SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
คลองคูเมืองธนบุรีฝั่งตะวันตก
คลองคูเมืองฝั่งตะวันตก เป็นคูคลองที่สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชโปรดเกล้าฯ ให้ขุดขึ้นเพื่อใช้ป้องกันอริราชศัตรูซึ่งจะเข้ามาจู่โจมพระนคร ซึ่งขุดไว้ทั้ง 2 ฝั่งคือ คลองคูเมืองฝั่งตะวันออกหรือคลองคูเมืองเดิมในปัจจุบัน และคลองคูเมืองฝั่งตะวันตก โดยขุดแยกจากคลองบางกอกใหญ่ ปัจจุบันคือบริเวณใต้สะพานอนุทินสวัสดิ์ ผ่านวัดโมลีโลกยาราม วัดอรุณราชวราราม วัดเครือวัลย์วรวิหาร ตัดคลองนครบาลหรือคลองวัดอรุณ จากนั้นตรงขึ้นไปตัดกับคลองมอญ ตรงขึ้นไปอีกตัดกับคลองวัดระฆัง ผ่านโรงพยาบาลศิริราช ก่อนไปออกคลองบางกอกน้อยที่บริเวณหน้าโรงรถจักรธนบุรี ใกล้กับวัดอมรินทราราม
ประวัติ
คลองคูเมืองธนบุรีฝั่งตะวันตกนี้ สมเด็จพระเจ้าตากสิน ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ขุดคูเมืองทั้งสองฝั่งของแม่น้ำเจ้าพระยา ขึ้นในปีพ.ศ. 2314 โดยทางฝั่งตะวันตกซึ่งแต่เดิมมีค่ายที่สร้างด้วยไม้ทองหลาง ให้ขุดคูเมืองแล้วนำมูลดินขึ้นถมเพื่อก่อเชิงเทิน ตามหลักฐานในพระราชพงศาวดารฉบับพระราชหัตถเลขากล่าวไว้ว่า 
 และรื้ออิฐจากกำแพงค่ายพม่าที่สีกุก บางไทร และโพธิ์สามต้น รวมทั้งกำแพงเก่าเมืองพระประแดง เสร็จสิ้นเป็นคูเมืองกว้าง 6 เมตร ยาว 4 กิโลเมตร
สภาพปัจจุบัน
สภาพคลองคูเมืองฝั่งตะวันตกในปัจจุบัน ถือว่าต่างจากคลองคูเมืองฝั่งตะวันออกหรือคลองคูเมืองเดิมอย่างชัดเจน เนื่องจากคลองคูเมืองเดิมมีการปรับปรุงทัศนียภาพเป็นประจำทุกปี ทำให้มีน้ำใสสะอาดและมีบรรยากาศริมคลองร่มรื่นและสวยงาม ส่วนคลองคูเมืองฝั่งตะวันตกมีการสร้างตลิ่งคอนกรีตและวางเขื่อนดาดท้องคลองตั้งแต่ช่วงวัดโมลีโลกย์จนถึงช่วงตัดคลองมอญ และในพื้นที่เขตบางกอกน้อยยังมีการสร้างประตูระบายน้ำปิดกั้นคลองตามนโยบายป้องกันน้ำท่วมของกรุงเทพมหานคร ลำคลองช่วงที่ไหลผ่านตั้งแต่โรงพยาบาลศิริราชจนถึงบริเวณวัดวิเศษการ เล็กและแคบลงเรื่อย ๆ มีต้นไม้และวัชพืชขึ้นหนาทึบ และเมื่อถึงบริเวณสถานีรถไฟธนบุรี ก็กลายเป็นท่อระบายน้ำลงสู่คลองบางกอกน้อย ทำให้สภาพของค
อถึงบริเวณสถานีรถไฟธนบุรี ก็กลายเป็นท่อระบายน้ำลงสู่คลองบางกอกน้อย ทำให้สภาพของคลองคูเมืองฝั่งตะวันตกในปัจจุบันนี้ ตื้นเขิน เป็นที่ทิ้งขยะและน้ำเน่าเสียจากบ้านเรือน
ชื่อเรียกคลอง
คลองคูเมืองธนบุรีฝั่งตะวันตกมีชื่อเรียกต่างๆ ตามช่วงที่มีคลองสายอื่นตัดผ่าน ดังนี้
* คลองวัดโมลีโลกย์ หรือ คลองวัดท้ายตลาด ตั้งแต่ปากคลองทิศใต้ถึงคลองวัดอรุณ
* คลองบ้านหม้อ ตั้งแต่คลองวัดอรุณจนถึงคลองมอญ
* คลองบ้านขมิ้น ตั้งแต่คลองมอญถึงคลองวัดระฆัง
* คลองบ้านช่างหล่อ ตั้งแต่คลองวัดระฆังถึงบริเวณโรงพยาบาลศิริราช
* คลองบ้านเนิน บริเวณปากคลองด้านทิศเหนือ

แต่ปัจจุบันนี้ กรุงเทพมหานครได้กำหนดให้คลองคูเมืองธนบุรีฝั่งตะวันตกมีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการเพียง 2 ชื่อเท่านั้น คือ คลองบ้านหม้อ ตั้งแต่บริเวณใต้สะพานอนุทินสวัสดิ์จนถึงคลองมอญ และคลองบ้านขมิ้น ตั้งแต่คลองมอญจนถึงบริเวณสถานีรถไฟธนบุรี

อ้างอิง
วัดกลาง (อำเภอท่าเรือ)
วัดกลาง ตั้งอยู่เลขที่ 138/1 ตำบลท่าเรือ อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีฐานะเป็นวัดราษฎร์ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ - ไร่.

ประวัติ
วัดกลาง เป็นวัดเก่าแก่ สร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาราวปี พ.ศ. 2010 เดิมนั้นชื่อว่า “วัดมณฑปทอง” เข้าใจว่าจะใช้ชื่อมงคลนามของมณฑปทองที่ครอบรอยพระพุทธบาทมาตั้งเป็นชื่อวัดแห่งนี้ แต่ประชาชนนิยมเรียกกันตามภูมิประเทศว่า “วัดกลาง”" เพราะที่ตั้งวัดอยู่กลางชุมชนก็เลยเรียกกันติดปากว่าวัดกลาง ชื่อวัดมณฑปทองก็เลยหายไป จึงเป็นที่น่าเสียดามาก และสันนิษฐานได้ว่า “วัดมณฑปทอง” เป็นวัดที่สร้างขึ้เป็นวัดแรกในท้องถิ่นนี้.
ศาสนวัตถุ
พระพุทธรูปในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปที่สร้างด้วยหินขาวปิดทอง สร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา ใหญ่บ้าง เล็กบ้าง จำนวนสิบกว่าองค์.
เสนาสนะ
* 1.1 อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ.- กว้าง - เมตร ยาว - เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
* 1.2 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. - กว้าง - เมตร ยาว - เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
* 1.3 ศาลาการเปรียญ หลังใหม่ สร้างเมื่อ พ.ศ.- กว้าง - เมตร ยาว - เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
* 1.4 ศาลาการเปรียญ หลังเก่า สร้างเมื่อ พ.ศ.- กว้าง - เมตร ยาว - เมตร เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้
* 1.5 กุฏิสงฆ์จำนวน - หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทยสองชั้น
* 1.6 วิหาร สร้างเมื่อ พ.ศ. - กว้าง - เมตร ยาว - เมตร
* นอกจากนี้ ยังมี ฌาปนสถาน หอระฆัง กุฏิเจ้าอาวาส ห้องสุข ศาลาอเนกประสงค์ โรงเก็บพัสดุ โรงครัว และซุ้มประตูวัด
โบราณสถาน
อุโบสถหลังเก่า สร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา หลังคามุงกระเบื้องราง ปูพื้นและผนังด้วยอิฐโบราณ

โบราณวัตถุ
มีแผ่นศิลาแผ่นใหญ่สีเขียวคล้ายที่รองนั่ง มี 2 แผ่น ทราบกันว่าได้ขนย้ายมาจากศาลาที่พักริมแม่น้ำป่าสัก บริเวณใต้สะพานข้ามแม่น้ำป่าสักท้ายตลาดท่าเรือปัจจบัน เมื่อก่อนใช้เป็นที่ประทับของพระเจ้าทรงธรรมและเจ้านายในสมัยกรุงศรีอยุธยา เมื่อคราวเสด็จทางเรือมานมัสการรอยพระพุทธบาท คือ เอาเรือจอดไว้ที่ท่าหน้าศาลาแล้วเสด็จขึ้นประทับบนศิลาที่อยู่ในศาลาแห่งนี้ ถ้าใครอยากทราบความพิศดารขอให้ไปดูได้ในหนังสือเรื่อง “พระประวัติของพระเจ้าทรงธรรม ตอนเสด็จนมัสการพระพุทธบาท”หรือ เรื่อง “นิราศพระพุทธบาท” ของสุนทรภู่
การบริหารและการปกครอง
ลำดับเจ้าอาวาส
1. พระครูจารุวรรณวิมล - พ.ศ. - ถึง ปัจจุบัน .

ลำดับเจ้าอาวาส
{| border="1" cellpadding="4" cellspacing="1" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; text-align:center; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
| colspan=7 bgcolor=#e0951d| ลำดับเจ้าอาวาสวัดกลาง ต.ท่าเรือ อ.ท่าเรือ จ.พระนครศรีอยุธยา 
|- style="background:#cccccc"
! width="20"| ลำดับที่|| width="225"| รายนาม/สมณศักดิ์ ||width="200"| ตำแหน่ง|| width="80"| เริ่มวาระ|| width="80"| สิ้นสุดวาระ || หมายเหตุ
|-
| 1 || พระครูจารุวรรณวิมล ||เจ้าอาวาส || - || - || align=left|ปัจจุบัน
|-
|}

อ้างอิง
กลอนโด
]]
เมืองกลอนโด ตั้งอยู่ บริเวณหมู่ 2 บ้านกลอนโด ตำบลกลอนโด อำเภอด่านมะขามเตี้ย จังหวัดกาญจนบุรี ตำบลกลอนโด ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อปี พ.ศ. 2504 เมืองกลอนโดโบราณ มีลักษณะการอยู่อาศัยของชุมชนในชั่วระยะเวลาสั้น ๆ ไม่เกิน 150 ปี ระหว่างกลางพุทธศตวรรษที่ 17 ถึง ปลายพุทธศตวรรษที่ 18 น่าจะเป็น ป้อมปราการ (อังกฤษ: Fortress) หรือ ค่ายทหาร (อังกฤษ: Barracks) ของอาณาจักรเขมรโบราณ สืบต่อมาจนถึงสมัยจักรวรรดิบายน ที่รุกเข้ามาสู่ภาคตะวันตกตามแนวลำน้ำแม่กลองเข้าสู่ลำน้ำแควน้อย หลักฐานที่หลงเหลือที่เห็นชัดเจนคือแนวกำแพงเมือง และประตู เมืองด้านทิศตะวันออก

พิกัดแผนที่

อ้างอิง
อัสแซสซินส์ครีด ยูนิตี
อัสแซสซินส์ครีด ยูนิตี ( ) เป็นซีรีส์เกมอิงประวัติศาสตร์แอ็คชันผจญภัย ที่พัฒนาโดย ยูบิซอฟท์ มอนทรีออล และจัดจำหน่ายโดย ยูบิซอฟท์ มีการกำหนดปล่อยตัวเกมในเดือนพฤศจิกายนและธันวาคม 2014 สำหรับเครื่องเล่นเพลย์สเตชัน 4 ,เอกซ์บอกซ์ วัน และไมโครซอฟท์ วินโดวส์ เป็นเกมชุดที่เจ็ดของเนื้อเรื่องหลักในซีรีส์อัสแซสซินส์ครีด และเป็นภาคต่อจากเกม อัสแซสซินส์ครีด 4: แบล็กแฟล็ก ในปี 2013 และเนื้อเรื่องมีความเกี่ยวข้องกับ อัสแซสซินส์ครีด โร้ก ที่จะมาพร้อมกันในปี 2014
เรื่องราวในภาคนี้จะอยู่ในกรุงปารีสช่วงยุคการปฏิวัติฝรั่งเศส ในโหมดผู้เล่นเดี่ยว เราจะได้รับบทเป็น อาร์โน โดเรียน ผู้ที่พยายามจะเปิดเผยความจริงที่อยู่เบื้องหลังอำนาจการปฏิวัติ รูปแบบของเกมยังคงเป็นในลักษณะมุมมองบุคคลที่สาม การสำรวจโลกเปิด และระบบการต่อสู้รวมถึงการลักลอบที่พัฒนาดีขึ้น ที่สำคัญ อัสแซสซินส์ครีด ยูนิตี ได้นำระบบการเล่นแบบ cooperative multiplayer ที่สามารถให้ผู้เล่นร่วมทีมกันได้ถึง 4 คน ในการปฏิบัติภารกิจและสำรวจสถานที่ต่างๆ
ระบบการเล่น
ระบบการต่อสู้ในเกมได้ถูกนำมาพัฒนาขึ้นใหม่หมด รวมถึงมีอาวุธชนิดใหม่อย่าง แฟนธอม เบลด (Phantom Blade) อุปกรณ์แฟนธอม เบลด มีลักษณะคล้ายหน้าไม้ยิงลูกดอกอาบยาพิษ ซึ่งอุปกรณ์ชนิดนี้จะติดอยู่กับฮิดเดน เบลด (Hidden Blade) อาวุธลับของมือสังหาร ระบบการเคลื่อนไหวของตัวละครทาง ยูบิซอฟต์ ได้ปรับปรุงใหม่โดยใช้ชื่อว่า Parkour Up และ Parkour Down ซึ่งจะทำให้ผู้เล่นสามารถเคลื่อนไหวตัวละครผ่านสิ่งปลูกสร้างภายในเกมได้สะดวกยิ่งขึ้น นอกจากนี้ผู้เล่นยังสามารถซื้อทักษะอื่นๆให้กับอาร์โน ด้วยการอัปเดตเกมหรือการทำภารกิจ ตัวละครที่เป็นฝูงชนในเกมแสดงกิริยาอาการเป็นธรรมชาติมากขึ้น ผู้เล่นสามารถแฝงตัวไปกับผู้คนหรือแอบล้วงกระเป๋าได้เช่นเคย
เป็นครั้งแรกของซีรีส์อัสแซสซินส์ครีด ที่ผู้เล่นสามารถปรับแต่งตัวละคร หรือเลือกซื้อทักษะที่เหมาะสม เช่น ทักษะการลักลอบ การใช้อาวุธ ทักษะการต่อสู้ การสำรวจเส้นทาง นอกจากนี้ผู้เล่นยังสามารถปรับแต่งอาวุธและเลือกชุดเกราะตามความชอบ ซึ่งด้านอาวุธนั้นก็มีหลากหลาย เช่น ดาบ ขวาน หอก ง้าว ปืน หรืออาวุธอื่นๆ
อัสแซสซินส์ครีด ยูนิตี ยังมาพร้อมระบบการเล่นแบบร่วมทีมกัน ผู้เล่นจะต้องเข้าไปที่ร้านเหล้าที่ทำหน้าที่เป็นฮับเชื่อมต่อกับผู้เล่นคนอื่นๆ ซึ่งสามารถดูได้ว่าผู้เล่นคนอื่นกำลังทำภารกิจใด ถ้าพวกเขาอยู่ในภารกิจจะปรากฏเป็นลักษณะ "โกสท์" ของผู้เล่นคนนั้น ซึ่งสามารถขอเข้าร่วมภารกิจได้ หากได้เข้าร่วมทำภารกิจ ผู้เล่นจะเริ่มเกมที่จุดเช็คพ้อยต์ล่าสุดและทำภารกิจร่วมกับผู้อื่น การเล่นแบบร่วมทีมสามารถมีผู้เล่นได้สูงสุด 4 คน ซึ่งผู้เล่นจะรับบทบาทเป็นอาร์โนเหมือนเดิม แต่จะเห็นผู้เล่นอื่นเป็นมือสังหารคนอื่นที่เกมสุ่มมา ในหลายๆภารกิจสามารถร่วมทีมกันทำได้ แต่ก็สามารถเล่นเดี่ยวได้เช่นกัน จะมีเฉพาะบางภารกิจเท่านั้นที่จะต้องเล่นคนเดียว

หมายเหตุ

อ้างอิง
วัดบ้านทวน
วัดบ้านทวน ตั้งอยู่ที่ หมู่ 2 ตำบลพนมทวน อำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 28 ไร่ 3 งาน 50 ตารางวา
ประวัติ
วัดบ้านทวน ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2325 เดิมเป็นวัดร้างมาก่อน เป็นวัดเก่ามีอายุมากกว่า 200 ปี มีเจดีย์เก่าประดิษฐานอยู่หลังอุโบสถ์เก่า วัดตั้งอยู่ใกล้หมู่บ้านมีแม่น้ำเก่าซึ่งตื้นเขิน จนกลายเป็นลำคลองอยู่ทางทิศตะวันตกและทิศเหนือ มีสระน้ำอยู่ภายในเขตวัดทางทิศใต้ ประชาชนใช้อุปโภคบริโภคตลอดปี ในปี พ.ศ. 2458 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส สมเด็จพระสังฆราชพระองค์ที่ 10 ได้เสด็จตรวจการคณะสงฆ์มณฑลราชบุรี ได้เสด็จตรวจคณะสงฆ์ในจังหวัดกาญจนบุรี และเสด็จมาที่วัดบ้านทวน ทรงได้ขอพระราชทานสมณศักดิ์ชั้นพระครูสัญญาบัตรให้เจ้าอธิการม่วง วัดบ้านทวน ตำแหน่งเจ้าคณะแขวง เป็นที่พระครูสิงคิคุณธาดา หลวงปู่ม่วงได้บำเพ็ญสาธารณกุศลและสร้างถาวรวัตถุไว้เป็นอันมาก
่พระครูสิงคิคุณธาดา หลวงปู่ม่วงได้บำเพ็ญสาธารณกุศลและสร้างถาวรวัตถุไว้เป็นอันมากจนมรณภาพ วัดบ้านทวนได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540
โบราณสถานภายในวัดได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานลำดับที่ 16 ของจังหวัดกาญจนบุรี มีสิ่งสำคัญดังนี้ 
*พระอุโบสถหลังเก่า ก่ออิฐฉาบปูน มีพาไลด้านหน้าประตู อยู่ด้านทิศตะวันออกสองช่อง หน้าบันด้านทิศตะวันตกมีลวดลายปูนปั้น ประกอบด้วยเครื่องถ้วยจีนมีลายเครือเถา ช้างเอราวัณ ตรี สิงห์ยืนคาบเครือเถา ช่องพาไลทั้งสองข้างมีภาพเขียนสีประกอบปูนปั้นรูปค้างคาวและปลา หน้าปันด้านทิศตะวันตกมีลวดลายปูนปั้น รูปเครือเถา ประกอบด้วยเครื่องถ้วยจีน ด้านล่างมีรูปนกยูง 2 ตัว ประกอบกับเครื่องเถาและลายจีน ช่องพาไลทั้งสองข้างนี้ลวดลายแต่งเลื่อมมาก หลังคาสองชั้นมุงด้วยกระเบื้องหน้าวัว มีช่อฟ้าใบระกาทำด้วยไม้ฉลุ มีหน้าต่างสองด้าน ด้านละสามช่อง เหนือวงกบหน้าต่างมีลวดลายดอกไม้
ะกาทำด้วยไม้ฉลุ มีหน้าต่างสองด้าน ด้านละสามช่อง เหนือวงกบหน้าต่างมีลวดลายดอกไม้ ประตูด้านทิศตะวันออก เสา กรอบประตู มีลายเขียนสีดอกไม้และรูปสัตว์ เช่น นก ปลา ซุ้มทำเป็นนนาคสะดุ้ง หน้าบันเป็นรูปครุฑหยุดนาค ประตูไม้เกลี้ยงไม่มีลวดลาย 
*ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารชั้นเดียวสร้างด้วยไม้และปูน ด้านทิศเหนือมีอาสนะสงฆ์และพระพุทธรูปปูนปั้น หลังคามุงกระเบื้องหย้าวัวสามชั้น มีนาคสะดุ้งใบระกา ช่อฟ้า หางหงส์รูปพยานาค กว้างประมาณ 16 เมตร ยาว 21.50 เมตร 
*มณฑป ทรงจตุรมุข ยอดทรงเจดีย์สี่เหลี่ยม ฐานกว้าง 12 เมตร มีประตูทางเข้าทั้งสี่ด้าน มีลานประทักษิณ ก่ออิฐฉาบปูน มีลวดลายปูนปั้น ทาสี หน้าบันทางทิศตะวันออกและทิศตะวันตก เป็นรูปครุฑและลายเครือเถา 
*เจดีย์ ตั้งอยู่ห
หน้าบันทางทิศตะวันออกและทิศตะวันตก เป็นรูปครุฑและลายเครือเถา 
*เจดีย์ ตั้งอยู่หลังพระอุโบสถ ก่ออิฐฉาบปูน เป็นเจดีย์ทรงกลม องค์ระฆังรูปโอคว่ำ บัลลังก์รูปสี่เหลี่ยม ปล้องไฉนกลม ปลียอดหักพังลงมาหมดแล้ว ฐานเจดีย์กว้าง 9 เมตร 
*ซุ้มประตู เหลือเฉพาะซุ้มประตูด้านทิศตะวันออกและด้านทิศใต้ ก่ออิฐฉาบปูน เสารูปสี่เหลี่ยมไม่มีลวดลาย หลังคาทรงจั่ว หน้าบันของซุ้มประตูด้านทิศใต้มีนาคสะดุ้ง ใบระกาและหน้าบันมีลวดลายบัวสี่เหล่า ส่วนด้านทิศตะวันออกหลังคาคล้ายรูปฐานเจดีย์
*สิงห์ปูนปั้น คงเหลือแต่ส่วนหัว เป็นสิงห์ไทยตามแบบสมัยอยุธยา
ลุ่ยกง
ลุ่ยกง หรือสำเนียงจีนกลางว่า เหล่ย์กง ( "เจ้าสายฟ้า") หรือ เหล่ย์เฉิ่น ( "อสุนีเทพ") เป็นเทพเจ้าบุรุษในความเชื่อของจีนและศาสนาเต๋า พระองค์คือหนึ่งในพระรามสูรในคติแบบจีนโดยทำหน้าที่กับพระเทพีเมขลาจีนและยังเป็นหนึ่งในห้าแม่ทัพสวรรค์ (五營神兵) ร่วมกับ เอ้อร์หลัง เสิน นาจา คังหง่วนโส่ย จิ่วหง่วนโส่ย โดยเป็นแม่ทัพประจำทิศตะวันออก มีธงสีเขียวเป็นสีประจำกองทัพคุมกำลังทัพสวรรค์ในการรักษาทิศทางของโลกมนุษย์และสวรรค์ พระองค์คือ หลุยจินจู๊ ในพงศาวดารห้องสิน

ดูเพิ่ม
* รายพระนามเทพแห่งสายฟ้า
* พระรามสูรจีน
* รายพระนามเทพเจ้าที่ได้รับการสถาปนาในห้องสิน

อ้างอิง
วัดสว่างแสงจันทร์ (จังหวัดร้อยเอ็ด)
วัดสว่างแสงจันทร์ ตั้งอยู่เลขที่ 41 บ้านทุ่งยาว หมู่ที่ 2 ตำบลวารีสวัสดิ์ อำเภอพนมไพร จังหวัดร้อยเอ็ด สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 6 ไร่ 2 งาน อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ จำนวน 3 หลัง อาคารเรียน 2 หลัง และห้องสมุด 1 หลัง มีเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระครูปริยัติบุญญาธร และดำรงตำแหน่ง เจ้าคณะตำบล วารีสวัสดิ์ การศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2509 และโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษาเปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2515
ประวัติ
วัดสว่างแสงจันทร์ ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2451 ชาวบ้านเรียกว่าวัดหนองฮีน้อย พระวินัยธรศิลา ธมฺมรกฺขิโต เป็นผู้นำในการสร้างและเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2513

ศาสนสถาน
* ศาลาการเปรียญ
* อุโบสถ
* กุฏิที่พักสงฆ์

อ้างอิง
วัดป่าพระเจ้า
วัดป่าพระเจ้า ตั้งอยู่เลขที่ 121 บ้านป่าพระเจ้า หมู่ที่ 5 ตำบลปลายนา อำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 25 ไร่ 3 งาน 87 ตารางวา อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 42 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 หอสวดมนต์ กว้าง 3 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถ

ประวัติ
วัดป่าพระเจ้า ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2496 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2532 การบริหารและการปกครอง
หลวงพ่อเถื่อน
หลวงพ่อเถื่อนวัดป่าพระเจ้า อ.ศรีประจันต์ ท่านเป็นอุปัชฌาย์และอาจารย์ของหลวงพ่อภักวัดโบสถ์ ท่านมาสร้างวัดป่าพระเจ้าและได้สร้างพระพุทธรูปไว้ก่อนจะเกิดภัยแล้งท่านจึงไปสร้างวัดหลวงที่ อ. วิเศษชัยชาญวัดป่าพระเจ้าจึงกลายเป็นวัดร้างจนหลวงพ่อได้มรณภาพลงในประมาณปี 2443–2446 ต่อมาได้มีหลวงพ่อชิตและชาวบ้านเข้ามาบูรณะวัดป่าพระเจ้าชาวบ้านจึงเรียกพระพุทธรูปในวิหารว่าหลวงพ่อเถื่อน

เจ้าอาวาส
มีเจ้าอาวาสเท่าที่ทราบนาม คือ
* พระเถื่อน (หลวงพ่อเถื่อน)
* พระพัง 
* พระพัว 
* พระพาน
* พระซ้อน
* พระสำเร็ง
* พระแม้น
* พระครูนิพัทธ์วุฒิกร
* พระมหาสมัย สมโย (ปัจจุบัน)
วัดโพธิ์เผือก (จังหวัดนนทบุรี)
วัดโพธิ์เผือก ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านวัดจันทร์ ตำบลบางกรวย อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี เป็นวัดดั้งเดิมของชาวสวนบางกรวย

ตามประวัติบอกเล่าสร้างขึ้นแต่ครั้งปลายกรุงศรีอยุธยา ประมาณปี พ.ศ. 2302 ได้วิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2309 บนเนื้อที่ 9 ไร่เศษ
ยังมีโบสถ์ (ปัจจุบันใช้เป็นวิหาร) และพระประธานศิลปะยุครัตนโกสินทร์ตอนต้นให้เห็น

อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
อุโบสถสร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2535 พระประธานมารวิชัยหน้าตัก 60 นิ้ว ใต้โบสถ์ใช้เป็นที่ปฏิบัติธรรม รวมทั้งให้ผู้ที่ศรัทธามาลอดโบสถ์สะเดาะเคราะห์
ลูกนิมิตหยกเป็นหยกโดย 8 ลูกฝังไว้ในตำแหน่งเสมาทั้ง 8 ทิศ ตามพุทธบัญญัติ ลูกที่ 9 อยู่กลางโบสถ์ ปัจจุบันได้เจาะช่องให้ชมและอธิษฐานสัมผัสรับพลังจากลูกนิมิตได้

วิหารใช้เป็นโบสถ์มาจนถึง พ.ศ. 2540 ภายในมีพระประธานศักดิ์สิทธิ์งดงามมากอายุกว่า 300 ปี แกะจากหินทรายแดงลงรักปิดทอง ปัจจุบันใช้เป็นที่ทำวัตรและปฏิบัติธรรม วิหารหลวงพ่อโสธร ประดิษฐานหลวงพ่อโสธรที่เคารพศรัทธาของผู้คนทั่วสารทิศ ในวิหารยังมีพระสังกัจจายน์ เจ้าแม่กวนอิม เสด็จพ่อ ร.5 และท้าวจตุคามรามเทพด้วย
ปูชนียวัตถุอื่นได้แก่ พระสังกัจจายน์ พระสีวลี และเจ้าแม่กวนอิม ที่มีฤทธานุภาพในด้านเสริมโชคชะตา สร้างความสำเร็จในอาชีพ การงาน การศึกษา และครอบครัว ประดิษฐานอยู่ใต้ต้นพระศรีมหาโพธิ์ที่นำหน่อมาจากพุทธคยาโดยตรง
เจ้าอาวาส
* หลวงพ่ออยู่ ดำรงตำแหน่งก่อนปีพุทธศักราช 2470–2482 เป็นเวลาโดยประมาณ 12 ปี
* หลวงพ่อเหรียญ ดำรงตำแหน่งปีพุทธศักราช 2482–2484 เป็นเวลา 2 ปี
* หลวงพ่อชื้น ดำรงตำแหน่งปีพุทธศักราช 2585–2487 เป็นเวลา 2 ปี ท่านย้ายมาจากวัดศรีประวัติ ตำบลปลายบาง อำเภอบางกรวย
* หลวงพ่อถม ชมกลิ่น ดำรงตำแหน่งปีพุทธศักราช 2487–2490 เป็นเวลา 3 ปี ท่านย้ายมาจากวัดจันทร์
* หลวงพ่อเฉื่อย ปภสฺสโร ดำรงตำแหน่งปีพุทธศักราช 2491–2535 เป็นเวลา 44 ปี
* พระครูสถิตสมณวัตร (มานิตย์ อินฺทโชโต) ดำรงตำแหน่งปีพุทธศักราช 2535–2559 เป็นเวลา 24 ปี
* พระปลัดนนท์ กิตฺติปญฺโญ (บุญแพ) ดำรงตำแหน่งปีพุทธศักราช 2559–ปัจจุบัน
ถ้ำอชันตา
ถ้ำอชันตา ( , ) ตั้งอยู่ในเมืองเอารังคาบาด รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย ได้ชื่อว่าเป็น วัดถ้ำในพุทธศาสนาที่งดงามและเก่าแก่ที่สุดในโลก สร้างเมื่อ พ.ศ. 350 โดยพระภิกษุในสมัยนั้นได้ค้นพบสถานที่แห่งนี้ เห็นว่าเป็นสถานที่เหมาะสำหรับการปฏิบัติธรรมกรรมฐานเป็นอย่างยิ่ง จึงได้เจาะภูเขาเพื่อสร้างเป็นกุฏิ โบสถ์ วิหาร ฯลฯ เพื่ออาศัยอยู่อย่างสันโดษ เนื่องจากเป็นสถานที่ห่างไกลผู้คน ภายในเต็มไปด้วยงานแกะสลักหิน เป็นองค์เจดีย์ เป็นพระพุทธรูป และภาพจิตรกรรมฝาผนังถ้ำ เล่าเรื่องราวต่าง ๆ ในพุทธประวัติและชาดก ในปี พ.ศ. 2527 ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดย องค์การยูเนสโก
การค้นพบ
28 เมษายน พ.ศ. 2362 ข้าราชการทหารของสหราชอาณาจักร จอหน์ สมิธ (John Smith) ได้ค้นพบถ้ำนี้โดยบังเอิญ ถ้ำหมายเลข 1 เป็น ถ้ำพุทธมหายาน ที่ได้รับการกล่าวขวัญไปทั่วโลกว่า มีภาพเขียนสีที่งดงามมากที่สุด แม้เวลาจะผ่านมานานถึงกว่า 1,500 ปี ภาพก็ยังคงสีสันและลายเส้นที่อยู่ในสภาพสมบูรณ์

อ้างอิง
สุสานโฮจิมินห์
สุสานโฮจิมินห์ ( ; [ลังจู๋ติกโห่จี๊มิญ]) เป็นอนุสรณ์สถานที่ใหญ่ที่สุดในฮานอย ประเทศเวียดนาม

ประวัติ
การก่อสร้างสุสานโฮจิมินห์ได้รับแรงบันดาลใจมาจากสุสานเลนินในกรุงมอสโก ชื่อในภาษาเวียดนามเรียกว่า "จู่ติกโอจิมินห์" ถือเป็นสุสานขนาดใหญ่ของอดีตผู้นำที่ยิ่งใหญ่ของชาวเวียดนาม ตั้งอยู่ที่กึ่งกลางจัตุรัสบาสติงห์ ซึ่งเป็นสถานที่ที่โฮจิมินห์อ่านคำประกาศอิสรภาพของเขาเมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1945 ได้รับแรงบันดาลใจในการออกแบบจากสุสานของเลนินในกรุงมอสโคว์ แต่รวมสถาปัตยกรรมของเวียดนามเข้าไปด้วย ดูสวยงามไม่เหมือนสุสานเลย บริเวณรอบๆ ถูกแบ่งเป็นทางเดินซึ่งประดับไปด้วยดอกไม้และต้นไม้กว่า 250 ชนิดจากทั่วทั้งเวียดนาม ภายในสุสานโฮจิมินห์มีทหารกองเกียรติยศในชุดเครื่องแบบเต็มยศสีขาวยืนถือดาบปลายปืนยืนรักษาการณ์อยู่ตลอดเวลา
ส่วนร่างของโฮจิมินห์นั้นถูกเก็บรักษาอยู่ในโลงแก้วบริเวณใจกลางสุสาน เพื่อให้ผู้เข้าชมได้รู้จักกับผู้นำที่ยิ่งใหญ่ของเวียดนาม โดยในสุสานแห่งนี้ไม่อนุญาตให้ใส่กางเกงขาสั้นหรือกระโปรงสั้น, ห้ามพูดคุยเสียงดัง, และไม่อนุญาตให้สูบบุหรี่, ถ่ายรูปและวิดีโอใด ๆ ทั้งสิ้น

ดูเพิ่ม

* สุสานเลนิน
* สุสานชุคบาตาร์

== อ้างอิง ==
คลองสำเหร่
คลองสำเหร่ เป็นคลองในกรุงเทพมหานคร แยกจากคลองบางกอกใหญ่ ระหว่างวัดจันทารามวรวิหารกับวัดอินทารามวรวิหาร แขวงบางยี่เรือ เขตธนบุรี ไปออกแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งขวาที่แขวงบางลำภูล่าง เขตคลองสาน คลองมีความยาว 3 กิโลเมตร ปัจจุบันคลองมีความกว้างประมาณ 8-20 เมตร และสภาพน้ำในคลองเน่าเสีย

คลองสำเหร่มีวัดที่ตั้งอยู่บริเวณริมคลองคือ วัดจันทารามวรวิหาร วัดอินทารามวรวิหาร วัดโพธินิมิตรสถิตมหาสีมาราม วัดกระจับพินิจ และวัดราชวรินทร์
ประวัติและชุมชนบริเวณคลอง
คลองสำเหร่ขุดขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ ปรากฏในแผนที่ พ.ศ. 2444 (สมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) เพื่อเป็นคลองที่เชื่อมจากคุ้งน้ำเจ้าพระยาด้านเหนือ ผ่านแถบบางยี่เรือ ตลาดพลู ไปทางตะวันออกมาออกแม่น้ำเจ้าพระยาตรงสำเหร่ ทั้งนี้เพื่ออำนวยความสะดวกในการอุปโภค บริโภค ใช้เป็นทางสัญจรลัดผ่านเขตชุนชนและเพื่อการเกษตร โดยเมื่อ พ.ศ. 2510 ได้รับรองเป็นคลองอนุรักษ์ตามมติคณะรัฐมนตรี
บริเวณคลองสำเหร่มีวัดเก่าแก่สมัยอยุธยาคือวัดราชวรินทร์ หรือ วัดสำเหร่ สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2260 บริเวณนั้นในอดีตมีต้นสำเหร่จำนวนมาก มีพื้นที่เป็นทุ่งหญ้ากว้างห่างไกล บริเวณสำเหร่ปรากฎใน นิราศถลาง ประพันธ์โดยหมื่นพรหมสมพัตสร (มี) ราว พ.ศ. 2358–2359 โดยสะกดว่า "สามเหร่" ความว่า
แสดงให้เห็นว่าละแวกนี้เป็นที่ประหารนักโทษซึ่งคงอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาและอยู่ลึกเข้าไปในสวน ใครพายเรือผ่านก็อาจจะเห็นศพเสียบประจานจนหวาดกลัว คนไทยไม่กล้าอยู่อาศัยกันในละแวกนี้จนเป็นพื้นที่ป่ารกชัฏ ต่อมาคณะอเมริกันเพรสไบทีเรียนได้สถานที่ทำการของคริสตจักรอย่างถาวรที่สำเหร่ เมื่อ พ.ศ. 2403 ตรงกับปลายสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีชุมชนชาวคริสต์เกิดขึ้นบริเวณนั้น มีการย้ายโรงเรียนบางกอกคริสเตียนไฮสคูลจากกุฎีจีนมารวมกับโรงเรียนของมิชชันที่สำเหร่และเปลี่ยนชื่อเป็นโรงเรียนสำเหร่บอยส์คริสเตียนไฮสคูล แต่เมื่อ พ.ศ. 2446 ได้ย้ายโรงเรียนมาตั้งโรงเรียนใหม่แถวถนนประมวญ และเปลี่ยนชื่อมาเป็นโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย

อ้างอิง
อนุสรณ์สถานลิงคอล์น
อนุสรณ์สถานลิงคอล์น ( ) เป็นอนุสาวรีย์แห่งชาติอเมริกาสร้างเพื่อเป็นเกียรติแก่เอบราแฮม ลิงคอล์น ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาคนที่ 16 ตั้งอยู่ปลายตะวันตกของเนชันแนลฮอลในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ตรงข้ามอนุสาวรีย์วอชิงตัน เฮนรี เบคอนเป็นสถาปนิก ผู้ออกแบบอนุสาวรีย์หลัก เอบราแฮม ลิงคอล์นปี 1920 คือ ดาเนียล เชสเตอร์ เฟรนช์ รูปปั้นลิงคอล์นแกะสลักโดยพี่น้องปิกกีริลลี และจิตรกรผนังภายใน คือ ฌูล เกแร็ง (Jules Guerin) มีการอุทิศใน ค.ศ. 1922 เป็นอนุสาวรีย์แห่งหนึ่งที่สร้างเพื่อให้เกียรติแก่ประธานาธิบดีสหรัฐ เป็นแหล่งท่องเที่ยวสำคัญตลอดมาและตั้งแต่คริสต์ทศวรรษที่ 1930 เป็นศูนย์กลางสัญรูปที่มุ่งสนใจความสัมพันธ์ระหว่างเชื้อชาติ
สิ่งก่อสร้างนี้อยู่ในรูปเทวสถานกรีกดอริก และมีประติมากรรมเอบราแฮม ลิงคอล์นนั่งขนาดใหญ่และรอยจารึกสุนทรพจน์ขึ้นชื่อสองครั้งของลิงคอล์น ได้แก่ คำปราศรัยเก็ตตีสเบิร์กและคำปราศรัยพิธีเข้ารับตำแหน่งครั้งที่สองของเขา อนุสรณ์สถานนี้เป็นจุดที่มีสุนทรพจน์ที่มีชื่อเสียงหลายครั้ง ซึ่งมีสุนทรพจน์ "ผมมีฝัน" ของมาร์ติน ลูเทอร์ คิง เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1963 ระหว่างการชุมนุมเมื่อสิ้นการเดินขบวนไปวอชิงตันเพื่ออาชีพและเสรีภาพ (March on Washington for Jobs and Freedom)
เช่นเดียวกับอนุสาวรีย์อื่นในเนชันแนลมอล ซึ่งมีอนุสรณ์ทหารผ่านศึกเวียดนาม อนุสรณ์ทหารผ่านศึกสงครามเกาหลี และอนุสรณ์สงครามโลกครั้งที่สองแห่งชาติ อนุสรณ์นี้บริหารโดย กรมอุทยานแห่งชาติ (National Park Service) ภายใต้กลุ่มเนชันแนลมอลและอุทยานอนุสรณ์ มีการขึ้นบัญชีในทะเบียนสถานประวติศาสตร์แห่งชาติเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1966 เปิดแก่สาธารณะ 24 ชั่วโมงต่อวัน ใน ค.ศ. 2007 สถาบันสถาปนิกอเมริกาจัดอยู่ในอันดับที่เจ็ดบนรายการสถาปัตยกรรมยอดนิยมของอเมริกา นับแต่ ค.ศ. 2010 มีประชาชนมาเยือนอนุสรณ์ประมาณ 6 ล้านคนต่อปี

อ้างอิง
จังหวัดกว๋างนาม
กว๋างนาม ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศเวียดนามในอดีต เป็นที่ราบตามแนวชายฝั่ง ทางตะวันตกติดกับประเทศลาว ในจังหวัดกว๋างนามนี้มีแหล่งท่องเที่ยวสำคัญชื่อเมืองฮอยอันซึ่งได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมเมื่อ ค.ศ. 1999

จังหวัดกว๋างนามแยกออกมาจากจังหวัดกว๋างนาม–ดานัง (หรือจังหวัดกว๋างด่า) เมื่อ ค.ศ. 1997

เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2025 จังหวัดกว๋างนามได้ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของนครดานัง

เขตการปกครอง
จังหวัดกว๋างนามแบ่งออกเป็น 18 เขตการปกครองระดับอำเภอ ประกอบด้วย 15 อำเภอ, 1 เมืองระดับอำเภอ และ 2 นครภายใต้จังหวัด
* 15 อำเภอ
** บั๊กจ่ามี ( )
** ซวีเซวียน ( )
** ดั่ยหลก ( )
** ดงซาง ( )
** เหียปดึ๊ก ( )
** นามซาง ( )
** นามจ่ามี ( )
** นู้ยถั่ญ ( )
** ฟู้นิญ ( )
** เฟื้อกเซิน ( )
** เกว๊เซิน ( )
** เต็ยซาง ( )
** ทังบิ่ญ ( )
** เตียนเฟื้อก ( )
** นงเซิน ( )
* 1 เมืองระดับอำเภอ
** เดี่ยนบ่าน ( )
* 2 นครภายใต้จังหวัด
** ฮอยอัน ( ) - แหล่งมรดกโลกยูเนสโก
** ตามกี่ ( ) - เมืองศูนย์กลางการปกครองของจังหวัด

เขตการปกครองระดับอำเภอเหล่านี้แบ่งย่อยออกเป็นเขตการปกครองระดับตำบล ซึ่งประกอบด้วย 13 เมืองระดับตำบล, 213 ตำบล และ 18 แขวง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
พระตำหนักอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่
พระตำหนักอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ เป็นพระตำหนักภายในอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ จังหวัดนครราชสีมา

ประวัติ
พระตำหนักอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ เป็นพระตำหนักที่ทางอุทยานแห่งชาติสร้างถวายเพื่อเป็นที่ประทับของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เวลาที่พระองค์เสด็จมาทรงงาน ณ จังหวัดนครราชสีมาและจังหวัดใกล้เคียง โดยพระตำหนักแห่งนี้สามารถมองเห็นถนนธนะรัชต์ที่อยู่ด้านล่างได้อย่างชัดเจน

สถาปัตยกรรม
พระตำหนักเป็นพระตำหนักแบบไม้ยูคาลิปตัส 1 ชั้น

ปัจจุบัน
ปัจจุบันพระตำหนักหลังนี้อยู่ในการดูแลของอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่โดยพระตำหนักหลังนี้เปิดให้เข้าชมทุกวัน แต่จะต้องทำหนังสือขออนุญาตเสียก่อน

อ้างอิง
พระที่นั่งราชกิจวินิจฉัย
พระที่นั่งราชกิจวินิจฉัย พระที่นั่ง 1 ใน 4 พระที่นั่งที่ตั้งอยู่รอบท่าราชวรดิฐ ทางฝั่งตะวันตกของพระบรมมหาราชวัง ถนนมหาราช แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร เป็นพระที่นั่งที่สร้างขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยสร้างทางทิศเหนือของพระที่นั่งทิพยสถานเทพสถิตแต่พื้นต่ำกว่า

ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระที่นั่งรอบ ๆ ท่าราชวรดิฐ ได้ชำรุดทรุดโทรมลงไปมาก พระองค์จึงทรงให้รื้อลงทั้งหมด เหลือไว้เพียงพระที่นั่งราชกิจวินิจฉัยองค์เดียว ต่อมาพระที่นั่งองค์นี้จึงได้รับการบูรณะ
พระที่นั่งราชกิจวินิจฉัยองค์ปัจจุบันเป็นพระที่นั่งไม้แบบทรงจตุรมุขประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ ปัจจุบันพระที่นั่งองค์นี้เปิดให้เข้าชมเพียงบางส่วนเท่านั้น และพระที่นั่งองค์นี้ยังเป็นที่เสด็จประทับในการเสด็จพระราชดำเนินเลียบพระนครโดยกระบวนพยุหยาตราชลมารค

พระที่นั่งองค์นี้เป็นสถานที่ประกอบพระราชพิธีรับมอบเรือพระที่นั่งนารายณ์ทรงสุบรรณ รัชกาลที่ 9

แหล่งข้อมูลอื่น
วัดบ้านอรุณพัฒนา
สำนักสงฆ์วัดบ้านอรุณพัฒนา ตั้งอยู่เลขที่ 96 หมู่ 11 บ้านอรุณพัฒนา ตำบลบ้านยาง อำเภอลำทะเมนชัย จังหวัดนครราชสีมา มีเนื้อที่ทั้งหมด 23 ไร่ 3 งาน เป็นพี้นที่ราบสูง สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย หมายเลขทะเบียนสำนัก 3029 - 01002 - 747 อ้างอิง

ประวัติ
สำนักสงฆ์วัดบ้านอรุณพัฒนา ตั้งเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน 2553 เดิมชื่อสำนักสงฆ์วัดบ้านสามขา ที่เป็นที่รู้จักกันในตำบลบ้านยาง เพราะว่าชาวบ้านตำบลเขตนั้นแต่เดิมเรียกชื่อบ้านอรุณพัฒนาว่าบ้านสามขา เป็นที่มาของชื่อสำนักสงฆ์วัดบ้านสามขา แต่ชื่อวัดยังไม่แน่นนอนในรายชื่อวัดจังหวัดนครราชสีมา เป็นสำนักสงฆ์ที่อยู่ในพื้นที่เขตชุมชน เพราะพื้นที่วัดสร้างบนพื้นที่ สปก. ของชุมชนบ้านอรุฒพัฒนา ที่ช่วยกันสร้างสำนักสงฆ์ไห้เป็นวัดอย่างสมบรูณ์แบบและกำลังอยู่ในช่วงก่อสร้างอารามเพื่อไห้ครบองค์ประกรอบของการจัดตั้งไห้เป็นวัด กำลังสร้างเป็นศูนย์ปฏิบัติธรรม โดยการดำเนินการของหลวงพ่อเจ้าอาวาส ที่มุงเน้นในเรื่องปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน เพื่อเป็นจุดศุนย์รวมของชาวบ้านในการสร้าง
ี่มุงเน้นในเรื่องปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน เพื่อเป็นจุดศุนย์รวมของชาวบ้านในการสร้างจิตใจที่ดี่งามและศึกษาแสวงหาในธรรมะเพื่อสติปัญญาที่ดี่มีคุณธรรม ในการดำลงชีวิตแบบวิถีพุทธ
ศาสนวัตถุ
ประติมากรรม

# พระประธานพระพุทธรูปประจำศาลา ปางสมาธิ 
# พระพุทธรูปประจำลานธรรม ปางสมาธิ 
# พระพุทธรูปด้านหน้าวัด ปางเดินธุดงค์

อาคารเสนาสนะ
# ศาลากลาง ตึกชั้นเดียว 4 ห้อง ยาว 24 เมตร กว้าง 8 เมตร
# หอระฆัง สองชั้น สูง 12 เมตร กว้าง 2 เมตร 50 ตารางวา
# อาคารอเนกประสงค์ ชั้นเดียว ยาว 22 เมตร กว้าง 8 เมตร
# กุฏิสงฆ์ 7 หลัง ได้แก่ กุฏิปูนชั้นเดียว 3 หลัง กุฏิไม้ 4 หลัง

อาณาเขต

มีเนื้อที่ทั้งหมด 23 ไร่ 3 งาน 
* ทิศอุดรติดพื้นที่ป่าไม้ที่ดินของเจ๊กลือ
* ทิศทักษิณติดพื้นที่ป่าไม้ของเจ๊กลือ
* ทิศบูรพาติดพื่นที่ป่าไม้ของเจ๊กกุ่ย
* ทิศปัจฉิมติดพื้นที่ไร่ของครูคึก

ลำดับเจ้าอาวาส
#พระอาจารย์ หลวงตาแสง

ระเบียงภาพ
{|
|-
! !! !! !! 
|-
|}
จังหวัดด่งท้าป
ด่งท้าป ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่ในภูมิภาคดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงทางตอนใต้ของประเทศ ติดกับจังหวัดไพรแวงของประเทศกัมพูชาทางทิศเหนือ ติดกับจังหวัดหวิญล็องและนครเกิ่นเทอทางทิศใต้ ติดกับจังหวัดอานซางทางทิศตะวันตก และติดกับจังหวัดล็องอานและจังหวัดเตี่ยนซางทางทิศตะวันออก มีรถเดินทางตรงจากนครโฮจิมินห์มายังที่ด่งท้าป
เขตการปกครอง
{| class="wikitable" style=text-align:right;
|-
! colspan=2 | ชื่อ
! rowspan=2 | เขตการปกครองย่อย
! rowspan=2 | พื้นที่ (ตร.กม.)
! rowspan=2 | ประชากร ค.ศ. 2018 (คน)
! rowspan=2 | ความหนาแน่น ประชากร (คน/ตร.กม.)
|-
! ทับศัพท์ไทย !! ภาษาเวียดนาม
|-bgcolor="#dddddd"
| colspan=6 align=left | นคร
|-
| align=left | กาวหลัญ || align=left | Cao Lãnh || align=center | 8 แขวง, 7 ตำบล ||107||250,000||1,398
|-
| align=left | ห่งหงึ || align=left | Hồng Ngự || align=center | 5 แขวง, 2 ตำบล ||121.84||101,155||610
|-
| align=left | ซาแด๊ก || align=left | Sa Đéc || align=center | 6 แขวง, 3 ตำบล ||59.11||214,610||1,912
|-bgcolor="#dddddd"
| cols
align=center | 6 แขวง, 3 ตำบล ||59.11||214,610||1,912
|-bgcolor="#dddddd"
| colspan=6 align=left | อำเภอ
|-
| align=left | กาวหลัญ || align=left | Cao Lãnh || align=center | 1 เมือง, 17 ตำบล ||491||328,200||420
|-
| align=left | เจิวถั่ญ || align=left | Châu Thành || align=center | 1 เมือง, 11 ตำบล ||246||198,936||667
|-
| align=left | ห่งหงึ || align=left | Hồng Ngự || align=center | 1 เมือง, 9 ตำบล ||210||211,000||649
|-
| align=left | ลายวุง || align=left | Lai Vung || align=center | 1 เมือง, 11 ตำบล ||238||220,484||703
|-
| align=left | เลิปหว่อ || align=left | Lấp Vò || align=center | 1 เมือง, 12 ตำบล ||246||242,024||734
|-
| align=left
| Lấp Vò || align=center | 1 เมือง, 12 ตำบล ||246||242,024||734
|-
| align=left | ตามนง || align=left | Tam Nông || align=center | 1 เมือง, 11 ตำบล ||474||219,926||202
|-
| align=left | เตินห่ง || align=left | Tân Hồng || align=center | 1 เมือง, 8 ตำบล ||311||121,994||272
|-
| align=left | ทัญบิ่ญ || align=left | Thanh Bình || align=center | 1 เมือง, 12 ตำบล ||341||202,130||459
|-
| align=left | ท้าบเหมื่อย || align=left | Tháp Mười || align=center | 1 เมือง, 12 ตำบล ||528||166,481||315
|-class="sortbottom" bgcolor="#dddddd"
| colspan=2 align=center | รวม || align=center | 19 แขวง, 9 เมือง, 115 ตำบล || 3,283 ||2,476,940 ||500
|}
จังหวัดเดี่ยนเบียน
เดี่ยนเบียน ( , ) เป็นจังหวัดที่อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเวียดนาม ติดกับแขวงพงสาลีของลาวทางทิศตะวันตก และติดกับมณฑลยูนนานทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ จังหวัดนี้กินพื้นที่ 9,541 ตารางกิโลเมตร ใน ค.ศ. 2019 มีประชากร 598,856 คน เดี่ยนเบียนในภาษาเวียดนามแปลว่า "เขตแดนมั่นคง" ที่นี่เคยมียุทธการที่เดียนเบียนฟูระหว่างเวียดนามกับฝรั่งเศส โดยชัยชนะเป็นของเวียดนาม

เขตการปกครอง
จังหวัดเดี่ยนเบียนแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 นคร 1 เมือง และ 8 อำเภอ ได้แก่
{| class="wikitable sortable"
|-
! width="150" | ชื่อภาษาไทย !! width="150" | ชื่อภาษาเวียดนาม !! width="60" | ประชากร (ค.ศ. 2019)
|-
| นครเดียนเบียนฟู || || 84,672 
|-
| เมืองเหมื่องลัย || || 11,618
|-
| อำเภอเดี่ยนเบียน || || 102,479
|-
| อำเภอเดี่ยนเบียนดง || || 70,712
|-
| อำเภอต่วนซ้าว || || 92,321
|-
| อำเภอตั๋วจั่ว || || 61,559
|-
| อำเภอเหนิ่มโป่ || || 59,783
|-
| อำเภอเหมื่องจ่า || || 52,092
|-
| อำเภอเหมื่องแญ้ || || 49,668
|-
| อำเภอเหมื่องอ๋าง || || 51,017
|}

ภูมิอากาศ

ประชากร
ส่วนใหญ่เป็นชาวไทดำและมีชาวไทขาวซึ่งพูดภาษาตระกูลไท-ลาว สร้างบ้านตามบริเวณริมน้ำ ประกอบอาชีพทำนา ทำไร่

อ้างอิง

แหล่งข่อมูลอื่น
*
คลองบางเชือกหนัง
คลองบางเชือกหนัง เป็นคลองในกรุงเทพมหานคร ผ่านเขตภาษีเจริญและเขตบางแค มีจุดเริ่มต้นอยู่จากวัดเกาะ ไปสิ้นสุดที่คลองทวีวัฒนา คลองมีความยาว 12 กิโลเมตร ความกว้างเฉลี่ยประมาณ 8–15 เมตร ระดับท้องคลองความลึกเฉลี่ย 2 เมตร คลองสายนี้อยู่ในการดูแลของสำนักการระบายน้ำกรุงเทพ

ประวัติ
คำว่าบางเชือกหนัง บ้างว่า แต่เดิมชาวบ้านนิยมใช้เชือกที่ทำจากหนังวัวหนังควาย ขณะที่สุจิตต์ วงษ์เทศ ระบุว่ามาจากภาษาเขมรว่า บางฉนัง ( ) หมายถึง "บางหม้อ" หรือ "บางปั้นหม้อ"
ในอดีตคลองนี้น่าจะเป็นคลองธรรมชาติที่แยกย่อยมาจากแม่น้ำเจ้าพระยาเดิม (คลองบางกอกใหญ่ในปัจจุบัน) เนื่องจากคลองมีลักษณะคดเคี้ยวไปมาในช่วงต้นคลอง คลองบางเชือกหนังปรากฏชื่ออยู่ใน กำสรวลสมุทร ในชื่อชุมชนบางฉนัง น่าเชื่อว่าชุมชนนี้มีอาชีพปั้นหม้อขาย

ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ชาวจีนมาตั้งถิ่นฐานริมสองฝั่งคลองบางเชือกหนังตอนกลาง อพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานเมื่อใดไม่ทราบแน่ชัด แต่ในสมัยรัชกาลที่ 5 ปรากฏคริสตชนจีนกลุ่มหนึ่ง ซึ่งส่วนใหญ่มีอาชีพทำสวน ปลูกหมาก พลู มะพร้าว ฯลฯ และค้าขาย ได้รวมกลุ่มกันและสร้างโรงสวดเล็ก ๆ ชื่อว่า วัดพระตรีเอกานุภาพ
ปัจจุบันคลองบางเชือกหนังมีการเดินทางท่องเที่ยวทางน้ำ โดยเฉพาะในวันหยุด จะมีเรือให้บริการและเชื่อมไปยังคลองลัดมะยมได้

การใช้ที่ดินริมน้ำ
การใช้ที่ดินริมน้ำในปัจจุบันสามารถแบ่งได้เป็น การใช้ที่ดินเพื่ออยู่อาศัย การใช้ที่ดินเกษตรกรรม การใช้ที่ดินเพื่อการศึกษาและศาสนสถาน และการใช้ที่ดินเพื่อสันทนาการ พักผ่อนหย่อนใจ
จำนวนบ้านเรือนของประชาชนที่อยู่อาศัยอยู่ริมคลองมีทั้งสิ้น 187 ครัวเรือน ในช่วงต้นคลองที่ต่อเนื่องจากคลองมอญมีประชาชนอยู่อาศัยอย่างต่อเนื่อง เช่น บริเวณวัดปากน้ำฝั่งเหนือและวัดปากน้ำฝั่งใต้ไปจนถึงวัดพิกุล ถัดจากนั้นประชาชนอยู่อาศัยค่อนข้างเบาบาง ผู้ที่อยู่อาศัยริมคลองสืบเชื้อสายและการถือครองที่ดินจากบรรพบุรุษที่ประกอบอาชีพทำสวน ส่วนการประกอบอาชีพการทำสวนแม้จะน้อยลง แต่ก็ยังเห็นบ้าง ในอดีตพบว่ามีการปลูกขนุน ส้ม มะพร้าว มะม่วง หมาก พลู เป็นต้น ปัจจุบันชาวสวนส่วนใหญ่ปลูกกล้วยไม้ สวนผักและไม้ตัดดอก เช่น เตย ซ่อนกลิ่น กระดังงา ผักบุ้ง คะน้า และเป็นต้น
วัดที่ตั้งอยู่ริมคลอง ได้แก่ วัดเกาะ วัดทองบางเชือกหนัง วัดกำแพง วัดพิกุล วัดตะล่อมและวัดมะพร้าวเตี้ย ในที่ธรณีสงฆ์ของแต่ละวัดมีโรงเรียน

อ้างอิง
ยีซุนชิน ขุนพลคลื่นคำราม
ยีซุนชิน ขุนพลคลื่นคำราม ( ; ) ภาพยนตร์สัญชาติเกาหลีใต้ ออกฉายในปี ค.ศ. 2014

เรื่องย่อ
สร้างจากเหตุการณ์จริงในประวัติศาสตร์ของเกาหลีใต้ที่ถูกจารึกไว้ เมื่อวันที่ 26 ตุลาคม ปี ค.ศ. 1597 พลเรือเอก ยีซุนชิน นำกองทัพเรือโชซอนที่มีเพียงแค่ 13 ลำ สามารถเอาชนะ พลเรือเอกโทโดะ และกองทัพเรือญี่ปุ่นที่มีแสนยานุภาพกว่า 300 ลำ ด้วยการอ่านทิศทางลม จนกลายเป็นกลยุทธ์ที่ใช้เพื่อศึกษาถึงปัจจุบัน

นักแสดง
*ชอย มิน-ซิก...ยีซุนชิน 
*ลี จุง-ฮุน
*ริว ชง-ยอน...คุรุชิมะ มิชิฟุซะ
ความสำเร็จ
The Admiral: Roaring Currents หรือ Roaring Currents เป็นภาพยนตร์สงครามอิงประวัติศาสตร์จากเหตุการณ์จริงในประวัติศาสตร์ ที่เกิดขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1597 ในเหตุการณ์ยุทธนาวีที่ช่องแคบมลองยอง ที่ ยีซุนชิน แม่ทัพเรือฝ่ายเกาหลีใช้กองเรือหุ้มเกราะที่มีเพียง 13 ลำ เอาชนะกองเรือของญี่ปุ่นไปได้อย่างเด็ดขาด จนเป็นที่เลื่องลือ ซึ่งเป็นเหตุการณ์ส่วนหนึ่งของการบุกครองเกาหลีของญี่ปุ่น
เมื่อเข้าฉายเพียง 12 วันก็สร้างปรากฏการณ์ เป็นภาพยนตร์เกาหลีใต้ที่ทำยอดขายตั๋วเข้าชมได้มากถึง 10 ล้านใบ เฉพาะการเข้าฉายวันแรกก็สามารถทำยอดขายตั๋วได้ถึง 683,000 ใบ ด้วยรายได้ 4,710 ล้านวอน และทำให้กลายเป็นภาพยนตร์เกาหลีใต้ที่ทำรายได้ในวันแรกสูงสุดตลอดกาล ลบสถิติเก่าที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนของภาพยนตร์แอ็กชั่นเรื่อง Kundo: Age of the Rampant ที่ทำรายได้ไป 4,090 ล้านวอน จากตั๋ว 551,000 ใบลงได้อย่างสิ้นเชิง
และหลังจากเข้าฉายมาได้ 18 วัน ก็ทำรายได้เป็นภาพยนตร์เกาหลีใต้เรื่องแรกที่ทำรายได้เกิน 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ด้วย 13.62 ล้านใบแล้ว และถือว่าเป็นการทำลายสถิติภาพยนตร์ที่มีผู้ชมมากที่สุดในเกาหลีใต้ของ Avatar ภาพยนตร์ไซไฟแฟนตาซีสัญชาติอเมริกัน ที่ทำยอดเอาไว้ 13.61 ล้านใบ จากการฉายถึง 4 เดือนเต็ม

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*

*
คลองบางจาก (เขตภาษีเจริญ)
คลองบางจาก เป็นคลองสายหนึ่งในฝั่งธนบุรี โดยแยกจากคลองบางกอกใหญ่ฝั่งซ้ายที่เขตภาษีเจริญ ไหลผ่านถนนราชพฤกษ์ ถนนพุทธมณฑล สาย 1 ตัดกับคลองราชมนตรีเข้าสู่พื้นที่เขตบางแค จากนั้นไหลผ่านถนนกาญจนาภิเษกและถนนพุทธมณฑล สาย 2 ก่อนไปบรรจบคลองทวีวัฒนาที่เขตหนองแขม คลองบางจากมีความยาว 12 กิโลเมตร ปัจจุบันมีความกว้างประมาณ 9–13 เมตร (ในพื้นที่เขตภาษีเจริญ) และมีความกว้างประมาณ 4–7 เมตร (ในพื้นที่เขตบางแคและหนองแขม)

คลองบางจากเป็นคลองโบราณ ปรากฏอยู่ใน กำสรวลสมุทร วรรณกรรมสมัยอยุธยาตอนต้น ความว่า
สุนทรภู่เคยเดินทางผ่านย่านบางจาก ดังปรากฏใน นิราศพระบาท ความว่า "…ถึงคลองขวางบางจากยิ่งตรมจิต ใครช่างคิดชื่อบางไว้กางกั้น ว่าชื่อจากแล้วไม่รักรู้จักกัน พิเคราะห์ครันหรือมาพ้องกับคลองบาง ทั้งจากที่จากคลองเป็นสองข้อ ยังจากกอนั้นก็ขึ้นในคลองขวาง…"

คลองบางจากมีวัดโบราณตั้งเรียงราย คือ วัดกำแพงบางจากและวัดยาง (บางจาก)

ปัจจุบันนี้ คลองบางจากยังเป็นคลองที่สามารถใช้สำหรับการสัญจรทางน้ำได้ แต่ใช้สัญจรได้เฉพาะในพื้นที่เขตภาษีเจริญเท่านั้น

อ้างอิง
จังหวัดเลิมด่ง
เลิมด่ง ( , ) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในภูมิภาคที่สูงตอนกลางของเวียดนาม เมืองศูนย์กลางการปกครองของจังหวัดคือ นครด่าหลัต มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดคั้ญฮหว่าและจังหวัดบิ่ญถ่วนทางทิศตะวันออก, จังหวัดด่งนายทางตะวันตกเฉียงใต้, จังหวัดนิญถ่วนทางตะวันออกเฉียงใต้, จังหวัดดั๊กลักทางทิศเหนือ และจังหวัดดั๊กนงทางตะวันตกเฉียงเหนือ เลิมด่งเป็นจังหวัดบนที่สูงตอนกลางเพียงจังหวัดเดียวที่ไม่ได้ร่วมชายแดนทางทิศตะวันตกกับประเทศกัมพูชา

เขตการปกครอง
จังหวัดเลิมด่งแบ่งการปกครองออกเป็น 12 เขตการปกครองระดับอำเภอ ประกอบด้วย 2 นคร และ 10 อำเภอ และเขตการปกครองระดับอำเภอเหล่านี้ยังแบ่งย่อยออกไปอีกเป็น 18 แขวง, 12 เมืองระดับตำบล และ 118 ตำบล
{| class="wikitable" style="font-size:90%; text-align:center"
! rowspan="2" colspan="2"| เขตการปกครอง ระดับอำเภอ
! rowspan="2"| พื้นที่ (ตร.กม.)
! colspan="3"| เขตการปกครองระดับตำบล
|-
! width="60px"| แขวง
! width="60px"| เมือง
! width="60px"| ตำบล
|-
| นครบ๋าวหลก || || 232.20 || 6 || || 5
|-
| นครด่าหลัต || || 394.64 || 12 || || 4
|-
| อำเภอบ๋าวเลิม || || 1465.00 || || 1 || 13
|-
| อำเภอก๊าตเตียน || || 427.20 || || 2 || 9
|-
| อำเภอดะฮวาย || || 494.40 || || 2 || 8
|-
| อำเภอดะแต๋ || || 527.90 || || 1 || 10
|-
| อำเภอดามซง || || 892.20 || || 2 || 8
|-
| อำเภอซีลิญ || || 1614.64 || || 1 || 18
|-
| อำเภอเดินเซือง || || 611.56 || || 1 || 8
|-
|
|| || 1614.64 || || 1 || 18
|-
| อำเภอเดินเซือง || || 611.56 || || 1 || 8
|-
| อำเภอดึ๊กจ่อง || || 901.80 || || 1 || 14
|-
| อำเภอหลักเซือง || || 1312.33 || || 1 || 5
|-
| อำเภอเลิมห่า || || 979.52 || || 2 || 14
|}
สถานที่ท่องเที่ยว
* อุทยานแห่งชาติก๊าตเตียน
* ภูเขาลางเบียง
* ทะเลสาบเตวี่ยนเลิม

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์จังหวัดเลิมด่ง
บิสกิต
บิสกิต ( , /ˈbɪskɪt/ ) เป็นคำที่ใช้เรียกขนมอบชนิดต่าง ๆ โดยทั่วไปจะเป็นผลิตภัณฑ์อาหารที่ทำจากแป้งประกอบอาหาร คำดังกล่าวใช้กับผลิตภัณฑ์สองชนิดที่ไม่เหมือนกันในอเมริกาเหนือ เครือจักรภพแห่งประชาชาติ และยุโรป

อ้างอิง
การอบ
กำลังทำและอบขนมปัง]]
 - ภาพวาด Bread baking (1889)]]

การอบ เป็นการทำอาหารที่ใช้การพาความร้อนในเตาอบ บนเถ้าถ่าน หรือบนหินร้อน มากกว่าใช้การแผ่รังสีความร้อน อาหารที่อบที่พบได้มากที่สุดคือขนมปัง แต่ก็ยังพบได้ในอาหารชนิดอื่น ความร้อนจะค่อย ๆ ส่งผ่าน "จากผิวของเค้ก คุกกี้ และขนมปัง เข้าสู่ตรงกลาง ขณะที่ความร้อนวิ่งผ่าน มันจะแปลงส่วนผสมระหว่างนมและไข่ และแป้งขนมปัง ให้กลายเป็นอาหารอบแล้วที่มีเปลือกขนมปังแห้งและตรงกลางนุ่ม" การอบอาจทำรวมกับการปิ้งเพื่อทำบาร์บีคิว การอบมีส่วนเกี่ยวข้องกับการทำบาร์บีคิวเพราะแนวคิดของเตาก่อสร้างคล้ายกับการรมควัน
ด้วยเหตุผลทางสังคมและบทบาทในครอบครัว การอบนั้น ผู้หญิงตามที่อยู่อาศัยจะทำเพื่อบริโภค และคนที่ทำขนมเบเกอรี่และภัตตาคารก็ทำเพื่อบริโภคเช่นกัน เมื่อการผลิตกลายเป็นอุตสาหกรรม การอบเกิดขึ้นได้ด้วยเครื่องจักรในโรงงานขนาดใหญ่ ศิลปะการอบเป็นทักษะพื้นฐานและมีความสำคัญต่อโภชนาการ เนื่องจากอาหารอบ โดยเฉพาะขนมปัง เป็นอาหารสำคัญแต่พบได้ทั่วไป ทั้งจากมุมมองทางเศรษฐกิจและวัฒนธรรม

อ้างอิง
บรรณานุกรม
* Burnett, John. "The baking industry in the nineteenth century." Business History 5.2 (1963): 98-108. in Britain.
* —a textbook on baking and setting up a bakery
* Laudan, Rachel. Cuisine and empire: Cooking in world history (Univ of California Press, 2013) online .
* Pasqualone, Antonella. "Traditional flat breads spread from the Fertile Crescent: Production process and history of baking systems." Journal of Ethnic Foods 5.1 (2018): 10-19. online
* 
* Sharpless, Rebecca. Grain and Fire: A History of Baking in the American South (University of North Carolina Press, 2022) online scholarly review
*Ysewijn, R. (2020). Oats in the Nor
rolina Press, 2022) online scholarly review
*Ysewijn, R. (2020). Oats in the North, Wheat from the South: The History of British Baking: Savoury and Sweet. Australia: Murdoch Books Pty Limited.
* Zanoni, Bruno, C. Peri, and Sauro Pierucci. "A study of the bread-baking process. I: A phenomenological model." Journal of food engineering 19.4 (1993): 389-398.
กีฬาเฟสปิก 1975
กีฬาเฟสปิกเกมส์ 1975 เป็นการแข่งขันกีฬาเฟสปิก ครั้งที่ 1 จัดขึ้นที่ เบ็บปุ จังหวัดโออิตะ ญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 1 - 3 มิถุนายน พ.ศ. 2518 (ค.ศ. 1975) จำนวนนักกีฬา 973 คน จาก 18 ประเทศ การแข่งขันเฟสปิกเกมส์ครั้งนี้ จัดขึ้นเป็นครั้งแรกในภาคพื้นเอเชียตะวันออกไกล และ แปซิฟิกตอนใต้.

คำขวัญและสัญลักษณ์
สัญลักษณ์อย่างเป็นทางการ

สัญลักษณ์กีฬา

เหรียญรางวัล

สนามแข่งขัน
* สนามกีฬา (สนามกีฬาหลัก)

ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน

พิธีเปิด - ปิดการแข่งขัน
พิธีเปิด
พิธีเปิดการแข่งขันกีฬาเฟสปิกเกมส์ ครั้งที่ 9 จัดขึ้นในวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2518 ณ สนามกีฬาแห่งชาติบูกิตจาลีล โดย สมเด็จพระจักรพรรดิฮิโระฮิโตะ และ สมเด็จพระจักรพรรดินีโคจุง เสด็จพระราชดำเนินเป็นองค์ประธานในพิธีเปิด

พิธีปิด

ชนิดกีฬา

ตารางการแข่งขัน

{| class="wikitable" style="margin:0.5em auto; font-size:90%; position:relative;" width=65%
|-
| bgcolor = "#00cc33" align=center| OC ||พิธีเปิด
| bgcolor = "#3399ff" align=center| ●&ensp; ||การแข่งขัน
| bgcolor = "#ffcc00" align=center| 1 ||การแข่งขันชิงเหรียญทอง
| bgcolor = "#ee3333" align=center| CC ||พิธีปิด
|}

ตารางสรุปเหรียญรางวัล

การตลาด
สัญลักษณ์นำโชค

สื่อประชาสัมพันธ์
สิทธิการออกอากาศ

เพลงประจำการแข่งขัน

ผู้สนับสนุน

อ้างอิง
เชิงอรรถ

บรรณานุกรม

เกร็ดการแข่งขัน

แหล่งข้อมูลอื่น
กีฬาเฟสปิก 1977
กีฬาเฟสปิกเกมส์ 1977 การแข่งขันกีฬาเฟสปิก ครั้งที่ 2 จัดขึ้นที่ ปาร์รามัตตา รัฐนิวเซาท์เวลส์ ออสเตรเลีย ระหว่างวันที่ 20 - 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2520 (ค.ศ. 1977) จำนวนนักกีฬา 310 คน จาก 15 ประเทศ
.

การเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ

คำขวัญ และ สัญลักษณ์
คำขวัญ

สัญลักษณ์อย่างเป็นทางการ

สัญลักษณ์กีฬา

เหรียญรางวัล

สนามแข่งขัน
* สนามกีฬา (สนามกีฬาหลัก)

พิธีเปิด - ปิดการแข่งขัน
พิธีเปิด

พิธีเปิดการแข่งขันกีฬาเฟสปิกเกมส์ ครั้งที่ 2 จัดขึ้นในวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2520 ณ สนามกีฬาแห่งชาติบูกิตจาลีล โดย มัลคอม ฟราสเซอร์ นายกรัฐมนตรี เป็นประธานในพิธีเปิด

พิธีปิด

การแข่งขัน
=== ชนิดกีฬา === 
กีฬาเฟสปิกเกมส์ในครั้งนี้ บรรจุชนิดกีฬาทั้งหมด 13 ประเภท
* ยิงธนู ()
* กรีฑา ()
* โบว์ลิ่ง ()
* สกีสลาลม ()

* ยกน้ำหนัก ()
* เรือพาย ()
* ยิงปืน ()
* บิลเลียด-สนุ้กเกอร์

* ว่ายน้ำ ()
* ปิงปอง ()
* วีลแชร์บาสเกตบอล ()
* วีลแชร์ฟันดาบ ()

ตารางการแข่งขัน
{| class="wikitable" style="margin:0.5em auto; font-size:90%; position:relative;" width=65%
|-
| bgcolor = "#00cc33" align=center| OC ||พิธีเปิด
| bgcolor = "#3399ff" align=center| ●&ensp; ||การแข่งขัน
| bgcolor = "#ffcc00" align=center| 1 ||การแข่งขันชิงเหรียญทอง
| bgcolor = "#ee3333" align=center| CC ||พิธีปิด
|}

ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน

* 
* 
* 
* 
*

* 
* 
* 
* 
*

* 
* 
* 
* 
*

ตารางสรุปเหรียญรางวัล

การตลาด
สัญลักษณ์นำโชค
สื่อประชาสัมพันธ์

สิทธิการออกอากาศ

เพลงประจำการแข่งขัน

ผู้สนับสนุน

อ้างอิง
เชิงอรรถ

บรรณานุกรม

หนังสืออ่านเพิ่ม

แหล่งข้อมูลอื่น
จังหวัดดั๊กลัก
ดั๊กลัก ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่ในภูมิภาคที่สูงตอนกลาง และเป็นที่อยู่อาศัยของกลุ่มชนพื้นเมืองจำนวนมากที่ไม่ใช่กลุ่มชาติพันธุ์เวียดนาม (เหวียต)

ประวัติ

ภูมิศาสตร์

การปกครอง
จังหวัดดั๊กลักแบ่งออกเป็น 13 อำเภอ กับ 1 เมืองระดับอำเภอคือ บวนโห่ ส่วนบวนมาถ็วต (เมืองหลักของจังหวัด) มีฐานะเป็นเทศบาลเมืองแยกต่างหาก

เศรษฐกิจ

แหล่งข้อมูลอื่น
*เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
เทียนชาน
เทียนชาน มีอีกชื่อว่า Tengri Tagh หรือ Tengir-Too เป็นระบบเทือกเขาขนาดใหญ่ในเอเชียกลาง ยอดสูงสุดคือเจงิชโชกูซูที่มีความสูง และอยู่ในประเทศคีร์กีซสถาน บริเวณที่ต่ำที่สุดคือ Turpan Depression ซึ่งอยู่ต่ำกว่าระดับน้ำทะเล

เมียนชานเป็นเทอกเขาศักดิ์สิทธิ์ในลัทธิเท็งรี ยอดเขาที่สูงเป็นอันดับสองมีชื่อว่า Khan Tengri ซึ่งแปลได้เป็น "เจ้าแห่งดวงวิญญาณ" ในการประชุมมรดกโลก 2013 ส่วนตะวันออกของเทียนชายในมณฑลซินเจียงทางตะวันตกของจีนได้รับการบรรจุเป็นแหล่งมรดกโลก ส่วนบริเวณตะวันตกในคีร์กีซถาน คาซัคสถาน และอุซเบกิสถานได้รับการบรรจุใน ค.ศ. 2016
มรดกโลก
เทียนชานในซินเจียงได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 37เมื่อปี 2556ที่กรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชาด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
*(vii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดของการเป็นตัวแทนในวิวัฒนาการสำคัญต่าง ๆ ในอดีตของโลก เช่น ยุคสัตว์เลื้อยคลาน ยุคน้ำแข็ง ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการพัฒนาความหลากหลายทางธรรมชาติบนพื้นโลก
*(ix) - เป็นแหล่งที่เกิดจากปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่มีเอกลักษณ์หายากหรือสวยงามเป็นพิเศษ เช่น แม่น้ำ น้ำตก ภูเขา

ในคีร์กีซสถานทางตอนเหนือ]]

หมายเหตุ

อ้างอิง

ข้อมูล
* The Contemporary Atlas of China. 1988. London: Marshall Editions Ltd. Reprint 1989. Sydney, NSW: Collins Publishers Australia.
* The Times Comprehensive Atlas of the World. Eleventh Edition. 2003. London, England: Times Books Group Ltd.

แหล่งข้อมูลอื่น

* Russian mountaineering site ( )
* Tien Shan
* 
* United Nations University (2009) digital video "Finding a place to feed: Kyrgyz shepherds & pasture loss": Shepherd shares family's observations and adaptation to the changing climate in highland pastures of Kyrgyzstan's Tian Shan mountains Accessed 1 December 2009
วัดใจ
"วัดใจ" เป็นเพลงของวงดนตรีซิลลี่ ฟูลส์ จากสตูดิโออัลบั้มที่ 4 จุยซี ประพันธ์คำร้องโดย ณัฐพล พุทธภาวนา, แต่งทำนองโดย ณัฐพล พุทธภาวนา และเทวฤทธิ์ ศรีสุข และเรียบเรียงโดย เทวฤทธิ์ ศรีสุข, ซิลลี่ ฟูลส์ ออกจำหน่ายในวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2545

ในปี พ.ศ. 2556 เพลง "วัดใจ" ได้เป็นเพลงประกอบซีรีส์เรื่อง "ฮอร์โมนส์ วัยว้าวุ่น" ซีซั่นที่ 1

การตอบรับ
เพลง "วัดใจ" ในการจัดอันดับของ 104.5 แฟต เรดิโอ สามารถทำอันดับได้สูงสุดที่อันดับ 4

ชาร์ต
{|class="wikitable"
!align="left"|ชาร์ต (พ.ศ. 2545)
!align="center"|อันดับสูงสุด 
|-
| align = "left"| 104.5 แฟต เรดิโอ 
| align = "center"| 4
|-
|}
เวอร์ชันคัฟเวอร์
ในปี พ.ศ. 2554 ได้มีการนำเพลงนี้กลับมาขับร้องใหม่โดย พัฒน์ชัย ภักดีสู่สุข นักร้องนำวงโปเตโต้ ถูกใช้เป็นเพลงประกอบโฆษณาโคคา-โคล่า

ในปี พ.ศ. 2562 ได้มีการนำเพลงนี้กลับมาขับร้องใหม่โดย จิรากร สมพิทักษ์ และวิชญาณี เปียกลิ่น และร่วมเล่นกีตาร์โดย พูนศักดิ์ จตุระบุล มือกีตาร์วงบิ๊กแอส เพื่อประกอบรายการ Top One ตัวจริงชิงหนึ่ง ทางช่องวัน 31

อ้างอิง
จังหวัดท้ายบิ่ญ
ท้ายบิ่ญ ( ) เป็นจังหวัดชายฝั่งทะเลตะวันออกในภูมิภาคดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดงทางตอนเหนือของประเทศเวียดนามในอดีต ห่างจากเมืองนามดิ่ญประมาณ 18 กิโลเมตร ห่างจากเมืองไฮฟองประมาณ 70 กิโลเมตร และห่างจากกรุงฮานอยประมาณ 110 กิโลเมตร

เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2025 จังหวัดท้ายบิ่ญได้ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดฮึงเอียน

เขตการปกครอง
จังหวัดท้ายบิ่ญแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 นครและ 7 อำเภอ ได้แก่
{| class="wikitable sortable"
|-
! width="150" | ชื่อภาษาไทย !! width="150" | ชื่อภาษาเวียดนาม !! width="60" | ประชากร (ค.ศ. 2019)
|-
| นครท้ายบิ่ญ || || 206,037
|-
| อำเภอกวิ่ญฝุ || || 240,940
|-
| อำเภอเกี๊ยนเซือง || || 216,682
|-
| อำเภอดงฮึง || || 244,838
|-
| อำเภอเตี่ยนหาย || || 215,535
|-
| อำเภอท้ายถวิ || || 255,222
|-
| อำเภอหวูทือ || || 227,921
|-
| อำเภอฮึงห่า || || 253,272
|}

ประชาชนและวัฒนธรรม
แม้ว่าจะตั้งอยู่ในใจกลางของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง แต่ในอดีต ท้ายบิ่ญถือเป็นเกาะล้อมรอบด้วยแม่น้ำขนาดใหญ่ 3 สาย และเป็นจังหวัดเดียวที่ไม่เคยถูกรวมหรือแยกพื้นที่ออกจากกัน ทำให้ผู้คนในท้ายบิ่ญมีวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์
ศัพท์มูลวิทยา
ชื่อของจังหวัดมาจากศัพท์จีน-เวียดนาม 太平 แปลว่า "สันติภาพที่ยิ่งใหญ่"

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Official Site of Thai Binh Government
วัดปราโมทย์
วัดปราโมทย์ เป็นวัดในพระพุทธศาสนา สังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่ที่ตำบลบ้านปราโมทย์ อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม ตั้งมาประมาณ 100 ปี เป็นวัดที่มีความสำคัญในฐานะเป็นศูนย์กลางของชาวพุทธในบริเวณบ้านปราโมทย์

ประวัติ
ตั้งเมื่อ 2441 เดิมชื่อวัดโรงหวี จากหลักฐานหนังสือพระราชทานวิสุงคามสีมาอุโบสถหลังเก่าเมื่อ พ.ศ. 2421 ปรากฏว่า สร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 วัดปราโมทย์ได้รับการบูรณะและพัฒนามาโดยตลอด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2496
เจ้าอาวาส
มีเจ้าอาวาสนับแต่ก่อตั้งวัดมาจำนวน 7 รูป
*1) หลวงพ่อฤกษ์
*2) หลวงพ่อเมือง
*3) หลวงพ่อตุ๊ย
*4) หลวงพ่อพลบ (พระครูอุดมสุตกิจ)
*5) หลวงพ่อสุย (พระครูปราโมทย์สมุทรคุณ รูปที่ 1)
*6) พระครูปราโมทย์สมุทรคุณ รูปที่ 2 (พีระ) พ.ศ. 2522-2545
*7) พระครูปลัดบุญเลิศ เตชปญฺโญ (นามปัจจุบัน พระครูปราโมทย์ปัญญาวัฒน์ ตำแหน่งการปกครองคณะสงฆ์ เจ้าคณะอำเภอบางคนที) พ.ศ. 2545-ปัจจุบัน
ศาสนาสถานในวัด
*1) อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 25.70 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2496 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย หน้าบันทองลายไทยเทพพนม ซุ้มหน้าต่างลายไทย ปูชนียวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถ 1 องค์ พร้อมพระอัครสาวก
*2) ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
*3) หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 เป็นอาคารไม้ 2 ชั้น
*4) กุฏิสงฆ์ จำนวน 4 หลัง เป็นอาคารไม้ 1 หลัง ครึ่งตึกไม้ 2 หลัง และตึก 1 หลัง
*5) วิหาร 1 หลัง รูป 8 เหลี่ยม เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก นอกจากนี้ยังมี พระพุทธรูปปั้นปางพระศรีอารีย์ขนาดตักกว้าง 4.12 เมตร ยาว 4.32 เมตร ราษฎรในหมู่บ้านเรียก “หลวงพ่อโต”
*6) วิหารพระครูอุ
กว้าง 4.12 เมตร ยาว 4.32 เมตร ราษฎรในหมู่บ้านเรียก “หลวงพ่อโต”
*6) วิหารพระครูอุดมสุตกิจ
*7) หอพระไตรปิฎกกลางน้ำ เป็นหอโบราณ 
*8) พลับพลาจตุรมุขประดิษฐานพระบรมรูปพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวตำหนักรัชกาลที่ 5
*9) ฌาปนสถาน
*10) หอระฆัง 
*11) พิพิธภัณฑ์เรือนไทยไม้แฝดคู่
*12) ห้องน้ำห้องสุขา
*13) ศาลาเจ้าแม่ตะเคียนทอง 1 หลัง
*14) ศาลาท่าน้ำ 2 หลัง
*15) หอกระจายเสียง
*16) ถังเก็บน้ำวัดปราโมทย์
*17) ศาลาปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดสมุทรสงครามแห่งที่ 14
*18) กำแพงวัด
*19) แผนกวัตถุมงคลของวัด
*20) พระประธานอุโบสถ์ “พระอินทร์ประเสริฐ” อายุ 300 กว่าปี
กิจกรรมในวัด
กิจกรรมตามโอกาสวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา
*1) วันปีใหม่
*2) วันสงกรานต์
*3) เวียนเทียนวันคัญทางพระพุทธศาสนา เช่น วันวิสาขบูชา วันมาฆบูชา และวันอาสาฬหบูชา
*4) วันเฉลิมพระชนมพรรษา 12 สิงหา และ 5 ธันวาคม ทุกปี
*5) วันทำบุญอดีตเจ้าอาวาส
*6) งานประจำปีปิดทองหลวงพ่อโต
*7) งานทำบุญตักบาตร รักษาศีล ทุกวันพระ 8, 14 และ 15 ค่ำ ตลอดปี
*8) วันลอยกระทง
*9) งานสอบธรรมสนามหลวงประจำอำเภอบางคนที
*10) งานสอบธรรมศึกษาสนามหลวงประจำอำเภอบางคนที
แหล่งข้อมูลอื่น
* สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดสมุทรสงคราม
* สำนักงานเจ้าคณะจังหวัดสมุทรสงคราม
* สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดสมุทรสงคราม
* สำนักงานเจ้าคณะอำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม
* เพจ : หลวงพ่อโตวัดปราโมทย์วัดปราโมทย์
วัดห้วยปลาดุก
วัดห้วยปลาดุก สังกัด มหานิกาย คณะสงฆ์ภาค 15 ตั้งอยู่บ้านห้วยปลาดุก เลขที่ 59 หมู่ 7 ตำบลหินกอง อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี รหัสไปรษณีย์ 70000ได้รับอนุญาตให้ตั้งเป็นวัด พ.ศ. 2470 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2472 มีเนื้อที่ 23 ไร่

ประวัติ

วัดห้วยปลาดุก สร้าง ปี พ.ศ. 2470 ความเป็นมาของวัดห้วยปลาดุก ตำบลหินกอง อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี เป็นสถานที่ตั้งวัดห้วยปลาดุกในขณะนั้นติดต่อกับลำห้วยซึ่งมีปลาดุกมากชุกชุมมาก มีลำห้วยไหลผ่านซึ่งติดกับบ้านทุ่งไล่ไก่หนองน้ำแถบนี้ปลาดุกชุกชุมจึงเรียกขานกันต่อมาว่า “บ้านห้วยปลาดุก” หมู่บ้านห้วยปลาดุกกับหมู่บ้านทุ่งไล่ไก่อยู่ติดกันและอยู่ตำบลเดียวกัน
วัดห้วยปลาดุกเป็นวัดเล็กและมีกุฏิศาลาหลังเล็ก ๆ ประมาณ 2-3 หลังเพื่อใช้ในการทำบุญทำกุศล ศาลาที่สร้างในสมัยนั้นสร้างด้วยไม้โดยญาติโยมช่วยกันหาไม้มาก่อสร้างเมื่อมีศาลาได้มีพระสงฆ์จำพรรษาอยู่ปีละ 3 รูป ไม่มีพระจะปกครองสงฆ์ ที่จำพรรษา ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ได้เดินทางไปอาราธนาพระผู้ใหญ่อาวุโสมาจากวัดข้างเคียง ท่านมีชื่อว่า "อาจารย์เชิด เตชวโร" มาปกครองดูแลสงฆ์ในขณะนั้น ถือว่าอาจารย์เชิด เดชวโร เป็นเจ้าอาวาสรูปแรกที่ปกครองสงฆ์ เมื่อท่านได้มาอยู่ที่วัดก็เริ่มพัฒนาวัดโดยการสร้างอุโบสถและถาวรวัตถุหลายอย่าง แต่ยังไม่แล้วเสร็จท่านได้จำพรรษาอยู่วัดห้วยปลาดุกในขณะนั้นเป็นเวลานานต่อมาท่านอายุมากร่างกายชราภาพลงท่านก็ได้มรณภาพลง
เมื่อท่านอาจารย์เชิด เดชวโร ได้มรณภาพลง ทางคณะสงฆ์และชาวบ้านได้เดินทางไปอาราธนาพระผู้ใหญ่อาวุโส มาดูแลวัดและพระภิกษุสงฆ์ ท่านมีชื่อว่า “พระอธิการพันธ์ ครุฑน้อย” ท่านพระอธิการพันธ์ ครุฑน้อยได้จำพรรษาอยู่ที่วัดไม่นานเท่าใดท่านก็มรณภาพลง
เมื่อท่านพระอธิการพันธ์ ครุฑน้อย ได้มรณภาพลงทางคณะสงฆ์และชาวบ้านได้เดินทางไปอาราธนาพระผู้ใหญ่อาวุโส มาดูแลวัดและพระภิกษุสงฆ์ ท่านมีชื่อว่า "พระอาจารย์เจือน อาจารสมฺปนฺโน" จากวัดห้วยไผ่ อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี ได้เดินทางมาจำพรรษาอยู่ที่วัดห้วยปลาดุก ในขณะที่ท่านอาศัยและจำพรรษาอยู่ที่วัดท่านอาจารย์มีความคิดที่จะสร้างอุโบสถ ท่านจึงทำเรื่องการสร้างอุโบสถ และขอพัทธสีมา มายังกรมการศาสนา เห็นความจำเป็นจึงอนุญาตให้ที่ดิน ในวัดเพื่อสร้างอุโบสถ เมื่อทางกรมศาสนาอนุญาตแล้วการสร้างอุโบสถดำเนินไปโดยลำดับและทำการปิดทองผูกพัทธสีมาปิดทองฝังลูกนิมิตในสมัยหลวงพ่อเจือน อาจารสมฺปนฺโน
รายนามเจ้าอาวาส
*พระอาจารย์เชิด เดชวโร
*พระอธิการพันธ์ ครุฑน้อย
*พระครูอมรธรรมรัต (เจือน อาจารสมฺปนฺโน) พ.ศ. 2492-พ.ศ. 2540
*พระปลัดบรรจง จนฺทปญฺโญ พ.ศ. 2540-ปัจจุบัน

ศาสนสถานภายในวัด
* อุโบสถ
* วิหาร
* ศาลาการเปรียญ
* กุฏิที่พักสงฆ์
* เมรุ
* หอระฆัง
* หอฉัน
* พระพุทธบาทจำลอง

แหล่งข้อมูลอื่น
*รายชื่อวัดในจังหวัดราชบุรี