SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
ภาษามือมิยากูโบะ
ภาษามือมิยากูโบะ ( ) มีอีกชื่อว่า ภาษามือเอฮิเมะ-โอชิมะ เป็นภาษามือหมู่บ้านในเกาะโอชิมะ เกาะทางตะวันตกของทะเลในของประเทศญี่ปุ่น ในเมืองมิยากูโบะ มีอัตราการเกิดภาวะหูหนวกแต่กำเนิดสูง มีสามครอบครัวที่ส่วนใหญ่เป็นคนหูหนวก โดยมีสมาชิกที่ยังมีชีวิตอยู่ 20 คน (ข้อมูล ค.ศ. 2018) และในครอบครัวหนึ่ง สมาชิกทุกคนในครอบครัวหูหนวกมาอย่างน้อยสามรุ่นแล้ว คนกลุ่มนี้เป็นกลุ่มหลักที่ใช้ภาษามือมิยากูโบะ แม้ว่าจะมีสมาชิกหูหนวกจากครอบครัวอื่น ๆ ที่พูดภาษานี้เช่นกัน นอกจากนี้ยังมีเพื่อนบ้านและเพื่อนร่วมงานที่ได้ยินประมาณ 50 คน (โดยเฉพาะในอุตสาหกรรมการประมง) ที่รู้จักภาษามือนี้ เด็กที่ได้ยินจำนวนหนึ่งเรียนรู้ภาษานี้จากเพื่อนร่วมชั้นที่หูหนวกในโรงเรียนอนุบาล เนื่องจ
ด้ยินจำนวนหนึ่งเรียนรู้ภาษานี้จากเพื่อนร่วมชั้นที่หูหนวกในโรงเรียนอนุบาล เนื่องจากภาษาญี่ปุ่นแบบใช้มือ (Signed Japanese) มีอิทธิพลในการศึกษาสำหรับคนหูหนวกในญี่ปุ่นมากกว่าภาษามือญี่ปุ่น (JSL, Japanese Sign Language) ภาษามือมิยากูโบะจึงได้รับการปกป้องจากอิทธิพลของ JSL จนกระทั่งต้นคริสต์ทศวรรษ 2000 การเปิดทางด่วนนิชิเซโตะใน ค.ศ. 1999 ยังเปิดโอกาสให้ชุมชนได้รับอิทธิพลจากภายนอกมากขึ้น และลดระดับการปฏิสัมพันธ์ระหว่างคนหูหนวกและคนที่ได้ยินลง ปัจจุบันคนรุ่นใหม่ (ที่เกิดตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 เป็นต้นมา) พูดได้สองภาษา แต่ใช้ภาษามือมิยากูโบะเฉพาะกับผู้สูงอายุเท่านั้น เนื่องจากผู้สูงอายุไม่เข้าใจภาษามือญี่ปุ่น ส่วนในหมู่กลุ่มคนเดียวกัน อาจผสมผสานภาษามื
งจากผู้สูงอายุไม่เข้าใจภาษามือญี่ปุ่น ส่วนในหมู่กลุ่มคนเดียวกัน อาจผสมผสานภาษามือมิยากูโบะและภาษามือญี่ปุ่น หรือใช้ภาษามือญี่ปุ่นเพียงอย่างเดียว
*Taira, E., U.Yano, and K. Matsuoka. 2015. Miyakubo shuwa no kazu ni kan- suru hyogen - nihon ni okeru kiki gengo [An Endangered Language in Japan - Numerical Expressions of Miyakubo Sign Language]. Oral pre- sentation of the 35th Annual Meeting of Japanese Association of Socio- linguistic Sciences.Tokyo Women's Christian University.
*Uiko Yano & Kazumi Matsuoka (2018). "Numerals and Timelines of a Shared Sign Language in Japan: Miyakubo Sign Language on Ehime-Oshima Island." Sign Language Studies, 18:4:640–665.
* Yano, U., and K. Matsuoka. 2017a. Ehime-ken Oshima Miyakubo-cho no shuwa: airand sign [Island Signs: The Sign Language of Miyakubo
Miyakubo-cho no shuwa: airand sign [Island Signs: The Sign Language of Miyakubo in Ehime Prefecture]. Science Journal KAGAKU [Science] 87(5): 415–417. Translated into English.
ณัฐธิดา พละศักดิ์
ณัฐธิดา พละศักดิ์ เป็นนักออกแบบและเชฟชาวไทย ณัฐธิดาเป็นผู้ก่อตั้ง Found Isan องค์กรไม่แสวงผลกำไรที่คัดสรรผลิตภัณฑ์หัตถกรรมจากภาคอีสานของประเทศไทยเพื่อนำไปจำหน่ายในตลาดต่างประเทศ

ชีวิตวัยเด็กและการศึกษา
ณัฐธิดาเกิดที่จังหวัดศรีสะเกษ และเติบโตที่จังหวัดอุบลราชธานี เธอศึกษาด้านแฟชั่นที่สหราชอาณาจักร
อาชีพ
ณัฐธิดาก่อตั้งร้านอาหารอีสานชื่อ "ซาว" ในจังหวัดอุบลราชธานี ก่อนขยายสาขาไปที่ย่านเอกมัย ทั้งสองสาขามีจุดมุ่งหมายเพื่อนำเสนอรสชาติอาหารอีสานในบริบทของอาหารระดับไฟน์ไดนิ่ง ต่อมาภายหลัง ณัฐธิดาได้เปิดร้านอาหารชื่อ "ซาวเล" ในย่านทองหล่อ ซึ่งนำเสนอรสชาติที่ได้รับแรงบันดาลใจจากทั้งภูเขากับท้องทะเล และเปิดร้านซาวเลสาขาสองที่เซ็นทรัล เอ็มบาสซี ในปี พ.ศ. 2569 นอกจากนี้เธอยังเป็นเจ้าของร้านอาหาร "ซาวเส้น" ที่เอ็มสเฟียร์ และสยามพารากอน

อ้างอิง
ขนมบดิน
ขนมบดิน เป็นเค้กไทยมุสลิมดั้งเดิมที่เชื่อว่ามาจากของหวานโปรตุเกส เช่นเดียวกับของหวานไทยอย่างทองม้วน, ทองหยิบ, ทองหยอด, ฝอยทอง, ลูกชุบ, ขนมหม้อแกง' หรือขนมฝรั่งกุฎีจีน

ชื่อขนมบดินคาดว่ามาจากคำว่า "ขนมหม้อดิน" เชื่อว่าในสมัยโบราณจะปรุงอาหารชนิดนี้ในหม้อดินเผา

ขนมบดินมีลักษณะคล้ายเค้กเนยสดทั่วไป แต่มีเนื้อสัมผัสที่แน่นกว่าและรสหวานกว่า เนื่องจากทำจากแป้งสาลี (หรือ Maida flour) เนยสด และนมสด

เดิมที ขนมชนิดนี้ผลิตและรับประทานเฉพาะในหมู่ชาวมุสลิมในช่วงเวลาที่มีประเพณีทางศาสนาที่สำคัญ ปัจจุบันถือเป็นขนมที่หายากและผลิตและจำหน่ายเฉพาะในชุมชนมุสลิมภาคกลางของไทย
ในกรุงเทพมหานคร มีร้านเบเกอรี่ในชุมชนมุสลิมเพียงไม่กี่แห่งที่จำหน่ายขนมชนิดนี้ เช่น มัสยิดสวนพลูในย่านตลาดพลู และมัสยิดมหานาคริมคลองมหานาคในย่านโบ๊เบ๊

อ้างอิง
วัฒนธรรมอินเทอร์เน็ต
วัฒนธรรมอินเทอร์เน็ต ( ) เป็นชุดของแนวปฏิบัติ บรรทัดฐาน สุนทรียศาสตร์ และการอ้างอิงร่วมกันที่เกิดขึ้นในการสื่อสารผ่านเครือข่าย คำนี้ครอบคลุมถึงภาษา พิธีกรรม อารมณ์ขัน และประเภทต่าง ๆ ที่แพร่กระจายไปทั่วแพลตฟอร์ม ตลอดจนชุมชนอัตลักษณ์ และรูปแบบการทำงานร่วมกันที่เป็นส่วนหนึ่งของสภาพแวดล้อมออนไลน์ วัฒนธรรมอินเทอร์เน็ตถูกกำหนดโดยสถาปัตยกรรมทางเทคนิคของเครือข่ายการกำกับดูแลแพลตฟอร์มและเศรษฐกิจการเมืองของข้อมูล ซึ่งทั้งหมดนี้กำหนดว่าผู้คนจะค้นหาผู้ชม ร่วมมือ และแข่งขันอำนาจออนไลน์ได้อย่างไร
วัฒนธรรมอินเทอร์เน็ตได้พัฒนาไปในหลายแพลตฟอร์มและหมวดหมู่ ไม่ได้จำกัดอยู่แค่ความบันเทิงหรือข่าวสารอีกต่อไป แต่ได้กลายเป็นภาษาสากลที่เชื่อมโยงผู้คนจากทุกมุมโลก เมื่อการบูรณาการทางเทคโนโลยีก้าวหน้าขึ้น วัฒนธรรมอินเทอร์เน็ตก็ยังคงเปลี่ยนแปลงต่อไป ทำให้การเข้าถึงข้อมูลตั้งแต่ความบันเทิงและการเมืองไปจนถึงทุกแง่มุมของความเป็นจริงเป็นไปได้ง่ายขึ้นโดยตรงบนอุปกรณ์ส่วนตัวของเรา อินเทอร์เน็ตและสื่อสังคมสามารถกำหนดพฤติกรรมของมนุษย์ได้

อ้างอิง
วัดบันไดทอง
วัดบันไดทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเพชรบุรี ในตำบลบ้านกุ่ม อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 25 ไร่ 2 งาน ที่ตั้งเกือบเป็นเกาะ ปัจจุบันมีพระครูสิริพัชรานุโยค เป็นเจ้าอาวาส

วัดบันไดทองเป็นวัดที่มีอายุเก่าแก่สมัยอยุธยาตอนปลาย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2275 ตรงกับรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2280
อาคารเสนาสนะ ประกอบด้วย อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์เสาทุกด้านมีคันทวยหน้าตั๊กแตน รับเชิงชาย ศาลาทรงไทยท่าน้ำ ศาลาพักร้อน ศาลาการเปรียญหมู่เรือนไทย ลายหน้าบันสวยงาม ช่อฟ้าใบระกา หลักฐานทางโบราณคดีที่สำคัญ ได้แก่ ใบเสมาอุโบสถหลังใหม่สร้างครอบทับอุโบสถหลังเดิม ส่วนเสมารอบอุโบสถเป็นของเดิม ลักษณะเป็นเสมาหินทรายแดง เจดีย์รายด้านหน้าอุโบสถเป็นของเดิมแต่ได้รับการบูรณะแล้ว มณฑปทรงจัตุรมุขตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้น หอระฆังเป็นอาคารก่ออิฐฉาบปูน ลักษณะทางสถาปัตยกรรมเป็นแบบผสมผสานศิลปะไทย ตะวันตก และจีน ชั้นบนเป็นทรงไทย ส่วนยอดเป็นเจดีย์ย่อมุม ตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้น หลังคาลดชั้น ประดับปูนปั้นลายพันธุ์พฤกษาแบบจีน

อ้างอิง
มิสแกรนด์เพชรบูรณ์
มิสแกรนด์เพชรบูรณ์ เป็นการประกวดนางงามระดับจังหวัด ซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อคัดเลือกตัวแทนจากจังหวัดเพชรบูรณ์เข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ จัดการประกวดขึ้นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2559 โดยสิบโทกริช พลเดชวิสัย ร่วมกับเวทีระดับจังหวัดอีกสี่แห่งในภาคเหนือตอนล่าง

ตัวแทนจากจังหวัดเพชรบูรณ์ยังไม่เคยคว้าตำแหน่งมิสแกรนด์ไทยแลนด์ ผลงานดีที่สุดเพียงเพียงครั้งเดียวที่ทำได้ คือการผ่านเข้ารอบ 20 คนสุดท้าย โดยวรวลัญช์ พุฒกลาง ในปี พ.ศ. 2566

อ้างอิง
มิสแกรนด์นครปฐม
มิสแกรนด์นครปฐม เป็นการประกวดนางงามระดับจังหวัด ซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อคัดเลือกตัวแทนจากจังหวัดนครปฐมเข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ จัดการประกวดขึ้นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2560 โดยณัฏฐภาคิน น้อยพิทักษ์ ผู้จัดงานอีเวนต์

ตัวแทนจากจังหวัดนครปฐมยังไม่เคยคว้าตำแหน่งมิสแกรนด์ไทยแลนด์ ผลงานดีที่สุดที่ตัวแทนของจังหวัดทำได้ คือรองชนะเลิศอันดับหนึ่งโดยจิรัชยา สุขอินต๊ะ ในปี พ.ศ. 2561

อ้างอิง
คริส เย็นบำรุง
คริส เย็นบำรุง เป็นเชฟและผู้เขียนตำราอาหารชาวอเมริกันเชื้อสายไทย เย็นบำรุงเป็นเจ้าของร้านอาหาร Night + Market 3 แห่งในลอสแอนเจลิสและอีก 1 แห่งในลาสเวกัส ซึ่งเสิร์ฟอาหารไทยในแบบ "กับแกล้ม" ซึ่งเป็นคำภาษาไทยที่แปลว่า "อาหารทานเล่น"

เย็นบำรุงเกิดและเติบโตในลอสแอนเจลิส เขาศึกษาภาพยนตร์ที่โรงเรียนศิลปะทิช มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก เขาเข้ามารับช่วงต่อร้านอาหารไทยของพ่อแม่ชื่อ ทะเลทราย (Talésai) ก่อนที่จะเปิดร้าน Night + Market แห่งแรกบนถนนซันเซ็ตสตริปในเวสต์ฮอลลีวูดเมื่อ ค.ศ. 2010 เขาได้รับการยกย่องให้เป็นเชฟหน้าใหม่ยอดเยี่ยมแห่งปี 2016 จาก Food & Wine Magazine

ร้านอาหาร
* Night + Market WeHo (เปิด พ.ศ. 2553) 
* Night + Market Song (เปิด พ.ศ. 2557) 
* Night + Market Sahm (เปิด พ.ศ. 2561) 
* Night + Market Vegas (เปิด พ.ศ. 2564)

สิ่งพิมพ์

* Night + Market: Delicious Thai Food to Facilitate Drinking and Fun-Having Amongst Friends (2017)

อ้างอิง
มัรซาอะลัม
มัรซาอะลัม ( , อาหรับคลาสสิก ) เป็นเมืองท่องเที่ยวในอียิปต์ตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งอยู่ที่ชายฝั่งตะวันตกของทะเลแดง เมืองนี้ได้รับการอธิบายว่าเป็นจุดหมายปลายทางท่องเที่ยวที่ "ได้รับความนิยม" เนื่องจากมีน้ำทะเลใสสะอาดและหาดทรายขาว จึงได้รับการขนานนามว่า "มัลดีฟส์แห่งอียิปต์"

มัรซาอะลัมเป็นเมืองที่สร้างขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ การพัฒนาเริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1995 โดยการลงทุนของบริษัท M. A. Kharafi & Sons ซึ่งได้ก่อตั้งเมืองและสิ่งอำนวยความสะดวก รีสอร์ท และโครงสร้างพื้นฐานในระยะเริ่มต้น การเติบโตของเมืองเร่งตัวขึ้นจากการเปิดท่าอากาศยานนานาชาติมัรซาอะลัมใน ค.ศ. 2003
ภูมิประเทศ
ภูมิภาคนี้กินพื้นที่ 38,433 ตร.กม. และตั้งอยู่ในระดับความสูงเหนือระดับน้ำทะเลประมาณ 60 เมตร ตั้งอยู่ทางใต้ของอัลฆุรดะเกาะฮ์ 274 กิโลเมตร และทางใต้ของอัลเกาะเศร์ 134 กิโลเมตร มีพลเมืองอาศัยประมาณ 11,497 คน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* On the Red Sea, as Hotels Go Up, Divers Head Down The New York Times on diving in Marsa Alam (April 8, 2007)
ญอกกี
ญอกกี ( ) เป็นอาหารประเภทพาสตาชนิดหนึ่งที่มีลักษณะคล้ายเกี๊ยวในอาหารอิตาลี ทำจากโดที่ปั้นเป็นก้อนเล็ก ๆ เช่น แป้งสาลี มันฝรั่ง ไข่ และเกลือสูตรอาหารแบบต่าง ๆ อาจมีการเพิ่มส่วนผสมปรุงแต่งรสชาติ เช่น แป้งเซโมลินา เนยแข็ง เกล็ดขนมปัง แป้งข้าวโพด หรือส่วนผสมอื่น ๆ ที่คล้ายกัน และอาจรวมถึงสมุนไพร ผัก และส่วนผสมอื่น ๆ ด้วย ส่วนผสมหลักอาจถูกแทนที่ด้วยส่วนผสมอื่น ๆ เช่น มันเทศแทนมันฝรั่ง หรือแป้งข้าวเจ้าแทนแป้งสาลี การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้มักถูกมองว่าไม่ใช่แบบดั้งเดิม

หมายเหตุ

อ้างอิง
เซโมลินา
เซโมลินา ( ) เป็นแป้งหยาบที่ทำจากข้าวสาลีดูรัมตามประเพณี ปริมาณโปรตีนและกลูเตนที่สูงทำให้เหมาะสำหรับทำพาสตาเป็นพิเศษ

เซโมลินาแตกต่างจากแป้งสาลีขัดสีชนิดอื่นตรงที่มีเนื้อสัมผัสหยาบ: Codex Alimentarius ระบุว่าเซโมลินาข้าวสาลีดูรัมต้องมีเมล็ดขนาดใหญ่พอที่จะผ่านตะแกรงผ้าขนาด 315 ไมครอนได้ไม่เกินร้อยละ 79

นิรุกติศาสตร์
คำว่า "เซโมลินา" ซึ่งปรากฏหลักฐานตั้งแต่ ค.ศ. 1790–1800 นั้น มาจากคำภาษาอิตาลี การเปลี่ยนแปลงของ ( มาจากภาษาละติน (เช่น ) ที่เติมคำต่อท้ายแสดงความเล็ก คำภาษาละตินนี้มีต้นกำเนิดมาจากภาษาเซมิติก โดยมีความหมายดั้งเดิมว่า เทียบกับคำในภาษาอาหรับ ( , ) และภาษาแอราเมอิก ( )

อ้างอิง
ปราสาทจอมพระ
ปราสาทจอมพระ เป็นโบราณสถานร้างตั้งอยู่หมู่ 4 ตำบลจอมพระ อำเภอจอมพระ จังหวัดสุรินทร์ เป็นอโรคยศาลหรือศาสนสถานประจำโรงพยาบาลแห่งหนึ่งในจำนวน 102 แห่ง ที่พระเจ้าชัยวรมันที่ 7 โปรดให้สร้างขึ้นทั่วราชอาณาจักร ในพุทธศตวรรษที่ 18 ปรากฏหลักฐานจากจารึกที่ปราสาทตาพรหม

ปราสาทจอมพระก่อสร้างด้วยศิลาแลงและใช้หินทรายประกอบ หันหน้าไปทางทิศตะวันออก มีองค์ประกอบและแผนผังเหมือนกับอโรคยศาลแห่งอื่น ประกอบด้วยปราสาทประธาน ทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาด 5x5 เมตร มีมุขที่ยื่นออกมาทางทิศตะวันออกเพื่อใช้เป็นทางเข้าหลักพร้อมชาลาด้านหน้า
บริเวณมุมตะวันออกเฉียงใต้ภายในเขตอาคาร มีบรรณาลัย รูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าตั้งหันหน้าเข้าหาปราสาทประธาน โดยศาสนสถานทั้งหมดนี้ถูกล้อมรอบด้วย กำแพงแก้ว ที่มีซุ้มประตูทางเข้าอยู่บริเวณกึ่งกลางของด้านทิศตะวันออก นอกจากนี้ยังมีสระน้ำ ตั้งอยู่ภายนอกกำแพงทางมุมตะวันออกเฉียงเหนือตามคติความเชื่อ จากการขุดแต่งทางโบราณคดีที่ผ่านมา ได้มีการค้นพบโบราณวัตถุ คือ พระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรสี่กร ประทับนั่งบนแผ่นหิน รูปสลักเทวสตรี พระวัชระสัตว์ และ เศียรพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร พระพุทธรูปนาคปรกที่สลักจากหินทราย รวมถึงแท่งจารึกหินทราย

อ้างอิง
มิสแกรนด์ฉะเชิงเทรา
มิสแกรนด์ฉะเชิงเทรา เป็นการประกวดนางงามระดับจังหวัด ซึ่งทำหน้าที่คัดเลือกตัวแทนจากจังหวัดฉะเชิงเทราเพื่อเข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ จัดการประกวดครั้งแรกในปี พ.ศ. 2560 โดยฐิตาภัทร์ ขุยรักขิต ผู้จัดงานในท้องถิ่น

ตัวแทนจากจังหวัดฉะเชิงเทรายังไม่เคยคว้าตำแหน่งมิสแกรนด์ไทยแลนด์ ผลงานดีที่สุดที่ทำได้ในการประกวดคือการเข้ารอบ 11คนสุดท้ายในปี พ.ศ. 2569 โดย เหมยลี่ พัชรมนต์ เทพรักษา และมีการเข้ารอบ12 คนสุดท้าย ในปี พ.ศ. 2561 โดย แอนนา ชลิดา คอร์วิโน ตัวแทนที่เหลืออีกสองคนสามารถผ่านเข้ารอบ 20 คนสุดท้าย ได้แก่ รุ้งตะวัน นันทสิริกุล ประจำปี พ.ศ. 2562 และกัลยาวรรณ เพ็ชร์อินทร์ ประจำปี พ.ศ. 2568

อ้างอิง
อาคารวุฒิสภาเครมลิน
อาคารวุฒิสภาเครมลิน ( หรือ พระราชวังวุฒิสภา ) เป็นอาคารภายในบริเวณเครมลินแห่งมอสโกในประเทศรัสเซีย เดิมสร้างขึ้นระหว่าง ค.ศ. 1776 ถึง ค.ศ. 1787 เพื่อใช้เป็นที่ตั้งของสาขามอสโกของวุฒิสภาปกครอง ซึ่งเป็นองค์กรตุลาการและนิติบัญญัติสูงสุดของจักรวรรดิรัสเซีย ปัจจุบันอาคารแห่งนี้เป็นที่ตั้งของสำนักบริหารประธานาธิบดีรัสเซีย และเป็นพื้นที่ที่มีการรักษาความปลอดภัยสูงและจำกัดการเข้าถึงสำหรับสาธารณชน ในปัจจุบันสามารถมองเห็นได้เพียงส่วนมุมด้านใต้ของอาคาร ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับปืนใหญ่ซาร์

อ้างอิง
แหล่งที่มา
* Klein, Mina. The Kremlin: Citadel of History. MacMillan Publishing Company (1973). 
* Tropkin, Alexander. The Moscow Kremlin: history of Russia's unique monument. Publishing House "Russkaya Zhizn" (1980). ASIN: B0010XM7BQ

แหล่งข้อมูลอื่น

* Official webpage
สวนอเล็กซานเดอร์
สวนอเล็กซานเดอร์ ( ) เป็นหนึ่งในสวนสาธารณะในเมืองแห่งแรกของมอสโก รัสเซีย สวนแห่งนี้ประกอบด้วยสวนสามส่วนแยกจากกัน ซึ่งทอดยาวตลอดแนวกำแพงด้านตะวันตกของเครมลินเป็นระยะทาง ระหว่างอาคารมอสโก มาเนชกับเครมลิน

ประวัติ
แม่น้ำเนกลินนายาไหลผ่านบริเวณที่ปัจจุบันเป็นสวนอเล็กซานเดอร์ โดยมีสะพานสี่แห่งสร้างพาดข้ามแม่น้ำสายนี้ บริเวณริมฝั่งแม่น้ำเคยเป็นสถานที่จัดงานเทศกาลพื้นบ้าน น้ำในแม่น้ำมีความใสสะอาดและขึ้นชื่อในเรื่องการตกปลา จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 18 หลังจากสิ้นสุดสงครามนโปเลียน จักรพรรดิอเล็กซานเดอร์ที่ 1 ตัดสินใจผันแม่น้ำลงใต้ดินและไหลผ่านในท่อยาวสามกิโลเมตร จากนั้นจึงจัดสร้างสวนบนพื้นที่ที่ว่างขึ้น โดยออกแบบโดยสถาปนิก โอซิป โบเว ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแผนฟื้นฟูกรุงมอสโกหลังเหตุไฟไหม้ในปี ค.ศ. 1812
สวนแห่งนี้สร้างขึ้นระหว่าง ค.ศ. 1819 ถึง ค.ศ. 1823 และเดิมเรียกว่า สวนเครมลิน หลังพิธีราชาภิเษกของอเล็กซานเดอร์ที่ 2 ในปี ค.ศ. 1856 สวนจึงถูกเปลี่ยนชื่อเป็น สวนอเล็กซานเดอร์

อ้างอิง

แหล่งที่มา
*
ปืนใหญ่ซาร์
ปืนใหญ่ซาร์ ( , Tsar'-pushka) เป็นปืนใหญ่ขนาดใหญ่ในช่วงยุคสมัยใหม่ตอนต้น (เรียกว่า bombarda ในภาษารัสเซีย) ที่จัดแสดงอยู่ภายในบริเวณของเครมลินแห่งมอสโก เป็นอนุสรณ์แห่งศิลปะการหล่อปืนใหญ่ของรัสเซีย หล่อด้วยทองสัมฤทธิ์ในมอสโกเมื่อ ค.ศ. 1586 โดยช่างหล่อทองสัมฤทธิ์ชาวรัสเซียชื่อ อันเดรย์ โชคอฟ โดยส่วนใหญ่มีความสำคัญในเชิงสัญลักษณ์ และไม่เคยถูกใช้ในการสงคราม อย่างไรก็ตาม ปืนใหญ่กระบอกนี้มีร่องรอยของการยิงอย่างน้อยหนึ่งครั้ง ตามข้อมูลของ กินเนสส์บุ๊กออฟเรคคอร์ดส์ ปืนใหญ่นี้เป็นปืนบอมบาร์ดที่มีขนาดลำกล้องใหญ่ที่สุดในโลก และเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญแห่งหนึ่งในกลุ่มสถาปัตยกรรมของเครมลินแห่งมอสโก

อ้างอิง
;หมายเหตุ

;บรรณานุกรม
* Klein, Mina. The Kremlin: Citadel of History. MacMillan Publishing Company (1973). 
* M. E. Portnov: Carʹ-Puška i Carʹ-Kolokol, Moskovskij Rabočij, Moscow 1990, 
* Tropkin, Alexander. The Moscow Kremlin: History of Russia's Unique Monument. Publishing House "Russkaya Zhizn" (1980).

แหล่งข้อมูลอื่น
*
เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติกรุงเทพฯ 2549
เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติกรุงเทพฯ 2549 จัดขึ้นระหว่างวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ถึงวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 กิจกรรมต่าง ๆ ของเทศกาลจัดขึ้นที่สยามพารากอน ซึ่งเพิ่งเปิดให้บริการใหม่ โดยนับเป็นครั้งแรกที่การฉายภาพยนตร์ กิจกรรมประกอบ โปรแกรมพิเศษ และตลาดภาพยนตร์ของเทศกาลถูกรวมไว้ภายใต้สถานที่เดียวกัน สำหรับพิธีมอบรางวัลกินรีทองคำจัดขึ้นที่ห้องบอลรูม โรงแรมคอนราด กรุงเทพ โดยทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี เสด็จทรงเป็นองค์ประธาน

เปิดเทศกาลด้วยการฉายรอบปฐมทัศน์ในเอเชียของภาพยนตร์เรื่อง คำพิพากษาของมหาสมุทร (Invisible Waves) ของเป็นเอก รัตนเรือง ภาพยนตร์ปิดเทศกาล ได้แก่ บทเพลงแห่งชีวิต (Rent) ของคริส โคลัมบัส
ไฮไลต์ของเทศกาลได้แก่ การบรรยายพิเศษของผู้กำกับ เทรี กิลเลียม การสนทนาและการแนะนำรอบฉายของภาพยนตร์เรื่อง 007 เพชฌฆาตปืนทอง (The Man with the Golden Gun) โดยนักแสดง คริสโตเฟอร์ ลี รวมถึงการปรากฏตัวของ กาทรีน เดอเนิฟว์, วิลเลม เดโฟ, ทาดาโนบุ อาซาโนะ, รีตา มอเรโน, รูฟัส ซีเวลล์, ผู้กำกับ โอลิเวอร์ สโตน และผู้กำกับภาพ คริสโตเฟอร์ ดอยล์
ความขัดแย้ง
ก่อนการจัดงานเทศกาล สมศักดิ์ เตชะรัตนประเสริฐ (เสี่ยเจียง) นายกสมาพันธ์สมาคมภาพยนตร์แห่งชาติในขณะนั้น เรียกร้องให้สมาชิกคัดค้านเทศกาล เนื่องจากผู้จัดงาน คือ การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย ไม่ได้รวมสมาพันธ์ในการคัดเลือกภาพยนตร์และแผนการตลาดของเทศกาลเหมือนที่เคยทำในปีที่ผ่านมา สตูดิโอภาพยนตร์ซึ่งเป็นสมาชิกของสมาพันธ์ ได้แก่ ไฟว์สตาร์โปรดักชั่น, จีทีเอช และอาร์เอสฟิล์ม ไม่เห็นด้วยกับการคัดค้านดังกล่าว ส่งผลให้สมศักดิ์ซึ่งดำรงตำแหน่งประธานเจ้าหน้าที่บริหารของสหมงคลฟิล์มอินเตอร์เนชั่นแนล ต้องลาออกจากตำแหน่งนายกสมาพันธ์ อย่างไรก็ตามภาพยนตร์บางเรื่องที่ผลิตหรือจัดจำหน่ายโดยสหมงคลฟิล์มอินเตอร์เนชั่นแนลถูกถอดออกจากโปรแกรมฉายอันเนื่องมาจากความข
นกหลัก
]]
 ]]
นกหลัก ( , ) เป็นสิ่งมีชีวิตในตำนานในวัฒนธรรมเวียดนาม และเป็นนกประจำชาติของประเทศเวียดนาม

ลักษณะ
 ]]
นกหลักถูกวาดในลักษณะที่กางปีกออกและมีจะงอยปากยาว ภาพลักษณ์นี้เป็นสัญลักษณ์ของความปรารถนาของชาวเวียดนามที่จะเอาชนะความท้าทายที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้

== ศัพทมูล == 
ความหมายของคำว่า "หลัก" (Lạc) ยังคงเป็นที่ถกเถียง มีทฤษฎีหนึ่งเสนอว่าอาจมาจากคำว่า "หลักเดี่ยน" (lạc điền) ซึ่งมีความหมายว่า "นาน้ำ" ดังนั้น "นกหลัก" จึงมีความหมายว่า "นกนาน้ำ" คำว่า "หลัก" ยังสามาารถแปลว่า "สูญหาย" ในภาษาเวียดนามปัจจุบัน จึงสามารถเป็นอุปลักษณ์ถึงประวัติศาสตร์เวียดนาม
ในยุคราชวงศ์ห่งบ่าง (Hồng Bàng) คำว่ส "หลัก" ถูกใช้เป็นส่วนหนึ่งของคำศัพท์ต่าง ๆ เช่น หลักเหวียต (Lạc Việt; 駱越 ลั่วเยฺว่), หลักเวือง (Lạc Vương; กษัตริย์แห่งหลัก), หลักเหิ่ว (Lạc hầu; เหิ่ว แห่งหลัก), หลักเตื๊อง (ขุนพลแห่งหลัก) และหลักเซิน (Lạc dân; ชาวหลัก)
ที่มาและการระบุชนิด
ภาพของนกหลักปรากฏบนหน้ากลองสัมฤทธิ์ดงเซิน (Trống đồng Đông Sơn) ซึ่งเป็นวัตถุซึ่งสร้างเมื่อหลายพันปีก่อน ในยุควันลาง (Văn Lang) - เอิวหลัก (Âu Lạc) แม้ว่ามีภาพนกหลักปรากฏมาอย่างยาวนาน แต่ไม่มีใครทราบแน่ชัดว่าแท้จริงแล้วนกหลักเป็นนกชนิดใด หากพิจารณาจากรูปลักษณ์ นกหลักอาจเป็นอีกรูปแบบหนึ่งของเฟิ่งหฺวาง (鳳凰) ของจีน หรืออาจเป็นภาพวาดคร่าว ๆ ของนกกระสา นกยาง นกกระเรียน นกกระทุง นกเป็ดน้ำ หรือนกกก

ดูเพิ่ม
* เฟิ่งหฺวาง
* ฟีนิกซ์ (เทพปกรณัม)

หมายเหตุ

อ้างอิง
วัฒนธรรมเวียดนาม
วัฒนธรรมเวียดนาม ( , ) เป็นขนบธรรมเนียมและประเพณีของชาวกิญ (Kinh) และกลุ่มชาติพันธุ์อื่น ๆ ในประเทศเวียดนาม ประเทศเวียดนามเป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเขตวัฒนธรรมเอเชียตะวันออก (เขตจีน) เนื่องด้วยอิทธิพลของวัฒนธรรมจีนที่มีต่อวัฒนธรรมเวียดนาม
มีการค้นพบโบราณวัตถุทางวัฒนธรรมเวียดนาม เช่น กลองสัมฤทธิ์ดงเซิน (Trống đồng Đông Sơn) แพร่หลายทั่วภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และภาคใต้ของจีน บ่งชี้ถึงการแพร่ขยายของวัฒนธรรมเหวียต (Việt; 越 เยฺว่) โบราณไปทางใต้จนถึงอินโดนีเซีย วัฒนธรรมเวียดนามได้รับอิทธิพลอย่างมากจากวัฒนธรรมจีนเนื่องด้วย "การปกครองของฝ่ายเหนือ 1,000 ปี" (111 ปีก่อนคริสตกาล – ค.ศ. 939) ตั้งแต่ช่วงเวลานี้จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ภาษาจีนเก่า (Hán văn ฮ้านวัน) เป็นภาษาที่ใช้ในการเขียนอย่างเป็นทางการ ในช่วงระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึง 16 วรรณกรรมและเพลงพื้นบ้านยอดนิยมถูกเขียนด้วยภาษาเวียดนามโดยใช้อักษรเวียดนามหรือจื๋อโนม (chữ Nôm) ซึ่งดัดแปลงมาจากอักษรจีนหรือจื๋อฮ้าน (chữ Hán)
หลังเวียดนามเป็นอิสระจากจีนในคริสต์ศตวรรษที่ 10 เวียดนามเริ่มขยายอาณาเขตไปทางใต้ และผนวกดินแดนที่เคยเป็นของอาณาจักรจามปาและอาณาจักรพระนคร (อาณาจักรเขมร) ทำให้ชาวเวียดนามได้รับอิทธิพลทางวัฒนธรรมที่หลากหลาย
ในยุคที่เวียดนามเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส มีการนำศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกเข้ามาในประเทศเวียดนาม รวมถึงมีการนำอักษรละตินมาใช้ถอดเสียงภาษาเวียดนาม และมีการใช้อักษรเวียดนามที่เรียกว่าจื๋อโกว๊กหงือ ( )

องค์ประกอบบางอย่างที่ถือเป็นลักษณะเฉพาะของวัฒนธรรมเวียดนาม ได้แก่ การบูชาบรรพบุรษ การเคารพต่อชุมชนและครอบครัว และการใช้ชีวิตอย่างกลมกลืนกับสิ่งแวดล้อม

ภาษา
ประเทศเวียดนามเป็นประเทศที่มีความหลากหลายทางภาษามากที่สุดประเทศหนึ่งในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แม้ว่าภาษาเวียดนามถูกกำหนดให้เป็นภาษาทางการของประเทศ แต่ปัจจุบันมีภาษาพูดมากกว่า 100 ภาษาในประเทศเวียดนาม ซึ่งอยู่ในตระกูลภาษาหลัก 5 ตระกูล ได้แก่ ออสโตรนีเซียน, ออสโตรเอเชียติก, ม้ง-เมี่ยน, จีน-ทิเบต และขร้า–ไท ภาษาเวียดนามมีคำศัพท์จีน-เวียดนามจำนวนมาก

วิจิตรศิลป์

ศิลปะการแสดง

อาหาร

ศาสนาและปรัชญา

พิธีศพ

เครื่องแต่งกายแบบดั้งเดิม

ศิลปะการต่อสู้แบบดั้งเดิม

ระบบเครือญาติแบบดั้งเดิม

ยุคศักดินา

วันหยุดและวันสำคัญอื่น ๆ

มรดกโลกและมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ดูเพิ่ม
* ไป่เยฺว่
* จามปา
* ประวัติศาสตร์เวียดนาม
* ภาษาเวียดนาม
* ชื่อบุคคลเวียดนาม

อ้างอิง

อ่านเพิ่มเติม

*
จื๋อฮ้าน
จื๋อฮ้าน ( ; , ) เป็นอักษรจีนที่ใช้ในการเขียนภาษาจีนวรรณกรรม (ฮ้านวัน; ; ) และคำศัพท์จีน-เวียดนามในภาษาเวียดนาม ใช้เป็นภาษาทางการในเวียดนามหลังภูมิภาคดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดงถูกผนวกเข้ากับราชวงศ์ฮั่นของจีน และยังคงใช้ต่อไปจนกระทั่งช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20

ดูเพิ่ม
* จื๋อโนม
* ภาษาจีนวรรณกรรมในเวียดนาม
* ประวัติศาสตร์การเขียนในเวียดนาม
* อักษรจีน
* เขตวัฒนธรรมเอเชียตะวันออก
* คันจิ – อักษรในภาษาญี่ปุ่นที่เทียบเท่าอักษรจีน 
* ฮันจา – อักษรในภาษาเกาหลีที่เทียบเท่าอักษรจีน
* คำศัพท์จีน-เวียดนาม

อ้างอิง
โดโรเฮโดโร
เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยคิว ฮายาชิดะ ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์โชงากูกังในนิตยสาร อิกกิรายเดือน (พฤษภาคม พ.ศ. 2543 ถึงกันยายน พ.ศ. 2557), (มีนาคม พ.ศ. 2558 ถึงสิงหาคม พ.ศ. 2560) และ โชเน็งซันเดย์รายเดือน (พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 ถึงกันยายน พ.ศ. 2561) ได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ทั้งหมด 23 เล่ม เดิมมังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ทูมอร์โรว์ คอมมิคส์ ภายหลังเปลี่ยนเป็นสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์

โดโรเฮโดโร เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับไคแมน ชายหัวกิ้งก่าผู้อยู่ในภาวะเสียความจำและทำงานร่วมกับเพื่อนชื่อนิไคโดเพื่อหาทางฟื้นฟูความทรงจำของตนและเอาชีวิตรอดในโลกอันแปลกประหลาดและรุนแรง
ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลง 12 ตอนผลิตโดยสตูดิโอแมปปาออกอากาศในประเทศญี่ปุ่นทางช่องโตเกียวเอ็มเอ็กซ์ระหว่างเดือนมกราคมถึงมีนาคม พ.ศ. 2563 ตามด้วยการฉายผ่านสัญญาณต่อเนื่องทั่วโลกทางเน็ตฟลิกซ์ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2563 ฤดูกาลที่ 2 ออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2569

หมายเหตุ

อ้างอิง

อ่านเพิ่มเติม
*

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* 
* 
* ที่เน็ตฟลิกซ์
*
ภาษาโยรูบา
ภาษาโยรูบา ( , ) เป็นภาษาแอตแลนติก–คองโกที่พูดกันในแอฟริกาตะวันตก โดยหลักอยู่ในไนจีเรียตะวันตกเฉียงใต้ เบนิน และโตโกบางส่วน ภาษานี้เป็นภาษาที่ชาวโยรูบาใช้พูดกัน ผู้พูดภาษาโยรูบามีจำนวนประมาณ 50 ล้านคน รวมทั้งผู้พูดเป็นภาษาที่สองประมาณ 2 ล้านคน เนื่องจากเป็นภาษาพหุศูนย์ จึงมีการพูดคุยกันเป็นหลักในพื้นที่ภาษาถิ่นที่ครอบคลุมไนจีเรีย เบนิน และโตโก โดยมีชุมชนผู้อพยพขนาดเล็กในโกตดิวัวร์ เซียร์ราลีโอน และแกมเบีย
คำศัพท์ภาษาโยรูบายังใช้ในศาสนาของชาวแอฟริกันพลัดถิ่น เช่น ศาสนาแอฟริกัน-บราซิลอย่าง Candomblé และ Umbanda ศาสนา Santería ในแคริบเบียนในรูปแบบของภาษาลูกูมีที่ใช้ในพิธีกรรม และศาสนาแอฟริกัน-อเมริกันต่าง ๆ ในอเมริกาเหนือ ในหมู่ผู้ปฏิบัติศาสนาเหล่านี้ในทวีปอเมริกาในปัจจุบัน ภาษาโยรูบาเป็นภาษาที่ใช้ในพิธีกรรม เนื่องจากประชากรส่วนใหญ่ไม่ได้พูดภาษาโยรูบาได้อย่างคล่องแคล่ว แต่พวกเขายังคงใช้คำและวลีภาษาโยรูบาสำหรับเพลงหรือบทสวด ซึ่งมีรากฐานมาจากประเพณีทางวัฒนธรรม สำหรับผู้ปฏิบัติเหล่านี้ ศัพทานุกรมในภาษาโยรูบาเป็นที่นิยมใช้กันสำหรับพิธีกรรมโดยทั่วไป และการแสดงออกสมัยใหม่เหล่านี้เกิดขึ้นในรูปแบบใหม่ที่ไม่ขึ้นอยู่กับความคล่องแคล่วในภาษาถิ่น
ในฐานะที่เป็นภาษาโยรูบอยด์หลัก ภาษาโยรูบามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดที่สุดกับภาษา Itsekiri (พูดกันในสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนเจอร์) และ Igala (พูดกันในภาคกลางของไนจีเรีย)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Yoruba Wikipedia
* Omniglot: Yoruba orthography
* Yoruba dictionary
* kasahorow Yoruba Dictionary
* Ọrọ èdè Yorùbá 
* lingua: Yoruba-Online-Dictionary English-Yoruba / Yoruba-English 
* Sabere d'owo Yoruba video drama series. Radio Abeokuta (2006).
* Pan-African Localization page for Yoruba
* Journal of West African Languages: Yoruba
* 
* Abibitumi Kasa Yorùbá Language Resources 
* Yorùbá Yé Mi – A Beginning Yorùbá Textbook
* A Vocabulary of the Yoruba Language
ทวิบถวอร์น็อก
ทวิบถวอร์น็อก ( ) ตั้งชื่อตามผู้ริเริ่มคือ ไบรอัน วอร์น็อก คือปัญหาเกี่ยวกับการตีความการขาดการตอบสนองต่อโพสต์ในชุมชนเสมือน เดิมทีคำนี้หมายถึงการสนทนาในรายชื่อผู้รับจดหมาย แต่ได้ถูกนำไปใช้กับโพสต์ในยูสเน็ต บล็อก เว็บบอร์ด และเนื้อหาออนไลน์โดยทั่วไป ทวิบถเกิดขึ้นเพราะการไม่มีการตอบสนองไม่ได้หมายความว่าไม่มีใครสนใจในหัวข้อนั้นเสมอไป แต่ยังอาจหมายความว่าผู้อ่านพบว่าเนื้อหานั้นดีเยี่ยม (ทำให้ไม่มีอะไรให้ผู้แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม)
ในเว็บบอร์ดอินเทอร์เน็ตหลายแห่ง มีผู้ใช้เพียงประมาณร้อยละหนึ่งเท่านั้นที่สร้างโพสต์ใหม่ ในขณะที่ร้อยละ 9 ตอบกลับ และร้อยละ 90 เป็นผู้ซุ่มอ่านข่าวที่ไม่ร่วมแสดงความคิดเห็น เมื่อไม่มีผู้ใช้ตอบกลับ ผู้โพสต์ต้นฉบับก็ไม่มีทางรู้ว่าผู้ซุ่มอ่านข่าวคิดอย่างไรกับการมีส่วนร่วมของตน

ทวิบถวอร์น็อกทำให้ผู้เขียนและผู้เผยแพร่เนื้อหาออนไลน์ใช้กลยุทธ์การเขียนที่กระตุ้นอารมณ์มากขึ้น เพื่อให้แน่ใจว่าจะได้รับการตอบสนอง อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้อาจทำให้ผู้เผยแพร่หลีกเลี่ยงการผลิตเนื้อหาประเภทที่อาจไม่ก่อให้เกิดความคิดเห็นเนื่องจากมีคุณภาพสูง ปัญหานี้เกิดขึ้นโดยเฉพาะกับเว็บไซต์ที่เน้นเนื้อหาไวรัล เช่น บัซซ์ฟีด และ ฮัฟฟิงตันโพสต์

รายละเอียดต้นฉบับ

ดูเพิ่ม
* ส่วนความเห็น
* ปุ่มไลก์

อ้างอิง

ข้อมูล
*

แหล่งข้อมูลอื่น
* Warnock's later explanations
* Mention in Wired Jargon Watch
ตำนานมิวลินเบิร์ก
ประธานสภาผู้แทนราษฎรคนแรกของสหรัฐอเมริกา ไม่ได้ออกเสียงชี้ขาดใน ค.ศ. 1794, 1776 หรือปีอื่น ๆ เพื่อป้องกันไม่ให้ภาษาเยอรมันกลายเป็นภาษาทางการของสหรัฐอเมริกา]]

ตำนานมิวลินเบิร์ก ( ) เป็นตำนานพื้นบ้านในประเทศสหรัฐและประเทศเยอรมนี ตามตำนานระบุว่า การออกเสียงเดียวของเฟรเดอริก มิวลินเบิร์ก ประธานสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐคนแรก หยุดไม่ให้ภาษาเยอรมันกลายเป็นภาษาทางการของสหรัฐ เรื่องราวนี้มีประวัติความเป็นมาอันยาวนานและถูกเล่าขานในหลายรูปแบบ ซึ่งอาจมีพื้นฐานมาจากเหตุการณ์จริงบางส่วน
อย่างไรก็ตาม ประเทศสหรัฐไม่มีภาษาทางการตามกฎหมาย ภาษาอังกฤษถูกใช้ในทางปฏิบัติเนื่องจากสถานะที่เป็นภาษาหลักของประเทศ และยังได้รับการกำหนดให้เป็นภาษาทางการของฝ่ายบริหารของรัฐบาลกลางโดยคำสั่งบริหารที่ออกเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2025 รัฐต่าง ๆ ในประเทศสหรัฐหลายรัฐได้ผ่านกฎหมายภาษาทางการแล้ว

ประวัติ
 ที่หนังสือภาษาเยอรมันที่ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1847 ได้รวมเรื่องราวฉบับแรกเอาไว้ด้วย]]
เรื่องราวนี้มีหลายฉบับ แหล่งที่มาของตำนานนี้อาจมาจากการลงคะแนนเสียงในสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐใน ค.ศ. 1794 หลังจากที่กลุ่มผู้อพยพชาวเยอรมันได้ขอให้แปลกฎหมายบางฉบับเป็นภาษาเยอรมัน คำร้องดังกล่าวได้รับการอภิปรายในสภาผู้แทนราษฎร แต่ก็ไม่มีการดำเนินการใด ๆ การลงคะแนนเสียงเพื่อเลื่อนออกไปและพิจารณาใหม่ในภายหลังถูกปฏิเสธด้วยคะแนน 42 ต่อ 41 มิวลินเบิร์กผู้มีเชื้อสายเยอรมันและไม่ได้ลงคะแนนเสียงในครั้งนั้น ภายหลังถูกอ้างว่าได้กล่าวว่า "ยิ่งชาวเยอรมันกลายเป็นชาวอเมริกันเร็วเท่าไหร่ ยิ่งดีขึ้นเท่านั้น"
เรื่องราวอื่น ๆ ระบุว่า ฟรันทซ์ ฟ็อน เลอเฮอร์ ( ) เป็นแหล่งที่มาของตำนานนี้ เลอเฮอร์เป็นชาวเยอรมันที่มาเยือนสหรัฐอเมริกาและตีพิมพ์หนังสือ (ประวัติศาสตร์และสภาพความเป็นอยู่ของชาวเยอรมันในอเมริกา) ใน ค.ศ. 1847 ดูเหมือนว่าเลอเฮอร์วางการลงคะแนนเสียงที่สำคัญไว้เฉพาะในรัฐเพนซิลเวเนีย เพื่อให้ภาษาเยอรมันเป็นภาษาทางการของรัฐนั้น ไม่ใช่สหรัฐอเมริกาโดยรวม (ฟิลาเดลเฟียเป็นนครที่รัฐสภาสหรัฐตั้งอยู่ ณ ขณะนั้น แต่ก็เป็นเมืองหลักของรัฐเพนซิลเวเนียด้วย เพื่อให้เรื่องยุ่งยากขึ้นไปอีก มิวลินเบิร์กเคยดำรงตำแหน่งประธานสภาผู้แทนราษฎรรัฐเพนซิลเวเนียก่อนที่จะดำรงตำแหน่งนั้นในรัฐสภาสหรัฐ) ตามที่เลอเฮอร์กล่าวไว้ว่า การลงคะแนนเสียงเสมอกัน โดยมิวลินเบิร์กเป็นผู้ตัดสินใ
ตำนานอีกฉบับหนึ่งที่ระบุว่าการลงคะแนนเสียงเกิดขึ้นใน ค.ศ. 1774 โดย Continental Congress ปรากฏใน ริปลีย์ เชื่อหรือไม่ ตั้งแต่ ค.ศ. 1930 ริปลีย์ยังได้รวมตำนานนี้ไว้ในหนังสือ ค.ศ. 1982 ด้วย ฉบับของริปลีย์อ้างอิงเรื่องราวนี้จากจดหมายที่อ้างว่าเขียนโดย Heinrich Melchior Muhlenberg ซึ่งตีพิมพ์ที่ฮัลเลอใน ค.ศ. 1887

ตำนานนี้มีประวัติความเป็นมาอันยาวนานและนำไปสู่การวิเคราะห์และบทความจำนวนมากที่ตีพิมพ์ตั้งแต่ปลายคริสต์ทศวรรษ 1920 ถึงต้นคริสต์ทศวรรษ 1950 อธิบายว่าเรื่องราวนี้เป็นเท็จ เรื่องราวนี้ถูกขนานนามว่า "ตำนานมิวลินเบิร์ก" ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1940 กระนั้น ตำนานนี้ยังคงอยู่

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* Von Löher, Franz. Geschichte und Zustände der Deutschen in Amerika 2nd ed. Göttingen, Georg H. Wigand, 1855 (in German) at Internet Archive
หาดหมีเค
]]
หาดหมีเค ( ) เป็นชายหาดในนครดานัง ประเทศเวียดนาม

ลักษณะเด่นและที่ตั้ง
หาดหมีเคมีความยาวประมาณ 900 เมตร ถือเป็นหนึ่งในชายหาดที่คึกคักที่สุดในนครดานัง ประเทศเวียดนาม ในช่วงก่อน ค.ศ. 1975 พื้นที่ชายหาดส่วนหนึ่งอยู่ภายใต้การดูแลของกองทัพสหรัฐอเมริกา มีการจัดตั้งสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ เพื่อรองรับความต้องการด้านการพักผ่อนหย่อนใจของทหารอเมริกันในช่วงเวลานั้น

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*Danh sách những bãi biển đẹp nhất của Forbers
*Tìm hiểu Đà Nẵng
ป่ามะพร้าวบั๋ยเหมิว
ป่ามะพร้าวบั๋ยเหมิว ( ) หรือที่รู้จักในชื่อ ป่ามะพร้าวเกิ๋มทัญ ( ) เป็นป่าต้นจาก (Nypa fruticans) ที่เกี่ยวข้องกับระบบนิเวศพื้นที่ชุ่มน้ำในตำบลเกิ๋มทัญ (Cẩm Thanh) นครฮอยอัน จังหวัดกว๋างนาม เทศบาลนครดานัง ประเทศเวียดนาม พื้นที่นี้ได้รับการพัฒนาให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวผ่านกิจกรรมการนั่งเรือกระด้ง (thuyền thúng ทเหวี่ยน ทู้ง) และเส้นทางน้ำภายในเครือข่ายลำคลองและลำธารบริเวณพื้นที่ปากแม่น้ำ

พื้นที่ชุ่มน้ำชายฝั่งและภูมิภาพปากแม่น้ำโดยรอบของฮอยอัน รวมถึงตำบลเกิ๋มทัญ ตั้งอยู่ในเขตสงวนชีวมณฑลกู่ลาวจ่าม-ฮอยอัน (Cù Lao Chàm - Hội An) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแผนงานมนุษย์และชีวมณฑลขององค์การยูเนสโก

อ้างอิง
เมืองโบราณฮอยอัน
เมืองโบราณฮอยอัน หรือ เมืองโบราณโห่ยอาน ( ) เป็นแหล่งมรดกและสถานีการค้าโบราณที่ตั้งอยู่ในนครฮอยอัน ประเทศเวียดนาม เคยทำหน้าที่เป็นสถานีการค้าที่สำคัญสำหรับผู้ค้าชาวต่างชาติที่เข้ามาในประเทศเวียดนามตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 สถานะดังกล่าวส่วนหนึ่งยังคงได้รับการรักษาไว้โดยเมืองที่ใหม่กว่าในปัจจุบัน เมืองโบราณประกอบด้วยเครือข่ายอาคารและสิ่งก่อสร้าง มีอนุสรณ์สถานและแหล่งมรดกโบราณอันมีเอกลักษณ์เฉพาะ 1,360 แห่ง รวมถึงบ้านที่ได้รับการอนุรักษ์ 1,068 หลัง และสะพานญี่ปุ่น เมืองโบราณนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกตั้งแต่วันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2542

คลังภาพ
File:2024-12-20 Hoi An Old Town at night 5.jpg|บรรยากาศบนถนนทั่วไปในเมืองโบราณฮอยอันในเวลากลางคืน
File:11000-Hoi-An (37158549823).jpg|บรรยากาศของร้านค้าและถนนทั่วไปในเมืองโบราณฮอยอันในเวลากลางวัน
File:10862-Hoi-An (37878635471).jpg|สะพานไม้อันมีชื่อเสียงของเมืองโบราณฮอยอัน สร้างโดยชาวญี่ปุ่น
File:Alley in Hoi An.jpg|ตรอกทั่วไปในเมืองโบราณฮอยอัน
File:Chinese assembly hall - Hoi An (38714320200).jpg|ศาลเจ้าที่สร้างโดยชาวจีนแห่งหนึ่งจากหลายแห่งในเมืองโบราณฮอยอัน

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ฮอยอัน
พิพิธภัณฑ์ฮอยอัน ( ) หรือ พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมฮอยอัน ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ที่ตั้งอยู่บ้านเลขที่ 10B เจิ่นฮึงเด่า นครฮอยอัน ประเทศเวียดนาม ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2532 พิพิธภัณฑ์เปิดให้บริการทุกวัน เวลา 7.30 น. ถึง 17.00 น.

อ้างอิง
เซอมูร์
เซอมูร์ ( ) เป็นสตูชนิดหนึ่งของอาหารอินโดนีเซีย ส่วนใหญ่ใช้เนื้อวัวตุ๋นในเกรวีสีน้ำตาลข้น เป็นอาหารที่พบเห็นได้ทั่วไปในประเทศอินโดนีเซีย น้ำเกรวีดังกล่าวทำจากเกอจัปมานิซ หรือซอสถั่วเหลืองหวาน หอมแดง หอมใหญ่ กระเทียม ขิง โพธิสัตว์ จันทน์เทศ และกานพลู บางครั้งใส่พริกไทยดำ ผักชี ยี่หร่า และอบเชยด้วย

เกอจัปมานิซและจันทน์เทศเป็นตัวเสริมกลิ่นรสเซอมูร์ ผสานเข้ากับเครื่องเทศและเครื่องปรุงรสอื่น ๆ นอกจากนี้เซอมูร์ยังสามารถใช้วัตถุดิบหลักอื่นแทนเนื้อวัวหรือเพิ่มส่วนประกอบลงตุ๋นด้วยกันได้ เช่น ลิ้นวัว มันฝรั่ง เต้าหู้ มะเขือเทศ เต็มเป ไข่ เนื้อไก่ และปลา ส่วนใหญ่โรยด้วยหอมแดงเจียวหรืออื่น ๆ ตามความนิยมของแต่ละภูมิภาค
โดยชื่อ "เซอมูร์" เป็นคำกริยาจากภาษาดัตช์ว่า ซโมเริน (smoren) แปลว่า "ตุ๋นอาหาร"

ในประเทศไทยมีอาหารใกล้เคียงกัน เรียกว่า แซนโม หรือ ซัลโม เป็นอาหารเฉพาะในชุมชนกุฎีจีน กรุงเทพมหานคร

อ้างอิง
ชาฉาเมี่ยน
ชาฉาเมี่ยน ( ; ซาเต๊มี) หรือรู้จักในชื่อ หมี่สะเต๊ะ เป็นอาหารจานบะหมี่ที่เป็นที่นิยมในหมิ่นหนานหรือฝูเจี้ยนตอนใต้ หมี่นี้ทำมาจากน้ำพริกชาฉากับหมี่น้ำมัน เสิร์ฟเคียงถั่วงอก ตับหมู และวัตถุดิบอื่น ๆ ถือเป็นอาหารจานมีชื่อเสียงยอดนิยมจานหนึ่งของจีน

ที่มา
สะเต๊ะเป็นอาหารที่มีที่มาจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ คำว่าสะเต๊ะเมื่อแผลงเป็นจีนในภาษาหมิ่นหนานกลายมาเป็น ซาเต๊ ( ) ซึ่งออกเสียงในภาษาจีนกลางเป็น ชาฉา โดยพยางค์คำว่า เต๊ะ ในชื่อสะเต๊ะ ออกเสียงคล้ายกับคำว่า เต ในภาษาหมิ่นหนาน ( ) ซึ่งแปลว่า ชา (ฉา ในภาษาจีนกลาง)

ส่วนผสม

ส่วนผสมหลักของหมี่ชาฉาคือน้ำพริกชาฉา, หมี่น้ำมัน, ถั่วงอก และน้ำ วัตถุดิบอื่น ๆ เช่น เต้าหู้ทอดและกุ้งอาจะใส่เพื่อเพิ่มรสชาติ
ซอสชาฉา
ชาฉา (จีนกลาง) หรือ ซาเต๊ (หมิ่นหนาน) ( ) เป็นเครื่องปรุงรสจีนที่มักมีรสเผ็ด นิยมใช้ในอาหารหมิ่นหนาน โดยเฉพาะอาหารแต้จิ๋ว, ฮกเกี้ยน และ ไต้หวัน ทำมาจากน้ำมันถั่วเหลือง กระเทียม หอมแดง พริก ปลาลิ้นเสือจีน และกุ้งแห้ง บางครั้งวางจำหน่ายในชื่อ "ซอสบาร์บีคิวจีน"

น้ำพริกชาฉาใช้งานได้หลายแบบ ทั้งเป็นเครื่องสำหรับหมี่ฉาชา, ใช้ประกอบเนื้อสัตว์ก่อนนำไปปิ้งย่าง, เป็นน้ำจิ้มหม้อไฟ หรือใช้ผัด นอกจากนี้ยังพบเป็นซองน้ำพริกในบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปของเวียดนาม
ที่มา
ชื่อในภาษาหมิ่นหนาน (สำเนียงแต้จิ๋วและฮกเดี้ยน) คือ ซาเต๊ ซึ่งมีที่มาจากสะเต๊ะ ซึ่งนำเข้ามาสู่จีนโดยชาวหมิ่นหนานโพ้นทะเลที่นำวัฒนธรรมอาหารสะเต๊ะกลับมาสู่จีนจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในศตวรรษที่ 20 ชาวแต้จิ๋วโพ้นทะเลในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ได้ปรับน้ำจิ้มสะเต๊ะให้เข้ากับรสที่ตนเองคุ้นชิน โดยใส่อาหารทะเลแห้ง หลังเกิดสงครามกลางเมืองจีน ชาวจีนเหล่านี้โยกย้ายมาตั้งรกรากในไต้หวันและนำน้ำพริกซาเต๊เข้าสู่วัฒนธรรมอาหารไต้หวัน ในทศวรรษ 1960s - 1970s การบริโภคเนื้อวัวกลายมาเป็นธรรมเนียมที่ไม่นิยมปฏิบัติในไต้หวันมากขึ้น น้ำพริกชาฉาจึงเริ่มมีความนิยมมากขึ้นในชาวไต้หวัน

อ้างอิง
ไข่ลูกเขย
ไข่ลูกเขย เป็นอาหารไทยชนิดหนึ่ง ทำจากไข่ต้มสุกนำไปทอด ราดด้วยซอสน้ำปลาหวานอย่างรับประทานสะเดาน้ำปลาหวาน แล้วโรยหน้าด้วยหอมแดงเจียว เป็นหนึ่งในอาหารไทยที่ทำง่าย มีรสชาติหวานเค็มจากซอสราด นิยมรับประทานคู่กันกับข้าวสวยหรือข้าวเหนียวสำหรับอาหารมิ้อกลางวันหรือมื้อเย็น หรือเป็นอาหารว่างยามบ่าย และเป็นหนึ่งในอาหารงานบุญ ยามเมื่อมีเทศกาลสำคัญต่าง ๆ
ที่มาของชื่อ "ไข่ลูกเขย" มีอหลากหลายที่มา สำนวนหนึ่งเล่าว่า ช่วงหน้าสะเดา แม่ยายทำสะเดาน้ำปลาหวานรับประทานคู่กับปลาย่างไว้ แต่ลูกเขยไม่รับประทานปลาย่าง จึงคิดหาของมารับประทานคู่กับน้ำปลาหวาน ลูกเขยเห็นไข่ต้มมารับประทานเคียง ก็ยังไม่เข้าที ได้นำไข่ต้มไปทอดเสียเพื่อจะรับประทานกับน้ำปลาหวาน ในเวลาต่อมา ลูกเขยก็ทำไข่ต้มทอดมาราดด้วยน้ำปลาหวานแล้วโรยด้วยหอมเจียวที่เหลือ แม่ยายและสมาชิกในครอบครัวร่วมรับประทานรู้สึกอร่อยและแปลกใหม่ จึงเรียกกันว่า ไข่ลูกเขย

บางแห่งก็ว่า ชื่อ "ไข่ลูกเขย" เป็นการเปรียบเปรยความสัมพันธ์ระหว่างลูกเขยกับแม่ยาย ที่มีความ "หวานปนขมผสมกัน และต้องประคับประคองให้ลงตัว"
ไข่ลูกเขย คือการนำไข่ต้ม (ไข่เป็ดหรือไข่ไก่ตามชอบ) ไปทอดจนผิวสีเหลืองทอดกรอบ ราดด้วยซอสที่ทำจากน้ำปลา น้ำตาลปี๊บ น้ำมะขามเปียก กระเทียม โดยด้วยหอมแดงเจียว พริกขี้หนูแห้ง ผักชี

นอกจากนี้ยังมีอาหารที่ใกล้เคียงกับไข่ลูกเขย เช่น ไข่ลูกสะใภ้ คือ ไข่ดาวราดซอสน้ำปลาหวานอย่างเดียวกับไข่ลูกเขย และ กุ้งฟิต อาหารของชุมชนบ้านเขมร กรุงเทพมหานคร ซึ่งใช้กุ้งแม่น้ำแทนไข่ต้ม เป็นต้น

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
โหงวเฮ้ง
โหงวเฮ้ง ( ) หรือ เมี้ยนเซี้ยง ( ) เป็นแนวปฏิบัติด้านการทำนายโชคชะตาในวัฒนธรรมจีนและการแพทย์แผนจีน ซึ่งเชื่อว่าสามารถระบุลักษณะนิสัย บุคลิกภาพ และสุขภาพ (ในอนาคต) ของบุคคลได้จากการวิเคราะห์ใบหน้า

คำว่า โหงวเฮ้ง มาจากคำภาษาจีนในสำเนียงแต้จิ๋ว ว่า 五 (โหงว) หมายถึง ห้า และ 行 (เฮ้ง) และคำว่าเหมียนเซียง มาจากคำว่า (面) เมี้ยน หมายถึง หน้า และ (相ฉ ที่แปลว่าการอ่าน/การพิจารณา โหงวเฮ้งประกอบด้วย 5 ธาตุ ได้แก่ ธาตุไม้ ธาตุไฟ ธาตุดิน ธาตุทอง และ ธาตุน้ำ ซึ่งเป็นแนวคิดเชิงอุปมาอุปไมยที่นักปรัชญาจีนโบราณพัฒนาขึ้นเพื่ออธิบายความสัมพันธ์ การปฏิสัมพันธ์ และการเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่องของสรรพสิ่งในจักรวาล
ในยุคปัจจุบัน ศาสตร์การอ่านใบหน้าได้รับความนิยมเพิ่มขึ้น และมีสถาบันหรือโรงเรียนที่สอนโหงวเฮ้งแพร่หลายมากขึ้น

ประวัติ
มีบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรเกี่ยวกับโหงวเฮ้งตั้งแต่ยุคแรก ในคัมภีร์พิธีกรรม (หลี่จี้) มีข้อความระบุว่า “ผู้ที่มองขึ้นมักหยิ่งยโส ผู้ที่มองลงมักมีความกังวล ผู้ที่มองด้านข้างมักมีเล่ห์เหลี่ยม”
ภายหลังเมื่อโกวเจี้ยน ( ) แห่งรัฐเยว่ (ประมาณ 470 ปีก่อนคริสต์ศักราช) พิชิตรัฐอู๋ ฝ่านหลี ( ) (536–488 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ได้วิเคราะห์ลักษณะใบหน้าของโกวเจี้ยนว่า “คอยาวและริมฝีปากบนแหลม” ซึ่งหมายความว่าสามารถร่วมทุกข์ร่วมสุขในยามลำบากได้ แต่ไม่อาจอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขในยามรุ่งเรือง ต่อมา ฝ่านหลีจึงหลบหนีไปพร้อมกับซีซือ ( ) ยังรัฐฉี และเปลี่ยนชื่อเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่

อีกตัวอย่างหนึ่งในประวัติศาสตร์ที่มีการใช้โหงวเฮ้ง คือหวังอันสือ ( ) แห่งราชวงศ์ซ่ง โดยมีการบันทึกว่าดวงตาของเขามีลักษณะคล้ายวัว และศีรษะมีรูปทรงคล้ายเสือ

อ้างอิง
ภาษาเยอรมันในประเทศสหรัฐ
{| class="wikitable floatright"
|+ ประชากรที่พูดภาษาเยอรมันในประเทศสหรัฐ
|-
! ปี
! ผู้พูด
|-
| 1910 
| style="text-align: right" | 2,759,032
|-
| 1920 
| style="text-align: right" | 2,267,128
|-
| 1930 
| style="text-align: right" | 2,188,006
|-
| 1940 
| style="text-align: right" | 1,589,048
|-
| 1960 
| style="text-align: right" | 1,332,399
|-
| 1970 
| style="text-align: right" | 1,201,535
|-
| 1980 
| style="text-align: right" | 1,586,593
|-
| 1990 
| style="text-align: right" | 1,547,987
|-
| 2000 
| style="text-align: right" | 1,383,442
|-
| 2023 
| style="text-align: right" | 858,682
|-
|colspan="2"| 
|}
ชาวอเมริกันกว่า 50 ล้านคนอ้างว่ามีเชื้อสายเยอรมัน ซึ่งทำให้พวกเขากลายเป็นกลุ่มผู้อ้างเชื้อสายที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกาจนถึง ค.ศ. 2020 ณ ค.ศ. 2023 มีชาวอเมริกัน 858,682 คนในประเทศสหรัฐที่พูดภาษาเยอรมันที่บ้าน เป็นภาษาที่มีผู้พูดมากเป็นอันดับสองในรัฐนอร์ทดาโกตา (ร้อยละ 1.39 ของประชากร) และเป็นภาษาที่มีผู้พูดมากเป็นอันดับสามในอีก 16 รัฐ

ประวัติ
นับตั้งแต่ครอบครัวชาวเยอรมันกลุ่มแรกเข้ามาตั้งถิ่นฐานในสหรัฐอเมริกาที่เจมส์ทาวน์ รัฐเวอร์จิเนีย ใน ค.ศ. 1608 ภาษาเยอรมัน ภาษาถิ่น และประเพณีต่าง ๆ ของภูมิภาคต่าง ๆ ในเยอรมนีได้มีบทบาทในอัตลักษณ์ทางสังคมของชาวเยอรมัน-อเมริกันจำนวนมาก
ใน ค.ศ. 1910 มีรายงานว่าหนังสือพิมพ์จำนวน 554 ฉบับได้รับการตีพิมพ์เป็นภาษาเยอรมันมาตรฐานทั่วสหรัฐอเมริกา รวมถึงโรงเรียนหลายแห่งที่สอนเป็นภาษาเยอรมันโดยจัดเวลาเรียนภาษาอังกฤษไว้ด้วย

ผลมาจากความรู้สึกต่อต้านชาวเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 ทำให้มีการใช้ภาษาเยอรมันลดลง การใช้งานในชีวิตประจำวันจะลดลงในสายตาของสาธารณชน โดยส่วนใหญ่จะพบในชุมชนชาวอามิช Old Order Mennonite และฮัตเตอร์ไรต์
สำเนียงและการกระจายทางภูมิศาสตร์
{| class="wikitable sortable" style="float:right; font-size:85%;"
|+ ผู้พูดภาษาเยอรมันในประเทศสหรัฐตามรัฐใน ค.ศ. 2000 
|- style="font-size: 85%;"
! รัฐ 
! ผู้พูดภาษาเยอรมัน
|-
| แคลิฟอร์เนีย
| 
|-
| นิวยอร์ก
| 
|-
| ฟลอริดา
| 
|-
| เท็กซัส
| 
|-
| โอไฮโอ
| 
|-
| เพนซิลเวเนีย
| 
|-
| อิลลินอย
| 
|-
| มิชิแกน
| 
|}

อ้างอิง
อ่านเพิ่ม
*Gilbert, Glenn G. (ed.). The German Language in America: A Symposium. Austin: University of Texas Press, 1971.
* 
* 
* Pochmann, Henry A. German Culture in America: Philosophical and Literary Influences 1600–1900 (1957). 890pp; comprehensive review of German influence on Americans esp 19th century. online
* Pochmann, Henry A. and Arthur R. Schult. Bibliography of German Culture in America to 1940 (2nd ed 1982); massive listing, but no annotations. 
*Salmons, Joe (ed.). The German Language in America, 1683-1991. Madison, Wis: Max Kade Institute for German-American Studies, University of Wisconsin-Madison, 1993.
แหล่งข้อมูลอื่น
*American Association of Teachers of German
*German American National Congress (DANK) - A national organization celebrating German-American heritage.
* Willi Paul Adams: The German Americans. Chapter 7: German or English
* Bastian Sick: German as the official language of the USA?
* Persecution of the German Language in Cincinnati and the Ake Law in Ohio, 1917-1919
วัดบ้านกร่าง (จังหวัดสุโขทัย)
วัดบ้านกร่าง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านกร่าง อำเภอกงไกรลาศ จังหวัดสุโขทัย ตั้งอยู่ไม่ไกลจากแม่น้ำยม มีเนื้อที่ตั้งวัด 40 ไร่ ปัจจุบันมีพระครูสุพัฒนโสภณ (ลำจวน) เป็นเจ้าอาวาส

วัดบ้านกร่างตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2399 มีนามตามชื่อหมู่บ้าน โดยประชาชนร่วมกันสร้างวัดขึ้น ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2404
ภายในพบสิ่งศักดิ์ของวัด ได้แก่ รูปหล่อหลวงพ่ออุย สันนิษฐานว่าหล่อมขึ้นพร้อมพระพุทธชินราชจำลอง หน้าตัก 80 นิ้ว ซึ่งเป็นพระพุทธปฏิมากรประธานของอุโบสถวัดบ้านกร่าง วัดมีวิหารเป็นโบราณสถาน ไม่ปรากฏหลักฐานว่า ก่อสร้างเมื่อใด สันนิษฐานว่า เป็นโบราณสถานในสมัยอยุธยาถึงสมัยรัตนโกสินทร์ มีสภาพชำรุดทรุดโทรมมาก ถูกปล่อยทิ้งร้าง

อ้างอิง
วัดทุ่งเนินพยอม
วัดทุ่งเนินพยอม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลป่าแฝก อำเภอกงไกรลาศ จังหวัดสุโขทัย

วัดทุ่งเนินพยอมสร้างขึ้นในสมัยสุโขทัย เมื่อ พ.ศ. 1804 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1806 ชื่อวัดตั้งตามสภาพทางภูมิศาสตร์ คือ บริเวณวัดจะล้อมรอบด้วนทุ่งนาจุดที่ตั้งของวัดเป็นเนินดิน และมีต้นพยอมใหญ่อยู่ต้นหนึ่งจึงได้ชื่อว่า "วัดทุ่งเนินพยอม" ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดป่าแฝก
ตามพงศาวดาร กรุงธนบุรีได้บันทึกไว้ว่า เมื่อ พ.ศ. 2318 กองทัพพม่านำโดยอะแซหวุ่นกี้คุมกองทัพหลวง จำนวน 15,000 คน เข้ามาตีไทย เดินทัพตั้งแต่เมืองตากเรื่อยมาถึงบ้านโกร ป่าแฝก และได้เผาทำลายวิหารโบสถ์ของวัดทุ่งเนินพยอมต่อมาชาวบ้านได้ร่วมกันปฎิสังขรณ์ขึ้นใหม่
โดยภายในบริเวณวัดมีสิ่งสำคัญได้แก่ พระประธานในอุโบสถ์วิหารที่สร้างขึ้นในสมัยกรุงสุโขทัย "พระทศพลญาน" ปางมารวิชัยเป็นพระพุทธรูปปูนปั้น เสาของวิหารก่อด้วยกิฐหน้าวัว กว้าง 11 เมตร ยาว 21.60 เมตร พระพุทธรูป มีพระนามว่า "หลวงพ่อตู้" เข้าใจว่าจะเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกสร้างไว้ หลวงพ่อเหมและหลวงพ่อตู้เป็นพระพุทธรูปที่ศักดิ์สิทธิ์ ศาลาการเปรียญหลังเดิมเป็นไม้ชำรุด ต่อมาประชาชนและเจ้าอาวาสเฉื่อย อรุโณ ได้ร่วมกันสร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 เป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก พ.ศ. 2520 ได้ก่อสร้างต่ออีก 1 หลัง

อ้างอิง
วัดกงไกรลาศ
วัดกงไกรลาศ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกง อำเภอกงไกรลาศ จังหวัดสุโขทัย มีที่ดิน 44 ไร่ 2 งาน 30 ตารางวา วัดได้จัดตั้งเป็นสถานปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดสุโขทัย แห่งที่ 4 ตามระเบียบมหาเถรสมาคม ว่าด้วยการจัดตั้งสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด พ.ศ. 2558

วัดกงไกรลาศ หรือ วัดหลวงพ่อโตวิหารลอย ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2334 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2481 ตามรายงานที่ท่านหลวงพ่อพระครูไกรลาศสมานคุณ (หลวงพ่อย่น) อดีตเจ้าคณะอำเภอกงไกรลาศ ได้รายงานว่า ผู้ขออนุญาตจัดสร้างวัดครั้งแรก คือ พระกงไกรลาศ นายอำเภอคนแรกของกงไกรลาศ แล้วคงเอานามของท่านมาตั้งเป็นชื่อวัด
วัดเป็นที่ประดิษฐานหลวงพ่อโต (วิหารลอย) เป็นพระพุทธรูปปูนปั้น ปางมารวิชัย สร้างขึ้นประมาณปี 2333 เล่ากันว่าในสมัยที่พม่ายกทัพมาตีเมืองพิษณุโลกได้เดินทัพผ่านและพักแรมที่บ้านกงแห่งนี้ พม่าได้ยิงปืนใหญ่ถล่มวิหารหลวงพ่อจนพังเสียหาย แต่ไม่โดนองค์พระ มีเพียงรอยกระสุนทะลุจีวรด้านซ้ายให้เห็นเท่านั้น หลวงพ่อโตได้ตากแดดตากฝนนานหลายปีจนกระทั่งคืนหนึ่งของวันเพ็ญเดือนสาม ชาวบ้านที่อยู่ใกล้วัดนั้น ได้ยินเสียงแผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากทางวัด พอรุ่งเช้าพบว่าหลวงพ่อโตได้แสดงปาฏิหาริย์เคลื่อนองค์ท่าน จากที่เดิมไปประทับใต้ต้นคูน ซึ่งอยู่ห่างจากที่เดิมราวสามวา
ส่วนคำว่าวิหารลอย เนื่องจากมีน้ำท่วมล้นขอบตลิ่งแม่น้ำยมซึ่งติดกับวัด ศาลาและกุฏิต้องทำการยกสูงมากกว่าหกศอกเพื่อหนีน้ำ แต่วิหารหลวงพ่อโตอยู่ในบริเวณเดียวกันนั้น กลับดูเสมือนลอยพ้นน้ำ เมื่อครั้งที่เกิดน้ำท่วมใหญ่ใน พ.ศ. 2485 และ พ.ศ. 2523 ที่เกิดน้ำท่วมใหญ่ วิหารลอยก็ไม่ถูกน้ำท่วม ชาวบ้านเชื่อว่าใต้วิหารหลวงพ่อ อาจมีเรือสล่าเงินและสล่าทองหนุนค้ำให้วิหารลอย

อ้างอิง
วัดศรีเมือง (จังหวัดสุโขทัย)
วัดศรีเมือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไกรกลาง อำเภอกงไกรลาศ จังหวัดสุโขทัย

วัดศรีเมือง หรือนิยมเรียกตามหมู่บ้านว่า วัดบ้านแป้ง เป็นวัดที่สร้างโดยชาวบ้านแป้ง ทั้งชาวบ้านเดิม และที่มาจากสิงห์บุรี โดยสร้างในพื้นที่ที่สันนิษฐานว่าเป็นวัดเก่าดั้งเดิม ที่ของวัดนี้เป็นสวนลานกว้างโดยพบหลักฐานเป็นพระพุทธรูปเก่า เจดีย์ และเครื่องสังคโลก เดิมสร้างศาลากุฏิสงฆ์ไว้ 1 หลังด้วยไม้ไผ่มุงแฝก พอที่จะทำบุญตักบาตร
วัดศรีเมืองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2451 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2499 เสร็จสมบูรณ์เมื่อ พ.ศ. 2500 ในช่วงนี้หลวงพ่อเกตุได้ยกที่ดินสวนลานกว้างข้างวัดสมทบ สร้างเป็นโรงเรียนกงไกรลาศวิทยา (ร่วมกับที่ดินเปล่าของรัฐ) ประกาศตั้งโรงเรียน พ.ศ. 2514 ทำให้พื้นที่วัดลดลงเหลือเท่าปัจจุบัน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562 วัดมีมณฑปหลวงพ่อเกตุที่ประดิษฐานรูปปั้นหลวงพ่อไว้สักการะบูชา

รายนามเจ้าอาวาส
* พระแก้ว เตชธมฺโม (บู่อินทร์) สันนิษฐานว่า พ.ศ. 2443 – 2449
* พระผูก ธมฺมสโร สันนิษฐานว่า พ.ศ. 2449 – 2472
* พระทองอินทร์ (สมบูรณ์) สันนิษฐานว่า พ.ศ. 2472 – 2482
* พระครูเนกขัมมวิสุทธิ์ พ.ศ. 2482 – 2530

อ้างอิง
เมเบเวอรีน
เมเบเวอรีน ( ) 
เป็นยาที่ใช้บรรเทาอาการบางอย่างของโรคลำไส้แปรปรวน
โดยออกฤทธิ์คลายกล้ามเนื้อภายในและรอบ ๆ ลำไส้

การใช้ทางการแพทย์
เมเบเวอรีนใช้บรรเทาอาการบางอย่างของโรคลำไส้แปรปรวน ( ) และภาวะที่เกี่ยวข้อง 
โดยเฉพาะอาการปวดท้องและตะคริว ท้องเสียเรื้อรัง และท้องอืด

ในอดีต ข้อมูลจากการทดลองทางคลินิกแบบมีกลุ่มควบคุมไม่พบความแตกต่างกับยาหลอก และไม่พบการปรับปรุงอาการโดยรวมของไอบีเอสที่มีนัยสำคัญทางสถิติ 
อย่างไรก็ตาม การทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบ ค.ศ. 2022 กลับพบว่า เป็นทางเลือกการรักษาที่มีประสิทธิภาพสำหรับภาวะนี้ มีความปลอดภัยที่ดีและเกิดผลข้างเคียงไม่บ่อย
ยังไม่ได้ทดสอบกับหญิงตั้งครรภ์หรือกับสัตว์ที่ท้อง ดังนั้น หญิงมีครรภ์จึงไม่ควรใช้ยานี้
ยาอาจปรากฏในน้ำนมแม่ในระดับต่ำ ถึงแม้ว่ายังไม่มีรายงานผลข้างเคียงในทารก แต่สตรีให้นมบุตรก็ไม่ควรใช้ยานี้

ผลข้างเคียง
ผลข้างเคียงรวมถึงการไวยาแพ้ยา ความผิดปกติของระบบภูมิคุ้มกัน และความผิดปกติของผิวหนังรวมถึงลมพิษ อาการบวมน้ำ และผื่นที่แพร่กระจายไปทั่ว

อนึ่ง ยังมีรายงานผลข้างเคียงต่อไปนี้คือ แสบร้อนกลางอก อาหารไม่ย่อย อ่อนเพลีย ท้องเสีย ท้องผูก เบื่ออาหาร รู้สึกไม่สบาย เวียนศีรษะ นอนไม่หลับ ปวดศีรษะ และชีพจรเต้นช้าลง

ยาไม่มีผลข้างเคียงแบบแอนติโคลิเนอร์จิกที่เกิดทั่วร่างกาย
ในบางกรณีที่พบได้น้อยมาก อาจก่อให้เกิดต้อหินมุมปิดเฉียบพลันที่เกิดจากยา 
ในการตรวจคัดกรองสารเสพติดในปัสสาวะ ยาอาจทำให้เกิดผลบวกปลอมของแอมเฟตามีน

ส่วนสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาระบุว่า อาการที่ควรหยุดยาและไปพบแพทย์ทันทีรวมทั้ง บวมที่ใบหน้า เปลือกตา ริมฝีปาก ลมพิษ, หน้ามืด เป็นลม แน่นหน้าอก หายใจลำบาก, ผื่นแดง ตุ่มพอง ผิวหนังหลุดลอก หรือมีจ้ำตามผิวหนัง ส่วนอาการที่ไม่ต้องหยุดยาแต่ควรไปหาแพทย์ถ้ารุนแรงรวมทั้ง ปวดมวนท้อง เบื่ออาหาร เวียนหัว ปวดหัว และนอนไม่หลับ
เภสัชวิทยา
กลไกออกฤทธิ์
เมเบเวอรีนเป็นยาแก้เกร็ง แต่ก็ยังไม่ทราบกลไกการออกฤทธิ์
แต่ดูเหมือนจะออกฤทธิ์โดยตรงต่อกล้ามเนื้อเรียบในทางเดินอาหาร และอาจมีฤทธิ์เป็นยาชา
อาจมีผลต่อช่องแคลเซียม (calcium channel) และอาจมีผลต่อตัวรับมัสคารินิค (muscarinic receptor)

เภสัชจลนศาสตร์
ยามีการสลายเกือบทั้งหมดโดยเอนไซม์กลุ่ม esterase เป็นหลัก
สารเมแทบอไลต์จะขับออกทางปัสสาวะ

ยามีอยู่ในรูปแบบอิแนนทีโอเมอร์ (enantiomer) สองชนิด
โดยผลิตภัณฑ์ที่ขายในตลาดเป็นแบบที่ผสมทั้งสองชนิด
การศึกษากับหนูแสดงว่าแต่ละชนิดมีผลทางเภสัชจลนศาสตร์ที่แตกต่างกัน
ยามีส่วนโครงสร้างทางเคมีในระดับ moiety ที่มีฤทธิ์ต่อจิตประสาท เช่น para-methoxy-N-ethylamphetamine (PMEA) และ para-methoxyamphetamine (PMA) ยาสามารถก่อสารเหล่านี้โดยเป็นเมแทบอไลต์ออกฤทธิ์ตัวรอง 
ซึ่งอาจทำให้ได้ผลบวกเมื่อตรวจสารเสพติด “เอ็กซ์ตาซี” (MDMA)

ประวัติ
เมเบเวอรีนเป็นสารอะนาล็อกรุ่นที่สองของ papaverine (สารแก้เกร็งในกลุ่มแอลคาลอยด์ฝิ่น) และสังเคราะห์ได้เป็นครั้งแรกในช่วงใกล้ ๆ กับ verapamil 
โดยได้ขึ้นทะเบียนเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1965

การวางจำหน่าย
เมเบเวอรีนเป็นยาสามัญและมีจำหน่ายทั่วโลกในชื่อการค้าหลายชื่อ เช่น Duspatalin ซึ่งจำหน่ายโดยบริษัท Abbott Laboratories และ Mave หรือ Mave SR โดยบริษัท Opsonin Pharma

เชิงอรรถและอ้างอิง
ตาร์นุฟ
ตาร์นุฟ ( , ) เป็นนครในประเทศโปแลนด์ตะวันออกเฉียงใต้ที่มีพลเมือง 105,922 คน และประชากรในเขตปริมณฑล 269,000 คน นครนี้ตั้งอยู่ในจังหวัดมาวอปอลสกา เป็นจุดเชื่อมต่อทางรถไฟที่สำคัญ ตั้งอยู่บนเส้นทางยุทธศาสตร์ตะวันออก–ตะวันตกจากลวิวไปยังกรากุฟ และมีเส้นทางรถไฟเพิ่มเติมอีกสองสาย โดยสายหนึ่งเชื่อมนครกับชายแดนสโลวาเกีย
ตาร์นุฟเป็นที่รู้จักในด้านสถาปัตยกรรมโปแลนด์แบบดั้งเดิม ซึ่งได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมต่างชาติและชาวต่างชาติที่เคยอาศัยอยู่ในพื้นที่นี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งชาวยิว ชาวเยอรมัน และชาวออสเตรีย ย่านเมืองเก่าซึ่งมีโรงเรือน บ้านเรือน และกำแพงป้องกันในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ได้รับการอนุรักษ์ไว้ ตาร์นุฟยังเป็นเมืองที่อบอุ่นที่สุดของโปแลนด์ โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ยรายปีในระยะยาวสูงที่สุดในประเทศ

บริษัทที่มีสำนักงานใหญ่ในเมืองนี้ ได้แก่ Grupa Azoty บริษัทอุตสาหกรรมเคมีที่ใหญ่ที่สุดของโปแลนด์ และ ZMT บริษัทอุตสาหกรรมป้องกันประเทศ ปัจจุบันนครนี้แบ่งออกเป็น 16 เขต และเป็นสมาชิกของสมาคมนครโปแลนด์ (Związek Miast Polskich)

ภุมิประเทศ
ภูมิอากาศ
ภูมิอากาศของนครนี้จัดอยู่ในประเภทชายฝั่งทะเลตะวันตก (Cfb) ตามการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน ตาร์นุฟเป็นหนึ่งในเมืองที่อบอุ่นที่สุดในโปแลนด์ โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ยในเดือนมกราคมอยู่ที่ และ ในเดือนกรกฎาคม มีการกล่าวอ้างว่าตาร์นุฟมีฤดูร้อนที่ยาวนานที่สุดในโปแลนด์ โดยเริ่มตั้งแต่กลางเดือนพฤษภาคมถึงกลางเดือนกันยายน (มากกว่า 118 วัน)

ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
เมืองพี่น้อง
ตาร์นุฟเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
* เตร็นชีน ประเทศสโลวาเกีย
* Kiskőrös ประเทศฮังการี 
* Schoten ประเทศเบลเยียม
* แบล็กเบิร์น สหราชอาณาจักร
* Casalmaggiore ประเทศอิตาลี
* แว็สเปรม ประเทศฮังการี
* Nowy Sącz ประเทศโปแลนด์ 
* บีลัตแซร์กวา ประเทศยูเครน
* วินนึตเซีย ประเทศยูเครน
* อูดีเน ประเทศอิตาลี

อดีตเมืองพี่น้อง:
* แตร์นอปิล ประเทศยูเครน

ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2021 สภานครตาร์นุฟได้ตัดสินใจระงับความร่วมมือกับเมืองแตร์นอปิลของยูเครน เพื่อตอบโต้การตั้งชื่อสนามกีฬาในแตร์นอปิลเพื่อเป็นเกียรติแก่ Roman Shukhevych หนึ่งในผู้นำกองทัพผู้ก่อการกำเริบยูเครนที่รับผิดชอบต่อการสังหารหมู่ชาวโปแลนด์ในวอลึญและฮาลือชือนาตะวันออกที่เกิดขึ้นระหว่าง ค.ศ. 1943–1945.
* คอตลัส ประเทศรัสเซีย
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2022 สภานครตาร์นุฟได้ตัดสินใจระงับความร่วมมือกับเมืองคอสลัสของรัสเซีย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* City of Tarnów English version of Tarnów's official webpage
*
จังหวัดตาร์นุฟ
จังหวัดตาร์นุฟ ( ) เป็นหน่วยเขตการปกครองและการปกครองส่วนท้องถิ่นในประเทศโปแลนด์เมื่อ ค.ศ. 1975&ndash;1998 ถูกแทนที่ด้วยจังหวัดมาวอปอลสกาที่ใหญ่กว่า เมืองหลักของจังหวัดคือตาร์นุฟ จังหวัดนี้ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ โดยมีพื้นที่ 4,151 ตารางกิโลเมตร (เทียบเท่าร้อยละ 1.3 ของพื้นที่ทั้งประเทศ) ใน ค.ศ. 1975 ประชากรในจังหวัดมี 577,900 คน จากนั้นใน ค.ศ. 1998 จึงเพิ่มขึ้นเป็น 700,800 คน

* ตาร์นุฟ (121 494)
* แด็มบิตซา (49 107)
* บอคญา (29 887)
* บแชสกอ (17 859)
* ด็อมบรอวาตาร์นอฟสกา (11 178)

ดูเพิ่ม
* จังหวัดของประเทศโปแลนด์

อ้างอิง
เอเวอเรดี ฮาร์ตันอินเบรีดเทรเชอร์
"เบรีดเทรเชอร์" ฟีเจอริงเอเวอเรดี ฮาร์ตัน ( ) รู้จักกันในชื่อ เอเวอเรดี ฮาร์ตันอินเบรีดเทรเชอร์ ( ) หรือ เพ็กเกอร์ไอแลนด์ ( ) เป็นภาพยนตร์สั้นแอนิเมชันวัยผู้ใหญ่แนวการ์ตูนลามกที่สร้างขึ้นในประเทศสหรัฐเมื่อ ค.ศ. 1928 หรือ 1929 ภาพยนตร์เรื่องนี้บอกเล่าเรื่องราวการผจญภัยทางเพศของเอเวอเรดี ฮาร์ตัน ( เล่นคำกับ "ever-ready hard-on") ซึ่งอวัยวะเพศชายขนาดใหญ่เกินจริงและตื่นตัวอยู่ตลอดเวลาของเขานั้น บางครั้งก็หลุดออกมาและทำงานเองได้ ในระหว่างเรื่อง เอเวอเรดีมีความสัมพันธ์ทางเพศกับผู้หญิง ผู้ชาย ลา และวัว ภาพยนตร์ขาว-ดำเงียบความยาวหกนาทีครึ่งเรื่องนี้ถูกสร้างขึ้นโดยไม่เปิดเผยชื่อผู้สร้าง โดยมีรายงานว่าเป็นโครงการร่วมกันของสตูดิโอหลักสามแห่งสำหรับงานเลี
ผยชื่อผู้สร้าง โดยมีรายงานว่าเป็นโครงการร่วมกันของสตูดิโอหลักสามแห่งสำหรับงานเลี้ยงส่วนตัวในวงการแอนิเมชัน
เนื้อเรื่อง

ประวัติ

หนังสือ Forbidden Animation: Censored Cartoons and Blacklisted Animators in America ของ Karl F. Cohen ใน ค.ศ. 1997 รายงานว่า มีข่าวลือว่าห้องปฏิบัติการฟิล์มของสหรัฐปฏิเสธที่จะประมวลผลฟิล์ม และต้องนำไปล้างในคิวบา ศิลปินผู้สร้างผลงานนี้ไม่ทราบชื่อ แต่มีข่าวลือแพร่หลายว่ากลุ่มนักสร้างแอนิเมชันชื่อดังได้สร้างภาพยนตร์เรื่องนี้ขึ้นเพื่องานเลี้ยงส่วนตัวเพื่อเป็นเกียรติแก่วินเซอร์ แมคเคย์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*