SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดโพธินิมิตรสถิตมหาสีมาราม
วัดโพธินิมิตรสถิตมหาสีมาราม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ ในแขวงบางยี่เรือ เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร
ที่ดินของวัดในอดีตเป็นกรรมสิทธิ์ของนายโพ กับนางมิ ซึ่งเป็นบิดามารดาของสมเด็จพระวันรัต (แดง สีลวฑฺฒโน) วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร เมื่อบิดามารดาถึงแก่กรรม สมเด็จพระวันรัตได้อุทิศที่ดินสร้างวัดเพื่ออุทิศส่วนกุศลแก่บิดามารดา เป็นพุทธบูชา ธรรมบูชา สังฆบูชา และศรัทธาแน่วแน่ว่าจะไม่กลับไปครองชีวิตฆราวาสอีก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในสมัยรัชกาลที่ 5 เมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2417 มีเขตวิสุงคามสีมา กว้าง 7 วา ยาว 10 วา และพระราชทานนามว่า วัดโพธินิมิตร ชาวบ้านนิยมเรียกกันว่า วัดโพธิตลาดพลู ได้ประกอบพิธีผูกมหาสีมา เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2433 ถือเป็นวัดเดียว และวัดแรกในคณะสงฆ์ไทย (มหานิกาย) ที่มีเขตกำหนดทำสังฆกรรมเป็นมหาสีมา
สิ่งสำคัญในวัดได้แก่ พระอุโบสถ ภายในมีพระพุทธรูปหล่อลงรักปิดทองปางปางมารวิชัย เป็นพระประธานอยู่ในพระอุโบสถ มีพระมหาเจดีย์ พลับพลารับเสด็จรัชกาลที่ 5 หอระฆัง ศาลาการเปรียญ ศาลาอเนกวนิช เป็นศาลาตรีมุข และศาลาท่าน้ำ

สถานีโพธิ์นิมิตรอยู่ใกล้ซอยวัดโพธินิมิตรสถิตมหาสีมาราม
(2022) วัดโพธินิมิตรสถิตมหาสีมาราม เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร (10).jpg|พระอุโบสถ
 (2022) วัดโพธินิมิตรสถิตมหาสีมาราม เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร (4).jpg|พระประธานในพระอุโบสถ
(2022) วัดโพธินิมิตรสถิตมหาสีมาราม เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร (11).jpg|พระเจดีย์
File:(2023 วัดโพธินิมิตรสถิตมหาสีมาราม เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร (23).jpg|รูปเหมือนสมเด็จพระวันรัต (แดง สีลวฑฺฒโน)
(2023 วัดโพธินิมิตรสถิตมหาสีมาราม เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร (17).jpg|สถานที่บรรจุอัฐิธาตุและอังคารธาตุอดีตเจ้าอาวาส
(2023 วัดโพธินิมิตรสถิตมหาสีมาราม เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร (4).jpg|พลับพลารับเสด็จรัชกาลที่ 5

อ้างอิง
วัดแก้วแจ่มฟ้า
วัดแก้วแจ่มฟ้า เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงมหาพฤฒาราม เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร ประชาชนนิยมมาทำบุญโลงศพ ลอยอังคาร ไถ่ชีวิตโค กระบือ เผาศพ และสงเคราะห์โลงศพ เดินตีระฆังขอพรรอบบริเวณอุโบสถ วัดมีเนื้อที่ 7 ไร่ 2 งาน 53 วา อาจเรียกว่า วัดแก้วฟ้าล่าง ส่วน วัดแก้วฟ้าบน คือวัดแก้วฟ้าจุฬามณี
เดิมวัดแก้วแจ่มฟ้าตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ตรงปากคลองผดุงกรุงเกษม เป็นวัดโบราณ สร้างมาเมื่อใดไม่มีหลักฐาน จนในสมัยรัชกาลที่ 4 ฝรั่งเข้ามาอาศัยอยู่บริเวณรอบวัดอย่างหนาแน่น แล้วยังไปร้องทุกข์ต่อกระทรวงนครบาลว่า ทนเหม็นกลิ่นเผาศพไม่ไหว เจ้าของที่ดินขณะนั้นคือ พระคลังข้างที่ แก้ปัญหาด้วยการให้พระคลังข้างที่ลงทุนสร้างวัดแก้วแจ่มฟ้าในที่ใหม่ เอาที่เก่าทำประโยชน์ทางการค้า วัดแก้วแจ่มฟ้าแห่งใหม่ได้สร้างใหม่ในปี พ.ศ. 2450 ที่ถนนสี่พระยาซึ่งเพิ่งตัดใหม่ในปี พ.ศ. 2448 ส่วนที่ตั้งเดิมของวัดกลายเป็นธนาคารฮ่องกง-เซี่ยงไฮ้ ปัจจุบันคือโรงแรมรอยัลออร์คิดเชราตัน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
วัดราชคฤห์วรวิหาร
วัดราชคฤห์วรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดวรวิหาร ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ระหว่างริมคลองบางกอกใหญ่ฝั่งขวา บนถนนเทอดไท แขวงบางยี่เรือ เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 17 ไร่ วัดราชคฤห์ยังเคยเป็นที่ตั้งทัพของพระยาพิชัยดาบหัก ที่สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีให้มาดักซุ่มยิงโจมตีทัพพม่า พระปรางค์ด้านหน้าพระวิหารใหญ่ เป็นที่บรรจุอัฐิของ พระยาพิชัย มีพระบรมรูปของสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีอยู่ในวัด
ประวัติ
เดิมชื่อ วัดวังน้ำวน เพราะวัดตั้งอยู่ติดคลองน้ำ 2 สาย คือ คลองบางกอกใหญ่ คลองบางน้ำชน และ คลองท่าพระ มักเกิดน้ำหมุนเวียนเป็นวังวน เป็นวัดโบราณสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย มีชาวมอญอพยพโดยทางเรือจากกาญจนบุรีมาอาศัยอยู่ริมคลองบางกอกใหญ่ มีนายกองชาติรามัญ (มอญ) เป็นประธานสร้างวัดอยู่ใกล้กัน 3 วัด ตามตำบล วัดนี้ตั้งอยู่ทางเหนือน้ำไหลจึงเรียกว่า วัดบางยี่เรือเหนือ (วัดราชคฤห์) วัดบางยี่เรือกลาง (วัดจันทารามวรวิหาร) วัดบางยี่เรือใต้ (วัดอินทาราม) แต่ชาวบ้านเรียกกันติดปากว่า วัดมอญ สันนิษฐานว่าคนมอญช่วยกันสร้างและพระมอญอยู่จำพรรษาประจำอยู่วัดนี้มาก จึงเรียกชื่อว่าวัดมอญ
ในสมัยรัชกาลที่ 1 ทรงมีพระกระแสรับสั่งให้ เจ้าพระยาพระคลัง (หน) ไปบูรณะปฏิสังขรณ์วัดอีกครั้งหนึ่ง แล้วทรงสถาปนาขึ้นเป็นวัดพระอารามหลวงชื่อว่า วัดราชคฤห์ ชนิดวรวิหาร ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 3 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาเดชาดิศร ได้บูรณปฏิสังขรณ์วัดขึ้นใหม่ เช่นสร้างพระอุโบสถหลังใหม่ขึ้น ส่วนพระอุโบสถหลังเก่าใช้เป็นวิหารใหญ่ ได้บูรณสังขรณ์ภูเขามอซึ่งบรรจุพระบรมธาตุกับสร้างมณฑปขึ้นบนยอดเขามอซึ่งเป็นลาน พุทธศาสนิกชนได้มากราบนมัสการพระบรมธาตุที่บรรจุไว้
ปูชนียวัตถุ
วัดราชคฤห์วรวิหาร มีพระพุทธรูปปางถวายพระเพลิง หรือพระนอนหงาย ซึ่งมีอายุเก่าแก่นับตั้งแต่รัชสมัยของสมเด็จพระเอกาทศรถ ปูชนียวัตถุภายใน คือ พระบรมสารีริกธาตุที่ได้รับมาจากกรุงราชคฤห์ ประเทศอินเดีย พระพุทธบาทจำลองบนเขามอ พระพุทธรูปองค์ใหญ่ที่เก่าแก่ สมัยกรุงศรีอยุธยา เจ้าแม่กวนอิม เป็นต้น

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอริยธัช (ฝ่ายรามัญ)
* พระครูสาธุธรรมคุณาธาร (แฉ่ง)
* พระครูสุนทรศีลขันธ์ (เมือง)
* พระวิเชียรมุนี (พันธ์ จิรวฑฺโฒ) เจ้าอาวาสวัดอินทาราม เป็นประธานรักษาการพระอารามหลวง
* พระพิพัฒน์ธรรมคณี (ชำนาญ โชติธมฺโม)
* พระเทพวิสุทธิโสภณ (เฉลา เตชวนฺโต)

ระเบียงภาพ
(2023) วัดราชคฤห์วรวิหาร เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร (2).jpg|หลวงพ่อนอนหงาย พระพุทธรูปปางถวายพระเพลิง มีพระมหากัสสปะนั่งกราบสักการะที่เบื้องพระบาท
(2019) วัดราชคฤห์วรวิหาร เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร (2).jpg|พระพุทธเดชาดิศร พระประธานในพระอุโบสถ
(2022) วัดราชคฤห์วรวิหาร เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร (5).jpg|พระวิหาร เป็นพระอุโบสถเก่าสมัยอยุธยา
วัดราชคฤห์วรวิหาร เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร (36).jpg|หลวงพ่อโต พระประธานในพระวิหาร
วัดราชคฤห์วรวิหาร เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร (20).jpg|พระพุทธกวักมหาเศรษฐี ประดิษฐานหน้าพระอุโบสถ
(2023) วัดราชคฤห์วรวิหาร เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร (3).jpg|พระปรางค์บรรจุอัฐิพระยาพิชัยดาบหัก
วัดราชคฤห์วรวิหาร เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร (3).JPG|พ
งค์บรรจุอัฐิพระยาพิชัยดาบหัก
วัดราชคฤห์วรวิหาร เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร (3).JPG|พระมณฑปเขามอ
File:Buddha footprint of Wat Ratchakrueh Worawiharn,Bangkok (1).jpg|รอยพระพุทธบาทที่สร้างโดยเจ้าพระยาพระคลัง (หน) และภาพพระพุทธฉายในพระมณฑปเขามอ
(2023) วัดราชคฤห์วรวิหาร เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร (4).jpg|หลวงปู่ใหญ่ พระพุทธรูปปางบำเพ็ญทุกรกิริยา เคยได้รับรางวัลที่ 2 จากการประกวดในงานฉลองกึ่งพุทธกาลเมื่อปี พ.ศ.2500 ที่ท้องสนามหลวง
วัดราชวรินทร์
วัดราชวรินทร์ หรือ วัดสำเหร่ เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในซอยสมเด็จพระเจ้าตากสิน 21 แขวงบุคคโล เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่ริมคลองสำเหร่ วัดมีพื้นที่ 6 ไร่ 2 งาน 28 ตารางวา ในพื้นที่วัดมีสถานที่ราชการ คือ โรงเรียนประถมศึกษา วัดราชวรินทร์

วัดราชวรินทร์ สร้างขึ้นเมื่อ ประมาณ พ.ศ. 2260 สมัยอยุธยาตอนปลาย ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง ชาวบ้านเรียกวัดสำเหร่ เพราะติดกับคลองสำเหร่ และในอดีตมีต้นสำเหร่ เป็นจำนวนมาก เป็นพื้นที่เป็นทุ่งหญ้ากว้าง ในช่วงต้นกรุงรัตนโกสินทร์ได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดราชวรินทร์ เข้าใจว่าชื่อวัดมาจากผู้บูรณปฏิสังขรณ์ ที่มีตำแหน่งพระยาราชวรินทร์ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อประมาณ พ.ศ. 2270
อาคารเสนาสนะในวัด คืออุโบสถ กุฏิสงฆ์ ศาลาการเปรียญ ศาลาบำเพ็ญกุศล และวิหารซึ่งได้รับ การดูแลและการบูรณะ ปัจจุบันรอบวัดมีชุมชนล้อมรอบ บ้านเรือนประชาชนหนาแน่น เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระมหาทองใส วรปญฺโญ

ลำดับเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์แสง
* พระอาจารย์แก้ว
* พระอาจารย์เดช
* พระอาจารย์เชย
* พระอาจารย์ชิด
* พระครูญาณวรคุณ พ.ศ. 2507 ถึง 2540
* พระครูอินทวีรวัฒน์ พ.ศ. 2542 ถึง 2548
* พระสิทธิศีลการ (ทองใส วรปญฺโญ) พ.ศ. 2549 ถึง ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดพระยาทำวรวิหาร
วัดพระยาทำวรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดวรวิหาร สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบ้านช่างหล่อ เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ประมาณ 16 ไร่ แบ่งเป็นเขตพุทธาวาสและสังฆาวาสส่วนหนึ่ง อีกส่วนหนึ่ง (ประมาณครึ่งหนึ่ง) แบ่งให้ทางราชการสร้างโรงเรียน
ประวัติ
เดิมเป็นวัดเก่าแก่ ไม่ปรากฏหลักฐานว่าสร้างมาแต่สมัยใด แต่คาดว่าสร้างในสมัยอยุธยาตอนปลาย จากหลักฐานที่พบในธรรมาสน์บนศาลาการเปรียญ เดิมชื่อ วัดนาค เป็นวัดคู่กับ วัดกลาง ตั้งอยู่คนละฝั่งคลองมอญ เขตบางกอกน้อย พระพุทธจารย์ (อยู่) วัดบางหว้าใหญ่หรือวัดระฆัง ปรึกษากับพระธรรมธีรราชมหามุนี (ชื่น) วัดหงส์รัตนาราม แล้วนำความขึ้นกราบทูลพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชว่า วัดนาคกับวัดกลาง มีอุปจารย์ใกล้กัน จึงควรมีพุทธสีมาเดียวกัน แต่พระราชาคณะประชุมพิจารณาวินิจฉัยกันในที่สุดพระราชาคณะมีมติเป็นเอกฉันท์ว่าวัดทั้งสองนี้มีคลองคั่นเป็นเขตอยู่ จึงไม่ควรที่จะให้พุทธสีมาร่วมกัน วัดจึงเป็น 2 วัด ต่อมาพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย โปรดเกล้าให้เจ้
าร่วมกัน วัดจึงเป็น 2 วัด ต่อมาพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย โปรดเกล้าให้เจ้าพระยารัตนาธิเบศร์ (กุน) สมุหนายก รับบูรณปฏิสังขรณ์ และสถาปนาเป็นวัดหลวง และเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดพระยาทำ" หมายถึงเจ้าพระยารัตนาธิเบศร์สร้างขึ้น
ในปี พ.ศ. 2555 หอระฆังได้รับความชำรุดเสียหายมากตั้งแต่ชั้นปูนฉาบถึงชั้นโครงสร้างอิฐ และได้รับการถมพื้นที่โดยรอบโดยปิดทับองค์ประกอบชั้นฐานหอระฆังบางส่วน ทำให้โบราณสถานสูญเสียคุณค่าในด้านสถาปัตยกรรม ในปี พ.ศ. 2561 ในระหว่างการบูรณะก่อสร้าง เจดีย์ภายในวัดพังถล่มลงมา
อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
พระอุโบสถมีลักษณะตกท้องช้างหรือหย่อนท้องสำเภา คาดว่าเป็นศิลปะสมัยอยุธยา พระอุโบสถมีมีกำแพงแก้วล้อมรอบ หน้าบันเป็นลายพระอินทร์ประทับอยู่บนช้างเอราวัณ มีช่อฟ้าใบระกา ซุ้มประตูหน้าต่างเป็นงานปูนปั้น ลงรักปิดทองประดับกระจก ประตูหน้าต่างภายในเขียนเป็นลายภาพทวารบาล พระประธานในพระอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ด้านหน้าพระอุโบสถเป็นที่ตั้งของเจดีย์คูหา 2 องค์ ภายในเป็นที่ตั้งของหลวงพ่อคูหาศักดาเดช
หอระฆังหรือที่เรียกกันติดปากว่า เจดีย์ยักษ์ มีลักษณะทางศิลปกรรมแบบพระราชนิยมในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนสองชั้น ประดับกระเบื้องเคลือบ ส่วนฐานเป็นช่องโค้งแหลมทั้ง 4 ด้าน กรอบของช่องโค้งนี้ มีรูปครุฑเหยียบนาคทั้ง 4 ช่อง ตรงมุมล่างติดพื้นดินมีรูปปั้นยักษ์ยืนประจำทั้ง 4 มุม มุมละ 4 ตน ชั้นบนมีรูปปั้นยักษ์ทั้ง 4 ทิศ ยอดหอระฆังทำเป็นทรงปราสาท

อ้างอิง
วัดพระยาทำ
วัดพระยาทำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนฝั่งขวาของแควหนุมาน ในตำบลกบินทร์ อำเภอกบินทร์บุรี จังหวัดปราจีนบุรี มีพื้นที่ประมาณ 6 ไร่ ทิศเหนือจรดทางรถไฟสายกรุงเทพฯ-อรัญประเทศ ทิศใต้และทิศตะวันตกจรดที่ดินของตระกูลพินิจชอบ ทิศตะวันออกจรดแควหนุมาน และมีบ้านเรือนประชาชนตั้งเรียงรายบนฝั่งตรงข้ามกับหน้าวัด ยาวประมาณ 400 เมตร เรียกว่า ตลาดใหญ่ หรือตลาดเก่า
วัดพระยาทำสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2375 สมัยพระยาบดินทร์เดชานุชิต (สิงห์ สิงหเสนี) เป็นแม่ทัพไปรบเขมรและได้นิมนต์ท่านอาจารย์คุ้มมาด้วย เพราะท่านเชี่ยวชาญในทางแพทยศาสตร์ เมื่อพระภิกษุมาด้วยจึงได้สร้างวัดขึ้น ณ สถานที่แห่งนี้ จึงขนานนามว่า วัดกระโดน เพราะว่ามีต้นกระโดนใหญ่ขึ้นอยู่ต้นหนึ่งด้วย ต่อมาได้ยกอุโบสถขึ้น พร้อมทั้งได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2469 และได้เปลี่ยนชื่อวัดใหม่ว่า "วัดพระยาทำ" ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง บริเวณวัดเป็นที่พักแรมของทหารญี่ปุ่น
วัดมีเจ้าอาวาสที่เป็นที่รู้จักกันถ้วนหน้าคือ พระครูกบินทร์จริยาธิมุต (หลวงพ่อพุก) มีการก่อสร้างเสนาสนะเริ่มเจริญเรื่อยมา ทั้งกุฏิที่ชำรุดทรุดโทรม กำแพงรอบวัด ศาลาต่าง ๆ ภายในวัด หลังคาอุโบสถ จนเรื่อยมาโดยตลอด และได้รับการยกย่องให้เป็นวัดพัฒนาตัวอย่าง

อ้างอิง
วัดดาวคนอง
ประวัติ
วัดสร้างประมาณปี พ.ศ. 2310 ปลายสมัยกรุงศรีอยุธยา ไม่ปรากฏนามผู้สร้างวัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2325 เดิมชื่อว่า วัดสะเดาทอง เนื่องจากพื้นที่วัดที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ณ ขณะนั้น มีต้นสะเดาอยู่จำนวนหนึ่ง ผู้คนที่มาจอดเรือหน้าวัดก็มักมากราบไหว้ต้นสะเดาหน้าวัดและนำทองคำแผ่นมาปิด ชาวบ้านจึงเรียกว่า วัดสะเดาทอง แต่ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น วัดดาวคนอง เนื่องจากชาวบ้านเล่ากันว่า หน้าวัดมีจระเข้ตัวหนึ่งเที่ยวอาละวาดทำลายสิ่งต่าง ๆ บริเวณคุ้งน้ำหน้าวัดเสมอ ต่อมามีชายหนุ่มได้ต่อสู้กับจระเข้จนน้ำฟุ้งกระจายเป็นดาวคนองน้ำไปทั่ว จึงเรียกว่า วัดดาวคนอง
พ.ศ. 2504 พระครูนนทสารคุณ เจ้าอาวาสวัดดาวคนองในขณะนั้น ร่วมกับประชาชนชาวอำเภอธนบุรี ขอให้กระทรวงศึกษาธิการ จัดตั้งโรงเรียนประถมศึกษาตอนปลายขึ้น โดยใช้ที่ดินของวัดและที่ดินซึ่งเช่าจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ได้ตั้งประกาศจัดตั้งโรงเรียนวัดดาวคนองเมื่อ 1 เมษายน พ.ศ. 2520 และได้มีประกาศเปลี่ยนชื่อโรงเรียนวัดดาวคนองเป็นโรงเรียนมัธยมวัดดาวคนอง

อาคารเสนาสนะ
เขตพุทธาวาสมีกำแพงแก้วล้อมรอบ ที่มุมกำแพงแก้วทั้ง 4 มุม มีเจดีย์เหลี่ยมย่อมุมตั้งอยู่
อุโบสถของวัดกว้าง 7.79 ม. ยาว 15.10 ม. โครงสร้างอาคารเป็นผนังรับน้ำหนัก หลังคาผืนเดียว สองชั้น มีชายคาปีกนกรอบอาคาร หน้าบันด้านหน้าและด้านหลังประดับด้วยลวดลายปูนปั้นรูปต้นไม้ ใบไม้ และเครื่องถ้วยชาม ด้านหน้าและด้านหลังมีเฉลียงยื่นออกมา มีฐานสิงห์เป็นฐานอาคาร

อ้างอิง
วัดช่องนนทรี
วัดช่องนนทรี เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ที่แขวงช่องนนทรี เขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร อยู่ติดริมแม่น้ำเจ้าพระยาทางฝั่งตะวันออก ตรงข้ามกับบริเวณฝั่งบางกะเจ้า ก่อตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2119 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2528 กรมศิลปากรขึ้นทะเบียนให้เป็นโบราณสถานสำคัญของชาติ เมื่อปี พ.ศ. 2520 พระอุโบสถของวัดเปิดให้เข้าชมในวันมาฆบูชา วันวิสาขบูชาและวันอาสาฬหบูชา
โบราณวัตถุและจิตรกรรมฝาผนัง
พระอุโบสถฐานเป็นโบสถ์แอ่นท้องสำเภา มีขนาด 5 ห้อง 2 มุข คล้ายโบสถ์มหาอุด ด้านหน้าพระอุโบสถทำเป็นมุขเด็จ มีเสาหารรองรับเครื่องบนหลังคาสี่ต้น หน้าบันทำเป็นฝาปะกนไม่สลักลวดลาย หลังคาเป็นลอนมุงกระเบื้องแล้วฉาบปูนติดเชิงชาย ด้านหน้าโบสถ์มีเจดีย์และใบเสมาเรียงรายกันอยู่ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย ศิลปะสมัยสมเด็จพระนารายณ์ มีพระพุทธรูปอีกสี่องค์เรียงรายลดหลั่นกัน ฐานองค์พระมีลายปูนปั้น ขาสิงห์เป็นรูปครุฑ
จิตรกรรมฝาผนัง มีครบทั้ง 4 ด้าน แต่มีสภาพสมบูรณ์เพียง 2 ด้าน เล่าเรื่องทศชาติชาดก อดีตพุทธ และพุทธประวัติโครงสีเป็นสีแดงเรื่อ ๆ หรือสีชมพู โดยส่วนใหญ่เป็นสีจากธรรมชาติ ถือเป็นภาพเขียนสมัยอยุธยาที่สมบูรณ์ที่สุดแห่งหนึ่ง ใกล้เคียงกับวัดปราสาท จังหวัดนนทบุรี คาดว่าเป็นงานจิตรกรรมสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ การวางภาพจะคั่นเรื่องราวด้วยลายร้อยรักเป็นเส้นตั้ง และคั่นเรื่องย่อยด้วยเส้นสินเทา ส่วนใหญ่โครงเป็นสีแดง นิยมปิดทองตัวกษัตริย์ราชรถและปราสาท การเขียนภาพมีลักษณะเหนือจริงเน้นความสวยงามมากกว่าความสมจริง โดยเขียนต้นไม้บิดเบี้ยวและภูเขาตัดเส้นแบบจีน มีบางภาพเขียนแบบทัศนียวิทยาแบบตะวันตกด้วย
วัดช่องนนทรี เขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร (70).jpg|อุโบสถหลังเก่า สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย
วัดช่องนนทรี เขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร (27).jpg|พระประธานและหมู่พระพุทธรูปในอุโบสถหลังเก่า
วัดช่องนนทรี เขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร (43).jpg|จิตรกรรมฝาผนังในอุโบสถหลังเก่า
วัดช่องนนทรี เขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร (51).jpg|จิตรกรรมฝาผนังเรื่องเตมียชาดก

อ้างอิง
วัดปรางค์หลวง
วัดปรางค์หลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านปรางค์หลวง ตำบลบางม่วง อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี วัดมีการจัดงานนมัสการและปิดทองประจำปีในเดือนมิถุนายน นับเป็นวัดเก่าแก่ที่สุดในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล
วัดปรางค์หลวงสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1890 อีกแหล่งข้อมูลระบุสร้างในปี พ.ศ. 1908 ในรัชสมัยสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 (พระเจ้าอู่ทอง) ผู้สถาปนากรุงศรีอยุธยา ไม่แน่ชัดว่าใครสร้างอาจเป็นกษัตริย์หรือผู้มีบรรดาศักดิ์ เดิมชื่อว่า วัดหลวง เชื่อว่าพระเจ้าอู่ทองได้อพยพผู้คนหนีโรคระบาดมาประทับอยู่ที่บริเวณนี้ ก่อนที่จะกลับไปตั้งราชธานีที่กรุงศรีอยุธยา จนในสมัยสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส และเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดปรางค์หลวง" สันนิษฐานว่าสร้างพระปรางค์ขึ้นพร้อมวัด พระปรางค์ตั้งอยู่ระหว่างพระอุโบสถกับพระวิหารน้อย มีลักษณะก่ออิฐสอดินยอดเจ็ดชั้น ย่อมุมไม้สิบ ประดับลายปูนปั้น เรือนธาตุมีซุ้มจรนำทั้ง 4 ทิศ ประดิษฐานพระพุทธรูปยืนปางอุ้มบาตร องค์พระปรางค์มี
เรือนธาตุมีซุ้มจรนำทั้ง 4 ทิศ ประดิษฐานพระพุทธรูปยืนปางอุ้มบาตร องค์พระปรางค์มีสภาพชำรุดมาก ปัจจุบันพระปรางค์องค์นี้มีลักษณะเอนอันเนื่องมาจากดินทรุด มีการขุดเจาะกลางเรือนธาตุเห็นเป็นกรุอยู่ภายในแต่ไม่มีช่องทางขึ้นสู่ยอด ผนังเรือนธาตุเป็นผนังทึบไม่มีประตู ฐานมองไม่เห็นสภาพเดิม
พระพุทธรูปประธานในพระอุโบสถหลังเก่า นาม หลวงพ่ออู่ทอง ถูกทำลายไปเมื่อปี พ.ศ. 2536 ด้วยความไม่รู้คุณค่า เป็นศิลปกรรมแบบอู่ทอง เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปิดทอง ปางมารวิชัย หน้าตัก 9 คืบ ใบเสมามีขนาดใหญ่ทำจากหินชนวน ไม่มีลวดลาย ปักลงบนดินเป็นลักษณะใบเสมา ถูกทำลายพร้อมอุโบสถเก่า ปัจจุบันเหลือ 1 ใบ พระวิหารน้อย คาดว่าสร้างขึ้นพร้อมพระปรางค์ เป็นอาคารไม้ก่ออิฐถือปูน จำนวน 2 หลัง ชำรุดมาก

อ้างอิง
วัดเสาธงทอง (จังหวัดนนทบุรี)
วัดเสาธงทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านเสาธงทอง ตำบลเกาะเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี และยังเป็นที่ตั้งโรงเรียนประถมศึกษาแห่งแรกของอำเภอปากเกร็ดด้วย
ประวัติ
วัดเสาธงทองเดิมมีชื่อว่า วัดสวนหมาก เนื่องจากเมื่อได้สร้างวัดขึ้น ต้นหมากก็ถูกตัดจนหมด วัดสร้างโดยชาวมอญซึ่งได้มาอยู่ที่เกาะเกร็ดในสมัยกรุงศรีอยุธยา ชาวมอญเรียกว่า เพี้ยะอะล้าต แปลว่า วัดตะวันตก เพราะอยู่ทางทิศตะวันตกของเกาะเกร็ด ต่อมาเจ้าจอมมารดาอัมพา ในรัชกาลที่ 2 พร้อมด้วยกรมหมื่นภูบาลบริรักษ์และกรมขุนวรจักรธรานุภาพได้ร่วมกันบูรณะวัดเมื่อช่วงปลายสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และได้เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดเสาธงทอง" เนื่องจากได้สร้างเสาหงส์หลายต้นปักเรียงรายอยู่หน้าวัด แต่ภายหลังเสาหงส์เหล่านี้ชำรุด พระอุดมญาณมุนี อดีตเจ้าอาวาสจึงให้รื้อถอนออก
พ.ศ. 2440 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินมาประทับแรมที่วัดนี้ 1 คืน และเสด็จนมัสการพระประธานในอุโบสถ จากนั้นทอดพระเนตรการปั้นโอ่งปั้นอ่างที่โรงปั้นโอ่ง หลังจากนั้นยังกลับมาถวายผ้าพระกฐินที่วัดนี้อีกครั้ง

อาคารเสนาสนะ
เจดีย์มีลักษณะย่อมุมไม้สิบสองขนาดใหญ่ ถือเป็นเจดีย์ที่สูงที่สุดในเขตอำเภอปากเกร็ด มีเจดีย์บริวาร 2 องค์ ล้อมรอบอีก 2 ชั้น ด้านข้างโบสถ์มีเจดีย์องค์ใหญ่อีก 2 องค์ องค์หนึ่งเป็นเจดีย์ทรงระฆังกลมอีกองค์หนึ่งมีรูปแปลกมีฐานเหลี่ยม ภายในโบสถ์มีการเขียนลายทองกรวยเชิง พระประธานเป็นพระปางมารวิชัย ปูนปั้น ในวัดมีศาลสองกุมารผมจุกและศาลเจ้าแม่ตะเคียน

อ้างอิง
ศาสนาฮินดูในประเทศมัลดีฟส์
ฉบับมัลดีฟส์]] 
ศาสนาฮินดูในประเทศมัลดีฟส์ เป็นหนึ่งในศาสนาที่เคยรุ่งเรืองในประเทศมัลดีฟส์ พร้อม ๆ กับศาสนาพุทธนิกายวัชรยาน ก่อนการมาถึงของศาสนาอิสลาม ปัจจุบันยังหลงเหลือศาสนวัตถุและโบราณสถานช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 8–9 เช่นเทวรูปพระศิวะ พระลักษมี และพระอคัสตยะ

ตำนานพื้นบ้านของมัลดีฟส์กล่าวถึงโอทิตันกาเลเค (Oditan Kalēge) ตรงกับชื่อสันสกฤตว่าวสิษฐะ เป็นมหาฤๅษีผู้ยิ่งใหญ่ มีภรรยาชื่อโทคีไอฮา (Dōgi Aihā) ตรงกับชื่อสันสกฤตว่าโยคินี นางมีรูปโฉมงดงามทว่าอารมณ์ร้าย มีพลังเวทย์ขั้นสูงดุจเดียวกับสามี

หลังพระมหากษัตริย์มัลดีฟส์เข้ารีตศาสนาอิสลามหลังคริสต์ศตวรรษที่ 12 เป็นต้นมา ทั้งศาสนาฮินดูและศาสนาพุทธก็อันตรธานหายไปจากหมู่เกาะ
== ดอน ฮิยาลา และอาลี ฟูลฮู == 
มีนิทานปรัมปราเรื่อง ดอน ฮิยาลา และอาลี ฟูลฮู (Dhon Hiyala and Ali Fulhu) เป็นเรื่องราวความรักระหว่างดอน ฮิยาลา (Dhon Hiyala) ซึ่งเป็นหญิงงามที่มีแต่ชายหมายปอง กับอาลี ฟูลฮู (Ali Fulhu) หนุ่มนักการศาสนา ในเวลาต่อมามีหญิงอีกคนหนึ่งชื่อเฮาวา ฟูลฮู (Hawwa Fulhu) ชอบพออาลีและอยากแต่งงานด้วย แต่อาลีนั้นมีใจรักฮิยาลา เฮาวาจึงจองเวรฮิยาลาด้วยเวทมนตร์คาถา และด้วยความที่ฮิยาลามีรูปโฉมสวยงาม ก็มีชายหลายคนพึงใจแม้แต่พระราชาไลมากู อาลี (Lhaimagu Ali) ก็หลงใหลในตัวเธอ และพยายามลักพาตัวเธอไปในรั้วในวัง อาลีต้องใช้ไหวพริบในการแก้ปัญหา
จะเห็นได้ว่านิทานเรื่องนี้มีพื้นฐานมาจาก รามายณะ เช่นเดียวกับดินแดนอื่น ๆ ในภูมิภาคเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แม้จะมีโครงเรื่องต่างกันไปบ้าง แต่ก็มีจุดสังเกตเรื่องความเชื่อมโยงระหว่าง รามายณะ กับ ดอน ฮิลายา และอาลี ฟูลฮู เช่น 
# พระราชาไลมากูลักพาตัวนางเอกเช่นเดียวกับราวณะ
# นางสีดาเกิดบนพื้นโลก ส่วนฮิลายาเกิดในห้องใต้ดิน
# พระรามเสด็จออกจากอาณาจักร ส่วนอาลีออกจากเกาะฮุลฮูเดลี
# ความสัมพันธ์ระหว่างนางเฮาวากับอาลีใกล้เคียงกับความสัมพันธ์ระหว่างนางศูรปณขากับพระราม

อ้างอิง
เจงกิสข่าน (อาหาร)
เจงกิสข่าน หรือ จิงงิซูกัง ( ) เป็นอาหารย่างเนื้อแกะของญี่ปุ่นที่ปรุงบนกระทะโลหะนูนหรือเตาย่างอื่น ๆ อาหารจานนี้ได้รับความนิยมเป็นพิเศษบนเกาะทางตอนเหนือของฮกไกโดและในจีน ถือเป็นอาหารพื้นบ้านที่เป็นตัวแทนของฮกไกโด และยังกินกันในพื้นที่อื่นเช่นที่เมืองโทโนะในจังหวัดอิวาเตะด้วย รวมถึงในจังหวัดยามางาตะและจังหวัดนางาโนะด้วย

อ้างอิง
วัดสาขลา
วัดสาขลา [สา-ขฺลา] เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านสาขลา ตำบลนาเกลือ อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ ซึ่งเป็นชุมชนบ้านสาขลา เป็นหมู่บ้านตั้งอยู่ริมปากแม่น้ำเจ้าพระยา ที่ไหลลงสู่ทะเลอ่าวไทย เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระครูสุนทรพัฒนกิจวิธาน (สันทาน ธมฺมสนฺทโน สกุลเดิม:อยู่ไสว) วัดสาขลาแห่งนี้มีทางเข้าลอดโบสถ์เป็นซุ้มพระราหูดูน่าเกรงขาม พระราหูนั้นแสดงถึงการปัดเป่าและป้องกันสิ่งชั่วร้าย
ประวัติ
วัดสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2325 สันนิษฐานว่าชาวบ้านช่วยกันสร้างเมื่อคราวรบชนะพม่า แต่เดิมชุมชนบ้านสาขลา เป็นชุมชนเก่าแก่ตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้น เมื่อเกิดสงคราม 9 ทัพ รัชกาลที่ 1 ให้ผู้ชายไปเป็นทหาร เหลือแต่ผู้หญิงและคนชรา เมื่อทหารพม่าเดินทัพผ่านมา ชาวบ้านที่เหลือร่วมมือกันสู้พม่าอย่างกล้าหาญจนชนะได้ หมู่บ้านแห่งนี้จึงมีชื่อเรียกว่า หมู่บ้านสาวกล้า ก่อนจะเพี้ยนมาเป็น หมู่บ้านสาขลา เช่นในปัจจุบัน วัดสาขลาได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อประมาณ พ.ศ. 2375
อาคารเสนาสนะ
วิหาร ประดิษฐานพระพุทธรูปเก่าแก่หลายองค์ โดยเฉพาะหลวงพ่อโตที่สร้างมาพร้อมกับวัด เป็นพระพุทธรูปศิลปะสมัยอู่ทอง ปางมารวิชัย ส่วนอุโบสถ โดยรอบจะมีลูกนิมิตโบราณ 8 ลูก วางอยู่บนแท่นพญานาค 7 เศียร มีการขุดพบพระพุทธรูปใต้วิหารซึ่งตรงกับฐานองค์หลวงพ่อโต เป็นพระพุทธรูปศิลา ด้านบนเศียรเป็นฐานของหลวงพ่อโต ซึ่งเป็นอิฐก้อนใหญ่ที่นิยมใช้ในอดีต อีกหนึ่งจุดเด่นคือ พระปรางค์เอียง ตั้งอยู่บริเวณหน้าวัด ริมคลองสาขลา ซึ่งเกิดจากดินทรุดเมื่อร้อยกว่าปีก่อน

อ้างอิง
วัดดาวดึงษาราม
วัดดาวดึงษาราม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ ตั้งอยู่ในแขวงบางยี่ขัน เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
วัดสร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 1 โดยดำริของเจ้าจอมแว่น ในรัชกาลที่ 1 หรือคุณเสือที่ได้สร้างวัดไว้กลางสวนตำบลบางยี่ขัน ธนบุรี เดิมชื่อว่า วัดขรัวอิน คุณเสือได้สร้างพระอุโบสถก่ออิฐสูงพ้นดินประมาณ 2 ศอก เอาไม้แก่นทำเสาประธาน หลังคามุงกระเบื้องฝาผนังไม้สัก มีบานประตูหน้าต่างเข้าออก ในสมัยรัชกาลที่ 2 มีเจ้าลาวคนหนึ่งเป็นผู้หญิงชื่อ อิน ได้ทำการบูรณะปฏิสังขรณ์เสนาสนะสงฆ์ รื้อกุฏิเดิมซึ่งเป็นไม้ ก่อเป็นตึก ใช้ไม้แก่นเป็นเสาประธาน หลังคามุงกระเบื้อง ฝาไม้ไผ่ขัดแตะถือปูน ดูเหมือนฝาผนังตึกมีประตูหน้าต่าง รื้อฝาผนังและหลังคามุงกระเบื้อง มีช่อฟ้าใบระกา
ต่อมารัชกาลที่ 3 ได้พระราชทานนามใหม่ว่า วัดดาวดึงษาราม ซึ่งหมายถึง วัดเป็นที่สถิตของพระอินทร์ ซึ่งยังมีการบูรณปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่โดยพระยามหาเทพ (ปาน) ต้นตระกูลปาณิกบุตร ได้ก่อร้างพระอุโบสถ ศาลาการเปรียญ และถาวรวัตถุอีกมากมาย ในอุโบสถมีจิตรกรรมฝาผนัง เรื่องราวทศชาติชาดก เรื่องพระมหากัสสปะ เรื่องพระเจ้าทธิวาหนะ เรื่องพระนางสามาวดี เป็นต้น เชื่อกันว่า เป็นฝีมือของครูกงแป๊ะ (หลวงเสนีย์บริรักษ์) และครูทองอยู่ (หลวงวิจิตรเจษฎา) ช่างฝีมือเอกแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ในยุคนั้น

อ้างอิง
วัดนาคกลางวรวิหาร
วัดนาคกลางวรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดวรวิหาร สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงวัดอรุณ เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร อยู่ไม่ไกลจากพระราชวังเดิม ปัจจุบันมีพระปริยัติวโรปการ (ดำเนิน จิตฺตโสภโณ ป.ธ.๖) เป็นเจ้าอาวาส
ประวัติ
วัดนาคกลางสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย แต่เดิมบริเวณนี้มี 3 วัด คือ วัดนาค (ปัจจุบันคือวัดพระยาทำวรวิหาร) วัดกลาง (ปัจจุบันคือวัดนาคกลางวรวิหาร) และวัดน้อย (ปัจจุบันคือที่ตั้งโรงเรียนทวีธาภิเศก และเคหสถานที่เช่าปลูกอาศัย) วัดทั้งสามได้รับสถาปนาขึ้นเป็นพระอารามหลวงตั้งแต่สมัยกรุงธนบุรี มีบันทึกไว้ว่า พระสนมในสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ได้มาสร้างพระวิหารหรือโบสถ์น้อย จนสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ จึงมีกรณีรวมชื่อวัด วัดนาค ให้ชื่อใหม่ว่า วัดพระยาทำ โดยเอาชื่อเดิมมารวมเข้ากับ วัดกลางและวัดน้อย ได้ชื่อใหม่ว่า วัดนาคกลาง เมื่อ พ.ศ. 2323 ในสมัยรัชกาลที่ 1 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2357
อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
พระอุโบสถ เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ลักษณะทรงไทย หลังคาลด 3 ชั้น มุงกระเบื้อง ประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ ได้รับปฏิสังขรณ์ เมื่อ พ.ศ. 2504 ภายในประดิษฐานพระประธาน คือ หลวงพ่อพระพุทธประสิทธิ์ พระพุทธรูปปูนปั้นปางสมาธิ หน้าตักกว้าง 71 นิ้ว สูงจากฐานถึงพระเกศ 104 นิ้ว ลงรักปิดทอง พร้อมทั้ง พระพุทธรูปบูชาต่าง ๆ และพระอัครสาวกเบื้องขวา เบื้องซ้าย

ในอุโบสถมีภาพวาดภาพจิตรกรรมฝาผนังเล่าประวัติของพระพุทธเจ้า นอกจากนั้นมีหลวงพ่อโคนสมอมหาลาภ ประดิษฐานที่มณฑปจัตุรมุขเป็นพระพุทธรูปปางหนึ่งที่มีความเก่าแก่มาก ซึ่งเรียกว่า ปางฉันสมอ หรือปางถือผลสมอ นัยว่าลอยน้ำมาจากทิศเหนือ ถูกอัญเชิญขึ้นประดิษฐาน ณ วัดนาคกลางวรวิหาร หลายร้อยปีแล้ว
พระปรางค์คู่ ตั้งอยู่ด้านหน้า 2 ข้าง พระอุโบสถ สร้างมาพร้อมอุโบสถ มีศาลาสุธรรมภาวนา (ศาลาพระเจ้าตาก) ตั้งอยู่ทางซ้ายมือของพระอุโบสถ ภายในศาลาสุธรรมภาวนา เป็นที่ ประดิษฐานพระพุทธนิมิตฯ หรือหลวงพ่อทอง และพระบรมรูปสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช และมีพระสีวลีมหาลาภ ปางออกจากนิโรธสมาบัติ ตั้งอยู่ทางเข้าวัดด้านซ้ายมือ
(2022) วัดนาคกลางวรวิหาร เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร (4).jpg|หลวงพ่อพระพุทธประสิทธิ์ พระประธานในพระอุโบสถ
(2022) วัดนาคกลางวรวิหาร เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร (8).jpg|หลวงพ่อโคนสมอมหาลาภ เป็นพระพุทธรูปปางฉันสมอ
(2022) วัดนาคกลางวรวิหาร เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร (5).jpg|พระปัจเจกพุทธเจ้า ประดิษฐานหน้าพระอุโบสถ
วัดนาคกลางวรวิหาร เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร (9).jpg|พระบรมรูปสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช

อ้างอิง
หลอดเลือดขอดในหลอดอาหาร
หลอดเลือดขอดในหลอดอาหาร ( ) เป็นหลอดเลือดดำที่อยู่ชั้นใต้ผิว (sub-mucosal) บริเวณตอนล่างของหนึ่งในสามของหลอดอาหาร ที่ขยายตัวขึ้นมาก มักเป็นผลมาจากความดันเลือดสูงในระบบหลอดเลือดดำของตับ ซึ่งพบบ่อยในโรคตับแข็ง ผู้ที่มีหลอดเลือดขอดในหลอดอาหารมีแนวโน้มที่จะเลือดออกรุนแรง ซึ่งถ้าไม่ได้รับการรักษาก็อาจเป็นอันตรายถึงชีวิต หลอดเลือดขอดในหลอดอาหารมักวินิจฉัยโดยการส่องตรวจด้วยกล้อง (esophagogastroduodenoscopy; EGD)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
วัดหนามแดง (จังหวัดสมุทรปราการ)
วัดหนามแดง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองสำโรง ในหมู่ที่ 3 บ้านวัดหนามแดง ตำบลบางแก้ว อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ เป็นวัดที่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2383 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2472 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2503 สถานที่ตั้งของวัดมีต้นไม้ที่ชาวบ้านเรียกว่า ต้นหนามแดง ต่อมานายหลำและอำแดงวัน ได้บริจาคที่ดินบริเวณแห่งนี้ให้สร้างวัด และตั้งชื่อว่า วัดหนามแดง

วัดมีอาคารเสนาสนะต่าง ๆ ดังนี้ อุโบสถกว้าง 9 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2460 กุฎีสงฆ์ จำนวน 19 หลัง หอสวดมนต์มี 4 หลัง ศาลาการเปรียญ พระประธานในอุโบสถนามว่า หลวงพ่อบุญลือ พระพุทธรูปปางมารวิชัย
วัดยังได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2475 มีโรงเรียนประชาบาลสอนระดับประถมศึกษาและสถานีอนามัยชั้น 2 อยู่ในวัด เป็นที่ตั้งพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นตำบลหนามแดง

รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อแดง พ.ศ. 2383–2401
* หลวงพ่อจาด พ.ศ. 2401–2415
* หลวงพ่อแดง พ.ศ. 2415–2442
* หลวงพ่อเพิ่ม พ.ศ. 2442–2474
* หลวงพ่อปลั่ง พ.ศ. 2474–2489
* พระครูวิบูลฐาปนกิจ พ.ศ. 2489–2530
* พระครูสาทรวิหารกิจ เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบัน พ.ศ. 2530 - ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดใหม่อมตรส
วัดใหม่อมตรส [ไหฺม่-อะ-มะ-ตะ-รด] หรือ วัดบางขุนพรหม เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบ้านพานถม เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ 7 ไร่ 3 งาน 4 ตารางวา
วัดสร้างขึ้นสมัยกรุงธนบุรี ประมาณ พ.ศ. 2321 ไม่ปรากฎนามผู้สร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแล้ว เมื่อปี พ.ศ. 2321 เดิมทีนั้นวัดมีชื่อว่า วัดวรามะตาราม แต่ต่อมาได้เปลี่ยนเป็น วัดอำมาตยรส หรือ วัดอมฤตยรส ในปี พ.ศ. 2460 ในปี พ.ศ. 2411–2413 ได้ทำการก่อสร้างปฎิสังขรณ์วัดใหม่เริ่มดำเนินการโดยสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ในสมัยรัชกาลที่ 5 โปรดให้สร้างถนนผ่านกลางวัด จึงกลายเป็น 2 วัด คือวัดบางขุนพรหมนอก (วัดใหม่อมตรส) และวัดบางขุนพรหมใน (วัดอินทรวิหาร) โดยใช้ชื่อว่าวัดใหม่อมตรสในปี พ.ศ. 2460 และได้ทำการผูกพันธสีมาใหม่ ระหว่างวันที่ 4–10 มกราคม พ.ศ. 2509
วัดใหม่อมตรสมีชื่อเสียงในด้านวัตถุมงคล คือ พระสมเด็จกรุบางขุนพรหม โดยสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) เจ้าอาวาสวัดระฆังโฆสิตาราม รับเป็นประธานในการจัดสร้าง พระพิมพ์สมเด็จ (พระเครื่อง) ที่สร้างจากผงอิทธิเจ ปถมัง ตรีนิสิงเห และมหาราช ตามที่เสมียนตราด้วง ต้นตระกูล ธนโกเศต ได้ขออนุญาตจัดสร้างขึ้น เพื่อบรรจุในองค์เจดีย์ เมื่อ พ.ศ. 2413–2415 เจ้าประคุณสมเด็จได้เมตตาโขลกตำผง ผสมผงวิเศษ และอธิษฐานจิตปลุกเสกด้วยตัวท่านเอง
รายนามเจ้าอาวาส
# พระอธิการอ่อน
# พระอธิการอยู่ 
# พระอธิการเทศ 
# พระอธิการแถม 
# พระครูอมรคณาจารย์ (เส็ง) พ.ศ. 2446 — 2512
# พระครูบริหารคุณวัตร (ชม สิรินฺธโร) พ.ศ. 2515 — 2551
# พระครูพิพัฒนานุกูล (เทียม นนฺทโก) พ.ศ. 2551 — 2562
# พระครูวิบูลอนุกิจ (จอย เขมาภิรโต) พ.ศ. 2563 — ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดน่วมกานนท์
วัดน่วมกานนท์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดมหานิกายในหมู่ที่ 5 บ้านเต่าดำ ตำบลชัยมงคล อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร

คาดว่าสร้างปี พ.ศ. 2460 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2510 เดิมชื่อ วัดท่าหิน เนื่องจากสมัยก่อนไม่มีถนน เวลาปลูกบ้านชาวบ้านจะบรรทุกหินทรายมาไว้ที่หน้าวัด แล้วจึงค่อยทยอยขนไป จึงเรียกว่าวัดท่าหิน ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดน่วมกานนท์" ตามชื่อและนามสกุลของผู้ถวายที่ดินให้วัด คือ นายตั๋ง (น่วม) กานนท์ เดิมเป็นวัดเล็ก หลังคามุงจาก ต่อมาได้รับการบูรณะและสร้างเสนาสนะใหม่ทั้งหมด
ปูชนียสถานวัตถุสำคัญ คือ หลวงพ่อหาย พระพุทธรูปยืนองค์หนึ่ง เป็นไม้แกะยืนเท่าคนจริง และพระพุทธชัยมงคลพระนอน องค์ใหญ่ที่สุดในจังหวัดสมุทรสาคร และใหญ่เป็นอันดับที่ 3 ของประเทศ มีขนาดความยาว 20 วา สูง 4 วา 2 ศอกหลวงพ่อหาย เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระครูสาครพัฒนวิธาน (ต่วน เตชธโร)

อ้างอิง
วัดหลักสี่ราษฎร์สโมสร
วัดหลักสี่ราษฎร์สโมสร เป็นวัดราษฎร์สังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองดำเนินสะดวก ในหมู่ที่ 2 บ้านหลักสี่ ตำบลยกกระบัตร อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร สร้างขึ้นบนที่ดินของนางแจ่ม วาสุกรี ผู้มีจิตศรัทธายกที่ดินให้เป็นธรณีสงฆ์สำหรับสร้างวัด ในอดีตวัดมีเพียงกุฏิมุงด้วยจากหลังเดียว ต่อมาได้รับการถวายบ้านเก่าเป็นฝากระดาน ฝาขัดแตะ ทางวัดได้รื้อถอนมาปลูกเป็นกุฏิสงฆ์เพิ่มขึ้น ตั้งชื่อว่า วัดใหม่หลักสี่ ตามชื่อหลักแบ่งเขตคลอง ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดหลักสี่ราษฎร์สโมสร" จนถึงปัจจุบัน

ปัจจุบันวัดมีพระอุโบสถถาวร มีศาลาการเปรียญหลังใหญ่ที่สุดในคลองดำเนินสะดวกจุคนได้ไม่น้อยกว่า 1,000 คน มีศาลาท่าน้ำทรงไทย มีวิหารทรงไทยจัตุรมุข
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ของวัด คือ หลวงพ่อโต พระพุทธรูปโบราณสมัยอู่ทองเนื้อหินทรายแดงฉาบปูน ปางมารวิชัย มีพระพักตร์เอิบอิ่ม ยิ้มละไม เป็นพระพุทธรูปที่พบที่วัดร้างแห่งหนึ่งบริเวณริมแม่น้ำแม่กลอง อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม ตอนแรกอัญเชิญมาประดิษฐานยังวัดดอนมะโนรา ต่อมาปี พ.ศ. 2470 หลวงพ่อแฟง เจ้าอาวาสขณะนั้นได้อัญเชิญพระพุทธรูปโบราณดังกล่าวมาประดิษฐานในวิหาร ประชาชนมากราบไหว้ขอพรและปิดทองจนองค์หลวงพ่อหนานุ่มเป็นสีทองเหลืองอร่ามไปทั้งองค์ โดยเฉพาะงานปิดทองประจำปีที่กำหนดจัดขึ้น แรม 3 ค่ำ เดือน 4 ของทุกปี ยังมีการจัดงานพิธีแห่หลวงพ่อโตอีกด้วย
นอกจากนั้น ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว เนื่องด้วยในการทำพิธีพลีกรรมตักน้ำจากแหล่งน้ำศักดิ์สิทธิ์ทั่วราชอาณาจักร จำนวน 108 แห่ง ตามโบราณราชประเพณี แหล่งน้ำจากในคลองดำเนินสะดวกบริเวณหน้าวัดหลักสี่ราษฎร์สโมสรแห่งนี้ก็เป็นหนึ่งในแหล่งน้ำ 108 แห่งที่ใช้ในพิธีด้วย

อ้างอิง
มะอ์มูล
มะอ์มูล ( ) เป็นแป้งพายหรือคุกกี้อาหรับที่ทำมาจากอินทผลัม, ถั่ว เช่น พิสตาชีโอหรือวอลนัต และบางครั้งอาจใช้อัลมอนด์หรือมะเดื่อ

มะอ์มูลมักทำในไม่กี่วันก่อนคริสต์มาส, อีสเตอร์ หรืออีด แล้วเก็บไว้เสิร์ฟพร้อมกับกาแฟอาหรับกับช็อกโกแลตให้กับแขกที่มาในช่วงวันหยุด มันเป็นที่นิยมทั่วโลกอาหรับ โดยเฉพาะในแถบคาบสมุทรอาหรับ

ขนมเหล่านี้อาจทำเป็นคุกกี้รูปลูกบอล รูปโดม หรือแบน ซึ่งสามารถตกแต่งด้วยมือหรือทำในตู้ไม้อบพิเศษ มะอ์มูลที่โรยด้วยอินทผลัมเรียกว่า เมเนนัส และมักทำในรูปของขนมปังโรลมากกว่ารูปลูกบอลหรือคุกกี้

ศัพทมูลวิทยา
คำศัพท์ภาษาอาหรับของคำว่า มะอ์มูล ( ) มาจากกริยาภาษาอาหรับว่า อะมะละ แปลว่า “ทำ”
ดูเพิ่ม
* กเลชะฮ์
* โกะลอมเปะฮ์
* โกะลูเจะฮ์
* มะอ์มูร์
* รายชื่อแป้งพาย

อ้างอิง

* Farah, Madelain, Lebanese Cuisine: More than 200 Simple, Delicious, Authentic Recipes: London: 2001 
* Smouha, Patricia, Middle Eastern Cooking, London 1955 ASIN: B0000CJAHX
* Roden, Claudia, A New Book of Middle Eastern Food: London 1986 
* Roden, Claudia, The Book of Jewish Food: New York 1997, London 1999 
* Uvezian, Sonia, Recipes and Remembrances from an Eastern Mediterranean Kitchen: A Culinary Journey Through Syria, Lebanon, and Jordan: 2004 , 
* Joan Nathan, The Jewish Holiday Kitchen: New York 1988 
* Joan Nathan's Jewish Holiday Cookbook: 2004 , 
*
วัดสิตาราม
วัดสิตาราม หรือ วัดคอกหมู เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองมหานาค เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร

สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นราวปี พ.ศ. 2340 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ผู้สร้างคือ เจ้ากรมแย้ม ท่านได้ชักชวนชาวจีนที่อาศัยเลี้ยงหมูขายอยู่ในละแวกนั้นมาร่วมกันสร้างวัดขึ้น จึงชื่อว่า "วัดคอกหมู" ต่อมาสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสทรงเปลี่ยนนามวัดให้สอดคล้องกับผู้สร้างวัด เป็น "วัดสิตาราม" แปลว่า "วัดที่เจ้ากรมยิ้มเป็นผู้สร้าง" วัดสิตารามได้รับพระราชทานผูกสูงคามสีมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ราวปี พ.ศ. 2391
พระอุโบสถหลังเดิม มีรูปแบบศิลปกรรม หน้าบันเป็นรูปจั่วบ้านประดับปูนปั้นลายเครือเถาด้วยถ้วยจานกระเบื้องเคลือบแบบจีน ไม่มีช่อฟ้าใบระกา พาไลลาดชัน เสาพาไลไม่มีบัว บานประตูเป็นลายรดน้ำ ศาลาการเปรียญเป็นแบบทรงไทยสองชั้น วัดมีพระพุทธสมัยสุโขทัย เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย คือ หลวงพ่อทองกายสิทธิ์ บริเวณด้านข้างโบสถ์ใหม่ก็ยังมีพระพุทธรูปขนาดใหญ่ในปางต่าง ๆ เช่น ปางลีลา ปางเลไลย์ พระพุทธรูปปางไสยาสน์ ปางมารวิชัย ซึ่งประดิษฐานอยู่กลางแจ้ง เป็นพระพุทธรูปจำลองสมัยสุโขทัย

อ้างอิง
วัดวชิรธรรมสาธิตวรวิหาร
วัดวชิรธรรมสาธิตวรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดวรวิหาร ตั้งอยู่ในพื้นที่แขวงบางจาก เขตพระโขนง กรุงเทพมหานคร เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระราชวชิรธรรมาภรณ์ (บุญศักดิ์ สิริปุญโญ)
เดิมชื่อ วัดทุ่งสาธิต มีคหบดีชาวลาวเป็นผู้สร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2399 หลังจากคหบดีท่านถึงแก่กรรม วัดนี้จึงถูกทิ้งร้าง กระทั่งได้กลายเป็นวัดที่มีพระสงฆ์ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2506 ในสมัยพระโสภณวชิรธรรม (สาธิต ฐานวโร) เป็นเจ้าอาวาส ต่อมาเมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2508 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว (ขณะนั้นคือสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าวชิราลงกรณ) ทรงรับวัดทุ่งสาธิตไว้ในพระอุปถัมภ์ ได้พระราชทานนามว่า วัดวชิรธรรมสาธิตวรวิหาร โดยนามของวัด วชิร มาจากพระนาม วชิราลงกรณ, ธรรม มาจาก คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า และ สาธิต มาจากนามเดิมของพระโสภณวชิรธรรม
อนึ่ง แม้พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัวจะทรงรับวัดวชิรธรรมสาธิตวรวิหารไว้ในพระบรมราชูปถัมภ์อยู่จนถึงปัจจุบัน แต่ก็มิใช่วัดประจำรัชกาลที่ 10
อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
พระเจดีย์จุฬามณีศรีล้านนา มีความกว้าง 25 ศอก 9 นิ้ว ความสูง 49 ศอก ซึ่งได้จำลองมาจากองค์พระธาตุหริภุญชัย จังหวัดลำพูน ภายในเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ 25 องค์ พระอรหันต์สาวกธาตุ 289 องค์ และพุทธรูปทองคำอีก 2 องค์ พระอุโบสถปูด้วยไม้สักปาร์เก้ ประตู-หน้าต่างทำด้วยไม้สัก แกะสลักโดยฝีมือช่างชาวเหนือ ภายในพระอุโบสถ มีพระปรางค์ 3 องค์ องค์กลางบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ขององค์ขวาและองค์ซ้าย บรรจุพระธาตุทอง พระอัครสาวกทั้งสอง คือพระสารีบุตรและพระโมคคัลลานะ วัดมีสังเวชเจดีย์ จำลองมาจากพระเจดีย์พุทธคยา ประเทศอินเดีย

อ้างอิง
เนื้อแมวน้ำ
]]
เนื้อแมวน้ำ เป็นเนื้อ ไขมัน (blubber) และอวัยวะต่าง ๆ ของแมวน้ำที่บริโภคโดยมนุษย์หรือสัตว์อื่น มนุษย์มักใช้หลายวิธีในการนำไปทำอาหาร แต่ส่วนใหญ่มักนำไปตากให้แห้งก่อนบริโภค ในอดีต มีการบริโภคเนื้อแมวน้ำในหลายที่ของโลก โดยบริโภคเป็นทั้งอาหารธรรมดาและอาหารบำรุงร่างกาย

ปัจจุบัน การบริโภคเนื้อแมวน้ำโดยมนุษย์ยังพบได้ในประเทศญี่ปุ่น นอร์เวย์ ไอซ์แลนด์ แคนาดา กรีนแลนด์ หมู่เกาะแฟโร และเกาะเบกวีในทะเลแคริบเบียน นอกจากนี้ยังพบได้ในกลุ่มชาวอินุอิต ชาวชุกชีในไซบีเรีย และคนพื้นเมืองหลายกลุ่มในสหรัฐอเมริกา (เช่น ชาวมะกาห์ในภูมิภาคแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ)

ดูเพิ่ม
* อาหารอินุอิต

อ้างอิง
กฎหมายสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศ
กฎหมายสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศ เป็นกฎหมายระหว่างประเทศส่วนที่ออกแบบมาเพื่อส่งเสริมสิทธิมนุษยชนในระดับสังคม ภูมิภาคและประเทศ กฎหมายสิทธิมนุษยชนประกอบขึ้นจากสนธิสัญญา ความตกลงระหว่างรัฐเอกราชซึ่งตั้งใจให้มีผลผูกพันตามกฎหมายระหว่างภาคีที่เข้าตกลงกัน และกฎหมายระหว่างประเทศจารีตประเพณี ตราสารสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศอื่นแม้ไม่มีผลผูกพันตามกฎหมาย แต่ช่วยส่งเสริมให้นำไปปฏิบัติ ทำให้เกิดความเข้าใจและการพัฒนากฎหมายสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศ และถือว่าเป็นบ่อเกิดของข้อผูกพันทางการเมือง

ระบบสหประชาชาติ
สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติลงมติรับปฏิญญาและแผนปฏิบัติการเวียนนาในปี 1993 ซึ่งมีการก่อตั้งสำนักงานข้าหลวงใหญ่สิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติ (UNHCR)
ในปี 2006 คณะกรรมาธิการสหประชาชาติว่าด้วยสิทธิมนุษยชนถูกแทนที่ด้วยคณะมนตรีสิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติสำหรับการบังคับใช้กฎหมายสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศ มีข้อกำหนดให้ทบทวนกรณีสิทธิมนุษยชนทุก 4 ปี

ปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน

ปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน เป็นปฏิญญาของสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติซึ่งไม่ได้สร้างกฎหมายสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศที่มีผลผูกพัน นักวิชาการกฎหมายหลายคนอ้างปฏิญญาฯ ว่าเป็นหลักฐานของกฎหมายระหว่างประเทศจารีตประเพณี เป็นรากฐานของตราสารสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศที่มีอำนาจหน้าที่ (authoritative) ในที่สุด

ดูเพิ่ม
* อาชญากรรมต่อมนุษยชาติ
* กฎหมายผู้ลี้ภัย
วัดแจงร้อน
วัดแจงร้อน เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงราษฎร์บูรณะ เขตราษฎร์บูรณะ กรุงเทพมหานคร บริเวณปากคลองแจงร้อน

ประวัติ
สันนิษฐานว่าสร้างวัดขึ้นราวปี พ.ศ. 2300 ช่วงกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง เดิมมีนามว่า วัดพารา บ้างก็ว่าชื่อ วัดหงษ์ร่อน มีเรื่องเล่าว่าขณะกำลังสร้างวัด มีหงส์ตัวหนึ่งบินร่อนมาอยู่เหนือบริเวณวัด ผู้ที่เคยเห็นอุโบสถหลังเก่า เล่าว่ามีเสาคู่หนึ่งด้านหน้า ยอดเสาหารทำเป็นรูปหงส์กางปีกทั้งสองเสา แต่อุโบสถได้ถูกรื้อไปในปี พ.ศ. 2461 ส่วนชื่อ แจงร้อน ไม่มีใครทราบว่าหมายถึงอะไร บ้างว่าเพี้ยนมาจาก แจงร้อย บ้าง แร้งร่อน บ้าง วัดแจงร้อนได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2461
อาคารเสนาสนะ
พระอุโบสถของวัดแจงร้อนปัจจุบัน อาจจะเป็นพระอุโบสถหลังที่ 4 หรือ 5 ที่ได้ปลูกสร้างขึ้นมาบนที่เดียวกัน พระอุโบสถปัจจุบันสร้างสำเร็จเมื่อ พ.ศ. 2466 โดยมี พระครูประสิทธิ์สิกขการ (หลวงพ่อจวน) เป็นผู้ดำริสร้างขึ้น อุโบสถมีขนาดกว้าง 13 เมตร ยาว 23 เมตร หันหน้าลงแม่น้ำเจ้าพระยาทางด้านทิศตะวันออก

วิหารก่ออิฐถือปูนกว้าง 10 เมตร ยาว 18 เมตร ผนังก่อทึบไม่มีหน้าต่าง เข้าใจว่าวิหารนี้สร้างคู่กับพระอุโบสถหลังเดิมที่ถูกรื้อไป เมื่อ พ.ศ. 2461 ลวดลายภายในกรอบหน้าบัน และบนกรอบซุ้มประตู เป็นลวดลายปูนปั้นที่งดงาม ภายในประดิษฐาน หลวงพ่อหินแดง พระพุทธรูปปางสมาธิทำมาจากศิลาแลงสีแดง
วิหารเป็นแบบพระราชนิยมสมัยรัชกาลที่ 3 ส่วนศาลาการเปรียญ สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2470 ที่หน้าบันทำเป็นลายปูนปั้นหมูป่ากำลังโผล่หน้าออกมาจากปากถ้ำโดยประดับด้วยกระจกสีเป็นรูปป่า

อ้างอิง
วัดสน
วัดสน เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองแจงร้อน ในแขวงราษฎร์บูรณะ เขตราษฎร์บูรณะ กรุงเทพมหานคร

วัดสร้างขึ้นเมื่อราวปี พ.ศ. 2400 จากการสันนิษฐานอุโบสถหลังเดิมที่รื้อถอนเมื่อ พ.ศ. 2458 แต่เดิมบริเวณนี้มีต้นสนอยู่มาก จึงได้ชื่อว่า วัดต้นสน ต่อมาชาวบ้าน เรียกสั้น ๆ ว่า วัดสน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อใดไม่แน่ชัด คาดว่า ราว พ.ศ. 2415 วัดยังมีการจัดตั้งโรงเรียนการสอนพระปริยัติธรรม วัดมีการจัดทำวัตถุมงคล เช่น ตระกรุด 7 ดอก ตะกรุดโทนกุมารทอง ตะกรุดเดี่ยวหรือพิรอดแขน ผ้ายันต์
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร มีเครื่องลายครามประดับทั้งหน้าและหลัง ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังทั้ง 4 ด้าน เล่าเรื่องพุทธประวัติและทศชาติชาดก มีพระพุทธรูป 3 องค์ โดยองค์ประธานสร้างขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ส่วนอีก 2 องค์ เป็นพระพุทธรูปเก่าแก่ตั้งแต่อุโบสถหลังเดิม

มีกุฏิ 20 หลัง มีหอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ 2 หลัง หลังแรกสร้างด้วยไม้สักมีอายุเก่าแก่กว่า 100 ปี อีกหลังมีบันไดพระยานาคทอดยาวขี้นไปสูง สามารถมองเห็นทิวทัศน์ที่สวยงามของกรุงเทพมหานคร และรูปเหมือนหลวงปู่โม้ เป็นเกจิอาจารย์ที่ชาวราษฎร์บูรณะรู้จักดี

อ้างอิง
วัดบางปะกอก
วัดบางปะกอก เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางปะกอก เขตราษฎร์บูรณะ กรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่ริมคลองบางปะกอก
ประวัติ
สันนิษฐานว่าสร้างวัดขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา ต่อมาได้กลายเป็นวัดร้างเมื่อคราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 เดิมชื่อ วัดบางคี่ จนราวปี พ.ศ. 2325 ผู้คนได้ย้ายเข้ามาตั้งถิ่นฐานบริเวณวัดเป็นจำนวนมาก อันเนื่องจากที่ตั้งอันเป็นที่ราบลุ่มและอยู่ริมคลอง ชาวบ้านจึงช่วยกันบูรณะปฏิสังขรณ์วัด ได้รับขนานนามว่า วัดบางปะกอก ตามชื่อคลอง และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2327 สันนิษฐานว่าได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ พ.ศ. 2400 ในยุคท่านพระครูประศาสน์สิกขกิจ อินทโชติ (พริ้ง) เป็นเจ้าอาวาสวัด ท่านได้สร้างวิหาร สร้างเสร็จปี พ.ศ. 2484 ยังสร้างโรงเรียนวัดบางปะกอกในปีเดียวกันนี้ เมื่อคราวสงครามมหาเอเชียบูรพา วัดบางปะกอกเป็นที่หลบภัยของประชาชน เจ้านายในวังก
้ เมื่อคราวสงครามมหาเอเชียบูรพา วัดบางปะกอกเป็นที่หลบภัยของประชาชน เจ้านายในวังก็ต่างมาพึ่งบารมีที่วัด โดยวัดบางปะกอกอยู่ห่างจากอู่ต่อเรือของญี่ปุ่นเล็กน้อย
หลวงปู่พริ้งเป็นพระอาจารย์ที่ได้รับความนับถือมาก ทั้งเรื่องวิชาอาคม วิชาล่องหนอยู่ยงคงกระพัน รวมถึงวิทยาคมด้านการสัก มีความเชี่ยวชาญด้านการแพทย์แผนโบราณ การดูฤกษ์ยามทำนายโชคชะตา ยังได้มีการสร้างเครื่องรางของขลัง เช่น ลูกอมดำ พระพิมพ์ พระผง

อาคารเสนาสนะ
วัดมีเจดีย์อยู่ 2 องค์ สร้างเป็นแบบศิลปะมอญและศิลปะเขมร มีวิหารอยู่ 2 หลัง หลังแรกสร้างด้วยปูนเป็นศิลปะแบบเขมร ส่วนหลังที่สองสร้างด้วยไม้สัก มีลวดลายฉลุ สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยต้นรัตนโกสินทร์ ส่วนหอไตรสร้างเป็นทรงไทยอยู่กลางสระน้ำ

อ้างอิง
วัดราษฎร์บูรณะ (กรุงเทพมหานคร)
วัดราษฎร์บูรณะ เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่แขวงบางปะกอก เขตราษฎร์บูรณะ กรุงเทพมหานคร
ประวัติ
เริ่มสร้างวัดประมาณ พ.ศ. 2310 ในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย โดยมีชาย 3 คนพี่น้อง คือ สวน ทัด และทอง เป็นผู้สร้างวัด ไม่ปรากฏว่าได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อใด แต่ครั้งที่สองเมื่อ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2539 ชาวบ้านเรียกว่า วัดนอก หรือ วัดปากคลอง อันเนื่องจากอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ตรงปากคลองราษฎร์บูรณะ ชื่อของวัดได้รับการเอ่ยถึงใน โคลงนิราศชุมพร แต่งโดย พระพิพิธสาลี (ยุคสมัยรัชกาลที่ 1) ยังได้รับการเอ่ยถึงใน โคลงนิราศพระยาตรัง ที่พระยาตรังแต่งขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 2 ทั้งสองเอกสารระบุชื่อวัดว่า วัดราชบุรณะ และอาจเป็นไปได้ว่าวัดสร้างขึ้นโดยกษัตริย์หรือพระบรมวงศานุวงศ์ ตามความหมายชื่อ แต่ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น วัดราษฎร์บูรณะ
วัดยังได้เปิดการเรียนการสอนพระปริยัติธรรม ทั้งแผนกธรรมและแผนกบาลี ในนามสำนักเรียนคณะเขตราษฎร์บูรณะ

อาคารเสนาสนะ
วัดมีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง คาดว่าสร้างขึ้นสมัย ร.3–4 มีพระพุทธรูป คือ หลวงพ่อพระพุทธโสธร (จำลอง) สร้าง พ.ศ. 2499 อุโบสถหลังเก่าสร้างมานานคู่กับวัด ปัจจุบันจึงได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ ในพื้นที่เดิม แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2538 เป็นทรงไทยคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 9 เมตร ยาว 25.50 เมตร เป็นอุโบสถแบบมีเสาพะไลรอบ หอระฆังและหอกลอง นายชุน กาญจนกุนชร สร้างเมื่อ ปี พ.ศ. 2474
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์ไหล 
* พระอาจารย์เอี่ยม
* พระอาจารย์เปีย
* พระอาจารย์เมี้ยน
* พระอาจารย์ร่วม
* พระอาจารย์ทองอยู่
* พระครูวิจิตรบูรณการ
* พระครูสิริวีราภรณ์ (บุญมี วีรปญฺโญ)
* พระมหาสมศักดิ์ ทนฺตจิตฺโต
อ้างอิง
วัดสารอด
วัดสารอด เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่บริเวณริมคลองราษฎร์บูรณะ ในแขวงราษฎร์บูรณะ เขตราษฎร์บูรณะ กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
วัดสารอดสร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย เนื่องจากพบใบเสมาสมัยอยุธยาตอนปลาย ไม่ปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้าง เดิมมีเนื้อที่ประมาณ 4 ไร่ ต่อมาได้ซื้อที่ดินเพิ่มเติมอีก ชื่อเดิมคือ วัดเสือรอด เนื่องจากเมื่อแรกสร้าง มีเสือตัวหนึ่งถูกยิงได้รับบาดเจ็บ แล้ววิ่งหนีมาที่บริเวณวัด รอดตายอย่างปาฏิหาริย์

ประมาณ พ.ศ. 2457 ในสมัยรัชกาลที่ 6 ต้นสกุลกาญจนกุญชรได้บูรณปฏิสังขรณ์เสนาสนะทั้งอาราม ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2530
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถ เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน กว้าง 10.62 เมตร ยาว 23.36 เมตร หลังคาลด 3 ชั้น ประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ จิตรกรรมฝาผนังเขียนเป็นภาพเหตุการณ์ในพุทธประวัติ มีพระพุทธรูปปางสมาธิ ซึ่งมีพุทธลักษณะเช่นเดียวกับพระพุทธชินราช ขนาดหน้าตักกว้างประมาณ 80 นิ้ว เป็นพระประธาน

วิหาร เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน 2 ชั้น เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้น มีนามว่า หลวงพ่อรอด เล่ากันว่า หลวงพ่อรอด เคยถูกขโมยลงเรือ แล้วเรือล่ม หลวงพ่อรอดลอยกลับมาที่วัดดังเดิม วิหารมีจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่องพระสุธน-มโนราห์

ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน กว้าง 15 เมตร ยาว 30 เมตร

อ้างอิง
พิพัฒนาการนิยม
พิพัฒนาการนิยม หรือ พัฒนนิยม ( ) เป็นปรัชญาการเมืองที่สนับสนุนการปฏิรูปสังคม โดยอิงตามแนวคิดของความก้าวหน้า ที่ความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี การพัฒนาเศรษฐกิจ และการจัดระเบียบทางสังคม มีความสำคัญต่อการปรับปรุงสภาพการเป็นอยู่ของมนุษย์ พิพัฒนาการนิยมเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่งในช่วงยุคเรืองปัญญาในยุโรป จากความเชื่อที่ยุโรปกำลังแสดงให้เห็นว่าสังคมสามารถก้าวหน้าในความสุภาพจากสภาพที่อนารยะเป็นอารยะได้ผ่านการเสริมสร้างหลักฐานเชิงประสบการณ์พื้นฐานในฐานะรากฐานของสังคม คนสำคัญแห่งยุคเรืองปัญญาเชื่อว่าความก้าวหน้านั้นเป็นสากลกับทุกสังคมและความคิดเหล่านี้จะกระจายไปทั่วโลกจากยุโรป
ความคิดทางการเมืองร่วมสมัยของพัฒนนิยมได้ถูกนำไปผูกกับแนวคิดการแทรกแซงทางเศรษฐกิจ และเกิดจากการเปลี่ยนแปลงทางสังคมที่เกิดจากอุตสาหกรรมในโลกตะวันตกในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 พัฒนนิยมใช้มุมมองที่ว่าความคืบหน้าถูกยับยั้งโดยความ ไม่เท่าเทียมกันทางเศรษฐกิจมากมายระหว่างคนรวยและคนจน ทุนนิยมแบบปล่อยให้ทำไปที่มีการควบคุมน้อยกับบริษัทที่ผูกขาด และความขัดแย้งที่รุนแรงบ่อยครั้งระหว่างนายทุนและลูกจ้าง โดยอ้างว่าจำเป็นต้องมีมาตรการเพื่อแก้ไขปัญหาเหล่านี้
ความหมายของพัฒนนิยมนั้นแตกต่างกันไปตามเวลาและจากมุมมองที่แตกต่างกัน พัฒนนิยมในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ถูกเชื่อมโยงกับสุพันธุศาสตร์และการเคลื่อนไหวแบบพอประมาณ ซึ่งทั้งคู่เกิดขึ้นเพื่อส่งเสริมสุขภาพของประชาชนและเป็นการริเริ่มเพื่อมุ่งสู่เป้าหมายนั้น ซึ่งต่างจากพัฒนนิยมยุคแรกเริ่มที่ถูกเชื่อมโยงกับเสรีนิยมทั้งทางสังคมและเศรษฐกิจ พัฒนนิยมร่วมสมัยส่งเสริมนโยบายสาธารณะที่พวกเขาเชื่อว่าจะนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงทางสังคมในเชิงบวก ในศตวรรษที่ 21 การเคลื่อนไหวพัฒนนิยมคือ "การเคลื่อนไหวทางสังคมหรือการเมืองที่มีเป้าหมายเพื่อเป็นตัวแทนผลประโยชน์ของคนธรรมดาสามัญ ผ่านการเปลี่ยนแปลงทางการเมือง และการสนับสนุนการกระทำของรัฐบาล"

อ้างอิง
วัดประเสริฐสุทธาวาส
วัดประเสริฐสุทธาวาส เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางปะกอก เขตราษฎร์บูรณะ กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
วัดสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา พระอุโบสถเป็นรูปเก๋งจีน คาดว่าสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนกลาง เดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดกลาง เหตุเพราะวัดตั้งอยู่กึ่งกลางของลำคลอง (อีกวัดเรียก วัดนอก หรือ วัดราษฎร์บูรณะ เพราะตั้งอยู่ตรงปากคลอง
ได้รับการบูรณะในสมัยรัชกาลที่ 3 มีเรื่องเล่าว่า มีชายชาวจีนซึ่งเลี้ยงหมูในแถบนั้น เมื่อพายเรือมาเก็บผักบุ้งมาเลี้ยงหมูได้ไปพบเงินเข้า 3 ตุ่ม จึงอธิษฐานว่า ถ้าได้เงินนี้แล้วไปประกอบอาชีพแล้วร่ำรวยจะกลับมาบูรณะวัด ต่อมาชายชาวจีนคนนั้นร่ำรวย จึงกลับมาบูรณะวัด และได้ทูลเกล้าถวายพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อปี พ.ศ. 2381 ถือเป็นการบูรณะวัดครั้งแรก สันนิษฐานว่าชายชาวจีนคนนั้นคือ พระประเสริฐวานิช (เจ้าสัวเส็ง เศรษฐบุตร) ต้นสกุลเศรษฐบุตร ซึ่งต่อมาแตกสาแหรกวงศ์ตระกูล เป็น 5 ตระกูล คือ ตระกูลเศรษฐบุตร ตระกูลเสถบุตร ตระกูลภิรมย์ภักดี ตระกูลโปษยะจินดา และตระกูลประนิช วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2382
กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อปี พ.ศ. 2537

อาคารเสนาสนะ
 ]]
อุโบสถคล้ายกับเก๋งจีน แถมหน้าบันยังมีรูปพระอ้วนคล้ายพระปู้ไต้โดยหน้าบันชั้นลด ไม่มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ โครงสร้างอุโบสถครื่องไม้ มีภาพจิตรกรรมฝาผนัง มีเรื่องราวสามก๊ก เขียนด้วยหมึกจีนสีดำ สันนิษฐานว่าเป็นช่างที่วาดฝีมือเดียวกับวัดราชโอรส พระประธานคือ หลวงพ่อสร้อยสุวรรณรัตน์ พระพุทธรูปปางมารวิชัย ที่ด้านหลังองค์พระ ปรากฏแผ่นศิลาจารึกของพระประเสริฐวานิช ข้อความจารึกด้วยอักษรจีนตามแนวตั้งจำนวน 1 บรรทัด และอักษรไทยสมัยรัตนโกสินทร์ 21 บรรทัด รอบอุโบสถมีเสมาเดี่ยวทำจากหินทรายแดง
วิหารของด้านข้างอุโบสถมีพระพุทธรูปประทับ 9 องค์ พระประธานชื่อ หลวงพ่อท้าวสุวรรณ สร้างจากศิลาทรายสีแดงสมัยอู่ทอง พระพักตร์สี่เหลี่ยมพระหนุเป็นลอน เส้นพระศกเม็ดละเอียดและเปลวรัศมี เป็นเปลวแบบสุโขทัยปางสมาธิ วิหารเป็นทรงโบราณแต่ปฏิสังขรณ์ใหม่ หน้าบัน เป็นลวดลายปูนปั้นประดับกระเบื้อง

ภายในวัดประเสริฐสุทธาวาสยังมีพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นเขตราษฎร์บูรณะ

อ้างอิง
บลูออริจิน
บลูออริจินเอนเตอร์ไพรส์ ( ) เป็นบริษัทเอกชนผู้ผลิตเทคโนโลยีอวกาศและบริการการท่องเที่ยวอวกาศระดับต่ำกว่าวงโคจร มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในเมืองเคนต์ รัฐวอชิงตัน ประเทศสหรัฐอเมริกา บริษัทมีการให้บริการเที่ยวบินอวกาศด้วยจรวดนิวเชพเพิร์ด และจรวดขนส่งหนัก นิวเกล็นน์ นอกจากนั้นยังมีการผลิตเครื่องยนต์จรวดที่ใช้งานในจรวดเช่น วัลแคน เซนทอร์ ของยูไนเต็ดลันช์อัลไลแอนซ์ ทั้งยังมีบทบาทในโครงการอาร์ทิมิส ในการพัฒนายานลงจอดดวงจันทร์บลูมูน ยานอวกาศบลูริง และสถานีอวกาศออร์บิทัลรีฟ
เจฟฟ์ เบโซส ผู้ก่อตั้งแอมะซอน ได้ก่อตั้งบริษัทขึ้นในปี 2000 เพื่อพัฒนาเทคโนโลยีที่ทำให้มนุษย์สามารถเดินทางไปอวกาศแบบเอกชนได้ โดยในปี 2015 ได้ประสบความสำเร็จในการนำส่งและลงจอดแบบไร้มนุษย์ครั้งแรกของจรวดนิวเชพเพิร์ด ในปี 2021 นิวเชพเพิร์ดได้นำส่งแบบมีมนุษย์ครั้งแรก ไปที่ระดับความสูงประมาณ 106 กิโลเมตรเหนือระดับน้ำทะเลขึ้นพ้นเส้นคาร์มาน

16 มกราคม 2025 บลูออริจินสามารถนำส่งขึ้นสู่วงโคจร ด้วยจรวดนิวเกล็นน์ได้สำเร็จในเที่ยวบินแรก

อ้างอิง
วัดบางอ้อยช้าง
วัดบางอ้อยช้าง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ในหมู่ที่ 2 บ้านวัดบางอ้อยช้าง ตำบลบางสีทอง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี ในวัดยังมีพิพิธภัณฑ์วัดบางอ้อยช้าง รวบรวมของเก่าแก่ของสำคัญในชุมชน
ประวัติ
สันนิษฐานว่าวัดสร้างขึ้นมาตั้งแต่สมัยกรุงสุโขทัยหรือก่อนหน้านั้น เดิมที่ตั้งหมู่บ้านที่ปลูกต้น อ้อยช้าง สำหรับเลี้ยงช้าง และยังได้ส่งส่วยอ้อยไปเลี้ยงช้างหลวงที่กรุงศรีอยุธยา จึงเรียกหมู่บ้านว่า บ้านส่วยอ้อย ต่อมาเมื่อมีการสร้างวัดบางอ้อยช้างขึ้นมา จึงได้มีการเปลี่ยนชื่อเป็น บ้านวัดบางอ้อยช้าง ตามชื่อวัด จากอีกแหล่งข้อมูลระบุว่าชาวบ้านก็ได้ร่วมใจกันสร้างวัดขึ้นในบริเวณชุมชน ราว พ.ศ. 2304 เป็นหนึ่งในสามชุมชนที่รวบรวมเสบียงเวลาเกิดศึกสงครามร่วมกับทัพหลวง รวมถึงส่งชายฉกรรจ์ในพื้นที่ไปร่วมรับใช้ชาติร่วมกับกองทัพของสมเด็จพระเจ้าตากสินในการกู้แผ่นดิน ทำให้วัดมีการสร้างอนุสาวรีย์พระเจ้าตากสิน ในวัดยังมีพิพิธภัณฑ์วัดบางอ้อยช้าง รวบรวมของเก่าแก
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถประดิษฐานพระประธาน พระพุทธรูปสลักด้วยศิลาแลงสมัยสุโขทัย และถอดได้เป็นท่อน ๆ อายุประมาณ 600 ปี สันนิษฐานว่าเอาแบบมาจากลังกา เดิมพระพุทธรูปองค์นี้ประดิษฐานในอุโบสถหลังเก่าที่มีลักษณะเป็นแบบมหาอุตย์จนถึง พ.ศ. 2495 จึงได้อันเชิญมายังอุโบสถหลังใหม่ ภายในพระอุโบสถหลังใหม่ยังมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง เขียนขึ้นมาใหม่ในปี พ.ศ. 2549 ด้วยสีอะครีลิก ลักษณะของภาพแบ่งเป็น 4 ผนังคือ ผนังด้านที่ 1 ตอนมหาสุบินนิมิต ตอนประสูติ ตอนมหาภิเนษกรมณ์ ตอนตรัสรู้ ผนังด้านที่ 2 ตอนเสด็จโปรดปัญจวคีย์ ตอนแสดงปาฏิหาริย์ ตอนเสด็จลงจากดาวดึงส์ ตอนปรินิพพาน ผนังด้านที่ 3 (ผนังหุ้มกลองหลังพระประธาน) วาดเรื่องไตรภูมิ และผนังด้านสุดท้าย (ผนังหุ้มกลองด้านหน้าพระประธา
หลังพระประธาน) วาดเรื่องไตรภูมิ และผนังด้านสุดท้าย (ผนังหุ้มกลองด้านหน้าพระประธาน) วาดเป็นตอนมารผจญ นอกจากเนื้อหาพุทธประวัติยังสอดแทรกประวัติศาสตร์ของวัดบางอ้อยช้าง เช่น ภาพวาดตอนรัชกาลที่ 5 เสด็จมาบำเพ็ญพระราชกุศลทางชลมารค เป็นต้น
รอยพระพุทธบาทเบื้องซ้าย ประดิษฐานอยู่ภายในมณฑปที่สร้างปี พ.ศ. 2535 รอยพระพุทธบาท หล่อด้วยทองสำริดขนาด 54 นิ้ว กว้าง 19.5 นิ้ว หนัก 190 กิโลกรัม คาดว่ารอยพระพุทธบาทพบโดยท่านพระอธิการทองอยู่ เจ้าอาวาสวัดองค์แรก ที่ได้ธุดงด์ไปทางเหนือ เมื่อ พ.ศ. 2339

ศาลาการเปรียญ มีภาพจิตรกรรมลวดลายทองรอยพระพุทธบาทเบื้องขวาบนฝ้าเพดานไม้เหนือศีรษะ สันนิษฐานว่าน่าจะมีมานานแล้ว ภายในมีธรรมาสน์บุษบกยอดมหากฐินที่เป็นศิลปะสมัยอยุธยา
พิพิธภัณฑ์วัดบางอ้อยช้าง
พิพิธภัณฑ์วัดบางอ้อยช้างโดยเปิดอย่างเป็นทางการ พ.ศ. 2541–2542 เป็นอาคาร 3 ชั้น รวบรวมของเก่า เช่น ตาลปัตรของรัชกาลที่ 5 ที่มีสัญลักษณ์นารายณ์ทรงครุฑตามศิลปะของรัชกาลที่ 5 ชุดของหลวงปู่ที่เย็บด้วยมือทั้งหมดหนังสือพระไตรปิฎก ตู้ไม้สักลายรดน้ำที่ยังไม่ปิดทองหีบทองที่ใช้บรรจุศพลายเทพพนมพิกุลและลายบัว ตะลุ่มหรือพานแว่นฟ้า ยังมีเครื่องถ้วยชามของจีนในสมัยราชวงศ์ชิง สมุดข่อยโบราณและชุดแสดงข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันของชาวสวนเมืองนนท์ เช่น หม้อไว้เพาะทุเรียน หม้อหุงข้าว ไห โอ่งทำมือยุคแรกของจีนที่มีสีเขียวหยก

อ้างอิง