SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดเลาขวัญ
วัดเลาขวัญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเลาขวัญ อำเภอเลาขวัญ จังหวัดกาญจนบุรี ปัจจุบันมีพระครูผาสุกกาญจนธรรมเป็นเจ้าอาวาส มีเนื้อที่ 45 ไร่
หมู่บ้านเลาขวัญ ซึ่งมีบ้านอยู่ประมาณ 7 หลังคาเรือน ราษฎรทั้งหมดเป็นชาวจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ทำบุญที่วัดจิกด่างซึ่งได้สร้างมาตั้งแต่สมัยทวารวดี โดยมีพระพุทธรูปปางนาคปรก ที่ประดิษฐานอยู่ในอุโบสถเป็นหลักฐาน เป็นวัดที่ร้างมานานเพราะการทำสงครามระหว่างไทยกับพม่า ต่อมามีพระภิกษุนามว่า หลวงปู่เพน เห็นว่า วัดจิกด่างได้ชำรุดทรุดโทรมและผุพังลงมาก ไม่สามารถที่จะบูรณปฏิสังขรณ์ให้ดีขึ้นได้ จึงได้ตกลงร่วมกับชาวบ้านสร้างวัดขึ้นใหม่ห่างจากวัดจิกด่างไปราว 300 เมตร และเรียกชื่อวัดสร้างใหม่นี้เช่นเดียวกับหมู่บ้าน คือ "วัดเลาขวัญ" ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2451 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2513 วัดเลาขวัญเป็นวัดพัฒนาตัวอย่างปี พ.ศ. 2519 ของกรมการศาสนา กระทรวง
ภายในวัดมีต้นศรีมหาโพธิ์จากประเทศอินเดียและต้นโพธิ์ใหญ่เรียงรายอยู่หน้าบริเวณมณฑป ภายในมณฑปมีโลงแก้วบรรจุศพพระครูกาญจนคุณาธาร (เยี่ยม สญฺหวาโจ) อดีตเจ้าอาวาสและเจ้าคณะอำเภอเลาขวัญซึ่งมรณภาพเมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2542 ซึ่งสังขารไม่เน่าเปื่อย

รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงปู่เพน
* หลวงปู่วัน
* หลวงพ่อนาค
* หลวงปู่เทียน 
* หลวงปู่แจ่ม
* พระอาจารย์คิด 
* พระอาจารย์กุน
* พระอาจารย์ขาว 
* พระอาจารย์เจ๊ก
* พระอาจารย์จุย
* พระอาจารย์ก๊ก
* พระครูกาญจนคุณาธาร (เยี่ยม สญฺหวาโจ)
* พระครูผาสุกกาญจนธรรม (พระใบฎีกาสมบูรณ์ ผาสุโก)

อ้างอิง
วัดเขาเจดีย์ (จังหวัดชุมพร)
วัดเขาเจดีย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางสน อำเภอปะทิว จังหวัดชุมพร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 59 ไร่ 2 งาน
จากคำบอกเล่า เจ้าอ้ายเจ้ายี่เป็นเศรษฐี 2 พี่น้อง ได้แล่นสำเภาบรรทุกสิ่งของเครื่องใช้มากมายพร้อมด้วยเหล่าบริวารมาจอดเรือที่โคกยายแรม (หน้าวัดสุวรรณารามในปัจจุบัน) เพื่อหายอดเขาที่เหมาะแก่การสร้างเจดีย์ จนได้พบจึงให้บ่าวไพร่นำธงขึ้นปักบนยอดเขาแล้วทำการก่อสร้างเจดีย์ โดยให้คนส่งมือต่อมือจากที่จอดเรือไปยังยอดเขา บางคำบอกเล่า กล่าวว่า เจ้าอ้ายพญาและเจ้ายี่พญาได้รวบรวมสิ่งของต่าง ๆ เดินทางไปเมืองนครศรีธรรมราชเพื่อสร้างพระบรมธาตุ แต่เมื่อมาถึงเมืองปะทิวจึงได้ทราบว่าที่นครศรีธรรมราชได้สร้างเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงได้สำรวจยอดเขาบริเวณเมืองปะทิว เขาลูกนั้นจึงชื่อว่า เขาเจดีย์
วัดเขาเจดีย์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2375 เป็นวัดร้างเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2494 พระครูอาหุไนยคุณ เจ้าคณะตำบลบางสน ได้พบเจดีย์เก่าบนยอดเขา จึงได้ทำการสร้างกุฏิหลังเล็ก ๆ และไปนิมนต์ พระฉะอ้อน ขตฺตปญฺโญ จากวัดดอนตะเคียนมาจำพรรษา เมื่อ พ.ศ. 2496 เมื่อท่านมาอยู่ก็ได้พัฒนาวัดให้เจริญขึ้นมาเป็นลำดับ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยชั้นเดียว กุฏิสงฆ์ จำนวน 4 หลัง กฎิเจ้าอาวาส ศาลาอเนกประสงค์ หอระฆัง และโรงครัว ปูชนียะวัตถุมีเจดีย์เก่าได้บูรณะขึ้นใหม่ ปัจจุบันกรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน และมีพระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537

อ้างอิง
วัดโคกมะเฟือง
วัดโคกมะเฟือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศาลาใหม่ อำเภอตากใบ จังหวัดนราธิวาส

วัดโคกมะเฟืองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2417 ประวัติการสร้างวัดมีอยู่ 2 แบบ คือ มีนายไชย พรหมสกุลเป็นผู้ริเริ่มก่อสร้างวัดและได้นิมนต์พระวินัยธรรม (จุ้ย) จากวัดชลธาราสิงเหเป็นเจ้าอาวาส โดยพระวินัยธรรม (จุ้ย) เป็นผู้แกะสลักตลอดจนปั้นรูปประติมากรรม อีกประวัติระบุว่า พระครูโอภาษพุทธคุณ (พุด อินทโชโต) ซึ่งเป็นเจ้าอาวาสวัดชลธาราสิงเห เป็นผู้สร้าง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2441 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 17 เมตร ยาว 21.50 เมตร และได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2446
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถเครื่องก่อทรงโรง มีเฉลียงรอบกว้าง 9.50 เมตร ยาว 15 เมตร เครื่องบนมีช่อฟ้า ตัวลำยอง ใบระกา หางหงส์ซึ่งเป็นรูปหัวนาค หน้าบันด้านหน้าเป็นปูนปั้นเขียนสีรูปพระนารายณ์ทรงครุฑ หน้าบันด้านหลังเป็นภาพวิมาน พระอินทร์อยู่บนหลังช้างเอราวัณ ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปูนปั้นลงรักปิดทองปางสมาธิ และมีพระพุทธรูปปูนปั้นปิดทองปางมารวิชัยขนาดเล็กประดิษฐานอยู่ด้านข้าง ด้านละ 1 องค์ เบื้องหลังพระพุทธรูปทั้ง 3 องค์ มีจิตรกรรมฝาผนังเป็นรูปซุ้มเรือนแก้วล้อมรอบด้วยต้นไม้ ด้านนอกอุโบสถมีใบเสมาเป็นปูนปั้น ขนาดยาว 59 เซนติเมตร กว้าง 35 เซนติเมตร หนา 3.5 เซนติเมตร กุฏิไม้มี 3 หลัง และหอระฆังอยู่ทางทิศตะวันตกของอุโบสถ เป็นอาคารไ
า 3.5 เซนติเมตร กุฏิไม้มี 3 หลัง และหอระฆังอยู่ทางทิศตะวันตกของอุโบสถ เป็นอาคารไม้เสาคอนกรีต หลังคาจัตุรมุข ยอดมณฑปประดับตกแต่งด้วย ใบระกา หางหงส์ หน้าบันลายพรรณพฤกษาและเทพนม
วัดข่อย (จังหวัดอ่างทอง)
วัดข่อย เป็นวัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่ตำบลโพธิ์รังนก อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง

วัดข่อยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2404 บริเวณที่ตั้งวัดแต่เดิมนั้นมีต้นข่อยมากมาย ได้มีแม่ค้าเป็นชาวมอญมาจับจองที่ดินทำการค้าขายจนร่ำรวยและได้จัดสร้างวัดขึ้น และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2435 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 18 เมตร ยาว 30 เมตร

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญสร้างด้วยไม้ทรงไทยโบราณ ส่วนมากสร้างจากไม้สัก เป็นเสาเหลี่ยม 8 เหลี่ยม มณฑป วิหาร เจดีย์ อุโบสถ กุฏิ หอสวดมนต์ บริเวณวัดยังมีวังปลา ห้ปัจจุบันมีปลาอยู่รวมกันไม่ต่ำกว่า 50,000 ตัว เช่น ปลาสวาย ปลาตะเพียน ปลาเทโพ ปลาแรด ปลาบึก ฯลฯ
โบราณวัตถุภายในวัดได้แก่ ตะเกียงจากกรุงวอชิงตัน เป็นตะเกียงโบราณ นาฬิกาโบราณจากปารีส และตู้พระไตรปิฎกทำด้วยไม้สักจากประเทศจีนซึ่งมีในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เรือซึ่งเป็นพาหนะที่ใช้ในการเดินทางมีแทบทุกชนิดได้แก่ เรือบด เรือแจว เรือสำปั้น และเรือประทุน เปลกล่อมลูกในสมัยโบราณ มรดกชาวนาซึ่งได้รวบรวมเครื่องมือ เครื่องใช้ อุปกรณ์ในการทำนา ได้แก่ เกวียน ล้อ คันไถ อุปกรณ์เครื่องมือการจับสัตว์น้ำ ไซดักปลา เป็นต้น

อ้างอิง
วัดพรหมสุวรรณ (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดพรหมสุวรรณ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองนา อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ 17 ไร่ 3 งาน 9 ตารางวา

วัดพรหมสุวรรณตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2484 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2500 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 60 เมตร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 สำหรับอุโบสถหลังที่ 2

วัดเริ่มก่อสร้างถาวรวัตถุใหม่ในสมัยหลวงพ่อพระครูสุวรรณพรหมาภิรักษ์ ท่านได้สร้างอุโบสถ ศาลาการเปรียญ ศาลาธรรมสังเวช บูรณะซ่อมแซมแล้วเสร็จในสมัยพระครูวินัยธรโสรัจจะ ปุญญผโล ท่านยังได้สร้างซุ้มประตูวัด กำแพงแก้ว วิหารบูรพาจารย์กุฏิรับรอง บูรณะซ่อมแซมศาลาไม้ หอระฆัง
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการสมัย
* พระอธิการเชื่อม
* พระครูสุวรรณพรหมาภิรักษ์ (บุญไท ฉันทกโร)
* พระคูวินัยธรโสรัจจะ ปุญญผโล (ปธ.3)

อ้างอิง
อาสนวิหารพระเยซูทรงจำแลงพระกาย (ดนีปรอ)
อาสนวิหารพระเยซูทรงจำแลงพระกาย ( ; ; ) เป็นโบสถ์ออร์ทอดอกซ์หลักของดนีปรอ ประเทศยูเครน

ประวัติ
วางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม (วันที่แบบเก่าคือ 9 พฤษภาคม) ค.ศ. 1787 โดยจักรพรรดินีนาถเยกาเจรีนาที่ 2 แห่งรัสเซีย และจักรพรรดิออสเตรีย โยเซ็ฟที่ 2 ระหว่างการเสด็จพระราชดำเนินในไครเมียของจักรพรรดินีนาถเยกาเจรีนา ซึ่งเหตุการณ์นี้อธิบายไว้ในบันทึกความทรงจำของหลุยส์ ฟิลิป เคานต์แห่งเซกูร์

เจ้าชาย กริกอรี โปเตมกิน ทรงดำริให้โบสถ์แห่งนี้เป็นหนึ่งในศูนย์กลางทางจิตวิญญาณของนิวรัสเซีย ซึ่งอีวาน สตารอฟ ถวายงานออกแบบแก่เจ้าชายสำหรับมหาวิหารรูปแบบโรมัน แต่การก่อสร้างถูกเลื่อนออกไปจนกว่าจะสิ้นสุดสงครามรัสเซีย-ตุรกี
ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 แผนของเจ้าชายได้รับการฟื้นฟูและปรับปรุงโดยดยุกแห่งรีเชอลีเยอ แต่การก่อสร้างยังไม่เริ่มจนกระทั่ง ค.ศ. 1830 อาสนวิหารแห่งนี้สร้างขึ้นในขนาดที่เล็กกว่าที่วางแผนไว้แต่เดิม และได้รับการสถาปนาใน ค.ศ. 1835 ส่วนการออกแบบนั้นมาจากอันเดรยาน ซาคารอฟ โดยส่วนใหญ่อยู่บนพื้นฐานของความคล้ายคลึงกันกับอาสนวิหารนักบุญอันดรูว์ในครันสตัต

โบสถ์แห่งนี้ปิดให้บริการแก่ผู้มาสักการะใน ค.ศ. 1930 และเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ลัทธิอเทวนิยมระหว่าง ค.ศ. 1975 และ 1988 อาคารได้รับความเสียหายจากแผ่นดินไหวใน ค.ศ. 1888 และจากการระเบิดในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
ไฟล์:NSH Dnipropetrovs'k Spaso-Preobrazhenskiy sobor 001.JPG|หอระฆัง
ไฟล์:Sviato-Preobrazhenskyi Cathedral Dnepropetrovks 2.jpg|ภายใน
ไฟล์:Spaso Preobrazhensky Cathedral Dnepropetrovsk. 03.JPG|ดวงตาสัพพัญญูบนหน้าจั่ว
ไฟล์:Преображенский Собор.jpg|หนึ่งในประตูสู่บริเวณอาสนวิหาร
ไฟล์:Sviato-Preobrazhenskyi Cathedral Dnepropetrovks 3.jpg|การจุดเทียน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 3D-model Transfiguration Cathedral, Dnipro in the '3D Buildings' layer inside Google Earth
วัดถ้ำเขาขุนกระทิง
วัดถ้ำเขาขุนกระทิง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลขุนกระทิง อำเภอเมืองชุมพร จังหวัดชุมพร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 12 ไร่ 3 งาน 9 ตารางวา

วัดถ้ำเขาขุนกระทิงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2460 ไม่ปรากฏนามผู้สร้างและผู้บริจาคที่ดิน ภายในบริเวณวัดมีพระพุทธรูปปางไสยาสน์ศิลปะสุโขทัยบ้างว่าศิลปะอยุธยา ประดิษฐานภายในถ้ำ วัดได้รับการปฏิสังขรณ์เมื่อ พ.ศ. 2503 โดยการนำของพระกุศล ทนฺตจิตโต ได้ชักชวนราษฎรที่มีจิตศรัทธาร่วมกันบริจาคทรัพย์เพื่อบูรณปฏิสังขรณ์เสนาสนะ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2530
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหารเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย กุฏิสงฆ์ จำนวน 10 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2545
ภายในถ้ำ ที่เรียกว่า ถ้ำพระ นอกจากมีพระพุทธไสยาสน์ยาว 4.60 เมตร ยังมีพระพุทธรูปปูนปั้น ปางมารวิชัย อีก 13 องค์ เป็นพระพุทธรูปสมัยหลังลงมา และมีรอยพระพุทธบาท เป็นแผ่นหินปูนขนาด 13.2x8.30 เมตร หนา 80 เซนติเมตร ประดิษฐานอยู่บนแท่นหินห่างจาก ปากถ้ำ ประมาณ 15 เมตร รอยพระพุทธบาทสลักนูนต่ำ ด้านนอกเป็นขอบพระบาท ตรงกลางฝ่าพระบาทเป็นรูปธรรมจักรมีกงล้อ 7 กงล้อ ล้อมรอบด้วยช่องสี่เหลี่ยมขนาดเล็ก 42 ช่อง ส่วนบนเป็นรอยนิ้วพระบาท 5 นิ้ว รวมถึงมีภาพเขียนสีสมัยก่อนประวัติศาสตร์ อยู่บริเวณแนวเพิงผาหินก่อนขึ้นถ้ำพระ ภาพเขียนสีเป็นภาพลายเส้นบนผนังหิน เขียนด้วยสีแดง มีลายเส้นตรง เส้นหยักและวงกลม ส่วนใหญ่ของภาพลายเส้นเขียนต่อกันหรือเป็นส่วนของภาพเดียวกัน

อ้างอิง
วัดโกศาวาส
วัดโกศาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกะเปา อำเภอคีรีรัฐนิคม จังหวัดสุราษฎร์ธานี เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระอธิการ
สัญญา ภทุทโร
วัดโกศาวาส เดิมชื่อว่า วัดกะเปา ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2164 เหตุที่ชื่อว่าวัดกะเปาต้องย้อนกลับไปเมื่อสมัยศึกถลาง ทัพไทยแตกพ่ายแก่ทัพพม่า จึงหนีสงครามมาทางด้านทิศตะวันออกและพักอาศัยกันอยู่ที่บ้านทุ่งสะท้อน ภายหลังสร้างหมู่บ้าน โดยชาวบ้านมีอาชีพหาปลาโดยใช้เครื่องมือจับปลาที่เรียกว่า กะเปา ต่อมาคณะสงฆ์ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ตรวจสอบพบว่าวัดกะเปาตั้งอยู่ติดกับคลองพุมดวงและใกล้คลองกะเปา แต่เป็นพื้นที่สูงน้ำไม่ท่วม ชาวบ้านจึงเปลี่ยนชื่อวัดเป็น "วัดโกศาวาส" มีความหมายว่า "อารามที่อยู่ของท้าวโกษีย์"

วัดมีเกจิอาจารย์คือ พระครูวิรัชพิริยาทร (รัตน์ วิริยนนฺโท) มีความเชี่ยวชาญด้านคาถาอาคมเป็นเลิศ
รายนามเจ้าอาวาส
* พระเกตุ 
* พระม่วง 
* พระเกลาพระต้วม 
* พระลั่น 
* พระพรหม 
* พระครูวิรัชพิริยาทร (รัตน์ วิริยนนฺโท)
* พระอธิการสัญญา ภทุทโร

อ้างอิง
วัดคลองท่อมใต้
วัดคลองท่อมใต้ หรือ วัดคลองท่อม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองท่อมใต้ อำเภอคลองท่อม จังหวัดกระบี่ มีเนื้อที่ประมาณ 27 ไร่ 3 งาน 67 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 1 แปลง เนื้อที่ 54 ไร่ 2 งาน 13 ตารางวา
วัดคลองท่อมใต้ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2451 โดยมีพ่อท่านจันทร์ ร่วมกับข้าราชการ พ่อค้าและประชาชนในการริเริ่มสร้างที่พำนักสงฆ์ขึ้น โดยเริ่มจากการสร้างศาลาการเปรียญและกุฏิ แล้วเรียกขานที่สำนักสงฆ์คลองท่อมว่า "วัดคลองท่อม" โดยเมื่อ พ.ศ. 2498 เริ่มมีภิกษุมาจำพรรษามากขึ้น จึงชักชวนข้าราชการ พ่อค้า ประชาชนร่วมกันสร้างเสนาสนะสงฆ์ และร่วมกันบูรณปฏิสังขรณ์ศาลาการเปรียญใหม่ วัดได้ทำการขุดบ่อน้ำเมื่อ พ.ศ. 2499 จากนั้นก่อสร้างเสนาสนะสงฆ์ ก่อสร้างโรงครัวขึ้น และดำเนินการก่อสร้างเป็นลำดับ มาจนถึงปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2504
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 12 เมตร เป็นอาคารคอนกรีต เสริมเหล็ก ก่ออิฐถือปูน เครื่องบนเป็นไม้เนื้อแข็งมุงกระเบื้องและได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2523 แต่ภายหลังอุโบสถหลังนี้ได้ถูกรื้อถอน แล้วสร้างอุโบสถหลังใหม่ทดแทน โดยเริ่มก่อสร้างตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2555 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 ลักษณะเป็นอาคารทรงไทยประยุกต์กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร มณฑปเป็นที่ประดิษฐาน พระสำเภาก๋ง (จู้เฉ่ง) หลวงปู่ทวดและหลวงพ่อท่านคล้าย กุฏิไม้มีใต้ถุนจำนวน 3 หลัง กุฏิแบบก่ออิฐถือปูนจำนวน 7 หลัง กุฏิรับรองพระอาคันตุกะจำนวน 1 หลัง และหอระฆัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 ภายในวัดยังมี พิพิธภัณฑสถานวัดคลองท่อม หรือ พิพิธภัณฑสถานพ
สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 ภายในวัดยังมี พิพิธภัณฑสถานวัดคลองท่อม หรือ พิพิธภัณฑสถานพระครูอาทรสังวรกิจ ที่เก็บรักษาวัตถุโบราณจำนวนมากซึ่งถูกค้นพบบริเวณที่เรียกกันว่า ควนลูกปัด อันเป็นเนินดินหลังวัด มีการค้นพบลูกปัด เครื่องประดับชิ้นเล็ก ๆ ของมนุษย์สมัยเมื่อ 5,000 ปีเศษมาแล้ว
วัดมีปูชนียวัตถุ คือ พระสำเภาก๋งหรือหลวงพ่อจู้เฉ่ง เป็นพระพุทธรูปทำด้วยไม้ สูง 130 เซนติเมตร เป็นศิลปะญี่ปุ่น ว่ากันว่ามีชาวเรือพบลอยน้ำอยู่กลางทะเล ภายหลังได้นำมาถวายวัดคลองท่อม

อ้างอิง
วัดเมืองยะลา
วัดเมืองยะลา เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสะเตง อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา ที่ดินที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 55 ไร่ 51 งาน 12 ตารางวา
พ.ศ. 2495 รัฐบาลในสมัยนั้นได้อนุมัติที่ดินราชพัสดุ จำนวนเนื้อที่ 55 ไร่ 50 วา 1 ศอก เพื่อสร้างวัด จนเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2502 ได้เริ่มถางป่า ปรับพื้นที่เพื่อก่อตั้งวัด ต่อมา พ.ศ. 2505 ได้สร้างพระมหากัจจายนเถระองค์ใหญ่ขึ้น และได้ยกฐานะเป็นวัดเมืองยะลาเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2506 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508 โดยพระธรรมสิทธิมงคล หรือ พ่อท่านฉิ้น โชติโก ได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าอาวาส ท่านได้พัฒนาวัดเมืองยะลาเรื่อยมาจวบจนกระทั่งมรณภาพ ต่อมาเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 ได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ตั้งวัดเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ
พ่อท่านฉิ้น โชติโก เป็นเกจิอาจารย์ เป็นลูกศิษย์คนสุดท้ายของ พระครูวิสัยโสภณ หรือพระอาจารย์ทิม วัดช้างให้ พ่อท่านฉิ้น โชติโก ได้สร้างหลวงพ่อทวดวัดเมืองยะลา มีประสบการณ์เลื่องลือไปทั่วเช่นเดียวกับหลวงพ่อทวดวัดช้างให้

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระมหากิจจายนะ พระพุทธชังมงคล และพระพุทธสิริมงคลบพิตร กิติสุขยะลารามสถิตทักษิณาภิบาล

อ้างอิง
ขวานดำ
ขวานดำ ( ) เป็นกลุ่มคนในประเทศไนจีเรียที่ปัจจุบันดำเนินการในฐานะขบวนการอาชญากรรมระหว่างประเทศ เริ่มมีมาตั้งแต่ราวปี 1980 โดยเรียกสมาชิกของกลุ่มว่า "มนุษย์ขวาน" ("Axemen") ในบรรดาอาชญากรรมของกลุ่ม มีอาชญากรรมครั้งสำคัญคือการสังหารหมู่ที่มหาวิทยาลัยโอบาเฟมี อาโวโลโว ในปี 1999 ไปจนถึงความพยายามฉ้อโกงเงินค่าสวัสดิการมูลค่าหนึ่งล้านยูโรจากการระบาดของโควิด-19 ในประเทศไอร์แลนด์ และการสังหารหมู่ในเดือนพฤศจิกายน 2021 ที่โอกิติปูปา ประเทศไนจีเรีย บีบีซีภาคพื้นแอฟริการะบุว่า ในช่วงทศวรรษ 2010s เป็นต้นมา กลุ่มขวานดำกลายมาเป็นหนึ่งในขบวนการอาชญากรรมที่แพร่กระจายไปทั่วและอันตรายมากที่สุดกลุ่มหนึ่งในโลก
ไจอันตส์คอสเวย์
ไจอันตส์คอสเวย์ ( ) เป็นพื้นที่ที่มีเสาหินบะซอลต์ประสานกันประมาณ 40,000 เสา ซึ่งเป็นผลมาจากการปะทุตามรอยแยกของภูเขาไฟในสมัยโบราณ ตั้งอยู่ในเทศมณฑลแอนทริมบนชายฝั่งทางเหนือของไอร์แลนด์เหนือ ห่างจากเมืองบุชมิลส์ประมาณ ทางตะวันออกเฉียงเหนือ
ไจอันตส์คอสเวย์ได้รับการประกาศให้เป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก ในปี 1986 และเป็นเขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติในปี 1987 โดยกรมสิ่งแวดล้อมของไอร์แลนด์เหนือ ในการสำรวจความคิดเห็นของผู้อ่าน Radio Times ในปี 2005 พบว่าไจอันตส์คอสเวย์เป็นสิ่งมหัศจรรย์ทางธรรมชาติที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสี่ในสหราชอาณาจักร ยอดของเสาก่อตัวเป็นบันไดหินที่ทอดลงมาจากตีนผาไปยังใต้ทะเล เสาส่วนใหญ่เป็นทรงหกเหลี่ยม แต่ก็มีบางเสาที่มีรูปร่างเป็น สี่ ห้า เจ็ด หรือแปดเหลี่ยมด้วย เสาที่สูงที่สุดมีความสูงประมาณ และลาวาที่แข็งตัวในหน้าผามีความหนา
องค์การอนุรักษ์แห่งชาติเป็นเจ้าของและจัดการแหล่งมรดกโลกไจอันตส์คอสเวย์และชายฝั่งคอสเวย์เป็นส่วนใหญ่ พื้นที่ส่วนที่เหลือเป็นของคราวน์เอสเตตและเจ้าของที่ดินเอกชนอีกหลายคน ไจอันตส์คอสเวย์เป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในไอร์แลนด์เหนือ และต้อนรับผู้เยี่ยมชมมากกว่า 998,000 ในปี 2019 นักท่องเที่ยวสามารถเข้าถึงไจอันตส์คอสเวย์โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย ไม่จำเป็นต้องผ่านศูนย์บริการนักท่องเที่ยวซึ่งคิดค่าธรรมเนียม

อ้างอิง
วัดบุหัวแหวน
วัดบุหัวแหวน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีกะอาง อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก พื้นที่ของวัดติดกับโรงเรียนเตรียมทหาร ปัจจุบันมีเจ้าอาวาส คือ พระครูปลัดกมล มหาปญฺโญ

วัดบุหัวแหวนตั้งวัดเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2531 ผู้ขออนุญาตให้สร้างวัดคือ นายบุตร์ วงศอาด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2559
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 2 หลัง อุโบสถเริ่มสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2553 ออกแบบโดยนายทรงธรรม เกิดแก่น มีลักษณะสถาปัตยกรรมไทยประยุกต์ ตามความต้องการของเจ้าอาวาสผนวกเข้ากับพระธาตุเจดีย์พระธาตุพนม ภายในอุโบสถประดิษฐาน พระพุทธมงคลนฤมิตรวิศิษฐ์ธินายก เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่อง ปางมารวิชัย

อ้างอิง
วัดไทรย้อย (จังหวัดสุโขทัย)
วัดไทรย้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลย่านยาว อำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 17 ไร่ 3 งำน 53 ตารางวา พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบอยู่ริมแม่น้ำยม

วัดไทรย้อย เดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดป่าแดด ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 เป็นวัดร้างอยู่ระยะหนึ่ง ต่อมาได้รับการบูรณะและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2505 มีเจ้าอาวาสรูปแรกคือ พระปลัดแก้ว วัดมีพระพุทธรูปคู่วัดมายาวนาน คือ หลวงพ่อต้นมะปราง โดยชาวบ้านขุดพบเจออยู่ในซากสถูปเจดีย์โบราณ บริเวณใต้ต้นมะปรางขนาดใหญ่ภายในวัด จึงเรียกขานนามพระพุทธรูปองค์นี้ตามชื่อต้นไม้ กระทั่งมีการซ่อมแซมสถูปเจดีย์ใหม่ จึงได้อัญเชิญขึ้นมาประดิษฐาน
อุโบสถมีลักษณะสถาปัตยกรรมไทยประเพณี ก่อสร้างระหว่าง พ.ศ. 2548–2551 ผู้ออกแบบคือ ศุภวัฒน์ หิรัญธนวิวัฒน์ โดยสร้างทดแทนอุโบสถหลังเก่าที่ค่อนข้างเล็กและทรุดโทรม มีรูปแบบสถาปัตยกรรมสุโขทัย

อ้างอิง
ย่านพระโขนง
พระโขนง และพื้นที่โดยรอบของย่าน]]
ย่านพระโขนง เป็นย่านบนถนนสุขุมวิท กรุงเทพมหานคร ในอดีตเป็นตลาดริมน้ำ ต่อมาพัฒนาเป็นตลาดบก และเคยเป็นย่านที่รุ่งเรืองมากเมื่อช่วงปี พ.ศ. 2519–2530 ปัจจุบันย่านพระโขนงกลับมาฟื้นฟูพัฒนาอีกครั้ง หลังสร้างรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท เกิดคอนโดมีเนียมทำให้คนย้ายเข้ามาอยู่มากขึ้น
ประวัติ
ตลาดริมคลอง
เมื่อ พ.ศ. 2400 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการขุดคลองถนนตรง (ถนนพระรามที่ 4 ในปัจจุบัน) เชื่อมต่อบางนากับคลองผดุงกรุงเกษม ทำให้เกิดย่านการค้าบริเวณปากคลองถนนตรง หรือย่านพระโขนงในปัจจุบัน มีลักษณะเป็นตลาดริมน้ำ มีตลาดสดตั้งอยู่ริมคลอง ผู้คนในตลาดเป็นคนไทยเชื้อสายจีน มีโรงเรียนจีนเป็นสถานศึกษา มีศาลเจ้าแม่ทับทิม พื้นที่รอบ ๆ ย่านพระโขนงเป็นที่สวนของชุมชนมุสลิมซึ่งตั้งรกรากมานานจนถึงปัจจุบัน 
ตัดถนนสุขุมวิท
ต่อมาเมื่อมีการตัดถนนสุขุมวิท จึงได้พัฒนาจากตลาดน้ำมาเป็นตลาดบก โดยคลองที่มีอยู่ถูกถมทำเป็นถนนหลายคลอง เรือนแถวไม้และโรงเรียนจีนก็ถูกปิดไป สร้างเป็นตึกแถวแทน พัฒนาเป็นศูนย์กลางบันเทิง ศูนย์กลางแฟชั่น และศูน
ีนก็ถูกปิดไป สร้างเป็นตึกแถวแทน พัฒนาเป็นศูนย์กลางบันเทิง ศูนย์กลางแฟชั่น และศูนย์กลางเครื่องใช้ไฟฟ้า
ย่านพระโขนงเมื่อช่วงปี พ.ศ. 2519–2530 เคยรุ่งเรืองมาก มีโรงเรียนสอนตัดเสื้อและเสริมสวย ห้างขายเครื่องใช้ไฟฟ้าเอดิสัน และมีห้างสรรพสินค้าหลายแห่ง ได้แก่ ห้างเวลโก้ ห้างอาเชี่ยน ห้างเอดิสัน ห้างไทยไดมารู มีเมืองนีออน มีโรงภาพยนตร์ชื่อดังถึง 6 แห่ง อย่าง พระโขนงเธียเตอร์ (บางข้อมูลระบุว่าเคยเป็นโรงภาพยนตร์ที่ใหญ่ที่สุดในเอเชีย จุคนได้ถึง 2,000–3,000 ที่นั่ง) พระโขนงรามา โรงหนังเอเชีย เจ้าพระยาเธียเตอร์ ฮอลิเดย์ และลอนดอน จนเหตุการณ์น้ำท่วมเมื่อ พ.ศ. 2526 ส่งผลทำให้เกิดการย้ายออกเป็นจำนวนมาก กิจการโรงหนังชั้นสองปิดตัว
ปัจจุบัน
ปัจจุบันย่านพระโขนงกลับมาฟื้นฟูพัฒนาอีกครั้ง เมื่อสถานีพระโขนง ของรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท เปิดให้บริการ เกิดคอนโดมีเนียมทำให้คนย้ายเข้ามาอยู่มากขึ้น มีทั้งออฟฟิศทำงานสร้างสรรค์ คอมมูนิตี้มอลล์ที่เป็นพื้นที่สนับสนุนการทำงาน เช่น ซัมเมอร์ฮิลล์ ซัมเมอร์ฮับ และดับเบิลยู ดิสทริค รวมถึงมี ตลาดสดพระโขนง หรือรู้จักกันในนาม ตลาดแสงทิพย์ ที่เริ่มสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2503 แต่เดิมตลาดพระโขนงตั้งอยู่ในเขตพระโขนง ต่อมามีการแบ่งเขตการปกครองใหม่ทำให้ตลาดแห่งนี้มีพื้นที่อยู่ในเขตวัฒนา เจ้าของคือทายาทตระกูลตาปนานนท์ ตลาดพระโขนงยังประกอบด้วย ตลาดรุ่งอรุณ เจ้าของตลาดคือนายธัชชัย เทพหัสดิน ณ อยุธยา ตลาดพระโขนงมีสินค้าขายปลีกและส่งประกอบด้วยอาหารสด อาหารแ
ชชัย เทพหัสดิน ณ อยุธยา ตลาดพระโขนงมีสินค้าขายปลีกและส่งประกอบด้วยอาหารสด อาหารแห้ง สินค้าอุปโภคบริโภค ร้านอาหารที่มีชื่อเสียงภายในตลาดแห่งนี้ อาทิ ร้านข้าวหน้าเป็ด ร้านกาแฟโบราณ ร้านโรตีสายไหม ร้านขนมจีนแม่ชวน ฯลฯ
หลัง พ.ศ. 2550 เป็นต้นมา ย่านตลาดพระโขนงได้กลายเป็นแหล่งชุมชนของชาวต่างชาติหลายเชื้อชาติ ทั้งชาวเนปาล พม่า ไทใหญ่ กะเหรี่ยง ที่เข้ามาอยู่อาศัย ทำงานรับจ้างและค้าขาย โดยสัดส่วนประชากรพม่ามากกว่ากลุ่มชาติพันธุ์อื่น ๆ

กรรมสิทธิ์ที่ดิน
จากข้อมูลของสำนักผังเมืองกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2552 ย่านพระโขนงถือกรรมสิทธิ์ที่ดินโดยเอกชนทั้งรายย่อยและรายใหญ่ 780 ราย แบ่งเป็นกรรมสิทธิ์ที่ดินรายใหญ่ 40 ราย และรายย่อย 740 ราย ถือกรรมสิทธิ์โดยสำนักงานพระคลังข้างที่บริเวณใต้สะพานพระโขนง

อ้างอิง
วัดลาดเป็ด
วัดลาดเป็ด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าช้าง อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 28 ไร่ 2 งาน 48 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 3 แปลง เนื้อที่ 16 ไร่ พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มมีทุ่งนาและลำรางส่งน้ำโดยรอบบริเวณวัด

สันนิษฐานว่าสร้างมาแต่ครั้งกรุงศรีอยุธยา แต่คงถูกทิ้งร้างทรุดโทรมไป ได้มารื้อบูรณะใหม่ ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2335 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2453 ด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม ตั้งแต่ พ.ศ. 2500 เป็นต้นมา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถมีโครงสร้างก่ออิฐถือปูนทรงไทยโบราณ ฐานอาคารหย่อนสำเภาไม่มาก หน้าจั่วไม่มีปูนปั้นแต่ร่องรอยประดับด้วยเครื่องปั้นดินเผา วิหารสร้างขึ้นหลังอุโบสถ ภายในไม่มีโครงสร้างเสา ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว 26 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ กว้าง 6 เมตร ยาว 6 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารไม้ และกุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้

อ้างอิง
วัดพระบรมธาตุสวี
วัดพระบรมธาตุสวี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวี อำเภอสวี จังหวัดชุมพร ส่วนด้านหน้าพระธาตุซึ่งติดกับแม่น้ำสวี มีศาลพระเสื้อเมือง
วัดพระบรมธาตุสวี หรือ วัดสวี ตั้งอยู่ หมู่ที่ 5 ตำบล สวี อำเภอสวี ชุมพร 86130 ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2373 วัดมีพระธาตุซึ่งมีตำนานเล่าว่า พระเจ้าศรีธรรมาโศกราช เสด็จยกทัพมาถึงเขตอำเภอสวี เกิดเหตุการณ์มีกาฝูงหนึ่งบินมาจับอยู่บนกองอิฐพากันส่งเสียงร้องและกระพือปีกอื้ออึง เมื่อรื้อกองอิฐออกก็พบฐานเจดีย์และพระบรมสารีริกธาตุ จึงโปรดให้ปฏิสังขรณ์พระเจดีย์ ขนานนามว่า พระธาตุกาวีปีก (วีปีก เป็นภาษาปักษ์ใต้ หมายถึง กระพือปีก) ภายหลังเรียกเพี้ยนสั้นลงว่า พระธาตุสวี ในสมัยต้นรัชกาลพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ยอดพระธาตุได้หักพังลง จึงมีการบูรณะครั้งใหญ่ และมีการทำนุบำรุงรักษาสืบมา วัดได้รับการประกาศขึ้นทะเบียน
จึงมีการบูรณะครั้งใหญ่ และมีการทำนุบำรุงรักษาสืบมา วัดได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถาน ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 118 ตอนพิเศษ 127 ง หน้า 10 วันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2544 พื้นที่โบราณสถานประมาณ 1 ไร่ 1 งาน 30 ตารางวา
พระธาตุมีลักษณะเป็นเจดีย์ที่ได้รับอิทธิพลรูปแบบจากพระมหาธาตุเจดีย์ นครศรีธรรมราช จึงสันนิษฐานว่าน่าจะสร้างขึ้นในสมัยอยุธยา สูง 14.25 เมตร ฐานสี่เหลี่ยมจัตุรัสกว้างด้านละ 8.50 เมตร มีซุ้มช้างและยักษ์ยืน มีบันไดทางขึ้นทางทิศตะวันออก ชั้นบนทำเป็นซุ้มพระล้อมรอบ ต่อด้วยเจดีย์ทรงระฆังประดับกระเบื้องโมเสกสีทอง และมีเจดีย์ขนาดเล็กประจำมุมทั้งสี่

ในช่วงเทศกาลสงกรานต์ มีการจัดงานแห่ผ้าห่มพระธาตุสวีทุกปี

อ้างอิง
วัดคีรีชัย
วัดคีรีชัย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลรอบเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระครูบรรพตรัตนชัย ปญฺญาวุฑฺโฒ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 3 ไร่ 2 ตารางวา

วัดคีรีชัยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2465 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2534 ชาวบ้านเรียกว่า วัดริมกรณ์ เพราะอยู่ติดกับแม่น้ำกรณ์ คนทั่วไปรู้จักชื่อ วัดดอยสะเก็น เพราะอยู่ติดกับเขาดอยสะเก็น

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถที่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 สร้างเสร็จ เมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นแบบศิลปะล้านนาประยุกต์ คล้ายอุโบสถวัดร่องขุ่น พระพุทธรูปในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยหน้าตักกว้าง 2.7 เมตร สูง 2.93 เมตร นามว่า พระพุทธสิริมงคล
วัดนาคูโมทนามัยปุญญาราม
วัดนาคูโมทนามัยปุญญาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกะไห อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 11 ไร่ 3 งาน ปัจจุบันมีพระครูประโชติวุฒิคุณเป็นเจ้าอาวาส
วัดนาคูโมทนามัยปุญญาราม เดิมชื่อ วัดโมทนามันปุญญาราม เดิมตั้งเป็นสำนักสงฆ์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2442 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และได้รับอนุญาตให้ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2482 โดยมีหลวงนครเป็นผู้ริเริ่มก่อสร้าง ต่อมาได้มีการขุดคูลัดข้างวัดไปคลองบางกะไห เพื่อความสะดวกในการสัญจรไปมา ชาวบ้านจึงเรียกชื่อว่า วัดนาคู ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดนาคูโมทนามัยปุญญาราม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2430 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ซึ่งพระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปางสะดุ้งมาร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2434 ศาลาการเปรียญ กุฏิ เจดีย์ 3 องค์ ซึ่งนายเผือก นางอิ่ม สร้าง 1 องค์ นายหรั่ง นางเป้า สร้าง 1 องค์ และ 1 องค์ คงสร้างในสมัยเดียวกัน โรงเรียนพระปริยัติธรรมสร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 และในสมัยพระครูธรรมกิจนิเทศก์ (หลวงพ่อบุญชู นิจเจริญ) เป็นเจ้าอาวาส ได้สร้างโรงเรียนประชาบาล

อ้างอิง
วัดเขาถ้ำแรต
วัดเขาถ้ำแรต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองตะเกรา อำเภอท่าตะเกียบ จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ทั้งหมด 15 ไร่ ปัจจุบันมีพระครูบรรพตคณานุกูล (วิทยา กตกุสโล) เป็นเจ้าอาวาสวัด

วัดเขาถ้ำแรตได้รับอนุญาตให้ตั้งวัดเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2538 ผู้ขออนุญาตให้สร้างวัด คือ นายเคนสุ่ย วงษ์เส ยังไม่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา

ภายในวัดเขาถ้ำแรตมีถ้ำขนาดเล็ก มีหินงอกหินย้อย ความลึก 500 เมตร พระสงฆ์จะเข้าไปสวดมนต์ทุกวันพระ ลานข้างในสามารถบรรจุคนได้ประมาณ 50 คน บริเวณถ้ำแรตมีลิงอาศัยอยู่จำนวนมาก อุโบสถของวัดมีพญานาคล้อมอยู่รอบ พระประธานในอุโบสถมีนามว่า หลวงพ่อพุทธศรีศากยะเมตตามหาภูมินทร์

อ้างอิง
วัดสนามพราหมณ์
วัดสนามพราหมณ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าราบ อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี

วัดสนามพราหมณ์ ไม่ทราบแน่ชัดว่าสร้างขึ้นเมื่อใดแต่ได้รับการบูรณะมาโดยตลอด การบูรณะครั้งใหญ่สมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวและใช้ชื่อวัดว่า วัดสามพราหมณ์ปุกมิตตาราม ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดสนามพราหมณ์" ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2412 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูน ศิลปะไทยผสมศิลปะตะวันออก ด้านหลังทำเป็นมุขขวาง หลังคาชั้นเดียวมีปีกนกยื่นออกมาทั้งสี่ด้านรองรับด้วยเสา ระหว่างเสาเป็นช่องโค้ง ช่อฟ้าและหางหงส์เป็นรูปหัวนาค หน้าบันตกแต่งด้วยปูนปั้นรูปสัตว์ เช่น สิงโตจีน และนก ใบเสมาเป็นเสมาทรงสี่เหลี่ยมที่ได้รับความนิยมในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กุฏิสงฆ์มีสองลักษณะ แบบแรกเป็นกุฏิตึกแฝดสองชั้น เป็นเครื่องก่อ ได้รับอิทธิพลศิลปะตะวันตก ชายคาตกแต่งด้วยไม้ฉลุขนมปังขิง อีกแบบเป็นกุฏิเรือนไทยฝาสำหรวด ปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูปปางมารวิชัยในศาลา

อ้างอิง
วัดทาร้องเรือ
วัดทาร้องเรือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทาสบเส้า อำเภอแม่ทา จังหวัดลำพูน ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 5 ไร่ 3 งาน 12 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 31 ไร่ 2 งาน 21 ตารางวา
วัดทาร้องเรือตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2435 ตามประวัติวัดแจ้งว่า สร้างเมื่อ พ.ศ. 2392 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2472 วัดมีหลายชื่อตั้งแต่ วัดฝั่งหมิ่น วัดบ้านไร่ และ วัดหนองเรือ เดิมวัดตั้งอยู่ ริมแม่น้ำทา น้ำได้เซาะตลิ่งพังเข้ามาใกล้วัด จึงได้ทำการย้ายมาตั้ง ณ ที่ปัจจุบัน ต่อมาพระคำมูลได้เป็นเจ้าอาวาส มีชาวบ้านขว้างหนองเรือมาตั้งบ้านอยู่ในหมู่บ้านนี้ มีบริษัทรับเหมาประมูลไม้สักได้ใช้ช้างชักลากซุงมาลงที่แม่น้ำทาโดยต่อเป็นแพ พระคำมูลจึงได้นำชื่อบริษัททำแพเรือมาตั้งชื่อบ้านและวัดว่า "วัดทาร้องเรือ"
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ วิหาร ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ และศาลาบำเพ็ญกุศล ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2472 พระประธานในวิหารเป็นพระพุทธรูปสร้างด้วยอิฐถือปูน สร้างเมื่อ พ.ศ. 2493 พระพุทธบาทจำลอง พระเจ้าทันใจสร้างด้วยอิฐถือปูนและเจดีย์

รายนามเจ้าอาวาส
* พระเกี๋ยง พ.ศ. 2392–2397
* พระหลวงแก้ว พ.ศ. 2397–2451
* พระสุริยะ อุรญาโณ พ.ศ. 2451–2452
* พระแสน ปภศฺสโร พ.ศ. 2454–2456
* พระลุ่ม พ.ศ. 2456–2458
* พระสม สุริย พ.ศ. 2458–2463
* พระครูอุปโลปมคุณ พ.ศ. 2463–2526
* พระครูหล้า กนฺตจารี พ.ศ. 2527–
* พระครูโสภณปิยาจาร

อ้างอิง
วัดประชาบำรุงกิจ
วัดประชาบำรุงกิจ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสิบเอ็ดศอก อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระครูมงคลประชานุกิจ

วัดประชาบำรุงกิจ หรือ วัดหนองแบน ตั้งวัดเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2300 ไม่ปรากฏชื่อผู้สร้างวัดและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2480 ซึ่งได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2481
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถยาว 18 เมตร กว้าง 10 เมตร มีหน้าบันเป็นรูปพระนารายณ์ทรงครุฑยุดนาค จากคำบอกเล่า ว่ากันว่าหลวงพ่อชวน สุจิตโต อดีตเจ้าอาวาส เป็นผูออกแบบ ลงมือทำ ลงมือสร้างด้วยตัวเองร่วมกับพระและชาวบ้านหนองแบน ท่านขุดดินถมที่สร้างอุโบสถ ขุดดินในหมู่บ้านมาเผาอิฐ ศาลาการเปรียญอาคาร 2 ชั้น ครึ่งตึกครึ่งไม้ ยาว 18 เมตร กว้าง 10 เมตร กุฎิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง หอระฆัง ฌาปณสถานสร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 และห้องน้ำ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ รูปปั้นหลวงพ่อชวน สุจิตโต และพระพุทธนิมิตร ซึ่งประดิษฐาน อยู่ที่อาคารวิหารอดีตเจ้าอาวาสวัด

อ้างอิง
วัดประชาบำรุง (จังหวัดมหาสารคาม)
วัดประชาบำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาด อำเภอเมืองมหาสารคาม จังหวัดมหาสารคาม ปัจจุบันพระครูโกวิทปริยัติกิจ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัด และเจ้าคณะอำเภอเมืองมหาสารคาม
วัดประชาบำรุงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2479 โดยพระอาจารย์ สีโห เขมโก ซึ่งเป็นเจ้าอาวาสวัดรูปแรก ท่านเดินธุดงควัตรมาจากจังหวัดร้อยเอ็ด ถึงป่าช้าหนองหอย ซึ่งเป็นที่ตั้งของวัดประชาบำรุงในปัจจุบัน จึงได้จำพรรษาโปรดญาติโยมอยู่ที่นี่ ในเวลาต่อมาท่านได้เดินทางกลับร้อยเอ็ด ในช่วงนั้นมีการเผยแผ่ธรรมฝ่ายวิปัสสนาธุระ นำโดย พระอาจารย์เสาร์ กันตสีโล, พระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต และพระอาจารย์สิงห์ ขันตยาคโม จึงได้มอบหมายให้ พระอาจารย์คูณ ธัมมุตตโม เดินทางมาเผยแผ่ในพื้นที่จังหวัดมหาสารคาม พระอาจารย์คูณได้เข้ามาพำนักที่ป่าช้าหนองหอย ภายหลังพุทธศาสนิกชนได้ร่วมกันสร้างเสนาสนะและตั้งชื่อวัดว่า วัดป่าพูนไพบูลย์ ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดประชาบำรุง" วัดได้รับพระราชทานวิส
วัดป่าพูนไพบูลย์ ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดประชาบำรุง" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2511
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์สีโห เขมโก
* พระอาจารย์คูณ ธัมมุตตโม 
* พระโพธิญาณมุนี (อดีต เจ้าคณะจังหวัด)
* พระเทพวราลังการ (อดีตเจ้าคณะจังหวัด)
* พระราชวรญาณ (อดีตเจ้าคณะจังหวัด)
* พระวุฒิสารโสภณ (อดีตเจ้าคณะจังหวัด)
* พระครูโกวิทปริยัติกิจ
* พระธรรมวชิรเมธาภรณ์ (เฉลิม วีรธมฺโม)

อ้างอิง
โคฟุง
โคฟุง ( ) เป็นสุสานดินขนาดใหญ่ที่พบได้ในเอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ โดยเฉพาะที่บริเวณเกาะต่าง ๆ ของประเทศญี่ปุ่น โคฟุงส่วนใหญ่ถูกสร้างขึ้นมาในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 3 จนถึงช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 7

คำว่า "โคฟุง" มีที่มาจากคำว่า "ยุคโคฟุง" ซึ่งหมายถึงช่วงเวลาระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 3 จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 6 ในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น โคฟุงเป็นเนินดินที่มีรูปร่างหลากหลายและแตกต่างกันออกไปตามช่วงเวลาที่ถูกสร้างขึ้นมา
ภาพรวม
โคฟุงแต่ละแห่งมีเนินดินรูปร่างแตกต่างกันออกไป แต่รูปร่างที่พบบ่อยที่สุดคือรูปกุญแจ กล่าวคือ เมื่อมองจากด้านบน จะเห็นเนินดินด้านหนึ่งเป็นรูปวงกลม ส่วนอีกด้านหนึ่งเป็นสี่เหลี่ยม นอกจากรูปกุญแจแล้ว โคฟุงหลาย ๆ แห่งยังมีรูปร่างเป็นวงกลม หรือสี่เหลี่ยมด้วย

โคฟุงบางแห่งอาจยาวเพียงไม่กี่เมตร ส่วนบางแห่งอาจยาวนับร้อยเมตรก็ได้ โคฟุงที่ใหญ่ที่สุดคือไดเซ็งโคฟุง มีความยาว 400 เมตร เป็นสุสานของจักรพรรดินินโตกุ ตั้งอยู่ที่นครซาไกในจังหวัดโอซากะ

ที่ตั้งและจำนวน
มีการค้นพบโคฟุงนับแสนแห่งทั่วประเทศญี่ปุ่น แม้แต่เกาะที่ห่างไกล เช่น เกาะนิชิโนะชิมะ ซึ่งตั้งอยู่ในทะเลญี่ปุ่น ก็มีการค้นพบโคฟุงเช่นกัน
มีการค้นพบโคฟุงทั้งหมด 161,560 แห่ง (ข้อมูลจากปี ค.ศ. 2001) จังหวัดเฮียวโงะมีจำนวนโคฟุงมากที่สุด (16,577 แห่ง) ส่วนจังหวัดชิบะมีมากเป็นอันดับสอง (13,112 แห่ง)

ประวัติ
 ]]
 ]]

ยุคยาโยอิ
โคฟุงส่วนใหญ่ที่สร้างขึ้นในยุคยาโยอิจะมีลักษณะเป็นเนินดินรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่ถูกล้อมรอบโดยลำเหมือง ตัวอย่างโคฟุงจากยุคยาโยอิที่เด่นชัดที่สุด คือ เนินสุสานทาเท็ตสุกิ ตั้งอยู่ที่เมืองคูราชิกิ จังหวัดโอกายามะ เป็นโคฟุงกว้าง 5 เมตร ยาว 45 เมตร และสูง 5 เมตร รอบๆ โคฟุงมีการค้นพบชิ้นส่วนเครื่องปั้นดินเผา และภายใต้สุสานยังมีห้องอยู่ด้วย
ยุคโคฟุงตอนต้น
โคฟุงรูปกุญแจแห่งแรกๆ ถูกสร้างขึ้นที่บริเวณ ทางฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของที่ราบลุ่มนาระ ตัวอย่างโคฟุงที่สร้างขึ้นในยุคนี้ คือ ฮาชิฮากะโคฟุง มีความยาว 280 เมตร และสูงถึง 30 เมตร จะสังเกตได้ว่า ในยุคโคฟุงตอนต้นนั้น มีการสร้างโคฟุงที่ขนาดใหญ่ขึ้นกว่าเดิม

ยุคโคฟุงตอนกลาง

ยุคโคฟุงตอนปลาย
ประเพณีการสร้างสุสานโคฟุงถูกล้มเลิกไปในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 6 ตอนปลาย เนื่องจากมีการปฏิรูปครั้งใหญ่ และมีการเผยแพร่ศาสนาพุทธเข้ามาในญี่ปุ่น

ดูเพิ่ม
* กลุ่มสุสานโบราณโมซุ-ฟูรูอิจิ

อ้างอิง
วัดบางเกลือ
วัดบางเกลือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเกลือ อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ตั้งวัด 22 ไร่ 2 งาน
วัดบางเกลือตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2392 แต่เดิมตั้งอยู่ฝั่งเหนือของคลองสำโรง จนเมื่อ พ.ศ. 2390 ได้สร้างวัดขึ้นใหม่ทางฝั่งใต้ของคลองสำโรงและใช้ชื่อ "วัดบางเกลือ" ตามชื่อตำบล ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2402 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งที่ 2 เมื่อ พ.ศ. 2518 ด้านการศึกษาทางวัดมีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2350 และมีโรงเรียนวัดบางเกลือ (ประชารัฐบำรุง) สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาฉะเชิงเทรา เขต 1 เปิดทำการสอนตั้งแต่ชั้นอนุบาลถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2465 ผู้ริเริ่มในการจัดตั้ง คือ ขุนพิทักษ์ สิงขรภูมิ ซึ่งขณะนั้นดำรงตำแหน่ง นายอำเภอบางปะกง พร้อมด้วยพระอธิการแก้ว สุข
ักษ์ สิงขรภูมิ ซึ่งขณะนั้นดำรงตำแหน่ง นายอำเภอบางปะกง พร้อมด้วยพระอธิการแก้ว สุขเจริญ เจ้าอาวาสวัดในขณะนั้น เริ่มแรกได้ใช้ศาลาการเปรียญของวัดบางเกลือเป็นสถานที่เล่าเรียน
วัดบางเกลือเป็นวัดมอญ มีประเพณีแห่ธงตะขาบซึ่งจัดขึ้นในช่วงเทศกาลสงกรานต์ ซึ่งตรงกับวันที่ 16 เมษายน ในช่วงเช้าของทุกปี จะนำธงตะขาบไปทำพิธีบูชาแขวนขึ้นยอดเสาหงส์ 2 ต้น ที่ตั้งอยู่หน้าวัดบางเกลือ

อ้างอิง
วัดบางมะฝ่อ
วัดบางมะฝ่อ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางมะฝ่อ อำเภอโกรกพระ จังหวัดนครสวรรค์ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ 2 งาน 62 ตารางวา
วัดบางมะฝ่อสร้างเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2322 เดิมชื่อ วัดจันทป่าฝ้าย เล่าสืบต่อกันมาว่า คู่สามีภรรยานามว่า นายจันทและนางฝ้าย ได้อุทิศที่ดินให้เป็นที่สร้างวัด ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2457 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ได้เสด็จตรวจการคณะสงฆ์ภาคเหนือ และได้เปลี่ยนชื่อวัดให้ตรงกับชื่อบ้าน เป็น "วัดบางมะฝ่อ" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อพ.ศ. 2420 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 34 เมตร ยาว 34 เมตร ต่อมาพระครูนิภาสธรรมคุณ (อ่อน จันทโธโต) ได้รื้อถอนและปลูกสร้างวัดใหม่แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2471 ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2524 ศูนย์อบรมเด็กก่อนเกณฑ์ในวัด เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2536
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ประตูหน้าต่างมีรูปทวารบาล ฝาผนังด้านในเป็นภาพพุทธชาดก ในวิหารมีภาพพุทธประวัติ เรื่องราวพระเวสสันดร ภาพพระเจ้าสิบชาติ เรื่องจันทกุมาร เป็นฝีมือช่างเก่า พระประธานปางมารวิชัยมีความแปลกตรงที่มีตาลปัตรอยู่ด้วย ในวิหารยังมีรอยพระพุทธบาท ศาลาการเปรียญ และศาลายุรยาตร์

วัดเคยใช้เป็นที่จัดงานประเพณีเลี้ยงข้าวแช่ประจำปีของชาวตำบลบางมะฝ่อ ซึ่งเป็นประเพณีเก่าแก่ที่จัดขึ้นในวันครอบครัวที่มีการจัดงานสืบต่อกันมาไม่ต่ำกว่าร้อยปี

อ้างอิง
วัดธรรมจักรเสมาราม
วัดธรรมจักรเสมาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเสมา อำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมา

วัดธรรมจักรเสมาราม หรือ วัดพระนอนคลองขวาง สร้างขึ้นมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2295 แต่เดิมคงจะเป็นวัดหรือศาสนสถานในสมัยทวารวดี เพราะพบศาสนวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธไสยาสน์หรือพระนอน ศิลปะทวารวดี อายุราวพุทธศตวรรษที่ 13 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2518 พ.ศ. 2533 กรมศิลปากรได้ทำการขุดแต่งและบูรณะพระพุทธไสยาสน์ขึ้น เนื่องจากเกิดการแตกหัก และผุพัง ต่อมา พ.ศ. 2538 ได้มีการสร้างอาคารและหลังคาคลุมองค์พระนอน เพื่อกันแดด กันฝน
พระพุทธไสยาสน์สร้างขึ้นด้วยการนำหินทรายขนาดใหญ่หลาย ๆ ก้อน มาประกอบเข้าด้วยกัน ขนาดขององค์พระยาว 13.30 เมตร สูง 2.50 เมตร หันพระเศียรไปทางทิศใต้ หันพระพักตร์ไปทางทิศตะวันออก พระพักตร์ค่อนข้างเหลี่ยม พระขนงสลักเป็นสันนูนรูปปีกกา พระเนตรโปนเหลือบลงต่ำ พระโอษฐ์แบะเล็กน้อย พระนาสิกแบน ขมวดพระเกศาเป็นรูปก้นหอย พระหัตถ์ขวารองอยู่ใต้พระเศียร ครองจีวรห่มคลุม ปลายพระบาทเสมอกัน ประดิษฐานอยู่ในอาคารที่ก่อด้วยอิฐ และมีใบเสมาปักอยู่โดยรอบ นอกจากนี้ บริเวณเบื้องหน้าพระพักตร์พระนอน พบธรรมจักรหินทราย เป็นธรรมจักรแบบทึบ คือ แกะสลักเป็นรูปซี่กงล้อ ตอนล่างธรรมจักรมีลายสลักคล้ายหน้าพนัสบดี ธรรมจักรนี้คงจะสร้างในเวลาเดียวกับพระนอนและเมืองเสมา

อ้างอิง
วัดทิพยาราม (จังหวัดหนองบัวลำภู)
วัดทิพยาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวนา อำเภอเมืองหนองบัวลำภู จังหวัดหนองบัวลำภู

ประวัติ
วัดทิพยารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2484 ข้อมูลจากกรมศิลปากรระบุว่าสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2475–2477 สิมของวัดได้รับการขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอนพิเศษ 17 ง. วันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2542 พื้นที่ประมาณ 1 ไร่ 20.36 ตารางวา ทางวัดได้รื้อหลังคาเดิมของสิมออก เนื่องจากชำรุดผุพัง ทำหลังคาใหม่เป็นทรงจั่วมีหลังคาปีกนกทั้ง 4 ด้าน มีเสารับปีกนกโดยรอบ หลังคามุงสังกะสี
สิม
สิมฝีมือช่างญวณแบบพื้นบ้านแบบสิมโปร่งขนาดเล็กหันหน้าไปทางทิศตะวันออก ผนังด้านหลังทึบ ผนังด้านทิศเหนือและทิศใต้ทำเป็นขั้นบันไดลดหลั่นกัน 6 ระดับ ผนังด้านข้างเจาะช่องหน้าต่างสี่เหลี่ยมเปิดโล่ง ด้านบนประดับคิ้วปูนนูนต่ำวงโค้ง ผนังด้านหลังทำช่องหน้าต่างหลอก 2 ช่อง ประดับคิ้วปูนนูนต่ำวงโค้งแบบช่องหน้าต่างจริงที่ผนังด้านข้าง
ส่วนล่างของผนังเหนือฐานเจาะเป็นช่องสี่เหลี่ยมตื้นตลอดความยาวคล้ายเสาระเบียงหลอก ผนังด้านหน้ามีความสูงประมาณ 1 ใน 3 ของผนังด้านหลัง เนื่องจากการลดหลั่นไล่ระดับผนังลงมา เหนือฐานตกแต่งเสาระเบียงหลอก เช่นเดียวกับผนังด้านหลัง ตัวอาคารทาสีขาวหม่น หลังคาเดิมผุพัง ทางวัดซ่อมแซมใหม่ เป็นหลังคาทรงจั่วมุงสังกะสี มีหลังคาปีกนกทั้ง 4 ด้าน มีเสารองรับปีกนกโดยรอบ

อ้างอิง
วัดถ้ำผาน้ำทิพย์
วัดถ้ำผาน้ำทิพย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลผาน้ำย้อย อำเภอหนองพอก จังหวัดร้อยเอ็ด เป็นพุทธอุทยานมีเนื้อที่ 2,500 ไร่
วัดถ้ำผาน้ำทิพย์ หรือ วัดผาน้ำทิพย์ หรือ วัดผาน้ำทิพย์เทพประสิทธิ์วนาราม มูลเหตุในการสร้างวัด เมื่อปี พ.ศ. 2493–2494 ท่านพระอาจารย์ศรี มหาวีโร ได้ธุดงค์มาเจริญสมถกัมมัฎฐานบริเวณนี้ ต่อมา พ.ศ. 2493–2500 ท่านพระอาจารย์ได้พาพระภิกษุซึ่งเป็นศิษย์มาปฏิบัติธรรม บริเวณนี้แต่เดิมเป็น ป่าดงดิบสภาพป่า สวยงามตามธรรมชาติ มีสัตว์ป่านานาชนิดอาศัยอยู่ ได้ชื่อว่า ผาน้ำย้อย เพราะมีลักษณะเป็นนหน้าผาสูงชัน มีน้ำตกไหลหยดย้อยตลอดเวลาทั้งปี เมื่อชาวบ้านเจ็บป่วยก็จะได้น้ำ ณ จุดนี้ไปดื่มกิน เพื่อรักษาโรคตามความเชื่อจึงเป็นสาเหตุหนึ่งที่ได้ชื่อว่า "วัดผาน้ำทิพย์เทพประสิทธิ์วนาราม" ต่อมาสภาพป่าถูกทำลายเนื่องจากประชาชนได้ลักลอบตัดไม้บางกลุ่มก็เข้าไปทำไม้แปรรูปขาย ทางรา
าพป่าถูกทำลายเนื่องจากประชาชนได้ลักลอบตัดไม้บางกลุ่มก็เข้าไปทำไม้แปรรูปขาย ทางราชการจึงได้พิจารณาเห็นความสำคัญของพุทธศาสนา
ดังนั้นในปี พ.ศ. 2517 ประสิทธิ์ ทองใบใหญ่ รองผู้ว่าราชการจังหวัดร้อยเอ็ด ในสมัยนั้น จึงได้กราบนิมนต์ท่าน พระอาจารย์ศรี มหาวีโร วัดประชาคมวนาราม จังหวัดร้อยเอ็ด เพื่อให้ท่านพิจารณาตั้งวัดเป็นการถาวรขึ้น ท่านได้ส่งพระมาจำพรรษา จำนวน 5 รูป ซึ่งมี หลวงปู่ บุญศรี ญาณธมฺโม รวมอยู่ด้วย จนตั้งวัดเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2535 ผู้ขออนุญาตสร้างวัดคือ นายทองหล่อ วรเชษฐ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2558
พระมหาเจดีย์ชัยมงคล
วัดเป็นที่ประดิษฐาน "พระมหาเจดีย์ชัยมงคล" ซึ่งได้เริ่มก่อสร้างใน พ.ศ. 2528 โดยมีพระเทพวิสุทธิมงคล หรือหลวงปู่ศรีมหาวีโร ซึ่งเป็นศิษย์ของพระครูวินัยธรมั่น ภูริทตฺโต เป็นผู้ดำเนินการก่อสร้าง โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้เป็นศูนย์กลางการฝึกอบรมในด้านการบำเพ็ญปฏิบัติสมถวิปัสสนากรรมฐานแก่พระภิกษุสงฆ์และพุทธศาสนิกชน
พระมหาเจดีย์ชัยมงคลภายในบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ มีลักษณะเป็นรูประฆังคว่ำ ศิลปะผสมผสานระหว่างภาคกลางและภาคอีสาน ภายนอกพระมหาเจดีย์ชัยมงคล มีวิหารคด หอระฆัง และเจดีย์บริวารทั้ง 8 องค์ มีความกว้าง 101 เมตร ความยาว 101 เมตร ความสูง 101 เมตร สร้างในเนื้อที่ 101 ไร่ และยอดทองคำใช้ทองคำมี่มีน้ำหนักถึง 60 กิโลกรัม ภายในนอกจากประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุซึ่งอยู่ชั้นบนสุด แล้วยังเป็นที่ประดิษฐานรูปเหมือนของพระเกจิอาจารย์ในอดีตทั้ง 101 องค์ มีพิพิธภัณฑ์วิปัสสนากรรมฐานของหลวงปู่ศรี
พระมหาเจดีย์ชัยมงคลออกแบบโดยกรมศิลปากร เป็นสีขาวตกแต่งลวดลายตระการตาด้วยสีทองเหลืองอร่าม รายล้อมด้วยเจดีย์องค์เล็กทั้ง 8 ทิศสร้าง ในเนื้อที่ 101 ไร่ กว้าง 101 เมตร ยาว 101 เมตร ความสูง 101 เมตร รวมยอดทองคำเป็น 109 เมตร ใช้ทอง คำหนัก 4,750 บาท หรือประมาณ 60 กิโลกรัม ภายในองค์พระมหาเจดีย์เหมือน อยู่บนวิมานแดนสวรรค์
* ชั้นที่ 1 เป็นห้องโถงกว้างใหญ่ โอ่อ่า ผนังจารึกนามทานาธิบดีต่าง ๆ ใช้เป็นห้องประชุม บำเพ็ญบุญ 
* ชั้นที่ 2 เป็นห้องโถงโอ่อ่าเช่นกัน ผนังติดตั้งรูปพระพุทธประวัติ ลวดลายไทยวิจิตรพิสดาร 
* ชั้นที่ 3 เป็นที่ประดิษฐานรูปพระณาจารย์ ปราชญ์ อีสานในอดีต เป็นรูปเหมือนสลักหินอ่อน และหุ่นรูปเหมือนพระสุปฏิปันโน 101 องค์ 
* ชั้นที่ 4 จัดเป็นพิพิธภัณฑ์แสดงวัดวาอาราม สถานปฏิบัติสม ถะวิปัสสนา กรรมฐานที่หลวงปู่ศรี เคยบำเพ็ญธรรมมา
* ชั้นที่ 5 บันไดเวียน 119 ชั้น เป็นห้องโถงรูประฆัง 8 เหลี่ยมบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ
อ้างอิง
วัดกลางมิ่งเมือง
วัดกลางมิ่งเมือง เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองร้อยเอ็ด จังหวัดร้อยเอ็ด ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 8 ไร่ 1 งาน 48 ตารางวา

วัดกลางมิ่งเมือง เดิมชื่อ วัดกลาง เหตุเพราะตั้งอยู่กลางเมืองร้อยเอ็ด สันนิษฐานว่าสร้างก่อนตั้งเมืองร้อยเอ็ด ในขณะนั้นอยู่ในการปกครองของขอม วัดเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปประจำเมืองร้อยเอ็ด พระพุทธมิ่งเมืองมงคล สร้างขึ้นในสมัยอยุธยา ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2084 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2090 ในอดีตเคยใช้เป็นสถานที่ประกอบพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยา เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร
ในสมัยของนายวิญญู อังคณารักษ์ เป็นผู้ว่าราชการจังหวัดร้อยเอ็ดได้ขอพระราชทานยกวัดราษฎร์ขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ ตั้งแต่วันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2508 ด้านการศึกษายังเป็นสถานที่ศึกษาปริยัติธรรมและสถานที่สอบธรรมสถานชื่อ โรงเรียนสุนทรธรรมปริยัติ โดยโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมและบาลี เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2413 และโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญ เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2514
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสมัยอยุธยาตอนปลาย กว้าง 12.50 เมตร ยาว 20 เมตร มีภาพจิตรกรรมฝาผนัง เรื่องพุทธประวัติ ภายในอุโบสถประดิษฐาน พระพุทธมิ่งเมือง ศาลาการเปรียญ กว้าง 15 เมตร ยาว 27 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 กุฏิสงฆ์จำนวน 9 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง และตึก 7 หลัง และวิหารกว้าง 6 เมตร ยาว 35 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 เป็นอาคารคอนกรีต
รายนามเจ้าอาวาส
# พระครูหลักคำ (วา)
# พระครูหลักคำ สุทธวงศา 
# พระครูเพ็ง
# พระครูเอกุตตรสตาธิคุณ (เจ้าอธิการจุนลา) พ.ศ. 2434
# พระครูตา (ญาครูตา) พ.ศ. 2446–2455
# พระครูเพ็ญธรรมคุณ พ.ศ. 2456–2490
# พระสุนทรธรรมประพุทธ (หล้า สีลวํโส ชุปวา) พ.ศ. 2490–2528
# พระสุนทรธรรมประพุทธ (ประดิษฐ์ อิสฺสโร นามเขต) พ.ศ. 2528–2538
# พระวิสุทธาจารคุณ (สุวิชช์ อมโร) พ.ศ. 2528–2539
# พระวัชรกิตติคุณ (สมพร โสภโณ) พ.ศ. 2539–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดถ้ำเขาวง (จังหวัดอุทัยธานี)
วัดถ้ำเขาวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมในตำบลบ้านไร่ อำเภอบ้านไร่ จังหวัดอุทัยธานี
ประวัติ
วัดถ้ำเขาวงตั้งวัดเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2548 แต่เดิมชื่อ ธรรมสถานถ้ำเขาวง เริ่มต้นจากหลวงพ่อสนอง กตปุญโญ เจ้าอาวาสวัดสังฆทาน จังหวัดนนทบุรี ได้พาคณะพระภิกษุซึ่งเป็นศิษย์ยานุศิษย์เดินธุดงค์ผ่านมาพบเห็นสถานที่นี้ อันมีภูมิประเทศล้อมรอบด้วยภูเขา ด้านบนมีถ้ำหลายแห่ง ในหน้าฝนจะมีน้ำตกไหลให้ความร่มเย็นชุ่มชื่น จึงพักอยู่ 2–3 วัน แล้วก็ออกเดินทางต่อไป ต่อมาภายหลังหลวงพ่อบุญส่ง ปิยธมโมซึ่งเป็นลูกศิษย์หลวงพ่อสนอง กตปุญโญ ได้พาหมู่คณะพระภิกษุเดินทางผ่านมาทางนี้อีกหลายหน จนเมื่อ พ.ศ. 2528 หลวงพ่อบุญส่ง ปิยธมโมจึงได้ขออนุญาตติหลวงพ่อสนอง กตปุญโญ เพื่อพัฒนาเป็นสถานปฏิบัติธรรม ในระยะแรกกกุฏกิเป็นเพียงถ้ำ มีกระต๊อบมุงหญ้าคา ที่ชาวบ้านมาช่วยสร้
านปฏิบัติธรรม ในระยะแรกกกุฏกิเป็นเพียงถ้ำ มีกระต๊อบมุงหญ้าคา ที่ชาวบ้านมาช่วยสร้างถวาย 2–3 หลัง จนเมื่อประมาณ พ.ศ. 2530 ลวงพ่อท่านคิดว่าการจำพรรษาอยู่ด้านบนเป็นการลำบากมาก จึงคิดย้ายสำนักมาอยู่ข้างล่าง ประจวบกับมีนายทง เลขยัน หรือโยมถุง มีจิตศรัทธาถวายที่ดินให้จำนวนหนึ่ง จากนั้นจึงได้สร้างกุฏิศาลาที่พัก
ประมาณ พ.ศ. 2536–2537 ท่านเริ่มทำการปลูกสร้างศาลาทรงไทยเอนกประสงค์ขึ้นเพื่อเชิดชูสถาปัตยกรรมไทย จึงชักชวนญาติโยมหาทุนทรัพย์มาทำการก่อสร้าง แต่เมื่อเศรษฐกิจไม่ดี การพัฒนาจึงล่าช้าลงกับทั้งวัสดุสิ่งของมีราคาเพิ่มขึ้น ท่านจึงคิดที่จะนำวัตถุดิบจากธรรมชาติที่มีอยู่นำมาประยุกต์ใช้ให้เกิดประโยชน์ เช่นตอไม้รากไม้ ไม้แกนร่อนที่ถูกไฟไหม้ นำมาสร้างเป็นเสนาสนะต่าง ๆ
อาคารเสนาสนะ
เสนาสนะของวัดเป็นอาคาร 4 ชั้น มีลักษณะสถาปัตยกรรมไทย ใต้ถุนเป็นลานเอนกประสงค์รวมทั้งร้านขายของ ชั้นที่ 2 เป็นวิหาร ชั้นที่ 3 เป็นกุฏิ อุโบสถอยู่ชั้น 4 สร้างด้วยไม้สัก และไม้มะค่า รวมทั้งไม้เก่าจากเรือนไทยแถวอยุธยา อ่างทอง หลังคานำมาจากลำพูน ช่างที่เข้าตัวเรือน รวมทั้งทำส่วนตัวเหงา ป้านลม และจั่ว มาจากอยุธยา ด้านหลังอาคารทรงไทยเป็นเขาหินปูน ด้านหน้ามีบ่อน้ำ มีสวนนที่ตกแต่งด้วยหิน ไม้ดัด และไม้ประดับ ระหว่างทางเดินที่จะขึ้นไปชมถ้ำ ถ้ำมีอยู่ 7–8 ถ้ำ บางถ้ำเป็นที่นั่งวิปัสสนาสำหรับพระภิกษุ บางถ้ำเป็นถ้ำค้างคาว บางถ้ำมีหินงอกหินย้อย บนเขามีที่ราบกว้างมีต้นไม้หลายชนิด เช่น ไม้ยาง ไม้มะค่า ไม้เสลา เป็นต้น มีสัตว์ป่าอาศัยอยู่บ้าง
มัสยิดจักรพรรดิ (พริสตีนา)
มัสยิดจักรพรรดิ ( ; , Carska džamija u Prištini) เป็นมัสยิดแบบออตโตมันในพริสตีนา ประเทศคอซอวอ ซึ่งสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1461 โดยสุลต่านเมห์เหม็ดที่ 2

ใน ค.ศ. 1990 สาธารณรัฐเซอร์เบียประกาศให้มัสยิดนี้เป็นอนุสรณ์ทางวัฒนธรรมที่มีความสำคัญเป็นพิเศษ

ประวัติ
ในช่วงสงครามออสเตรีย-ตุรกีเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 มัสยิดนี้ถูกเปลี่ยนเป็นโบสถ์โรมันคาทอลิกชั่วคราว นักเขียนชาวแอลเบเนียคนสำคัญคนหนึ่ง Pjetër Bogdani ซึ่งเป็นผู้นำที่สนับสนุนกบฏนิยมออสเตรีย ถูกฝังที่นี่ หลังออตโตมันควบคุมพื้นที่นี้อีกครั้งใน ค.ศ. 1690 ทหารออตโตมันจึงขุดหากระดูกของ Pjetër Bogdani และขว้างมันลงบนถนน

ภาพ
Xhamia_e_Mbretit_02.jpg
Xhamia e Mbretit, Xhamia e madhe.JPG
Xhamia_e_Mbretit_06.jpg
Xhamia_e_Mbretit_01.jpg
Scripture_in_Sultan_Mehmet_Fatih_Mosque.JPG
Scripture_in_Sultan_Murat_Fatih_Mosque.JPG

หมายเหตุ

อ้างอิง
วัดลาดยาว (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดลาดยาว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเกลือ อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 26 ไร่ 3 งาน 40 ตารางวา

วัดลาดยาวตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2435 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2477 มีเจ้าอาวาสรูปแรกชื่อว่า พระฟัก
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 6.5 เมตร ยาว 14.5 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 หอสวดมนต์เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ 8 หลัง และศาลาอเนกประสงค์ และมีมณฑปสร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 ประดิษฐานรูปแหมือนพระอธิการวิง ปญฺญาวุฑฺโฒ อดีตเจ้าอาวาส รูปที่ 5 ของวัด ซึ่งชาวบ้านให้ความเคารพ ศรัทธาเลื่อมใสเป็นอย่างมาก ปัจจุบันมีการแห่รูปปั้นหลวงปู่วิง มีการจัดงานในช่วงเดือนพฤศจิกายนของทุกปี

นอกจากนั้นบนยังให้ทางราชการตั้งโรงเรียนในที่ดินของวัด คือ โรงเรียนวัดลาดยาว เปิดสอนตั้งแต่ระดับชั้นอนุบาลชั้นที่ 2 ถึง ประถมศึกษาปีที่ 6

อ้างอิง
วัดโพธิ์ทองหนองจิก
วัดโพธิ์ทองหนองจิก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกะทุ่ม อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 8 ไร่ 2 งาน พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มอยู่ริมคลองปากทุ่ม ปัจจุบันมีพระปลัดณรงค์ ปิยธมฺโม เป็นเจ้าอาวาส

วัดโพธิ์ทองหนองจิกตั้งวัดเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2468 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2477

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6.50 เมตร ยาว 12.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2494 โครงสร้างก่ออิฐถือปูน ศาลาการเปรียญกว้าง 6.50 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 หอสวดมนต์กว้าง 4 เมตร ยาว 8.50 เมตร และกุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง สำหรับปูชนียวัตถุ มีพระประธานในอุโบสถ

อ้างอิง
วัดนาค
วัดนาค อาจหมายถึง
* วัดนาค จังหวัดเพชรบุรี 
* วัดนาค อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา 
* วัดนาค อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดแม่ซอดน่าด่าน
วัดแม่ซอดน่าด่าน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่สอด อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก

วัดแม่ซอดน่าด่าน หรือ ประชาชนนิยมเรียกว่า วัดเงี้ยวหลวง บ้างเรียกว่า วัดหลวง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 แต่เดิมบริเวณนี้เป็นที่พักแรมของบรรดาพ่อค้าชาวไทใหญ่ (เงี้ยว) ต่อมาได้มีการตั้งบ้านเรือนเป็นหลักแหล่งมากขึ้น จึงได้ร่วมใจกันจัดสร้างวัดนี้ เจ้าอาวาสรูปแรกคือ พระอุปิ่นญา มาจากรัฐฉาน ต่อมาพระพล สงคราม และหลวงรามรณรงค์ พร้อมด้วยราษฎรไทย ลาวเงี้ยว วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2438 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 120 เมตร ยาว 120 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 9 เมตร ยาว 10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 ศาลาการเปรียญกว้าง 21 เมตร ยาว 27 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 สำหรับปูชนียวัตถุมี พระพุทธรูปปูนปั้นอยู่ในวิหาร 4 องค์ พระพุทธรูปหินอ่อน 2 องค์ ทองเหลือง 1 องค์ อัญเชิญมาจากประเทศพม่า และมีพระธาตุเจดีย์ซุเตาปยิ

วัดมีประเพณี แล้อุปั๊ดตะก่า หรือ แห่ข้าวพระพุทธ ในช่วงวันเข้าพรรษาของทุกปี เป็นประเพณีของชาวไทใหญ่ ที่จัดขึ้นเป็นประจำทุกวันโกนก่อนวันพระ ในช่วงเข้าพรรษา

อ้างอิง
วัดจันเสน
วัดจันเสน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลจันเสน อำเภอตาคลี จังหวัดนครสวรรค์ ตั้งอยู่ในบริเวณเมืองโบราณจันเสน ซึ่งเป็นเมืองสมัยทวารวดี มีเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระครูนิวิฐธรรมขันธ์

วัดจันเสนตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2446 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2479 มีหลวงพ่อเขียนเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ตามคำบอกเล่าต่อกันมาว่าท่านเป็นชาวอยุธยาได้เดินธุดงค์มาปักกลดอยู่ที่ริมบึงโบราณจันเสน เห็นสภาพพื้นที่เหมาะที่จะตั้งเป็นวัดจึงได้ชวนชาวบ้านญาติโยมสร้างเป็นวัด มีการขุดค้นพบโบราณวัตถุจำนวนมาก อาทิ พระพิมพ์ ตุ๊กตา ตะเกียงดินเผา ฐานบัว ธรรมจักร ขวานหินขัด และใบหอกสำริด ซึ่งจัดแสดงไว้ในพิพิธภัณฑ์จันเสน บริเวณพระมหาธาตุเจดีย์ศรีจันเสน
พิพิธภัณฑ์จันเสนก่อตั้งโดยพระครูนิสัยจริยคุณ หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อโอด อดีตเจ้าอาวาสวัดจันเสน และเปิดให้เข้าชมตั้งแต่ พ.ศ. 2539 พระมหาธาตุเจดีย์ศรีจันเสน ออกแบบโดยวนิดา พึ่งสุนทร มีแนวคิดออกแบบรูปแบบสถาปัตยกรรมศิลปะยุคทวาราวดี
อาคารเสนาสนะอื่น ประกอบด้วย อุโบสถ กว้าง 7.80 เมตร ยาว 23 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 16.20 เมตร ยาว 37.24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ กว้าง 7 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2555 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 11 หลัง เป็นอาคารไม้ 2 หลัง อาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 8 หลัง อาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 5.20 เมตรยาว 12.20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2555 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ และศาลาบำเพ็ญกุศล กว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก

อ้างอิง
วัดธาตุศรีมงคล (อำเภอวาริชภูมิ)
วัดธาตุศรีมงคล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวาริชภูมิ อำเภอวาริชภูมิ จังหวัดสกลนคร
วัดธาตุศรีมงคลตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2445 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 เริ่มแรกมีชาวบ้านจากเมืองวารี (อำเภอวาริชภูมิในปัจจุบัน) มีนายเวียงแก โฮมวงศ์ เป็นหัวหน้า พร้อมด้วยหลวงสุวรรณราช (กะยะ) นายเมืองกาง หัศกรรจ์ หลวงแก้ว (ไม่ทราบนามสกุล) นายบุตราช บุญรักษา และนายจันด้วง แก้วคำแสน ได้พากันออกมาหักร้างถางพงไพร เพื่อทำไร่ แต่พอถางลึกเข้าไปก็พบองค์พระธาตุร้างอยู่ในดง จึงได้นิมนต์ท่านพระครูหลักคำ ประธานสงฆ์เมืองวารี มาพิจารณา ท่านเห็นว่าสถานที่บริเวณนี้เป็นมงคล เหมาะที่จะสร้างหมู่บ้าน จึงได้ตั้งหมู่บ้านชื่อว่า บ้านธาตุ และสร้างวัดตรงนั้น ตั้งชื่อพระธาตุร้างนั้นว่า พระธาตุศรีมงคล และตั้งชื่อวัดว่า "วัดธาตุศรีมงคล" มีเจ้าอ
ชื่อพระธาตุร้างนั้นว่า พระธาตุศรีมงคล และตั้งชื่อวัดว่า "วัดธาตุศรีมงคล" มีเจ้าอาวาสรูปแรกคือ ท่านพระครูพร
พระธาตุศรีมงคลสร้างขึ้นในสมัยใดไม่ทราบแน่ชัด กล่าวกันว่า พระธาตุศรีมงคลนี้ได้สร้างคู่กับพระธาตุดงเชียงเครือ ซึ่งตั้งอยู่ห่างไปทางทิศเหนือประมาณ 500 เมตร บ้างสันนิษฐานว่า สร้างในสมัยสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราช ผู้ครองเมืองเวียงจันทน์ พระธาตุมีลักษณะเป็นเจดีย์ฐานสี่เหลี่ยม ยอดแหลม ตกแต่งด้วยศิลปกรรมยุคใหม่ก่ออิฐถือปูนประดับด้วยลายปั้นดินเผา บริเวณฐานเป็นพุทธประวัติสร้างด้วยดินเผาที่สร้างขึ้นครอบพระธาตุองค์เดิม ซึ่งเป็นศิลาแลงที่ชำรุด ภายในพระธาตุมีวัตถุโบราณ เช่น พระพุทธรูปที่ทำด้วยทองคำบ้าง ทองสัมฤทธิ์บ้าง และทำด้วยวัตถุอย่างอื่นอีกมากมาย จะเห็นได้จากเมื่อพระธาตุสลักหักพังลงมา

อ้างอิง