หมู่บ้านนักกีฬาโอลิมปิก
หมู่บ้านนักกีฬาโอลิมปิก ( ) เป็นกลุ่มอาคารที่พักอาศัยซึ่งสร้างขึ้นหรือปรับปรุงขึ้นใหม่สำหรับการแข่งขันโอลิมปิก ตั้งอยู่ในหรือใกล้กับเมืองเจ้าภาพ เพื่อใช้เป็นที่พักอาศัยของคณะผู้แทนจากทุกประเทศ โดยทั่วไปหมู่บ้านนักกีฬาโอลิมปิกมักตั้งอยู่ใกล้กับสนามกีฬาโอลิมปิกภายในอุทยานโอลิมปิก

หมู่บ้านนักกีฬาโอลิมปิกสร้างขึ้นเพื่อรองรับนักกีฬาที่เข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมดในช่วงเวลาประมาณสองสัปดาห์ของการแข่งขัน รวมถึงเจ้าหน้าที่และผู้ฝึกสอนกีฬา หลังจากการแข่งขันสิ้นสุดลง โดยทั่วไปหมู่บ้านนักกีฬาโอลิมปิกในปัจจุบันมักถูกขายหรือให้เช่าแก่ประชาชนในท้องถิ่น และพัฒนาเป็นย่านที่พักอาศัยแห่งใหม่
ที่พักซึ่งจัดเตรียมไว้สำหรับโอลิมปิกฤดูร้อน 1932ในลอสแอนเจลิสถือเป็นหมู่บ้านนักกีฬาโอลิมปิกสมัยใหม่อย่างเป็นทางการแห่งแรก และหมู่บ้านนักกีฬาโอลิมปิกถาวรแห่งแรกก่อตั้งขึ้นในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1952ที่เฮลซิงกิ ประเทศฟินแลนด์
นับตั้งแต่การสังหารหมู่ที่มิวนิกในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1972 หมู่บ้านนักกีฬาโอลิมปิกและสถานที่จัดการแข่งขันโอลิมปิกต่างได้รับการรักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวดเพื่อให้เกิดความปลอดภัยสูงสุด โดยอนุญาตเฉพาะนักกีฬา ผู้ฝึกสอน และเจ้าหน้าที่เท่านั้นที่สามารถพักอาศัยอยู่ในหมู่บ้านได้ อย่างไรก็ตาม สมาชิกในครอบครัวและอดีตนักกีฬาโอลิมปิกสามารถเข้าไปภายในได้หลังผ่านการตรวจสอบความปลอดภัย ขณะที่สื่อมวลชนและสื่อข่าวถูกห้ามเข้าโดยสิ้นเชิง

ประวัติ
ในการแข่งขันโอลิมปิกสมัยใหม่ระยะแรก ระหว่าง ค.ศ. 1896 ถึง 1920 ยังไม่มีการจัดที่พักอาศัยอย่างเป็นทางการสำหรับนักกีฬา นักกีฬาบางส่วนพักในโรงแรมหรือโฮสเทล บางส่วนพักในโรงเรียนหรือค่ายทหาร และบางรายถึงกับนอนพักบนเรือที่ใช้เดินทางมายังเมืองเจ้าภาพ

แนวคิดต้นแบบของหมู่บ้านนักกีฬาโอลิมปิกมาจากปีแยร์ เดอ กูแบร์แต็ง ประธานคณะกรรมการโอลิมปิกสากลในขณะนั้น โดยใน “กฎทางเทคนิคทั่วไป” ที่ใช้กับการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1924 ที่ปารีส ได้กำหนดว่า “คณะกรรมการจัดการแข่งขันโอลิมปิกต้องจัดหาที่พัก เครื่องนอน และอาหารให้แก่นักกีฬา ในอัตราคงที่ซึ่งกำหนดไว้ล่วงหน้าต่อคนต่อวัน” สำหรับช่วงเวลาที่พำนักอยู่ในปารีส
ด้วยเหตุนี้ ผู้จัดการแข่งขันจึงสร้างกระท่อมไม้และจัดตั้งศูนย์ที่พักใกล้กับสนามกีฬาโอลิมปิกอีฟว์ ดูว์ มานัวร์ ภายใต้ชื่อ “หมู่บ้านนักกีฬาโอลิมปิก” ทำให้คณะนักกีฬาจากประเทศต่าง ๆ สามารถพักอาศัยอยู่ร่วมกันในสถานที่เดียว ภายใต้เงื่อนไขเดียวกัน และใช้บริการส่วนกลางร่วมกัน การแข่งขันโอลิมปิกที่ปารีส 1924 ทำหน้าที่เสมือนการพิสูจน์แนวคิดของหมู่บ้านนักกีฬาโอลิมปิก โดยหมู่บ้านนักกีฬาโอลิมปิกที่ปารีสมักถูกยกย่องร่วมกับหมู่บ้านนักกีฬาโอลิมปิกที่เบอร์ลิน 1936 ว่าเป็นหมู่บ้านนักกีฬาโอลิมปิกยุคบุกเบิก แม้จะมีการพิจารณาสร้างหมู่บ้านนักกีฬาโอลิมปิกสำหรับการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1928 ที่อัมสเตอร์ดัม แต่ผู้จัดเลือกใช้แนวทางอื่นแทน
, วิก วิลเลียมส์, ลีไว เคซีย์, บ็อบ ฮอลล์, เฮอร์แมน บริกซ์ และ เฮกเตอร์ ไดเออร์ ]]

ที่พักซึ่งจัดเตรียมไว้สำหรับโอลิมปิกฤดูร้อน 1932 ในลอสแอนเจลิสถือเป็นหมู่บ้านนักกีฬาโอลิมปิกสมัยใหม่อย่างเป็นทางการแห่งแรก มีความจุประมาณ 2,000 คน และตั้งอยู่ทางตะวันตกของเมือง หมู่บ้านดังกล่าวประกอบด้วยอาคารหลายหลังสำหรับเป็นที่พักนักกีฬา (เฉพาะนักกีฬาชาย) รวมถึงสถานที่รับประทานอาหารและฝึกซ้อม และกลายเป็นต้นแบบของหมู่บ้านนักกีฬาโอลิมปิกในปัจจุบัน นอกจากนี้ ยังเป็นครั้งแรกที่มีการจัดบริการชุมชนบางประเภท เช่น โรงพยาบาล สถานีดับเพลิง และที่ทำการไปรษณีย์
หลังการแข่งขันปี ค.ศ. 1932 มีการสร้างหมู่บ้านนักกีฬาโอลิมปิกสำหรับการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้ง ยกเว้นโอลิมปิกฤดูร้อน 1948 ที่ลอนดอน เนื่องจากข้อจำกัดด้านวัสดุจากสหราชอาณาจักรหลังสงครามโลกครั้งที่สอง สำหรับการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาวระหว่างปี 1924 ถึง 1956 คณะนักกีฬาส่วนใหญ่มักพักในโรงแรม ยกเว้นการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 1952 ที่ออสโล ซึ่งมีการจัดที่พักสามแห่งโดยเฉพาะ
นักกีฬาหญิงในช่วงแรกพักอาศัยในสถานที่อื่นแยกจากนักกีฬาชาย จนกระทั่งโอลิมปิกฤดูร้อน 1956 ที่เมลเบิร์น ซึ่งมีการจัดพื้นที่เฉพาะสำหรับนักกีฬาหญิงภายในหมู่บ้านนักกีฬาโอลิมปิกหลัก พื้นที่ดังกล่าวไม่อนุญาตให้นักกีฬาชายเข้า และต่อมาในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1984 ที่ลอสแอนเจลิส จึงเริ่มมีการจัดที่พักนักกีฬาตามทีมแทนการแยกตามเพศ

หมู่บ้านนักกีฬาโอลิมปิกถาวรแห่งแรกก่อตั้งขึ้นในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1952 ที่เฮลซิงกิ ประเทศฟินแลนด์

ภายหลังการสังหารหมู่ที่มิวนิกในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1972 หมู่บ้านนักกีฬาโอลิมปิกจึงต้องได้รับการรักษาความปลอดภัยตลอดช่วงการแข่งขัน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*