เขาผู่ถัว
เขาผู่ถัว หรือ ผู่ถัวชาน ( ; "ผู่ถัวชาน" ตามสำเนียงจีนกลาง และ "โผวถ่อซัว" ตามสำเนียงจีนแต้จิ๋ว; ยืมจากภาษาสันสกฤต เขาโปตาลกะ หรือโปตาลกะบรรพต) เป็นเกาะหนึ่งในกลุ่มเกาะโจวชาน ในมณฑลเจ้อเจียง ประเทศจีน มีชื่อเสียงในพุทธศาสนาของจีนและเกี่ยวข้องกับพระโพธิสัตว์กวนอิม เขาผู่ถัวเป็นหนึ่งในภูเขาศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ในพุทธศาสนาของจีน ในอดีตเป็นที่รู้จักในชื่อ "เหมยเฉินชาน" (梅岑山) และต่อมาเปลี่ยนชื่อตามภูเขาโปตาลกะ (補怛落迦山; Mount Potalaka) ที่มีบันทึกเกี่ยวข้องกับกำเนิดของพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรในประเทศอินเดีย (ปัจจุบันสันนิษฐานว่าเป็น ภูเขา Pothigai)
เกาะผู่ถัวชานเป็นเกาะขนาดเล็กตั้งอยู่ในทะเลจีนตะวันออก ทางฝั่งใต้ของอ่าวหางโจว ตะวันออกเฉียงใต้ของเซี้ยงไฮ้ ซึ่งมีภูมิประเทศที่รวมความงามของภูเขาและทะเลไว้ด้วยกัน ตั้งอยู่ที่ 29°58′3～30°02′3 ละติจูดเหนือและ 122°21′6～122°24′9 ลองจิจูดตะวันออก มีพื้นที่ประมาณ 12.5 ตารางกิโลเมตร (4.8 ตารางไมล์) และเป็นที่ตั้งของวัดที่มีชื่อเสียงหลายแห่ง มีการจัดงานเฉลิมฉลองวันประสูติเจ้าแม่กวนอิมทุกปีในวันที่ 19 ค่ำเดือน 2, วันที่ 19 ค่ำเดือน 6 และวันที่ 19 ค่ำเดือน 9 ตามปฏิทินจันทรคติจีน

ประวัติ
]]
เขาผู่ถัวเป็นสถานที่แสวงบุญของพุทธศาสนิกชนมานานกว่าพันปี ภายหลังสมัยราชวงศ์ถังเขาผู่ถัวกลายเป็นศูนย์กลางของการนมัสการเจ้าแม่กวนอิม โดยธรรมเนียมวัดหลัก 3 แห่งคือ วัดผู่จี้ (普濟寺, ก่อตั้งพุทธศตวรรษที่ 15) วัดฝ่าหยู่ Fayu (法雨寺, ก่อตั้ง พ.ศ. 2123) และวัดฮุ่ยจี้ (慧濟寺 ก่อตั้งพ.ศ. 2336)

ผู้จาริกพุทธสถานเขาผู่ถัวที่มีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์ ได้แก่ พระอาจารย์หยิ่นหยวนหลงฉี (隱元隆琦; Ingen Ryūki) พระในนิกายเซน (ฉาน) จากญี่ปุ่น ซึ่งมาที่พุทธสถานนี้ในปีพ.ศ. 1612 เมื่อมีอายุ 20 ปี เพื่อตามหาพ่อซึ่งหายตัวไป 15 ปีก่อนหน้า และพระอาจารย์ไท้ซู (太虚) ซึ่งใช้เวลาหลายปีในการปฏิบัติธรรมที่อาศรมเล็ก ๆ บนเขาผู่ถัว
ที่มาของชื่อ
เขาผู่ถัวแม้เป็นเกาะแต่มีภูมิทัศน์แบบภูเขาจึงเรียกว่า "山" (ชาน หมายถึง เขา ภูเขา) เป็นภูมิประเทศที่รวมความงามของภูเขาและทะเลไว้ด้วยกัน (hilly island) ตำนานเล่าว่าเขาผู่ถัวในอดีตเป็นที่รู้จักในชื่อ เขาเผิงไหล ซึ่งเป็นแหล่งการแสวงหาน้ำอมฤตในรัชสมัยจักรพรรดิจิ๋นซีฮ่องเต้ และมีชื่อเรียกอีกอย่างว่า "เขานางฟ้ากลางทะเล" (海上仙山)
ในบันทึกประวัติศาสตร์ นักบวชลัทธิเต๋าหลายคนมาปลีกวิเวกที่เขาผู่ถัว รวมทั้งนักบวชที่มีชื่อเสียงเช่น เหมย์ฝู (梅福) (หรือ 字子真; จื้อจึเจิน) ในรัชสมัยยฺเหวียนชื่อ ราชวงศ์ฮั่นตะวันตก เกาะนี้ถูกเรียกว่าเขา "เหมยเฉินชาน" (梅岑山) จนถึงราชวงศ์ซ่ง ต่อมาในสมัยราชวงศ์ถัง ปี พ.ศ. 1390 นักบวชจากอาณาจักร Tianzhu มาที่ถ้ำเฉายิน (潮音洞) เพื่อจุดไฟบูชายัญพระพุทธบาท ที่เชื่อว่าทำให้พระโพธิสัตว์กวนอิมปรากฏตัวและมอบสมบัติให้ ซึ่งปัจจุบันห้ามมิให้ทำการนี้อีก
ตำนานอื่นเล่าว่า ในสมัยราชวงศ์ถัง พ.ศ. 1401 ฮุ่ยเอ้อ พระภิกษุชั้นสูงแห่งสำนักรินไซแห่งญี่ปุ่นที่เดินทางมาศึกษาธรรมในประเทศจีนเป็นครั้งที่สาม ได้แอบอัญเชิญรูปปั้นพระโพธิสัตว์กวนอิมสิบเอ็ดเศียรจากเขาอู่ไถเพื่อนำกลับไปยังประเทศญี่ปุ่น แต่เมื่อล่องเรือมาถึงบริเวณนี้กลับเกิดพายุใหญ่จนแล่นเรือออกไม่ได้ถึงสามครั้ง ราวกับเป็นการบอกว่ารูปปั้นกวนอิมไม่ยอมจากไป ฮุ่ยเอ้อจึงตัดสินใจไม่นำรูปปั้นของท่านกลับไปญี่ปุ่น ชาวประมงในแถบนั้นจึงสร้างศาลเล็ก ๆ ขึ้นและเชิญรูปปั้นของพระโพธิสัตว์ไปประดิษฐานที่จื่อจู๋หลิน (ป่าไผ่ม่วง) ที่เชื่อกันว่าเป็นที่หลบลมพายุของท่านฮุ่ยเอ้อในตำนาน เป็นที่มาของชื่อ ศาลเจ้าแม่กวนอิมปู้เขิ่นชฺวี่
ในสมัยราชวงศ์ซ่ง ผู้คนเห็นว่าเกาะนี้โปร่งโล่งและมีดอกไม้สีขาวเล็ก ๆ มากมาย สอดคล้องกับคำอธิบายในบทสุดท้ายของอวตังสกสูตร (華嚴經; 華嚴部) ที่เรียกคัณฑวยูหสูตร กล่าวถึงที่ประทับของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ ซึ่งเชื่อว่าตั้งอยู่บนชายฝั่งทางตอนใต้ของอินเดียที่เรียกว่า "เขาโปตาลกะ" หรือ เขาโปตละกะ (Mount Potalaka) และรวมกับความเชื่อที่ว่า โพธิสัตว์กวนอิมได้บำเพ็ญเพียรอยู่ที่นี่ ดังนั้นจึงเชื่อว่าภูเขา (เกาะ) นี้คือภูเขาโปตละกะ และค่อย ๆ นิยมเรียกชื่อเป็น เขาผู่ถัวลั่วเจีย ต่อมาชาวบ้านเรียกเกาะใหญ่สองแห่งว่า เขาผู่ถัว และเขาลั่วเจีย โดยทั่วไปประกอบด้วยยอดเขาสองยอด (สองเกาะ) แต่มักเรียกโดยย่อว่า "เขาผู่ถัว"
เขาลั่วเจีย (หรือเกาะลั่วเจียชาน) ที่อยู่ใกล้ ๆ กับเกาะผู่ถัวชาน สามารถข้ามเรือไปได้ ซึ่งมีการอุปมาว่า การเดินทางไปเกาะโดยเรือของผู้แสวงบุญ อาจเปรียบเทียบได้กับแนวความคิดทางพุทธศาสนาเรื่องความหลุดพ้นโดยการข้าม "ทะเลแห่งความทุกข์"

ตำนานกวนอิม
 ตามตำนานเล่าว่า เจ้าแม่กวนอิมได้ปรากฏตัวอย่างปาฏิหาริย์ต่อผู้แสวงบุญที่ถ้ำเฉายิน (ถ้ำเสียงคลื่นน้ำขึ้นน้ำลง) ซึ่งทำเครื่องหมายไว้บนแผนที่นี้ที่มุมล่างซ้ายเพื่อต้อนรับเรือที่อยู่ใกล้เคียง
ความสำคัญทางพุทธศาสนา
 ]]
 บนฝ่ามือรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมแห่งทะเลใต้]]
 (Statue of Ekādaśamukha; 十一面觀音; Shíyīmiàn Guānyīn) ที่ศาลเจ้าแม่กวนอิมไม่ยอมไป (กวนยินปู้เขิ่นชฺวี่; 不肯去觀音院)]]
เขาผู่ถัว เป็นสังฆาวาสในพุทธศาสนาเพียงแห่งเดียวที่ตั้งอยู่ริมทะเล ท่ามกลางภูเขาศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ในพุทธศาสนาของจีน ตามคติของพระพุทธศาสนามหายาน หรือเรียก โพธิมัณฑะ (สถานที่บรรลุรรมของโพธิสัตว์) ซึ่งประกอบด้วย
* เขาอู่ไถ (五台山; โหงวไท้ซัว ตามสำเนียงจีนแต้จิ๋ว) ซึ่งเชื่อว่าเป็นที่ประทับของพระมัญชุศรีโพธิสัตว์
* เขาจิ่วหฺวา (九华山; กิ๋วฮั้วซัว ตามสำเนียงจีนแต้จิ๋ว) เชื่อว่าเป็นสถานที่ที่พระกษิติครรภโพธิสัตว์เคยประทับ
* เขาเอ๋อเหมย์ (峨嵋山; ง้อไบ๊ซัว ตามสำเนียงจีนแต้จิ๋ว) เชื่อกันว่าเป็นสถานที่ที่พระสมันตภัทรโพธิสัตว์เคยสถิต
* เขาผู่ถัว (普陀山; โผวถ่อซัว ตามสำเนียงจีนแต้จิ๋ว) –ซึ่งเล่ากันมาว่าเป็นสถานที่บรรลุโพธิญาณ (โพธิมัณฑะ ) ของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์
วัด
ด้วยความสำคัญทางพุทธศาสนาเขาผู่ถัวจึงเรียงรายไปด้วยวัดวาอารามจำนวนมากทั้งใหญ่และเล็ก ซึ่งทั้งหมดอยู่ภายใต้การดูแลของพุทธสมาคมผู่ถัวชาน (普陀山佛教协会) มีภิกษุและภิกษุณีจำนวนมากจากทั่วประเทศและต่างประเทศจำวัดและปฏิบัติธรรมที่นี่ ปัจจุบันมีวัดสำคัญมากกว่า 30 แห่งตั้งอยู่บนเขาผู่ถัว ได้แก่ วัดผู่จี้, วัดฝ่าหยู่ และวัดฮุ่ยจี้

นอกจากอารามและสำนักสงฆ์เหล่านี้แล้ว ยังมีสถาบันพระพุทธศาสนา (Institute of Buddhism) ซึ่งเป็นสถาบันวิชาการทางพุทธศาสนาที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศจีน
วัดผู่จี้
วัดผู่จี้ (普济寺) เป็นวัดใหญ่ที่สุดบนเกาะ มีประวัติเก่าแก่นับพันปี ก่อตั้งในพุทธศตวรรษที่ 15 ตั้งแต่ยุคราชวงศ์ซ่ง หยวน หมิง และชิง แต่เดิมเป็นวัดเล็ก จนกระทั่งได้รับพระราชทานนาม "ผู่จี้" จากจักรพรรดิคังซีแห่งราชวงศ์ชิง ในรัชสมัยของจักรพรรดิหย่งเจิ้นก็ได้รับการบูรณะครั้งใหญ่จนกลายเป็นวัดที่มีขนาดใหญ่ และสำคัญที่สุดบนเกาะ

วัดฝ่าหยู่
วัดฝาหยู่ (法雨寺) วัดใหญ่ที่สุดอันดับสองบนเกาะ มีอายุย้อนไปถึงสมัยราชวงศ์หมิง ก่อตั้ง พ.ศ. 2123 เคยถูกเพลิงไหม้และได้รับการบูรณะหลายครั้ง จนกระทั่งในรัชสมัยของจักรพรรดิคังซี จึงได้รับพระราชทานชื่อว่า "ฝ่าหยู่ซื่อ"
วัดฮุ่ยจี้
วัดฮุ่ยจี้ (慧濟寺) ก่อตั้ง พ.ศ. 2336 หนึ่งในสามวัดที่ใหญ่ที่สุด มีอีกชื่อว่าวัดโฝติ่งชาน สร้างอยู่บนยอดเขาที่สูงที่สุดบนเกาะ ซึ่งเข้าถึงด้วยกระเช้าหรือการขึ้นบันไดประมาณ 1,000 ขั้น

ศาลเจ้าแม่กวนยินปู้เขิ่นชฺวี่และจื่อจู๋หลิน
ศาลเจ้าแม่กวนอิมปู้เขิ่นชฺวี่ (不肯去观音院; ศาลเจ้าแม่กวนอิมไม่ยอมไป) และวัดจื่อจู๋หลิน (紫竹林) อยู่ในบริเวณเดียวกันที่ปลายแหลมสุดด้านตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะ เป็นที่ประดิษฐานรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมสิบเอ็ดเศียร หรือเอกทศมุขีอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ (Statue of Ekādaśamukha; 十一面觀音; Shíyīmiàn Guānyīn)
ไฟล์:Taizita.jpg|เจดีย์ตัวเป่า
ไฟล์:Puji Temple on Putuo Shan island.JPG|วัดผู่จี้
ไฟล์:Entrance hall of Fayu Temple on Putuo Shan island in China.JPG|วัดฝ่าหยู่
ไฟล์:Putuo Shan 2006 2.JPG|วัดฮุ่ยจี้
ไฟล์:普陀山.不肯去观音院 - panoramio (2).jpg|ศาลเจ้าแม่กวนยินปู้เขิ่นชฺวี่

พุทธปฏิมากวนอิมแห่งทะเลจีนใต้
 รูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมแห่งทะเลใต้ (南海观音像) รูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมสูง 33 เมตร เป็นหนึ่งในรูปปั้นทองสัมฤทธิ์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก หนักกว่า 70 ตัน ได้รับทุนและก่อสร้างโดยผู้ศรัทธาชาวจีนทั้งในและต่างประเทศ จัดพิธีสมโภชเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม 2540 ที่ศาลป่าไผ่ม่วง (ศาลจื่อจู๋หลิน; 紫竹林)

อุทยานวัฒนธรรมเจ้าแม่กวนอิมผู่ถัว
อุทยานวัฒนธรรมเจ้าแม่กวนอิมผู่ถัว (普陀山观音文化园) ตั้งอยู่ในพื้นที่จุดชมทิวทัศน์จูเจียเจียน ไป๋ชาน บนเกาะจูเจียเจียน ทางใต้ของเขาผู่ถัว (เกาะผู่ถัว) ในเขตผู่ถัว โจวชาน ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 9 ตารางกิโลเมตร เป็นแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมประกอบด้วยวิทยาลัยพุทธศาสนาแห่งประเทศจีนเขาผู่ถัว ศาลเจ้าเจ้าแม่กวนอิม วัดต้าเป่ย์ลฺวี่ และประติมากรรมต่าง ๆ

ศาลเจ้าเจ้าแม่กวนอิม เป็นอาคารขนาดใหญ่แบบจีนร่วมสมัย พื้นที่ก่อสร้าง 61,900 ตารางเมตร รวมทั้งหมด 9 ชั้น เป็นห้องโถงรูปกลีบดอกบัวภายในประดิษฐานรูปปั้นไม้แกะสลักเจ้าแม่กวนอิมสิบเอ็ดเศียรพันมือขนาดใหญ่
ไฟล์:Thousand-Hand Eleven-Headed Guanyin (千手觀音 Qianshou Guanyin and 十一面觀音 Shiyimian Guanyin) - Mount Putuo Guanyin Dharma Realm; Zhejiang, China.jpg|ภายในศาลเจ้าแม่กวนอิม

ธรรมชาติ

พืชพรรณ

เขาผู่ถัวนอกจากเป็นพุทธศาสนสถานแล้ว ยังมีีคุณค่าในแง่พฤกษศาสตร์ บนเกาะมีไม้ต้นและไม้พุ่มธรรมชาติ 238 ชนิด รวมถึงต้นไม้โบราณที่หายากและมีค่า 63 ชนิด ที่มีอายุมากกว่า 100 ปี ซึ่งอยู่ใน 37 วงศ์และ 53 สกุล โดยมีไม้ต้นวงศ์ยูคาลิปตัสจำนวนมากที่สุด

รายชื่อพืชบนผู่ถัวชาน ได้แก่
* Podocarpus macrophyums ในวงศ์ Podocarpaceae ไม้ไม่ผลัดใบ มีมากกว่า 78 สายพันธุ์ปลูกบนเขาผู่ถัวมานานกว่าร้อยปี 
* แปะก๊วย (Ginkgo biloba) อยู่ในวงศ์ Ginkgoaceae แปะก๊วยเติบโตช้าและมีช่วงชีวิตที่ยาวนานกว่าพันปี มีต้นแปะก๊วยขนาดใหญ่ 10 ต้นบนเขาผู่ถัว 
* Liquidambar formosana จากวงศ์ Hamamelidaceae ต้นไม้ผลัดใบ มีต้นเมเปิล 67 ต้นที่มีอายุมากกว่า 100 ปีบนเขาผู่ถัว
* Celtis tetradra ในวงศ์ Ulmaceae ไม้ผลัดใบ มีการกระจายพันธุ์ตามธรรมชาติอย่างกว้างบนเขาผู่ถัว และมีทั้งหมด 282 ต้น
* Ilex Integra ของวงศ์ Aquifoliaceae ไม้ไม่ผลัดใบ ทรงพุ่มสวยงาม ทนลม ทนแล้ง ปรับตัวได้ดี มีการกระจายกระจายไปทั่วบนเขาผู่ถัว ต้นที่ใหญ่ที่สุดคือหลังเขากวนยินต้ง มีอายุประมา
พืชหายาก

* Carpinus putoensis อยู่ใน Betulaceae พบเฉพาะในเขาผู่ถัว อยู่ทางฝั่งตะวันตกของวัดฮุ่ยจี้ในยอดเขาโฝติ่ง มีอายุมากกว่า 200 ปี และความสูงของต้นสูงประมาณ 12.5 เมตร ในปีพ.ศ. 2542 ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นพืชป่าที่ได้รับการคุ้มครองโดยคีย์แห่งชาติ และสหภาพอนุรักษ์โลก (IUCN) ระบุว่าเป็นเกรดที่ใกล้สูญพันธุ์อย่างยิ่ง (CR) ปัจจุบันพบเพีนงต้นอย่างเดียวที่รอดตาย
* Neolitsea Sericea เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Lauraceae ใบอ่อนปกคลุมด้วยขนสีเหลืองอมน้ำตาล ลักษณะเด่นคือปรากฏเป็นสีทองเมื่อแสงแดดส่อง พบอยู่ใต้เชิงเขาของยอดเขาโฝติ่ง ปัจจุบัน Neolitsea sericea ถูกระบุว่าเป็นพืชใกล้สูญพันธุ์ในประเทศจีน

จุดท่องเที่ยวทางธรรมชาติ
ชายหาดหลักสองแห่ง: หาดร้อยก้าว และหาดพันก้าว ซึ่งคิดค่าเข้าชมและมีสิ่งอำนวยความสะดวก เช่น เก้าอี้อาบแดด ร่มกันแดด และกิจกรรมต่าง ๆ เช่น บานาน่าโบ๊ท และควอดไบค์

ไฟล์:普陀山百步沙 - panoramio.jpg|หาดร้อยก้าว (百步沙)
ไฟล์:普陀山卧佛.jpg|เขาหลัวเจีย (เกาะหลัวเจียชาน) ทางตะวันออกของเขาผู่ถัว
ไฟล์:Carpinus putoensis near Huiji Temple, 2019-05-11 03.jpg|Carpinus putoensis ใกล้วัดฮุ่ยจี้
ไฟล์:Chaoyin Cave, 2019-05-11 04.jpg|ถ้ำเฉายิน (ถ้ำเสียงคลื่น)

การขนส่ง
เกาะในหมู่เกาะโจวชานหลายแห่งเชื่อมต่อกันด้วยสะพาน ซึ่งสามารถเดินทางไปถึงเขาผู่ถัว (ผู่ถัวชาน) ได้โดยง่ายทางรถบัสจากเซี่ยงไฮ้และหนิงโป สิ้นสุดที่สถานีขนส่ง Shenjiamen และต่อด้วยรถประจำทางไปท่าเทียบเรือ Banshengdong ใช้เวลาโดยสารเรือข้ามฟากด่วน (22 หยวน) ไปยังเขาผู่ถัว 10 นาที

จากเซี่ยงไฮ้: สถานีขนส่ง Nanpu Bridge, Shanghai Stadium Sightseeing Bus Center

จากหนิงโป: สถานีขนส่ง Shanghai South Long Distance Bus Station ทุกวันไปยัง Shenjiamen (4–5 ชั่วโมง, 138 หยวน) สถานีขนส่งสายเหนือและใต้มีรถออกทุกวันไปยังเซินเจียเหมิน (2–3 ชั่วโมง, 60 หยวน) เป็นประจำทุกวัน
เที่ยวบิน
มีเที่ยวบินทุกวันจากท่าอากาศยานนานาชาติช่างไห่หงเฉียว ไปยังท่าอากาศยานผู่ถัว ซึ่งอยู่ห่างจาก Shenjiamen เพียง 3 กม. (1.9 ไมล์) (ประมาณ 800 หยวน)

เรือโดยสาร
บริการเรือข้ามฟากยังคงเปิดให้บริการอยู่ แม้ปัจจุบันบริการรถโดยสารให้ความสะดวกสบายมากขึ้น โดยทางเรือจากเมืองใหญ่อย่างหนิงโปและเซี่ยงไฮ้ถึงเขาผู่ถัว จะใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมง

เรือสองเที่ยวต่อวันเชื่อมเขาผู่ถัวและเซี่ยงไฮ้ เที่ยวแรกออกเดินทางในตอนเย็นและข้ามคืน เพื่อถึงตอนเช้าตรู่ อีกเที่ยวเรือโดยสารด่วนออกจากท่าเรือนอกเมืองเซี่ยงไฮ้ในช่วงเช้าตรู่ ซึ่งใช้เวลาสองชั่วโมง
รถยนต์ส่วนบุคคล
ระบบขนส่งของเขาผู่ถัวมีความเข้มงวดอย่างมาก ไม่อนุญาตให้ใช้รถยนต์ส่วนตัว สามารถเข้าถึงด้วยการขนส่งสาธารณะเท่านั้น เนื่องด้วยพื้นที่ของเขาผู่ถัวมีขนาดเล็กมากและมีถนนสายเดียวที่วิ่งผ่านทั้งเกาะ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องควบคุมจำนวนรถบนเกาะเพื่อหลีกเลี่ยงการจราจรคับคั่ง ในเวลาเดียวกันการปล่อยยานพาหนะที่มากเกินไปจะส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมและคุณภาพอากาศของเขาผู่ถัว นอกจากนี้เขาผู่ถัวยังเป็นพื้นที่ชันแบบภูเขารถประจำทางจึงปรับใช้กับสภาพทางชันไม่สะดวกนัก และเนื่องจากมีนักท่องเที่ยวจำนวนมากที่เขาผู่ถัว จำนวนรถประจำทางยังไม่เพียงพอ จึงมีการสร้างกระเช้าลอยฟ้าให้เป็นทางเลือกอีกวิธีในการขนส่งบนเกาะ
เกาะใกล้เคียง
นอกจากนี้ยังสามารถท่องเที่ยวไปยังเกาะอื่น ๆ ในหมู่เกาะโจวชานได้ด้วย เช่น เกาะลั่วเจียชาน ที่มักจะไปเพื่อนำน้ำมนต์กลับมาบูชา และเกาะดอกท้อ (เถาฮฺวาเต่า) ที่มีวัดสำคัญอยู่เช่นกัน

อ้างอิง