แมซงดูว์รัว
แมซง ดูว์ รัว ( ) แปลตามศัพท์ภาษาฝรั่งเศสว่า "บ้านของพระราชา" ในภาษาดัตช์เรียกว่า โบรดฮัส ( ) แปลว่า "บ้านขนมปัง" เป็นอาคารสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งหนึ่งในจัตุรัสกร็องปลัสแห่งบรัสเซลส์ ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจัตุรัส ตรงข้ามกับออแตลเดอวีล ตัวอาคารเป็นแบบสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอทิก

แมซง ดูว์ รัว นั้นได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโก โดยถือเป็นส่วนหนึ่งของกร็องปลัสแห่งบรัสเซลส์ ในปีค.ศ. 1998

ประวัติ
ในอดีตนั้นบนสถานที่แห่งนี้เคยเป็นที่ตั้งของตลาดขนมปัง ( ) ซึ่งเป็นที่มาของชื่อในภาษาดัตช์มาจนปัจจุบัน ประวัติการก่อสร้างครั้งแรกนั้นย้อนกลับไปถึงสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 13 โดยพบหลักฐานการกล่าวถึงประมาณปี ค.ศ. 1321 ซึ่งเป็นการก่อสร้างหนึ่งในสามโครงการสำคัญทางเศรษฐกิจสมัยนั้น ได้แก่ ตลาดขนมปัง ตลาดผ้า และตลาดเนื้อ ซึ่งข้อมูลในรายละเอียดที่มีเกี่ยวกับสภาพอาคารแต่ละหลังในสมัยนั้นมีน้อยมาก
อาคารหลังเดิมซึ่งมีสภาพชำรุดทรุดโทรมนั้นได้ถูกสร้างใหม่ในปี ค.ศ. 1405 โดยเปลี่ยนมาเป็นที่ทำการหน่วยงานปกครองต่าง ๆ ของดัชชีบราบันต์ ซึ่งต่อมาได้เรียกชื่อเป็น บ้านของดยุก ( ) ซึ่งต่อมาในภายหลังกลายเป็น บ้านของพระราชา ภายหลังจากการเสวยราชย์ของดยุกแห่งบราบันต์โดยดยุกชาลส์ แก็งเป็นพระมหากษัตริย์แห่งสเปน ในปี ค.ศ. 1516
ต่อมาในปี ค.ศ. 1504 ได้มีโครงการสร้างอาคารหลังใหม่แทนอีกโดยการออกแบบของสถาปนิกอ็องตวน เคลเดอแมนส์ โดยอาคารหลังเดิมนั้นกว่าจะถูกรื้อก็รอไปถึงปี ค.ศ. 1512-1513 และในที่สุดได้มีการเริ่มการก่อสร้างอย่างจริงจังในปี ค.ศ. 1515 จนกระทั่งเมื่อสถาปนิกได้เสียชีวิตลง ได้มีการว่าจ้างสถาปนิกคนใหม่แทน คือ หลุยส์ แวน โบเดอแคม แต่ช่วงหลังเขาไม่ว่างดูแลโครงการนี้เลย จนสุดท้ายอาคารก็สำเร็จลงด้วยฝีมือของอ็องรี แวน พีด และเนื่องจากสภาพดินแถบนี้มีความอ่อนตัวค่อนข้างสูง จึงต้องมีการสร้างบนเสาเข็มทำจากไม้ที่มัดเข้ากันด้วยหนังวัว ซึ่งได้มีการค้นพบซากฐานเหล่านี้ในสมัยปี ค.ศ. 1873 ช่วงที่มีการสร้างอาคารใหม่ขึ้นอีกครั้ง
สุดท้ายแล้วอาคารในสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอทิกแห่งนี้ก็สร้างไม่สำเร็จเช่นเดิม ในปี ค.ศ. 1565-1566 ได้มีการสร้างน้ำพุบริเวณบันไดทางเข้าด้านหน้าอาคาร ในปี ค.ศ. 1625 อาร์ชดัชเชสอิซาแบลได้สั่งให้เพิ่มเติมรูปปั้นแม่พระขึ้นเพื่อประดับบริเวณด้านหน้าอาคาร ขนาบข้างด้วยศิลาจารึกสองข้างมีความว่า «A PESTE FAME ET BELLO LIBERA NOS MARIA PACIS» และ «hIC VotUM paCIs pUbLICae eLIsabet ConseCraVIt» ซึ่งสามารถพบเห็นได้ในภาพสเก็ตช์ของฌัค กาลโล ต่อมาตัวอาคารนั้นได้รับความเสียหายมากมายจากการบุกทำลายโดยกองทัพฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1695 และต่อมาได้ถูกสร้างขึ้นใหม่เกือบทั้งหมดโดยฌอง โกซิน ในปี ค.ศ. 1767
ภายหลังการยึดครองเบลเยียมในการปฏิวัติฝรั่งเศส อาคารนี้ได้ถูกยึดเป็น สมบัติแห่งชาติ ( ) โดยเปลี่ยนชื่อเป็น บ้านของราษฎร ( ) แทน โดยผนวกเข้ารวมกับนครบรัสเซลส์ แต่ต่อมาได้ถูกขายต่อในปี ค.ศ. 1811 ให้กับมาร์ควิสพอล อาร์คอนาติ วิสคอนติ ซึ่งได้เป็นเจ้าของอาคารอยู่ไม่นานก็ขายต่อในปี ค.ศ. 1817 โดยเจ้าของคนใหม่ได้ปล่อยให้เช่าเป็นบริษัทเกี่ยวกับงานศิลปะและวรรณกรรม
ต่อมาในปี ค.ศ. 1860 นครบรัสเซลส์ได้ซื้อคืนกลับมาอีกครั้งหนึ่ง โดยให้สถาปนิกปิแยร์ วิกตอร์ ฌาแมร์ ทำการปรับปรุงอาคารให้สวยงาม แต่เนื่องจากสภาพอันทรุดโทรมจึงต้องรื้อลงทั้งหมดในปี ค.ศ. 1873 โดยสถาปนิกได้ออกแบบใหม่ด้วยหลักการของเออแฌน วียอแล-เลอ-ดุก โดยออกแบบให้เป็นแบบกอทิกอย่างสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 16 นอกจากนั้นยังสร้างให้เหมือนกับความตั้งใจที่จะสร้างอาคารแห่งนี้ในอดีตซึ่งไม่เคยได้เกิดขึ้นอีกด้วย โดยอาคารประกอบด้วยซุ้มทางเดินสองชั้น และตกแต่งด้วยหอระฆังมียอดแหลมตรงกลางของด้านหน้าอาคาร และนอกจากนั้นยังมีการตกแต่งอย่างละเอียดด้วยรูปปั้น และงานแกะสลักอันวิจิตร บริเวณด้านหลังอาคารนั้นค่อนข้างเรียบง่าย และเป็นส่วนที่ก่อสร้างภายหลังและเสร็จสิ้นในปี ค.ศ.
บรรณานุกรม
* Alexandre Henne et Alphonse Wauters, Histoire de la ville de Bruxelles, t. III, Éditions Libro-Sciences, 1968 
* Guillaume Des Marez, Guide illustré de Bruxelles : Tome 1 : Les Monuments Civils et Religieux, Première partie : Monuments civils, Touring Club de Belgique, 1918 
* Isabelle De Pange, La Grand-Place de Bruxelles, aparté, 2011 
* Vincent Heymans (dir.), Les maisons de la Grand-Place de Bruxelles, CFC Editions, coll. « Lieux de Mémoire », 2007

อ้างอิง