SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดเกาะเนียง
วัดเกาะเนียง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลควนโพธิ์ อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 11 ไร่ 2 งาน น.ส. 3 เลขที่ 132

วัดเกาะเนียงเริ่มสร้างขึ้นโดยชาวบ้านรวบรวมเงินกันซื้อที่ดินของนายนำ เพ็ชรมาศ เมื่อ พ.ศ. 2509 สร้างเป็นที่พักสงฆ์ให้พระเกลื่อน จนทโชโต จำพรรษา ต่อมานายพัว รามสนะ ได้ดำเนินการสร้างและตั้งวัดขึ้น จนได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519 และกระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัด เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2520 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2529
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ กว้าง 8 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 โครงสร้างไม้ พื้นคอนกรีต กุฎิสงฆ์จำนวน 7 หลัง โครงสร้างเป็นอาคารไม้ 6 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง หอสวดมนต์ กว้าง 9 เมตร ยาว 14 เมตร ศาลาพักผ่อน 1 หลัง หอฉัน กว้าง 10 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 โครงสร้างไม้ พื้นคอนกรีต

อ้างอิง
วัดคงคาวดี (จังหวัดสงขลา)
วัดคงคาวดี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลรัตภูมิ อำเภอควนเนียง จังหวัดสงขลา ปัจจุบันมีพระครูวิมลสิริสุนทร เป็นเจ้าอาวาส

วัดคงคาวดีเดิมเรียกว่า วัดปากบางภูมี ตามชื่อเดิมของหมู่บ้าน บ้างเรียกว่า วัดหลวงพ่อสงค์ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2440 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2455

ศาลาการเปรียญรวมถึงที่อุโบสถของวัดคงคาวดีมีภาพจิตรกรรมฝาผนังซึ่งวาดโดยครูจูหลิง ปงกันมูลกับครูและเพื่อนนิสิตรวม 7 คนเมื่อ พ.ศ. 2545 ในช่วงก่อนที่ครูจูหลิงจะสอบบรรจุเป็นครูศิลปะในจังหวัดนราธิวาสได้ โดยเขียนไว้บนผนังด้านในบริเวณเหนือหน้าต่างทั้งสี่ด้าน และมีกุฏิดิน
วัดมีเกจิอาจารย์ที่มีชื่อเสียงคือหลวงปู่สงค์ ศรีสุวรรณโณ มีชื่อเสียงในด้านคงกระพันชาตรีและเมตตามหานิยม ท่านได้สร้างถนน และโรงเรียนภายในวัดคงคาวดี

อ้างอิง
ขุยซิง
ขุยซิง ( ) ตามภาษาจีนกลาง หรือ ฆวยแช้เอี้ย (魁星爺) ในภาษาจีนจีนแต้จิ๋ว หรือ ข๊วยต้าวแช้กุ้น (魁斗星君) ในภาษาจีนฮกเกี่ยนเป็นเทวบุรุษในศาสนาเต๋าและศาสนาชาวบ้านจีนและเป็นเทพเจ้าแห่งดาวไถสี่ดวงตามคติโหราศาสตร์จีนและเป็นผู้เทพเจ้าอุปถัมป์รักษาการเรียน บัณฑิต จอหงวน พระองค์ได้รับการสักการะบูชาควบคู่กับเจ้าพ่อบุ่นเชียงในฐานะเทวราชแห่งการศึกษาและความรู้ พระองค์เป็นเป็นหนึ่งในปัญจเทพบดีแห่งวรรณกรรมจีน

ศิลปะแบบประเพณีจีนสมัยปัจจุบันของเจ้าพ่อบุ่นเชียง (ซ้าย) และเทพบดีขุยซิง (ขวา) ณ ศาลเจ้าโถ่วตีกงนครเฉวียนโจว (泉山土地公宫) มณฑลฮกเกี้ยน ประเทศจีน]]
ดูเพิ่ม
* รายพระนามเทวดาจีน
* รายพระนามเทวดาที่ได้รับการสถาปนาในห้องสิน
* เทพเจ้าในห้องสิน
* เจ้าแม่พระจันทร์
* พระแม่หนี่วา
* พระพายจีน
* พระมณีเมขลาจีน
* หลุยจินจู้ (รามสูรจีน)
* เทพเจ้าและผู้เศษของจีน
* พระพิรุณเทวี

อ้างอิง
วัดหนองกาทอง
วัดหนองกาทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโรงเข้ อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี

ไม่ทราบแน่ชัดว่าสร้างเมื่อใด สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2465 ตามบัญชีวัดแผนกศึกษาธิการ อำเภอบ้านลาดระบุว่า ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2471 และจากหลักฐานที่เหลืออยู่ปรากฏว่าเป็นวัดเก่าแก่ที่ได้รับการปรับปรุงเปลี่ยนแปลงมาโดยตลอด มีตำนานที่เกี่ยวข้องหรือความเชื่อเพราะในสมัยก่อนมีกาอยู่ในหนองน้ำด้านหลังวัด
วิหารก่ออิฐฉาบปูน ขนาด 3 ห้อง มีเสาอิงประดับ บัวหัวเสาเป็นบัวแวงปูนปั้นทาสี ฐานอ่อนโค้งเล็กน้อยมีประตูทั้งด้านหน้าและหลัง ด้านละ 1 ประตู ไม่มีหน้าต่าง ซุ้มประตูประดับลวดลายปูนปั้น ด้านหลังมีรูปสิงห์คู่ ประดับหน้าประตู เครื่องบนเป็นไม้ หลังคามุงกระเบื้องว่าวซีเมนต์ ส่วนปีกนกมุงด้วยกระเบื้องกาบกล้วยดินเผา เดิมส่วนหลังคาคงมุงด้วยกระเบื้องกาบกล้วยดินเผาเช่นเดียวกัน เครื่องลำยองปูนปั้น ช่อฟ้า หางหงส์ เป็นรูปเศียรเทวดา หอระฆังก่ออิฐถือปูน ทรงจัตุรมุข มีบันไดทางขึ้น 4 ด้าน หน้าบันไดทำเป็นมุขยื่นออกไป เป็นที่ตั้งประติมากรรมรูปยักษ์ทั้งสี่ทิศ ซุ้มทั้งสี่ทิศเป็นซุ้มยอดแหลมตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้น ส่วนหลังคาทำเป็นชั้น ๆ ลดหลั่นกันขึ้นไป ส่วนยอดแหลมสูง ตก
กแต่งด้วยลวดลายปูนปั้น ส่วนหลังคาทำเป็นชั้น ๆ ลดหลั่นกันขึ้นไป ส่วนยอดแหลมสูง ตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้นเช่นเดียวกัน
ปูชนียวัตถุมีพระประธาน ในอุโบสถหลังใหม่ เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัยขนาดใหญ่ ส่วนใบเสมาของอุโบสถหลังใหม่ เป็นทรงสี่เหลี่ยม แบบที่นิยมในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

อ้างอิง
วัดคุ้งกระถิน
วัดคุ้งกระถิน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำแม่กลอง ในตำบลคุ้งน้ำวน อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี
วัดคุ้งกระถินเป็นวัดเก่าแก่สร้างในสมัยใดไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัด สันนิษฐานว่าก่อสร้างตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลาย แต่ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2420 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2409 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2541 วัดค่อนข้างขาดการพัฒนามาแต่โบราณ เสนาสนะต่าง ๆ จึงมีสภาพทรุดโทรมยากแก่การบูรณปฏิสังขรณ์ จนเมื่อท่านพระปลัดปฐมธมฺมปาโล ได้เข้ามาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดคุ้งกระถินเมื่อ พ.ศ. 2524 จึงได้ก่อสร้างเสนาสนะต่าง ๆ ได้แก่ศาลาการเปรียญ 1 หลัง ศาลาเอนกประสงค์ 1 หลัง เตาอบ 1 หลัง ห้องน้ำห้องส้วม 6 หลัง โรงครัว 1 หลัง กุฏิสงฆ์ 2 ชั้น 1 หลัง รวมถึงอุโบสถหลังใหม่
สำหรับอุโบสถหลังเก่ามีสภาพทรุดโทรมมาก หน้าบันเป็นศิลปะแบบจีนผสมกับศิลปะไทย เป็นทรงสามเหลี่ยมหน้าจั่วตัดเรียบตรงกลางปั้นเป็นลายนูนรูป มังกรคู่ประคองแจกันทรงสูงปั้นลายดอกพุฒตาล กรอบโดยรอบชักร่องลึกเล่นระดับสองชั้น ลวดลายโดยรอบกรอบสามเหลี่ยมหน้าจั่วปั้นเป็นลายนูนต่ำ ช่อฟ้าปั้นเป็นเศียรนาค ชายคามุงกระเบื้องโดยรอบทำเสาค้ำชายคา ทรงแปดเหลี่ยมย่อมุม ด้านบนฐานบัวหงายหัวเสาเป็นฐานแปดเหลี่ยม ชักร่องลดระดับเป็นเอวคอด จำนวนเสา ด้านข้างแปดต้น เสาด้านหน้าหกต้น เจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองตั้งอยู่บริเวณมุมกำแพงแก้วด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือเป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนย่อมุมไม้สิบสอง ฐานเจดีย์เป็นฐานสิงห์ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ องค์ระฆังทรงเหลี่ยมขนาดเล็ก ส่วนยอดชำรุดหักหายไปสภา
ป็นฐานสิงห์ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ องค์ระฆังทรงเหลี่ยมขนาดเล็ก ส่วนยอดชำรุดหักหายไปสภาพชำรุดทรุดโทรมมากที่ฐานถูกขุดเจาะหาโบราณวัตถุเป็นโพรงขนาดใหญ่
วัดสามร่ม
วัดสามร่ม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำบางปะกงในตำบลบางเล่า อำเภอคลองเขื่อน จังหวัดฉะเชิงเทรา มีอาณาเขต ทิศเหนือจดที่ดินเอกชน ทิศใต้จดแม่น้ำบางปะกง ทิศตะวันออกจดโรงเรียนวัดสามร่ม (ไพบูลย์ปัญญา) ทิศตะวันตกจดที่ดินเอกชน มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 26 ไร่ 1 งาน

วัดสามร่ม (จีโรตมาราม) ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2426 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2504 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 25 เมตร 
เป็นวัดที่หลวงพ่อเหลือแห่งวัดสาวชะโงกได้เดินทางมาถึง ณ ที่วัดแห่งนี้ และได้ปักร่มกลดธุดงค์จำนวน 3 คัน เพื่อใช้เป็นสถานที่ในการนั่งสมาธิปฎิบัติธรรมฐาน ต่อมาชาวบ้านจึงเรียกว่า "วัดสามร่ม"
อาคารเสนาสนะ ประกอบด้วย อุโบสถ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ ศาลาอเนกประสงค์ ศาลาบำเพ๋ญกุศล ฌาปนสถาน และกุฏิ ภายในวัดสามร่ม มีวิหารหล่วงพ่อพุทธจำลองและพระสิวลี บรรยกาศภายในวัดค่อนข้างที่จะกว้างขวาง

รายนามเจ้าอาวาส
* พระแดง
* พระครูนิ่ม
* พระตั๊วะ
* พระครูหลิน
* พระครูชวลิต
* พระครูสุทธิวรากร-2564
* พระครูโสภณกิจจานุยุต

อ้างอิง
วัดคุ้งกร่าง
วัดคุ้งกร่าง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ติดแม่น้ำบางปะกง ในตำบลบางตลาด อำเภอคลองเขื่อน จังหวัดฉะเชิงเทรา

วัดคุ้งกร่าง แต่เดิมชื่อว่า วัดภาราม ต่อมาชาวบ้านเรียกกันว่า วัดคุ้ง เพราะอยู่บนเส้นทางสัญจรทางน้ำ (แม่น้ำบางปะกง) ต่อมาเรียกต่อท้ายว่า "วัดคุ้งกร่าง" เพราะบริเวณชายน้ำหน้าวัดมีต้นกร่างใหญ่ยืนอยู่ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2286 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542
ภายในวิหารหลวงพ่อผอมข้างอุโบสถจะเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปปางบำเพ็ญทุกรกิริยา ชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อผอม ซึ่งมีอายุมากกว่า 200 ปี ภายในวัดมีศาลาการเปรียญที่สร้างด้วยไม้สักทองทั้งหลัง ยังมีหลวงพ่อพุทธโสธร รูปปั้นหลวงปู่สะอาดอดีตเจ้าคณะตำบลบางตลาด เจ้าอาวาสวัดคุ้งกร่าง หลวงปู่กิจ อดีตเจ้าคณะอำเภอบางคล้า เจ้าอาวาสวัดคุ้งกร่าง ประดิษฐานอยู่ นอกจากนั้นภายนอกวิหารมีองค์พระสังกัจจายน์ปางประทานทรัพย์องค์ใหญ่ที่สุดในโลก

อ้างอิง
วัดจันทร์ (อำเภอนครหลวง)
วัดจันทร์ เป็นวัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกายตั้งอยู่ริมแม่น้ำป่าสักฝั่งตะวันตก ในตำบลบางพระครู อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ประมาณ 20 ไร่ 3 งาน 48 ตารางวา

วัดจันทร์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2360 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2365 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2560
เมื่อครั้งอุโบสถหลังเดิมมีสภาพทรุดโทรม จึงได้มีการย้ายองค์พระประธานหรือ หลวงพ่อขาว เพื่อสร้างอุโบสถหลังใหม่ กลับพบวัตถุมงคล เศียรพระพุทธรูปจำนวนมาก ใต้ฐานองค์พระมีไหสีดำขนาดใหญ่ มีหูจับ 4 หู จึงนำมาเปิดดูพบว่า ภายในมีพระเครื่องเนื้อดินเผา เช่น หลวงพ่อโตวัดบางกระทิง พระซุ้มกอเหรียญหลวงพ่อขาว วัตถุมงคลรุ่นแรกของวัด พุทธลักษณะของพระกรุวัดจันทร์ สันนิษฐานเบื้องต้นน่าจะเป็นพระสร้างสมัยรัตนโกสินทร์ประมาณ 150–170 ปี จากลักษณะพิมพ์ทรง และอักขระคาถาที่ประทับด้านหลังองค์พระ เช่น อุเฑาะว์ นะ
อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่กุฏิพระสงฆ์ 1 หลัง จำนวน 7 ห้อง ศาลาอเนกประสงค์ จำนวน 1 หลัง หอกลอง หอระฆัง จำนวน 1 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 2 หลัง ฌาปนสถาน จำนวน 1 หลัง ห้องสุขา 1 หลัง จำนวน 6 ห้อง และอุโบสถหลังใหม่ที่สร้างตามแบบวัดพระราม 9 กาญจนาภิเษก

อ้างอิง
วัดเจ็ดเสมียน
วัดเจ็ดเสมียน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเจ็ดเสมียน อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี มีเนื้อที่ 19 ไร่ 6 ตารางวา
วัดเจ็ดเสมียนประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2519 ชื่อของวัดปรากฏอยู่ในตำนานพระปฐมเจดีย์ ฉบับพระยาราชสัมภารากรและฉบับตาปะขาวรอด ได้บันทึกเรื่องราวของนิทานพื้นบ้านเรื่องพระยากง พระยาพาน เมื่อครั้งที่พระเจ้าแผ่นดินสุโขทัยให้บุตรบุญธรรมคือพระยาพาน ได้ลงมาซ่องสุมผู้คนตั้งอยู่ที่บ้านเจ็ดเสมียน ยังปรากฏเรื่องเล่าสืบต่อมาว่าในคราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง พระเจ้าตากสินมหาราชได้รวบรวมไพร่พลออกจากกรุงศรีอยุธยาเดินทางผ่านมายังเมืองราชบุรี ทรงมีดำริให้ป่าวประกาศรับสมัครชายชาติทหารเพื่อร่วมรบกับข้าศึก ปรากฏว่ามีผู้คนมาสมัครเป็นจำนวนมาก พระองค์จึงโปรดให้รับสมัครผู้รู้หนังสือมาเป็นเสมียนรับลงทะเบียนเพิ่มเติม ปรากฏว่ามี
ะองค์จึงโปรดให้รับสมัครผู้รู้หนังสือมาเป็นเสมียนรับลงทะเบียนเพิ่มเติม ปรากฏว่ามีคนมาอาสาทำหน้าที่ดังกล่าวถึง 7 คนละทำการบันทึกรายชื่อทหารได้ทันพลบค่ำพอดี จึงกลายเป็นที่มาของชื่อหมู่บ้าน
นอกจากนั้น "เจ็ดเสมียน" ยังปรากฏอยู่ในบทประพันธ์ต่าง ๆ หลายครั้ง เช่น ใน นิราศพระแท่นดงรัง ของสามเณรกลั่น ซึ่งแต่งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2376 ใน นิราศท่าดินแดง พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก โคลงนิราศตามเสด็จทัพลำน้ำน้อยแขวงเมืองกาญจนบุรี ของพระยาตรัง โคลงนิราศทวายของพระพิพิธสาลี ลิลิตเสด็จไปขัดทัพพม่าเมืองกาญจนบุรี พระราชนิพนธ์ในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพ นิราศไทรโยค พระนิพนธ์ของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ และเรื่องเที่ยวไทรโยคคราวสมเด็จพระราชปิตุลา บรมวงศาภิมุข เสด็จประพาสเมื่อ พ.ศ. 2464
พระราชนิพนธ์เสด็จประพาสไทรโยคในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ตอนหนึ่งว่า "วัดเจ็ดเสมียน ลานวัดกว้างใหญ่ ต้นไม้ร่มดูงามนัก เรือลูกค้าจอดอาศัยอยู่ที่นี้มาก บ้านเจ็ดเสมียนนี้เป็นที่ชอบของนักเลงกลอน พอใจจะอยากไหว้วานให้เสมียนมาจดแทบทุกฉบับ ในนิราศพระพุทธยอดฟ้าก็มีว่าถึงเจ็ดเสมียนนี้เหมือนกัน"

ในวิหารหลวงพ่อดำ มีรูปหล่อหลวงพ่อดำซึ่งเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก บริเวณวัดยังเป็นที่ตั้งของตลาดเก่า 119 ปี เจ็ดเสมียน

อ้างอิง
เต้าหู้ไข่เยี่ยวม้า
เต้าหู้ไข่เยี่ยวม้า ( , ผีต้านโต้วฝุ) หรือ บางครั้งเรียก เต้าหู้เย็นไข่เยี่ยวม้า หรือ ยำเต้าหู้ไข่เยี่ยวม้า เป็นอาหารว่าง ประกอบด้วยเต้าหู้อ่อนหั่นเป็นก้อน โรยหน้าด้วยไข่เยี่ยวม้าสับ และราดด้วยเครื่องปรุงรสเช่น กระเทียมสับละเอียด, หอมซอย, ซีอิ๊ว และน้ำส้มสายชูดำ และอาจโรยหน้าด้วยถั่วลิสงทอด ผักชี

ดูเพิ่ม
* รายชื่ออาหารจากเต้าหู้

อ้างอิง

ลิ้งค์ภายนอก
* แฟ้มอาหาร (เดอะกรับไฟล์): ทำอาหารกับคามิสโซเนีย (The Grub Files: Cooking with Camissonia)
สันติ เล็กสุขุม
ศาสตราจารย์เกียรติคุณ สันติ เล็กสุขุม (เกิด 26 มิถุนายน พ.ศ. 2488) เป็นนักประวัติศาสตร์ศิลปะ นักโบราณคดี และราชบัณฑิต เป็นที่รู้จักจากผลงานในการศึกษาค้นคว้าประวัติศาสตร์ศิลปะและสถาปัตยกรรมไทยโดยเฉพาะในสมัยอยุธยา
สันติ เกิดที่จังหวัดสมุทรสาคร สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร ปริญญาโทจากคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกด้านประวัติศาสตร์ศิลปะและโบราณคดีจากมหาวิทยาลัยปารีส เป็นอาจารย์ประจำคณะโบราณคดีมหาวิทยาลัยศิลปากร ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2516 จนกระทั่งเกษียณอายุราชการในปี พ.ศ. 2548 ดำรงตำแหน่งทางวิชาการสุดท้ายเป็นศาสตราจารย์ ระดับ 11 และได้รับประกาศเชิดชูเป็น ศาสตราจารย์เกียรติคุณ เคยเป็นหัวหน้าภาควิชาประวัติศาสตร์ศิลปะ คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร และคณบดีบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร มีผลงานเขียนตำราประมาณ 20 เล่มและบทความวิชาการมากกว่า 100 บทความ เคยได้รับรางวัลสภาวิจัยแห
ยนตำราประมาณ 20 เล่มและบทความวิชาการมากกว่า 100 บทความ เคยได้รับรางวัลสภาวิจัยแห่งชาติในปี พ.ศ. 2543 จากผลงานเรื่องพระปรางค์ วัดราชบูรณะ ที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เขาเป็นราชบัณฑิต และเคยทำหน้าที่ให้คำปรึกษาแก่ กรมศิลปากร และสภาการโบราณสถานระหว่างประเทศ
วัดวังกระโจม
วัดวังกระโจม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าช้าง อำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก
วัดวังกระโจมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2453 เดิมเรียกว่า วัดกำแพง เป็นวัดเก่าแก่ที่สร้างมานานกว่า 300–400 ปี ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นวัดคณะสงฆ์ธรรมยุตวัดแรกของจังหวัดนครนายก โดยมีพระครูพิศาลสมณกิจ เป็นเจ้าอาวาสในช่วงแรก และได้รับการพัฒนาและบูรณะมาตามลำดับ ต่อมาสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสเสด็จตรวจเยี่ยมวัดที่จังหวัดนครนายก และได้เปลี่ยนชื่อวัดกำแพงเป็น "วัดวังกระโจม”" เมื่อ พ.ศ. 2459 และใช้ชื่อนี้มาจนถึงปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2459 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อ พ.ศ. 2502
ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ พระพุทธมงคลนายก พระประธานพระอุโบสถ วัดวังกระโจม เป็นพระพุทธรูปศิลปะสุโขทัย ขนาดหน้าตักกว้าง 2.9 เมตร สูงประมาณ 3 เมตร โดยในช่วงบ่ายของวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2508 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้เสด็จพระราชดำเนินประกอบพิธีเททองพระพุทธรูป พระราชทานนามว่า "พระพุทธมงคลนายก" ทั้งยังทรงประกอบพิธีเบิกพระเนตร ณ มณฑลพิธีหน้าอุโบสถวัดเทพศิรินทราวาส และทรงมีพระบรมราชานุญาตให้อัญเชิญพระปรมาภิไธยย่อ ภปร. ประดิษฐานที่หน้าบันอุโบสถวัดวังกระโจม

อ้างอิง
วัดเลขธรรมกิตติ์
วัดเลขธรรมกิตติ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำนครนายก ในตำบลบางอ้อ อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก มีพื้นที่ 25 ไร่ 2 งาน 74 ตารางวา

วัดเลขธรรมกิตติ์ มีความหมายว่า "วัดมีเกียรติด้วยธรรมอันจารึกไว้แล้ว" เป็นวัดเก่าแก่ตั้งแต่ปลายสมัยกรุงศรีอยุธยา เดิมมีชื่อว่า วัดบางอ้อนอก ว่ากันว่า พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เคยเสด็จทางชลมารคและขึ้นมาประทับเพื่อเสวยพระกระยาหารที่วัดแห่งนี้ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2413 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2511
อุโบสถหลังเก่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2440 โดยเจ้าอาวาสในสมัยนั้น และมีคุณปู่เผือกและคุณย่าลำภูเป็นผู้อุปถัมภ์ในการก่อสร้างอุโบสถหลังนี้ มีสภาพหลงเหลือเพียงผนังบางส่วนและซุ้มประตูอุโบสถที่ถูกปกคลุมด้วยรากและต้นโพธิ์ขนาดใหญ่ ผนังฝั่งหนึ่งหลงเหลือหน้าต่างสองบาน มีรากไม้ขนาดใหญ่เลื้อยคลุมโดยรอบ ด้านในอุโบสถเก่ามีศาลาเล็ก ๆ ประดิษฐานพระพุทธรูป ส่วนอุโบสถหลังใหม่สร้างทดแทนหลังเดิมสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2508

อ้างอิง
วัดสกุณาราม (จังหวัดอ่างทอง)
วัดสกุณาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลไชโย อำเภอไชโย จังหวัดอ่างทอง ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 26 ไร่ 2 งาน 15 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 13 ไร่ 3 งาน 8 ตารางวา

วัดสกุณาราม หรือชาวบ้านเรียกว่า วัดนก ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2416 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517 เป็นวัดเก่าแก่สมัยอยุธยาแต่ได้ถูกทิ้งร้างจนได้รับการบูรณะอีกครั้ง วัดมีกรุพระเครื่องชื่อดังโดยหลวงปู่เฟื่อง อดีตเจ้าอาวาส สร้างขึ้นมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2460–2470 ยังมีพระเกจิอาจารย์เลื่องนามอีกรูปหนึ่งคือ หลวงพ่อทอง เป็นพระลูกวัด
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7.30 เมตร ยาว 25.76 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยโบราณ ชั้นเดียวแต่ยกสูงพื้นสูง กุฏิสงฆ์ จำนวน 14 หลัง เป็นอาคารไม้ 4 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 10 หลัง วิหาร กว้าง 6.65 เมตร ยาว 12.95 เมตร หอสวดมนต์ กว้าง 9.38 เมตร ยาว 15.52 เมตร เป็นอาคารไม้คอนกรีตเสริมเหล็ก เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 12.35 เมตร ยาว 25.50 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 82 นิ้ว สูง 103 นิ้ว พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 27 นิ้ว สูง 39 นิ้ว วิหารประดิษฐานรูปหล
ลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 27 นิ้ว สูง 39 นิ้ว วิหารประดิษฐานรูปหล่อหลวงปู่แก้ว หลวงปู่เฟื่อง อยู่ในวิหาร มีพระพุทธรูปปางต่าง ๆ ประดิษฐานอยู่ในศาลาอเนกประสงค์และศาลาการเปรียญ
วัดน้อมประชาสรรค์
วัดน้อมประชาสรรค์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลชะแมบ อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ 16 ไร่ 3 ตารางวา

วัดน้อมประชาสรรค์ตั้งวัดเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2517 โดยมีนางน้อม ตามสกุล บริจาคที่นาให้เป็นที่สร้างวัด และได้รับอนุญาตให้สร้างเป็นวัดวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2516 และตั้งชื่อว่า "วัดน้อมประชาสรรค์" ตามชื่อและนามสกุลของผู้บริจาค ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2521 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 25 เมตร ยาว 40 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 สร้างด้วยไม้ ศาลาการเปรียญสร้างด้วยคอนกรีต เมื่อ พ.ศ. 2519 หอสวดมนต์สร้างด้วยไม้ เมื่อ พ.ศ. 2517 กุฏิสงฆ์จำนวน 9 หลัง เป็นอาคารไม้ หอระฆัง ศาลาธรรมสังเวช และศาลาท่าน้ำ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ ขนาดพระเพลากว้าง 60 นิ้ว พร้อมด้วยอัครสาวก ที่ศาลาการเปรียญ มีพระประธาน 2 องค์ ที่หอสวดมนต์มี 3 องค์

ใน พ.ศ. 2565 วัดเริ่มมีชื่อเสียงจากการที่ลูกศิษย์วัดนิยมไปอาบน้ำมนต์กับพระครูสมุห์ตะวัน อิทฺธิโชโต (พระอาจารย์แจ้)

อ้างอิง
วัดโฆสิตาราม (จังหวัดชัยนาท)
วัดโฆสิตาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางขุด อำเภอสรรคบุรี จังหวัดชัยนาท มีเนื้อที่ 35 ไร่
วัดโฆสิตาราม แต่เดิมเป็นวัดร้างชื่อว่า วัดขวิด ตั้งอยู่ในป่า มีกุฎิสองหลัง หลังคามุงแฝก พอประชุมปั้นหยามุงแฝกเช่นกัน เหตุที่ชื่อวัดขวิด เพราะเนื่องจากทำเลเป็นที่ดอนและมีต้นมะขวิดขึ้นอยู่ แต่ชาวบ้านผู้มีอาวุโสเรียกว่า วัดบ้านแค ตามชื่อของหมู่บ้านคือบ้านแค ต่อมาในสมัยหลวงพ่อกวยเป็นเจ้าอาวาส ท่านจึงได้เปลี่ยนชื่อมาเป็นวัดโฆสิตาราม สันนิษฐานว่าหลวงพ่อกวยท่านคงมีแรงบันดาลใจมาจากการที่ท่านได้สร้างพระพิมพ์ซึ่งมีรูปแบบเหมือนกับของสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) วัดระฆังโฆสิตาราม จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2360 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2517
อุโบสถสร้างราว พ.ศ. 2518 มีงานผูกพัทธสีมาฝังลูกนิมิตเมื่อ พ.ศ. 2521 วัดมีหลวงพ่อโตเป็นพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ปูนปั้นประจำวัด พระพุทธเจ้าในวิหาร ที่ฐานวิหารเขียนไว้ว่า สร้างเมื่อ พ.ศ. 2473 ปัจจุบันวิหารเก่าที่ด้วยมุงสังกะสีนั้น ทางวัดได้ทำการบูรณะใหม่แล้ว โดยสร้างวิหารใหม่ครอบองค์หลวงพ่อโต นอกจากนั้นวัดยังมีสระน้ำศักดิ์สิทธิ์ คนนิยมเอาน้ำไปทำน้ำมนต์ ดินก็เอาไปสร้างพระ เป็นสระที่หลวงพ่อกวยขุดและลงอาถรรพ์ไว้ สระนี้สมัยก่อนหลวงพ่อจะเอาพระเครื่อง เละแม่พิมพ์พระบางแบบทิ้งลงไป เพื่อให้ศักดิ์สิทธิ์
รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อกวย ชุตินธโร เจ้าอาวาสรูปที่ 6 พ.ศ. 2491 ถึง 2522
* พระอธิการสำรวย อัคคฺปญฺโญ เจ้าอาวาสรูปที่ 7 พ.ศ. 2522 ถึง 2535
* พระครูโฆสิตพัฒนคุณ (บุญยัง ฐานวโร) พ.ศ. 2535 ถึง ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดพานิชวนาราม
วัดพานิชวนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัดสิงห์ อำเภอวัดสิงห์ จังหวัดชัยนาท ปัจจุบันพระมหาฉัตรชัย ฉตฺตชโย ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดพานิชวนารามสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2389 ปลายแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ต่อมาได้กลายเป็นวัดร้าง และได้กลับมาเป็นวัดขึ้นอีกครั้งเมื่อนายสำปั้น พานิชกุล ได้ซื้อที่ดินเพื่อสร้างเสนาสนะ พร้อมกับถวายความอุปถัมภ์ตลอดมา ตั้งชื่อวัดว่า วัดป่าธัญญาผล มีความหมายว่าวัดป่าข้าวเปลือก จนเมื่อ พ.ศ. 2469 พระเจริญอรุณศักดิ์ นายอำเภอวัดสิงห์ เห็นว่านายสำปั้น พานิชกุล ได้ทำนุบำรุงวัดด้วยดีตลอดมา จึงได้เปลี่ยนนามวัดเสียใหม่เป็น วัดป่าพานิชกุล เพื่อเป็นเกียรติคุณ ต่อมาทางวัดได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "วัดพานิชวราราม" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2471
วัดมีปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ หลวงพ่อขาว เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ประดิษฐานอยู่ที่ศาลาข้างอุโบสถ มีประวัติว่ามีการล้างป่าช้าเพื่อใช้ในเนื้อที่ในการสร้างวัด และได้ฌาปนกิจศพเหล่านั้นแล้วจึงนำเถ้าอัฐิมาสร้างเป็นองค์พระจึงได้ชื่อว่าหลวงพ่อขาว

อ้างอิง
วัดดอนตลุง
วัดดอนตลุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะพลับพลา อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี ปัจจุบันมีพระครูศาสนกิจจานุโยคเป็นเจ้าอาวาส

จากการสัมภาษณ์หลวงตาชื่น พระวัดดอนตลุง เล่าว่า บริเวณดอนตลุงนี้แต่เดิมเรียกว่า ดอนถลุงเนื่องจากเป็นสถานที่ถลุงแร่ และวัดดอนตลุงนี้สร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) เป็นผู้สร้างเป็นวัด ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2550
อาคารเสนาสนะและถาวรวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถอาคารก่ออิฐถือปูนทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องว่าว ไม่มีช่อฟ้าใบระกาหางหงส์ ใบเสมา ประดิษฐานอยู่โดยรอบอุโบสถ ลักษณะเป็นเสมาขนาดเล็กทำจากหินแกรนิต เจดีย์ตั้งอยู่ด้านหน้าอุโบสถ ลักษณะเป็นเจดีย์ทรงระฆัง ฐานด้านล่างมีระเบียงล้อมรอบ ถัดขึ้นไปเป็นฐานบัวกลม และชั้นมาลัยลูกแก้วรองรับองค์ระฆังทรงกลม ขนาดใหญ่

อ้างอิง
วัดไผ่ล้อม (จังหวัดตราด)
วัดไผ่ล้อม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางพระ อำเภอเมืองตราด จังหวัดตราด ด้านในวัดมีป่าสวนที่จัดเป็นสวนพุทธธรรม

วัดไผ่ล้อมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 ไม่มีปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้างขึ้น วัดเคยเป็นที่พำนักของพระวิมลเมธาจารย์วรญาณคณานุรักษ์ สังฆปาโมกข์ (เจ้ง จนฺทสโร) ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็นบิดาแห่งการศึกษาจังหวัดตราด เมื่อครั้งที่ได้มีคำสั่งให้มีการจัดตั้งโรงเรียนอย่างเป็นทางการครั้งแรกในจังหวัดตราดโดยใช้ชื่อว่า สำนักสอนหนังสือไทยวัดไผ่ล้อม นอกจากนี้ท่านยังได้จัดตั้งโรงเรียนสอนนักธรรมขึ้นเป็นครั้งแรกที่วัดไผ่ล้อม และจัดตั้งโรงเรียนสอนบาลีแก่พระสงฆ์ วัดไผ่ล้อมได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2467
วัดมี เจดีย์สามท่านเจ้าคุณ สร้างบนพื้นที่บนเกาะกลางน้ำในสวนพุทธธรรมพระบุรเขตต์คณาจารย์ องค์เจดีย์เป็นรูปทรงระฆังคว่ำ 8 เหลี่ยมเป็นอาคาร 2 ชั้นจัดแสดงเป็นพิพิธภัณฑ์ ส่วนปลียอดของเจดีย์เป็นทรงดอกบัวตูมปิดทับด้วยโมเสกเคลือบทองคำจากประเทศอิตาลี ภายในปลียอดจะบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ พระธาตุและพระเครื่องโบราณของวัดไผ่ล้อม

อ้างอิง
วัดอัมพาวาส (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดอัมพาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัง อำเภอท่าชนะ จังหวัดสุราษฎร์ธานี
ประวัติ
วัดอัมพาวาส หรือ วัดท่าม่วง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2345 ประวัติความเป็นมาไม่ทราบแน่ชัด แต่จากหลักฐานทางโบราณคดี เจดีย์ที่อยู่ภายในบริเวณวัด สันนิษฐานว่าบริเวณนี้คงเป็นชุมชนเดิมของอำเภอท่าชนะ รูปแบบศิลปกรรมของเจดีย์มีอายุราวสมัยอยุธยาตอนปลายถึงรัตนโกสินทร์ตอนต้น เดิมเข้าใจว่าคงเป็นวัดร้างมาก่อน นอกจากนั้นยังพบหลักฐานทางโบราณคดีอื่น ๆ ที่พบบริเวณชุมชนใกล้เคียงวัดอัมพาวาส ได้แก่ ลูกปัดหินคาร์เนเลี่ยน หินอาเกต หินควอตซ์ ลูกปัดแก้วสีต่าง ๆ และกำไลแก้ว จึงคาดว่าบริเวณนี้คงเป็นเส้นทางการค้าสมัยโบราณร่วมสมัยเดียวกับแหล่งโบราณคดีแหลมโพธิ์ไชยา
ถาวรวัตถุ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 13 เมตร ยาว 19 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2345 ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารไม้ทรงไทยชั้นเดียว กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ 4 หลัง และตึก 2 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ 1 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุสล จำนวน 2 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก 1 หลัง สร้างด้วยไม้ 1 หลัง หอระฆัง หอกลอง กุฏิเจ้าอาวาส และเรือนรับรอง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 40 นิ้ว สูง 80 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2345 พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 24 นิ้ว สูง 48 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2546
เจดีย์เป็นเจดีย์ทรงปราสาทฐานเขียงทรงสูงรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดด้านละ 5 เมตร สูงประมาณ 70 เซนติเมตร รองรับเรือนธาตุย่อมุมไม้สิบสอง มีซุ้มจระนำทั้งสี่ทิศอาจใช้สำหรับประดิษฐานพระพุทธรูปยืน แต่ก็ไม่มีหลักฐานเหลือให้เห็น องค์เจดีย์ทั้งหลังถูกปกคลุมอยู่ภายใต้รากต้นโพธิ์ใหญ่ ด้านที่สมบูรณ์ที่สุดคือด้านทิศใต้ยังสามารถเห็นลักษณะรูปแบบศิลปกรรมได้ชัดเจนกว่าด้านอื่น เหนือซุ้มจระนำทิศมีซุ้มหน้าบันทำเป็นซุ้มเรือนแก้ว ภายในมีภาพปูนปั้นประดับเป็นรูปเทพนมผุดมาจากดอกบัวอยู่ในร่มพฤกษชาติ มีนก 3 ตัวอยู่บนต้นไม้ส่วนที่อยู่เหนือเรือนธาตุขึ้นไปอยู่ภายใต้รากต้นโพธิ์ยอดเจดีย์หักหมดแล้ว

อ้างอิง
วัดโคกเคียน (จังหวัดนราธิวาส)
วัดโคกเคียน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกเคียน อำเภอเมืองนราธิวาส จังหวัดนราธิวาส

วัดโคกเคียนสร้างขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2398 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมตั้งอยู่ห่างจากที่ตั้งปัจจุบันออกไปประมาณ 1.5 กิโลเมตร ต่อมาเมื่อมีประชาชนอพยพครอบครัวมาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่บ้านไร่มากขึ้น จึงย้ายที่ตั้งวัดมายังที่ตั้งปัจจุบัน ชื่อโคกเคียนที่ตั้งตามชื่อหมู่บ้านนั้นได้มาจากการที่ในอดีตมีชาวปัตตานีได้เดินทางมาขึ้นฝั่งและนำต้นตะเคียนมาปลูกตามเนินเขา (โคก) พร้อมกับตั้งหลักแหล่งเป็นชุมชนขึ้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2445
ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังไม้เต็มทั้ง 4 ด้านรวมถึงเพดานด้วย แถวบนสุดโดยรอบเขียนรูปเทพนม ยกเว้นผนังด้านทางเข้าที่เขียนรูปราหู แถวที่ 2 ใต้ลงมาเขียนรูปชุมนุมพระสงฆ์ นักสิทธิ์ วิทยาธร ฤๅษีและเทวดา แถวล่างสุดติดพื้นเขียนภาพสัตว์ต่าง ๆ ส่วนที่เหลือเขียนรูปแจกันดอกไม้ รูปดอกไม้ร่วงคั่นด้วยสัตว์ต่าง ๆ บนเพดานแบ่งออกเป็น 6 ช่อง เขียนพุทธประวัติ 2 ช่อง พระมาลัยบนสวรรค์ 1 ช่อง วิมานของเทพผู้รักษาทิศต่าง ๆ 1 ช่อง ส่วนอีก 2 ช่องที่เหลือเขียนรูปพระอาทิตย์และพระจันทร์ทรงรถ

อ้างอิง
วัดโดนคลาน
วัดโดนคลาน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านพร้าว อำเภอป่าพะยอม จังหวัดพัทลุง
วัดโดนคลานสร้างเมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัด เมื่อพิจารณาจากโบราณวัตถุที่พบภายในวัด สันนิษฐานว่าน่าจะเป็นสมัยอยุธยาตอนปลาย จากคำบอกเล่า เมื่อ พ.ศ. 2328 พม่าส่งกองทัพมาตีหัวเมืองใต้ วันหนึ่งกองหาเสบียงของแกงหวุ่นแมงยีผ่านมาถึงวัดโดนคลาน ซึ่งขณะนั้นมีสมภารชื่อ บัวราม ทหารพม่าได้ขอมะพร้าวกิน 1 ลูก แต่ตัดเอาทั้งทะลาย แต่กินได้ลูกเดียวเพราะที่เหลือไม่มีน้ำและเนื้อมะพร้าวเหลืออยู่เลย ชาวบ้านจึงเชื่อว่าท่านสมภารบัวรามเป็นผู้มีวาจาสิทธิ์ เมื่อท่านมรณภาพชาวบ้านมีความเคารพศรัทธา ได้เก็บอิฐไว้ทางทิศเหนืออุโบสถของวัด เรียกกันว่า เขื่อนสมภารบัวราม จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2332 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 25
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูนซึ่งสร้างใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2484 เป็นฝีมือช่างพื้นเมือง ภายในอุโบสถมีพระประธานหินทรายแดงปางมารวิชัย ฉาบปูนทับไว้ทั้งองค์ สันนิษฐานว่าเป็นพระพุทธรูปสมัยอยุธยาตอนปลาย พระพุทธรูปหินทรายแดง ปารมารวิชัย ฉาบปูนปิดเช่นเดียวกับพระประธานในอุโบสถ ประดิษฐานอยู่ที่ศาลาการเปรียญ พระพุทธรูปปางห้ามสมุทร ทำด้วยไม้จำนวน 2 องค์ แผ่นหินชนวนรูปทรงกลม มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 1.07 เมตร หนาประมาณ 8 เซนติเมตร ตรงกลางมีร่องเจาะเป็นรูปสี่เหลี่ยมด้านเท่ายาวด้านละ 23 เซนติเมตร ปัจจุบันเก็บรักษาไว้ที่หน้าเขื่อนท่านสมภารบัวราม

อ้างอิง
วัดฉัททันต์สนาน
วัดฉัททันต์สนาน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพร่อน อำเภอตากใบ จังหวัดนราธิวาส

วัดฉัททันต์สนาน มีชื่อเดิมว่า วัดปลักช้าง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2432 โดยมีพ่อท่านแก้ว เป็นผู้ริเริ่มสร้างขึ้น ต่อมาประมาณ พ.ศ. 2470 ได้เปลี่ยนนามวัดมาเป็น "วัดฉัททันต์สนาน" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2441 อุโบสถหลังปัจจุบันสร้างขึ้นระหว่าง พ.ศ. 2483–2487 ในสมัยพ่อท่านอินแก้วเป็นเจ้าอาวาส ได้รับการบูรณะล่าสุดโดยกรมศิลปากรเมื่อ พ.ศ. 2559
อาคารเสนาสนะที่สำคัญได้แก่อุโบสถมีฐานก่ออิฐถือปูน อุโบสถหันหน้าไปทางทิศตะวันตกซึ่งเป็นทิศที่มีประตูทางเข้าเพียงด้านเดียว ส่วนเสาก่อทึบรวมกับผนังของอุโบสถ มีบานหน้าต่างไม้ด้านละ 3 บาน ประตูทางเข้ามีสามช่องประตู เหนือกรอบประตูช่องกลางตกแต่งด้วยลายปูนปั้นลักษณะคล้ายใบเสมา ตรงกลางเป็นรูปพานรองรับหนังสือและรูปพระอาทิตย์ แวดล้อมด้วยลายพรรณพฤกษา ด้านล่างมีข้อความว่า "พ.ศ. 83" ซึ่งหมายถึง พ.ศ. 2483 เป็นปีที่สร้าง ถัดไปเป็นกรอบประตูที่ขนาบประตูช่องกลางสองด้าน เหนือกรอบประตูทั้งสองตกแต่งด้วยกรอบลายปูนปั้นรูปหน้ากาลคายมกร ด้านในเป็นลายพรรณพฤกษา ภายในอุโบสถมีพระประธานปางมารวิชัย บนเพดานเป็นพื้นไม้ตกแต่งด้วยจิตรกรรมเกี่ยวกับพุทธประวัติ นอกจากนั้นยังมีซากเ
วันแมวแห่งชาติ
วันแมวแห่งชาติ ( ) เป็นวันสำคัญของบางประเทศ ซึ่งถือเป็นวันแห่งการตระหนักรู้เพื่อสร้างความตระหนักรู้ของสาธารณชนเกี่ยวกับการรับเลี้ยงแมว

สหรัฐและแคนาดา
ในสหรัฐและแคนาดา มีวันแมวแห่งชาติ ซึ่งถือเป็นวันแห่งการตระหนักรู้เพื่อสร้างความตระหนักรู้ของสาธารณชนเกี่ยวกับการรับเลี้ยงแมว ในแคนาดาจะตรงกับวันที่ 8 สิงหาคม และในสหรัฐจะตรงกับวันที่ 29 ตุลาคม

ญี่ปุ่น
ในญี่ปุ่น มีวันแมวแห่งชาติ ในวันที่ 22 กุมภาพันธ์

รัสเซีย
ในรัสเซีย มีวันแมวแห่งชาติ ในวันที่ 1 มีนาคม

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*NationalCatDay.com 
*National Cat Day Facebook Page
วัดป่ามะม่วง
วัดป่ามะม่วง อาจหมายถึง
* วัดป่ามะม่วง อำเภอกงไกรลาศ จังหวัดสุโขทัย
* วัดป่ามะม่วง อำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย
* วัดป่ามะม่วง อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย
วัดป่ามะม่วง (อำเภอเมืองสุโขทัย)
วัดป่ามะม่วง เป็นโบราณสถานร้างตั้งอยู่ที่ถนนทางหลวง 12 ตำบลเมืองเก่า อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย ตั้งอยู่ภายนอกอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย ใกล้กับเทวาลัยมหาเกษตรและวัดตึก

วัดป่ามะม่วง ปรากฏชื่ออยู่ในศิลาจารึกหลักที่ 6 (จารึกวัดป่ามะม่วง) ที่ค้นพบในวัดแห่งนี้ โดยกล่าวถึงพระมหาธรรมราชาลิไทเสด็จออกจากเมืองศรีสัชนาลัย เพื่อปราบจลาจลในเมืองสุโขทัย และได้ปราบดาภิเษกขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์ ต่อมาได้ทรงนิมนต์พระมหาสามีสังฆราชจากเมืองพัน (เมืองของมอญ) มาจำพรรษาที่วัดป่ามะม่วง และเพื่อทรงเป็นพระอุปัชฌาย์ในการทรงผนวชของพระองค์ โดยพระองค์ทรงจำพรรษา ณ วัดแห่งนี้ เมื่อ พ.ศ. 1904
สิ่งก่อสร้างประกอบด้วย อุโบสถก่ออิฐเหลือเฉพาะส่วนฐาน ภายในปรากฏฐานชุกชี ด้านซ้ายเป็นที่ตั้งของแท่นอาสนะ มีบันไดด้านหน้า หลังอุโบสถเป็นเจดีย์ประธานก่ออิฐ ตั้งบนฐานบัวคว่ำบัวหงาย มีบันไดด้านหน้าขึ้นสู่ลานประทักษิณ ยอดของเจดีย์ได้ทลายลง เจดีย์ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว ด้านหลังเจดีย์ประธานมีเสาสูง ก่อด้วยศิลาแลง ซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นเสาหงส์แบบมอญ

อ้างอิง
หอบูรานา
หอบูรานา ( ) เป็นหออะษานขนาดใหญ่ในหุบเขาชึยทางตอนเหนือของประเทศคีร์กีซสถาน หอนี้ตั้งอยู่ห่างจากกรุงบิชเคกไปทางตะวันออกประมาณ 80 กิโลเมตร ใกล้กับเมืองตอกมอก ตัวหอ รวมทั้งป้ายหลุมศพ เชิงเทินบางส่วน และซากปราสาทกับสุสานสามแห่งเป็นสิ่งก่อสร้างที่หลงเหลือของเมืองโบราณบาลาซากุนซึ่งชาวคาราคานิดก่อตั้งขึ้นในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษ 9 หอนี้สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 11 และเป็นแม่แบบของหออะษานอื่น ๆ ในพื้นที่ ข้างในหอมีบันไดวนให้ผู้เข้าชมเดินขึ้นไปข้างบนได้ หอนี้ถือเป็นหนึ่งในโครงสร้างทางสถาปัตยกรรมที่เก่าแก่ที่สุดในเอเชียกลาง
เดิมหอนี้มีความสูง 45 เมตร (148 ฟุต) อย่างไรก็ตาม แผ่นดินไหวตลอดหลายศตวรรษได้สร้างความเสียหายต่อโครงสร้าง แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ครั้งสุดท้ายเกิดขึ้นเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 15 ทำลายส่วนบนของหอ ทำให้ความสูงในปัจจุบันลดลงไปอยู่ที่ 25 เมตร (82 ฟุต) จากนั้นในคริสต์ทศวรรษ 1970 จึงมีโครงการบูรณะและซ่อมแซมฝั่งตะวันตกของหอซึ่งเสี่ยงต่อการพังทลาย

ในปัจจุบัน พื้นที่ทั้งหมด ทั้งสุสาน ฐานปราสาท และป้ายหลุมศพกลายเป็นพิพิธภัณฑ์ และมีอาคารขนาดเล็กที่เป็นจัดเก็บข้อมูลทางประวัติศาสตร์และโบราณวัตถุที่พบในเขตโบราณสถานและพื้นที่โดยรอบ

อ้างอิง
วัดพระเจ้าหลวง (จังหวัดเชียงราย)
วัดพระเจ้าหลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่เจดีย์ อำเภอเวียงป่าเป้า จังหวัดเชียงราย อยู่บนยอดดอยม่อนพระเจ้า
วัดพระเจ้าหลวงตั้งวัดเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2550 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2553 ภูมิประเทศเป็นยอดเขามีซากเจดีย์โบราณ พระพุทธรูปสัมฤทธิ์ เป็นจำนวนมาก ชางบ้านจึงเรียกเขาลูกนี้ว่า พระธาตุม่อนพระเจ้าหลาย ภายหลังมีการบูรณปฏิสังขรณ์ใหม่ ประกอบพิธีผาติกรรม องค์พระธาตุเจดีย์ขึ้นใหม่ โดยสร้างครอบเจดีย์องค์เดิมไว้ลักษณะองค์เจดีย์แบบล้านนา ขนาดกว้าง 25 เมตร สูง 49 เมตร ใช้งบประมาณในการก่อสร้าง 31,315,073 บาท ได้กำหนดวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2549 เป็นวันมหามงคลอุดมฤกษ์ ประกอบกับเป็นวันเฉลิมพระชนมพรรษาของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี
เจดีย์องค์นี้เป็นเจดีย์เก่าแก่สันนิษฐานว่าคงสร้างมานับพันปี ไม่ปรากฏหลักฐานทางประวัติศาสตร์ว่าใครเป็นคนสร้าง เมื่อ พ.ศ. 2495 ท่านพระครูยติวัตรวิมล เจ้าคณะอำเอเวียงป่าเป้า ได้นำคณะพระสงฆ์และพุทธศาสนิกชน ร่วมกันบูรณปฏิสังขรณ์พระธาตุองค์เก่าที่พังทลาย เมื่อสำเร็จเรียบร้อยแล้วจึงได้จัด ประเพณีบูชาพระธาตุในวันเพ็ญเดือน 7 เป็นประจำทุกปี เมื่อวันที่ 13 กันยายน 2545 คณะสงฆ์และพุทธศาสนิกชน ได้รับพระเมตตาคุณจากสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปรินายก ได้ทรงประทานพระบรมสารีริกธาตุ จำนวน 9 องค์
ปัจจุบันเป็นพื้นที่ปลูกป่าเฉลิมพระเกียรติ ด้านทิศตะวันตกขององค์ประธาตุจะมีพระประธานธรรมเฉลิมพระเกียรติ เป็นพุทธรูปปางสมาธิขนาดใหญ่ ขนาดหน้าตักกว้าง 69 เมตร สูง 109 เมตร

อ้างอิง
วัดศรีเกิด (จังหวัดลำปาง)
วัดศรีเกิด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวเวียง อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 1 ไร่ 2 งาน 4 ตารางวา

วัดศรีเกิด มีหลักฐานปรากฏในคัมภีร์โบราณของวัดศรีเกิด ชื่อว่า ธรรมมูลละกัณฑ์ไตร จารึกไว้ว่าสามเณรตราวิละได้มาปฏิบัติครูบาวัดศรีเกิดเมื่อ พ.ศ. 2305 จึงสันนิษฐานว่าวัดศรีเกิดสร้างเมื่อประมาณก่อน พ.ศ. 2305 เดิมชื่อ วัดศรีเกิดแก้วหัวเวียงจัย แต่ชาวบ้านเรียกกันสั้น ๆ ว่า "วัดศรีเกิด" ต่อมาชื่อวัดก็เหลือแค่วัดศรีเกิดจนถึงปัจจุบัน อย่างไรก็ดีสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2450 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2509
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ ศาลาการเปรียญ และกุฏิ ปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูปสมัยเชียงแสนแบบสิงห์หนึ่ง ประดิษฐานอยู่ภายในอุโบสถที่สลักลวดลายสวยงาม ทางด้านซ้ายมีองค์พระสีวลี ทางด้านขวามีพระพิฆเนศ นอกจากนี้ในวิหารยังมีภาพวาดเกี่ยวกับอดีตชาติของพระพุทธเจ้าไว้บนกำแพงเป็นจำนวนมาก

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์อินเดีย
พิพิธภัณฑ์อินเดีย ( ) หรือ พิพิธภัณฑ์ภารตีย เป็นพิพิธภัณฑ์ในโกลกาตา รัฐเบงกอลตะวันตก ชื่อเดิมในสมัยอาณานิคมคือ พิพิธภัณฑ์อิมปีเรียลแอตกัลกัตตา ( ) ในปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่และเก่าแก่ที่สุดของอินเดีย ของสะสมของพิพิธภัณฑ์มีทั้งโบราณวัตถุ, เครื่องประดับ, ชุดเกราะ, ซากฟอสซิล, โครงกระดูกมนุษย์, มัมมี่มนุษย์ และจิตรกรรมโมกุล พิพิธภัณฑ์ตั้งขึ้นโดยสมาคมเอเชียติกแห่งเบงกอลในปี 1814 โดยนักพฤกษศาสตร์ชาวเดนมาร์ก นาตาเนียล วอลลิช
องค์การเป็นหน่วยงานอิสระภายใต้กระทรวงวัฒนธรรมของรัฐบาลอินเดีย ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์คนปัจจุบันคือศรี อารีชิต ทุตตา เจาธรี (Shri Arijit Dutta Choudhury) ซึ่งยังเป็นผู้บังคับการสภาพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ และหอสมุดแห่งชาติอินเดีย

ประวัติศาสตร์
พิพิธภัณฑ์อินเดียเริ่มต้นมาจากสมาคมเอเชียติกแห่งเบงกอล ตั้งขึ้นโดยวิลเลียม โจนส์ ในปี 1784 แนวคิดในการตั้งพิพิธภัณฑ์เริ่มมีในปี 1796 โดยสมาชิกของสมาคมเอเชียติก เพื่อที่จะเก็บรักษา ดูแล และจัดแสดงวัตถุโบราณและวัตถุจากธรรมชาติ โครงการเริ่มเป็นรูปเป็นร่างในปี 1808 หลังรัฐบาลอินเดียเสนอพื้นที่ที่เหมาะสมต่อการก่อสร้างตรงบริเวณ จาวริงหี-ถนนปาร์ก (Chowringhee-Park Street)
ในปี 1814 นาตาเนียล วอลลิช นักพฤกษศาสตร์ชาวเดน เขียนจดหมายไปยังสมาคมเอเชียติกเพื่อขอการตั้งพิพิธภัณฑ์เพื่อจัดแสดงของสะสมส่วนตัวของเขา และของสมาคมเอเชียติกแห่งกัลกัตตา รวมถึงอาสาเป็นภัณฑากรประจำพิพิธภัณฑ์ เขาเสนอให้แบ่งพิพิธภัณฑ์เป็นห้าส่วนงาน ได้แก่ส่วนโบราณคดี ชาติพันธุ์วรรณา เทคนิก ธรณีวิทยา และ สัตววิทยา สมาคมตอบกลับและพิพิธภัณฑ์ได้สร้างขึ้น

ส่วนงานสัตววิทยาและชาติพันธุ์วรรณาของพิพิธภัณฑ์นำไปสู่กรมสำรวจสัตววิทยาอินเดียในปี 1916 และกรมสำรวจโบราณคดีอินเดียในปี 1945
ของสะสม
หนึ่งในของจัดแสดงและของสะสมของพิพิธภัณฑ์คือมัมมีอียิปต์ นอกจากนี้ยังมีของสะสมจากอินเดียยุคกลางและโบราณจำนวนมาก เช่น ซุ้มทางเข้าสถูปพุทธจากภารหุต, งานจำลองหัวเสาอโศกจากเสาอโศก (มาจากพิพิธภัณฑ์สารนาถ) ไปจนถึงซากฟอสซิลของสัตว์จากยุคก่อนประวัติศาสตร์ และซากอุกกาบาต

พิพิธภัณฑ์มีสี่แกลเลอรีที่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ธรรมชาติ ได้แก่ ส่วนพฤกษศาสตรฺ ส่วนแมลง ส่วนสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม และส่วนสัตว์ปีก นอกจากนี้ยังมีของสะสมชิ้นสำคัญอย่างโครงกระดูกไดโนเสาร์ด้วย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* History of Indian Museum
* Indian Museum Kolkata at Google Cultural Institute
* Don Bosco Museum
* The Indian Museum Completes 200 Years by Shakunt Pandey
* Publications of the Indian Museum
ยิวถือเหรียญ
ยิวถือเหรียญ ( ), ยิวน้อย ( ) หรือ ยิวนำโชค ( ) เป็นเครื่องรางในโปแลนด์ที่เชื่อกันว่าช่วยนำพาความโชคดีโดยเฉพาะโชคทางการเงินมาให้ ชาวโปลส่วนใหญ่มองว่ายิวถือเหรียญเป็นความเชื่อโชคลางที่ไม่เป็นภัยและเป็นภาพแทนในเชิงบวกและออกไปทางเห็นใจความเป็นยิว ปรากฏการเขียนถึงยิวถือเหรียญครั้งแรกในปี 2000 แต่เข้าใจว่ามีต้นกำเนิดย้อนกลับไปถึงต้นทศวรรษ 1990 ถึงแม้จะเป็นเครื่องรางที่เป็นที่รู้จักดีของโปแลนด์ แต่นี่ไม่ใช่เครื่องรางที่เป็นที่นิยมที่สุดในโปแลนด์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Lucky Jews online site for 2013 Souvenir, Talisman Toy exhibition at Ethnographic Museum of Kraków, curated by Erica Lehrer
* Lucky Jews Jason Francisco, description of Festivalt performance at annual Jewish Culture Festival in Kraków.
วัดประศาสน์โสภณ
วัดประศาสน์โสภณ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำบางปะกง ในตำบลท่าพลับ อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม

วัดประศาสน์โสภณมีชื่อเดิมว่า วัดบางกรูดวิสุทธาราม แต่ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดบางกรูด ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2304 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2555
อาคารเสนาสนะที่สำคัญได้แก่อุโบสถศิลปะอยุธยา ศาลาการเปรียญอาคารไม้สักยกพื้นสูง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2485 หอไตรอาคารไม้สัก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2472 และมีวิหารหลวงพ่อเกตอุดมซึ่งเป็นอาคารปูนแปดชั้นที่ได้สร้างไว้เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2533 ปูชนียวัตถุที่สำคัญได้แก่ พระพุทธรูปปางมารวิชัยซึ่งประดิษฐานอยู่ในอุโบสถ พระพุทธเกตอุดมปางสมาธิ ประดิษฐานในวิหารแปดชั้น พระพุทธไศยาสน์ ประดิษฐานในวิหารคด สร้างเมื่อ พ.ศ. 2478 พระพุทธรูปทุกกริยา ประดิษฐานในวิหารแปดชั้น สร้างเมื่อ พ.ศ. 2472 และมีพระไตรปิฎก จำนวน 24 เล่ม วัดยังได้สร้างหลวงพ่อโสธรองค์ใหญ่ ขนาดหน้าตักกว้าง 16.33 เมตร สูง 25.80 เมตร

อ้างอิง
วัดวังพระธาตุ
วัดวังพระธาตุ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่นอกเมืองไตรตรึงษ์ ริมฝั่งแม่น้ำปิง ในตำบลไตรตรึงษ์ อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร

วัดวังพระธาตุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1826 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2556 เหตุผลที่เรียกขานกันว่าวัดวังพระธาตุเพราะหน้าวัดเป็นห้วงน้ำใหญ่ เรียกกันโดยสามัญว่าวัง เมื่อมีพระธาตุตั้งอยู่จึงเรียกกันว่าวังพระธาตุ แต่ก่อนวัดแห่งนี้ไม่มีพระจำพรรษาอยู่เลย จะเริ่มมีพระมาจำพรรษาอยู่ตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2493
ในวัดมีพระมหาเจดีย์ทรงพุ่มข้าวบิณฑ์ขนาดใหญ่และสมบูรณ์ที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศไทย บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ บริเวณวังน้ำหน้าวัดใกล้กับศาลท้าวแสนปม เดิมมีวังน้ำขนาดใหญ่ มีอุโมงค์เข้าไปถึงองค์พระเจดีย์ เมื่อน้ำปิงขึ้นสูง น้ำจะไหลเข้ามาตามอุโมงค์ จนมาถึงฐานพระมหาเจดีย์ มีแผ่นหินใหญ่ปิดไว้ แต่ปัจจุบันไม่มีหลักฐานให้เห็นนอก
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ พระมหาเจดีย์ทรงพุ่มข้าวบิณฑ์ ศิลปะสุโขทัย ขนาดใหญ่มากที่สุดที่พบในจังหวัดกำแพงเพชร ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์แล้วจากกรมศิลปากร วิหารมีสภาพชำรุดแต่เดิมเห็นแค่เนินดินเท่านั้น สร้างด้วยอิฐเป็นฐานเสาเป็นศิลาแลง คงสร้างในสมัยเดียวกับเจดีย์ เป็นวิหารยกพื้นมีบันไดห้าขั้น ทางทิศเหนือและทิศใต้ สภาพได้รับการบูรณะแล้วบางส่วน เศียรหลวงพ่อโต เดิมเป็นพระพุทธรูปปูนปั้นขนาดใหญ่ ตั้งอยู่บนวิหาร เป็นพระที่สร้างขึ้นมาใหม่ อุโบสถได้รับการต่อเติมจากใหม่จากชาวบ้าน ภายในมีพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ ชาวบ้านเรียกขานกันว่า หลวงพ่อเพชร ใต้ฐานอุโบสถ ได้ขุดลงไปทะลุไปทั้งสองด้าน

อ้างอิง
น้ำตกนางรอง
น้ำตกนางรอง เป็นน้ำตกที่ตั้งอยู่ที่ตำบลหินตั้ง อำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก ในเขตอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ ได้รับขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งธรรมชาติอันควรอนุรักษ์ (มติ ครม. วันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532)

น้ำตกนางรองเป็นน้ำตกขนาดกลาง ที่ตั้งของน้ำตกอยู่กลางร่องเขาที่ระดับความสูงประมาณ 135 เมตรจากระดับน้ำทะเลปานกลาง ไหลลงมาตามโขดหินขนาดใหญ่ ลดหลั่นกันเป็นชั้น ๆ เป็นทางยาวประมาณ 100 เมตร แต่ละชั้นมีอ่างน้ำขนาดใหญ่บ้างเล็กบ้างรองรับน้ำที่ไหลลงมาจากด้านบน หินในบริเวณนี้ประกอบด้วยหินแกรนิต พื้นที่โอบล้อมด้วยเทือกเขาสูงชันมาก ด้านข้างของน้ำตกเป็นลาดเขาจากสันปันน้ำที่มีความลาดชันสูง
ลักษณะพันธุ์ไม้เป็นป่าดิบแล้ง พันธุ์ไม้ที่พบ เช่น เคี่ยมคะนอง ตะแบก สมพง สองสลึง มะค่าโมง ปออีเก้ง ซาก คอแลน กะเบากลัก และกัดลิ้น เป็นต้น พืชชั้นล่างเป็น พวกขิง ข่า และเตย เป็นต้น สัตว์ป่าที่พบในพื้นที่ เช่น เม่น ชะนี พญากระรอก กระต่ายป่า และนกชนิดต่างๆ เช่น นกโพระดก นกแซงแซว นกเขา และนกกระปูด เป็นต้น

อ้างอิง
หินแห่งความหิวโหย
ประเทศเช็กเกีย จารึกข้อความไว้ว่า "ไม่ต้องร้องหรอกเจ้าหนู ไม่ต้องคร่ำครวญ ถ้าน้ำมันแห้ง ก็รดน้ำในทุ่งเสียเถอะ" ( )]]

หินแห่งความหิวโหย ( ) เป็นเครื่องหมายเด่นในน้ำประเภทหนึ่งที่พบได้ทั่วไปในยุโรปกลาง หินแห่งความหิวโหยทำหน้าที่เป็นอนุสรณ์และคำเตือนทุพภิกขภัย ทำขึ้นในเยอรมนีและบริเวณที่ตั้งถิ่นฐานของชาติพันธุ์เยอรมันทั่วยุโรปนับตั้งแต่ศตวรรษที่ 15 ถึง 19
หินเหล่านี้ถูกฝังไว้ตามลำน้ำในช่วงภัยแล้งเพื่อให้เป็นเครื่องหมายบอกระดับน้ำและเพื่อเตือนชนรุ่นหลังว่าจะต้องเผชิญกับความยากลำบากจากทุพภิกขภัยหากน้ำในลำน้ำลดลงถึงระดับนี้อีกครั้ง ตัวอย่างหินแห่งความหิวโหยที่มีชื่อเสียงอยู่ในแม่น้ำเอ็ลเบอที่เมืองแยชีน ประเทศเช็กเกีย ซึ่งจารึกข้อความว่า "ถ้าเจ้าเห็นเรา เจ้าจงร่ำไห้" ( ) ไว้เป็นคำเตือน

หินเหล่านี้หลายก้อนสลักขึ้นหลังเกิดทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ปี 1816–1817 ซึ่งเกิดจากการปะทุของเขาตัมโบราในอินโดนีเซีย
ในปี 1918 หินแห่งความหิวโหยก้อนหนึ่งที่ท้องน้ำเอ็ลเบอใกล้กับเมืองแยชีนผุดขึ้นในช่วงน้ำลดซึ่งตรงกับช่วงทุพภิกขภัยใหญ่เนื่องจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง หินแห่งความหิวโหยที่คล้ายกันยังผุดให้เห็นอีกในช่วงภัยแล้งในปี 2018 และในปี 2022

อ้างอิง
กรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย
กรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย ( ; ASI) เป็นหน่วยงานรัฐบาลของอินเดียที่มีภาระรับผิดชอบกิจการศึกษาวิจัยและอนุรักษ์ทางโบราณคดีในประเทศอินเดีย กรมตั้งขึ้นในปี 1861 โดยอะเล็กซานเดอร์ คันนิงแฮม ซึ่งต่อมาดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมคนแรก

วง
ASI แบ่งออกเป็นวง (circle) 34 วง โดยแต่ละวงนำโดยหัวหน้านักโบราณคดี (Superintending Archaeologist) วงของ ASI ได้แก่:

นอกจากนี้ ASI ยังดูแลวงย่อยโดยตรงอีกสามวง ได้แก่ เดลี, เลห์ และ หัมปี

อ้างอิง
พระพุทธรูปแห่งเปรัมปลูร
พระพุทธรูปแห่งเปรัมปลูร ( ; เปรัมปลูร ปุตตรร จิไลกัฬ, Perambalur Buddhas) หรือ วัดพุทธติยากนูร ( ; ปุตตรร โกยิล ติยากนูร, Thiyaganur Buddha temple) หมายถึงหมู่พระพุทธรูปที่พบในหมู่บ้านติยากนูร อำเภอสาเลม ทมิฬนาฑู

ในจำนวนนี้มีองค์สำคัญอยู่สององค์ เป็นพระพุทธรูปประทับนั่งขนาด 6 ฟุต องค์หนึ่งประดิษฐานในศาลขนาดย่อม และอีกองค์หนึ่งอยู่ในพื้นที่ไร่นาส่วนบุคคล ซึ่งต่อมาในปี 2013 ได้พัฒนาขึ้นเป็นศูนย์วิปัสสนาในชื่อ พุทธญาณมณฑป (Buddhist Dhyana Mandap) ด้วยเงินบริจาครวม 5 ล้านรูปีอินเดีย โดยสร้างถอดแบบมณฑปจากพุทธสถานแห่งหนึ่งในราชคีรี รัฐพิหาร
ประวัติศาสตร์
ในราว 300 ปีก่อนคริสตกาล พระพุทธศาสนาเป็นศาสนาที่ปฏิบัติทั่วไปในแถบที่ปัจจุบันคือทมิฬนาฑู ภายใต้การปกครองของพระเจ้าอโศกมหาราช พุทธศาสนาเจริญงอกงามเรื่อยมาจนถึงศตวรรษที่ 6-9 ที่ซึ่งเกิดแนวคิดภักติและการอุปถัมภ์พุทธศาสนาโดยเจ้าครองนครลดน้อยลง จักรพรรดิโจฬะ ราชาราชโจฬะเคยบริจาคเงินเพื่อสร้างวัดพุทธในนาคปัตตินัม ในราวศตวรรษที่ 11 พระพุทธรูปยุคไล่เลี่ยกันมาสามารถพบได้ในแถบนาคปัตตินัม และมีเอกสารทางศาสนาที่ยืนยันว่าในเวลานั้นมีการเจริญของพุทธศาสนาในช่วงเวลาเดียวกัน นักประวัติศาสตร์เชื่อว่าศาสนาพุทธยังคงแพร่หลายไปนอกเมืองใหญ่อย่างกาญจีปุรัม และ มทุราย แต่ในเมืองเล็กอย่างเปรัมปลูรก็ยังปรากฏหลักฐานการดำรงอยู่ของพุทธศาสนามาก่อนเช่นกัน พระ
เมืองเล็กอย่างเปรัมปลูรก็ยังปรากฏหลักฐานการดำรงอยู่ของพุทธศาสนามาก่อนเช่นกัน พระพุทธรูปเหล่านี้ที่พบที่เปลัมูรอายุราวศตวรรษที่ 11
วัฒนธรรม
ชาวบ้านส่วนใหญ่ไม่รู้ถึงประวัติศาสตร์อันยาวนานของพระพุทธรูปเหล่านี้ และปฏิบัติต่อพระพุทธรูปเหล่านี้เช่นเดียวกับเทวรูปองค์อื่นในพื้นที่ ชื่อที่เรียกกันทั่วไปของพระพุทธรูปคือ พุทธสมี ซึ่งคือการเรียกในเชิงเป็นเทพเจ้าหรือเทวดา การปฏิบัติบูชาต่อพระพุทธรูปเป็นไปอย่างฮินดู ทั้งการประดับพระพุทธรูปด้วยผ้าและดอกไม้ ไปจนถึงการถวายตะเกียงและการใช้ผงเจิมที่พระนลาฏ (หน้าผาก) ของพระพุทธรูป พระพุทธรูปบางองค์มีการนำพวงมาลัยมาถวายประดับเป็นประจำ บางองค์ได้รับการถวายโปงคัล ในปี 2013 มีการสร้างศูนย์วิปัสสนาขึ้นด้วยแรงผลักดันจากพระพุทธรูปที่ปรากฏในพื้นที่นี้

อ้างอิง
วัดมหาธาตุ (จังหวัดพิจิตร)
วัดมหาธาตุ เป็นโบราณสถานทางตอนกลางของเมืองพิจิตรเก่า สร้างขึ้นในสมัยสุโขทัยและมีการใช้งานต่อเนื่องถึงสมัยอยุธยา ก่อด้วยอิฐ ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำน่านเก่า สันนิษฐานว่าเป็นวัดที่สำคัญสร้างคู่กับเมืองพิจิตร

ภายในวัดมหาธาตุประกอบไปด้วยเจดีย์ประธาน เป็นเจดีย์ทรงระฆัง ด้านหน้าทางทิศตะวันตกของเจดีย์เป็นวิหารเก้าห้อง มีคูน้ำล้อมรอบเจดีย์กับวิหาร ด้านหลังเจดีย์ทางทิศตะวันออกเป็นพระอุโบสถ มีใบเสมาสองชั้น ปัจจุบันเหลือเพียงส่วนฐานอุโบสถ ทางทิศตะวันออกของอุโบสถมีสระแฝดหรือสระบัว ก่อนจะถึงกำแพงวัดที่ติดกำแพงเมืองพิจิตรเก่าด้านทิศตะวันออก
ลักษณะทางกายภาพ
เจดีย์ประธาน
เจดีย์ประธานเป็นทรงระฆังแบบสุโขทัย ซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากลังกา มีชุดบัวถลาสามชั้นบนฐานเตี้ยรองรับทรงระฆังที่มีขนาดค่อนข้างใหญ่ เหนือองค์ระฆังคือบัลลังก์สี่เหลี่ยม แกนปล้องไฉน ปล้องไฉนและเม็ดน้ำค้าง ซึ่งเคยถูกต้นยางล้มฟาดจนปล้องไฉนหัก เมื่อปี พ.ศ. 2479 ส่วนยอดยังเหลือให้เห็นถึงพุทธบัลลังก์สูงพ้นยอดไม้ และมีต้นโพธิ์ขนาดย่อมขึ้นที่ชั้นพุทธบัลลังก์
ต่อมาในปี พ.ศ. 2481 ต้นโพธิ์ถูกลมพัดหักโค่นลงมา เจดีย์ส่วนที่เหลือก็พังครืนลงมาเกิดโพรงทำให้เห็นว่ามีซุ้มจระนำอยู่ภายในเจดีย์ มีพวงมาลัยร้อยด้วยลวดเงิน ลูกปัดเป็นหยก แต่ถูกคนร้ายขโมยไป ซึ่งเจดีย์องค์ในอาจเป็นสิ่งก่อสร้างสมัยสร้างเมืองพิจิตรก็เป็นได้ ดังปรากฏหลักฐานแผ่นอิฐมีจารึกอักษรขอม

วิหารและอุโบสถ
อุโบสถตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเจดีย์ประธาน อาจสร้างขึ้นในสมัยอยุธยา จากการขุดแต่งเนินโบราณสถานในปี พ.ศ.2534 ของกรมศิลปากรที่พบว่าวัดมหาธาตุมีสิ่งก่อสร้าง 2 สมัย คือ สมัยสุโขทัย และสมัยอยุธยา

วิหารเก้าห้องตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกหรือด้านหน้าเจดีย์ประธาน มีขนาด 9 ห้อง
โบราณวัตถุ
โบราณวัตถุพบบริเวณวัดมหาธาตุ มีทั้งที่ชาวบ้านค้นพบและค้นพบโดยกรมศิลปากร โดยในปี พ.ศ. 2495 กรมศิลปากรดำเนินการขุดค้นเจดีย์ประธาน พบแผ่นอิฐมีจารึกอักษรขอมโบราณสองแผ่น ได้ความว่า “สุนทร” อาจเกี่ยวกับคำว่า “พิจิตร” แปลว่า งาม เหมือนกัน จากการพิจารณาตัวอักษรบนแผ่นอิฐกำหนดอายุตัวอักษรราวพุทธศตวรรษที่ 18
โบราณวัตถุชิ้นหนึ่งได้จากภายในองค์เจดีย์ประธาน คือ พระสุพรรณบัฏ จารึกอักษรขอมโบราณ ปรากฏชื่อ “เมืองสระหลวง” ในปี พ.ศ. 1959 ซึ่งตรงกับศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหงที่สันนิษฐานว่าคือเมืองพิจิตรเก่า พระสุพรรณบัฏหรือลานทอง เป็นแผ่นทองคำกว้าง 4.5 เซนติเมตร ยาว 14.2 เซนติเมตร ข้อความที่ปรากฏเป็นประกาศพระบรมราชโองการเลื่อนพระสมณศักดิ์ภิกษุรูปหนึ่งของวัดมหาธาตุ

โบราณวัตถุอื่นที่พบก่อนกรมศิลปากรเข้าพื้นที่เป็นพระเครื่อง ได้แก่ พระบุเงิน บุทอง ใบตำแย ใบมะยม พระแก้วสี พระแผง พระบูชาหลายขนาด และเทวรูปประจำทิศโลหะ เสลี่ยงเล็ก ผอบ บาตร พวงมาลัยหยกร้อยด้วยลวดเงินลวดทอง แผ่นอิฐปิดทองขนาดใหญ่ 25 x 75 x 15 เซนติเมตร
ประวัติ
ตามหลักฐานทางโบราณคดีเมืองพิจิตรเก่านี้สันนิษฐานตามพงศาวดารเหนือ เรื่องพระยาแกรก ได้ว่า อาจเป็นโบราณสถานที่มีมาตั้งแต่ราวพุทธศตวรรษที่ 18 ดังปรากฏว่าสิ่งก่อสร้างที่มีซุ้มจระนำภายในเจดีย์ทรงระฆัง แผ่นอิฐมีจารึกอักษรขอมโบราณ และประวัติการสร้างเมืองพิจิตรเก่าโดยเจ้ากาญจนกุมาร หรือพระยาโคตรบองเทวราช

ต่อมาในสมัยสุโขทัย จึงมีการปฏิสังขรณ์โดยพอกเจดีย์ทรงระฆังทับ สร้างพระวิหาร และขุดคูน้ำล้อมรอบ เนื่องจากเมืองพิจิตรเก่านี้มีความสำคัญเป็นหัวเมืองเอกของสุโขทัย ดังปรากฏชื่อเมืองสระหลวงในจารึกสมัยสุโขทัย
จนกระทั่งในสมัยอยุธยามีการสร้างพระอุโบสถต่อเติมที่ด้านหลังวัดมหาธาตุในแนวแกนของสิ่งก่อสร้างหลัก โดยปรากฏชื่อเมืองพิจิตร ในพระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับสมเด็จพระนพรัตน์

หมายเหตุ

อ้างอิง
วัดพระมหาธาตุคีรีอินทรวิหาร
วัดพระมหาธาตุคีรีอินทรวิหาร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกะเปา อำเภอคีรีรัฐนิคม จังหวัดสุราษฎร์ธานี
วัดพระมหาธาตุคีรีอินทรวิหารตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2414 เดิมชื่อ วัดย่านมะปราง ผู้ดำเนินการก่อสร้างวัด ได้แก่ พระม่วง ขุนหลวงอิน และขุนหลวงวิเชียร ได้ชักชวนราษฎรที่มีจิตศรัทธาร่วมกันบริจาคทรัพย์สร้างเสนาสนะเพื่อใช้เป็นที่พักสงฆ์และบำเพ็ญกุศล ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อวัดเป็น วัดอินทราวาส ในช่วงพระเทพรัตนกวี ดำรงตำแหน่งเจ้าคณะจังหวัดสุราษฎร์ธานี ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2465 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 80 เมตร ยาว 120 เมตร ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดพระมหาธาตุคีรีอินทรวิหาร" เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547
วัดมีพระมหาธาตุเจดีย์คีรีศรีวิชัยที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ซึ่งขึ้นประดิษฐานเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2554

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการคล้าย วิชิโต พ.ศ. 2469 
* พระใบฎีกา รื่น ปุณฺณจาโร พ.ศ. 2491 รักษาการเจ้าอาวาสวัดอินทราวาส
* พระใบฎีกา รื่น ปุณฺณจาโร พ.ศ. 2493–2503 
* พระครูอินทธรรมวงศ์ (ธรรมศักดิ์ อคฺควํโส) พ.ศ. 2506 ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส 
* พระครูอินทธรรมวงศ์ (ธรรมศักดิ์ อคฺควํโส) พ.ศ. 2516–2519 ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส 
* พระครูอินทธรรมวงศ์ (ธรรมศักดิ์ อคฺควํโส) พ.ศ. 2519–

อ้างอิง
วัดปิ่นบังอร
วัดปิ่นบังอร เป็นวัดไทยสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในเมืองจอร์จทาวน์ รัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย เป็นวัดที่มีเนือที่กว้างขวางมากถึงประมาณ 50 ไร่ ปัจจุบันมีพระครูปัญญาศาสนานุรักษ์ (เพียง) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดปิ่นบังอร เดิมชื่อ วัดบาตูลันจัง เป็นภาษามลายูแปลว่า "หินลอย" ก่อตั้งมาตั้งแต่ พ.ศ. 2477 เป็นวัดสำคัญของคนไทยในปีนัง เคยเป็นวัดของเจ้านาย ชั้นผู้ใหญ่หลายพระองค์ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ เป็นผู้ประทานนามวัดใหม่เป็นภาษาไทยว่า "วัดปิ่นบังอร" ตามสุบินนิมิตรของคุณสนาน อมาตยกุล ซึ่งเป็นธิดา พระยาอภัยรณฤทธิ์ (ถวิล อมาตยกุล) และคุณหญิงทรามสงวน อมาตยกุล คุณสนานฝันว่าคุณหญิงทรามสงวนผู้มารดามาบอกว่าให้เปลี่ยนชื่อวัดบาตูลันจังเป็นวัด "ปิ่นบังอร" ด้วยจึงจะเจริญสุข ดังปรากฏข้อมูลในบันทึก ที่กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ได้บันทึกการเดินทางไว้ ในสาส์นสมเด็จ พุทธศักราช 2483 เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม 2483 ว่า
"...วัดปิ่นบังอรนั้นเป็นชื่อขนานใหม่เมื่อไม่ช้านานนัก วัดนั้นเดิมเรียกชื่อตามตำบลที่ตั้งวัดว่า “วัดบาตูลันจัง” เป็นภาษามลายูแปลว่า “หินลอย” เหตุที่เปลี่ยนชื่อเป็นวัดปิ่นบังอรนั้น หม่อมฉันได้ยินเขาเล่ากันว่าเมื่อสมเด็จกรมพระสวัสดิ์ฯ ยังประทับอยู่ที่เมืองปีนัง นางสาวสนาน อมาตยกุล ซึ่งเป็นธิดาพระยาอภัยรณฤทธิ์ (ถวิล) และคุณหญิงทรามสงวน ออกมาเฝ้าพักอยู่ที่บริเวณตำหนักสมเด็จกรมพระสวัสดิ์ วันหนึ่งนางสาวสนานไปทำบุญวันเกิดหรือเพื่อเหตุอันใดอันหนึ่ง ณ วัดบาตูลันจัง เกิดโสมนัสศรัทธาบริจาคทรัพย์ช่วยการปฏิสังขรณ์บ้าง ครั้นทำบุญกลับมาในค่ำวันนั้นฝันไป ว่าคุณหญิงทรามสงวนผู้มารดามาบอกว่าให้เปลี่ยนชื่อวัดบาตูลันจังเป็นวัด “ปิ่นบังอร” ด้วยจึงจะเจริญสุข นางสาวส
มาบอกว่าให้เปลี่ยนชื่อวัดบาตูลันจังเป็นวัด “ปิ่นบังอร” ด้วยจึงจะเจริญสุข นางสาวสนานทูลความฝันให้สมเด็จกรมพระสสัสดิ์ทรงทราบ ต่อมาอีก ๒ วัน เผอิญสมภารวัดบาตูลันจังได้ไปทูลขอให้สมเด็จกรมพระสวัสดิ์ขนานนามวัด จึงประทานนามว่าวัดปิ่นบังอรตามสุบินนิมิตรของนางสาวสนาน และโปรดให้ทำป้ายเป็นรูปใบเสมาจารึกชื่อวัดปิ่นบังอรติดปลายเสาปักไว้ที่ริมถนนข้างวัด และเสร็จไปทำ​พิธีเปิดคลุมป้ายด้วยวันหนึ่ง เรื่องที่ทูลมานี้ได้ขึ้นคำบอกเล่า หม่อมฉันหาได้มีกิจเกี่ยวข้องแก่เรื่องนั้นอย่างใดไม่ เพราะในสมัยนั้นหม่อมฉันยังทำบุญที่วัดปุโลติกุสอันอยู่ห่างไกลกับวัดปิ่นบังอรมาก ... "
จนเมื่อ พ.ศ. 2478 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ ได้สิ้นพระชนม์ที่เมืองปีนัง และได้ทำการถวายพระเพลิงศพเสด็จในกรม ณ เมืองปีนัง ทางจึงได้จัดสถานที่บริเวณหน้าอุโบสถเป็นสถานที่ตั้งพระเมรุทรงบำเพ็ญพระกุศล โดยมีสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ เสด็จไปทรงเป็นประธานในงานพิธี รวมถึงพระยามโนปกรณ์นิติธาดา (ก้อน หุตะสิงห์) นายกของไทยคนแรก ลี้ภัยมาอยู่ปีนัง เมื่อพระยามโนปกรณ์นิติธาดาถึงแก่อสัญกรรม เมื่อ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2491 ศพถูกนำมาทำพิธีบำเพ็ญกุศลที่วัดปิ่นบังอร มีเจ้านายไทย เช่น สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ เสด็จมาเป็นประธานในพิธี
วัดปิ่นบังอรสร้างอนุสรณ์สถานพระยามโนปกรณ์นิติธาดา (ก้อน หุตะสิงห์) มีที่เก็บศพแบบจีนอยู่หนึ่งแห่ง นอกนั้นเป็นที่บรรจุกระดูกแบบที่ท่านสมภาร ซึ่งเป็นคนสยามไทรบุรี (เคดาห์)

อ้างอิง