SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดลาดบัวหลวง
วัดลาดบัวหลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองพระยาบันลือ ในตำบลสามเมือง อำเภอลาดบัวหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดลาดบัวหลวงตั้งวัดเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2479 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2492 โดยมี นายอ่วม นางเพียร เสงี่ยมภาพ บริจาคที่ดินให้เป็นที่สร้างวัดเนื้อที่ 15 ไร่ ต่อมาได้บริจาคเพิ่มเติมอีก 5 ไร่ ทางวัดได้ซื้อที่ดินเนื้อที่ 100 ไร่

ในสมัยของพระครูวิชัยกมลเขตต์ (ผิว ภาสวณฺโณ) เป็นเจ้าอาวาส ท่านได้สร้างและบูรณปฏิสังขรณ์วัดลาดบัวหลวงมาโดยตลอด ตั้งแต่สร้างอุโบสถ ศาลาการเปรียญ และโรงเรียนพระปริยัติธรรมประจำอำเภอ รวมถึงงานประเพณีลอยกระทงที่เป็นที่เลื่องลือ
อุโบสถมีลักษณะสถาปัตยกรรมยุคต้นรัตนโกสินทร์ ทรงจัตุรมุขยกพื้นสูง มีชานระเบียงโดยรอบ ขนาดกว้าง 7 เมตร ยาว 25 เมตร หลังคามุงกระเบื้องเคลือบ ช่อฟ้า ใบระกาไม้สักลงรักปิดกระจก ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวชาดกและพุทธประวัติ ประตูและหน้าต่างแกะสลักภาพรามเกียรติ์ลงรักปิดทอง วิหารกตัญญูกตเวทิตา ทรงจัตุรมุข ตรงกลางหลังคามีเจดีย์ทรงระฆังคว่ำ บานประตู และหน้าต่าง แกะสลักลายเป็นเรื่องรามเกียรติ์ ลงรักปิดทอง ภายในประดิษฐานพระธาตุ สร้างในสมัยพระครูสุภัทรกิตติเป็นเจ้าอาวาส

อ้างอิง
ชูรัสกู
ชูรัสกู ( ) หรือ ชูร์รัสโก ( ) คือชื่อเรียกเนื้อวัวย่างหรือเนื้อสัตว์ย่างโดยทั่วไปในภาษาโปรตุเกสและสเปน อาหารชนิดนี้เป็นอาหารเด่นอย่างหนึ่งในตำรับอาหารบราซิล อุรุกวัย และอาร์เจนตินา ศัพท์ที่เกี่ยวข้องอย่าง ชูรัสการีอา ( ) หรือ ชูร์รัสเกริอา ( ) ส่วนใหญ่เป็นที่เข้าใจกันว่าหมายถึงร้านสเต๊ก
ชูรัสการีอา คือร้านอาหารที่ให้บริการเนื้อย่างเป็นหลัก หลายร้านจะคอยเสิร์ฟเนื้อไปเรื่อย ๆ จนกว่าลูกค้าแต่ละคนจะรู้สึกอิ่ม โดยพนักงานเสิร์ฟจะเดินไปทั่วร้านอาหารพร้อมกับเนื้อย่างเสียบเหล็กขนาดใหญ่แล้วใช้มีดแล่เนื้อจากเหล็กเสียบนั้นลงบนจานของลูกค้าที่ยังต้องการกินต่อ รูปแบบการให้บริการเช่นนี้มีชื่อเรียกเป็นภาษาโปรตุเกสว่า อิสเปตูกูรีดู ( ) หรือ โรดีซียู ( ) และเป็นที่นิยมในบราซิลโดยเฉพาะอย่างยิ่งในรัฐทางภาคใต้อย่างรัฐรีอูกรันดีดูซูล, ซานตากาตารีนา, ปารานา และเซาเปาลู

อ้างอิง
ปีกาญา
ปีกาญา ( ) คือส่วนของเนื้อวัวที่ตัดจากบริเวณระหว่างโคนหางกับสะโพกช่วงบน ประกอบด้วยกล้ามเนื้อไบเซปส์เฟเมอริส (biceps femoris) ที่มีชั้นไขมันปิดอยู่ด้านบน เนื้อวัวส่วนนี้เป็นที่นิยมมาก่อนในบราซิล ต่อมาจึงได้รับการเผยแพร่ไปยังโปรตุเกสและประเทศอื่น ๆ ส่วนในสหรัฐ วิธีการตัดเนื้อส่วนนี้ยังไม่เป็นที่รู้จักกันมากนัก ในทางกลับกัน ผู้ชำแหละเนื้อในอเมริกาเหนือมักจะตัดแบ่งเนื้อส่วนนี้ออกเป็นส่วนอื่น เช่น เนื้อสะโพก (rump), เนื้อสัน (loin) เป็นต้น
ในบราซิล เนื้อวัวส่วนที่มีค่ามากที่สุดมักจะเป็นปีกาญา ในการย่างเนื้อส่วนนี้ ผู้ย่างจะเก็บชั้นไขมันไว้จนกว่าสเต๊กจะสุก อย่างไรก็ตาม ในสหรัฐมีแนวโน้มว่าผู้ย่างจะตัดเอาชั้นไขมันออกไปเลยเว้นแต่ว่าลูกค้าจะขอเป็นอย่างอื่น

ที่มาของคำว่า ปีกาญา ยังเป็นที่ถกเถียง แต่ก็มีข้อสันนิษฐานว่าอาจแผลงมาจากคำในภาษาสเปนว่า ปิกานา ( ) ซึ่งหมายถึงไม้ต้อนวัว ที่คนเลี้ยงวัวใช้กันทางตอนใต้ของสเปนและโปรตุเกส โดยเฉพาะในภูมิภาคอาเล็งแตฌู

อ้างอิง
มีเนสโตรเน
มีเนสโตรเน ( ) เป็นซุปผักแบบอิตาลีอย่างหนึ่ง มักเติมพาสตาหรือข้าวลงไปด้วยและบางครั้งก็เติมทั้งสองอย่าง ส่วนผสมโดยทั่วไปได้แก่ ถั่ว หัวหอม ขึ้นฉ่ายฝรั่ง แคร์รอต มะเขือเทศ น้ำสต๊อก และครูตง

มีเนสโตรเนไม่มีสูตรตายตัว ผู้ปรุงสามารถใช้ผักอะไรก็ได้ตามที่มีอยู่หรือตามต้องการ บางสูตรอาจใช้ผักล้วน ๆ บางสูตรอาจมีเนื้อสัตว์หรือใช้น้ำสต๊อกจากกระดูกสัตว์ (เช่น น้ำสต๊อกไก่) อันเจโล เปลเลกรีนี นักเขียนเรื่องอาหาร อ้างว่าพื้นฐานของมีเนสโตรเนคือซุปถั่ว และอ้างว่าถั่วบอร์ลอตตี (ซึ่งเรียกอีกอย่างว่าถั่วโรมัน) "เป็นถั่วที่ใช้ปรุงมีเนสโตรเนแท้ ๆ"

อ้างอิง
ครูตง
ครูตง ( ) คือชิ้นขนมปังที่นำไปอบซ้ำหรือทอดจนกรอบ บ่อยครั้งมักหั่นเป็นทรงลูกเต๋าและแต่งกลิ่นรส ใช้เพิ่มเนื้อสัมผัสและรสชาติให้แก่สลัด (โดยเฉพาะอย่างยิ่งสลัดซีซาร์) เป็นเครื่องเคียงของซุปและสตู หรือรับประทานเป็นอาหารว่างก็ได้

การทำ
การทำครูตงค่อนข้างง่าย โดยปกติจะนำขนมปังที่หั่นทรงลูกเต๋าแล้ว ไปเคลือบด้วยน้ำมันพืชหรือเนย (ซึ่งอาจปรุงรสหรือแต่งกลิ่นเพื่อความหลากหลาย) ในปริมาณเล็กน้อย จากนั้นนำไปอบ อาจหั่นขนมปังที่จะใช้ทำครูตงเป็นชิ้นใหญ่ ๆ หรือเป็นแท่งก็ได้ ในการผลิตในเชิงพาณิชย์บางครั้งจะโรยและคลุกเครื่องปรุงรสต่าง ๆ โดยใช้เครื่องจักร สูตรอื่นอาจนำขนมปังไปทอดโดยใช้เนยหรือน้ำมันน้อยจนกรอบและเป็นสีน้ำตาล และบางสูตรอาจผสมเนยแข็งด้วย
ขนมปังเกือบทุกชนิด (ไม่ว่าจะเป็นก้อน หรือหั่นไว้ล่วงหน้า มีขอบหรือไม่มีขอบ) สามารถใช้ทำครูตงได้หมด อย่างไรก็ตาม มักใช้ขนมปังเก่าหรือขนมปังที่เหลือค้างจนค่อนข้างแห้ง มากกว่าขนมปังสดใหม่ เมื่อผ่านการอบหรือทอดแล้ว ครูตงจะคงความสดได้นานกว่าขนมปังธรรมดา

อ้างอิง
วัดหลวงขุนวิน
วัดหลวงขุนวิน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนเปา อำเภอแม่วาง จังหวัดเชียงใหม่
ประวัติการสร้างวัดหลวงขุนวินไม่ชัดเจนนัก เพราะสร้างมาหลายยุคหลายสมัย มีทั้งยุครุ่งเรืองและบางสมัยเป็นวัดร้าง มีตำนานเล่าว่า พระพุทธองค์ทรงเสด็จมายังบริเวณที่ตั้งของวัดหลวงขุนวินปัจจุบันนี้ มีชาวลัวะ 2 คน คือ ขุนสาบและขุนสระเมิง มีจิตเลื่อมใส ได้กราบทูลขอพระเกศาธาตุ พระพุทธองค์ทรงประทานให้แล้วสร้างเจดีย์ครอบไว้บนยอดเตี้ย ๆ เรียกว่า พระธาตุม่อนเปี้ยะ จากนั้นพระพุทธองค์ทรงเสด็จมาทางทิศที่จะมาเพื่อประทับรอยพระบาท ประทับบนหินก้อนหนึ่งกว้างประมาณ 1 ศอก ยาว 2 ศอก แต่เนื่องจากหินก้อนเล็กไปจึงปรากฏเฉพาะรอยฝ่าพระบาทเท่านั้น ส่วนส้นและนิ้วพระบาทหายไป พระพุทธองค์ทรงทำนายไว้ว่า พระพุทธบาทนี้ไม่เต็มรอยเพราะแหว่งไป (ภาษาพื้นเมืองเรียกว่า หวิดไป) จึงเรียกเมื
า พระพุทธบาทนี้ไม่เต็มรอยเพราะแหว่งไป (ภาษาพื้นเมืองเรียกว่า หวิดไป) จึงเรียกเมืองแถวนี้ว่า เมืองหวิด ต่อมาเรียกว่า เมืองวิน สมัยเจ้าหมื่นคำชาวเป็นน้องของขุนหลวงวิลังคะ ได้ทำนุบำรุงดหลวงขุนวินได้เจริญขึ้นมาอีกครั้ง โดยมีครูบาปัญญาวงศา เป็นเจ้าอาวาส หลังพม่าตีเมืองเชียงใหม่แตก วัดนี้จึงกลายเป็นวัดร้างเกือบ 700 ปี
หลังจากเป็นวัดร้างมานาน เมื่อ พ.ศ. 2497 ครูบาอุ่นเรือน สุภทฺโท วัดควรนิมิตร ได้บูรณะวัดอีกครั้งหนึ่ง สร้างเสร็จได้นิมนต์ครูบาอภิชัย ขาวปี มาเป็นประธานร่วมฉลอง เมื่อ พ.ศ. 2501 จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ตั้งวัดเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564

วัดหลวงขุนวินนี้ตั้งอยู่กลางป่า ภายในวัดมีอาคารไม้ และเจดีย์บรรจุพระเกศาธาตุของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า มีอุโบสถสองหลัง คือ อุโบสถพระยืน (ปางจงกรมแก้ว) และอุโบสถพระนอน (ปางปรินิพพาน) ซึ่งเป็นพระพุทธรูปไม้แกะสลัก และมีบันไดพญานาค

อ้างอิง
วัดเขากุมแป
วัดเขากุมแป เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างขวา อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี มีเนื้อที่ประมาณ 35 ไร่ ปัจจุบันมี พระมหาธานี ปิยธมฺโม ป.ธ.6 เป็นเจ้าอาวาส

วัดเขากุมแปสร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 2462 ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2465 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2478 มีเจ้าอาวาสรูปแรก คือ พระครูอเนก ที่มาของชื่อวัดเขากุมแป มีเรื่องเล่าต่อ ๆ กันมาว่า มีต้นแครต้นหนึ่งมีปุ่มซึ่งปุ่มนั้นมีทองคำอยู่ แต่ไม่มีใครสามารถนำทองออกไปใช้ได้ เพราะเชื่อว่ามีสิ่งศักดิ์สิทธิ์หรือสิ่งดุร้ายเฝ้าอยู่ ต่อมามีชาวบ้านคนหนึ่งอยากได้ทองคำนั้น จึงแก้ลายแทงหรือแก้คำปริศนานั้นว่า "แครปุ่ม" เป็น "กุมแป" ภายหลังได้เรียกชื่อวัดนี้ว่า "วัดเขากุมแป"
พื้นที่ภายในวัดยังเป็นแหล่งท่องเที่ยว มีเขากุมแปซึ่งมีพระนอนโบราณอยู่บนเขา มีนามว่า พระพุทธปุรุราชรังสรรค์ ซึ่งเส้นทางการขึ้นเขาเป็นระยะทาง 2 กิโลเมตร ในช่วงทศวรรษ 2500 วัดเขากุมแปมีชื่อเสียงทางด้านการชักพระบก

รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูอาทรศาสนกิจ (เอื้อม) พ.ศ. 2490 - 2498
* พระครูอุดมวัฒนาทร (เปลี่ยน ฐิตวฒฺโน) พ.ศ. 2533 - 2544
* พระครูสุมนต์ธรรมโฆษิต (เจียร ปาสาทิโก) พ.ศ. 2549 - 2567
* พระมหาธานี ปิยธมฺโม ป.ธ.6 พ.ศ. 2567 - ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดเขาชานาราม
วัดเขาชานาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทุ่งกง อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี มีเนื้อที่ประมาณ 8–10 ไร่

วัดเขาชานารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2471 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 ผู้บุกเบิกการสร้างวัด คือ พระครูดิตถารามคณาสัย และยังเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ท่านเป็นคนตำบลช้างขวา จึงทำให้มีชาวบ้านตำบลช้างขวามาทำบุญและทำกิจกรรมต่าง ๆ ของวัด เนื่องจากที่ตั้งวัดอยู่ในพื้นที่บ้านเขาชา จึงได้ตั้งชื่อวัดว่า "วัดเขาชานาราม" ที่ดินของวัดได้รับบริจาคจากชาวบ้าน อยู่ติดกับเขาชาและคลองเขาชา พื้นที่ส่วนหนึ่งอยู่บนเชาที่เรียกว่า เขาชา
บนภูเขามีจุดชมวิว มีพระพุทธรูป รอยพระพุทธบาท รูปปั้นของแม่นางชาซึ่งชาวบ้านเคารพนับถือ มีอายุกว่า 1,000 ปีหรือสมัยอาณาจักรศรีวิชัย เมื่อถึงงานประเพณีเดือนสิบ จะมีพิธีแห่แม่นางชา นำลงมาเพื่อให้ชาวบ้านสักการะ ซึ่งทางขึ้นเขาเป็นถนนลาดยางมีความยาวประมาณ 700 เมตร ประตูวัดยังมีท้าวเวสสุวรรณและท้าววิรุฬหก

อ้างอิง
วัดพระธาตุดอยเล็ง
วัดพระธาตุดอยเล็ง เป็นวัดที่ตั้งอยู่ในตำบลช่อแฮ อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่ บนภูเขาสูงทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของพระธาตุช่อแฮ ปัจจุบันมี พระเมธีวชิรธรรม เป็นเจ้าอาวาส
วัดพระธาตุดอยเล็งไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่าสร้างในปีใด องค์พระธาตุมีตำนานเล่าว่า ได้สร้างพร้อมกับพระธาตุช่อแฮและพระธาตุจอมแจ้ง โดยเล่าว่าสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้เสด็จไปโปรดเวไนยวัตว์มาดอยลูกหนึ่งอยู่ทางทิศใต้ของดอยธชัคคะบรรพต เสด็จมาถึงจวนแจ้ง (ใกล้สว่าง) จึงเรียกพระธาตุจอมแจ้ง หลังจากนั้นเสด็จมาทางทิศเหนือถึงธชัคคะบรรพตและได้ประทับอยู่ที่นั้นและทรงมอบ พระเกศาธาตุให้ขุนลัวะอ้ายก้อมได้เก็บไว้ จากนั้นจึงเสด็จไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ทรงประทับอยู่ ณ ดอยหนึ่งในเมืองโกศัยจึงเอาบาตรวางไว้ใกล้ ๆ ดอยนั้นเรียกว่า ดอยภูวาง แล้วเสด็จมาประทับบนดอยอีกลูกหนึ่งและได้ประทับแลดูภูมิประเทศของเมืองโกศัย ทรงตรัสว่าเป็นนเมืองที่น่ารื่นรมย์ เหมาะแก่การสร้างบ้านส
ภูมิประเทศของเมืองโกศัย ทรงตรัสว่าเป็นนเมืองที่น่ารื่นรมย์ เหมาะแก่การสร้างบ้านสร้างเมือง การประทับแลดูเมืองนั้น ภาษาพื้นเมืองเหนือแปลว่า "เล็ง" ดังนั้นดอยลูกนี้จึงเรียกว่า "ดอยเล็ง" ซึ่งเป็นที่มาของชื่อพระธาตุ
แต่เดิมพื้นที่บนดอยเล็งมีเพียงพระธาตุองค์เดียว ภายหลังชาวบ้านได้ร่วมกันสร้างวัดขึ้น โดยพระเมธีวชิรธรรม เป็นประธานบูรณะตั้งแต่ พ.ศ. 2539 จนถึงปัจจุบัน

พระธาตุดอยเล็งเป็นพระธาตุขนาดเล็กกว้างราว 5 เมตร สูง 11 เมตร มีการบูรณะมาอย่างต่อเนื่อง อุโบสถภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังและภาพวาดรัชกาลที่ 9 และรัชกาลที่ 10 ในครั้งที่ยังออกผนวช พระธาตุสร้างขึ้นระหว่างปี พ.ศ. 1883–1884

วัดมีประเพณีขึ้นดอยเล็งเพื่อระลึกถึงองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่ครั้งหนึ่งเคยมาประทับ ณ ดอยแห่งนี้

อ้างอิง
วัดวิหารเบิก
วัดวิหารเบิก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลำปำ อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง
วัดวิหารเบิก หรือชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดเบิก ไม่มีหลักฐานว่าสร้างเมื่อใด จากรูปแบบสถาปัตยกรรมที่หลงเหลืออยู่สันนิษฐานว่าคงสร้างขึ้นราวสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น คาดว่าน่าจะสร้างพร้อมวัดวังและวัดยางงามที่ตั้งอยู่ใกล้กัน ลักษณะทางสถาปัตยกรรมของวัดทั้งสามมีลักษณะคล้ายกันมาก สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2422 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2435 กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 52 หน้า 3694 วันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478 และประกาศแนวเขตโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษาเล่ม 102 ตอนที่ 180 หน้า 150 วันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2528 พื้นที่ประมาณ 1 ไร่ 2 งาน 71 ตารางวา
อุโบสถก่ออิฐถือปูน มีกำแพงแก้วล้อมรอบ ประตูกำแพงแก้วด้านหน้าทำเป็นซุ้ม ฐานอุโบสถเป็นฐานบัว ผนังอาคารส่วนในทึบ มีหน้าต่างด้านละ 3 บาน มีประตูทางเข้า 1 ประตูเฉพาะด้านทิศตะวันออก และประตูหน้าต่างทุกบานประดับซุ้มปูนปั้นลวดลายพรรณพฤกษา หน้าบันด้านทิศตะวันออก ตกแต่งด้วยลายปูนปั้นรูปพระนารายณ์ทรงครุฑยุดนาค ประกอบลายกนกเปลวก้านแย่ง หน้าบันด้านทิศตะวันตกตกแต่งด้วยลายปูนปั้นรุปพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณ ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัยปูนปั้นลงรักปิดทอง มีภาพจิตรกรรมรูปรัตนฆระ (ซุ้มเรือนแก้ว) มีเทวดาถือดอกบัว ยักษ์ถือกระบองอยู่ข้างซุ้ม และเขียนภาพวิทยาธร ฤๅษี เหาะอยู่ด้านบน ภาพทศชาติชาดก เหนือหน้าต่างเขียนภาพเทพชุมนุม และแถวบนสุดเขียนภาพฤๅษี นักส
ด้านบน ภาพทศชาติชาดก เหนือหน้าต่างเขียนภาพเทพชุมนุม และแถวบนสุดเขียนภาพฤๅษี นักสิทธิ์ วิทยาธร เหาะ ภาพพุทธประวัติตอนมารผจญอยู่บนผนังด้านตรงข้ามพระประธาน เพดานเขียนลายดาวเพดานสีทองบนพื้นแดง
ปูชนียวัตถุยังมีพระพุทธรูปศิลปะพม่า จำหลักหินอ่อน ปางมารวิชัย ประทับนั่งขัดสมาธิเพชร สูง 75 เซนติเมตร หน้าตักกว้าง 54 เซนติเมตร นางซังได้สร้างถวายเมื่อ พ.ศ. 2451

อ้างอิง
วัดร้องวัวแดง
วัดร้องวัวแดง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลร้องวัวแดง อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่

วัดร้องวัวแดงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2303 ตรงกับช่วงเวลาฟื้นฟูเมืองเชียงใหม่จากการโดนพม่ายึดครองและถูกทิ้งร้างมายาวนาน ตั้งชื่อวัดตามชื่อหมู่บ้าน ซึ่งเล่ากันว่าาในอดีตบริเวณนี้เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของวัวกระทิงป่าหรือวัวแดง ส่วนคำว่า "ร้อง" คงเพี้ยนมาจากคำว่า "ฮ่อง" หรือ "ร่อง" หมายถึงลำธารน้ำ ซึ่งไหลไปบรรจบกับลำห้วยแม่ออน ภายในวัดมีรูปปั้นวัวแดงอยู่ในวัดหลายตัว เพราะชาวบ้านเชื่อว่าเป็นสัตว์ ที่แข็งแกร่ง มีเสน่ห์ และศักดิ์สิทธิ์ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2319 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2487
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารศิลปะล้านนา หน้าบันลวดลายพรรณพฤกษา ประดับกระจกสี ผนังหน้าพระวิหาร และจิตรกรรมฝาผนังภายในวิหารเขียนรูปพุทธประวัติ มีการยกเก็จของผัง โครงสร้างก่ออิฐฉาบปูน กับโครงสร้างไม้ เครื่องบนสร้างด้วยโครงสร้างไม้ในระบบเสาและคาน หลังคาเป็นทรงจั่วมีการซ้อนชั้นของหลังคาด้านหน้าสามชั้น ด้านหลังสองชั้นสัมพันธ์กับการยกเก็จของผัง หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผาหรือแป้นเกล็ด ด้านหลังวิหารมี พระธาตุเจดีย์มงคลศรีสยาม เป็นเจดีย์ทรงปราสาทล้านนา ประดับด้วยสีทอง โดยรอบมีการจำลอง พระธาตุประจำปีเกิดทั้ง 12 ด้านหน้าเจดีย์มีพระพุทธรูปสมปรารถนาพุทธชยันตีปิดทอง ตั้งอยู่ในตู้กระจก

อ้างอิง
วัดท่ามะโอ (จังหวัดลำปาง)
วัดท่ามะโอ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียงเหนือ อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 4 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 2 ไร่ 9 ตารางวา

วัดท่ามะโอสร้างเมื่อ พ.ศ. 2437 โดยพ่อเลี้ยงหม่องจันโอง ต้นตระกูลจันทร์วิโรจน์ เป็นชาวพม่าที่เข้ามาประกอบอาชีพพ่อค้าไม้ในจังหวัดลำปาง ได้บริจาคทรัพย์ซื้อที่ดินเพื่อสร้างวัดท่ามะโอ
วัดมีชื่อเสียงในเรื่องการเรียนบาลีใหญ่ ซึ่งท่านพระอาจารย์ อู ธัมมานันทะ ธัมมาจริยะ อดีตเจ้าอาวาสวัดท่ามะโอ ได้เปิดสำนักบาลีสอนบาลีใหญ่ จนถึงปัจจุบันยังมีการเรียนการสอนอยู่ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2440 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 17 เมตร ยาว 30 เมตร และได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2478
ภายในวัดมีอุโบสถศิลปะพม่าผสมล้านนา ประดิษฐานพระพุทธรูปศิลปะพม่าปางมารวิชัย วิหารเป็นศิลปะพม่า ประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะพม่า เจดีย์เป็นศิลปะผสมผสานล้านนากับพม่า มีซุ้มศิลปะพม่าทั้ง 4 ด้าน เป็นซุ้มทางเข้าไปภายในเจดีย์ซึ่งภายในเจดีย์เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูป กุฏิไม้ภายในประดิษฐานพระพุทธรูป ศิลปะพม่า และอัฐิของหลวงพ่อพระภัททันตะ ธัมมานันทมหาเถระ สานธชสิริปวระ ธัมมาจริยะ เจ้าอาวาสรูปที่ 4

รายนามเจ้าอาวาส
* พ.ศ. 2437–2457 พระอูนันทิยะ 
* พ.ศ. 2458–2479 พระอูติกขะ
* พ.ศ. 2480–2509 พระอูเนมินทะอัคคมหาบัณฑิต
* พ.ศ. 2509– พระอูธัมมานันทะธัมมาจริยะ (พระธัมมานันทะมหาเถระ)

อ้างอิง
วัดพุทธอุดมวิหาร
วัดพุทธอุดมวิหาร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสิงโตทอง อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบันมี พระอธิการวิรัตน์ ฐานวโร เป็นเจ้าอาวาส

วัดพุทธอุดมวิหารตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2454 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2467 ประวัติความเป็นมาของวัดมิได้มีการจดบันทึกไว้
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 6 เมตร ยาว 19 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ 5 หลังเป็นอาคารไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศล 1 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 10 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และหอระฆัง 1 หลัง

อ้างอิง
สลัดนิส
สลัดนิส ( ; ) คือสลัดชนิดหนึ่งที่มีต้นกำเนิดในเมืองนิสของฝรั่งเศส ตามสูตรดั้งเดิมประกอบด้วยมะเขือเทศ ไข่ต้มจนสุกแข็ง มะกอกดำนิส และปลากะตักหรือปลาทูน่ากระป๋อง และราดด้วยน้ำมันมะกอก (หรือน้ำมันมะกอกผสมน้ำส้มสายชูหมักไวน์ในสูตรเก่าแก่บางสูตร) สลัดชนิดนี้ได้รับความนิยมไปทั่วโลกตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 และได้รับการกล่าวถึงจากเชฟหลายคน ดีเลีย สมิท กล่าวว่าสลัดนิสเป็น "หนึ่งในการผสานส่วนประกอบของสลัดที่ดีที่สุดเท่าที่เคยมีการคิดค้นขึ้น" และกอร์ดอน แรมซีย์ กล่าวว่าสลัดชนิดนี้ "ต้องเป็นสลัดหน้าร้อนที่ดีที่สุดแน่ ๆ"
เราสามารถเสิร์ฟสลัดนิสโดยคลุกเคล้าหรือไม่คลุกเคล้าส่วนผสมไว้ล่วงหน้าก็ได้ นับเป็นเวลาหลายทศวรรษที่ฝ่ายที่นิยมสูตรดั้งเดิมและฝ่ายนวัตกรไม่เห็นพ้องต้องกันว่าสลัดชนิดนี้ควรรวมส่วนผสมใดไว้บ้าง ฝ่ายที่นิยมสูตรดั้งเดิมเห็นว่าไม่ควรใส่ผักที่ปรุงสุกแล้วโดยเด็ดขาด ในจำนวนนี้บางคนอาจยอมรับการใส่พริกหวาน หอมแดง แก่นอาร์ทิโชก ผักดิบตามฤดูกาลอื่น ๆ รวมทั้งถั่วแขกดิบที่เก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ผลิขณะที่ยังอ่อนและกรอบลงไปเพิ่มเติม อย่างไรก็ตาม สลัดนิสรูปแบบต่าง ๆ ที่ได้รับความนิยมทั่วโลกนั้นมักมีถั่วแขกและมันฝรั่งต้มสุกเป็นส่วนผสม

อ้างอิง
สลัดกาปรี
สลัดกาปรี ( ) หรือ กาเปรเซ ( ) เป็นสลัดอย่างง่ายชนิดหนึ่งของอิตาลี ประกอบด้วยเนยแข็งมอซซาเรลลาสดฝาน มะเขือเทศฝาน และใบโหระพาฝรั่ง ปรุงรสด้วยเกลือและน้ำมันมะกอก และมักจัดวางบนจานตามธรรมเนียมปฏิบัติของร้านอาหารต่าง ๆ เช่นเดียวกับพิซซามาร์เกรีตา สลัดชนิดนี้ให้สีตามสีในธงชาติอิตาลี (เขียว ขาว และแดง)

ในอิตาลีมักเสิร์ฟสลัดกาปรีเป็น อันตีปัสโต (อาหารจานแรกเพื่อเรียกน้ำย่อย) แทนที่จะเป็น กอนตอร์โน (เครื่องเคียง) โดยสามารถรับประทานในช่วงเวลาใดก็ได้ของวัน สลัดกาปรีถือเป็นรูปแบบหนึ่งของ "อาหารกาปรี" ชนิดต่าง ๆ กล่าวคือ เราอาจเสิร์ฟสลัดชนิดนี้เป็นส่วนหนึ่งของพิซซา พาสตา หรือแซนด์วิช "แบบกาปรี" ก็ได้
สลัดกาปรีได้รับการตั้งชื่อตามเกาะกาปรีซึ่งเชื่อกันว่าเป็นถิ่นกำเนิดของมัน มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับที่มาของสลัดกาปรีอยู่ว่า สลัดชนิดนี้ได้รับการคิดค้นขึ้นเพื่อให้เป็นที่ถูกปากแก่สมาชิกราชวงศ์หรือนักการเมืองสำคัญที่มาพักร้อนบนเกาะในคริสต์ศตวรรษที่ 20 หรือไม่ก็เพื่อเป็นสดุดีแก่ธงชาติอิตาลี (ด้วยสีของส่วนผสมหลักดังกล่าว)

อ้างอิง
บูยาแบ็ส
บูยาแบ็ส ( ) ในไทยบางแห่งเรียก ซุปปลา เป็นสตูปลาแบบดั้งเดิมที่มีต้นกำเนิดจากเมืองท่ามาร์แซย์ในภูมิภาคพรอว็องส์ รูปคำ บูยาแบ็ส ในภาษาฝรั่งเศสมาจากคำในภาษาอุตซิตาถิ่นพรอว็องส์ว่า บุลยาไบซอ ( ) ซึ่งเป็นคำประสมที่ประกอบด้วยคำกริยา ซึ่งแปลว่า "ต้ม" และคำกริยา ซึ่งแปลว่า "ลดความร้อน, ลดไฟ" (เช่นในการเคี่ยว)
แต่เดิมบูยาแบ็สเป็นสตูที่ชาวประมงมาร์แซย์ปรุงโดยใช้ปลาที่มีก้างมากและเหลือจากการขายให้แก่ร้านอาหารหรือตลาด มีปลาอย่างน้อยสามชนิดในบูยาแบ็สแบบดั้งเดิม คือ ปลาแมงป่องแดง (Scorpaena scrofa), ปลาในวงศ์ปลาครีบนำทาง (Triglidae) และปลาไหลทะเลยุโรป (Conger conger) นอกจากนี้ยังอาจใช้ปลากะพงหัวทอง (Sparus aurata), ปลาตัวเป่า (Scophthalmus maximus), มังก์ฟิช (Lophius), ปลากระบอกเทา (Mugil cephalus) หรือปลาเฮกยุโรป (Merluccius merluccius) รวมทั้งสัตว์น้ำมีเปลือกและอาหารทะเลอื่น ๆ เช่น เม่นทะเล, หอยแมลงภู่, ปูกำมะหยี่, ปูแมงมุม, หมึกสาย เป็นต้น รูปแบบที่มีราคาแพงขึ้นอาจใช้ล็อบสเตอร์นอร์เวย์ (Nephrops norvegicus) แต่นี่ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของบูยาแบ็สแบบดั้งเดิม
สเตอร์นอร์เวย์ (Nephrops norvegicus) แต่นี่ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของบูยาแบ็สแบบดั้งเดิมที่ชาวประมงมาร์แซย์ปรุง ผักอย่างกระเทียมต้น หัวหอม มะเขือเทศ ขึ้นฉ่ายฝรั่ง และมันฝรั่งจะถูกเคี่ยวรวมกันในน้ำสต๊อกและเสิร์ฟพร้อมกับกุ้งหอยปูปลา ตามธรรมเนียมดั้งเดิมจะเสิร์ฟน้ำซุปแยกมากับขนมปังปิ้งทารูยซึ่งเป็นมายองเนสที่มีส่วนผสมของน้ำมันมะกอก, กระเทียม, หญ้าฝรั่น และพริกเคเยน
สิ่งที่ทำให้บูยาแบ็สแตกต่างจากสตูและซุปปลาอื่น ๆ คือการเลือกใช้สมุนไพรและเครื่องเทศพรอว็องส์ในน้ำสต๊อก การใช้ปลาเมดิเตอร์เรเนียนท้องถิ่นที่มีกระดูกหรือก้างมาก การใส่กุ้งหอยปูปลาลงไปต้มให้เดือดทีละตัว และวิธีการเสิร์ฟ โดยในมาร์แซย์จะเสิร์ฟน้ำสตูพร้อมขนมปังทารูยเป็นลำดับแรก จากนั้นจึงเสิร์ฟกุ้งหอยปูปลาแยกมาในถาด (ดูภาพด้านขวา) หรือนำกุ้งหอยปูปลาและน้ำสตูไปที่โต๊ะโดยแยกภาชนะกัน แล้วตักมารับประทานพร้อมกันในจานซุปขนาดใหญ่ วิธีหลังนี้เป็นวิธีที่จูเลีย ไชลด์ เชฟชาวอเมริกัน เคยแนะนำไว้ในตำราอาหารของเธอ

อ้างอิง
วัดป่าพร้าวใน
วัดป่าพร้าวใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ มีพื้นที่ขนาด 2 ไร่

วัดป่าพร้าวในตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2025 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2050 เหตุที่ชื่อวัดป่าพร้าวในเพราะ แต่เดิมสภาพพื้นที่เป็นป่ารกชัฎด้วยต้นมะพร้าวขึ้นเรียงรายกันอย่างหนาแน่น และมีวัดป่าพร้าวอีกแห่งในอำเภอเมืองเชียงใหม่ จึงตั้งชื่อวัดว่า "วัดป่าพร้าวใน" ส่วนอีกแห่งคือ วัดป่าพร้าวนอก
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ มีบันไดนาคทั้ง 2 นำทางเข้าสู่ภายใน ลักษณะโครงสร้างส่วนบนเป็นไม้ ส่วนล่างก่ออิฐถือปูน หลังคาซ้อน 2 ชั้น หน้าบันแบ่งช่องสี่เหลี่ยมประดับกระจก ปูนปั้น ลวดลายดอกไม้ และรูปสัตว์ บานประตูเขียนลวดลายเทวดายืน หอไตรแบบล้านนามีสองชั้น ด้านหลังอุโบสถเป็นเจดีย์ ปูชนียวัตถุมีพลวงพ่อโสธร เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ และพระแก้วทรงเครื่อง

อ้างอิง
วัดป่าธาราภิรมย์
วัดป่าธาราภิรมย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปิงโค้ง อำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ พื้นที่เขตวัดรายล้อมด้วยแม่น้ำสองสาย คือ แม่น้ำปิงและน้ำแม่ปาม

วัดป่าธาราภิรมย์ เดิมชื่อ วัดปิง (ร้าง) ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2547 พระราชวิสุทธิญาณ เจ้าอาวาสวัดป่าดาราภิรมย์ ได้ส่งพระโยธิน ชยานันโท ได้เข้ามาฟื้นฟูวัดร้างแห่งนี้ จนได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2550 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555
ภายในวัดมี พระธาตุธรรมจักรพรรดิเจดีย์ เป็นเจดีย์กึ่งอุโบสถทรงสี่เหลี่ยม ลักษณะศิลปะเชียงแสน กว้างและยาวด้านละ 12 เมตร สูง 18 เมตร ภายในมีพระประธานเป็นพระพุทธรูปหินหยกปางนาคปรก และพระพุทธรูปโลหะทรงจักรพรรดิสีเงิน ภายบนผนังเจดีย์ทั้งสี่ทิศเป็นภาพหินแกะสลัก ทิศเหนือเป็นรูปยักษ์ ทิศใต้เป็นรูปเทวดา พรหม ทิศตะวันออกเป็นรูปพระมหากษัตริย์ พระราชวงศ์ ทิศตะวันตกเป็นรูปพระอรหันตสาวก แสดงความเคารพ สักการะสรรเสริญ บูชาพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ในอดีตชาวบ้านได้มาแผ้วถางที่ดินเพื่อทำการเกษตร จึงได้พบซากวัดเก่า เป็นซากอิฐโบราณ หลังคาโบสถ์ รวมทั้งขุดพบพระเก่า เครื่องใช้ของเก่าต่าง ๆ จึงสันนิษฐานว่าเป็นวัดเก่าแก่ที่เคยเจริญรุ่งเรืองมาก่อน นับแต่สมัยพระเจ้ามังราย
วัดถนนคต
วัดถนนคต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสีคิ้ว อำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา

วัดถนนคตก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2442 โดยชาวยวนโดยสันนิษฐานจากรูปแบบศิลปกรรมของอุโบสถ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2464 อุโบสถวัดถนนคดได้รับประกาศขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน โดยมีพื้นที่โบราณสถานประมาณ 2 ไร่ 2 งาน 12 ตารางวา โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา ฉบับประกาศทั่วไป เล่ม 113 ตอนพิเศษ 50 ง ลงวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2539
อุโบสถก่ออิฐถือปูนทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ฐานสูง ผนังก่อทึบหนา มีบันไดขึ้นสู่อุโบสถและประตูเข้าออกทางทิศตะวันออกเพียงด้านเดียว มีช่องหน้าต่างที่ด้านยาว (ด้านทิศเหนือและใต้) ด้านละ 3 บาน กรอบและบานประตูหน้าต่างเป็นไม้ มีเสาพาไลสี่เหลี่ยมก่ออิฐถือปูนล้อมรอบอุโบสถที่ด้านนอก 19 ต้น รองรับปีกนกทั้ง 4 ด้าน หลังคาทรงจั่วปีกนก มุงกระเบื้องลอนสีแดง หน้าบันด้านหน้าประดับลวดลายปูนปั้นรูปพระนารายณ์ทรงครุฑ ขนาบข้างด้วยเทวดา 2 องค์ ล้อมด้วยลายเครือวัลย์ หน้าบันด้านหลังประดับลวดลายปูนปั้นรูปเทวดา 2 องค์ ยกโต๊ะหรือแท่นเครื่องสูง ล้อมรอบด้วยลายเครือวัลย์ รอบอุโบสถปักเสมาหินทราย และมีลูกนิมิตโผล่ขึ้นมาประมาณครึ่งลูก
รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูคำภา พ.ศ. 2442–2452
* พระอาจารย์อวย พ.ศ. 2456–2466
* พระอาจารย์สิงหา พ.ศ. 2466–2471
* พระมหาทอง พ.ศ. 2472–2474
* หลวงพ่อจำปา พ.ศ. 2476–2480
* พระอาจารย์ตา พ.ศ. 2482–2485
* พระอาจารย์ลุน พ.ศ. 2487–2488
* หลวงพ่อโปด พ.ศ. 2490–2498
* พระมหาสุนทร พ.ศ. 2499–2503
* พระอธิการโสภา พ.ศ. 2516–2523
* หลวงพ่อโปย พ.ศ. 2523–2530
* หลวงพ่อทองดี พ.ศ. 2530–2531
* พระอธิการบุญส่ง พ.ศ. 2531–2540
* พระครูปทีปนันทคุณ พ.ศ. 2540–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดหัวสำโรง (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดหัวสำโรง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวสำโรง อำเภอแปลงยาว จังหวัดฉะเชิงเทรา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 20 ไร่ 2 งาน 35 ตารางงวา ปัจจุบัน อาจารย์ พระสุทิน (พระแบ) ปณฺณภาโร เป็นเจ้าอาวาสวัด
วัดหัวสำโรงประกาศการตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2470 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2471 จากการสำรวจสันนิษฐานว่า บริเวณวัดหัวสำโรงเป็นชุมชนที่มีอายุอยู่ในสมัยรัตนโกสินทร์ อาจเป็นชุมชนที่เป็นทางผ่านไปยังพานทอง พนัสนิคม และพนมสารคาม เป็นเส้นทางเดินเลียบชายทุ่งมาแต่สมัยโบราณ วัดและศาลาการเปรียญ ซึ่งประชาชนร่วมกันสร้าง ส่วนใหญ่เป็นเงินของ นายต่วน นางสอน ได้มีใจศรัทธาสร้างศาลาการเปรียญหลังแรก เมื่อ พ.ศ. 2467 ต่อมา ตาต่วน ศักดิ์ประศาสน์ นางสอน โสมเมา ถวายที่ดินให้วัดอีกจำนวนหนึ่งด้วย และโรงเรียนหลังเก่า อาจารย์จุ้ย ซึ่งเป็นเจ้าอาวาสวัด ได้ร่วมกับประชาชนทั่วไป รวมทั้งยายบุญมี ตาต่วน ศักดิ์ประศาสน์ นางสอน โสมเมา ได้สร้างโรงเรียนหลังแรกซึ
ไป รวมทั้งยายบุญมี ตาต่วน ศักดิ์ประศาสน์ นางสอน โสมเมา ได้สร้างโรงเรียนหลังแรกซึ่งเป็นอาคารชั้นเดียวทรงสูง เสารอย สามารถโยกเคลื่อนย้ายได้
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถมีกำแพงล้อมรอบ ตัวกำแพงทำเป็นรูปลิงแบกเรียงรายตลอดแนวทั้ง 4 ด้าน หน้าบันมีลวดลายไทยลงรักปิดทอง หลังคามีคันทวยรองรับประดับกระจกสี บานประตูหน้าต่างเป็นไม้สลักลายต่าง ๆ คือบานประตูสลักเป็นภาพยักษ์และเทวดายืนคู่กัน หน้าต่างเป็นรูปเทพนม พระประธานในอุโบสถเป็นศิลปะรัตนโกสินทร์ และมีศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ ศาลาอเนกประสงค์ เป็นต้น

รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงตา ปลั่ง ร.ศ. 1496
* หลวงตา รุ่ง (ไม่ทรายฉายา)
* หลวงตา นวน (ไม่ทราบฉายา)
* อาจารย์ สง (ไม่ทราบฉายา)
* อาจารย์ จุ้ย เขมังกะโล
* อาจารย์ ริน ปัญญาโณ
* อาจารย์ ทอง (หรือตอง) (ไม่ทราบฉายา)
* พระครูธำรงพัฒนกิจ (เผื่อน)
* พระครูปลัดสุทิน (พระแบ) ปณฺณภาโร

อ้างอิง
กราแต็ง
]]
กราแต็ง ( ) เป็นเทคนิคการปรุงอาหารอย่างหนึ่ง ผู้ปรุงจะโรยเกล็ดขนมปัง, เนยแข็งขูดฝอย, ไข่ หรือเนย ทับลงบนอาหาร (มักจะปรุงสุกแล้ว) จากนั้นนำไปอบโดยใช้ไฟบนเพื่อให้เครื่องโรยนั้นเกรียมเป็นสีน้ำตาลทอง วัตถุประสงค์ของการทำกราแต็งคือการสร้างชั้นผิวหน้าเพื่อรักษากลิ่นอาหารข้างใต้เอาไว้ กราแต็งมักเตรียมในภาชนะก้นไม่ลึกมากนักและมักเสิร์ฟในภาชนะที่ใช้อบนั้นเอง นอกเหนือจากกราแต็งมันฝรั่งที่มีชื่อเสียงอย่างกราแต็งโดฟีนัวแล้ว เรายังสามารถนำเทคนิคกราแต็งไปใช้กับอาหารจากเนื้อสัตว์, ปลา, ผัก หรือพาสตาอื่น ๆ ได้อีกมาก
ศัพท์ กราแต็ง มาจากคำกริยาฝรั่งเศส ซึ่งแปลว่า "เกา", "ขัด", "ครูด" หรือ "ขูด" แต่เดิมใช้หมายถึงคราบไหม้ของอาหารบางชนิด (เช่น ข้าว, ครีม) ที่ติดอยู่ตามก้นภาชนะจากการปรุงอาหารและต้องขัดหรือขูดออก ต่อมาจึงนำมาใช้หมายถึงเทคนิคการทำอาหารที่ใช้เนยแข็งขูดดังกล่าว

ดูเพิ่ม
* กราแต็งโดฟีนัว

อ้างอิง
กราแต็งโดฟีนัว
กราแต็งโดฟีนัว ( ) เป็นอาหารชนิดหนึ่งจากภูมิภาคโดฟีเนทางตะวันออกเฉียงใต้ของฝรั่งเศส ทำจากมันฝรั่งที่ฝานให้มีความหนาประมาณเหรียญ วางเรียงซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ในภาชนะดินเผาหรือถาดแก้วที่ถูกระเทียมและทาเนยจนทั่ว ราดนมหรือครีม (และบางครั้งโรยเนยแข็งกรุยแยร์ขูด) แล้วนำไปอบในเตาด้วยอุณหภูมิประมาณ 150–160 องศาเซลเซียส ก่อนจะเพิ่มความร้อนขึ้นในช่วง 10 นาทีสุดท้ายของการอบ

ผู้นิยมสูตรดั้งเดิมบางคนยืนกรานว่ากราแต็งโดฟีนัวต้องไม่มีเนยแข็ง เพราะจะกลายเป็น กราแต็งซาวัวยาร์ ( ) แทน ถึงกระนั้น สูตรอาหารของเชฟหลายคนซึ่งรวมถึงโอกุสต์ แอ็สกอฟีเย, โอสติน เดอ ครอซ, รอเบิร์ต แคร์เรียร์ และคอนสตันซ์ สปราย ก็กำหนดให้ใช้เนยแข็งและไข่ด้วย
กราแต็งโดฟีนัวแตกต่างจากกราแต็งมันฝรั่งทั่วไปตรงที่ใช้มันฝรั่งดิบแทนที่จะเป็นมันฝรั่งต้มสุก นอกจากนี้ยังแตกต่างจากปอมโดฟีน ( ) ซึ่งเป็นอาหารที่ทำจากมันฝรั่งบดผสมกับแป้งและเครื่องปรุงต่าง ๆ แล้วนำไปทอดในน้ำมันท่วม

อ้างอิง
วัดควนนอก
วัดควนนอก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลควน อำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี

วัดควนนอกตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2315 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2344 คำว่า "ควน" ภาษาใต้หมายถึงบริเวณเชิงเขา อยู่ติดกับวัดควนใน ถือเป็นวัดเก่าคู่บ้านคู่เมือง
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ กุฏิซึ่งมีงานจิตรกรรมในกุฏิ ศาลาการเปรียญ ศาลาไม้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธไสยาสน์หรือที่ชาวบ้านเรี่ยกว่า พระบรรทม เป็นพระพุทธรูปปางไสยาสน์ขนาดใหญ่ หลวงพ่อสีและชาวบ้านควนได้สร้างขึ้นบนภูเขาภายในพื้นที่ของวัดควนนอก เมื่อประมาณ พ.ศ. 2475 มีขนาดความยาวตั้งแต่พระเศียรจดฝ่าพระบาท 18.20 เมตร มีพระพุทธรูปนั่งล้อมรอบพระพุทธไสยาสน์ 3 ด้าน จำนวน 32 องค์ ซึ่งทางวัดจัดให้มีพิธีสมโภชน์อย่างยิ่งใหญ่ในเดือน 5 ของทุกปี และมีเจดีย์เก่าที่สร้างขึ้นในยุคพระบรมธาตุเจดีย์ จังหวัดนครศรีธรรมราช โดยตั้งอยู่บนภูเขาภายในวัด

อ้างอิง
เบิฟบูร์กีญง
เบิฟบูร์กีญง ( ) หรือ เบอฟาลาบูร์กีญอน ( ) เป็นสตูที่ทำจากเนื้อวัวตุ๋นในไวน์แดง (มักใช้ไวน์บูร์กอญแดง) และน้ำสต๊อกเนื้อ เสริมกลิ่นรสด้วยแคร์รอต หัวหอม กระเทียม และบูแกการ์นี (สมุนไพรมัดรวมกันเป็นช่อ) และตกแต่งด้วยหอมซุป เห็ด และลาร์ดง (หมูสามชั้นหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ) โดยทั่วไปจะเสิร์ฟกับมันฝรั่งต้ม หรือพาสตา

เบิฟบูร์กีญงเป็นอาหารฝรั่งเศสชนิดหนึ่งที่เป็นที่รู้จักกันดี และชื่อของอาหารชนิดนี้อาจสื่อถึงการใช้ไวน์บูร์กอญเป็นส่วนผสม อย่างไรก็ตาม เบิฟบูร์กีญงไม่น่าจะเป็นสูตรอาหารจากภูมิภาคบูร์กอญโดยตรง

อ้างอิง
วัดควนใน
วัดควนใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลควน อำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี

วัดควนในตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2089 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2100 เดิมชื่อ วัดควน ต่อมาเมื่อมีการสร้างวัดขึ้นอีกแห่งใกล้ ๆ กันจึงเปลี่ยนชื่อมาเป็นวัดควนใน ส่วนวัดใกล้กันชื่อวัดควนนอก ชาวบ้านชุมชนวัดควนสันนิษฐานว่าคนที่นี่น่าจะสืบเชื้อสายมาจากทหารสุโขทัยที่มารบทางใต้ตั้งแต่สมัยพ่อขุนรามคำแหงแล้วตั้งบ้านเรือนอยู่ที่นี่ สันนิษฐานจากภาษาพูดที่คล้ายคลึงภาษาไทยกลางมากและราษฎรส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธ อย่างไรก็ดีสิ่งก่อสร้างที่ยังคงหลงเหลือล้วนสร้างขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ทั้งสิ้น
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ กุฏิไม้แบบสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นภาคใต้ เป็นอาคารเรือนไม้ทรงไทยแฝด ยกใต้ถุนสูง มีชานด้านหน้าและบันไดทางขึ้น หลังคาเป็นหลังคาจั่วชนกัน มุงด้วยกระเบื้องดินเผา หน้าจั่วตกแต่งด้วยภาพเขียนสี สร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อ พ.ศ. 2545 รวมถึงรางวัลสถาปัตยกรรมจากสมาคมสถาปนิกสยามเมื่อ พ.ศ. 2549 อุโบสถซึ่งภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง คาดว่าเขียนขึ้นราวสมัยรัชกาลที่ 7–8 ของกรุงรัตนโกสินทร์ เป็นเรื่องราวพระเวสสันดรครบทั้ง 13 กัณฑ์ เป็นส่วนใหญ่ โดยมีพุทธประวัติอยู่ด้วยส่วนหนึ่ง และมีภาพทศชาติชาดกและพุทธประวัติตามที่ปรากฏในพระพุทธชัยมงคลคาถา ภาพมนุษย์ในทวีปต่าง ๆ ตามคติไตรภูมิ
ละพุทธประวัติตามที่ปรากฏในพระพุทธชัยมงคลคาถา ภาพมนุษย์ในทวีปต่าง ๆ ตามคติไตรภูมิทั้ง 4 ทวีป ภาพฉากนรก
รูย
รูย ( ) หรือ รุลยอ ( ; ) เป็นซอสที่ใช้บ่อยในตำรับอาหารของภูมิภาคพรอว็องส์ของฝรั่งเศส ได้จากการตำหรือปั่นผสมน้ำมันมะกอกกับขนมปังป่น กระเทียม หญ้าฝรั่น และพริกเคเยน (แต่บางสูตรอาจใช้ส่วนผสมอื่นเพิ่มเติม) ใช้ตกแต่งอาหารจานปลา ซุปปลา และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง บูยาแบ็ส

ดูเพิ่ม
*อัลยอลี
*รูแม็สกู
*ซัลบิตชาดา

อ้างอิง
วัดหงสาราม
วัดหงสาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าข้าม อำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 51 ไร่ 48 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 15 แปลง เนื้อที่ 17 ไร่ 1 งาน 77 ตารางวา พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบสูง มีป่าไม้ทั่วไปโดยรอบ
ประวัติ
วัดหงสารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2200 ชาวบ้านเรียกกันว่า วัดใหม่ เพราะย้ายมาตั้งขึ้นใหม่จากวัดเดิมชื่อว่า วัดท่ากุน ใกล้อำเภอยะหริ่งและอยู่บริเวณใกล้เคียงกับวัดทุ่งคา เดิมวัดสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ต่อมาได้มีพระภิกษุสังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุตได้เข้ามาพำนักและได้เปลี่ยนสังกัดเป็นธรรมยุต ได้เปลี่ยนชื่อจากวัดใหม่มาเป็น วัดท่าข้าม ตามชื่อหมู่บ้าน เมื่อปี พ.ศ. 2442 เปลี่ยนเป็นวัดธรรมยุตเมื่อ พ.ศ. 2445
ต่อมาพระปลัดแดงได้เปลี่ยนชื่อวัดเป็น "วัดหงสาราม" เพราะเนื้อที่วัดมีลักษณะเป็นรูปหงส์ขนาดใหญ่ และหมู่บ้านแถบนี้มีชื่อเกี่ยวข้องกับหงส์ เช่น บ้านตาหงส์ บ้านน่องหงส์ ที่สำคัญที่สุดหน้าวัดมีเสาหงส์ขนาดใหญ่ซึ่งปัจจุบันชำรุดหมดแล้ว เท่าที่ปรากฏหลักฐานวัดแถบจังหวัดชายแดนภาคใต้มีเสาหงส์เกือบทุกวัด วัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเมื่อ พ.ศ. 2473 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา มีเขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร เมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2520 ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2526
อาคารเสนาสนะ
กุฏิไม้ 3 หลัง ปรากฏหลักฐานว่าสร้างเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2432 ในสมัยพระปลัดหนูเป็นเจ้าอาวาส เป็นเรือนแฝด และมีเรือนขวางทางด้านทิศตะวันตกอีกหลังหนึ่ง ตามริมกรอบประตูช่องลมและฝาบางส่วนมีภาพแกะสลักเป็นลายทรงเรขาคณิตลายดอกไม้และรูปสัตว์ เช่น มังกรจีน ลิง เป็นต้น ฝาผนังบางส่วนมีภาพจิตรกรรมพุทธประวัติและชาดกฝีมือช่างพื้นเมือง

ศาลาทรงไทยซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมที่มีอายุมากกว่า 100 ปี อุโบสถได้รับพระราชทานพระบรมราชานุญาตจากพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรให้อัญเชิญพระปรมาภิไธยไปประดิษฐานที่หน้าอุโบสถ เมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2520
พระปรางค์ไม่ปรากฏปีที่สร้าง สันนิษฐานว่าน่าจะเป็นการสร้างเพื่อบรรจุอัฐิของพระปลัดหนูหรือพระปลัดสู รูปใดรูปหนึ่งหรือทั้งสองรูป ลักษณะของพระปรางค์สร้างแบบก่ออิฐถือปูน มีการปั้นลวดลายกระหนกด้วยปูน ประดิษฐานอยู่หลังอุโบสถ ศาลาสถูปบรรจุอัฐิและรูปเหมือนอดีตเจ้าอาวาส ไม่ปรากฏปีที่สร้าง โรงธรรมศาลา สร้างเมื่อ พ.ศ. 2470 ลักษณะเป็นศาลาพื้นทำด้วยไม้ทั้งหลัง กว้าง 8.50 เมตร ยาว 13 เมตร ศาลาพักร้อน ไม่ปรากฏหลักฐานการสร้าง แต่สันนิษฐานกันว่าอายุเกินกว่า 100 ปี สร้างด้วยไม้ทั้งหลัง เสาทั้งสี่แกะเป็นรูปบัวตรงหัวเสา หลังคามุงด้วยกระเบื้องดิน
รายนามเจ้าอาวาส
* พระปลัดหนู พ.ศ. 2434
* พระปลัดสู 
* พระปลัดแดง อินฺทวโส 
* พระครูพุทธวีรากร (ยก พุทธวีโร) 
* พระครูสุทธิกาญจโนภาส (จันทอง กาญจโน) พ.ศ. 2512
* พระครูวิจิตรนวการ

อ้างอิง
วัดศรีเกิด (อำเภอเมืองเชียงใหม่)
วัดศรีเกิด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระสิงห์ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดศรีเกิด เดิมอาจชื่อว่า วัดหลวงโพธิรุกขพิชชาราม เพราะปรากฏในศิลาจารึกคราวนำเอาพระเจ้าแข้งคมเข้ามาประดิษฐานในวิหาร วัดสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2343 ในรัชสมัยพระเจ้ากาวิละ วิหารของวัดคงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2352 เพื่อเป็นที่ประดิษฐานพระเจ้าแข้งคม แต่รูปแบบวิหารได้เปลี่ยนแปลงไปมากในปัจจุบัน อย่างไรก็ดี ในโคลงหริภุญชัย แต่งขึ้นประมาณ พ.ศ. 2025–2060 ปรากฏชื่อวัดศรีเกิด ในบทที่ 12 กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 52 ตอนที่ 75 ลงวันที่ 8 มีนาคม 2478
พระเจ้าแข้งคมเป็นพระพุทธรูปที่พระเจ้าติโลกราชโปรดให้หล่อขึ้นที่วัดป่าตาลน้อยเมื่อ พ.ศ. 2027 โดยมีลักษณะเหมือนพระพุทธรูปศิลปะลพบุรี อิทธิพลจากศิลปะอยุธยาเข้ามาปะปนด้วย ขนาดหน้าตักกว้าง 94 นิ้ว (2.39 เมตร) สูง 112 นิ้ว (2.85 เมตร) พระพุทธรูปมีน้ำหนัก 33 แสน (1 แสนเท่ากับ 133.50 กิโลกรัม) พระเจ้ากาวิละโปรดให้อาราธนาจากวัดป่าตาลน้อยมาเป็นพระประธานในวัดศรีเกิด

อ้างอิง
วัดศรีเกิด (อำเภอสันป่าตอง)
วัดศรีเกิด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลยุหว่า อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่ เขตที่ดินทั้งหมดมีจำนวน 9 ไร่ 52 ตารางวา ทิศเหนือ ทิศใต้ ทิศตะวันออกติดกับที่ดินของราษฏรและทิศตะวันตกติดกับถนนสาธารณะ

วัดศรีเกิดเดิมชื่อว่า วัดหนองยางหมื่น ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2431 โดยชาวบ้านได้ไปนิมนต์ครูบาอินตา วัดบ้านกลางมาเป็นประธานในการก่อสร้าง และได้มีชาวกะเหรี่ยง มาช่วยกันสร้างวัดร่วมกับครูบาอินตาต่อมาครูบาอินตาและชาวบ้านได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดศรีเกิด" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2436 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 4 เมตร ยาว 11 เมตร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2550
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ วิหาร พระบรมธาตุ หอสรงน้ำ หอไตร กุฏิสงฆ์ ศาลาการเปรียญ ศาลาบำเพ็ญบุญ ศาลาบาตร โดยมีกำแพงล้อมรอบทั้ง 4 ด้าน และมีเจดีย์ที่มีอายุ ประมาณ 100 ปี ซึ่งมีก่อนการสร้างวัด เจดีย์องค์นี้ในอดีตได้อยู่นอกบริเวณวัด แต่ปัจจุบันได้ย้ายมาอยู่ภายในวัดแล้ว และตรงบัวคว่ำ บัวหงายของเจดีย์ประดับแก้วจืน แต่ปัจจุบันนั้นได้มีการบรูณะเองจากชาวบ้านจึงทำให้ไม่สามารถมองเห็นได้

อ้างอิง
กาซูแล
กาซูแล ( ) หรือ กาซูเล็ต ( ) เป็นสตูเข้มข้นที่มีส่วนผสมหลักเป็นถั่วขาวกับเนื้อสัตว์หลายชนิด (โดยทั่วไปใช้ไส้กรอกหมู, เนื้อห่าน, เนื้อเป็ด และบางครั้งใช้เนื้อแกะ) มีถิ่นกำเนิดในภาคใต้ของฝรั่งเศส อาหารชนิดนี้ได้รับการตั้งชื่อตามภาชนะปรุงอาหารแบบดั้งเดิมที่เรียกว่า กัสรอล ( ) ซึ่งเป็นภาชนะดินเผาที่มีรูปร่างกลม ก้นลึก และด้านข้างลาดเอียง
กล่าวกันว่ากาซูแลมีต้นกำเนิดในเมืองกัสแตลโนดารีและเป็นที่นิยมโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเมืองใกล้เคียงอย่างตูลูซและการ์กาซอน อาหารชนิดนี้มีความเกี่ยวข้องกับภูมิภาคที่ครั้งหนึ่งเคยรู้จักกันในชื่อจังหวัดล็องก์ด็อก องค์การที่มีชื่อว่า "สมาคมใหญ่กาซูแลแห่งกัสแตลโนดารี" ( ) ได้จัดการแข่งขันและงานประจำปีที่มีกาซูแลเป็นตัวชูโรงมาตั้งแต่ พ.ศ. 2542

อ้างอิง
ชูครุตการ์นี
ชูครุตการ์นี ( ; ) หรือ ชูครุตอาลซัส ( ) เป็นการเตรียมอาหารอย่างหนึ่งของภูมิภาคอาลซัสในฝรั่งเศส ได้จากการปรุงและเสิร์ฟเซาเออร์เคราท์ (กะหล่ำปลีดองเปรี้ยว) กับไส้กรอก เบคอน แฮม เนื้อสัตว์รมควันหรือบ่มเกลืออื่น ๆ และมันฝรั่งต้ม หากปรุงและเสิร์ฟกับอาหารทะเลจะเรียกว่า ชูครุตการ์นีเดอลาแมร์ ( )

แม้ว่ากะหล่ำปลีดองเปรี้ยวจะเป็นอาหารดั้งเดิมอย่างหนึ่งของเยอรมนีและยุโรปตะวันออก แต่เมื่อภูมิภาคอาลซัสและลอแรนกลายเป็นส่วนหนึ่งของฝรั่งเศสตามสนธิสัญญาสันติภาพเว็สท์ฟาเลิน ใน ค.ศ. 1648 อาหารชนิดนี้ก็ได้รับความสนใจจากเชฟชาวฝรั่งเศสและเป็นที่แพร่หลายในฝรั่งเศสตั้งแต่นั้นมา
ชาร์กูว์ทรี
ประเทศสเปน มีขาหมูบ่มเกลือและไส้กรอกเป็นต้น]]
ชาร์กูว์ทรี ( ; มาจากคำว่า "เนื้อ" กับคำว่า "ที่ปรุงแล้ว, ที่สุกแล้ว") เป็นศัพท์ภาษาฝรั่งเศสที่ใช้หมายถึงแขนงการทำอาหารที่เกี่ยวข้องกับการปรุง การถนอม และการนำเสนอผลิตภัณฑ์เนื้อสัตว์ (ส่วนใหญ่เป็นเนื้อหมู) ในรูปแบบที่หลากหลาย นอกจากนี้ยังหมายรวมถึงตัวผลิตภัณฑ์ที่ผ่านกระบวนการดังกล่าวด้วย เช่น เบคอน, แฮม, ไส้กรอก, แตรีน, กาล็องตีน, บาลอตีน, ปาเต, กงฟี เป็นต้น

ชาร์กูว์ทรีเป็นส่วนหนึ่งของแผนกครัวเย็น ( ) ของเชฟหรือคนครัว แต่เดิมมีจุดประสงค์เพื่อเป็นการถนอมเนื้อสัตว์ในยุคก่อนที่จะมีการแช่เย็น ชาร์กูว์ทรีในปัจจุบันได้รับการปรุงและจัดเสิร์ฟตามรสชาติที่ได้จากกระบวนการถนอมอาหาร

อ้างอิง
บรรณานุกรม
* Ruhlman, Michael and Polcyn, Brian. Charcuterie: The Craft of Salting, Smoking and Curing. New York: W. W. Norton & Company, 2008. .
* The Culinary Institute of America. Garde Manger: The Art and Craft of the Cold Kitchen. 3rd ed. Hoboken, NJ: John Wiley & Sons, 2008. .
ปีชาลังเดรอา
ปีชาลังเดรอา ( ), ปิซาลาดิเยรอ ( ), ปิซาลาดินอ ( ) หรือ ปีซาลาเดียร์ ( ) คือขนมปังแบนที่มีเครื่องโรยหน้าในตำรับอาหารของแคว้นลีกูเรีย (โดยเฉพาะเมืองเจนัว) ในประเทศอิตาลี และของเมืองนิสในประเทศฝรั่งเศส มักถูกนำไปเปรียบเทียบกับพิซซาและทาร์ต
ตามสูตรดั้งเดิมนั้น ตัวแป้งของปีชาลังเดรอามีความหนากว่าแป้งพิซซามาร์เกรีตาแบบคลาสสิก ส่วนเครื่องโรยหน้าหลักประกอบด้วยหัวหอมที่ผัดจนมีสีน้ำตาลและมีรสหวานขึ้น มะกอกออลิฟดำ และปลากะตัก (ใช้แบบเป็นตัว ๆ หรือแบบบดเป็นเนื้อเดียวกันก็ได้) ในเวลาต่อมาอาหารชนิดนี้ได้แพร่กระจายไปทั่วภูมิภาคลีกูเรียตามนิยามทางภูมิศาสตร์และวัฒนธรรมชาติพันธุ์ (กล่าวคือระหว่างแม่น้ำมากรากับแม่น้ำวาร์) และหลังจากการผนวกเคาน์ตีนิสเข้ากับฝรั่งเศสแล้ว อาหารของชาวลีกูเรียชนิดนี้ก็เริ่มเป็นที่ยอมรับในตำรับอาหารฝรั่งเศส

อ้างอิง
วัดพระแก้ว (อำเภอเชียงของ)
วัดพระแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียง อำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย ทางเข้าวัดจะติดถนนสายหลัก อีกด้านหนึ่งจะติดแม่น้ำโขง
วัดพระแก้ว เดิมชื่อ วัดศรีบุญเรือง อีกแหล่งข้อมูลระบุว่า วัดศรีบุญยืน สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นราว พ.ศ. 1240 สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2380 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2405 ภายในวิหารมีพระพุทธรูปและมณฑปเก่าแก่อายุ 1,300 ปี ต่อมาสมัยเจ้าอริยะ ผู้ปกครองเมืองเชียงของได้บูรณะวัดครั้งใหญ่ จนเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดพระแก้ว" เพราะเชื่อว่าได้อัญเชิญพระพุทธมหามณีรัตนปฏิมากรมาประดิษฐานอยู่ที่วัดแห่งนี้ในช่วงระยะเวลาหนึ่ง ก่อนจะอัญเชิญไปประดิษฐานที่หลวงพระบาง ซึ่งปัจจุบันชาวบ้านได้ร่วมสร้างพระแก้วมรกตจำลองขึ้นองค์ใหม่จากหินแม่น้ำโขงเพื่อเป็นการรำลึกถึงประวัติศาสตร์ในอดีต
พระธาตุซึ่งภายในบรรจุพระเกศาธาตุขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า มีตำนานเล่าว่าเคยเป็นจุดที่พระพุทธเจ้าเคยเสด็จมาและได้ประทานพระเกศา 2 เส้น เอาไว้ให้เป็นตัวแทนของพระพุทธองค์ ปัจจุบันได้บรรจุไว้ที่พระธาตุ 2 แห่งของเชียงของ คือ วัดไชยสถานและวัดพระแก้ว

อ้างอิง
วัดแหลมใต้
วัดแหลมใต้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหน้าเมือง อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ 44 ตารางวา วัดอยู่ริมฝั่งแม่น้ำบางปะกง เป็นลักษณะคุ้งน้ำ

วัดแหลมใต้ หรือ วัดภิกขุสังขรณ์ สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2476 สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2506 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 13 เมตร ยาว 30 เมตร
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่าเป็นแบบจีน มีอาคารศาลาท่าน้ำ เป็นอาคารทรงสี่เหลี่ยมมีมุขด้านหน้ายื่นลงไปในแม่น้ำบางปะกง หลังคาทรงมะนิลา มุงกระเบื้องดินเผาหางมน บริเวณชายคาประดับด้วยไม้ฉลุลานขนมปังขิง ซึ่งเป็นรูปแบบที่นิยมกันในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และมีเรือนแพที่มีอายุประมาณร้อยกว่าปี ตัวเรือนแพประกอบด้วย หลังคาจั่ว 2 ช่วงต่อกัน กว้างประมาณ 8 เมตร ยาวประมาณ 12 เมตร ฝาผนังเป็นไม้สักตีเรียงกันทางตั้ง บานประตูส่วนใหญ่เป็นบานเปิด ยกเว้นประตูด้านหน้าซึ่งเป็นประตูบานกระทุ้ง เพื่อความสะดวกในการค้าขาย

อ้างอิง
วัดกาหรำ
วัดกาหรำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโรง อำเภอกระแสสินธุ์ จังหวัดสงขลา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 28 ไร่เศษ มีอาณาเขตทิศเหนือยาว 7 เส้น 10 วา ติดต่อกับคลองน้ำ ทิศใต้ยาว 7 เส้น 10 วา ติดต่อกับคลองน้ำ ทิศตะวันออกยาว 6 เส้น 10 วา ติดต่อกับคลองน้ำ ทิศตะวันตกยาว 6 เส้น 10 วา ติดต่อกับคลองน้ำ มีที่ธรณีสงฆ์ 1 แปลง เนื้อที่ 6 ไร่เศษ

วัดกาหรำ เดิมชื่อ วัดกรำหลวง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 มีสภาพเป็นวัดร้างอยู่ระยะหนึ่ง ต่อมาประมาณ พ.ศ. 2400 ท่านพ่อจอมร่วมกับประชาชนได้บูรณะวัดขึ้น ซึ่งได้พบซากอุโบสถ วิหาร และพระพุทธรูปโบราณ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง มีโครงสร้างเป็นอาคารไม้และครึ่งตึกครึ่งไม้ และศาลาการเปรียญกว้าง 18 เมตร ยาว 27 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ พระเพลากว้าง 1.10 เมตร สูง 1.64 เมตร เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่อง พร้อมพระอัครสาวกหน้าตักกว้าง 50 เซนติเมตร 90 เซนติเมตร อัญเชิญมาจากวิหาร พระพุทธรูปในศาลาการเปรียญอัญเชิญมาจากอุโบสถหลังเก่า 3 องค์ แกะด้วยศิลาแลงสีแดงฉาบปูนลงรักปิดทอง องค์ใหญ่ พระเพลากว้าง 72 เซนติเมตร สูง 107 เซนติเมตร อีก 2 องค์ พระเพลากว้าง 53 เซนติเมตร สูง 79 เซนติเมตร พระพุท
ร สูง 107 เซนติเมตร อีก 2 องค์ พระเพลากว้าง 53 เซนติเมตร สูง 79 เซนติเมตร พระพุทธรูปสัมฤทธิ์ประทับยืน ปางอุ้มบาตร สูง 160 เซนติเมตร และสถูปบรรจุอัฐิของพ่อจอม
รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูการาม
* พระครูชุม
* พระดิษฐ์
* พระนะพุทธะ สุวัณโณ
* พระอธิการเลื่ยน ติสสโร
* พระครูจันทโชติพิพัฒน์
* พระครูวินิจธรรมานุกูล

อ้างอิง
วัดฟ่อนสร้อย
วัดฟ่อนสร้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระสิงห์ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ปัจจุบันมี พระครูเมธาธรรมประยุตเป็นเจ้าอาวาส

วัดฟ่อนสร้อย สันนิษฐานสร้างเมื่อ พ.ศ. 2031 ได้ย้ายมาจากวัดฟ้อนสร้อยที่เคยเป็นวัดร้างซึ่งอยู่ห่างไปทางทิศใต้เล็กน้อย วัดร้างนี้ไม่ปรากฏหลักฐานว่าสร้างขึ้นและร้างไปเมื่อใด แต่ปรากฏอยู่ในโคลงนิราศหริภุญไชย (แต่งราว พ.ศ. 2060) และปรากฏอยู่ในประชุมตำนานล้านนาไทยว่าในช่วง พ.ศ. 2105–2144 ชื่อของวัดฟ่อนสร้อยสันนิษฐานว่าอาจเป็นชื่อนายทหารในสมัยก่อนเดิมที่อาจเรียก หมื่นสร้อยหรือพันสร้อย แล้วเปลี่ยนเป็นฟ่อนสร้อย
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารศิลปะล้านนาไม่ทราบปีที่สร้าง โครงสร้างส่วนบนเป็นไม้ ส่วนล่างก่ออิฐ ถือปูน หลังคาด้านหน้าซ้อนกัน 2 ชั้น ราวบันไดทอดสู่ตัววิหารเป็นปูนปั้นรูปพญานาค ประดับกระจกสี่หน้าเป็นลายปูนปั้นรูปก้านขดประดับด้วยช่อฟ้าในระกาและหางหงส์เป็นรูปพญานาค บานประตูเป็นรูปเทวดายืนลงรักปิดทอง วิหารมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวพุทธประวัติ พระประธานเป็นพระพุทธรูปนั่งสมาธิปางมารวิชัย เจดีย์ทรงปราสาทมีปูนปั้นรูปสิงห์ประดับที่ฐานและมีซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปที่ฐานเจดีย์ทั้ง 4 ด้าน หอไตรทรงล้านนาสองชั้น ชั้นล่างก่ออิฐถือปูน ชั้นบนเป็นเครื่องไม้ หน้าบันไดแกะสลักลวดลายถ้านขด หางหงส์ประดับด้วยนาคสะดุ้ง หลังคาซ้อนกันสองชั้นสองตับ มีแตรอยู่ตรงกล
วดลายถ้านขด หางหงส์ประดับด้วยนาคสะดุ้ง หลังคาซ้อนกันสองชั้นสองตับ มีแตรอยู่ตรงกลาง มีระเบียงรอบตัวหอไตร
วัดศรีธาตุประมัญชา
วัดศรีธาตุประมัญชา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลจำปี อำเภอศรีธาตุ จังหวัดอุดรธานี
วัดศรีธาตุประมัญชาตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2370 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้กลายเป็นวัดร้าง ต่อมา พ.ศ. 2458 ราษฎรจากบ้านพันลำได้อพยพมาตั้งถิ่นฐานและหักร้างถางพงได้พบเนินดินร้างซึ่งมีพระธาตุและมีเสมาหินสลักเป็นรูปดอกบัวปักเรียงรายอยู่โดยรอบ บนใบเสมายังมีอักษรโบราณจารึกไว้ 2 แถว (สูญหาย) ต่อมา พ.ศ. 2462 มีพระภิกษุจากบ้านท่าคันโทได้ธุดงค์มาพบวัดร้างนี้จึงได้อยู่จำพรรษา ภายหลังชาวบ้านจึงช่วยกันบูรณะปฏิสังขรณ์และสร้างวัดขึ้นใหม่ ได้สร้างสิมหลังแรกขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2464 สร้างศาลาการเปรียญหลายหลัง รวมทั้งสะพานเชื่อมระหว่างวัดกับหมู่บ้าน เนื่องจากมีสระน้ำขนาดใหญ่ เช่น กุดยางทางทิศตะวันออก สระบัวใหญ่ทางทิศตะวันตก ต่อมา พ.ศ. 2539 สำนักงานโบราณค
เช่น กุดยางทางทิศตะวันออก สระบัวใหญ่ทางทิศตะวันตก ต่อมา พ.ศ. 2539 สำนักงานโบราณคดีและพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ที่ 7 ขอนแก่น ดำเนินการขุดแต่งและบูรณะ
พระธาตุเจดีย์ก่อด้วยอิฐสอดินรูปทรงสี่เหลี่ยมตั้งบนฐานกว้างยาวด้านละ 6 เมตร ฐานล่างเป็นฐานกึ่งฐานบัว ซ้อนลดหลั่นกันขึ้นไป ถัดจากฐานบัวขึ้นไปเป็นองค์ระฆัง ลักษณะศิลปะล้านช้าง สันนิษฐานว่ารูปแบบที่สมบูรณ์ของพระธาตุน่าจะคล้ายคลึงกับพระธาตุอิงฮัง ในประเทศลาว ซึ่งมีส่วนเรือนธาตุเป็นรูปทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส โดยมีเรือนธาตุ 3 ชั้นซ้อนลดหลั่นกัน ส่วนยอดเป็นรูปดอกบัวตูม

สิมอีสาน รูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าก่ออิฐถือปูนกว้าง 8 เมตร ยาว 12 เมตร สูง 3 เมตร มีผนังกั้น 4 ด้าน หลังคาชั้นเดียวเจาะประตู 3 ช่อง ผนังด้านหลังพระประธานปิดทึบ มีพระพุทธรูปไม้ และพระพุทธรูปหินทรายวางไว้รอบแท่นพระประธาน

อ้างอิง
ครูว์ดีเต
ครูว์ดีเต ( ; ) คืออาหารเรียกน้ำย่อยแบบฝรั่งเศสที่ประกอบด้วยผักสดทั้งชิ้นหรือหั่นเพื่อให้หยิบกินง่าย ตัวอย่างของครูว์ดีเต ได้แก่ ขึ้นฉ่ายฝรั่งหั่นแท่ง แคร์รอตหั่นแท่ง แตงกวาหั่นแท่ง พริกหวานหั่นเส้น บรอกโคลี กะหล่ำดอก ยี่หร่าฝรั่ง ข้าวโพดอ่อน และหน่อไม้ฝรั่ง

ครูว์ดีเตโดยทั่วไปจะเสิร์ฟกับวีแนแกร็ต (น้ำมันมะกอกผสมน้ำส้มสายชูหมักไวน์) หรือเครื่องจิ้มอื่น ๆ นอกจากนี้ยังอาจเสิร์ฟกับขนมปังพีตา มักพบในอาหารกลางวันของโรงเรียน

อ้างอิง
อาหารเรียกน้ำย่อย
มะกอกออลิฟ และมะเขือเทศตากแห้ง เสิร์ฟพร้อมกับเนื้อสัตว์บ่มเกลือ]]
อาหารเรียกน้ำย่อย ( ; , ) คืออาหารจานเล็กหรืออาหารกินเล่นที่เสิร์ฟก่อนมื้ออาหารหลักมื้อหนึ่ง ๆ ในตำรับอาหารยุโรป อาหารเรียกน้ำย่อยบางชนิดเสิร์ฟแบบเย็น ในขณะที่บางชนิดเสิร์ฟแบบร้อน อาหารเรียกน้ำย่อยอาจเสิร์ฟที่โต๊ะอาหารค่ำโดยเป็นส่วนหนึ่งของมื้ออาหารนั้น หรืออาจเสิร์ฟก่อนเข้านั่งโต๊ะเช่นที่งานเลี้ยงรับรองหรืองานเลี้ยงค็อกเทลเป็นต้น ในอดีตยังนิยมเสิร์ฟคั่นระหว่างอาหารจานหลักอีกด้วย

โดยทั่วไปแล้ว อาหารเรียกน้ำย่อยจะเสิร์ฟมาในจานที่มีขนาดเล็กกว่าอาหารจานหลัก และบางครั้งก็ได้รับการออกแบบเพื่อให้ใช้มือหยิบกินได้ง่าย

ดูเพิ่ม
* อ็องเทร
* อาหารจานหลัก

อ้างอิง
อ็องเทร
และขนมปังปิ้งทาแซลมอนบด]]
อ็องเทร ( ) ในการบริการอาหารโดยใช้บริกรในฝรั่งเศสสมัยใหม่และในโลกที่ใช้ภาษาอังกฤษ (ยกเว้นสหรัฐและบางส่วนของแคนาดา) หมายถึงอาหารที่เสิร์ฟก่อนอาหารจานหลัก นอกเหนือจากภูมิภาคดังกล่าวในอเมริกาเหนือแล้ว ศัพท์นี้โดยทั่วไปมีความหมายเหมือนกันกับศัพท์ อาหารเรียกน้ำย่อย อ็องเทรอาจเป็นอาหารจานแรกที่เสิร์ฟในมื้อหนึ่ง ๆ หรืออาจเสิร์ฟหลังซุปหรืออาหารจานเล็กอื่น ๆ ก็ได้ ส่วนในสหรัฐและบางส่วนของแคนาดา ศัพท์ อ็องเทร หมายถึงอาหารจานหลักหรืออาหารที่มีอยู่จานเดียวในมื้อนั้น

ดูเพิ่ม
* อาหารเรียกน้ำย่อย
* อาหารจานหลัก

อ้างอิง
วัดอุโปสถาราม
วัดอุโปสถาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำสะแกกรัง ในตำบลสะแกกรัง อำเภอเมืองอุทัยธานี จังหวัดอุทัยธานี

วัดอุโปสถารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2324 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2425 เดิมชื่อ วัดโบสถ์มโนรมย์ ชาวบ้านเรียกว่า วัดโบสถ์ วัดได้รับการประกาศในราชกิจจานุเบกษา เป็นการขึ้นทะเบียนตามพระราชบัญญัติโบราณสถาน โบราณวัตถุ ศิลปวัตถุ และพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พ.ศ. 2508 เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2536 เล่ม 110
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถซึ่งภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเขียนในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น เป็นภาพพุทธประวัติ ส่วนในวิหารเขียนเป็นภาพพระพุทธเจ้าเสด็จโปรดเทพยดาบนสวรรค์และภาพปลงสังขาร ด้านบนฝาผนังเป็นพระสงฆ์สาวกชุมนุมสลับกับพัดยศเหมือนจะไหว้พระประธานในวิหาร นอกวิหารมีภาพถวายพระเพลิงศพพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและภาพชีวิตชาวบ้านที่เกี่ยวกับพุทธศาสนา ภายในวิหารประดิษฐานพระประธานปางห้ามญาติ ซึ่งมีฉัตรห้าชั้นประดับอยู่เหนือเศียร ด้านซ้ายและขวาของพระประธานประดิษฐานพระพุทธรูปยืนทำด้วยไม้แก่นจันทน์สององค์ ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัยจำนวนห้าองค์ซึ่งอยู่บนฐานชุกชีเดียวกัน
มณฑปแปดเหลี่ยม สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2442 โดยหลวงพิทักษ์ภาษา (บุญเรือง พิทักษ์อรรณนพ) สร้างถวายแด่พระสุนทรมุนี (จัน) หรือพระครูอุไททิศธรรม ซึ่งเคยเป็นเจ้าอาวาสวัด มณฑปเป็นอาคารแปดเหลี่ยม สองชั้น มีบันไดวนอยู่ด้านนอกอาคาร ซุ้มหน้าต่างเป็นวงโค้งแบบอาคารในยุคอาณานิคม ลายปูนปั้นบนผนังด้านนอกที่เป็นภาพพระพุทธรูปปางถวายเนตรท่ามกลางหงส์และนกกระสา

อ้างอิง
วัดทุงยู
วัดทุงยู เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดทุงยูตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2119 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2516 เดิมชื่อ วัดตุงยู

วัดนี้ปรากฏในโคลงนิราศหริภุญชัย ความว่า

คำว่า ทุยยู ปรากฏในวรรณกรรมและกฎหมายโบราณ หมายถึง ร่มที่เป็นเครื่องประดับยศเจ้านาย วัดทุงยูได้รับการบูรณะและฟื้นฟูจากเจ้าหลวงเชียงใหม่สืบต่อมา เช่นเมื่อ พ.ศ. 2452 เจ้าอินทวโรรสสุริยวงษ์ เจ้าหลวงเชียงใหม่ องค์ที่ 8 โปรดให้สร้างฉัตรและเจดีย์
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถศิลปะล้านนา สร้างด้วยคอนกรีตหินอ่อนลงรักปิดทอง เครื่องบนมีช่อฟ้าใบระกา ทำด้วยไม้สักปิดทองที่ได้รับการบูรณะใหม่ โก่งคิ้วเป็นรูปโค้งไม่มีรวงผึ้งหน้าบันประดับปูนปั้นลวดลายเครือเถาประดับกระจกอังวะ ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ วิหารทรงล้านนา และเจดีย์ทรงกลม แต่เดิมเป็นแบบล้านนาตั้งบนเรือนธาตุ ต่อมาได้รับการบูรณะโดยเป็นรูปแบบอิทธิพลทรงพม่า–มอญ

อ้างอิง
วัดล่ามช้าง (จังหวัดเชียงใหม่)
วัดล่ามช้าง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดล่ามช้างตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1839 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2510 สร้างวัดเมื่อครั้งที่พญามังรายได้มาสร้างเมืองเชียงใหม่ โดยทางด้านทิศตะวันออกของเวียงเล็กเป็นป่าไม้ มีหนองน้ำใหญ่ ช้างที่เป็นราชพาหนะของกษัตริย์ทั้งสามพระองค์และของข้าราชบริพาร ว่ากันว่า คงมีการเลี้ยงและล่ามไว้ที่บริเวณนี้ เรียกว่า เวียงเชียงช้าง และได้สร้างวัดบริเวณนี้ ขนานนามวัดว่า "วัดล่ามช้าง" ที่วัดมีการปั้นรูปช้างถูกล่ามเลี้ยงไว้เป็นสัญลักษณ์ของวัด
วิหารศิลปะล้านนาประยุกต์ เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน เป็นอาคารสร้างใหม่ หน้าบันประดับด้วยลวดลายพรรณพฤกษาสีทอง ข้างวิหารมีมุขยื่นเพื่อใช้เป็นทางขึ้นลงสำหรับพระสงฆ์ตามธรรมเนียมล้านนาดั้งเดิม หลังวิหารมีเจดีย์ประธานตั้งอยู่ เป็นเจดีย์ทรงกลมย่อเก็จ ที่ฐานมีรูปปั้นช้างประดับอยู่ทั้งสี่ทิศ บริเวณฐานทรงกลมรองรับองค์ระฆังมีปูนปั้นเทพนมประดับอยู่ องค์ระฆังประดับด้วยกระจกมจนถึงส่วนปลียอด ฐานประดับด้วยลวดลายกลีบบัว ยอดเจดีย์ยกฉัตรสีทอง และมีซากเจดีย์โบราณ เป็นเจดีย์สัณฐานสี่เหลี่ยมมีซุ้มจระนำประดับอยู่ทั้งสี่ด้าน แต่เนื่องจากสวนยอดพังหายไปหมดแล้ว จึงไม่ทราบแน่ชัดว่าเป็นเจดีย์ลักษณะใด
ปูชนียวัตถุ เช่น พระเจ้ามุกดอกไม้ สมปรารถนาศรีเมืองเชียงใหม่ หน้าตัก 39 นิ้ว สร้างในพิธีเฉลิมฉลองนครเชียงใหม่ ครบ 720 ปี เมื่อ พ.ศ. 2559 โดยรวบรวมดอกไม้ น้ำหนัก 1,500 กิโลกรัม นำมาบดและผสมมวลสาร จากสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ทั้งในประเทศและจากทั่วโลก แล้วอัดเป็นองค์พระ

อ้างอิง
วัดดอนมูลชัย
วัดดอนมูลชัย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวเดียด อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก

วัดดอนมูลชัยสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2434 เดิมชาวบ้านเรียกกันว่า วัดสันป่าข่อย เนื่องจากมีต้นข่อย อยู่เป็นจำนวนมากและเป็นที่ลุ่มน้ำขัง ต่อมาชาวบ้านได้ช่วยกันปรับพื้นที่ โดยนำทรายมาถมให้สูงขึ้น จึงให้มีนามว่า "วัดดอนมูลชัย" อย่างไรก็ตามจากจารึกอักษรธรรมล้านนาและอักษรไทยระบุปีที่สร้างวัดว่า "ครูบาเปิ้นท่านได้สร้างวัดเมื่อพระพุทธศักราช 2438 และได้สร้างกำแพงเมื่อพระพุทธศักราช 2466" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2490
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2498 และกุฎิสงฆ์ จำนวน 4 หลัง เป็นอาคารไม้ชั้นเดียว 3 หลัง เป็นตึกคอนกรีต 2 ชั้น 1 หลัง และหอไตรได้ย้ายมาอยู่บนบก โบราณวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ ภาพเขียนพระเวสสันดรชาดกบนแผ่นไม้ยุค พ.ศ. 2465 ปัจจุบันติดอยู่บนหอสวดมนต์ และมีหีบธรรมอยู่ในหอสวดมนต์ บรรจุคัมภีร์โบราณและพับสา มีอยู่ 5 หีบ

ลำดับเจ้าอาวาส
ครูบาเปิ้ล เจ้าอาวาสรูปแรกของวัดดอนมูลชัย เป็นผู้ริเริ่มสร้างวัดดอนมูลชัย (วัดสันป่าข่อย) ร่วมกับชาวบ้านตำบลเดียด เมื่อปี 2435
{|
|-
|1
|ครูบาเปิ้น
|2439
| -
|2469
|
|-
|2
|ครูบาจอม
|2469
| -
|2475
|
|-
|3
|พระอธิการบุญนำ ธมฺมธโร
|2475
| -
|2496
|
|-
|4
|พระครูสันทัดสุตการ (ครูบาเลื่อน อาจาโร)
|2496
| -
|2522
|อดีตเจ้าคณะตำบลในเมือง เขต 2
|-
|5
|พระอธิการสะอาด กิตฺติญาโณ
|2522
| -
|2525
|
|-
|6
|พระอธิการคำมูล เขมจิตฺโต
|2525
| -
|2532
|อดีตเจ้าคณะตำบลในเมือง เขต 2
|-
|7
|พระอุเทน วรธมฺโม
|2532
| -
|2533
|รักษาการเจ้าวาส
|-
|8
|พระครูประโชติรัตนากร,ดร. (ไพโรจน์ รตนโชโต)
|2533
| -
|ปัจจุบัน
|เจ้าคณะตำบลหัวเดียด
|}

อ้างอิง