เฮ่อ หลง
เฮ่อ หลง ( ; 22 มีนาคม ค.ศ. 1896 – 9 มิถุนายน ค.ศ. 1969) เป็นนักปฏิวัติคอมมิวนิสต์ชาวจีนและหนึ่งในสิบจอมพลของสาธารณรัฐประชาชนจีน เขามาจากครอบครัวยากจนในชนบทของมณฑลหูหนาน และครอบครัวของเขาไม่สามารถให้การศึกษาในระบบแก่เขาได้ เขาเริ่มต้นอาชีพนักปฏิวัติหลังล้างแค้นให้การเสียชีวิตของลุง การหลบหนีไปอยู่นอกกฎหมายทำให้เขาดึงดูดเหล่าผู้ภักดีจำนวนหนึ่งจนกลายเป็นกองทัพส่วนตัวขนาดเล็ก ต่อมากองกำลังของเขาได้เข้าร่วมกับก๊กมินตั๋ง และได้เข้าร่วมในการกรีธาทัพขึ้นเหนือ
เขาก่อกบฏต่อก๊กมินตั๋งหลังเจียง ไคเชกเริ่มปราบปรามคอมมิวนิสต์อย่างรุนแรง เมื่อเขาวางแผนและนำการก่อการกำเริบหนานชางที่ไม่ประสบความสำเร็จ หลังจากหลบหนี เขาก่อตั้งโซเวียตขึ้นในชนบทของหูหนาน (และต่อมาในกุ้ยโจว) แต่ถูกบังคับให้ละทิ้งฐานเมื่อถูกกดดันจากการทัพโอบล้อมของเจียง เขาเข้าร่วมการเดินทัพทางไกลใน ค.ศ. 1935 กว่าหนึ่งปีหลังกองกำลังของเหมา เจ๋อตงและจู เต๋อถูกบังคับให้ทำเช่นนั้น เขาพบกับกองกำลังที่นำโดยจาง กั๋วเทา แต่เขากลับไม่เห็นด้วยกับจางเกี่ยวกับยุทธศาสตร์ของกองทัพแดงและนำกองกำลังของเขาเข้าร่วมและสนับสนุนเหมา
หลังจากตั้งถิ่นฐานและก่อตั้งสำนักงานใหญ่ในฉ่านซี เขาเป็นผู้นำกองโจรในภาคตะวันตกเฉียงเหนือทั้งในสงครามกลางเมืองจีนและสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง และประสบความสำเร็จโดยในการขยายพื้นที่ควบคุมของคอมมิวนิสต์ เขาบังคับบัญชากำลังพล 170,000 นายภายในสิ้นปี ค.ศ. 1945 จากนั้น กองกำลังของเขาจึงถูกย้ายไปอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของเผิง เต๋อหวย และกลายเป็นรองผู้บังคับบัญชาของเผิง เขาได้รับแต่งตั้งให้ควบคุมภาคตะวันตกเฉียงใต้ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1940 และใช้เวลาส่วนใหญ่ของคริสต์ทศวรรษ 1950 ในภาคตะวันตกเฉียงใต้เพื่อบริหารภูมิภาคนี้ทั้งในด้านพลเรือนและทหาร
เขาดำรงตำแหน่งพลเรือนและทหารหลายตำแหน่งหลังการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนใน ค.ศ. 1949 ใน ค.ศ. 1955 ผลงานของเขาในการนำชัยชนะของพรรคคอมมิวนิสต์จีนได้รับการยอมรับเมื่อเขาได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งในสิบจอมพล และเขายังดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีของจีนอีกด้วย เขาไม่สนับสนุนความพยายามของเหมา เจ๋อตงที่จะกวาดล้างเผิง เต๋อหวยใน ค.ศ. 1959 และยังพยายามที่จะฟื้นฟูเขา หลังการปฏิวัติทางวัฒนธรรมเริ่มต้นใน ค.ศ. 1966 เขาเป็นหนึ่งในผู้นำคนแรก ๆ ของกองทัพปลดปล่อยประชาชนที่ถูกกวาดล้าง เขาเสียชีวิตใน ค.ศ. 1969 เมื่อผู้คุมฉีดกลูโคสให้ ทำให้โรคเบาหวานที่ไม่ได้รับการรักษาของเขามีภาวะแทรกซ้อน

ประวัติ

ชีวิตช่วงต้น
เฮ่อ หลงเป็นหนึ่งในชนเผ่าถู่เจีย เขาเกิดในซางจื๋อ หูหนาน และพี่น้องของเขารวมทั้งเฮ่อ อิง เติบโตมาในครอบครัวชาวนาฐานะยากจน แม้พ่อของเขาจะเป็นนายทหารผู้เยาว์ของราชวงศ์ชิงก็ตาม พ่อของเขาเป็นสมาชิกของเกอเหล่าฮุ่ย (สมาคมพี่ชาย) สมาคมลับที่มีประวัติศาสตร์ย้อนกลับไปถึงสมัยต้นราชวงศ์ชิง เมื่อครั้งยังหนุ่มเขาเป็นคนเลี้ยงวัวและไม่ได้รับการศึกษาในระบบ เมื่ออายุได้ 20 ปี เขาฆ่าเจ้าหน้าที่ประเมินภาษีของรัฐบาลท้องถิ่นซึ่งฆ่าลุงของเขาเพราะไม่จ่ายภาษี จากนั้นเขาก็หลบหนีและกลายเป็นคนนอกกฎหมาย ทำให้เกิดตำนานที่ว่าเขาเริ่มต้นอาชีพนักปฏิวัติด้วยมีดทำครัวเพียงสองเล่มเท่านั้น หลังเริ่มชีวิตในฐานะคนนอกกฎหมาย เขาได้รับชื่อเสียงว่าเป็น "ผู้คล้ายโรบินฮูด" อาวุธประจำตั
ชีวิตในฐานะคนนอกกฎหมาย เขาได้รับชื่อเสียงว่าเป็น "ผู้คล้ายโรบินฮูด" อาวุธประจำตัวของเขาคือมีดเชือดเนื้อ
ประมาณ ค.ศ. 1918 เขาก่อตั้งกองทัพอาสาสมัครปฏิวัติที่สอดคล้องกับขุนศึกท้องถิ่นของหูหนาน และใน ค.ศ. 1920 กองทัพส่วนตัวของเขาก็เข้าร่วมกองทัพปฏิวัติแห่งชาติ ใน ค.ศ. 1923 เขาถูกการเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการกองทัพชาตินิยมที่ 20 ใน ค.ศ. 1925 เขาเปิดโรงเรียนฝึกทหารก๊กมินตั๋ง ขณะเขาบริหารโรงเรียนแห่งนี้ เขาก็ได้สนิทสนมกับนักเรียนของเขาบางคนซึ่งเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์จีนด้วย ระหว่างการกรีธาทัพขึ้นเหนือใน ค.ศ. 1926 เขาทำหน้าที่เป็นผู้บัญชาการกองพลที่ 1 กองทัพน้อยที่ 9 ของกองทัพปฏิวัติแห่งชาติ เขาทำหน้าที่ภายใต้การนำของจาง ฟาขุยระหว่างการกรีธาทัพ
เขาเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์จีนในปลายปี ค.ศ. 1926 ใน ค.ศ. 1927 หลังการล่มสลายของรัฐบาลก๊กมินตั๋งฝ่ายซ้ายของวาง จิงเว่ย์ในอู่ฮั่นและการปราบปรามคอมมิวนิสต์ของเจียง ไคเชก เขาออกจากก๊กมินตั๋งและเข้าร่วมกับคอมมิวนิสต์ โดยทำหน้าที่บัญชาการกองทัพน้อยที่ 20 กองย่อยที่ 1 ของกองทัพแดง

การก่อการกำเริบเกิดขึ้นที่โบสถ์แองกลิกัน อิทธิพลของศาสนาคริสต์ต่อวัฒนธรรมจีน
เขากับจู เต๋อวางแผนและนำกำลังหลักของการก่อการกำเริบหนานชางใน ค.ศ. 1927 ในการก่อการกำเริบ เขากับจูนำกำลังผสม 24,000 นายพยายามยึดเมืองหนานชาง แต่พวกเขาไม่สามารถรักษาเมืองไว้เพราะก๊กมินตั๋งพยายามยึดเมืองคืนอย่างเลี่ยงไม่ได้ การทัพครั้งนี้ประสบปัญหาทางด้านการขนส่ง และฝ่ายคอมมิวนิสต์เสียกำลังพลไปถึงร้อยลพ 50 ในการสู้รบสองเดือน ทหารของเฮ่อส่วนใหญ่ที่รอดชีวิตยอมจำนน หนีทัพ และ/หรือกลับเข้าร่วมกับก๊กมินตั๋ง ท้ายที่สุด มีผู้รอดชีวิตเพียง 2,000 คนที่กลับมาสู้รบให้กับคอมมิวนิสต์ใน ค.ศ. 1928 เมื่อจูปฏิรูปกองกำลังของเขาในหูหนาน
หลังจากกองทัพของเขาพ่ายแพ้ เขาหลบหนีไปยังลู่เฟิง กวางตุ้ง เขาใช้เวลาอยู่ในฮ่องกงระยะหนึ่ง แต่ต่อมาถูกพรรคคอมมิวนิสต์จีนส่งไปที่เซี่ยงไฮ้ จากนั้นจึงไปที่อู่ฮั่น เจียง ไคเชกพยายามโน้มน้าวให้เขากลับมาเข้าร่วมก๊กมินตั๋งอย่างต่อเนื่อง แต่ก็ล้มเหลว
กองโจรคอมมิวนิสต์
 (ค.ศ. 1939)]]
หลังการก่อการกำเริบหนานชางล้มเหลว เขาปฏิเสธข้อเสนอของคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนที่จะส่งเขาไปศึกษาที่รัสเซียและเดินทางกลับไปยังหูหนาน ซึ่งเขาได้จัดตั้งกองกำลังใหม่ใน ค.ศ. 1930 กองกำลังของเขาควบคุมพื้นที่ชนบทอันกว้างใหญ่ในเขตชายแดนหูหนาน–หูเป่ย์ รอบพื้นที่ทะเลสาบหง และจัดระเบียบพื้นที่นี้ให้เป็นโซเวียตชนบท ในช่วงกลางปี ​​ค.ศ 1932 กองกำลังก๊กมินตั๋งได้โจมตีสหภาพโซเวียตในฐานะส่วนหนึ่งของการทัพโอบล้อมครั้งที่สี่ กองกำลังของเขาละทิ้งฐานทัพ เคลื่อนพลไปทางตะวันตกเฉียงใต้ และก่อตั้งฐานทัพใหม่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของกุ้ยโจวในกลางปี ​​ค.ศ. 1933
ใน ค.ศ. 1934 เหริน ปี้ฉือเข้าร่วมกับเฮ่อในกุ้ยโจวพร้อมกับกองกำลังที่รอดชีวิตของเขาเองหลังถูกบังคับให้ละทิ้งกองทัพโซเวียตของเขาในการทัพโอบล้อมอีกครั้งหนึ่ง เหรินและเฮ่อรวมกำลังกัน โดยเฮ่อกลายเป็นผู้บัญชาการทหาร และเหรินกลายเป็นกรรมาธิการการเมือง เขาเข้าร่วมการเดินทัพทางไกลในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1935 กว่าหนึ่งปีหลังกองกำลังที่นำโดยจู เต๋อและเหมา เจ๋อตงถูกบังคับให้อพยพทหารโซเวียตของตนในเจียงซี ความสามารถของเขาในการต้านก๊กมินตั๋งส่วนหนึ่งเป็นผลมาจากตำแหน่งของเขาในพื้นที่รอบนอกที่อยู่ภายใต้การควบคุมของคอมมิวนิสต์ ขณะกำลังเดินทัพทางไกล กองกำลังของเขาได้พบกับกองกำลังคอมมิวนิสต์ที่นำโดยจาง กั๋วเทาในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1936 แต่ทั้งเขาและเหรินต่างไม่เห็น
วนิสต์ที่นำโดยจาง กั๋วเทาในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1936 แต่ทั้งเขาและเหรินต่างไม่เห็นด้วยกับจางเกี่ยวกับทิศทางของการเดินทัพทางไกล และในที่สุดเขาก็สามารถนำกองกำลังของเขาเข้าสู่ฉ่านซีเพื่อเข้าร่วมกับเหมา เจ๋อตงในปลายปีนั้น ใน ค.ศ. 1937 เขาก่อตั้งกองทหารของเขาไว้ทางตะวันตกเฉียงเหนือของฉ่านซีและก่อตั้งสำนักงานใหญ่แห่งใหม่ที่นั่น เนื่องจากกองทัพที่สองของกองทัพแดงจีนภายใต้การบังคับบัญชาของเฮ่อเป็นหนึ่งในกองกำลังคอมมิวนิสต์ไม่กี่กองที่เดินทางมาถึงเหยียนอานโดยยังคงสภาพเกือบสมบูรณ์ กองกำลังของเขาจึงสามารถรับหน้าที่ปกป้องเมืองหลวงแห่งใหม่หลังจากที่พวกเขามาถึงได้
เมื่อกองทัพแดงถูกจัดระเบียบใหม่เป็นกองทัพลู่ที่แปดใน ค.ศ. 1937 เขาได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการกองพลที่ 120 ตั้งแต่ปลายปี ค.ศ. 1938 ถึง 1940 เขาต่อสู้กับทั้งกองทัพญี่ปุ่นและกองโจรที่สังกัดก๊กมินตั๋งในหูเป่ย์ ความรับผิดชอบของเขาเพิ่มขึ้นในช่วงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง และใน ค.ศ. 1943 เขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการกองกำลังคอมมิวนิสต์ในชานซี, ฉ่านซี, กานซู่, หนิงเซี่ย และมองโกเลียใน เมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง เขาเป็นผู้นำกองกำลังประมาณ 175,000 นายทั่วภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ผู้ใต้บังคับบัญชาที่มีชื่อเสียงที่สุดของเขาได้แก่ จาง จงซฺวิ่น, สฺวี่ กวงต๋า และเผิง เช่าฮุย
เขาประสบความสำเร็จในการขยายพื้นที่ฐานทัพคอมมิวนิสต์ตลอดช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ส่วนหนึ่งของความสำเร็จของเฮ่อเกิดจากความสับสนทางสังคมที่เกิดจากการรุกอิจิโกะของญี่ปุ่นในพื้นที่ของจีนซึ่งเป็นผลกระทบจากปฏิบัติการของญี่ปุ่น เขาสามารถขยายพื้นที่ปฏิบัติการของคอมมิวนิสต์ได้บ่อยครั้งโดยการเป็นพันธมิตรกับกองกำลังกองโจรอิสระในพื้นที่ซึ่งกำลังต่อสู้กับญี่ปุ่นเช่นกัน ประสบการณ์ในการต่อสู้กับก๊กมินตั๋งและญี่ปุ่นทำให้เขาตั้งคำถามถึงการเน้นย้ำอย่างไม่มีเงื่อนไขของเหมาเกี่ยวกับความสำคัญของสงครามกองโจรทางอุดมการณ์โดยไม่คำนึงถึงยุทธวิธีแบบเดิมและการจัดระเบียบทางทหาร
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1945 หนึ่งเดือนหลังญี่ปุ่นยอมจำนน การบังคับบัญชากองกำลังของเฮ่อถูกโอนไปให้เผิง เต๋อหวย ซึ่งปฏิบัติการภายใต้ชื่อ "กองทัพสนามตะวันตกเฉียงเหนือ" เขากลายเป็นรองผู้บัญชาการของเผิง แต่ใช้เวลาที่เหลือของสงครามกลางเมืองจีนส่วนใหญ่อยู่ในสำนักงานใหญ่ของพรรคคอมมิวนิสต์จีนส่วนกลาง ในเหยียนอานและบริเวณใกล้เคียง หลังญี่ปุ่นยอมจำนนใน ค.ศ. 1945 เขาได้รับเลือกให้เป็นกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีน และอิทธิพลของเขาก็เพิ่มขึ้นทั้งในกองทัพและระบบการเมืองคอมมิวนิสต์ ในช่วงใกล้สิ้นสุดสงครามกลางเมืองจีน เขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการกองทัพสนามที่ 1 ซึ่งปฏิบัติการอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงใต้ หลังคอมมิวนิสต์ชนะสงครามกลางเมืองใน ค.ศ. 1949 เขาใช้
การอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงใต้ หลังคอมมิวนิสต์ชนะสงครามกลางเมืองใน ค.ศ. 1949 เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในคริสต์ทศวรรษ 1950 ทั้งในบทบาทพลเรือนและทหารในภาคตะวันตกเฉียงใต้
สาธารณรัฐประชาชน
 (ซ้าย) และหลัว หรงหวนที่เทียนอันเหมิน (ค.ศ. 1959)]]
ความสำเร็จทางการทหารของเขาได้รับการยอมรับเมื่อเขาได้รับการเลื่อนยศเป็น 1 ใน 10 จอมพลใน ค.ศ. 1955 และเขาเคยดำรงตำแหน่งพลเรือนหลายตำแหน่ง เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นรองนายกรัฐมนตรี เขาเป็นหัวหน้าคณะกรรมการกีฬาแห่งชาติ และทำหน้าที่อำนวยความสะดวกในการแลกเปลี่ยนกีฬากับสหภาพโซเวียตและประเทศต่างในยุโรปตะวันออก เขาเป็นหนึ่งในสมาชิกกลุ่มผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์จีนที่เดินทางไปมาบ่อยที่สุด และเป็นผู้นำคณะผู้แทนจำนวนมากในต่างแดน พบปะกับผู้นำของประเทศอื่น ๆ ในเอเชีย, สหภาพโซเวียต และเยอรมนีตะวันออก
หลังเหมา เจ๋อตงกวาดล้างเผิง เต๋อหวยใน ค.ศ. 1959 เหมาก็แต่งตั้งเฮ่อเป็นหัวหน้าสำนักงานเพื่อสืบสวนอดีตของเผิงและหาเหตุผลวิพากษ์วิจารณ์เผิง เขาตอบรับตำแหน่งแต่ก็เห็นใจเผิงและรออยู่กว่าหนึ่งปีกว่าจะส่งรายงานของเขา ชื่อเสียงของเหมาเสื่อมถอยลงเมื่อเป็นที่รู้กันอย่างกว้างขวางว่าการก้าวกระโดดไกลไปข้างหน้าของเหมาเป็นหายนะ และในที่สุดเขาก็นำเสนอรายงานที่เป็นไปในทางบวกและพยายามปกป้องเผิง เผิงได้รับการฟื้นฟูบางส่วนใน ค.ศ. 1965 แต่ถูกกวาดล้างอีกครั้งในช่วงต้นของการปฏิวัติทางวัฒนธรรมใน ค.ศ. 1966 เขาถูกกล่าวหาว่าก่อกบฏในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1964 หลังการเดินทางไปสหภาพโซเวียตกับโจว เอินไหล โซเวียตไม่พอใจกับแนวทางของจีน การปฏิวัติทางวัฒนธรรมตามมาในเวลาไม่นานเพ
ว เอินไหล โซเวียตไม่พอใจกับแนวทางของจีน การปฏิวัติทางวัฒนธรรมตามมาในเวลาไม่นานเพื่อกำจัดลัทธิคอมมิวนิสต์และฝ่ายขวาในจีน
เจียง ชิงประณามเฮ่อในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1966 ว่าเป็น "พวกขวาจัด" และแบ่งฝักแบ่งฝ่ายภายในพรรคคอมมิวนิสต์จีน ภายหลังคำกล่าวหาของเจียง เขาและผู้สนับสนุนก็ถูกตราหน้าว่าเป็นพวกต่อต้านพรรคคอมมิวนิสต์จีนและถูกกวาดล้างอย่างรวดเร็ว ผู้ข่มเหงเขาเลือกเขาออกมาโดยกล่าวหาว่าเขาเป็น "โจรที่ใหญ่ที่สุด เขาเป็นสมาชิกคณะกรรมการกิจการทหารที่มีตำแหน่งสูงสุดเป็นอันดับสองในช่วงที่เขาถูกกวาดล้าง และวิธีการที่เขากับผู้ใกล้ชิดของเขาถูกกวาดล้างนั้นได้วางรูปแบบการกวาดล้างผู้นำกองทัพปลดปล่อยประชาชนหลายคนในเวลาต่อมาตลอดช่วงการปฏิวัติทางวัฒนธรรม
หลังถูกกวาดล้าง เขาถูกกักบริเวณในบ้านอย่างไม่มีกำหนดเป็นเวลาสองปีครึ่งสุดท้ายของชีวิต เขาบรรยายสภาพความเป็นอยู่ของเขาในช่วงถูกคุมขังว่าเป็นการทรมานอย่างช้า ๆ โดยผู้จับกุมเขา "ตั้งใจทำลายสุขภาพของเขาเพื่อจะได้ฆ่าเขาโดยไม่ต้องเสียเลือด" ในช่วงหลายปีที่เขาถูกคุมขัง ผู้คุมได้จำกัดการเข้าถึงน้ำของเขา ตัดความร้อนในบ้านในช่วงฤดูหนาว และปฏิเสธไม่ให้เขาเข้าถึงยารักษาโรคเบาหวาน เขาเสียชีวิตใน ค.ศ. 1969 หลังเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลจากภาวะทุพโภชนาการรุนแรงที่เกิดขึ้นขณะถูกกักบริเวณในบ้าน เขาเสียชีวิตหลังเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลไม่นาน หลังจากการฉีดกลูโคสซึ่งทำให้โรคเบาหวานเรื้อรังของเขามีปัญหา
เขาได้รับการฟื้นฟูบางส่วนหลังเสียชีวิตโดยเหมาใน ค.ศ. 1974 และฟื้นฟูอย่างสมบูรณ์หลังเติ้ง เสี่ยวผิงขึ้นสู่อำนาจในปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 สนามกีฬาแห่งหนึ่งในฉางชาได้รับการตั้งชื่อตามเขาใน ค.ศ. 1987

ดูเพิ่ม
*รายชื่อเจ้าหน้าที่กองทัพปลดปล่อยประชาชน
*โครงร่างประวัติศาสตร์การทหารของสาธารณรัฐประชาชนจีน

อ้างอิง
อ้างอิง

บรรณานุกรม
* The Cambridge History of China. Vol 15: "The People's Republic". Part 2: "Revolutions". Eds. Roderick MacFarquhar & John K. Fairbank. Cambridge: Cambridge University Press. 1991. .
* "Intelligence Report: Mao's 'Cultural Revolution' III. The Purge of the P.L.A. and the Stardom of Madame Mao". Central Intelligence Agency. June 1968. Retrieved May 27, 2012.
* China at War: An Encyclopedia. Ed. Li Xiaobing. United States of America: ABC-CLIO. 2012. . Retrieved May 21, 2012.
* Chung, Jang. White Swans: Three Daughters of China. New York, NY: Touchstone. 2003. .
* Domes, Jurgen. Peng Te-huai: The Man and the Image. London: C. Hurst & Company. 19
mes, Jurgen. Peng Te-huai: The Man and the Image. London: C. Hurst & Company. 1985. .
* Rice, Edward E. Mao's Way. Berkeley: University of California Press. 1974. .
* Leung, Edward Pak-wah. Historical Dictionary of the Chinese Civil War. United States of America: Scarecrow Press. 2002. .
* Lew, Christopher R. The Third Chinese Revolutionary War, 1945-1949: An Analysis of Communist Strategy and Leadership. The USA and Canada: Routelage. 2009. 
* Whitson, William W., & Huang Chen-hsia. The Chinese High Command: A History of Communist Military Politics, 1927-71. New York: Praeger Publishers. 1973.
* Winchester, Simon. "China's Ancient Skyline".
York: Praeger Publishers. 1973.
* Winchester, Simon. "China's Ancient Skyline". The New York Times. July 5, 2007. Retrieved May 21, 2012.