SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดชุมนุมศรัทธา
วัดชุมนุมศรัทธา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางไทรป่า อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 23 ไร่ 1 งาน 98 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 18 ไร่ 2 งาน
วัดชุมนุมศรัทธาตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2468 เดิมชื่อ วัดบางเลน โดยตั้งชื่อตามคลองบางเลนที่วัดตั้งอยู่ บ้างเรียก วัดเก่า ต่อมาพระเทพเวทีให้ชื่อใหม่ว่า "วัดชุมนุมศรัทธา" ผู้บริจาคที่ดินให้สร้างวัดคือ นางไพรและนางเกตุ ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2487 พระยาศิริชัยบุรินทร์ได้ถวายที่ดินเพื่อสร้างศาลาการเปรียญ วัดชุมนุมศรัทธาได้เปลี่ยนจากสังกัดมหานิกายมาเป็นธรรมยุติกนิกายในสมัยพระฟุ้งดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2490 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถกว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 ศาลาการเปรียญกว้าง 24.5 เมตร ยาว 44 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2507 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์กว้าง 15 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 12 หลัง เป็นอาคารไม้ 10 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง และตึก 1 หลัง ปูชนียวัตถุทีสำคัญคือ พระบุญวันสัมมาสัมพุทธวรโท เป็นพระประธานในอุโบสถปางมารวิชัย วัดยังมีท้าวเวสสุวรรณ เป็นปูนลักษณะการปั้นด้วยมือ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 สร้างสมัยหลวงพ่อธง

อ้างอิง
วัดทุ่งพิชัย
วัดทุ่งพิชัย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่เลขที่ 35 หมู่ที่ 3 ตำบลห้วยพระ อำเภอดอนตูม จังหวัดนครปฐม ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 38 ไร่ 3 งาน 32 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 18 ไร่ 2 งาน

วัดทุ่งพิชัยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2472 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2493 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญประกอบด้วยอุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 24.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญกว้าง 12 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 กุฏิสงฆ์จำนวน 12 หลัง เป็นอาคารไม้ 9 หลัง และตึก 3 หลัง ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 8 เมตร ยาว 20 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 2 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการแกะ
* พระอธิการสุทีป
* พระอาจารย์ชอุ่ม อินฺทวงฺโส รักษาการแทนเจ้าอาวาสวัดทุ่งพิชัย
* พระอาจารย์ทองดี พ.ศ. 2498–2501
* พระอาจารย์แบน พ.ศ. 2501–2502
* พระครูวิชัยวรคุณ สิริวณฺโณ พ.ศ. 2502–

อ้างอิง
เจดีย์ดะมะยาซิกะ
เจดีย์ดะมะยาซิกะ ( , ) เป็นเจดีย์พุทธตั้งอยู่ในหมู่บ้านปวาซอ ทางตะวันออกของพุกาม ประเทศพม่า สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 1196 ในรัชสมัยพระเจ้านรปติสี่ตู่ เจดีย์มีลักษณะเป็นทรงกลม ก่อด้วยอิฐ ฐานทั้งสามประดับกระเบื้องดินเผาแสดงเรื่องราวจากชาดก

อ้างอิง
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* MyanmarBagan Travel Information
คายาล อาลีเยฟ
คายาล ฟาครี โอกลู อาลีเยฟ ( ; 15 มีนาคม ค.ศ. 2006 – ) เป็นนักมวยไทยชาวอาเซอร์ไบจาน ผู้เป็นแชมป์ยุวชนโลกและยุโรป ค.ศ. 2022 ตลอดจนผู้ชนะรางวัลเหรียญทองแดงในการแข่งยูโรเปียนเกมส์ 2023

ประวัติ
คายาล ฟาครี โอกลู อาลีเยฟ เกิดวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 2006 ในฐานะนักเรียนเกรด 6 โรงเรียนมัธยมหมายเลข 283 ที่เขตบินากาดีของบากู เขาได้รับรางวัลชนะเลิศในการแข่งที่จัดโดยสหพันธ์มวยไทยในยุโรปในประเภทน้ำหนักไม่เกิน 34 กก.

เขาเป็นผู้ชนะการแข่งถ้วยยุวชนโลกใน ค.ศ. 2016 และ 2018 ซึ่งจัดขึ้นที่ประเทศตุรกี ส่วนใน ค.ศ. 2019 เขาชนะการแข่งระดับนานาชาติที่ประเทศอิหร่าน

กระทั่งในช่วงปลาย ค.ศ. 2019 อาลีเยฟได้อันดับที่สามในการแข่งชิงแชมป์ยุวชนโลกที่เมืองอันทัลยา ประเทศตุรกี
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 ในฐานะนักเรียนเกรด 6 โรงเรียนมัธยมหมายเลข 283 เขาได้รับรางวัลเหรียญทองในการแข่งชิงแชมป์ยุวชนยุโรป ซึ่งจัดขึ้นที่นครอิสตันบูล ประเทศตุรกี ต่อมา ในเดือนสิงหาคมของปีเดียวกัน ที่กัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย คายาล อาลีเยฟ ได้กลายเป็นแชมป์โลกในกลุ่มเยาวชนในประเภทน้ำหนักไม่เกิน 60 กก.
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2023 เขาเข้าร่วมการแข่งยูโรเปียนเกมส์ครั้งที่สาม ที่เมืองกรากุฟ และเกมกีฬานี้เป็นการแข่งสำหรับผู้ใหญ่ครั้งแรกในอาชีพของอาลีเยฟ ซึ่งในเกมกีฬานี้ ในรอบก่อนรองชนะเลิศของประเภทน้ำหนักไม่เกิน 67 กก. เขาได้รับชัยชนะเหนือจอร์จี ไคลน์ จากประเทศจอร์เจียมาก่อน แล้วเข้าสู่รอบรองชนะเลิศ โดยที่รอบนี้ เขาแพ้ออสการ์ ซีเกิร์ต ผู้เป็นนักมวยท้องถิ่น และได้รับรางวัลเหรียญทองแดงจากเกมกีฬาครั้งนี้

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* Profile of Khayal Aliyev at the website of International Federation of Muaythai Associations
* Profile of Khayal Aliyev at the website of 2023 European Games
วัดมฤคทายวัน
วัดมฤคทายวัน อาจหมายถึง
* วัดมฤคทายวัน จังหวัดนครสวรรค์
* วัดมฤคทายวัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดมฤคทายวัน จังหวัดเพชรบุรี
* วัดมฤคทายวัน จังหวัดหนองคาย
วัดมฤคทายวัน (จังหวัดเพชรบุรี)
วัดมฤคทายวัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลชะอำ อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 16 ไร่ ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 3 ไร่ 2 งาน 5 ตารางวา อยู่ติดกับพระราชนิเวศน์มฤคทายวัน

วัดมฤคทายวันตั้งเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2504 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2505 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 51 เมตร ยาว 65 เมตร โดยนายเหลื่อม ส้มภา ราษฎรบ้านหนองคาง ได้บริจาคที่ดินเนื้อที่ 16 ไร่เศษ ด้วยเหตุที่บริเวณเดิมมีสัตว์ป่าอย่างเนื้อทราย กวาง เก้ง อาศัยอยู่ชุกชุม จึงได้ตั้งชื่อวัดว่า "วัดมฤคทายวัน" มีพระครูวชิรรังษี เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถกว้าง 10 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญกว้าง 13 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2504 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์กว้าง 5 เมตร ยาว 27 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์จำนวน 3 หลัง เป็นอาคารไม้ 1 หลัง และครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง

รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูวชิรรังษี(จันทร์ ธมฺมสโร) พ.ศ. 2500–2521
* พระอธิการหรุ่ม พ.ศ. 2523–2524
* พระครูอุปถัมภ์วชิรการ(ทองสุข สทฺธาทิโก) พ.ศ. 2525–2548
* พระครูวิทิตวัชโรทัย(มณี กมโล) พ.ศ.2548-ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดชัยสามหมอ
วัดชัยสามหมอ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช่องสามหมอ อำเภอแก้งคร้อ จังหวัดชัยภูมิ มีที่ดินที่ตั้งวัด เนื้อที่ 20 ไร่ 1 งาน 61 ตารางวา

วัดชัยสามหมอตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2470 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2530 ต่อมาได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ จากพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ยกวัดราษฎร์นี้ขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 เมื่อแรกตั้งวัดเดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดบ้านแก้งคร้อหนองไผ่ เริ่มแรกได้สร้างกุฏิหลังเล็ก ๆ ขึ้นจำนวน 3 หลัง หลังคามุงแฝก สร้างศาลาขึ้น 1 หลัง เพื่อเป็นสถานที่ทำบุญ
ปูชนียวัตถุ มีพระพุทธรูปองค์ประธานภายในพระอุโบสถ หลวงพ่อพระชัยมงคล (พระคุ้มเมือง) ภายในพระวิหารเล็ก และมีพระมหาเจดีย์สิริชัยมงคล

รายนามเจ้าอาวาส
* พระราชชัยมุนี ป.ธ.5 
* พระเทพมงคลเมธี (ประจักษ์ โชติโก) พ.ศ. 2555-2567
* พระวัชรชัยคุณ (วุฒินันท์ สจฺจวโร) รก.

อ้างอิง
วัดศรีธนู
วัดศรีธนู เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะพะงัน อำเภอเกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี ปัจจุบันมีพระครูสิริทีปรัต (นิพนธ์ วรกวินฺโท ป.ธ.5) เป็นผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส

วัดศรีธนูตั้งวัดเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2532 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7.6 เมตร ยาว 13.3 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญกว้าง 11.2 เมตร ยาว 13.2 เมตร เป็นอาคารไม้ทรงไทยชั้นเดียว ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 11.2 เมตร ยาว 13.2 เมตร กุฏิสงฆ์จำนวน 10 หลัง เป็นอาคารไม้ 9 หลัง และครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง และศาลาบำเพ็ญกุศลสร้างด้วยไม้ ส่วนปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 67 นิ้ว สูง 95 นิ้ว และพระประธานประจำศาลาการเปรียญ ขนาดหน้าตักกว้าง 29 นิ้ว สูง 43 นิ้ว

อ้างอิง
วัดวิภาวดีกาญจนา
วัดวิภาวดีกาญจนา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ตำบลมะขามเตี้ย อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 18 ไร่ 1 งาน 72 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูธีรธรรมานุยุต (ธีระยุทธ ยโสธโร) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดวิภาวดีกาญจนาตั้งวัดเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2543 โดยมีนางสาวปัญจพร ปัญจักขภัต เป็นผู้ถวายที่ดินให้สร้างวัด ด้านการศึกษาให้ราชการใช้ที่ดินสร้างโรงเรียนแสงธรรมพิทยาคม มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2543
อาคารเสนาสนะภายในวัดประกอบด้วยกุฏิสงฆ์จำนวน 11 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 10 หลัง ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 16 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และศาลาบำเพ็ญกุศล 1 หลัง

อ้างอิง
วัดกอด่อปะลีน
วัดกอด่อปะลีน ( , ) เป็นวัดพุทธตั้งอยู่ในพุกาม ประเทศพม่า การก่อสร้างเริ่มขึ้น ค.ศ. 1203 ในรัชสมัยพระเจ้านรปติสี่ตู่ แล้วเสร็จวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1227 ในรัชสมัยพระเจ้าไชยสิงขะ วัดกอด่อปะลีนมีความสูงถึง ถือเป็นวัดสูงเป็นอันดับสองในพุกาม มีรูปแบบคล้ายกับวัดตะบะญุ วัดมีทั้งหมดสองชั้น ชั้นล่างมีระเบียงลดหลั่นสามขั้น และชั้นบนมีระเบียงลดหลั่นสี่ขั้น วัดได้รับความเสียหายอย่างหนักช่วงแผ่นดินไหว ค.ศ. 1975 และได้รับการบูรณะใหม่ในปีต่อ ๆ มา
วัดกานดอปะลิน มีลักษณะเป็นวัดกลวง รูปแบบ กู่ ตรงข้ามกับเจดีย์ วัดกลวงแบบ กู่ เป็นการสร้างที่ใช้สำหรับการทำสมาธิ การสักการะพระพุทธรูปและประกอบพิธีกรรมพุทธอื่น ๆ วัดแบบ กู่ มีสองรูปแบบพื้นฐานคือ มุขหนึ่งด้าน และมุขสี่ด้าน โดยพื้นฐานแล้วจะมีทางเข้าหลักหนึ่งทาง และทางเข้าหลักสี่ทาง นอกจากนี้ยังมีรูปแบบอื่น ๆ เช่น มุขห้าด้านและแบบผสมอยู่ด้วย รูปแบบมุขหนึ่งด้านพัฒนามาจากเบะตะโน่ในคริสต์ศตวรรษที่ 2 และมุขสี่ด้านพัฒนามาจากศรีเกษตรในคริสต์ศตวรรษที่ 7 วัดมีลักษณะหลักคือซุ้มโค้งแหลมและห้องทรงโค้ง มีขนาดใหญ่และดียิ่งขึ้นในสมัยพุกาม

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* 
* 
*
วัดเชียงงาสง่างาม
วัดเชียงงาสง่างาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงงา อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี

วัดเชียงงาสง่างาม เดิมชื่อ วัดเชียงงา ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2375 สร้างโดยชาวไทยพวนที่ถูกกวาดต้อนมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เจดีย์จึงน่าจะสร้างในช่วงเวลาดังกล่าวด้วย ทางวัดได้มีการบูรณะพัฒนาให้เจริญขึ้นตามลำดับ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2513 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 40 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518
ศิลปกรรมที่สำคัญคือ เจดีย์องค์ทรงระฆังที่น่าจะสร้างในสมัยรัชกา่ลที่ 3 ส่วนฐานเป็นบัวถลาในผังยกเก็จต่อด้วยบัวคลุ่ม องค์ระฆังในผังกลมมีการประดับบัวคอเสื้อ ส่วนยอดทำเป็นเจดีย์จำลอง นักประวัติศาสตร์ศิลปะกำหนดอายุเจดีย์องค์นี้ว่าอยู่ราวสมัยธาตุดำในช่วงหลังพุทธศตวรรษที่ 19 จึงมีความเป็นไปได้ว่า เจดีย์วัดเชียงงาได้รับอิทธิพลรูปแบบมาจากธาตุดำ ในประเทศลาว

อ้างอิง
วัดมหาธาตุ (จังหวัดเลย)
วัดมหาธาตุ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงคาน อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 4 ไร่ 2 งาน

วัดมหาธาตุ หรือชาวบ้านเรียกว่า วัดหลวงพ่อใหญ่ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2197 โดยพระยาศรีอรรคฮาด (ทองดี ศรีประเสริฐ) พร้อมการก่อตั้งเมืองเชียงคาน เคยเป็นที่ว่าการงานเมืองของเจ้าเมืองเชียงคานมาหลายสมัย มีบัลลังก์เจ้าเมือง และฆ้องชัยอยู่ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2219 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
ด้านการศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกธรรม เปิดสอน พ.ศ. 2515 โรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกบาลี เปิดสอน พ.ศ. 2530 โรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญ เปิดสอน พ.ศ. 2531 ศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนากันอาทิตย์เปิดสอน พ.ศ. 2515 ศูนย์อบรมเด็กก่อนเกณฑ์ในวัด เปิดสอน พ.ศ. 2530
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2202 เป็นลักษณะของสิมทึบ ก่ออิฐถือปูน ฐานเตี้ย ผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า หันด้านหน้าไปทางทิศตะวันตก วิหารเป็นศิลปะแบบล้านช้างผสมกับอยุธยาตอนปลาย ศาลาการเปรียญ อาคารคอนกรีต หอสวดมนต์ อาคารคอนกรีต กุฏิสงฆ์ 10 หลัง ศาลาอเนกประสงค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 ศาลาบำเพ็ญกุศล 1 หลัง ซุ้มประตู ปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูปปางมารวิชัย (หลวงพ่อใหญ่) เจดีย์ พระพุทธรูปไม้ ศิลปะลานช้าง พระพุทธรูปปางประทานพร 9 องค์ นอกจากนี้มีตู้พระธรรมไม้ลงรักปิดทอง หีบพระธรรมไม้ลงรักปิดทอง

อ้างอิง
หมู่บ้านลุ่ม
บ้านลุ่ม ( ) หรือเรียกว่า บ้านลุ่ม-ทับช้าง เป็นหมู่บ้านหนึ่งในตำบลทับช้าง อำเภอนาทวี จังหวัดสงขลา หมู่ที่ 8 นับเป็นหมู่บ้านใน 1 ใน 39 หมู่บ้านตามโครงการชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถี จังหวัดสงขลา บ้านลุ่มไม่มีหลักฐานยืนยันได้ว่าจัดตั้งหมู่บ้านตั้งแต่เมื่อใดแต่จากการบอกเล่าต่อๆกันมาของผู้เฒ่าผู้แก่ที่อยู่ในหมู่บ้านบอกว่าผู้ที่มาตั้งรกรากในบ้านลุ่มตอนต้น

สถานที่ท่องเที่ยวในชุมชน
*น้ำตกโตนหวายกุ้ง
*น้ำตกโตนหัวช้าง
*น้ำตกโตนท่าแต้ว
*บ้านเรือนเป็นแบบขั้นบันได
ประวัติ
บ้านลุ่ม ไม่มีหลักฐานยืนยันได้ว่าจัดตั้งหมู่บ้านตั้งแต่เมื่อใด แต่จากการบอกเล่าต่อ ๆ กันมาของผู้เฒ่าผู้แก่ที่อยู่ในหมู่บ้านบอกว่า ผู้ที่มาตั้งรกรากในบ้านลุ่มตอนต้น ประกอบด้วยบุคคลหลายประเภทที่ต่างเข้ามาอยู่ที่บ้านลุ่ม เช่น พวกนายแก้วนายทองเดินทางมาจากไทรบุรีผู้หนีตำรวจจากการก่อคดีหรือพวกที่หนีสงครามจากศึกยาเหล เพราะสภาพของบ้านอยู่บนเนินมีภูเขาล้อมรอบมีทางเข้าออกทางเดียว จึงเรียกกันว่า“บ้านลุ่ม”

สภาพด้านสังคม

สภาพภูมิศาสตร์

สภาพแวดล้อมรอบข้างเป็นภูเขาล้อมรอบหมู่บ้าน และมีลักษณะภูมิประเทศเป็นที่ราบภูเขา

อาณาเขตติดต่อ

ลักษณะโครงสร้างพื้นฐาน

สาธารณูปโภค

การปกครอง

เศรษฐกิจ

อุตสาหกรรม
วัฒนธรรมประเพณี
ประชาชนส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธเถรวาท ประเพณีต่างๆ ยึดถือปฏิบัติเหมือนกันกับชาวพุทธเถรวาทในแถบใกล้เคียง เช่น บวชพระ ประเพณีแต่งงาน งานศพ ฯลฯ

วัดประจำหมู่บ้าน
วัดบ้านลุ่ม เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 8 ตำบลทับช้าง อำเภอนาทวี จังหวัดสงขลา เมื่อ พ.ศ. 2340

โรงเรียนประจำหมู่บ้าน
โรงเรียนวัดบ้านลุ่ม หมู่ที่ 8 ตำบลทับช้าง อำเภอนาทวี จังหวัดสงขลา เป็นโรงเรียนประจำหมู่บ้านลุ่ม ตั้งอยู่ที่ หมู่ที่ 8 บ้านลุ่ม ตำบลทับช้าง อำเภอนาทวี จังหวัดสงขลา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสงขลา เขต 3 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ก่อตั้ง 17 มิถุนายน พ.ศ. 2487 (ระดับที่เปิดสอน อนุบาล-ประถมศึกษา)
เเหล่งข้อมูล
* เว็บไซต์กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬาของประเทศไทย
* บ้านลุ่ม ชุมชนท่องเที่ยว Otop นวัตวิถี นาทวี สงขลา, Facebook

อ้างอิง
แฮมกับไข่
แฮมกับไข่ ( ) เป็นอาหารที่นำแฮมและไข่ที่ปรุงในรูปแบบต่าง ๆ มาจัดวางบนจานเดียวกัน แฮมกับไข่ได้รับการระบุว่าเป็นอาหารหลักที่เป็น "อาหารเช้าของชาวอเมริกายุคเก่า" และยังมีการรับประทานเป็นอาหารกลางวันและอาหารเย็นด้วย บุคคลที่มีชื่อเสียงบางคนยอมรับว่าชื่นชอบแฮมกับไข่ เช่น ดันแคน ไฮส์ นายทุนชาวอเมริกา และผู่อี๋ จักรพรรดิแห่งแมนจูเรีย อาหารที่คล้ายคลึงกับแฮมกับไข่ เช่น เบคอนและไข่, ไข่สเปน, ไข่เจียวเดนเวอร์ และไข่เบเนดิกต์
ภาพรวม
แฮมกับไข่เป็นอาหารยอดนิยมที่นิยมรับประทานเป็นอาหารเช้าในประเทศสหรัฐอเมริกา และยังมีการรับประทานเป็นอาหารเย็นหรืออาหารค่ำ เช่นในบางส่วนของภาคใต้ของสหรัฐอเมริกา บางครั้งมีการรับประทานเป็นอาหารกลางวัน ไข่ที่อยู่บนจานอาจเป็นไข่ดาว ไข่คน หรือไข่ดาวน้ำ บางครั้งมีการใช้ส่วนประกอบเพิ่มเติม เช่น มะเขือเทศ และเครื่องปรุงรสอย่างเฮิร์บเดอโพรวองซ์ แฮมกับไข่สามารถปรุงโดยใช้กระทะบนเตา และยังสามารถใช้การอบหรือปิ้งในเตาอบได้อีกด้วย
บางครั้งมีการราดน้ำเกรวีจากแฮมลงบนไข่เพื่อเพิ่มรสชาติ สามารถเพิ่มคุณภาพของอาหารโดยการใช้แฮมคุณภาพสูงและปรุงส่วนผสมด้วยไฟอ่อน ซึ่งจะช่วยป้องกันไม่ให้สุกมากเกินไป สูตรแฮมกับไข่ในแบบชนบทมีการใส่ครีมลงในกระทะหลังจากแฮมกับไข่สุกแล้ว จากนั้นจึงตักขึ้นบนจาน แฮมกับไข่สามารถรับประทานคู่กับเครื่องเคียงอย่างขนมปังปิ้ง แฮชบราวน์ และอื่น ๆ
File:Ham and scrambled eggs.jpg|alt=Ham and eggs served with scrambled eggs|แฮมกับไข่คน
File:Ham steak and scrambled eggs.jpg|alt=A thick-cut ham steak and scrambled eggs|สเต๊กแฮมชิ้นหนากับไข่คน
File:Eggs and ham.jpg|alt=Grilled ham and fried eggs|แฮมย่างกับไข่ดาว
File:目玉焼き.JPG|alt=A close-up view of fried ham and eggs|แฮมทอดกับไข่ดาว

ดูเพิ่ม
* แซนด์วิชเบคอน ไข่ กับชีส – แซนด์วิชที่รับประทานเป็นอาหารเช้า
* แซนด์วิชเดนเวอร์
* กรีน เอ้กส์ แอนด์ แฮม – หนังสือเด็กโดย ดร. ซูสส์
* แซนด์วิชแฮมกับชีส
* ขนมปังแฮมกับไข่
* ไข่คน

อ้างอิง

อ่านเพิ่มเติม
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น
*
พิพิธภัณฑ์ราเม็งชินโยโกฮามะ
พิพิธภัณฑ์ราเม็งชินโยโกฮามะ ( ) เป็นศูนย์อาหารที่เปิดทำการในปี พ.ศ. 2537 ตั้งอยู่ในย่านชินโยโกฮามะของเขตโคฮากุ นครโยโกฮามะ ประเทศญี่ปุ่น

"พิพิธภัณฑ์" หรือที่เรียกอีกอย่างว่าเป็นศูนย์อาหารสร้างให้สำหรับซุปบะหมี่ราเม็งญี่ปุ่นโดยเฉพาะ ภายในพิพิธภัณฑ์มีการจำลองในขนาดย่อม ๆ ของกรุงโตเกียวในปี ค.ศ. 1958 ซึ่งเป็นปีที่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถูกคิดค้นขึ้น ภายในพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยร้านราเม็งชื่อดังตั้งแต่คีวชูไปจนถึงฮกไกโด เช่นร้านอิเดะโชเต็ง, ชินาโซบายะ, เคยากิ, ริวชันไฮ, ฮาจิยะ, ฟูกูจัง และโคมูราซากิ ในปี พ.ศ. 2556 พิพิธภัณฑ์ได้เพิ่มสาขาของร้านอาหารอเมริกาชื่ออิเกเม็งฮอลลีวูดเข้ามาด้วย แต่ภายหลังปิดสาขาไปในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2557
พิพิธภัณฑ์อยู่ในระยะที่สามารถเดินได้จากสถานีรถไฟชินโยโกฮามะและมีธีมแบบยุคโชวะ

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโยโกฮามะ
* ถนนราเม็ง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Shin-Yokohama Ramen Museum, Tokyo Food Page
ขนมปังปิ้ง
ขนมปังปิ้ง ( ) เป็นขนมปังแผ่นที่ผ่านการทำให้เป็นสีน้ำตาลโดยการแผ่รังสีความร้อน การเกิดสีน้ำตาลเป็นผลมาจากปฏิกิริยามายาร์ที่เปลี่ยนรสชาติของขนมปังและทำให้เนื้อขนมปังแน่นขึ้น พื้นผิวที่แน่นขึ้นทำให้ทาท็อปปิงได้ง่ายขึ้น และความอุ่นของขนมปังช่วยให้เนยถึงจุดหลอมเหลวได้ การปิ้งเป็นวิธีการโดยทั่วไปที่ทำให้ขนมปังเก่าน่ารับประทานยิ่งขึ้น ขนมปังถูกปิ้งโดยใช้เครื่องปิ้งขนมปังหรือเตาอบปิ้งขนมปัง ขนมปังปิ้งอาจมีสารอะคริลาไมด์ที่ก่อให้เกิดกระบวนการการทำให้เป็นสีน้ำตาล ซึ่งเป็นที่สงสัยว่าอาจเป็นสารก่อมะเร็ง อย่างไรก็ตาม ยังไม่มีการพิสูจน์คำกล่าวอ้างที่ว่าขนมปังปิ้งที่ไหม้ก่อให้เกิดมะเร็ง
เนยหรือเนยเทียมและท็อปปิงหวานเช่นแยมหรือเยลลีเป็นสิ่งที่นิยมทาบนขนมปังปิ้ง ในบางท้องถิ่นอาจนิยมทาท็อปปิงรสเค็มเช่นเนยถั่วหรือสารสกัดจากยีสต์ ขนมปังปิ้งอาจเป็นเครื่องเคียงในอาหารรสเค็มเช่นซุปหรือสตูว์ หรืออาจแต่งหน้าด้วยส่วนผสมเช่นไข่หรือถั่วอบเพื่อทำเป็นอาหารมื้อเบา ๆ ขนมปังปิ้งเป็นอาหารเช้าโดยทั่วไป แซนด์วิชก็อาจทำโดยใช้ขนมปังปิ้ง

ดูเพิ่ม
* ครูตง
* ขนมปังทอด
* กายาโทสต์
* เครื่องปิ้งขนมปัง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
แซนด์วิชแฮม
]]

แซนด์วิชแฮม ( ) เป็นแซนด์วิชชนิดหนึ่งที่พบได้ทั่วไป ขนมปังที่ใช้ทำแซนด์วิชอาจเป็นขนมปังสดหรือขนมปังปิ้งก็ได้ มีการใส่ท็อปปิงที่หลากหลาย ได้แก่ ชีส ผัก (เช่น ผักกาดหอม มะเขือเทศ หัวหอม หรือแตงกวาดอง) แซนด์วิชที่ใส่มัสตาร์ดและมายองเนสหลายชนิดก็พบได้ทั่วไป

ขนมปังแผ่น ชีสแผ่น และแฮมแผ่นปรุงสุกมีจำหน่ายโดยทั่วไปในซูเปอร์มาร์เก็ตของโลกตะวันตก แซนด์วิชแฮมจึงเตรียมได้ง่ายและรวดเร็ว เป็นส่วนประกอบโดยทั่วไปของอาหารกลางวันบรรจุกล่อง
การบริโภค
สมาคมแซนด์วิชแห่งอังกฤษระบุว่าแซนด์วิชแฮมเป็นแซนด์วิชที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในสหราชอาณาจักร การสำรวจทีจัดทำขึ้นในปี พ.ศ. 2544 พบว่าแฮมเป็นสิ่งที่ใส่ในแซนด์วิชที่นิยมที่สุดเป็นอันดับ 2 รองจากชีส ในประเทศฝรั่งเศส แซนด์วิชที่ถูกบริโภคร้อยละ 70 จากทั้งหมด 1.8 พันล้านชิ้นเป็นแซนด์วิชแฮม ส่งผลให้สถานธุรกิจวิเคราะห์เศรษฐกิจของประเทศฝรั่งเศาเริ่มใช้ 'ดัชนี jambon-beurre' เช่นเดียวกับดัชนีบิกแมกในการเปรียบราคาทั่วประเทศ

แซนด์วิชแฮมที่ยาวที่สุดในโลกทำโดย Nico Jimenez คนขายเนื้อในเมืองปัมโปลนา ประเทศสเปนในปี พ.ศ. 2552

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
พิพิธภัณฑ์ซีอิ๊วคิคโคแมน
พิพิธภัณฑ์ซีอิ๊วคิคโคแมน ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ดำเนินการโดยบริษัทคิคโคแมนบริษัทผู้ผลิตซีอิ๊ว โดยพิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ภายในโรงงานใกล้กับสถานีรถไฟโนดาชิในนครโนดะ จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น

พิพิธภัณฑ์นำเสนอข้อมูลเกี่ยวกับกระบวนการการผลิตซีอิ๊วและประวัติความเป็นมาของซีอิ๊ว ตลอดจนถึงการนำเที่ยวโรงงาน นอกจากนี้ยังมีคลังสินค้าด้านนอกให้ชมด้วย พิพิธภัณฑ์นครที่แยกออกมายังมีอุปกรณ์เกี่ยวกับซีอิ๊วจัดแสดงด้วย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* พิพิธภัณฑ์เสมือนของบริษัท
อาหารเช้ามื้อที่สอง
อาหารเช้ามื้อที่สอง ( , , , , , ) เป็นมื้ออาหารที่รับประทานหลังอาหารเช้า แต่ก่อนอาหารกลางวัน เป็นมื้ออาหารตามธรรมเนียมในรัฐไบเอิร์น, ประเทศโปแลนด์, ประเทศสโลวาเกีย, ประเทศสเปน และประเทศฮังการี ในรัฐไบเอิร์นและประเทศโปแลนด์ มีการปรุงอาหารพิเศษสำหรับรับประทานในอาหารเช้ามื้อที่สองโดยเฉพาะ ในกรุงเวียนนาและส่วนใหญ่ของประเทศออสเตรีย อาหารเช้ามื้อที่สองเรียกกันด้วยคำว่า Jause ในประเทศอื่น ๆ ที่พูดภาษาสเปน คำว่า almuerzo มีความหมายถึงอาหารกลางวัน แต่ในประเทศสเปนมีความหมายถึงอาหารเช้ามื้อที่สอง ในประเทศเหล่านี้การรับประทานอาหาร 4 ถึง 5 มื้อเป็นเรื่องปกติ

ดูเพิ่ม
* บรันช์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* The Weisswurst tradition
ยอดเชฟของโนบุนางะ
ยอดเชฟของโนบุนางะ ( ) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องโดยมิตสึรุ นิชิมูระ และวาดภาพโดยทากูโร คาจิกาวะ ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นในเดือนมกราคม พ.ศ. 2556

เนื้อเรื่อง
เชฟหนุ่มชื่อ ถูกส่งไปยังยุคเซ็งโงกุด้วยวิธีการที่เป็นปริศนา เคนสูญเสียความทรงจำส่วนใหญ่ไปและตกอยู่ท่ามกลางการต่อสู้ระหว่างทหาร ทหารทั้งสองฝ่ายที่กำลังรบกันต่างเข้าใจผิดว่าเคนเป็นสายลับจึงออกตามจับเคน เคนหลบหนีแล้วไปพบกับ หญิงสาวช่างตีเหล็ก ด้วยความที่เค็นมีความสามารถในการทำอาหารจึงได้เข้าทำงานเป็นหัวหน้าคนครัวประจำตัวของโอดะ โนบุนางะ
ละคร
ละครโทรทัศน์ดัดแปลงฤดูกาลแรกมี 9 ตอน ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ทีวีอาซาฮิระหว่างวันที่ 11 มกราคมถึง 15 มีนาคม พ.ศ. 2556 ฤดูกาลที่ 2 มีทั้งหมด 8 ตอน ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ทีวีอาซาฮิเช่นกันตั้งแต่วันที่ 10 กรกฎาคมถึง 4 กันยายน พ.ศ. 2557

ละครโทรทัศน์ออกอากาศในประเทศไทยในชื่อเรื่องภาษาไทยว่า ยอดเชฟเหนือซามูไร ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอสตั้งแต่วันที่ 14 มกราคมถึง 18 มีนาคม พ.ศ. 2590

ฤดูกาลที่ 1

ฤดูกาลที่ 2

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*เว็บไซต์ทางการของซีรีส์โทรทัศน์
คุณพ่อยอดกุ๊ก
คุณพ่อยอดกุ๊ก หรือ พ่อครัวหัวป่าห์ ( ) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยโทจิ อูเอยามะ ตีพิมพ์ในนิตยสารมังงะ นิตยสารมังงะแนวเซเน็งของสำนักพิมพ์โคดันชะตั้งแต่ปี พ.ศ. 2528 สำนักพิมพ์โคดันชะรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 167 เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2566 ทำให้กลายเป็นซีรีส์มังงะที่ยาวที่สุดเรื่องหนึ่งเมื่อนับจากจำนวนเล่ม เรื่องราวเกี่ยวกับมนุษย์เงินเดือนผู้ทำอาหารเก่ง และมีสูตรอาหารฉบับเต็มของอาหารที่ปรากฏในแต่ละตอนใส่ไว้ในช่วงท้ายตอน
ซีรีส์ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ความยาว 151 ตอนอำนวนการผลิตโดยสตูดิโอเอเก็งและกำกับโดยโทชิตากะ สึโนดะ ซีรีส์อนิเมะออกอากาศครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นทางสถานีโทรทัศน์ทีวีอาซาฮิระหว่างเดือนเมษายน พ.ศ. 2535 ถึงพฤษภาคม พ.ศ. 2538 ซีรีส์อนิเมะเคยออกอากาศในประเทศไทยทางช่องไอบีซีในชื่อภาษาไทยว่า คุณพ่อยอดกุ๊ก และทางช่อง 3 ในชื่อภาษาไทยว่า พ่อครัวหัวป่าก์ ซีรีส์ ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นดัดแปลงออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ฟูจิทีวีในวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2551

คุณพ่อยอดกุ๊กชนะเลิศรางวัลพิเศษในงานมังงะโคดันชะครั้งที่ 39 ในปี พ.ศ. 2558

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
ราเม็งอากาเนโกะ
เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยอังเกียมัง เริ่มเผยแพร่ในฐานะการ์ตูนอิสระทางเว็บไซต์มังงะ โชเน็งจัมป์+ ของสำนักพิมพ์ชูเอชะในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2565 ภายหลังได้กลายเป็นซีรีส์เต็มรูปแบบในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2565 ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ตีพิมพ์ในประเทศไทยโดยอะนิเมท ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโออีแอนด์เอชโปรดักชัน ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2567 ฤดูกาลที่สองมีการประกาศสร้าง
เนื้อเรื่อง
ราเม็งอากาเนโกะ เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับร้านราเม็งที่ก่อตั้งและบริหารโดยเหล่าแมวที่พูดได้ ที่ซึ่งยาชิโระ ทามาโกะ มนุษย์ผู้หญิงได้มาทำงานเป็นพนักงานพาร์ตไทม์อยู่เบื้องหลัง ซีรีส์เน้นไปที่กิจวัตรประจำวันของยาชิโระและเหล่าพนักงานแมว ได้แก่ บุนโซ หัวหน้าพ่อครัวของร้าน, ซาซากิ เจ้าของร้านและผู้เชี่ยวชาญด้านการเงิน/ธุรกิจ, ซาบุ ผู้ช่วยพ่อครัว, ฮานะ ผู้จัดการฝ่ายบริการลูกค้า และกฤษณา เสือที่ทำหน้าที่ทำเส้นราเม็งในร้าน

ตัวละคร

; 
:

; 
:

; 
:

; 
:

; 
:

; 
:

;

;

หมายเหตุ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* ที่มังงะพลัส
* 
*อนิเมะราเม็งอากาเนโกะ ที่อนิ-วัน ไทยแลนด์
*
ขนมปังแฮมกับไข่
ขนมปังแฮมกับไข่ ( ) เป็นขนมอบของฮ่องกงชนิดหนึ่ง เป็นขนมปังที่ใส่ไข่แผ่นและแฮมแผ่น พบได้ทั่วไปในฮ่องกงรวมถึงร้านขนมในย่านไชนาทาวน์ในต่างประเทศ ขนมปังกับแฮมยังเป็นอาหารทั่วไปในประเทศบราซิล ที่เรียกอย่างง่าย ๆ ว่า "แซนด์วิช"

ดูเพิ่ม
*บั๊ญหมี่
*แฮมกับไข่

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*Ham and egg bun on Ma Wan
วันป๊อกกี้และวันเพรทซ์
ขนาดเล็กในประเทศญี่ปุ่น]]
วันป๊อกกี้และวันเพรทซ์ ( ) เป็นงานอีเวนต์ทางการตลาดของญี่ปุ่นที่จัดขึ้นในวันที่ 11 พฤศจิกายนของทุกปี งานอีเวนต์นี้ใช้ผลิตภัณฑ์ของเอซากิ กูลิโกะ ได้แก่ ป๊อกกี้ และเพรทซ์ ซึ่งเป็นบิสกิตแผ่นบางแท่งยาวทั้งคู่ ในการแสดงถึงหมายเลข 1 ที่ซ้ำกันในเลขของวันที่ (วันที่ 11 เดือน 11) กูลิโกะใช้การณรงค์โฆษณาในวันที่ 11 พฤศจิกายนของทุกปีตั้งแต่ปี พ.ศ. 2542 วันป๊อกกี้และวันเพรทซ์ได้รับการรับรองให้เป็นวันอันน่าจดจำโดย
บันทึกสถิติโลกกินเนสส์
ในวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 ความพยายามจะสร้างสถิติโลกในหัวข้อ "การกล่าวถึงชื่อตราสินค้าบนทวิตเตอร์มากที่สุดภายใน 24 ชั่วโมง" คำว่า "ป๊อกกี้" ถูกกล่าวถึง 1,843,733 ครั้งในวันนั้นและบันทึกสถิติใหม่ได้รับการรับรองโดยบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ สถิติถูกทำลายในปีถัดมาโดยมีการกล่าวถึง 3,710,044 ครั้ง เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556

ดูเพิ่ม
* วันเพเพโร งานอีเวนต์ที่คล้ายกันในประเทศเกาหลีใต้ และจัดในวันเดียวกัน

อ้างอิง
เพรทซ์
เพรทซ์ ( ; ) เป็นอาหารว่างญี่ปุ่น ผลิตโดยบริษัท เอซากิ กูลิโกะ จำกัด มีลักษณะเป็นแท่งและมีรสสัมผัสคล้ายกับเพรตเซลเช่นเดียวกับป๊อกกี้ที่เป็นอีกอาหารว่างยอดนิยมของเอซากิ กูลิโกะ เพรทซ์ต่างจากป๊อกกี้ตรงที่โรยด้วยเครื่องปรุงรสแทนที่จะเคลือบด้วยฟัดจ์แต่งรส

เพรตซ์มีหลายรสชาติและมี 3 ขนาดคือ ขนาดปกติ ขนาดสำหรับเด็ก และขนาดยักษ์ เพรตซ์ส่วนใหญ่มีขนาดปกติ โดยบางรสชาติมีขนาดยักษ์ด้วย ส่วนขนาดสำหรับเด็กคือเพรทซ์ที่มีบรรจุภัณฑ์ขนาดเล็กกว่าและมีรสหวานที่ดึงดูดเด็ก ๆ มากกว่า บรรจุภัณฑ์ของขนาดสำหรับเด็กยังมาพร้อมตัวการ์ตูนเด็กบนบรรจุภัณฑ์ด้วย

ดูเพิ่ม
* ป๊อกกี้
* วันป๊อกกี้และเพรทซ์

อ้างอิง
หัวนายแรง
หัวนายแรง หรือ เขาเก้าแสน ต่อมาเพี้ยนมาเป็น เขาเก้าเส้ง เป็นตำนานก้อนหินเล่าขานมาว่า มีชายคนหนึ่งนำสมบัติมาฝังไว้ที่นี่ ซึ่งเชื่อกันว่าหากใครเป็นลูกเป็นหลานจะสามารถผลักหินให้ตกลงไปในทะเลได้และได้รับทรัพย์สมบัติที่ถูกฝังอยู่ แต่จนถึงปัจจุบันก็ไม่มีใครสามารถผลักหินก้อนนี้ให้ตกลงไปในทะเลได้ โดยภูมิทัศน์ของเขาเก้าเส้ง เป็นเขาหินมีต้นไม้เล็กน้อยแตกต่างจากภูเขาริมทะเลอื่น ๆ ของสงขลามีพื้นที่ติดกับทะเลอ่าวไทย โดยมีก้อนหินใหญ่ที่ตั้งเด่นอยู่ที่ปลายสุดเป็นลักษณะสำคัญ ทิวทัศน์จากบริเวณหัวนายแรงนี้มองไปเห็นเกาะหนู เกาะแมวอยู่ลิบ ๆ
ประวัติและที่มา
เมื่อครั้งที่เมืองนครศรีธรรมราชกำหนดบรรจุพระบรมสารีริกธาตุในเจดีย์ และจัดงานเฉลิมฉลองใหญ่โต บรรดา 12 หัวเมืองปักษ์ใต้ต่างก็นำเงินทองไปบรรจุในพระบรมธาตุ เมืองที่นายแรงเป็นเจ้าเมืองก็เป็นเมืองขึ้นนครศรีธรรมราชด้วย ประกอบกับนายแรงมีความศรัทธาในพุทธศาสนา จึงขนเงินทองเป็นจำนวนมากถึงเก้าแสนบรรทุกเรือสำเภา พร้อมด้วยไพร่พลออกเดินทางไปเมืองนครศรีธรรมราช ขณะกำลังเดินทางเรือสำเภาถูกคลื่นลมชำรุด จึงเข้าจอดเรือที่ชายฝั่งหาดทรายแห่งหนึ่ง เพื่อซ่อมแซมเรือ พอได้ทราบข่าวว่าทางเมืองนครศรีธรรมราชได้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุเสร็จแล้ว นายแรงเสียใจมาก จึงให้ไพร่พลขนเงินทองบรรจุไว้บนยอดเขาลูกหนึ่ง สั่งให้ลูกเรือตัดหัวของตนไปวางไว้ที่ยอดเขา นายแรงกลั้นใ
บรรจุไว้บนยอดเขาลูกหนึ่ง สั่งให้ลูกเรือตัดหัวของตนไปวางไว้ที่ยอดเขา นายแรงกลั้นใจตาย ลูกเรือต้องจำใจตัดหัวเจ้านายไปวางไว้บนยอดเขาตามคำสั่ง เขาลูกนี้ภายหลังเรียกว่า "เขาเก้าแสน" เรียกเพี้ยนไปเป็น "เก้าเส้ง" ก้อนหินที่ปิดทับบนยอดเขาเรียกว่า“หัวนายแรง” ชาวบ้านเชื่อว่าดวงวิญญานของนายแรงยังเป็นปู่โสมเฝ้าทรัพย์มาจนทุกวันนี้
แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬาของประเทศไทย
* เว็บไซต์จังหวัดสงขลา
* เว็บไซต์สำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม

อ้างอิง
เกาะหนู เกาะแมว
เกาะหนู เกาะแมว เป็นสถานที่ท่องเที่ยวในเทศบาลนครสงขลา ยังเป็นสัญลักษณ์ที่รู้จักกันดีของจังหวัดสงขลา และเป็นเกาะใกล้ชายฝั่งแหลมสมิหลา มีลักษณะคล้ายหนู และอีกเกาะหนึ่งซึ่งอยู่ไกลออกไปมีลักษณะคล้ายแมว มองเห็นท่าเทียบเรืออยู่ไกลๆ ที่เกาะหนูแห่งนี้ เพิ่งจะเริ่มเปิดให้เป็นแหล่งท่องเที่ยว เมื่อไม่นานมานี้ ก่อนหน้านี้เกาะแห่งนี้เป็นที่จอดเรือ หลบลมมรสุมของชาวประมงพื้นบ้าน นอกจากจะเป็นแหล่งท่องเที่ยวใหม่ล่าสุดของจังหวัดสงขลาแล้ว เกาะนี้ยังเป็นสถานที่ซึ่งสถาบันวิจัยเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำชายฝั่งได้เข้ามาทำวิจัยเกี่ยวกับสัตว์น้ำ เกาะจะปิดในช่วงหน้าลมมรสุม ดังนั้นในการมาท่องเที่ยวที่นี่ สามารถมาได้เพียงไม่กี่เดือน
ประวัติและที่มา
มีตำนานเล่าขานกันมาว่า มีพ่อค้าชาวจีนที่โล้เรือสำเภาค้าขายในน่านน้ำทะเลอ่าวไทย ระหว่างประเทศจีน และ ประเทศไทย โดยเฉพาะเมืองสองเลแห่งนี้เป็นประจำ มีวันหนึ่งพ่อค้าระหว่างเดินตลาด ได้ถูกใจแมวและหมาสายพันธุ์ไทยอยู่คู่หนึ่งเลยซื้อมาเพื่อจะนำกลับไปเลี้ยงที่ประเทศจีน เนื่องด้วยการเดินทางทางทะเลในสมัยนั้น ค่อนข้างล่าช้า และกินเวลานาน หมากับแมวทั้งสองตัว เกิดความเบื่อหน่าย จึงวางแผนกันว่า จะกระโดดลงทะเลแล้วหนีขึ้นฝั่งกันดีกว่า โดยทราบข่าวว่า พ่อค้าจีนมีดวงแก้ววิเศษ  สามารถทำให้สามารถเดินบนน้ำได้ จึงคิดอุบาย โดยจะให้หนูซึ่งเป็นหนูที่อยู่บนเรือสำเภานั้น ไปขโมยมา ซึ่งหนูรู้แผนการนี้ จึงอยากจะหนีขึ้นฝั่งไปด้วย แมวกับหมาจึงตอบตกลง
หลังจากหนูขโมยดวงแก้ววิเศษมาแล้ว ทั้งสามจึงรีบกระโดดลงทะเลแล้วหนีขึ้นฝั่ง แต่ในระหว่างทางนั้นเอง หนูซึ่งเป็นจ่าฝูงวิ่งนำอยู่ ฉุกคิดขึ้นมาได้ ว่าถ้าถึงฝั่ง แมวต้องกินมันและเอาดวงแก้วไปแน่ๆ ซึ่งก็จริง ทางแมวก็คิดอย่างนั้นจริงๆ หนูจึงรีบวิ่งหนีบนน้ำ แมวเห็นหนูรู้ตัวจึงรีบวิ่งไล่ตาม ส่วนหมา ก็วิ่งตามด้วยเช่นกัน

ในขณะที่หนูเร่งฝีเท้าอย่างสุดชีวิตจนเผลอทำดวงแก้ววิเศษที่อมไว้ตกน้ำจมหายไปในทะเล จึงทำให้ทั้งสามไม่สามารถวิ่งบนน้ำได้ จึงต้องวางน้ำกันต่อ แต่ว่ายกันไปสักพัก หนูก็หมดแรง แล้วก็จมน้ำตายกลายเป็นเกาะหนู ห่างออกไปแมวก็หมดแรงจมน้ำเช่นกัน จึงกลายเป็นเกาะแมว อยู่อ่าวหน้าเมือง
ส่วนหมา หมาเป็นสัตว์ที่ว่ายน้ำเก่งสุดในสามชนิด จึงว่ายไปจนถึงฝั่งและสิ้นใจตายด้วยความเหน็ดเหนื่อยกลายเป็นหินบริเวณเขาตังกวนอยู่ริมอ่าวสงขลา ส่วนดวงแก้ววิเศษที่หล่นจากปากหนู แตกละเอียดกลายเป็นหาดทรายแก้วอยู่ทางด้านเหนือของแหลมสน

แหล่งข้อมูล

* เว็บไซต์กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬาของประเทศไทย
* เว็บไซต์จังหวัดสงขลา
* เว็บไซต์สำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
* เว็บไซต์กระทรวงวัฒนธรรม

อ้างอิง
ผัดผักบุ้ง
ผัดผักบุ้ง บ้างเรียก ผัดผักบุ้งไฟแดง เป็นอาหารประเภทผัดชนิดหนึ่ง มีวัตถุดิบหลักคือผักบุ้ง ซึ่งเป็นผักน้ำที่พบได้ทั่วไป นำไปผัดเข้ากับเครื่องเทศ เนื้อสัตว์ หรือผักชนิดอื่น ๆ พบได้ทั่วไปในภูมิภาคเอเชียตะวันออก เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และเอเชียใต้ เช่น พบได้ในอาหารเสฉวน อาหารกวางตุ้ง ในประเทศจีน อาหารอินโดนีเซีย อาหารพม่า อาหารเขมร อาหารฟิลิปปินส์ อาหารมาเลเซีย อาหารสิงคโปร์ อาหารเวียดนาม อาหารไทย ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อาหารศรีลังกา อาหารเบงกอล และอินเดียตะวันออก ในเอเชียใต้
วัตถุดิบ
ผัดผักบุ้ง มีวัตถุดิบหลักคือ ผักบุ้ง ซึ่งเป็นผักน้ำที่พบได้ทั่วไป มีราคาถูก และเจริญเติบโตได้ในแหล่งน้ำ จึงเป็นที่นิยมมากในเอเชีย กรรมวิธีการทำผัดผักบุ้งนั้นไม่ยุ่งยาก คือ นำกระเทียมไปผัดกับน้ำมันในกระทะให้หอม จากนั้นใส่ผักบุ้งหั่นที่ผ่านการล้างจนสะอาดอย่างดีลงไปผัด ปรุงรสด้วยซีอิ๊ว ซอสหอยนางรม เต้าเจี้ยว น้ำตาล หรือพริก ตามชอบ โดยใช้ไฟแรงให้ซอสปรุงรสเข้าไปในผักบุ้ง เมื่อผัดเข้ากันได้ที่แล้วก็ลงจานพร้อมเสิร์ฟ บางแห่งอาจใส่กุ้งหรือเต้าหู้เพิ่มลงไป ส่วนผัดผักบุ้งของพม่าจะมีวัตถุดิบที่แตกต่างออกไปเล็กน้อย โดยจะผัดผักบุ้งไปพร้อมกับเห็ดหอมหั่นเต๋า กระเทียม หัวหอม และพริกสด แล้วปรุงรสด้วยซอสหอยนางรม น้ำสต๊อกไก่ น้ำมันงา และเกลือ และในประเท
หอม และพริกสด แล้วปรุงรสด้วยซอสหอยนางรม น้ำสต๊อกไก่ น้ำมันงา และเกลือ และในประเทศมาเลเซีย ประเทศฟิลิปปินส์ และประเทศอินโดนีเซีย จะนิยมผัดผักบุ้งกับกะปิ ในประเทศฟิลิปปินส์สามารถใช้บากุงอิซดา (ปลาร้าฟิลิปปินส์) หรือ ปาติซ (น้ำปลาฟิลิปปินส์) แทนกะปิได้ โดยจะรับประทานเคียงกับหมูสามชั้นทอด
แต่ละท้องที่จะใช้วัตถุดิบสำหรับปรุงรสที่ต่างกันออกไป อย่างเช่น ในประเทศเวียดนาม จะนิยมปรุงรสด้วยน้ำปลาหรือซอสหอยนางรมเป็นหลัก ส่วนประเทศมาเลเซียและอินโดนีเซียจะนิยมใช้กะปิแทน ขณะที่ประเทศฟิลิปปินส์จะนิยมใช้น้ำส้มสายชูหมักแบบเดียวกับอาโดโบ และเกาะชวาของประเทศอินโดนีเซียจะใช้เต้าเจี้ยวเป็นหลัก

ระเบียงภาพ

ไฟล์:Spicy cah kangkung.JPG|ผัดผักบุ้งบนเกาะชวา
ไฟล์:Food 炒牛肝, 小吳現炒牛肉, 天母, 台北 (15256971207).jpg|ผัดผัดบุ้งที่ประเทศไต้หวัน
ไฟล์:Stir Fried Morning Glory with Salted Bean Curd Sauce in Chilli - Good Friends 2023-09-06.jpg|ผัดผักบุ้งที่ไบรตัน สหราชอาณาจักร
ไฟล์:Stir fried morning glory at Kualao Restaurant.jpg|ผัดผักบุ้งที่ประเทศลาว

อ้างอิง
ข้าวเกรียบยาหน้า
ข้าวเกรียบยาหน้า เป็นอาหารว่างชนิดหนึ่งของชาวไทยเชื้อสายจามในบ้านน้ำเชี่ยว ตำบลน้ำเชี่ยว อำเภอแหลมงอบ จังหวัดตราด โดยจะมีลักษณะใกล้เคียงกับข้าวเกรียบปากหม้อ และข้าวเกรียบอ่อน หากแต่มีรสสัมผัสและรสชาติใกล้เคียงกับขนมเบื้องหน้ากุ้ง นับว่าเป็นอาหารพิเศษและเป็นของดีประจำชุมชนบ้านน้ำเชี่ยว และถือเป็นอาหารที่ผสมผสานวัฒนธรรมการกินของไทย จีน และมุสลิม เข้าไว้ด้วยกัน
แผ่นแป้งของข้าวเกรียบยาหน้ามีวัตถุดิบและส่วนผสมอย่างเดียวกับข้าวเกรียบปากหม้อ คือใช้แป้งข้าวเจ้า แป้งมัน ผสมเข้ากับน้ำ จากนั้นนำไปนึ่งเป็นแผ่น ๆ จนสุก แล้วนำไปตากแดดจนแห้ง ครั้นเมื่อจะรับประทาน ก็จะนำแผ่นแป้งที่ผ่านการตากแดดจนแห้งนั้นไปปิ้งบนเตาถ่านจนแป้งกรอบ ทาน้ำตาลอ้อยเคี่ยวซึ่งมีลักษณะข้นเหนียว และตักเครื่องโรยหน้า ซึ่งทำจากแคร์รอตปั่น มะพร้าว และกุ้งสับละเอียด ปรุงรสด้วยเกลือและพริกไทยเล็กน้อย ละเลงทาลงบนแผ่นแป้ง แล้วโรยด้วยต้นหอมซอย พร้อมรับประทาน และมีลักษณะใกล้เคียงกับขนมเบื้องหน้ากุ้ง
ข้าวเกรียบยาหน้าถูกรับเลือกให้เป็นผลิตภัณฑ์เด่นของชุมชนน้ำเชี่ยว จนได้รับรางวัลชนะเลิศหมู่บ้าน OVC รางวัลอุตสาหกรรมท่องเที่ยวไทยดีเด่นจากการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย

อ้างอิง
ที่วางตะเกียบ
ที่วางตะเกียบ เป็นเครื่องใช้บนโต๊ะอาหาร ใช้ในการวางปลายตะเกียบไม่ให้สัมผัสพื้นโต๊ะ และป้องกันตะเกียบจากการปนเปื้อนหรือจากการกลิ้งตกลงจากโต๊ะ ลักษณะการใช้งานเหมือนกับที่วางมีดและที่วางช้อน ที่วางตะเกียบมักพบในร้านอาหารมากกว่าในบ้าน มีรูปร่างที่หลากหลาย อาจทำจากดินเหนียว ไม้ พลาสติก โลหะ แก้ว กระเบื้อง หรือหินมีค่าเช่นหยก หากตะเกียบใส่ไว้ในซองกระดาษ บางคนก็พับซองกระดาษของตะเกียบให้เป็นที่วางตะเกียบ

ในเอเชียตะวันออก ที่วางตะเกียบมักใช้ในมื้ออาหารเย็นแบบเป็นทางการ

คลังภาพ
File:Various kinds of chopstick rests (4610468).jpg|ที่วางตะเกียบแบบต่าง ๆ
File:Sake, Chopsticks, Paper Rest.jpg|ที่วางตะเกียบโอริงามิ
File:Chinese Cutlery.jpg|ชุดรับประทานอาหารแบบจีน
File:Meshi.JPG|มื้ออาหารญี่ปุ่นโดยทั่วไป — วางตะเกียบไว้บนที่วางตะเกียบด้านหน้าด้านหน้าจานโดยปลายตะเกียบชี้ไปทางด้านซ้าย 
File:Chopsticks, Le Pousse Pousse, 176 Rue de Vaugirard, 75015 Paris, 15 December 2016.jpg
File:Noritake Chinese chopstick rest.jpg|alt=|ที่วางตะเกียบจีนโนริตาเกะ
File:Chinese spoon and chopstick rest.jpg|alt=|ที่วางช้อนและที่วางตะเกียบจีน
File:Spoon and chopsticks.jpg|alt=|ที่วางช้อนและตะเกียบรูปมังกรทำจากโลหะของจีน
ดูเพิ่ม
* ตะเกียบ
* ที่วางช้อน
* ที่วางช้อนและตะเกียบ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Chopstick rest Collection, A collection of hashioki
* Erick's Chopstick Rests (Hashi Oki) Page
* Jen's Chopstick Rests Gallery
* Jurek Zarzycki's Chopstick Rests collection
* Chopstick rests, Asian Art Mall
* Unique Chopstick Rest
ที่วางช้อนและตะเกียบ
ที่วางช้อนและตะเกียบ เป็นเครื่องใช้บนโต๊ะอาหารที่ใช้สำหรับวางช้อนและตะเกียบไม่ให้สัมผัสกับพื้นของโต๊ะ ในบริบทของอาหารเกาหลี ที่วางช้อนและตะเกียบอาจเรียกว่าเป็นที่วางซูจอ (수저받침) เพราะคำว่า ซูจอ หมายถึงชุดคู่ของช้อนและตะเกียบซึ่งพบเห็นได้ทั่วไปในเกาหลี

คลังภาพ
Chopstick holder, Hangang, Paris 001.jpg|ที่วางซูจอในร้านอาหารเกาหลีในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส
Spoon and chopstick rest.jpg|ที่วางซูจอของเกาหลี
Tteokmanduguk (rice cake dumpling soup).jpg|ที่วางซูจอของเกาหลี
Spoon and chopsticks.jpg|ที่วางช้อนและตะเกียบในบุฟเฟต์อาหารจีนในกรุงกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย 
Chinese spoon and chopstick rest.jpg|ที่วางช้อนและตะเกียบในร้านอาหารจีนในนครปูซาน ประเทศเกาหลีใต้

ดูเพิ่ม
* ที่วางตะเกียบ
* ที่วางมีด
* ที่วางช้อน

อ้างอิง
ซุปสิงคโปร์
ซุปสิงคโปร์ เป็นแกงชนิดหนึ่งจำเพาะในชุมชนกุฎีจีน กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย โดยที่เป็นแกงที่ผัดพริกแกงเผ็ดเข้ากับซี่โครงหรือเนื้อหมูตุ๋นจนเข้าที่ ให้รสเปรี้ยว หวาน เค็ม และเผ็ด อาหารชนิดนี้เป็นอาหารที่ปรากฏอยู่ใน ตำราเล่มเล็ก ซึ่งเป็นหนังสือสูตรอาหารประจำชุมชน อย่างไรก็ตามอาหารชนิดนี้สูญหายไป ไม่มีผู้สืบต่อ ปัจจุบันมีโครงการฟื้นฟูซุปสิงคโปร์นี้ขึ้นอีกครั้งจากทีมเชฟจากโลคัลอร่อย (Local Aroi) โดยการสนับสนุนกลุ่มบริษัทดุสิตธานี
ชื่อของซุปสิงคโปร์นี้ยังไม่ทราบที่มาอย่างแน่ชัด แต่มีการสันนิษฐานว่า ชาวกุฎีจีนที่มีเชื้อสายโปรตุเกสในอดีต คงคิดดัดแปลงเมนูอาหารขึ้นใหม่โดยนำแนวคิดด้านอาหารในพื้นที่คือสิงคโปร์มาตั้งชื่อ ทว่าอาหารชนิดนี้ก็สูญหายไปโดยไม่มีใครสืบต่อ ในหนังสือ ตำราเล่มเล็ก ที่บันทึกข้อมูลของซุปสิงคโปร์เพียงแห่งเดียว ก็ให้ข้อมูลเป็นวัตถุดิบ แต่ไม่บอกจำนวนหรือปริมาณว่าต้องใส่กี่กรัม
ทีมเชฟโลคัลอร่อย ได้รังสรรค์เมนูนี้ขึ้นใหม่ โดยอนุมานจากวัตถุดิบที่ปรากฎในตำราอาหาร คือนำซี่โครงหมูไปเคี่ยวจนเปื่อย จากนั้นนำไปผัดกับพริกแกงที่แต่งสีพริกแกงด้วยพริกเหลือง จนซึมเข้าเนื้อแล้วนำซี่โครงหมูไปตุ๋นอีกครั้งจนเปื่อย จากนั้นปรุงน้ำแกงให้ได้สามรส โดยได้รสเปรี้ยวจากน้ำส้มมะขาม รสหวานจากน้ำตาลมะพร้าว และรสเค็มจากน้ำปลาดี ให้รสชาติกลมกล่อมเข้มข้น เมื่อเสิร์ฟจะรองซี่โครงหมูตุ๋นด้วยถั่วอัลฟาฟา

อ้างอิง
วัดท่าชะมวง
วัดท่าชะมวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลละงู อำเภอละงู จังหวัดสตูล ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 10 ไร่ 37 ตารางวา วัดอยู่ห่างไกลจากตั้งอำเภอ 10 กิโลเมตร ห่างไกลจากตัวจังหวัด 60 กิโลเมตร ปัจจุบันมีรักษาการเจ้าอาวาส คือ พระพิทัศน์ สุทสฺสโน

วัดท่าชะมวงสร้างขึ้นโดยนายบุญล่อง ห้าวหาญ เป็นผู้ดำเนินการสร้างวัดและตั้งวัด ได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523 กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2524 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวนที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2536
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย ศาลาการเปรียญกว้าง 8 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 7 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศลกว้าง 8 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2560 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฎิสงฆ์จำนวน 7 หลัง ณาปนสถานจำนวน 1 หลัง หอระฆัง จำนวน 1 หลังและโรงครัวจำนวน 1 หลัง ปูชนียวัตถุมีพระประธานในศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย

อ้างอิง
ฮ่อยจ๊อ
ฮ่อยจ๊อ ( ; เพ็งอิม: hoi6 zo2, "โห่ยจ้อ") เป็นอาหารจีนตอนใต้จากภูมิภาคแต้จิ๋ว ทำจากเนื้อปูผสมกับมันหมูสุกหั่นละเอียด แห้ว ไข่ ต้นหอมซอย แป้งสาลี ปรุงรสด้วยเกลือ น้ำตาล พริกไทย ก่อนนำไปห่อด้วยฟองเต้าหู้ให้เป็นแท่งยาว แล้วมัดเป็นปล้อง ๆ นำไปนึ่งจนสุก จากนั้นนำไปหั่นตามรอยมัดให้เป็นชิ้นพอดีคำ ก่อนนำไปทอดในน้ำมันจนเหลืองกรอบ มีสัมผัสกรอบนอกนุ่มใน นิยมรับประทานเคียงกับน้ำจิ้มบ๊วย ซึ่งมีรสหวาน

โดยชื่อ "ฮ่อยจ๊อ" เป็นคำยืมมาจากภาษาแต้จิ๋วว่า โห่ยจ้อ ประกอบด้วยคำว่า โหย หรือ โหย แปลว่า ปู กับ จ้อ แปลว่า ผลพุทรา รวมกันมีความหมายว่า "ผลพุทราเนื้อปู"
ปัจจุบันในมีประยุกต์ใช้เนื้อสัตว์ชนิดอื่นมาเป็นวัตถุดิบหลักแทนเนื้อปู เช่น เนื้อไก่ เรียก "ไก่จ๊อ" หรือ เนื้อหมู เรียก "หมูจ๊อ" ขณะที่ฮ่อยจ๊อแบบดั้งเดิมกลับถูกเรียกว่า "จ๊อปู" นอกจากนี้ยังมีอาหารที่มีลักษณะใกล้เคียงกับฮ่อยจ๊อ เรียกว่า แฮ่กึ๊น ( , แห่กึ้ง; ) ซึ่งใช้เนื้อกุ้งเป็นหลัก

อ้างอิง
โลโกโมโก
โลโกโมโก ( ) เป็นอาหารฮาวายร่วมสมัย โลโกโมโกแบบดั้งเดิมประกอบไปด้วยข้าวสวย โปะด้วยสเต๊กฮัมบวร์ค ไข่ดาว แล้วราดด้วยเกรวีสีน้ำตาล ปัจจุบันมีการปรับเปลี่ยนวัตถุดิบไปหลายรูปแบบตามความชอบ
ประวัติ
โลโกโมโกเกิดขึ้นครั้งแรกที่ภัตตาคารลิงคอล์นกริลล์ ( ) เมืองฮีโล รัฐฮาวาย สหรัฐ มีริชาร์ด อิโนอูเอะ เป็นเจ้าของร้าน และแนนซี เป็นภรรยา ใน พ.ศ. 2492 มีกลุ่มวัยรุ่นจากสโมสรกีฬาลิงคอล์นเร็กเกอส์ ( ) ขอร้องให้เจ้าของร้านทำอาหารใหม่ที่ไม่ใช่แซนด์วิช แต่มีราคาถูกและใช้เวลาทำไม่นาน พวกเขาบอกให้แนนซีเทข้าวลงชาม โปะด้วยแผ่นเนื้อสเต๊กฮัมบวร์ค ราดด้วยเกรวีสีน้ำตาล แล้วโปะไข่ดาวลงอีกชั้น วัยรุ่นได้ตั้งชื่ออาหารชนิดนี้ว่า "โลโกโมโก" โดยตั้งจากเพื่อนที่มีชื่อว่า จอร์จ อากิโมโตะ มีชื่อเล่นว่า เครซี เพราะมีนิสัยบ้า ๆ บอ ๆ จอร์จ ทากาฮาชิ ซึ่งเป็นเพื่อนอีกคนหนึ่งซึ่งกำลังศึกษาภาษาสเปนที่โรงเรียนมัธยมศึกษาฮีโล แนะนำใช้ชื่อว่า โลโก ( ) ซึ่งแปลว่า "บ้า" ผู
ษาภาษาสเปนที่โรงเรียนมัธยมศึกษาฮีโล แนะนำใช้ชื่อว่า โลโก ( ) ซึ่งแปลว่า "บ้า" ผูกกับคำว่า "โมโก" ( ) โดยพวกเขาให้เหตุผลว่า "คล้องกับคำว่าโลโกและฟังดูเพราะดี"
ระเบียงภาพ

ไฟล์:"Italian" Loco Moco - Meatball patties with spicy tomato basil sauce and sunny egg over rice. -mashup (14375994018).jpg|โลโกโมโกที่ในซอสมะเขือเทศแบบเผ็ดแทนเกรวี
ไฟล์:Loco moco 001.jpg|โลโกโมโก
ไฟล์:Homestyle Hawaiian loco moco - 1.jpg|โลโกโมโกในเมืองแซนดีเอโก รัฐแคลิฟอร์เนีย
ไฟล์:Fish loco moco.jpg|โลโกโมโกเนื้อปลา

เชิงอรรถ

อ้างอิง
ตรีนิล
ที่มีรอยแกะสลักเรขาคณิตที่เก่าแก่ที่สุดที่รู้จัก ซึ่งคาดว่าโฮโมอิเร็กตัส เป็นผู้สลักเมื่อประมาณ 500,000 ปีก่อน; จากตรีนิล (เกาะชวา); Naturalis Biodiversity Center (ประเทศเนเธอร์แลนด์) ]]
 " โฮโมอิเร็กตัส จัดแสดงในNaturalis Biodiversity Center ประเทศเนเธอร์แลนด์]]
ตรีนิล ( ) เป็นสถานที่ทางมานุษยวิทยาบรรพชีวินวิทยาริมแม่น้ำเบองาวันโซโลในอำเภองาวี จังหวัดชวาตะวันออก ประเทศอินโดนีเซีย ใน ค.ศ. 1891 เออแฌ็ง ดูบัวส์ นักกายวิภาคศาสตร์ชาวดัตข์ค้นพบตัวอย่างชนิด "มนุษย์ชวา" (Homo erectus erectus) โฮมินินชนิดแรกที่พบนอกทวีปยุโรป

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม
* 
*
น่านพะย่า
น่านพะย่า ( , ; หมายถึง "วัดหลวง") เป็นโบสถ์พราหมณ์ในหมู่บ้านมยี่นกะบาตอนใต้ของพุกาม ประเทศพม่า โบสถ์นี้อยู่ติดกับวัดมนูหะ และสร้างโดยพระเจ้ามนูหะ กษัตริย์อาณาจักรสุธรรมวดี สร้างขึ้นจากปูนโคลน หิน และอิฐ และใช้เป็นที่ประทับของพระเจ้ามนูหะ โบสถ์มีการแกะสลักรูปพระพรหมอย่างวิจิตรบรรจง และยังมีรูปเทพเจ้าฮินดูองค์อื่น ๆ อีกด้วย เนื่องจากพระเจ้ามนูหะเป็นชาวมอญภายในวัดจึงมีรูปปั้นและสัญลักษณ์ต่าง ๆ ของมอญ รวมถึงหงส์

อ้างอิง

*
บิดะกะไต (พุกาม)
บิดะกะไต ( , ) เป็นหอสมุดในพุกาม บิดะกะไต หมายถึง "หอสมุดพระไตรปิฎก" หอสมุดในพุกามถูกสร้างขึ้นหลังจากการพิชิตสะเทิม ณ ที่พระองค์ยึดครอง ช้างสามสิบเชือกใช้ในการบรรทุกขนส่งคัมภีร์พุทธศาสนา จากนั้นพระองค์ก็สร้างหอสมุดขึ้นในปี ค.ศ. 1058 เพื่อเก็บคัมภีร์เหล่านี้ พระองค์ใช้รูปแบบที่เรียกว่า "กู่" ซึ่งเป็นรูปแบบถ้ำพุกามตอนต้น วัสดุไวต่อแสง อาคารจึงมีหน้าต่างจำกัด ซึ่งตกแต่งด้วยรูปสิงห์ในแต่ละด้าน มีหน้าต่างสามบานในแต่ละด้าน มีประตูสามบานอยู่ด้านเดียว (ด้านหน้า) หอสมุดมีรูปทรงสี่เหลี่ยมแต่ละด้านยาว
หอสมุดได้บูรณะใหม่ในปี ค.ศ. 1738 โดยพระเจ้าปดุงแห่งราชวงศ์โก้นบอง สถาปัตยกรรมของหอสมุดแห่งนี้มีความโดดเด่นเนื่องจากมีรูปทรงสี่เหลี่ยม หน้าต่างหินเจาะรู และปูนแกะสลักที่อยู่บนหลังคา ซึ่งเป็นต้นแบบของสถาปัตยกรรมพม่า

อ้างอิง
* Ancient Bagan

แหล่งข้อมูลอื่น
*
โอกาซุ
]]

โอกาซุ ( ) เป็นคำหรือวลีญี่ปุ่น มีความหมายว่า เครื่องเคียง หรือกับข้าว อะไรก็ตามที่สามารถรับประทานร่วมกับข้าวได้นับว่าเป็นโอกาซุทั้งหมด โอกาซุทำจากปลา เนื้อสัตว์ ผัก หรือเต้าหู้ ต่างจากฟูริกาเกะซึ่งเป็นผงโรยข้าว

ในวัฒนธรรมร่วมสมัย ชาวญี่ปุ่นสามารถรับประทานบะหมี่คู่กับโอกาซุได้

อ้างอิง
เจดีย์ชเวซานดอ (พุกาม)
เจดีย์ชเวซานดอ ( , ) เป็นเจดีย์พุทธตั้งอยู่ในพุกาม ประเทศพม่า เป็นเจดีย์ที่สูงที่สุดในพุกาม และมีฐานห้าชั้น ยอดบนสุดเจดีย์มีฉัตรประดับด้วยเพชรพลอย เจดีย์แห่งนี้สร้างขึ้นโดยพระเจ้าอโนรธามังช่อเมื่อ ค.ศ. 1057 และเคยประดับกระเบื้องดินเผาแสดงภาพเรื่องจากชาดก ภายในเจดีย์ประดิษฐานพระเกศาพุทธเจ้าซึ่งได้มาจากสะเทิม

อ้างอิง
* 
*
มีนกะลาเซดี
มีนกะลาเซดี ( , ) เป็นเจดีย์พุทธตั้งอยู่ในพุกาม ประเทศพม่า เริ่มก่อสร้างเมื่อ ค.ศ. 1274 ในรัชสมัยของพระเจ้านรสีหบดี เจดีย์นี้เป็นหนึ่งในไม่กี่แห่งในพุกามที่มีกระเบื้องเคลือบดินเผารูปชาดกครบชุด เจดีย์สร้างด้วยอิฐและมีฐานหลายชั้นทอดไปสู่เจดีย์ทรงหม้อขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงกลาง ยอดบนสุดมีฉัตรประดับด้วยเพชรพลอย มีนกะลาเซดีสร้างขึ้นไม่กี่ปีก่อนที่อาณาจักรพุกามจะถูกจักรวรรดิมองโกลบุกเข้าตี

อ้างอิง

* 
* 
*
การดื่ม
แบบดั้งเดิม]]
การดื่ม คือการนำน้ำหรือของเหลวอื่น ๆ เข้าสู่ร่างกายทางปาก งวง หรืออวัยวะอื่น ๆ มนุษย์ดื่มโดยการกลืนและโดยการบีบตัวของหลอดอาหาร กระบวนการทางสรีรวิทยาของการดื่มมีความแตกต่างกันออกไปในสัตว์ชนิดอื่น ๆ

สัตว์ส่วนใหญ่ดื่มน้ำเพื่อรักษาความชุ่มชื้นของร่างกาย แม้ว่าสัตว์หลายชนิดจะสามารถอยู่รอดได้โดยน้ำที่ได้รับจากอาหารก็ตาม น้ำเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับกระบวนการทางสรีรวิทยาหลายอย่าง การดื่มน้ำน้อยเกินไปหรือมากเกินไปล้วนส่งผลต่อปัญหาสุขภาพ
วิธีการดื่ม
ในมนุษย์
เมื่อของเหลวเข้าไปในปากของมนุษย์ กระบวนการกลืนจะเกิดขึ้นโดยการบีบตัว (peristalsis) ส่งของเหลวผ่านหลอดอาหารไปยังกระเพาะอาหาร กระบวนการส่วนใหญ่ได้รับการสนับสนุนจากแรงโน้มถ่วง ของเหลวอาจถ่ายเทออกจากมือหรือภาชนะเครื่องดื่มระหว่างการดื่ม การดื่มสามารถทำได้โดยการสูดเมื่อดื่มของเหลวร้อนหรือดื่มจากช้อน ทารกใช้วิธีการดูดโดยให้ริมฝีปากกดแน่นรอบ ๆ แหล่งกำเนิดของเหลวเช่นในการเลี้ยงลูกด้วยนมแม่ การผสานระหว่างการหายใจและการเคลื่อนไหวของลิ้นทำให้เกิดสุญญากาศซึ่งดูดของเหลวเข้าไปได้

ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมบนบกชนิดอื่น ๆ
ด้วยความจำเป็นแล้ว สัตว์บกที่ถูกกักขังจะคุ้นเคยกับดื่มน้ำ แต่สัตว์ที่สัญจรอย่างอิสระส่วนใหญ่จะรักษาความชุ่มชื้นผ่านของเหลวและความชื้นในอาหารสด และเรียนรู้ที่จะแสวงหาอาหารที่มีปริมาณของเหลวสูง เมื่อสถานการณ์บังคับให้พวกมันดื่มน้ำจากแหล่งน้ำ วิธีการและการเคลื่อนไหวจะแตกต่างกันออกไปในสัตว์แต่ละชนิด
แมว สัตว์พวกสุนัข และสัตว์เคี้ยวเอื้องต่างก้มคอลงและตักเลียด้วยลิ้นอันทรงพลัง แมวและสัตว์พวกสุนัขเลียน้ำโดยใช้ลิ้นที่เป็นรูปคล้ายช้อน สัตว์พวกสุนัขเลียน้ำโดยใช้ลิ้นที่มีรูปทรงคล้ายทัพพีตักน้ำเข้าปาก สำหรับแมวนั้นมีเพียงส่วนปลายลิ้น (ซึ่งเรียบ) เท่านั้นที่แตะน้ำ จากนั้นแมวก็จะดึงลิ้นกลับเข้าไปในปาก ส่งผลให้มีของเหลวส่วนหนึ่งไหลเข้าไปในปากของแมว จากนั้นจึงปิดปากให้แน่น สัตว์เคี้ยวเอื้องและสัตว์กินพืชชนิดอื่น ๆ ส่วนใหญ่จุ่มปลายปากบางส่วนเพื่อดื่มน้ำโดยการจุ่มลิ้นให้ตรง แมวดื่มน้ำช้ากว่าสัตว์เคี้ยวเอื้องซึ่งเผชิญกับอันตรายจากการล่าตามธรรมชาติมากกว่า
สัตว์ทะเลทรายหลายชนิดไม่ดื่มแม้ว่าจะมีน้ำ แต่อาศัยการกินพืชอวบน้ำ ในสภาพแวดล้อมที่หนาวเย็นและเยือกแข็ง สัตว์บางชนิด เช่น กระต่าย กระรอกต้นไม้ และแกะเขาใหญ่ มักจะกินหิมะและน้ำแข็งย้อย ในสะวันนา วิธีการดื่มของยีราฟ เป็นที่มาของการคาดคะเนถึงการต้านแรงโน้มถ่วง ทฤษฎีล่าสุดพิจารณาการทำงานของคอยาวของสัตว์ว่าเหมือนกับปั๊มลูกสูบ ช้างมีวิธีการดื่มน้ำที่เฉพาะตัวโดยการดูดน้ำเข้าไปในงวงแล้วพ่นเข้าปาก

ดูเพิ่ม
* การกิน

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น
* "Are You Drinking Enough?", recommendations by the European Hydration Institute (Madrid)
เจดีย์ลอกะนานดา
เจดีย์ลอกะนานดา หรือ เจดีย์โลกนันท์ ( , ) เป็นเจดีย์พุทธตั้งอยู่ในพุกาม ประเทศพม่า เจดีย์ได้รับการสร้างขึ้นริมฝั่งแม่น้ำอิรวดี ในรัชสมัยพระเจ้าอโนรธามังช่อ ภายในบรรจุพระทันตธาตุ

เจดีย์ประกอบด้วยฐานแปดเหลี่ยมเพิ่มมุมจำนวนสามชั้น แต่ละชั้นประดับช่องที่ท้องไม้และมีทางประทักษิณพร้อมบันไดขึ้นทุกด้าน องค์ระฆังประดับด้วยรัดอกและบัวคอเสื้อ การยืดสูงขององค์ระฆังทำให้ระบุได้ว่าเจดีย์องค์นี้อยู่ในกลุ่มอิทธิพลปยู เจดีย์ไม่มีบัลลังก์ มีปล้องไฉนทรงกรวยเตี้ย ปัทมบาทและปลีสั้นซึ่งทั้งหมดนี้เป็นลักษณะร่วมกันของเจดีย์แบบพม่าแท้และเจดีย์กลุ่มอิทธิพลปยู ถือเป็นเจดีย์รุ่นเก่าที่สืบทอดมาก่อนรัชสมัยพระเจ้าอโนรธามังช่อ
เทศกาลเจดีย์ลอกะนานดา รวมถึงอาหารท้องถิ่นและงานหัตถกรรมที่โด่งดังมีการจัดในเดือนกรกฎาคมของทุกปี เนื่องจากจัดขึ้นในฤดูฝน จึงมีนักท่องเที่ยวจากภายนอกเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เข้าร่วมเทศกาลได้ เมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 ได้มีการยกฉัตรประดับเพชรพลอยขึ้นสู่ยอดเจดีย์

อ้างอิง

* 
* 
*
วัดซูลามะนิ
วัดซูลามะนิ ( , ) เป็นวัดพุทธตั้งอยู่ในพุกาม ประเทศพม่า เป็นหนึ่งในวัดที่มีผู้เยี่ยมชมมากที่สุดในพุกาม

สร้างขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1183 โดยพระเจ้านรปติสี่ตู่ และมีรูปแบบลักษณะคล้ายกับวัดตะบะญุ วัดซูลามะนิยังได้รับอิทธิพลจากวัดดะมะยานจี้ และเป็นต้นแบบของวัดที่โลมี่นโล วัดซูลามะนิได้รับการบูรณะใหม่หลังแผ่นดินไหวใน ค.ศ. 1975 โดยใช้อิฐและหินพร้อมด้วยจิตรกรรมฝาผนังภายในวัด ใน ค.ศ. 1994 มีการบูรณะวัดใหม่

วัดซูลามะนิเป็นวิหารสองชั้นที่งดงามที่สุดแห่งหนึ่งในศิลปะพุกาม มีการซ้อนกันของเรือนธาตุชั้นล่างกับชั้นบน ชั้นล่างเป็นแกนกลางขนาดใหญ่รับน้ำหนักวัดในผังแบบครรถคฤหะ-มณฑปด้านบน ส่วนยอดนั้นเป็นยอดศิขระ วัดสองชั้นนี้ถือเป็นลักษณะเฉพาะของศิลปะพุกามตอนปลาย
วัดตะบะญุ
วัดตะบะญุ หรือ วัดตะบยีนญุ ( , ; หรือ "ผู้รู้แจ้ง") เป็นวัดพุทธตั้งอยู่ในพุกาม ประเทศพม่า วัดนี้ได้รับการยอมรับให้เป็นอนุสรณ์สถานในเขตโบราณคดีพุกามซึ่งเป็นแหล่งมรดกโลกแห่งหนึ่งของยูเนสโก สร้างเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1150–1151 ในรัชสมัยพระเจ้าอลองสิธู วัดแห่งนี้สะท้อนให้เห็นถึงความคิดสร้างสรรค์ทางสถาปัตยกรรมและศิลปะเชิงนวัตกรรมของยุคพุกาม และการแสดงออกถึงความมั่นใจจิตวิญญาณความเป็นชาติพม่า
วัดแห่งนี้ถือเป็นวิหารสองชั้นแห่งแรกในศิลปะพุกาม โดยปรากฏการซ้อนกันของเรือนธาตุชั้นล่างกับชั้นบน ชั้นล่างเป็นแกนกลางขนาดใหญ่รับน้ำหนักวัดในผังแบบครรถคฤหะ-มณฑปด้านบน วัดสองชั้นนี้ได้รับความนิยมในศิลปะพุกามตอนปลาย โดยวัดสำคัญที่ใช้วัดตะบะญุเป็นต้นแบบ ได้แก่ วัดซูลามะนิและวัดที่โลมี่นโล วัดมีความสูงสุด วัดตะบะญุได้ชื่อว่าเป็นวัดที่สูงที่สุดในพุกาม ควบคู่ไปกับเจดีย์ชเวซานดอ เจดีย์ที่สูงที่สุดในพุกามซึ่งมีความสูง

วัดได้รับความเสียหายอย่างหนักจากแผ่นดินไหวใน ค.ศ. 1975 และ ค.ศ. 2016 อยู่ระหว่างการบูรณะโดยได้รับความช่วยเหลือด้านเทคนิคและการเงินจากจีน คาดว่างานบูรณะจะดำเนินไปจนถึงประมาณ ค.ศ. 2028

อ้างอิง

*
วัดโคกท่าเจริญ
วัดโคกท่าเจริญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพานทอง อำเภอพานทอง จังหวัดชลบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 23 ไร่ 19 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูปลัดสัมพิพัฒนมงคลวราจารย์ (ธีระ อคฺคธมฺโม ป.ธ.3) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดโคกท่าเจริญตั้งเมื่อ พ.ศ. 2467 โดยนางหงษ์ เทียนไชย กำนันทอง สหายา และนางเงิน สหายา ทั้ง 3 คน ซึ่งเป็นพี่น้องกันได้ร่วมกันสร้างอาคารเสนาสนะขึ้น และได้มีการพัฒนามากในสมัยของพระครูไพศาลสารธรรม (ปี่ อินฺทโชโต) เป็นเจ้าอาวาส และได้มีการพัฒนามาโดยลำดับจนถึงปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2495
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ วิหาร ศาลาอเนกประสงค์ ศาลาการเปรียญ ภายในวัดมีอาคารโรงเรียนพระปริยัติธรรม ปูชนียวัตถุที่สำคัญมีพระประธานประจำอุโบสถ พระปรางค์ และรูปหล่อหลวงพ่อปี่ เดิมมีเนินโบราณสถานโบราณ แต่ต่อมาวัดได้สร้างอุโบสถและเจดีย์บรรจุอิฐทับบนเนินโบราณสถาน

อ้างอิง
ประตูตะระบา
ประตูตะระบา ( , ) เป็นประตูเมืองพุกามเพียงแห่งเดียวที่ยังหลงเหลืออยู่ ประตูตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเมืองเก่า แม้พงศาวดารพม่าจะยืนยันว่าเมืองพุกามได้เสริมสร้างป้อมปราการในปี ค.ศ. 849 หลักฐานการตรวจอายุคาร์บอนของฐานกำแพงหลักคือราว ค.ศ. 1020 หากเมืองนี้ได้รับการเสริมป้อมปราการในคริสต์ศตวรรษที่ 9 ตามที่พงศาวดารระบุ ป้อมปราการเหล่านั้นจะต้องสร้างด้วยวัสดุที่มีความคงทนน้อยกว่า เช่น โคลน

ในปัจจุบันประตูประกอบด้วยศาลอิฐสองหลัง แต่ละหลังตั้งตรงข้ามกัน เป็นศาลของนะผู้พิทักษ์สองตนชื่อมี่นมะฮากีริและนะมะดอจี้ ซึ่งกล่าวว่าถูกประหารชีวิตตามคำสั่งของกษัตริย์
เอกสารสามมิติ
โครงการซามานีจากมหาวิทยาลัยเคปทาวน์ ประเทศแอฟริกาใต้ เสนอบริการด้านเอกสารเชิงพื้นที่แก่อนุสรณ์สถานในพุกาม เพื่อตอบสนองต่อความเสียหายที่เกิดจากเหตุแผ่นดินไหว สิงหาคม ค.ศ. 2016 รวมถึงประตูตะระบา

อ้างอิง

* 
* 
*
แอปเปิลวันละผลช่วยให้ห่างไกลจากหมอ
"แอปเปิลวันละผลช่วยให้ห่างไกลจากหมอ" ( ) เป็นสุภาษิตในภาษาอังกฤษที่ปรากฏในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ซึ่งสนับสนุนการบริโภคแอปเปิล และมีความต่อไปอีกว่า "หากผู้ใดรับประทานอาหารที่มีประโยชน์ต่อร่างกาย ผู้นั้นจะยังคงมีสุขภาพที่ดีและจะไม่ต้องไปหาหมอบ่อย ๆ"

ต้นกำเนิด
สุภาษิตอีกแบบหนึ่งที่ว่า "กินแอปเปิลตอนเข้านอน แล้วท่านจะทำให้หมอไม่ได้ขนมปัง" ( ) ได้รับการบันทึกในฐานะคำกล่าวในแพมโบรกเชอร์ในปี ค.ศ. 1866 สุภาษิตสมัยใหม่ที่ว่า "แอปเปิลวันละผลช่วยให้ห่างไกลจากหมอ" เริ่มใช้ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยมีตัวอย่างการพิมพ์ในยุคแรกๆ ที่พบตั้งแต่ต้นปี ค.ศ. 1887
ภูมิหลังทางวิทยาศาสตร์
การศึกษาในปี ค.ศ. 2013 โดยใช้การสร้างแบบจำลองคอมพิวเตอร์ เปรียบเทียบการกินแอปเปิลกับการรับประทานยาลดคอเลสเตอรอลประจำวันทั่วไป เพื่อประเมินความเสี่ยงต่อโรคระบบหัวใจหลอดเลือด แบบจำลองคอมพิวเตอร์ประเมินการกินแอปเปิลวันละผลในผู้ที่มีอายุ 50 ปีขึ้นไปเปรียบเทียบกับการใช้ยากลุ่มสแตตินเพื่อลดคอเลสเตอรอลชนิดไลโพโปรตีหนาแน่นต่ำ โดยสรุปว่าการกินแอปเปิลวันละผล "สามารถเทียบเท่ากับยาแผนปัจจุบันและมีแนวโน้มที่จะมีผลข้างเคียงน้อยกว่า" ในขณะที่มีค่าใช้จ่ายรายปีใกล้เคียงกัน
ผลการศึกษาในปี ค.ศ. 2015 พบว่าผู้ที่รับประทานแอปเปิล "มีแนวโน้มมากกว่าที่จะห่างไกลจากหมอ (และยาตามใบสั่งยา) จากการวิเคราะห์อย่างหยาบ ๆ" การศึกษายังพบว่าผู้ที่รับประทานแอปเปิลหนึ่งผลต่อวันจะใช้ยาตามใบสั่งยาน้อยลง

คุณค่าทางโภชนาการของแอปเปิล
แอปเปิลดิบขนาดกลาง (100 กรัม) ประกอบด้วยน้ำร้อยละ 86 และ คาร์โบไฮเดรต ร้อยละ 14 โดยมีไขมันและโปรตีนปริมาณเล็กน้อยและให้พลังงานอาหาร 52 แคลอรี มีเส้นใยอาหารในปริมาณปานกลาง แต่ก็มีสารอาหารรองในระดับต่ำ

อ้างอิง
วันเพเพโร
วันเพเพโร ( ) จัดขึ้นในวันที่ 11 พฤศจิกายนของทุกปี เป็นงานเฉลิมฉลองในประเทศเกาหลีใต้ที่คล้ายกับวันวาเลนไทน์ เป็นงานอีเวนต์ทางการตลาดประจำปีที่ใหญ่ที่สุดในประเทศเกาหลีใต้ ในวันนี้มีการให้หรือแลกเปลี่ยนขนมเพเพโรซึ่งเป็นไลน์ขนมคุกกี้แท่งจุ่มช็อกโกแลต โดยมีจุดประสงค์เพื่อแสดงความรู้สึกต่อเพื่อนและคนที่รัก วันเพโรโรจัดขึ้นในวันที่ 11 พฤศจิกายนเพราะรูปร่างของขนมเพโรโรมีคล้ายกับการเขียนวันที่อย่างย่อว่า 11/11

ดูเพิ่ม
* วันป๊อกกี้และวันเพรทซ์ งานอีเวนต์ที่คล้ายกันในประเทศญี่ปุ่น และจัดในวันที่ 11 พฤศจิกายน เช่นกัน

อ้างอิง
เนยจามรี
]]
เนยจามรี ( , ) เป็น เนยที่ทำจากนมของจามรีเลี้ยง (Bos grunniens) ชุมชนคนเลี้ยงสัตว์หลายแห่งในประเทศจีน, ประเทศอินเดีย, ประเทศมองโกเลีย, ประเทศเนปาล, กิลกิต-บัลติสถานในประเทศปากีสถาน และทิเบตผลิตและบริโภคผลิตภัณฑ์นมที่ทำจากนมของจามรี รวมถึงเนยด้วย นมจามรีมีปริมาณไขมันมากกว่านมวัวสองเท่า จึงผลิตได้เนยซึ่งมีเนื้อสัมผัสใกล้เคียงกับเนยแข็งมากขึ้น เนยจามรีเป็นผลิตภัณฑ์อาหารหลักและสินค้าของชุมชนผู้เลี้ยงสัตว์ในตอนใต้ของเอเชียกลางและที่ราบสูงทิเบต

อ้างอิง