ภาษาซำเร
ภาษาซำเร ภาษาซัมเร หรือ ภาษาสำเร เป็นภาษาใกล้สูญภาษาหนึ่งในกลุ่มภาษาปอร์ของตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก งานวิจัยฉบับหนึ่งใน พ.ศ. 2544 รายงานว่ามีผู้พูดภาษานี้ประมาณ 20 คนในตำบลนนทรีย์ อำเภอบ่อไร่ จังหวัดตราด ประเทศไทย
สัทวิทยา
ระบบเสียงภาษาซำเรมีลักษณะตามแบบฉบับของภาษากลุ่มมอญ-เขมรสมัยใหม่และแสดงให้เห็นถึงอิทธิพลทางสัทวิทยาบางประการจากภาษาเขมรสมัยกลางในคริสต์ศตวรรษที่ 17 เช่นเดียวภาษากลุ่มปอร์ภาษาอื่น ๆ นอกจากนี้ระบบเสียงภาษาซำเรยังแสดงให้เห็นถึงอิทธิพลของภาษาไทยในแง่การพัฒนาระบบวรรณยุกต์ขึ้นมาใช้เพื่อจำแนกความหมายของคำ เช่นเดียวกับภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติกอื่น ๆ โดยทั่วไป และภาษากลุ่มปอร์โดยเฉพาะ ผู้พูดภาษาซำเรอาจเปล่งเสียงสระออกมาด้วยคุณภาพเสียงที่แตกต่างกันได้ ซึ่งเป็นระบบที่เรียกว่า "ลักษณะน้ำเสียง" หรือ "ลักษณะเสียงพูด" อย่างไรก็ตาม ความแตกต่างระหว่างเสียงพูดลมแทรกกับเสียงพูดปกตินั้นไม่มีลักษณะเปรียบต่างอีกต่อไป และมีความสำคัญรองลงมาจากเสียงวรรณยุกต์ข
{| class="wikitable" border="1" style="margin:auto:; margin:auto;"
|+caption | หน่วยเสียงพยัญชนะภาษาซำเร 
|-
! colspan=3 rowspan=2|ลักษณะการออกเสียง
! colspan=6|ตำแหน่งเกิดเสียง
|-
! style="text-align:center;" width="12%"|ริมฝีปาก
! style="text-align:center;" width="12%"|ปุ่มเหงือก
! style="text-align:center;" width="12%"|เพดานแข็ง
! style="text-align:center;" width="12%"|เพดานอ่อน
! style="text-align:center;" width="12%"|เส้นเสียง
|- style="text-align:center;"
! colspan=3|เสียงนาสิก
| 
| 
| 
| 
| 
|- style="text-align:center;"
! rowspan=3|เสียงหยุด 
! colspan=2|ก้อง
| 
| 
| 
| 
| 
|- style="text-align:center;"
! rowspan=2|ไม่ก้อง
! ไม่พ่นลม
้อง
| 
| 
| 
| 
| 
|- style="text-align:center;"
! rowspan=2|ไม่ก้อง
! ไม่พ่นลม
| 
| 
| 
| 
| 
|- style="text-align:center;"
! พ่นลม
| 
| 
| 
| 
|
|- style="text-align:center;"
! colspan=3|เสียงเสียดแทรก
| 
| 
| 
| 
| 
|- style="text-align:center;"
! colspan=3|เสียงเปิด
| 
| 
| 
| 
| 
|- style="text-align:center;"
! colspan=3|เสียงเปิดข้างลิ้น
| 
| 
| 
| 
| 
|}
* หน่วยเสียงที่เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้นและพยัญชนะท้ายมี 13 หน่วยเสียง ได้แก่ , , , , , , , , , , , และ 
* หน่วยเสียงพยัญชนะต้นควบมี 15 หน่วยเสียง ได้แก่ , , , , , , , , , , , , , และ 
*หน่วยเสียง เมื่อตามด้วย และสระสั้น อาจออกเสียงเป็น หรือ เช่น 'เสา' 
*หน่วยเสียง เมื่อเกิดในตำแหน่งต้นพยางค์ อาจออกเสียงเป็นเสียงเปิด ริมฝีปาก-เพดานอ่อน หรือเสียงเปิด ริมฝีปาก-ฟัน เช่น 'ตี' 
*หน่วยเสียง เมื่อเกิดในตำแหน่งท้ายพยางค์และตามหลังสระ หรือสระ ออกเสียงเป็นเสียงกึ่งสระตำแหน่งลิ้นอยู่ตรงกลาง เช่น 'เสื้อผ้า' แต่เมื่อเกิดในตำแหน่งอื่น ๆ อาจออกเสียงเป็นเสียงเปิด ปุ่มเหงือก หรือเสียงเสียดแทรก เพดานอ่อน ก้อง เช่น 'จุ่ม, แช่' ทั้งนี้ การออกเสียงเป็น มักได้ยินในหมู
เสียดแทรก เพดานอ่อน ก้อง เช่น 'จุ่ม, แช่' ทั้งนี้ การออกเสียงเป็น มักได้ยินในหมู่ผู้พูดรุ่นเก่าซึ่งถือว่าการออกเสียงเช่นนี้เป็นการออกเสียงที่ "ถูกต้อง" แต่ในขณะเดียวกันยังถือว่าเป็นการออกเสียงแบบ "กระด้าง" บางครั้งพวกเขาจึงออกเสียงเป็น แทนเพื่อให้ฟังดู "นุ่มนวล" หรือ "รื่นหู" ยิ่งขึ้น นอกจากนี้ การออกเสียงเป็น ยังพบไม่บ่อยนักในหมู่ผู้พูดอายุน้อยหรือผู้พูดภาษาไม่คล่องซึ่งจะออกเสียงเป็น หรือออกเสียงเป็นเสียงลิ้นกระทบหรือเสียงรัว ปุ่มเหงือก เนื่องจากได้รับอิทธิพลจากภาษาไทยมาตรฐาน
สระ
สระเดี่ยว

{| class="wikitable" border="1" style="margin:auto:; margin:auto;"
|+caption | หน่วยเสียงสระเดี่ยวภาษาซำเร 
|-
! rowspan="2" width="180px"|ระดับลิ้น
! colspan="3" width="100px"|ตำแหน่งลิ้น
|-style="text-align:center;"
! width="100px"|หน้า
! width="100px"|กลาง
! width="100px"|หลัง
|-style="text-align:center;"
! สูง
| || || 
|-style="text-align:center;"
! กลาง
| || || 
|-style="text-align:center;"
! ต่ำ
| || || 
|}

สระประสม
ภาษาซำเรมีหน่วยเสียงสระประสม 3 หน่วยเสียง ได้แก่ , และ ไม่มีความแตกต่างระหว่างเสียงสั้นกับเสียงยาวของสระประสมทั้งสาม
ลักษณ์เหนือหน่วยแยกส่วน
ในปัจจุบันระบบลักษณะน้ำเสียงของภาษาซำเรได้เปลี่ยนแปลงมาเป็นระบบเสียงวรรณยุกต์ที่มีหน่วยเสียง 3 หน่วยเสียง ได้แก่
* วรรณยุกต์กลาง เมื่อเกิดในคำเป็นจะมีระดับเสียงเป็น เมื่อเกิดในคำตายเสียงยาว (รวมทั้งคำที่ลงท้ายด้วย ) จะมีระดับเสียงเป็น และเมื่อเกิดในคำตายเสียงสั้น (รวมทั้งคำที่ลงท้ายด้วย ) จะมีระดับเสียงเป็น 
* วรรณยุกต์ต่ำ เมื่อเกิดในคำเป็นจะมีระดับเสียงเป็น และเมื่อเกิดในคำตาย (รวมทั้งคำที่ลงท้ายด้วย ) จะมีระดับเสียงเป็น 
* วรรณยุกต์กลาง-ตก เมื่อเกิดในคำเป็นจะมีระดับเสียงเป็น และเมื่อเกิดในคำตายเสียงยาว (รวมทั้งคำที่ลงท้ายด้วย ) จะมีระดับเสียงเป็น
อย่างไรก็ตาม ยังปรากฏร่องรอยการใช้ลักษณะน้ำเสียงลมแทรกควบคู่ไปกับเสียงวรรณยุกต์อยู่บ้างในบางคำหรือบางสัทบริบท แม้ว่าจะไม่มีนัยสำคัญในการจำแนกความหมายของคำก็ตาม

สถานการณ์ในปัจจุบัน
ภาษาซำเรเป็นภาษาหนึ่งที่อยู่ในภาวะวิกฤตใกล้สูญ การใช้ภาษาในปัจจุบันแสดงให้เห็นถึงอิทธิพลของภาษาไทยอย่างชัดเจน เช่น การยืมคำศัพท์พื้นฐานจำนวนมากจากภาษาไทย การใช้เสียงวรรณยุกต์ในการจำแนกความหมายของคำ เป็นต้น นอกจากนี้ยังพบว่ามีผู้พูดภาษาซำเรได้เพียงประมาณ 20 คน ในจำนวนนี้มักใช้ภาษาซำเรสลับกับภาษาไทยแต่ส่วนใหญ่ใช้ภาษาไทยมากกว่า ส่วนเด็กชาวซำเรเรียนภาษาไทยและใช้เพียงภาษาไทยเท่านั้น ทัศนคติต่อภาษาดั้งเดิมของกลุ่มตนเองเป็นไปในทางค่อนข้างลบ
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม ประกาศขึ้นทะเบียนภาษาซำเรเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติไทย สาขาภาษา เมื่อ พ.ศ. 2557

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
* 
*