SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดพระนางสร้าง
วัดพระนางสร้าง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเทพกระษัตรี อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 19 ไร่ 1 งาน 79 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 8 แปลง เนื้อที่ 84 ไร่ 1 งาน 21 ตารางวา
วัดพระนางสร้างตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2301 ตามตำนานพระนางเลือดขาว เล่าสืบมาว่า มเหสีของกษัตริย์เมืองใดไม่ปรากฏแน่ชัด ถูกกล่าวหาว่าเป็นชู้กับมหาดเล็ก จึงถูกสั่งประหารชีวิต ก่อนถึงวันประหาร พระนางได้ขอผ่อนผันไปนมัสการพระบรมธาตุที่ศรีลังกาก่อน เมื่อกลับมาได้แวะที่เกาะถลาง และได้สร้างวัดขึ้น ปลูกต้นประดู่และต้นตะเคียน พร้อมทั้งนำของมีค่าทางพุทธศาสนาเช่นพระพุทธรูปฝังไว้ในเจดีย์ด้วย แล้วเดินทางกลับ ต่อมาจึงได้เรียกชื่อวัดนี้ว่า "วัดพระนางสร้าง" ชาวบ้านเรียกสั้น ๆ ว่า วัดนางสร้าง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2531
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 9.50 เมตร ยาว 17.50 เมตร เป็นอุโบสถหลังเก่าสร้างโดยใช้อิฐและปูนขาว บูรณะมาหลายครั้ง ต่อมาได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ ศิลปะของไทยและจีน ผนังด้านนอกเป็นสีชมพูและฟ้า ที่ระเบียงคดประดับด้วยสัตว์หิมพานต์สีทอง เหนือระเบียงคดเป็นกลีบบัวคว่ำบัวหงายรอบด้าน โดยมีพญานาค 5 เศียรเลื้อยอยู่บนกลีบบัว ประตูเข้าระเบียงคดด้านหน้าทำเป็นพระพุทธรูปบิณฑบาต เหนือซุ้มประตูมีหน้าบันรูปช้างสามเศียรสีทอง เสาภายในระเบียงคดแต่ละต้นทำเป็นมังกรสีทองพันเสา มีทวารบาลอยู่ด้านนอกอุโบสถ ศาลาการเปรียญกว้าง 16 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 กุฏิสงฆ์จำนวน 3 หลัง เป็นอาคารตึกและครึ่งตึกครึ่งไม้ หอฉัน หอระฆัง และฌาปนสถาน
ปูชนียวัตถุทีสำคัญ ได้แก่ พระประธานปางสมาธิจำนวน 3 องค์ เรียกว่า พระในพุง หรือ พระสามกษัตริย์ ภายนอกหุ้มด้วยปูนขาว พระเพลากว้าง 3 เมตร ภายในองค์พระทั้งสามมีพระสมัยศรีวิชัยสร้างด้วยโลหะผสมอายุกว่า 1300 ปี ที่ทำเช่นนี้เพื่อซ่อนไว้ วัดเพิ่งทราบเรื่องนี้เมื่อ พ.ศ. 2526 ด้านหลังพระประธานมีพระพุทธไสยาสน์ยาว 3.50 เมตร เล่ากันว่ามีพระพุทธรูปทองคำอยู่ภายในองค์พระ แต่ยังไม่สามารถพิสูจน์ได้

อ้างอิง
วัดตะคร้ำเอน
วัดตะคร้ำเอน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตะคร้ำเอน อำเภอท่ามะกา จังหวัดกาญจนบุรี มีเนื้อที่ 22 ไร่ 2 งาน 24 ตารางวา
วัดตะคร้ำเอนสร้าง พ.ศ. 2498 โดยคหบดีทองหล่อ เช็งสุธา ได้เกิดศรัทธาจะสร้างพระพุทธรูป รวม 113 องค์ ในช่วงวันวิสาขบูชาเพื่อเป็นพุทธบูชาในปีที่จะครบกึ่งพุทธกาล โดยเมื่อ พ.ศ. 2500 หลวงพ่อเจ้าอาวาส พระครูประกาศสุนทรกิจ (หลวงพ่อสนธิ์) ได้ไปรับพระพุทธรูป และอัญเชิญประดิษฐานเป็นพระประธานในอุโบสถ ราว พ.ศ. 2503–2504 หลวงพ่อเจ้าอาวาสได้นิมิตอยู่บ่อยครั้งว่า หลวงพ่อพระประธานไม่ประสงค์จะอยู่ในอุโบสถอยากจะอยู่หน้าอุโบสถ จึงได้อัญเชิญมาประดิษฐาน ณ หน้าอุโบสถ เมื่อองค์พระลอกหลุดจึงคิดปิดทองอีก แต่หลวงพ่อท่านประสงค์สีดำคงความสภาพเดิม จึงคงสภาพเดิมไว้ ชาวบ้านจึงเรียกว่า หลวงพ่อดำ หลวงพ่อดำ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยผสมผสานลักษณะอู่ทองประยุกต์ องค์พระเป็นสีดำสนิท
วงพ่อดำ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยผสมผสานลักษณะอู่ทองประยุกต์ องค์พระเป็นสีดำสนิท หน้าตักกว้างประมาณ 44 นิ้ว
วัดตะคร้ำเอนเป็นศูนย์การอบรมคุณธรรม จริยธรรม สำหรับนักเรียน เยาวชน และประชาชน เป็นศูนย์กลางจัดกิจกรรมส่งเสริม ประเพณี วัฒนธรรม และภูมิปัญญาพื้นบ้าน มีพิพิธภัณฑ์วัดตะคร้ำเอนจัดแสดงในวิหารวัดตะคร้ำเอน (หลวงพ่อดำ) เป็นวิหารที่สร้างเลียนแบบศิลปะลพบุรี จัดแสดงของเก่า เช่น ธนบัตรเก่า เงินเหรียญสมัยโบราณ อาวุธปืน เครื่องดินประเภทหม้อ ไห ถ้วย ชาม ฯลฯ

อ้างอิง
วัดท่าเรือ
วัดม่วง อาจหมายถึง
* วัดท่าเรือ จังหวัดกาญจนบุรี 
* วัดท่าเรือ จังหวัดเชียงราย 
* วัดท่าเรือ จังหวัดปราจีนบุรี 
* วัดท่าเรือ จังหวัดภูเก็ต 
* วัดท่าเรือ จังหวัดระยอง 
* วัดท่าเรือ จังหวัดราชบุรี 
* วัดท่าเรือ จังหวัดบึงกาฬ
วัดท่าเรือ (จังหวัดกาญจนบุรี)
วัดท่าเรือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าเรือ อำเภอท่ามะกา จังหวัดกาญจนบุรี
วัดท่าเรือสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2408 โดยหลวงจงภักดี (ต้นสกุลพันธุ์ภักดี) เป็นผู้สร้าง บริเวณวัดตั้งอยู่บริเวณเดียวกับสถานที่เป็นที่ตั้งของท่าเรือสำคัญในอดีตที่เรียกว่า ท่าเรือพระแท่น เป็นที่พักของเรือที่ใช้สัญจรขึ้นล่องขนถ่ายสินค้าและเป็นท่าเรือสำคัญในการเดินทางไปนมัสการพระแท่นดงรัง เมื่อสร้างวัดเสร็จแล้วไม่มีพระพุทธรูปที่จะบูชาประจำวัด จึงไปอาราธนาพระพุทธรูปจากอุโบสถร้างที่งบ้านท่าสารอยู่เหนือจากตำบลท่าเรือขึ้นไปตามลำน้ำประมาณ 1 กิโลเมตร เป็นพระประธานในอุโบสถ ขนานนามว่า หลวงพ่อเพชร เป็นพระพุทธรูปศิลปะอยุธยา ปางขัดสมาธิ สร้างด้วยศิลาแดง ขนาดหน้าตัก 29 นิ้ว มีลักษณะพุทธศิลปแตกต่างจากองค์อื่น ๆ คือ มีพระพักตร์ที่ดุ มีพระศก (เกศา) เป็นหนามขน
ักษณะพุทธศิลปแตกต่างจากองค์อื่น ๆ คือ มีพระพักตร์ที่ดุ มีพระศก (เกศา) เป็นหนามขนุน ซึ่งบ่งบอกว่าสร้างในสมัยอู่ทอง รวมไปถึงยอดพระเกตุบนสุด ก็เป็นลักษณะหนามขนุนด้วย
อุโบสถน่าจะสร้างราว พ.ศ. 2460 เนื่องจากกระเบื้องหลังคาโบสถ์เดิมมุงเป็นตัวเลข 2460 ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์มาหลายคราว แต่โดยภาพรวมถือว่ายังไม่มีการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างโดยรวมนัก อุโบสถมีลักษณะก่ออิฐถือปูน ตั้งอยู่บนฐานปัทม์ มีพาไลยื่นออกมารองรับด้านหน้าอุโบสถ ทางเข้าออกพาไลมี 2 ช่องทาง ทางด้านทิศเหนือและทิศใต้ มีประตูทางเข้ามี 2 ช่อง กำแพงด้านทิศตะวันตกทึบ ช่องหน้าต่างมีด้านละ 2 ช่อง หลังคาอุโบสถเป็นหลังคาซ้อน 2 ชั้น มุงกระเบื้อง เครื่องลำยองเป็นปูนทั้งหมด ช่อฟ้าปากครุฑ หางหงส์เป็นแบบนาคเศียรเดียว หน้าบันด้านหน้าและหลังเป็นปูนปั้นเขียนสีลายพรรณพฤกษา ตรงกลางมีรูปปูนปั้นเทพพนมเช่นเดียวกัน ภายนอกอุโบสถมีกำแพงแก้วล้อมรอบ และเจดีย์อนุสาวรีย์บรรจุเถ้า
้นเทพพนมเช่นเดียวกัน ภายนอกอุโบสถมีกำแพงแก้วล้อมรอบ และเจดีย์อนุสาวรีย์บรรจุเถ้าอัฐิที่ชาวบ้านสร้างขึ้นค่อนช้างหนาแน่น แต่ปัจจุบันได้ถูกรื้อถอนออกไปทั้งหมด เนื่องจากทางวัดต้องการใช้พื้นที่บางส่วนในการก่อสร้างศาลาทรงจัตุรมุขหลังใหม่
วัดท่าเรือ (จังหวัดภูเก็ต)
วัดท่าเรือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีสุนทร อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 47 ไร่ 2 งาน 4 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 1 แปลง เนื้อที่ 8 ไร่ 2 งาน 3 ตารางวา

วัดท่าเรือสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2330 เดิมมีนามว่า วัดนอก คู่กับ "วัดใน" ตั้งอยู่ในหมู่บ้านเดียวกันซึ่งปัจจุบันได้กลายเป็นวัดร้างไปแล้ว ในอดีตวัดนอกก็เคยเป็นวัดร้างระยะหนึ่ง ได้มีการบูรณะพัฒนาให้เป็นวัดมีพระสงฆ์ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2524 ในด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2520
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 9 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 ภายในใช้หินอ่อนทั้งหมด ประตูหน้าต่างแกะสลักเป็นภาพพระเวสสันดรชาดก ภายในมีพระประธานขนาดพระเพลากว้าง 3 เมตร ศาลาการเปรียญ กว้าง 9 เมตร ยาว 19 เมตร สร้าง พ.ศ. 2523 ภายในใช้หินอ่อนทั้งหมด หอสวดมนต์กว้าง 10 เมตร ยาว 17 เมตร สร้าง พ.ศ. 2525 เป็นอาคารคอนกรีต กุฏิสงฆ์จำนวน 15 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตทั้งหมด

รายนามเจ้าอาวาส
* พระยาน พ.ศ. 2437–2453
* พระแป๊ะ
* พระแดง
* พระปอด
* พระครูภูษิตวุฒิคุณ (หนู) พ.ศ. 2469–2510
* พระสมุห์สมร อคฺคเตโช พ.ศ. 2510–
* พระราชสิริมุนี (สมใจ ชินปุตฺโต ป.ธ.5)

อ้างอิง
วัดท่าเรือ (จังหวัดปราจีนบุรี)
วัดท่าเรือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไม้เค็ด อำเภอเมืองปราจีนบุรี จังหวัดปราจีนบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 6 ไร่ 1 งาน 4 ตารางวา ปัจจุบัน พระอธิการมงคล เขมงฺกโร ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดท่าเรือ หรือป้ายวัดเขียนว่า วัดท่าเรือล่างเจริญผล ตั้งเมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2471 ที่ตั้งวัดแต่เดิมเป็นที่สาธารณะ ต่อมานายหลงกับนางสมเกียรติ เป็นผู้มีจิตศรัทธาถวายที่ดินประมาณ 16 ไร่ เพื่อสร้างวัด โดยได้ชักชวนชาวบ้านร่วมกันสร้างวัด มีนายอัน ทวียศ นางสวาสดิ์ นายน้อย นายตี่ เป็นผู้นำในการก่อสร้าง ในสมัยปัจจุบันมีนายเหมือน ธรรมวงษา นายล้อม ขยันงาน และนายเชิด ภักดีได้ช่วยกันดูแลบำรุงรักษาวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2482 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 8 เมตร ยาว 14 เมตร วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2544

รายนามเจ้าอาวาส
* พระสมุห์สุชาติ ฐานวโร
* พระอธิการมงคล เขมงฺกโร

อ้างอิง
วัดลำบัวลอย
วัดลำบัวลอย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าเรือ อำเภอปากพลี จังหวัดนครนายก มีเนื้อที่ตั้งวัด 18 ไร่ 25 ตารางวา ปัจจุบันมีพระอธิการสวย ฐิตญาโณ เป็นเจ้าอาวาส

วัดลำบัวลอยตั้งเมื่อ พ.ศ. 2480 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2521 มีสมัยหนึ่งที่วัดอยู่ในสภาพเสื่อมโทรม จนหลวงพ่อสนิท ยสินฺทโร ได้ออกธุดงค์มาจำพรรษาที่วัดนี้จนได้เป็นเจ้าอาวาส ท่านได้สร้างวัตถุมงคลให้ญาติโยมนำไปบูชาเช่นนกสาริกา จระเข้และพญาเรือนเต่า วัตถุมงคลที่หลวงพ่อสนิทสร้างขึ้นมา ชาวบ้านเล่าขานกันว่ามหัศจรรย์มากโดยเฉพาะพญาเรือนเต่าท่านแกะสลักด้วยหินเป็นกริ่งห้อยคอและบูชาในบ้าน
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 หอระฆัง ศาลากลางน้ำ และหอไตร ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปปางต่าง ๆ จำนวน 101 องค์ วัดมีเจดีย์กลางน้ำบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ เป็นเจดีย์แปดเหลี่ยมชั้นเดียวหลังคายอดแหลม มีสะพานเดินเข้าเจดีย์ยาว 52 เมตร มีราวสะพาน เสาไฟติดหงส์ทุกต้น

อ้างอิง
ศิลามันตัล
ศิลามันตัล ( ) หรือ ศิลาพระพุทธรูปมันตัล ( ) เป็นหินแกรนิตขนาดใหญ่ซึ่งมีงานแกะสลักภาพของพระพุทธเจ้าบนนั้น อายุเก่าแก่ราวคริสต์ศตวรรษที่ 8 ตั้งอยู่ในหมู่บ้านมันตัล ในเมืองสการ์ดู ประเทศปากีสถาน

ประวัติศาสตร์

ก่อนการเข้ามาของศาสนาอิสลามในภูมิภาคกิลกิต-บัลติสตาน ประชากรส่วนใหญ่ที่นี่เป็นพุทธศาสนิกชน ในปี 1906 นักสำรวจชาวสก็อต เอลลา คริสตี ได้เขียนหนังสือบันทึกการเดินทางไปยังทิเบตตะวันตกของเธอ ซึ่งมีระบุถึงประติมากรรมนี้ สร้างความสนใจไปในระดับนานาชาติ นับจากนั้นเป็นต้นมา ศิลาพระพุทธรูปมันตัลก็อยู่ภายใต้การดูแลของรัฐบาลและกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญหนึ่งของสการ์ดู

ดูเพิ่ม
* พระพุทธรูปคาร์กาฮ์

อ้างอิง
พระพุทธรูปการ์กา
พระพุทธรูปการ์กา ( ; ; Kargah Buddha) เป็นแหล่งโบราณคดีที่ตั้งอยู่ราว นอกเมืองกิลกิต ในกิลกิต−บัลติสตาน ประเทศปากีสถาน เป็นภาพแกะสลักในหินแสดงภาพพระโคตมพุทธเจ้า มีความสูง แกะสลักในข้างผาของหน้าผาใน การ์กานาลา (Kargah Nala) คาดว่าอายุราวคริสต์ศตวรรษที่ 7

ตำนานท้องถิ่นเล่าว่าครั้งหนึ่งอคยมียักษิณี (ยักษ์เพศเมีย) หรือ แม่มด (ยักษินี หรือ ya-chaani หรือ yacheni) ซึ่งสร้างความหวาดหวั่นให้กับผู้คนในท้องถิ่น ท้ายที่สุดได้มีปีร์ (ผู้มีบุญ) คนหนึ่งมาทำการปักนางเข้ากับฝาหน้าผาเพื่อเป็นการลงโทษ ซึ่งกลายเป็นรูปสลักนี้

อ้างอิง
วัดสว่างฟ้าพฤฒาราม
วัดสว่างฟ้าพฤฒาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาเกลือ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี มีที่ดินเนื้อที่ 30 ไร่ 3 งาน 66 ตารางวา แบ่งประมาณได้ดังนี้ เป็นที่วัดประมาณ 16 ไร่เศษ เป็นที่ตั้งโรงเรียนเมืองพัทยา 3 ประมาณ 8 ไร่เศษ เป็นที่ตั้งถนนสว่างฟ้าประมาณ 2 ไร่เศษ และเป็นที่กันไว้เป็นผลประโยชน์ของวัด (ให้เช่า) 4 ไร่เศษ
วัดสว่างฟ้าพฤฒารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2312 เดิมชื่อ วัดนาเกลือ ใช้ชื่อตามชุมชนหมู่บ้านนาเกลือ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534 สถาปัตยกรรมสันนิษฐานว่าาสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย โดยมีหลักฐานปรากฏเช่น อุโบสถหลังเก่าเรือนไม้ สิมน้ำหรือสระโบสถ์ มีคำเล่าขานว่า อุโบสถหลังเดิมเป็นเรือนไม้ทรงไทยเป็นศิลปแบบชาวพื้นเมืองในสมัยนั้น มีหนองน้ำหรือสระน้ำปัจจุบันเรียกว่า สระโบสถ์ หรือ สิมน้ำ ยังกล่าวกันว่า สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชทรงพำนักในคราวกอบกู้อิสระภาพจากพม่าในคราวเสียกรุงครั้งที่ 2

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานเก่า (ปูนปั้นติดกับพื้นโบสถ์) ชิ้นส่วนพระพุทธรูปปูนองค์พระหักที่กึ่งกลางองค์

อ้างอิง
วัดคู (จังหวัดสิงห์บุรี)
วัดคู เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลบ้านแป้ง อำเภอพรหมบุรี จังหวัดสิงห์บุรี
วัดคูตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2420 บริเวณติดต่อกับวัดเป็นคูค่ายพม่า ซึ่งมีลักษณะเป็นเนินดิน จึงได้มีนามว่า "วัดคู" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2459 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 60 เมตร ยาว 106 เมตร ตามตำนานระบุว่า วัดสร้างโดยชาวลาวเวียง (เวียงจันทน์) กลุ่มเดียวกับรากเง้าบรรพบุรุษดั้งเดิมของชาวตำบลบ้านแป้ง อำเภอพรหมบุรี จังหวัดสิงห์บุรี โดยเคลื่อนย้ายมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี แล้วมาตั้งบ้านเรือนใกล้เคียงกันใน 3 หมู่บ้าน คือบ้านสามหาวหรือบ้านสลักหิน บ้านสามหมื่น และบ้านฉางปูน ชาวลาวเวียงได้สร้างวัด 4 วัด คือ วัดคู วัดกลางธนรินทร์ วัดจินดามณี และวัดพุทธาราม
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถเก่า ภายในมีพระประธานปางมารวิชัย ศาลาและกุฏิ ที่ทำจากไม้สัก โดยยังคงสภาพมั่นคงและแข็งแรง หอระฆังเก่า และศาลาหลวงตาคู เป็นศาลาทรงไทย ภายในมีรูปหล่อเหมือนหลวงพ่อพระครูวิจิตรธรรมศาสตร์ หรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่าหลวงตาคู

อ้างอิง
วัดเสฐียรวัฒนดิษฐ์
วัดเสฐียรวัฒนดิษฐ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณปากแม่น้ำลพบุรี ในตำบลบางพุทรา อำเภอเมืองสิงห์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี

วัดเสฐียรวัฒนดิษฐ์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2450 เดิมมีชื่อว่า วัดท่ากระบือ หรือ วัดท่าควาย ที่มาของชื่อวัดมาจาก ที่ตั้งวัด เป็นพื้นราบเหมาะสำหรับการที่จะนำวัวควาย ลงกินน้ำ อาบน้ำในแม่น้ำ วัดคงสร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ได้รับการบูรณะราว พ.ศ. 2410 ซึ่งพบว่ามีการบันทึกชื่อเจ้าอาวาสที่ปกครองวัด คือ หลวงพ่อแตง สมัยรัชกาลที่ 3
วัดมีปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธรูปศิลปะสุโขทัยหล่อขึ้นด้วยวัสดุโลหะสัมฤทธิ์ผสมทองคำ พระพักตร์อิ่มเอิบ มีลักษณะหน้านางคางหยิก ก่อนที่พระพุทธรูปสุโขทัยจะมาอยู่ที่กุฏิของพระครูไพศาลวัฒนาธร มีประวัติว่า พระพุทธรูปองค์นี้ห่อหุ้มด้วยปูน ประดิษฐานเป็นพระประธานอยู่ในวิหารร้างกลางป่าช้าด้านหลังวัด (ทิศตะวันตก) มากว่า 100 ปีแล้ว ต่อมาในช่วงที่หลวงพ่ออ่อน ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสได้มีการบูรณะเสนาสนะต่าง ๆ โดยเฉพาะอุโบสถที่ได้สร้างขึ้นมาใหม่แทนของเดิม ซึ่งชำรุดทรุดโทรมมาก โดยสร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2491 จากนั้นชาวบ้านได้ร่วมแรงกันย้ายพระพุทธรูปองค์นี้ออกจากวิหารร้างจนเป็นเหตุให้เกิดรอยร้าวของปูนและเห็นเนื้อแท้ เมื่อกระเทาะดูจึงพบว่าเป็นพระเนื้อโลหะที่ค
ตุให้เกิดรอยร้าวของปูนและเห็นเนื้อแท้ เมื่อกระเทาะดูจึงพบว่าเป็นพระเนื้อโลหะที่ค่อนข้างสมบูรณ์และสวยงามมาก ได้นำไปประดิษฐานเป็นพระประธานในอุโบสถหลังใหม่
พระพุทธรูปสุโขทัยองค์นี้ ไปร่วมประกวดสมัยกึ่งพุทธกาล เมื่อ พ.ศ. 2500 และได้รับรางวัลที่ 1 ประเภทสวยงาม หลังจากนั้นจึงเก็บไว้มิดชิดป้องกันการสูญหาย ได้นำมาเก็บรักษาไว้ในกุฏิเจ้าอาวาส จนปลายเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2547 ได้มีผู้ที่เคยบวชเรียนในวัดแห่งนี้ นำข้อมูลไปบอก นายพระนาย สุวรรณรัฐ ผู้ว่าราชการจังหวัดสิงห์บุรี (ในขณะนั้น) ได้ทราบ จึงได้มากราบนมัสการ และเห็นว่าพระพุทธรูปมีลักษณะสวยงามมาก จึงได้ขอให้ท่านเจ้าอาวาสเปิดให้ประชาชนได้กราบไหว้สักการะบูชา

อ้างอิง
วัดแม่อ้อใน
วัดแม่อ้อใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่อ้อ อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย ปัจจุบันมีพระครูอุดมพัฒนสุนทร ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส วัดมีเนื้อที่ตั้งวัด 2 ไร่ 1 งาน น.ส. 3 เลขที่ 297 ที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ 1 งาน 52 ตารางวา

วัดแม่อ้อในตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2452 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2545 โดยเมื่อ พ.ศ. 2371 ประชาชนจากจังหวัดลำพูน เชียงใหม่ ลำปาง อพยพมาตั้งหลักปักฐานลุ่มน้ำแม่อ้อ ได้ร่วมกันสร้างวัดขึ้น แต่เนื่องจากวัดนั้นเป็นที่ลุ่มเกิดน้ำท่วมเป็นประจำ จึงได้ย้ายจากหมู่ที่ 11 มาในที่ตั้งปัจจุบัน ย้ายเมื่อ พ.ศ. 2452 ชาวบ้านเรียกว่า วัดม่อน จากนั้นเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดแม่อ้อใน"
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ วิหารพระเจ้าทันใจ พระธาตุ กุฏิสงฆ์ ศาลาราย ศาลาการเปรียญ หอพระไตรปิฎก หอฉัน สำนักงานวัดแม่อ้อใน ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ พระพุทธมงคลอุดมทรัพย์ เป็นพระพุทธรูปหินแกรนิตขนาดใหญ่ พระพุทธมหาสุทัสสนมุนี (พระเจ้าสำเร็จสมปรารถนา) พระเจ้าทันใจ และวัดยังมีพระบรมราชานุสาวรีย์พญามังรายมหาราช

อ้างอิง
การ์เดนส์บายเดอะเบย์
การ์เดนส์บายเดอะเบย์ ( ) เป็นอุทยานธรรมชาติขนาด ในบริเวณภาคกลางของประเทศสิงคโปร์ อยู่ติดกับอ่างเก็บน้ำมารีนา อุทยานนี้ประกอบด้วยสวนริมน้ำ 3 แห่ง ได้แก่ เบย์เซาท์การ์เดน, เบย์อีสต์การ์เดน, และเบย์เซ็นทรัลการ์เดน สวนที่ใหญ่ที่สุดคือ เบย์เซาท์การ์เดน มีขนาด ถูกออกแบบโดยบริษัท Grant Associates นอกจากนี้ ภายในอุทยานยังมีโดมดอกไม้ (Flower Dome) เป็นเรือนกระจกแก้วที่ใหญ่ที่สุดในโลก

เบย์เซ็นทรัลการ์เดน
เบย์ เซ็นทรัล การ์เดน ทำหน้าที่เป็นตัวเชื่อมระหว่างเบย์ อีสต์ การ์เดน และเบย์ เซาท์ การ์เดน มีพื้นที่ กับ ทางเดินริมน้ำที่อนุญาตให้มีการเดินชมทิวทัศน์ที่ทอดยาวจากใจกลางเมืองไปทางตะวันออกของสิงคโปร์
เบย์อีสต์การ์เดน
เบย์ อีสต์ การ์เดนมีขนาด และมีทางเดินยาว อยู่ที่ริมอ่างเก็บน้ำมารีนา

ในอนาคต จะมีการก่อสร้างอนุสรณ์สถานขึ้นที่บริเวณสวนแห่งนี้ เพื่อรำลึกถึงผู้ก่อตั้งสาธารณรัฐสิงคโปร์

เบย์เซาท์การ์เดน
เบย์ เซาท์ การ์เดน เปิดให้เข้าชมเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 2011 เป็นสวนที่ใหญ่ที่สุด โดยมีพื้นที่ และได้รับการออกแบบเพื่อใช้จัดแสดงศิลปะการจัดสวน พืชสวน และสวนเขตร้อน

เรือนกระจก
เรือนกระจกที่อุทยานการ์เดนส์บายเดอะเบย์ ประกอบไปด้วยเรือนกระจกปรับอากาศ 2 แห่ง ได้แก่ ฟลาวเวอร์โดม (Flower Dome) และ คลาวด์ฟอเรสต์ (Cloud Forest) ตั้งอยู่ที่ริมอ่างเก็บน้ำมารีนา เรือนกระจกทั้งสองถูกออกแบบโดยบริษัท WilkinsonEyre และ Grant Associates มีวัตถุประสงค์ในการออกแบบเพื่อแสดงเทคโนโลยีการก่อสร้างอาคารอย่างยั่งยืน ประหยัดพลังงาน และเป็นพื้นที่ศึกษาบันเทิง เรือนกระจกทั้งสองมีขนาดใหญ่มาก (ประมาณ 1 เฮกตาร์) และฟลาวเวอร์โดมถือเป็นเรือนกระจกแก้วที่ใหญ่ที่สุดในโลก

ระเบียงภาพ
ไฟล์:Cloud Forest, Gardens by the Bay, Singapore - 20120628-01.jpg|เดอะลอสท์เวิรลด์
ไฟล์:Cloud Forest (I).jpg|คลาวด์เมาท์เทน
ไฟล์:Singapore - panoramio (131).jpg|ซูเปอร์ทรี
ไฟล์:Singapore Gardens by the Bay Dome-01 (11663913363).jpg|ภายในเรือนกระจก
ไฟล์:Flower Dome @ Gardens by the Bay - panoramio.jpg|ฟลาวเวอร์โดม
ไฟล์:Flower Dome and Cloud Forest Singapore (36712606096).jpg|ภายนอกสวน

อ้างอิง
วัดสองพี่น้อง (จังหวัดชัยนาท)
วัดสองพี่น้อง เป็นวัดโบราณที่สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนต้น ตั้งอยู่เกือบกึ่งกลางของเมืองสรรคบุรีใกล้กับวัดโตนดหลายและไม่ห่างไกลจากวัดมหาธาตุมากนัก ปัจจุบันหลงเหลือสิ่งก่อสร้างเพียงสองแห่งเท่านั้นคือเจดีย์ทรงปรางค์องค์หนึ่ง และเจดีย์ทรงปราสาทยอดที่มีเรือนธาตุแปดเหลี่ยมอีกองค์หนึ่ง 
ชื่อของวัดสองพี่น้อง พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวสันนิธฐานว่า มาจากวัดสองวัดที่อยู่ติดกันมากกว่าวัดที่พี่น้องสองคนร่วมกันสร้างเนื่องจากเห็นกำแพงวัดเหลื่อมกันอยู่ 
สถาปัตยกรรม
ปรางค์ประธาน
พระปรางค์ประธาน ที่วัดสองพี่น้องมีรูปแบบโดยรวมจัดอยู่ในสมัยอยุธยาตอนต้น มีส่วนที่พัฒนาไปขึ้นคือส่วนฐานที่ยืดสูงจนเกือบถึงครึ่งหนึ่งขององค์ปรางค์ ไม่พบการทำตรีมุข ทำเพียงซุ้ม
ือส่วนฐานที่ยืดสูงจนเกือบถึงครึ่งหนึ่งขององค์ปรางค์ ไม่พบการทำตรีมุข ทำเพียงซุ้มทางเข้าด้านทิศตะวันออกซึ่งมีบันไดมุ่งเข้าสู่คูหาปรางค์ เรือนธาตุเตี้ยกว่าปรางค์ในยุคเดียวกัน ลักษณะที่น่าสนใจคือการทำหน้าบันซุ้มลด 2 ชั้น ตั้งอยู่แยกชั้นกับเชิงบาตรครุฑแบก คล้ายหน้าบันของปรางค์ประธานวัดพระศรีรัตนมหาธาตุ ลพบุรี ปรางค์หมายเลข 16ค วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ ลพบุรี ปรางค์วัดนครโกษา และปรางค์หมายเลข 8 วัดมหาธาตุอยุธยา เห็นได้ว่าการ ไม่ประดับหน้าบันบนชั้นเชิงบาตรครุฑแบกนั้นพบมากที่เมืองลพบุรี การปรากฏลักษณะร่วมกันเช่นนี้ แสดงถึงความใกล้ชิดกันทางเชิงช่าง และเมื่อพิจารณาประกอบกับลวดลายปูนปั้นบางลาย เช่น ลาย กรวยเชิง เฟื่องอุบะ ซึ่งเป็นลายกระหนกซ้อนทับกันและมีปร
ลายปูนปั้นบางลาย เช่น ลาย กรวยเชิง เฟื่องอุบะ ซึ่งเป็นลายกระหนกซ้อนทับกันและมีปริมาตรนูนหนา ก็คงได้แรงบันดาลใจไป จากเมืองลพบุรีด้วยเช่นกัน แต่พัฒนาการของชั้นประดับลายจัดอยู่ในระยะที่ 2 เช่นเดียวกับเจดีย์ประจำมุมทรงปราสาทยอด วัดพระราม และพัฒนาการของลวดลายก็เป็นลายแบบไทยแล้ว
เทคนิคการก่อสร้างบางประการที่แตกต่างไป คือ การโกลนกลีบขนุนจากศิลาแลง ในขณะที่ปรางค์ในยุดต้นอยุธยาใช้อิฐในก่อกลีบขนุน ทำให้นึกถึงงานในศิลปกรรมในเมืองลพบุรี ทั้งปรางค์สามยอด และปรางค์ประธานวัดพระศรีรัตนมหาธาตุ ลพบุรี ที่ใช้ศิลาแลงก่อสร้างทั้งองค์ รวมถึงกลีบขนุนด้วย แม้งานซ่อมในชั้นหลังจะใช้อิฐแทนก็ตาม ช่างจึงอาจได้เทคนิคมาจากเมืองลพบุรี ก็เป็นได้
พระพุทธรูปปูนปั้นในจระนำของปรางค์ประธาน คือพระพุทธรูปประทับยืนอยู่ใน จระนำด้านทิศตะวันตก มีพระพักตร์แบบอู่ทองรุ่นที่ 2 และพระพุทธรูปลีลาแบบสุโขทัย ประดับในซุ้มด้านทิศใต้ เป็นหลักฐานสำคัญคือ การปรากฏพระพุทธรูปลีลาอันเป็น เอกลักษณ์ของพุทธศิลป์สุโขทัยบนเจดีย์ทรงปรางค์อันเป็นเอกลักษณ์ของกรุงศรีอยุธยา เช่นเดียวกับ การปรากฏเจดีย์ทรงยอดดอกบัวตูมวัดโตนดหลาย การปรากฏพระพุทธรูปแบบอู่ทองของทางภาคกลางร่วมกับพระพุทธรูปลีลาแบบสุโขทัยคงเป็นการยืนยันได้ดีถึงอิทธิพลศิลปะสุโขทัยที่ผสมอยู่ใน ศิลปะเมืองสรรคบุรีอยู่มาก ซึ่งพื้นฐานเดิมของเมืองสรรคบุรีคืองานช่างที่สัมพันธ์กับเมืองสุพรรณบุรี และลพบุรีมาก่อน ยิ่งพิจารณางานศิลปกรรมจากวัดอื่นๆ ในเมืองเดียวกัน ได้แก่ วั
บุรี และลพบุรีมาก่อน ยิ่งพิจารณางานศิลปกรรมจากวัดอื่นๆ ในเมืองเดียวกัน ได้แก่ วัดพระแก้วซึ่งเป็น วัดใหญ่สำคัญทางฝั่งอรัญญิก วัดมหาธาตุ วัดโตนดหลาย ทุกวัดที่กล่าวนี้ล้วนปรากฏงานในอิทธิพล ศิลปะสุโขทัยทั้งสิ้น ลักษณะเช่นนี้แสดงความยืดหยุ่นที่ไม่เคร่งครัดกับรูปแบบและนำมาปรับให้เข้ากับ รสนิยมของตนเอง จนเกิดงานช่างที่มีรูปแบบเฉพาะของเมืองสรรคบุรี
วัดโพธาราม (ตำบลดงบัง)
วัดโพธาราม เป็นวัดโบราณในบ้านดงบัง ตำบลดงบัง อำเภอนาดูน จังหวัดมหาสารคาม สร้างขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ในอดีตมีชื่อว่า"วัดโพธิ์ทอง" ก่อนที่พระครูจันดี เจ้าวัดองค์ที่สี่ จะเปลี่ยนชื่อวัดเป็น"วัดโพธาราม" ใน พ.ศ. 2485

จุดสำคัญของวัดนี้คือฮูปแต้มและสิม โดยสิม (อุโบสถในภาษาถิ่นอีสาน) ของวัดมีเรื่องราวของสังข์ศิลป์ชัย วรรณคดีชิ้นเอกของชาวลาวและชาวอีสาน ซึ่งวาดด้วยวิธีการฮูปแต้ม (จิตรกรรมฝาผนังในภาษาถิ่นอีสาน)

วัธโพธารามเป็นหนึ่งในตัวอย่างที่แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนถึงศิลปะพื้นบ้านประเภทนี้ควบคู่ไปกับวัดป่าเลไลย์ในบริเวณใกล้เคียง โดยกรมศิลปากรบรรจุวัดนี้ให้อยู่ในสถานะโบราณสถาน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
วัดโคกหัวข้าว
วัดโคกหัวข้าว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าถ่าน อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา

วัดโคกหัวข้าว เดิมชื่อ วัดหลุมข้าว ตั้งขึ้นราว พ.ศ. 2325 โดยชาวบ้านที่อพยพจากนครเวียงจันทน์ในพื้นที่ประมาณ 2 ไร่ มีหมู่บ้านล้อมรอบ เมื่อ พ.ศ. 2450 พระอธิการบุญมีเป็นเจ้าอาวาสและได้สร้างอุโบสถขึ้นในราว พ.ศ. 2468 ฝังลูกนิมิต พ.ศ. 2475 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อพ.ศ.2527
วัดโคกหัวข้าวมีเนินโบราณอยู่สองแห่งกลางทุ่งนา อยู่ทางทิศตะวันตกของวัดเก่า ตัวเนินมีความสูงกว่าพื้นที่โดยรอบประมาณ 4 เมตร วัดเก่าตั้งอยู่ในหมู่บ้าน
พบหลักฐานทางโบราณคดีคือ ระฆังหินปูน จำนวน 3 ชิ้น ระฆังหินมีรูเจาะไว้ตรงกลาง พบชิ้นส่วนประติมากรรมทำจากหินทรายสีเขียว และเครื่องถ้วยสมัยราชวงศ์เหม็งตอนปลาย

ที่เนินดินทั้งสองแห่งดังกล่าวเป็นเนินอาคารโบราณสถาน พบเศษอิฐกระจายอยู่ทั่วไปเนื้ออิฐมีส่วนผสมของแกลบ ตัวโบราณสถานจมอยู่ใต้ดิน ไม่สามารถวัดขนาดได้ พบเศษภาชนะดินเผา มีทั้งแถบเนื้อดินธรรมดา เนื้อหิน และเนื้อแกร่ง ประเภทเนื้อดินธรรมดา และเนื้อหินจะพบที่เป็นภาชนะประเภทไหมากที่สุด ส่วนที่เป็นเนื้อแกร่งจะเป็นเครื่องถ้วยชามจีน สมัยราชวงศ์หมิงตอนปลาย
นอกจากนั้นยังมีเนินโบราณสถานอีกแห่งหนึ่งอยู่ทางด้านเหนือห่างออกไปประมาณ 500 เมตร เป็นเนินดินโบราณสถานเหมือนแห่งแรก พบภาชนะดินเผาเนื้อดิน แบบเนื้อหินเป็นภาชนะประเภทไห สมัยอยุธยาพบอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม พบว่าการเรียงอิฐเรียงแบบด้านยาวสลับด้านสั้นไปตลอด และในแนวดิ่งก็เรียง หัวอิฐสลับกันตลอด ซึ่งเป็นแบบที่พบมากในการก่อสร้างโบราณสถานในสมัยทวารวดี ถึงสมัยอยุธยาตอนปลาย

อ้างอิง
วัดเกาะจันทาราม
วัดเกาะจันทาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางแก้ว อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ในการสร้างวัด จำนวน 61 ไร่ 1 งาน ปัจจุบันมี พระครูสมุห์จตุพร จนฺทสาโร ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดเกาะจันทาราม หรือชาวบ้านเรียกว่า วัดเกาะจันทร์ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2441 เดิมวัดนี้มีชื่อว่า วัดเกาะเสือ ผู้นำในการสร้างวัด คือ พระเกรียงไกร กระบวนยุทธ อดีตปลัดฉะเชิงเทรา และมีนางบุญจันทร์ เป็นผู้บริจาคที่ดิน ชื่อของวัดเนื่องจากพระเกรียงไกร กระบวนยุทธ ซึ่งมีชื่อเดิมว่า เสือ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2492 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 10 เมตร ยาว 24 เมตร
อาคารเสนาสะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2505 ได้มีการบูรณะขึ้นใหม่เมื่อ วันที่ 20 ธันว่าคม พ.ศ. 2550 วิหารหลวงปู่ญาณรังษีมุนีวงศ์ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2539 หอระฆัง สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2537 และหอไตรกลางน้ำ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2412

อ้างอิง
วัดใหญ่ดงรัง
วัดใหญ่ดงรัง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองขาว อำเภอท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี

วัดใหญ่ดงรังตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2529 แต่น่าจะสร้างขึ้นมาตั้งแต่สมัยอยุธยา ในขณะนั้นตำบลหนองขาวประกอบด้วย 2 หมู่บ้าน คือ หมู่บ้านดงรัง (มีวัดประจำหมู่บ้านคือวัดส้มใหญ่หรือวัดใหญ่ดงรัง) และหมู่บ้านดอนกระเดื่อง (มีวัดโบสถ์เป็นวัดประจำหมู่บ้าน) ชาวบ้านทั้งสองหมู่บ้านได้สู้รบอย่างกล้าหาญจนหมู่บ้านถูกทำลายเสียหาย เหลือเพียงซากวัดและเจดีย์ หลังสงครามสงบจึงไปตั้งหมู่บ้านที่บ้านหนองหญ้าดอกขาว ชาวบ้านยังเชื่อว่า วัดใหญ่ดงรังเป็นนวัดที่ขุนไกร พ่อของขุนแผนมาเรียนวิชา และเป็นที่วัดพลายแก้วหรือขุนแผนมาบวชเณร (วรรณคดีเรื่อง ขุนช้างขุนแผน)
วัดได้รับการบูรณะใหม่อีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2525 ในขณะที่วัดโบสถ์วัดประจำหมู่บ้านดอนกระเดื่องถูกทิ้งร้างไปจนปัจจุบันกลายเป็นที่ตั้งโรงเรียนหนองขาวโกวิทพิทยาคม ปัจจุบันมีโบราณสถานภายในวัดหลายแห่งอันได้แก่ วิหาร อุโบสถ เจดีย์ และหอระฆัง รวมถึงบ่อน้ำเก่า มีการบูรณปฏิสังขรณ์วัดครั้งใหญ่เมื่อ พ.ศ. 2538 ลักษณะสถาปัตยกรรมของหอระฆังวัดใหญ่ดงรัง เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ทำเป็นฐานสูงซ้อนกัน 3 ชั้น ชั้นล่างก่อทึบ ชั้นกลางและชั้นบนเป็นมณฑป

อ้างอิง
วัดถ้ำเชียงดาว
วัดถ้ำเชียงดาว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงดาว อำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่
วัดถ้ำเชียงดาว หรือ วัดบ้านถ้ำ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2310 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2514 วัดตั้งอยู่ในบริเวณเขาหลวงเชียงดาว การพบถ้ำครั้งแรกในพุทธศตวรรษที่ 20 ประชาชนเข้าไปตั้งถิ่นฐานเริ่มเป็นหมู่บ้านในกลางพุทธศตวรรษที่ 23 และมีการบูรณะเรื่อยมา มีตำนานเล่าว่า เจ้าหลวงคำแดง บุตรชายของเจ้าผู้ครองเมืองพะเยา ได้ทิ้งบ้านเมืองมาตามหาหญิงสาวที่แปลงร่างเป็นกวางทอง กวางตัวนั้นหายไปในถ้ำนี้ เจ้าหลวงคำแดงจึงตามเข้าไปในถ้ำและก็ไม่ได้กลับออกมาอีกเลยนับจากนั้น ชาวบ้านเชื่อว่าเจ้าหลวงคำแดงน่าจะกลายเป็นเทวดาคอยรักษาถ้ำ และยังสร้างศาลพ่อหลวงคำแดง นอกจากนั้นยังมีตำนาน "พรหมฤๅษี" เป็นผู้วิเศษที่ได้เรียกประชุมเทวดา อินทร์ พรหม ยักษ์ อสูร นาคราช เป็นต้น เ
ฤๅษี" เป็นผู้วิเศษที่ได้เรียกประชุมเทวดา อินทร์ พรหม ยักษ์ อสูร นาคราช เป็นต้น เพื่อมาเนรมิตสิ่งวิเศษต่าง ๆ เช่น พระพุทธรูปทองคำ ต้นโพธิ์ทองคำ ช้างวิเศษหรือช้างเอราวัณ ดาบวิเศษหรือดาบศรีกัญชัย อาหารทิพย์ ม้าวิเศษ เป็นต้น
หน้าถ้ำมีธารน้ำไหล มีน้ำไหลออกมาจากถ้ำตลอดปี ปากถ้ำยังประดิษฐานพระพุทธรูปทันใจ อาคารเสนาสนะมีเจดีย์ 25 ยอดลักษณะเป็นเจดีย์ทรงระฆังแบบพม่า ส่วนฐานตอนล่างเป็นชั้นเขียงรับชั้นปัทม์ ท้องไม้ลูกแก้วคู่ซ้อนกัน 2 ชั้น ที่มุมทั้ง 4 ของแต่ละชั้นประดับเจดีย์จำลองรวมทั้ง 3 ชั้น เป็น 24 องค์ และเจดีย์ประธาน 1 องค์รวมเจดีย์ทั้งหมด 25 องค์ และอุโบสถลักษณะอาคารก่ออิฐถือปูนขนาด 2 ห้อง

อ้างอิง
วัดเวียง (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดเวียง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาดไชยา อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี ในปัจจุบันเป็นวัดที่มีภิกษุสงฆ์จำพรรษา ส่วนตัวโบราณสถานวัดเวียงนั้น มีการก่อสร้างวิหารของวัดทับจนไม่เห็นตัวโบราณสถานเดิม

กรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1525 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2499 วัดเวียงตั้งอยู่ในเมืองโบราณไชยา พบร่องรอยของเมืองเก่าตั้งอยู่บนแนวสันทรายขนาดใหญ่เรียกว่า สันทรายไชยา สูงกว่าระดับน้ำทะเลปานกลางประมาณ 3–4 เมตร บริเวณกลางสันทรายมีศาสนสถานกระจายตัวเรียงกัน คือ วัดเวียง วัดหลง และวัดแก้ว
ภายในเมืองพบเศษเครื่องปั้นดินเผาทั้งชนิดเคลือบและไม่เคลือบปะปนหลายสมัย มีตั้งแต่เครื่องถ้วยจีนสมัยราชวงศ์ซ้องลงมาปะปนกับเครื่องเคลือบสุโขทัยแสดงถึงความสัมพันธ์กับเมืองอื่น ๆ สืบเนื่องจนถึงสมัยอยุธยา บริเวณที่ตั้งวัดเวียงเชื่อกันว่าน่าจะเป็นศูนย์กลางของเมืองหรือวังที่ประทับของกษัตริย์ศรีวิชัยหรือศรวิชยาทรราชาโดยมีวัดเวียงเป็นวัดประจำเมือง
โบราณวัตถุที่สำคัญที่พบได้แก่ ศิลาจารึกหลักที่ 24 และหลักที่ 24 ก กล่าวถึงพระเจ้าจันทรภานุศรีธรรมราช ผู้เป็นใหญ่ในเมืองตามพรลิงค์แห่งราชวงศ์ปทุมวงศ์, จารึกหลักที่ 25 หรือพระพุทธรูปนาคปรกสำริด ที่ฐานมีจารึก กำหนดอายุอยู่ในช่วงราวพุทธศตวรรษที่ 18 ศิลปะเขมร จารึกที่ฐานระบุศักราช พ.ศ. 1726 กล่าวถึงพระเจ้าศรีมัตไตรโลกยราชมาลีภูษนวรรมเทวะโปรดให้มหาเสนาบดีผู้รักษาเมืองครหิหล่อพระพุทธรูปสำริดปิดทองขึ้น, พระพุทธรูปศิลาทรายแดง ศิลปะอยุธยา สกุลช่างศรีวิชัยจำนวน 7 องค์ บนพระวิหารและผลจากการขุดค้น เมื่อ พ.ศ. 2524 จากหลักฐานดังกล่าว สันนิษฐานว่าบริเวณวัดเวียงเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของชุมชนในช่วงพุทธศตวรรษที่ 17–18

อ้างอิง
วัดหลง
วัดหลง เป็นโบราณสถานตั้งอยู่ในตำบลตลาดไชยา อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี กรมศิลปากรได้ประกาศให้เป็นโบราณสถานสําหรับชาติมาตั้งแต่ พ.ศ. 2479
ชื่อของวัดหลง สันนิษฐานว่าเพี้ยนมาจาก "วัดหลวง" ตั้งอยู่ในเมืองโบราณไชยาอยู่ระหว่างวัดเวียงกับวัดแก้ว ด้านทิศใต้ห่างจากวัดประมาณ 30 เมตร มีคลองไชยาไหลผ่าน วัดหลงเป็นวัดร้างมีซากอาคารขนาดใหญ่อยู่หลังหนึ่งเหลือเพียงส่วนฐาน เนื่องจากอิฐส่วนบนถูกรื้อไปทำกำแพงแก้วในคราวบูรณะพระบรมธาตุไชยา สภาพก่อนการขุดแต่งเป็นเนินดินปนเศษอิฐมีต้นไม้ขึ้นปกคลุมหนาแน่น ภายหลังการขุดแต่งเผยให้เห็นฐานอาคารที่มีรูปแบบแผนผังทรงกากบาทคล้ายคลึงกับโบราณสถานที่วัดแก้ว สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นราวพุทธศตวรรษที่ 14–15 สมัยเดียวกับเจดีย์วัดพระบรมธาตุไชยา
บริเวณใกล้เคียงกับวัดหลง เป็นบ้านนายสอนเพชรศักดิ์ ราษฎรบ้านหัวคู อยู่ห่างจากคลองไชยาไปทางทิศใต้ประมาณ 30 เมตร มีการขุดบ่อน้ำบริเวณสวนกล้วย พบโบราณวัตถุสำคัญหลายชิ้น ได้แก่ ประติมากรรมสำริดรูปนางตารา 8 กร ลักษณะทางประติมานวิทยาคล้ายกับที่พบในภาคตะวันออกของแคว้นเบงกอล ในประเทศอินเดีย ศิลปะปาละ กำหนดอายุราวพุทธศตวรรษที่ 15-16 ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร ชิ้นส่วนคันฉ่องสำริดสมัยราชวงศ์ซ่ง ชิ้นส่วนเครื่องประดับหินลูกปัดสีเหลือง เครื่องถ้วยจีนสมัยราชวงศ์ซ่งและเครื่องถ้วยจีนสมัยอันนัมของเวียดนาม โบราณวัตถุเหล่านี้แสดงหลักฐานการตั้งถิ่นฐานอยู่อาศัยของชุมชนบนสันทรายที่เป็นเมืองโบราณไชยา

อ้างอิง
วัดมหาธาตุ (จังหวัดชัยนาท)
วัดมหาธาตุเป็นวัดที่ตั้งอยู่ในตำบลแพรกศรีราชา อำเภอสรรคบุรี จังหวัดชัยนาท เป็นวัดเก่าแก่โบราณคู่เมืองแพรกหรือเมืองสรรค์ เดิมมีชื่อว่า “วัดพระธาตุ หรือ วัดหัวเมือง” สร้างขึ้นมาก่อนสมัยกรุงศรีอยุธยา

พื้นที่และอาณาเขต
วัดมหาธาตุ มีพื้นที่รวม 16 ไร่ 2 งาน 47 ตารางวา

อาณาเขต

ทิศเหนือ ยาว 120 ม. ติดต่อกับวัดพญาแพรกและถนนสาธารณะ(ซอยหน้าพระลาน 4 )

ทิศใต้ ยาว 110 ม. ติดต่อกับถนนสาธารณะ (ซอยหน้าพระลาน2)และหมู่บ้าน

ทิศตะวันออก ยาว 63 ม. ติดต่อับแม่น้ำน้อย

ทิศตะวันตก ยาว 63 ม. ติดต่อกับ ถนนหน้าพระลาน(ซอยหน้าพระลาน3และ5)
ประวัติ
วัดมหาธาตุตั้งอยู่ในบริเวณริมแม่น้ำน้อยและปากคลองศรีบัวทองเดิม ซึ่งเป็นทางเชื่อมไปยังเมืองโบราณดงคอน ในสมัยสุโขทัยใกล้เข้าสู่ยุคกรุงศรีอยุธยา ได้มีการสร้างเจดีย์ประธานและอุโบสถทางทิศตะวันออก ซึ่งเป็นแบบแผนตามคติในสมัยนั้น
ต่อมาเมื่อกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี วัดแห่งนี้ถูกใช้เป็นท้องพระโรงของผู้ครองเมืองสรรคบุรี ดังที่ในปัจจุบันมีการเรียกบริเวณวัดว่าหน้าพระลาน และมีการขยายวิหารหลวงและระเบียงคดไปทางทิศเหนือสมัยที่เจ้ายี่พระยามาครองเมืองสรรคบุรี หลังจากนั้นก็ได้มีการบูรณะวัดมหาธาตุแห่งนี้เรื่อยมา จนมาถึงช่วงเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 เมืองสรรคบุรีจึงได้ร้างอยู่ช่วงเวลาหนึ่ง ในวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2444 หรือรัตนโกสินทรศก 120 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 5 ได้เสด็จมายังวัดแห่งนี้และได้มีความในจดหมายเหตุดังนี้
“ วัดมหาธาตุในตำบลบ้านเรียกว่าบ้านพระลานอันเป็นที่ตั้งวังเจ้าผู้ครองเมืองอยู่ในกลางย่านระหว่างคูเมืองทั้งสองด้าน วัดมหาธาตุนั้นตามฝีมือทำเป็น 2 คราวฤา 3 คราว ชั้นเดิมทีเดียวเปนอย่างเมืองละโว้ ชั้นที่ 2 เปนอย่างลพบุรี เป็นการที่ทำเพิ่มซ้ำ ๆ กันลงไป เช่นตัวอย่างที่เห็นชัดเจนคือ พระระเบียงเดิมเป็นพระศิลานั้ง เว้นห้องหนึ่งมีห้องหนึ่ง ครั้นภายหลังทำแทรกลงในห้องว่างทุก ๆ ห้อง เปนพระก่ออิฐ แลขยายระเบียงคดต่ออกไปเอามุมเปนกลาง อย่างเช่นวัดพระศรีรัตนศาสดาราม
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 6 เสด็จเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2459 เวลาเช้า 4 โมงเสด็จแต่กลับพลับพลาหน้าที่ว่าการอำเภอสิงห์ขึ้นไปประทับร้อนพลับพลาวัดมหาธาตุเมืองแพรกศรีราชา คือเมืองสรรค์เก่าท้องที่อำเภอสรรค์ จังหวัดชัยนาทบุรี มณฑลนครสวรรค์ระยะทาง 4 ชั่วโมงประทับเสวยแล้วเสด็จแต่วัดมหาธาตุขึ้นไปออกปากแพรกล่องลงไปประทับพลับพลาวัดพระบรมธาตุจังหวัดชัยนาทบุรี ระยะทาง 2 ชั่วโมง
วันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2519 พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว หรือ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯสยามมงกุฎราชกุมาร (ยศในขณะนั้น) ได้เสด็จฯยังวัดมหาธาตุเพื่อทอดพระเนตรโบราณวัตถุและทรงเยี่ยมราษฎรด้วย (พระสมุห์ทิ้งจิตตสลโล) เจ้าอาวาสรับเสด็จฯ ณ อุโบสถและได้ถวายพระเครื่องเมืองสรรค์จำนวน 3 องค์แด่สมเด็จฯด้วย

วันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2535 สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จฯพานักเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้าศึกษาประวัติศาสตร์ ณ วัดมหาธาตุและทรงเยี่ยมราษฎรด้วยพร้อมกันนั้นพระองค์ได้ทรงถวายเงินบำรุงวัดจำนวน 3,000 บาทพร้อมเครื่องอัฐบริขารแค่เจ้าอาวาส (พระครูชัยกิจโสภณเจ้าอาวาสรับเสด็จฯ ณ อุโบสถ)

อ้างอิง
วัดขวัญประชา
วัดขวัญประชา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสุไหงโก-ลก อำเภอสุไหงโก-ลก จังหวัดนราธิวาส
วัดขวัญประชา เดิมชื่อ วัดตันหยงมะลิ เดิมเป็นที่พักสงฆ์อยู่ริมฝั่งแม่น้ำสุไหงโก-ลก เป็นที่ดินสวนผลไม้มีเนื้อที่ราว 17 ไร่ หลังจากนั้นได้ย้ายที่ตั้งวัดมาอยู่ริมถนนสุไหงโก-ลก-แว้ง โดยผู้บริจาคที่ดินคือ นายขวัญ ได้บริจาคที่ดินเนื้อที่ 6 ไร่ 3 งาน 67 ตารางวา และมีหนังสืออนุญาตให้สร้างวัดโดยกรมศาสนาอนุญาตให้ นายอนันต์ สุวรรณราช สร้างวัดขึ้นที่บ้านตันหยงมะลิในวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2518 ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2521 ให้ชื่อว่า "วัดขวัญประชา" ปัจจุบันเป็น น.ส. 3ก ได้รับเอกสารสิทธฺ์ เมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2527 และเนื้อที่ของวัดนั้นส่วนใหญ่อยู่บนเนื้อที่ทางราชการทำให้เนื้อที่ของวัดเหลือน้อย ดังนั้นนายอนันต์ สุวรรณราช ได้บริจาคที่ดินถวายวัดเพิ
ำให้เนื้อที่ของวัดเหลือน้อย ดังนั้นนายอนันต์ สุวรรณราช ได้บริจาคที่ดินถวายวัดเพิ่ม วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2540
วัดมีเกจิอาจารย์ที่เป็นที่นับถือ คือ หลวงพ่อจันทร์ ชาวบ้านได้สร้างรูปปั้นของท่านเมื่อ พ.ศ. 2530 สร้างด้วยปูน ได้รับบริจาคเงินจากชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านตันหยงมะลิและหมู่บ้านใกล้เคียง ดำเนินการสร้างโดย หลวงพ่อทิ้ง สลังโร

รายนามเจ้าอาวาส
* พระต้ม ธมมสโร
* พระจันทร์ กิตติโก
* พระครูกัลยาณ์กิตติคุณ (28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547–ปัจจุบัน)

อ้างอิง
วัดสุนทรวารี
วัดสุนทรวารี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางโกระ อำเภอโคกโพธิ์ จังหวัดปัตตานี อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอโคกโพธิ์ ประมาณ 4 กิโลเมตร ห่างจากที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลบางโกระ ประมาณ 0.5 กิโลเมตร และอยู่ใกล้กับโรงเรียนวัดสุนทรวารี

วัดสุนทรวารี เดิมชื่อวัดว่า วัดป่าทุ ได้เปลี่ยนเป็น "วัดสุนทรวารี" เนื่องจากวัดตั้งอยู่ใกล้ลำธารซึ่งมีน้ำในสะอาด สร้างขึ้นเป็นวัดเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2479 ปัจจุบันเจ้าอาวาส คือ พระครูไพศาลธรรมสุนทร สภาพที่ตั้งวัดเป็นที่ราบ
สภาพแวดล้อมเป็นป่าไม้สวนยางและบ้านเรือนประชาน อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 23 เมตร โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2476 สร้างเป็นอาคารไม้ และกุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง โครงสร้างเป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น เมื่อ พ.ศ. 2560 เกิดเพลิงไหม้ที่กุฏิเจ้าอาวาส

อ้างอิง
วัดวารีอุดม (จังหวัดอุบลราชธานี)
วัดวารีอุดม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่บนที่ป่าริมห้วยโซง ในตำบลสีวิเชียร อำเภอน้ำยืน จังหวัดอุบลราชธานี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 24 ไร่ 3 งาน 27 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 5 แปลง เนื้อที่ 105 ไร่ 3 งาน 32 ตารางวา ปัจจุบันมี พระครูวิชัยธรรมานันท์ (ชัย แสวงดี) เป็นเจ้าอาวาส
วัดวารีอุดมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2525 เดิมมีชื่อว่า วัดราษฎร์ประชาสรรค์ โดยมีพระครูพุทธิสารสุนทร (เคน นนฺทโก) เจ้าอาวาสวัดเมืองเดช เจ้าคณะอำเภอเดชอุดม ในขณะนั้น ได้ออกเดินธุดงค์มาปักกลดเพื่อปฏิบัติกรรมฐาน จนเป็นที่เลื่อมใสศรัทธาของญาติโยม จึงได้ร่วมกันสร้างวัด โดยมีหลวงพ่อพระครูพุทธิสารสุนทรเป็นประธานในการก่อสร้างวัด จนมีเสนาสนะพอเป็นที่พำนักของพระภิกษุ สามเณรได้ ท่านจึงได้พาศิษย์ของท่านมาอยู่คือ พระชัย อนาวิโล (พระครูวิชัยธรรมานันท์) มาอยู่จำพรรษา และได้ขออนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2525 จึงเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดวารีอุดม" ตามชื่อหมู่บ้าน ด้านการศึกษาได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เมื่อ พ.ศ. 2515 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2540
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย ศาลาการเปรียญ กว้าง 10 เมตร ยาว 23 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 กุฏิสงฆ์จำนวน 18 หลัง เป็นอาคารไม้ 15 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 3 หลัง และศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง และอุโบสถตัดลูกนิมิตเมื่อ พ.ศ. 2543 ปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูปทองขัด จำนวน 3 องค์

อ้างอิง
วัดพระธาตุหนองบัว
วัดพระธาตุหนองบัว หรือ วัดหนองบัว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี มีพื้นที่ทั้งหมด 50 ไร่ 1 งาน 19 ตารางวา
วัดพระธาตุหนองบัวสร้างเมื่อ พ.ศ. 2498 โดย นายฟอง สิทธิธรรม อดีตรัฐมนตรีกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ซึ่งเป็นชาวอุบลราชธานี ได้สร้างวัดขึ้นในที่นาของท่าน เพื่อให้เป็นที่ปฏิบัติธรรมฝ่ายวิปัสนาธุระของท่านพระอาจารย์ดี พระญาณวิศิษฏ์สมิทธิวีราจารย์ (สิงห์ ขนฺตยาคโม) มีเนื้อที่ทั้งหมด 50 ไร่เศษ เป็นวัดที่สร้างขึ้นในวาระมงคลกึ่งพุทธกาล พุทธศตวรรษ 2500 โดยกำหนดสร้างขณะที่นายฟอง สิทธิธรรมถูกคุมขังอยู่ในเรือนจำกลางจังหวัดอุบลราชธานี ด้วยข้อกล่าวหาว่าเป็นกบฏภายใน ผู้ทำหน้าที่ติดต่อขอที่ดินสร้างวัดประกอบด้วย นายทองพูน ยุวมิตร และ นายอุ่น ไวยหงษ์ เป็นผู้นำ ได้พาคณะเดินทางไปหานายฟองที่เรือนจำกลางจังหวัดอุบลราชธานี นาpฟองยินดีที่จะถวายที่ดินแปลงนี้ให้วัดแม้จะถูกกักข
เสนาสนะสมัยแรกมีไม่มาก ประกอบด้วยศาลาโรงธรรมและกุฏิชั่วคราว 5 หลัง แต่ละหลังมุงหญ้ากั้นฝาขัดแตะ ปูพื้นกระดานเฉพาะศาลาโรงธรรม หลังคามุงด้วยสังกะสี แต่ปัจจุบันได้รื้อไปหมดแล้ว เสนาสนะที่สำคัญ คือ พระบรมธาตุเจดีย์ศรีพระมหาโพธิ์ หรือที่ชาวอุบลเรียกกันว่า พระธาตุหนองบัว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 รอบองค์พระธาตุเป็นกำแพงแก้ว ซึ่งทั้ง 4 มุม ของกำแพงแก้ว ได้ประดิษฐานพระเจดีย์ขนาดเล็กอีก 4 องค์ ภายในองค์พระธาตุประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุซึ่งบรรจุไว้ในสถูปลงรักปิดทองศิลปะอินเดียแบบปาละ คือ เป็นสถูปทรงสี่เหลี่ยมสลักลายเรื่องพระเจ้า 500 ชาติ อยู่ในกรอบสี่เหลี่ยมเรียงเป็นแถวคั่นแถวด้วยลายกลีบบัว อุโบสถเป็นอาคารตรีมุข คือ มีหลังคายื่นออกไปเป็นสามด้าน หลังคารูปร่า
วยลายกลีบบัว อุโบสถเป็นอาคารตรีมุข คือ มีหลังคายื่นออกไปเป็นสามด้าน หลังคารูปร่างโค้งมน มีระเบียงพาไลโดยรอบตกแต่งด้วยลวดลาย ศาลาการเปรียญกาญจนาภิเษก กุฏิที่สร้างแบบถาวรอีก 10 กว่าหลัง และสถานที่พยาบาลประจำ (อนามัย)
วัดคูเต่า
วัดคูเต่า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่ทอม อำเภอบางกล่ำ จังหวัดสงขลา มีเนื้อที่ตั้งวัด 15 ไร่ 3 งาน 13 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 1 แปลง เนื้อที่ 16 ไร่ 3 งาน 47 ตารางวา
ประวัติ
วัดคูเต่าตั้งขึ้นประมาณ พ.ศ. 2299 สร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยาโดยพระอุปัชฌาย์แก้ว ในที่ดินเป็นของนายสร้าง (ไม่ทราบนามสกุล) ซึ่งเป็นชาวจีน เดิมอยู่ที่บ้านหนองหิน ตำบลแม่ทอม ซึ่งปัจจุบันยังมีป่าช้าหนองหินเหลือเป็นหลักฐานอยู่ เนื่องจากรอบ ๆ บริเวณที่ตั้งวัดเดิมเป็นที่ลุ่ม และเป็นที่อาศัยของเต่าเป็นจำนวนมากชาวบ้านจึงเรียกกันว่า วัดสระเต่า ต่อมามีชาวจีนเข้ามาอยู่อาศัยอยู่บริเวณสองฟากของคลองอู่ตะเภามากขึ้น จนบริเวณริมน้ำเกิดเป็นหมู่บ้านขึ้น ที่ตั้งเดิมก็สัญจรไม่สะดวกจึงได้ย้ายวัดมา ณ ที่ตั้งปัจจุบัน
เหตุที่ใช้ชื่อว่า "วัดคูเต่า" เพราะชาวจีนได้เข้ามาทำมาหากินกันมาก ทำสวนส้มจุกกันมาก ชาวบ้านจึงร่วมกันขุดคูขึ้นทางทิศเหนือของวัดที่เชื่อมติดกับลำคลองและขุดยาวไปทางทิศตะวันตก พอให้เรือเล็กแล่นผ่านไปมาได้ในฤดูฝน บริเวณคูนี้มีเต่าอยู่มาก จึงได้เรียกวัดว่า "วัดคูเต่า" วัดคูเต่าได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2433 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 19 เมตร ยาว 32 เมตร ผูกพัทธสีมาประมาณ พ.ศ. 2434
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 9 เมตร ยาว 14 เมตร โครงสร้างก่ออิฐถือปูนและล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว มีเจดีย์ทั้ง 4 มุมกำแพง องค์เจดีย์กว้างและยาวองค์ละ 2 เมตร สูง 7 เมตร มีซุ้มประตู 3 ประตู โดยที่ซุ้มประตูก่ออิฐถือปูนขาว ยอดเป็นจัตุรมุขแกะลายกนกและซุ้มสีมาลายกระหนก หน้าบันเป็นรูปพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณ พระพรหมทรงหงส์ มีลายกนกและรูปสัตว์ประกอบ ภายในอุโบสถมีจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่องประวัติพระเวสสันดรชาดก เขียนโดยช่างพื้นบ้านภาคใต้ ประดิษฐานพระประธานหล่อด้วยสัมฤทธิ์ปางสมาธิ อุโบสถวัดคูเต่าได้รับการขึ้นทะเบียนจากกรมศิลปากรณ์ โดยได้มีการปฏิสังขรณ์ใหม่เมื่อ พ.ศ. 2538
ศาลาการเปรียญเป็นอาคารที่มีลักษณะเป็นโถงยกพื้น หลังคากระเบื้องพื้นบ้านแบบเกาะยอ หน้าบันประดับด้วยลายปูนปั้นสวยงาม เป็นอาคารโรงเรียนสอนปริยัติธรรมแห่งแรกของอำเภอหาดใหญ่ ศาลาที่กล่าวมานี้มี 2 หลัง และมีกุฏิโบราณ 3 หลัง

อ้างอิง
วัดน้ำลัดวังซาง
วัดน้ำลัดวังซาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลริมกก อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย ปัจจุบันมี พระครูอาทรรัตนานุรักษ์ วชิรปญโญ จิตติศรี เป็นเจ้าอาวาส ภายในวัดมีพระธาตวังซาง เป็นปูชนียสถานที่สำคัญ

วัดน้ำลัดวังซาง หรือ วัดน้ำลัด เริ่มแรกตั้งเป็นสำนักสงฆ์ เดิมชื่อ วัดกิ่งแก้ว เนื่องจากคณะศรัทธาที่ได้ร่วมบูรณะปฏิสังขรณ์วัดในยุคแรกเป็นคณะศรัทธาจากวัดพระแก้ว จากนั้นกระทรวงศึกษาธิการประกาศยกสถานะจาก สำนักสงฆ์วัดกิ่งแก้ว มาเป็น "วัดน้ำลัดวังซาง" เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2527
พระประธานของวัดพบเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2523 โดยนายจันทร์ ณ เชียงใหม่ และนายสนิท คำมูล ได้จับปลาในแม่น้ำกก เลยสะพานแม่ฟ้าหลวงในปัจจุบัน ตาข่ายไปติดกับเศียรพระพุทธรูปเข้า แต่ไม่สามารถนำขึ้นมาได้ จึงได้อาราธนาพิธีอัญเชิญ ลักษณะเศียรพระพุทธรูปมีลักษณะศิลปะล้านนาปางมารวิชัย แบบเชียงแสนหนึ่ง ล่วงเลยมาสิบปี ประชาชนจึงได้สร้างองค์พระหน้าตักกว้าง 9 ศอก เพื่อรองรับเศียรพระ ทำพิธีพุทธภิเษกเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2534

อ้างอิง
วัดสุรชายาราม
วัดสุรชายาราม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแม่กลองฝั่งตะวันตก ในตำบลหลุมดิน อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี

ประวัติ
วัดสุรชายารามาคงสร้างมาแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานีหรือก่อนหน้านั้น เดิมชื่อว่า วัดหลุมดิน สันนิษฐานว่าเหตุเพราะวัดนี้ตั้งอยู่ปากคลองหลุมดิน พื้นที่ที่ตั้งวัดมีดินดีเหมาะแก่การขุดเอาไปทำเครื่องปั้นดินเผา อยู่ตรงข้ามกับวัดโคกหม้อซึ่งเป็นที่ผลิตเครื่องปั้นดินเผา
จนสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ท่านผู้หญิงอิ่ม บุนนาค ภริยาของเจ้าพระยาสุรวงษ์ไวยวัฒน์ (วร บุนนาค) สมุหพระกลาโหมในสมัยรัชกาลที่ 5 ได้มาพบวัดหลุมดินอยู่ในสภาพวัดร้างเหลือแต่ฐานอิฐ สภาพไม่สามารถบูรณะได้ จึงสร้างพระอุโบสถขึ้นใหม่ ห่างจากพระอุโบสถหลังเดิมประมาณ 30 วา พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานวิสุงคามสีมาให้เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2427 และพระราชทานนามใหม่ว่า "วัดสุรชายาราม" และโปรดเกล้าฯ ให้ยกฐานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2427
อาคารเสนาสนะ
พระอุโบสถก่ออิฐถือปูน สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2509 มีหลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง มีชายคาปีกนกคลุมทั้ง 4 ด้าน ไม่มีช่อฟ้าใบระกาหางหงส์ ในบริเวณพัทธสีมาเดิม ภายในพระอุโบสถประดิษฐานพระประธานประทับนั่งขัดสมาธิเพชร ปางสมาธิ มีพระอัครสาวกยืนพนมมืออยู่ข้างซ้ายและขวาด้านละ 1 องค์ พระพุทธรูปสำริดประทับยืนปางห้ามสมุทร 1 องค์ และปางห้ามพระแก่นจันทร์ 1 องค์ พุทธศิลป์แบบพระราชนิยมสมัยรัชกาลที่ 3 ผนังของพระอุโบสถด้านในแต่เดิมเรียบ ปัจจุบันมีการวาดภาพจิตรกรรมฝาผนัง
ภายนอกพระอุโบสถล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว มีพระเจดีย์ เป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนทรงระฆังกลมตั้งอยู่ภายนอกกำแพงแก้ว เป็นเจดีย์มุม 2 องค์ ท่านผู้หญิงอิ่ม บุนนาค สร้างขึ้นไว้ ส่วนด้านทิศใต้ของพระอุโบสถนอกเขตกำแพงแก้ว มีเจดีย์ก่ออิฐถือปูนทรงระฆังกลมซึ่งเจ้าคุณพระประยุรวงศ์ (เจ้าคุณจอมมารดาแพ ในรัชกาลที่ 5) สร้างไว้ และอัญเชิญพระสรีรังคารของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนสุพรรณภาควดีและเจ้าคุณประยูรวงศ์ (เจ้าจอมมารดาแพ บุนนาค) มาบรรจุไว้ในพระเจดีย์องค์นี้ พระปรางค์ของวัดตั้งอยู่ด้านหลังพระอุโบสถคู่กับพระเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง ลักษณะรูปแบบเป็นพระปรางค์สมัยรัตนโกสินทร์ ก่ออิฐถือปูน รูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสมีซุ้มเรือนแก้วทั้ง 4 ด้าน ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2471 เป็นอ
เหลี่ยมจัตุรัสมีซุ้มเรือนแก้วทั้ง 4 ด้าน ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2471 เป็นอาคารทรงไทยยกพื้นสูงสร้างด้วยไม้ทั้งหลัง ภายในศาลาบริเวณไม้คอสองมีภาพจิตรกรรมฝีมือช่างสมัยรัตนโกสินทร์เป็นภาพพุทธประวัติ
วัดท่าพุราษฏร์บำรุง
วัดท่าพุราษฏร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลด่านมะขามเตี้ย อำเภอด่านมะขามเตี้ย จังหวัดกาญจนบุรี
วัดท่าพุราษฏร์บำรุงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2483 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 ต่อมาในสมัยพระครูปลัด ประสิทธิ์ รตินฺธโร ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาส ท่านมีความประสงค์จัดตั้งศูนย์สงเคราะห์บำบัดฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ติดยาเสพติด จนกระทรวงสาธารณสุขประกาศตั้ง ศูนย์สงเคราะห์และฟื้นฟูวัดท่าพุราษฏร์บำรุง เมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 โดยมีเงื่อนไขว่าให้รับผู้บำบัดยาเสพติดได้ 50 คน จัดให้มีพยาบาลหรือเจ้าหน้าที่ด้านสาธารณสุขอย่างน้อย 1 คน ในการดูแลสุขภาพผู้ติดยาเสพติดอย่างน้อยสัปดาห์ละ 5 วัน วันละ อย่างน้อย 2 ชั่วโมง
ศูนย์สงเคราะห์และฟื้นฟูประกอบด้วยเรือนนอนซึ่งเป็นอาคารชั้นเดียว มีห้องน้ำ 2 ห้อง ผู้ที่บำบัดต้องเสียเงินค่าใช้จ่ายในการบำบัด แต่หากผู้เข้ารับการบำบัดรายใดไม่อยากอยู่ในเรือนนอน ยินยอมบวชเป็นพระสงฆ์จะจำวัดแยกออกจากผู้บำบัด ต่อมา พ.ศ. 2564 มีการร้องเรียนศูนย์ฯ แห่งนี้ว่าไม่ตรงตามหลักเกณฑ์มาตรฐานที่กระทรวงสาธารณสุขกำหนด อีกทั้งเจ้าอาวาสที่เป็นผู้อำนวยการศูนย์มรณภาพ สาธารณสุขจังหวัดจึงสั่งปิดศูนย์

อ้างอิง
วัดศรีทรายมูล (อำเภอเมืองเชียงราย)
วัดศรีทรายมูล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่เลขที่ 21 หมู่ 11 ถนน ศรีทรายมูล ตำบลรอบเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย 57000 ปัจจุบันมีพระมหาพงค์ศักดิ์ ฐิตวีโร ดร. เป็นเจ้าอาวาส

วัดศรีทรายมูลสร้างเมื่อ พ.ศ. 2429 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489
อาคารเสนาสนะภายในวัดได้แก่ อุโบสถมีลักษณะศิลปะล้านนาประยุกต์ คือ เป็นอาคารสูงแบบคอนกรีตเสริมเหล็กแบบที่เป็นที่นิยมในสถาปัตยกรรมภาคกลาง แต่ยังคงประดับตกแต่งแบบล้านนาด้วยลวดลายแบบล้านนา ทั้งบริเวณตรงหน้าแหนบ หน้าแหนบปีกนก โก่งคิ้ว ระหว่างเสามีค้ำยันหรือหูช้าง ป้านลมโค้งอ่อนแบบล้านนา เน้นระนาบเอนของตับหลังคา หลังคาซ้อนกัน 3 ชั้น (ตับ) กระเบื้องมุงหลังคาเป็นแบบดินเผาเคลือบ ช่อฟ้าเป็นรูปปากนกปลายงอน ป้านลมปลายเป็นรูปพญานาค บันไดทางขึ้นมีรูปปั้นพญานาคเศียรเดียว มีมกรคายนาค เจดีย์ศิลปะร่วมสมัย สูง 10 เมตร ลักษณะเจดีย์ผสมผสานทรงปราสาทยอดเดียวแบบล้านนา เนื่องจากมีการทำซุ้มโขง (ซุ้มจระนำ) ประดิษฐานพระพุทธรูปทั้ง 4 ด้าน บริเวณฐานเจดีย์ประดับด้วยซุ้มโขง
โขง (ซุ้มจระนำ) ประดิษฐานพระพุทธรูปทั้ง 4 ด้าน บริเวณฐานเจดีย์ประดับด้วยซุ้มโขง (ซุ้มจระนำ) ด้านละ 5 ซุ้ม มีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่ 20 องค์ มีความแปลกแตกต่างจากเจดีย์ทั่วไปในเชียงราย
วัดเขาแดง (จังหวัดประจวบคีรีขันธ์)
วัดเขาแดง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขาแดง อำเภอกุยบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ที่ดินตั้งวัด มีเนื้อที่ 19 ไร่ 2 งาน 94 ตารางวา
ไม่ทราบแน่ชัดว่าสร้างขึ้นตั้งแต่เมื่อใด แต่เป็นวัดที่มีมานาน อาศัยจากหลักฐานจากประกาศวิสุงคามสีมา คาดว่าตั้งเมื่อ พ.ศ. 2455 ซึ่งได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2455 แต่ไม่ปรากฏหลักฐานผู้สร้างและผู้บริจาคที่ดิน ได้รับการพัฒนาและบูรณะมาโดยตลอด ได้มีการก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่แทนหลังเก่าที่ชำรุดทรุดโทรม โดยมีพระวิริยากรโกศล ผู้เจิมแผ่นศิลาฤกษ์ นายอุดมศักดิ์ ทั่งทอง เลขานุการรัฐมนตรีกระทรวงคมนาคม เป็นผู้วางศิลาฤกษ์ เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2530 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2530 กรมศิลปากรขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2541 ในพื้นที่ 1 ไร่ 1 งาน 11 ตารางวา อยู่ในความรับผิดชอบของสำนักศิลปากรที่ 1 จังหวัดราชบุรี
อุโบสถหลังเก่าสร้างราว พ.ศ. 2461 พระประธานคงนำมาประดิษฐานในระยะเดียวกับการสร้างอุโบสถ อุโบสถก่ออิฐถือปูน หลังคาเครื่องไม้ชั้นเดียว มุงกระเบื้องว่าวซีเมนต์ไม่มีช่อฟ้าใบระกา ด้านนอกมีเสาไม้ด้านละ 7 ต้น รองรับชายคา มีประตูทางเข้าด้านหน้า 2 ประตู หน้าต่างด้านละ 5 บาน บานหน้าต่างเป็นไม้ ที่อกเลาแกะสลักเป็นลวดลายดอกไม้เสมา ตั้งอยู่ในซุ้มที่ตั้งอยู่รอบอุโบสถ ตัวเสมาเป็นปูนปั้นมีลวดลาย อุโบสถหลังใหม่สร้างขึ้นมาทดแทนอุโบสถหลังเก่า เมื่อ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2530

เจดีย์รายตั้งอยู่ด้านหน้าอุโบสถทางทิศตะวันออก จำนวน 3 องค์ เป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองฐานสิงห์ องค์ระฆังเหลี่ยม ตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้น องค์ริมด้านทิศเหนือส่วนยอดชำรุดหักหายไป

อ้างอิง
วัดประชุมโยธี
วัดประชุมโยธี เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท้ายช้าง อำเภอเมืองพังงา จังหวัดพังงา มีเนื้อที่ทั้งหมด 8 ไร่ 2 งาน 37 ตารางวา เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระเทพปัญญาโมลี (วิศิษฐ์ กนฺตสิริ)
วัดประชุมโยธี เดิมชื่อ วัดควน เพราะตั้งอยู่บนควนเชิงเขา ตำบลท้ายช้าง (เดิมเป็นตำบลถ้ำน้ำผุด) อำเภอเมืองพังงา อยู่ใกล้กับวัดสราภิมุข (วัดสระ) วัดควนสร้างเมื่อ พ.ศ. 2369 กล่าวกันว่าหม่อมยี่สุ่นเจ้าจอมในรัชกาลที่ 3 ธิดาคนโตของพระยาบริรักษ์ภูธร (แสง ณ นคร) ผู้ว่าราชการเมืองพังงา ได้บูรณะเมื่อ พ.ศ. 2392 หลังจากได้ลาออกจากเจ้าจอมมาอยู่บ้านเดิมที่พังงา ประมาณ พ.ศ. 2448 วัดยังเคยทำพิธีถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยาแทนวัดประพาสประจิมเขต เนื่องจากทรุดโทรม และพระปลัดหมุดมาเป็นเจ้าอาวาสระหว่าง พ.ศ. 2448–2463 จนกระทั่งเปลี่ยนแปลงการปกครองยุบเลิกจึงได้ชื่อว่า "วัดประชุมโยธี"
วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 ส่วนด้านการศึกษา ได้เปิดสอนธรรมแก่พระภิกษุ สามเณรทุกปี ทุกวัดในละแวกใกล้เคียง และยังเป็นสำนักสอบธรรมสนามหลวงเป็นประจำทุกปี

โบราณศิลปะวัตถุที่สำคัญประจำวัด มีพระพุทธรูปสำริดปางมารวิชัยแบบล้านนาหรือเชียงแสนองค์หนึ่ง ที่ฐานมีจารึกอักษรขอม สูง 66 เซนติเมตร หน้าตัก 45 เซนติเมตร และพระพุทธรูปอื่นอีกบ้าง ส่วนอาคารศาสนสถานล้วนเป็นของสร้างใหม่ เช่น หอไตร และมณฑปพระพุทธบาท

อ้างอิง
ชาทัลเฮอยึค
ชาทัลเฮอยึค ( , ; จากคำประสมภาษาตุรกี "ส้อม" + "เนินฝังศพ") เป็นที่อยู่อาศัยขนาดใหญ่มากสมัยยุคหินใหม่ถึงยุคทองแดงในอานาโตเลียตอนใต้ มีอายุอยู่ในช่วงประมาณ 7,500 ถึง 6,400 ปีก่อนคริสต์ศักราช และเจริญรุ่งเรืองประมาณ 7,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช ยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนสถานที่นี้เป็นแหล่งมรดกโลกในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2012

อ้างอิง
ข้อมูล
* Bailey, Douglass. Prehistoric Figurines: Representation and Corporeality in the Neolithic. New York: Routledge, 2005 (hardcover, ; paperback, ).
* Balter, Michael. The Goddess and the Bull: Çatalhöyük: An Archaeological Journey to the Dawn of Civilization. New York: Free Press, 2004 (hardcover, ); Walnut Creek, CA: Left Coast Press, 2006 (paperback, ). A highly condensed version was published in The Smithsonian Magazine, May 2005.
* Dural, Sadrettin. "Protecting Catalhoyuk: Memoir of an Archaeological Site Guard." Contributions by Ian Hodder. Translated by Duygu Camurcuoglu Cleere. Walnut Creek, CA: Left Coast Press, 2007. .
* Hodder
y Duygu Camurcuoglu Cleere. Walnut Creek, CA: Left Coast Press, 2007. .
* Hodder, Ian. "Women and Men at Çatalhöyük," Scientific American Magazine, January 2004 (update V15:1, 2005).
* Hodder, Ian. Twenty-Five Years of Research at Çatalhöyük, Near Eastern Archaeology; Chicago, vol. 83, iss. 2, pp. 72–29, June 2020
* Hodder, Ian. The Leopard's Tale: Revealing the Mysteries of Çatalhöyük. London; New York: Thames & Hudson, 2006 (hardcover, ). (The UK title of this work is Çatalhöyük: The Leopard's Tale.)
*Mallett, Marla, "The Goddess from Anatolia: An Updated View of the Catak Huyuk Controversy," in Oriental Rug Review, Vol. XIII, No. 2 (Decemb
f the Catak Huyuk Controversy," in Oriental Rug Review, Vol. XIII, No. 2 (December 1992/January 1993).
* Mellaart, James. Çatal Hüyük: A Neolithic Town in Anatolia. London: Thames & Hudson, 1967; New York: McGraw-Hill Book Company, 1967.
* On the Surface: Çatalhöyük 1993–95, edited by Ian Hodder. Cambridge: McDonald Institute for Archaeological Research and British Institute of Archaeology at Ankara, 1996 ( ).
* 
* Todd, Ian A. Çatal Hüyük in Perspective. Menlo Park, CA: Cummings Pub. Co., 1976 ( ; ).
แหล่งข้อมูลอื่น

*What we learned from 25 Years of Research at Catalhoyuk - Ian Hodder - Oriental Institute lecture Dec 4, 2019
* Çatalhöyük — Excavations of a Neolithic Anatolian Höyük, Çatalhöyük excavation official website
* Çatalhöyük photos
* The First Cities: Why Settle Down? The Mystery of Communities, by Michael Balter, Çatalhöyük excavation official biographer
* Interview with Ian Hodder March 201 "Ian Hodder: Çatalhöyük, Religion & Templeton's 25%"
วัดเขาแดงตะวันออก
วัดเขาแดงตะวันออก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพญาขัน อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบเชิงภูเขา มีที่ดินตั้งวัด เนื้อที่ 18 ไร่ 2 งาน 70 ตารางวา มีธรณีสงฆ์ 1 แปลง เนื้อที่ 24 ไร่
วัดเขาแดงตะวันออกสร้างขึ้นเมื่อ วันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2319 ในสมัยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ที่ได้มีนามวัดอย่างนั้นเพราะวัดตั้งอยู่เชิงภูเขามีหินสีแดง และทางทิศตะวันตกมีวัดเขาแดงตะวันตกตั้งอยู่จึงมีนามว่า "วัดเขาแดงตะวันออก" ชาวบ้านมักเรียกสั้น ๆ ว่า วัดเขาแดง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ วันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2487 ด้านการศึกษา ได้ให้ทางราชการจัดสร้างโรงเรียนวัดเขาแดงขึ้นในธรณีสงฆ์ของวัดเนื้อที่ 20 ไร่ และได้ใช้เป็นที่ป่าช้า 4 ไร่

อดีตเจ้าอาวาส เป็นเกจิอาจารย์มีความศักดิ์สิทธิ์ เป็นที่เคารพนับถือของชาวพัทลุงและทั่วไป ปัจจุบันพระมหาสมชาย อินทุสวณุโณ เป็นเจ้าอาวาส

อ้างอิง