SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดวังเย็น (จังหวัดนครปฐม)
วัดวังเย็น เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวังเย็น อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ 26 ไร่ 1 งาน และที่ธรณีสงฆ์ 12 ไร่ เป็นที่ตั้งวัดเก่า ปัจจุบันเป็นที่ตั้งโรงเรียนวัดวังเย็น รวมที่ดินของวัดมี 38 ไร่ 1 งาน
แต่เดิมวัดวังเย็นตั้งอยู่ริมคลองตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของวัดปัจจุบัน ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2440 นางไผ่ สินอาสา ได้ถวายที่ดิน จำนวน 12 ไร่ เป็นที่ตั้งวัด มีพระมาปกครองเป็นช่วง ๆ ไม่ต่อเนื่องบางปีหาพระมาอยู่จำพรรษาไม่ได้เป็นวัดร้างเป็นบางช่วง มีเพียงกุฏิ ไม่มีอุโบสถ เวลาทำสังฆกรรมต้องไปอาศัยวัดบางแขม จน พ.ศ. 2507 พระใบฎีกาสายหยุด วิสุทฺโธ ได้มาดำรงตำแหน่ง เจ้าอาวาส ได้มีการพัฒนาวัด ชักชวนชาวบ้าน ร่วมบริจาคตัดถนนจากถนนเพชรเกษมเข้ามายังหมู่บ้าน พระใบฎีกาสายหยุดยังได้ดำเนินการเรียกร้องเอาที่ดินของวัดที่ชาวบ้านเข้ามายึดครองและฟ้องร้องตามกฎหมายที่เข้ามายึดครองถึง 60 ปี จนวัดที่ดินคืนมาถึง 26 ไร่ 1 งาน
พ.ศ. 2518 ในสมัยพระมหาจำนงค์ หิตจิตฺโต ได้ย้ายที่ตั้งวัดไปอยู่ฝั่งตะวันออกที่มีเนื้อที่ถึง 26 ไร่เศษ เหตุเพราะวัดเป็นที่ราบลุ่มเมื่อถึงฤดูน้ำหลากน้ำจะท่วมวัดทุกปีและสถานที่คับแคบ โดยในวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2520 โดยได้ย้ายกฏิเก่า หอฉันเก่า มาปลูกสร้างให้พระภิกษุสามเณรได้อยู่จำพรรษาตามอัตภาพในช่วงนั้น ได้สร้างอุโบสถหลังแรกของวัดเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2521 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2522

อ้างอิง
วัดสองพี่น้อง (จังหวัดสุพรรณบุรี)
วัดสองพี่น้อง เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลต้นตาล อำเภอสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี

ประวัติ
วัดสองพี่น้องตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2212 ในรัชสมัยของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช สันนิษฐานว่าพระพิรอดหรือขรัวตาคง ได้ตั้งวัดสองพี่น้องขึ้น คำว่า "สองพี่น้อง" มาจาก "คลองสองพี่น้อง" ซึ่งเป็นคลองที่มีช้างสองเชือกเดินย่ำเป็นที่ลุ่ม มีการเอ่ยถึงวัดนี้ในจารึกเจ้าแม่ดุสิต พูดถึงอาจารย์พิรอดหรืออาจารย์คง ซึ่งต่อมาสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ทรงนิมนต์ไปอยู่กรุงศรีอยุธยา จากหลักฐานทางโบราณวัตถุ พบแผ่นจารึกลานเงินลานทองถูกค้นพบเมื่อครั้งบูรณะซ่อมแซมเจดีย์ 3 องค์ เมื่อ พ.ศ. 2536 เนื้อความในจารึกทำให้ทราบว่าผู้สร้างเจดีย์ 3 องค์
วัดสองพี่น้องมีที่ดินตั้งวัด 39 ไร่ 2 งาน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2470 ยกฐานะเป็นพระอารามหลวง เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2555

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ พระอุโบสถกว้าง 8.02 เมตร ยาว 19.08 เมตร ศิลปะอยุธยาตอนปลาย หลังคามุงกระเบื้องขึ้นลายมีช่อฟ้าใบระกา หน้าบันเป็นไม้แกะสลักบูรณะเพิ่มเติม เมื่อ พ.ศ. 2543 วิหารพระพุทธไสยาสน์ กว้าง 6.5 เมตร ยาว 19.08 เมตร หน้าบันมีขนาดใหญ่
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในพระอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปางสะดุ้งมาร ขนาดหน้าตักกว้าง 1.30 เมตร พระพุทธรูปปางไสยาสน์ (พระนอนใหญ่) ศิลปะสมัยอยุธยาตอนปลาย พระเจ้าปิดเคราะห์ เป็นพระพุทธรูปสำริดสีทอง นั่งขัดสมาธิแบบเข่าซ้อน เข่าเป็นรูปสี่เหลี่ยมสูง 1.22 เมตร กว้าง 96 เซนติเมตร และพระพุทธรูปปางไสยาสน์ ศิลปะสมัยอยุธยาตอนปลาย กว้าง 1.80 เมตรยาว 10.05 เมตร
ลำดับเจ้าอาวาส
ลำดับเจ้าอาวาส และผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาสวัดสองพี่น้อง เท่าที่พบข้อมูล ดังนี้
{| class="wikitable"
|ลำดับที่
|รายนาม
|เริ่มวาระ
|สิ้นสุดวาระ
|หมายเหตุ
|-
|1
|พระพิรอด (คง)
|ราว พ.ศ. 2212
| -
|เจ้าอาวาส, สมัยกรุงศรีอยุธยา
|-
| -
|ไม่พบข้อมูล
| -
| -
|เจ้าอาวาสต่อจากพระพิรอด (คง) ไม่พบข้อมูล
|-
|2
|พระอาจารย์ชื่น
| -
| -
|เจ้าอาวาส, สมัยกรุงรัตนโกสินทร์ ราวสมัยรัชกาลที่ ๔ - ๕
|-
|3
|พระอาจารย์มน
| -
| -
|เจ้าอาวาส, สมัยกรุงรัตนโกสินทร์ ราวสมัยรัชกาลที่ ๔ - ๕
|-
|4
|พระอาจารย์ง้วน
|พ.ศ. 2429
|พ.ศ. 2436
|เจ้าอาวาส, มรณภาพ
|-
|5
|พระปลัดยัง
|พ.ศ. 2436
|พ.ศ. 2448
|เจ้าอาวาส, มรณภาพ
|-
|6
|พระครูวินยานุโยค (เหนี่ยง เนตรสว่าง อินฺทโชโต
.ศ. 2448
|เจ้าอาวาส, มรณภาพ
|-
|6
|พระครูวินยานุโยค (เหนี่ยง เนตรสว่าง อินฺทโชโต)
|พ.ศ. 2448
|พ.ศ. 2472
|เจ้าอาวาส, มรณภาพ
|-
|7
|พระครูอุภัยภาดารักษ์ (จ่าง เกิดสำราญ ปุณฺณโชติ)
|พ.ศ. 2472
|พ.ศ. 2509
|เจ้าอาวาส, มรณภาพ
|-
| rowspan="2" |8
| rowspan="2" |พระราชปริยัติสุธี (สอิ้ง อาสน์สถิตย์ สิรินนฺโท) ป.ธ. 8
|พ.ศ. 2509
|พ.ศ. 2511
|ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
|-
|พ.ศ. 2511
|พ.ศ. 2539
|เจ้าอาวาส, ย้ายไปเป็นเจ้าอาวาสวัดดอนเจดีย์
|-
|9
|พระปริยัติวรคุณ (สมชาย เสียงแหลม ทตฺตชีโว) ป.ธ. 6
|พ.ศ. 2539
| -
|เจ้าอาวาส, ปัจจุบัน
|-
|
|
|
|
|
|}
ความเป็นไทย
เป็นหนึ่งในเอกลักษณ์ความเป็นไทย]]

ความเป็นไทย เป็นแนวคิดที่เกี่ยวข้องกับการแสดงเอกลักษณ์ที่บ่งบอกว่าเป็นคนไทย หรืออีกความหมายหนึ่งคือ การแสดงให้เห็นสิ่งใด ๆ ที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมไทย
ประวัติ
แนวคิดเรื่องความเป็นไทยถูกกำหนดอย่างเป็นแบบแผนในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการเปลี่ยนมุมมองความเป็นไทย กำหนดแนวทางความเป็นไทยให้สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงทางการเมือง ในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวเริ่มมีการใช้แนวคิดชาตินิยมเพื่อการสร้างอุดมการณ์ร่วมให้เกิดในสังคมไทย สาระของแนวคิดคือ ปลูกฝังการรักชาติ ความจงรักภักดีต่อศาสนาและพระมหากษัตริย์ เป็นแนวคิดแบบชาตินิยมแบบอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมโบราณ มีเจตนาแสดงความเป็นไทยให้เห็นถึงศิลปวัฒนธรรมอันดีของไทยที่มีแต่อดีตและแสดงให้เห็นว่าชาติไทยไม่ใช่ชาติใหม่หรือชาติที่ป่าเถื่อน ดังปรากฏในรูปแบบศิลปกรรมและสถาปัตยกรรมตามแบบแผนประเพณีนิยม และทรงสร้างสัญลักษณ์ต่าง ๆ เช่น ธงไตร
ในยุคของรัฐบาลคณะราษฎรมีการสืบทอดสาระสำคัญของสำนักความคิดไทย มุ่งหล่อหลอมความเป็นไทย ความรักชาติไทย และความพยายามพึ่งตนเอง ไม่ยอมให้อยู่ในความครอบงำของต่างชาติ แต่ทางด้านศิลปกรรมได้ประยุกต์ นิยมลดทอนรายละเอียดและความซับซ้อนขององค์ประกอบตามอย่างไทย
ในช่วงหลัง พ.ศ. 2475 ถึงสงครามโลกครั้งที่สอง แนวคิดเรื่องความเป็นไทยเปลี่ยนศูนย์กลางจากสถาบันกษัตริย์ หันมาให้ความสำคัญกับพลเมือง โดยการสร้างวาทะกรรมความเป็นคนไทยที่เน้นอุปนิสัย คือ เป็นคนที่มีศิลปะไทย รักอิสรภาพ มีนิสัยใจคอที่รักความก้าวหน้า มุมานะอุตสาหะขยันหมั่นเพียร มีความสามัคคี แต่ไม่ขัดแย้งกับฐานคติเรื่องการจงรักภักดีต่อกษัตริย์และนับถือศาสนาพุทธ เมื่อเข้าสู่สงครามเย็น ความหมายของความเป็นไทย กลับมารวมศูนย์ทางความคิดที่การมีความจงรักภักดีต่อสถาบันกษัตริย์ เน้นย้ำว่าคนไทยต้องรู้ที่ต่ำที่สูง ไม่เบียดเบียนกัน รักการปกครองแบบไทย พูดภาษาไทย รู้วรรณคดีไทยและศิลปะไทย มีขนบธรรมเนียมและประเพณีแบบไทย
พ.ศ. 2558 รัฐบาลนำแนวคิด "2015 Discover Thainess" (ปีท่องเที่ยววิถีไทย) มาเป็นจุดเด่นการตลาดของการท่องเที่ยวประเทศไทย

ลักษณะ
ความเป็นไทย แบ่งได้เป็น 2 ลักษณะคือ ความเป็นไทยที่เป็นรูปธรรมหรือความเป็นไทยเชิงประจักษ์และความเป็นไทยที่มีลักษณะเป็นนามธรรมหรือความเป็นไทยทางใจ ความเป็นไทยทางวัตถุ ได้แก่ เสื้อผ้าเครื่องแต่งกาย เช่น ผ้าถุง ผ้าซิ่น โจงกระเบน สถาปัตยกรรม เช่น เรือนไทย เครื่องมือ เครื่องใช้ เช่น ไถ คราด กระบุง ของเล่น เช่น ตระกร้อ สะบ้า งานศิลปะต่าง ๆ เช่น เครื่องดนตรีไทย เพลงไทย เป็นต้น รวมถึงลักษณะทางพฤติกรรมทางกายและการพูด เช่น ความสุภาพอ่อนน้อม อ่อนน้อมถ่อมตน รักความสงบ ประนีประนอม เป็นมิตร ยิ้มแย้มแจ่มใส ส่วนความเป็นไทยทางใจ เช่น เรื่องค่านิยมที่ทำให้คนไทยไม่เคร่งครัด ความเชื่อต่าง ๆ
ความเป็นไทยที่เป็นที่รู้จักในต่างประเทศ เช่น อาหารไทย การนวดไทย ผ้าไทย และมวยไทย เป็นต้น

เอกลักษณ์ความเป็นไทยยังแบ่งออกได้เป็นแต่ละภาค ความเป็นไทยของภาคอีสาน เช่น การทอผ้า หมอลำ อาหารอีสาน ความเป็นไทยของภาคเหนือ เช่น เครื่องเงิน เครื่องเขิน ร่มบ่อสร้าง เสื้อม่อฮ่อม อาหารภาคเหนือ ความเป็นไทยของภาคใต้ เช่น ผ้าบาติก สวนยาง อาหารท้องถิ่นภาคใต้

อ้างอิง
วัดช้างรอบ (จังหวัดกำแพงเพชร)
วัดช้างรอบ เป็นโบราณสถานร้างขนาดใหญ่ ตั้งอยู่บนเนินเขาลูกรังภายในอุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชรเขตนอกกำแพงเมืองหรือเขตอรัญญิก ตำบลหนองปลิง อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร คาดว่าสร้างขึ้นในช่วงประมาณพุทธศตวรรษที่ 21
สิ่งก่อสร้างสำคัญ คือ เจดีย์ประธานทรงระฆังขนาดใหญ่ มีรูปแบบเจดีย์ช้างล้อมในศิลปะสุโขทัย เจดีย์ประธานประกอบด้วยฐานประทักษิณสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ ฐานเจดีย์กว้าง 31 เมตร มีบันไดอยู่ที่กลางด้านทั้งสี่ เพื่อใช้ขึ้นไปถึงลานด้านบนหรือลานประทักษิณ บริเวณผนังฐานสี่เหลี่ยมของเจดีย์ประธานประดับประติมากรรมรูปช้างปูนปั้นจำนวน 68 เชือก ปรากฏเฉพาะส่วนหัวและสองขาหน้าโผล่พ้นจากฐานประทักษิณ ชานบันไดแต่ละด้านประดับสิงห์และทวารบาลปูนปั้นแต่ชำรุดเสียหายไปจนเกือบหมด ด้านข้างของลานก่อเป็นกำแพงเตี้ย ๆ ด้วยอิฐ เชื่อมต่อระหว่างซุ้มประตูแต่ละทิศ ตรงมุมมีฐานเจดีย์เล็ก ๆ ส่วนยอดหักสันนิษฐานว่าเป็นเจดีย์ทรงกลีบมะเฟือง
ด้านหน้าเจดีย์ประธานมีฐานวิหารรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีมุขทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ภายในวิหารยังปรากฏแนวแท่นอาสนสงฆ์และฐานประดิษฐานพระประธาน องค์พระประธานชำรุดหักพัง เสารับเครื่องบนและหลังคาเป็นเสาศิลาแลงสี่เหลี่ยม อุโบสถอยู่เยื้องวิหารไปทางเหนือเหลือเฉพาะฐานขนาดเล็ก มีใบเสมาปักโดยรอบอุโบสถ

อ้างอิง
วัดราษฎร์บำรุง (อำเภอบางปลาม้า)
วัดราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไผ่กองดิน อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 24 ไร่ 1 งาน 28 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 5 แปลง เนื้อที่ 127 ไร่ 3 งาน 46 ตารางวา

วัดราษฎร์บำรุงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2459 เดิมเรียกว่า วัดบ่อหัวกรวด มีนายยอดกับนางดา จันทร์ตรี และนายนามกับนางอ่อน จันทร์ตรี บริจาคที่ดินเพื่อสร้างวัด ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดราษฎร์บำรุง" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2471 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 80 เมตร ยาว 120 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2472 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 50 เมตร ยาว 100 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 11 เมตร ยาว 20.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2424 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ กว้าง 6 เมตร ยาว 34 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย 2 ชั้น และกุฏิสงฆ์ จำนวน 13 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้
รายนามเจ้าอาวาส
* พระพุฒ ทัศนสุวรรณ พ.ศ. 2459–2461
* พระช้อน ธมฺมสโร พ.ศ. 2462–2464
* พระผ่าน ธมฺมสาโร พ.ศ. 2465–2494
* พระครูกัลยาสุทธิคุณ พ.ศ. 2495–2543
* พระครูสุวรรณประภัสสร (บรรเจิด ปภสฺสโร) พ.ศ. 2543–2549
* พระครูอนุกูลสุวรรณกิจ (สมนึก กุลวฑฺฒโน) พ.ศ. 2559–2564
* พระอธิการ นันทวัฒน์ ธนปญฺโญ พ.ศ. 2564–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดกลาง (จังหวัดสุพรรณบุรี)
วัดกลาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกคราม อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 11 ไร่ 23 ตารางวา

วัดกลาง หรือ วัดกลางบางปลาม้า เป็นวัดเก่าแก่ที่เชื่อกันว่าเป็นวัดที่มีความรุ่งเรืองวัดหนึ่งในสมัยกรุงศรีอยุธยา ได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดสวนป่าปฏิบัติธรรม (วัดกลาง) เมื่อราวปี พ.ศ. 2441 ต่อมาหลังจากที่มีถนนสาย 340 (สุพรรณบุรี-บางบัวทอง-ลาดหลุมแก้ว) ตัดผ่านด้านหลังวัด ทำให้พื้นที่บริเวณที่เป็นสวนป่าอยู่คนละฟากถนนกับอุโบสถและศาลาการเปรียญ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2558
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่า กว้าง 8.50 เมตร ยาว 15 เมตร อุโบสถหลังใหม่กว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร ศาลาการเปรียญ กว้าง 23 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 15 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หล้ง วิหาร กว้าง 7 เมตร ยาว 13 เมตร และศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 13 เมตร ยาว 28 เมตร ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปสลักด้วยหินทรายแดงและหินครกเขียว และเจดีย์บรรจุพระบรมธาตุ บริเวณห้องโถงในเจดีย์วาดภาพพุทธประวัติ ส่วนระเบียงรอบโถงภายในองค์เจดีย์วาดฉากนรกและเขียนกำกับว่าการลงทัณฑ์แต่ละอย่างเกิดจากพฤติกรรมอะไร
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการเขียว พ.ศ. 2441–2445 
* พระอธิการช้าง พ.ศ. 2446–2449
* พระอธิการยศ พ.ศ. 2450–2460 
* พระครูสุขพรหมศร พ.ศ. 2461–2482
* พระอธิการมา โชติโก พ.ศ. 2483–2504 
* พระวิมลภาวนานุสิฐ พ.ศ. 2505–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดท่าข้ามใต้
วัดท่าข้ามใต้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านกาศ อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 1 ไร่ 2 งาน ปัจจุบันมี พระสองเมือง ถาวโร เป็นเจ้าอาวาส

วัดท่าข้ามใต้ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2473 วัดมีปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระบรมสารีริกธาตุ ซึ่งท่านปัญญาวุฒิโฑ อดีตเจ้าอาวาสวัดท่าข้ามใต้ ได้ไปพบในวัดถ้ำเหง้า โดยพระบรมสารีริกธาตุได้แสดงอภินิหารปรากฏมีแสงสว่างเจิดจ้าภายในถ้ำ จึงได้อาราธนาอัญเชิญองค์พระบรมสารีริกธาตุมาประดิษฐานที่วัดท่าข้ามใต้ ซึ่งต่อมาวัดท่าข้ามใต้ได้ดำเนินการก่อสร้างพระเจดีย์องค์ใหม่เพื่อบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ วัดยังมีงานสรงน้ำองค์พระบรมสารีริกธาตุ เป็นประจำทุกปี

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์โอรังอัซลี
พิพิธภัณฑ์โอรังอัซลี ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ในอำเภอกมบัก รัฐเซอลาโงร์ ประเทศมาเลเซีย จัดแสดงประวัติศาสตร์และประเพณีของชนพื้นเมืองโอรังอัซลี ในพิพิธภัณฑ์มีห้องสมุดและโรงละครขนาดเล็ก และเปิดทำการในวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 1987 โดยนายกรัฐมนตรีมาฮาดีร์ บิน โมฮามัด

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* All Malaysia.info | Muzium Orang Asli 
* Orang Asli Temuan Web Site
* Orang Asli Alternative Medicine
วัดควรค่าม้า
วัดควรค่าม้า ( ) เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ มีเนื้อที่ 1 ไร่ 94 ตารางวา

วัดควรค่าม้าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2035 เหตุที่ชื่อวัดควรค่าม้าเพราะในอดีด บริเวณส่วนใหญ่ของวัดเป็นพื้นที่ที่ใช้ในการเลี้ยงม้าจำนวนมาก เลี้ยงม้าเป็นพาหนะค้าขาย ต่อมาม้าได้ล้มตายลง ด้วยความอาลัยม้าจึงตัดสินใจอุทิศที่แปลงนี้ให้เป็นวัด สร้างวัดเพื่อระลึกถึงม้า เดิมชื่อ วัดคุณค่าม้า ต่อมาก็เพี้ยนเป็นวัดควรค่าม้า วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2405
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ วิหาร เจดีย์ (พระธาตุ) ย่อมุมไม้สิบสอง ด้านหน้าของเจดีย์ประดิษฐ์สถานเป็นพระพุทธรูปสมัยเชียงแสน ด้านซ้ายประดิษฐ์สถานเป็นพระสิงห์ ด้านขวาประดิษฐ์สถานเป็นพระนาคปรก ด้านหลังประดิษฐ์สถานพระเจ้าทันใจ

รายนามเจ้าอาวาส
* ครูบาคำ 
* ครูบาปัญญา ปัญญาธโร 
* พระอธิการวีรธรรม วีรธัมโม พ.ศ. 2496–2506 
* พระอธิการทองสุข กลญาโน พ.ศ. 2506–2512 
* พระอธิการบุญฤทธิ์ ฐิติโก พ.ศ. 2513–2526 
* พระครูวีรุฬธรรมวัฒน์ พ.ศ. 2527–2567
* พระครูปลัดเฉลิมพล สิริสุวณฺโณ พ.ศ.2567-ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดพระเจ้าเม็งราย
วัดพระเจ้าเม็งราย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระสิงห์ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดพระเจ้าเม็งราย เดิมชื่อว่า วัดคานคาด คงจะเพี้ยนมาจากคำว่า กาละก้อด หรืออาจมีความหมายว่า ไม้คานหามพระพุทธรูปมาคาด หรือกร่อนจาก จนเกือบจะนำมาใช้หามพระพุทธรูปต่อไปอีกไม่ได้ จึงตั้งว่า วัดคาดคอด ยังมีอีกชื่อว่า วัดศรีสร้อยท้าเจ่ง เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดพระเจ้าเม็งราย" ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง สันนิษฐานว่าเป็นพระอารามหลวงแห่งที่สามที่พญามังรายทรงสร้างขึ้น สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1839
วัดมีโบราณวัตถุที่สำคัญเป็นพระพุทธรูปยืนปางห้ามญาติ มีชื่อเรียกว่า พระเจ้าค่าคิงพญามังราย สูงประมาณ 540 เซนติเมตร เป็นพระพุทธรูปยืนสมัยต้นเชียงใหม่เป็นพระพุทธรูปที่สำคัญองค์หนึ่ง เรื่องราวของพระพุทธรูปองค์นี้ปรากฏในตำนานเมืองเชียงใหม่และในพงศาวดารโยนก ปูชนียวัตถุอื่น ๆ ได้แก่ พระพุทธรูปที่จำลองจากพระพุทธสิหิงค์ สร้างโดยศรีสัทธัมมะมหาสังฆราชเมื่อ พ.ศ. 2012 ประดิษฐานในวิหารใหญ่ ขนาดหน้าตักกว้าง 86 เซนติเมตร และยังมีกลุ่มพระพุทธรูปปางมารวิชัยสำริดอีกหลายองค์ เป็นรูปแบบของพระพุทธรูปปางมารวิชัย ในต้นพุทธศตวรรษที่ 21 พระพุทธรูปปางลีลาสกุลช่างเชียงใหม่ สำริดปิดทองพุทธศตวรรษที่ 21–22 ประดิษฐานอยู่ในวิหารน้อย

อ้างอิง
วัดสำเภา (จังหวัดเชียงใหม่)
วัดสำเภา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนถนนราชดำเนิน ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ อยู่ตรงข้ามกับวัดพันอ้น ในเขตคูเมืองเชียงใหม่ ห่างจากประตูท่าแพ 250 เมตร

วัดสำเภาสร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์มังราย ชื่อเดิมคงไม่ใช่ชื่อนี้ ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง ในตอนนั้นมีพ่อค้าชาวเมืองระแหง (จังหวัดตากในปัจจุบัน) เดินทางมาค้าขายในเมืองเชียงใหม่ เกิดศรัทธาต่อพุทธศาสนาจึงสร้างสำเภาทองบรรจุในเจดีย์ของวัดแห่งนี้ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2113 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2362 พระยาธรรมลังกา เจ้าหลวงเชียงใหม่องค์ที่ 2 ได้มาทำบุญถาวรวัตถุ และเจ้าสุริยวงศ์ (คำตัน สิโรรส) ได้ทำนุบำรุงสืบมา
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารศิลปะล้านนา ตัวอาคารตั้งอยู่บนฐานยกสูง หลังคาซ้อนกันสามชั้น หน้าบันตลอดจนตัวเสาประดับด้วยลายปูนปั้นเป็นรูปเทวดา ลายพรรณพฤกษาและสัตว์ต่าง ๆ บันไดทางขึ้นเป็นมกรคายนาค ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัยเป็นพระประธาน เจดีย์ศิลปะล้านนา ตั้งอยู่ด้านหลังวิหาร ฐานด้านล่างสุดเป็นสี่เหลี่ยม รับฐานบัวย่อเก็จยกสูง ถัดขึ้นไปเป็นชั้นมาลัยเถาซ้อนกันห้าชั้น รับกับองค์ระฆังทรงกลมสีทอง หุ้มด้วยทองจังโก ส่วนยอดประดับฉัตรสีทองห้าชั้น และอุโบสถ ตั้งอยู่ด้านข้างวิหาร หลังคาซ้อนกันสองชั้น ช่อฟ้ายังคงเป็นของเดิม ส่วนนาคสะดุ้งทำขึ้นใหม่ ด้านหน้าประดับด้วยลายปูนปั้นรูปพรรณพฤกษาและกระจกหลากสี ประตูทางเข้าแกะไม้เป็นรูปเทวดาสององค์เฝ้าปร
โรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจ
โรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจเป็นอดีตโรงพิมพ์ในประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2438 รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ถือกันว่าเป็นเป็นโรงพิมพ์แห่งแรกของประเทศไทย โรงพิมพ์ก่อตั้งขึ้นโดยหลวงดำรงธรรมสาร (มี ธรรมาชีวะ) ปลัดกรมอัยการ ก่อนที่จะออกจากราชการมาทำธุรกิจโรงพิมพ์เต็มตัว โรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจเป็นธุรกิจรับพิมพ์หนังสือแบบเรียน หนังสือธรรมะ หนังสือที่ระลึกงานศพ และหนังสือราชการ รวมถึงราชกิจจานุเบกษาซึ่งเคยตีพิมพ์อยู่จนถึงปี พ.ศ 2504 หลังรัฐบาลได้จัดตั้งสำนักพิมพ์ของราชการขึ้นเอง โรงพิมพ์ดำเนินการโดยลูกหลานของผู้ก่อตั้งเรื่อยมาจนถึงรุ่นที่สี่ก่อนจะปิดตัวลงไปเมื่อราว พ.ศ. 2530
โรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจถือเป็นหนึ่งในบรรดาโรงพิมพ์ที่มีเจ้าของเป็นชาวไทยที่เปิดตัวขึ้นภายหลังการชยายตัวของตลาดหนังสือในสยามจากนโยบายการเผยแพร่ความรู้ของหอพระสมุดวชิรญาณที่ส่งเสริมการนำต้นฉบับหนังสือไทยบนใบลานให้กับโรงพิมพ์เอกชนไปจัดพิมพ์เอง

ในปี พ.ศ.2442 โรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจตีพิมพ์ หนังสือแบบเรียนเร็ว พระนิพนธ์ในกรมพระยาดำรงราชานุภาพ ฉบับตีพิมพ์ครั้งที่ 10 ซึ่งเป็นหนังสือเรียนภาษาไทยเล่มแรกที่มีมีการกำกับชื่อประกอบตัวอักษรไทย ก ถึง ฮ ครบทั้ง 44 ในช่วงวิกฤตการณ์กบฏบวรเดช โรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจเป็นหนึ่งในโรงพิมพ์เอกชนที่อาสาพิมพ์คําแถลงการณ์ของรัฐบาลเพื่อต่อต้านการก่อกบฏแจกจ่ายประชาชนโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย
อาคารโรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจ
อาคารโรงพิมพ์ก่อสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2438 ตั้งอยู่บนถนนบำรุงเมือง และเป็นโบราณสถานขึ้นทะเบียนของกรมศิลปากรในชื่อ "อาคารบำรุงนุกูลกิจ" นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2542 ปัจจุบันอาคารอยู่ภายใต้การดูแลของบริษัทรัจนากรพร็อบเพอร์ตี้ และใช้งานเป็นโกดังของร้านสังฆภัณฑ์และพระพุทธรูปในพื้นที่ และด้านหน้าของอาคารเป็นที่จอดรถ กระทั่งในปี พ.ศ. 2565 ได้เปลี่ยนมาเป็นร้านกาแฟชั่วคราวของ Craftsman Roastery ซึ่งอดีตเคยทำการอยู่ที่บ้านอาจารย์ฝรั่ง อดีตบ้านพักของศิลป์ พีระศรี และจะเปิดให้บริการเป็นเวลา 8 เดือนนับตั้งแต่ 5 กุมภาพันธ์
อาคารโรงพิมพ์เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนมีความสูงสองชั้น หลังคาทรงปั้นหยา ก่อสร้างด้วยสถาปัตยกรรมเป็นแบบผสมผสานสถาปัตยกรรมคลาสสิกและสถาปัตยกรรมวิกตอเรีย ตกแต่งด้วยไม้และปูนเป็นลวดลายเหนือหน้าต่างและประตู ปัจจุบันอาคารตั้งอยู่ในพื้นที่ปิดที่ล้อมรอบด้วยอาคารพาณิชย์อื่นและมีพื้นที่ทางเข้าที่คับแคบ

ระเบียงภาพ
File:Bumrung Nukulkij Printing House โรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจ 02.jpg|รายละเอียดบานประตู-หน้าต่าง
File:Bumrung Nukulkij Printing House โรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจ 14.jpg|รายละเอียดบานประตู-หน้าต่าง
ไฟล์:Bumrung Nukulkij Printing House โรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจ 15.jpg|พื้นที่ร้าน Craftsman Roastery
File:Bumrung Nukulkij Printing House โรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจ 18.jpg|ภายนอกขณะแสดงไฟยามค่ำคืนเป็นพิเศษใน Bangkok Design Week 2022
File:Bumrung Nukulkij Printing House โรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจ 17.jpg|ภายในอาคารขณะจัดแสดงชิ้นงานใน Bangkok Design Week 2022

อ้างอิง
วัดมงคลคีรีเขต
วัดมงคลคีรีเขต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเมย ในตำบลท่าสองยาง อำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 72 ไร่ 2 งาน 28 ตารางวา มีธรณีสงฆ์ 2 แปลง เนื้อที่ 3 ไร่

วัดมงคลคีรีเขต ป้ายวัดสะกดว่า วัดมงคลคีรีเขตร์ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2462 ประชาชนร่วมใจกันสร้างวัดนี้ และนิยมเรียกว่า "วัดท่าสองยาง" ตามชื่อของหมู่บ้าน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2523 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
วัดมีเกจิอาจารย์ คือ พระครูนิมมานการโสภณ หรือ ครูบาสร้อย ขันติสาโร เป็นที่เคารพของประชาชนทั่วไป ทั้งชาวไทยและชาวพม่าเชื้อสายกะเหรี่ยงที่อยู่ตรงข้ามอำเภอชายแดนฝั่งตะวันตก เชื่อกันว่าเป็นผู้ที่มีอาคมกล้าแข็งสามารถป้องกันอันตรายต่าง ๆ ให้กับผู้ที่เคารพนับถือ เมื่อท่านมรณภาพ เมื่อ พ.ศ. 2541 สังขารไม่เน่าเปื่อย ปัจจุบันเก็บอยู่ในโลงแก้วในกุฏิที่ท่านเคยอยู่

รายนามเจ้าอาวาส
* ครูบากาวิ
* พระจ่อ
* พระอ้าย
* พระดำ
* พระเจ่ง
* พระเสือ
* พระสวัสดิ์
* พระอธิการสร้อย ขนฺติสาโร

อ้างอิง
วัดแม่ต้านเหนือ
วัดแม่ต้านเหนือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่ต้าน อำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 81 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 3 ไร่ 26 ตารางวา ปัจจุบันพระครูพิบูลธรรมานุวัตร (พรหม พุทธภาโณ) เป็นเจ้าอาวาส
วัดแม่ต้านเหนือตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2360 เป็นวัดเก่าแก่ที่มีมาก่อนนั้น แต่จะนานเท่าใดไม่ปรากฏหลักฐาน เดิมตั้งอยู่ที่บ้านลำร้อง หมู่ที่ 2 ต่อมาถึงประมาณ พ.ศ. 2440 ได้ย้ายเสนาสนะมาจัดสร้างขึ้นใหม่ทางทิศตะวันตกของหมู่บ้าน มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 2 ไร่ จนเมื่อพ.ศ. 2466 ได้ย้ายวัดมาตั้งอยู่ที่สี่แยกถนนราชดำเนิน และย้ายวัดอีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2496 มาสร้าง ณ ที่ตั้งปัจจุบัน ซึ่งอยู่ห่างจากที่ตั้งวัดเดิมประมาณ 1 กิโลเมตร เนื่องจากปัญหาน้ำท่วมและคับแคบ กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศย้ายวัดเมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2499 ที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 81 ไร่ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2522
ชื่อของวัดเรียกกันหลายชื่อ ทั้ง วัดครูบากิ่ง หรือ วัดครูบากั๋น เรียกตามนามเจ้าอาวาส บ้างเรียก วัดม่วงคำ เพราะมีต้นมะม่วงคำขนาดใหญ่เก่าแก่อยู่ในวัด บ้างก็เรียก วัดเหนือ เพราะตั้งอยู่ตอนเหนือของหมู่บ้าน
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 12.80 เมตร ยาว 28 เมตร สร้าง พ.ศ. 2514 โครงสร้างเป็นไม้พื้นคอนกรีต หอฉันกว้าง 8.50 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 เป็นอาคารไม้ยกพื้นสูง 2 เมตร ศาลาการเปรียญกว้าง 950 เมตร ยาว 28.50 เมตร สร้าง พ.ศ. 2523 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น กุฏิสงฆ์ จำนวน 16 หลัง และหอระฆังสร้างด้วยไม้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปไม้ขนุนแกะสลัก 2 องค์ นายพรหม นางพิมพ์ สร้างไว้เมื่อ พ.ศ. 2420 พระพุทธรูปไม้ขนุนอีก 2 องค์ สร้างโดยท้าวอินต๊ะและท้าวเขื่อนเพชร เมื่อ พ.ศ. 2442 พระประธานในวิหาร 3 องค์ เป็นพระพุทธรูปปูนปั้น

อ้างอิง
วัดชัยชนะสงคราม (จังหวัดตาก)
วัดชัยชนะสงคราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงเงิน อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก

วัดชัยชนะสงครามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2258 เดิมชื่อ วัดท่าชัย หรือ วัดดอยท่าชัย แต่ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดท่าแค ตามชื่อหมู่บ้าน สร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์ในการที่กองทัพอยุธยาได้รับชัยชนะในการรบสู้กับข้าศึกในสมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ์ โดยบริเวณด้านหลังหมู่บ้านมีคันคูซึ่งสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ์มีรับสั่งให้ทหารขุดดินทาคันคูต้านทานกองทัพข้าศึก บริเวณที่ขุดปัจจุบันเรียกว่า หนองคา ยังปรากฏให้เห็นอยู่
แต่ด้วยการศึกสงครามจึงทำให้ไม่มี ผู้ทำนุบำรุง เป็นเหตุให้วัดถูกทิ้งรกร้างว่างเปล่า เป็นเวลานาน จนเมื่อ พ.ศ. 2449 พระอธิการยิ้ม เจ้าอาวาสวัดไผ่ล้อม พระครูเจ้า คณะแขวง กิ่งอำเภอเชียงเงิน พร้อมด้วยพระศักดา เรืองฤทธิ์ เจ้าเมืองตาก พร้อมศรัทธาพุทธศาสนิกชน ร่วมกันบูรณะอุโบสถแลซ่อมแซมหลวงพ่อโต พระประธานในอุโบสถ ภายหลังได้นำพระพุทธรูปสมัยเชียงแสน หรือ พระสองพี่น้อง มาประดิษฐานด้วย วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2449
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 หอสวดมนต์เป็นอาคารตึก 2 ชั้น สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 กุฏิสงฆ์ 2 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์ 1 องค์ พระประธานในอุโบสถนามว่า หลวงพ่อโต เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย สมัยสุโขทัย พระพุทธรูปเนื้อทองสัมฤทธิ์ สมัยเชียงแสน อีก 2 องค์ ชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อสองพี่น้อง

อ้างอิง
วัดเวียคะดี้
วัดเวียคะดี้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองลู อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี

วัดเวียคะดี้เป็นวัดในหมู่บ้านเวียคะดี้ ซึ่งเป็นชุมชนกะเหรี่ยงโบราณ อายุ 200 ปี คำว่า "เวีย" ภาษากะเหรี่ยงแปลว่าทุ่ง ส่วนคำว่า "คะดี้" แปลว่า หวายขม เมื่อรวมกันแปลว่า "ทุ่งหวายขม"

วัดมีเจดีย์ 2 องค์ สร้างในสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ที่สำคัญบริเวณนี้ยังเป็นจุดแลกเปลี่ยนตัวประกันระหว่างสมเด็จพระนเรศวรมหาราชกับพระสุพรรณกัลยา สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่า ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2484
วัดมีปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธศรีโพธิญาณมุนี เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย เป็นศิลปะแบบพม่าองค์ใหญ่ ภายในวัดมีต้นลีลาวดี มีลำต้นที่ใหญ่มากมีขนาดใหญ่ถึง 3 คนโอบ ส่วนความสูงประมาณ 1.5 เมตร และมีกิ่งก้านที่แตกแยกออกไปจำนวนมาก แต่มีใบน้อยมาก เชื่อว่ามีอายุกว่า 400 ปี

เสนาสนะภายในวัดได้แก่ อุโบสถสร้างแบบง่าย ๆ ใช้งานเพียงชั่วคราว โดยต้องสร้างหลังใหม่แทนหลังเก่าเกือบทุกปี กุฎิขนาดเล็ก 4 หลัง มีสภาพค่อนข้างทรุดโทรม และศาลาการเปรียญ

อ้างอิง
อะห์มัด อิบน์ ฟัฎลาน
อะห์มัด อิบน์ ฟัฎลาน อิบน์ อัลอับบาส อิบน์ รอชิด อิบน์ ฮัมมาด ( ; ) รู้จักกันในชื่อ อะห์มัด อิบน์ ฟัฎลาน เป็นนักเดินทางอาหรับมุสลิมในคริสต์ศตวรรษที่ 10 โดยเป็นที่รู้จักจากรายงานการเดินทางของเขา ( ; "สมุดบันทึก" หรือ "วารสาร") ในฐานะสมาชิกคณะทูตของอัลมุกตะดิรแห่งแบกแดด ประจำรัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์ ถึงกษัตริย์แห่งบัลการ์โวลกา

รายงานของเขามีความโดดเด่นในการให้คำอธิบายถึงไวกิงโวลกาอย่างละเอียด เช่น บันทึกผู้เห็นเหตุการณ์เกี่ยวกับชีวิตในฐานะส่วนหนึ่งของคาราวานการค้า และเป็นพยานในพิธีฝังศพในเรือ
นักประวัติศาสตร์จำนวนมากได้อ้างอิงผลงานรายละเอียดของอิบน์ ฟัฎลาน และยังสร้างผลงานที่ได้แรงบันดาลใจจากเขา เช่น นวนิยาย Eaters of the Dead โดยไมเคิล ไครช์ตัน และภาพยนตร์ พลิกตำนานสงครามมรณะ ที่มีเนื้อหาจากนวนิยายนี้

หมายเหตุ

อ้างอิง

ข้อมูล
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น
*
สะพานเจริญรัช 31
สะพานเจริญรัช 31 เป็นสะพานข้ามคลองคูเมืองเดิม ด้านใต้ติดกับปากคลองตลาด เชื่อมถนนมหาราชกับถนนจักรเพชร แขวงพระบรมมหาราชวังและแขวงวังบูรพาภิรมย์ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
ประวัติ
พ.ศ. 2453 เป็นปีแรกที่พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จขึ้นครองราชย์สมบัติ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้กระทรวงโยธาธิการจัดทำแบบเฉลิมสะพานสุดท้ายตามพระราชประสงค์ของสมเด็จพระราชบิดา พร้อมกันนั้นก็มีพระราชบัญชาให้เลือกที่ตั้งและออกแบบสะพาน ซึ่งจะสร้างเป็นการเฉลิมฉลองโอกาสครบรอบพระชนมพรรษา 31 พรรษา สำหรับ ร.ศ. 130 (พ.ศ. 2454) ในคราวเดียวกันด้วย เจ้าพระยายมราชได้ทูลเกล้าฯ เสนอแบบสะพานเจริญรัช 31 ซึ่งกำหนดสร้าง ณ ปากคลองตลาด และได้รับพระบรมราชานุญาตให้ดำเนินการได้ การก่อสร้างได้ดำเนินและเสร็จสิ้นจนกระทั่งมีพระราชพิธีเสด็จเปิดสะพานนี้ในวันที่ 30 ธันวาคม ร.ศ. 130 (พ.ศ. 2454) พระราชทานนามว่า สะพานเจริญรัช 31 เป็นสะพานแรกในสะพานชุดที่ขึ้นต
สะพานชุดเจริญมีอีก 5 สะพาน คือ สะพานเจริญราษฎร์ 32 ข้ามคลองมหานาค สะพานเจริญพาศน์ 33 ข้ามคลองบางกอกใหญ่ สะพานเจริญศรี 34 ข้ามคลองคูเมืองเดิมตรงวัดบุรณศิริมาตยาราม และสะพานเจริญสวัสดิ์ 35 ข้ามคลองผดุงกรุงเกษมตรงหัวลำโพง โดยตัวเลขบอกพระชนมายุในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว

กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนสะพานเจริญรัช 31 เป็นโบราณสถานสำคัญของชาติ โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 92 ตอนที่ 61 วันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2518
สถาปัตยกรรม
สะพานสร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก แผนผังสะพานมีขอบสะพานทั้งสองข้างเป็นรูปโค้งครึ่งวงกลม ลูกกรงสะพานทั้งสองข้างประดิษฐ์เป็นลูกกรงปูนปั้นรูปเสือป่ายืนหันข้างประคองพระขรรค์ด้วยเท้าคู่หน้าทั้งคู่ โดยหันหน้าเข้าหากันที่บริเวณกึ่งกลางราวสะพาน ที่กึ่งกลางราวสะพานเป็นที่ประดิษฐานพระนามภิไธยย่อ ว.ป.ร. และชื่อสะพาน ที่ปลายราวสะพานทั้งสี่ด้านมีแป้นกลมประจุตัวเลข 31 อันเป็นจำนวนปีพระชนมพรรษาของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวในปีนั้น

อ้างอิง
วัดไทรงาม (จังหวัดกำแพงเพชร)
วัดไทรงาม หรือประชาชนเรียกว่า วัดป่าไทรงาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไทรงาม อำเภอไทรงาม จังหวัดกำแพงเพชร เป็นวัดสาขาที่ 68 ของวัดหนองป่าพง ปัจจุบันมีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 100 ไร่ ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ป่า
พ.ศ. 2524 ผู้ใหญ่ม้วน เทียนสันต์ บริจาคที่ดินเพื่อสร้างวัด จำนวน 12 ไร่ เป็นการสนองเจตนาของหลวงปู่อินทร์ จนฺทูปโม และได้ชักชวนชาวบ้านช่วยกันตามกำลังความสามารถ สร้างกุฏิและศาลาชั่วคราว ชาวบ้านได้นิมนต์ท่านพระอาจารย์ละมาย ลาภสมฺปนฺโน ซึ่งได้เดินธุดงค์มาจากภาคอีสาน ให้จำพรรษาที่วัด ภายหลังได้ตั้งชื่อว่า สำนักสงฆ์ไทรงามอินทราม ต่อมาพ.ศ. 2525 พระอาจารย์ละมาย เห็นว่าที่ตั้งวัดคับแคบและอยู่ใกล้หมู่บ้านเกินไป จึงย้ายมาปรับปรุงและขยายพื้นที่ เป็นเนื้อที่ประมาณ 100 ไร่
วัดไทรงามตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2533 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2549 พ.ศ. 2542 กระทรวงศึกษาธิการ ประกาศให้วัดป่าไทรงามเป็นศูนย์พัฒนาจิตเฉลิมพระเกียรติ กระทรวงศึกษาธิการ ประจำจังหวัดกำแพงเพชร ในวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2544 ทางศูนย์ปราบปรามและป้องกันยาเสพติดจังหวัดกำแพงเพชร ได้ขอจัดตั้งศูนย์อีกหนึ่งศูนย์คือ ศูนย์สังคมจิตเวชชากังราว วันที่ 12 มกราคม พ.ศ.2545 ได้มีประกาศจากมหาเถรสมาคม แต่งตั้งให้วัดไทรงาม เป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดแห่งที่ 1 ของจังหวัดกำแพงเพชร

ในศาลามีพระประธานขนาดใหญ่ โดยจำลองมาจากประเทศอินเดีย

อ้างอิง
วัดบางกระเจ็ด
วัดบางกระเจ็ด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกระเจ็ด อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 17 ไร่ 3 งาน 20 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือติดกับที่ดินเลขที่ 44 ทิศใต้ติดกับแม่น้ำบางปะกง ทิศตะวันออก ติดกับคลองบางกระเจ็ด ทิศตะวันตกติดกับแม่น้ำบางปะกง มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 33 ไร่ 1 งาน 20 ตารางวา บริเวณวัดยังจัดห้มีตลาดน้ำวัดบางกระเจ็ด เปิดทุกวันเสาร์-อาทิตย์และวันหยุดนักขัตฤกษ์
วัดบางกระเจ็ดเริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2447 โดยมีนายเขียน นายแฉ่ง นาโห้ นางพิน และนางเผื่อน ร่วมกันยกที่ให้สร้างวัด อีกแหล่งข้อมูลระบุว่าก๋งฮี้และย่าจี๊ด จินดารัตน์ เป็นผู้มีจิตศรัทธาบริจาคที่ดินจำนวน มากกว่า 18 ไร่ ได้รับอนุญาตให้ตั้งเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2450 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2461 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งที่ 2 เมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2534

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ หลวงพ่อชินวงศ์ หรือหลวงพ่อขาว เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ พุทธลักษณะงดงาม ขนาดหน้าตักกว้าง 50 นิ้ว ประดิษฐานในอุโบสถ ประชาชนชาวบางกระเจ็ดร่วมใจกันสร้างขึ้นพร้อมกับอุโบสถหลังแรกในสมัยเจ้าอาวาสรูปแรก
รายนามเจ้าอาวาส
* พระเสถียร
* พระเกลี้ยง
* พระพัด
* พระพร
* พระครูสุนทรสมณวัตร พ.ศ. 2493–2533
* พระครูสุพัฒนพิมล พ.ศ. 2533–

อ้างอิง
วัดลาดบัวขาว (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดลาดบัวขาว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวไทร อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 29 ไร่ 1 งาน 44 ตารางวา

วัดลาดบัวขาวตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2445 ผู้บริจาคที่ดินสร้างวัด คือ นายครุฑ นางพุ่ม งามประยูร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517 เจ้าอาวาสรูปแรก คือ พระปาน และรูปปัจจุบัน คือ พระครูสุนทรธรรมวิฑิต ทางวัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2475
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 กว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย ศาลาการเปรียญครึ่งตึกครึ่งไม้ หอสวดมนต์ กุฏิสงฆ์ 6 หลัง และมีมณฑปจัตุรมุข 1 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปปางปฐมเทศนาและรอยพระพุทธบาทจำลอง พระประธานอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นลงรักปิดทอง ปางสะดุ้งมาร พุทธลักษณะงดงาม ห่มจีวรลายดอกพิกุล หน้าตักกว้าง 50 นิ้ว สูง 1.20 เมตร เป็นพระพุทธรูปศิลปะปลายอยุธยาถึงต้นรัตนโกสินทร์ และหลวงพ่อธรรมจักรสีห์ เป็นพระพุทธรูปยืน ปางห้ามญาติ พุทธลักษณะงดงาม สูง 8 ศอก หล่อด้วยโลหะสำริด

อ้างอิง
วัดสิงห์ท่า
วัดสิงห์ท่า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำชี ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร

ประวัติ
วัดท่าสิงห์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2324 มีประวัติการสร้างพร้อมกับการสร้างเมืองยโสธร บนพื้นที่วัดร้าง ซึ่งได้ขุดค้นพบสิงห์หินและพระพุทธรูปก่ออิฐถือปูนขนาดใหญ่ที่มีหน้าตักกว้าง 3 เมตร จึงเรียกว่า วัดพระเจ้าใหญ่ ก่อนเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดสิงห์ท่า" ภายหลังได้บูรณะพระพุทธรูปแล้วจึงนำมาประดิษฐานเป็นพระประธานของวัดสืบมา กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถานวัดสิงห์ท่าในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2545 เนื้อที่ประมาณ 3 งาน 14 ตารางวา โดยเจดีย์ได้รับการบูรณะครั้งหลังสุดในปี พ.ศ. 2545
เสนาสนะและโบราณวัตถุ
เจดีย์มีตำนานเล่าว่าผู้สร้างได้เก็บพระพุทธรูปเก่าที่ถูกไฟไหม้เมื่อครั้งไฟไหม้เมืองยศสุนทร ลักษณะของเจดีย์เป็นทรงจอมแหย่อมุมไม้สิบสอง ขนาดกว้างประมาณ 9 เมตร ยาวประมาณ 9 เมตร สูงประมาณ 12 เมตร ปรากฏหลักฐานการก่อสร้าง 2 สมัย สมัยแรกน่าจะเป็นเจดีย์ฐานสูงแต่บริเวณฐานชั้นล่างนี้ถูกก่อทับด้วยสมัยที่ 2 จึงไม่เห็นรูปทรงทางสถาปัตยกรรมส่วนนี้ได้ ส่วนชั้นถัดขึ้นไปก่ออิฐถือปูนย่อไม้สิบสองเช่นกัน มีขนาดกว้าง 3 เมตร ยาว 3 เมตร ชั้นบัวปากระฆัง ย่อมุมต่อขึ้นรับกับบัลลังก์ ส่วนยอดเป็นบัวกลุ่มเหลืออยู่ 7 ชั้นลดหลั่นกัน สมัยที่สองก่อพอกทับฐานปัจจุบันเหลือหลักฐานที่เป็นบัวคว่ำบัวหงาย 2 ชั้น อยู่เพียงเล็กน้อยทางด้านทิศเหนือ การทรุดตัวขององค์เจ
ี่เป็นบัวคว่ำบัวหงาย 2 ชั้น อยู่เพียงเล็กน้อยทางด้านทิศเหนือ การทรุดตัวขององค์เจดีย์สมัยแรกเพราะแนวอิฐที่ก่อเพิ่มนั้นไปประสานกับองค์เดิม
พระประธานนามว่า หลวงพ่อใหญ่ หรือ หลวงพ่อสิงห์ฤทธิ์ปราบปวงมาร มีลักษณะแบบพื้นถิ่นอีสาน ประทับนั่งปางมารวิชัย ขัดสมาธิราบ พระเศียรใหญ่เมื่อเทียบกับพระวรกาย พระพักตร์กลม พระขนงโค้ง พระปรางอูม พระเนตรเปิด พระนาสิกโด่ง พระโอษฐ์หนา พระกรรณยาว ครองจีวรแบบห่มดอง สังฆาฏิเป็นแผ่นแบน ยาวจรดพระนาภีที่เจาะเป็นรูแต่งขอบให้เป็นดอกไม้

อุโบสถเป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมรูปแบบศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้น มีใบเสมาหินทรายปักอยู่โดยรอบ จำลักเป็นรูปกลีบบัวในวงกลมสองวง คั่นกลางด้วยจุดกลม ๆ โดยรอบ

อ้างอิง
วัดชีธาราม
วัดชีธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำท่าคอย ในตำบลไร่รถ อำเภอดอนเจดีย์ จังหวัดสุพรรณบุรี

วัดชีธาราม เดิมชื่อ วัดบ้านคอยใต้ ว่ากันว่าในบริเวณนี้ ชาวบ้านมีอาชีพปลูกสับปะรด ขณะที่ทัพของสมเด็จพระนเรศวรมหาราชได้มาตั้งทัพ ชาวบ้านได้ข่าวจึงนำสับปะรดไปถวายเป็นเสบียงอาหารให้กับทหาร คงหมายความว่าเป็นที่ตั้งทัพของสมเด็จพระนเรศวร คอยกำลังพลทหารที่ตามมาจากพระนครศรีอยุธยา มีการเติมคำว่า "ใต้" เพราะวัดชีธารามนี้อยู่ใกล้วัดโพธาราม ซึ่งตั้งอยู่ฝั่งแม่น้ำเดียวกัน ชาวบ้านเรียกวัดโพธารามว่า "วัดบ้านคอยเหนือ"
วัดชีธารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2433 ผู้บริจาคที่ดินให้สร้างวัด คือ นายแจ๊ค นางเชย ผาสุข และนายกฐิน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508 เขตวิสุงคามสีมามีความกว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถของวัดในปัจจุบันเป็นหลังที่ 3 อุโบสถหลังเก่าอยู่หน้าองค์เจดีย์ มีกำแพงเป็นรูปสี่เหลี่ยม มีใบเสมาคู่ (สัญลักษณ์ของวัดหลวง) มีกองอิฐหักพังรอบสี่เหลี่ยม ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ หอสวดมนต์กว้าง 3.5 เมตร ยาว 13.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2541 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 27 หลัง เป็นอาคารไม้
เป็นโบราณสถาน หมายเลขทะเบียน 0010180 ของกรมศิลปากรที่ขึ้นทะเบียนตามพระราชบัญญัติโบราณสถาน โบราณวัตถุ ศิลปวัตถุและพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ.2556
ลำดับเจ้าอาวาส
ลำดับเจ้าอาวาสวัดชีธาราม อดีตถึงปัจจุบัน เท่าที่พบข้อมูล 
{| class="wikitable"
|+
!ลำดับ
!รายนาม
!เริ่มวาระ
!สิ้นสุดวาระ
!หมายเหตุ
|-
|1
|ไม่ปรากฏชื่อ
|พ.ศ. 2433
|พ.ศ. 2448
|
|-
|2
|พระอาจารย์พิณ ฟักอินทร์
|พ.ศ. 2448
|พ.ศ. 2472
|เจ้าอาวาส
|-
|3
|พระครูยิ้ม สปญฺโญ
|พ.ศ. 2472
|พ.ศ. 2517
|เจ้าอาวาส, มรณภาพ
|-
|4
|ไม่ปรากฏชื่อ
|พ.ศ. 2517
|พ.ศ. 2521
|รักษาการ
|-
|5
|พระครูสุวรรณพุทธิสาร (ง้วน พุทฺธิสาโร)
|พ.ศ. 2521
|พ.ศ. 2534
|เจ้าอาวาส
|-
|6
|พระอธิการสุทิน นรินฺโท
|พ.ศ. 2534
|พ.ศ. 2545
|เจ้าอาวาส
|-
|7
|พระมหาบูรพา กนฺตสีโล
|พ.ศ. 2545
|พ.ศ. 2553
|เจ้าอาวาส
|-
|8
|พระครูวิบูลเจติยานุรักษ์ (ประไพ ปุญฺญกาโม) ป.ธ.3
|พ.ศ. 2553
|พ.ศ. 25
าวาส
|-
|8
|พระครูวิบูลเจติยานุรักษ์ (ประไพ ปุญฺญกาโม) ป.ธ.3
|พ.ศ. 2553
|พ.ศ. 2556
|รักษาการ
|-
|9
|พระครูวิบูลกิจจานันท์ (อนันต์ อานนฺโท)
|พ.ศ. 2556
| -
|เจ้าอาวาส, ปัจจุบัน
|}
วัดทุ่งคา (จังหวัดนราธิวาส)
วัดทุ่งคา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลละหาร อำเภอยี่งอ จังหวัดนราธิวาส มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 48 ไร่ 2 งาน 12 ตารางวา

วัดทุ่งคาตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2390 คนโบราณเล่าต่อ ๆ กันมาว่า ราษฎรเดิมอพยพมาจากบ้านทุ่งคายาม จังหวัดปัตตานี เมื่อสร้างวัดขึ้นมาจึงเรียกว่า "วัดทุ่งคา" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2484
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ กุฏิเจ้าอาวาสซึ่งสร้างมานานพร้อมกับการตั้งวัด กุฏิมีลักษณะสถาปัตยกรรมพื้นบ้านที่นิยมประดับด้วยลวดลายฉลุลายเถาว์ ด้านหน้ามีการเขียนลวดลายโบราณมากมาย ประกอบกับภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวในพระพุทธศาสนา ภายในวัดมีพิพิธภัณฑ์พระครูพิพิธนวกรรมโกศล (ท่านขวัญ) เป็นแหล่งรวบรวมของโบราณวัตถุมีค่า ทางวัดยังไม่ได้เปิดเป็นสถานที่ท่องเที่ยวโดยตรง แต่มีชาวบ้านในละแวกใกล้เคียงมาชมได้ โดยขออนุญาตจากท่านเจ้าอาวาสวัดก่อน

อ้างอิง
วัดบ่อน้ำร้อน (จังหวัดยะลา)
วัดบ่อน้ำร้อน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตาเนาะแมเราะ อำเภอเบตง จังหวัดยะลา ปัจจุบันมีพระครูอดุลโรจนธรรม (สง่า) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดบ่อน้ำร้อนตั้งขึ้นในชื่อ สำนักสงฆ์บ่อน้ำร้อน เมื่อ พ.ศ 2535 ก่อสร้างโดยกำลังศรัทธาของประชาชน ต่อมานายเวียง พุทธิเนตร เป็นผู้ขออนุญาตให้สร้างวัด สำนักงาน
พระพุทธศาสนาแห่งชาติได้ประกาศตั้งเป็นวัดขึ้นในพระพุทธศาสนามีนามว่า "วัดบ่อน้ำร้อน" เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2555

วัดบ่อน้ำร้อนมีปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ รูปปั้นองค์ใหญ่ของหลวงพ่อทวดเหยียบน้ำทะเลจืด เป็นรูปปั้นหลวงปู่ทวดองค์ใหญ่ที่สุดในพื้นที่ 3 จังหวัดภาคใต้ มีพิธีบวงสรวง พิธีถวายฉัตร และประดิษฐาน เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2563
วัดทับกระดาน
วัดทับกระดาน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ่อสุพรรณ อำเภอสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี
วัดทับกระดานเริ่มตั้งเป็นสำนักสงฆ์เมื่อ พ.ศ. 2476 ที่ตั้งของสำนักสงฆ์เดิมอยู่ทางทางทิศใต้ของวัดทับกระดานปัจจุบัน ห่างจากวัดประมาณ 1 กิโลเมตร ครั้งนั้น ปู่บุญ ดอกไม้หอม และปูเสา โพธิ์คา ได้ดำเนินการขออนุญาต สร้างวัด เริ่มก่อสร้างเสนาสนะด้วยเสาไม้ นำไม้ไผ่ทำเครื่องบนใช้แฝกมุงหลังคาและสร้างศาลาด้วย เครื่องไม้มุงแฝกเช่นกัน เมื่อสร้างเสร็จจึงนิมนต์พระมาอยู่ คือ หลวงตาคง อาจารย์บุญ อาจารย์สม อาจารย์เปิ่น อาจารย์พลอย และอาจารย์ยอด จน พ.ศ. 2484 เกิดสงครามโลกครั้งที่สอง จึงประชุมกันย้ายที่ตั้งวัดโดยมีปูบุญ ดอกไม้หอม ปู่เสา โพธิ์คา ปู่แจ่ม เพชรป่านกัน ได้ร่วมกับชาวบ้านในละแวกนั้น ช่วยกันยกวัดและศาลาทั้งหลังซึ่งมุงด้วยแฝก
เมื่อ พ.ศ. 2487 ปู่บุญได้นิมนต์พระจาก คณะหมวด คือ หลวงพ่อแดง วัดทุ่งคอก ให้พระแหวว มาเป็นรักษาการรูปแรกของวัดทับกระดาน ต่อมา พ.ศ. 2489 พระครูสุธรรมรัตหรือหลวงพ่อบวช ตุลายโก ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส และได้สร้างวัดให้มีความเจริญรุ่งเรืองมากขึ้น มีการสร้างอุโบสถ ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2517
วัดทับกระดานเป็นที่เก็บอัฐิของพุ่มพวง ดวงจันทร์ ทางวัดเก็บเสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้ในการร้องเพลง รวมทั้งรูปถ่ายจากข่าวหนังสือพิมพ์ไว้ในอุโบสถ บริเวณศาลาท่าน้ำมีรูปวาดของพุ่มพวง ดวงจันทร์ ที่มีคนนำมาให้เพื่อแก้บน ส่วนศาลาริมสระน้ำมีการสร้างหุ่นพุ่มพวง โดยทุก ๆ วันที่ 13 มิถุนายนของทุกปี ซึ่งเป็นวันครบรอบการเสียชีวิตของพุ่มพวง ดวงจันทร์ ทางวัดจะมีการจัดงานรำลึกถึงเธออยู่เรื่อยมานับตั้งแต่ พ.ศ. 2536

รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูสุธรรมรัตน์ (หลวงพ่อบวช ตุลายโก)
* พระอธิการประสงค์ คุณากโร

อ้างอิง
วัดราษฎร์บูรณะ (จังหวัดสุพรรณบุรี)
วัดราษฎร์บูรณะ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกฤษณา อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 9 ไร่ อาณาเขต ทิศใต้ จดที่ดินเอกชน ทิศตะวันออก จดที่ดินโรงเรียนวัดราษฎร์บูรณะ ทิศเหนือและทิศตะวันตก จดคลองสาธารณะ

วัดราษฎร์บูรณะตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2457 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2515 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เมื่อ พ.ศ. 2543
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารไม้สัก ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 หอสวดมนต์ กว้าง 12 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 ศาลามุข 3 หลัง และศาลาท่าน้ำทรงไทย 2 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ หลวงพ่อกลับ มีลักษณะเป็นพระพุทธรูปครึ่งองค์ (มีเฉพาะส่วนพระอุระถึงพระเศียร)
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์ปลอด
* พระอาจารย์ชม
* พระอาจารย์เฮง
* พระอาจารย์หมึก
* พระอธิการไป๋ กลฺลญาโณ
* พระอธิการผิว ปญฺญาพโล
* พระอธิการโต อินทโชโต
* พระครูสมุห์จอม หิตกาโม
* พระครูสังฆรักษ์วิเชียร ขนฺติธมฺโม
* พระอธิการอาทิตยาภรณ์ อาทิตยาวราโภ
* พระอธิการสนอง กาญฺจโน
* พระอธิการสมบูรณ์ พฺรหมฺพนฺโธ
* พระอธิการสเมต สุเมโธ

อ้างอิง
วัดบูรพาพิทยาราม (จังหวัดจันทบุรี)
วัดบูรพาพิทยาราม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขาวัว อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี
วัดบูรพาพิทยารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2368 ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดใหม่หนองปรือ เหตุเพราะสภาพท้องที่เป็นที่ลุ่ม มีหนองน้ำใหญ่ปกคลุมด้วยต้นปรือมากมาย การสร้างวัดในระยะเริ่มแรกเมื่อประมาณ พ.ศ. 2359 ชาวบ้านและพระภิกษุสงฆ์ได้ช่วยกันก่อสร้างขึ้นมาและเสร็จสมบูรณ์เมื่อ พ.ศ. 2368 ต่อมา พ.ศ. 2370 มีการก่อสร้างเสนาสนะต่าง ๆ จนวัดมีความเจริญรุ่งเรืองและมีความสำคัญต่อชุมชนเป็นอย่างมาก เป็นแหล่งที่ให้การศึกษาแก่สงฆ์และเยาวชนอย่างกว้างขวาง มีโรงเรียนฝึกหัดครูตั้งอยู่ในวัด เป็นสถานพยาบาลหรือโรงพยาบาลย่อย ๆ พระภิกษุที่มีความชำนาญในวิชาการแพทย์แผนโบราณติดต่อกันมาหลายรูป
ในสมัยพระพิศาลธรรมคุณ เป็นเจ้าอาวาสดำรงตำแหน่งเจ้าคณะอำเภอท่าใหม่ ได้ดำเนินก่อสร้างอุโบสถขึ้นใหม่แทนหลังเดิมที่ชำรุดทรุดโทรม วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508 วัดได้รับโปรดเกล้าฯ ให้ยกฐานะขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญเมื่อ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2522

อ้างอิง
วัดมุจลินทวาปีวิหาร
วัดมุจลินทวาปีวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ คณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตุยง อำเภอหนองจิก จังหวัดปัตตานี
วัดมุจลินทวาปีวิหารตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2388 เดิมชื่อ วัดตุยง สร้างโดยพระยาวิเชียรสงคราม (เกลี้ยง) เจ้าเมืองหนองจิก แต่เดิมเจ้าเมืองได้สร้างศาลาพักสงฆ์ท่ายะลอ ได้นิมนต์พระอาจารย์พรหม ธมฺมสโรซึ่งเป็นอาจารย์ของท่านสมัยอยู่เมืองยะหริ่งมาจำพรรษา แต่เนื่องจากสถานที่ไม่มีความสะดวกหลายประการจึงย้ายที่ตั้งแห่งใหม่ ตามประวัติเล่ากันว่าท่านได้เดินทางไปพบเนินทรายขาวแห่งหนึ่ง มีต้นชะเมาใหญ่ปกคลุมเงียบสงัดและเห็นเสือใหญ่นอนหันหน้าไปทางทิศตะวันออก (ตำนานกล่าวว่าต่อมาเสือตัวนั้นได้หายไป) ท่านทั้งสองจึงถือเอานิมิตดังกล่าวเลือกเอาสถานที่นี้เป็นที่สร้างวัด ตั้งชื่อวัดว่า "วัดตุยง" ตามนามของหมู่บ้าน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2390
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสหัวเมืองปักษ์ใต้และได้เสด็จมาถึงเมืองหนองจิก เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2433 ได้ทรงทราบว่าวัดตุยงเป็นหนึ่งในวัดที่ใช้ประกอบพระราชพิธีถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยาของราชการในสมัยนั้น ทรงทราบว่าพระอุโบสถและเสนาสนะยังทรุดโทรมอยู่หลายหลัง พระองค์จึงมีพระราชศรัทธาบริจาคพระราชทรัพย์เป็นเงินจํานวน 80 ชั่ง ดำเนินการก่อสร้างพระอุโบสถและได้พระราชทานนามชื่อวัดใหม่ว่า "วัดมุจลินทวาปีวิหาร" เพื่อให้สอดคล้องกับนามเมืองหนองจิก (มุจลินท์หมายถึงไม้จิก และวาปีหมายถึงหนองน้ำ)
พ.ศ. 2488 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ เสด็จตรวจราชการมณฑลปักษ์ได้ ทรงทราบว่าพระอุโบสถยังไม่มีพระประธาน จึงได้อัญเชิญ พระพุทธรูปสัมฤทธิ์ ปางมารวิชัย ศิลปะเชียงแสน หน้าตักกว้าง 1 เมตร 4 นิ้ว ที่พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ที่ได้อัญเชิญมาจากสุโขทัยและหัวเมืองฝ่ายเหนือ ลงมาเก็บรักษาไว้ที่ระเบียงวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร นำมาประดิษฐานเป็นพระประธานประจําพระอุโบสถ วัดได้รับการสถาปนาเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2520
จุดเด่นของวัดคือวิหารเป็นที่ประดิษฐานรูปเหมือนของอดีตเจ้าอาวาส 3 องค์ โดยเฉพาะพระราชพุทธรังษีหรือหลวงพ่อดำ เจ้าอาวาสรูปที่ 5 นั้น เป็นที่เลื่องลือถึงคุณความดีของท่าน

อ้างอิง
วัดมหาธาตุ (จังหวัดนครพนม)
วัดมหาธาตุ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครพนม จังหวัดนครพนม มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 5 ไร่ 2 งาน 79 ตารางวา

วัดมหาธาตุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1150 สร้างขึ้นพร้อมกับการสร้างเมืองนครพนม ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2464 เดิมชื่อว่า วัดมิ่งเมือง ต่อมาชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดธาตุ เนื่องจากมีพระธาตุเจดีย์ซึ่งเป็นที่บรรจุพระอรหันตสารีริกธาตุ ภายในวัดยังมีเจดีย์น้อยใหญ่หลายสิบองค์ ซึ่งเป็นเจดีย์ที่ชาวบ้านได้สร้างธาตุเจดีย์ ไว้เป็นที่บรรจุอัฐิของบิดา มารดา ปู่ ย่า ตา ยาย ภายหลังที่มีการสร้างพระธาตุขึ้น พระครูพนมนครคณาจารย์ ได้ทำการบันทึกเสนอขอตั้งชื่อวัดเป็น "วัดมหาธาตุ"
เมื่อ พ.ศ. 2462 ได้มีการรื้อถอนองค์เล็กองค์น้อยออกแล้วสร้าง พระธาตุนคร สร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2465 ผู้สร้างคือ พระยามหาอำมาตย์ (ป้อม) แม่ทัพใหญ๋ที่มาจากเมืองเวียงจันทน์ ประเทศลาว เป็นพระธาตุทรงสี่เหลี่ยมจตุรัส กว้างด้านละ 4.85 เมตร สูงประมาณ 24 เมตร มีลักษณะตามแบบพระธาตุพนมองค์เดิม มีการประกอบพิธีฉลองสมโภชและบรรจุอรหันตสารีริกธาตุ วันพุธที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2465 จะมีงานนมัสการองค์พระธาตุนคร ทุกวันขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๕ (บุญเดือน ๕ บูชาพระธาตุนคร) ทุกปี ปัจจุบันมี พระครูกิตติสุตานุยุต รองเจ้าคณะจังหวัดนครพนม เป็นเจ้าอาวาส และ พระปลัดกิตติชัย สุขวฑฺฒโน เลขานุการรองเจ้าคณะจังหวัดนครพนม เป็นผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดมหาธาตุ

อ้างอิง
วัดโอกาส
วัดโอกาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในริมแม่น้ำโขง ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครพนม จังหวัดนครพนม มีพื้นที่ 3 ไร่ 2 งาน 28 วา
วัดโอกาสสร้างเมื่อ พ.ศ. 1994 ในสมัยที่อาณาจักรโคตรบูรยังเจริญรุ่งเรืองอยู่และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2281 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 12 เมตร ยาว 17 เมตร เดิมชื่อว่า วัดพระศรีบัวบานพระเจ้าติ้ว ต่อมา พ.ศ. 2281 ราชบุตรพรหมา เจ้าผู้ครองนครบุรีศรีโคตรบูร ทรงบูรณปฏิสังขรณ์วัดพร้อมสร้างอุโบสถและพระประธานในอุโบสถนามว่า หลวงพ่อพระบรมราชาพรหมา อีกทั้งยังอัญเชิญพระติ้วและพระเทียม จากวัดธาตุบ้านสำราญ ตำบลอาจสามารถ อำเภอเมืองนครพนม จังหวัดนครพนม มาประดิษฐานไว้ที่วัด จากนั้นได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดโอกาส" และมีสร้อยตามหลังว่า "ศรีบัวบาน" เป็นวัดโอกาส (ศรีบัวบาน)
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระติ้วและพระเทียม เป็นพระพุทธรูปไม้ ปางมารวิชัยที่มีพุทธลักษณะเหมือนกันทุกประการ สร้างในสมัยอาณาจักรโคตรบูร เล่ากันว่าพระเจ้าศรีโคตรบูรณ์หลวงทรงให้ขุดเรือโกลนเพื่อใช้เป็นเรือพระที่นั่ง เมื่อขุดเรือสำเร็จแล้ว จึงเคลื่อนเรือลงสู่แม่น้ำโขง โดยใช้เครื่องทุ่นแรงที่เป็นไม้หมอนกลมเล็กจำนวนหลายท่อนวางเป็นแนวใต้ท้องเรือ แต่เมื่อเรือเคลื่อนมาถึงไม้หมอนท่อนหนึ่งซึ่งเป็นไม้ติ้วก็ไม่สามารถเคลื่อนต่อไปได้ เชื่อกันว่าหมอนไม้ติ้วนั้นเป็นพญาไม้ซึ่งมีเทวดาสิงสถิตอยู่ พระเจ้าศรีโคตรบูรหลวงจึงโปรดให้นำไปแกะสลักเป็นพระติ้ว เมื่อวันอังคาร เดือน 7 แรม 8 ค่ำ ปีกุน ตรงกับ พ.ศ. 1327 แล้วจัดพิธีสมโภชเป็นพระมิ่งเมืองนครศรีโคตรบูร ต่อมาในรัชสมัยพ
น ตรงกับ พ.ศ. 1327 แล้วจัดพิธีสมโภชเป็นพระมิ่งเมืองนครศรีโคตรบูร ต่อมาในรัชสมัยพระเจ้าขัติยวงศาบุตรามหาราช กษัตริย์องค์ต่อมา ได้เกิดไฟไหม้ในหอพระติ้ว พระเจ้าขัติยวงศาบุตรามหาราช จึงโปรดให้นำไม้มงคลมาแกะสลักเป็นพระพุทธรูปขึ้นแทนพระติ้ว เป็นพระพุทธรูปที่เหมือนกัน ในเวลาต่อมาได้พบพระติ้วองค์เดิมในลำน้ำโขง จึงนำพระพุทธรูปทั้งสององค์มาประดิษฐาน
ปะโอ
ปะโอ ( , ) บ้างเรียก ต่องสู่ หรือ ต้องสู้ ( , กะเหรี่ยงโปตะวันออก: , ), กะเหรี่ยงดำ หรือ กะเหรี่ยงพะโค เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศพม่าที่มีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับเจ็ด อาศัยในรัฐฉาน รัฐกะยา รัฐกะเหรี่ยง รัฐมอญ และเขตพะโค ทั้งนี้สามารถแบ่งชาวปะโอออกเป็นสองกลุ่มใหญ่ คือ กลุ่มที่ราบ คือชาวปะโอที่อยู่เมือง กับกลุ่มที่สูง คือชาวปะโอในแถบรอบเมืองตองยีในรัฐฉาน และมีกลุ่มย่อยไม่น้อยกว่า 20 กลุ่ม ในประเทศไทยมีชุมชนปะโอทางภาคเหนือกระจายตัวในจังหวัดแม่ฮ่องสอน จังหวัดเชียงใหม่ จังหวัดเชียงราย และจังหวัดพะเยา เป็นต้น
ชาวปะโอมีวัฒนธรรมและภาษาร่วมรากกับชาวกะเหรี่ยง แต่นับถือศาสนาพุทธนิกายเถรวาทเป็นหลัก เช่นเดียวกับชาวพม่า มอญ และไทใหญ่ ชาวปะโอมีอุปนิสัยและการแต่งกายอย่างไทใหญ่ พวกเขาสามารถใช้ภาษาไทใหญ่ควบคู่กับภาษาตัวเอง และบางคนก็มีจิตสำนึกว่าเผ่าของตนเป็นชาวไทอีกกลุ่มหนึ่ง

ประวัติ
ตามมุขปาฐะอธิบายว่า เดิมชาวปะโอตั้งถิ่นฐานที่เมืองสะเทิม มีเครื่องแต่งกายหลากสีสัน ครั้นพระเจ้าอโนรธามังช่อพิชิตเมืองสะเทิมเมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 11 ชาวปะโอถูกเกณฑ์ไปสร้างเจดีย์ที่เมืองพะโค บางส่วนก็อพยพลี้ภัยในแถบรัฐฉาน พวกเขาเศร้าเสียใจที่พลัดเมืองจึงสวมชุดย้อมครามหรือดำตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
ชาวปะโอมีนิสัยรักการค้ามาแต่โบราณ ปรากฏหลักฐานการค้าขายกับอาณาจักรล้านนาช่วง พ.ศ. 1839–1898 ทำให้เกิดการค้าขายระหว่างประเทศกันอย่างกว้างขวาง และถือว่าชาวปะโอเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีฐานะทางเศรษฐกิจดีกลุ่มหนึ่งของภาคเหนือ
ในยุคร่วมสมัยชาวปะโอเริ่มอพยพเข้าสู่ประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2428 หลังการทำสนธิสัญญาเบาว์ริงและสนธิสัญญาเชียงใหม่ฉบับที่ 2 ทำให้บริษัทสหราชอาณาจักรในพม่าเข้ามาสัมปทานป่าไม้ทางเหนือของไทย ชาวปะโอจึงเข้ามาดำเนินกิจการค้าขายมากขึ้น โดยเฉพาะที่เมืองเชียงใหม่ มีชาวปะโอบางกลุ่มตั้งร้านค้าแบบเรือนแพที่ย่านท่าแพ ตลาดวโรรส และช้างม่อย บางกลุ่มที่ขายเร่ก็ตั้งบ้านเรือนแถบวัดมหาวัน วัดบูรพาราม วัดเชตวัน และวัดหนองคำ ซึ่งลูกหลานชาวปะโอเหล่านี้ถูกกลืนเข้าสู่วัฒนธรรมไทยวนไปแล้ว เช่น ชุมชนหน้าตลาดเก่า อำเภอหางดง, บ้านแม่ก๊ะ อำเภอสันป่าตอง, บ้านข่วงเปา อำเภอแม่ริม, บ้านเวียง อำเภอฝาง และบ้านบ่อหิน อำเภอพร้าว นอกจากนี้ยังมีชาวปะโอร่วมเดินทางกับชาวไทใหญ่ ไปค้าขายในภ
ละบ้านบ่อหิน อำเภอพร้าว นอกจากนี้ยังมีชาวปะโอร่วมเดินทางกับชาวไทใหญ่ ไปค้าขายในภูมิภาคต่าง ๆ ของประเทศไทยและกัมพูชา และถูกเรียกรวม ๆ ว่า กุลา
วัดท่าอิฐ (จังหวัดอ่างทอง)
วัดท่าอิฐ เป็นวัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่ตำบลบางพลับ อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง

วัดท่าอิฐตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2304 ตรงกับสมัยพระเจ้าเอกทัศน์ บริเวณที่ตั้งเดิมเข้าใจว่าเป็นที่ปั้นเผาอิฐนำไปก่อสร้างวัดขุนอินทประมูล เป็นสถานที่ขนอิฐหรือท่าขนอิฐ และเมื่อได้สร้างวัดขึ้นจึงขนานนามว่า "วัดท่าอิฐ" ในตอนวางศิลาฤกษ์สร้างวัดได้ขุดพบอิฐหน้าวัวจำนวนมาก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2564
ราว พ.ศ. 2535 พระครูสุคนธศีลคุณ (หลวงพ่อหอม) มีดำริจะสร้าง พระธาตุเจดีย์ศรีโพธิ์ทอง เป็นเจดีย์มีความกว้าง 40 เมตร สูง 58 เมตร เพื่อทดแทนเจดีย์หลังเดิม เพื่อบรรจุพระบรมสารีริกธาตุของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและพระพุทธรูปปางต่าง ๆ ประดิษฐานในเจดีย์

พระประธานในอุโบสถชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อเพ็ชร พระประธานในวิหารชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อขาว เป็นพระพุทธรูปที่สร้างในสมัยอยุธยา

อ้างอิง
วัดบาง
วัดบาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน 58.4 ตารางวา

วัดบางตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2420 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2430 สันนิษฐานว่าที่ชื่อวัดบางคงเป็นเพราะที่ตั้งวัดอยู่ใกล้กับคลองน้ำซึ่งแยกจากแม่ปิงไปสู่ "หนองรี" คลองน้ำดังกล่าวเรียกว่า "บาง" ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเมื่อ พ.ศ. 2515 และเมื่อ พ.ศ. 2501 ทางราชการได้ประกาศรวมวัดกุฎีพงษ์ซึ่งเป็นวัดร้าง เข้าเป็นวัดเดียวกับวัดบางด้วย
อาคารเสนาสนที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 9 เมตร ยาว 24 เมตร ศาลาการเปรียญกว้าง 16 เมตร ยาว 28 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง และเจดีย์ 2 องค์ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อเพชร เป็นพระพุทธรูปเนื้อสำริดศิลปะเชียงแสน ปางมารวิชัย (สิงห์ 1) มีหน้าตักกว้าง 2 ศอก 1 คืบ 5 นื้ว สูง 3 ศอก 1 คืบ มีอายุกว่า 800 ปี

อ้างอิง
วัดสังกระต่าย
วัดสังกระต่าย เป็นโบราณสถานร้างตั้งอยู่ในตำบลศาลาแดง อำเภอเมืองอ่างทอง จังหวัดอ่างทอง อุโบสถมีอายุกว่า 400 ปี
ประวัติ
วัดสังกระต่าย เดิมชื่อว่า วัดสามกระต่าย แต่ภายหลังได้เรียกเพี้ยนมาเป็น "วัดสังกระต่าย" ผู้สร้างวัดคือ ทวดติ จันทนเสวี เป็นพระมารดาของพระยาหัสกาล เป็นวัดที่มีพระภิกษุสงฆ์มาจำพรรษาอยู่นาน สภาพวัดบริเวณด้านซ้ายเป็นสระน้ำขนาดใหญ่ ซึ่งต่อมาได้ถมดินกลบไปแล้ว ข้างอุโบสถมีกุฏิสร้างเรียงรายอยู่หลายหลัง ต่อมาพระภิกษุสงฆ์เกิดทะเลาะวิวาทกัน จนทำให้ต้องแยกย้ายกันไป ชาวบ้านก็เริ่มเสื่อมศรัทธาไม่เข้ามาทำบุญ พระสงฆ์ไม่มีจำวัดกลายเป็นวัดร้าง ภายหลังที่เป็นวัดร้างร่วมร้อยปี มีการสร้างวัดใหม่ชื่อ วัดไผ่ล้อม ชาวบ้านได้ย้ายกุฏิของวัดสังกะต่ายไปที่วัดไผ่ล้อม เพื่อให้พระภิกษุสงฆ์ได้ใช้จำวัด ทำให้วัดสังกระต่ายเหลือเพียงอุโบสถร้าง ถูกปกคลุมไปด้วยต้นโพธิ์
แต่เดิมนั้นภายนอุโบสถมีพระพุทธรูป 3 องค์ คือ หลวงพ่อวันดี หลวงพ่อศรี และหลวงพ่อสุข แต่มีสภาพที่โดนตัดเศียรกองไว้กับพื้น จนต้องมีการบูรณะซ่อมแซมต่อเศียรพระไว้กับองค์พระ ส่วนหลวงพ่อแก่น ได้นำเศียรพระที่ถูกตัดมาจากอำเภอวิเศษชัยชาญ มาบูรณะสร้างองค์ใหม่และประดิษฐานไว้ แต่ยังมีชาวบ้านบางส่วนยังมีความเลื่อมใส ศรัทธาในตัววัดถึงแม้จะเป็นวัดร้างก็ตาม ชาวบ้านยังมีการแห่งนาคมาเวียนรอบอุโบสถ ก่อนจะไปแห่นาคไปยังวัดที่จะอุปสมบทอีกที
อุโบสถและต้นโพธิ์
ส่วนที่หลงเหลือมีเพียงอุโบสถแค่ส่วนผนังที่มีต้นโพธิ์ 4 ต้น ขึ้นปกคลุมแล้วยึดผนังอุโบสถเอาไว้ในลักษณะ 4 มุมพอดี อุโบสถมี 3 ห้อง มีพระประธานและพระพุทธรูปอยู่ทั้งสิ้น 4 องค์ ในห้องแรกประดิษฐานหลวงพ่อแก่น ในห้องใหญ่ตรงกลางประดิษฐานหลวงพ่อวันดี หลวงพ่อศรี และหลวงพ่อสุข ในห้องสุดท้ายนั้นเป็นห้องของพ่อปู่ฤาษี ช่องหน้าต่างสามารถมองเข้าไปตรงกับองค์พระพอดี กับผนังที่ถูกอุ้มไว้ด้วยรากของต้นโพธิ์

กระทรวงวัฒนธรรมได้ประกาศขึ้นทะเบียนต้นโพธิ์ล้อมโบสถ์วัดสังกระต่าย เป็นต้นไม้ทรงคุณค่าที่ได้รับการขึ้นทะเบียนและได้ประกาศให้เป็นรุกข มรดกของแผ่นดิน เมื่อ พ.ศ. 2560

อ้างอิง
วัดท่าอิฐ
วัดท่าอิฐ อาจหมายถึง
* วัดท่าอิฐ จังหวัดนนทบุรี
* วัดท่าอิฐ จังหวัดสิงห์บุรี
* วัดท่าอิฐ จังหวัดอ่างทอง
* วัดท่าอิฐ อำเภอปากพลี จังหวัดนครนายก
* วัดท่าอิฐ อำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก
* วัดไชยภูมิธาราม จังหวัดฉะเชิงเทรา ชาวบ้านในละแวกนั้นมักเรียกว่า วัดท่าอิฐ