SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
ฒากาโฏปี
ฒากาโฏปี ( , ) หรือ โฏปีเนปาล เป็นหมวกพื้นถิ่นซึ่งเป็นที่นิยมของประเทศเนปาล ส่วนหนึ่งของเครื่องแต่งกายประจำชาติเนปาล สวมใส่โดยผู้ชาย คำว่า ฒากาโฏปี มีความหมายตรงตัวว่า "เครื่องสวมศีรษะอันทำมาจากผ้าธากา" ผ้าธากาเป็นผ้าฝ้ายชั้นดีที่นำเข้ามาจากธากาซึ่งในปัจจุบันคือเมืองหลวงของประเทศบังกลาเทศ

ฒากาโฏปีเป็นส่วนประกอบหนึ่งของชุดประจำชาติเนปาล และเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นชาติเนปาล
ประวัติศาสตร์
หมวกนี้กลายมาเป็นที่นิยมในรัชสมัยของสมเด็จพระราชาธิบดีมเหนทระซึ่งครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 1955 ถึง 1972 และประกาศบังคับให้สวมฒากาโฏปีในภาพถ่ายสำหรับทำหนังสือเดินทางและเอกสารทางการทั้งหมด ฒากาโฏปีนิยมนำมามอบให้กันในระหว่างเทศกาลดาเชนและติหาร์ เจ้าหน้าที่ของรัฐยังสวมใส่ฒากาโฏปีในฐานะเครื่องแต่งกายประจำชาติ ในรัชสมัยของสมเด็จพระราชาธิบดีมเหนทระ มีจุดเปิดให้เช่าฒากาโฏปีใกล้กับสิงหดูร์บาร์ในกาฐมาณฑุ สำหรับเจ้าหน้าที่รัฐในกาฐมาณฑุและชาวเนปาลที่เดินทางเข้าในพระราชวังของเนปาล จะต้องติดตรากูกรีบนหมวกนี้ด้วย
ตำนานที่เป็นที่นิยมที่สุดว่าด้วยที่มาของการถักทอผ้าธากาเชื่อว่ามาจาก คเณศ มาน มหรรชน (Ganesh Man Maharjan) คนงานของโรงงานชัมทนี (Jamdani factory) ในคริสต์ทศวรรษ 1950 เขามีแรงบันดาลใจที่จะเรียนการทอผ้าธากาหลังเขาสังเกตเห็นทัมพร กุมารี (Dambar Kumari) ลูกสาวของศรี ตีน ชุงคะ บะหาดูร รานา (Shree Teen Junga Bahadur Rana) สวมเสื้อผ้าธากาที่นำกลับมาจากพนารัส หลังเดินทางกลับมาบ้านเกิด เขาและภรรยา ปัลปา (Palpa) ได้ตั้งโรงงานผลิตผ้าธากาขึ้นในปี ค.ศ. 1957 โดยมีเพียงหลอดม้วนสายและจักรทำมือเพียงอย่างละชิ้น ที่เขาซื้อมาจากกาฐมาณฑุ เขาได้สอนคนท้องถิ่นทอผ้า และกิจการของเขาก็ได้เติบโตสืบเนื่องมา หลังรัฐบาลของจักรวรรดิชาห์แสดงให้เห็นถึงความสนใจในผ้าธากาและโฏปี
ิบโตสืบเนื่องมา หลังรัฐบาลของจักรวรรดิชาห์แสดงให้เห็นถึงความสนใจในผ้าธากาและโฏปี จึงเกิดอุตสาหกรรมทอผ้าธากาขึ้นมากมาย ภายในต้นคริสต์ทศวรรษ 1970 โรงงานของเขาซึ่งชื่อสวเทศี วัสตรกละ ปัลปาลี ฒากา อุธโยค (Swadeshi Vastrakala Palpali Dhaka Udhyog) ได้เติบโตขึ้นจนมีคนงานถึง 350 คน
ความสำคัญ
แม้ในปัจจุบันผู้คนในเนปาลจะไม่ได้สวมใส่ฒากาโฏปีเป็นประจำเช่นในอดีต แต่หมวกนี้ยังคงสถานะส่วนหนึ่งของความเป็นชาติเนปาล และยังคงสวมใส่เมื่อชาวเนปาลเข้าร่วมกิจกรรมทางวัฒนธรรม
ผ้าธากามีส่วนสำคัญในพิธีกรรมต่าง ๆ ของชาวเนปาล เช่นงานมงคลสมรส และพิธีศพ สำหรับชนเผ่าต่าง ๆ ในหุบเขาของเนปาล และอุปทานของฒากาโฏปีถือว่ามีมากเกินกว่าที่อุตสาหกรรมผลิตมือจะรับไหว นักข่าวและผู้ชำนาญด้านวัฒนธรรม เตเชศวร บาบู โกนกาห์ (Tejeswar Babu Gongah) ระบุว่าโฏปี "ที่มีฐานกลม สูง 3–4 นิ้ว" บ่งบอกถือเทือกเขาหิมาลัย และว่ากันว่า "ฒากาโฏปีนี้เป็นสื่อที่แสดงถึงภูเขาที่มีน้ำแข็งละลายแล้ว น้ำแข็งที่ละลายทำให้พืชพันธุ์ต่าง ๆ และดอกไม้สีสันสดใสสามารถเติบโตได้ในภูมิภาคตอนลุ่มของภูเขา"
ชาวเนปาลยังจัดให้มีวันโฏปีขึ้นในวันที่ 1 กรกฎาคม เพื่อช่วยคงให้ธรรมเนียมนี้คงอยู่ ในวันดังกล่าว ชาวเนปาล, ชาวมเธศ และชาวฐารู จะสวมผ้าโฒฏี ส่วนคนเนปาลจะสวมฒากาโฏปีและภัณเฑาเลโฏปี

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์จังหวัดกิฟุ
พิพิธภัณฑ์จังหวัดกิฟุ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดของจังหวัดกิฟุ ตั้งอยู่ในพื้นที่ของอุทยานร้อยปีจังหวัดกิฟุ ในนครเซกิ จังหวัดกิฟุ ประเทศญี่ปุ่น เปิดทำการเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2519 สิ่งสะสมและการจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์เกี่ยวข้องกับธรรมชาติวิทยาและประวัติศาสตร์วัฒนธรรมในท้องถิ่นของจังหวัดกิฟุ

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ จังหวัดกิฟุ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* พิพิธภัณฑ์จังหวัดกิฟุ
พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ประจำจังหวัดฟูกูอิ
พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ประจำจังหวัดฟูกูอิ ( ) ตั้งอยู่ในนครคัตสึยามะ จังหวัดฟูกูอิ ประเทศญี่ปุ่น เป็นพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ชั้นนำแห่งหนึ่งในทวีปเอเชียซึ่งมีชื่อเสียงจากการจัดแสดงตัวอย่างซากดึกดำบรรพ์ของไดโนเสาร์และงานวิจัยทางบรรพชีวินวิทยา พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในพื้นที่สวนสาธารณะนางาโอยามะ (สวนป่าไดโนเสาร์คัตสึยามะ) ใกล้กับแหล่งขุดค้นไดโนเสาร์คิตาดานิซึ่งมีการขุดค้นหมวดหินคิตาดานิของกลุ่มเทโตริในช่วงต้นยุคครีเทเชียส และมีการค้นพบซากไดโนเสาร์จำนวนมาก เช่น Fukuiraptor kitadaniensis และ Fukuisaurus tetoriensis
ตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2552 พื้นทีทั้งหมดของนครคัตสึยามะได้รับการจัดให้เป็นอุทยานธรณีญี่ปุ่น " " ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2557 มีการเปิดให้บริการนำเที่ยวสถานีภาคสนามที่อยู่ติดกับแหล่งขุดค้นตั้งแต่ปลายเดือนเมษายนถึงต้นเดือนพฤศจิกายน ตัวอย่างซากดึกดำบรรพ์จำนวนหลายสิบชิ้นของไดโนเสาร์ที่มีชื่อเสียง 5 ชนิดและแหล่งขุดค้นได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางธรรมชาติของประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 มีการก่อตั้งสำนักงานเลขาธิการสมาคมไดโนเสาร์แห่งทวีปเอเชียภายในพิพิธภัณฑ์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2556

พิพิธภัณฑ์พี่น้อง
พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ประจำจังหวัดฟูกูอิได้ลงนามในข้อตกลงพิพิธภัณฑ์พี่น้องกับพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ ดังต่อไปนี้:
* พิพิธภัณฑ์บรรพชีวินวิทยาโรยัลไทร์เรลล์ (เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543)
* สถาบันบรรพชีวินสัตว์มีกระดูกสันหลังและบรรพมานุษยวิทยา สถาบันวิทยาศาสตร์จีน (เมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2544)
* พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาเจ้อเจียง (เมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2547)
* พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์จื้อก้ง (เมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2551)
* พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาคาร์เนกี (เมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2553)
* สถาบันธรณีวิทยา สถาบันวิทยาศาสตร์ธรณีวิทยาจีน (เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2553)
* (เมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2553)
* พิพิธภัณฑ์ร็อกกีส์ มหาวิทยาลัยรัฐมอนแทนา (เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2554)
* ศูนย์ศึกษาวิจัยและพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ภูกุ้มข้าว หรือพิพิธภัณฑ์สิ
คม พ.ศ. 2554)
* ศูนย์ศึกษาวิจัยและพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ภูกุ้มข้าว หรือพิพิธภัณฑ์สิรินธร (เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557)
ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด
* Fukuipteryx
* Fukuiraptor
* Fukuisaurus
* Fukuititan
* Fukuivenator
* Koshisaurus
* Tyrannomimus

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ทางการของพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ประจำจังหวัดฟูกูอิ
* เว็บไซต์ทางการของอุทยานธรณีหุบเขาไดโนเสาร์ฟูกูอิ คัตสึยามะ
พิพิธภัณฑ์เครื่องปั้นเผาคีวชู
เครื่องถ้วยอาริตะกระเบื้องสีขาวรูปหกเหลี่ยม ทศวรรษ 1840–1870 ช่วงปลายยุคเอโดะถึงต้นยุคเมจิ]]
พิพิธภัณฑ์เครื่องปั้นเผาคีวชู ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในเมืองอาริตะ จังหวัดซางะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์หลายแห่งของประเทศญี่ปุ่นที่ได้รับการสนับสุนนจากส่วนจังหวัด

พิพิธภัณฑ์สร้างขึ้นเพื่อส่งเสริมมรดกทางวัฒนธรรมท้องถิ่นและพัฒนาวัฒนธรรมเครื่องปั้นเผากับเครื่องปั้นดินเผาทั่วเกาะคีวชูทางใต้ของประเทศญี่ปุ่น ในพิพิธภัณฑ์จัดนิทรรศการผลงานอันทรงคุณค่าและครอบคลุม เช่น ชุดสะสมคัมบาระของเครื่องถ้วยอิมาริเก่าจากทวีปยุโรปในศตวรรษที่ 17 ถึง 18 และชุดสะสมชิบาตะที่ประกอบด้วยเครื่องปั้นดินเผาอาริตะที่ผลิตตั้งแต่ปี ค.ศ. 1603 ถึง ค.ศ. 1867
ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์เครื่องปั้นเผา
* พิพิธภัณฑ์เครื่องปั้นเผาตะวันออกฟูกูโอกะ
* พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
พิพิธภัณฑ์ศิลปะโชวะ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะโชวะ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะเอกชน ตั้งอยู่ในย่านชิโอมิ เขตโชวะ นครนาโงยะ จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น

ประวัติ
สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์เป็นของโคโซ โกโต (ค.ศ. 1881-1977) นักธุรกิจที่เป็นชาวจังหวัดกิฟุ พิพิธภัณฑ์ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1978 จัดแสดงเครื่องปั้นเผาญี่ปุ่นหลายชิ้นที่ใช้ในพิธีชงชาของญี่ปุ่น รวมถึงผลงานสามชิ้นที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญ และสี่ชิ้นที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นวัตถุทางศิลปะที่สำคัญ พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในบริเวณบ้านพักและสวนเดิมของโคโซ

สถานที่ใกล้เคียงกับพิพิธภัณฑ์คือมหาวิทยาลัยนันซังและพิพิธภัณฑ์ศิลปะคูวายามะ

การเดินทาง
สถานีรถไฟใต้ดินที่ใกล้ที่สุดคือสถานีอิรินากะ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
วัดกำแพงแก้ว
วัดกำแพงแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสะพานไทย อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ตั้งวัด 75 ไร่ ตั้งอยู่ริมคลองบางบาล วัดมักประสบเหตุน้ำท่วมหนักทุกปี ทางวัดจึงได้ทำเขื่อนดินล้อมวัดป้องกันน้ำท่วมและทำเขื่อนปูนป้องกันตลิ่งพัง

วัดกำแพงแก้ว ได้รวมกับวัดแก้ว (ร้าง) มาเข้าด้วยกัน เรียกชื่อว่า "วัดกำแพงแก้ว" เป็นวัดที่มีที่มาแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ตั้งวัดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2281 พบหลักฐานเก่าแก่คือใบเสมาทำมาจากศิลาแลง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2289
โบราณสถานภายในวัดประกอบด้วยเจดีย์ตั้งอยู่หน้าอุโบสถ เป็นเจดีย์แบบฐานย่อไม้สองส่วนยอดเจดีย์เป็นระฆังคว่ำ ปลายยอดทำเป็นยอดปลี มีขนาดฐานสี่เหลี่ยมจัตุรัส กว้าง 12 เมตร สูง 31 เมตร สันนิษฐานว่าเป็นเจดีย์สมัยกรุงศรีอยุธยา เพราะเป็นอิฐเช่นเดียวอิฐในการก่อสร้างสิ่งต่าง ๆ ในสมัยกรุงศรีอยุธยา

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์กีฬาออสเตรเลีย
พิพิธภัณฑ์กีฬาออสเตรเลีย ( ; เดิมชื่อ พิพิธภัณฑ์กีฬาแห่งชาติ; ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่อุทิศให้กับกีฬาของออสเตรเลีย และตั้งอยู่ภายในสนามคริกเก็ตเมลเบิร์น ในเมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย มีการจัดแสดงนิทรรศการกีฬาต่าง ๆ เช่น คริกเกต ฟุตบอลออสเตรเลีย กีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนและฤดูหนาว เทนนิส รักบี้ลีก รักบี้ยูเนียน ฟุตบอล บาสเกตบอล มวยสากล และเนตบอล หอเกียรติยศกีฬาออสเตรเลียตั้งอยู่ภายในพิพิธภัณฑ์ ร่วมกับพิพิธภัณฑ์การแข่งม้าออสเตรเลีย และพิพิธภัณฑ์สโมสรคริกเกตเมลเบิร์น
พิพิธภัณฑ์สโมสรคริกเกตเมลเบิร์นที่อยู่ติดกันมีนิทรรศการที่เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ของสโมสรคริกเกตเมลเบิร์น วันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 2010 พิพิธภัณฑ์การแข่งม้าออสเตรเลียได้ถูกรวมเข้าไปในพิพิธภัณฑ์กีฬาออสเตรเลีย ซึ่งปัจจุบันส่งผลให้มีการแข่งม้าเคียงข้างกีฬาที่โดดเด่นอื่น ๆ ของออสเตรเลีย

พิพิธภัณฑ์นี้เคยมีชื่อว่าพิพิธภัณฑ์กีฬาแห่งชาติ และปิดในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2019 และได้งบประมาณ 17.1 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ ในการพัฒนาขื้นใหม่ (5 ล้านดอลลาร์ได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลของรัฐ ) โดยมีกำหนดเปิดให้บริการอีกครั้ง (ด้วยชื่อใหม่) ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020
หอศิลป์กีฬาและพิพิธภัณฑ์โอลิมปิกแห่งออสเตรเลีย
ก่อนที่พิพิธภัณฑ์กีฬาออสเตรเลียจะเปิดขึ้น หอศิลป์กีฬาและพิพิธภัณฑ์โอลิมปิกแห่งออสเตรเลียเปิดดำเนินการมา 17 ปีก่อนที่จะปิด พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ตั้งอยู่ด้านหน้าอัฒจันทร์ของสมาชิกสโมสรคริกเกตเมลเบิร์น ซึ่งเปิดในปี ค.ศ. 1928 ซึ่งถูกรื้อถอนพร้อมกับพิพิธภัณฑ์ พิพิธภัณฑ์เปิดดำเนินการครั้งแรกเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1986 ก่อนปิดให้บริการในวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 2003 ในช่วงสัปดาห์สุดท้ายของการเปิดบริการ พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เปิดให้ประชาชนเข้าชมฟรีมากกว่า 35,000 คน พร้อมกับสามารถเข้าชมศาลาสมาชิกสโมสรคริกเกตเมลเบิร์นในอดีตได้

อ้างอิง

แหล่ง้อมูลอื่น
* 
*
พิพิธภัณฑ์ตำรวจวิกทอเรีย
พิพิธภัณฑ์ตำรวจวิกทอเรีย เป็นพิพิธภัณฑ์บังคับใช้กฎหมายที่ดำเนินการโดยหน่วยบริการทางประวัติศาสตร์ภายในตำรวจวิกทอเรีย พิพิธภัณฑ์ล้ำสมัยแห่งใหม่เปิดให้ประชาชนทั่วไปเข้าชมอีกครั้งเมื่อวันจันทร์ที่ 25 กันยายน ค.ศ. 2023 หลังจากใช้เวลาสร้างและพัฒนานานถึง 3 ปี

คอลเลกชันของพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยโบราณวัตถุและสิ่งประดิษฐ์จากอาชญากรรมและตำรวจมานานกว่า 150 ปีในรัฐวิกทอเรีย รวมถึงหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์โดยสรุปที่ใช้ในการตัดสินลงโทษจูเลียน ไนต์ ผู้ทำการสังหารหมู่ที่ถนนฮอดเดิล ซากปรักหักพังจากเหตุระเบิดที่ถนนรัสเซลล์ของสำนักงานใหญ่ตำรวจ และหน้ากากแห่งความตายของฆาตกรที่ถูกประหารชีวิตเฟรเดอริก ดีมิง
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ได้ยึดแผ่นรองหลังของชุดเกราะของพรานป่าเน็ด เคลลี จนกระทั่งในปี ค.ศ. 2002 ได้บริจาคชิ้นส่วนดังกล่าวให้กับหอสมุดแห่งรัฐวิกทอเรีย พร้อมกับชิ้นส่วนอื่น ๆ จากพิพิธภัณฑ์เมลเบิร์นและไซแอ็นซ์เวิกส์ เพื่อสร้างชุดเกราะของเคลลีให้สมบูรณ์ นอกจากนี้ นักประวัติศาสตร์เคน โอลดิส ได้ระบุสิ่งของบางชิ้นที่ระบุผิดว่าเป็นของเคลลี แต่จริง ๆ แล้วเป็นของสมาชิกคนอื่น ๆ ในแก๊งของเขา พิพิธภัณฑ์แห่งนี้จัดแสดงชุดเกราะของแก๊งเคลลีที่ใหญ่ที่สุดในออสเตรเลีย รวมถึงชุดเกราะที่แดน เคลลี และสตีฟ ฮาร์ต สมาชิกแก๊ง สวมใส่

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*เว็บไซต์พิพิธภัณฑ์ตำรวจวิกทอเรีย
พิพิธภัณฑ์คูเมจิมะ
พิพิธภัณฑ์คูเมจิมะ ( ) เดิมชื่อ ศูนย์ธรรมชาติและวัฒนธรรมคูเมจิมะ ( ) เปิดทำการในปี พ.ศ. 2543 ในเมืองคูเมจิมะ จังหวัดโอกินาวะ ประเทศญี่ปุ่น จัดแสดงนิทรรศการเกี่ยวกับธรรมชาติวิทยาและประวัติศาศตร์วัฒนธรรมของเกาะคูเมะ

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดโอกินาวะ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* พิพิธภัณฑ์คูเมจิมะ
โชโกกัง
โชโกกัง ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่เปิดทำการในนครซางะ จังหวัดซางะ ประเทศญี่ปุ่น ในปี ค.ศ. 1927 ก่อตั้งโดย บุตรชายของนาเบชิมะ นาโอชิโระแห่งตระกูลนาเบชิมะ ไดเมียวคนสุดท้ายของเขตซางะในแคว้นฮิเซ็ง สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยวัตถุทางประวัติศาสตร์และงานศิลปะที่เกี่ยวข้องกับเขตซางะและตระกูลนาเบชิมะ พิพิธภัณฑ์ปิดทำการในปี ค.ศ. 1945 และเปิดใหม่โดย ในปี ค.ศ. 1998 อาคารของพิพิธภัณฑ์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้ตั้งแต่ ค.ศ. 1927 สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์รวมไปถึงโน้ตเพลงไซบาระที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังหลงเหลืออยู่ ซึ่งเป็นสมบัติแห่งชาติญี่ปุ่น

ดูเพิ่ม

* พิพิธภัณฑ์จังหวัดซางะ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* โชโกกัง
* ฐานข้อมูลสิ่งสะสม
พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์เมืองมิฟูเนะ
พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์เมืองมิฟูเนะ ( ) เปิดทำการในเมืองมิฟูเนะ จังหวัดคูมาโมโตะ ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2541 พิพิธภัณฑ์รวบรวม อนุรักษ์ วิจัย และจัดแสดงซากดึกดำบรรพ์ของไดโนเสาร์ที่พบในพื้นที่เมืองมิฟูเนะ สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์มีประมาณ 15,000 ชิ้น รวมไปถึงซากดึกดำบรรพ์ชิ้นแรกของญี่ปุ่นจากไดโนเสาร์กินเนื้อมิฟูเนซอรัส

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ประจำจังหวัดฟูกูอิ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์เมืองมิฟูเนะ
วัฒนธรรมหินกวาง
หินกวาง ( ) หรือ หินเรนเดียร์ ( ) หรือที่บางครั้งอรียก กลุ่มหินกวาง-คีรีกซูร์ (Deer stone-khirigsuur complex; DSKC) ควบคู่กับหมู่หลุมศพคีรีกซูร์ เป็นหินเดี่ยวก้อนใหญ่แกะสลักด้วยสัญลักณ์ซึ่งพบได้ส่วนใหญ่ในไซบีเรียและมองโกเลีย ชื่อ "กวาง" ในที่นี้มาจากการแกะสลักรูปกวางบิน หินกวางมีความเกี่ยวพันกับสมัยยุคสัมฤทธิ์ตอนปลายในแง่ของวิถีชีวิตและเทคโนโลยี
หินกวางเป็นส่วนหนึ่งของธรรมเนียมทางจิตวิญญาณในการสร้างหลุมศพนูนด้วยหินที่พบในมองโกเลียและพื้นที่โดยรอบมาตั้งแต่ยุคสัมฤทธิ์ (ca. 3000–700 BCE) วัฒนธรรมมากมายที่มีขอบเขตอยู่ในบริเวณนี้ และล้วนมีส่วนสร้างอนุสรณ์จากหินขนาดใหญ่ เช่น อาฟานาซีเอโว, เชมูร์เชก, มูนค์คาอีร์คาน และ อูลานซูค วัฒนธรรมหินกวางมีอายุอยู่ระหว่าง 1200 ถึง 700 ปีก่อนคริสต์กาล และมีอยู่มาก่อนวัฒนธรรมแผ่นป้ายหลุมศพ

ในมองโกเลีย หินกวางมักจะเกี่ยวเนื่องกันกับหลุมศพนูนคีรีกซูร์ และเป็นไปได้ว่ารวมกันเป็นส่วนหนึ่งของธรรมเนียมพิธีศพในระห่วาง 1200-700 ปีก่อนคริสต์กาล

อ้างอิง
บรรณานุกรม
* 
* Eric A. Powell - Mongolia (Archaeology magazine January/February 2006)
*Jacobson, Esther, The Deer Goddess of Ancient Siberia BRILL, 1993 
*Masson, Vadim, History of Civilizations of Central Asia, Volume 1 Motilal Banarsidass Publ., 1999 
*Cremin, Aedeen, Archaeologica: The World's Most Significant Sites and Cultural Treasures frances lincoln ltd, 2007 p 236
*History of Civilizations of Central Asia UNESCO, 1992 
* 
*Magail Jérôme (2004).– Les « Pierres à cerfs » de Mongolie, cosmologie des pasteurs, chasseurs et guerriers des steppes du Ier millénaire avant notre ère. International Newsletter on Rock Art, Editor Dr Jean Clott
aire avant notre ère. International Newsletter on Rock Art, Editor Dr Jean Clottes, n° 39, pp. 17–27. 
*Magail Jérôme (2005a).– Les « Pierres à cerfs » de Mongolie. Arts asiatiques, revue du Musée national des Arts asiatiques –Guimet , n° 60, pp. 172-180. 
*Magail Jérôme (2005b).– Les « pierres à cerfs » des vallées Hunuy et Tamir en Mongolie, Bulletin du Musée d’Anthropologie préhistorique de Monaco, Monaco, n° 45, pp. 41–56. 
*Magail Jérôme (2008).– Tsatsiin Ereg, site majeur du début du Ier millénaire en Mongolie. Bulletin du Musée d’Anthropologie préhistorique de Monaco , 48, pp. 107-120. 
* 
*Savinov D.G. : Савинов Д. Г. (1994).- Оленные
de Monaco , 48, pp. 107-120. 
* 
*Savinov D.G. : Савинов Д. Г. (1994).- Оленные камни в культуре кочевников Евразии. Санкт-Петербург, 209 с.
* 
* 
*Volkov,V.V. (1995). - Chapter 20 Early Nomads of Mongolia in Nomads of the Eurasian Steppes in the Early Iron Age Edited by Davis-Kimball, J. et al. 
* 
*Volkov V.V. : Волков В.В. (1981).- Оленные камни Монголии. Улан-Батор.
*Volkov V.V. : Волков В.В. (2002).- Оленные камни Монголии. Москва.
วัดโล่ห์สุทธาวาส
วัดโล่ห์สุทธาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาดหลวง อำเภอเมืองอ่างทอง จังหวัดอ่างทอง

วัดโล่ห์สุทธาวาสสร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2410 โดยมีนางโล่ห์เป็นผู้สร้าง ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดยายโล่ห์ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2427 การบูรณะพัฒนาวัดได้เริ่มมาตั้งแต่สมัยที่พระครูวิบูลวิหารกิจเป็นเจ้าอาวาส ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2550
อาคารเสนาสนะมีอุโบสถ ซึ่งภายในอุโบสถชั้นล่างสามารถเดินลอดอุโบสถสวรรค์เพื่อเป็นสิริมงคล และยังเป็นที่ประดิษฐานพระแก้วมรกตและพระบรมสารีริกธาตุ ส่วนอุโบสถชั้นบนประดิษฐานพระพุทธอนันตชินเป็นพระประธาน และมีภาพจิตรกรรมฝาผนังพระพุทธประวัติ มีรูปหล่อของสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) จับยามสามตา บริเวณเดียวกันยังจัดแสดงหุ่นขี้ผึ้งของเกจิอาจารย์ชื่อดังต่าง ๆ และมีพระพุทธไสยาสน์

อ้างอิง
วัดฝ่าเหมิน
วัดฝ่าเหมิน ( ) เป็นวัดพุทธ ตั้งอยู่ที่เมืองฝ่าเหมิน แคว้นฟูเฟิง มณฑลฉ่านซี ประเทศจีน

มีการตั้งทฤษฎีไว้ว่าวัดสร้างขึ้นในยุคสมัยใด ทฤษฎีหนึ่งเชื่อว่าเนื่องจากอิฐแกละสลักและกระเบื้องหลังคาที่ขุดพบเป็นของราชวงศ์ฮั่น (206 ปีก่อนคริสต์กาล - ค.ศ. 220) จึงเป็นไปได้ว่าวัดนี้สร้างขึ้นในสมัยจักรวรรดิโจวเหนือ โดยจักรพรรดิหฺวัน ส่วนหลักฐานทางวรรณกรรมเสนอว่าวัดฝ่าเหมินได้มีอยู่แล้ว และมีขนาดใหญ่โต ในระหว่างราชวงศ์เว่ยเหนือ (ค.ศ. 386&ndash;534) กระนั้น เนื่องจากศาสนาพุทธถูกกดขี่อย่างหนักในสมัยของจักรพรรดิหวู่ในราชวงศ์โจวเหนือ (ค.ศ. 557&ndash;581) วัดฝ่าเหมินถูกทำลายเรียบ
วัดฝ่าเหมินสร้างขึ้นมาใหม่และกลับมามีสถานะอีกครั้งหลังการสถาปนาราชวงศ์ถังขึ้น (618&ndash;907) ในปีแรกในรัชสมัยของจักรพรรดิเกาจู่ (618) ได้มีการตั้งชื่อวัดว่าวัดฝ่าเหมินขึ้น พร้อมทั้งมีการเรียกหาพระสงฆ์มาจำวัดที่นี่ในปีถัดมา ต่อมาวัดถูกเผาทำลายลงอีกครั้ง ก่อนจะสร้างขึ้นใหม่ในปีที่ห้าของรัชสมัยเจิ้งกวง (631) มีการสร้างเจดีย์ขึ้น เจดีย์หลังดังกล่าวได้สร้างขึ้นใหม่อีกครั้งในปีที่ห้าของจักรพรรดิเกาจง (660) เจดีย์ความสูงสี่ชั้นนี้ตั้งชื่อว่าเป็น "เจดีย์พระธาตุแท้จริง" (True Relic Pagoda) จักรพรรดิแห่งราชวงศ์ถัง จงซงและจักรพรรดินีเว่ย์ซึ่งเป็นผู้อุปถัมภ์พระพุทธศาสนาอย่างแรงกล้า ล้วนฝังร่างของตนไว้ใต้เจดีย์นี้ ร่างของทั้งคู่ถูกขุดขึ้นมาในปี 1978 ในสม
แรงกล้า ล้วนฝังร่างของตนไว้ใต้เจดีย์นี้ ร่างของทั้งคู่ถูกขุดขึ้นมาในปี 1978 ในสมัยราชวงศ์ถัง จักรพรรดิแห่งถังได้นำพระบรมสารีริกธาตุมาถวายแก่วัดรวม 7 ครั้ง พร้อมให้มีการขยับขยายทั้งวัดและเจดีย์ หลังการก่อสร้างและต่อเติมหลายครั้ง วัดฝ่าเหมินในเวลานั้นมีขนาดกว้างถึง 24 ลาน (courtyards) เจดีย์หลังเดิมจากสมัยราชวงศ์ถังพังทลายลงมาในสมัยราชวงศ์หมิง และวัดเสียหายอย่างหนักจากแผ่นดินไหว ในปี 1579 จึงมีการสร้างเจดีย์พระธาตุแท้จริงขึ้นใหม่อีกครั้ง มีลักษณะสูงสิบสามชั้นและสร้างมาจากอิฐเลียนลักษณะของไม้
หลังสาธารณรัฐจีนจัดตั้งขึ้น วัดฝ่าเหมินถูกใช้งานทางการทหารอย่างต่อเนื่อง และเสียหายอย่างหนัก การก่อสร้างใหม่นำโดยสมาคมผู้ใจบุญแห่งจีนเหนือระดมทุนสร้างวัดขึ้นใหม่ในปี 1938-1940 พร้อมทั้งมีการฟื้นฟูศาสนกิจในวัดขึ้นอีกครั้ง ในระหว่างการปฏิวัติวัฒนธรรม โถงและพระพุทธรูปภายในวัดถูกทำลายเสียหายโดยยุวชนแดง เจ้าอาวาสเหลียงชิง ( ) จุดไฟเผาตนเองถึงแก่มรณภาพด้านหน้าเจดีย์พระธาตุแท้จริงเพื่อป้องกันพื้นที่ใต้ดินของวัด พระสงฆ์รูปที่เหลือถูกบังคับลาสิกขาหรือถูกสังหาร หลังปี 1979 รัฐบาลมณฑลฉ่านซีได้สนับสนุนเงินทุนในการฟื้นฟูอาคารโถงมหาวีระ และศาลาพระพุทธรูปโลหะ ( ) วัดฝ่าเหมินได้ถูกส่งมอบคืนจากรัฐกลับสู่ชุมชนพุทธศาสนิกชนในปี 1984 และมีการสร้างเจดีย์พระธาตุแท้
ูกส่งมอบคืนจากรัฐกลับสู่ชุมชนพุทธศาสนิกชนในปี 1984 และมีการสร้างเจดีย์พระธาตุแท้จริงขึ้นใหม่ในปี 1985 โดยรัฐบาลมณฑล ในปี 1987 "วังใต้ดิน" ของวัดได้ถูกขุดและเปิดออกเป็นครั้งแรก ภายในได้มีการค้นพบพระธาตุและโบราณวัตถุล้ำค่าจำนวนมาก ในปี 1988 การก่อสร้างเจดีย์ขึ้นใหม่เสร็จสิ้น และมีการเปิดพิพิธภัณฑ์วัดฝ่าเหมินขึ้น อย่างเป็นทางการ ภายในจัดแสดงวัตถุที่ค้นพบจากวังใต้ดินของวัด
พื้นที่ส่วนใหม่ที่ขยายจากตัววัดโดยรัฐบาลมณฑลก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 2009 ภายใต้ชื่อ "พื้นที่ทิวทัศน์ทางวัฒนธรรมวัดฝ่าเหมิน" ขนาด ซึ่งมีอาคารหลังสำคัญคือนมัสเตดาโกบา (Namaste Dagoba) ความสูง 148 เมตร ผลงานออกแบบสร้างโดยสถาปนิกคนเดียวกับที่ออกแบบไทเป 101 ในประเทศไต้หวัน

อ้างอิง

บรรณานุกรม
*
จินติ่ง
จินติ่ง ( ) ความสูง จากระดับน้ำทะเล เป็นยอดเขาหลักของเขาเอ๋อเหมย์ในมณฑลเสฉวน ประเทศจีน ชื่อนี้ยังเป็นชื่อเรียกทั่วไปของ วัดหวาจ้าง ( ) ที่สร้างขึ้นบนยอดเขา จินติ่งเป็นหนึ่งในรายชื่อวัดพุทธสำคัญของชาวจีนฮั่นและเป็นวัดที่ตั้งอยู่บนความสูงที่สุดในรายชื่อนี้

จินติ่งเป็นที่รู้จักจาก "อัศจรรย์สี่ประการ" ได้แก่ พระอาทิตย์ขี้น, ทะเลเมฆ, พระอาทิตย์ทรงกลด ("พุทธฉัพพันรังสี") และ "แสงศักดิ์สิทธิ์"
วัดหวาจ้างสร้างขึ้นครั้งแรกในปี 1337 สมัยราชวงศ์หมิง ต่อมาวัดถูกไฟคลอกเสียหายแต่ก็สร้างขึ้นใหม่อยู่หลายครั้ง โดยครั้งล่าสุดเกิดขึ้นระหว่างการปฏิวัติวัฒนธรรมที่ซึ่งจินติ่งถูกใช้งานเป็นสถานีส่งต่อสัญญาณโทรทัศน์ ในปี 1972 ไฟไหม้ลุกลามบริเวณยอดเขาและวัดหวาจ้างซึ่งสร้างด้วยไม้เสียหายทั้งหมด ศาสนวัตถุโบราณสูญสลายไปในเพลิงไหม้ เหลือเพียงวัตถุไม่กี่ชิ้นที่ยังเหลือถึงปัจจุบัน ในปี 2004 ได้มีการสร้างวัดหวาจ้างขึ้นใหม่ภายใต้โครงการแผนพัฒนาและฟื้นฟูของพุทธสมาคมเขาเอ๋อเหมย์ ในโครงการเดียวกันนี้ยังรวมถึงการก่อสร้างรูปปั้นพระสมันตภัทรโพธิสัตว์สิบพักตร์ขึ้นเป็นพระสถูปความสูง 48 เมตร การก่อสร้างแล้วเสร็จและเปิดอย่างเป็นทางการในปี 2006 ในพิธีเปิดวัดมีพระสงฆ์ 3
มตร การก่อสร้างแล้วเสร็จและเปิดอย่างเป็นทางการในปี 2006 ในพิธีเปิดวัดมีพระสงฆ์ 300 รูปเข้าร่วม โครงการฟื้นฟูนี้ดึงดูดทั้งนักท่องเที่ยวและศาสนิกชนมายังจินติ่ง และช่วยกระตุ้นเศรษฐกิจกับการท่องเที่ยว อย่างไรก็ตาม วัดหลังใหม่นี้ถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าเป็นการก่อสร้างขึ้นใหม่โดยไม่มีบริบททางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ของเดิมมาประกอบ เป็นการสร้างวัฒนธรรมขึ้นใหม่อันไม่เป็นของดั้งเดิม ในปี 2016 พรสถูปพระโพธิสัตว์สมันตภัทรได้ปิดชั่วคราวเพื่อทำการบูรณะและปิดทองคำเปลวจำนวน 160,000 ใบ มูลค่าราว 20 ล้านหยวน
เสาเบอลันจง
เสาเบอลันจง หรือ เสาบลันจง (อักษรโรมัน: Belanjong หรือ Blanjong) เป็นเสาที่สร้างขึ้นในปี 914 อยู่ที่อ่าวเบอลันจง ทางตอนใต้ของซานูร์ บาหลี ประเทศอินโดนีเซีย เสานี้ตั้งขึ้นโดยศรีเกสารีวรรมเทวะ ปฐมกษัตริย์ แห่งราชวงศ์วรรมเทวะของบาหลี เนื้อหาบนจารึกประกอบด้วยการบอกเล่ายุทธการของกษัตริย์ในการยึดครองเกาะ ปัจจุบันเสาเบอลันจงยังอยู่ตรงจุดที่ค้นพบ และมีการสร้างวิหารปิดขึ้นล้อมรอบ โดยทั่วไปมักจะมีเครื่องถวายหรือผ้าห่อพันรอบเสา เสานี้ค้นพบในปี 1932
จารึกที่พบเขียนโดยใช้ภาษาสันสกฤตของอินเดีย และภาษาบาหลีเก่า โดยใช้อักษรนาครีและอักษรบาหลีเก่า อักษรบาหลีเก่ายุคกก่อนนาครีเขียนอยู่บนด้านหนึ่งของเสา ส่วนอีกด้านเป็นจารึกภาษาสันสกฤตที่ใช้อักษรชวาเก่าที่พัฒนามาจากอักษรปัลลวะ หรือที่เรียกว่าอักษรกวี

วันที่ในจารึกใช้ระบบศกะ โดยระบุวันที่จารึกคือวันที่เจ็ด ข้างขึ้น (สปตามยามฺสิต; 'saptāmyāṁ sita') เดือน ผัลคุณ (Phalguna) ปี ศกะ ที่ 835 ตรงกับ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 914 ตามที่คำนวณโดย ลุยส์ ชาลส์ ดาแมส์ (Louis-Charles Damais)
จารึกส่วนใหญ่เสียหายอย่างหนัก ทำให้ยากต่อการทำความเข้าใจเนื้อหาส่วนใหญ่ของจารึก ในเนื้อหามีการระบุถึงเกาะบาหลีอย่างชัดเจน โดยเรียกว่า "วาลีทวีป" (B.2) การใช้เสียง ว และ บ แทนกันพบได้ทั่วไปในภาษาของบาหลี ในจารึกยังมีการกล่าวถึง "วังสิงหทวาล" หรือ "สิวหทวาลปุเร" (siṅhadvāla-pure, A.3) นักวิชาการส่วนใหญ่เชื่อว่าเป็นวังสิงหามณฑปที่ปรากฏในจารึกยุคก่อน ๆ ชองบาหลี จารึกยังมีบอกเล่าเรื่องราวความสำเร็จในการยุทธ์ต่อสู้กับศัตรูในสองพื้นที่ คือ กูรุน (Gurun) กับ สุวัล (Suwal) (A.5) ชทุทเทอไฮม์ (Stutterheim) เสนอว่าน่าจะหมายถึงเกาะนอกชายฝั่งบาหลี โดยกูรุนน่าจะหมายถึงเกาะนุสาเปนิดา ส่วนกอริส (Goris) เชื่อว่าเป็นเกาะลมบก ส่วนสุวัลน่าจะเป็นหาดเกเตเวลทางใต้ขอ
นิดา ส่วนกอริส (Goris) เชื่อว่าเป็นเกาะลมบก ส่วนสุวัลน่าจะเป็นหาดเกเตเวลทางใต้ของสุขาวดีในอำเภอกิอันยาร์
คานธีโฏปี
เกินขบวนในนิวเดลีเมื่อปี 1937 สังเกตได้ว่าสมาชิกคองเกรสสวมใส่คานธีโฏปี]]

หมวกแก๊ปคานธี หรือ คานธีโฏปี ( ) เป็นหมวกไซด์แคปทำมาจากผ้า ขาฑี ชื่อของหมวกได้มาจากมหาตมา คานธี ผู้ริเริ่มการสร้างคานธีโฏปีและเป็นผู้ทำให้หมวกนี้นิยมขึ้นมาในระหว่างขบวนการเอกราชอินเดีย หมวกนี้กลายมาเป็นที่นิยมสวมใส่โดยนักเคลื่อนไหวเรียกร้องเอกราชอินเดีย และสืบทอดมาเป็นธรรมเนียมของนักการเมืองและนักเคลื่อนไหวทางการเมืองสวมใส่ในอินเดียยุคเอกราช
เมื่อครั้นคานธีสนทนากับกกา กเลลการ ได้อธิบายว่าเขาผลิตหมวกคานธีขึ้นมาเช่นไร เขาระบุว่าตนเองได้มองหาหมวกโฏปีจากทั่วประเทศินเดียเพื่อนมาออกแบบหมวกที่เข้ากันได้กับอากาศที่ร้อนอบอ้าวในอินเดีย สามารถคลุมปิดหัวได้ และง่ายต่อการพกพาในกระเป๋าขนาดเล็ก เขาได้พบว่าโฏปีแบบกัศมีร์มีลักษณะใกล้เคียวที่สุดกับหมวกที่เขาต้องการ แต่หมวกดังกล่าวใช้ผ้าไหมทำ คานธีเขียนว่าเขาเปลี่ยนมาใช้เป็นผ้าฝ้ายสีขาวแทนเนื่องจากผ้าสีขาวเช่นนี้ถูกผลิตมาให้ถูกซักได้บ่อย ๆ และทำความสะอาดได้ง่ายกว่า คานธีโฏปีขึ้นมาได้รับความนิยมในระหว่างขบวนการดื้อแพ่งปี 1920–22 และกลายมาเป็นเครื่องแบบมาตรฐานของคองเกรสอินเดีย และได้รับความนิยมทั่วไปผ่านทางคานธี ภายในปี 1920 ผู้นำชายชาวอินเดียจำนวนมา
นเดีย และได้รับความนิยมทั่วไปผ่านทางคานธี ภายในปี 1920 ผู้นำชายชาวอินเดียจำนวนมากเลือกสวมใส่หมวกนี้ เจ้าหน้าที่อาณานิคมอังกฤษได้ออกประกาศห้ามการสวมใส่หมวกนี้ในเจ้าพนักงานของยริการพลเมืองอินเดียในแคว้นภาคกลาง
นอกจากนี้ยังมีการกล่าวอ้างว่าหมวกคานธีมีที่มาจากข้อบังคับให้นักโทษคนดำในแอฟริกาใต้ต้องสวมหมวกคุมหัวขนาดเล็กในช่วงต้นศตวรรษที่ 20

หมวกนี้ยังคงความนิยมในยุคลปัจจุบัน และนิยมสวมใส่โดยทั่วไปในผู้ชายตามพื้นที่ชนบทของรัฐมหาราษฏระ นอกจากนี้ ในระหว่างการกล่าวสนุทรพจน์ "ข้าพเจ้ามีความฝัน" ของมาร์ติน ลูเทอร์ คิง จูเนียร์ ในปี 1963 จะสามารถสังเกตเห็นคนที่ยืนหลังเขาจำนวนหนึ่งสวมหมวกคานธีโฏปีเช่นกัน

อ้างอิง
รามลีลา
]]

รามลีลา ( ) เป็นการแสดงนาฏกรรมที่บอกเล่าเรื่องราวชองพระรามจากรามายณะ หรือจากวรรณกรรมทุติยภูมิที่มีที่มาจากรามายณะ เช่น รามจริตมนัส คำว่ารามลีลานี้มีความหมายกว้าง และสามารถใช้เรียกการแสงนาฏศิลป์เกี่ยวกับพระรามจำนวนมาก ที่จัดแสดงในระหว่างเทศกาลเฉลิมฉลองนวราตรีในประเทศอินเดีย หลังเสร็จการแสดงอันบอกเล่าเรื่องราวของชัยชนะของความดีเหนือความชั่ว รามรีลาจะเฉลิมฉลองจุดสูงสุดในคืนวิชัยทศมิ ที่ซึ่งหุ่นจำลองขนาดใหญ่รูปอสูร เช่น รากษส หรือทศกัณฐ์ นำมาเผาด้วยไฟหรือด้วยพลุ
พระรามเป็นอวตารปางที่เจ็ดของพระวิษณุตามคติศาสนาฮินดูและเป็นตัวละครหลักกลางในรามายณะ มหากาพย์ภาษาสันสกฤตที่ผสมผสานการแสดงนาฏกรรมเข้ากับเนื้อเรื่องที่ขับเคลื่อนด้วยคุณค่าทางจริยธรรม รามลีลาเป็นการดัดแปลงมาจากเรื่องราวในมหากาพย์นี้ รามลีลาส่วนใหญ่ในอินเดียเหนือมีรากฐานมาจากวรรณกรรรมทุติยภูมิที่มีที่มาจากรามายณะอีกที ซึ่งคือ รามจริตมนัส เขียนขึ้นในศตวรรษที่ 16 ด้วยภาษาพื้นถิ่นอวัธ ซึ่งมีความสัมพันธ์ใกล้เคียงกับภาษาฮินดี ) โดยตุลสีทาส
รามลีลาได้รับการขึ้นทะเบียนโดยยูเนสโกให้เป็นหนึ่งในมรดกโลกที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติในปี 2008 เมืองที่มีความสำคัญทางศาสนาฮินดู เช่น อโยธยา, พาราณสี, วฤนทาวัน, อัลโมรา, สัตนะ และ มธุพานี ล้วนมีรามลีลาที่มีความโดดเด่นและมีชื่อเสียง รามลีลายังแพร่หลายมาเป็นส่วนหนึ่งหรือมีอิทธิพลซึ่งนาฏกรรมในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะในชุมชนฮินดูของบาหลี, พม่า, กัมพูชา และประเทศไทย และหลังการอพยพย้ายถิ่นฐานของชาวอินเดียในศตวรรษที่ 19-20 ไปยังยุโรปและพื้นที่อื่น ๆ ของโลก การเฉลิมฉลองรามลีลาได้แพร่หลายและพบได้ในบริเวณอื่น ๆ ของโลก เช่น สิงคโปร์ มาเลเซีย ตอลดจนฟีจี กายอานา แอฟริกาใต้ สหรัฐ แคนาดา สหราชอาณาจักร เป็นต้น

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*Actors, Pilgrims, Kings And Gods: The Ramlila of Ramnagar, by Anuradha Kapur, Seagull, 2006. .
*"Peasants in the Pacific: A Study of Fiji Indian Rural Society," Adrian C. Mayer, Routledge & Kegan Paul, London, 1973.
*"The Cambridge Guide to Asian Theatre," James R. Brandon, Cambridge University Press, 1997.
ภาโอนา
ภาโอนา ( ; Bhaona) เป็นรูปแบบศิลปกรรมพื้นถิ่นเพื่อความบันเทิงโดยมีเนื้อหาทางศาสนาที่พบได้มากในรัฐอัสสัม ประเทศอินเดีย ภาโอนาเป็นผลงานสร้างสรรค์ของมหาบุรุษ ศรีมันตะ ศังกรเทพ เขียนขึ้นในศตวรรษที่ 16 สร้างขึ้นเพื่อส่งต่อเนื้อหาทางศาสนาแก่ชาวบ้านผ่านทางรูปแบบความบันเทิง ต่อมา ศรีมันตะ มหาเทพ ได้เขียนบทละครขึ้นเพิ่มเติมเช่นกัน การแสดงภาโอนายังมีความเกี่ยวเนื่องกันกับอันกิยะนัต ภาโอนามักจัดแสดงตามสาตระ และ นามครห์ ในรัฐอัสสัม ลักษณะพิเศษบางประการของภาโอนา เช่น เนื้อเรื่อง เครื่องแต่งกาย เครื่องประดับ การวางเท้าของตัวละคร ที่ทำให้ภาโอนามีความแตกต่างโดดเด่นจากการแสดงละครรูปแบบอื่น ๆ
ตัวละครในการแสดงภาโอนานั้นประกอบด้วย สูตราธร (Sutradhar) หรือ สูตราธรี (Sutradhari) ซึ่งเป็นตัวละครสำคัญในภาโอนา มีบทบาทในการแสดง ขับร้อง กล่าวบทกวี และบรรยายแต่ละฉากของภาโอนาว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น ภาโอริยะ (Bhaoriya) ซึ่งคือตัวละครที่แสดงตามบท, คยัน (Gayan) นักร้อง และ พยัน (Bayan) ซึ่งเล่นเครื่องดนตรีต่าง ๆ

อ้างอิง
ศิลปะหน้ากากของรัฐอัสสัม
ศิลปะหน้ากากของรัฐอัสสัม ประเทศอินเดีย มีธรรมเนียมมาอย่างยาวนาน และพัฒนาขึ้นพร้อมกับกระแสของลัทธิไวษณวะใหม่ที่ริเริ่มโดยศรีมันตะ ศังกรเทพ ในศตวรรษที่ 15 มีการพัฒนาหน้ากากขึ้นสามแบบเพื่อใช้ในการแสดงภาโอนา ศิลปะการผลิตสร้างหน้ากากยังคงแพร่หลายตามสาตรในอัสสัมเป็นเวลาหลายศตวรรษ โดยเฉพาะที่สามคุรี (Samaguri Satra) ซึ่งเป็นศูนย์กลางที่สำคัญหนึ่งของการผลิตหน้ากากในอัสสัม
หน้ากากเหล่านี้เรียกในภาษาอัสสัมว่า "มุข" (Mukha) มีหลายรูปแบบ เช่น มุขมุข (Mukh mukha; หน้ากากปิดหน้า), โพรมุข (Bor mukha; หน้ากากและชุดซึ่งปิดทั้งร่างกาย) และ สุติสุมุข (Suti Su Mukha; รูปแบบของโพรมุขที่เล็กกว่าและกระชับกว่า) หน้ากากอัสสัมมักทำมาจากวัสดุย่อยสลายได้ เช่น ไผ่ อ้อย ดินเหนียว ขี้วัว กระดาษ เป็นต้น โดยทั่วไปการทำหน้ากากนี้ใช้เวลา 10 ถึง 15 วันต่อชิ้น และตามธรรมเนียมแล้วจะใช้สีเหงคุลและไหตาลในการทาสีหน้ากาก อย่างไรก็ตามในปัจจุบันสีเคมีถูกนำมาใช้ทดแทนมากขึ้น แม้ว่าวัฒนธรรมนี้จะมีความสำคัญ แต่ในรัฐอัสสัมก็ไม่ได้มีความแพร่หลายนัก ศิลปะการทำหน้ากากนี้มีอยู่หลัก ๆ ในอัสสัมตอนบน โดยเฉพาะบนเกาะมาชุลี และยังคงอยู่ในไม่กี่สาตรเท่านั้น
กุกุรติหาร
กุกุรติหาร ( ; Kukur Tihar) หรือ นรกจาตุรทศี (อักษรโรมัน: Narak Chaturdashi) เป็นเทศกาลศาสนาฮินดูประจำปีที่มีที่มาจากประเทศเนปาล ตรงกับวันที่สองของเทศกาลติหาร ในวันกุกุรติหาร ผู้คนจะทำการบูชาสุนัขเพื่อให้พญายมพอใจ เนื่องจากเชื่อกันว่าสุนัขเป็นทูตสัตว์ของพญายม ในเทศกาลนี้ สุนัขจะถูกประดับด้วยดิลกและนำพวงมาลัยกับดอกไม้มาสวมใส่ รวมถึงมีการถวายอาหารและของกินต่าง ๆ แก่สุนัข การกระทำใดที่ไม่เคารพต่อสุนัขในวันนี้ยังถือว่าเป็นการทำบาปเช่นกัน

ติหารเป็นเทศกาลฮินดูความยาวห้าวันที่มีที่มาจากประเทศเนปาล เฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่เป็นอันดับสองรองจากดาเชน กุกุรติหารฉลองในวันที่สองของเทศกาลติหาร ในตลอดเทศกาลติหาร มีการบูชาสัตว์ต่าง ๆ ซึ่งรวมถึงอีกา วัว และสุนัข
เทศกาลนี้ตรงกับเดือนตุลาคมหรือพฤศจิกายนของทุกปีโดยประมาณ ผู้คนจะบูชาสุนัข และนำสุนัขไปอาบน้ำ ประดับด้วยดิลกที่ทำมาจากผงกุงกุมะและคุลาลผสมข้าวกับโยเกิร์ต พวงมาลัยดอกไม้จะนำมาประกับคล้องคอสุนัข และมีการถวายอาหารทั้งเนื้อสัตว์ นม ไข่ และอาหารหมาให้กับสุนัข ทั้งสุนัขตำรวจตลอดจนถึงสุนัขข้างทางล้วนได้รับการเคารพในเทศกาลนี้ นอกจากนี้ยังเป็นการเฉลิมฉลองความสัมพันธ์ของมนุษย์กับสุนัขในเทศกาลนี้เช่นกัน

อ้างอิง
ภีตรคาว
ภีตรคาว หรือ ภีตรคาม (อักษรโรมัน: Bhitargaon) เป็นเมืองใกล้กับนครกานปุระ ตั้งอยู่ในอำเภอกานปุรนคร รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย เป็นที่รู้จักจากโบสถ์พราหมณ์สมัยจักรวรรดิคุปตะ ซึ่งถือว่าเป็นโบสถ์พราหมณ์สร้างด้วยอิฐหลังที่ใหญ่ที่สุดที่หลงเหลือจากสมัยคุปตะมาถึงปัจจุบัน โบสถ์พราหมณ์นี้มีอายุถึงปลายศตวรรษที่ 5

ภีตรคาวมนเทียร (Bhitargaon Temple) เป็นสิ่งปลูกสร้างจากอิฐ ประดับด้วยแผ่นดินเผาเคลือบ สร้างขึ้นในศตวรรษที่ห้าในสมัยคุปตะ
นอกจากนี้ยังมีโบสถ์พราหมณ์โบราณอีกหลังใกล้กัน ตั้งอยู่ในหมู่บ้าน เพหตาพูชูรค์ (Behta Bujurg หรือ Behata Bujurg) ห่างไป 4.3 กิโลเมตรจากภีตรคาวมนเทียร และได้รับการอนุรักษ์โดยกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย สร้างขึ้นบูชาพระชคันนาถและมีลักษณะเป็นทรงสถูป คนในท้องถิ่นเรียกมนเทียรนี้ว่า "มนเทียรฝน" เนื่องจากว่ากันว่าหากพบว่ามีน้ำหยดลงจากเพดานของมนเทียร จะเป็นการทำนายว่ากำลังจะมีฝนในวันถัด ๆ มา

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดคูมาโมโตะ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดคูมาโมโตะ ( ) เปิดทำการในบริเวณปราสาทคูมาโมโตะ นครคูมาโมโตะ จังหวัดคูมาโมโตะ ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2519 เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่งจากหลายแห่งได้รับการสนับสนุนโดยส่วนจังหวัด

สิ่งสะสมถาวรในพิพิธภัณฑ์มุ่งเน้นไปที่งานศิลปะและงานฝีมือของจังหวัดคูมาโมโตะ และยังมีผลงานโดยปีแยร์-โอกุสต์ เรอนัวร์ และโอกุสต์ รอแด็ง มีห้องหนึ่งที่จัดแสดงแบบจำลองของโคฟุงซึ่งพบในจังหวัดคูมาโมโตะ

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์เนินฝังศพโบราณประจำจังหวัดคูมาโมโตะ
* พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดคูมาโมโตะ
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดคูมาโมโตะ
หอพิพิธภัณฑ์แขวงจำปาศักดิ์
หอพิพิธภัณฑ์แขวงจำปาศักดิ์ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นในเมืองปากเซ แขวงจำปาศักดิ์ ประเทศลาว จัดแสดงประวัติศาสตร์อันเป็นเอกลักษณ์ของแขวง ซึ่งรวบรวมโบราณวัตถุและเอกสารทุกประเภทที่บันทึกประวัติการณ์ของจำปาศักดิ์
สิ่งจัดแสดง
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้รวบรวมภาพถ่ายในอดีตของกิจกรรมทางวัฒนธรรม การประชุมนานาชาติ รวมถึงภาพของไกสอน พมวิหาน, หนูฮัก พูมสะหวัน และคำไต สีพันดอน ขณะปฏิบัติภารกิจทางภาคใต้ของประเทศ มีการจัดแสดงเครื่องดนตรี ศิลาจารึกอักษรธรรมลาวสมัยพุทธศตวรรษที่ 15 ถึง 18 ภาชนะสมัยพุทธศตวรรษที่ 11 หรือ 12 เครื่องปั้นดินเผาจากทั่วแขวง และยังมีแบบจำลองของโบราณสถานวัดพู ในชั้นบนของพิพิธภัณฑ์ มีการจัดแสดงสิ่งสะสมประเภทสิ่งทอและเครื่องประดับ รวมทั้งเสื้อผ้าประจำชนเผ่าต่าง ๆ

ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์ย้ายที่ทำการออกไปบริเวณชานเมือง ( ) ใกล้กับพิพิธภัณฑ์ศิลปะปากเซ

อ้างอิง

บรรณานุกรม
*

แหล่งข้อมูลอื่น
*
จารึกเมร์เนปทาห์
จารึกเมร์เนปทาห์ ( ) ยังเป็นที่รู้จักกันในชื่อ จารึกอิสราเอล ( ) หรือ จารึกชัยชนะของเมร์เนปทาห์ ( ) เป็นศิลาจารึกของฟาโรห์เมร์เนปทาห์ในอียิปต์โบราณที่ครองราชย์ใน 1213 ถึง 1203 ปีก่อน ค.ศ. จารึกนี้ได้รับการค้นพบโดยฟลินเดอส์ เพทรีที่ทีบส์ใน ค.ศ. 1896 ปัจจุบันจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์อียิปต์ ไคโร
ข้อความในศิลาจารึกส่วนใหญ่รายงานถึงชัยชนะของเมร์เนปทาห์เหนือลิเบียโบราณและพันธมิตร แต่ในสามแถวสุดท้ายจาก 28 แถวกล่าวถึงการทัพต่างหากในคานาอัน ซึ่งในเวลานั้นเป็นส่วนหนึ่งของอียิปต์ บางครั้งมีผู้เรียกจารึกนี้เป็น "จารึกอิสราเอล" เนื่องจากนักวิชาการส่วนใหญ่แปลอักษรไฮเออโรกลิฟต์ในแถวที่ 27 เป็น "อิสราเอล" มีการแปลคำนี้อีกหลายแบบ แต่ไม่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง
จารึกนี้เป็นอ้างอิงข้อความแรกสุดที่กล่าวถึงอิสราเอลและเป็นอ้างอิงเดียวจากอียิปต์โบราณ โดยเป็นหนึ่งใน 4 จารึกที่เป็นที่รู้จักจากยุคเหล็กที่กล่าวถึงอิสราเอลโบราณด้วยชื่อ จารึกที่เหลือคือจารึกเมชา จารึกเทล ดาน และเสาหินกูร์ค ด้วยเหตุนี้ บางคนจึงถือว่าจารึกเมร์เนปทาห์เป็นการค้นพบที่มีชื่อเสียงที่สุดของเพทรี ซึ่งเป็นความเห็นที่เพทรีเห็นด้วย
อ้างอิง "อิสราเอล"
เพทรีเยี่ยมเยียน Wilhelm Spiegelberg นักนิรุกติศาสตร์ชาวเยอรมันในทีมนักโบราณคดี เพื่อแปลข้อความจารึกนี้ Spiegelberg รู้สึกสับสนกับสัญลักษณ์หนึ่งในตอนท้ายของแถวที่มีรูปคนหรือชนเผ่าที่พ่ายแพ้อย่างมากจากเมร์เนปทาห์ (เขียนเป็นเมเรนปทาห์ด้วย) – I.si.ri.ar? เพทรีเสนอแนะอย่างรวดเร็วว่าสัญลักษณ์นี้อ่านเป็น "อิสราเอล!" Spiegelberg ยอมรับว่าคำแปลนี้ต้องถูกต้อง
แถวที่กล่าวถึงอิสราเอลอยู่ด้านล่างนี้ (แสดงกลับด้านเพื่อให้ตรงกับคำแปลภาษาอังกฤษ ข้อความเดิมเขียนจากขวาไปซ้าย):
{| style="background:white; border:lightgrey 1px solid; pading:0.5em; text-align:center;"
|-
| i-i-z:Z1s*Z1s:r-i-A-r:Z1-T14-A1*B1:Z2s 
| f:k:t-G37 
| b:n 
| O1:r:t-N33B:Z2 
| f 
|-
| 
| 
| 
| 
| 
|-
| ysrỉꜣr
| fk.t
| bn
| pr.t
| =f
|-
| Israel
| waste
| [negative]
| seed/grain
| his/its
|}

คำบ่งชี้

คำแปลอีกแบบ
นับตั้งแต่การค้นจารึกนี้ มีการอ่านคำว่า "อิสราเอล" อีกหลายแบบ โดยมีตัวเลือกหลักสองแบบ ดังนี้:
* "Jezreel", นครและหุบเขาในคานาอันเหนือ;
* รูปต่อของรายละเอียดลิเบียที่สื่อถึง "wearers of the sidelock"
อย่างไรก็ตาม คำแปลเหล่านี้ยังคงเป็นการตีความส่วนน้อย

การตีความ

หมายเหตุ

อ้างอิง

ข้อมูล

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* .
* 
* 
* 
* 
* 
*
อ่านเพิ่ม
* 
* 
* 
* 
* Dever, William G. 1995. “Ceramics, Ethnicity, and the Question of Israel’s Origin.” The Biblical Archaeologist 58: 200–13.
* Frerichs, Ernest S., and Leonard H. Lesko, eds. 1997. Exodus: The Egyptian Evidence. Winona Lake, IN: Eisenbrauns.
* Hjelm, Ingrid and Thomas L. Thompson. 2002. "The Victory Song of Merneptah, Israel and the People of Palestine." Journal for the Study of the Old Testament 27, no. 1: 3–18. .
* Miller, Robert D. 2004. "Identifying Earliest Israel." Bulletin of the American Schools of Oriental Research no. 333: 55–68. .
* Shanks, Herschel. 2012. “When did ancient Israel begin?” Biblical Archaeology
* Shanks, Herschel. 2012. “When did ancient Israel begin?” Biblical Archaeology Review 38, no. 1: 59–67.
* Wiener, Malcolm H. 2014. “Dating the Emergence of Historical Israel in Light of Recent Developments in Egyptian Chronology.” Journal of the Institute of Archaeology of Tel Aviv University 41, no. 1: 50–54.
พิพิธภัณฑ์เนินฝังศพโบราณประจำจังหวัดคูมาโมโตะ
พิพิธภัณฑ์เนินฝังศพโบราณประจำจังหวัดคูมาโมโตะ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์เกี่ยวกับโคฟุง (เนินฝังศพโบราณในยุคโคฟุง) ในนครยามางะ จังหวัดคูมาโมโตะ ประเทศญี่ปุ่น สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์ได้แก่ห้องจำลองขนาดเท่าของจริงของห้องด้านในของสุสานโบราณ 12 แห่ง

พิพิธภัณฑ์ได้รับการออกแบบโดยทาดาโอะ อันโด และสร้างเสร็จด้วยทุนสร้าง 1.6 พันล้านเยนเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2535

ดูเพิ่ม
* ยุคโคฟุง
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดคูมาโมโตะ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* พิพิธภัณฑ์เนินฝังศพโบราณประจำจังหวัดคูมาโมโตะ
* ฐานข้อมูลโคฟุง
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์อาซูกะ
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์อาซูกะ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ในโอกูยามะ หมู่บ้านอาซูกะ จังหวัดนาระ ประเทศญี่ปุ่น พิพิธภัณฑ์ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2518 และเป็นหน่วยงานหนึ่งของสถาบันวิจัยทรัพย์สินทางวัฒนธรรมแห่งชาตินาระ

ดูเพิ่ม
*ยุคอาซูกะ
*เฮโจเกียว

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์อาซูกะ
*飛鳥資料館 
*อุทยานประวัติศาสตร์แห่งชาติอาซูกะ
ศูนย์วัฒนธรรมโจมงนครฮาโกดาเตะ
ศูนย์วัฒนธรรมโจมงนครฮาโกดาเตะ ( ) เปิดทำการในนครฮาโกดาเตะ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2554 มีห้องนิทรรศการ 4 ห้องที่อุทิศให้กับยุคโจมง จัดแสดงเครื่องดินเผาและเครื่องถ้วยหินที่ขุดพบในฮาโกดาเตะจำนวนประมาณ 1,200 ชิ้น รวมไปถึงสมบัติแห่งชาติญี่ปุ่นเพียงชิ้นเดียวในฮกไกโดที่เรียกว่า ซึ่งขุดพบจาก (ขึ้นทะเบียนเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมในปี พ.ศ. 2550) นอกจากนี้พิพิธภัณฑ์ยังมีกิจกรรมเชิงการปฏิบัติ เช่น การทำมางาตามะ และการถัก " พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ที่สถานีริมถนน จึงทำให้กลายเป็นสถานีริมถนนเพียงแห่งเดียวในประเทศญี่ปุ่นที่มีพิพิธภัณฑ์ที่มีสมบัติแห่งชาติ

คลังภาพ

中空土偶.jpg|โดงู (สมบัติแห่งชาติญี่ปุ่น)
ดูเพิ่ม
* แหล่งยุคก่อนประวัติศาสตร์โจมงในภาคเหนือของญี่ปุ่น
* พิพิธภัณฑ์นครฮาโกดาเตะ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* ศูนย์วัฒนธรรมโจมงนครฮาโกดาเตะ
วัดกานลู่ (เจิ้นเจียง)
วัดกานลู่ ( ) หรือ วัดกำลอ เป็นวัดพุทธที่ตั้งบนเขาเป่ย์กู้ในเขตจิงโข่ว นครเจิ้นเจียง มณฑลเจียงซู ประเทศจีน

ประวัติ
วัดเดิมมีอายุย้อนไปถึงปี ค.ศ. 256 ในรัฐง่อก๊ก (ค.ศ. 222-280) ในยุคสามก๊ก
สถาปัตยกรรม
เจดีย์เหล็ก
เจดีย์เหล็กสร้างครั้งแรกในปี ค.ศ. 825 โดยหลี่ เต๋อยฺวี่ (李德裕) ผู้เป็นเว่ย์กง (衛公) เมื่อต้นยุคราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618-907) ในปี ค.ศ. 1078 ในรัชสมัยจักรพรรดิซ่งเฉินจงแห่งราชวงศ์ซ่งเหนือ (ค.ศ. 960-1127) เจดีย์ถูกย้ายมาตั้งในตำแหน่งปัจจุบัน เจดีย์เดิมมี 7 ชั้น แต่สามชั้นบนสุดพังทลายลงเมื่อปลายศตวรรษที่ 19 เหลือเพียงสี่ชั้นล่างเท่านั้น ในปี ค.ศ. 1960 ระหว่างที่หน่วยงานรัฐท้องถิ่นกำลังบูรณะเจดีย์ก็ได้ค้นพบกล่องรูปสี่เหลี่ยมฝังอยู่ใต้ดิน ในกล่องมีการเก็บพระบรมสารีริกธาตุมากกว่า 700 ชิ้น โดยมี 11 ชิ้นที่เป็นพระบรมสารีริกธาตุของพระโคตมพุทธเจ้า เจดีย์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็น "สถานที่ทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติที่สำคัญในเจีย
้รับการขึ้นทะเบียนเป็น "สถานที่ทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติที่สำคัญในเจียงซู" โดยคณะมนตรีรัฐกิจสาธารณรัฐประชาชนจีนในปี พ.ศ. 2556
วัดกานลู่
วัดกานลู่ ( ) อาจหมายถึง:

* วัดกานลู่ (เขาจิ่วฮฺว่า) บนเขาจิ่วหฺวา ในอำเภอชิงหยาง มณฑลอานฮุย ประเทศจีน
* วัดกานลู่ (เจิ้นเจียง) ในนครเจิ้นเจียง มณฑลเจียงซู ประเทศจีน
* วัดกานลู่ (อู๋ซี) ในนครอู๋ซี มณฑลเจียงซู ประเทศจีน
วัดกานลู่ (เขาจิ่วฮฺว่า)
วัดกานลู่ ( ) เป็นวัดพุทธที่ตั้งบนเขาจิ่วฮฺว่า ในอำเภอชิงหยาง มณฑลอานฮุย ประเทศจีน

ชื่อ
ชื่อ "กานลู่" มีที่มาจากสัทธรรมปุณฑรีกสูตร

ประวัติ
วัดเดิมสร้างโดยต้งอาน ( ) ปรมาจารย์ลัทธิฉานในปี ค.ศ. 1667 หลังจากจักรพรรดิคังซี (ค.ศ. 1662-1722) ขึ้นครองราชย์ในยุคราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1644-1911) วัดเจริญรุ่งเรืองอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนในรัชสมัยจักรพรริดเฉียนหลง (ค.ศ. 1736-1795) ระหว่างที่เจ้าอาวาสโยวถาน ( ) เทศนาคำสอนศาสนาพุทธที่นี่

วัดกานลู่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นวัดพุทธสำคัญแห่งชาติในพื้นที่ชาวจีนฮั่นโดยคณะมนตรีรัฐกิจสาธารณรัฐประชาชนจีนในปี ค.ศ. 1983

ดูเพิ่ม
* วัดกานลู่

อ้างอิง

บรรณานุกรม
*
พิพิธภัณฑ์โบราณคดีนครอิวากิ
พิพิธภัณฑ์โบราณคดีนครอิวากิ ( ) เปิดทำการในนครอิวากิ จังหวัดฟูกูชิมะ ประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2540 พิพิธภัณฑ์จัดแสดงวัตถุที่ขุดค้นได้จากในท้องถิ่น รวมถึงวัตถุจาก

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดฟูกูชิมะ
* ชิรามิซุ อามิดาโด

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* พิพิธภัณฑ์โบราณคดีนครอิวากิ
พิพิธภัณฑ์ตัยมาอ์
พิพิธภัณฑ์ตัยมาอ์ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์โบราณคดีที่ตั้งอยู่ในเมืองตัยมาอ์ แคว้นตะบูก ประเทศซาอุดีอาระเบีย พิพิธภัณฑ์เริ่มก่อสร้างเมื่อฮิจเราะห์ศักราช 1403 (พ.ศ. 2525–2526) และเปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมใน ฮ.ศ. 1407 (พ.ศ. 2529–2530) สถิติผู้เยี่ยมชมในปี พ.ศ. 2552 มีจำนวนถึง 30,000 คน พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ไม่เก็บค่าเข้าชม
สิ่งจัดแสดง
พิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยป้ายแสดงแผนที่ของแหล่งโบราณคดีในตัยมาอ์ สิ่งจัดแสดงประกอบด้วยกลุ่มของสิ่งประดิษฐ์ งานเขียน และศิลาจารึกโบราณที่กระจัดกระจายอยู่ในภูมิภาคนี้ ที่สำคัญที่สุดคือ ( ) ซึ่งเป็นจารึกภาษาแอราเมอิกที่เคยนำไปจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ในปารีสระยะเวลาหนึ่ง พิพิธภัณฑ์มีห้องสมุดที่รวบรวมหนังสือเฉพาะทาง ซึ่งรวมถึงวารสารและจุลสารจำนวนหนึ่ง มีความพยายามที่จะขยายพิพิธภัณฑ์และสร้างห้องจัดแสดงใหม่ ๆ พิพิธภัณฑ์ยังรวบรวมชิ้นส่วนจากการขุดค้นทางโบราณคดีที่ดำเนินการโดยสำนักงานโบราณวัตถุในภูมิภาคซึ่งคัดเลือกมาจัดแสดงตามลำดับเวลาตั้งแต่ยุคหินจนถึงยุคอิสลาม พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ยังมีรูปปั้นที่มีลักษณะคล้ายกับศิลปะใน ( ; อักษรอาระเบียใต้โบราณ:
ิธภัณฑ์แห่งนี้ยังมีรูปปั้นที่มีลักษณะคล้ายกับศิลปะใน ( ; อักษรอาระเบียใต้โบราณ: 𐩬𐩵𐩵 ( )) ซึ่งรวมถึงรูปแกะสลักหัวสิงโตด้วย
อมราวตีสถูป
อมราวดีสถูป หรือ อมราวตีสถูป (อักษรโรมัน: Amarāvati Stupa) เป็นซากสถูปในศาสนาพุทธตั้งอยูที่หมู่บ้านอมราวตี รัฐอานธรประเทศ ประเทศอินเดีย สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในระหว่าง 300 ปีก่อนคริสต์กาลถึงราวปี ค.ศ. 250 จากนั้นมีการขยับขยายและสร้างใหม่ขึ้นทับในราวปี ค.ศ. 50 ปัจจุบัน อมราวตีสถูปและพิพิธภัณฑ์โบราณคดี อมราวตีสถูป อยู่ภายใต้การดูแลของกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย
ประติมากรรมสำคัญที่หลงเหลือจากสถูปในปัจจุบันกระจายอยู่ตามพิพิธภัณฑ์ในอินเดียและต่างประเทศ จำนวนมากเสียหายพอสมควร ประติมากรรมส่วนใหญ่เป็นชิ้นงานนูนต่ำและไม่พบพระพุทธรูปขนาดมหึมา กระนั้นไม่ทราบแน่ชัดว่าในอดีตเคยมีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่หรือไม่ ประติมากรรมส่วนใหญ่ปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑ์รัฐบาลเมืองเจนไน, พิพิธภัณฑ์โบราณคดีอมราวตีสถูป และ "หินอ่อนอมราวตี" ในพิพิธภัณฑ์บริติชที่ลอนดอน ส่วนที่เหลือกระจัดกระจายกันไป
นักประวัติศาสตร์ศิลป์ถือว่าอมราวตีสถูปเป็นหนึ่งในสามรูปแบบศิลปกรรมอินเดียในยุคโบราณ อีกสองรูปแบบคือมถุรา และคันธาระ (กรีก-พุทธ) เนื่องจากการค้าขายทางทะเลและการเผยแผ่ศาสนา รูปแบบศิลปะอมราวตีดังที่ปรากฏที่อมราวตีสถูปนี้ ยังปรากฏในอีกหลายแหล่งโบราณคดีในอินเดียตะวันออก ไปจนถึงอินเดียใต้ ศรีลังกา และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
อมราวตีสถูป โดยเฉพาะในรูปแบบเดิมก่อนเสียหาย ได้รับการยกย่องให้เป็น "อนุสรณ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเอเชียแถบที่นับถือพุทธ" และ "เพชรยอดมงกุฎของศิลปะอินเดียยุคแรก" ชื่อ "อมราวตี" นี้เป็นชื่อที่ค่อนข้างใหม่ และมีที่มาจาก อมเรศวรลิงคสวามินเทวาลัย (Amareśvara Liṅgasvāmin temple) ซึ่งสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 18 อันตั้งอยู่ใกล้กันและกลายมาเป็นชื่อของหมู่บ้านและสถูปนี้ นิคมโบราณที่ปัจจุบันไม่ไกลนักจากหมู่บ้านอมราวตี คือธารณีโกฏ ซึ่งในอดีตมีความสำคัญยิ่ง เป็นไปได้ว่าอาจเป็นราชธานีในสมัยนั้น หลักฐานแปลนและแผนที่เก่าแก่ที่สุดที่บ่งบอกถึงอมราวตีสถูปปรากฏในแผนที่ของคอลิน แม๊กคินซี เขียนขึ้นในปี 1816 ระบุชื่อสถูปนี้ว่า ทีปลทิมมะ (deepaladimma) "เขาแห่งแสง" ในเอกสา
ยนขึ้นในปี 1816 ระบุชื่อสถูปนี้ว่า ทีปลทิมมะ (deepaladimma) "เขาแห่งแสง" ในเอกสารโบราณไม่ได้เรียกที่นี่ว่าเป็นสถูป แต่เรียกว่าเป็น "มหาเจดีย์" (mahācetiya)
บรรณานุกรม
*Becker, Catherine, Shifting Stones, Shaping the Past: Sculpture from the Buddhist Stūpas of Andhra Pradesh, 2015, Oxford University Press, ISBN 9780199359400
*"BM": Amaravati: The Art of an Early Buddhist Monument in Context, Edited by Akira Shimada and Michael Willis, British Museum, 2016, PDF
*Craven, Roy C., Indian Art: A Concise History, 1987, Thames & Hudson (Praeger in USA), 
*Fisher, Robert E., Buddhist art and architecture, 1993, Thames & Hudson, 
*Harle, J.C., The Art and Architecture of the Indian Subcontinent, 2nd edn. 1994, Yale University Press Pelican History of Art, 
*Rowland, Benjamin, The Art and Architecture of I
Press Pelican History of Art, 
*Rowland, Benjamin, The Art and Architecture of India: Buddhist, Hindu, Jain, 1967 (3rd edn.), Pelican History of Art, Penguin, 
*Shimada, Akira, Early Buddhist Architecture in Context:The Great Stūpa at Amarāvatī (Ca. 300 BCE-300 CE), Leiden: Brill, 2013, ,
วัดควนมิตร (จังหวัดสงขลา)
วัดควนมิตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองเปียะ อำเภอจะนะ จังหวัดสงขลา

วัดควนมิตรตั้งวัดในพระพุทธศาสนาเมื่อ พ.ศ. 2360 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2430 โดยก่อตั้งขึ้นบนเนินเขาเตี้ย ๆ ที่ชาวใต้เรียกกันว่า ควน ส่วนชื่อวัดได้ตั้งตามชื่อแร่ทองสัมฤทธิ์หรือสำริด หรือภาษาถิ่นเรียกว่า หมิด จึงรวมกันเป็นที่มาของ "วัดควนมิตร"
วัดมีเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ โดยในสมัยท่านพระครูโสภณศีลาจาร เป็นเจ้าอาวาสองค์ที่ 4 ได้ลงมือก่อสร้างเจดีย์จากเงินเก็บสะสมและเงินจากพุทธศาสนิกชนผู้มีจิตศรัทธา เมื่อ พ.ศ. 2512 โดยใช้เวลากว่า 10 ปีกระทั่ง พ.ศ. 2523 ในสมัยพระครูโสภณศีลาวัตร เป็นเจ้าอาวาสองค์ต่อมา และการก่อสร้างพระเจดีย์ก็แล้วเสร็จ และได้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม 2523 โดยสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงชินวราลงกรณได้เสด็จมาเป็นประธาน

อ้างอิง
ทวิงก์
]]
ทวิงก์ ( ) เป็นคำสแลงของเกย์ที่หมายถึงชายรักร่วมเพศที่มีลักษณะอยู่ในช่วงวัยรุ่นตอนปลายถึงอายุราว 20 ปี (แต่ไม่จำเป็นเสมอไป) ที่มีลักษณะผอมไปจนถึงปานกลาง มีภาพลักษณ์ที่ยังดูอ่อนวัยโดยถึงแม้จะมีอายุมากก็ตาม ไม่มีขนตามร่างกาย มีความสดใส และมีความน่าดึงดูด ทวิงก์ถือเป็นคำในระดับกลางซึ่งเปรียบได้เหมือนกับคำว่าหมี และสามารถใช้เป็นคำไม่ดีได้เช่นกัน โดยคำดังกล่าวอาจจะเป็นคำประสมในการขยายความหมายของสิ่งอื่น อาทิ เฟมเมทวิงก์ ( ), ยูโรทวิงก์ ( ), มัสเซิลทวิงก์ ( ) เป็นต้น คำดังกล่าวยังเป็นคำที่พบเห็นได้ทั่วไปในอุตสาหกรรมสื่อลามกเกย์
ศัพทมูลวิทยา
ต้นกำเนิดของคำว่าทวิงก์ยังเป็นข้อถกเถียงกันในปัจจุบัน โดยข้อสันนิษฐานแรกคำดังกล่าวได้ถูกพบเห็นเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1963 แม้ว่ามันจะเป็นคำแสลงเกย์ของภาษาอังกฤษแบบดั้งเดิมว่าทแวงก์ ( ) ซึ่งหมายความว่า "เหมืองของการค้าประเวณีผู้ชายรักร่วมเพศ; ซึ่งเป็นผู้ชายเต็มใจและพร้อมที่จะเป็นฝ่ายถูกกระทำให้กับ 'คู่' ผู้ชายอีกฝ่าย" พจนานุกรมฉบับออกซฟอร์ดได้อ้างว่าคำดังกล่าวมีต้นเกิดในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1970
อีกหนึ่งต้นกำเนิดที่เป็นข้อสันนิษฐานมาจากคำว่าทวิงกี ( ) ซึ่งเป็นขนมเค้กทานเล่นซึ่งถูกจัดว่าเป็นอาหารขยะ และได้รับการนิยามว่าเป็นอาหารที่ "คุณค่าทางโภชนาการอาหารน้อย, มีรสชาติหวาน และถูกสอดไส้ด้วยครีม" ซึ่งได้ถูกกลายเป็นคำเปรียบเทียบของชายหนุ่มที่ "ตัวเตี้ย, ผมบลอนด์ และเต็มไปด้วยครีม" ซึ่งคำว่าครีมเป็นเหมือนคำเปรียบเปรยของคำว่าน้ำอสุจิ

คำย่อที่กำเนิดคำว่าทวิงก์มีต้นแบบการย่อมาจากรูปแบบ"'วัยรุ่น, ผิวขาว, ไม่เข้าถึงกิจกรรมทางเพศแบบคิงก์'" แม้ว่าลักษณะดังกล่าวจะไม่ถูกยอมรับในระดับสากลว่ามีความจำเป็นหรือมีน้ำหนักเพียงพอในการจำแนกบุคคลว่าเป็นทวิงก์

อ้างอิง

เอกสารอ่านประกอบ
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น
*
ฉ่าช้านแท้ง
ฉ่าช้านแท้ง ( ; "ภัตตาคารชา") หรือ คาเฟ่ฮ่องกง ( ) หรือ ไดเนอร์ฮ่องกง ( ) เป็นภัตตาคารรูปแบบหนึ่งที่มีที่มาจากฮ่องกง ฉ่าช้านแท้งสามารถพบได้ทั่วไปในฮ่องกง มาเก๊า และ มณฑลกวางตุ้ง เนื่องมาจากคลื่นผู้อพยพจากฮ่องกงในทศวรรษ 1980s ทำให้ยังมีฉ่าช้านแท้งเปิดอยู่ในชุมชนชาวจีนโพ้นทะเลในประเทศตะวันตก เช่น ออสเตรเลีย, แคนาดา, สหราชอาณาจักร, สหรัฐอเมริกา ร้านอาหารรูปแบบนี้ถูกนำไปเปรียบเปรยกับคาเฟ่กรีสซีสปูน หรือไดเนอร์แบบอเมริกัน เนื่องด้วยมีรายการอาหารที่ดีและราคาย่อมเยาว์ โดยมีอาหารจากอาหารฮ่องกง และ อาหารตะวันตกแบบฮ่องกง
ประวัติศาสตร์
นับตั้งแต่ทศวรรษ 1850s อาหารตะวันตกในฮ่องกงมีให้บริการเพียงในภัตตาคารเต็มระดับ ซึ่งเป็นสิ่งที่เข้าถึงได้เฉพาะเพียงชนชั้นสูงและผู้มีเงิน คนท้องถิ่นซึ่งส่วนใหญ่เป็นชนชั้นแรงงานไม่สามารถเข้าถึงอาหารเช่นนี้ได้ ในทศวรรษ 1920s มื้ออาหารในภัตตาคารแบบตะวันตกอาจมีราคาถึง 10 ดอลล่าร์ ในขณะที่คนพื้นถิ่นมีรายรับ 10-15 ดอลล่าร์ ต่อเดือน
หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง ฮ่องกงมีอิทธิพลจากวัฒนธรรมอังกฤษสูงมาก ดังที่พบได้จากคนท้องถิ่นเริ่มใส่นมในชาและทานเค้ก ชาวฮ่องกงบางส่วนจึงเริ่มตั้ง ฉ่าช้านแท้ง ขึ้นเพื่อพุ่งเป้าไปที่กลุ่มลูกค้าที่เป็นคนท้องถิ่น โดยให้บริการอาหารกวางตุ้ง-ตะวันตก และเครื่องดื่ม ซึ่งมีราคาถูกมากจนทำให้เป็นที่เรียกกันว่า "อาหารตะวันตกราคาถูก" หรือ "อาหารตะวันตกราดซีอิ๊ว" (豉油西餐)
ในทศวรรษ 1950s - 60s ร้านอาหารประเภทนี้ได้เปิดตัวขึ้นมากมายควบคู่กับรายรับของชนชั้นแรงงานที่มากขึ้นตาม ซึ่งทำให้ "อาหารตะวันตก" แบบนี้มีราคาเข้าถึงได้ง่ายขึ้น ร้านอาหารพวก "อาหารฝรั่งราดซีอิ๊ว" และ bing sutt ("ห้องน้ำแข็ง") ต้องแปรสภาพมาเป็น ฉ่าช้านแท้ง เพื่อตอบรับกับความต้องการสูงสำหรับอาหารฮ่องกง-ตะวันตกที่ให้บริการรวดเร็วและราคาเข้าถึงได้

ต่อมาการบริหารงานของร้านประเภทนี้ได้ปรับตัวให้เข้ากับสภาวะเศรษฐกิจของฮ่องกงและสังคมฮ่องกง ในระหว่างวิกฤตการณ์การเงินเอเชีย ปี 1997 ร้านอาหารประเภทนี้ยิ่งได้รับความนิยมสูงขึ้นอีกเนื่องจากยังคงให้บริการอาฟารที่ราคาถูกที่สุดแก่สาธารณชน
กระทั่งปี 2007 ได้มีการออกกฎหมายให้ในฮ่องกงห้ามสูบบุหรี่ในที่ปิดเช่นร้านอาหาร ก่อนหน้านี้ ตาม ฉ่าช้านแท้ง อนุญาตให้สามารถสูบบุหรี่ได้ และเด็กเสิร์ฟบางคนยังสูบบุหรี่ขณะทำงานด้วยซ้ำ ในปีเดียวกัน ได้มีนักการเมืองฮ่องกงเสนอให้ขึ้นทะเบียน ฉ่าช้านแท้ง ในรายชื่อมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของยูเนสโกเนื่องด้วยความสำคัญต่อสังคมฮ่องกง และในสิ้นปีนั้นได้มีการเสนอข้อเสนอนี้เข้าในสภานิติบัญญัติฮ่องกง ไม่นานหลังมีการทำแบบสำรวจในฮ่องกงพบว่าเจ็ดในสิบคนเชื่อว่าร้านอาหารประเภทนี้ควรได้รับการขึ้นทะเบียนทางวัฒนธรรมของยูเนสโกใด ๆ ก็ตาม กระนั้น ฉ่าช้านแท้ง ยังไม่ได้รับการขึ้นทะเบียนใด ๆ จากยูเนสโก
ในปี 2014 อาหารยอดนิยมใน ฉ่าช้านแท้ง จำนวนหนึ่ง ได้แก่ ชานม, ยฺวิ้นเยิ้ง (ชานมผสมกาแฟ), ขนมปังสัปปะรด และ ทาร์ตไข่ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของฮ่องกงเป็นชุดแรก

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดฟูกูชิมะ
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดฟูกูชิมะ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดในนครไอซูวากามัตสึ จังหวัดฟูกูชิมะ ประเทศญี่ปุ่น สร้างอุทิศให้กับธรรมชาติวิทยา ประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรมของจังหวัดฟูกูชิมะ พิพิธภัณฑ์เปิดทำการในสวนสาธารณะปราสาทสึรูงะในปี พ.ศ. 2529

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดฟูกูชิมะ
* แคว้นมุตสึ
*ปราสาทไอซูวากามัตสึ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดฟูกูชิมะ
พิพิธภัณฑ์ถ่านหินและซากดึกดำบรรพ์นครอิวากิ
พิพิธภัณฑ์ถ่านหินและซากดึกดำบรรพ์นครอิวากิ ( ) ชื่อเล่นว่า โฮรูรุ ( ) เปิดทำการในนครอิวากิ จังหวัดฟูกูชิมะ ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2527 สิ่งสะสมและจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์เกี่ยวกับซากดึกบรรพ์ที่ค้นพบในท้องถิ่น รวมไปถึงเพลสิโอซอร์ Futabasaurus suzukii และ ซึ่งครั้งหนึ่งเป็นเหมืองถ่านหินที่ใหญ่ที่สุดบนเกาะฮนชู

ดูเพิ่ม

* ชิรามิซุ อามิดาโด

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* พิพิธภัณฑ์ถ่านหินและซากดึกดำบรรพ์นครอิวากิ
พิพิธภัณฑ์จอห์น เลนนอน
พิพิธภัณฑ์จอห์น เลนนอน ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ภายในไซตามะซูเปอร์อารีนาในเขตชูโอ จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น

ประวัติ
พิพิธภัณฑ์จอห์น เลนนอนเปิดทำการเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2543 ซึ่งเป็นวันครบรอบ 60 ปีชาตกาลของจอห์น เลนนอน และปิดทำการในวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2553 เมื่อสัญญาการจัดแสดงกับโยโกะ โอโนะหมดอายุลง ตั้งอยู่ภายในไซตามะซูเปอร์อารีนาในเขตชูโอ จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น
การจัดแสดง
พิพิธภัณฑ์ก่อตั้งขึ้นเพื่ออนุรักษ์ความรู้เกี่ยวกับชีวิตและอาชีพทางดนตรีของจอห์น เลนนอน โดยจัดแสดงสิ่งสะสมที่ระลึกถึงเลนนอนที่เป็นของโยโกะ โอโนะภรรยาม่ายของเลนนอน การนำชมพิพิธภัณฑ์เริ่มต้นด้วยข้อความต้อนรับและภาพยนตร์สั้นที่บรรยายโดยโยโกะ โอโนะ (เสียงภาษาญี่ปุ่นพร้อมหูฟังเสียงภาษาอังกฤษ) และสิ้นสุดที่ "ห้องสะท้อน" แบบล้ำยุค ซึ่งเต็มไปด้วยเก้าอี้หันหน้าไปทางสไลด์โชว์เสนอคำและภาพเคลื่อนไหว หลังจากห้องนี้มีร้านขายของที่ระลึกซึ่งมีของที่ระลึกของจอห์น เลนนอนจำหน่าย

ดูเพิ่ม
* รายชื่อพิพิธภัณฑ์ดนตรี

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*John Lennon Museum (in English by JLM, Co., Ltd.)