SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
โมรันบง
โมรันบง ( ) หรือ เนินเขาโมรัน เป็นพื้นที่สวนสาธารณะซึ่งตั้งอยู่ใจกลางเปียงยาง เมืองหลวงของประเทศเกาหลีเหนือ ยอดสูงสุด เป็นที่ตั้งของหอส่งสัญญาณโทรทัศน์เปียงยาง

มีสิ่งปลูกสร้างที่เป็นอนุสรณ์หลายแห่งตั้งอยู่บนเนินโมรัน รวมถึงซุ้มประตูชัย สนามกีฬาคิม อิล-ซ็อง และแหล่งปฏิวัติแคซ็อน บริเวณเชิงเขาเป็นที่ตั้งของแหล่งปฏิวัติช็อนซ็อง ซึ่งถ่ายทอด "ความสำเร็จในการปฏิวัติ" ของประธานคิม อิล-ซ็อง และแหล่งปฏิวัติฮึงบู ซึ่งเกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ของผู้นำคิม จ็อง-อิลและประกอบด้วยต้นไม้ที่มีการจารึกคำขวัญซึ่งเขียนขึ้นในช่วงการต่อสู้เพื่อการปฏิวัติและเอกราช
พื้นที่โดยรอบเนินในปัจจุบันเป็นเขตสันทนาการ รวมถึงโรงละครโมรันบง สวนเยาวชนแคซ็อน โรงละครกลางแจ้งในสวนเยาวชน โรงแรมโมรันบง ภัตตาคารโมรัน นิทรรศการการปลูกป่าและสวนสัตว์ขนาดเล็ก นอกจากนี้ยังมีภัตตาคารอกรยูตั้งอยู่ใกล้เคียง

ดูเพิ่ม
* ปราสาทเปียงยาง 
* วงโมรันบง
* สโมสรกีฬาโมรันบง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*Jonsung Revolutionary Site picture album ที่ เนนารา
สะพานซวงหลง
สะพานซวงหลง ( , แปลตรงตัวว่า สะพานมังกรคู่) หรือที่รู้จักกันทั่วไปว่า สะพานสิบเจ็ดโค้ง ตั้งอยู่ที่ ในเทศมณฑลเจี้ยนสุ่ย เขตปกครองตนเองชนชาติฮาหนีและอี หงเหอ มณฑลยูนนาน ประเทศจีน เป็นสะพานหินขนาดใหญ่แบบ 17 โค้ง พาดผ่านจุดบรรจบของ กับแม่น้ำท่าฉง ( ) และชื่อมีที่มาจากการบรรจบกันของสายน้ำทั้งสองสายนี้

สะพานแห่งนี้ได้รับการยกย่องว่าเป็นสะพานหินโบราณที่มีขนาดใหญ่ที่สุดและมีคุณค่าทางศิลปกรรมมากที่สุดในมณฑลยูนนาน อีกทั้งยังมีความสำคัญในประวัติศาสตร์การสร้างสะพานของจีน และปัจจุบันได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานสำคัญที่ได้รับการคุ้มครองในระดับชาติ

อ้างอิง
จังหวัดอาลีโบรี
อาลีโบรี ( ; ) เป็นจังหวัด ( ) ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดและตั้งอยู่เหนือสุดของประเทศเบนิน ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ โดยมีพรมแดนติดกับประเทศบูร์กินาฟาโซ ประเทศไนเจอร์ และประเทศไนจีเรีย ส่วนภายในประเทศมีพรมแดนติดกับอาตาโกรา และบอร์กู

จังหวัดอาลีโบรีจัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1999 โดยแยกออกจากจังหวัดบอร์กู และตั้งชื่อตามแม่น้ำอาลีโบรี

ณ ปี ค.ศ. 2013 จังหวัดมีประชากรรวม 867,463 คน แบ่งเป็นชาย 431,357 คน และหญิง 436,106 คน คิดเป็นสัดส่วนเพศหญิงร้อยละ 50.30 ประชากรในเขตชนบทมีร้อยละ 75.70 ขณะที่ประชากรในเขตเมืองมีร้อยละ 24.30 กำลังแรงงานรวมมีจำนวน 201,622 คน โดยร้อยละ 25.40 เป็นสตรี สัดส่วนครัวเรือนที่ไม่มีการศึกษาอยู่ที่ร้อยละ 83.70

อ้างอิง
มิสแกรนด์ชัยนาท
มิสแกรนด์ชัยนาท เป็นการประกวดความงามระดับจังหวัด โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อคัดเลือกตัวแทนจากจังหวัดชัยนาทเข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ จัดการประกวดขึ้นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2560 โดยเฉลิมชัย อินน้อย หรือที่รู้จักในชื่อ เล็กซ์ซี่ ขยี้ดารา นักข่าวบันเทิงชื่อดัง

จนถึงปัจจุบัน ตัวแทนจากจังหวัดชัยนาทยังไม่เคยคว้าตำแหน่งมิสแกรนด์ไทยแลนด์ ผลงานที่ดีที่สุดในการประกวดคือการคว้าตำแหน่งรองชนะเลิศอันดับที่ 5 ซึ่งทำได้ในการประกวดปี พ.ศ. 2567 โดย ภรภัค วราโสภณภักดี

การประกวด
ตารางต่อไปนี้แสดงรายละเอียดการจัดการประกวดมิสแกรนด์ชัยนาทในแต่ละปีนับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2560
{| class="wikitable defaultcenter col2left col3left col5left" style="text-align: center"
|-
! การประกวด !! วันที่ !! สถานที่จัดการประกวด !! ผู้เข้าร่วม !! ผู้ชนะ !! 
|-
!ครั้งที่ 1 
| 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 
| ร้านไพบูลย์ไก่ย่าง เมืองสิงห์บุรี, สิงห์บุรี
|20
|ณัฐณิชา คำสำราญ|| 
|-
! ครั้งที่ 2 
| 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 
| โรบินสัน ไลฟ์สไตล์ กาญจนบุรี, เมืองกาญจนบุรี, กาญจนบุรี 
| 20 
|อักษร ทองเปลว
| 
|-
! ครั้งที่ 3 
| 1 เมษายน พ.ศ. 2562 
| สวนนกชัยนาท, เมืองชัยนาท, ชัยนาท 
| 33 
|สุวิมล เสมาปรุ 
| 
|-
! ครั้งที่ 4
| 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 
|เขื่อนเรียงหิน, เมืองชัยนาท, ชัยนาท 
|14 
|เจนจิรา จันทา 
| 
|-
! ครั้งที่ 5 
| 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565
าท, ชัยนาท 
|14 
|เจนจิรา จันทา 
| 
|-
! ครั้งที่ 5 
| 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 
|โรงแรมโอทู, เมืองลพบุรี, ลพบุรี 
|13 
|ชัญญธิดา มะติยาภักดิ์
| 
|-
! ครั้งที่ 6 
| 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 
|ทวารวดีรีสอร์ท, ศรีมหาโพธิ, ปราจีนบุรี 
|10 
|ชลทิชา สังฆะสา 
|
|-
! ครั้งที่ 8
| 9 มกราคม พ.ศ. 2567 
|เลอบัว แอท สเตท ทาวเวอร์, บางรัก, กรุงเทพมหานคร 
| 7 
|ภรภัค วราโสภณภักดี|| 
|-
! ครั้งที่ 9
| 21 กันยายน พ.ศ. 2567 
|โรงแรมทวินทาวเวอร์, ปทุมวัน, กรุงเทพมหานคร 
| 13 
|ทวินันท์ ยั่งยืน 
| 
|-
|}
;Notes
มิสแกรนด์ยโสธร
มิสแกรนด์ยโสธร เป็นการประกวดความงามระดับจังหวัด โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อคัดเลือกตัวแทนจากจังหวัดยโสธรเข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ จัดการประกวดครั้งแรกในปี พ.ศ. 2559 โดยบริษัทผู้จัดงานอีเวนต์ ดับเบิล บี แมเนจเมนท์ (Double B Management) ซึ่งมีปรีมาศ เหมะธุลิน (Preemart Hemathulin) ดำรงตำแหน่งประธานบริษัท

ตัวแทนจากจังหวัดยโสธรยังไม่เคยคว้าตำแหน่งหรือเข้ารอบในการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์

อ้างอิง
ความสามารถในการเข้าถึง
ประเทศบราซิล ให้การเข้าถึงอย่างสากลผ่านลิฟต์สำหรับวีลแชร์]]

ความสามารถในการเข้าถึง ( ) คือการออกแบบผลิตภัณฑ์ อุปกรณ์ บริการ ยานพาหนะ หรือสภาพแวดล้อมให้สามารถใช้งานได้โดยผู้ที่มีความพิการ แนวคิดของการออกแบบที่สามารถเข้าถึงได้กับแนวปฏิบัติของการพัฒนาที่คำนึงถึงการเข้าถึงนั้นช่วยให้เกิดทั้งการเข้าถึงโดยตรง (กล่าวคือ ใช้งานได้ด้วยตนเองโดยไม่ต้องมีตัวช่วย) และการเข้าถึงโดยอ้อมซึ่งหมายถึงความเข้ากันได้กับเทคโนโลยีสิ่งอำนวยความสะดวก (เช่น โปรแกรมอ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์)
ความสามารถในการเข้าถึงอาจมองได้ว่าเป็นการที่ผู้ใช้จะสามารถเข้าถึงและได้ประโยชน์จากระบบหรือสิ่งใดสิ่งหนึ่ง แนวคิดนี้มุ่งเน้นไปที่การทำให้ผู้ที่มีความพิการสามารถเข้าถึงได้ หรือการทำให้เข้าถึงได้ผ่านการใช้เทคโนโลยีสิ่งอำนวยความสะดวก อย่างไรก็ตาม การวิจัยและพัฒนาด้านความสามารถในการเข้าถึงก่อให้เกิดประโยชน์ต่อทุกคน ดังนั้น สังคมที่คำนึงถึงการเข้าถึงจึงควรมุ่งลดความเหลื่อมล้ำทางดิจิทัลหรือความเหลื่อมล้ำทางความรู้
ความสามารถในการเข้าถึงนั้นไม่ควรสับสนกับความใช้งานง่าย ซึ่งหมายถึงขอบเขตที่ผลิตภัณฑ์ (เช่น อุปกรณ์ บริการ หรือสภาพแวดล้อม) สามารถใช้งานได้โดยผู้ใช้ที่เฉพาะเจาะจง เพื่อบรรลุเป้าหมายที่กำหนดได้อย่างมีประสิทธิภาพ ประสิทธิผล และเกิดความพึงพอใจ ภายใต้บริบทการใช้งานที่กำหนด
ความสามารถในการเข้าถึงมีความสัมพันธ์อย่างมากกับการออกแบบอย่างสากล ซึ่งเป็นกระบวนการสร้างผลิตภัณฑ์ที่สามารถใช้งานได้โดยผู้คนหลากหลายกลุ่มมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ และใช้งานได้ในสถานการณ์ที่หลากหลายที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ โดยทั่วไปแล้วการออกแบบอย่างสากลจะนำเสนอวิธีแก้ปัญหาทั่วไปเพียงวิธีเดียวที่สามารถรองรับผู้พิการและประชากรส่วนที่เหลือได้ ในทางตรงกันข้าม การออกแบบที่คำนึงถึงการเข้าถึงมุ่งเน้นไปที่การทำให้แน่ใจว่าไม่มีอุปสรรคต่อการเข้าถึงสำหรับทุกคน รวมถึงผู้พิการด้วย

อ้างอิง
ความเหลื่อมล้ำทางดิจิทัล
ความเหลื่อมล้ำทางดิจิทัล ( ) คือ การเข้าถึงและการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลอย่างมีประสิทธิภาพที่ไม่เท่าเทียมกัน ซึ่งประกอบด้วยมิติที่เกี่ยวข้องกันสี่ประการ ได้แก่ แรงจูงใจ วัสดุ ทักษะ และการเข้าถึง

ความเหลื่อมล้ำทางดิจิทัลทำให้ปัญหาความไม่เท่าเทียมในการเข้าถึงข้อมูลและทรัพยากรแย่ลง ซึ่งในยุคสารสนเทศ ผู้ที่ไม่มีโอกาสเข้าถึงอินเทอร์เน็ตและเทคโนโลยีอื่น ๆ จะเสียเปรียบ เพราะจะมีโอกาสน้อยกว่าในการติดต่อกับผู้อื่น รวมถึงค้นหาและสมัครงาน ซื้อสินค้า และเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ
ผู้ที่มีภาวะยากจน มีที่อยู่อาศัยไม่มั่นคง หรือเป็นคนไร้บ้าน รวมถึงผู้สูงอายุและผู้ที่อาศัยอยู่ในชุมชนชนบท อาจเข้าถึงอินเทอร์เน็ตได้จำกัด ในขณะที่ชนชั้นกลางในเมืองสามารถเข้าถึงอินเทอร์เน็ตได้ง่าย ความแตกต่างอีกประการหนึ่งคือระหว่างผู้ผลิตและผู้บริโภคเนื้อหาบนอินเทอร์เน็ต ซึ่งอาจเป็นผลมาจากความเหลื่อมล้ำทางการศึกษา และแม้ว่าการใช้สื่อสังคมจะแตกต่างกันไปตามกลุ่มอายุ แต่การศึกษาของสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 2010 รายงานว่าไม่มีความแตกต่างทางเชื้อชาติ

อ้างอิง
วัดใหม่ศรีสมบูรณ์
วัดใหม่ศรีสมบูรณ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองกลับ อำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย
วัดใหม่ศรีสมบูรณ์ เดิมชื่อว่า วัดสบู หรือ วัดป่าแฝก เพราะพื้นที่เป็นป่าไม้แฝก (หลักฐานตามหลักศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหง) ได้เริ่มก่อสร้างราว พ.ศ. 2503 คุณครูมังกร (ครูหลิว) คงประจักษ์ ได้บริจาคที่ดินให้สร้างวัด จำนวน 14 ไร่ 67 ตารางวา โดยมี หลวงปู่นาค เสนโก (อดีตเจ้าอาวาส) เป็นผู้นำศรัทธาในการก่อสร้างวัดในขณะนั้น ตั้งเป็นวัดในนาม "วัดใหม่ศรีสมบูรณ์" จากกระทรวงศึกษาธิการ เมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2543 ต่อมา พ.ศ. 2536 พระครูไพจิตวรคุปต์ คุตฺตจิตโต (ประเสริฐ ช่างเกวียน) เป็นเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2551
พ.ศ. 2548 ได้เริ่มสร้างอุโบสถขึ้น ขนาดความกว้าง 4 วา (8 เมตร) ความยาว 10 วา (20 เมตร) มีพนักพิงรอบ พ.ศ. 2550 ได้สร้างวิหารหลวงพ่อตะเคียนทอง 1 หลัง

อ้างอิง
วัดหนองโบสถ์ (จังหวัดระยอง)
วัดหนองโบสถ์ เป็นวัดราษฎร์และสถานปฏิบัติธรรมศูนย์กลางทางจิตใจของชุมชนและมีบรรยากาศร่มรื่นท่ามกลางป่าไม้และพืชสมุนไพร สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่ ตำบลสำนักท้อน อำเภอบ้านฉาง จังหวัดระยอง มีพื้นที่กว้างขวางประมาณ 60-70 ไร่ ในอดีตเป็นบริเวณที่พระเกจิอาจารย์ใช้ทำสังฆกรรม แต่ต่อมากลายเป็นที่ดินรกร้าง ไร่สวนของชาวบ้าน โดยชาวบ้านเรียกบริเวณนี้ว่า "หนองโบสถ์" และมีคลองหนองโบสถ์ไหลผ่าน วัดนี้ได้รับอนุญาตให้ตั้งวัดเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2546 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2554

อ้างอิง
วัดหนองโบสถ์
วัดหนองโบสถ์
* วัดหนองโบสถ์ จังหวัดชัยภูมิ
* วัดหนองโบสถ์ จังหวัดนครราชสีมา
* วัดหนองโบสถ์ จังหวัดนครสวรรค์
* วัดหนองโบสถ์ จังหวัดพิษณุโลก
* วัดหนองโบสถ์ จังหวัดระยอง
* วัดหนองโบสถ์ จังหวัดอุตรดิตถ์
วัดไทรงาม
วัดไทรงาม อาจหมายถึง
* วัดไทรงาม จังหวัดกำแพงเพชร
* วัดไทรงาม จังหวัดขอนแก่น
* วัดไทรงาม จังหวัดฉะเชิงเทรา
* วัดไทรงาม จังหวัดชัยภูมิ
* วัดไทรงาม จังหวัดตรัง
* วัดไทรงาม จังหวัดนครพนม
* วัดไทรงาม จังหวัดนครราชสีมา
* วัดไทรงาม จังหวัดนครศรีธรรมราช
* วัดไทรงาม จังหวัดนครสวรรค์
* วัดไทรงาม จังหวัดบุรีรัมย์
* วัดไทรงาม จังหวัดปราจีนบุรี
* วัดไทรงาม จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดไทรงาม จังหวัดพัทลุง
* วัดไทรงาม จังหวัดเพชรบูรณ์
* วัดไทรงาม จังหวัดราชบุรี
* วัดไทรงาม จังหวัดลพบุรี
* วัดไทรงาม จังหวัดสงขลา
* วัดไทรงาม จังหวัดอุบลราชธานี
มิสแกรนด์ระยอง
มิสแกรนด์ระยอง เป็นการประกวดนางงามระดับจังหวัด ซึ่งคัดเลือกตัวแทนจากจังหวัดระยองเพื่อเข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ จัดการประกวดครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2559 โดยสมศักดิ์ ทองปาน อาจารย์สอนนาฏศิลป์ชาวไทย

ตัวแทนจากจังหวัดระยองยังไม่คว้าตำแหน่งมิสแกรนด์ไทยแลนด์ ผลงานดีที่สุดที่ตัวแทนจากจังหวัดระยองเคยทำได้ในการประกวดคือการผ่านเข้าสู่รอบ 10 คนสุดท้าย ซึ่งเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2562 โดยกัญญาลักษณ์ หนูแก้ว
ประวัติ
ในปี พ.ศ. 2559 ภายหลังจากที่กองประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์เริ่มมอบสิทธิ์การจัดการประกวดในระดับจังหวัดให้แก่ผู้จัดการประกวดในท้องถิ่น ซึ่งเป็นผู้แต่งตั้งผู้ครองตำแหน่งประจำทั้ง 77 จังหวัด เพื่อเข้าร่วมการประกวดในระดับประเทศ สิทธิ์การจัดการประกวดประจำจังหวัดระยองได้มอบให้แก่อาจารย์สมศักดิ์ ทองปาน และประกาศให้ภีมสิณี สว่างกล้า เป็นผู้ได้รับตำแหน่งมิสแกรนด์ระยองเป็นคนแรก อย่างไรก็ตาม สมศักดิ์ได้สละสิทธิ์ในการจัดการประกวดในปีถัดมา

อ้างอิง
วัดศรีโทน
วัดศรีโทน บ้างเขียน วัดศรีโทล เป็นโบราณสถานร้างตั้งอยู่นอกกำแพงเมืองสุโขทัยทางด้านทิศตะวันตก ห่างจากประตูอ้อหรือประตูเมืองด้านทิศตะวันตกไปประมาณ 500 เมตร เป็นโบราณสถานในเขตอรัญญิก ตำบลเมืองเก่า อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย
วัดนี้ปรากฏอยู่ในศิลาจารึกหลักที่ 4 วัดป่ามะม่วง ภาษาเขมร (ด้านที่ 4 บรรทัดที่ 11–14) ความว่า "...พระมหาเถร...ผู้ทรงพระไตรปิฎกมาจากลังกาทวีปประจำอยู่...สีโทลโดยทิศทักษิณของป่ามะม่วง (เขียน) พระคาถาไว้สรรเสริญ พระเกียรติยศทั้งปวง..." จากข้อความดังกล่าวสันนิษฐานว่า วัดศรีโทนเป็นที่จำพรรษาของพระมหาเถรผู้ทรงความรู้ในพระไตรปิฎกจากลังกาทวีป พระมหาเถรผู้นี้ เชื่อกันว่าคือผู้ประพันธ์คาถาสรรเสริญพระเกียรติพระมหาธรรมราชาลิไท ที่ทรงผนวช ณ ป่ามะม่วง เมื่อ พ.ศ. 1904
สิ่งก่อสร้างประกอบด้วยมณฑปก่อขึ้นจากอิฐเป็นห้องสี่เหลี่ยม มีเสาสี่เหลี่ยมก่อด้วยอิฐขนาดใหญ่เพื่อรองรับส่วนบนที่เป็นหลังคาก่ออิฐน้ำหนักมาก แต่เดิมเคยประดิษฐานพระพุทธรูปที่ได้ชำรุดหักพังไปหมดแล้ว ตัววิหารเดิมมีส่วนบนเป็นเครื่องไม้มุงกระเบื้อง โดยรอบวิหารมีร่องรอยของเจดีย์รายอยู่ด้วย

อ้างอิง
ศาลตาผาแดง
ศาลตาผาแดง หรือ ศาลพระเสื้อเมือง คือศาลเทพารักษ์ เป็นโบราณสถานตั้งอยู่ภายในกำแพงเมืองสุโขทัยติดกับตระพังตระกวน วัดสระศรี ทางด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และใกล้กับประตูเมืองด้านเหนือ ในตำบลเมืองเก่า อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย

ปรากฏหลักฐานในแผนที่สมัยรัชกาลที่ 5 เรียกว่า ศาลเทพารักษ์ใหญ่ หรือ ศาลตาผ้าแดง ชื่อศาลตาผาแดง สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์สันนิษฐานว่าอาจเพี้ยนมาจาก"ศาลพระประแดง" ที่หมายถึง "ศาลเทพารักษ์ประจำเมือง" และทรงเชื่อว่าอาจมีความเกี่ยวข้องกับคำว่า "กมรเตง หรือ กมรแตง" ที่เป็นศัพท์เขมรโบราณใช้นำหน้าพระนามเทพเจ้า กษัตริย์ หรือขุนนางโบราณด้วย
ลักษณะโบราณสถานเป็นปรางค์เดี่ยวก่อด้วยศิลาแลงทั้งองค์ศิลปะสมัยบายน (พ.ศ. 1720–1773) เป็นหลักฐานการรับอิทธิพลทางด้านวัฒนธรรมขอมในสมัยเมืองสุโขทัยตอนแรกเริ่ม เป็นโบราณสถานที่เก่าที่สุดในสุโขทัย

ส่วนล่างของโบราณสถานเป็นฐานบัวลูกฟัก ส่วนเรือนธาตุมีห้องยาว ยื่นออกไปจากตัวปราสาททางด้านตะวันออกและตะวันตก โดยห้องด้านตะวันออกมีความยาวกว่าด้านตรงข้าม ส่วนยอดปราสาทพังทลาย
เมื่อครั้งที่กรมศิลปากรดำเนินการขุดแต่งและบูรณะศาลตาผาแดง ได้พบชิ้นส่วนประติมากรรมรูปเคารพสลักจากศิลาลอยตัว จำนวน 4 องค์ มีทั้งรูปบุรุษและสตรีอันเป็นรูปเคารพในศาสนาพราหมณ์–ฮินดู เช่นพระศิวะ นางอัปสร และทวารบาล ประดับด้วยเครื่องทรงตกแต่งอย่างงดงาม ปัจจุบันประติมากรรมเหล่านี้จัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ รามคำแหง จังหวัดสุโขทัย

อ้างอิง
การเย็บเล่มหนังสือ
การเย็บเล่มหนังสือ ( ) คือกระบวนการสร้างหนังสือ ซึ่งโดยปกติจะเป็นรูปแบบหนังสือโบราณ (หรือโคเด็กซ์) จากแผ่นกระดาษที่เรียงเป็นระเบียบด้วยมือและเครื่องมือ หรือในวงการพิมพ์สมัยใหม่ก็ใช้กระบวนการอัตโนมัติหลายขั้นตอน ในการเย็บเล่มหนังสือ กลุ่มของหน้ากระดาษจะถูกเชื่อมต่อเข้าด้วยกัน โดยมักใช้ด้ายหรือกาว แต่ก็มีทางเลือกอื่น ๆ เช่น ห่วงสำหรับเย็บเล่มแบบถอดได้ เสาเข้าเล่ม ขดลวดสันหนังสือแบบสองห่วง ขดลวดพลาสติก และหวีสันหนังสือพลาสติก โดยทั่วไปจะมีการติดปกเพื่อปกป้องเนื้อหาภายใน ซึ่งมักจะมีข้อมูลการตีพิมพ์ เช่น ชื่อเรื่องและผู้แต่ง โดยปกอาจเป็นเพียงแผ่นกระดาษแผ่นเดียวหรืออาจเป็นโครงสร้างที่ซับซ้อนของแผ่นกระดานที่หุ้มด้วยผ้า หนัง กระดาษหนัง ฯลฯ พร้อมการตก
ป็นโครงสร้างที่ซับซ้อนของแผ่นกระดานที่หุ้มด้วยผ้า หนัง กระดาษหนัง ฯลฯ พร้อมการตกแต่งหลายแบบ กระบวนการผลิตหนังสือแตกต่างกันอย่างมากตามช่วงเวลาและภูมิศาสตร์/วัฒนธรรม การเข้าเล่มหนังสือด้วยเครื่องจักรเริ่มขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 19 พร้อมกับการปฏิวัติอุตสาหกรรม ควบคู่ไปกับการผลิตกระดาษด้วยเครื่องจักร วิธีการฟอกหนังที่รวดเร็วขึ้น และการเปลี่ยนแปลงอื่น ๆ ในกระบวนการผลิตที่มีผลต่อหนังสือ
งานเย็บเล่มหนังสือประกอบด้วยการเย็บเล่มหนังสือเปล่าและหนังสือที่พิมพ์แล้ว หนังสือเปล่าหรือหนังสือที่ตั้งใจจะเขียนลงไปนั้น ได้แก่ สมุดบัญชี สมุดเยี่ยม สมุดบันทึก สมุดโน้ต สมุดรวมเอกสาร สมุดรายวัน สมุดไดอารี่ และสมุดวาดภาพ ส่วนหนังสือที่พิมพ์แล้วนั้น ผลิตขึ้นโดยใช้เทคนิคการพิมพ์เลตเตอร์เพรส การพิมพ์ออฟเซตลิโธกราฟี หรือเทคนิคการพิมพ์อื่น ๆ และการเย็บเล่มหนังสือเหล่านี้มีหลายวิธี ได้แก่ การเย็บเล่มแบบประณีต การเย็บเล่มแบบเป็นฉบับ การเย็บเล่มสำนักพิมพ์ และการเย็บเล่มห้องสมุด

อ้างอิง
มิสแกรนด์กาฬสินธุ์
มิสแกรนด์กาฬสินธุ์ เป็นการประกวดนางงามระดับจังหวัด ซึ่งทำหน้าที่คัดเลือกตัวแทนจากจังหวัดกาฬสินธุ์เพื่อเข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ การประกวดดังกล่าวจัดขึ้นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2559 โดยกีรวิชญ์ เพชรจุล

ตัวแทนจากจังหวัดกาฬสินธุ์ยังไม่เคยคว้าตำแหน่งมิสแกรนด์ไทยแลนด์ ผลงานดีที่สุดที่ตัวแทนจากจังหวัดกาฬสินธุ์เคยทำได้ในการประกวด คือ ตำแหน่งรองชนะเลิศอันดับ 2 ในปี พ.ศ. 2565 โดยธนาวรรณ วิกก์
ประวัติ
ในปี พ.ศ. 2559 ภายหลังจากที่การประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ได้เริ่มให้สิทธิ์การจัดการประกวดในระดับจังหวัดแก่ผู้จัดการประกวดในท้องถิ่น ผู้ได้รับสิทธิ์ดังกล่าวจะทำหน้าที่คัดเลือกและแต่งตั้งผู้ครองตำแหน่งประจำจังหวัดทั้ง 77 จังหวัด เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันในเวทีระดับประเทศ สิทธิ์การจัดการประกวดประจำจังหวัดกาฬสินธุ์ได้มอบให้แก่กีรวิชญ์ เพชรจุล ซึ่งเป็นบุคลากรทางการศึกษา ซึ่งได้จัดการประกวดมิสแกรนด์กาฬสินธุ์ครั้งแรกเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2559 ณ อำเภอเมืองกาฬสินธุ์ และได้ประกาศให้ถิรดา แสงสุวรรณ เป็นผู้ได้รับตำแหน่งชนะเลิศ

อ้างอิง
บ้านวรรณโกวิท
บ้านวรรณโกวิท เป็นร้านอาหารในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร โดยมีความเชี่ยวชาญด้านอาหารสยามยุคก่อนสงคราม บ้านวรรณโกวิทเป็นกิจการที่มีเจ้าของคืออาภาวินี อินทะรังสี โดยตั้งอยู่ภายในบ้านไม้สไตล์ขนมปังขิงในสมัยรัชกาลที่ 6 บนถนนตะนาว ที่ดินขนาด 2 ไร่ดังกล่าวได้พระราชทานแก่หลวงกระจ่าง วรรณโกวิท ซึ่งเป็นปู่ของอาภาวินี เพื่อเป็นบำเหน็จความชอบจากการดำรงตำแหน่งราชเลขานุการในพระองค์พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ร้านอาหารแห่งนี้เป็นที่รู้จักจากเมนูข้าวแช่ ซึ่งเป็นข้าวหอมมะลิแช่ในน้ำลอยดอกไม้ รับประทานคู่กับเครื่องเคียงต่าง ๆ เมนูเด่นอื่น ๆ ได้แก่ ข้าวคลุกกะปิ และขนมจีนซาวน้ำ

อ้างอิง
ออน ล๊อก หยุ่น
ออน ล๊อก หยุ่น เป็นร้านอาหารและร้านกาแฟในกรุงเทพมหานคร เป็นร้านกาแฟเก่าแก่ที่ให้บริการอาหารเช้าแบบอเมริกันสไตล์ไทย และเปิดดำเนินกิจการมานานกว่า 90 ปี

ออน ล๊อก หยุ่น เปิดให้บริการเมื่อปี พ.ศ. 2476 โดยชาวจีนโพ้นทะเลซึ่งเป็นพ่อของเจ้าของกิจการคนปัจจุบัน ร่วมกับเพื่อนอีกสองคน ได้ร่วมกันลงทุนเปิดร้านกาแฟรูปแบบโกปี๊เตี่ยมที่ได้รับความนิยมในสิงคโปร์ ซึ่งนับเป็นรูปแบบที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในประเทศไทย

ร้านออน ล๊อก หยุ่น ตั้งอยู่ภายในอาคารพาณิชย์สองชั้นลักษณะเรียบง่าย และตกแต่งด้วยตู้ไม้เก่าแก่ รวมถึงกระป๋องสังกะสีของไมโล เครื่องดื่มช็อกโกแลตมอลต์ของเนสท์เล่ที่ได้รับความนิยมในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งช่วยสร้างบรรยากาศย้อนยุค
ชื่อของร้านมีที่มาจากภาษากวางตุ้ง มีความหมายว่า “สวนสนุก”
 และกาแฟเย็นภายในร้าน]]
ร้านตั้งอยู่บนถนนเจริญกรุง ใกล้กับสถานีสามยอด ในย่านวังบูรพา ซึ่งเป็นย่านการค้าและความบันเทิงที่มีความเจริญรุ่งเรืองอย่างมากในช่วงปลายทศวรรษ 1950 ถึง 1960 ในช่วงเวลาดังกล่าว วังบูรพาถือเป็นแหล่งนัดพบของวัยรุ่น จึงเต็มไปด้วยโรงภาพยนตร์ ตลอดจนร้านอาหารและร้านกาแฟมากมาย ออน ล๊อก หยุ่นเป็นหนึ่งในนั้น และเป็นเสมือนสถานที่พบปะสังสรรค์ของบรรดานักแสดงชื่อดังและบุคคลมีชื่อเสียง ผู้คนส่วนใหญ่นิยมมารับประทานอาหารที่นี่ก่อนเข้าชมภาพยนตร์

นับตั้งแต่เริ่มก่อตั้งจนถึงปัจจุบัน เมนูอาหารที่ให้บริการภายในร้านยังคงรูปแบบเดิมโดยไม่เคยมีการเปลี่ยนแปลง
เมนูที่ได้รับความนิยม ได้แก่ ขนมปังนึ่งทาด้วยสังขยา และเฟรนช์โทสต์

ณ ปี พ.ศ. 2567 กิจการได้สืบทอดมาถึงทายาทรุ่นที่สี่ ร้านเปิดให้บริการทุกวัน เวลา 06.00–14.30 น. ยกเว้นในช่วงเทศกาลตรุษจีนและเทศกาลสงกรานต์

อ้างอิง
พระราชวังมุกเดน
พระราชวังมุกเดน ( ) หรือ พระราชวังเฉิ่นหยาง ( ) เป็นพระราชวังเดิมของราชวงศ์จินยุคหลัง และราชวงศ์ชิงยุคต้น สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1625 และจักรพรรดิชิงสามพระองค์แรกประทับอยู่ที่นี่ระหว่างปี ค.ศ. 1625–1644

ภายหลังการล่มสลายของระบอบจักรวรรดิจากการปฏิวัติซินไฮ่ พระราชวังได้ถูกดัดแปลงเป็นพิพิธภัณฑ์ ปัจจุบันตั้งอยู่ใจกลางเมืองเฉิ่นหยาง มณฑลเหลียวหนิง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*English-language official website
สุสานหลวงฝูหลิง
ฝูหลิง หรือ สุสานฝู ( ; แมนจู: ᡥᡡᡨᡠᡵᡳᠩᡤᠠ ᠮᡠᠩᡤᠠᠨ; hūturingga munggan) หรือที่รู้จักในชื่อ สุสานตะวันออก ( ) เป็นสุสานของ นูร์ฮาชี ผู้ก่อตั้งราชวงศ์จินยุคหลัง (ซึ่งภายหลังได้รับการยกย่องย้อนหลังเป็นจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ชิง) และพระมเหสีของพระองค์ จักรพรรดินีเสี้ยวฉือเกา สุสานแห่งนี้เป็นสถานที่หลักสำหรับประกอบพระราชพิธีบวงสรวงของราชวงศ์ตลอดสมัยราชวงศ์ชิง

สุสานตั้งอยู่ทางตะวันออกของนครเฉิ่นหยาง มณฑลเหลียวหนิง ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศจีน และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกขององค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 2004 ในฐานะส่วนหนึ่งของแหล่งมรดกโลกในชื่อ สุสานจักรพรรดิราชวงศ์หมิงและชิง
ผังและองค์ประกอบ
สุสานเป็นกลุ่มสถาปัตยกรรมขนาดใหญ่ ประกอบด้วย ซุ้มประตูหิน ประตูแดงหลัก เสินเต้า (ทางเดินศักดิ์สิทธิ์) เสาหยุนจู้ (เสาลายเมฆ) รูปสลักสัตว์หิน บันไดหิน 108 ขั้น ศาลาจารึกเชินกงเซิ่งเต๋อ ห้องชำระล้าง ห้องผลไม้ ห้องชา ห้องพักคอย ประตูหลงเอิน ตำหนักหลงเอิน ศาลาข้างด้านตะวันออกและตะวันตก ศาลาเผาไหม้ผ้าไหม ประตูหลิงซิง เครื่องบูชาหินห้าชิ้น ศาลาหมิง และกำแพงเมืองสมบัติ (เป่าเฉิง)

ที่ตั้ง
สุสานตั้งอยู่ในเขตเนินเขา ห่างจากเขตเมืองเก่าของนครเสิ่นหยางไปทางตะวันออกราว 10 กิโลเมตร

การคุ้มครอง
ฝูหลิงได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกขององค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 2004 โดยเป็นส่วนขยายของแหล่งมรดกโลกสุสานจักรพรรดิราชวงศ์หมิงและชิง

อ้างอิง
สุสานหลวงเจาหลิง
เจาหลิง ( ; แมนจู: ᡝᠯᡩᡝᠩᡤᡝ ᠮᡠᠩᡤᠠᠨ; eldengge munggan) หรือที่รู้จักในชื่อ เป่ยหลิง ( ) เป็นสุสานของจักรพรรดิองค์แรกแห่งราชวงศ์ชิง คือ หวงไท่จี๋ และพระมเหสี จักรพรรดินีเซี่ยวตฺวันเหวิน

สุสานตั้งอยู่ภายในสวนสาธารณะเป่ยหลิง ในเขตหวงกู่ ทางตอนเหนือของนครเฉิ่นหยาง มณฑลเหลียวหนิง และเป็นแหล่งท่องเที่ยวยอดนิยม ตัวสุสานใช้เวลาก่อสร้างแปดปี (ระหว่าง ค.ศ. 1643–1651) และมีแนวรูปสลักสัตว์หินเรียงรายนำไปสู่ตัวสุสาน
พื้นที่สุสานและสวนโดยรอบมีขนาดประมาณ 3,300,000 ตารางเมตร ทำให้เป็นสุสานจักรพรรดิที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาสุสานราชวงศ์ชิงสามแห่งที่ตั้งอยู่นอกด่านกำแพงเมืองจีน เดิมพื้นที่รอบสุสานสงวนไว้สำหรับราชสำนักและห้ามประชาชนทั่วไปเข้า ต่อมาในปี ค.ศ. 1928 ได้เปิดให้สาธารณชนเข้าชม และจัดตั้งเป็นสวนสาธารณะเป่ยหลิง

สวนสาธารณะเป่ยหลิงมีพื้นที่ประมาณ 330 เฮกตาร์ ประกอบด้วยอาคารประวัติศาสตร์จำนวนมาก ป่าสน และทะเลสาบหลายแห่ง ในปี ค.ศ. 1927 รัฐบาลมณฑลเฟิ่งเทียน (ซึ่งภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลเหลียวหนิง) ได้จัดตั้งสวนแห่งนี้ โดยครอบคลุมสุสานเจาหลิงและพื้นที่โดยรอบ ด้านตะวันตกของสุสานเป็นสวนดอกไม้ ส่วนด้านตะวันออกมีทะเลสาบหลายแห่ง และยังมีสวนเด็กอยู่ภายในสวนสาธารณะ
สุสานเจาหลิงได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกของยูเนสโกในปี ค.ศ. 2000 และได้รับการขยายขอบเขตในปี ค.ศ. 2003 และ 2004 ในฐานะส่วนหนึ่งของแหล่งมรดกโลก “สุสานจักรพรรดิราชวงศ์หมิงและชิง”

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
พิพิธภัณฑ์นาอูรู
พิพิธภัณฑ์นาอูรู เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งชาติของประเทศนาอูรู ตั้งอยู่ในยาเรน เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการครั้งแรกในวันที่ 30 มกราคม 2019 โดยสามารถเข้าชมได้โดยไม่มีค่าเข้า เปิดให้บริการวันจันทร์ถึงศุกร์ เวลา 13 ถึง 17 นาฬิกา

ประวัติศาสตร์
พิพิธภัณฑ์มีจุดเริ่มต้นจากของสะสมส่วนตัวจากสมัยสงครามโลกครั้งที่สองในนาอูรู เริ่มแรกได้รับทุนสนับสนุนโดยองค์การฟอสเฟตนาอูรู กระนั้น พิพิธภัณฑ์เดิมปิดตัวลงในทศวรรษ 2000s เนื่องจากข้อพิพาทเกี่ยวกับที่ดิน ในปี 2014 มีการเสนอแผนยุทธศาสตร์พิพิธภัณฑ์ใหม่ต่อที่ประชุมของยูเนสโก ในฐานะส่วนหนึ่งของความพยายามโดยรัฐบาลนาอูรูที่จะอนุรักษ์มรดกวัฒนธรรมและภาษานาอูรู
ของสะสม
ของสะสมของพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยโบราณวัตถุ วัตถุอันเกี่ยวเนื่องกับสงครามโลกครั้งที่สอง วัตถุอันเกี่ยวเนื่องกับวิทยุและตำรวจ และของสะสมภาพถ่าย ในปี 2019 พิพิธภัณฑ์ได้ประกาศเรียกร้องขอวัตถุบริจาคจากสาธารณะ

เนื่องจากประวัติศาสตร์การขูดรีดจากสมัยอาณานิคม วัตถุทางวัฒนธรรมและภาพถ่ายของนาอูรูเก็บสะสมอยู่ตามสถาบันในต่างประเทศ เช่น พิพิธภัณฑ์บริติช พิพิธภัณฑ์นิวซีแลนด์ เตปาปาโตงกาเรวา พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโปลิตัน และ พิพิธภัณฑ์อิสราเอล นอกจากนี้พิพิธภัณฑ์แห่งชาติออสเตรเลียยังมีของสะสมเกี่ยวเนื่องกับวิกฤตการณ์ผู้อพยพของนาอูรู

อ้างอิง
เทอเรียน
เทอเรียน ( ) หรือ เทอเรียนโทรป ( ) เป็นบุคคลใด ๆ ที่ระบุตนเองว่าเป็นสัตว์ที่ไม่ใช่มนุษย์ 1 ชนิดหรือมากกว่า 1 ชนิด ไม่ว่าจะมีระดับของความเป็นสัตว์เพียงบางส่วนหรือเป็นทั้งหมด ซึ่งเทอเรียนจะเรียกชนิดของสัตว์ที่ตนเป็นว่าเป็น "เทอริโอไทป์" ( ) ของตน เทอริโอไทป์สามารถเป็นทั้งสัตว์ที่ยังคงดำรงอยู่ในปัจจุบันหรือสัตว์ที่สูญพันธุ์ไปแล้ว โดยเทอริโอไทป์ที่พบบ่อยคือสัตว์วงศ์หมา (เช่น หมาป่าและหมาจิ้งจอก) และสัตว์วงศ์แมว (เช่นแมวบ้านและเสือดำ) แต่เทอริโอไทป์ยังครอบคลุมถึงสัตว์หลากหลายชนิด เช่น นก สัตว์เลื้อยคลาน สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอื่น ๆ และสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง ประสบการณ์ที่ยั่งยืนของการระบุตนเป็นสัตว์ที่ไม่ใช่มนุษย์มักเรียกว่า เทอเรียนแอนโทรปี ( )
ชุมชนเทอเรียนสมัยใหม่ในโลกตะวันตกเริ่มต้นเมื่อ พ.ศ. 2536 บนลานประชาคมอินเทอร์เน็ตสำหรับบันเทิงคดีแนวมนุษย์หมาป่า ในงานเขียนทางวิชาการ หัวข้อเทอเรียนมักแบ่งออกเป็น 2 มุมมอง มุมมองหนึ่งเป็นทางด้านจิตเวชศาสตร์ ซึ่งเชื่อมโยงความเชื่อเรื่องการข้ามชนิดเข้ากับความผิดปกติทางจิตหรืออาการหลงผิด อีกมุมองเป็นทางด้านมานุษยวิทยา ซึ่งมองว่าเทอเรียนเป็นปรากฏการณ์ทางจิตวิญญาณหรือเป็นระบบความเชื่อแบบเชมัน

ดูเพิ่ม
* บุคลิกวิปลาส - ความผิดปกติของการรับรู้ตนเอง
* รหัสยลัทธิ - ความเชื่อเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของมนุษย์โดยประสบการณ์ทางศาสนา

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
*
การทำความเย็น
การทำความเย็น ( ) เป็นการทำให้พื้นที่ สาร หรือระบบเย็นลงในรูปแบบต่าง ๆ เพื่อลดหรือรักษาอุณหภูมิให้ต่ำกว่าอุณหภูมิแวดล้อม (ในขณะที่ความร้อนที่ถูกกำจัดออกไปจะถูกระบายออกที่อุณหภูมิสูงกว่า) การทำความเย็นเป็นวิธีการทำความเย็นเทียมหรือที่มนุษย์สร้างขึ้น
การทำความเย็นหมายถึงกระบวนการที่พลังงานในรูปของความร้อนถูกดึงออกจากตัวกลางที่มีอุณหภูมิต่ำและถ่ายโอนไปยังตัวกลางที่มีอุณหภูมิสูง การถ่ายโอนพลังงานนี้โดยทั่วไปขับเคลื่อนด้วยกลไก (ไม่ว่าจะเป็น น้ำแข็งหรือเครื่องจักรกลไฟฟ้า) แต่ก็สามารถขับเคลื่อนด้วยความร้อน แม่เหล็ก ไฟฟ้า เลเซอร์ หรือวิธีการอื่น ๆ ได้เช่นกัน การทำความเย็นมีการใช้งานมากมาย รวมถึงตู้เย็นในครัวเรือน ตู้แช่แข็งในอุตสาหกรรม ระบบ ไครโอเจนิกส์ และเครื่องปรับอากาศ ปั๊มความร้อนอาจใช้ความร้อนที่ได้จากกระบวนการทำความเย็น และอาจได้รับการออกแบบให้สามารถย้อนกลับได้ แต่โดยทั่วไปแล้วจะคล้ายกับเครื่องปรับอากาศ
การแช่เย็นส่งผลกระทบอย่างมากต่ออุตสาหกรรม วิถีชีวิต การเกษตร และรูปแบบการตั้งถิ่นฐาน แนวคิดเรื่องการถนอมอาหารมีมาตั้งแต่ ยุคก่อนประวัติศาสตร์ของมนุษย์ แต่เป็นเวลาหลายพันปีที่มนุษย์มีข้อจำกัดเกี่ยวกับวิธีการทำเช่นนั้น พวกเขาใช้วิธีการถนอมอาหารโดยการใส่เกลือและอบแห้งและใช้ความเย็นตามธรรมชาติในถ้ำ ห้องใต้ดินราก และสภาพอากาศในฤดูหนาว แต่ยังไม่มีวิธีการทำความเย็นอื่น ๆ ในศตวรรษที่ 19 พวกเขาเริ่มใช้การค้าน้ำแข็ง เพื่อพัฒนาระบบลูกโซ่ความเย็น ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ถึงกลางศตวรรษที่ 20 การแช่เย็นเชิงกล ได้รับการพัฒนา ปรับปรุง และขยายขอบเขตอย่างมาก ดังนั้น การแช่เย็นจึงมีการพัฒนาอย่างรวดเร็วตั้งแต่ต้นศตวรรษที่ 20 จากการเก็บเกี่ยวน้ำแข็งไปจนถึงรถไฟควบคุ
รพัฒนาอย่างรวดเร็วตั้งแต่ต้นศตวรรษที่ 20 จากการเก็บเกี่ยวน้ำแข็งไปจนถึงรถไฟควบคุมอุณหภูมิ รถบรรทุกตู้เย็น และตู้เย็นและตู้แช่แข็งที่พบเห็นได้ทั่วไปทั้งในร้านค้าและบ้านเรือนในหลายประเทศ การนำรถไฟห้องเย็นมาใช้มีส่วนช่วยในการตั้งถิ่นฐานในพื้นที่ที่ไม่ได้อยู่บนเส้นทางคมนาคมหลักในอดีต เช่น แม่น้ำ ท่าเรือ หรือเส้นทางในหุบเขา
อาหารเม็กซิโก
อาหารเม็กซิโก ประกอบด้วยอาหารและประเพณีที่เกี่ยวข้องกับประเทศเม็กซิโกในปัจจุบัน รากฐานที่เก่าแก่ที่สุดของอาหารประเภทนี้มาจากอาหารมีโซอเมริกา ส่วนผสมและวิธีการทำอาหารของเม็กซิโกมีที่มาจากชุมชนเกษตรกรรมยุคแรกของภูมิภาค เช่น ชาวโอลเมกและชาวมายา ซึ่งได้ทำให้ข้าวโพดเป็นพืชที่เพาะปลูกได้ สร้างกระบวนการมาตรฐานที่เรียกว่า นิกซ์ตามาไลเซชัน (nixtamalization) และวางรากฐานวัฒนธรรมการบริโภคอาหารขึ้นมา ต่อมา กลุ่มชนมีโซอเมริกันอื่น ๆ ได้อพยพเข้ามาพร้อมกับวิธีการปรุงอาหารของตนเอง กลุ่มเหล่านี้ได้แก่ ชาวเตโอตีวากาน ชาวทอลเทก ชาววัสเทก ชาวซาโปเทก ชาวมิซเทก ชาวโอโตมี ชาวปูเรเปชา ชาวโตโตนัก ชาวมาซาเทก ชาวมาซาวา และชาวนาวา เมื่อชาวเม็กซิกาได้ก่อตั้งพันธมิตรสามนค
วโตโตนัก ชาวมาซาเทก ชาวมาซาวา และชาวนาวา เมื่อชาวเม็กซิกาได้ก่อตั้งพันธมิตรสามนครซึ่งเป็นรัฐพหุชาติพันธุ์ (จักรวรรดิแอซเท็ก) วัฒนธรรมอาหารก็ได้รับอิทธิพลและผสมผสานเข้ากับอาหารแอซเท็กด้วย
อาหารหลักที่มีถิ่นกำเนิดในดินแดนแห่งนี้ในปัจจุบัน ได้แก่ ข้าวโพด ไก่งวง ถั่ว ฟักทอง ผักโขม ชีอา อะโวคาโด มะเขือเทศ โตมาติโย เมล็ดโกโก้ วานิลลา อะกาเว สไปรูลินา มันเทศ กระบองเพชร และพริก ประวัติศาสตร์ที่สั่งสมมาตลอดหลายศตวรรษได้ก่อให้เกิดอาหารประจำภูมิภาคที่แตกต่างกันไปตามสภาพท้องถิ่น เช่น อาหารบาฮาเมด อาหารชีอาปัส อาหารเบรากรุซ อาหารวาฮากา อาหารกรีก-เม็กซิโก และอาหารอเมริกันที่พัฒนามาจากอาหารเม็กซิโก ได้แก่ อาหารนิวเม็กซิกัน และเท็กซ์-เม็กซ์
ภายหลังการพิชิตจักรวรรดิแอซเท็กและดินแดนมีโซอเมริกาส่วนอื่น ๆ โดยสเปน ชาวสเปนได้นำอาหารชนิดต่าง ๆ เข้ามาเพิ่มเติม โดยที่สำคัญที่สุดได้แก่ เนื้อสัตว์จากสัตว์บ้าน (เช่น เนื้อวัว เนื้อหมู เนื้อไก่ เนื้อแพะ และเนื้อแกะ) ผลิตภัณฑ์นม (โดยเฉพาะเนยแข็งและนม) ข้าว น้ำตาล น้ำมันมะกอก และผักผลไม้หลากหลายชนิด รูปแบบการปรุงอาหารและสูตรอาหารจำนวนมากก็ถูกนำเข้ามาจากสเปนเช่นกัน ทั้งตลอดช่วงสมัยอาณานิคม และผ่านผู้อพยพชาวสเปนที่ยังคงเดินทางมายังเม็กซิโกอย่างต่อเนื่องหลังการได้รับเอกราช อิทธิพลของสเปนในอาหารเม็กซิโกยังเห็นได้ชัดในขนมหวานต่าง ๆ เช่น อัลฟาฆอร์ อัลเฟญญิเก บอร์ราชิโต และชูร์โร นอกจากนั้น อิทธิพลจากอาหารแอฟริกาก็ถูกนำเข้ามาในช่วงยุคนี้เช่นกัน อันเป็
ะชูร์โร นอกจากนั้น อิทธิพลจากอาหารแอฟริกาก็ถูกนำเข้ามาในช่วงยุคนี้เช่นกัน อันเป็นผลมาจากการใช้แรงงานทาสชาวแอฟริกาในนิวสเปน ผ่านการค้าทาสข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก และเส้นทางกองเรือมะนิลา–อากาปุลโก
อาหารเม็กซิโกเป็นองค์ประกอบสำคัญของวัฒนธรรม โครงสร้างทางสังคม และประเพณีพื้นบ้านของเม็กซิโก ตัวอย่างของความเชื่อมโยงนี้คือการใช้ซอสโมเลในโอกาสพิเศษและเทศกาลต่าง ๆ โดยเฉพาะในภูมิภาคตอนใต้และตอนกลางของประเทศ ด้วยเหตุนี้และเหตุผลอื่น ๆ อาหารเม็กซิโกแบบดั้งเดิมจึงได้รับการขึ้นทะเบียนในปี ค.ศ. 2010 ในบัญชีรายชื่อตัวแทนมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของมนุษยชาติโดยองค์การยูเนสโก

อ้างอิง
สุสานเจงกีสข่าน
สุสานเจงกีสข่าน เป็นสุสานที่อุทิศให้แก่เจงกีสข่าน ซึ่งได้รับการสักการะในฐานะบรรพบุรุษ ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ และเทพเจ้า อย่างไรก็ตาม สถานที่แห่งนี้มักถูกเรียกว่า Lord's Enclosure (แปลว่า ศาลเจ้า) ซึ่งเป็นชื่อดั้งเดิมที่ใช้ในหมู่ชาวมองโกล เนื่องจากภายในสถานที่แห่งนี้ไม่เคยมีพระศพของเจงกีสข่านบรรจุอยู่จริง ปัจจุบันสถานที่ดังกล่าวเป็นศูนย์กลางสำคัญของการบูชาเจงกีสข่าน ซึ่งเป็นประเพณีที่สืบเนื่องมาจากศาสนาชามานของมองโกเลีย ทั้งในมองโกเลียในซึ่งเป็นที่ตั้งของสุสาน และในประเทศมองโกเลีย
สุสานตั้งอยู่ภายในศาลเจ้าคันเต๋อฮั่ว ในเมืองซินเจี๋ย เขตเอ่อจิ่นฮั่วหลัวฉี ของเมืองเอ่อร์ตัวซือ ในเขตปกครองตนเองมองโกเลียในของประเทศจีน อาคารหลักเป็นสุสานเปล่า โดยโลงศพภายในไม่ได้บรรจุพระศพจริง (มีเพียงเครื่องประดับศีรษะและเครื่องประกอบพิธี) เนื่องจากสุสานของเจงกีสข่านที่แท้จริงยังไม่เคยถูกค้นพบ

โครงสร้างปัจจุบันถูกสร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1954 ถึง 1956 โดยรัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนจีน ในรูปแบบสถาปัตยกรรมมองโกลดั้งเดิม ต่อมาถูกทำลายและสิ่งของภายในได้รับความเสียหายในช่วงการปฏิวัติวัฒนธรรม แต่ได้รับการบูรณะขึ้นใหม่ด้วยสิ่งจำลองในช่วงทศวรรษ 1980 และยังคงเป็นศูนย์กลางของการบูชาเจงกีสข่านจนถึงปัจจุบัน
ในปี ค.ศ. 2011 สถานที่แห่งนี้ได้รับการจัดให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ AAAAA ของประเทศจีน โดยสำนักงานการท่องเที่ยวแห่งชาติจีน

อ้างอิง

แหล่งที่มา
* .
* .
* 
* .
* .
* .
* . 
* .
* 
* .
* .

* .
* . 
* .
* .
* .
* 
* .
* .
* .
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* .
* Map of the site 
* Photos of the rituals on the 21st day of the 3rd lunar month, from China Daily
* Photos of the mausoleum, from People's Daily
* Photos of the mausoleum, from Getty Images
นักเล่นเล่ห์แปรธาตุ
เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นที่เขียนโดยจิโร ซุงิอุระ และวาดภาพโดยอูเมะมารุ ซีรีส์นี้เป็นการนำเว็บคอมิกที่ซุงิอุระเขียนและวาดภาพประกอบเองลงในบัญชีพิซิฟของเขามาทำใหม่ เริ่มตีพิมพ์เป็นตอนๆ บนคาโดโคมิของคาโดกาวะคอร์ปอเรชั่นและเว็บไซต์นิโค นิโค เซกาในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2566 ได้รับการแปลและตีพิมพ์เป็นภาษาไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์
สื่อสิ่งพิมพ์
นักเล่นเล่ห์แปรธาตุเป็นผลงานที่เขียนโดยจิโร ซุงิอุระ และวาดภาพโดยอูเมะมารุ ซึ่งเป็นการนำเอาผลงานเรื่องนี้มาทำใหม่จากเว็บคอมิกต้นฉบับที่ซุงิอุระเขียนและวาดภาพเองบนบัญชีพิซิฟของเขา เริ่มตีพิมพ์เป็นตอนๆ บนคาโดโคมิของคาโดกาวะคอร์ปอเรชั่นและเว็บไซต์นิโค นิโค เซกาเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2566 เนื้อหาในแต่ละตอนได้ถูกรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือรวม (ทังโกบง) จำนวน 5 เล่ม ณ เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2569 สำนักพิมพ์ฟีนิกซ์ได้ประกาศเป็นผู้ลิขสิทธิ์ในฉบับภาษาไทยเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2567
ผลตอบรับ
เว็บคอมิกต้นฉบับได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลมังงะถัดไปครั้งที่ 8 ประจำปี พ.ศ. 2565 ในประเภทเว็บมังงะ และติดอันดับที่ 12 ต่อมาซีรีส์นี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลในครั้งที่ 10 ในปี พ.ศ. 2567 ในประเภทเดียวกัน ซีรีส์นี้ได้รับการจัดอันดับที่ 15 ในรางวัลมังงะซันโยโดะ โชเต็ง ครั้งที่ 6 ประจำปี พ.ศ. 2568

ดูเพิ่ม
*ภรรยาหน้าตายหัวใจอุ่นรัก ซีรีส์มังงะอีกชุดโดยจิโร ซุงิอุระ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* ที่พิซิฟ 
* 
* 
* 
*
พิธีลอยอังคาร
พิธีลอยอังคาร คือพิธีกรรมหนึ่งหลังงานศพตามคติพุทธเถรวาทที่ญาติมิตรของผู้วายชนม์ปฏิบัติเพื่อเป็นการส่งดวงวิญญาณสู่สรวงสวรรค์ เป็นขั้นตอนสุดท้ายของงานศพ

เมื่อมีการเผาศพ ส่วนที่เก็บไว้มักเป็นชิ้นส่วนกระดูก เรียกว่า "อัฐิ" จะเก็บไว้ใน "โกศ" ส่วนที่นำไปโปรยลงน้ำคือเถ้า ซึ่งเถ้าเหล่านี้มีทั้งเถ้าถ่านและเถ้ากระดูกรวม ๆ กันอยู่ เรียกว่า อังคาร ส่วนหนึ่งที่เป็นเถ้ากระดูกจะไปลอยที่แม่น้ำหรือปากทะเล พิธีลอยอังคารปรากฏในไทย พม่า กัมพูชา ลาว
ที่มาของพิธีลอยอังคารบ้างว่าเกิดจากในอดีตบางชุมชนหรือพื้นที่ยังไม่มีการสร้างเมรุหรือตะกอนเผาศพ อีกข้อสันนิษฐานคือเชื่อว่ามาจากคตินิยมแบบฮินดูจากประเทศอินเดีย ชาวฮินดูมักเผาศพบนเชิงตะกอนริมแม่น้ำแล้วลอยเถ้าถ่าน เถ้ากระดูกลงไปในแม่น้ำคงคา เมื่อวัฒนธรรมไทยได้ผสมผสานความเชื่อจากหลายคติและหลากศาสนา ทั้งฮินดู พุทธ และผี พิธีลอยลอยอังคารจึงถูกนำเข้ามาโดยเป็นที่ยึดถือกันในกลุ่มชนชั้นสูงที่รับคติฮินดู โดยพิธีหลวงจะเรียกว่า พิธีลอยพระสรีรางคาร โดยปรากฏหลักฐานน้อยแต่เชื่อว่าสืบเนื่องมากระทั่งกรุงรัตนโกสินทร์ โดยตั้งแต่สมัยพระบรมศพรัชกาลที่ 4 เป็นต้นมา เปลี่ยนเป็นนำไปประกอบราชพิธีบรรจุไว้ตามวัดหลวงประจำรัชกาล
พิธีลอยอังคารปรากฏอยู่ในบทละครอิเหนา พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ตอน อิเหนาพบนาง
จินตะหราที่พระเมรุ

อ้างอิง
ปีนักษัตรเวียดนาม
ปีนักษัตรเวียดนาม ( ) เป็นรูปแบบการจำแนกประเภทแบบดั้งเดิมของเวียดนามตามปฏิทินจันทรคติ ซึ่งกำหนดสัตว์และคุณลักษณะที่มีชื่อเสียงของมันในแต่ละปีในรอบ 12 ปีที่ซ้ำกัน ปฏิทินจันทรคติของเวียดนามแบ่งออกเป็นรอบ 60 ปีที่เรียกว่า hồi แต่ละรอบประกอบด้วยวัฏจักรของสัตว์ 12 ปีห้ารอบ
ปีนักษัตร
ปีนักษัตรเวียดนามมีที่มาจากปีนักษัตรจีนทั้งในด้านการใช้งานและการจัดเรียงสัตว์ แต่แทนที่ฉลูด้วยควาย และเถาะด้วยแมว ปีนักษัตรเวียดนามใช้แมวแทนกระต่าย (เถาะ) เนื่องจากการออกเสียงคำว่ากระต่ายในอักษรจีน: 卯 คล้ายกับคำศัพท์เวียดนามว่า Mèo ที่แปลว่าแมว 
{| class="wikitable"
|-
! สัญลักษณ์สัตว์
! ปีนักษัตรเวียดนาม
! คุณลักษณะ
|-
|ชวด
|Tý
|ต้อนรับในฐานะผู้นำโชคลาภ
|-
|ควาย
|Sửu
|เชื่อมโยงกับความร่ำรวยที่ได้มาจากการทำงานหนัก
|-
|ขาล
|Dần
|จิตใจอบอุ่นแต่ก็น่ากลัว และกล้าหาญเมื่อเผชิญกับอันตราย
|-
|แมว
|Mão
|เป็นที่รู้จักว่ามีความสงบ สมจริง ฉลาด และมีศิลปะ
|-
|มะโรง
|Thìn
|สัญลักษณ์จักรพรรดิ เกี่ยวข้องกับธาตุหยางของเพศชาย
|-
|มะเส็ง
|Tỵ
|เป็นคนล
|Thìn
|สัญลักษณ์จักรพรรดิ เกี่ยวข้องกับธาตุหยางของเพศชาย
|-
|มะเส็ง
|Tỵ
|เป็นคนลึกลับ ฉลาด และชอบใช้ชีวิตแบบพอเพียง
|-
|มะเมีย
|Ngọ
|บ่งชี้ความเป็นอิสระและความมั่นใจ
|-
|มะแม
|Mùi
|เชื่อมโยงกับความคิดสร้างสรรค์และรสนิยมที่ดี
|-
|วอก
|Thân
|มีความสามารถรอบตัวและซุกซน เกี่ยวข้องกับนักประดิษฐ์ ผู้ให้ความบันเทิง และอะไรก็ตามที่มีความปราดเปรียว
|-
|ระกา
|Dậu
|กล้าหาญและยืดหยุ่น แต่ก็สามารถเอาแต่ใจตัวเองและอวดเก่งได้เช่นกัน
|-
|จอ
|Tuất
|ถือว่าโชคดี ซื่อสัตย์ และเป็นที่ชื่นชอบ
|-
|กุน
|Hợi
|ซื่อสัตย์ อดทน และยังเกี่ยวข้องกับความเป็นชายอีกด้วย
|}
เชาวดี นวลแข
เชาวดี นวลแข เป็นนักเขียนและนักข่าวสายอาหารชาวอเมริกันเชื้อสายไทย ผู้เชี่ยวชาญด้านวัฒนธรรมอาหารริมทางของไทย โดยอาศัยอยู่ในกรุงเทพมหานคร ประเทศไทย

ภูมิหลัง
เชาวดีถือกำเนิดจากพ่อแม่ชาวไทยและเติบโตในพิตส์เบิร์ก โดยเข้าเรียนที่วิทยาลัยบริน มาร์ และย้ายไปกรุงเทพมหานครใน ค.ศ. 1995 ก่อนหน้านี้ เชาวดีเป็นนักข่าวสายการเงินของรอยเตอร์ โดยรายงานข่าวเกี่ยวกับความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย การท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน และอาหารประจำภูมิภาค เธอเป็นผู้จัดทำบล็อก Bangkok Glutton เป็นผู้ร่วมให้ข้อมูลกับ Michelin Guide Thailand และเป็นผู้เขียนหนังสือคู่มืออาหารริมทางของไทย 2 เล่ม และตำราอาหารไทยอีก 1 เล่ม
เชาวดีได้แสดงความคิดเห็นอย่างกว้างขวางเกี่ยวกับบทบาทของผู้ค้าแผงลอยแบบไม่เป็นทางการในเศรษฐกิจไทย เธอวิจารณ์การรณรงค์เพื่อกำจัดผู้ค้าแผงลอยออกจากทางเท้าในกรุงเทพของกรุงเทพมหานครใน พ.ศ. 2560 โดยชี้ว่าการกำหนดเขตที่เข้มงวดมากขึ้นจะลดทอนความคิดสร้างสรรค์และนวัตกรรมของวัฒนธรรมอาหารของเมือง โดยอ้างถึงผลกระทบเชิงลบของโควิด-19 ต่อผู้ขาย เชาวดีได้คาดการณ์ว่าตัวเลือกสำหรับผู้บริโภคที่ลดลงจะลดการร่วมกันทางสังคม และเพิ่มการรวมตัวของบริษัทในอุตสาหกรรมอาหาร

หนังสือ
* Bangkok's Top 50 Street Food Stalls (2011) 
* Thailand's Best Street Food: The Complete Guide to Streetside Dining in Bangkok, Phuket, Chiang Mai and Other Areas (2022) 
* Real Thai Cooking: Recipes and Stories from a Thai Food Expert (2023)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Bangkok Glutton
108 รวย พ่อให้มา
108 รวย พ่อให้มา (in Chinese 豪門夜宴), หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ “Party of a Wealthy Family” เป็นภาพยนตร์ฮ่องกงแนวสุขนาฏกรรม ปี ค.ศ. 1991 เป็นการสร้างใหม่จากเรื่อง Feast of a Rich Family (1959) โดยถ่ายทำอย่างเร่งด่วนเพื่อการกุศลช่วยเหลือผู้ประสบอุทกภัย ภายหลังเหตุการณ์น้ำท่วมแม่น้ำแยงซีในเดือนกรกฎาคมของปีเดียวกัน ซึ่งส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตมากกว่า 1,700 ราย และทำให้ประชาชนจำนวนมากทางตะวันออกและทางใต้ของจีนแผ่นดินใหญ่ต้องไร้ที่อยู่อาศัย

มีนักแสดงและทีมงานจำนวนมาก (รวมถึงผู้กำกับและตากล้องหลายคน) เข้าร่วมในการสร้างภาพยนตร์เรื่องนี้ โดยหลายคนปรากฏตัวในบทสมทบและบทรับเชิญ นักแสดงนำของเรื่องคือเจิง จื้อเหว่ย์
เนื้อเรื่อง
เจิง เสี่ยวฉี (เจิ้ง จื้อเหว่ย์) นักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ และนายหน้าของเขา (จาง เสฺวโหย่ว) ได้ซื้ออสังหาริมทรัพย์จำนวน 2 แห่งจากทั้งหมด 4 แห่ง บอส หว่อง (หง จินเป่า) นักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์คู่แข่งได้ครอบครองอสังหาริมทรัพย์อีกสองแห่งที่เหลือ ทั้งสองฝ่ายมีเป้าหมายที่จะซื้ออสังหาริมทรัพย์ทั้งสี่แห่ง เพื่อรื้อถอนและสร้างโรงแรม

นายหน้าทราบว่า เจ้าชายอัลลาบาร์บา (หลิน จื่อเสียง) เจ้าชายมหาเศรษฐีแห่งคูเวต มีกำหนดเดินทางมาถึงฮ่องกง จึงแนะนำเสี่ยวฉีว่าพวกเขาอาจหลอกเจ้าชายเพื่อให้ได้สัญญามูลค่าหนึ่งพันล้านดอลลาร์ พระบิดาของเจ้าชายเพิ่งสิ้นพระชนม์ และเจ้าชายทรงเสียพระทัยอย่างยิ่งที่มิได้เป็นโอรสที่ดี
นายหน้าแนะนำเสี่ยวฉีว่า ควรสร้างภาพให้ดูเหมือนว่าเขามีความสัมพันธ์อันดีกับพ่อ เพื่อสร้างความประทับใจแก่เจ้าชาย น่าเศร้าที่เสี่ยวฉีไม่ได้พบพ่อ (อู๋ เอี่ยวฮัน) มาเป็นเวลา 10 ปี เสี่ยวฉีพร้อมด้วยภรรยา (เจิ้ง อวี้หลิง) และผู้ช่วยขี้ประจบ (เหลียง เฉาเหว่ย์) จึงออกเดินทางเพื่อพาพ่อของเขากลับมา เมื่อทั้งสองพบกัน เสี่ยวฉีแกล้งทำเป็นว่าป่วยเป็นมะเร็งเพื่อโน้มน้าวให้พ่อของเขากลับบ้าน พร้อมกับน้องสาว (กวน จือหลิน) และสามีของเธอ (เหลียง เจียฮุย)

เสี่ยวฉีจัดงานเลี้ยงโต๊ะจีนเพื่อสร้างความประทับใจแก่เจ้าชาย โดยแกล้งทำเป็นว่างานนี้ยังเป็นงานวันเกิดของพ่อของเขาด้วย

อ้างอิง
ฟิชเบริทเชิน
ฟิชเบริทเชิน ( ) คือแซนด์วิชที่ทำจากปลาและส่วนประกอบอื่นๆ เช่น หอมใหญ่ขาวสดหรือแห้ง แตงกวาดอง ซอสเรมูลาด ซอสฮอร์สแรดิชครีม ซอสมะเขือเทศ หรือซอสค็อกเทล อาหารชนิดนี้นิยมรับประทานกันทั่วไปในทางตอนเหนือของประเทศเยอรมนี เนื่องจากภูมิภาคดังกล่าวอยู่ใกล้กับทะเลเหนือและทะเลบอลติก

โดยทั่วไปแล้วฟิชเบริทเชินจะใช้ปลาเฮร์ริงบิสมาร์คหรือปลาเฮร์ริงดอง นอกจากนั้นยังมีรูปแบบอื่น ๆ ที่ใช้ปลาเฮอริ่งทอด (Brathering), โรลมอพส์ (rollmops), ปลาสแปรตยุโรป, ปลาแซลมอน, ปลาแมกเคอเรลแอตแลนติกรมควัน, ปลาค็อดแอตแลนติกทอด และปลาชนิดอื่นๆ และในบางครั้งก็มีการใช้กุ้งด้วย

ฟิชเบริทเชินมักจะเสิร์ฟตามซุ้มขายอาหารจานด่วนหรือร้านอาหารแบบซื้อกลับบ้าน

คลังภาพ
File:Fischbroetchen Luebeck 04 2008 001.jpg|ฟิชเบริทเชิน
File:Fischbrötchen.JPG|ฟิชเบริทเชินชนิดหนึ่งที่ทำด้วยโรลมอพส์
File:GT Bismarckheringfischbrötchen 2.jpg|ฟิชเบริทเชินที่ทำด้วยปลาเฮร์ริงดองและหอมใหญ่
วัดควนศรี
วัดควนศรี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่หมู่ที่ 8 ในตำบลควนศรี อำเภอบ้านนาสาร จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดควนศรี ชื่อเต็มว่า วัดควนศรีแก้วประเสริฐ ชาวบ้านเรียก วัดควน ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2435 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2542 เดิมเป็นวัดร้างมีแค่ซากปรักหักพัง ต่อมามีการฟื้นฟูวัดและขึ้นทะเบียน ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2474 มีการฝังลูกนิมิตครั้งแรก และเมื่อ พ.ศ. 2544 ฝังลูกนิมิตครั้งที่สอง
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ภายในวัดมีรูปปั้น พ่อท่านคงแก้ว เป็นพระสงฆ์ ไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับท่านแน่ชัดว่าอยู่ในยุคสมัยใด สันนิษฐานว่าท่านอยู่ในยุคที่มีสงครามพม่าและมรณภาพลงในช่วงนั้น ชาวบ้านเชื่อว่าดวงจิตของท่านยังคงอยู่และคุ้มครองวัดและชาวบ้านผู้เคารพนับถือ มีการสร้างเหรียญพ่อท่านคงแก้วออกมา

ตามประวัติวัดระบุนามเจ้าอาวาส พ.ศ. 2488 มีพระอาจารย์แดง เมื่อท่านได้มรณะภาพลง พระภิกษุหมึก (ครูหมึก มากะพันธุ์) ซึ่งเป็นครูใหญ่โรงเรียนวัดควนศรีได้รักษาการแทน ทำหน้าที่เจ้าอาวาส พ.ศ. 2492 ทางรัฐบาลออกกฎหมายให้พระภิกษุที่เป็นครูอยู่ต้องลาสิขาออกรับราชการ ครูหมึกจึงลาสิกขาออกรับราชการ เป็นครูใหญ่โรงเรียนวัดควนศรี

อ้างอิง
การเสียชีวิตจากพัดลม
การเสียชีวิตจากพัดลม เป็นความเข้าใจผิดที่ว่ามีคนเสียชีวิตจากการใช้พัดลมไฟฟ้าในห้องปิดที่ไม่มีหน้าต่างเปิด แม้ว่ากลไกที่กล่าวอ้างเกี่ยวกับการเสียชีวิตจากพัดลมจะเป็นไปไม่ได้ เมื่อพิจารณาจากวิธีการทำงานของพัดลมไฟฟ้า แต่ความเชื่อเรื่องการเสียชีวิตจากพัดลมยังคงมีอยู่จนถึงช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 2000 ในเกาหลีใต้ และในญี่ปุ่นในระดับที่น้อยกว่า

ต้นตอความเชื่อ
ที่มาของแนวคิดนี้ยังไม่ชัดเจน แต่ความกังวลเกี่ยวกับพัดลมไฟฟ้ามีมาตั้งแต่มีการนำพัดลมไฟฟ้าเข้ามาในเกาหลี โดยมีเรื่องราวที่เล่าขานกันเกี่ยวกับความเสี่ยงของอาการคลื่นไส้ หายใจไม่ออก และอัมพาตใบหน้าจากเทคโนโลยีใหม่มาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1920 ถึงคริสต์ทศวรรษ 1930
ทฤษฎีสมคบคิดหนึ่งระบุว่า รัฐบาลเกาหลีใต้สร้างหรือเผยแพร่เรื่องปรัมปรานี้ขึ้นมา เพื่อใช้เป็นโฆษณาชวนเชื่อในการลดการใช้พลังงานของครัวเรือนเกาหลีใต้ในช่วงวิกฤตพลังงานในคริสต์ทศวรรษ 1970 แต่ Slate รายงานว่าเรื่องปรัมปรานี้เก่าแก่กว่านั้นมาก โดยอาจย้อนไปถึงช่วงที่มีการนำพัดลมไฟฟ้าเข้ามาในเกาหลี และอ้างถึงบทความเกี่ยวกับ "อันตรายแปลก ๆ จากพัดลมไฟฟ้า" ใน ค.ศ. 1927

คำอธิบายข้อเสนอ

การรายงานข่าวของสื่อ
ในช่วงฤดูร้อน แหล่งข่าวหลักของเกาหลีใต้รายงานกรณีการเสียชีวิตจากพัดลมเป็นประจำ ดังตัวอย่างในข้อความที่ตัดตอนมาจากหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษ เดอะโคเรียเฮรัลด์ ฉบับวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 2011 ที่ระบุไว้ว่า:
อย่างไรก็ตาม บทความนี้ยังระบุว่า "ไม่มีหลักฐาน" ที่ว่าพัดลมเป็นสาเหตุในการเสียชีวิต Larry Kalkstein นักวิจัยจากมหาวิทยาลัยไมแอมี กล่าวว่า ความเข้าใจผิดในการแปลภาษาส่งผลให้เขารับรองทฤษฎีการเสียชีวิตจากพัดลมโดยไม่ได้ตั้งใจ ซึ่งเขาปฏิเสธว่าเป็นปรากฏการณ์จริง

เคน เจนนิงส์เขียนใน Slate ว่า จาก "การสำรวจทางอีเมลล่าสุดของผู้ติดต่อในเกาหลี" ความคิดเห็นดูเหมือนจะเปลี่ยนไปในหมู่คนเกาหลีรุ่นใหม่: "ทศวรรษแห่งกังขาคติบนอินเทอร์เน็ตดูเหมือนจะประสบความสำเร็จในสิ่งที่ 75 ปีที่ผ่านมาทำไม่ได้ นั่นคือ: การทำให้คนทั้งประเทศเชื่อว่าการเสียชีวิตจากพัดลมเกาหลีน่าจะเป็นเรื่องไร้สาระ"
เมื่อให้สัมภาษณ์กับ The Star ฟิลิป ฮิสค็อกแนะนำว่า การแพร่หลายเกี่ยวกับการเสียชีวิตจากพัดลมในความเชื่อของชาวเกาหลีและศักยภาพในการใช้เป็นการเกลื่อนคำมีส่วนทำให้แนวคิดนี้ยังคงอยู่ "ตำนานเทพนิยายดั้งเดิม (หรือ) การลักพาตัวโดยยูเอฟโอในปัจจุบันถูกนำมาใช้กับสิ่งที่ไม่สามารถยอมรับได้ หรือไม่สามารถบอกได้ในที่ที่มีผู้คนอยู่ ความจริงที่ว่าการเสียชีวิตจากพัดลมเป็นที่รู้จักกันดีในเกาหลี (และ) สามารถใช้เพื่อชะลอการอธิบายหรือปกปิดความจริงนั้นน่าสนใจมากและเป็นวิธีการแบบดั้งเดิมมาก"
รัฐบาลเกาหลีใต้
คณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภคแห่งเกาหลี (KCPB) ซึ่งเป็นหน่วยงานภาครัฐที่ได้รับเงินทุนจากรัฐบาลเกาหลีใต้ ได้ออกประกาศเตือนด้านความปลอดภัยของผู้บริโภคใน ค.ศ. 2006 โดยระบุว่า "การขาดอากาศหายใจจากพัดลมไฟฟ้าและเครื่องปรับอากาศ" เป็นหนึ่งในห้าอุบัติเหตุหรือการบาดเจ็บที่พบบ่อยที่สุดในฤดูร้อนของเกาหลีใต้ ตามข้อมูลที่พวกเขารวบรวมได้ ทาง KCPB ได้เผยแพร่ข้อความต่อไปนี้:

ดูเพิ่ม

* วัฒนธรรมเกาหลีใต้
* อาการป่วยทางวัฒนธรรม
* รายการความเข้าใจผิดที่พบบ่อย

อ้างอิง
สะพานทอง (เวียดนาม)
สะพานทอง ( ) เป็นสะพานเดินเท้ายาว ในสถานพักตากอากาศบ่าหน่าฮิลส์ ในอำเภอหฺว่าวาง นครดานัง ประเทศเวียดนาม สะพานได้รับการออกแบบเพื่อเชื่อมต่อสถานีกระเช้าลอยฟ้ากับสวนต่าง ๆ (เพื่อหลีกเลี่ยงทางลาดชัน) ทั้งยังเป็นจุดชมทัศนียภาพและเป็นสถานที่ท่องเที่ยว สะพานมีลักษณะโค้งวนเกือบเป็นรูปวงกลมและมีมือขนาดยักษ์ 2 ข้างที่สร้างจากไฟเบอร์กลาสและตะแกรงเหล็กไวร์เมช ออกแบบให้มีลักษณะเหมือนมือหินสำหรับรองรับโครงสร้างสะพาน
ผู้ว่าจ้างในโครงการสร้างสะพานทองคือเครือซันกรุป (Sun Group) สะพานออกแบบโดยบริษัททีเอแลนด์สเคปอาร์คิเทกเชอร์ (TA Landscape Architecture) ในสังกัดมหาวิทยาลัยสถาปัตยกรรมนครโฮจิมินห์ ซึ่งมีสำนักงานใหญ่ในนครโฮจิมินห์ หวู เหวียต อัญ (Vũ Việt Anh) ผู้ก่อตั้งบริษัท เป็นผู้ออกแบบหลักของโครงการ โดยเจิ่น กวาง ฮู่ง (Trần Quang Hùng) เป็นผู้ออกแบบสะพาน และงเหวียน กวาง หืว ต๊วน (Nguyễn Quang Hữu Tuấn) เป็นผู้จัดการการออกแบบ การก่อสร้างเริ่มต้นในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2560 แล้วเสร็จในเดือนเมษายน พ.ศ. 2561 สะพานเปิดใช้ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2561

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* รายละเอียดโครงการ
องค์กรเพื่อการปฏิบัติต่อสัตว์อย่างมีจริยธรรม
องค์กรเพื่อการปฏิบัติต่อสัตว์อย่างมีจริยธรรม ( ) หรือ พีต้า ( ) เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรด้านสิทธิสัตว์ของอเมริกา ตั้งอยู่ที่เมืองนอร์ฟอล์ก รัฐเวอร์จิเนีย และเดิมทีนำโดยอิงกริด นิวเคิร์ก ผู้ร่วมก่อตั้งองค์กรนี้

ก่อตั้งขึ้นในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1980 โดยนิวเคิร์กและอเล็กซ์ พาเชโก นักเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิสัตว์ องค์กรนี้เริ่มเป็นที่รู้จักครั้งแรกในช่วงฤดูร้อนปี 1981 จากเหตุการณ์ที่ต่อมาเป็นที่รู้จักในชื่อคดีลิงซิลเวอร์สปริงส์ องค์กรนี้ต่อต้านการเลี้ยงสัตว์ในโรงงานอุตสาหกรรม การเลี้ยงสัตว์เพื่อเอาขน การทดลองกับสัตว์ และกิจกรรมอื่นๆ ที่ถือว่าเป็นการเอารัดเอาเปรียบสัตว์
แคมเปญที่เป็นที่ถกเถียงขององค์กรนี้ได้รับการยกย่องว่าช่วยดึงดูดความสนใจของสื่อต่อประเด็นสิทธิสัตว์ แต่ก็ถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวางถึงลักษณะที่ก่อกวนเช่นกัน การใช้การุณยฆาตดังกล่าวส่งผลให้เกิดการดำเนินคดีทางกฎหมายและการตอบสนองจากสมาชิกรัฐสภาเวอร์จิเนีย

หมายเหตุ

อ้างอิง
กุหลาบ จามุน
กุหลาบ จามุน ( ; ; ) เป็นขนมหวานแบบมิฐายีชนิดหนึ่ง มีต้นกำเนิดในอนุทวีปอินเดีย และเป็นที่นิยมในอาหารอินเดีย, บังกลาเทศ, เนปาล, ปากีสถาน, มัลดีฟส์, และพม่า นอกจากนี้ยังพบได้ทั่วไปในประเทศที่มีประชากรชาวเอเชียใต้พลัดถิ่นจำนวนมาก

ส่วนประกอบหลักคือ นมผง โดยแบบดั้งเดิมจะใช้เนยโขยา ซึ่งเป็นนมที่เคี่ยวจนได้ความข้นเหมือนแป้งนุ่ม แต่ในสูตรสมัยใหม่จะใช้นมผงหรือนมแห้งแทน มักตกแต่งด้วยถั่วแห้ง เช่น อัลมอนด์ และเม็ดมะม่วงหิมพานต์
การเตรียมวัตถุดิบ
ในอนุทวีปอินเดีย การทำนมและเนยแข็งนั้นทำโดยการนำนมไปตั้งไฟอ่อน ๆ จนน้ำระเหยออกไปหมด เหลือเพียงส่วนที่เป็นของแข็งที่เรียกว่า โขยา จากนั้นนำส่วนที่เป็นของแข็งมานวดกับแป้งไมดา แล้วปั้นเป็นก้อนเล็ก ๆ นำไปทอดในน้ำมันหรือฆีด้วยไฟอ่อน ๆ แล้วนำไปแช่ในน้ำเชื่อมที่ปรุงรสด้วยกระวานเขียว, น้ำกุหลาบ, น้ำมันเกวรา หรือหญ้าฝรั่น กุหลาบจามุนร้อน ๆ มักเสิร์ฟพร้อมไอศกรีมวานิลลา หรือคุลฟี
ต้นกำเนิด
ตามที่ไมเคิล ครอนดล์ นักประวัติศาสตร์ด้านอาหารกล่าวไว้ ตำรามานะโสลลาสะในศตวรรษที่ 12 กล่าวถึงสูตรทำขนมทอดทรงกลมที่ทำจากเนย เจนนา และแป้งข้าวเจ้า แช่ในน้ำเชื่อมกลิ่นกระวาน แต่สูตรนี้ไม่ได้ใช้น้ำเชื่อมกลิ่นกุหลาบ ขนมหวานอาหรับในศตวรรษที่ 13 ที่ชื่อลุกมะฮ์ อัล-กอฏี มีลักษณะคล้ายกับกุหลาบ จามุน แม้ว่าจะทำจากแป้งที่แตกต่างจากกุหลาบ จามุน โดยสิ้นเชิง แต่ก็แช่ในน้ำเชื่อมกลิ่นกุหลาบ ความเชื่อมโยงกับเปอร์เซียอาจมีเพียงแค่การใช้น้ำเชื่อมกลิ่นกุหลาบเท่านั้น กุหลาบ จามุน เกิดขึ้นในอินเดียยุคกลางในสมัยจักรวรรดิโมกุล โดยผสมผสานอิทธิพลของเปอร์เซียเข้ากับอิทธิพลท้องถิ่น ซึ่งในที่สุดก็กลายเป็นกุหลาบจามุน คำว่า "กุหลาบ" มาจากคำภาษาเปอร์เซียว่า กุล (ด
ซึ่งในที่สุดก็กลายเป็นกุหลาบจามุน คำว่า "กุหลาบ" มาจากคำภาษาเปอร์เซียว่า กุล (ดอกไม้) และ อับ (น้ำ) ซึ่งหมายถึงน้ำเชื่อมที่มีกลิ่นน้ำกุหลาบ และ "จามุน" หรือ "จามัน" เป็นคำในภาษาฮินดูสตานี หมายถึงต้นหว้า ผลไม้ของอินเดียที่มีขนาดและรูปร่างคล้ายกัน รู้จักกันทั่วไปในชื่อพลัมชวาหรือพลัมดำ กุหลาบ จามุน ยังถูกนิยามว่าเป็นขนมหวานทอดในน้ำเชื่อมอีกด้วย
โอกาสพิเศษ
กุหลาบ จามุน มักรับประทานในงานเทศกาล วันเกิด หรือการเฉลิมฉลองสำคัญ ๆ เช่น งานแต่งงาน เทศกาลของชาวมุสลิมอย่างอีดิลฟิฏร์และอีดิลอัฎฮา และเทศกาลของชาวฮินดูอย่างทีปาวลีและคเณศจตุรถี กุลาบจามุนมีหลายประเภท

File:Gulab jamun , chenna payesh.jpg|กุหลาบ จามุน ในแก้ว
File:Gulab Jamun2.jpg|กุหลาบ จามุน ในน้ำเชื่อม
File:GulaabJamun.JPG|กุหลาบ จามุน เสิร์ฟพร้อมหญ้าฝรั่น
File:Gulab Jamun Delhi.JPG|กุหลาบ จามุน ที่แปะวะรัก
File:Gulaab Jamoon.jpg|กุหลาบ จามุน สองชิ้น
File:Mini Gulab Jamun.jpg|กุหลาบ จามุน ชิ้นเล็ก

หมายเหตุ

อ้างอิง
ภาษาคูนิงามิ
คูนิงามิ หรือ โอกินาวะตอนเหนือ ( , , ) เป็นภาษารีวกีวในเกาะโอกินาวะตอนเหนือที่อำเภอคูนิงามิ และนครนาโงะ หรือรู้จักกันในชื่อภูมิภาคยัมบารุ ในอดีตเคยเป็นดินแดนของราชอาณาจักรโฮกูซัง

สำเนียงนากิจิงมักถือเป็นตัวแทยของภาษาคูนิงามิ คล้ายคลึงกับสำเนียงชูริ-นาฮะของภาษาโอกินาวะตอนกลาง จำนวนผู้พูดภาษาคูนิกามิเป็นภาษาแม่ได้อย่างคล่องแคล่วนั้นไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด คนรุ่นใหม่ส่วนใหญ่พูดภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาแรก เนื่องจากนโยบายด้านภาษาของญี่ปุ่น

ที่ตั้ง
นอกจากส่วนเหนือของเกาะโอกินาวะตอนเหนือแล้ว ยังมีผู้พูดภาษาคูนิงามิที่เกาะเล็กใกล้เคียง อย่างอิเอะ, สึเก็ง และคูดากะ
ขอบเขตและการจัดอันดับ
Glottolog จัดให้ภาษาคูนิงามะกับโอกินาวะตอนกลางเป็นสองภาษาในภาษากลุ่มโอกินาวะ โดยอ้างจาก Pellard (2009) ในขณะที่ Ethnologue เพิ่มโอกิโนเอราบุและโยรง ภาษาเหล่านี้ (กับภาษาอื่น ๆ ทั้งหมดในหมู่เกาะรีวกีวเหนือ) Glottolog จัดให้อยู่ในกลุ่มภาษาอามามิ ส่วน แผนที่ชุดภาษาใกล้สูญของโลก ของยูเนสโกรวมภาษาโอกิโนเอราบุและโยรงเป็นวิธภาษาของคูนิงานิ โดยอ้างจาก Uemura (2003)

ข้อมูล
* Okinawa Nakijin Hōgen Jiten โดยเซเซ็ง นากาโซเนะ. พจนานุกรมสำเนียงโยนามิเนะในหมู่บ้านนากิจิง
* Okinawa Iejima Hōgen Jiten โดยมุตสึโกะ โอชิโอะ. พจนานุกรมสำเนียงอิเอะ.

อ้างอิง
หงส์ ไทยมี
งามพร้อม "หงส์" ไทยมี ( ) เป็นเชฟชาวอเมริกันเชื้อสายไทย

ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา
หงส์เกิดในจังหวัดเชียงใหม่ ประเทศไทย โดยได้รับการทาบทามให้เป็นนางแบบก่อนที่จะเข้าทำงานใน Merck บริษัทเภสัชกรรมระดับโลก
อาชีพ
หงส์เปิดร้าน "งาม" (Ngam) ในอีสต์วิลเลจ นครนิวยอร์กใน ค.ศ. 2012 ให้บริการอาหารไทยรสชาติอร่อยแบบร่วมสมัยจนถึง ค.ศ. 2019 ใน ค.ศ. 2015 หงส์ได้ตีพิมพ์หนังสือทำอาหารเล่มแรกของเธอชื่อ True Thai: Real Flavors for Every Table ใน ค.ศ. 2020 เธอได้เปิดร้อน "ไทยมีเลิฟ" (Thaimee Love) ซึ่งเป็นร้านอาหารแบบป๊อปอัพ และได้เช่าพื้นที่ร้านอาหารถาวรในย่านโซโหใน ค.ศ. 2021 ใน ค.ศ. 2024 หงส์และเชฟไพลิน จงจิตรนันท์ได้เปิดตัว Sabai Talk Podcast ซึ่งเน้นเรื่องอาหารไทย

อ้างอิง
นิวกราวส์
นิวกราวส์ ( ) เป็นเว็บไซต์เพื่อความบันเทิงสัญชาติอเมริกัน ก่อตั้งโดยทอม ฟัลป์ใน ค.ศ. 1995 และเป็นเจ้าของโดย บริษัท นิวกราวส์ดอตคอม จำกัด เว็บไซต์นี้เป็นแหล่งรวบรวมเนื้อหาที่สร้างโดยผู้ใช้ เช่น เกม, ภาพยนตร์, เสียง และงานศิลปะต่าง ๆ โดยฟัลป์ผลิตเนื้อหาภายในองค์กร ณ สำนักงานใหญ่และสำนักงานในเกลนไซด์ รัฐเพนซิลเวเนีย ซึ่งเป็นย่านชานเมืองของ ฟิลาเดลเฟีย
ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 2000 นิวกราวส์มีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งต่อวัฒนธรรมอินเทอร์เน็ต โดยเฉพาะในด้านแอนิเมชันทางอินเทอร์เน็ตและวิดีโอเกมอิสระ เว็บไซต์นี้ได้รับการขนานนามว่าเป็น "ช่วงเวลาที่โดดเด่นในประวัติศาสตร์การเล่นเกม" เป็นสถานที่ "ที่แอนิเมเตอร์และนักพัฒนาจำนวนมากได้ฝึกฝนฝีมือและสร้างฐานแฟนคลับนานก่อนที่สื่อสังคมจะถือกำเนิดขึ้น" และเป็น "สวรรค์แห่งการบ่มเพาะเหล่าผู้ยิ่งใหญ่ในวงการแอนิเมชันทางอินเทอร์เน็ต"

หมายเหตุ

อ้างอิง

แหล่งที่มา
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น

*
วัดถ้ำเขาชะอางค์
วัดถ้ำเขาชะอางค์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองไผ่ อำเภอด่านมะขามเตี้ย จังหวัดกาญจนบุรี ที่ดินเฉพาะบริเวณที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ประมาณ 200 ไร่

หลังจากมีชาวบ้านจากพื้นที่อื่นได้เข้ามาอาศัยในบริเวณที่เรียกว่าบ้านหนองไผ่ ต่อมามีการค้นพบถ้ำต่าง ๆ ที่อยู่รอบเขา และได้ตั้งชื่อตามลักษณะของถ้ำ เช่น ถ้ำไทรงาม ถ้ำตำหนักเพชร ถ้ำพระพุทธ ถ้ำเสือหัด และถ้ำเขาชะอางค์ ชาวบ้านได้ช่วยกันสร้างวัดขึ้นมาใกล้กับภูเขา ซึ่งตรงกับบริเวณปากถ้ำเขาชะอางค์ ชาวบ้านจึงเรียกวัดนี้ว่า "วัดถ้ำเขาชะอางค์"
วัดถ้ำเขาชะอางค์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2482 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2519 ปากถ้ำมีพระพุทธรูปด้านในมีพระนอนปางไสยาสน์ พระยืน และอีกหลายองค์

อ้างอิง