SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
ประเพณีมุขปาฐะ
ชาวคีร์กีซดั้งเดิมกำลังแสดงมหากาพย์มานัสที่แคมป์เยิร์ตในคาราคอล]]

ประเพณีมุขปาฐะ เป็นรูปแบบการสื่อสารของมนุษย์ในเรื่องความรู้ ศิลปะ แนวคิด และวัฒนธรรมที่มีการได้รับ รักษา และส่งผ่านจากรุ่นสู่รุ่น การสื่อสารอมักใช้วิธีการพูดหรือเพลงและอาจรวมคติชน บัลลาด เพลงสวด ร้อยแก้ว หรือกวีนิพนธ์ ด้วยวิธีเหล่านี้ จึงมีความเป็นไปได้ที่สังคมจะส่งประวัติศาสตร์มุขปาฐะ วรรณกรรมมุขปาฐะ กฎหมายมุขปาฐะ และความรู้อื่น ๆ จากรุ่นสู่รุ่นโดยไม่ใช้ระบบการเขียนหรือรูปแบบอื่นที่คล้ายกัน ศาสนาอย่างศาสนาพุทธ ศาสนาฮินดู คริสต์นิกายโรมันคาทอลิก และศาสนาเชน ใช้วิธีประเพณีมุขปาฐะ เพื่อส่งต่อคัมภีร์ พิธี เพลงสดุดี และเทพปกรณัมจากรุ่นสู่รุ่น

อ้างอิง
หมายเหตุ

อ้างอิง
บรรณานุกรม
* 
* 
*Foley, John Miles. Oral Formulaic Theory and Research: An Introduction and Annotated Bibliography. NY: Garland, 1985
*Foley, John Miles. The Theory of Oral Composition. Bloomington: IUP, 1991
*Wong, Peter T. K. (2022). "The Soundscape of the Huainanzi 淮南子: Poetry, Performance, Philosophy, and Praxis in Early China". Early China. 45: 1–25. doi:10.1017/eac.2022.6

แหล่งข้อมูลอื่น
*Back to the Oral Tradition
*Folkatles from around the world
*The Center for Studies in Oral Tradition
*The Milman Parry Collection of Oral Literature Online 
*Oral Tradition Journal
*The World Oral Literature Project
*Post-Gutenberg Galaxy
*Dédalo Project. Open Software Platform for Management of Intangible Cultural Heritage and Oral History
*Archive of Turkish Oral Narrative at Texas Tech University
วัดอินทร์บุพผาราม
วัดอินทร์บุพผาราม เป็นวัดในเมืองเชียงตุง อำเภอเชียงตุง รัฐฉาน ประเทศพม่า

วัดอินทร์บุพผารามสร้างขึ้นราวรัชสมัยพญามังราย กษัตริย์แห่งล้านนา ในช่วงพุทธศวรรษที่ 19 เป็นวัดสำคัญที่ได้ร้บการบูรณปฏิสังขรณ์มาทุกยุคทุกสมัย การบูรณะครั้งท้ายสุดได้จารึกบนฐานเจดีย์ ราว พ.ศ. 2464 ชื่อของวัดอินทร์ในระยะแรกเรียกว่า วัดป่าเผียว ต่อมาเรียกว่า วัดหม่อนสุด ลำดับท้ายสุดจึงขนานนามว่า "วัดอินทร์บุพผาราม"

สิ่งก่อสร้างที่โดดเด่นของวัดคือเจดีย์มีรูปแบบศิลปะค่อนไปทางล้านนา มีฐานบัวในผังยกเก็จที่มีการประดับลูกแก้ว อกไก่ 2 เส้น เรือนธาตุทำเป็นบัวคว่ำบัวหงายซึ่งไม่ปรากฏพบในเจดีย์องค์ใดในเชียงตุง ส่วนยอดน่าจะซ่อมแซมในสมัยหลัง
พระประธานสานด้วยไม้ไผ่ มีชื่อว่า พระเจ้าอินทร์สาน ตามตำนานเล่าว่าคหบดีใหญ่แห่งเมืองเชียงตุงประสงค์จัดสร้างขึ้นเพื่อถวายเป็นพุทธบูชา แต่ไม่ว่าจะสร้างอย่างไรก็ไม่แล้วเสร็จเสียที โดยเฉพาะในส่วนเศียรของพระพุทธรูป จนวันหนึ่งมีคนแก่นุ่งห่มผ้าขาวมาช่วยสร้าง จากนั้นเกิดมีลมพายุพัดมาอย่างมืดฟ้ามัวดินจนช่างหมดสติกันหมด พอรุ่งขึ้นจึงพบว่าพระพุทธรูปสำเร็จแล้ว จึงเชื่อว่าพระอินทร์เป็นผู้สร้างจนเป็นที่มาของชื่อวัด

อ้างอิง
วัดโคกรักษ์
วัดโคกรักษ์ หรือ วัดโพธิ์ชุมพล เป็นวัดเก่าแก่ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2420 ตั้งอยู่หมู่ที่ 4 ตำบลด่านขุนทด อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา

ประวัติ
วัดโคกรักษ์ เดิมชื่อ วัดโพธิ์ชุมพล สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2420 เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ต่อมาปี พ.ศ. 2513 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา

ในอดีตพื้นที่ของวัดเป็นที่ตั้งของที่ทำการด่านส่วยอากร ต่อมาในปี พ.ศ. 2451 (ร.ศ.127) ในรัชสมัยของพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวซึ่งได้เปลี่ยนแปลงระบบการปกครอง ด่านขุนทดได้รับการจัดตั้งเป็นอำเภอ จึงได้ย้ายที่ทำการจากบริเวณวัดโพธิ์ชุมพล (โคกรักษ์) ไปยังบริเวณตะวันตกของโรงเรียนบ้านหาญ
อาคารเสนาสนะ
อาคารภายในวัดโคกรักษ์ ประกอบด้วย อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ หอกลอง-ระฆัง ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปนสถาน

อ้างอิง
วัดม่วง (อำเภอเมืองนครราชสีมา)
วัดม่วง สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2420 ตั้งอยู่เลขที่ 30 ถนนสุรนารี ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา

ประวัติ
เมื่อ พ.ศ. 2420 วัดม่วง ได้สร้างขึ้นเป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีเนื้อที่ 15 ไร่ 3 งาน 21 ตารางวา โฉนดที่ดินเลขที่ 993

เมื่อ พ.ศ. 2447 จึงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา
ลำดับเจ้าอาวาสที่ปรากฏชื่อชัดเจน
{| class="wikitable plainrowheaders sortable" style="font-size:95%"
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ลำดับที่
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| เจ้าอาวาส 
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ปี
|-
|align=center| 1 || พระมหายนต์ || พ.ศ. 2503–2508
|-
|align=center| 2 || พระอธิการแก้ว สุจิตฺโต || พ.ศ. 2508–2515
|-
|align=center| 3 || พระมหาธีรวุฒิ อาภากโร || พ.ศ. 2515–2517
|-
|align=center| 4 || พระครูถาวรวิริยาภรณ์ (เต็ม ถิรวีโร) || พ.ศ. 2518-2559
|-
|align=center| 5 || พระปลัดไพวัลย์ จิตฺตคุตฺโต || พ.ศ. 2560 จนถึงปัจจุบัน
|}
อาคารเสนาสนะ
: อุโบสถ ขนาดกว้าง 5.6 เมตร ยาว 11 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2446 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
: ศาลาการเปรียญ ขนาดกว้าง 15 เมตร ยาว 36.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518
: ศาลาอเนกประสงค์ ขนาดกว้าง 21 เมตร ยาว 27 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2531
: กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง

อ้างอิง
วัดมัชฌิมาราม (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดมัชฌิมาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลประสงค์ อำเภอท่าชนะ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระครูมงคลปุญญสุนทร (ชะโอด)

วัดมัชฌิมารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2326 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2517 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 14 เมตร ยาว 20 เมตร

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 7.5 เมตร ยาว 13.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 กุฏิสงฆ์สร้างด้วยไม้ จำนวน 1 หลัง นอกจากนี้มีฌาปนสถาน หอระฆัง เรือนเก็บพัสดุ กุฏิเจ้าอาวาส และหอฉัน ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางสมาธิ ขนาดหน้าตักกว้าง 2 เมตร สูง 1.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517
รายนามเจ้าอาวาส
* พระปลัดสุทธิ ติสฺโส พ.ศ. 2490
* พระครูโอภาสพุทธคุณ พ.ศ. 2540
* พระครูมงคลปุญญสุนทร (ชะโอด) พ.ศ. 2546–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดบ่อปาบ
วัดบ่อปาบ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสทิงหม้อ อำเภอสิงหนคร จังหวัดสงขลา

วัดบ่อปาบตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2269 ตรงกับสมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 9 หรือพระเจ้าท้ายสระ แห่งกรุงศรีอยุธยา สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2298 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2495
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่าซึ่งได้รับการบูรณะแล้ว เป็นอาคารโถงโปร่งก่ออิฐถือปูน สถาปัตยกรรมแบบศาลาทรงไทย แต่ไม่มีช่อฟ้า ใบระกาหรือหางหงส์ ไม่มีบันไดทางขึ้นและไม่มีหน้าต่าง รอบอุโบสถมีใบเสมาแบบเจดีย์ล้อมรอบ ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูป 3 องค์ ศาลาการเปรียญเป็นศาลาทรงไทยก่ออิฐถือปูน หลังคาประดับด้วยช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หน้าบันเป็นประติมากรรมลายไทย และมีสถูปจองลำสาลวโนทยาน สถานที่ที่พระพุทธเจ้าประทับในคืนปรินิพพาน ที่เรียกว่า มถากุนวาระกาโกฎ

อ้างอิง
วัดบ่อทรัพย์
วัดบ่อทรัพย์สร้างขึ้น พ.ศ. 2360 ในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น จากรูปแบบศิลปกรรม น่าจะเป็นวัดที่สำคัญในสมัยที่เมืองสงขลาตั้งเมืองอยู่บริเวณฝั่งแหลมสน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2400 เหตุที่เรียกว่าบ่อทรัพย์เพราะมีตำนานเล่าว่า ที่บ่อน้ำในวัดมีทรัพย์สินอยู่ อีกเรื่องเล่าหนึ่งเล่าว่า บ่อน้ำแห่งนี้นั้นน้ำไม่เคยเหือดแห้ง มีน้ำกินน้ำใช้ตลอดทั้งปี จึงเรียกว่าบ่อซับ ซึ่งมาจากซับน้ำ และเรียกเพี้ยนกันไปจนกลายเป็น บ่อทรัพย์ บ่อนี้อยู่ข้างหน้าวัด มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 7 เมตร น้ำในบ่อมีลักษณะใสสะอาด มีสีมรกต ในอดีตมีความเชื่อกันว่าน้ำจากบ่อซับนั้น เป็นที่เลื่องลือในการรักษาโรค
อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่อุโบสถมีลักษณะสถาปัตยกรรมต้นพุทธศตวรรษที่ 24 กุฏิไม้โบราณ เสมาหิน กำแพงกันดิน เสาซุ้มประตู และบัวเก็บกระดูก นอกจากนั้นยังมีท้าวเวสสุวรรณอายุกว่าร้อยปี

อ้างอิง
วัดโคกสมานคุณ
วัดโคกสมานคุณ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหาดใหญ่ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา
วัดโคกสมานคุณ เดิมเป็นวัดร้างเรียกกันว่า วัดโคกเสม็ดชุน เป็นวัดร้างมาประมาณ 30 ปี เนื้อที่วัดประมาณ 27 ไร่เศษ มีรูปคล้ายกงฉากช่างไม้ ในสมัยที่ทางรถไฟย้ายจากสถานีชุมทางอู่ตะเภามาตั้งที่สถานีชุมทางหาดใหญ่ พระเณรที่เดินทางโดยสารรถไฟมาลงที่สถานีรถไฟชุมทางหาดใหญ่ได้เห็นความลำบากในเวลามืดค่ำ พระอุปัชฌาย์ปาน ปุญฺญมณี เจ้าอาวาสวัดคลองเรียน จึงต้องการที่จะตั้งที่พักสงฆ์ในบริเวณที่วัดร้างเดิมเพราะมีเสาไม้แก่นเป็นหลักสีมาปรากฎอยู่ (หลวงทิพย์สงคราม ต่อมาเลื่อนเป็นพระเสน่หามนตรี) พระอุปัชฌาย์ปาน (หลวงพ่อปาน) ได้ชักชวนชาวบ้านสร้างศาลา จนมีพระภิกษุมาจำพรรษา ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2466 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2475 ได้ทำการผูกพัทธสีมา เมื่อ พ.ศ.
2466 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2475 ได้ทำการผูกพัทธสีมา เมื่อ พ.ศ. 2480 และได้เปลี่ยนชื่อจาก "วัดโคกเสม็ดชุน" เป็น "วัดโคกสมานคุณ" ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2516 อุโบสถหลังเก่าได้ชำรุดต้องรื้อหลังคาออกหมดและได้สร้างและเปลี่ยนแปลงแบบหลังคาใหม่ตามแบบของกรมศิลปากร จนแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2518
เมื่อ พ.ศ. 2520 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้เสด็จยกช่อฟ้าพระอุโบสถ และพระราชทานราชทรัพย์ส่วนพระองค์เพื่อบำรุงวัด ด้วยเหตุนี้วัดโคกสมานคุณจึงกลายเป็นพระอารามหลวง

อ้างอิง
วัดคูยาง
วัดคูยาง เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร ปัจจุบันมีพระพรหมวัชรวิสุทธิ์ (อดุลย์ อมโร) เป็นเจ้าอาวาส
เหตุที่เรียกว่าวัดคูยางเพราะ มีชาวยาง (กะเหรี่ยง) มาบูรณะวัดโบราณแห่งนี้ ชาวยางขุดคูน้ำล้อมรอบวัด จึงเรียกกันว่า "วัดคูยาง" วัดสร้างเมื่อใดและใครเป็นผู้สร้าง ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัด แต่มีผู้สันนิษฐานว่าสร้างมาแล้วไม่น้อยกว่า 400 ปี จนมาถึงรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ระหว่าง พ.ศ. 2394–2399 จึงได้มีผู้ก่อสร้างวัดขึ้นใหม่ในบริเวณที่ตั้งเดิม สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2397 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2524
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญภายในวัดมีรากฐานอุโบสถและแท่นพระประธาน ก่อด้วยศิลาแลงหันหน้าไปทางทิศตะวันออก ตั้งอยู่บริเวณวัดด้านเหนือ หอไตรเป็นอาคารทรงไทยพื้นถิ่นกำแพงเพชร สร้างด้วยไม้หลังคามุงกระเบื้องเกล็ดใต้ถุนสูงกว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร ตั้งอยู่กลางคูน้ำเดิม
ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ พระพุทธวชิรปราการ นามพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เป็นพระประธานนามพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว มีโบราณศิลปวัตถุที่สำคัญประกอบไปด้วย ตู้พระธรรมลายรดน้ำลงรักปิดทองโดยรอบ เขียนเป็นภาพต่าง ๆ ด้วยฝีมือช่างราวสมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์ จำนวน 5 หลัง หีบพระธรรม มีลายรดน้ำลงรักปิดทอง และเป็นแบบเหล็ก อยู่ในสมัยรัชกาลที่ 3 ถึง 5 ธรรมาสน์เท้าสิงห์ ศิลปะรัตนโกสินทร์ เอกสารโบราณบรรจุอยู่ในตู้และหีบ มีทั้งที่เป็นใบลานและสมุดข่อย ผ้าห่อคัมภีร์ เป็นผ้าพิมพ์ลายอย่างลายไทย และพระบฏ

อ้างอิง
วัดบางเขียด
วัดบางเขียด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งในตำบลบางเขียด อำเภอสิงหนคร จังหวัดสงขลา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 10 ไร่ อาณาเขตบริเวณวัด กว้าง 120 เมตร ยาว 180 เมตร

วัดบางเขียดตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2189 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2300 ในด้านการศึกษาทางวัดได้จัดซื้อที่ดินชาวบ้านสร้างโรงเรียนประถมศึกษาขึ้น
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถเป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมตามแบบพระราชนิยมในรัชกาลที่ 3 โดยดัดแปลงให้เป็นรูปแบบเหมาะสมของท้องถิ่นสงขลา เป็นอุโบสถโถงก่ออิฐถือปูน บริเวณตัวผนังอุโบสถ ทำเป็นซุ้มโค้งทุกช่องเสา หลังคาชั้นเดียว มีบีกนกคลุมแบบพาไลรอบ ไม่มีช่อฟ้าและใบระกา หลังคามุงกระเบื้องดินเผาแบบพื้นบ้าน เชื่อมโครงสร้างหลังคาโดยใช้สลัก ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปทับนั่งปางมารวิชัยบนบัลลังก์ผ้าทิพย์ 4 ชั้น เป็นอุโบสถที่ไม่ปรากฏในใบเสมาหรือใบเสมาหลบใน วัดมีมณฑปบัวอยู่บริเวณด้านหน้าทางขวามือของอุโบสถ ก่ออิฐถือปูนคล้ายหอระฆังบนฐานสี่เหลี่ยม ทรงสี่เหลี่ยมย่อมุม ยอดแหลม เจาะช่องประตูจำนวน 4 ช่อง มีซุ้มหน้าบันจำนวน 4 ซุ้ม เป็นที่บรรจุอิฐของอดีตเจ้าอาวาสวัดบางเ
ะตูจำนวน 4 ช่อง มีซุ้มหน้าบันจำนวน 4 ซุ้ม เป็นที่บรรจุอิฐของอดีตเจ้าอาวาสวัดบางเขียด น่าจะสร้างในสมัยพุทธศตวรรษที่ 25
วัดช้าง (จังหวัดนครนายก)
วัดช้าง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านนา อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก ปัจจุบันมีพระครูโสภณนาคกิจ หรือ พระอาจารย์เดช เจ้าคณะตำบลพิกุลออก เป็นเจ้าอาวาส

ประวัติ
วัดช้างสร้างเมื่อใดไม่แน่ชัด ที่ตั้งของวัดเคยเป็นที่พักช้างของทางราชการตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา มีปะรำพิธีรับช้างอยู่ที่มุมด้านทิศตะวันออกของวัดเป็นที่ราบลุ่ม อีกเรื่องระบุว่าเหตุที่ชื่อว่าวัดช้างเพราะในบึงน้ำพบซากช้างจำนวนมากซึ่งช้างล่มตาย พบซากกระดูกช้างจึงตั้งชื่อว่า "วัดช้าง"
บ้างก็เล่าว่าหลวงพ่อคุ้มเป็นผู้ริเริ่มร่วมมือกับชาวบ้านสร้างวัด ต่อมาเมื่อมีกำลังทหารหมู่หนึ่งได้ทำการต้อนช้างป่ามาหลบพักอาศัยอยู่ที่ใต้ถุนศาลาการเปรียญ แต่เนื่องจากได้เกิดมีฝนตกลงมาอย่างหนัก และไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ทำให้ทหารกลุ่มนั้นไม่สามารถหากิ่งไม้แห้งมาทำเป็นฟืนก่อไฟเพื่อหุงต้มอาหารได้ ทหารกลุ่มนั้นจึงได้ใช้วิชาบังตา หลอกหลวงพ่อคุ้ม แล้วแอบใช้มีดถากเสาศาลาการเปรียญเพื่อเอาไม้มาทำฟืนหุงข้าว แต่ด้วยที่หลวงพ่อคุ้มมีวิชาอาคมที่เหนือกว่าจึงไม่สามารถใช้วิชาบังตาได้คงปล่อยให้เหล่าทหารได้กินข้าวกินปลากันจนเป็นที่เรียบร้อยและนอนหลับไป หลวงพ่อคุ้มได้ใช้วิชากำบังแก้เผ็ดเหล่าทหารโดยการนำเอากะลามะพร้าว ไปวางครอบไว้บนหัวของช้างที่ทหารเหล่านั้นต้อนมาผูก
หล่าทหารโดยการนำเอากะลามะพร้าว ไปวางครอบไว้บนหัวของช้างที่ทหารเหล่านั้นต้อนมาผูกไว้ใต้ศาลา เมื่อทหารตื่นมาก็ไม่พบช้างของตน ตามหาก็ไม่พบ จึงต่างพากันสำนึกผิดนเข้าไปกราบขอขมาอภัยที่ได้ล่วงเกินหลวงพ่อไป หลวงพ่อคุ้มมีเมตตาให้อภัยในโทษนั้น และให้ทหารพวกนั้นไปทำการตัดต้นไม้มาทำเสาศาลาการเปรียญให้เรียบร้อยดังเดิม จากนั้นหลวงพ่อท่านก็ถอนอาคม และคืนช้างให้กับทหารกลุ่มนั้นไป
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2273 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2323

ปูชนียวัตถุ
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปยืนปางห้ามพยาธิประดิษฐานอยู่หน้าอุโบสถ ใกล้ ๆ กันคือท้าวเวสสุวรรณประดิษฐานอยู่คู่กัน พระบรมรูปสามพระองค์คือ องค์สมเด็จพระนเรศวรมหาราช สมเด็จพระเอกาทศรถและพระสุพรรณกัลยา ส่วนหน้าวิหารมีรูปปั้นช้างและม้าออกศึก พระพุทธรูปองค์พระพุทธเมตตาประดิษฐานอยู่ในวิหาร และพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรหรือพระโพธิสัตว์กวนอิมปางประทับช้างสามเศียร

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ฮอร์นิมัน
พิพิธภัณฑ์และสวนฮอร์นิมัน ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ในฟอเรสต์ฮิลล์ ลอนดอน ตั้งขึ้นในปี 1898 และเปิดให้บริการในปี 1901 ตัวอาคารเป็นผลงานออกแบบของชาลส์ ฮาริสัน ทาวน์เซินด์ ตามสถาปัตยกรรมนวศิลป์แบบอังกฤษ ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์เก็บรักษาและจัดแสดงวัตถุเกี่ยวกับมานุษยวิทยา ประวัติศาสตร์ธรรมชาติ และเครื่องดนตรี และยังเป็นที่รู้จักจากชุดสะสมสัตว์สตัฟฟ์ขนาดใหญ่ ปัจจุบันอาคารได้รับการคุ้มครองระดับ 2* จากรัฐบาลอังกฤษ

อ้างอิง
วัดหนองว่านเหลือง
วัดหนองว่านเหลือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขาหินซ้อน อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา เนื้อที่ 21 ไร่ 3 งาน ปัจจุบันมีพระปลัดพิศาล ธมมธโร เป็นเจ้าอาวาส

วัดหนองว่านเหลืองได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2513 และได้รับการยกฐานะเป็นวัดเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2526 ผู้บริจาคที่ดินให้สร้างวัด คือ นายส้ม สุขเกษม, นายกุล จันทร์ศรี และนางจำปา จันทวงศ์ ตั้งชื่อวัดว่า "วัดหนองว่านเหลือง" ตามชื่อบ้าน เนื่องจากมีหนองน้ำขนาดใหญ่ และมีว่านเหลือง (ขมิ้นเหลือง) ขึ้นอยู่ภายในหนองจำนวนมาก จึงเรียกว่า หนองว่านเหลือง
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 วิหารประดิษฐ์หลวงพ่อทันใจ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2549 ศาลาเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เป็นอาคารไม้ทั้งหลัง โรงครัว หอฉันท์ และศาลาการเปรียญคุณพุ่ม เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่พระโอรสในทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตน์ ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ หลวงพ่อทันใจ ประดิษฐานอยู่ในวิหาร

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการเฉลียว ขนฺติสาโร
* พระครูสิทธิธรรมธารี (พิศาล ธมฺมธโร)-2566

อ้างอิง
วัดโพธิ์หอม (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดโพธิ์หอม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโพธิ์สามต้น อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

ที่ตั้งของวัดโพธิ์หอมนี้เป็นที่ตั้งค่ายโพธิ์สามต้นของกองทัพพม่าที่มาตีกรุงศรีอยุธยา เมื่อคราวเสียกรุงครั้งที่ 2และสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ทรงตีค่ายแห่งนี้ได้ ถือเป็นการกอบกู้เอกราชหลังจากเสียกรุงศรีอยุธยามานาน 7 เดือน วัดโพธิ์หอมมีสภาพเป็นวัดร้างอยู่ช่วงหนึ่ง ต่อมาได้รับการ บูรณะสร้างตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2362 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2365 เหตุที่ได้ชื่อว่าวัดโพธิ์หอมเป็นเพราะว่าที่ตั้งวัดมีต้นโพธิ์ใหญ่เก่าแก่คู่มากับวัดต้นหนึ่ง เวลาแตกใบอ่อนจะมีกลิ่นหอม จึงได้ชื่อว่า "วัดโพธิ์หอม"
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ภายในวัดคือ รูปพรหมสี่หน้าปูนปั้นขนาดใหญ่จำนวน 2 เศียร ที่ขุดได้ภายในวัดประดิษฐาน อยู่ในซุ้มข้างเจดีย์ ลักษณะศิลปะขอมซึ่งเดิมอาจใช้เป็นส่วนยอดของประตูวัดหรืออุโบสถเหมือนกับที่พบว่าใช้เป็นยอดของประตูพระราชวังสมัยกรุงศรีอยุธยา นอกจากนี้มีกุฏิเจ้าอาวาสหลังใหม่ รูปแบบศิลปะผสมคล้ายเอเชียและยุโรป

อ้างอิง
วัดตระพังทองหลาง
วัดตระพังทองหลาง หรือ โบราณสถานร้าง ต.อ.13 เป็นโบราณสถานร้างที่ตั้งอยู่นอกกำแพงเมืองทางด้านทิศตะวันออก ในพื้นที่อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย ตำบลเมืองเก่า อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย

ไม่ปรากฏหลักฐานว่าวัดตระพังทองหลางสร้างในสมัยใด หรืออาจสร้างขึ้นในช่วงรัชกาลพญาลิไท เนื่องจากพระองค์โปรดเกล้าฯ ให้สร้างวัดวาอารามหลายแห่ง ทั้งในสุโขทัยและตามเมืองในเครือข่ายในสุโขทัย อาจคงสร้างวัดตระพังทองหลางด้วย
ศิลปกรรมที่สำคัญ คือ มณฑปก่อด้วยอิฐ เป็นอาคารในผังรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปขนาดใหญ่เต็มพื้นที่ แต่ปัจจุบันชำรุดมากแล้ว ด้านทิศตะวันออกเป็นซุ้มประตู อีกสามด้านเป็นผนังที่ประดับด้วยปูนปั้น มีเนื้อหาเกี่ยวกับพุทธประวัติ บรรดาภาพปูนปั้นเหล่านี้แสดงถึงลักษณะศิลปะสุโขทัยที่เจริญสูงสุดซึ่งอายุอยู่ในราวกลางพุทธศตวรรษที่ 20 ด้านทิศตะวันออกต่อจากซุ้มประตูด้านหน้ามณฑป มีวิหารโถงต่อยื่นออกมา ก่อด้วยอิฐ เสาเป็นศิลาแลง โดยรอบมณฑปและวิหารมีเจดีย์รายตั้งอยู่มากกว่า 10 องค์ ส่วนใหญ่เหลือร่องรอยหลักฐานเพียงส่วนฐาน ศึกษารูปแบบไม่ได้แล้ว แต่มีเจดีย์รายอยู่ 1 องค์ที่หลงเหลือส่วนล่างที่เป็นแบบแผนของเจดีย์ทรงยอดดอกบัวตูม

อ้างอิง
วัดตระพังเงิน
วัดตระพังเงิน เป็นโบราณสถานร้างในอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย ตำบลเมืองเก่า อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย
ไม่ปรากฏหลักฐานชื่อวัดตระพังเงินในศิลาจารึก แต่พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อครั้งยังเป็นสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เรื่อง เที่ยวเมืองพระร่วง (พ.ศ. 2451) มีข้อความกล่าวถึงตระพังเงินไว้ว่า "ที่ริมวัดมหาธาตุทางด้านตะวันออก มีที่ดินว่างเปล่าอยู่แปลงหนึ่ง เป็นรูปสี่เหลี่ยมรีทางด้านเหนือกับด้านใต้ มีเนินดินและมีคูต่อไปประจบกับคูวัดมหาธาตุเป็นอันเดียวกัน ด้านตะวันตกที่ติดกับวัดมหาธาตุนั้น มีกำแพงแต่ไม่มีคู ด้านตะวันออกมีคู คูด้านเหนือและใต้นั้นยาวต่อไปจนจดคูด้านตะวันตก เข้าใจว่าน้ำในตระพังทองด้านตะวันออกกับตระพังเงินด้านตะวันตก จะมีทางไขให้เดินเข้าคูวัดกับที่แปลงต่อนั้นได้ตลอด" กรมศิลปากรดำเนินการบูรณะและปรับปรุงภูมิทัศน์ เมื่
วัดตระพังเงินตั้งอยู่โดยรอบขอบสระน้ำหรือตระพังเงิน ประกอบด้วยเจดีย์ประธาน วิหาร และอุโบสถกลางน้ำ

เจดีย์ทรงดอกบัวตูมหรือเจดีย์พุ่มข้าวบิณฑ์เป็นประธาน วิหารอยู่ทางด้านหน้าหรือด้านทิศตะวันออกของเจดีย์ประธาน มีหลังคาทรงจั่ว คงเป็นวิหารโถง เจดีย์รายตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเจดีย์ประธานและวิหาร มีช่องซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูป หลังคาชั้นซ้อนสอบลดหลั่นขึ้นไป เรียกว่า เจดีย์ทรงวิมาน ด้านตะวันออกของเจดีย์และวิหารมีตระพัง ชื่อว่า ตระพังเงิน ตรงกลางสระมีเกาะและมีอุโบสถตั้งอยู่กลางเกาะ คงเป็นอาคารโถงเช่นเดียวกับวิหาร โดยสำหรับพระพุทธรูปประธานภายในวิหารเป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย ศิลปะสุโขทัย

อ้างอิง
วัดศรีพิจิตรกิรติกัลยาราม
วัดศรีพิจิตรกิรติกัลยาราม หรือ โบราณสถานร้าง ต.29 ตั้งอยู่นอกกำแพงเมืองสุโขทัยด้านทิศตะวันออกเฉียงใต้ ในอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย ตำบลเมืองเก่า อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย

เดิมนั้นชาวบ้านเรียกชื่อวัดนี้ว่า วัดตาเถรขึงหนัง ส่วนชื่อวัดศรีพิจิตรกิรติกัลยารามนั้นมาจากจารึกวัดตาเถรขึงหนังที่มีการพบที่วัดแห่งนี้ เนื้อหาของจารึกเมื่อ พ.ศ. 1947 ได้กล่าวถึงสมเด็จพระราชชนนีศรีธรรมราชมาดาและสมเด็จมหาธรรมราชาธิบดีราชโอรส ได้อาราธนาสมเด็จพระมหาศรีกิรติ พระเถระจากเมืองกำแพงเพชรมาอำนวยการสร้างวัดนี้เมื่อ พ.ศ. 1943 และต่อมาเมื่อ พ.ศ. 1946 ได้มีการปลูกพระศรีมหาโพธิ์ เนื้อหาของจารึกบันทึกด้วยอักษรขอมสุโขทัย–ไทยสุโขทัย
ศิลปกรรมในวัด ได้แก่ เจดีย์ประธานทรงระฆังกลม ก่อด้วยอิฐ ตั้งอยู่บนฐานสูงเป็นรูปสี่เหลี่ยม ขนาดกว้างด้านละ 17 เมตร ที่ฐานด้านตะวันออกและตะวันตก ทำเป็นซุ้มจระนำประดิษฐานพระพุทธรูปประทับนั่ง ซุ้มด้านทิศตะวันออกปรากฏร่องรอยการก่อเป็นซุ้มโค้งสูงขึ้นไปคล้ายกรวยแหลม ฐานวิหารก่ออิฐ ขนาดกว้าง 12 เมตร ยาว 23 เมตร อยู่ทางด้านหน้าของเจดีย์ประธาน ฐานเจดีย์ราย 4 ฐาน ตั้งเรียงรายอยู่โดยรอบฐานเจดีย์ประธาน
มีคูน้ำล้อมรอบอาณาเขตวัด คูกว้างประมาณ 15 เมตร ล้อมรอบพื้นที่วัดที่มีขนาดกว้าง 40 เมตร และยาว 80 เมตร

อ้างอิง
ม่อนแจ่ม
ม่อนแจ่ม ตั้งอยู่บริเวณหมู่บ้านม้งหนองหอย ในตำบลแม่แรม อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ มีลักษณะเป็นพื้นที่บนสันเขา มียอดสูงราว 1,350 เมตร บริเวณใกล้ ๆ ม่อนแจ่ม เป็นที่ตั้งของศูนย์พัฒนาโครงการหลวงหนองหอย
เดิมมีชื่อว่า กิ่วเสือ ในอดีตมีสภาพเป็นป่ารกร้าง ก่อนที่ชาวบ้านจะเข้ามาแผ้วถางเพื่อปลูกฝิ่นและทำไร่เลื่อนลอย จนกลายเป็นป่าเสื่อมโทรม เขาหัวโล้น จนเมื่อ พ.ศ. 2527 มีการจัดตั้งศูนย์พัฒนาโครงการหลวงหนองหอยขึ้น แนวพระราชดำริในพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เพื่อส่งเสริมการปลูกพืชผักเมืองหนาวแทนการปลูกฝิ่น พัฒนาคุณภาพชีวิตชาวบ้าน ตลอดจนการพื้นฟูและอนุรักษ์สภาพแวดล้อม เนื่องจากบริเวณนี้เป็นเขตพื้นที่ลุ่มน้ำชั้นที่ 1 ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดต้นน้ำลำธาร
ภายหลังในช่วงปลายปี พ.ศ. 2552 มีการพัฒนาเป็นสถานที่ท่องเที่ยว พร้อมทั้งเปลี่ยนชื่อดอยเป็น "ม่อนแจ่ม" ให้สอดคล้องกับม่อนล่องซึ่งเป็นจุดสูงสุดของอำเภอแม่ริม (1,450 เมตร) ที่ตั้งอยู่ใกล้ ๆ กัน
ในช่วงแรกของการพัฒนาเป็นสถานที่ท่องเที่ยวมีลักษณะเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตร มีอาหารเพื่อสุขภาพเน้นวัตถุดิบจากโครงการหลวงไว้บริการ มีแปลงดอกไม้ให้ถ่ายรูป มีการตกแต่งภูมิทัศน์ มีจุดชมทะเลหมอก ให้นักท่องเที่ยวกางเต็นต์ ภายหลังมีนักท่องเที่ยวมาม่อนแจ่มเป็นจำนวนมาก เนื่องจากตั้งอยู่ใกล้ตัวเมืองเชียงใหม่ ทำให้ม่อนแจ่มเติบโตมีที่พัก ร้านอาหารเกิดขึ้นมากมาย ก่อให้เกิดการกระทำผิดกฎหมาย จึงนำไปสู่การจัดระเบียบม่อนแจ่มครั้งใหญ่ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2563 ซึ่งทางภาครัฐนำโดยกรมป่าไม้ ได้ให้ระยะเวลา 3 เดือนในการจัดระเบียบม่อนแจ่ม โดยมีการดำเนินคดีและรื้อถอนที่พักต่าง ๆ

อ้างอิง
นักบุญซาวา
นักบุญซาวา ( , ; Old Church Slavonic: ; ; 1169 หรือ 1174 – 14 มกราคม 1236) หรือ ผู้สร้างความสว่าง ( ) เป็นเจ้าชายชาวเซอร์เบียและนักบวชอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ อาร์คบิชอปองค์แรกแห่งคริสต์จักรเซอร์เบียที่เป็นออโตเซฟาลัส, ผู้บัญญัติกฎหมายเซอร์เบีย และทูตแห่งเซอร์เบีย นามเมื่อเกิดขอบท่านคือ รัสตโก เนมันยิช ( ; Rastko Nemanjić) เป็นบุตรคนสุดท้องของเจ้าชายเซอร์เบีย สเตฟัน เนมันยา ปฐมกษัตริย์แห่งจักรวรรดิเนมันยิช ต่อมาเนมันยิชได้หลบหนีไปยังเขาอาตอส และบวชในนามว่า ซาวา (ซับบัส) ต่อมาท่านได้สร้างอารามฮีลันดาร์ขึ้นที่เขาอาตอส ที่ซึ่งต่อมาเป็นศูนย์กลางศาสนาและวัฒนธรรมที่สำคัญของเซอร์เบีย ในปี 1219 สังฆบิดรผู้ลี้ภัยในนีเซยาระบุให้ซาวาเป็นอาร์คบิชอปเซอร์เบียค
เซอร์เบีย ในปี 1219 สังฆบิดรผู้ลี้ภัยในนีเซยาระบุให้ซาวาเป็นอาร์คบิชอปเซอร์เบียคนแรก ในปีเดียวกัน ซาวาได้เขียน โนโมแคนนอน ซาโคโนปราวีโล ขึ้น เป็นรัฐธรรมนูญที่เก่าแก่ที่สุดของเซอร์เบีย ซึ่งช่วยยืนยันความเป็นเอกราชทั้งทางศาสนาและทางฆราวาส ซาวายังได้รับการยกย่องเป็นผู้ริเริ่มวรรณกรรมยุคกลางเซอร์เบีย
ท่านได้รับการยกย่องเป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญที่สุดของประวัติศาสตร์เซอร์เบีย วันฉลองนักบุญซาวาในอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ตรงกับวันที่ ท่านเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์แห่งชาวเซอร์บ, ประเทศเซอร์เบีย และการศึกษาในเซอร์เบีย โบสถ์นักบุญซาวาที่เบลเกรดสร้างขึ้นตรงจุดที่ร่างของท่านถูกเผาโดยพวกออตโตมันในปี 1594 ซึ่งในยุคนั้นชาวเซอร์บลุกฮือต่อต้านการปกครองของออตโตมันโดยใช้รูปของนักบุญซาวาเป็นธงสงคราม ปัจจุบันโบสถ์หลังนี้ยังเป็นหนึ่งในโบสถ์คริสต์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก

อ้างอิง

บรรณานุกรม

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
วัดโพธิ์ (จังหวัดนครราชสีมา)
วัดโพธิ์ เป็นวัดเก่าแก่ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2243 ตั้งอยู่ถนนสุรนารี ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา และเป็นที่ตั้งโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกธรรม และแผนกบาลี

ประวัติ
เมื่อ พ.ศ. 2243 วัดโพธิ์ได้สร้างขึ้นเป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีเนื้อที่ 11 ไร่ 2 งาน 66 ตารางวา และที่ธรณีสงฆ์ เนื้อที่ 3 งาน 56 ตารางวา
ลำดับเจ้าอาวาสที่ปรากฏชื่อชัดเจน
{| class="wikitable plainrowheaders sortable" style="font-size:95%"
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ลำดับที่
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| เจ้าอาวาส 
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ปี
|-
|align=center| 1 || พระทอง || 
|-
|align=center| 2 || พระม่วง || 
|-
|align=center| 3 || พระภู่ || 
|-
|align=center| 4 || พระปาน || 
|-
|align=center| 5 || พระอินทร์ || 
|-
|align=center| 6 || พระโม้ || 
|-
|align=center| 7 || พระครูวิเศษศาสนการ (พระมหาเฉย) || พ.ศ. 2490-2511
|-
|align=center| 8 || พระครูโพธิเขมากร (หลวงพ่อเย็น เกสโร) || พ.ศ. 2
2490-2511
|-
|align=center| 8 || พระครูโพธิเขมากร (หลวงพ่อเย็น เกสโร) || พ.ศ. 2511
|-
|align=center| 9 || พระครูปริยัติอมรธรรม อมรธมฺโม (พระมหาแช่ม) || เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
|}
อาคารเสนาสนะ
: อุโบสถ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2482
: ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524
: ศาลาอเนกประสงค์ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538
: กุฏิสงฆ์ 
: หอระฆัง
: ฌาปนสถาน

อ้างอิง
วัดห้วยบง (อำเภอด่านขุนทด)
วัดห้วยบง เป็นวัดราษฎร์ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2484 ตั้งอยู่เลขที่ 225 บ้านห้วยบง หมู่ที่ 1 ตำบลห้วยบง อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา

ประวัติ
เมื่อ พ.ศ. 2484 วัดห้วยบง ได้สร้างขึ้นเป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย
ต่อมาวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 จึงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา

เมื่อ พ.ศ. 2535 เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม
ลำดับเจ้าอาวาสที่ปรากฏชื่อชัดเจน
{| class="wikitable plainrowheaders sortable" style="font-size:95%"
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ลำดับที่
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| เจ้าอาวาส 
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ปี
|-
|align=center| 1 || พระครูประมุข || พ.ศ. 2519-2520
|-
|align=center| 2 || พระทองเจือ || พ.ศ. 2523-2534
|-
|align=center| 3 || พระสุพัฒน์ || พ.ศ. 2535
|-
|align=center| 4 || พระครูพัฒนกิจจานุยุต (อ่าง ปญฺญาธโร) || พ.ศ. 2535 จนถึงปัจจุบัน
|}
อาคารเสนาสนะ
: อุโบสถ 
: ศาลาการเปรียญ 
: ศาลาหอฉัน 
: ศาลาปฏิบัติธรรม
: กุฏิสงฆ์ 
: หอระฆัง 
: ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปนสถาน

อ้างอิง
เทวดาเตาไฟ
เทพเจ้าเตาไฟ ( ) คือเทพเจ้าหรือวิญญาณอันปรากฏในคติโบราณสำหรับพิทักษ์รักษาและสถิตย์ ณ เตาไฟ ซึ่งมีทั้งบุรุษและสตรีตามคติพหุเทวนิยมของศาสนานั้น ๆ ซึ่งมีบทบาทต่อมนุษย์ในสมัยโบราณเป็นอย่างมาก เนื่องด้วยเป็นสถานที่สำคัญในการประกอบอาหารหรือทำกิจกรรมต่าง ๆ ปรากฏคติความเชื่อและการเรื่องราวในชนชาติต่าง ๆ มากมาย
ดูเพิ่ม
* เจ้าแม่เฮสเตีย เทพีเตาไฟในศาสนาแบบกรีกโบราณ
* เจ้าแม่เวสตา เทพีเตาไฟในศาสนาแบบโรมันโบราณ
* Kamuy-huci เทพเจ้าเตาไฟของชาวไอนุ
* เทพแห่งครอบครัว
* โจวว่านซิง เทพเจ้าเตาไฟในคติศาสนาแบบเกาหลี 
* จ้าวกุน เทพเจ้าเตาไฟในคติศาสนาแบบจีน (ลัทธิเต๋าและศาสนาชาวบ้านจีน) 
* โคจิน เทพเจ้าเตาไฟในคติศาสนาแบบญี่ปุ่น
* อ้องเต๋า เทพเจ้าเตาไฟในคติศาสนาแบบเวียดนาม

อ้างอิง
วัดกองพระทราย
วัดกองพระทราย สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2444 ตั้งอยู่บ้านกองพระทราย ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา

ประวัติ
วัดกองพระทราย เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ได้สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2444 สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย โดยการนำของ หลวงเทียม-คุณนายแดง เปียสูงเนิน ในการสร้างวัด ซึ่งได้รับบริจาคที่ดินจากนายแดง บรรจงปรุ นายแย้ม ไพทูรย์ และนายอ้อย กองพระทราย

ต่อมาได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรก เมื่อ พ.ศ. 2416 และครั้งที่ 2 เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2526
ที่มาของชื่อวัด
เหตุที่เรียก วัดกองพระทราย เนื่องจากในอดีตจะมีน้ำไหลมาจากทิศใต้ (ในอดีตนั้นเป็นโคก) ได้พัดทรายมากองที่หน้าวัด ชาวบ้านจึงเรียกว่า บ้านกองทราย เมื่อถึงเทศกาลสงกรานต์ ชาวบ้านจะมาก่อกองทราย และเล่นสงกรานต์ตามประเพณี ต่อมามีผู้นำทางศาสนาได้แนะนำว่า การก่อกองทรายเป็นการก่อเพื่อบูชาพระพุทธเจ้า ชาวบ้านจึงเรียกว่า บ้านกองพระทราย ตั้งแต่นั้นมา เมื่อมีการสร้างวัดชาวบ้านจึงเรียกชื่อ วัดกองพระทราย ตามชื่อหมู่บ้าน จนถีงปัจจุบัน
ลำดับเจ้าอาวาสที่ปรากฏชื่อชัดเจน
{| class="wikitable plainrowheaders sortable" style="font-size:95%"
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ลำดับที่
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| เจ้าอาวาส 
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ปี
|-
|align=center| 1 || พระอธิการโหนก || 
|-
|align=center| 2 || พระอธิการบุญ || 
|-
|align=center| 3 || พระอธิการเต่า || 
|-
|align=center| 4 || พระอธิการชุม || 
|-
|align=center| 5 || พระอธิการเผือก || 
|-
|align=center| 6 || พระอธิการเทียน || 
|-
|align=center| 7 || พระอธิการเทพ || 
|-
|align=center| 8 || พระอธิการลอย || พ.ศ. 2486-2493
|-
|align
พระอธิการเทพ || 
|-
|align=center| 8 || พระอธิการลอย || พ.ศ. 2486-2493
|-
|align=center| 9 || พระอธิการปลื้ม วิศาโร || พ.ศ. 2493-2520
|-
|align=center| 10 || พระอธิการทองดี ผธิตฺดธมฺโม || พ.ศ. 2521-2534
|-
|align=center| 11 || พระครูประทีปธรรมวัฒน์ || พ.ศ. 2535
|-
|align=center| 12 || พระครูประทีปธรรมวัฒน์ (สุวัฒน์ ธมฺมทีโป) || เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน 
|}
อาคารเสนาสนะ
: อุโบสถ (หลังเก่า) สร้างเมื่อ พ.ศ. 2458 โดยการนำของ อาจารย์มานิตย์ (มานิต บุญรอด)
: อุโบสถ (หลังใหม่) สร้างเมื่อ วันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2519 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก โดยการนำของพระอธิการทองดี ผริตฺตธมฺโม และคุณแม่ทองพุน วรรณโก ร่วมกับชาวบ้านและผู้มีจิตศรัทธา
: ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
: ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
: หอฉัน สร้างเมื่อ 24 เม.ย. 2539
: กุฏิสงฆ์ 
: หอกลอง-ระฆัง 
: ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปนสถาน

อ้างอิง
วัดราษฏร์บำรุง
วัดราษฏร์บำรุง เดิมชื่อ วัดปรก ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2312 ที่ตั้งวัดมีขนาด 4 ไร่ 3 งาน 34 ตารางวา ตั้งอยู่เลขที่ 107 ถนนมิตรภาพ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา ต่อมาได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2538

และเป็นที่ตั้งของโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกธรรม-บาลี เปิดสอนเมื่อปีพ.ศ. 2536
ลำดับเจ้าอาวาสที่ปรากฏชื่อชัดเจน
{| class="wikitable plainrowheaders sortable" style="font-size:95%"
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ลำดับที่
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| เจ้าอาวาส 
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ปี
|-
|align=center| 1 || พระจันทร์ คูลโคกสูง || พ.ศ. 2502-2507
|-
|align=center| 2 || พระมหาน้อย โอนสันเทียะ || พ.ศ. 2508-2533
|-
|align=center| 3 || พระบุญ อุทโย || พ.ศ. 2534-2535
|-
|align=center| 4 || พระสมุห์ประยูร ขนฺติโก || พ.ศ. 2536
|-
|align=center| 5 || พระครูขันติธัมมูปถัมภ์ (ประยูร ขนฺติโก) || เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
|}
อาคารเสนาสนะ
: อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 21 เมตร ยาว 40 เมตร
: ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ขนาดกว้าง 12 เมตร ยาว 30 เมตร
: หอกลอง-ระฆัง
: กุฏิสงฆ์
: ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปนสถาน

อ้างอิง
วัดแจ้งนอก
วัดแจ้งนอก สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2441 ตั้งอยู่เลขที่ 627 ถนนจอมสุรางค์ยาตร์ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา

ประวัติ
เมื่อปี พ.ศ. พ.ศ. 2441 วัดแจ้งนอก ได้สร้างขึ้นเป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีเนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน 54 ตารางวา โดยคุณหลวงอินทร์สมบัติได้ถวายที่ดินให้เป็นสมบัติของสงฆ์ เดิมเรียกชื่อว่า วัดใหม่หัวบึง

ต่อมาวัดถูกเพลิงไหม้ ชาวบ้านจึงได้ช่วยกันบูรณะขึ้นมาใหม่ และเรียกชื่อวัดว่า วัดใหม่สัทธารวม

ต่อมาวัดแจ้งใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ท้ายบึงตรงข้ามกับวัดใหม่สัทธารวม ได้สถาปนาและตั้งชื่อใหม่ว่า วัดแจ้งใน วัดใหม่ศรัทธารวมจึงได้เปลี่ยนชื่อวัดว่า วัดแจ้งนอก

และวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2512 จึงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา
ลำดับเจ้าอาวาสที่ปรากฏชื่อชัดเจน
{| class="wikitable plainrowheaders sortable" style="font-size:95%"
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ลำดับที่
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| เจ้าอาวาส 
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ปี
|-
|align=center| 1 || พระนิ่ม || 
|-
|align=center| 2 || พระครูซัง || 
|-
|align=center| 3 || พระอาจารย์ใหญ่ || 
|-
|align=center| 4 || พระอาจารย์โต || 
|-
|align=center| 5 || พระอาจารย์หมอก || 
|-
|align=center| 6 || พระอาจารย์แดง || 
|-
|align=center| 7 || พระอาจารย์พรม || 
|-
|align=center| 8 || พระอาจารย์ปาน || 
|-
|align=center| 9 || พระอาจา
์พรม || 
|-
|align=center| 8 || พระอาจารย์ปาน || 
|-
|align=center| 9 || พระอาจารย์ฑัต || 
|-
|align=center| 10 || พระอาจารย์แดง || 
|-
|align=center| 11 || พระอาจารย์สวาสดิ์ || 
|-
|align=center| 12 || พระครูรัตนญานวิสุทธิ์ (นิยม กมโล) || พ.ศ. 2513
|-
|align=center| 13 || หลวงพ่อดัด ปญฺญาทีโป || 
|-
|align=center| 10 || พระมหาบรรจง ชาครธมฺโม || เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
|}
อาคารเสนาสนะ
: อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 
: อุโบสถหลังเดิม เป็นอุโบสถที่มีศิลปะแบบจีนสวยงาม แต่ปัจจุบันได้สร้างอุโบสถหลังใหม่แทนหลังเดิม
: เจดีย์ ด้านทิศตะวันออกของอุโบสถ สร้างโดยตระกูลของคุณเซือม กรพุกณะ
: ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
: หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 เป็นอาคารไม้
: หอสมุดรัตนาญาณวิสุทธิ์ สร้างเมื่อวันที่ 19 กันยายน 2533 เพื่อถวายเป็นพุทธบูชาเนื่องในปีกาญจนาภิเษก โดย นายอุบล และนางระเบียบ ศิริพูล 
: สำนักวิปัสสนากรรมฐาน สร้างเมื่อ สิงหาคม 2536
: กุฏิสงฆ์ 
: หอกลอง-ระฆัง
: ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปนสถาน

อ้างอิง
วัดแจ้งใน
วัดแจ้งใน เดิมชื่อ วัดแจ้งใหญ่ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2230 ตั้งอยู่เลขที่ 505 ถนนโพธิ์กลาง ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา

ประวัติ
เมื่อปี พ.ศ. 2230 วัดแจ้งใน ได้สร้างขึ้นเป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีเนื้อที่ 15 ไร่ 1 งาน 52 ตารางวา โดยสถาปนาขึ้นเป็นวัดในสมัยรัชกาลที่ 4 ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดแจ้งใน เนื่องจากวัดแจ้งมี 2 วัด คือ วัดแจ้งนอก ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกของวัดแจ้งใหญ่ ชาวบ้านจึงเรียกชื่อใหม่ว่า วัดแจ้งใน

เมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508 จึงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา
ลำดับเจ้าอาวาสที่ปรากฏชื่อชัดเจน
{| class="wikitable plainrowheaders sortable" style="font-size:95%"
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ลำดับที่
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| เจ้าอาวาส 
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ปี
|-
|align=center| 1 || พระกำ || 
|-
|align=center| 2 || พระชื่น || 
|-
|align=center| 3 || พระทั่ง ||
|-
|align=center| 4 || พระครูชิโนรสธรรมรุจี (นาค) || 
|-
|align=center| 5 || พระครูชิโนรสธรรมนุนี || พ.ศ. 2479-2511
|-
|align=center| 5 || พระครูวิมลวุฒิคุณ (กร รวมฉิมพลี) || พ.ศ. 2518- พ.ศ. 2567
|}
อาคารเสนาสนะ
: อุโบสถ พ.ศ. 2532 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
: ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
: หอสวดมนต์ เป็นอาคารไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2463 
: กุฏิสงฆ์ 
: หอกลอง-ระฆัง 
: ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปนสถาน

อ้างอิง
อาฑฑา
]]
อัฑฑา ( ; adda) เป็นการสนทนาในวัฒนธรรมของอนุทวีปอินเดีย โดยเฉพาะในแถบเบงกอล ในอดีตเป็นการสนทนาระหว่างสมาชิกผู้ที่มาจากระดับทั้งสังคมเดียวกัน แต่ในยุคใหม่คำนี้หมายถึงการสนทนากันระหว่างใคร ๆ ก็ตาม

ในภาษาเบงกอล คำนี้มีความหมายทั้งในแง่ของการเป็นสถานที่รสมตัวเพื่อประกอบพิธีหรือเดื่อสนทนา และเป็นคำกริยาหมายถึงการสนทนาที่ไม่เป็นทางการในกลุ่มคน หลายครั้งที่นานเป็นชั่วโมง และมักมีอาหารประกอบด้วย

อ้างอิง
วัดธรรมาวุธสรณาราม
วัดธรรมาวุธสรณาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปกาสัย อำเภอเหนือคลอง จังหวัดกระบี่

วัดธรรมาวุธสรณาราม หรือ วัดคลองเสียด เดิมชื่อว่า วัดบ่อพอ เป็นวัดที่ตั้งอยู่ในชุมชนที่อยู่บริเวณค่ายปกาไส มาตั้งแต่สมัยพระปลัดเมืองนครศรีธรรมราช มาตั้งเพนียดจับช้าง ใช้ชื่อว่าวัดบ่อพอตามสภาพของสิ่งแวดล้อมเดิม ที่ภายในวัดมีบ่อน้ำบ่อหนึ่งอยู่ใกล้กับตอไม้หลุมพอ จึงได้ชื่อว่าวัดบ่อพอ น้ำในบ่อนี้มีอยู่ตลอดปี เพียงพอกับการใช้ของชาวบ้านทุกฤดูกาล วัดนี้ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดธรรมาวุธสรณาราม" เมื่อ พ.ศ. 2478 ข้อมูลของกรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2449 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2459
วัดมีพระพุทธรูปหินอ่อนศิลปะพม่า มีประวัติเล่าว่า สองสามีภรรยาอยู่ที่บ้านเหนือคลอง เป็นคหบดีมีเรือสำเภา เดินเรือค้าขายระหว่างเมืองกระบี่กับสิงคโปร์ พม่า เรือสำเภาบรรทุกสินค้าประเภทวัว ควาย ถ่าน และพืชผลทางเกษตรกรรม ได้มีการซื้อพระพุทธรูปหินอ่อนมาจากพม่าสององค์ ขนาดหน้าตักกว้าง 49 นิ้ว องค์หนึ่ง และ 30 นิ้วอีกองค์หนึ่ง บรรทุกเรือมาขึ้นที่บ้านท่าม่วง ในตัวเมืองกระบี่ แล้วใช้เรือแจวสองลำผูกไม้ขนานกัน จนมาถึงที่ท่ากรวด บ้านเหนือคลอง แล้วขอแรงชาวบ้าน ชักลากพระองค์ใหญ่อัญเชิญไปประดิษฐานที่วัดบ่อพอ ส่วนพระพุทธรูปองค์เล็กได้อัญเชิญไปประดิษฐานที่วัดท่านุ่น ภายหลังวัดท่านุ่นร้างลง ชาวบ้านจึงได้อัญเชิญไปประดิษฐานที่วัดโพธิ์เลื่อน อำเภอเขาพนม ภายในวัดยังม
ร้างลง ชาวบ้านจึงได้อัญเชิญไปประดิษฐานที่วัดโพธิ์เลื่อน อำเภอเขาพนม ภายในวัดยังมีต้นจามจุรียักษ์สูง 25 เมตร เส้นรอบวง 8.12 เมตร อายุกว่า 200 ปี ได้รับขึ้นทะเบียนเป็นรุกข มรดกของแผ่นดิน
รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูธรรมมาวุธวิสิฐ (เกตุ) เจ้าอาวาสวัดบ่อพอ
* พระธรรมาวุธวิศิษฐ์ (ชูสิทธิ์ จาครโต ป.ธ.4) เจ้าอาวาสวัดธรรมาวุธสรณาราม

อ้างอิง
วัดบำรุงธรรมราษฏร์ศรัทธาราม
วัดบำรุงธรรมราษฏร์ศรัทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางปะกง อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบันมีพระครูสังฆรักษ์ชาติ จิตฺตคุตฺโต เป็นเจ้าอาวาส

วัดบำรุงธรรมราษฏร์ศรัทธาราม หรือ วัดล่าง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2443 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2500 มีหลวงพ่อคงเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก หลวงพ่อคงนี้มีวิชาอาคมแก่กล้า ท่านเป็นลูกจีนนอก บิดามารดามาจากเมืองจีนโพ้นทะเล ในวัยหนุ่มมีความสนใจในวิชาอาคม ต่อมาท่านได้สร้างวัดที่บ้านบางปะกงล่างบนที่ดินมรดกของท่าน และเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกของวัดนี้ และให้ชื่อวัดว่า วัดคลองยายเม้ย แต่ชาวบ้านจะเรียกกันว่า "วัดล่าง"
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถที่สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2500 ที่ด้านนอกและด้านในเป็นสีขาวมุก กำแพงเป็นรูปธรรมจักรล้อมรอบอุโบสถ ปัจจุบันมีหลวงพ่อคงเป็นพระศักดิ์สิทธิ์ ตั้งอยู่ในวิหารบูรพาจารย์ ประชาชนมักมาบนบานของหายแล้วจะได้คืนทุกราย สิ่งของแก้บนของหลวงพ่อคง คือ กล้วยน้ำว้า และขนมครก

รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อคง พ.ศ. 2443–2460 
* พระอาจารย์เฉื่อย ธมฺมโฆโส พ.ศ. 2465–2508 
* พระครูวิบูลธรรมรักษ์ (ฟุ้ง พุทฺธสโร) 
* พระครูประกาศปิยคุณ (ปราศรัย) พ.ศ. 2517–2547 
* พระครูอภัยประชาธรรม (ประทุม อภโย) พ.ศ. 2554–2563
* พระครูสังฆรักษ์ชาติ จิตฺตคุตฺโต

อ้างอิง
วัดทุ่งผึ้ง (จังหวัดน่าน)
วัดทุ่งผึ้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทุ่งช้าง อำเภอทุ่งช้าง จังหวัดน่าน มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 6 ไร่

จากประวัติวัดระบุว่าวัดทุ่งผึ้งสร้างโดยหลวงพ่อหมึก (ตุ๊หมึก) พร้อมประชาชนบ้านทุ่งผึ้งเมื่อวันพฤหัสบดี ขึ้น 15 ค่ำ ปีขาล พ.ศ. 1865 และทำการบูรณะครั้งใหญ่เมื่อ พ.ศ. 2100 โดยท่านครูบาธรรมสิทธิ์ และได้ปลูกต้นโพธิ์ไว้ 5 ต้น ทางทิศตะวันตกของวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2517 เขต วิสุงคามสีมา กว้าง 14 เมตร ยาว 28 เมตร อย่างไรก็ดีสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2350
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ ศาลาการเปรียญและกุฏิสงฆ์ ปูชนียวัตถุมีพระประธานเป็นพระพุทธรูปปูนปั้น สร้างเมื่อ พ.ศ. 2350 และมีพระพุทธรูปมงคลสมฤทธิ์ 700 ปี (สำรวจ ปี 2541) ศิลปะล้านนารุ่นสิงห์ 2 ปางมารวิชัย หรือ ปางสะดุ้งมาร สร้างสมัยกรุงสุโขทัย สร้างด้วยทองสมฤทธิ์ ฐานกว้าง 10 นิ้วครึ่งหน้าตัก 10 นิ้ว ความสูงจากฐานถึงเกศา 10 นิ้ว ตำหนิพระพุทธรูป เกศาบิ่นตรงด้านขวา ฐานของพระบิ่นทางด้านซ้าย ฐานด้านขวาและด้านหน้าจะมีรู 5 รู พระพุทธรูปองค์นี้ค้นพบเมื่อ พ.ศ. 2513 ที่วัดร้างที่อยู่ห่างจากวัดทุ่งผึ้งประมาณ 1 กิโลเมตร

อ้างอิง
กูร์ชุมลีอัน
กูร์ชุมลีอัน ( ; ; ) เป็นสถานีคาราวานสมัยออตโตมันในย่านเมืองเก่าของกรุงสกอเปีย ประเทศมาซิโดเนียเหนือ ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์แห่งสาธารณรัฐมาซิโดเนียเหนือ ที่ผ่านมาเคยใช้เป็นเรือนจำและเป็นโรงเตี๊ยม

หมู่อาคารนี้สร้างขึ้นในราวศตวรรษที่ 15 หรือศตวรรษที่ 16 ในอดีตมีคอกสำหรับม้า 100 ตัว

อ้างอิง
รอยยิ้มกลาสโกว์
นักแสดง (ภาพถ่ายปี 2012) มีรอยแผลเป็นแบบรอยยิ้มกลาสโกว์จากการถูกโจมตีในบาร์ที่กลาสโกว์ ]]
รอยยิ้มกลาสโกว์ ( หรือ ) หรือชื่ออื่น ๆ ได้แก่ รอยยิ้มเชลซี ( หรือ ), รอยยิ้มไฮตัน ( ), รอยยิ้มเชชเชอร์ ( ) และ อะบักฟิฟตี ( ) เป็นคำเรียกแผลที่เกิดจากการใช้ของมีคมกรีดหรือตัดจากมุมปากไปถึงหู ทิ้งแผลเป็นไว้เป็นรอยคล้ายกับรอยยิ้ม

โดยทั่วไปผู้ก่อเหตุมักใช้มีดพกหรือเศษแก้วในการกรีดให้เป็นรูปเหมือนเหยื่อกำลังยิ้มกว้าง

เชื่อกันว่าเริ่มมีการทำรอยยิ้มกลาสโกว์ในเมืองกลาสโกว์ ประเทศสกอตแลนด์ ในคริสต์ทศวรรษ 1920 และ 1930

อ้างอิง
วัดสระเก้าห้อง
วัดสระเก้าห้อง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวรอ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก ที่ดินของวัดมีจำนวน 13 ไร่ 1 งาน 4.2 ตารางวา

บริเวณที่ตั้งวัดเป็นชุมชนสมัยสุโขทัย-อยุธยาในลุ่มน้ำแควน้อยทางทิศเหนือเมืองพิษณุโลกซึ่งแควน้อยไหลมาจากอำเภอนครไทย ผ่านอำเภอวัดโบสถ์และสระแก้วห้อง ชุมชนดังกล่าวอยู่รั่วมกันในสมัยสุโขทัย-อยุธยา พบที่เขตอำเภอนครไทยอำเภอวัดโบสถ์และอำเภอเมืองพิษณุโลกพบกลุ่มโบราณสถานร่วมสมัยกัน ที่วัดสระเก้าห้องมีวิหารและเจดีย์ กำแพงแก้ว สระน้ำโบราณ และเนินโบราณสถาน ซึ่งมีสภาพเป็นวัดร้าง
ในการประชุมมหาเถรสมาคมเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2563 ยกวัดสระเก้าห้อง (ร้าง) ขึ้นเป็นวัดมีพระภิกษุ อยู่จำพรรษา ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2564 อาคารเสนาสนะที่สร้างแล้ว ได้แก่ กุฏิสงฆ์ 5 หลัง ศาลาการเปรียญ ศาลาอเนกประสงค์ ฌาปนสถาน ศาลาคู่ฌาปนสถาน โรงครัว และห้องน้ำ 3 หลัง 10 ห้อง

อ้างอิง
วัดสว่างอารมณ์ (จังหวัดภูเก็ต)
วัดสว่างอารมณ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลราไวย์ อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 24 ไร่ 3 งาน 93 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 2 แปลง เนื้อที่ 40 ไร่ 49 ตารางวา
วัดสว่างอารมณ์ หรือ วัดราไวย์ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2485 เริ่มสร้างวัดโดยเริ่มจากพระบุญรอด ธมฺมกาโม ซึ่งเดินธุดงค์มาจากอำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี ชาวบ้านศรัทธาจึงได้นิมนต์ให้อยู่และสร้างที่พักสงฆ์ถวาย ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2509 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 30 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2513 ในด้านการศึกษาได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2462 นอกจากนั้นทางวัดยังให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประถมศึกษาในที่ดินประมาณ 4 ไร่ ซึ่งประกอบด้วยอาคารเรียน 6 หลัง บ้านพักครู 2 หลัง ห้องสมุด 1 หลังและสถานพยาบาลอีก 1 หลัง
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2509 ศาลาการเปรียญกว้าง 12 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2468 เป็นอาคารคอนกรีตถาวร วิหารกว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตถาวรและครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาบาตร ศาลาตั้งศพบำเพ็ญกุศล ฌาปนสถานและหอระฆัง สำหรับปูชนียวัตถุมีพระประธานพระเพลากว้าง 2 เมตร รวมถึงมีพระพุทธรูปอื่นอีก 5 องค์ ขนาดพระเพลากว้าง 1 เมตร เท่ากันหมด
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการบุญรอด ธมฺมกาโม พ.ศ. 2385–2425
* พระอธิการบุญนาค สุปโก พ.ศ. 2425–2460
* พระอธิการเงาะ ปภสฺสโม พ.ศ. 2460–2466
* พระถนอม โกวิโท พ.ศ. 2466–2471
* พระปลัดลอด สุจิตฺโต พ.ศ. 2471-2499
* พระครูโสภณธรรมรส (ธมฺมรโส เชย แก้วประดิษฐ์) พ.ศ. 2499–
* พระครูสุพจน์ธรรมาทร (ปิยะพงษ์)

อ้างอิง
วัดสว่างอารมณ์ (อำเภอหนองเรือ)
วัดสว่างอารมณ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโนนทัน อำเภอหนองเรือ จังหวัดขอนแก่น

วัดสว่างอารมณ์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2312 โดยมีคุณปู่ขำ และยายมี เป็นผู้นำชาวบ้านได้สร้างวัดขึ้น ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2320 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 8 เมตร ยาว 10 เมตร
สิมของวัดสว่างอารมณ์ (จังหวัดขอนแก่น) มีความแปลกจากสิมหลังอื่น ๆ แต่เดิมมีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมจตุรัส หลังคาทำทรงปั้นหยาซ้อนด้วยเรือนยอด 2 ชั้นทรงจั่ว ทำยอดปั้นลมแทนโหง่ มีรวยระกาและหางหงส์ สีหน้า (หน้าบัน) แต้มสี มุงสังกะสีทั้งหลังมีการต่อเติมเพิงด้านหน้า ผนังก่ออิฐถือปูน มีแอวขันแบบปากพานเตี้ย ซุ้มหน้าต่างก่อโค้งปลายแหลมมีบานปิดเปิดเข้าด้านใน เชิงชายทำลายฟันปลาแต้มสีสลับกัน ผนังด้านนอกทำร่องเป็นซุ้มเล็กยอดแหลมลึกลงไป คล้ายซุ้มจะประดิษฐานองค์พระขนาดเล็ก แต่เมื่อเกิดความชำรุดจากความชื้นและความเค็มของดิน จึงได้รื้อสิมหลังเดิมและสร้างหลังใหม่โดยสร้างตามแบบเดิมแต่เปลี่ยนแปลงหลังคาจั่วเป็นแบบภาคกลาง

อ้างอิง
วัดกองกาน
วัดกองกาน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่ศึก อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่

วัดกองกานตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1974 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2530 ที่มาของชื่อวัดกองกาน เพี้ยนมาจากคำว่า "ก๋องคาน" ในภาษาคำเมือง แปลว่า กองไม้คาน มาจากการมีผู้มีจิตศรัทธามาทำบุญเป็นจำนวนมากสมัยก่อน พากันเอาไม้คานหาบข้าวของมากองไว้เพื่อกราบไหว้บูชา ภายหลังได้ยึดถือเอาวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 8 เหนือ (เดือน 8 เป็ง) เป็นวันทำบุญพระเจ้าตนหลวง เป็นประเพณีสืบทอดจนปัจจุบัน
ประวัติของวัดนั้น เดิมมีชื่อว่า วัดศรีเมืองมา เจ้าผู้ครองนครแห่งล้านนาหลายเมืองร่วมกันสร้างขึ้นพร้อมกับการสร้างพระเจ้าตนหลวง ในราวพุทธศตวรรษที่ 19–20 ต่อมาวัดถูกทิ้งร้างไป เสนาสนะผุพังไปคงเหลือแต่องค์พระถูกต้นเถาวัลย์ขึ้นปกคลุม จนเมื่อ พ.ศ. 2380–90 ผู้คนมาอยู่อาศัยทำไร่ทำสวนบริเวณนี้ ได้แผ้วถางพื้นที่จนพบเห็นพระพุทธรูป เกิดความศรัทธาจึงชักชวนกันมาช่วนแผ้วถางทำความสะอาดพื้นที่สร้างวัดขึ้นมาใหม่ปิดทององค์พระให้สวยงาม

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารพระเจ้าตนหลวง อุโบสถ และศาลาบาตร ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระเจ้าตนหลวง เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 10 ศอก 9 นิ้ว

อ้างอิง
วัดใจ (ดงเทวี)
วัดใจ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงดาว อำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ มีด้านหน้าติดกับแม่น้ำปิง มีด้านหลังติดดอยหลวงเชียงดาว

วัดใจ (ดงเทวี) ตั้งวัดเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2522 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2542 ที่ตั้งของวัดและชุมชนบริเวณใกล้เคียง ในอดีตเป็นที่ตั้งวังเก่าของกษัตริย์ล้านนา เมื่อ 700 ปีก่อน ตามใต้ผิวดินยังพบเศษกระเบื้องดินเผาจำนวนมาก แต่ไม่สมบูรณ์ คาดว่าเครื่องปั้นดินเผาเหล่านี้ น่าจะมีนำมาจากเมืองหริภุญชัย
วัดใจ (ดงเทวี) มีความเกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์เชียงดาวคือ เป็นสถานที่อยู่ในเขตเมืองเก่าเชียงดาวในสมัยพระยามังราย พระองค์ได้ส่งราชโอรสเข้ามาปกครองเมืองและราชโอรสองค์นั้น คือ พญาไชยสงคราม คำว่าดงเทวีนั้นมีที่มาคือ เจ้าหลวงคำแดงมาเจอกับกวางทองที่กลายร่างนางอินเหลา ซึ่งวัดใจมีโบราณสถานที่เกี่ยวกับอดีตของเจ้าหลวงคำแดงมาเจอกับกวางทองอีกด้วย

วัดใจ (ดงเทวี) เป็นพุทธอุทยาน มีการจำลองอุโบสถหอคำหลวง มาจากอุทยานหลวงราชพฤกษ์ที่สร้างโดยช่างรุ่ง จันตาบุญ สล่าล้านนา รวมถึงอุโบสถวัดใจได้ผู้สร้างคนเดียวกับหอคำหลวง

อ้างอิง
สัตตภัณฑ์
จังหวัดเชียงใหม่]]

สัตตภัณฑ์ เป็นเชิงเทียนที่ใช้ในการบูชาพระประธาน พระธาตุเจดีย์ ในวิหารหรืออุโบสถ คำว่าสัตตภัณฑ์เรียกกันในจังหวัดเชียงใหม่ ลำพูน ลำปาง พะเยาและเชียงราย ในจังหวัดแพร่และชุมชนชาวไทลื้อบางแห่งในจังหวัดพะเยาและเชียงราย เรียกว่า บันไดแก้ว สำหรับในภาคอีสานเรียกว่า ฮาวไต้เทียน แต่มักตั้งอยู่บนฐานอีกชั้นหนึ่ง ส่วนทางภาคกลางเรียกว่า จงกลราวเทียน เป็นเชิงเทียนหล่อด้วยโลหะ เหนือขึ้นไปเป็นจานเล็ก ๆ เพื่อเอาไว้รองเทียนและตั้งประดับไว้หน้าเครื่องบูชาหรือเครื่องตั้ง
สัตตภัณฑ์มีความแตกต่างจากโต๊ะหมู่บูชา เพราะสัตตภัณฑ์สามารถจุดเทียนสักการะได้ทุกคน ส่วนโต๊ะหมู่บูชานั้น ในบางสังคมที่นิยมชนชั้น กำหนดให้ผู้ที่สามารถจุดธูปเทียนที่โต๊ะหมู่บูชาหน้าพระประธานได้ จะต้องเป็นประธานในพิธีหรือผู้ใหญ่ของชุมชนเท่านั้น

ความหมาย
คำว่า "สัตตภัณฑ์" มาจากคำภาษาบาลี 2 คำ "สตฺต" แปลว่า เจ็ด จำนวนเจ็ด และ "ภณฺฑ" แปลว่า เครื่องใช้ สิ่งของ "สัตตภัณฑ์" จึงหมายถึง
ตัวว่า "สิ่งของเครื่องใช้เจ็ดประการ หรือสิ่งของเครื่องใช้จำนวนเจ็ดอย่าง"
รวมถึงแสดงแนวคิดเรื่องจักรวาลวิทยา เป็นชื่อภูเขาชื่อสัตบริภัณฑ์ซึ่งเป็นแนวภูเขาที่ล้อมรอบเขาพระสุเมรุ และแนวคิดเกี่ยวกับพระพุทธศาสนา สัตตภัณฑ์สร้างขึ้นโดยสอดแทรกหลักธรรมหรือหลักปฏิบัติทางพุทธศาสนาที่เกี่ยวข้องกับเลข 7 ได้แก่ หลักโพชฌงค์ 7 สัทธัมมะ 7 และสัปปุริสธัมมะ 7 เป็นต้น

อ้างอิง
ไกวตา
ไกวตา ( ) เป็นหนึ่งในสามหอคอยบนสามยอดเขาในกรุงซานมารีโน เมืองหลวงของประเทศซานมารีโน อีกสองหอคือเดลาฟรัตตาและมอนตาเล

ปราการไกวตามีอายุเก่าแก่ที่สุดและมีชื่อเสียงมากที่สุดในบรรดาหอคอยที่ตั้งอยู่บนเขาตีตาโน สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 11 และถูกใช้เป็นเรือนจำอยู่ในข่วงสั้น ๆ ปัจจุบันได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกนับตั้งแต่ปี 2008

อ้างอิง
คลองไผ่สิงโต
คลองไผ่สิงโต เป็นคลองขุด เป็นทางน้ำเล็ก ๆ คู่ขนานกับซอยไผ่สิงโตในช่วงต้นซอย คลองนี้จะเชื่อมจากคลองจากถนนอโศกมนตรีลงมาหน้าตลาดคลองเตยผ่านลงเชื่อมต่อคลองหัวลำโพง

พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดฯ ให้ขุดตามพระราโชบายพัฒนาพื้นที่ลุ่มทางด้านตะวันออกของพระนคร ให้เป็นพื้นที่เกษตรกรรม ตามแนวคิดแบบตะวันตกของกระทรวงเกษตราธิการ ขุดขึ้นเพื่อทดน้ำเข้าพื้นที่ของกรมพระคลังข้างที่ นอกจากนี้ยังช่วยทำให้สวนหม่อนของกองช่างไหมและโรงเรียนราชวิทยาลัยมีน้ำจืดใช้ โดยขุดตั้งแต่คลองพระราชดำริ (ถนนราชดำริ) ทะลุคลองเตยยาว 100 เส้น ปากกว้าง 4 วา พื้นคลองกว้าง 10 ศอก ลึก 3 คืบ ขุดเมื่อ พ.ศ. 2446 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2447 ใช้แรงงานชาวจีนขุด
ส่วนสุดท้ายที่จะไปเชื่อมกับคลองเตยนั้น คงหายไปเมื่อมีการก่อสร้างถนนรัชดาภิเษก เช่นเดียวกับคลองเตยที่ติดแม่น้ำเจ้าพระยา น่าจะถูกถมเมื่อตอนก่อสร้างท่าเรือ จนเหลือเพียงส่วนปลายคลองทางทิศเหนือ ที่ไปเชื่อมกับคลองไผ่สิงโต
สภาพคลองไผ่สิงโต ในปัจจุบันมีสภาพเน่าและเหม็นมาก มีบ้านเรือนรุกล้ำบางจุด มีชุมชนริมคลองไผ่สิงห์โต มีประวัติการตั้งชุมชนมาตั้งแต่ปี 2500 หรือก่อนนั้น ที่ตั้งของชุมชนอยู่บนคันเขื่อนกั้นขอบแนวคลองไผ่สิงโต เริ่มแรกมีผู้เข้ามาอยู่อาศัยบริเวณนี้ประมาณ พ.ศ. 2529 ระยะแรกมีบ้านเพียง 5 หลัง ต่อมาในช่วงปี 2536 เริ่มมีการปรับปรุงสภาพบ้านในชุมชนให้ดูดีขึ้น แต่ยังไม่จดทะเบียนเป็นชุมชนกับเขตคลองเตย ซึ่งต่อมาประชาชนได้รวมตัวกันเองและได้รับการประกาศเป็นชุมชนตามระเบียบของกรุงเทพมหานคร เมื่อ พ.ศ. 2540

อ้างอิง
โบสถ์นักบุญนิโคลัส (ทาลลินน์)
โบสถ์นักบุญนิโคลัส ( , ) เป็นโบสถ์ยุคกลางในทาลลินน์ ประเทศเอสโตเนีย อุทิศแด่นักบุญนิโคลัส โบสถ์สร้างขึ้นครั้งแรกในศตวรรษที่ 13 และถูกทำลายไปบางส่วนเมื่อครั้นโซเวียตทิ้งระเบิดในทาลลินน์สมัยสงครามโลกครั้งที่สอง อาคารได้รับการทำนุบำรุงขึ้นมาใหม่ แต่ไม่มีการจัดพิธีในโบสถ์นับจากนั้น ปัจจุบันโบสถ์เป็นพิพิธภัณฑ์ในชื่อ Niguliste Museum เป็นสาขาของพิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งเอสโตเนีย จัดแสดงงานศิลปะจากศตวรรษที่ 13 เรื่อยมา นอกจากนี้อาคารยังถูกใช้เป็นพื้นที่จัดคอนเสิร์ตแ้วยเช่นกัน

อ้างอิง
วัดชายเคืองวนาราม
วัดชายเคืองวนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะขนุน อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 35 ไร่ 3 งาน 37 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูสีลธรรมสุนทร เป็นเจ้าอาวาส

วัดชายเคืองวนารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2457 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2523 มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเปิดการสอนเมื่อ พ.ศ. 2530 วัดมีกำหนดการจัดงานปริวาสกรรม แรม 7 ค่ำ เดือน 12 ของทุกปี
หอกลองวัดชายเคืองวนาราม เป็นอาคารทรงรูปสถาปัตยกรรมแบบไทย ชั้นบนเป็นหอระฆัง ชั้นล่างเป็นหอกลอง ในที่ธรณีสงฆ์ที่มีเนื้อที่ทั้งหมด 22 ไร่ 2 งาน 86 ตารางวา ให้ทางราชการตั้งโรงเรียนชื่อ โรงเรียนวัดชายเคืองวนาราม ได้ทำพิธีเปิดขึ้นเรียนเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2482 เริ่มแรกใช้ศาลาวัดเป็นสถานที่เล่าเรียน

อ้างอิง
วัดป่าทุ่งวัว
วัดป่าทุ่งวัว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่ากระดาน อำเภอสนามชัยเขต จังหวัดฉะเชิงเทรา มีพื้นที่ประมาณ 15 ไร่ เป็นสาขา 111 ของวัดหนองป่าพง ปัจจุบันมีพระอธิการมี เตรชธัมโม เป็นเจ้าอาวาส

วัดป่าทุ่งวัว หรือ วัดเขามันเทศ ได้รับการจัดตั้งเป็นวัดที่ถูกต้องจากกรมการศาสนา เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 ผู้ขออนุญาตสร้างวัดคือ นายเพ็ง อินแจ้

วัดเป็นสถานที่ท่องเที่ยว ด้านบนเขาเป็นที่ประดิษฐานพระสีวลีองค์ใหญ่ สามารถมองเห็นทิวทัศน์จากด้านบนเขาและมีรอยพระพุทธบาทจำลอง 1 คู่ ซึ่งจะต้องเดินต่อไปทางบันไดที่มีจำนวน 682 ขั้น นอกจากนั้นยังมีองค์พระสัมมาสัมโพธิญาณจำลอง และศาลเจ้าแม่ตะเคียน

อ้างอิง
วัดชำป่างาม
วัดชำป่างาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่ากระดาน อำเภอสนามชัยเขต จังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบันมีพระหลาว อุชุโก เป็นผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
วัดชำป่างามสร้างขึ้นตั้งแต่เมื่อ พ.ศ. 2396 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521 มีหลวงพ่อคง สุวัณณ ซึ่งเป็นชาวเขมร แขวงเมืองพระตะบอง เป็นอดีตเจ้าอาวาสรูปแรก ซึ่งท่านเป็นคณาจารย์ดังรอบรู้ในพระธรรมวินัยพุทธคมแก่กล้า หลวงพ่อคงเป็นพระเกจิอาจารย์ที่มีชื่อเสียงโด่งดังและเป็นที่เคารพศรัทธาของพุทธศาสนิกชนอย่างกว้างขวาง โดยเฉพาะชาวเมืองฉะเชิงเทราและใกล้เคียง แม้จะเป็นวัดเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่เข้าไปในป่าลึก เดินทางไปวัดได้ด้วยความยากลำบาก เจ้าพระยาอภัยภูเบศร์ (ชุ่ม อภัยวงศ์) มีความเคารพเลื่อมใสในหลวงพ่อคงเป็นอย่างสูง เมื่อจะเดินทางกลับเมืองไทยเนื่องจากต้องยกเมืองพระตะบองให้ฝรั่งเศส ได้สร้างกุฏิและเสนาสนะถวาย หลวงพ่อคงสร้างวัตถุมงคลเพื่อแจกจ่
พระตะบองให้ฝรั่งเศส ได้สร้างกุฏิและเสนาสนะถวาย หลวงพ่อคงสร้างวัตถุมงคลเพื่อแจกจ่ายหลายชนิด ทั้งสมเด็จชานหมาก เหรียญ แหวน ตะกรุด ผ้ายันต์ เสื้อยันต์ ผ้าประเจียด และพระเครื่องต่าง ๆ
วัดยังมีเกจิอาจารย์อีกรูป คือ หลวงพ่อสาย ยสชาโต ท่านเป็นพระนักพัฒนา สนับสนุนทางด้านการศึกษาให้แก่ชุมชนหมู่บ้าน ด้วยการสร้างโรงเรียนวัดชำป่างาม "สายรัฐประชาสรรค์"

อ้างอิง