SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดสบลี
วัดสบลี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแจ้ซ้อน อำเภอเมืองปาน จังหวัดลำปาง คำว่า "สบลี" หมายถึงการบรรจบกันของน้ำแม่มอญและน้ำแม่คำ (เพี้ยนเป็นน้ำแม่ลี)
วัดสบลีตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2436 โดยเจ้ากาวิละมาละกา เจ้าอาวาสรูปแรก ได้สร้างวิหารขึ้นประดิษฐานพระประธานศิลปะล้านนา วิหารวัดสบลีได้ฉลองในปี จ.ศ. 1261 (พ.ศ. 2442) เดิมอยู่ใกล้กับน้ำแม่ลี เสร็จจากงานฉลองสมโภชจึงเขียนภาพจิตรกรรมฝาผนังโดยช่างคำตาลซึ่งเป็นจิตรกรชาวเงี้ยว (ไทใหญ่) สีที่ใช้เขียนเป็นสีดินและหินสีต่าง ๆ จากน้ำแม่ลีซึ่งมักพบมากเวลาน้ำแห้ง เมื่อนำมาฝนกับน้ำแล้วใช้เขียนผนังเป็นสีต่าง ๆ วิหารเดิมก่อด้วยอิฐสอด้วยดินผสมปูนขาว ภายในวิหารยังมีภาพเขียนสีจิตรกรรมบนผนังไม้เรื่องราวนิทานพื้นบ้านเรื่อง บัวระวงศ์ หงส์อามาตย์ โดยสล่าคำตาน ต่อมาใน พ.ศ. 2528 ได้ทำการปฏิสังขรณ์โดยย้ายวัดจากเดิมที่อยู่ใกล้น้ำแม่ลีมายังตำแหน่งปัจจุบัน
วิหารหลังเก่าถูกรื้อแล้วจึงสร้างวิหารหลังใหม่ที่มีขนาดและรูปแบบเหมือนเดิมแต่เปลี่ยนเป็นอาคารก่ออิฐสอด้วยปูนซีเมนต์ ใช้เครื่องประดับไม้และแป้นเกล็ดของวิหารหลังเก่าทั้งหมด ส่วนช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์เปลี่ยนใหม่เกือบทั้งหมด มีของเก่าเพียง 4 ชิ้นซึ่งติดไว้ที่มุมผนังทั้ง 4 ด้าน พ.ศ. 2556 กรมศิลปากรโดยสำนักศิลปากรที่ 7 น่าน ได้ดำเนินการสำรวจเพื่อขึ้นทะเบียนและกำหนดขอบเขตที่ดินโบราณสถาน วัดสบลีได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2530 ในปีนั้นชาวบ้านได้ร่วมกันบริจาคทุนในการยกใบเสมารอบวิหาร จากนั้นจึงได้ใช้วิหารหลังนี้เป็นอุโบสถมาจนถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดสังฆจายเถร
วัดสังฆจายเถร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวนแตง อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 31 ไร่ 1 งาน 129 ตารางวา

วัดสังฆจายเถร ไม่มีประวัติการสร้างที่แน่ชัด แต่จากข้อมูลทางด้านเอกสารและการสัมภาษณ์ผู้คนในชุมชน ทำให้ทราบว่า วัดสังฆจายเถรเดิมทีเป็นวัดร้างชื่อ วัดฆ้อง หรือ วัดวังฆ้อง ตามชื่อหมู่บ้าน ประมาณ พ.ศ. 2441 ได้ขุดพบพระพุทธรูปหลวงพ่อโต (สังฆจาย) ในบริเวณดังกล่าว ต่อมาชาวบ้านได้ร่วมกันสร้างวัดใหม่โดยตั้งชื่อว่า "วัดสังฆจายเถร" เมื่อ พ.ศ. 2464 ต่อมาเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2482 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 23 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฎิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาการเปรียญ กว้าง 25 เมตร ยาว 44 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น หอสวดมนต์ กว้าง 25 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ (บูรณะเมื่อ พ.ศ. 2557) ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก เมรุ จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก มณฑปทรงไทยจัตุรมุข กว้าง 11 เมตร ยาว 11 เมตร สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก (สร้างเมื่อ พ.ศ. 2552)
ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำพระอุโบสถ พระปรางค์ศิลปะอู่ทอง และพระสังกัจจายน์องค์ใหญ่ขึ้นมา หน้าตักกว้าง 9 เมตร สูง 10 เมตร ทำการหล่อตั้งแต่ปี พ.ศ. 2557 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2560

รายนามเจ้าอาวาส
* พระสงวน
* พระอาจารย์ใจ
* พระครูสุทธิสังฆกิจ 
* พระครูสิริกิตติคุณ (เดิม พระมหาชาญชัย กิตฺติญาโณ)

อ้างอิง
เขาฉกรรจ์
เขาฉกรรจ์ เป็นเขาในตำบลเขาฉกรรจ์ อำเภอเขาฉกรรจ์ จังหวัดสระแก้ว เป็นภูเขาหินปูนที่เกิดจากการยุบตัวของเปลือกโลก มีลักษณะเป็นภูเขา 3 ลูกเรียงต่อกัน โดยมีเขาฉกรรจ์เป็นภูเขาลูกใหญ่ที่สุดตั้งอยู่ตรงกลาง และมีเขามิ่งอยู่ด้านซ้ายกับเขาฝาละมีอยู่ด้านขวา ภายในเขาฉกรรจ์จึงเต็มไปด้วยถ้ำน้อยใหญ่มากมายถึง 72 ถ้ำ เช่น ถ้ำมืด ถ้ำหนุมาน ถ้ำเขาทะลุ ถ้ำมหาหิงส์ ถ้ำน้ำทิพย์ และถ้ำแก้วพลายชุมพล เขามีความยาวประมาณ 1.8–2 กิโลเมตร ปกคลุมด้วยป่าสวนรุกขชาติ เขามีความสูง 324 เมตร บนเขายังเป็นที่ตั้งของวัดถ้ำเขาฉกรรจ์
จากการสำรวจถ้ำโดยกรมศิลปากร พบร่องรอยหลักฐานโบราณวัตถุต่าง ๆ ได้แก่ เศษภาชนะดินเผาเนื้อหยาบเผาด้วยอุณหภูมิต่ำ เศษภาชนะดินเผาเนื้อแกร่งเผาด้วยอุณหภูมิสูง ชนิดเคลือบสีน้ำตาล เศียรพระพิมพ์ศิลปะเขมร-ลพบุรี เครื่องถ้วยเขมร เศษกระดูกสัตว์ เศษเถ้าถ่าน เบี้ยดินเผา 2 ชิ้น ด้านหนึ่งเรียบอีกด้านเป็นรอยขูดขีดเป็นร่องตารางสี่เหลี่ยมตลอดทั้งแผ่น ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 6 เซนติเมตร ลูกปัดหิน ลูกปัดดินเผาและลูกปัดแก้วสีต่าง ๆ เช่น เหลือง แดงส้ม เขียว น้ำเงิน ดำ เป็นต้น เป็นลูกปัดแบบอินโดแปซิฟิก สันนิษฐานว่าภายในถ้ำเคยเป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของมนุษย์ก่อนประวัติศาสตร์ และมีผู้คนอยู่ต่อเนื่องมาจนถึงสมัยทวารวดีต่อถึงเขมรก่อนพระนคร
นาม "เขาฉกรรจ์" มีข้อสันนิษฐานและตำนานเกี่ยวข้องอยู่ 2 ฉบับ ตำนานฉบับแรก เป็นตำนานเกี่ยวข้องกับสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เล่าว่าสมเด็จพระนเรศวรให้ทหารมาฝึกปรือแถวบริเวณจังหวัดสระแก้วเพื่อจะสู้รบกับเขมร เมื่อมีการฝึกทหารเหล่านั้นพบว่าล้วนเป็นชายหนุ่มที่อยู่ในวัยกำยำ หรือวัยฉกรรจ์ส่วนตำนานฉบับที่สอง อ้างความเกี่ยวข้องกับสมเด็จพระเจ้าตากสิน กล่าวว่ากร่อนมาจากคำว่า "เขาฉอกัณฑ์" ซึ่งมีที่มาจากชื่อพิธีฉอกัณฑ์ อันเป็นพิธีตัดไม้ข่มนาม เชื่อกันว่าใน พ.ศ. 2310 สมเด็จพระเจ้าตากสินได้มาทำพิธีตัดไม้ข่มนามที่นี่ ก่อนทำศึกรวบรวมแผ่นดินกอบกู้บ้านเมือง จนสำเร็จและปราบดาภิเษกขึ้นเป็นพระเจ้าแผ่นดิน

อ้างอิง
วัดนครธรรม
วัดนครธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัฒนานคร อำเภอวัฒนานคร จังหวัดสระแก้ว
วัดนครธรรม เดิมชื่อ วัดสระลพ เพราะพบสระน้ำโบราณสี่เหลี่ยมผืนผ้าภายในวัด ตัววัดตั้งขึ้นใหม่ภายหลังจากที่ชาวลาวได้เข้ามาตั้งถิ่นฐาน โดยมีการนำพระพุทธรูปหลวงพ่อขาว พระพุทธรูปศิลปะล้านช้างจากวัดร้างที่บ้านจิกมาประดิษฐาน มีเรื่องเล่ากันว่าเมื่อครั้งสมเด็จพระนเรศวรเสด็จไปตีเมืองละแวกของกัมพูชา ได้มาพักทัพค้างแรมและโปรดให้ขุดสระขึ้น ชาวบ้านและทางวัดเชื่อกันว่า สระดังกล่าวคือสระลพในวัดนี้ ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดนครธรรม" เพื่อให้เป็นมงคลนามแก่พระครูวิวัฒน์นครธรรม สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 เริ่มแรกสร้างอุโบสถหนึ่งหลัง จากนั้นอัญเชิญหลงพ่อขาวมาประดิษฐาน โดยขณะที่อัญเชิญมานั้นเอง ได้มีภิกษุเห็นน้ำพระเนตรของหลวงพ่อไหลออกม
วมาประดิษฐาน โดยขณะที่อัญเชิญมานั้นเอง ได้มีภิกษุเห็นน้ำพระเนตรของหลวงพ่อไหลออกมา พร้อมกันนั้นได้เกิดฝนตกลงมาอย่างหนัก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2526
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อขาว หรือ หลวงพ่อปูน เป็นพระพุทธรูปโบราณนั่งขัดสมาธิสร้างด้วยปูนขาว หน้าตักกว้าง 130.9 เซนติเมตร และ สูง 199 เซนติเมตร วัดนครธรรมยังมีพระบรมสารีริกธาตุที่อัญเชิญมาจากวัดปมะดุลลาราชะมหาวิหาร เมืองรัตนปุระ ประเทศศรีลังกา รอยพระพุทธบาทจำลองและพระสยามเทวาธิราช

อ้างอิง
อันทัลยา
อันทันยา ( ) เป็นเมืองที่มีประชากรเป็นอันดับ 5 ของประเทศตุรกี และเป็นเมืองหลักของจังหวัดอันทัลยา กล่าวได้ว่าเป็น "เมืองหลวงการท่องเที่ยว" ของตุรกี ตั้งอยู่บนชายฝั่งทิศตะวันตกเฉียงใต้ของอานาโตเลียใกล้กับเทือกเขาเทารัส อันทันยาถือเป็นเมืองบนชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนที่ใหญ่ที่สุดของประเทศตุรกีนอกภูมิภาคทะเลอีเจียน โดยมีประชากรมากกว่า 2.6 ล้านคนในเขตมหานคร

อ้างอิง
บะหมี่เกี๊ยว
ประเทศไทย]]
บะหมี่เกี๊ยว ( ) เป็นอาหารประเภทก๋วยเตี๋ยวที่มีต้นกำเนิดจากกวางตุ้ง อาหารจานนี้ได้รับการตั้งชื่อว่า "หุนถุน" ( ) ในสมัยราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618–907) ต่อมาได้รับความนิยมในจีนตอนใต้ ฮ่องกง อินโดนีเซีย มาเลเซีย สิงคโปร์ และไทย โดยประกอบด้วยบะหมี่ไข่เสิร์ฟในน้ำซุปร้อน ตกแต่งด้วยผักใบและเกี๊ยว ผักใบที่ใช้มักเป็นผักคะน้า เกี๊ยวอีกประเภทหนึ่งที่เรียกว่าฉุยเจี่ยว ( ) หรือเกี๊ยวซ่าแบบต้ม บางครั้งก็ใช้เสิร์ฟแทนเกี๊ยว เกี๊ยวกุ้งส่วนใหญ่เรียกว่าเกี๊ยวฮ่องกง เกี๊ยวประกอบด้วยกุ้ง ไก่ หรือหมู และต้นหอม แต่บางสูตรก็ใส่เห็ดและเห็ดหูหนูดำลงไป ในอินโดนีเซีย โดยเฉพาะจังหวัดสุมาตราเหนือ จังหวัดกาลีมันตันตะวันตก และจังหวัดซูลาเวซีใต้ อาหารจานนี้เรียกว่า มี
ในไทย บะหมี่เกี๊ยวก็ได้รับความนิยมอย่างมากเช่นกัน ส่วนในมาเลเซียและสิงคโปร์มักสั่งบะหมี่เกี๊ยวคู่กับเนื้อหมูซึ่งต่อมาเรียกว่า บะหมี่เกี๊ยวหมูแดง ตามธรรมเนียมของซุปก๋วยเตี๋ยวที่มีต้นกำเนิดจากจีนหลายชนิดในไทย เติมพริกแช่น้ำส้มสายชู พริกแห้งป่น น้ำตาล และน้ำปลาเพื่อเพิ่มรสชาติ จานนี้ส่วนใหญ่จะรับประทานในรูปแบบซุป แต่ก็สามารถเสิร์ฟแบบแห้งแยกต่างหากจากน้ำซุปได้

อ้างอิง
ชไวนส์ฮัคเซอ
(มันฝรั่งผัด) และเซาเออร์เคราท์ (กะหล่ำปลีดอง)|alt=ชไวนส์ฮัคเซอที่เสิร์ฟกับบราทคาร์ท็อฟเฟิลน์ (มันฝรั่งผัด) และเซาเออร์เคราท์ (กะหล่ำปลีดอง)]]

ชไวนส์ฮัคเซอ ( ) เป็นอาหารเยอรมันอย่างหนึ่ง ได้จากการนำข้อขาหมูไปหมักกับเกลือ กระเทียม พริกไทย และเทียนตากบ จากนั้นนำไปอบจนหนังกรอบ (บางสูตรจะต้มข้อขาหมูกับผักและเครื่องเทศต่าง ๆ ก่อนนำไปอบ) ชไวนส์ฮัคเซอเป็นที่นิยมโดยเฉพาะอย่างยิ่งในรัฐไบเอิร์นโดยมีชื่อเรียกเป็นภาษาไบเอิร์นว่า ชไวนส์ฮัคส์ ( ) หรือ เซาฮัคส์ ( ) อาหารที่ปรุงจากข้อขาหมูอีกอย่างหนึ่งที่รู้จักกันในหลายพื้นที่ของเยอรมนีมีชื่อว่า ไอส์ไบน์ จะนำข้อขาหมูไปหมักเกลือหรือแช่น้ำเกลือก่อนนำไปเคี่ยวจนนุ่ม
ในอดีตชไวนส์ฮัคเซอเป็นหนึ่งในอาหารแบบฉบับชาวไร่ชาวนาที่หาวิธีปรุงเนื้อสัตว์ส่วนที่มีราคาถูกแต่เหนียวให้มีความน่ากินมากขึ้น เนื้อสัตว์ส่วนที่มีราคาถูกเช่นนี้มักต้องใช้เวลาเตรียมค่อนข้างนาน บางครั้งต้องหมักไว้หลายวัน และในกรณีที่มาเป็นชิ้นใหญ่ ๆ อาจต้องหมักนานถึงหนึ่งสัปดาห์ เมื่อหมักได้ที่แล้วจึงจะนำชไวนส์ฮัคเซอไปอบที่อุณหภูมิไม่สูงนักเป็นเวลา 2–3 ชั่วโมงขึ้นอยู่กับขนาด เครื่องเคียงชไวนส์ฮัคเซอที่ได้รับความนิยมมากที่สุดคือมันฝรั่งและเซาเออร์เคราท์
ชไวนส์ฮัคเซอแบบออสเตรียมีชื่อเรียกว่า ชเต็ลท์เซอ ( ) โดยปกติจะนำข้อขาหมูไปแช่หรือต้มในน้ำเกลือผสมกระเทียมและเทียนตากบไว้ล่วงหน้า จากนั้นจึงนำไปอบจนหนังกรอบ เสิร์ฟกับมัสตาร์ด ฮอร์สแรดิช และพริกดอง ส่วนชไวนส์ฮัคเซอในไบเอิร์นจะเสิร์ฟกับคาร์ท็อฟเฟิลโคลส (แป้งมันฝรั่งต้ม) และกะหล่ำปลีแดง หรือกับเซาเออร์เคราท์และมันฝรั่ง

อ้างอิง
ข้าวจี่ปาเต
ข้าวจี่ปาเต หรือ เข้าจี่ปาเต ( ) เป็นแซนด์วิชที่ทำจากบาแก็ตของประเทศลาว มีลักษณะเดียวกันกับบั๊ญหมี่ของประเทศเวียดนาม และนมปังของประเทศกัมพูชา โดยบาแก็ตถูกนำเข้ามาสู่ลาวในช่วงที่ตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส นับเป็นอาหารลาวที่ชื่อเสียง สามารถพบได้ทั่วไปในประเทศลาว

ตัวแซนด์วิชทำจากบาแก็ตผ่าตามยาว ทาด้วยปาเตตับหมูเป็นชั้นหนา สอดไส้ด้วยหมูสับ ไส้อั่ว เส้นมะละกอ แคร์รอต หอมแดง (หรือหอมหัวใหญ่) แตงกวา ผักชี บ้างก็ใส่ซอสพริกหรือแจ่วบองเพื่อเสริมรส

อ้างอิง
นมปัง
นมปัง, นุมปัง, น็อมปัง หรือ น็อมบัง ( , นํบุัง) เป็นบาแก็ตขนาดสั้นผ่ากลางสอดไส้ต่าง ๆ ของประเทศกัมพูชา มีลักษณะคล้ายกับแซนด์วิชเรือดำน้ำ อีกทั้งยังเป็นอาหารแบบเดียวกันกับบั๊ญหมี่ของประเทศเวียดนาม และข้าวจี่ปาเตของประเทศลาว

บาแก็ตถูกนำเข้ามาสู่ประเทศกัมพูชา ในช่วงที่กัมพูชาตกเป็นอาณานิคมของประเทศฝรั่งเศส สามารถพบนมปังได้ทั่วไปในกัมพูชา และสามารถพบนมปังตามหลักแหล่งที่ชาวเขมรอพยพไปตั้งถิ่นฐาน เช่น นิวยอร์ก วอชิงตัน ดี.ซี. บอสตัน และเมลเบิร์น
ความหลากหลาย
นมปังมีหลายรูปแบบ ดังนี้
* นมปังปาเต ( , นํบุังปาเต; ) เป็นบาแก็ตผ่ากลางที่สอดไส้ด้วยปาเตต่าง ๆ แคร์รอตดอง หัวไชเท้า แตงกวา ผักชี และราดด้วยมายองเนส 
* นมปังบรอเฮต ( , นํบุังบรหิตฺ; ) เป็นบาแก็ตใส่ลูกชิ้น แคร์รอตดอง หัวไชเท้า และสมุนไพร (ผักชี สะระแหน่ และโหระพา) ราดด้วยมายองเนส เป็นอาหารที่นิยมมากในเมืองเสียมราฐ 
* นมปังซัจจรูก ( , นํบุังสาจฺจรูกฺ; ) เป็นบาแก็ตใส่หมูสามชั้นตุ๋น แคร์รอตดอง มะละกอ และผักชี ราดด้วยมายองเนส
* นมปังซัจโก ( , นํบุังสาจฺเคา; ) เป็นบาแก็ตใส่เนื้อตะไคร้ย่าง แคร์รอตดอง มะละกอ แตงกวา และผักชี ราดด้วยมายองเนส
* นมปังคอเตร็ย ( , นํบุังขตรี; ) เป็นบาแก็ตสอดไส้ปลาเคี่ยวซอสมะเขือเทศ ใส่แคร์รอตดอง มะละกอ แตงกวา
นํบุังขตรี; ) เป็นบาแก็ตสอดไส้ปลาเคี่ยวซอสมะเขือเทศ ใส่แคร์รอตดอง มะละกอ แตงกวา และผักชี ราดด้วยมายองเนส
หำยนต์
หำยนต์ หรือ หัมยนต์ เป็นงานไม้แกะสลักติดอยู่เหนือประตูห้องนอนของเรือนล้านนา มีสองรูปทรง คือ สี่เหลี่ยมผืนผ้า และแบบขอบล่างโค้งเว้า ขอบบนตรง ในส่วนของขนาดนั้นจะขึ้นอยู่กับความยาวเท้าของเจ้าของบ้าน หากประตูมีขนาดเล็กจะใช้ความกว้างเป็น 3 เท่าของความยาวเท้า หากขนาดใหญ่จะใช้ 4 เท่า ตามคติล้านนาแล้วนั้น หำยนต์จะถูกสร้างขึ้นเมื่อขึ้นบ้านใหม่ และจะถูกทำลายเมื่อย้ายบ้าน ขายบ้าน หรือเมื่อบ้านเดิมมีหำยนต์ติดอยู่แล้วมีเจ้าของบ้านใหม่ย้ายเข้ามา
รากศัพท์
คำว่า หำยนต์ ถูกสันนิษฐานถึงที่มาไว้ 2 แบบด้วยกัน
# มาจากการผสมคำว่า "หำ" และ "ยนต์" ในภาษาล้านนา โดยคำว่า "หำ" แปลว่า "อัณฑะ" มีความหมายถึงสิ่งรวมพลังของบุรุษชน และ "ยนต์" มีรากศัพท์สันสกฤตว่า "ยันตร์" หมายถึง สิ่งศักดิ์สิทธิ์สําหรับปกป้อง ป้องกันรักษา และภัยอันตรายได้
# การรวมคำ "หมฺมิย" กับ "อนุต" เข้าด้วยกัน แปลว่า ส่วนยอดของปราสาทโล้น

ความเชื่อ
หำยนต์ ตามทัศนคติของล้านนา เป็นยันต์ศักดิ์สิทธิ์ที่จะป้องกัน และขับไล่ภยันตรายต่าง ๆ ให้แก่ผู้ที่หลับนอนภายในห้องนั้น โดยที่ใช้เท้าที่เชื่อว่าเป็นของต่ำวัดขนาดก็เพื่อข่มความไม่ดี สิ่งชั่วร้าย ผู้คนที่มีจิตอกุศล รวมถึงผู้ที่ไม่ได้รับอนุญาต ไม่ให้เข้ามาได้ เพราะถ้ายังบุกเข้าไปจะถือว่าเป็นการผิดผี และจำเป็นต้องทำการขอขมาลาโทษ ส่วนการทุบตีหำยนต์ เปรียบเสมือนกับการทำหมันโดยการทุบตีไปยังลูกอัณฑะของวัวและควายในสมัยก่อน ซึ่งทำให้หมดความศักดิ์สิทธิ์ ทำลายความขลัง มักจะทำก่อนรื้อถอน หรือขายเรือนเหล่านี้ ก่อนย้ายเข้ามาหรือรื้อถอนเรือน
พิธีการสร้าง
# หำยนต์จะทําขึ้นพร้อมกับการสร้างบ้านใหม่ เจ้าของบ้านจะกําหนดให้ความกว้างของประตูและความยาวของแผ่นไม้นั้นเท่ากัน โดยใช้ความยาวของเท้าเป็นมาตรวัด เช่น “บุคคลที่เป็นนายช้าง ให้ทําประตูกว้าง 5 ช่วงเท้า คนที่เป็นนายม้า พ่อค้า และไพร่น้อย ให้ทําประตู กว้าง 3 ช่วงเท้ากับอีก 3 ช่วงหัวแม่มือ” 
# แผ่นไม้ที่จะทําหำยนต์ ส่วนใหญ่นิยมใช้ไม้สัก เพราะมีเนื้อแข็งปานกลาง ง่ายต่อการขึ้นรูป
# เมื่อหาแผ่นไม้ได้แล้ว ให้ทำพิธีสะเดาะเคราะห์ โดยการรดน้ำมนต์ลงบนไม้ ผู้กระทําคืออาจารย์ผู้มีวิชาหรือพระเถระผู้เฒ่า
# เมื่อเสร็จสิ้น ให้นำแผ่นไม้ไปผูกกับเสาเอกของบ้านเพื่อทําพิธี "ถอน" 
# หลังจากนั้น ช่างและเจ้าของบ้านจะร่วมกันกําหนดลวดลายที่จะแกะสลักลงบนหำยนต์
อน" 
# หลังจากนั้น ช่างและเจ้าของบ้านจะร่วมกันกําหนดลวดลายที่จะแกะสลักลงบนหำยนต์ ลวดลายนั้นสามารถจำแนกออกเป็น 5 กลุ่ม
## ลายพันธุ์พฤกษา ลายพันธุ์ไม้ต่าง ๆ
## ลายตัวภาพ มักทำเป็นรูปเทพและสัตว์
## ลายธรรมชาติ 
## ลายมงคล มักใช้ลวดลายมงคล 108 และลายมงคลในพุทธศาสนา
## ลายฝรั่ง ซึ่งเป็นลายที่ได้อิทธิพลมาจากลายทางตะวันตก
# การแกะสลักหำยนต์เริ่มต้นจากช่างแกะสลักจัดเตรียมขันตั้งไหว้ครู และบอกกล่าวแก่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ รวมถึงในระหว่างที่แกะสลักนั้นต้องท่องคาถา “อิติปิโส...” 108 จบ หรือท่องคาถา 5 พระองค์ “นะ โม พุท ธา ยะ” ตลอดระยะเวลาในการแกะหำยนต์ เพื่อเสริมสร้างสิริมงคล เมื่อเสร็จแล้วก็ประพรมน้ำส้มป่อย เพื่อชะล้างสิ่งไม่ดีออกไป
# พิธียกขันตั้งหลวง ในพิ
่อเสร็จแล้วก็ประพรมน้ำส้มป่อย เพื่อชะล้างสิ่งไม่ดีออกไป
# พิธียกขันตั้งหลวง ในพิธีนั้นจะต้องมีเครื่องคารวะอันประกอบไปด้วย ดอกไม้ ธูปเทียน หมาก พลู ผ้าขาวผ้าแดง สุรา และอาหารคาวหวานตามอัตรา และให้ปู่อาจารย์เป็นผู้ประกอบพิธีอัญเชิญเทวดาอารักษ์ให้มาปกป้องบ้านเรือน
# เมื่อสร้างบ้านนั้นเสร็จแล้วจึงจะนําหำยนต์ไปติดไว้เหนือประตู ห้องนอนดังกล่าว
รักษาพันธัน
รักษาพันธัน หรือ รักษาพันธนะ (อักษรโรมัน: Raksha Bandhan) เป็นเทศกาลหรือพิธีกรรมที่มีธรรมเนียมมาจากศาสนาฮินดู เฉลิมฉลองเป็นหลักในเอเชียใต้ ในเทศกาลบรรดาพี่สาวน้องสาวจากทุกช่วงวัยจะนำเอาเครื่องรางที่เรียกว่า ราขี (rakhi หรือ รักษิกา) มาผูกข้อมือของบรรดาพี่ชายน้องชายของตน เป็นสัญลักษณ์แทนการปกปักรักษา ส่วนฝั่งชายก็จะนำของขวัญตอบแทนแก่ฝั่งหญิง พิธีนี้จึงเป็นสัญลักษณ์โดยธรรมเนียมถึงการไว้วางใจในพี่ชายน้องชายในการดูแลภาระรับผิดชอบในการปกป้องดูแลตน
รักษาพันธันตรงกับวันสุดท้ายของเดือนจันทรคติฮินดู ศราวนะ โดยปกติจะตรงกับเดือนสิงหาคม กระทั่งกลางศตวรรษที่ 20 คำว่า "รักษาพันธัน" นิยมใช้เรียกพิธีกรรมที่คล้ายกันที่จัดขึ้นในวันเดียวกันนี้ แต่มีความสำคัญมากกว่าในเอกสารของฮินดู พิธีกรรมดังกล่าวคือการที่นักบวชฮินดูในพื้นที่ทำการผูกด้ายศักดิ์สิทธิ์หรือเครื่องรางบนข้อมือหรือเปลี่ยนด้ายศักดิสิทธิ์ของผู้อุปการะ แลกกับเงินตอบแทน กระนั้นในบางพื้นที่ก็ยังคงใช้คำว่า "รักษาพันธัน" เรียกพิธีกรรมเช่นนี้อยู่ ในขณะเดียวกัน พิธีกรรมที่เป็นการผูกด้ายระหว่างพี่น้องมีที่มาจากวัฒนธรรมพื้นถิ่น และมีชื่อเรียกที่แตกต่างกันไปตามท้องที่ เช่น สลูโน (saluno), สิโลโน (silono) และ ระกรี (rakri)
สำหรับสตรีที่แต่งงานแล้ว พิธีรักษาพันธันมีความสำคัญเป็นพิเศษ ด้วยมีรากฐานมาจากธรรมเนียมจากการสมรสกับคนนอกหมู่บ้านหรือเขตแดน สตรีที่แต่งงานและย้ายออกจากหมู่บ้านเกิดของตนจะมีธรรมเนียมว่าพ่อแม่ห้ามเดินทางไปเยี่ยมเธอในบ้านใหม่ที่เธอย้ายไปอยู่กับสามี ในพื้นที่ห่างไกลของอินเดียเหนือที่ซึ่งการแต่งงานนอกบ้านเกิดมีอยู่อย่างแพร่หลายนี้ สตรีแต่งงานแล้วจำนวนมากจะเดินทางกลับบ้านพ่อแม่ของตนทุก ๆ ปีเพื่อทำพิธีรักษาพันธัน พี่ชายน้องชายของพวกเธอ ซึ่งปกติแล้วอาศัยอยู่กับพ่อแม่หรือใกล้เคียง บางครั้งจะเดินทางไปยังบ้านของสามีพวกเธอเพื่อพาตัวเธอกลับบ้านเกิด สตรีที่แต่งงานแล้วหลายคนที่ยังอายุน้อยมักเดินทางกลับบ้านเกิดก่อนวันรักษาพันธันถึงสองสามสัปดาห์ และอยู่ที่นั่
วัดพระธาตุสบฝาง
วัดพระธาตุสบฝาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่นาวาง อำเภอแม่อาย จังหวัดเชียงใหม่ ตั้งอยู่บนยอดดอยสบฝาง บริเวณแม่น้ำกกบรรจบกับแม่น้ำฝาง จึงเป็นที่มาของชื่อวัด วัดมีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 800 ไร่
ตามตำนานระบุว่า พระธาตุสบฝางสร้างขึ้นโดยพระเจ้าพรหมมหาราช กษัตริย์แห่งเวียงไชยปราการ ตำนานของวัดพระธาตุสบฝาง เล่าว่า ในราวพุทธศตวรรษที่ 15 มีพระภิกษุรูปหนึ่ง นามว่า พระพุทธโฆษาจารย์ ได้นำเอาพระธาตุส่วนพระนลาฏของพระพุทธเจ้า (กระดูกส่วนหน้าผาก) จำนวน 16 องค์ มาถวายแด่พระเจ้าพังคราช กษัตริย์แห่งอาณาจักรโยนกเชียงแสน ต่อมาพระองค์ได้แบ่งพระธาตุให้แก่พระเจ้าพรหมมหาราช พระโอรสของพระองค์เองเก็บรักษาไว้ มีส่วนหนึ่งได้นำมาบรรจุไว้ในเจดีย์พระธาตุสบฝาง ขณะพระองค์กำลังเดินทางมาสร้างเวียงไชยปราการ ภายหลังวัดได้กลายมาเป็นวัดร้าง จนเมื่อ พ.ศ. 2467 ครูบาศรีวิชัยได้ธุดงค์มาพบพระธาตุและบูรณะใหม่ให้ใหญ่กว่าเดิม พร้อมทั้งได้สร้างบันไดนาคจำนวน 716 ขั้น ต่อมา พ.ศ. 2
และบูรณะใหม่ให้ใหญ่กว่าเดิม พร้อมทั้งได้สร้างบันไดนาคจำนวน 716 ขั้น ต่อมา พ.ศ. 2476 วิหารเกิดเพลิงไหม้ ต่อมา พ.ศ. 2532 พระครูวุฒิญาณพิศิษฐ์ ขึ้นมาจำพรรษาบนดอยสบฝาง ท่านได้สร้างอุโบสถและวิหารปฏิบัติธรรม พร้อมกับได้บูรณะองค์พระเจดีย์ใหม่ทั้งองค์ เปลี่ยนยอดฉัตรพระเจดีย์ให้สมบูรณ์
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2435 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2535

อ้างอิง
ภเลียะฮ์ซัจโก
ภเลียะฮ์ซัจโก ( , ภลฺาสาจฺเคา; ) เป็นอาหารประเภทยำชนิดหนึ่งของประเทศกัมพูชา มีลักษณะตรงกับพล่าของประเทศไทย มีวัตถุดิบหลักคือ เนื้อวัวยำเข้ากับน้ำปลา (หรือใช้ปรอฮก) น้ำมะนาว หอมแดงซอย หัวไชเท้าขูดฝอย ถั่วลิสงคั่วบดหยาบ ใบสะระแหน่ และใบโหระพา

ภเลียะฮ์ซัจโกยังคงรักษากรรมวิธีการทำพล่าอย่างไทยดั้งเดิม โดยหมักเนื้อดิบจากน้ำมะนาวเสียก่อน จากนั้นบีบคั้นน้ำที่ได้จากการหมักเนื้อนำไปตั้งไฟแล้วปรุงรสด้วยปรอฮก (หรือน้ำปลา) น้ำตาล พริกขี้หนู และน้ำมะนาว ซึ่งในไทยเรียกน้ำนี้ว่า "น้ำสะเออะ" นำมาคลุกเคล้าเข้ากับเนื้อวัวดิบและสมุนไพรสด ปัจจุบันชาวเขมรเปลี่ยนไปใช้เนื้อย่างแทนเนื้อดิบแบบดั้งเดิม

อ้างอิง
วังยะหริ่ง
วังยะหริ่ง เป็นวังของพระยาพิพิธเสนามาตยาธิบดีศรีสงคราม (นิโวะ) เจ้าเมืองยะหริ่ง ในสมัยการปกครองแบบเจ็ดหัวเมืองประเทศราช ตั้งอยู่หมู่ที่ 1 ตำบลยามู อำเภอยะหริ่ง จังหวัดปัตตานี

ประวัติ
วังยะหริ่งสร้างโดยพระยาพิพิธเสนามาตยาธิบดีศรีสงคราม (นิโวะ) ซึ่งเป็นเจ้าเมืองยะหริ่งคนที่7และเป็นเจ้าเมืองยะหริ่งคนสุดท้ายก่อนมีการปฏิรูปการปกครองเป็นมณฑลเทศาภิบาล ตัววังสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2438 ในปลายรัชสมัยของรัชกาลที่ 5 ซึ่งได้สร้างเป็นที่พำนักและใช้เป็นที่ว่าราชการเมือง วังยะหริ่งหลังนี้ได้เป็นมรดกสืบทอดและเป็นที่อยู่อาศัยของทายาทจนถึงรุ่นปัจจุบัน
สถาปัตยกรรม
วังยะหริ่งมีสถาปัตยกรรมรูปแบบผสมผสานระหว่าง มลายู จีน ชวา และยุโรป ตัววังสร้างด้วยไม้ตะเคียนทองโดยมีลักษณะครึ่งปูนครึ่งไม้ แบ่งออกเป็น 2 ชั้น ชั้นล่างเป็นปูน ชั้นบนเป็นไม้ ชั้นบนจะเป็นที่ทำการของเจ้าเมืองเช่น ตัดสินคดีความและรับแขกบ้านแขกเมือง โดยเจ้าเมืองและบุตรธิดาจะพำนักอยู่ชั้นบน ส่วนชั้นล่างจะเป็นที่พำนักของเครือญาติ และที่อยู่ของบริวาร โดยตัววังจะสร้างเป็นรูปตัวยู (U) ซึ่งมีลักษณะเด่นคือ บันไดโค้งแบบยุโรป มีช่องแสงประดับด้วยกระจกสีเขียว แดงและน้ำเงิน โดยช่องระบายอากาศ และหน้าจั่วทำด้วยไม้ ฉลุเป็นลวดลายพรรณพฤกษา ตามแบบศิลปะชวาผสมผสานศิลปะแบบตะวันตก
วังยะหริ่งหลังอื่น
#ในสมัยดาตูยามู ได้สร้างวังขึ้นแถวบ้านยือริง ตำบลตันหยงดาลอ อำเภอยะหริ่ง จังหวัดปัตตานี (ก่อนตกเป็นประเทศราชของสยาม)
#พระยายะหริ่ง (นิยูโซฟ) ได้สร้างวังขึ้นที่ตำบลบ้านยามู ริมลำน้ำเมืองยิริงฟากทิศใต้ และในสมัยพระยายะหริ่ง (นิตีมุง) ได้ว่าราชการอยู่ที่วังของพระยายะหริ่ง (นิยูโซฟ) ผู้เป็นบิดา
#พระยาพิบูลเสนานุกิจพิชิตเชษฐภักดี (นิเมาะ) ได้สร้างวังหลังใหม่ ห่างจากวังของพระยายะหริ่ง(นิตีมุง) ลงไปทางทิศใต้ประมาณหกเส้นเศษ
#พระยาพิพิธเสนามาตยาธิบดีศรีสงคราม (นิโวะ) ได้สร้างวัง อยู่หมู่ที่ 1 ตำบลยามู อำเภอยะหริ่ง จังหวัดปัตตานี (วังยะหริ่งหลังปัจจุบัน)

อ้างอิง
วังสายบุรี
วังสายบุรี เป็นวังของเจ้าเมืองสายบุรี พระยาสุริยสุนทรบวรภักดี (เต็งกูอับดุลมุฏฏอเล็บ) (หนิวิตำนาเซร์ หรือ เต็งกูอับดุลมุฏฏอเล็บ) หรือที่ชาวพื้นเมืองเรียกว่า วังเก่าสายบุรี ตั้งอยู่เลขที่ 34 ถนนกลาพอ ตำบลตะลุบัน อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี

ประวัติ
วังสายบุรี สร้างโดยสถาปนิกชาวชวา และชาวท้องถิ่น เมื่อปี พ.ศ.2428 วังนั้นได้สร้างในสมัย เต็งกูอับดุลมุฏฏอเล็บ ขณะดำรงบรรดาศักดิ์เป็นพระวิเศษวังษา ผู้ช่วยราชการเมืองสายบุรี ต่อมาได้รับการแต่งตั้งเป็นพระยาสุริยสุนทรบวรภักดี ศรีมหารายา มัตตาอับดุลวิบูลย์ขอบเขตประเทศมลายูวิเศษวังษา เจ้าเมืองสายบุรีคนสุดท้าย ตรงกับรัชสมัยในรัชกาลที่ 5
สถาปัตยกรรม
ลักษณะรูปทรงของวังสายบุรี เป็นอาคารไม้ตะเคียนทั้งหลังมี 2 ชั้น หลังคาทรงปั้นหยา ได้รับอิทธิพลมาจากศิลปกรรมของชวา ตัววังเดิมจะมีลักษณะเป็นตัวยู (U) ตอนหลังได้รื้อออก ปัจจุบันจึงมีลักษณะเป็นรูปตัวแอล (L) ลักษณะเด่นของวังสายบุรี คือพื้นไม้ทำด้วยไม้ตะเคียนปูพื้นเป็นเส้นทแยงมุม มีแกนกลางตีเน้นเป็นฟันปลา ทั้งชั้นบนและชั้นล่าง สำหรับช่องระบายอากาศ นิยมฉลุไม้ เป็นลวดลายพรรณพฤกษาตามแบบศิลปะชวา นอกจากนี้เชิงชายตกแต่งโดยใช้ทองเหลือง
วังสายบุรีหลังอื่น
#พระยาสายบุรี (หนิดะ) ตั้งวังอยู่ที่ตำบลบ้านยี่งอ ริมแดนต่อพรมแดนเมืองระแงะ ทางประมาณ 400 ผันเศษ (ไม่มีตัววังหลงเหลือ) 
#พระยาสุริยสุนทรบวรภักดี ศรีมหารายา มัตตาอับดุลวิบูลย์ขอบเขตประเทศมลายูวิเศษวังษา (หนิแปะ) ได้ย้ายเมืองและตั้งวังอยู่ที่ สลินดงบายู ต.ตะลุบัน อ.สายบุรี (ไม่มีตัววังหลงเหลือ)
#พระยาสุริยสุนทรบวรภักดี ศรีมหารายา มัตตาอับดุลวิบูลย์ขอบเขตประเทศมลายูวิเศษวังษา (หนิวิตำนาเซร์ หรือ เต็งกูอับดุลมุฏฏอเล็บ) ตั้งวังอยู่เลขที่ 34 ถนนกลาพอ ตำบลตะลุบัน อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานีปัจจุบัน 
#วังพิพิธภักดี ตั้งอยู่ตำบลตะลุบัน อำเภออำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี

อ้างอิง
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดปทุมธานี พ.ศ. 2555
การเลือกตั้งนายกองค์บริหารส่วนจังหวัดและสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดปทุมธานี พ.ศ. 2555 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2555 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2555 ประกอบไปด้วยการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดได้เขตละ 1 คน

ผู้สมัครนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด
หมายเลข 1: ชาญ พวงเพ็ชร์
อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดปทุมธานี 2 สมัย สังกัด กลุ่มปทุมรักไทย โดยมีการสนับสนุนจาก พรรคภูมิใจไทย และ สส.ปทุมธานี พรรคเพื่อไทย
หมายเลข 2: ว่าที่ร้อยตรี สุเมธ ฤทธาคนี
อดีต สส.ปทุมธานี เขต 5 พรรคเพื่อไทย ลงสมัครในนามอิสระ โดยมีการสนับสนุนจาก พรรคเพื่อไทย

หมายเลข 3: สุพจน์ ศรีสุวรรณ
อดีตพัฒนาการอำเภอฯ กรมการพัฒนาชุมชน กระทรวงมหาดไทย อดีตผู้สมัคร สว.ปทุมธานี พ.ศ. 2549 และอดีตผู้สมัคร สว.สรรหา พ.ศ. 2554 ลงสมัครในนามอิสระ

หมายเลข 4: ชานุ หอมหวาน
อดีตผู้ใหญ่บ้าน ลงสมัครในนามอิสระ

หมายเลข 5: สมนึก สอนเนย
อดีตรองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดปทุมธานี ลงสมัครในนามอิสระ

ผลการเลือกตั้ง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
วัดประสาท (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดประสาท เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหอรัตนไชย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 11 ไร่ 1 งาน 20 ตารางวา พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มอยู่ในเกาะเมืองติดต่อกับถนนอู่ทอง ปัจจุบันมีพระครูวิทิตธรรมธาดา (สมชาย) เป็นเจ้าอาวาส

วัดประสาทเป็นวัดเก่าแก่มีมาแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1900 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแล้วประมาณ พ.ศ. 1920 เมื่อคราวเรื้อถอนอุโบสถหลังเดิม พ.ศ. 2502 ได้ขุดพบเสาก่อด้วยอิฐเป็นเสา 6 เหลี่ยม จำนวน 2 ต้น เป็นเส้นผ่าศูนย์กลาง 80 เซนติเมตร และพื้นปูด้วยอิฐสลับเป็นลายขัด เข้าใจว่าเป็นฐานอุโบสถหลังแรก
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 10 เมตร ยาว 26.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2503 มีโครงสร้างเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์จำนวน 15 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาการเปรียญกว้าง 8 เมตร เป็นอาคารคอนกรีต หอระฆังคอนกรีตเสริมเหล็ก หอไตรเป็นอาคารไม้ ฌาปนสถานศาลาบำเพ็ญกุศล 2 หลัง และหอสวดมนต์

อ้างอิง
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดปทุมธานี พ.ศ. 2563
การเลือกตั้งนายกองค์บริหารส่วนจังหวัดและสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดปทุมธานี พ.ศ. 2563 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2563 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2563 ประกอบไปด้วยการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด 1 ที่นั่ง และการเลือกตั้งสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัด โดยแบ่งเขตเลือกตั้ง ดังนี้ 
* อำเภอเมืองปทุมธานี 6 เขต
* อำเภอคลองหลวง 9 เขต
* อำเภอธัญบุรี 6 เขต
* อำเภอหนองเสือ 2 เขต
* อำเภอลาดหลุมแก้ว 2 เขต
* อำเภอลำลูกกา 9 เขต
* อำเภอสามโคก 2 เขต

แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดได้เขตละ 1 คน
ผู้สมัครนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด
หมายเลข 1: พลตำรวจโท คำรณวิทย์ ธูปกระจ่าง
อดีตผู้บัญชาการตำรวจนครบาล ปัจจุบันประกอบอาชีพหมอฝังเข็มรักษาคนไข้ที่มูลนิธิมงคล-จงกล ธูปกระจ่าง สังกัด กลุ่มคนรักปทุม โดยมีการสนับสนุนจาก พรรคเพื่อไทย

หมายเลข 2: ชาญ พวงเพ็ชร์
อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดปทุมธานี 3 สมัย สังกัด กลุ่มปทุมรักไทย โดยมีการสนับสนุนจาก พรรคภูมิใจไทย

หมายเลข 3: กรรณิการ์ นาคอินทร์
ผู้สมัครอิสระ อดีตผู้สมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดปทุมธานี เขต 2 พรรคภูมิใจไทย ในปี พ.ศ. 2554

ผลการเลือกตั้ง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
วัดศรีสระแก้ว
วัดศรีสระแก้ว เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนามะเฟือง อำเภอเมืองหนองบัวลำภู จังหวัดหนองบัวลำภู มีเนื้อที่ 10 ไร่ 2 งาน 70 ตารางวา ตามโฉนดที่ดินเลขที่ 9131

วัดศรีสระแก้วตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2472 โดยมีพระอธิการศรี โฆสโก เป็นประธานฝ่ายสงฆ์ นายอ่อนสา แก้วประสิทธิ์ และนายแก้ว สารีพันธ์ ร่วมกันบริจาคที่ดินและเป็นประธานฝ่ายฆาราวาสในการสร้างวัด ตั้งชื่อว่าว่า วัดศรีสาแก้ว เพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้สร้างวัด ต่อมากร่อนเสียงเป็น "วัดศรีสระแก้ว" ซึ่งมีความหมายว่า แก้วบริสุทธิ์หรือแก้วแห่งความดีหรือสถานที่ฟอกให้เกิดคุณงามความดี วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2513
เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550 วัดศรีสระแก้วได้รับการยกวัดราษฎร์ขึ้นเป็นพระอารามหลวง เนื่องในมหามงคลเฉลิมพระเกียรติพระชนมพรรษา 80 พรรษาพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการศรี โฆสโก พ.ศ. 2472–2482
* พระอธิการทองสุข ปสนฺโน พ.ศ. 2483–2490
* พระอธิการบุญทัน ปุญฺญกาโม พ.ศ. 2491–2495
* พระอธิการสะอาน ธมฺมพินฺโท พ.ศ. 2496–2497
* พระอธิการสุทิน เขมโก พ.ศ. 2498–2499
* พระอธิการจรัส วราสโภ พ.ศ. 2500–2502
* พระมหาเรืองยศ ยโสธโร พ.ศ. 2503–2504
* พระราชรัตโนบล (สีหา ปภสฺสโร) พ.ศ. 2505–2553
* พระเทพวัชรวิสุทธิ์ (วีระ นิรุตฺติเมธี ป.ธ.6) พ.ศ. 2553–

อ้างอิง
ติ่ง (ภาชนะ)
เป็นติ่งที่มีการประดับด้วยรูปหน้ามนุษย์]]
ติ่ง ( ) เป็นหม้อต้มของจีนยุคก่อนประวัติศาสตร์และยุคโบราณ ตั้งอยู่บนขาตั้งและมีฝาปิดกับหูจับสองข้างที่อยู่ด้านตรงข้ามกัน ติ่งเป็นหนึ่งในวัตถุสำคัญที่ใช้ในกลุ่มเครื่องสัมฤทธิ์ในพิธีกรรมของจีน ติ่งถูกสร้างในสองรูปร่างคือเป็นภาชนะรูปกลมมีสามขากับเป็นภาชนะรูปสี่เหลี่ยมมีสี่ขา รูปร่างแบบที่สองเรียกว่าฟางติ่ง (方鼎) ติ่งใช้ในการประกอบอาหาร ใช้ในการเก็บอาหาร และใช้ในพิธีกรรมบวงสรวงเทพเจ้าหรือบรรพบุรุษ ติ่งที่เก่าแก่ที่สุดที่ค้นพบเป็นติ่งปั้นเผาในยุคก่อนราชวงศ์ชางที่แหล่งโบราณคดีเอ้อหลี่โถว แต่ติ่งที่เป็นที่รู้จักแพร่หลายกว่ามาจากยุคสัมฤทธิ์ โดยเฉพาะหลังราชวงศ์โจวที่ไม่เน้นการบวงสรวงด้วยสุราอย่างที่กระทำโดยกษัต
คสัมฤทธิ์ โดยเฉพาะหลังราชวงศ์โจวที่ไม่เน้นการบวงสรวงด้วยสุราอย่างที่กระทำโดยกษัตริย์ของราชวงศ์ชาง ในยุคราชวงศ์โจว ติ่งและเอกสิทธิ์ในการประกอบพิธีกรรมที่เกี่ยวข้องกับติ่งกลายเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจ จำนวนของติ่งที่อนุญาตให้ครอบครองมีความแตกต่างกันไปตามลำดับขั้นของฐานันดรศักดิ์จีน ติ่งเก้าใบของกษัตริย์ราชวงศ์โจวกลายเป็นสัญลักษณ์ของการปกครองเหนือแผ่นดินจีนทั้งหมด แต่ติ่งทั้งเก้าใบก็สูญหายไปในรัชสมัยของจิ๋นซีฮ่องเต้ผู้เป็นจักรพรรดิจีนองค์แรกเมื่อศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล ภายหลังจากนั้นอำนาจของจักรพรรดิถูกแสดงออกในรูปตราราชลัญจกรซึ่งแกะสลักจากหยกเหอชื่อปี้อันศักดิ์สิทธิ์ ตราราชลัญจกรนี้สูญหายไปในช่วงยุคยุคห้าวงศ์สิบรัฐหลังการล่มสลายของราชวงศ์ถัง
บรรณานุกรม
* 
* Delbanco, Dawn Ho. Art from Ritual: Ancient Chinese Bronze Vessels from the Arthur M. Sackler Collections. Cambridge and Washington D.C.: Fogg Museum and Sackler Foundation, 1983.
* 
* 
* 
* 
* Loewe, Michael, and Edward L. Shaughnessy, eds. The Cambridge History of Ancient China: From the Origins of Civilization to 221 B.C. Cambridge: Cambridge University Press, 1999.
* 
* Rawson, Jessica. Chinese Bronzes: Art and Ritual. London: British Museum, 1987.
* Sullivan, Michael. The Arts of China. Berkeley: University of California Press, 2008.
* Wang, Zongshu. Han Civilization. New Haven: Yale University Press, 1982.
* Yang, Xiaone
ongshu. Han Civilization. New Haven: Yale University Press, 1982.
* Yang, Xiaoneng, ed. The Golden Age of Chinese Archaeology: Celebrated Discoveries from the People's Republic of China. Washington, D.C.: National Gallery of Art, 1999.
*
อ่านเพิ่มเติม
* Allen, Anthony J. Allen's Authentication of Ancient Chinese Bronzes. Auckland: Allen's Enterprises, 2001.
* 
* Lawton, Thomas, ed. New Perspectives on Chu Culture during the Eastern Zhou Period. Washington, D.C.: Sackler Gallery, 1991.
* 
* Rawson, Jessica. Mysteries of Ancient China: New Discoveries from the Early Dynasties. London: British Museum Press, 1996.
* Yang, Xiaoneng, ed. New Perspectives on China's Past: Chinese Archaeology in the Twentieth Century. New Haven: Yale University Press, 2004.
แหล่งข้อมูลอื่น
* "Part Two: Bronze Age China: More about Bronze Vessels", National Gallery of Art, Washington, D.C.
* Ding (ritual vessels) in Art & Architecture Thesaurus (Taiwan)
*A Handbook of Chinese Ceramics from The Metropolitan Museum of Art
การท่องเที่ยวเชิงการแพทย์ในประเทศอินเดีย
การท่องเที่ยวเชิงการแพทย์เป็นภาคส่วนที่กำลังเติบโตประเทศอินเดีย ในช่วงกลาง ค.ศ. 2020 ภาคการท่องเที่ยวเชิงการแพทย์ของอินเดียคาดว่าจะมีมูลค่า 5–6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยใน ค.ศ. 2017 มีผู้ป่วย 495,056 รายเดินทางไปอินเดียเพื่อรับการรักษาพยาบาล ตามรายงานของ ค.ศ. 2019 โดยสหพันธ์หอการค้าและอุตสาหกรรมอินเดียรวมถึงเอินส์ทแอนด์ยัง นักท่องเที่ยวเชิงการแพทย์ที่เดินทางมาถึงอินเดียส่วนใหญ่มาจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้, ตะวันออกกลาง แอฟริกา และภูมิภาคสมาคมเอเชียใต้เพื่อความร่วมมือระดับภูมิภาค นอกจากนี้ ประเทศอินเดียยังรับนักท่องเที่ยวเชิงการแพทย์จำนวนมากจากออสเตรเลีย, แคนาดา, จีน, รัสเซีย, สหราชอาณาจักร และสหรัฐ ส่วนเมืองเจนไนเป็นที่รู้จักในฐานะเมืองหลวงด้านก
รัสเซีย, สหราชอาณาจักร และสหรัฐ ส่วนเมืองเจนไนเป็นที่รู้จักในฐานะเมืองหลวงด้านการดูแลสุขภาพของอินเดีย
เพื่อส่งเสริมการสมัครและลดขั้นตอนการเดินทางสำหรับนักท่องเที่ยวเชิงการแพทย์ ทางรัฐบาลได้ขยายระบบวีซ่าท่องเที่ยวอิเล็กทรอนิกส์ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2019 ซึ่งระยะเวลาพำนักสูงสุดภายใต้วีซ่านี้คือ 6 เดือน โดยตั้งแต่วันที่ 30 สิงหาคม ค.ศ. 2019 เป็นต้นไป ชาวต่างชาติสามารถรับการรักษาพยาบาลใด ๆ ในประเทศอินเดียได้ ยกเว้นการปลูกถ่ายอวัยวะโดยไม่ต้องมีวีซ่าทางการแพทย์

ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2023 กระทรวงมหาดไทยของรัฐบาลอินเดียได้ประกาศการสร้างประเภทวีซ่าอายุษสำหรับชาวต่างชาติ เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงการแพทย์ในประเทศอินเดีย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
*
ศานตินิเกตัน
ศานตินิเกตัน (อักษรโรมัน: Shantiniketan) เป็นย่านในเมืองพลปุระ ตำบลพลปุระ อำเภอพีรภูม รัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ห่างไปทางเหนือราว 152 กิโลเมตรจากโกลกาตา ศานตินิเกตันสถาปนาขึ้นโดยมหาฤษีเทเวนทรนาถ ฐากุร และต่อมาได้รับการขยับขยายโดยบุตรของเขา รพินทรนาถ ฐากุร ปัจจุบันศานตินิเกตันเป็นเมืองมหาวิทยาลัยสืบเนื่องมาจากการสถาปนาวิศวภารตี ซึ่งเป็นไปตามวิสัยทัศน์ของรพินทรนาถ ฐากุร

ประวัติศาสตร์
ในปี 1863 เทเวนทรนาถ ฐากุร ได้เช่าที่ดินขนาด เป็นการถาวรด้วยค่าเช่าปีละ 5 รูปี จากภุวัน โมหัน สิงห์ (Bhuban Mohan Sinha) ตลุกทรจากรายปุระในพีรภูม บนที่ดินนี้มีต้นฉติม ( ; ต้นตีนเป็ด) สองต้นปลูกอยู่ ฐากุรสร้างเรือนรับรองขึ้นหนึ่งหลัง และตั้งชื่อให้กับที่ดินนี้ว่า "ศานตินิเกตัน" แปลว่า "ที่พำนักแห่งสันติ" เมื่อเวลาผ่านไป พื้นที่นี้โดยรวมค่อย ๆ ลายมาเป็นที่รู้จักในชื่อศานตินิเกตันเช่นกัน
พินัย โฆษ กล่าวว่าในกลางศตวรรษที่ 19 พลปุระยังเป็นเพียงสถานที่เล็ก ๆ หลังศานตินิเกตันเติบโตขึ้น พลปุระก็เติบโตไปเช่นกัน พื้นที่จำนวนหนึ่งของพลปุระถือเป็น ซามินดารี ของตระกูลสิงห์ (Sinha) แห่งรายปุระ ภุวัน โมหัน สิงห์ ได้พัฒนาหมู่บ้านเล็ก ๆ ขึ้นในแถบพลปุระ และตั้งชื่อว่า ภุวันทังคะ (Bhubandanga) ปัจจุบันหมู่บ้านนี้ตั้งอยู่ตรงข้ามกับศานตินิเกตันพอดี ภุวันทังคะเคยเป็นแหล่งมั่วสุมของกลุ่มอาชญากรรมต่าง ๆ ที่เลื่องชื่อ และไม่มีความชั่งใจในการจะสังหารคน ต่อมาจึงเกิดข้อพิพาทและการเผชิญหน้ากันระหว่างศานตินิเกตันกับกลุ่มอาชญากร แต่สุดท้ายหัวหน้ากลุ่มอาชญากรได้ศิโรราบแก่เทเวนทรนาถ และเริ่มเปลี่ยนมาช่วยเขาในการพัฒนาพื้นที่นี้แทน เทเวนทรนาถเคยนั่งสมาธิอยู
นทรนาถ และเริ่มเปลี่ยนมาช่วยเขาในการพัฒนาพื้นที่นี้แทน เทเวนทรนาถเคยนั่งสมาธิอยู่เบื้องใต้ต้นฉติม ( ) ในศานตินิเกตันนี้ เทเวนทรนาถได้รับแรงบันดาลใจมาจากเดอะคริสตัลพาลิซ ซึ่งเดิมทีสร้างขึ้นที่ฮายด์พาร์กในลอนดอน เพื่อใช้จัดแสดงเกรตเอ็กซิบิชั่นเมื่อปี 1851 ก่อนที่ต่อมาจะถูกย้ายออกไป เขาได้สร้างโถงขนาด 60 คูณ 30 ฟุตขึ้น เพื่อใช้สำหรับการสวดภาวนาพราหโม หลังคาของโถงเป็นกาะเบื้อง ส่วนพื้นปูด้วยหินอ่อนสีขาว ส่วนที่เหลือของอาคารทำมาจากกระจกเช่นเดียวกับเดอะคริสตัลพาลิซที่ลอนดอน อาคารนี้ได้ดึงดูดผู้คนมรจากทุกสารทิศมานับตั้งแต่ช่วงแรกสุด รพินทรนาถ ฐากุร เดินทางมายังศานตินิเกตันเป็นครั้งแรกเมื่อ 27 มกราคม 1878 ขณะนั้นอายุ 17 ปี ในปี 1888 เทเวนทรนาถได้อุทิ
ันเป็นครั้งแรกเมื่อ 27 มกราคม 1878 ขณะนั้นอายุ 17 ปี ในปี 1888 เทเวนทรนาถได้อุทิศอสังหาริมทรัพย์ทั้งหมดให้เพื่อการก่อตั้งพรหมวิทยาลัย (Brahmavidyalaya) ขึ้น ผ่านทางการตั้งทรัสต์ ในปี 1901 รพินทรนาถได้เริ่มต้นตั้งพรหมจารียาศรม (Brahmacharyaashrama) ขึ้น ที่ซึ่งต่อมาเป็นที่รู้จักในชื่อปถภาวนาตั้งแต่ปี 1925
ตระกูลฐากุรเป็นครอบครัวผู้นำการเพิ่มพูนคุณภาพชีวิตและสังคมในเบงกอลผ่านกิจกรรมในภาคส่วนต่าง ๆ มาอย่างยาวนาน สภาแวดล้อมที่โชรสังโก ฐากุรพารี หนึ่งในฐานของตระกูลฐากุรในโกลกาตา เต็มไปด้วยดนตรี วรรณกรรม จิตรกรรม และการละคร รพินทรนาถ ฐากุร ได้ก่อตั้งวิศวภารตีขึ้นที่ศานตินิเกตันในปี 1921 และวิทยาลัยได้รับสถานะมหาวิทยาลัยกลางและเป็นสถาบันที่มีความสำคัญระดับชาติในปี 1951

อ้างอิง
วัดนาเขื่อน
วัดนาเขื่อน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาป่า อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี มีเนื้อที่รวมทั้งสิ้น 38 ไร่ 1 งาน 71 ตารางวา

วัดนาเขื่อนสร้างตั้งแต่สมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2405 ต่อมา พ.ศ. 2500 ได้ร้างไประยะหนึ่ง ไม่มีพระจำพรรษา จนถึง พ.ศ. 2503 พระครูศรีสัตยาภิวัฒน์ ได้ส่งพระประกอบ สีตธมฺโม มารักษาการเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก วัดนาเขื่อนได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2452 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 6.50 เมตร ยาว 11.50 เมตร บูรณปฏิสังขรณ์ครั้งแรกเมื่อประมาณ พ.ศ. 2477 และครั้งที่สอง ประมาณ พ.ศ. 2512
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถหลังเดิม 1 หลัง มีกุฏิสงฆ์จำนวน 15 หลัง มีศาลาการเปรียญ วิหาร ศาลาฌาปนสถาน เมรุ และหอระฆัง วัดมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์คือท้าวเวสวัณ ประชาชนที่ได้มาทำบุญและกราบสักการะบูชาเพื่อขอโชคลาภ

อ้างอิง
วัดราษฏร์ศรัทธาทำ
วัดราษฏร์ศรัทธาทำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางขวัญ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบันมีพระครูปริยัติวรรณาภรณ์ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัด ที่ดินที่ตั้งวัด 14 ไร่ 2 งาน 16 ตารางวา
วัดราษฎร์ศรัทธาทำ หรือเดิมชื่อว่า วัดปากแยก เพราะที่ตั้งวัดอยู่บริเวณคลองเอาตะเข้ ซึ่งเป็นคลองธรรมชาติกับคลองบ้านใหม่มาบรรจบกันตรงบริเวณหน้าวัดพอดี ตามประวัติวัดระบุว่าได้รับอนุญาตให้สร้างและเริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2357 แต่สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2405 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2484 โดยมีนายใจ ลำเจียกเทศ ซึ่งมีภูมิลำเนาอยู่ในตำบลบางขวัญ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา ได้เป็นผู้มอบที่ดินถวายเพื่อสร้างวัด จำนวน 12 ไร่ 2 งาน 66 วา ได้เปลียนชื่อวัดมาเป็น "วัดราษฎร์ศรัทธาทำ" เมื่อ พ.ศ. 2480
เมื่อเริ่มสร้างวัด ได้นิมนต์หลวงพ่อทัด มาเป็นเจ้าอาวาส หลวงพ่อทัดได้ร่วมกับประชาชนบริเวณนั้นจัดสร้างอุโบสถ โดยใช้ไม้เรือนโบราณยอดแหลมจากผู้มีจิตศรัทธาให้แก่ทางวัดและสร้างกุฎิสงฆ์ ได้สร้างอุโบสถหลังใหม่เมื่อ พ.ศ. 2482 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2484 แต่ยังผูกพัทธสีมาไม่ได้ เพราะขณะนั้นอยู่ในระหว่างเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 ทางการห้ามใช้แสงสว่างในเวลากลางคืน เมื่อสงครามสงบลง จนกระทั่ง พ.ศ. 2486 จึงได้ผูกพัทธสีมาและฝังลูกนิมิต วัดมีเจดีย์ใหญ่ทรงโอ่งคว่ำ มีคอระฆังยอดแหลมภายในเจดีย์ใหญ่บรรจุพระพุทธรูป พระธรรม ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2463 ลักษณะเป็นเรือนไม้ปั้นหยาเสากลมไม้แก่น หลังคามุมกระเบื้องเล็กสี่เหลี่ยมชั้นเดียว กว้าง 7 วา ยาว 10 วา ได้สร้างศาลาก
ก่น หลังคามุมกระเบื้องเล็กสี่เหลี่ยมชั้นเดียว กว้าง 7 วา ยาว 10 วา ได้สร้างศาลาการเปรียญหลังใหม่แทนเรือนไม้ปั้นหยาเมื่อ พ.ศ. 2515 เป็นคอนกรีตเสริมเหล็กหลังคามุมกระเบื้องลอนคู่ 2 ชั้น กว้าง 9 วา ยาว 19 วา ภายในวัดได้ให้ราชกาลสร้างโรงเรียนในที่ดินของวัด
วัดเที่ยงพิมลมุข
วัดเที่ยงพิมลมุข เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางขวัญ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบันพระปลัดศิริ สุเมโธ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดเที่ยงพิมลมุข หรือ วัดใหม่บางขวัญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2454 ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2457 ซึ่งมีกำนันเที่ยง ศรีคชา (ขุนบางขวัญ) นายมุข ศรีคชา, นายมล ศรีคชา, นางมาก มณฑาพงษ์ ได้พากันชักชวนชาวบ้านในท้องถิ่น ซื้อที่ตั้งวัดได้ประมาณ 20 ไร่ 2 งาน 70 ตารางวา หลังจากที่เมื่อ พ.ศ. 2452 มีพระภิกษุรูปหนึ่งชื่อ หลวงตาเอี่ยม ฉายา นามสกุล ไม่ปรากฎ ได้เดินธุดงค์ผ่านมา ชาวบ้านเกิดความศรัทธาจึงได้อาราธนาให้อยู่ แล้วจึงสร้างเพงที่พักอาศัย ต่อมา พ.ศ. 2455 ชาวบ้านร่วมกันขุดคูน้ำล้อมบริเวณสร้างเป็นสำนักสงฆ์ โดยมีหลวงตาเอี่ยมได้ดูแล ประมาณ 3 ปี และได้มรณะภาพลง
วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2472 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2528

รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงตาเอี่ยม พ.ศ. 2455
* พระอาจารย์พราหมณ์ พ.ศ. 2456–2464
* พระอาจารย์ยม เนียรมงคล ฉายาไม่ปรากฎ พ.ศ. 2464–2470
* พระอาจารย์พรหม เรืองวัฒนา ฉายา ทนตาสโย พ.ศ. 2470
* พระบุญเชิด สินเจริญ ฉายา จกกธมโม พ.ศ. 2503
* พระครูวิมลธรรมาภิรม (บุญเชิด จกฺกธมฺโม)-พ.ศ.2567
* พระปลัดศิริ สุเมโธ พ.ศ.2568-ปัจจุบัน

อ้างอิง
สุดาวรรณ หวังศุภกิจโกศล
สุดาวรรณ หวังศุภกิจโกศล (เกิด 8 สิงหาคม พ.ศ. 2525) เป็นนักการเมืองชาวไทย สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ รองหัวหน้าพรรคเพื่อไทย ดูแลพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม และอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา ในรัฐบาลแพทองธาร ชินวัตร และรัฐบาลเศรษฐา ทวีสิน

ประวัติ
สุดาวรรณ เกิดเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2525 เป็นบุตรวีรศักดิ์ หวังศุภกิจโกศลและยลดา หวังศุภกิจโกศล เป็นพี่สาวของอาทิตย์ หวังศุภกิจโกศล สส.จังหวัดนครราชสีมา สำเร็จการศึกษาด้านเทคโนโลยีธรณี จากสำนักวิชาวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี
การทำงาน
สุดาวรรณ เคยเป็น กรรมการผู้จัดการ บริษัท แป้งมันเอี่ยมเฮงอุตสาหกรรม จำกัด ก่อนที่จะเข้าสู่การเมือง จากนั้น เธอลงรับสมัคร สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 ในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย และได้รับการเลือกตั้ง ในวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2566 ต่อมาเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2566 เธอได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา โดยเป็นรัฐมนตรีอายุน้อยที่สุดในคณะรัฐมนตรีของเศรษฐา ทวีสินในขณะนั้น เดือนเมษายนปีถัดมาเธอได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม สลับตำแหน่งกับเสริมศักดิ์ พงษ์พานิช และได้รับการแต่งตั้งในตำแหน่งเดิมในรัฐบาลแพทองธาร ชินวัตร
ต่อมา ในการปรับคณะรัฐมนตรี เธอได้ย้ายไปดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม แทนที่ ศุภมาส อิศรภักดี จาก พรรคภูมิใจไทย ที่ลาออกจากตำแหน่งเนื่องจากการถอนตัวออกจากการร่วมรัฐบาล ส่วนตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม แพทองธาร ชินวัตร นายกรัฐมนตรี ได้เข้ามาควบตำแหน่งนี้ด้วยตนเอง

ต่อมา เธอลงรับสมัคร สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2569 ในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย และได้รับการเลือกตั้ง ในวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2569 ซึ่งนับเป็นสมัยที่ 2 ของการดำรงตำแหน่งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
สุดาวรรณ หวังศุภกิจโกศล ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 2 สมัย คือ
# การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 แบบบัญชีรายชื่อ สังกัด พรรคเพื่อไทย
# การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2569 แบบบัญชีรายชื่อ สังกัด พรรคเพื่อไทย

เครื่องราชอิสริยาภรณ์

อ้างอิง
เผาลงถังแดง
ถังแดง หรือ เผาลงถังแดง สื่อถึงการสังหารหมู่พลเมืองมากกว่า 200 คน (บันทึกไม่เป็นทางการกล่าวว่าสูงถึง 3,000 คน) :186 ที่กองทัพของรัฐบาลไทยกล่าวหาว่าสนับสนุนคอมมิวนิสต์ในตำบลแหลมทราย จังหวัดพัทลุง ในช่วงปลาย พ.ศ. 2515 ภายใต้เผด็จการทหาร ถนอม กิตติขจร กับประภาส จารุเสถียร :186 คาดว่ากองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายในราชอาณาจักรเป็นผู้สั่งการ โดยที่กองทัพ ตำรวจ และกองอาสารักษาดินแดนมีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์นี้
เหตุการณ์ดังกล่าวเป็นเพียงตัวอย่างหนึ่งของ "รูปแบบการละเมิดอำนาจของกองทัพและหน่วยงานบังคับใช้กฎหมาย" :259 ระหว่างปฏิบัติการต่อต้านการก่อการกำเริบที่ป่าเถื่อนในปี 2514–2516 ซึ่งทำให้มียอดพลเรือนเสียชีวิต 3,008 คนทั่วประเทศ (ในขณะที่จำนวนประมาณการอย่างไม่เป็นทางการอยู่ที่ระหว่าง 1,000 ถึง 3,000 ในจังหวัดพัทลุงที่เดียว) ผู้ที่ถูกฆ่าทั้งหมดถูกกล่าวหาว่าทำงานร่วมกับ พคท.

จนถึงเวลานั้น ผู้ต้องสงสัยคอมมิวนิสต์ที่ถูกทหารจับกุมปกติถูกยิงข้างถนน มีการริเริ่มเทคนิค "ถังแดง" ภายหลังเพื่อกำจัดหลักฐานใด ๆ ผู้ต้องสงสัยจะถูกทุบตีจนเกือบหมดสติก่อนถูกทิ้งลงในถังน้ำมันแล้วเผาทั้งเป็น

ถังแดง 200 ลิตรมีตะแกรงกั้นเหล็ก โดยมีไฟด้านล่าง และผู้ต้องสงสัยอยู่ด้านบน
แม้ว่าหลังการปกครองของทหารสิ้นสุดลงจากการประท้วงในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2516 กลับไม่เคยมีการสอบสวนการสังหารหมู่อย่างจริงจัง และไม่มีผู้กระทำผิดคนใดได้รับการลงโทษ :186-187

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม
* 
* 
*
หมู่โบสถ์ไม้แห่งมารามูเรช
หมู่โบสถ์ไม้แห่งมารามูเรช ( ) เป็นกลุ่มโบสถ์มากกว่าหนึ่งร้อยแห่งในภูมิภาคมารามูเรชในทรานซิลเวเนียเหนือ โบสถ์เหล่านี้เป็นของนิกายออร์ทอดอกซ์โรมาเนีย และบางส่วนเป็นกรีกคาทอลิก รูปแบบการก่อสร้างที่เป็นเอกลักษณ์ของโบสถ์ไม้แบบมารามูเรชคือหอระฆังสูงชะลูดอยู่ปลายตะวันตกของอาคาร
โบสถ์แปดหลังในจำนวนทั้งหมดนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกยูเนสโกในปี 1999 เนื่องด้วยความสำคัญทางศาสนาและธรรมเนียมการก่อสร้างโดยใช้ไม้ซุง โบสถ์ที่ได้รับการขึ้นทะเบียนได้แก่ โบสถ์แม่พระถวายองค์ในพระวิหาร เบอร์ซานา, โบสถ์นักบุญนิโคลัส บูเดชต์ฌอซัน, โบสถ์นักบุญปารัสเกวี เดเซชต์, โบสถ์แม่พระบังเกิด เขาเยวุด, โบสถ์หัวหน้าทูตสวรรค์มีคาเอลและกาเบรียล ปลอปิช, โบสถ์นักบุญปารัสเกวี ปอเยนีเลอีเซย์, โบสถ์หัวหน้าทูตสวรรค์ รอกอซ, โบสถ์หัวหน้าทูตสวรรค์มีคาเอลและกาเบรียล ชูร์เดชต์

งานตีพิมพ์ในวารสารหนึ่งจากปี 1866 แสดงภาพร่างโบสถ์ไม้หลังหนึ่งจากเซยิน (อยู่ในเทศมณฑลซ็อตมาร์) นำไปสู่การเปรียบเทียบกับโบสถ์ไม้พื้นถิ่นของนอร์เวย์

อ้างอิง
วัดนาสร้าง
วัดนาสร้าง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าแซะ อำเภอท่าแซะ จังหวัดชุมพร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 38 ไร่ 84 ตารางวา ส.ค.1 เลขที่ 114 มี่ที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 11 ไร่ 2 งาน 30 ตารางวา

วัดนาสร้างตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1858 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2529 วัดมีตำนานเกี่ยวข้องกับตำนาน พระนางเลือดขาว เล่ากันว่าพระนางเลือดขาวได้เดินทางผ่านมาบริเวณนี้และได้สร้างวัดและนาไว้แปลงหนึ่ง เมื่อสร้างนาและวัดเสร็จพระนางเลือดขาวก็เสด็จลงไปทางใต้ ต่อมาบริเวณวัดที่พระนางเลือดขาวที่ได้สร้างไว้เป็นที่ดินของนางเผือกและเปลี่ยนจากที่นาเป็นสวน
บริเวณวัดได้เคยขุดพบอิฐเก่า ๆ สันนิษฐานว่าคงเป็นอิฐของวัดที่พระนางเลือดขาวสร้าง แต่ปัจจุบันนี้ถูกทำลายไปหมดสิ้นแล้ว เหลือเป็นที่ทำกินของนางเผือกประมาณ 12 ไร่เศษ อาคารเสนาสนะภายในวัดมีอุโบสถเก่าแก่ วิหารรวมทั้งพระพุทธรูปปางต่าง ๆ ยังมีพระนอนเป็นที่เคารพสักการะของประชาชนด้วย

อ้างอิง
อุโปะโปย
อุโปะโปย 
( ) หรือ พิพิธภัณฑ์ไอนุแห่งชาติ ( ) ตั้งอยู่ที่เมืองชิราโออิ กิ่งจังหวัดอิบุริ จังหวัดฮกไกโดของญี่ปุ่น เป็นกลุ่มสถานที่ซึ่งถูกสร้างเพื่อทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางระดับชาติสำหรับการฟื้นฟู สร้างสรรค์ และพัฒนาวัฒนธรรมไอนุของชาวไอนุ

คำว่า "อุโปะโปย" เป็นภาษาไอนุ หมายถึง "การร้องเพลง (ร่วมกันหลายคน)"

อ้างอิง
จ็อก
ซึ่งเป็นเนื้อหาเกี่ยวกับนักศึกษาในมหาวิทยาลัยที่พยายามจะมีชื่อเสียงจากการเข้าร่วมทีมอเมริกันฟุตบอล]]
ในสหรัฐ และแคนาดา จ็อก ( ) คือการเหมารวมของนักกีฬา หรือบุคคลที่มีความสนใจทางด้านกีฬา หรือวัฒนธรรมกีฬา และไม่ได้สนใจเกี่ยวกับกิจกรรมทางด้านวิชาการ โดยส่วนหนึ่งคำว่าจ็อก อาจจะสามารถเป็นคำนิยามของนักกีฬา ซึ่งจ็อกมักจะเป็นภาพแทนของผู้ชายที่เป็นผู้เล่นในกีฬาประเภททีม เช่น อเมริกันฟุตบอล, ฟุตบอล, บาสเกตบอล, เบสบอล, ลาครอส, ว่ายน้ำ หรือฮอกกี้น้ำแข็ง
คำนิยามที่คล้ายกันที่มีความหมายเดียวกับคำว่าจ็อก ที่ใช้ในทวีปอเมริกาเหนือมีทั้ง มีตเฮด ( ), มัสเซิลเบรน ( ) และมัสเซิลเฮด ( ) คำเหล่านี้คือการเหมารวมว่าจ็อกคือบุคคลที่มีรูปร่างกำยำแต่ไม่ฉลาด และไม่สามารถเข้าร่วมวงสนทนาในประเด็นอื่นได้นอกจากหัวข้อที่เกี่ยวกับกีฬา และการออกกำลังกาย

ต้นกำเนิด
นิยามคำว่า "จ็อก" ที่หมายถึงนักกีฬาผู้ชายได้ถูกปรากฏออกมาตั้งแต่ในช่วงปี ค.ศ. 1963 โดยเชื่อกันว่าคำดังกล่าวเป็นที่มาของคำว่า "จ็อกสแตรป" ซึ่งหมายถึงชุดชั้นในชายที่สามารถดูแลและป้องกันอวัยวะเพศชายในระหว่างเล่นกีฬา
ลักษณะ
ลักษณะของบุคคลที่มีบุคลิกความเป็นจ็อกมีดังนี้
* ก้าวร้าว, หยิ่ง, ใจแคบ, ไม่ฉลาด, เอาตนเองเป็นศูนย์กลาง, มีอารมณ์ขุ่นเคืองง่าย และมักอารมณ์ไม่ดี 
* มีร่างกายกำยำ, สูง และแข็งแรง 
* หยาบคาย
* มักจะไม่ร้องไห้ หรือแสดงความเปราะบางหรือความกลัว 
* มีความกลัวที่จะกอดหรือจับมือเพื่อนเป็นระยะเวลานาน เพื่อแสดงความเป็นชาย
* มักจะมีส่วนร่วมในการข่มเหงรังแกกับผู้ที่ไม่มีความสามารถทางด้านกีฬา หรือข่มเหงรังแกผู้อื่นเพื่อแสดงอำนาจ
* มักจะมีอภิสิทธิ์เหนือว่าผู้อื่น เช่น ได้ผลคะแนนที่ไม่ควรจะได้ หรือได้รับการปกป้องจากฝ่ายปกครองของโรงเรียน เพื่อที่จะรักษาสิทธิ์ของเขาในการเล่นกีฬา

อ้างอิง
วัดธรรมาราม (อำเภอพระนครศรีอยุธยา)
วัดธรรมาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งทิศตะวันตก นอกเกาะเมืองพระนครศรีอยุธยา ในตำบลบ้านป้อม อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดธรรมารามมีชื่อปรากฏครั้งแรกในพระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยาในแผ่นดินสมเด็จพระมหินทราธิราช เมื่อ พ.ศ. 2112 ครั้งพระเจ้าหงสาวดีบุเรงนองยกทัพมาตีกรุงศรีอยุธยา เมื่อ พ.ศ. 2112 กองทัพบางส่วนตั้งทัพอยู่ที่วัดธรรมาราม นอกจากนี้ยังเป็นวัดที่จำพรรษาของพระอุบาลีมหาเถระกับพระอริยมุนีมหาเถระ ที่ได้รับการแต่งตั้งเป็นพระอุปัชฌาจารย์ออกไปลังกาทวีป เพื่อให้อุปสมบทชาวลังกา เนื่องจากพุทธศาสนาได้เสื่อมหายไปจากดินแดนลังกา สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1900 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1910
ลักษณะแผนผังเป็นแบบอย่างที่มีปรากฏในสมัยอยุธยาตอนกลางเป็นอย่างน้อยโดยวางเกนตามแนวทิศตะวันออก-ทิศตะวันตก อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารซึ่งภายในประดิษฐานพระพุทธรูปของพระพุทธเจ้า 4 พระองค์ คือ พระกกุสันธพุทธเจ้า พระโกนาคมพุทธเจ้า พระกัสสปพุทธเจ้า และพระโคตมพุทธเจ้า ด้านหลังพระประธานมีห้องเล็ก ๆ ที่ประดิษฐานพระพุทธรูปปางปฐมเทศนา ส่วนอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะอยุธยาตอนปลาย ตรงกลางระหว่างอุโบสถและวิหารมีเจดีย์ประธาน เป็นเจดีย์ทรงกลมตั้งอยู่บนฐานประทักษิณสี่เหลี่ยม มีเจดีย์บริวารขนาดเล็กล้อมรอบทั้ง 4 มุม วัดมีหอไตร หอระฆัง ศาลาการเปรียญ ศาลาท่าน้ำ และ พิพิธภัณฑ์พระอุบาลีมหาเถระ

อ้างอิง
จังหวัดอาฮัล
จังหวัดอาฮาล ( ; ; ) เป็นหนึ่งในห้าจังหวัดของเติร์กเมนิสถาน อยู่ในตอนกลางและตอนใต้ของประเทศ ติดกับประเทศอิหร่านและประเทศอัฟกานิสถาน ตามแนวเทือกเขาโคเพตดาก พื้นที่ของจังหวัดนี้มีอยู่ที่ 97,160 ตารางกิโลเมตร (36,510 ตารางไมล์) และมีประชากรอยู่ที่ 886,845 คน ตามข้อมูลสำมะโนประชากรเมื่อปี 2565

อ้างอิง
อัตตุส
)]]
อัตตุส ( ) เป็นสิ่งทอพื้นบ้านของชาวไอนุที่ทอจากเส้นใยของเปลือกชั้นในของต้นไม้จำพวกต้นโอเฮียว (บางครั้งก็ใช้ต้นชินาโนกิ) มักทำเป็นเสื้อผ้า ถือเป็นเสื้อผ้าประจำกลุ่มชาติพันธุ์ไอนุ

ชื่อในภาษาไอนุจะเขียนเป็น โดยใช้ ซึ่งเป็นอักษรตัวเล็กของ ที่ไม่ใช้ในภาษาญี่ปุ่น แต่ในภาษาญี่ปุ่นมักเขียนเป็น โดยใช้อักษร ตัวใหญ่ ข่าวประชาสัมพันธ์ที่ออกโดย กระทรวงเศรษฐกิจ การค้า และอุตสาหกรรมของประเทศญี่ปุ่น ก็เขียนเป็น

คำว่า "อัตตุส" ในภาษาไอนุมาจากคำว่า "อัต" ( ) ซึ่งหมายถึงต้นโอเฮียว และ "รุส" ( ) ซึ่งหมายถึงเปลือกไม้

อ้างอิง
* 児島恭子 「アイヌ女性の生活」『日本の時代史19・蝦夷島と北方世界』 菊池勇夫編、吉川弘文館、2003年。
*
ยูการ์
ยูการ์ ( ) หรือ ยูการะ ( ) คือบทกวีมหากาพย์ ที่สืบทอดโดยชาวไอนุ คำว่า "ยูการ์" ในภาษาไอนุมีความหมายว่า "บทกวีมหากาพย์" เนื่องจากส่วนใหญ่มักจะเป็นเรื่องของวีรบุรุษที่เป็นเด็กหนุ่ม ดังนั้นบางครั้งจึงถูกเรียกในภาษาญี่ปุ่นว่า "บทกวีมหากาพย์วีรบุรุษ" (英雄叙事詩)

ภาพรวม
เนื่องจากชาวไอนุไม่มีตัวอักษรสำหรับเขียน ยูการ์จึงได้รับการถ่ายทอดด้วยปากเปล่าเป็นหลัก

ยูการ์มีตั้งแต่เรื่องสั้น ๆ ไปจนถึงเรื่องยาวที่ใช้เวลาหลายวันในการเล่า ตามการจัดหมวดหมู่โดยนักวิชาการไอนุศึกษา ยูการ์แบ่งออกเป็นสองประเภท คือ: ไอนูยูการ์ (ยูการ์ของมนุษย์) และ กามุยยูการ์ (ยูการ์ของกามุย)
ไอนูยูการ์ซึ่งเล่าเรื่องเกี่ยวกับมนุษย์เป็นหลักนั้นมักเป็นจะเป็นเรื่องราวการผจญภัยของเด็กหนุ่มชื่อโปยยาอุนเปเป็นตัวเอก

สำหรับกามุยยูการ์นั้นจะใช้รูปแบบการเล่าจากมุมมองของกามุย เป็นเรื่องราวของโลกแห่งเทพเจ้าที่สะท้อนถึงโลกทัศน์ของชาวไอนุ ประกอบด้วยคำสอนเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับพระเจ้าและธรรมชาติ

เรื่องราวที่เป็นร้อยแก้วจะเรียกว่า อูเอเปเกร์
ชาวไอนุได้สืบทอดตำนานเทพเจ้าแห่งธรรมชาติและตำนานของวีรบุรุษด้วยการแสดงออกที่หลากหลายผ่านคำพูดปากต่อปากในภาษาไอนุซึ่งไม่มีภาษาเขียน ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาเนื่องจากความเสื่อมถอยของภาษาไอนุและวัฒนธรรมไอนุ จำนวนผู้บรรยายวรรณกรรมปากเปล่ารวมถึงยูการ์ก็ค่อย ๆ ลดลง แต่ในยุคหลังมานี้ก็ได้มีความพยายามในการฟื้นฟูขึ้นมา โดยมีการฝึกสอนคนรุ่นใหม่มากขึ้น

อ้างอิง
อีตาโอมาจิป
โดยเทย์เรียว โคดามะ บรรจุสินค้าขนสัตว์และปลาแซลมอนแห้งไว้เต็ม]]
 ]]
อีตาโอมาจิป ( ) เป็นเรือที่ชาวไอนุสร้างขึ้นและใช้สำหรับการเดินเรือ

คำว่า "อีตาโอมาจิป" มาจาก คำว่า "อีตา" (ita) แปลว่า "แผ่นกระดาน" , "โอมา" (oma) แปลว่า "มี" และ "จิป" (cip) แปลว่า "เรือ" ดังนั้นจึงรวมแล้วหมายถึง "เรือที่มีแผ่นกระดาน" (อนึ่งคำว่า "อีตา" เป็นคำยืมจากคำว่า 板 ในภาษาญี่ปุ่นอีกที)

เรือชนิดนี้สร้างขึ้นโดยการเจาะต้นไม้ใหญ่ เช่น คัตสึระ หรือ ฮาริงิริ และเพิ่มขนาดโดยติดแผ่นด้านข้าง โดยทั่วไปแล้วใช้แล่นเพื่อเดินทางในน่านน้ำภายในประเทศ เช่นในแม่น้ำและทะเลสาบเพื่อทำการค้า เรือที่สร้างด้วยเทคนิคนี้ไม่เป็นที่รู้จักนอกภูมิภาคไอนุในญี่ปุ่น

อ้างอิง
วัดพระธาตุนาดูน
วัดพระธาตุนาดูน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระธาตุ อำเภอนาดูน จังหวัดมหาสารคาม เป็นส่วนหนึ่งของโครงการพุทธมณฑลอีสาน ซึ่งประกอบด้วยวัด สวนรุกขชาติ สวนสมุนไพร ศาลาพัก แหล่งน้ำ และถนน มีพื้นที่โดยรอบ 902 ไร่เศษ

เมื่อ พ.ศ. 2522 ที่บ้านนาดูน มีการขุดพบหลักฐานทางประวัติศาสตร์โบราณคดี รวมถึงพบสถูปบรรจุพระบรมสารีริกธาตุบรรจุในตลับทองคำ เงิน และสำริด สันนิษฐานว่ามีอายุอยู่ในพุทธศตวรรษที่ 13–15 สมัยทวารวดี นอกจากนี้ยังพบพระพุทธรูป พระพิมพ์ลายหลายแบบจำนวนมาก
รัฐบาลอนุมัติให้ดำเนินการก่อสร้างพระธาตุนาดูนขึ้นในเนื้อที่ 902 ไร่ รวมถึงบริเวณโดยรอบ พระธาตุมีศิลปกรรมประยุกต์จากสถูปจำลองที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุกับลักษณะศิลปากร แบบทวารวดีออกแบบและดำเนินการสร้างโดยกรมศิลปากรสูง 50.50 เมตร ฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 35.70 เมตร และในวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2530 สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชเจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ์ สยามมงกุฏราชกุมารในขณะนั้น เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์มาทรงประกอบพิธีอัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุเข้าบรรจุในองค์พระธาตุนาดูนนี้ วัดพระธาตุนาดูนตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559
วัดมีการจัดงานนมัสการพระธาตุนาดูน ในช่วงวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 3 หรือวันมาฆบูชาภายในงานจัดให้มีกิจกรรมเวียนเทียน รอบองค์พระบรมธาตุ

อ้างอิง
จังหวัดบัลกัน
จังหวัดบัลกัน ( ) เป็นจังหวัดของประเทศประเทศเติร์กเมนิสถานที่อยู่ตะวันตกสุดของประเทศ ทางทิศเหนือติดกับประเทศคาซัคสถานและอุซเบกิสถาน ทางตะวันออกติดกับจังหวัด 2 จังหวัดในเติร์กเมนิสถาน ทางทิศใต้ติดกับประเทศอิหร่าน และทางทิศตะวันตกติดกับทะเลแคสเปียน เมืองหลวงคือบัลกานาบัต เดิมชื่อเนบิตดัก อาณาเขตของจังหวัดนี้เหมือนกับอาณาเขตของอดีตแคว้นครัสโนวอดสค์ ซึ่งเป็นแคว้นหนึ่งในยุคโซเวียตของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมนิสถาน แคว้นนี้ถูกสลายตัวและถูกบูรณะมาหลายครั้งในศตวรรษที่ 20 และจบลงด้วยการสลายตัวอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1988 อย่างไรก็ตาม อาณาเขตในการบริหารของจังหวัดนี้ได้รับการฟื้นฟูขึ้นใหม่ในปี ค.ศ. 1991 เมื่อมีการสถาปนาจังหวัดบัลกันขึ้นมา
จังหวัดนี้ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 139,270 ตารางกิโลเมตร และมีผู้อยู่อาศัยอยู่ 529,895 คน (ประมาณการปี 2565) ครอบครัวบางครอบครัวที่อาศัยในจังหวัดนี้มักจะเป็นครอบครัวที่เร่ร่อนและต้อนสัตว์ ความหนาแน่นของประชากรในจังหวัดนี้อยู่ที่ 3.8 คนต่อตารางกิโลเมตร ซึ่งต่ำที่สุดในเติร์กเมนิสถาน

อ้างอิง
ทาสแมว
ทาสแมว เป็นชื่อเล่นที่คนรักแมวใช้เรียกตัวเอง คนที่เป็นทาสแมวจะถือว่าแมวเป็นเจ้านายของตน และมนุษย์ก็เป็นเพียงทาสของแมว พวกเขายินดีจ่ายเงินเพื่อปรนเปรอแมวอันเป็นที่รัก จัดหาอาหาร เครื่องดื่ม และทำความสะอาดกระบะทรายแมว ทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยทั้งกลางวันและกลางคืน

อ้างอิง

อ่านเพิ่มเติม
* "การเป็นทาสแมวไม่ใช่เรื่องง่าย" 《貓奴唔易做》 (ISBN 9789881935366)