SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สตูล
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สตูล เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่งตั้งอยู่ภายในคฤหาสน์กูเด็น ตำบลพิมาน อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล มีพื้นที่ราว 1 ไร่ 3 งาน 15 ตารางวา แบ่งส่วนการจัดแสดงทั้งสองชั้น แต่ละชั้นแบ่งออกเป็นสี่ส่วน ภายในจัดแสดงศิลปวัฒนธรรม ประเพณี และวิถีชีวิตของจังหวัดสตูล เปิดให้บริการในวันพุธ-อาทิตย์ เวลา 09.00-16.00 น. เสียค่าเข้าชมในอัตราผู้ใหญ่ 30 บาท และเด็ก 10 บาท
ประวัติ
คฤหาสน์กูเด็นมีรูปแบบสถาปัตยกรรมโคโลเนียลสร้างเมื่อ พ.ศ. 2441 แล้วเสร็จใน พ.ศ. 2459 เป็นของพระยาภูมินารถภักดี (ตนกูบาฮารุดดิน บินกูแมะ) ต้นสกุลบินตำมะหงง ซึ่งเป็นเจ้าเมืองสตูลในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นที่ประทับของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเมื่อคราวเสด็จประพาสปักษ์ใต้แต่มิได้ประทับแรม คฤหาสน์หลังนี้จึงตกเป็นของพระยาภูมินารถภักดีและทายาท แต่ช่วงสงครามโลกครั้งที่สองเป็นต้นมาคฤหาสน์หลังดังกล่าวได้แปรสภาพเป็นสถานที่ราชการหลายประเภท เช่น เป็นกองบัญชาการทหารญี่ปุ่น เป็นสำนักงานเทศบาลสตูล เป็นศาลากลางจังหวัดสตูล และเป็นโรงเรียนเทศบาล 1 เป็นต้น
กระทั่งกรมศิลปากรประกาศให้คฤหาสน์กูเด็นเป็นโบราณสถานแห่งชาติเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532 และได้พัฒนาคฤหาสน์กูเด็นเป็นพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สตูล ให้ประชาชนเข้าศึกษาประวัติศาสตร์และศิลปวัฒนธรรมของจังหวัดสตูล โดยสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีเสด็จพระราชดำเนินเปิดเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2543

อ้างอิง
ตีมีชออารา
ตีมีชออารา ( , ; , หรือ ) เป็นเมืองหลวงของเทศมณฑลตีมิช และเป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 3 ของประเทศโรมาเนีย อีกทั้งยังเป็นศูนย์กลางด้านสังคม เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมของโรมาเนียตะวันตก เมืองมีชื่อเล่นว่า เวียนนาน้อย (Little Vienna) หรือ นครแห่งดอกไม้ (City of Flowers) ตีมีชออาราอาจถือได้ว่าเป็นเมืองหลวงอย่างไม่เป็นทางการของเมืองประวัติศาสตร์ บานัต ยังเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับ 3 ของโรมาเนีย มีประชากร 319,279 คน จากการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2011 เป็นที่อยู่อาศัยของคนเกือบครึ่งล้านในเขตมหานคร โดยมีนักเรียน นักศึกษามากกว่า 30,000 คน ที่มาจาก 50 กว่าประเทศ
เช่นเดียวกับหลาย ๆ เมืองใหญ่ในโรมาเนีย ตีมีชออารามีการให้บริการการท่องเที่ยวเชิงการแพทย์โดยเฉพาะทางด้านทันตกรรม เมืองยังมีสถาบันการศึกษาที่ยอดเยี่ยม มีนักศึกษาต่างชาติมาศึกษาหลายพันคน โดยเฉพาะโรงเรียนแพทย์ เป็นเมืองศูนย์กลางทางเทคโนโลยี เป็นหนึ่งในเมืองที่มีประสิทธิภาพด้านไอทีที่สุดในโรมาเนีย พอ ๆ กับเมืองบูคาเรสต์, กลุฌ-นาปอกา, ยัช และบราชอฟ จากข้อมูลปี 2013 ตีมีชออารา เป็นเมืองที่มีความเร็วดาวน์โหลดทางอินเทอร์เน็ตเร็วที่สุดในโลก
ตีมีชออาราเป็นเมืองแห่งแรกในแผ่นดินใหญ่ของยุโรปและเป็นเมืองที่ 2 ของโลกถัดจากนครนิวยอร์กที่มีการติดตั้งโคมไฟฟ้าถนน (ปี ค.ศ. 1884) และยังเป็นเมืองแห่งที่สองของยุโรปและแห่งแรกของราชอาณาจักรฮังการีที่ใช้ม้าลากจูงรถราง เมื่อปี 1869 ยังเปิดห้องสมุดสาธารณะที่ให้ยืมหนังสือแห่งแรกพร้อมด้วยห้องอ่านหนังสือในจักรวรรดิฮับส์บูร์ก และสร้างโรงพยาบางแห่งแรกของเมือง 24 ปี ก่อนที่กรุงเวียนนาจะมี เป็นศูนย์กลางสำคัญด้านดนตรีในยุโรปนับตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
รินโนจิ
รินโนจิ ( ) เป็นวัดพุทธนิกายเท็นไดในเมือง นิกโก จังหวัดโทจิงิ ประเทศญี่ปุ่น

สถานที่แห่งนี้สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 766 โดยพระ โชโด โชนิง (735–817) เนื่องจากความโดดเดี่ยวทางภูมิศาสตร์ลึกลงไปในภูเขาของญี่ปุ่นในไม่ช้าสถานที่แห่งนี้จึงดึงดูดพระสงฆ์ชาวพุทธคนอื่น ๆ เพื่อค้นหาความสันโดษและยังถือว่าเป็นฐานที่สำคัญสำหรับการฝึกฝนพระนักบวชนิกายเท็นได

ร่วมกับ ศาลเจ้านิกโกโทโช และ ศาลเจ้านิกโกฟูตาราซัง เป็น ศาลเจ้าและวัดแห่งนิกโก ที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็น มรดกโลก จาก ยูเนสโก พร้อมด้วยสิ่งปลูกสร้างของศาลเจ้า 42 แห่งที่ได้รับการเสนอชื่อ

นอกจากนี้ที่รินโนจิยังเป็นที่ตั้งสุสานของ โทกูงาวะ อิเอมิตสึ โชกุนคนที่ 3 ของ รัฐบาลเอโดะ
เพทรัส
เพทรัส ( ; คาธาเรวูซาและ , ; ; ) เป็นเมืองใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 3 ของประเทศกรีซ เป็นเมืองหลวงของภูมิภาคเวสต์กรีซ ทางตอนเหนือของเพโลพอนนีส ราว ทางทิศตะวันตกของกรุงเอเธนส์ เมืองสร้างอยู่บนตีนเขาของภูเขาเพนาไคกอน มองเห็นอ่าวเพทรัส เมืองเพทรัสีประชากร 213,984 คน (ปี ค.ศ. 2011) เขตมหานครมีประชากร 260,308 คน และมีพื้นที่ครอบคลุม ประวัติศาสตร์การตั้งถิ่นฐานมีมายาวนาน 4 พันปี ในยุคโรมันเป็นศูนย์กลางคนหลากหลายเชื้อชาติในเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก
เมืองได้รับการขนานนามว่า ประตูแห่งตะวันตกของกรีซ เพทรัสเป็นศูนย์กลางการค้า มีท่าเรือที่เป็นจุดการค้าและส่งต่อไปยังอิตาลีและส่วนที่เหลือของยุโรปตะวันตก เมืองมีมหาวิทยาลัยรัฐ 2 แห่ง และอีกหนึ่งสถาบันทางด้านเทคโนโลยี

ทุก ๆ ปี ในเดือนกุมภาพันธ์ เมืองจะมีการจัดงานเฉลิมฉลองของมวลชนที่เป็นหนึ่งในงานที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป คือ งานเฉลิมฉลองของมวลชนเพทรัส (Patras Carnival) เพทรัสยังมีชื่อเสียงจากการสนับสนุนวัฒนธรรมพื้นเมืองทั้งทางด้านศิลปการแสดงและวรรณกรรมเมืองสมัยใหม่ เพทรัสเป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรป ปี 2006

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์อัลเบิร์ตฮอลล์
พิพิธภัณฑ์อัลเบิร์ตฮอลล์ (Albert Hall Museum) หรือ พิพิธภัณฑ์รัฐบาลกลาง (Government Central Museum) ตั้งอยู่ในเมืองชัยปุระ รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย ถือเป็นพิพิธภัณฑ์ที่เก่าแก่ที่สุดในรัฐ และเป็นพิพิธภัณฑ์ประจำรัฐราชสถาน อาคารพิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในสวนรามนิวาส ด้านนอกกำแพงเมือง ตรงข้ามกับประตูใหม่ พิพิธภัณฑ์นี้ถือเป็นตัวอย่างที่ดีของสถาปัตยกรรมอินโด-ซาราเซน
ประวัติ
อาคารพิพิธภัณฑ์นั้นออกแบบโดยเซอร์แซมวล สวินเทิน เจเคิบ (Samuel Swinton Jacob) โดยความช่วยเหลือของมีร์ ตุจุมูล ฮูเสน (Mir Tujumool Hoosein) เปิดให้บริการต่อสาธารณชนเมื่อปี 1887 มหาราชาราม สิงห์ ที่ 2มีพระประสงค์ให้ที่นี่เป็นศาลาว่าการเมือง แต่ผู้สืบทอดนามว่า มัทโห สิงห์ ที่ 2 (Madho Singh II) ประสงค์สห้ใช้เป็นพิพิธภัณฑ์เพื่อแสดงผลงานศิลปะของชัยปุระ และรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสวนรามนิวาส

ชื่อของพิพิธภัณฑ์นั้นมาจากพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8 หรือพระนามเดิม อัลเบิร์ท เอ็ดเวิร์ด ซึ่งพระองค์เคยเสด็จพระราชดำเนินเยือนชัยปุระเมื่อครั้นทรงตำแหน่งเจ้าชายแห่งเวลส์

อ้างอิง
สถานเสาวภา
สถานเสาวภา เป็นสถานที่ผลิตวัคซีนและเซรุ่มสำหรับป้องกันและรักษาโรคไข้ทรพิษ พิษสุนัขบ้า และพิษงู ที่ตั้งอาคารเป็นส่วนหนึ่งของสภากาชาดไทย ตั้งชื่อตามพระนามเดิมของสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง คือ สมเด็จพระนางเจ้าเสาวภาผ่องศรี พระบรมราชินีนาถ
ประวัติ
พ.ศ. 2454 หม่อมเจ้าบันลุศิริศานต์ ดิศกุล พระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ได้ถูกสุนัขบ้ากัด จึงจะส่งพระราชธิดาไปรักษาที่ไซ่ง่อน แต่คลาดเวลาเรือออกเดินทาง จึงจัดการรักษาตามแผนโบราณ มีอาการแสดงของโรคพิษสุนัขบ้าและพระอาการกำเริบจนถึงสิ้นชีพิตักษัย นายแพทย์ชาวฝรั่งเศสซึ่งเป็นมิตรคนหนึ่งของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ได้แนะนำพระองค์เกี่ยวกับการจัดตั้งสถานปาสเตอร์ เพื่อผลิตยารักษาและป้องกันโรคพิษสุนัขบ้า ซึ่งพระองค์ทรงเห็นด้วย เพราะทรงเคยเห็นกิจการของสถาบันปาสเตอร์ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส จึงกราบบังคมทูลพระกรุณาขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวจัดตั้งสถาบันปาสเตอร์ โดยอ
ทานพระบรมราชานุญาตพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวจัดตั้งสถาบันปาสเตอร์ โดยอาศัยเงินอุดหนุนที่ได้รับพระราชทานเป็นปฐมฤกษ์จากสมเด็จพระราชชนนีพันปีหลวงส่วนหนึ่งกับเงินที่ประชาชนร่วมใจกันบริจาคให้อีกส่วนหนึ่ง
เริ่มแรกจัดตั้งสถานปาสเตอร์ขึ้นที่ตึกของกระทรวงมหาดไทยริมโรงเลี้ยงเด็ก ถนนบำรุงเมือง เมื่อ พ.ศ. 2456 (ในเวลานั้นเรียกว่า ปาสตุระสภา) จนได้โอนมาอยู่ในความดูแลของกองวิทยาศาสตร์ สภากาชาดสยาม ใน พ.ศ. 2460 ในสถานที่เดิม ต่อมาได้ย้ายที่ทำการใหม่มายังสถานเสาวภาในปัจจุบัน ตั้งแต่ พ.ศ. 2465
สถานเสาวภา Queen Saovabha Memorial Institute (5).jpg|พระบรมรูป สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง
สถานเสาวภา Queen Saovabha Memorial Institute (124).jpg|การสาธิตจับงูจงอาง
สถานเสาวภา Queen Saovabha Memorial Institute (86).jpg|นิทรรศการภายในตึกสี่มะเสง
สถานเสาวภา Queen Saovabha Memorial Institute (70).jpg|ส่วนจัดแสดงงูภายในตึกสี่มะเสง
สถานเสาวภา Queen Saovabha Memorial Institute (117).jpg|ส่วนจัดแสดงงูภายในโดมกลางแจ้ง

อ้างอิง
กาลิชิตซา
กาลิชิตซา ( ) เป็นภูเขาที่ตั้งอยู่ตรงพรมแดนระหว่างมาซิโดเนียเหนือและแอลเบเนีย มีอุทยานแห่งชาติอยู่ที่ภูเขาทางด้านของมาซิโดเนียเหนือซึ่งตั้งอยู่ระหว่างทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดสองแห่งในประเทศคือทะเลสาบออคริตและทะเลสาบเปรสปาครอบคลุมพื้นที่ 227 ตารางกิโลเมตร (88 ตารางไมล์)

พรรณพืชอุทยานแห่งชาติกาลิชิตซามีมากกว่า 1600 สายพันธุ์ ในปัจจุบันมีการค้นพบพืชเฉพาะถิ่นลักษณะนี้ประมาณ 13 ชนิดในด้านมาซิโดเนียที่จะพบได้เฉพาะบนลาดของกาลิชิตซาและไม่พบในที่อื่นอีก

สามารถมองเห็นทิวทัศน์ที่สวยงามของทะเลสาบและภูเขาใกล้เคียงจากยอดเขากาลิชิตซา และยอดเขาที่สูงที่สุดอันดับสองคือมาการอ

แหล่งข้อมูลอื่น

* National Park of Galicica
แนลียู นาฌา
แนลียู บอร์ฌิส จี โซซา ( ; 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1952, รีโอเดจาเนโร – 12 กรกฎาคม ค.ศ. 2018, อัลมีรังชีตามังดาแร) หรือที่รู้จักในชื่อ แนลียู นาฌา ( ) เป็นนักมวยไทยชาวบราซิล เขาเป็นปรมาจารย์มวยไทยและเป็นผู้แนะนำกีฬาดังกล่าวในประเทศบราซิล เดิมที เขารู้จักรูปแบบการต่อสู้นี้ในช่วงที่เป็นทหารพลร่มในวิชาการบิน โดยได้พัฒนากระบวนยุทธหลังจากใช้เวลาสองปีในประเทศไทย

เขาเป็นหนึ่งในนักเทควันโดสายดำรายแรกของบราซิล และเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งสมาคมมวยไทยรายแรกของบราซิล รวมทั้งรับผิดชอบการแข่งขันครั้งแรกในประเทศ ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1980
ในคริสต์ทศวรรษ 1970 เขาย้ายไปที่กูรีชีบา และปรับเทคนิคมวยไทยแบบตะวันออกเพื่อก่อตั้ง บราซิลเลียนมวยไทย อีกทั้งปรับระบบการตั้งชื่อการชก ที่อยู่ในภาษาดั้งเดิมสำหรับคำศัพท์ภาษาเกาหลี รวมถึงเครื่องแต่งกาย โดยเริ่มสวมกิโมโนแทนกางเกงขาสั้น เนื่องด้วยกูรีชีบามีช่วงที่อากาศหนาวมาก ทั้งหมดนี้ ทำให้เขาได้รับการกล่าวว่าเป็น "บิดาแห่งมวยไทยของบราซิล"
หลังจากพัฒนาศิลปะการต่อสู้ในกูรีชีบา ลูกศิษย์ลูกหาของเขายังคงมีการพัฒนา เปลี่ยนเมืองให้มีการเอ่ยถึงรวมถึงโรงกีฬา เช่นเดียวกับการเอ่ยถึงวาลีตูดูที่เกิดขึ้นช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990, ชัยชนะสูงสุดของอังเดร์ซง ซิลวา ผู้เรียนรู้และเชี่ยวชาญการต่อสู้ในเมืองหลวงของรัฐปารานา ตลอดจนความสำเร็จของเมารีซียู โชกุน, มูรีลู นินจา และโฌแซ "เปแล" ลังดี

เสียชีวิต
ในปีสุดท้ายของชีวิต เขาอาศัยอยู่อย่างสันโดษและปิดบังชื่อ โดยประสบปัญหาทางการเงิน ครั้นเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 2018 เขาถูกพบว่าเสียชีวิตในห้องหอพักที่เมืองอัลมีรังชีตามังดาแร ในปริมณฑลของกูรีชีบา

อ้างอิง
ศาสนาสะมาริตัน
]]
 ]]
ศาสนาของชาวสะมาริตัน ( ) หรือ ศาสนาสะมาริตัน ( ) เป็นศาสนาประจำชาติ ของชาวสะมาริตัน (หรือชาวสะมาเรีย) นับเป็นวงศ์วานอิสราเอลกลุ่มหนึ่ง แม้ตัวศาสนาจะมีความใกล้เคียงกับศาสนายูดาห์ แต่แตกต่างตรงที่ชาวสะมาริตันจะนับถือคัมภีร์โทราห์เฉพาะห้าเล่มแรกเท่านั้น บางฉบับมีสำนวนเป็นของตนเองต่างจากโทราห์ของชาวยิวเล็กน้อยเรียกว่าโทราห์สะมาริตัน พวกเขาเชื่อว่าเป็นคัมภีร์เก่าแก่ดั้งเดิม ไม่มีการเปลี่ยนแปลงเนื้อหาอย่างโทราห์ของชาวยิว นอกจากโทราห์สะมาเรียแล้ว พวกเขายังเทิดทูนหนังสือโยชูวาฉบับของตนเองและยอมรับบุคคลในไบเบิลเช่นเอลี
ชาวสะมาริตันมีธรรมศาลาและมหาปุโรหิตเป็นของตนเองแยกจากศาสนายูดาห์ พวกเขามักอธิบายว่าสะมาริตันเป็นศาสนาที่เกิดขึ้นโดยโมเสส และไม่เคยเปลี่ยนแปลงหลักธรรมคำสอนเลยมากว่าพันปี ชาวสะมาริตันเชื่อว่าศาสนายูดาห์และโทราห์ของชาวยิวถูกปรับเปลี่ยนไปตามกาลเวลา และพวกเขาไม่สามารถปฏิบัติตนตามโองการของพระเป็นเจ้าที่บัญชาไว้บนภูเขาซีนาย ชาวยิวเชื่อว่าเนินพระวิหารเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ แต่ชาวสะมาริตันนับถือภูเขาเกริซิมเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ ใน พ.ศ. 2565 มีผู้นับถือศาสนาสะมาริตันจำนวน 840 คน

อ้างอิง
ศาสนาในประเทศอิสราเอล
และโดมแห่งศิลายอดเนินพระวิหาร]]
 ย่านเมืองเก่าเยรูซาเลม]]
 ]]
ศาสนาในประเทศอิสราเอล ถือเป็นวัฒนธรรมและวิถีชีวิตที่โดดเด่นของชาวอิสราเอล เพราะศาสนาถือเป็นสิ่งที่มีบทบาทยิ่งต่อประวัติศาสตร์ประเทศ และประเทศอิสราเอลเป็นชาติเดียวในโลกที่ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนายูดาห์ จากข้อมูลจากสำนักข้อมูลส่วนกลางอิสราเอลเมื่อ พ.ศ. 2554 ระบุว่าประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวยิวร้อยละ 75.4 ชาวอาหรับร้อยละ 20.6 และชนกลุ่มน้อยอื่น ๆ ร้อยละ 4.1 ส่วนข้อมูลการนับถือศาสนาเมื่อ พ.ศ. 2562 ระบุว่าประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนายูดาห์ร้อยละ 74.2 ศาสนาอิสลามร้อยละ 17.8 ศาสนาคริสต์ร้อยละ 2 และลัทธิดรูซร้อยละ 1.6 นอกนั้นนับถือศาสนาอื่น ๆ เช่น ศาสนาสะมาริตัน ศาสนาบาไฮ และไม่นับถือศาสนา รวม
1.6 นอกนั้นนับถือศาสนาอื่น ๆ เช่น ศาสนาสะมาริตัน ศาสนาบาไฮ และไม่นับถือศาสนา รวมกันร้อยละ 4.4 สำนักวิจัยพิวจัดอันดับให้ประเทศอิสราเอลเป็นชาติที่ "มีปัญหาการสู้รบในสังคมอันเกิดจากศาสนา" ในอันดับที่ 5 และจัดให้เป็นชาติที่ "มีความขัดแย้งรุนแรงกับคนต่างศาสนา" อันดับที่ 6
ประเทศอิสราเอลไม่มีรัฐธรรมนูญ หากแต่มีกฎหมายพื้นฐานรองรับรัฐธรรมนูญที่ระบุว่าประเทศอิสราเอลเป็น "รัฐยิว" (Jewish state) กฎหมายพื้นฐานนี้จะใช้ควบคู่ไปกับรัฐสภาเดี่ยว (Knesset) การตัดสินใจต่าง ๆ จะขึ้นอยู่กับศาลฎีกาอิสราเอลและกฎหมายจารีตอื่นในปัจจุบัน มีการเสนอการอารักขาการปฏิบัติศาสนกิจบางประการแก่ศาสนิกชนโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายภายในประเทศ สำนักวิจัยพิวระบุว่าประเทศอิสราเอลมีข้อจำกัดทางศาสนาอยู่ในระดับ "สูง" โดยเฉพาะนิกายที่ไม่ใช่สายย่อยของศาสนายูดาห์นิกายออร์ทอดอกซ์จะถูกจำกัด
กฎหมายอิสราเอลให้การยอมรับอย่างเป็นทางการห้าศาสนา ทั้งหมดล้วนเป็นศาสนาอับราฮัม ได้แก่ ศาสนายูดาห์ ศาสนาคริสต์ ศาสนาอิสลาม ลัทธิดรูซ และศาสนาบาไฮ นอกจากนี้ยังให้การยอมรับนิกายย่อยของศาสนาคริสต์อย่างเป็นทางการ ได้แก่ นิกายโรมันคาทอลิก นิกายอาร์มีเนียคาทอลิก นิกายมารอไนต์ นิกายกรีกคาทอลิก นิกายซีรีแอกคาทอลิก นิกายแคลเดียนคาทอลิก นิกายอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ นิกายกรีกออร์ทอดอกซ์ นิกายออเรียนทัลออร์ทอดอกซ์ นิกายซีรีแอกออร์ทอดอกซ์ นิกายอาร์มีเนียอะโพสตาลิก และนิกายแองกลิคัน ความสัมพันธ์ทางศาสนา เช่น ยิวกับไม่ใช่ยิว มุสลิมกับคริสต์ศาสนิกชน หรือแม้แต่ชาวยิวด้วยกันเองคือ กลุ่มออร์ทอดอกซ์ กลุ่มปฏิรูป และกลุ่มอนุรักษ์นิยม ทั้งหมดล้วนมีความตึงเครียดบ่อยครั้
รากูโงะ
เป็นรูปแบบของการแสดงตลกปากเปล่าของญี่ปุ่น แสดงแบบดั้งเดิมในโรงละครที่เรียกว่า นักเล่าเรื่องเดี่ยวที่เรียกว่านักรากูโงะหรือ นั่งอยู่บนยกพื้นที่เรียกว่า ใช้เพียงพัดกระดาษที่เรียกว่า และผ้าผืนเล็กเรียกว่า เป็นอุปกรณ์ประกอบการแสดง โดยนักรากูโงะไม่มีการยืนขึ้นมาจากตำแหน่งนั่งบนเบาะรองนั่งที่เรียกว่า และจะเล่าเรื่องตลก (หรือบางครั้งเป็นเรื่องซึ้งกินใจ) ที่มีขนาดยาวและซับซ้อน เรื่องราวมักเกี่ยวข้องกับบทสนทนาของตัวละครตั้งแต่สองคนขึ้นไป ความแตกต่างระหว่างตัวละครจะแสดงออกมาผ่านเพียงการเปลี่ยนแปลงของระดับเสียง น้ำเสียง หรือการหันศีรษะเล็กน้อย
คำอธิบาย
การแสดงรากูโงะเป็นการที่ผู้พูดนั่งอยู่กลางเวที และมีจุดประสงค์เพื่อกระตุ้นให้ผู้ชมรู้สึกสนุกสนานโดยใช้น้ำเสียงและท่าทางที่ถูกจำกัดแต่ก็มีความเฉพาะเจาะจง บทพูดเดี่ยวมักจบลงด้วยการหักมุม (ประโยคเด็ด) ที่รู้จักในคำเรียกว่า หรือ ซึ่งเป็นการขัดจังหวะการเล่าเรื่องอย่างลื่นไหลที่ผ่านมาโดยกะทันหัน มีโอจิ 12 ชนิดที่ได้รับการจัดจำแนกและเป็นที่ยอมรับ โดยมีการพัฒนารูปแบบที่ซับซ้อนขึ้นไปตามกาลเวลาจากรูปแบบที่เป็นพื้นฐานกว่า

รากูโงะในยุคแรกได้รับการพัฒนาในหลากหลายรูปแบบ เช่น , , และ มีโอจิหลายรูปแบบที่จำเป็นต่อรากูโงะแบบดั้งเดิมได้สูญหายไป
โนริโกะ วาตานาเบะ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ประจำภาควิชาภาษาสมัยใหม่และวรรณกรรมเปรียบเทียบในวิทยาลัยบารุค (Baruch College) นิยามรากูโงะว่าเป็น "ซิตคอมที่คนเดียวเล่นทั้งเรื่อง"

ศัพทมูล
การแสดงอันเป็นต้นแบบของรากูโงะเรียกว่า การปรากฏของอักษรคันจิที่เก่าแก่ที่สุดที่หมายความถึงการแสดงชนิดนี้โดยเฉพาะมีตั้งแต่ ค.ศ. 1797 แต่เวลานั้นตัวอักษรดังกล่าว (落とし噺) โดยปกติอ่านว่า "โอโตชิบานาชิ" (คำพูดที่ตกลงมา)

ในช่วงกลางยุคเมจิ (ค.ศ. 1868–1912) คำว่า รากูโงะ เริ่มมีการใช้เป็นครั้งแรก และกลายมาเป็นคำที่ใช้ทั่วไปในยุคโชวะ (ค.ศ. 1926–1989).

ศิลปินรากูโงะที่มีชื่อเสียง
เอโดะ (โตเกียว)
* Hayashiya Kikuō (เดิมชื่อ Hayashiya Kikuzō I)
* Hayashiya Konpei
* Hayashiya Sanpei I
* Hayashiya Shōzō IX
* Hayashiya Taihei
* Kairakutei Black I (Henry Black)
* Katsura Utamaru
* Katsura Yonesuke
* Kokontei Shinchō
* Kokontei Shinshō
* Reireisya Bafū
* Reireisya Suzumaru (Yamada Takao)
* Ryūtei Chiraku
* San'yūtei Enchō
* San'yūtei Enraku V
* San'yūtei Enraku VI (เดิมชื่อ San'yūtei Rakutarō)
* San'yūtei Kōraku
* San'yūtei Koyūza
* Sanshōtei Yumenosuke
* Shunpūtei Koasa
* Shunpūtei Ryūshō
* Shunpūtei Shōta
* Tachibanaya Enzō
* Tachibanaya Takezō
* Tatekawa Danshi
* Tatekawa Shinosuke
* Yanagiya Kosan
* Yanagiya Kosanji
คามิกาตะ (โอซากะ)
* Hayashiya Somemaru IV
* Katsura Beichō
* Katsura Bunchin
* Katsura Bunshi V
* Katsura Bunshi VI (เดิมชื่อ Katsura Sanshi)
* Katsura Harudanji
* Katsura Shijaku II
* Katsura Sunshine
* Shōfukutei Kakushow
* Shōfukutei Matsunosuke
* Shōfukutei Nikaku
* Shōfukutei Shōkaku
* Shōfukutei Tsurube
* Showko Showfukutei
* Tsukitei Happō
* Tsukitei Hōsei (เดิมชื่อ Yamasaki Hōsei)
* Tsukitei Kachō

ดูเพิ่ม
* มันไซ
* อาคาเนะ พลิกตำนานวงการราคุโกะ

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* English-Rakugo web site
* YouTube Rakugo examples
* Rakugo video (in English) SFGTV San Francisco
* Bilingual Kamigata (Osaka) Rakugo web site
* Katsura Sunshine's essay concerning the difference between Kamigata(Osaka) rakugo and Edo(Tokyo) rakugo
* Learning Japanese Language and Culture through Rakugo Appreciation
กุตุบมีนาร์
กุตุบมีนาร์, กุตับมีนาร์ หรือ กุตบ์มีนาร์ เป็นหออะษานที่ตั้งอยู่ในหมู่โบราณสถานกุตุบ แหล่งมรดกโลกของยูเนสโก ตั้งอยู่ในเขตเมหราวลี ในเดลี ประเทศอินเดีย กุตุบมีนาร์มีความสูง 73 เมตร หรือเทียบเท่าอาคารสูง 5 ชั้น โดยมีฐานบนดินเส้นผ่านศูนย์กลาง 14.3 เมตร และ บนยอดสุดเส้นผ่าศูนย์กลาง 2.7 เมตร ประกอบด้วยบันไดวน 379 ขั้น
สถาปัตยกรรม
รูปแบบของหอคอยนั้นลอกแบบมาจากหออะษานแห่งญาม ในประเทศอัฟกานิสถาน ผสมผสานเข้ากับศิลปะท้องถิ่นโดยการเพิ่มระฆังบนพวงมาลัยและขอบทรงดอกบัวเข้าไปในงานแกะสลัก จารึกจำนวนมากในภาษาพาร์โส-อารบิก และอักษรนครีในแต่ละส่วนของหอคอยนั้นแสดงให้เห็นถึงประวัติการก่อสร้างและการบูรณะ หออะษานและหอคอยหลายแห่งสร้างขึ้นโดยได้รับแรงบันดาลใจจากกุตุบมีนาร์ เช่น จันทมีนาร์ และ มินิกุตุบมีนาร์

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* Qutub Minar 
* Archaeological Survey of India | Qutb Minar and its Monuments, Delhi
* Qutb Minar Ticket
ป้อมปราการอาเกิชฮืส
ป้อมปราการอาเกิชฮืส ( ) หรือ ปราสาทอาเกิชฮืส ( ) เป็นปราสาทและป้อมปราการที่ตั้งอยู่ในเมืองออสโล แต่เดิมสร้างขึ้นในยุคกลางเพื่อเป็นเมืองพร้อมที่นั่งของตัวแทนกษัตริย์ ป้อมปราการแห่งนี้ตั้งอยู่ที่ Akersneset ในเมืองออสโล ในปี 1600 ปราสาทถูกสร้างขึ้นใหม่ในรูปแบบของสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา ล้อมรอบด้วยหอป้อมปราการ ปราสาทเก่าแก่ที่มีอายุมากกว่า 700 ปีนี้ได้รอดพ้นจากการล้อมโจมตีหลายครั้ง อย่างไรก็ตามปราสาทนี้ไม่เคยถูกพิชิตโดยกองทัพศัตรู ปฏิบัติการทางทหารยุติลงในปี 1815 และเริ่มดำเนินการต่อในช่วงปี 1820-1850 ก่อนที่จะยกเลิกปฏิบัติการในช่วงปี 1850-1900 จากนั้นป้อมปราการก็ถูกเปลี่ยนเป็นสำนักงานใหญ่ของทหาร โรงเรียนของข้าราชการ และที่อยู่อาศัย บางส่วนของอาคารย
่ยนเป็นสำนักงานใหญ่ของทหาร โรงเรียนของข้าราชการ และที่อยู่อาศัย บางส่วนของอาคารยังถูกใช้เป็นคุกและเรือนจำหลังจากปี 1820
ป้อมปราการนั้นตั้งชื่อตามฟาร์ม Aker ซึ่งสถานที่ที่สร้างปราสาท นอกจากนั้นยังได้ใช้ชื่อของป้อมปราการแห่งนี้เป็นชื่อของเทศมณฑลอาเกิชฮืส

พื้นที่นี้ยังคงเป็นของทหารและได้รับการป้องกันโดยหน่วยยามของพระองค์ และเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์สาธารณะอีกด้วย
ซิสตีอีน
ซิสตีอีน ( , ตัวย่อ Cys หรือ C) เป็นกรดอะมิโนที่มีสูตรเคมี C 3 H 7 NO 2 S มีโซ่ข้างเป็นหมู่ไธออล ซึ่งเป็นสารประกอบออร์แกโนซัลเฟอร์ ซิสตีอีนมีโครงสร้างเหมือนซีรีน แต่โซ่ข้างที่เป็นอะตอมออกซิเจนถูกแทนที่ด้วยกำมะถัน หากอะตอมกำมะถันถูกแทนที่ด้วยซีลีเนียมจะกลายเป็นซีลีโนซิสตีอีน ซิสตีอีนถูกเข้ารหัสในรหัสทางพันธุกรรมพื้นฐานเป็นโคดอน UGU และ UGC
ซิสตีอีนถูกค้นพบทางอ้อมในปี ค.ศ. 1810 โดยวิลเลียม ไฮด์ วูลลาสตัน นักเคมีชาวอังกฤษและเรียกว่าซิสติกออกไซด์ (cystic oxide) ต่อมาสารนี้รู้จักในชื่อซิสตีน (cystine) ซิสตีนเป็นสารที่เกิดจากโมเลกุลของซิสตีอีนสองตัวจับกันด้วยพันธะไดซัลไฟด์ วูลลาสตันสกัดสารนี้จากนิ่วไตจึงตั้งชื่อตามคำในภาษากรีกโบราณ κύστις (kústis) ที่แปลว่า กระเพาะปัสสาวะ
ชีวสังเคราะห์ของซิสตีอีนในสัตว์มาจากซิสตาไธโอนีน ซึ่งเกิดจากกรดอะมิโนซีรีนได้รับอะตอมกำมะถันจากฮอโมซิสตีอีน กรดอะมิโนอีกชนิดที่กลายสภาพมาจากมีไธโอนีน จากนั้นซิสตาไธโอนีนจะถูกเอนไซม์ซิสตาไธโอนีนแกมมา-ไลเอสสลายกลายเป็นซิสตีอีนและกรดแอลฟา-คีโตบิวทีริก ขณะที่ในพืชและแบคทีเรียเริ่มต้นที่ซีรีนเช่นกัน โดยเปลี่ยนสภาพเป็น O-acetylserine ด้วยเอนไซม์ serine O-acetyltransferase หลังจากนั้น O-acetylserine จะจับกับอะตอมกำมะถันของไฮโดรเจนซัลไฟด์ และถูกเอนไซม์ซิสตีอีนซินเทสสลายกลายเป็นซิสตีอีนและปล่อยแอซิเตต
โดยทั่วไปแล้ว ซิสตีอีนจัดเป็นกรดอะมิโนที่ไม่จำเป็นต่อร่างกาย แต่บางครั้งจัดว่าจำเป็นต่อทารก ผู้สูงอายุและผู้ป่วยที่มีปัญหาด้านเมตาบอลิซึมและการดูดซึมสารอาหารผิดปกติ ซิสตีอีนพบในเนื้อสัตว์ ไข่ ผลิตภัณฑ์นมและถั่ว เป็นส่วนหนึ่งของเบตา-เคราติน ซึ่งเป็นส่วนประกอบสำคัญในผิวหนัง เส้นผม และเล็บ และเป็นหนึ่งในสารตั้งต้นของกลูตาไธโอน สารต้านอนุมูลอิสระที่สำคัญในสิ่งมีชีวิต

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
กลาเซียร์เอ็คส์เพร็ส
(2,033 เมตร)]]
กลาเซียร์เอ็คส์เพร็ส ( ) เป็นรถไฟท่องเที่ยวเชื่อมระหว่างสองเมืองตากอากาศหลักของสวิตเซอร์แลนด์ ได้แก่ เทศบาลแซร์มัทและเทศบาลซังคท์โมริทซ์ ผ่านเทศบาลอันเดอร์มัท ในเทือกเขาสวิสแอลป์ตอนกลาง แม้จะมีคำว่า "เอ็คส์เพร็ส" แต่รถไฟนี้กลับไม่ใช่รถไฟด่วนในแง่ของความเร็ว กลับกันนั้น เป็นรถไฟที่ต้องใช้ระยะเวลาเดินทางนานถึงแปดชั่วโมง ถือว่าเป็นรถไฟด่วนที่ช้าที่สุดในโลก
เส้นทางของกลาเซียร์เอ็คส์เพร็สมีความยาว 291 กิโลเมตร ผ่านสะพาน 291 แห่งและอุโมงค์ 91 แห่ง การเดินทางจากแซร์มัทจะเริ่มขึ้นบริเวณมัทเทอร์ทาลที่ระดับความสูง 1,606 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล และจะผ่านอุโมงค์ฟัวร์คาซึ่งมีความยาวถึง 15.4 กิโลเมตรเพื่อข้ามช่องเขาฟัวร์คาที่ระดับความสูง 1,500 เมตร จากนั้นรถไฟจะจอดชั่วคราวที่ช่องเขาโอเบอร์อัลพ์ที่ความสูง 2,033 เมตร จากนั้นจึงลดระดับลงมายังจุกต่ำสุดของเส้นทางที่เมืองคูร์ที่ความสูง 585 เมตร เมื่อพ้นเมืองคูร์อันเป็นเมืองหลวงของรัฐเกราบึนเดิน รถไฟจะเริ่มไต่ระดับอีกครั้งเพื่อขึ้นไปยังซังคท์โมริทซ์ในหุบเขาด้านทิศใต้
กลาเซียร์เอ็คส์เพร็สเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1930 โดยการร่วมทุนระหว่างรัฐเกราบึนเดินกับรัฐวาเลเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว รถไฟสายนี้ได้รับการตั้งชื่อว่า กลาเซียร์ ที่สื่อถึงธารน้ำแข็งโรนในช่องเขาฟัวร์คา ขบวนรถแบ่งที่นั่งออกเป็นชั้นหนึ่งและชั้นสอง การซื้อตั๋วแบบจองที่นั่งล่วงหน้าควรทำอย่างน้อยสองเดือนก่อนเดินทาง ในฤดูหนาวจะมีให้บริการเที่ยวละวันจากต้นทางและปลายทาง ส่วนในฤดูอื่นจะมีหลากหลายเที่ยวต่างกันไปตามเส้นทาง

อ้างอิง
อานันทภวัน
อานันทภวัน เป็นพิพิธภัณฑ์บ้านประวัติศาสตร์ในอัลลอฮาบาด ซึ่งมุ่งเน้นไปที่ประวัติของครอบครัวเนห์รู บ้านแห่งนี้ถูกซื้อโดยผู้นำทางการเมืองชาวอินเดีย โมติลาล เนห์รู เพื่อเป็นที่อยู่อาศัยของครอบครัวเนห์รู ส่วนแมนชั่นเดิมที่เคยอยู่อาศัย สวาราชภวัน (ชื่อเดิม อานันทภวัน) กลายเป็นสำนักงานใหญ่ระดับท้องถิ่นของคองเกรสแห่งชาติอินเดีย ท้องฟ้าจำลองชวาหะร์ก็ตั้งอยู่ภายในอานันทภวันแห่งนี้ด้วย .

อานันทภวันถูกบริจาคให้แก่รัฐบาลอินเดียในปี 1970 โดยนายกรัฐมนตรีในขณะนั้น อินทิรา คานธี หลานของโมติลาล เนห์รู และเป็นบุตรธิดาของชวาหะร์ลาล เนห์รู

ระเบียงภาพ
AT THE ENTERANCE OF SWARAJ BHAWAN.jpg|ทางเข้าอานันทภวัน
SWARAJ BHAWAN.JPG|มุมมองโดยรอบ
Room Where Congress Leaders Met - Anand Bhavan (Nehru House) - Allahabad - Uttar Pradesh - India (12566499665).jpg|อดีตห้องประชุมของพรรคคองเกรส

อ้างอิง
กานาฉ่าย
กานาฉ่าย ( ; ) เป็นอาหารเครื่องเคียงของแต้จิ๋วที่มีมาแต่โบราณ สันนิษฐานว่าอาจมีถิ่นกำเนิดที่มณฑลเสฉวนของจีน มีสีดำและชุ่มไปด้วยน้ำมัน มีรสชาติกลมกล่อมที่เป็นเอกลักษณ์ ในประเทศไทยนิยมทานในหมู่คนไทยเชื้อสายจีน และในต่างประเทศ เช่น ชาวไต้หวันและคนเชื้อสายจีนทั่วโลก สามารถทานในช่วงเทศกาลกินเจและเก็บไว้รับประทานได้นาน นิยมนำมาทานคู่กับข้าวต้ม เพื่อเพิ่มรสชาติให้อร่อยยิ่งขึ้น บางครั้งนำมาผัดกับข้าวสวยหรือเนื้อหมูสับกิน ด้านสรรพคุณ กานาฉ่ายช่วยขับร้อนถอนพิษ แก้ร้อนใน ช่วยให้ชุ่มคอ
กานาฉ่ายมีส่วนผสมของผักกาดปลีหรือผักเคลดองสับ ลูกสมอจีนดอง (ลูกกานาดอง) และเห็ดหอม อาจเติมกระเทียมสับทอด นำมาตุ๋นด้วยน้ำมัน และเคี่ยวจนได้ที่ ขั้นตอนสำคัญในการเคี่ยวคือการควบคุมความร้อนและเทคนิคการทุบด้วยตะหลิว

กานาฉ่ายไม่เพียงมีคุณค่าทางโภชนาการ แต่ยังมีคุณค่าด้านทางประวัติศาสตร์วัฒนธรรมอีกด้วย หลังจากเปิดซัวเถาเป็นเมืองท่าสำคัญ ชาวเฉาซ่านเดินทางข้ามมหาสมุทรออกไปทำงานและค้าขาย ได้นำกานาฉ่ายไปยังประเทศต่าง ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ด้วย คนแต้จิ๋วในต่างประเทศเรียกกานาฉ่ายว่า "อาหารคิดถึงบ้าน" (思乡菜) ซึ่งทำให้ชาวแต้จิ๋วในต่างแดนมีวัฒนธรรมบ้านเกิดที่แข็งแกร่งขึ้น ในประเทศไทยหาซื้อได้ตามตลาดย่านคนจีน ทั้งแบบตักแบ่งและบรรจุในผลิตภัณฑ์หลากหลาย
สะพานอุบลรัตน์
สะพานอุบลรัตน์ เป็นสะพานข้ามคลองคูเมืองเดิม เชื่อมถนนอัษฎางค์และถนนราชินี ตั้งอยู่ระหว่างแขวงพระบรมมหาราชวังกับแขวงบูรพาภิรมย์ เขตพระนคร กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถาน เมื่อปี พ.ศ. 2531
เดิมรู้จักในชื่อ สะพานหัวตะเฆ่ หรือ สะพานหัวจรเข้ เนื่องจากราวสะพานเดิมทำเป็นรูปจระเข้ สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2455 ในรัชสมัยรัชกาลที่ 6 สร้างขึ้นเป็นที่ระลึกแด่พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าอุบลรัตนนารีนาค กรมขุนอรรควรราชกัลยา พระอรรคชายาเธอในรัชกาลที่ 5 ในโอกาสพระราชทานเพลิงศพ ณ พระเมรุท้องสนามหลวงในปี ร.ศ. 132 แต่หลังจากได้รับพระราชทานทรัพย์แล้ว ถ้าก่อสร้างสะพานขึ้นใหม่ทั้งหมดจะไม่ทันกำหนดการพระเมรุ จึงเลือกที่จะสร้างแทนสะพานเก่าซึ่งคือ สะพานหัวจระเข้ มีพิธีเปิดสะพานเมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2456
ลักษณะเป็นสะพานคอนกรีตเสริมเหล็ก มีความกว้าง 8.5 เมตร ยาว 25.0 เมตร ทางเท้ากว้างด้านละ 1.7 เมตร ราวสะพานสูง 1.5 เมตร มีผังโค้งเป็นครึ่งวงกลม ลูกกรงปูนปั้นเป็นลูกมะหวดกลม พนักเหนือลูกกรงประดับด้วยลายดาราแบบไทย มีแผ่นจากรึกชื่อสะพานและปีพุทธศักราช 2455 อยู่กึ่งกลางราวสะพานทั้งสองข้าง ทั้งด้านนอกและด้านในทั้งสองข้าง มีลายดอกอุบลในกรอบสีเหลี่ยมประดับอยู่ในแผ่นจารึก

อ้างอิง
นูรฮายัต ฮิชัคมอซาร์
นูรฮายัต ฮิชัคมอซาร์ ( ; 4 ตุลาคม ค.ศ. 1983 – ) เจ้าของฉายา พีรานเซส เซนา ( หมายถึง เจ้าหญิงนักรบซีนา) เป็นนักต่อสู้สายมวยสากล, มวยไทย และวูซูหญิงชาวตุรกี เธอเป็นสมาชิกของสโมสรกีฬาสตาร์อะคาเดมีในอาดานา ที่ซึ่งเธอได้รับการฝึกโดยฮาคาน ชาฮาเด

ชีวิตช่วงต้น
เธอเกิดเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1983 ที่อาดานาในฐานะลูกคนที่สองของพี่น้องสี่คน ด้วยแรงบันดาลใจจากลุงของเธอที่เป็นนักมวยสากล นูรฮายัต ฮิชัคมอซาร์ เริ่มการฝึกฝนมวยในปี ค.ศ. 1995 หลังจากต่อสู้กับมวยสมัครเล่นมาหลายปี เธอก็หันมาสนใจวูซู กระทั่งในปี ค.ศ. 2004 เธอเริ่มเอาดีด้านมวยไทย
หลังสำเร็จการศึกษาจากไฮสกูล เธอได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยกาซี ในอังการา และได้รับปริญญาด้านกีฬาและพลศึกษาในปี ค.ศ. 2002 หลังจากหลายปีของการว่างงาน เธอได้มาเป็นครูโรงเรียนมัธยมศึกษาในอิสตันบูล

เมื่อถามเกี่ยวกับชื่อเล่นของเธอ เธอได้แสดงความคิดเห็น: มีคำพูดที่ว่า "นักมวยปล้ำที่ดีทำให้หูของเขายังคงอยู่ และนักมวยที่ดีทำให้จมูกของเขายังคงอยู่" ซึ่งฉันสามารถรักษาใบหน้าของฉันไม่ให้ด่างพร้อยจนถึงตอนนี้ ในการแข่งขันที่ประเทศฮังการี คู่ชกชาวรัสเซียตั้งชื่อฉันว่า "เจ้าหญิงนักรบซีนา" และตอนนี้สามีของฉันเองก็เรียกฉันว่า "ซีนา" เช่นกัน
ครอบครัว
เมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 2010 นูรฮายัต ฮิชัคมอซาร์ แต่งงานกับนักสู้เค-วัน แอร์ฮาน เดนิซ (เจ้าของฉายาพิตบูลโจมตี) ซึ่งเป็นแชมป์คิกบ็อกซิงชาวตุรกีและอดีตเทรนเนอร์ของเธอ

ความสำเร็จ
;มวยไทย:
* (67 กก.) ชิงแชมป์ยุโรป 2007 - 7–14 ตุลาคม ค.ศ. 2007 บิโก ประเทศสเปน 
* (67 กก.) ชิงแชมป์ประเทศตุกี 2010 - 13–17 เมษายน ค.ศ. 2010 โบดรุม ประเทศตุรกี 
* (67 กก.) ชิงแชมป์ยุโรป 2010 - 25–30 พฤษภาคม ค.ศ. 2010 โรม ประเทศอิตาลี 
* (67 กก.) ชิงแชมป์โลก 2010 - 27 พฤศจิกายน–5 ธันวาคม ค.ศ. 2010 กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
;วูซู:
* (65 กก.) เวิลด์คัพครั้งที่ 4 - 11–17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007 ปักกิ่ง ประเทศจีน
* (65 กก.) วูซูชิงแชมป์โลกครั้งที่ 9 - 11–17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007 ปักกิ่ง ประเทศจีน

อ้างอิง
ลูทีน
ลูทีน ( ) เป็นสารกลุ่มแคโรทีนอยด์และแซนโทฟิลล์ ลักษณะเป็นของแข็งสีแดงส้ม ไม่ละลายน้ำ มีมวลโมเลกุล 568.9 g/mol ลูทีนเป็นไอโซเมอร์กับซีอาแซนทินโดยมีสูตรเคมีเหมือนกันคือ C 40 H 56 O 2 นอกจากนี้ยังมีโครงสร้างที่มีอะตอมคาร์บอน 40 อะตอมและวงแหวนที่ปลายเหมือนกัน แต่ต่างกันตรงตำแหน่งของพันธะคู่ที่วงแหวน ทำให้ลูทีนมีตำแหน่งไครัล 3 ตำแหน่ง ในขณะที่ซีอาแซนทินมี 2 ตำแหน่ง ชื่อลูทีนมาจากคำภาษาละติน luteus แปลว่า สีเหลือง
ลูทีนสามารถสังเคราะห์ได้ในพืชโดยมีสารตั้งต้นมาจากเดลตา-แคโรทีน พืชใช้ลูทีนในการปรับกลไกการรับแสงระหว่างการสังเคราะห์แสง มนุษย์ได้รับลูทีนจากการทานพืช เมื่อรับลูทีนซึ่งเป็นแคโรทีนอยด์ที่ละลายในไขมันเข้าไป ลูทีนจะผ่านระบบย่อยอาหารไปพร้อมกับลิพิดอื่น ๆ เช่น คอเลสเตอรอล ฟอสโฟลิพิดหรือกรดไขมันอิสระ ก่อนจะถูกดูดซึมที่ลำไส้เล็กผ่านเอนเทอโรไซต์ ลูทีนเป็นหนึ่งในสารแคโรทีนอยด์สองชนิดที่พบเฉพาะในตา โดยพบมากบริเวณจุดเหลืองจอตา (macula lutea) ซึ่งเป็นพื้นที่วงรีใกล้กับกลางจอตา
ลูทีนเป็นสารต้านอนุมูลอิสระที่พบในอาหารหลายชนิด ได้แก่ คะน้า ปวยเล้ง บรอกโคลี ผักกาดหอม หน่อไม้ฝรั่ง ถั่วลันเตา ข้าวโพด ฟักทอง มะเขือเทศ และไข่แดง เมื่อใช้เป็นวัตถุเจือปนอาหาร ลูทีนจะมีเลขอีคือ E161b มีงานวิจัยบางส่วนรายงานว่าลูทีนช่วยบำรุงสายตา ลดความเสี่ยงเป็นต้อกระจก และโรคจุดภาพชัดของจอตาเสื่อม

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
ไลโคปีน
ไลโคปีน ( ) เป็นสารกลุ่มแคโรทีนอยด์ชนิดแคโรทีน (แคโรทีนอยด์ที่ไม่มีอะตอมออกซิเจน) ลักษณะเป็นของแข็ง ไม่ละลายน้ำ มีสูตรเคมีคือ C 40 H 56 มีมวลโมเลกุล 536.9 g/mol ไลโคปีนเป็นสารไฮโดรคาร์บอนชนิดเทอร์พีนที่มีโครงสร้างเป็นเส้นตรงยาว ประกอบด้วยหมู่ไอโซพรีน 8 หมู่ที่เชื่อมด้วยพันธะคู่ 13 พันธะ โดยพันธะคู่ 11 พันธะเป็นแบบคอนจูเกต ทำให้ไลโคปีนสามารถดูดกลืนแสงที่มีความยาวคลื่นต่างกันได้ ยกเว้นสีแดงซึ่งมีความยาวคลื่นมากที่สุดจึงสะท้อนกลับ ทำให้ไลโคปีนปรากฏเป็นสีแดง ชื่อไลโคปีนมาจากชื่อชนิดของมะเขือเทศคือ lycopersicum
พืชและสาหร่ายใช้ไลโคปีนในการสังเคราะห์แสงและกลไกป้องกันการได้รับแสงมากเกิน โดยสังเคราะห์จากการเปลี่ยนกรดเมวาโลนิกเป็นไดเมทิลอัลลิลไพโรฟอสเฟต จากนั้นจะควบแน่นกับ 3 โมเลกุลของไอโซเพนเทนิลไพโรฟอสเฟตกลายเป็นเจรานิลเจรานิลไพโรฟอสเฟต และสลายกลายเป็นไฟโตอีน ก่อนไฟโตอีนจะถูกเอนไซม์ไฟโตอีนดีแซทิวเรสสลายกลายเป็นไลโคปีน เนื่องจากเป็นสารที่ละลายในไขมัน ไลโคปีนจึงต้องจับกับกรดน้ำดีและไขมันเพื่อให้ดูดซึมที่ลำไส้เล็กได้ ไลโคปีนไม่ใช่สารอาหารที่จำเป็นต่อร่างกาย มีการรายงานถึงปริมาณที่เหมาะสมของการรับไลโคปีนในแต่ละวันอยู่ที่ 75 มิลลิกรัม/วัน
ไลโคปีนพบในผักผลไม้สีแดงส้ม ได้แก่ มะเขือเทศ ฟักข้าว แตงโม มะละกอ และพริกหยวก เมื่อใช้เป็นวัตถุเจือปนอาหาร ไลโคปีนจะมีเลขอีคือ E160d ไลโคปีนเป็นสารต้านอนุมูลอิสระที่ช่วยยับยั้งปฏิกิริยาออกซิเดชันที่ก่อให้เกิดอนูมุลอิสระซึ่งส่งผลเสียต่อเซลล์ และมีงานวิจัยขั้นต้นที่บ่งชี้ว่าไลโคปีนอาจช่วยยับยั้งโรคระบบหัวใจหลอดเลือดและมะเร็งต่อมลูกหมาก

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
เครื่องในสัตว์
หลากหลายชนิดที่มีตับซึ่งเป็นเครื่องในสัตว์]]

เครื่องในสัตว์ เป็นอวัยวะภายในของสัตว์ที่ถูกชำแหละ โดยไม่รวมถึงกล้ามเนื้อและกระดูก เช่น หัวใจ ตับ ปอด ฯลฯ

ในบางวัฒนธรรม การรับประทานเครื่องในสัตว์ถือเป็นสิ่งต้องห้าม แต่ในบางวัฒนธรรมก็รับประทานเป็นอาหารหลัก หรืออาจเป็นอาหารราคาแพงได้ด้วย

ในบางครั้ง เครื่องในสัตว์อาจหมายถึงซากของส่วนที่เน่าเสียของสัตว์ โดยอาจนำไปผลิตเป็นปุ๋ยหรือเชื้อเพลิง หรือผลิตเป็นอาหารสัตว์สำหรับจำหน่าย
ข้อห้าม
ข้อห้าม ( ) เป็นการห้ามไม่ให้ทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง (มักจะเป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องกับการพูดหรือพฤติกรรม) บนพื้นฐานของความรู้สึกทางวัฒนธรรมซึ่งคนทั่วไปมองว่าสิ่งดังกล่าวน่ารังเกียจหรือเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำ โดยข้อห้ามแต่ละอย่างปรากฏอยู่ในทุกสังคม

ในเชิงเปรียบเทียบ ข้อห้ามที่เกี่ยวข้องกับรายการอาหารดูเหมือนจะไม่สมเหตุสมผลนัก เนื่องจากสิ่งที่อาจถูกมองว่าไม่เหมาะสำหรับบุคคลบางกลุ่มที่ยึดหลักตามธรรมเนียมหรือศาสนา ก็อาจเป็นที่ยอมรับอย่างสมบูรณ์ต่อกลุ่มอื่น ๆ ได้เช่นกัน
ข้อห้ามมักจะมีจุดประสงค์เพื่อปกป้องมนุษย์ให้อยู่รอดได้ในสังคมนั้น ๆ ซึ่งอาจเกี่ยวข้องกับการแพทย์หรือระบบนิเวศซึ่งมีความชัดเจนในหลาย ๆ ด้าน รวมถึงศาสนาหรือจิตวิญญาณ หรืออาจมีจุดประสงค์อื่น ๆ ด้วย ข้อห้ามที่ได้รับการยอมรับจากกลุ่มหรือชนเผ่าใดกลุ่มหนึ่ง โดยเฉพาะส่วนที่เกี่ยวข้องกับวิถีชีวิต มักช่วยในเรื่องการติดต่อกัน รวมไปถึงการรักษาเอกลักษณ์ของชนเผ่าตนต่อหน้าชนเผ่าอื่น ๆ ด้วย

อ้างอิง
แอสตาแซนทิน
แอสตาแซนทิน ( ) เป็นสารแคโรทีนอยด์กลุ่มแซนโทฟิลล์ ลักษณะเป็นของแข็งสีชมพูถึงม่วงเข้ม ไม่ละลายน้ำ มีสูตรเคมีคือ C 40 H 52 O 4 มีมวลโมเลกุล 596.8 g/mol แอสตาแซนทินเป็นสารไฮโดรคาร์บอนกลุ่มเทอร์พีนที่มีโครงสร้างเป็นเส้นตรง ประกอบด้วยไอโซพรีน 8 หมู่ ร่วมกับหมู่ฟังก์ชันคีโตนและไฮดรอกซิล ทั้งหมดเชื่อมด้วยพันธะคู่ 13 พันธะ โดยพันธะคู่เหล่านี้เป็นแบบคอนจูเกต (พันธะเดี่ยวสลับกับพันธะคู่) ทำให้สามารถดูดกลืนแสงที่มีความยาวคลื่นต่างกันได้มาก แอสตาแซนทินมีตำแหน่งไครัล 2 ตำแหน่งที่ตำแหน่ง 3- และ 3′ ส่งผลให้มีสเตอริโอไอโซเมอร์ (สูตรเคมีเหมือนกัน แต่การจัดเรียงอะตอมต่างกัน) 3 แบบ ซึ่งทั้งหมดสามารถพบได้ในธรรมชาติ ชื่อแอสตาแซนทินมาจากการรวมคำระหว่างแอสตาซิน (as
ซึ่งทั้งหมดสามารถพบได้ในธรรมชาติ ชื่อแอสตาแซนทินมาจากการรวมคำระหว่างแอสตาซิน (astacin) กลุ่มเอนไซม์ที่ได้จากเครย์ฟิชยุโรป (Astacus astacus) กับคำภาษากรีก ξανθός (xanthos) แปลว่าสีเหลือง
สาหร่ายและเห็ดราสังเคราะห์แอสตาแซนทินจากโมเลกุลของไอโซเพนเทนิลไพโรฟอสเฟตจับกับไดเมทิลแอลลิลไพโรฟอสเฟต แล้วกลายเป็นเจรานิลเจรานิลไพโรฟอสเฟต (GGPP) จากนั้น GGPP จะสลายกลายเป็นไฟโตอีน ไลโคปีน และบีตา-แคโรทีนตามลำดับ หากบีตา-แคโรทีนถูกเอนไซม์คีโตเลสสลายจะกลายเป็นเอคีนีโนน แต่หากถูกเอนไซม์ไฮโดรเลสสลายจะกลายเป็นคริปโทแซนทิน ทั้งเอคีนีโนนและคริปโทแซนทินจะถูกเอนไซม์สองชนิดนี้สลายไปเรื่อย ๆ จนได้แอสตาแซนทิน เมื่อนกฟลามิงโก ปลาแซลมอน ปลาเทราต์ หรือสัตว์พวกกุ้งกั้งปูกินสาหร่ายหรือเคยที่มีแอสตาแซนทินเข้าไป จะทำให้เปลือกนอก ขนหรือเนื้อมีสีชมพู เมื่อเข้าสู่ร่างกายมนุษย์ แอสตาแซนทินซึ่งละลายในไขมันจะจับกับกรดน้ำดี ก่อนจะถูกดูดซึมที่ลำไส้เล็ก องค์การอนามัยโล
นทินซึ่งละลายในไขมันจะจับกับกรดน้ำดี ก่อนจะถูกดูดซึมที่ลำไส้เล็ก องค์การอนามัยโลกรายงานปริมาณการได้รับแอสตาแซนทินที่เหมาะสมในแต่ละวันอยู่ที่ 0.34–0.85 มิลลิกรัม/วัน
แหล่งธรรมชาติของแอสตาแซนทินที่ใช้ในอุตสาหกรรม ได้แก่ เคยแปซิฟิก (Euphausia pacifica), เคยแอนตาร์กติก (Euphausia superba), กุ้งแดงแอตแลนติก-แปซิฟิก (Pandalus borealis) และสาหร่ายน้ำจืดชนิด Haematococcus pluvialis แอสตาแซนทินสามารถสังเคราะห์ได้จากการทำปฏิกิริยาระหว่าง cis-3-methyl-2-penten-4-yn-1-ol กับ C 10 -dialdehyde ผ่านปฏิกิริยาวิททิก เมื่อใช้เป็นวัตถุเจือปนอาหาร แอสตาแซนทินจะมีเลขอีคือ E161j แอสตาแซนทินใช้เป็นสารต้านอนุมูลอิสระ ผลิตภัณฑ์อาหารเสริม และสารเพิ่มสีในกุ้ง ปู ปลาแซลมอน และไข่แดง แม้ว่าสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาสหรัฐจะระบุให้แอสตาแซนทินทั้งจากธรรมชาติและสังเคราะห์นั้น "ยอมรับโดยทั่วไปว่าปลอดภัย" แต่ประโยชน์ทางการแพทย์และผลข้าง
าติและสังเคราะห์นั้น "ยอมรับโดยทั่วไปว่าปลอดภัย" แต่ประโยชน์ทางการแพทย์และผลข้างเคียงยังไม่เป็นที่สรุป
วัดต้นเกว๋น
วัดต้นเกว๋น หรือ วัดอินทราวาส เป็นวัดเก่าแก่ของเชียงใหม่ ปัจจุบันเป็นวัดที่ไม่มีพระอยู่จำพรรษา ตั้งอยู่ในตำบลหนองควาย อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่ สร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นที่พักแรมของขบวนพระบรมธาตุศรีจอมทองในประเพณีแห่พระเจ้าเข้าเวียง วัดต้นเกว๋นมีศิลปกรรมล้านนาดั้งเดิมที่สมบูรณ์และทรงคุณค่ามาก ถูกขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อปีพ.ศ. 2526 และได้รับการประกาศโดยสมาคมสถาปนิกสยามเป็นอาคารอนุรักษ์ดีเด่นเมื่อปีพ.ศ. 2532
วัดต้นเกว๋นเริ่มก่อสร้างในรัชสมัยพระเจ้ากาวิโลรสสุริยวงศ์ เจ้าหลวงเชียงใหม่องค์ที่ 6 ชื่อวัดถูกตั้งตามต้นบ่าเกว๋น (หรือต้นตะขบในภาษากลาง) ต่อมาถูกตั้งชื่อตามครูบาอินทร์ ซึ่งมีฝีมือด้านเชิงช่างดีและมีส่วนในการสร้างวิหารของวัด ตัววิหารสร้างขึ้นในปีพ.ศ. 2401 ในพระวิหารประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย ฝาหนังด้านหลังพระประธานเป็นซุ้มและมีพระพิมพ์โลหะติดฝาผนัง ศาลาจัตุรมุขซึ่งพบเพียงหลังเดียวในภาคเหนือถูกสร้างราวปีพ.ศ. 2399-2412
ประเพณีแห่พระเจ้าเข้าเวียง ถือเป็นประเพณีโบราณที่เจ้าหลวงเชียงใหม่จะโปรดตั้งการพิธีในทุกๆปีเพื่อให้ชาวเมืองได้สรงน้ำสักการะพระบรมธาตุฯ ก่อนที่จะเชิญพระบรมธาตุไปประทับยังวัดสวนดอกและวัดพระธาตุดอยสุเทพตามลำดับ ประเพณีนี้ในปัจจุบันจะจัดขึ้นในโอกาสครบรอบสถาปนาเวียงเชียงใหม่ตามวาระเท่านั้น พิธีแห่ครั้งล่าสุดเกิดขึ้นในพ.ศ. 2559 ในโอกาสครบรอบ 720 ปี 60 รอบนักษัตรสถาปนาเวียงเชียงใหม่

สมาคมสถาปนิกสยาม ในพระบรมราชูปถัมภ์ ได้รับการประกาศให้พระวิหาร วัดต้นเกว๋น เป็นอาคารอนุรักษ์ดีเด่นเมื่อปี พ.ศ. 2532

อ้างอิง
ต็อกโปกี
ต็อกโปกี ( ) หรือ เค้กข้าว-ผัด เป็นอาหารเกาหลียอดนิยมที่ทำจากแป้ง คาแรต็อก ขนาดเล็กซึ่งเรียกว่า ต็องมย็อน ( , "เส้นแป้งข้าวเจ้า") นำไปผัด โดย ออมุก (ลูกชิ้นปลา), ไข่ต้ม และต้นหอมเป็นส่วนผสมที่นิยมใส่เพิ่มมากที่สุด จะปรุงรสด้วยซอสแบบเผ็ดที่ทำจาก โคชูจัง (น้ำพริก) หรือซอสแบบไม่เผ็ดที่ทำจาก คันจัง (ซีอิ๊วเกาหลี) ก็ได้ แต่แบบแรกเป็นแบบที่พบบ่อยที่สุด 
ในขณะที่แบบหลังพบได้น้อยกว่า และบางครั้งเรียกว่า คุงจุงต็อกโปกี ("ต็อกโปกีชาววัง")
ในปัจจุบัน ต็อกโปกีมีรูปแบบหลากหลาย รวมไปถึงต็อกโปกีแกงกะหรี่, ต็อกโปกีครีมซอส, ต็อกโปกีชาจัง, ต็อกโปกีซีฟูด, ต็อกโปกีคัลบี และอื่น ๆ โดยทั่วไป ผู้คนมักซื้อและกินต็อกโปกีที่ พุนชิกจิบ (ร้านอาหารว่างหรืออาหารจานเดียว) เช่นเดียวกับ โพจังมาชา (แผงลอยริมถนน) นอกจากนี้ยังมีร้านอาหารเฉพาะสำหรับต็อกโปกีอีกด้วย
ประวัติ
ต็อกโปกีปรากฏชื่อเป็นครั้งแรกในตำราอาหารสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 19 ชื่อ ชีอึยจ็อนซอ โดยมีตัวสะกดแบบโบราณว่า สต็อกบกกี (steokbokgi; ) จากหนังสือดังกล่าว ต็อกโปกียังเป็นที่รู้จักกันในชื่อต่าง ๆ รวมถึง ต็อกจิม (เค้กข้าว-ตุ๋น), ต็อกจับแช (เค้กข้าว-ผัด) และ ต็อกจ็อนกล (เค้กข้าวหม้อไฟ) ตามรูปแบบของราชสำนักเกาหลี ต็อกโปกีทำจาก ต็อก (เค้กข้าว), เซอร์ลอยน์, น้ำมันงา, ซีอิ๊ว, ต้นหอม, ไลเคนชนิด Umbilicaria esculenta, เมล็ดสน และเมล็ดงาคั่วบด ในขณะที่ต็อกโปกีที่ใช้ซีอิ๊วเป็นส่วนผสมได้รับการทำขึ้นในบ้านหลังใหญ่ของตระกูลพาพย็องยุน ซึ่งเป็นสถานที่ผลิตซีอิ๊วคุณภาพดี ในรูปแบบนี้ เนื้อส่วนซี่โครงส่วนปลายยังเป็นวัตถุดิบที่นิยมใช้อีกด้วย ชื่อของต็อกโปกียังปร
ี้ เนื้อส่วนซี่โครงส่วนปลายยังเป็นวัตถุดิบที่นิยมใช้อีกด้วย ชื่อของต็อกโปกียังปรากฏในหนังสือฉบับปรับปรุงและแก้ไขเพิ่มเติมชื่อ โชซ็อนโยรีเจบ็อบ ซึ่งอธิบายอาหารชนิดนี้ว่าเป็นอาหารคาวที่ใช้ซีอิ๊วเป็นส่วนผสม
ระเบียงภาพ

Korean.snacks-Tteokbokki-03.jpg|ต็อกโปกีใน พุนชิกจิบ (ร้านอาหารว่าง)
Ra-bokki.jpg|ราโบกี (ต็อกโปกีกับเส้น รามย็อน)
Noodle spicy ricecake.jpg|จลโบกี (ต็อกโปกีกับเส้น จลมย็อน)

อ้างอิง
สะพานวีเซิน
สะพานวีเซิน ( ) คือสะพานรถไฟทางเดี่ยว สร้างจากบล็อกคอนกรีตด้วยการโค้งหิน (สะพานแบบโค้ง) สะพานทอดข้ามแม่น้ำลันท์วัสเซอร์ทางตะวันตกเฉียงใต้ของหมู่บ้านวีเซินในรัฐเกราบึนเดินของประเทศสวิตเซอร์แลนด์

สะพานได้รับการออกแบบโดยวิศวกรหลักของบริษัท Rhaetian Railway นามว่า เฮ็นนิง ฟรีดริช สร้างระหว่าง ค.ศ. 1906–1909 โดยผู้รับเหมา G. Marasi (Westermann & Cie, Zürich) ภายใต้การจัดการของ P. Salaz and Hans Studer (RhB) บริษัท Rhaetian Railway ยังคงเป็นเจ้าของและใช้สะพานสำหรับการให้บริการจนถึงปัจจุบัน สะพานเป็นองค์ประกอบสำคัญของทางรถไฟสาย Davos–Filisur สะพานแห่งนี้สูง 88.9 เมตร (292 ฟุต) และยาว 210 เมตร (690 ฟุต) และช่วงกลาง (main span) 55 เมตร (180 ฟุต)
สมุดภาพ
สะพานวีเซินในมุมมองและช่วงเวลาที่แตกต่างกัน

Wiesener Viadukt RhB 01 08.jpg|
ไฟล์:Hippsche Wendescheibe RhB Wiesen 02 08.jpg|
ไฟล์:Wiesener Viadukt.jpg|
ไฟล์:Wiesener Viadukt (10-2008).jpg|
ไฟล์:Wiesen Gesamtansicht 01 09.jpg|
ไก่ทอดเกาหลี
ไก่ทอดเกาหลี ( ) มักเรียกว่า ชีคิน ( "ชิกเกน" ในภาษาอังกฤษ) หมายถึงไก่ทอดหลากหลายชนิดจากเกาหลีใต้รวมถึง ไก่ทอดแบบทั่วไป ฮูราอีดือชีคิน ( "ไก่ทอด" ในภาษาอังกฤษ) และแบบเผ็ด ยังนย็อมชีคิน ( "ไก่ปรุงรส") ในเกาหลีใต้ ไก่ทอดเป็นทั้งเมนูเรียกน้ำย่อย อันจู (อาหารที่เสิร์ฟและทานพร้อมเครื่องดื่ม) หรือกินเป็นของว่างหลังอาหาร
ไก่ทอดเกาหลีแตกต่างจากไก่ทอดทั่วๆไป เพราะทอดสองครั้ง หนังจึงกรอบและมันเยิ้มน้อย ไก่ปรุงรสด้วยเครื่องเทศ น้ำตาล และเกลือทั้งก่อนและหลังการทอด ร้านไก่ทอดเกาหลีมักใช้ไก่ขนาดเล็กหรือกลาง และใช้ไก่ที่อายุน้อยซึ่งจะมีเนื้อนุ่มมากขึ้น หลังจากการทอดไก่แล้ว มักจะทาซอสโดยใช้แปรงเคลือบไก่ให้ทั่วหนัง ของที่มักจะเสิร์ฟพร้อมไก่ทอดเกาหลีคือ หัวไชเท้าดอง เบียร์ และโชจู
ประวัติ
การทอดไก่ในเกาหลีเริ่มต้นในช่วงสงครามเกาหลี เมื่อทหารอเมริกันที่ประจำการในเกาหลีใต้ช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1940 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1950 เดิมทีชาวเกาหลีมักบริโภคไก่ด้วยการนึ่ง และจะมาในน้ำซุป โดยรูปแบบนี้เปลี่ยนไปเมื่อชาวอเมริกันเริ่มวางแผงขายไก่ทอดอาหารอเมริกัน โดยเน้นขายที่สี่พื้นที่ ได้แก่ โซล, ปูซาน, พย็องแท็ก และซงทัน

การกินไก่ทอดแบบสมัยใหม่ เริ่มขึ้นในเกาหลีช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 เมื่อมีการขายไก่ย่างบนเตาอบไฟฟ้าที่มย็องดงย็องยังเซ็นเตอร์ในโซล
แฟรนไชส์ไก่ทอดเกาหลีร้านแรกก่อตั้งโดย ยู ซ็อก-โฮ ใน ค.ศ. 1997 ชื่อ ลิมส์ชิกเกน ตั้งอยู่ในห้างสรรพสินค้าชินเซแก โซล ยูกล่าวว่าแนวคิดของเขาในการขายไก่ทอดชิ้นเล็กเริ่มใน ค.ศ. 1975 เมื่อเขาไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศในสหรัฐ 
เขาเริ่มทอดไก่ที่นั่น และได้รับรางวัลจากการสร้างเมนู 'ไก่โสม' เขาเริ่มต้นธุรกิจในเกาหลีด้วยการขายไก่ทอดหกชิ้นในระหว่าง 280 ถึง 330 วอน และขายได้มากกว่า 900 ชิ้นตลอดการงานของเขา
การเคลือบซอสเผ็ดหรือที่รู้จักกันในชื่อ ยังนย็อมชีคิน เริ่มต้นขึ้นใน ค.ศ. 1982 โดย ยัง ฮี-คว็อน ซึ่งขณะนั้นเปิดร้านเพลีคานาชิกเกน ที่แทจ็อน เขาสังเกตเห็นว่าลูกค้าในร้านอาหารของเขา กำลังเผชิญกับการเคี้ยวไก่ที่แข็ง และหนังไก่ที่ขูดเพดานปาก หยางจึงตัดสินใจเปลี่ยนไก่ทอดแบบดั้งเดิม โดยทำให้หนังของไก่นิ่มและเอาใจลูกค้าเกาหลีมากขึ้นโดยทำซอสหวานและเผ็ด ยังกล่าวว่า แรกเริ่ม ยังนย็อมชีคิน มีรสเผ็ดก็จริง แต่เขาไม่ได้ใส่โคชูจังเป็นหนึ่งในส่วนผสมที่หมักไว้
เนื่องจากความอิ่มตัวของตลาดในเกาหลี ทำให้ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ร้านไก่ทอดรายใหญ่หลายแห่งของเกาหลี เช่น เม็กซิกันชิกเกน, เจเนซิสบีบีคิว, เคียวโชนชิกเกน และเพลีคานาชิกเกน ได้ขยายร้านไปยังสหรัฐ, จีน, แคนาดา และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ความหลากหลาย
ตามการปรุงรส
* ฮูราอีดือชีคิน ( ; huraideu-chikin "ไก่ทอด") – มักจะเรียกง่าย ๆ ว่า ฮูราอีดือ ( ; huraideu) เป็นไก่ทอดทั่วไป
* ยังนย็อมชีคิน ( ; yangnyeom-chikin "ไก่ปรุงรส") – ไก่ทอดที่เคลือบซอสหวานและเผ็ดที่ปรุงด้วยโคชูจัง 
* พันบัน ( ; Banban "ครึ่ง-ครึ่ง") – หมายถึงการเสิร์ฟไก่แบบปรุงรสครึ่งหนึ่ง ธรรมดาครึ่งหนึ่ง 
* คันจังชีคิน ( ; ganjang-chikin "ไก่ซอสถั่วเหลือง") – ไก่ทอดเคลือบที่เคลือบซอสหวานและเผ็ดที่ปรุงด้วยซอสถั่วเหลือง ซึ่งมักจะใส่กระเทียมด้วย 
* พาดัก ( ; Padak "ไก่ทอดต้นหอม") – ไก่ทอดที่ราดด้วยต้นหอมซอยบาง ๆ

ตามรูปแบบ
* ทงดัก ( "ไก่ทั้งตัว") – ไก่ทอดทั้งตัวด้วยน้ำมัน 
* ซุนซัลชีคิน ( "ไก่เนื้อล้วน") – ไก่ไม่มีกระดูก

อ้างอิง
ทะเลสาบเบรา
ทะเลสาบเบรา หรือ ทะเลสาบเบเร (/bˈɐjɾɐ/; Sinhalese: බේරේ වැව, translit. Bērē væva; Tami: பேரே ஏரி, translit. Pērē ēri) เป็นทะเลสาบกลางเมืองโคลัมโบ ประเทศศรีลังกา ทะเลสาบนี้ล้อมรอบด้วยธุรกิจใหญ่หลายแห่งของเมือง บริเวณทะเลสาบมีพื้นที่ราว เมื่อร้อยปีก่อน ในปัจจุบันลดขนาดลงเหลือเพียง ด้วยสาเหตุหลายประการ ระหว่างยุคอาณานิคมซีลอนโปรตุเกส, ดัตช์ซีลอน และ บริทิชซีลอน ทะเลสาบนี้ถูกใช้ประโยชน์หลายด้าน ชื่อ "เบรา" นี้มาจากชื่อโปรตุเกส ทะเลสาบเบราเชื่อมต่อกับคลองหลายสายอย่างซับซ้อน ทำให้สามารถขนส่งสินค้าในเขตเมืองกับเมืองในแถลชานเมืองได้อย่างสะดวกสบาย

สถานที่ท่องเที่ยวริมขอบของทะเลสาบนี้ เช่น ตลาดน้ำเปตตาห์, สีมามาลักในวัดคงคารามยะ เป็นต้น

อ้างอิง
โลทัสทาวเวอร์
โลทัสทาวเวอร์ (Lotus Tower; ; ) หรือ โคลัมโบโลทัสทาวเวอร์ (Colombo Lotus Tower) เป็นหอคอยสูง 356 เมตร ตั้งอยู่ในเมืองโคลัมโบ ประเทศศรีลังกา ถือเป็นแลนด์มาร์กและสัญลักษณ์สำคัญของประเทศศรีลังกา เมื่อเปิดตัวหอคอยในวันที่ 16 กันยายน 2019 หอคอยนี้กลายเป็นสิ่งก่อสร้างเดี่ยวที่สูงที่สุดในเอเชียใต้ และเป็นสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดเป็นอันดับสองในเอเชียใต้รองลงมาจาก INS Kattabomman ในประเทศอินเดีย หอคอยนี้ถือว่าเป็นหอคอยที่สูงที่สุดเป็นอันดับที่ 11 ในเอเชีย และอันดับที่ 19 ของโลก ในตอนแรกมีแผนจะสร้างหอคอยนี้ในย่านชานเมืองของเปลิญะโกฑา (Peliyagoda) แต่สุดท้ายรัฐบาลย้ายมาสร้างในย่านกลางเมืองโคลัมโบแทน หอคอยทรงดอกบัวนี้ใช้งานเป็นหอคอยสำหรับการสื่อสาร เป็นห
ในย่านกลางเมืองโคลัมโบแทน หอคอยทรงดอกบัวนี้ใช้งานเป็นหอคอยสำหรับการสื่อสาร เป็นหอสังเกตการณ์ และมีบริการและร้านค้าต่าง ๆ มากมาย ด้วยค่าใช้จ่ายก่อสร้างรวม 104.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งสนับสนุนด้านเงินทุนโดยธนาคารเพื่อการนำเข้าและส่งออกแห่งชาติ ประเทศจีน
หอคอยนี้เปิดสู่สาธารณชนเมื่อวันที่ 16 กันยายน 2019 โดยประธานาธิบดีศรีลังกา ไมตรีปาละ สิริเสนะ ใช้เวลาก่อสร้างรวม 7 ปี

อ้างอิง
วิหารมหาเทวีอุทยาน
วิหารมหาเทวีอุทยาน ( ; ชื่อเดิม: สวนวิกตอเรีย) เป็นสวนสาธารณะในโคลัมโบ ประเทศศรีลังกา โดยตั้งอยู่ถัดจากพิพืธภัณฑ์แห่งชาติโคลัมโบ เป็นสวนสาธารณะที่เก่าแก่ที่สุดและมีพื้นที่ใหญ่ที่สุดในย่านท่าเรือโคลัมโบ ตั้งอยู่ด้านหน้าของศาลาว่าการโคลัมโบ อาคารยุคอาณานิคม ชื่อของอุทยานตั้งเทิดพระเกียรติพระนางวิหารมหาเทวี พระราชมารดาของพระเจ้าทุฏฐคามณีอภัย ที่ดินของอุทยานได้รับบริจาคจาก Charles Henry de Soysa ในยุคอาณานิคมอังกฤษ และตั้งชื่อว่า "สวนวิกตอเรีย" ตามพระนามของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร กองทัพอังกฤษเข้ายึดพื้นที่สวนในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดย Australian 17th Brigade ตั้งฐานอยู่ที่นี่ หลังสงครามจบลงสวนสาธารณะได้รับการปรับปรุงและเป
an 17th Brigade ตั้งฐานอยู่ที่นี่ หลังสงครามจบลงสวนสาธารณะได้รับการปรับปรุงและเปิดสู่สาธารณชนอีกครั้งในปี 1951
ภายในสวนประกอบด้วยพระพุทธรูปขนาดใหญ่และน้ำตกจำนวนมาก ภายในยังมีสวนสัตว์ขนาดย่อม ลานเด็กเล่น และ BAC Jet Provost ในสวนมีสระซึ่งมีเป็ดเทศว่ายน้ำอยู่

อ้างอิง
วัดคงคาราม (ประเทศศรีลังกา)
วัดคงคาราม เป็นหนึ่งในวัดที่สำคัญที่สุดในโคลัมโบ ประเทศศรีลังกา สร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมผสมผสานทั้งสมัยใหม่และวัฒนธรรมดั้งเดิม วัดแห่งนั้ตั้งอยู่ริมทะเลสาบเบรา และสร้างขึ้นในราวปลายศตวรรษที่ 19

สถาปัตยกรรมในวัดผสมผสานทั้งศรีลังกา, ไทย, อินเดีย และจีน

วัดนี้มีอาคารต่าง ๆ คือวิหาร, เจดีย์, ต้นพระศรีมหาโพธิ, วิหารมันทิรัย (Vihara Mandiraya), สีมมามาลัก (Seema Malaka; โถงรวมของสงฆ์) และห้องประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ นอกจากส่วนทางศาสนาแล้ว ยังมีพิพิธภัณฑ์, ห้องสมุด, กุฏิพระ, ปิริเวนา (โรงเรียนสอนเณร) สูงสามชั้น และห้องอื่น ๆ สำหรับทำกิจกรรม

อ้างอิง
คุรุนานักชยันตี
คุรุนานักเทพจีคุรปุรับ หรือชื่ออื่น ๆ เช่น ปรกาศอุตสัพแห่งคุรุนานัก และ คุรุนานักเทพจีชยันตี คือวันเฉลิมฉลองวันเกิดของคุรุซิกข์ท่านแรก คุรุนานักเทพ ศาสดาแรกของศาสนาซิกข์ ถือเป็นเทศกาลที่ชาวซิกข์และชุมชนศาสนาซิกข์ให้การเคารพบูชาสูงสุดเทศกาลหนึ่ง
เทศกาลต่าง ๆ ในศาสนาซิกข์นั้นเกี่ยวข้องกับการครบรอบต่าง ๆ ของคุรุซิกข์ทั้ง 10 ท่าน ผู้มีส่วนสร้างความเชื่อซิกข์ให้เกิดเป็นรูปเป็นร่างขึ้น วันเกิดของคุรุซิกข์นั้นเรียกว่า “คุรปุรับ” ถือว่าเป็นโอกาสสำคัญที่จะเฉลิมฉลองและสวดภาวนากันในหมู่ซิกข์ คุรุนานัก ผู้ก่อตั้งศาสนาซิกข์ เกิดที่เมือง Rai-Bhoi-di Talwandi หรือในปัจจุบันตั้งอยู่ในคุรุนานกาสาหิบ อำเภอเศขูปุระ (Shekhupura District) ประเทศปากีสถาน ในประเทศอินเดียกำหนดให้วันนี้เป็นวันหยุดในประเทศอินเดีย
ในภาอีพล ชนามสาขี (Bhai Bala Janamsakhi) ซึ่งเป็นที่ถกเถียงระบุว่าคุรุนานักเกิดในวันพระจันทร์เต็มดวง (ปุรนิมา) เดือนกติกตามปฏิทินจันทรคติอินเดีย ชาวซิกข์เฉลิมฉลองคุรุนานักคุรปุรับในช่วงเดือนพฤศจิกายนด้วยเกตุที่กล่าวข้างต้น และปฏิบัติอย่างฝังแน่นในธรรมเนียมปฏิบัติซิกข์ อย่างไรก็ตามมีนักวิชาการและหน่วยงานบางส่วนเชื่อว่าวันเกิดของคุรุนานักควรจะเฉลิมฉลองในเทศกาลไวสาขี ซึ่งตรงกับวันที่ 14 เมษายน ตามปฏิทินนานักศาหิดั้งเดิม ซึ่งระบุไว้โดยศรีอกาลตัขต์ในปี 2003 อย่างไรก็ตามผู้คนและองค์กรจำนวนมากยังคงฉลองตามธรรมเนียมในวันพระจันทร์เต็มดวง (ปุรนิมา) ของเดือนการติก ตามประสงค์ของสันตะซิกข์หลายองค์

เทศกาล
 ประเทศปากีสถาน ที่เกิดของคุรุนานัก]]
การเฉลิมฉลองโดยทั่วไปเหมือนกันหมดในชาวซิกข์ อาจมีเพลงสวดที่แตกต่างกันไป การเฉลิมฉลองมักเริ่มด้วย “ปรภัตเผริส“ (Prabhat Pheris) ซึ่งคือพิธีช่วงเช้าตรู่ จัดที่คุรุทวาราและขยายไปยังชุมชนโดยรอบขับร้องเพลงสวด โดยทั่วไปแล้วสองวันก่อนวันงานจะมีการ “อขันตปาถะ“ (Akhand Path) คือการอ่านคัมภีร์ศรีคุรุครันถสาหิบ ต่อเนื่องยาว 48 ชั่วโมงในคุรุทวารา
หนึ่งวันก่อนวันงานจะมีพิธีที่เรียกว่า “นครกิรตัน” (Nagarkirtan) นำโดยปัญจปียาร์ (Panj Pyara) เป็นผู้นำขบวนถือธงซิกข์ (ธงนิศานสาหิบ; Nishan Sahib) และแห่เกี้ยว (ปัลกิ; Palki) ที่ภายในตั้งคุรุครันถสาหิบ ตามด้วยขบวนนักขับร้องบทสวด และศาสนิกชนร้องคอรัส ในขบวนยังมีวงเครื่องทองเหลือง และกลุ่ม “คัตกา” (Gatka) แสดงดาบ ศิลปะการป้องกันตัว และจำลองการทำศึกโดยใช้อาวุธแบบดั้งเดิม ขบวนนี้มักแห่ไปตามถนนของเมือง ทางเดินที่ผ่านจะคลุมด้วยป้ายต่าง ๆ ประตูก็จะประดับด้วยธงและดอกไม้เพื่อเฉลิมฉลองโอกาสพิเศษนี้
ในวันงานคุรปุรับ การเฉลิมฉลองเริ่มแต่เช้าตรู่ ราวตี 4-5 เวลาซึ่งเรียกว่าเป็นช่วง “อมฤตเวลา” (Amrit Vela) โดยเริ่มจากการขับร้องบทสวดตอนเช้า (อสา-กี-วาร์; Asaa-Ki-Vaar) ตามด้วยรูปแบบต่าง ๆ ของ “กฐา” (Katha ; การนำคัมภีร์ออกมาแสดง) และ “กีรตัน” (Kirtan; บทสวดจากคัมภีร์) เพื่อสรรเสริญคุรุศาสดา หลังจากนั้นจะมีการจัดอาหารมื้อกลางวันอย่างพิเศษให้กับชุมชนภายในลังเกอร์ (Langar) ในคุรุทวาราโดยจิตอาสา ภายใต้แนวคิดที่ว่าทุกคน ทุกเพศ ทุกชนชั้นวรรณะ ควรจะได้รับอาหารด้วยจิตวิญญานของเสวา (Seva)

อ้างอิง
กล้วยบวชชี
กล้วยบวชชี เป็นขนมหวานไทยชนิดหนึ่ง ส่วนประกอบหลักของกล้วยบวชชีประกอบด้วย กล้วยน้ำว้า มะพร้าวหรือน้ำกะทิ ในสมัยก่อนคนไทยนิยมใช้กะทิเป็นส่วนประกอบของอาหารจึงทำให้เกิดเมนูนี้ ปัจจุบันสามารถใช้กล้วยไข่แทนได้ ชาวอีสานสมัยก่อนนิยมทำกล้วยบวชชีเพื่อรับประทานกันภายในครอบครัวหลังจากทำงานการเกษตร ทำไร่อย่างเหน็ดเหนื่อยโดยใช้วัตถุดิบจากกล้วยภายในบ้านของตนเอง นอกจากนี้ยังนำกล้วยบวดชีไปทำบุญที่วัด ใช้รับแขกที่มาบ้าน งานขึ้นบ้านใหม่หรือตามประเพณีต่าง ๆ

สาเหตุที่ชื่อ กล้วยบวชชี เพราะสีจะค่อนข้างขาว จึงเปรียบได้กับเครื่องแต่งกายของชี

อ้างอิง
โซลคาลิเบอร์
โซลคาลิเบอร์ ( ) หรือที่รู้จักกันทั่วไปว่า โซลชีรีย์ ( ) เป็นแฟรนไชส์วิดีโอเกมแนวต่อสู้ที่ใช้อาวุธเป็นหลักของบันไดนัมโกะเอนเตอร์เทนเมนต์ ชุดเกมมีภาคหลัก 7 ภาค และสื่อภาคแยกต่าง ๆ รวมถึงอัลบั้มเพลงและหนังสือการ์ตูนชุด เดิมที่แฟรนไชส์เปิดตัวเป็นเกมอาร์เคดชื่อ โซลเอดจ์ ใน ค.ศ. 1995 ก่อนที่ต่อมาจะถูกพอร์ดลงวิดีโอเกมคอนโซล ตัวเกมภาคล่าสุดอื่นได้มีการเปิดตัวเฉพาะคอนโซลเท่านั้นและมีการพัฒนาเพื่อรวมโหมดการเล่นออนไลน์

โปรเจกต์โซลเป็นกลุ่มพัฒนาภายในของนัมโกะที่รับผิดชอบในแฟรนไชส์ ​​โซลคาลิเบอร์ หลังจากการวางจำหน่าย โซลคาลิเบอร์ II ถึงแม้ว่าเกมจะให้เครดิตกับนัมโกะแต่เพียงอย่างเดียว แต่ทีมก็ตั้งชื่อเพื่อดึงดูดความสนใจของกลุ่มที่ประสบความสำเร็จ
เกม
 ที่งาน PAX West 2018]]
ชุดเกม ​​โซลคาลิเบอร์ มีภาคหลัก 7 ภาค ภาคแยก 4 ภาค และภาครีเมค 1 ภาคดังนี้:
* โซลเอดจ์ (1995) : เกมตู้ และ เพลย์สเตชัน (เวอร์ชันพอร์ตลงเพลย์สเตชันวางจำหน่ายในชื่อ โซลเบลด ในอเมริกาเหนือ, ยุโรป และ ออสเตรเลีย)
* โซลคาลิเบอร์ (1998) : เกมตู้, ดรีมแคสต์, และ เอกซ์บอกซ์ไลฟ์อาร์เคด (2008) 
* โซลคาลิเบอร์ II (2002) : เกมตู้, เกมคิวบ์, เพลย์สเตชัน 2 และ เอกซ์บอกซ์
* โซลคาลิเบอร์ III (2005) : เกมตู้ และ เพลย์สเตชัน 2
* โซลคาลิเบอร์เลเจนส์ (2007) : วี (เครื่องเล่นเกม) (ภาคแยก)
* โซลคาลิเบอร์ IV (2008) : เพลย์สเตชัน 3 และ เอกซ์บอกซ์ 360
* โซลคาลิเบอร์: โบร์เคนเดสตินี (2009) : เพลย์สเตชันพอร์เทเบิล (ภาคแยกจาก โซลคาลิเบอร์ IV)
* โซลคาลิเบอร์ V (2012) : เพลย์สเตชัน 3 และ เอกซ์บอกซ์ 360
* โซลคาลิเบอร์ II เฮชดีออนไลน์ (2013) : เอกซ
: เพลย์สเตชัน 3 และ เอกซ์บอกซ์ 360
* โซลคาลิเบอร์ II เฮชดีออนไลน์ (2013) : เอกซ์บอกซ์ไลฟ์อาร์เคด และ เพลย์สเตชัน เน็ตเวิร์ก
* โซลคาลิเบอร์: ลอสซอร์ดส์ (2014) : เพลย์สเตชัน เน็ตเวิร์ก (เกมเล่นฟรีจาก โซลคาลิเบอร์ V)
* โซลคาลิเบอร์: อันเบรเกเบิลโซล (2014) : ไอโอเอส
* โซลคาลิเบอร์ VI (2018) : ไมโครซอฟท์ วินโดวส์, เพลย์สเตชัน 4, เอกซ์บอกซ์วัน
จังหวัดโกโม
จังหวัดโกโม ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งในแคว้นลอมบาร์เดีย ประเทศอิตาลี ทางเหนือของจังหวัดตั้งอยู่ติดกับพรมแดนประเทศสวิตเซอร์แลนด์ มีเมืองเอกคือเมืองโกโม
จังหวัดเบรชชา
จังหวัดเบรชชา ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งในแคว้นลอมบาร์เดียทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี ถือเป็นจังหวัดที่มีพื้นที่ใหญ่ที่สุดในแคว้นลอมบาร์เดีย และเป็นจังหวัดที่มีประชากรเป็นอันดับห้าของประเทศ มีเมืองเอกคือเมืองเบรชชา ซึ่งเป็นเมืองมรดกโลก

อ้างอิง
จังหวัดแบร์กาโม
จังหวัดแบร์กาโม ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งในแคว้นลอมบาร์เดีย ประเทศอิตาลี ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของนครมิลาน ทิศเหนือของจังหวัดตั้งอยู่บริเวณรอยต่อกับเทือกเขาแอลป์ เกษตรกรรมที่สำคัญในจังหวัดนี้ได้แก่ข้าวโพด, ไวน์, ธัญพืช, ข้าว และลินิน
สวยัมภูนาถ
สวยัมภูนาถ (เทวนาครี: स्वयम्भू स्तूप; ) เป็นสถาปัตยกรรมทางศาสนาโบราณ ตั้งอยู่บนยอดเขาในหุบเขากาฐมาณฑุ ทางทิศตะวันตกของกรุงกาฐมาณฑุ 
สำหรับชื่อภาษาทิเบต (Wylie: Phags.pa Shing.kun) มีความหมายว่า 'ต้นไม้ประเสริฐ' เพราะมีต้นไม้หลายชนิดที่พบบนเนินเขา อย่างไรก็ตาม Shing.kun อาจเป็นการวิบัติของชื่อภาษาเนปาลสำหรับสถานที่นี้ สวยัมภู ที่หมายถึง 'พรั่งพรูด้วยตนเอง'

สำหรับพุทธศาสนิกชนชาวเนวาร์แล้ว สวยัมภูนาถเป็นศูนย์รวมทั้งในตำนาน เรื่องเล่า และการปฏิบัติพุทธกิจในแต่ละวัน รวมถึงอาจจะเป็นสถานที่ที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดในหมู่ผู้แสวงบุญชาวพุทธอีกด้วย แต่สำหรับชาวทิเบตและผู้นับถือศาสนาพุทธแบบทิเบตแล้ว สวยัมภูนาถมีความสำคัญเป็นอันดับที่สองรองจากพุทธนาถ
สวยัมภูนาถประกอบด้วยเจดีย์ ศาลเจ้า และวัดต่าง ๆ บางที่สามารถย้อนความไปได้ถึงยุคลิจฉวี รวมถึงสิ่งที่สร้างขึ้นภายหลังอย่างอารามทิเบต พิพิธภัณฑ์ และห้องสมุด ตัวเจดีย์มีดวงตาและคิ้วของพระพุทธเจ้าวาดอยู่ ระหว่างดวงตามีเลขหนึ่ง (ในอักษรเทวนาครี) วาดให้เป็นอย่างจมูก นอกจากนี้ยังมีร้านค้า ร้านอาหาร และโฮสเทล สถานที่สามารถเข้าถึงได้สองจุด: ทางบันไดยาวทอดตรงไปสู่แท่นหลักของวัดซึ่งอยู่จากยอดเขาไปทางทิศตะวันออก และถนนสำหรับรถยนต์รอบเนินเขาจากทางทิศใต้ไปจนถึงทางเข้าทางทิศตะวันตกเฉียงใต้

อ้างอิง