ประตูด้านหน้าดัดแปลงให้กว้างแล้วใช้เหล็กยึดเหมือนร้านค้าแทนประตูไม้ ส่วนด้านหลังมีประตู 2 บาน กว้างประมาณ 1.20 เมตร สูง 2 เมตร ผนังด้านล่างก่ออิฐสกัดปูนสูง 1 เมตร แล้วตีฝาเกล็ดแนวนอน 2 เมตร นอกนั้นตีฝาแนวตั้ง จั่วตีฝาเกร็ดแนวนอน หลังคามุงสังกะสีภายในเป็นเสาไม้ 8 เหลี่ยม ยกพื้นโรงพระอุโบสถประมาณ 20 เซนติเมตร

อ้างอิง
บาบิโลโนเกีย
บาบิโลโนเกีย ( ) เป็นชิ้นงานศิลปะสร้างขึ้นในปี 2012 โดย Karl Weingärtner ในรูปของแผ่นจารึกดินเหนียวรูปคล้ายกับโทรศัพท์มือถือ โดยแป้นพิมพ์และหน้าจอแสดงอักษรรูปลิ่ม

Weingärtner สร้างสรรค์งานชิ้นนี้ขึ้นเพื่อแสดงถึงวิวัฒนาการของการส่งต่อข้อมูลข่าวสารจากโลกยุคโบราณจนถึงปัจจุบัน เหล่านักวิทยาศาสตร์ชายขอบ และผู้สนับสนุนโบราณคดีเทียมเท็จ ได้ตีความหมายภาพถ่ายนี้ผิด ๆ ว่าเป็นโบราณวัตถุอายุกว่า 800 ปีที่มีการค้นพบ เรื่องนี้ถูกทำให้เป็นที่รู้จักในวงกว้างในวิดีโอบนยูทูบโดยช่อง Paranormal Crucible และนำไปสู่การรายงานในสื่อบางเจ้าว่าวัตถุนี้เป็นวัตถุลึกลับ
ชิ้นงาน
Weingärtner สร้างสรรค์จารึกดินเหนียวที่มีจารึกอักษรรูปลิ่มเพื่อเป็นชิ้นงานตอบโต้การจัดแสดงหนึ่งที่พิพิธภัณฑ์การสื่อสาร ในเบอร์ลิน ที่ชื่องานว่า From the Cuneiform to the SMS: Communication Once and Today (จากอักษรรูปลิ่มถึงเอสเอมเอส: การสื่อสารในอดีตกับปัจจุบัน)

รูปคล้ายโทรศัพท์มือถือนี้คล้ายคลึงมากที่สุดกับโทรศัพท์มือถือรุ่นเอริกสัน S868 ซึ่งมีผลิตในทศวรรษ 1990s ศิลปินไม่ได้มีความหมายเจาะจงใดเป็นพิเศษในการเลือกมือถือรุ่นนี้มาทำ แต่เป็นการแทนถึงอุปกรณ์โทรศัพท์มือถือโดยรวม
ผลงานศิลปะชิ้นนี้มีความโดดเด่นและปัจจุบันเป็นของสะสมส่วนตัวของศิลปิน โดยสามารถร้องขอชิ้นงานไปจัดแสดงตามงานนิทรรศการและพิพิธภัณฑ์ได้ ชิ้นงานทำมาจากดินเหนียวน้ำหนัก 91 กรัม (3¼ ออนซ์) และมีขนาดประมาณ
การตีความผิด ๆ
Weingärtner เผยแพร่ภาพถ่ายของชิ้นงานบนเฟซบุ๊ก โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อขายชิ้นงาน ความคิดเห็นหนึ่งบนเฟซบุ๊กเรียกงานชิ้นนี้ว่า "BabyloNokia" (บาบิโลโนเกีย) สามปีถัดมา ภาพนี้ถูกเผยแพร่บนเว็บไซต์ Conspiracy Club (ชมรม[ทฤษฎี]สมรู้ร่วมคิด) พาดหัวว่า "ค้นพบโทรศัทพ์มือถืออายุกว่า 800 ปี ในออสเตรีย? มาดูนี่เร็ว" (800-Year-Old Mobile Phone Found In Austria? Check This Out.) The Express รีโพสต์ภาพของ Weingärtner โดยไม่มีการอ้างที่มาและอ้างว่าโบราณวัตถุชิ้นนี้มีการระบุอายุอยู่ที่ 1300 ปีก่อนคริสตกาล
Weingärtner เคยพูดถึงการที่ผลงานของเขาถูกนำไปใช้ในสื่อชายขอบว่า "ภาพนี้ถูกนำไปใช้โดยที่เราไม่รู้เรื่อง และไม่ได้ให้ความยินยอมด้วยซ้ำ [...] เราไม่ได้อยากให้มันเป็นอย่างงี้เลย เราไม่เชื่อในยูเอฟโอ และก็ไม่เชื่อในเอเลียนด้วย"

อ้างอิง
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดร้อยเอ็ด พ.ศ. 2563
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดร้อยเอ็ด พ.ศ. 2563 จัดขึ้นเมื่อวันอาทิตย์ที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2563 เป็นการเลือกตั้งผู้บริหารท้องถิ่นขององค์การบริหารส่วนจังหวัดร้อยเอ็ด ครั้งแรกหลังรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557 ภายใต้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 และพระราชบัญญัติการเลือกตั้งสมาชิกสภาท้องถิ่นหรือผู้บริหารท้องถิ่น พ.ศ. 2562

ผลการเลือกตั้งปรากฏว่า เอกภาพ พลซื่อ ผู้สมัครอิสระ ได้รับเลือกตั้งเป็นอันดับหนึ่ง เอาชนะมังกร ยนต์ตระกูล กลุ่มเพื่อไทยร้อยเอ็ด อดีตนายก อบจ. ร้อยเอ็ด 2 สมัย ด้วยคะแนนเพียง 6,151 คะแนน ส่วนผู้สมัครจากคณะก้าวหน้า สถาพร ว่องสัธนพงษ์ ได้คะแนนเสียงเป็นอันดับสาม

ผู้สมัคร
{| class="wikitable"
!หมายเลข
! colspan="2" |สังกัด
!รายนามผู้สมัคร
|-
!1
| style="background:#FF69B4; width:5px;" |
|อิสระ
|เอกภาพ พลซื่อ
|-
!2
| style="background:#F47932; width:5px;" |
|คณะก้าวหน้า
|สถาพร ว่องสัธนพงษ์
|-
!3
| style="background:#E30613; width:5px;" |
|กลุ่มเพื่อไทยร้อยเอ็ด
|มังกร ยนต์ตระกูล
|-
!4
| style="background:#808080; width:5px;" |
|อิสระ
|ชยพล ญศมูลมณี 
|-
!5
| style="background:#808080; width:5px;" |
|อิสระ
|โชคชัย ชนะดี
|-
!6
| style="background:#808080; width:5px;" |
|อิสระ
|จิราภรณ์ น้อยวิบล
|}

ผลการเลือกตั้ง

หมายเหตุ: ตัวเลขใน ( ) คือหมายเลขผู้สมัคร

อ้างอิง:

อ้างอิง