SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
พระธาตุอิงฮัง
พระธาตุอิงฮัง เป็นพระธาตุในแขวงสุวรรณเขต ประเทศลาว สร้างขึ้นโดยพระเจ้าสุมินทะลาด ใน พ.ศ. 600 ในสมัยอาณาจักรโคตรบูร อีกแหล่งระบุว่าสร้างเมื่อราว พ.ศ. 400 เล่าลือกันว่าพระธาตุอิงฮังเป็นพระธาตุคู่แฝดของพระธาตุพนม
ในตำนานอุรังคธาตุกล่าวว่า พระธาตุอิงฮังสร้างขึ้นเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของสถานที่ประทับขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า เมื่อคราวเสด็จไปเยี่ยมเยือนพระสีโคดตะบอง แต่จากข้อมูลเชิงประวัติศาสตร์และโบราณคดี สร้างขึ้นในยุคที่เมืองพระนคร หรือ นครวัด เรืองอำนาจ พระธาตุอิงฮังได้ถูกดัดแปลงไป ให้เป็นเทวสถานของชาวฮินดู มีการก่อสร้างเสริมเติมแต่ง ในหลายส่วน ให้ออกมาเป็นศิลปะฮินดู รวมทั้งรูปสลักนูนต่ำจำนวนหนึ่ง พระธาตุอิงฮังได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ในปี พ.ศ. 1892 โดยพระเจ้าฟ้างุ้ม จากนั้นในสมัยสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราช ทรงย้ายเมืองหลวงของล้านช้างจากหลวงพระบาง ไปก่อตั้งเป็นนครเวียงจันทน์ ทรงโปรดเกล้าฯ ให้บูรณะ พร้อมดัดแปลงพระธ่าตุอิงฮัง ให้กลับไปเป็น ปูชนียสถานของชาวพุทธเช
ดเกล้าฯ ให้บูรณะ พร้อมดัดแปลงพระธ่าตุอิงฮัง ให้กลับไปเป็น ปูชนียสถานของชาวพุทธเช่นเดิม รวมทั้งสร้างยอดพระเจดัย์ใหม่ ให้เป็นศิลปะแบบลาว หลังจากนั้นมีการบูรณะปฏิสังขรณ์ต่อมาในอีกหลายสมัย และ คงรักษารูปลักษณ์ในปัจจุบัน
หลัง พ.ศ. 2492 ได้รับการบูรณะอีกครั้ง โดยมีการสร้างขยายอาณาบริเวณพระธาตุให้แผ่กว้างออกไปอีก รวมทั้งสร้างประตูโขง และ กมมะเลียน หรือ ระเบียงคด โดยรอบ สร้างศาลาโรงธรรม

พระธาตุอิงฮัง หรือ ธาตุอิงฮัง มาจากคำว่า "พิงรัง" หรือพิงต้นรัง ฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยม สูง 25 เมตร ที่ต้นรังที่พระพุทธเจ้าได้ทรงเสด็จพักรับบาตรที่เมืองศรีโคตรบูร ภายหลังได้อัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุ ส่วนกระดูกสันหลังมาประดิษฐานไว้ในกู่ธาตุ

อ้างอิง
วัดใหม่สุวรรณภูมาราม
วัดใหม่สุวรรณภูมาราม เดิมเป็นวัดหลวง ตั้งอยู่ในหลวงพระบาง แขวงหลวงพระบาง ประเทศลาว ตั้งอยู่ใกล้พระราชวังหลวงพระบาง (หอคำ) มากที่สุด ถือเป็นวัดที่ใหญ่ที่สุดของหลวงพระบาง สร้างโดยเจ้าอนุรุทธและเจ้ามันธาตุราช เป็นที่ประทับของสมเด็จพระสังฆราชของลาวจนถึงสิ้นสมัยราชอาณาจักร

สมัยเจ้ามันธาตุราชได้มีการสร้างพระพุทธรูป พระธาตุ หอขวาง และสมัยพระเจ้ามหินทรเทพนิภาธร โปรดให้สร้างระเบียงคดเพิ่มเติม เป็นต้น วัดเคยเป็นที่ประดิษฐานพระบาง และใช้เป็นที่ประกอบพระราชพิธีถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยา
สิมของวัดเป็นแบบผสมผสานหลายสกุลช่างเข้าด้วยกัน เป็นสิมแบบโอ่โถงอยู่ในผังสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่เกือบจะคล้ายกับสี่เหลี่ยมจัตุรัส มีขนาดใหญ่ สูงโปร่ง เครื่องประกอบหลังคา มีช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์อย่างอุโบสถศิลปะรัตนโกสินทร์ หลังคาแอ่นโค้ง มีโหง่และช่อฟ้า (สัตตะบูริพัน) ตกแต่งด้วยลายฟอกคำอย่างสิมแบบหลวงพระบาง หลังคามีการซ้อนชั้นแบบเชียงขวาง และมีคอสองแบบไทลื้อ ทวารบาล เช่น รูปเทวดาถือช่อดอกกระดันงา ตามแบบที่นิยมในศิลปะลาว ขณะเดียวกันก็มีรูปมังกรแบบจีนสลักไว้ด้านล่าง ส่วนภายในประดิษฐานพระพุทธรูปประธาน เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่อง คนลาวเรียกว่า พระเอ้ เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่องต้นอย่างพระมหาจักรพรรดิ ศิลปะรัตนโกสินทร์ ส่วนผนังด้านในประดับพระพิมพ์ปิดทององค์
ต้นอย่างพระมหาจักรพรรดิ ศิลปะรัตนโกสินทร์ ส่วนผนังด้านในประดับพระพิมพ์ปิดทององค์เล็ก ๆ เป็นหมื่นองค์ มีภาพปูนปั้นปิดทองเรื่องพระเวสสันดรที่แฝงด้วยเรื่องราวการดำเนินชีวิตของชาวเมืองหลวงพระบาง ด้านหน้ายังปรากฏหอขวาง
เครมลินแห่งคาซัน
เครมลินแห่งคาซัน ( ; ) เป็นอดีตป้อมปราการหลักของประเทศรัสเซีย ตั้งอยู่ในเมืองคาซัน ป้อมปราการนี้สร้างขึ้นตามพระบรมราชโองการของซาร์อีวานที่ 4 แห่งรัสเซีย บนซากปราสาทเก่าของข่านแห่งคาซัน และใช้เวลาสร้างระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 10—16 สถานที่แห่งนี้ได้รับการประกาศให้เป็นแหล่งมรดกโลกใน ค.ศ. 2000

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*Kazan Kremlin State Museum and Historical Park (official site) 
*World Heritage Patrimony
*Pictures of Kazan Kremlin
โรคอะคาเลเซีย
กล้ามเนื้อเรียบของหลอดอาหารไม่คลาย ( ) หรือมักเรียกสั้น ๆ ว่า โรคอะคาเลเซีย ( ) เป็นอาการที่กล้ามเนื้อเรียบไม่สามารถคลายตัวได้ ซึ่งส่งผลให้หูรูดหลอดอาหารตอนปลายปิด โดยทั่วไปแล้วคำว่า "achalasia" (กล้ามเนื้อเรียบไม่คลาย) ใช้เรียกอะคาเลเซียของหลอดอาหาร อย่างไรก็ตามอะคาเลเซียอาจเกิดขึ้นในอวัยวะอื่น ๆ ตลอดทางเดินอาหาร; เช่นอะคาเลเซียที่เรกตัมใน โรคเฮิร์ชสปรูง
อะคาเลเซียหลอดอาหารเป็นความผิดปกติของการเคลื่อนตัวของหลอดอาหารซึ่งกระทบที่กล้ามเนื้อเรียบของหลอดอาหารและหูรูดหลอดอาหารส่วนล่าง (LES) ลักษณะของอะคาเลเซียหลอดอาหารคือการคลายของ LES เกิดอย่างไม่สมบูรณ์, โทนกล้ามเนื้อของ LES สูงขึ้น และขาดการเพอริทอลซิสในหลอดอาหาร ประกอบกับการไม่พบมะเร็ง หรือ ไฟบรอซิส

อาการแสดงของอะคาเลเซียประกอบดเวยการกลืนลำบาก, การขย้อนอาหาร และบางครั้งอาจเจ็บหน้าอก การตรวจนิยมใช้มาโนเมทรีหลอดอาหาร และ ฉายรังสีประกอบการกลืนแบเรียมซึ่งจะแสดงลักษณะแบบปากนก (bird's beak) หรือหางหนู (rat's tail)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* U.S. Society for Surgery of the Alimentary Tract - Achalasia treatment guidelines
*
ตลาดน้ำคลองแห
ตลาดน้ำคลองแห เป็นตลาดน้ำแห่งแรกและแห่งเดียวในภาคใต้ของประเทศไทย ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามวัดคลองแหในตำบลคลองแห อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา

ผู้ค้าจะใส่ชุดไทยพื้นบ้านและมีอาหารให้เลือกหลายเมนู ได้แก่ อาหารท้องถิ่น อาหารไทย และอาหารมุสลิม ลักษณะเฉพาะอีกอย่างในตลาดนี้คือการใช้ของบรรจุอาหารที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม เช่น กะลามะพร้าว ท่อไม้ไผ่ และหม้อดิน แทนการใช้บรรจุภัณฑ์ที่เป็นโฟมหรือพลาสติก ตลาดน้ำนี้มีความเป็นเอกลักษณ์จากตลาดอื่น ๆ ในภาคอื่นของประเทศไทย ตรงที่ตลาดนี้มีวัฒนธรรมไทยพุทธและมุสลิมรวมกัน
ตลาดนี้เปิดบริการทุกวันศุกร์ถึงวันอาทิตย์รวมวันหยุดราชการตั้งแต่เวลา 13.00 นาฬิกาถึงประมาณ 21.00 นาฬิกา ผู้เยี่ยมชมส่วนใหญ่เป็นชาวต่างชาติ เช่นอินโดนีเซีย มาเลเซีย สิงคโปร์ มากกว่าชาวไทย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
วัดลัฎฐิวนาราม (จังหวัดนครปฐม)
วัดลัฎฐิวนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางหลวง อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีที่ดิน 2 แปลง จำนวน 4 ไร่ 3 งาน 72 ตารางวา ใช้เป็นที่สร้างโรงเรียนวัดลัฎฐิวนาราม อีก 4 ไร่ 2 งาน 38 ตารางวา ใช้เป็นที่สร้างสำนักสงฆ์
วัดลัฎฐิวนาราม เดิมชื่อ วัดไผ่คอกเนื้อ เดิมเป็นป่าช้าใช้ฝังศพและทำพิธีทางศาสนาของหมู่บ้านละแวกนี้ จากนั้นหลวงพ่อเพชร ไม่ทราบฉายาได้ธุดงค์มาและดำเนินการก่อตั้งที่พักสงฆ์เมื่อ พ.ศ. 2496 มีนายบุญช่วย เตียเพชร ผู้ใหญ่บ้านหมู่ 9 เป็นผู้ขออนุญาตสร้างวัด ในระยะแรกได้สร้างกุฏิที่พักสงฆ์ 3 หลัง ศาลาการเปรียญ 1 หลัง หอสวดมนต์ 1 หลัง และโรงเรียนปริยัติธรรม 1 หลัง จนเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2504 ได้รับอนุญาตสร้างวัด ได้เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดลัฎฐิวนาราม" ตามสภาพแวดล้อมที่มีต้นตาลมาก คำว่า ลัฎฐิ แปลว่า ตาลหนุ่ม วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2544
อาคารและเสนาสนะ ได้แก่ กุฏิ 8 หลัง ศาลาการเปรียญ 1 หลัง หอสวดมนต์ 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง โรงครัว 1 หลัง ปรำพิธี 1 หลัง และศาลาและเมรุเผาศพ 1 หลัง ภายในบริเวณวัดยังมีศูนย์วัฒนธรรมไทยทรงดำเกิดขึ้นจากกลุ่มคนเชื้อสายชาวไทดำบ้านไผ่คอกเนื้อ ต้องการสร้างสถานที่เพื่อเก็บรวบรวมข้อมูลชาวไทดำ บ้านไผ่คอกเนื้อ เป็นเรือนไทยไทดำขนาดใหญ่

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการพันทอง นราธิโป
* พระอธิการทองดี จิรวฑฺฒโน
* พระอธิการอนันต์ สุขเอสโก
* พระอธิการสุนทร สุนฺทรโสภโณ
* พระอธิการโกเมท อินทปญฺโญ

อ้างอิง
วัดหทัยนเรศวร์
วัดหทัยนเรศวร์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม
วัดหทัยนเรศวร์รสร้างเป็นสำนักสงฆ์ เมื่อ พ.ศ. 2532 คุณหญิงสมนึก เปรมวัฒนะ พร้อมด้วยบุตรธิดา ได้มีจิตศรัทธายกที่ดิน จำนวน 5 ไร่ 40 ตารางวา ถวายให้หลวงพ่อท่านเจ้าคุณพระโสภณสมาธิคุณ (เผื้อง ปิยธมฺโม ป.ธ.5) อดีตเจ้าอาวาสวัดเจ้ามูล เพื่ออุทิศเป็นพระราชกุศลแด่สมเด็จพระนเรศวรมหาราช จึงได้ตั้งชื่อว่า สำนักสงฆ์หทัยนเรศวร์ ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2536 ได้ดำเนินการซื้อที่ขยายที่พักสงฆ์ เพิ่มเติมอีก 1 ไร่เศษ เพื่อให้ครบ 6 ไร่ ถูกต้องตามพระราชบัญญัติปกครองคณะสงฆ์ปี พ.ศ. 2505 และเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2546 ได้มีความเห็นชอบจากมหาเถรสมาคม สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ จึงประกาศตั้งเป็นวัดขึ้นในพระพุทธศาสนา มีนามว่า "วัดหทัยนเรศวร์" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเม
ป็นวัดขึ้นในพระพุทธศาสนา มีนามว่า "วัดหทัยนเรศวร์" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2549 ชื่อของวัดมีความหมายว่า "เป็นดวงหทัยของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช"
ซุ้มประตูวัดด้านหน้าจะมีรูปปั้นไก่ตัวใหญ่ 2 ตัว ยืนอยู่ทั้งด้านซ้ายและขวา อุโบสถลอยฟ้า คือตัวอุโบสถอยู่ที่ชั้น 2 ส่วนที่ชั้นล่างก็ใช้พื้นที่ว่างให้เป็นประโยชน์ โดยใช้เป็นสำนักงาน และห้องอเนกประสงค์ เพื่อทำกิจกรรมต่าง ๆ ของทางวัด วิหารสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ซึ่งอยู่ด้านข้างของอุโบสถ ด้านนอกวิหารมีพระบรมรูปของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช มีรูปปั้นไก่หลากหลายขนาดเรียงรายอยู่ ด้านหลังเป็นภาพเขียนสี เรื่องราวในวันประกาศอิสรภาพของกรุงศรีอยุธยา โดยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ทรงหลั่งทักษิโณทกลงเหนือแผ่นดินเมืองแครง เพื่อประกาศตัดขาดไมตรีกับกรุงหงสาวดี เจดีย์ที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ จากประเทศศรีลังกา ส่วนชั้นล่างจัดทำเป็นห้องสมุดและมีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่ นอกจา
ากประเทศศรีลังกา ส่วนชั้นล่างจัดทำเป็นห้องสมุดและมีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่ นอกจากนี้ก็ยังเป็นศูนย์การเรียนรู้ชุมชน ของ กศน. ตำบลศาลายา อีกด้วย
วัดไร่เกาะต้นสำโรง
วัดไร่เกาะต้นสำโรง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระประโทน อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม วัดเป็นเกาะเนื้อที่ 14 ไร่ มีลำห้วยและคลองล้อมรอบคลองต้นสำโรงเป็นลำครองธรรมชาติที่เชื่อมต่อกับคลองเจดีย์บูชาได้และเดิมมีต้นสำโรงใหญ่อยู่มาก ปัจจุบันมีเหลืออยู่ 1 ต้นเท่านั้น
วัดไร่เกาะต้นสำโรง เดิมชื่อ วัดเกาะปทุม เพราะที่ตั้งวัดมีคลองล้อมรอบเป็นเกาะและมีดอกบัวขึ้นตามคลองมากมาย ชาวบ้านแถบนี้ส่วนใหญ่เป็นชาวจีน ทำไร่ ทำสวน ปลูกต้นคราม ชาวจีนพวกนี้เรียกวัดเกาะปทุมว่า วัดไน่เกาะ หมายถึงเกาะแห่งดอกบัว เพราะคำว่า "ไน่" ในภาษาจีนแปลว่า ดอกบัว บวกกับคำว่าเกาะ จึงกลายเป็น วัดไน่เกาะ ซึ่งเป็นสำเนียงการพูดของชาวบ้านซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวจีน ต่อมาคลองเริ่มตื้นเขินทำให้ดอกบัวลดน้อยลง แต่กลับมีต้นไม้ยืนต้นชนิดหนึ่งเป็นจำนวนมาก คือ ต้นสำโรง และมีอยู่ต้นหนึ่งมีขนาดใหญ่มาก แผ่กิ่งก้านสาขาร่มรื่น ชาวบ้านเชื่อว่า มีรุกขเทวดาสถิตย์อยู่ จึงตั้งศาลให้ ประกอบกับพื้นที่โดยรอบทำไร่กันเป็นส่วนใหญ่ จึงทำให้ชื่อของวัด เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดไร่
จากคำบอกเล่าของผู้อาวุโส เป็นวัดทีมีมาตั้งแต่ช่วงการปฏิสังขรณ์ใหญ่องค์พระปฐมเจดีย์ ซึ่งมีการขุดคลองเจดีย์บูชาตั้งแต่ทิศตะวันออกเฉียงเหนือขององค์พระปฐมเจดีย์ ไปจนถึงมณฑลนครชัยศรี โดยขุนนางทหารได้แวะพักบริเวณวัดนี้ และสร้างศาลาพักร้อนขึ้น ต่อมามีคณะสงฆ์คณะหนึ่ง เดินธุดงค์ผ่านมาทางนี้ จึงได้หยุดพัก และเห็นว่าเป็นทำเลที่เหมาะสำหรับการบำเพ็ญศีลภาวนา เมื่อชาวบ้านรู้ว่ามีพระมาอาศัยอยู่ ต่างก็มาทำบุญกันเรื่อย ๆ และได้สร้างสำนักสงฆ์ขึ้น มีศาลาหลังเล็ก ๆ หลังหนึ่ง และมีกุฎิอีกสองสามหลัง และในปี พ.ศ. 2502 ได้สร้างสุสานไว้ทางทิศเหนือของวัด เพื่อเป็นที่เก็บกระดูกของชาวจีนที่ไร้ญาติ ต่อมาในปี พ.ศ. 2532 ทางวัดได้จัดงานทำพิธีล้างป่าช้าขึ้น ได้เงินบริจาคจำนวน
้ญาติ ต่อมาในปี พ.ศ. 2532 ทางวัดได้จัดงานทำพิธีล้างป่าช้าขึ้น ได้เงินบริจาคจำนวนหนึ่ง จึงนำมาสร้างอุโบสถหลังใหม่ ในปี พ.ศ. 2538 ได้จัดให้มีงานปิดทองฝังลูกนิมิต ผูกพัทธสีมา อุโบสถหลังใหม่ และได้ใช้อุโบสถหลังนี้ในการประกอบศาสนกิจมาจนถึงปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2514
รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อแสง ประมาณ พ.ศ. 2430 
* หลวงพ่อเอม 
* พระวินัยธร จันทร์ ประมาณ พ.ศ. 2440–2483 
* พระอธิการสายหยุด พ.ศ. 2483–2496 
* พระอธิการพร้อม พ.ศ. 2496–2500 
* พระอธิการสุทธิสุนทร (แฉล้ม กลฺยาโณ) พ.ศ. 2500–2501 
* พระครูสังฆรักษวิชิต พ.ศ. 2501–2515 
* พระครูวิจิตรนันทคุณ (อิด อานนฺโท) พ.ศ. 2515–2527 
* พระอธิการปราโมทย์ ฐานทินฺโน พ.ศ. 2528–2531 
* พระครูสุวรรณเมธาภรณ์ (ทอง ติกฺขเวโท) พ.ศ. 2536

อ้างอิง
วัดบางโพธิ์ใน
วัดบางโพธิ์ใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยาในคลองบางโพธิ์เหนือห่างจากแม่น้ำเจ้าพระยาประมาณ 400 เมตร ในตำบลบางปรอก อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี
วัดบางโพธิ์ในตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2390 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2527 เดิมชื่อว่า วัดบางโพสุวรรณาราม ต่อมาในสมัยพระพิมลธรรม วัดมหาธาตุ ซึ่งเป็นเจ้าคณะมณฑลอยุธยา ได้ออกตรวจคณะสงฆ์จึงได้เปลี่ยนชื่อวัดบางโพสุวรรณารามเป็น "วัดบางโพธิ์ใน" มาจนกระทั่งถึงทุกวันนี้ เมื่อราวปีพ.ศ. 2478 ผู้ริเริ่มสร้างวัดนี้ได้รับคำบอกเล่าจากผู้ใหญ่ได้เล่าลือกันมาว่าพวกชาวรามัญที่ได้อพยพมาจากเมืองมอญได้ร่วมกันสร้างขึ้นเพื่อบำเพ็ญกุศลและประกอบศาสนกิจของตนที่จะพึงมีแต่จะสร้างขึ้นเมื่อปีศักราชไหนและได้รับพระราชทานเมื่อใดไม่มีใครทราบได้
วัดบางโพธิ์ในเป็นวัดมอญ มีการจัดงานประเพณีมอญ เช่น ประเพณีการแข่งขันลูกหนู หรือภาษามอญจะเรียกว่า "ฮะตะน๊อย" แปลว่า "หางหนู" มีการแข่งขันเฉพาะในงานศพพระมอญเท่านั้น วัดบางโพธิ์ในจัดขึ้นติดต่อมาเป็นเวลาเกือบ 30 ปี แล้ว

รายนามเจ้าอาวาส
* พระทองหลาง พ.ศ. 2390–2401 
* พระอธิการระแหง พ.ศ. 2401–2418 
* พระอธิการเนิ่น พ.ศ. 2418–2458 
* พระอธิการมั่น พ.ศ. 2458–2468 
* พระอธิการอินทร์ พ.ศ. 2468–2478 
* พระอธิการอ่อน พ.ศ. 2482–2493 
* พระครูปทุมคณารักษ์ (พร) พ.ศ. 2493–2537 
* พระครูโพธิธรรมโกศล (ปทุม สิริธมฺโม) พ.ศ. 2538

อ้างอิง
วัดสุวรรณบำรุงราชวราราม
วัดสุวรรณบำรุงราชวราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงทองหลาง อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี เป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดปทุมธานี แห่งที่ 9 ได้รับรางวัล วัดพัฒนาตัวอย่าง จากสำนักพุทธศาสนาแห่งชาติ และเป็นวัดพัฒนาตัวอย่างที่มีผลงานดีเด่นปีพุทธศักราช 2560 พื้นที่ของวัดมีทั้งหมด 12 ไร่ 3 งาน 54 ตารางวา

วัดสุวรรณบำรุงราชวรารามตั้งวัดเมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2450 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2526
อุโบสถเริ่มก่อสร้างเมื่อ ปี พ.ศ. 2500 ผูกพัทธสีมาฝังลูกนิมิต เมื่อปี พ.ศ. 2528 ลักษณะเป็นโบสถ์ 2 ชั้น โดยปี พ.ศ. 2548 ได้ทำการเจาะประตูเข้าลอดอุโบสถ ทำพิธีเปิดลอดพระอุโบสถในวันวิสาขบูชา ในวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 ภายในมีจิตรกรรมฝาผนังสีน้ำมันบอกเล่าเรื่องราวพุทธประวัติของพระพุทธเจ้า ตั้งแต่ประสูติ ตรัสรู้ ปรินิพพาน ส่วนชั้นล่างมีบ่อเก็บน้ำฝนที่เก็บไว้ไม่ได้ใช้สอยเนื่องจากสมัยก่อนไม่มีทางลง เมื่อเจาะประตูลงไปได้จึงทำเป็นบ่อน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิขนาดใหญ่ มีความจุ 10,000 ลิตร ต่อมาพระครูสุวรรณวรการได้นำน้ำพระพุทธมนต์มาจากวัดต่าง ๆ 108 วัด มารวมเป็นบ่อน้ำมนต์ที่ใหญ่ที่สุด ปัจจุบันมีประชาชนจำนวนมาก มาลอดโบสถ์และนำน้ำมนต์ไป
ภายในวัดมีหลวงพ่อทันใจ พระพุทธรูปปางสมาธิกลางแจ้งหน้าตักกว้าง 39 นิ้ว มีพระนอนปางปรินิพพานที่จำลองเท่าขนาดองค์จริงมาจากเมืองกุสินารา ประเทศอินเดีย เจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ที่อัญเชิญมาจากสมเด็จพระสังฆราชศรีลังกา จากสมเด็จพระญาณสังวรพระสังฆราชไทยและจากกระทรวงวัฒนธรรม มีพิพิธภัณฑ์วัดสุวรรณบำรุงราชวราราม ตั้งอยู่ภายในชั้นล่างของศาลาการเปรียญของวัด ภายในจัดแสดงของใช้พื้นบ้าน และเครื่องมือเครื่องใช้ทางการเกษตร โดยเฉพาะที่เกี่ยวข้องกับการทำนา อย่างไรก็ดีในปี พ.ศ. 2555 เกิดเพลิงไหม้ศาลาการเปรียญวอดทั้งหลัง ทำให้ข้าวของในพิพิธภัณฑ์ทั้งหมดเสียหาย วัดจึงจำเป็นต้องปิดพิพิธภัณฑ์

อ้างอิง
วัดโพธินายก
วัดโพธินายก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ทางฝั่งขวาของแม่น้ำนครนายกในตำบลนครนายก อำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก มีเนื้อที่ตั้งวัด16 ไร่ 2 งาน 32 ตารางวา
วัดโพธินายก ไม่มีหลักฐานชัดเจนว่าสร้างขึ้นในสมัยใด แต่ในหนังสือวัดที่พิมพ์ไว้ในหนังสือรวมบทสวดมนต์ของวัด ให้ข้อมูลจากการสันนิษฐานของนักโบราณคดี คือ วัดน่าจะสร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนกลาง (พ.ศ. 1991–2231) ภายหลังจากการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 1 พ.ศ. 2112 ข้อสันนิษฐานนี้ได้มาจากการตีความหลักฐาน คือ เสาหงส์ 3 ต้น ซึ่งอยู่ในบริเวณท่าน้ำเดิมของวัด เพื่อแสดงสัญลักษณ์ที่พม่าสร้างไว้เพื่อแสดงการแผ่อำนาจของตน ประวัติวัดยังระบุว่าวัดโพธินายกเคยเป็นวัดหลวง ก่อนที่จะถูกยกเลิกไปใน พ.ศ. 2470 อุโบสถยังเคยใช้ประกอบพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยามาตั้งแต่ครั้นรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชถึงรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวแห่งกรุงรัตนโกสินทร์
อีกข้อมูลจากกระทรวงวัฒนธรรมระบุว่าวัดโพธินายกสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2392 ปลายรัชกาลพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2404 รัชกาลพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และอุโบสถสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2404 ใบพระราชทานวิสุงคามสีมาระบุ พ.ศ. 2413 กล่าวว่า มีพระอธิการหรือเจ้าอาวาสชื่อ อิน ยังสะกดชื่อว่า วัดโพ อย่างไรก็ตาม เอกสารอื่นก็มีเรียกชื่อวัดแตกต่างกันไป เช่น วัดโพท้ายเมือง บ้างสะกดว่า วัดโพธิ์ท้ายเมือง วัดโพธิ์ใต้เมือง วัดโพธิใต้ สันนิษฐานว่า เพื่อให้ชื่อนั้นต่างไปจาก วัดโพไซรย์ ซึ่งตั้งอยู่ทางเหนือขึ้นไปและอยู่ริมฝั่งขวาของแม่น้ำนครนายกเช่นเดียวกัน ส่วนชื่อวัดในปัจจุบัน "วัดโพธินายก" น่าจะเปลี่ยนตั้งแต่ พ.ศ
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2404 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 กุฎิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2490

อ้างอิง
วัดสี่ร้อย
วัดสี่ร้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำน้อย ในตำบลสี่ร้อย อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 21 ไร่ 3 งาน
วัดสี่ร้อยสร้างเมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2314 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2452 มีตำนานเล่าว่า เมื่อปี พ.ศ. 2302 พระเจ้าอลองพญากษัตริย์พม่า ได้ให้มังระและมังฆ้องนรธา ยกกองทัพพม่ามาตีเมืองตะนาวศรีและเมืองมะริดของไทย เหตุการณ์ครั้งนี้ ขุนรองปลัดชู กรมการเมืองวิเศษไชยชาญ จำนวนทั้งสิ้น 400 คน เข้าสมทบกองทัพของพระยารัตนาธิเบศร์ โดยให้ชื่อว่า กองอาฑมาต ขุนรองปลัดชู ได้รับคำสั่งให้ไปตั้งสกัดทัพพม่าในเขตท้องที่ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ณ อ่าวหว้าขาว พอพม่ายกกองทัพมา ขุนรองปลัดชูจึงควบคุมทหารโจมตีด้วยอาวุธสั้นถึงขั้นตะลุมบอนได้ปะทะกับมังระ และมังฆ้องนรธา แต่ก็ไม่สามารถเอาชนะกองทัพพม่าที่หนุนเนืองกันมาอย่างไม่ขาดด้วยกำลังที่น้อย
งนรธา แต่ก็ไม่สามารถเอาชนะกองทัพพม่าที่หนุนเนืองกันมาอย่างไม่ขาดด้วยกำลังที่น้อยกว่า เมื่อทราบข่าวต่างเศร้าโศกเสียใจ ประชาชนจึงได้ร่วมกันสร้างวัดขึ้นเป็นอนุสรณ์แก่อนุชนรุ่นหลังของชาวแขวงวิเศษไชยชาญ โดยให้ชื่อวัดว่า "วัดสี่ร้อย" ต่อมาได้สร้างเจดีย์สำหรับเคารพบูชาดวงวิญญาณของชาววิเศษไชยชาญที่พลีชีพในครั้งนี้จำนวน 400 คน
อาคารเสนาสนะต่าง ๆ มี อุโบสถกว้าง 10 เมตร ยาว 40 เมตร ศาลาการเปรียญกว้าง 14 เมตร ยาว 24 เมตร หอสวดมนต์กว้าง 8 เมตร ยาว 18 เมตร สร้าง พ.ศ. 2517 และกุฏิสงฆ์ จำนวน 15 หลัง จุดเด่นของวัด คือ หลวงพ่อโต ปางป่าเลไลย์ หน้าตักกว้าง 6 เมตรเศษ สูง 21 เมตร ชาวบ้านได้มากราบขอพรและจุดประทัด หรือพลุเพื่อเป็นการบูชาท่าน และเมื่อ พ.ศ. 2530 มีโลหิตไหลออกมาจากพระนาสิกของหลวงพ่อโตวัดสี่ร้อย ทำให้ชาวบ้านหลั่งไหลกันมากราบสักการะ และเรียกว่า หลวงพ่อร้องไห้

อ้างอิง
วัดองค์ตื้อมหาวิหาร
วัดองค์ตื้อมหาวิหาร ( ) เป็นวัดที่ตั้งอยู่ในเวียงจันทน์ ประเทศลาว ริมถนนเชษฐาธิราช ซึ่งอยู่ทางทิศเหนือหอพระแก้วประมาณ 1 กิโลเมตร ห่างจากแม่น้ำโขงประมาณ 200 เมตร
วัดองค์ตื้อ เดิมชื่อว่า วัดสีพูม หรือ วัดไซพูม ต่อมาหลังจากที่พระเจ้าไชยเชษฐาธิราชทรงย้ายเมืองหลวงจากหลวงพระบางมาที่นครเวียงจันทน์ ราว พ.ศ. 2109 โดยโปรดให้สร้างวัดเพื่อประดิษฐานพระเจ้าองค์ตื้อ ซึ่งเป็นพระพุทธรูปขนาดใหญ่ หล่อด้วยสำริด โดยโปรดให้หล่อพร้อมกับประพุทธรูปอื่นอีกรวม 4 องค์ คือ พระองค์ตื้อ พระสุก พระใส พระเสริม จึงเรียกว่า "วัดองค์ตื้อ" ต่อมาจนถึงทุกวันนี้ ลักษณะพระเจ้าองค์ตื้อ คือ พระพักตร์ค่อนข้างใหญ่ พระเนตรใหญ่หรี่ลงต่ำ พระนาสิกใหญ่ พระโอษฐ์กว้าง พระหัตถ์ค่อนข้างใหญ่ ถือเป็นรูปแบบเฉพาะของพระพุทธรูปศิลปะล้านช้าง พระวรกายสูง ใกล้เคียงกับพระพุทธรูปล้านช้างรุ่นหลัง พระองค์ตื้อหล่อพระองค์นี้ด้วยน้ำหนักทองที่หนักมาก (1 ตื้อ = 1000 กิโล
างรุ่นหลัง พระองค์ตื้อหล่อพระองค์นี้ด้วยน้ำหนักทองที่หนักมาก (1 ตื้อ = 1000 กิโลกรัม) ด้วยเหตุนี้ พระพุทธรูปองค์นี้จึงมีนามว่าพระองค์ตื้อ
ส่วนสิมสร้างขึ้นใหม่ในรัชกาลพระเจ้าศรีสว่างวงศ์ หลังจากเวียงจันทน์ถูกเผาทำลาย เป็นอาคารในสกุลช่างเวียงจันทน์ที่หลังคาด้านข้างไม่ได้เตี้ยติดพื้นมาก และมีการแบ่งกรอบหน้าบันออกเป็นปีกนก หน้าบันแสดงเป็นพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณท่ามกลางลายพรรณพฤกษา ด้านล่างหน้าบันมีการแบ่งช่องในแผงแรคอสองอันเป็นลักษณะโดดเด่นของหน้าบันในสกุลช่างเวียงจันทน์ และด้านล่างสุดมีโก่งคิ้ว ด้านหน้ามีโถงทางเข้าก่อนที่จะเข้าไปภายในห้องประธาน ปรากฏหัวเม็ดทรงมัณฑ์ในทรงยืดสูงอันเป็นลักษณะที่โดดเด่นในศิลปะลาว ซุ้มประตูหน้าต่างเป็นทรงปราสาทยอด น่าจะเป็นอิทธิพลศิลปะรัตนโกสินทร์ เสาพาไลเป็นเสากลมขนาดใหญ่ หลังคามี 2 ชั้น การลดหลั่นชั้นหลังคาเท่ากันทั้งด้านหน้าและด้านหลัง หน้าบันเป็นลาย
ลังคามี 2 ชั้น การลดหลั่นชั้นหลังคาเท่ากันทั้งด้านหน้าและด้านหลัง หน้าบันเป็นลายก้านขด และช่อดอกกาละกับ ป้านลมอ่อนโค้งเล็กน้อย และแผ่กว้างเหมือนสกุลช่างหลวงพระบาง และมีใบระกา หางหงส์ สันนิษฐานว่าเป็นอิทธิพลศิลปะรัตนโกสินทร์ นอกจากนี้ยังมีจารึกที่ด้านหลังบานประตูทางเช้าระบุว่ามีการบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2511
ขนมปังทอด
ขนมปังทอด คือขนมปังที่ถูกนำไปทอด

คุณค่าทางโภชนาการ
ขนมปังที่ถูกนำไปทอดในเนยให้พลังพลังงาน 180 กิโลแคลอรี นับเป็นอาหารไขมันสูง

ขนมปังทอดในประเทศต่าง ๆ

หมู่เกาะบริติช
ฟูลอิงลิชเบรกฟาสต์ มักจะมีขนมปังเป็นส่วนประกอบ ซึ่งถูกนำไปทอดในน้ำมัน เนย มันหมู หรือมันเบคอน ในไอร์แลนด์เหนือ อัลสเตอร์ฟราย (Ulster fry) หรือ อาหารเช้าแบบอัลสเตอร์ อาจจะมีขนมปังโซดา (Soda bread หรือ Soda farl) เป็นส่วนประกอบ

สหรัฐ
ในสหรัฐมักจะนิยมทานขนมปังปิ้งเป็นอาหารเช้าเสียมากกว่า แต่ขนมปังทอดก็ยังมีการบริโภคกันอยู่ โดยเฉพาะในรูปแบบเฟรนช์โทสต์ แต่บางครั้งก็มีการทำทานอย่างง่ายโดยการนำขนมปังไปทอดในเนย

ดูเพิ่ม
* ขนมปังทอดอินเดียนแดง อาหารของชาวอเมริกันพื้นเมือง
* รายชื่อขนมปัง
* รายชื่อขนมปังสหราชอาณาจักร
* รายชื่ออาหารไอร์แลนด์
* แพนเค้ก ขนมปังทำจากแป้งนวดเปียกทอด (Fried batter)

อ้างอิง
วัดประชาราษฎร์บำรุง (จังหวัดนครปฐม)
วัดประชาราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลรางพิกุล อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม

วัดประชาราษฎร์บำรุง เดิมชื่อ วัดรางหมัน เพราะว่าที่ตั้งเดิมของวัดเป็นรางน้ำทิ้งและมีต้นหมันขึ้นอยู่บริเวณนั้น ชาวบ้านจึงเรียกว่า วัดรางหมัน และเวลาต่อมาเมื่อมีการขอตั้งเป็นวัด และได้เปลี่ยนเป็น "วัดประชาราษฎร์บำรุง" ตั้งวัดเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2494 เป็นวัดที่พระครูสุกิจธรรมสร (หลวงพ่อหว่าง) อดีตเจ้าอาวาสวัดกำแพงแสน ขณะนั้นหลวงพ่อเป็นเจ้าคณะตำบลทุ่งขวาง ได้เป็นผู้ก่อตั้ง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2555
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงปู่ดำ เป็นพระพุทธรูปศิลปะรัตนโกสินทร์ทรงเครื่อง ที่ประชาชนให้ความเคารพนับถือ ที่ประดิษฐานอยู่หน้าวิหารอายุยืน ซึ่งภายในวิหาร รวมถึงมีรูปหล่อ พระพุทธรูปศักดิ์ อาทิ พระพุทธชินราช หลวงพ่อโสธร หลวงพ่อวัดไร่ขิง ฯลฯ นอกจากนั้นก็มีพระพุทธรูปภายในอุโบสถและหลวงพ่อทันที่เป็นพระพุทธรูปที่ประชาชนนิยมเข้ากราบอย่างต่อเนื่อง

วัดมีเกจิอาจารย์ คือพระราชมงคลวชิราคม (หลวงปู่แผ้ว ปวโร) ได้รับการขนานนามว่า เทพเจ้าแห่งเมืองกำแพงแสน พระเถระผู้เปี่ยมด้วยเมตตา มากด้วยบารมี เป็นที่เลื่อมใสศรัทธา
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์เชา 
* พระอาจารย์ชัย 
* พระอาจารย์นาง 
* พระอาจารย์ชื้น 
* พระอาจารย์ชู 
* พระครูโกมุทประชารักษ์ 
* พระอธิการสมศักดิ์ อินฺโท

อ้างอิง
วัดราษฎร์ศรัทธาทำ (จังหวัดปทุมธานี)
วัดราษฎร์ศรัทธาทำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางหลวง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินที่ตั้งวัด 44 ไร่ 2 งาน 71 ตารางวา

วัดราษฎร์ศรัทธาทำสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2441 โดยมีนางแปะ ทองคำ เป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัดได้นามว่า "วัดราษฎร์ศรัทธาทำ" ชาวบ้านนิยมเรียกกันว่า วัดศาลาลอย ในปี พ.ศ. 2500 นางเฟื่องฟ้า วิรยางกูร ได้ถวายที่ดินให้เป็นที่สร้างโรงเรียนประชาบาล วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2471 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 40 เมตร และได้ดำเนินการผูกพัทธสีมาไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เมื่อปี พ.ศ. 2482
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ถูกน้ำท่วมในหน้าน้ำหลากมา ภายในวัดมีเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 กุฏิสงฆ์จำนวน 9 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารไม้ทรงไทย หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2482 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อวัดตีนเลน หน้าตักกว้าง 80 เซนติเมตร

อ้างอิง
วัดใหม่คลองเจ็ด
วัดใหม่คลองเจ็ด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงคำพร้อย อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี

วัดใหม่คลองเจ็ด เดิมเป็นสำนักสงฆ์ ชื่อว่า สำนักสงฆ์สีชนาเทพสามัคคี โดยมี พระครูวินัยธรสีลสุเทพ เตชวโร ได้รวบรวมเงินจากศรัทธาของญาติโยม ซื้อที่ดินทั้งหมด 6 ไร่ เศษ ต่อมาวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2529 ได้รับอนุญาตให้ตั้งวัด ชื่อว่า "วัดใหม่คลองเจ็ด" จนถึงปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2548 ปัจจุบันมี พระครูปทุมธรรมโฆสิต (คงษร โฆสิโต ป.ธ.4) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์พระบรมสารีริกธาตุ สร้างจากคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงประยุกต์ไทย มอญ และอินเดีย องค์เจดีย์ทรงมอญ รอบต้นศรีมหาโพธิ์จากอินเดียที่ตั้งอยู่ด้านหน้าวัดริมคลอง และอุโบสถ วัดมีเสาหงส์อันแสดงเอกลักษณ์ของวัดมอญ

อ้างอิง
วัดสันทราย (จังหวัดลำปาง)
วัดสันทราย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียงตาล อำเภอห้างฉัตร จังหวัดลำปาง มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 1 ไร่ 3 งาน 61 ตารางวา

วัดสันทรายสร้างเมื่อ พ.ศ. 2436 เดิมมีสภาพเป็นวัดที่ถูกทิ้งรกร้างมานาน เนื่องจากมีการย้ายถิ่นฐานของหมู่บ้าน ปัจจุบันได้รับการฟื้นฟูให้เป็นวัดที่มีสภาพของการเป็นวัดที่มีพระสงฆ์ประจำอยู่ และพัฒนาสภาพวัดให้สมบูรณ์ขึ้นใหม่
เจดีย์ 1 องค์ลักษณะทรวดทรงขององค์เจดีย์เป็นสถาปัตยกรรมล้านนา เป็นฐานสี่เหลี่ยมจตุรัส ฐานเขียงชั้นล่างเป็นฐานสูง เรือนธาตุเป็นชุดฐานปัทม์ย่อเก็จบนเรือนธาตุเป็นรูปทรงกลม เป็นชั้นชุดมาลัยเถา 3 ชุดรองรับองค์ระฆัง เหนือองค์ระฆังเป็นชั้นบัลลังค์ส่วนปลียอด ปลายยอดเจดีย์ประดับด้วยฉัตรโลหะ มีกำแพงแก้วล้อมรอบบริเวณตัวองค์เจดีย์ มีซุ้มประตูทางเข้าออก

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการอิ่นคำ พ.ศ. 2436–2447
* พระอธิการใจ อุตตโม พ.ศ. 2447–2507
* พระแก้วมา จิตตปุญโญ พ.ศ. 2508–2514
* พระไหล่ ฐานธมโม พ.ศ. 2514–2518
* พระอธิการประเสริฐ ฐานวโร พ.ศ. 2519–2523
* พระหลัน พ.ศ. 2526
* พระสอน ฐิตปุญโญ

อ้างอิง
วัดปงสนุกใต้
วัดปงสนุกใต้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียงเหนือ อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง ที่ดินตั้งวัด มีเนื้อที่ 4 ไร่ 2 งาน 44 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ 2 งาน 34 ตารางวา

วัดปงสนุกใต้ เดิมชื่อ วัดศรีจอมเมือง สร้างขึ้นพร้อมเมืองลำปาง ต่อมากลายเป็นวัดร้าง พระมหาเมืองแปงและเจ้าผู้ครองนครลำปางบูรณะสร้างขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2320 วัดนี้ยังเป็นที่ฝังหลักเมืองหลักแรกเมื่อ พ.ศ. 2400 ในสมัยเจ้าวรญาณรังษี เจ้าผู้ครองนครลำปาง ต่อมาได้รับการบูรณะและยกฉัตรขึ้นเมือง พ.ศ. 2502
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ วิหารประดิษฐานพระพุทธรูปจตุรพิธ 4 องค์ ศาลาการเปรียญ กุฏิ หอสมุด และหอพระไตรปิฎก ปูชนียวัตถุที่สำคัญมีเจดีย์ 1 องค์ ปราสาทหรือมณฑป 1 หลัง และวิหารพระนอน 1 หลัง ลักษณะรูปทรงมณฑปหรือปราสาทเป็นสถาปัตยกรรมทรงไทยใหญ่ ศิลปะล้านนาผสมพม่าและจีน เป็นลักษณะรูปทรงจัตุรมุข 4 ทิศ ฝาผนังบรรจุพระพุทธรูปโลหะ 1000 องค์ มีพระประธานในมณฑปหันหน้าออกทั้ง 4 ทิศส่วนองค์เจดีย์มีกำแพงแก้วล้อมรอบ ฐานสี่เหลี่ยมจตุรัส มีฐานปัทม์ย่อเก็จบนฐานเขียงชั้นล่างเหนือเรือนธาตุขึ้นไปเป็นชั้นฐานปัทม์ทรงกลมรองรับองค์ระฆัง เหนือองค์ระฆังเป็นชั้นบัลลังค์รองรับปล้องไฉน ปลียอดประดับปลายยอดด้วยโลหะฉลุลวดลาย

อ้างอิง
วัดตำหนักสวนขวัญสิริมังคลาจารย์
วัดตำหนักสวนขวัญสิริมังคลาจารย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่เหียะ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดตำหนักสวนขวัญสิริมังคลาจารย์ เดิมชื่อ วัดสวนขวัญ หรือ วัดสิริมังคลาจารย์ สร้างขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2050 สมัยพระเมืองแก้ว กษัตริย์องค์ที่ 13 แห่งราชวงศ์มังราย เริ่มแรกสร้างเป็นอาศรมของพระสิริมังคลาจารย์ ซึ่งท่านได้รจนามังคลัตถปนีจนสำเร็จในปีฉลู จ.ศ. 879 (พ.ศ. 2060)
จากนั้นก็ไม่ได้พบหลักฐานกล่าวถึงวัดนี้เลย เมื่อ พ.ศ. 2101 กองทัพพม่า โดยการนำของพระเจ้าบุเรงนองได้ยกเข้าตีเชียงใหม่แตก สันนิษฐานว่าคงเป็นวัดร้างในช่วงที่พม่ายึดครองนี้ สภาพเดิมไม่เหลือคงเดิม จึงได้สร้างวิหารหลังใหม่ไว้ตามแนวเดิมแทนวิหารหลังเก่าซึ่งได้รับผลกระทบจากภัยสงคราม รวมทั้งสร้างกุฏิสงฆ์ไว้นอกแนวกำแพงเดิม แล้วปล่อยให้วัดเก่าซึ่งมีอาณาเขตกว้างใหญ่กลายเป็นวัดร้าง แต่ได้บูรณอุโบสถและพระธาตุองค์เดิมเพื่อใช้ประกอบพิธีทางพระพุทธศาสนาสืบมา ในช่วงปกครองล้านนาพม่าก็ได้สร้างพระธาตุศิลปะแบบพม่า พระธาตุองค์เดิมสมัยพระเมืองแก้ว

อ้างอิง
วัดตะวันเรือง
วัดตะวันเรือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองสี่ อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี

วัดตะวันเรืองเริ่มสร้างเป็นสำนักสงฆ์เมื่อปี พ.ศ. 2447 ตามปีบวชของหลวงปู่ปั้น ยโส เจ้าอาวาสรูปแรกของวัด เดิมทีที่ตั้งวัดอยู่ที่หมู่ 12 ต่อมาจึงย้ายมาอยู่ ณ ที่ตั้งวัดปัจจุบัน เมื่อเริ่มแรกวัดชื่อวัดตาวัน ตามชื่อของผู้ที่ถึงแก่กรรมคนแรกของชุมชน ราว พ.ศ. 2460 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส พระสังฆราชในสมัยนั้น ได้เสด็จมาประทับแรมที่วัดและทรงเปลี่ยนชื่อวัดเป็น "วัดตะวันเรือง" แปลว่าวัดที่รุ่งเรืองดุจดวงตะวัน ได้รับอนุญาตให้ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2470 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2491
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังแรกทำด้วยไม้มุงด้วยสังกะสี ใช้ทำสังฆกรรมจนถึง พ.ศ. 2509 จึงทำการรื้อถอน และได้สร้างอุโบสถหลังใหม่เมื่อ พ.ศ. 2509 ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังรูปพุทธประวัติหลายตอน เช่น ตอนที่เจ้าชายสิทธัตถะออกผนวช และภายในมีการทาสีติดตาวเพดาน และประดิษฐาน หลวงพ่อผ่องพุทธวิสุทธิคุณ ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 หอสวดมนต์สิริวรคุณ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 วิหารหลวงปู่สุโขทัยสร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 เป็นที่ประดิษฐานหลวงปู่สุโขทัย ศาลาอเนกประสงค์ คุณสุรทินกร์ บุนนาค สร้างเมื่อ พ.ศ. 2541 กุฏิ ได้แก่ กุฏิทับทอง (สร้าง พ.ศ. 2538) ปัจจุบันเป็นกุฏิเจ้าอาวาส กุฏิอุทยานิล (สร้าง พ.ศ. 2537) กุฏิแต่งตั้ง (สร้าง พ.ศ. 2537) กุฏิบำรุงศิลป์
วาส กุฏิอุทยานิล (สร้าง พ.ศ. 2537) กุฏิแต่งตั้ง (สร้าง พ.ศ. 2537) กุฏิบำรุงศิลป์ (สร้าง พ.ศ. 2534) ฌาปนสถาน (เมรุ) สร้างเมื่อ พ.ศ. 2534 และโรงเรียนพระปริยัติธรรมและหอสมุดโฆสิตศีลคุณ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535
รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงปู่ปั้น ยโส พ.ศ. 2450–2483 
* พระครูสังวาลย์ สิริจนโท พ.ศ. 2483–2511 
* พระครูโฆสิตศีลคุณ พ.ศ. 2511–2539 
* พระมหาสุพจน์ อาจารสุโก พ.ศ. 2539– 
* พระครูปริยัติกิจวิมล (สุพจน์ ป.ธ.4)

อ้างอิง
วัดสระพัง (จังหวัดนครปฐม)
วัดสระพัง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนข่อย อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 14 ไร่ 3 งาน 84 ตารางวา
วัดสระพังสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2470 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2510 ผู้สร้างวัดคือ หลวงพ่ออินทร์ จากวัดบ่อน้ำจืด และมีเจ้าอาวาสถัดมาคือพระอาจารย์มาก 7 ปี พระอาจารย์นม 3 ปี พระอาจารย์ย้อย (ไม่ได้เป็นเจ้าอาวาส อยู่ 24 ปี) หลวงพ่อเณร ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2508 ได้ก่อสร้างอุโบสถปิดทอง พ.ศ. 2512 พระอาจารย์ปรีชา มาเป็นเจ้าอาวาส พ.ศ. 2526 พระครูไพโรจน์ภัทรคุณ มาเป็นเจ้าอาวาส พ.ศ. 2530 ชาวบ้านได้นิมนต์หลวงพ่อเณร สมบูรณ์จริง มาเป็น เจ้าอาวาส และสร้างอุโบสถปิดทองเมื่อ พ.ศ. 2512 หลวงพ่อทองย้อย (ไม่ได้เป็นเจ้าอาวาส) ได้ย้ายกุฏิ จากทิศใต้ไปทิศเหนือ ปัจจุบันมีพระครูไพโรจน์ภัทรกุล เป็นเจ้าอาวาส
วัดสระพังมีปูชนียวัตถุได้แก่ พระพุทธรูป หลวงพ่อโสธรจำลองขนาดหน้าตัก 50 นิ้ว และพระประธานในอุโบสถ หล่อขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2505 ต่อมาได้เกิดไฟไหม้ในอุโบสถ เนื่องจากพระรูปนึงได้จุดเทียนใหญ่ไว้สำหรับสวดมนต์และไม่ได้ดับ อุโบสถเสียหายมาก พื้นปูนระเบิด ผนังเพดานปูนที่ฉาบภายในเสียหายทั้งหมด พระประธานเองได้รับการบูรณะปิดทองทั้งองค์ใหม่เมื่อ พ.ศ. 2533 โดยตัวช่างซ่อมองค์พระเอง เป็นประธานทำบุญปิดทอง ภายในวัดมีหุ่นยักษ์

อ้างอิง
วัดบางช้างเหนือ
วัดบางช้างเหนือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองใหม่ อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม ปัจจุบันมี พระราชวชิรสุตาภรณ์ (พนม รตนาโภ นามสกุล คงคา) เป็นเจ้าอาวาส
วัดบางช้างเหนือสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2370 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมชื่อ วัดใหม่ ต่อมา พ.ศ. 2459 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสได้เสด็จตรวจเยี่ยมวัดต่าง ๆ ในเขตอำเภอสามพราน และตรัสให้เรียกใหม่ว่า "วัดบางช้างเหนือ" ได้ประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2470 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2493 ในอดีตพระเถระที่มีชื่อเสียงของวัดนี้ ได้แก่ หลวงปู่จ้อย อดีตเจ้าอาวาสรูปที่ 2 พระครูปลัดผัน (ดิสฺสสุวณฺโณ) อดีตเจ้าอาวาสรูปที่ 5 และพระพิศาลศึกษากร (สงัด อุคฺคเสโน) อดีตเจ้าอาวาสรูปที่ 6
เสนาสนะในวัดได้แก่ อุโบสถหลังเก่ามีขนาดค่อนข้างเล็กตั้งอยู่ด้านหน้าติดริมแม่น้ำนครชัยศรี ภายในมีพระพุทธรูปปางมารวิชัยประดิษฐานอยู่ 3 องค์ ก่อด้วยอิฐมอญแล้วปั้นปูนพอกทับอีกชั้นหนึ่งศิลปะรัตนโกสินทร์ ต่อมาทางวัดได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้นและทำพิธีเททองพระประธานเมื่อวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2519 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้เสด็จฯมาเททอง พระพุทธชินราชจำลองซึ่งประดิษฐานอยู่ในอุโบสถและทรงปลูกต้นศรีมหาโพธิ์ไว้ทางซ้ายของอุโบสถวัดบางช้างเหนือ และมีวิหารหลวงปู่จ้อย

อ้างอิง
วัดบ่อทอง (จังหวัดปทุมธานี)
วัดบ่อทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคูขวาง อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่ 30 ไร่
ประวัติ
วัดบ่อทองสร้างเมื่อ พ.ศ. 2434 โดยสร้างเป็นสำนักสงฆ์ก่อน เจ้าอาวาสสำนักสงฆ์ คือ พระอธิการเอี่ยม ซึ่งพระรามัญมุนี วัดบางหลวง ได้ส่งมาครองวัด ได้ชักนำคณะทายกทายิกา ร่วมก่อสร้างถาวรวัตถุขึ้น ต่อมาได้ขอพระราชทานวิสุงคามสีมา โดยมีพื้นที่กว้าง 2 เส้น ยาว 2 เส้น 5 วา และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2459 หลังจากนั้น ประชาชนในแถบนี้ ได้สละทรัพย์ตามกำลังศรัทธา พร้อมกับพระเดชพระคุณพระรามัญมุนี (มะลิ) วัดบางหลวง ช่วยกันสร้างอุโบสถ บริเวณวัดที่สร้างขึ้นตอนนั้น มีเนื้อที่ 9 ไร่ 2 งาน เนื่องจากพื้นที่ส่วนใหญ่ ของบริเวณนี้เป็นป่าทึบมาก รกไปด้วยพฤกษชาติต่าง ๆ มีต้นไม้น้อยใหญ่ขึ้นเต็มไปหมด สัตว์ป่าก็มีมาก ด้วยเหตุที่บริเวณนี้
กษชาติต่าง ๆ มีต้นไม้น้อยใหญ่ขึ้นเต็มไปหมด สัตว์ป่าก็มีมาก ด้วยเหตุที่บริเวณนี้ เป็นที่ลาดลุ่ม มีน้ำตลอดปี เมื่อก่อตั้งวัดขึ้นมา จึงพากันเรียกว่า วัดลาด
ประชาชนที่อาศัยอยู่บริเวณนี้ ส่วนใหญ่เป็นชาวมอญ คาดว่า น่าจะย้ายรกรากถิ่นฐานมาจากชายแม่น้ำเจ้าพระยา เพื่อมาถางป่าจับจองพื้นที่ทำกิน บางส่วนก็มอบถวายให้จัดตั้ง ในสมัยพระอธิการสำเภา ภัมมโร เป็นเจ้าอาวาสวัดบ่อทอง ท่านได้ได้สร้างกุฏิหลังใหม่ขึ้น และยังได้สร้างโรงเรียนประชาบาลขึ้นหนึ่งหลัง และได้จัดให้มีประเพณีตักบาตรพระร้อยขึ้น เป็นงานประจำปีจนถึงปัจจุบันนี้
เสนาสนะ
เสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธบรมธาตุสุวรรณเจดีย์ ก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 มีลักษณะเป็นเจดีย์ทรงกลม รูประฆังคว่ำ ความสูงของเจดีย์จากฐานถึงยอด ประมาณ 10 เมตร เส้นผ่าศูนย์กลาง 4 เมตร องค์เจดีย์สร้างอยู่บน มณฑปจัตุรมุข ขนาด กว้าง 6 เมตร ยาว 6 เมตร หน้าบันเจดีย์ ประดิษฐานอักษรพระนาม สส. ภายในมณฑปเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุที่ได้รับพระราชทานจาก สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก ด้านนอก พระพุทธบรมธาตุสุวรรณเจดีย์ มีกำแพงอิฐมอญ ก่อเลียบแบบกำแพงโบราณ สูง 2 เมตร ผนังกำแพงด้านใน ประดับด้วยภาพหินทราย แสดงเรื่องราววิถีชีวิตของคนไทยสมัยก่อนและช่องตั้งเทียนตลอดแนวกำแพง
ศาลาการเปรียญ หรือ ศาลาสุวรรณากรวิมลศรัทธา สร้างประมาณ พ.ศ. 2490 เป็นศาลาไม้ ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์และสร้างขยายมาแล้ว 2 ครั้ง กระทั่งปัจจุบัน มีขนาด กว้าง 18 เมตร ยาว 25 เมตร เป็นศาลาทรงไทยคู่ใหญ่เล็ก ซึ่งศาลาทรงไทยหลังใหญ่ หน้าบัน ด้านหน้า รูปนารายณ์ทรงครุฑ หน้าบัน ด้านหลัง เป็นรูปเทพนม ทำจากไม้สักแกะสลัก เชิงชายติดลวดลายฉลุไม้สัก ลูกกรงทำจากไม้สักแกะสลักลวดลายฉลุเช่นกัน

อ้างอิง
วัดอุตตมาราม (ประเทศมาเลเซีย)
วัดอุตตมาราม เป็นวัดไทยสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในอำเภอปาซีร์มัซ รัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย

วัดอุตตมาราม เดิมชื่อ วัดบางแซะ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2409 ขณะที่กลันตันเป็นประเทศราชของสยาม ตรงกับสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ชุมชนชาวสยามในหมู่บ้านบางแซะนั้นเกิดจากการอพยพมาจากบ้านตอเป็ง เมื่อเริ่มสร้างชุมชนจึงสร้างวัดขึ้น ชื่อบางแซะมาจากลักษณะพื้นที่ คำว่า แซะ คือ การแซะของน้ำ เป็นพื้นที่ที่มีน้ำไหลแซะผ่าน มีแม่น้ำสุไหงเลอมาลไหลผ่าน ปัจจุบันวัดมีที่ดิน 2 ผืน ผืนหนึ่งคือที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 10 เอเคอร์ อีกผืนอยู่ที่หมู่บ้านตอเป็ง มีเนื้อที่ประมาณ 5 เอเคอร์ เป็นพื้นที่ปลูกยางพารา
วัดอุตตมารามมีชื่อเสียงมากเนื่องจากมีเจ้าคณะรัฐกลันตันติดต่อกันถึง 3 รูป โดยหลวงพ่อครน ปุณณสุวัณโณ ถือเป็นพระเกจิเพียงรูปเดียวที่อยู่ต่างแดน ท่านมีวาจาสิทธิ์เป็นที่เคารพและเกรงขามทั้งชาวพุทธศาสนิกชนและชาวมุสลิม คนสิงคโปร์และมาเลเซีย มักเรียกท่านว่า โต๊ะรายา ซึ่งมีความหมายเทียบเท่าสังฆราช วัตถุมงคลของท่านนั้น เป็นที่รู้จักแพร่หลายและเป็นนิยมอย่างสูงในแวดวงนักนิยมสะสมพระเครื่องของพุทธศาสนิกชนทั้งชาวไทย สิงคโปร์ และมาเลเซีย โดยเฉพาะพระปิดตา
อาคารและเสนาสนะของวัดได้แก่ อุโบสถทรงจัตุรมุขเริ่มลงเสาเข็ม พ.ศ. 2495 มียอดอย่างปราสาทในตอนปลายพุทธศตวรรษที่ 25 กุฏิเจ้าอาวาส ศาลาการเปรียญ ชั้นบนเป็นกุฏิ ชั้นล่างเป็นห้องสมุด วิหาร กุฏิแม่ชี และโรงเรียนสอนภาษาไทยวัดอุตตมาราม หอพระพรหม และหอระฆัง เป็นต้น

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอุปัชฌาย์ศุกร์
* ท่านตะโละ
* ท่านจันทร์
* ท่านหวัง
* ท่านเจ้าคุณพระวิจารณมุนี หลวงพ่อครน ปุณณสุวัณโณ
* ท่านเจ้าคุณพระวิจารณมุนี หลวงพ่อจันทร์ เกสโร
* ท่านเจ้าคุณพระวิจารณมุนี หลวงพ่อมิตร สีลคุโณ
* พระครูอุดมธรรมปฏิภาณ

อ้างอิง
วัดโพธิ์ราษฎร์ศรัทธาทำ
วัดโพธิ์ราษฎร์ศรัทธาทำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไทรงาม อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ตั้งวัด 13 ไร่ 1 งาน ที่ธรณีสงฆ์ 59 ไร่
วัดโพธิ์ราษฎร์ศรัทธาทำ ประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2449 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2470 แต่เดิมนั้นที่ดินบริเวณนี้เป็นที่ทำนา มีลำรางน้ำไหลลงแม่น้ำท่าจีน มีต้นโพธิ์ใหญ่ อยู่ติดลำราง เรียกว่า คลองโพธิ์ ปัจจุบันนี้ต้นโพธิ์ได้ตายไปนานแล้ว คงเหลืออยู่แต่ลำรางเท่านั้น ที่ดินบริเวณวัดเป็นของนายยา นางจุ้ย แก้วไทรอินทร์ ได้มีความศรัทธาถวายที่ดินเพื่อสร้างวัดและประชาชนได้ร่วมใจกันซื้อที่ดินติดต่อกันเพิ่มเติมเป็นจำนวน 9 ไร่เศษ จึงได้ตั้งนามวัดว่า "วัดโพธิ์ราษฎร์ศรัทธาทำ" โดยมีหลวงพ่อว่า จากวัดสุวรรณาราม เป็นประธานในการก่อสร้าง ท่านได้สร้างกุฏิ 2–3 หลัง และศาลาบำเพ็ญกุศล 1 หลัง ลักษณะสร้างใช้ชั่วคราวหลังคามุงหญ้าแฝก ท่านอยู่มาถึง
ง และศาลาบำเพ็ญกุศล 1 หลัง ลักษณะสร้างใช้ชั่วคราวหลังคามุงหญ้าแฝก ท่านอยู่มาถึง พ.ศ. 2458 ท่านก็มรณภาพไป ต่อมาในสมัยพระอธิการเขียว นามสกุล ขุนเมือง เป็นผู้ปกครองและรับการแต่งตั้ง ให้ เจ้าอาวาสถูกต้องตามกฎหมาย และท่านได้พัฒนาวัดจนเจริญขึ้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2528
ภายในวัดมีโรงเรียนพระปริยัติธรรมเป็นอาคารตึกถือปูน โรงเรียนตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2504 และได้เปิดศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ตั้งแต่ พ.ศ. 2548 สิ่งศักดิ์สิทธิ์ของวัด คือ รูปปั้นไก่จำนวนมาก ญาติโยมมักมาบนบานศาลกล่าวขอให้ประสบความสำเร็จทั้งด้านการงาน การค้าขาย หรือธุรกิจ และเรื่องสุขภาพ

อ้างอิง
วัดม่วงตารศ
วัดม่วงตารศ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทัพหลวง อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม
วัดม่วงตารศสร้างเมื่อ พ.ศ. 2300 ขณะที่ข้อมูลประวัติวัดระบุสร้างประมาณ พ.ศ. 2400 เดิมที่ตั้งวัดเป็น จุดผ่านของชาวบ้านที่เดินทางเพื่อค้าขาย ทำธุระในตัวเมืองนครปฐม ประกอบกับสถานที่นี้ มีต้นไม้มีน้ำอุดมสมบูรณ์ บริเวณนี้จึงกลายเป็นจุดรวมคน จุดนัดแนะ เป็นที่หยุดพักผ่อนระหว่างการเดินทาง มีเรื่องเล่าว่า ตารศ เป็นเจ้าของที่ดินแห่งนี้ เห็นว่าผู้เดินทางไปมาอาจหิวน้ำและไม่มีน้ำสะอาดดื่ม จึงได้ตั้งตุ่มน้ำเพื่อผู้คนและมักตักน้ำใส่ตุ่มอยู่เป็นประจำมิได้ขาด ตุ่มนั้นอยู่บริเวณต้นมะม่วง ซึ่งกลายเป็นจุดนักพบที่เรียกว่า ต้นมะม่วงตารศ เมื่อนานเข้าก็เรียกกร่อนกันไปเหลือเพียง "ม่วงตารศ" เวลาต่อมาชาวบ้านมีความศรัทธาจึงได้ร่วมกันสร้างวัดขึ้น ณ ที่แห่งนี้ และใช้นามวัด
เวลาต่อมาชาวบ้านมีความศรัทธาจึงได้ร่วมกันสร้างวัดขึ้น ณ ที่แห่งนี้ และใช้นามวัดว่า "วัดม่วงตารศ" ตามสถานที่ตั้งที่เรียกกัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2471 ผูกพัทธสีมา เมื่อ พ.ศ. 2485
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังแรกสร้างด้วยไม้หลังคามุงจาก เมื่อ พ.ศ. 2467 อุโบสถหลังที่ 2 สร้างแบบทรงไทย หลังคาลดหลั่น 3 ชั้น มีมุขหน้าหลัง หลังคาชั้นล่าง วนรอบเป็นแบบปั้นหยา เสาคอนกรีตเสริมเหล็ก ผนังก่ออิฐถือปูน มุงกระเบื้อง มีช่อฟ้าใบระกา เครื่องบนเป็นไม้ สร้าง พ.ศ. 2482–2492 อุโบสถหลังใหม่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2557 ศาลาการเปรียญ ยกพื้นสูง เทคอนกรีต เสาไม้หลังคามุงกระเบื้องลอนใหญ่ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 วิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 หอระฆัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 กุฏิสงฆ์ ทรงไทยประยุกต์สองชั้น 2 หลัง สร้าง พ.ศ. 2545 กุฏิเจ้าอาวาส เป็นทรงไทยสองชั้น สองหลังคู่ ชั้นล่างคอนกรีตเสริมเหล็ก ข้างบนเป็นไม้สัก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 และเรือนไทยหมู่ไม้สัก
างคอนกรีตเสริมเหล็ก ข้างบนเป็นไม้สัก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 และเรือนไทยหมู่ไม้สัก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2550
รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงปู่นิ่ม ไม่ปรากฏหลักฐานแน่นอน
* พระครูสำอางค์ โกวิโท ตั้งแต่ พ.ศ. 2465
* พระอธิการไข่ ธมฺมสโร ตั้งแต่ พ.ศ. 2484
* พระครูปัจฉิมทิศบริหาร (ชิต จิตฺตสํวโร) ตั้งแต่ พ.ศ. 2496
* พระครูโกวิทสุตสาร (ชำนาญ โกวิโท) ตั้งแต่ พ.ศ. 2544

อ้างอิง
วัดวังน้ำขาว (จังหวัดนครปฐม)
วัดวังน้ำขาว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองจินดา อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม

วัดวังน้ำขาวตั้งวัดเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2511 ได้รับวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2514 สร้างขึ้นตามดำริของพระราชธรรมาภรณ์ (เงิน จนฺทสุวณฺโณ) วัดดอนยายหอม โดยมีคหบดีได้ร่วมกันบริจาคที่ดินเนื้อที่ 43 ไร่ 3 งาน 20 ตารางวา โดยชาวบ้านได้ร่วมกับถมดินเป็นโคกเพื่อสร้างเป็นที่พักสงฆ์ เพราะเดิมที่ดินบริเวณนี้เป็นที่ลุ่มมาก เวลาน้ำท่วมมีบัวหลวงและบอนขึ้นเป็นกลุ่มสวยงาม เรียกว่า "บอนขาว" ชาวบ้านจึงเรียกว่า "บึงบอนขาว" ต่อมาเรียก "วังน้ำขาว"
เมื่อตั้งเป็นสำนักสงฆ์มีพระครูช้วน เขมวิโร เป็นผู้ดูแล ต่อมา พ.ศ. 2511 พระครูวิบูลจินดาภรณ์ มาดูแลต่อ มาพัฒนาวัดตามลำดับจนได้ตั้งเป็นวัดและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2542 ได้รับเป็นวัดพัฒนาตัวอย่าง

รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูช้วน เขมฺวิโร พ.ศ. 2502–2510 
* พระครูวิบูลจินดาภรณ์ พ.ศ. 2511–2547 
* พระครูสังฆรักษ์ วสันชัย กิตฺติภทฺโท พ.ศ. 2548–2550 
* พระครูปฐมจินดาภรณ์ (ครรชิต สนฺตกาโย) พ.ศ. 2551–

อ้างอิง
วัดท่าข้าม (จังหวัดนครปฐม)
วัดท่าข้าม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าข้าม อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 11 ไร่ 97 ตารางวา ทางใต้ติดป่าช้าวัดนักบุญเปโตร ทางทิศตะวันตกติดคลองลัดท่าคา

วัดท่าข้าม เดิมชื่อ วัดปากลัดท่าคา ตามตำแหน่งที่ตั้งวัด มีเรื่องเล่าสืบต่อกันมาว่า มีนายพราน 3 คน ไล่ตามคล้อง ช้างหัวเสือ (บริเวณตำบลบางช้างในปัจจุบัน) นายพรานทั้ง 3 ได้เดินมาถึงวัดท่าข้าม และข้ามแม่น้ำนครชัยศรีไปเพื่อไปคล้องช้าง ชาวบ้านเรียกสืบต่อกันมาว่า ท่าข้าม ต่อมาได้เรียกชื่อวัดว่า "วัดท่าข้าม" จากเหตุการณ์นี้นายพรานทั้ง 3 ที่ข้ามแม่น้ำ จึงเรียกบริเวณนี้ว่า สามพราน
ส่วนประวัติการสร้างวัด วัดตั้งเมื่อ พ.ศ. 2365 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2514 มีเรื่องเล่าสืบต่อกันมาว่า ประมาณ พ.ศ. 2369 มีพระยาท่านหนึ่ง นามว่า พระยาจำนงค์สรไกร ได้บูรณะวัดนี้ ซึ่งอุโบสถหลังแรกนั้นสร้างด้วยไม้หลังคามุงจาก พระยาจำนงค์สรไกรจึงได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ สร้างด้วยคอนกรีตเสริมไม้ โบราณสถานที่สำคัญ คือ อุโบสถสร้างด้วยอิฐฉาบปูนด้านและด้านหลังมีเสารองรับตอนบนของวงกบ และก่อเป็นรูปทรงโค้ง หน้าบันและหลังคาศิลปะจีนแบบศิลปะพระราชนิยมรัชกาลที่ 3 คือ ไม่มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์
รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อเสือ 
* หลวงพ่อไก่เถื่อน 
* หลวงพ่อมา 
* หลวงพ่อตาล 
* หลวงพ่อบุก 
* พระอธิการปุ้ย จนฺทโชติ พ.ศ. 2483–2510 
* พระมงคลสิทธาจารย์ วิ. (ยะ เขมปาโร) พ.ศ. 2517 
* พระครูปฐมวรดิตถ์ (ณัฐพงษ์ อุปสนฺโต)

อ้างอิง
วัดโพธิ์เลื่อน (จังหวัดปทุมธานี)
วัดโพธิ์เลื่อน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลบ้านกระแชง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 6 ไร่ 3 งาน 88 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 4 ไร่ 68 ตารางวา

วัดโพธิ์เลื่อนสร้างประมาณ พ.ศ. 2352 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชตอนปลาย เดิมมีนามว่า วัดอำมาตยาราม ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2356 ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2448
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถเป็นรูปสำเภา มีลวดลายดอกไม้สามดอกที่ยอดใบเสมา กลางใบ และบริเวณฐานของใบเสมา จึงทราบว่าเป็นศิลปะที่เกิดขึ้นในช่วงรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว อุโบสถหลังนี้ใช้วิธีการของคนโบราณในการสร้างอุโบสถซึ่งสมัยนั้นยังไม่มีการวางเสาเข็ม จึงวางโอ่งหรือตุ่ม ซึ่งภายในโอ่งจะมีอากาศเป็นแรงดันรับน้ำหนักอุโบสถ โดยจะฝังในลักษณะที่เอาปากโอ่งคว่ำ กุฏิสงฆ์จำนวน 9 หลัง และมีหอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการเปลือง พ.ศ. 2475–2497 
* พระปลัด รื่น นนฺโท พ.ศ. 2499–2502 
* พระอธิการเปล่ง พ.ศ. 2503–2508 
* พระครูปทุมคณาวลัย พ.ศ. 2509–2516
* พระครูเมตตาธรรมคุณ (แฉล้ม นนฺทิโย) พ.ศ. 2516–2546 
* พระครูอมรธรรมกิจ (ประเทือง อมโร) พ.ศ. 2547

อ้างอิง
วัดทำเลทอง
วัดทำเลทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงทองหลาง อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 12 ไร่ 2 งาน พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มพื้นนาล้อมรอบมีคูและคลองกั้นแนวเขต

วัดทำเลทองสร้างเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2440 โดยมีนายอ้น ผู้ใหญ่บ้านและพระอธิการแลดำเนินการสร้างขึ้นและได้ขนานนามว่า วัดอเนกาธัญญาการ ต่อมาได้เปลี่ยนนามเป็น "วัดทำเลทอง" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2449
ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะต่าง ๆ ดังนี้ อุโบสถกว้าง 12 เมตร ยาว 24 เมตร กุฎิสงฆ์ จำนวน 12 หลัง เป็นอาคารไม้และครึ่งตึกครึ่งไม้ หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ วิหาร ศาลาท่าน้ำ 8 หลัง ปูชนียวัตถุ มีพระประธานในอุโบสถ มีนามว่า หลวงพ่อบุญลือ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก 59 นิ้ว และยังมีหลวงพ่อพุทธโสธรจำลองสร้างเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2514

อ้างอิง
วัดเขากง
วัดเขากง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลำภู อำเภอเมืองนราธิวาส จังหวัดนราธิวาส บนพื้นที่ประมาณ 142 ไร่
ประวัติ
จากหลักฐานทางโบราณคดี เชื่อว่าวัดเขากงสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 1100 ถึง 1300 สมัยเดียวกับพระบรมธาตุไชยา ผู้เชี่ยวชาญได้ระบุด้วยว่าเศษหม้อโบราณที่พบมากมายในบริเวณวัดเขากงเป็หม้อสมัยสุโขทัย โบราณวัตถุอื่น ๆ ได้แก่ ซากเจดีย์ 3 องค์ ซึ่งปรักหักพังเหลือเป็นหลักฐานปรากฏอยู่อย่างชัดเจน ก่อนรื้อถอนเพื่อใช้เป็นที่ก่อสร้างประดิษฐานพระพุทธรูปทักษิณมิ่งมงคล เป็นที่ก่อสร้างเจดีย์สิริมหามายาและเป็นที่ก่อสร้างอุโบสถหลังปัจจุบัน นอกจากนี้ บริเวณเขาทั้ง 3 ลูกในพื้นที่ที่เรียกว่า เขากง ยังพบเศียรพระพุทธรูปโบราณและเศียรพระโพธิสัตว์แบบพุทธศาสนานิกายมหายานมากมาย
จากนั้นมีสภาพเป็นวัดร้าง และได้สร้างขึ้นในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประมาณ พ.ศ. 2421 มีหลวงพ่อเปาะเลาะ จันทูปะโน เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก มีความเจริญระยะหนึ่งแล้วกลายเป็นวัดร้าง จน พ.ศ. 2494 หลวงพ่อโท๊ะ อาภาสโร ได้มาจำพรรษาและเป็นวัดที่มีพระสงฆ์อีกครั้งหนึ่ง กระทรวงศึกษาธิการได้ยกฐานะเป็นวัดมีพระสงฆ์ เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2517
อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
อุโบสถสร้างขึ้นตามแบบของกรมการศาสนา มีลักษณะเป็นแบบทรงไทยสมัยใหม่ ด้วยเงินงบประมาณก่อสร้างจากรัฐบาลเป็นเงินหนึ่งล้านบาท โดยได้รับความกรุณาจากสมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (วิน ธมฺมสาโร) เจ้าอาวาสวัดราชผาติการามวรวิหาร ได้ประสานงานขอรับงบประมาณจากรัฐบาล เริ่มก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 และเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2523 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จมาทรงตัดลูกนิมิต เมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2526
จังหวัดได้ให้ทางรัฐและเอกชนร่วมมือกันปรับปรุงพื้นที่บริเวณรอบองค์พระและประกาศเป็นพระพุทธอุทยานเขากง และในเขตพุทธอุทยานเขากงยังมีอุโบสถแบบช้างหมอบถวายดอกบัวและพระเจดีย์สิริมมหามายารูปทรงระฆังคว่ำภายในโปร่ง วัดยังประดิษฐานของ พระพุทธทักษิณมิ่งมงคล ซึ่งเป็นพระพุทธรูปปางปฐมเทศนา นั่งขัดสมาธิเพชรอยู่บนยอดเขา เป็นศิลปะสกุลช่างอินเดียตอนใต้แบบโจฬะ มีขนาดหน้าตักกว้าง 17 เมตร สูงจากใต้พระเพลา ถึงพระเกศบัวตูม 23 เมตร ประดับด้วยโมเสกสีทองทั้งองค์ สร้างเสร็จ เมื่อ พ.ศ. 2512 บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ พร้อมบรรจุดินจากสังเวชนียสถาน คือ ดินจากสถานที่ประสูติ ตรัสรู้ และปรินิพพาน ของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ที่พระอุระเบื้องซ้ายพระพุทธทักษิณมิ่งมงคล

อ้างอิง
วัดลาดหญ้าไทร
วัดลาดหญ้าไทร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยขวาง อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม ปัจจุบันมีเจ้าอาวาส คือ พระครูพินิตสุตาคม (สมพงษ์ สุตาคโม)
วัดลาดหญ้าไทรเริ่มสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2432 มีพระอาจารย์แฉ่ง และนายยิ้ม (ไม่ทราบนามสกุล) พร้อมด้วยชาวบ้าน ซึ่งตั้งภูมิลำเนาอยู่ในท้องถิ่นนั้นร่วมกันสร้างขึ้นในพื้นที่ว่างเปล่า ยังไม่มีใครจับจองเป็นเจ้าของ ตามหลักฐานในใบระวาง มีเนื้อที่จำนวน 24 ไร่ 2 งาน 24 ตารางวา สถานที่ตั้งวัดครั้งแรกนั้นอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของวัดที่ตั้งอยู่ปัจจุบันนี้ เริ่มแรกมีเพียงที่พักสงฆ์ ต่อมาพระอาจารย์แวว ได้ขอตั้งเป็นวัด ชื่อว่า วัดทุ่งลาดหญ้าไทร ประกาศเป็นวัดโดยสมบูรณ์เมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2442 ในชื่อ "วัดลาดหญ้าไทร" ตามชื่อหมู่บ้านที่วัดตั้งอยู่ สถานที่ตั้งวัดแต่เดิมเป็นที่ดอนบริเวณรอบ ๆ วัดจะเป็นทุ่งนาและมีลำรางลาดลึกกว่าท้องทุ่งนายาวประมาณ 900 เม
นที่ดอนบริเวณรอบ ๆ วัดจะเป็นทุ่งนาและมีลำรางลาดลึกกว่าท้องทุ่งนายาวประมาณ 900 เมตร อยู่ทางทิศตะวันตกของวัด ในลำรางนี้เป็นที่ลาดลงไปตามลำดับมีหญ้าชนิดหนึ่งขึ้นอยู่หนาแน่นมาก หญ้าชนิดนี้ตามลำต้นและใบมีขนแข็งและคมมาก เรียกว่า หญ้าไทร บริเวณนี้จึงเรียกว่า "ลาดหญ้าไทร"
อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2531 สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก แบบกรมศิลปากรประเภท ข.3 ลด 3 ชั้น กว้าง 10.80 เมตร ยาว 25.00 เมตร ผนังก่ออิฐถือปูน หน้าบันแกะลายไทยหลังคามุงด้วยกระเบื้องเคลือบกาบกล้วย อุโบสถหลังใหม่นี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2533 และได้ผูกพัทธสีมา เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2534
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์แฉ่ง 
* พระอาจารย์แวว 
* พระอาจารย์แคล้ว 
* พระอาจารย์สวน 
* พระอาจารย์โก้ง 
* พระอาจารย์ยวง 
* พระอาจารย์บุญเชิด 
* พระอาจารย์เปลี่ยน 
* พระครูสิงห์โต อภงฺกโร 
* พระอาจารย์สาย เตชวโร 
* พระอธิการจรัส ญาณวุฑฺโฒ 
* พระครูอาชววิมล (สุดใจ อุชุจาโร) พ.ศ. 2519–2541 
* พระครูพินิตสุตาคม (สมพงษ์ สุตาคโม) พ.ศ. 2542

อ้างอิง
วัดท่าเสา (จังหวัดนครปฐม)
วัดท่าเสา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยม่วง อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ 16 ไร่ 3 งาน 20 ตารางวา
วัดท่าเสาสร้างเมื่อ พ.ศ. 2419 เดิมเคยเป็นวัดร้างเก่าแก่มาก่อนได้ถูกทอดทิ้งมานานมาก จนอุโบสถหลังเก่าพุพังหมด ต่อมา พระครูอาทรธรรมนิเทศก์ (ทองอยู่ อตฺตทีโป) อดีตเจ้าอาวาสวัดท่าเสา ได้มาบูรณะซ่อมแซมใหม่แรกเริ่มมีเพียงกุฏิมุงจากหลังเล็ก ๆ มีลิงอาศัยบริเวณวัดตลอดระยะเวลา ท่านได้สร้างวัดวาอารามให้เจริญรุ่งเรือง จน พ.ศ. 2482 ได้งบประมาณก่อสร้างอาคารเรียน หลังคามุงสังกะสีแต่หาผู้ที่จะมาเป็นครูสอนยาก พระทองอยู่ต้องทำหน้าที่สอนนักเรียนตั้งแต่ชั้นประถมศึกษา ปีที่ 1–4 และต่อมา พ.ศ. 2485 ก็ทำหน้าที่เป็นครูใหญ่ด้วย วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2502
วัดท่าเสาตั้งอยู่ในชุมชนไทยยวน ชาวบ้านนับถือผีผสานกับความเลื่อมใสศรัทธาในพระพุทธศาสนา เช่น ประเพณีสงกรานต์และงานนมัสการประจำปีหลวงปู่ว่อง อังกุโร จัดขึ้นทุกวันที่ 13-17 เมษายนของทุกปี เป็นประเพณีที่สืบทอดมาจากความเชื่อในพุทธศาสนา และความเชื่อเรื่องไสยศาสตร์เครื่องรางของขลัง และประเพณีคนเฒ่าเข้าวัดจำศีล เป็นต้น

รายนามเจ้าอาวาส
* พระภิกษุโต๊ะ พ.ศ. 2459–2461 
* พระพรมมา พ.ศ. 2462–2472
* พระเบ้า อุตฺตโม พ.ศ. 2473–2482 
* พระอธิการว่อง พ.ศ. 2483–2511 
* พระครูสถิตวุฒิคุณ (พลอย) พ.ศ. 2512–2528
* พระอธิการวงษ์ ชิตฺวํโส พ.ศ. 2529–2531 
* พระครูสารดิตถารักษ์ (เปลี่ยน) พ.ศ. 2532

อ้างอิง
วัดนาวง (จังหวัดปทุมธานี)
วัดนาวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหลักหก อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 49 ไร่ 2 งาน 75 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 4 แปลง เนื้อที่ 328 ไร่ 2 งาน 75 ตารางวา ปัจจุบันมีเจ้าอาวาส คือ พระครูปทุมเขตวิกรม (สมพงษ์ รวิวณฺโณ)
วัดนาวงสร้างเมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2443 โดยมีท่านหนู ท่านสิน ท่านปุก ท่านอุ่น ท่านศิริอากรสอน พร้อมด้วยท่านรองอำมาตย์เอกหลวงนาวาเกณิกร โปษยจินดา ร่วมใจกันบริจาคที่ดินและสร้างวัด ชาวบ้านเรียกว่า วัดโรงหีบ เพราะที่ตั้งเดิมเป็นโรงหีบอ้อยและเคี่ยวน้ำอ้อย วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2448 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 5.67 เมตร ยาว 15.56 เมตร ด้านการศึกษา ได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2484
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม มีคลองบ้านใหม่ผ่านทิศใต้ ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 5.67 เมตร ยาว 15.56 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2443 ลักษณะเป็นแบบจีน กุฏิสงฆ์จำนวน 8 หลัง หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ ศาลาท่าน้ำ ศาลาบำเพ็ญกุศล ฌาปนสถาน ปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูปประทับนั่ง 7 องค์ ประทับยืน 9 องค์ และเจดีย์โบราณ 1 องค์

อ้างอิง