SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
นีกอลา อาแปร์
นีกอลา อาแปร์ ( ) เป็นชาวฝรั่งเศสผู้คิดค้นกรรมวิธีการถนอมอาหารด้วยบรรจุภัณฑ์กระป๋อง ซึ่งเขาอธิบายว่าเป็นกรรมวิธีที่สามารถถนอมอาหารได้ทุกประเภท เขาได้รับการยกย่องว่าเป็น "บิดาแห่งการบรรจุกระป๋อง"

อาแปร์เป็นพ่อครัวและคนทำลูกกวาดในกรุงปารีสตั้งแต่ ค.ศ. 1784 ต่อมาใน ค.ศ. 1795 เขาเริ่มทดสอบและคิดค้นวิธีถนอมอาหาร ทั้งซุป พืชผัก น้ำผลไม้ เยลลี่ แยม น้ำเชื่อม และผลิตภัณฑ์จากนม เขานำอาหารเหล่านี้ใส่ไว้ในขวดโหลแก้ว ปิดปากด้วยจุกไม้ก๊อกและป้ายด้วยขี้ผึ้ง จากนั้นจึงนำไปจุ่มในน้ำเดือด
ใน ค.ศ. 1800 จักรพรรดินโปเลียนเสนอเงินรางวัล 12,000 ฟรังก์ให้ใครก็ตามที่คิดค้นวิธีถนอมอาหารแบบใหม่ได้ ใน ค.ศ. 1806 อาแปร์นำขวดแก้วบรรจุอาหารต่าง ๆ ที่เขาถนอมไว้ออกมาแสดงที่งานนิทรรศการผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมฝรั่งเศส ( ) แต่กลับไม่ชนะและไม่ได้รับเงินรางวัลใด ๆ ต่อมาใน ค.ศ. 1810 กระทรวงมหาดไทยฝรั่งเศสเสนอเงิน 12,000 ฟรังก์ให้อาแปร์ โดยมีเงื่อนไขว่าเขาต้องเผยแพร่กรรมวิธีถนอมอาหารนี้แก่สาธารณชน อาแปร์ยอมรับและตีพิมพ์หนังสือเพื่ออธิบายกรรมวิธีดังกล่าวในปีนั้นเอง หนังสือของเขามีชื่อว่า ศิลปะการถนอมเนื้อสัตว์และพืชผัก ( ) ตีพิมพ์ครั้งแรกจำนวน 200 เล่ม
ลาแมซงอาแปร์ ( ) ในเมืองมาซีใกล้กับกรุงปารีส กลายเป็นโรงงานบรรจุอาหารลงขวดแห่งแรกในโลก นับเป็นเวลาหลายปีก่อนที่หลุยส์ ปาสเตอร์ จะพิสูจน์ได้ว่าความร้อนสามารถฆ่าแบคทีเรีย กรรมวิธีถนอมอาหารของอาแปร์ได้จุดประกายให้เกิดธุรกิจถนอมอาหารหลากหลายชนิดในบรรจุภัณฑ์ปิด กรรมวิธีถนอมอาหารของเขาแพร่หลายไปอย่างรวดเร็วมาก ในปีเดียวกับที่เขาตีพิมพ์หนังสือนั้นเอง พ่อค้าชาวอังกฤษนามว่าปีเตอร์ ดูแรนด์ (Peter Durand) ได้นำกรรมวิธีนี้ไปใช้แต่เปลี่ยนบรรจุภัณฑ์เป็นกระป๋องแทน

อ้างอิง
ไปชีญุชดาออร์ตา
ไปชีญุชดาออร์ตา ( ) เป็นอาหารดั้งเดิมชนิดหนึ่งในตำรับอาหารโปรตุเกส ชื่ออาหารแปลตามตัวอักษรได้ว่า "ปลาน้อยจากสวนผัก" เนื่องจากมีลักษณะคล้ายปลาตัวเล็ก ๆ ที่มีสีสันสดใส อาหารชนิดนี้ได้รับการนำเข้าสู่ญี่ปุ่นโดยนักเผยแผ่ศาสนาคณะเยสุอิตในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และมีวิวัฒนาการไปเป็นเท็มปูระในที่สุด

การเตรียม
โดยทั่วไปมักเตรียมไปชีญุชดาออร์ตาโดยลวกถั่วแขกฝักแบนให้พอสุก ก่อนนำไปชุบแป้งทอดที่ทำจากแป้งสาลีผสมกับไข่ จากนั้นนำไปทอดในน้ำมันท่วม นอกจากนี้ยังอาจใช้ผักอื่น ๆ เช่น พริกหวาน แคร์รอต มะเขือม่วง ซูคีนี

อ้างอิง
ค่ายกักกันเมาเทาเซิน-กูเซิน
ค่ายกักกันเมาเทาเซิน-กูเซิน ประกอบด้วยค่ายกักกันเมาเทาเซินบนหุบเขาเหนือตลาดเมืองของเมาเทาเซิน (ประมาณราว 20 กิโลเมตร(12 ไมล์) ทางด้านตะวันออกของลินซ์ รัฐอัปเปอร์ออสเตรีย) ร่วมกับกลุ่มค่ายขนาดย่อยเกือบ 100 แห่งที่ตั้งอยู่ทั่วออสเตรียและเยอรมนีตอนใต้ ค่ายกักกันกูเซินสามแห่งอยู่บริเวณทั้งในและรอบๆของหมู่บ้านเซ็นต์จอร์เกิน/กูเซิน เพียงไม่กี่กิโลเมตรจากเมาเทาเซิน ถือว่าเป็นสัดส่วนสำคัญของนักโทษภายในค่ายอันซับซ้อนนี้ บางครั้งก็มีจำนวนนักโทษที่เกินในค่ายหลักของเมาเทาเซิน
ค่ายหลักเมาเทาเซินได้ดำเนินการตั้งแต่ช่วงเวลาของอันชลุส เมื่อออสเตรียได้ถูกผนวกรวมเข้ากับนาซีเยอรมนี เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1938 ถึง 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 ที่สงครามโลกครั้งที่สองยุติลง เริ่มต้นด้วยค่ายที่เมาเทาเซิน จำนวนค่ายขนาดย่อยได้ขยายตัวเมื่อเวลาได้ผ่านไปและในฤดูร้อนของปี ค.ศ. 1940 เมาเทาเซินและค่ายขนาดย่อยได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของค่ายแรงงานขนาดใหญ่ที่ซับซ้อนในส่วนของยุโรปที่ถูกควบคุมโดยเยอรมัน เช่นเดียวกับที่ค่ายกักกันนาซีค่ายอื่น ผู้อาศัยที่เมาเทาเซินและค่ายขนาดย่อยได้ถูกบังคับให้ใช้แรงงานทาส ภายใต้เงื่อนไขที่ทำให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก เมาเทาเซินและค่ายขนาดย่อยได้รวมทั้งเหมืองหิน โรงงานผลิตสัมภาระทหาร ทุ่นระเบิด และอาวุธปืน และโรงงานป
ดย่อยได้รวมทั้งเหมืองหิน โรงงานผลิตสัมภาระทหาร ทุ่นระเบิด และอาวุธปืน และโรงงานประกอบเครื่องบินขับไล่ เม 262 ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1945 ค่ายนี้มีผู้อาศัยอยู่ประมาณ 85,000 คน จำนวนผู้เสียชีวิตยังไม่ทราบแน่ชัด แม้ว่าแหล่งข้อมูลที่มาส่วนใหญ่จะอยู่ระหว่าง 122,766 คน และ 320,000 คน สำหรับโครงสร้างอันซับซ้อนนี้ทั้งหมด
เมาเทาเซินเป็นหนึ่งในค่ายกักกันอันซับซ้อนขนาดใหญ่แห่งแรกในนาซีเยอรมนีและที่แห่งสุดท้ายที่ได้รับการปลดปล่อยโดยฝ่ายสัมพันธมิตร สองค่ายขนาดใหญ่ เมาเทาเซินและกูเซินที่ 1 ได้ถูกจัดอยู่ในประเภท"เกรด 3"(สตูเฟอ 3) ของค่ายกักกัน ซึ่งหมายความว่าพวกเขามุ่งหมายที่จะทำให้เป็นค่ายกักกันที่แข็งแกร่งที่มีไว้สำหรับ"ศัตรูทางการเมืองของอาณาจักรไรซ์ที่ไม่สามารถแก้ไขได้" เมาเทาเซินก็ไม่เคยแพ้ถึงการอยู่ในจำแนกประเภทสตูเฟอ 3 ในสำนักงานทบวงกลางความมั่นคงไรช์(Reichssicherheitshauptamt; RSHA) ได้ถูกเรียกโดยชื่อเล่นว่า Knochenmühle – เครื่องบดกระดูก(แท้จริงแล้วคือโรงสีกระดูก) ซึ่งแตกต่างจากค่ายกักกันค่ายอีกจำนวนมาก ซึ่งมีไว้สำหรับนักโทษทุกประเภท เมาเทาเซินส่วนมากไว้ใช้
ค่ายกักกันค่ายอีกจำนวนมาก ซึ่งมีไว้สำหรับนักโทษทุกประเภท เมาเทาเซินส่วนมากไว้ใช้สำหรับการกำจัดโดยผ่านทางการใช้แรงานของกลุ่มปัญญาชน ประชาชนผู้มีความรู้ และสมาชิกชนชั้นสูงทางสังคมในประเทศที่ถูกพิชิตโดยระบอบนาซีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ปัจจุบัน ค่ายเมาเทาเซินหลักได้กลายเป็นพิพิธภัณฑ์
ชิเงอากิ ฮิโนฮาระ
ชิเงอากิ ฮิโนฮาระ ( ; 4 ตุลาคม ค.ศ. 1911 – 18 กรกฎาคม ค.ศ. 2017) เป็นแพทย์ชาวญี่ปุ่น ในปี ค.ศ. 1941 เขาเริ่มทำงานกับโรงพยาบาลนานาชาติของเซนต์ลุคในใจกลางกรุงโตเกียวและทำงานเป็นแพทย์ตลอดการทำสงครามทิ้งระเบิดในเมือง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1990 เขาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลกิตติมศักดิ์ เขายังเป็นผู้อำนวยการกิตติคุณสถาบันดูแลความเศร้าโศกของมหาวิทยาลัยโซเฟีย เขาเป็นประธานกิตติมศักดิ์ของมูลนิธิความร่วมมือด้านสุขภาพอนุสรณ์สถานซาซากาวะ ฮิโนฮาระได้รับการยกย่องในการก่อตั้งและเป็นที่นิยมสำหรับการฝึกการตรวจสุขภาพประจำปีของญี่ปุ่น

ประวัติ
ฮิโนฮาระเกิดที่อำเภอโยชิกิ จังหวัดยามางูจิ และสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนแพทย์ที่มหาวิทยาลัยหลวงเกียวโตในปี ค.ศ. 1937
ในช่วงอาชีพของเขา ฮิโนฮาระมีชื่อเสียงในด้านการทำงานในช่วงเกิดเหตุฉุกเฉินทางการแพทย์หลายครั้ง เช่น การทิ้งระเบิดโตเกียวในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง และการโจมตีโตเกียวเมโทรด้วยซาริน เขายังอยู่ในเจแปนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 351 ซึ่งถูกจี้เครื่องบินโดยฝ่ายกองทัพแดงญี่ปุ่น

ฮิโนฮาระกลายเป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ของสมาคมหัวใจและหลอดเลือดญี่ปุ่น และได้รับรางวัลรองชนะเลิศรวมถึงเครื่องราชอิสริยาภรณ์วัฒนธรรม เขาได้รับเกียรติจากมหาวิทยาลัยหลวงเกียวโต, มหาวิทยาลัยทอมัส เจฟเฟอร์สัน และมหาวิทยาลัยแมกมาสเตอร์ โดยได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์

ฮิโนฮาระเสียชีวิตเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 2017 ที่โตเกียวเมื่ออายุ 105 ปี

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
โฮเออร์ดัคชไตน์
โฮเออร์ดัคชไตน์ ( ) เป็นภูเขาหินปูนในประเทศออสเตรีย ตั้งอยู่บริเวณตอนกลางของประเทศ มีความสูง 2,995 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล และสูง 2,136 เมตรจากฐานเขา มีฐานเขาขนาดราว 20x30 กิโลเมตร ครอบคลุมอาณาเขตของรัฐสติเรีย และรัฐอัปเปอร์ออสเตรีย ภูเขาแห่งนี้ถือเป็นส่วนหนึ่งของแหล่งมรดกโลก "ภูมิทัศวัฒนธรรมฮัลชตัท-ดัคชไตน์/ซัลทซ์คัมเมอร์กูท"

อ้างอิง
ประเพณีกวนข้าวทิพย์
ประเพณีการกวนข้าวทิพย์ เป็นพิธีกรรมของศาสนาพราหมณ์ที่ปะปนกับพิธีกรรมของศาสนาพุทธ โดยอ้างถึงเหตุการณ์ในสมัยพุทธกาลที่นางสุชาดาได้ปรุงข้าวมธุปายาสถวายพระโคตมพุทธเจ้าก่อนที่พระองค์จะตรัสรู้ ถือกันว่าข้าวมธุปายาสเป็นของทิพย์ เมื่อได้จัดทำขึ้นจึงเรียกว่า ข้าวทิพย์ ในประเทศไทย ชาวบ้านจะทำในเทศกาลออกพรรษา ถวายพระสงฆ์เพื่อเป็นการสักการบูชา ซึ่งถือเป็นสิริมงคลกับตนเองถ้ารับประทาน การกวนข้าวทิพย์ต้องอาศัยความสามัคคีจากชาวบ้านจึงจะสำเร็จลงได้ การที่ทำในวันออกพรรษา เพื่อถวายเป็นเครื่องสักการบูชา และรับเสด็จพระพุทธองค์ที่เสด็จจากจำพรรษาในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์
ประเพณีกวนข้าวทิพย์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมไทย สาขาแนวปฏิบัติทางสังคม พิธีกรรม และงานเทศกาลต่าง ๆ เมื่อปี พ.ศ. 2556
ประวัติ
ประเพณีกวนข้าวทิพย์มีที่มาจากครั้นสมัยพุทธกาล โดยนางสุชาดาได้กวนข้าวทิพย์ในวันขึ้น 14 ค่ำ แล้วนำไปถวายพระโคตมพุทธเจ้าก่อนที่จะตรัสรู้ 1 วัน ในประเทศไทย ประเพณีกวนข้าวทิพย์เป็นพระราชพิธีที่กระทำกันในเดือนสิบ มีมาตั้งแต่สมัยสุโขทัยและสมัยอยุธยา และได้รับการฟื้นฟูอีกครั้งในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ถูกยกเลิกไปในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย และพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ต่อมาได้รับการฟื้นฟูอีกครั้งในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นต้นมา ปัจจุบันนิยมทำกันในทุกภาคของประเทศไทย โดยในภาคกลางนิยมจัดทำกันในวันวิสาขบูชา แต่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือนิยมกระทำกันในวันก่อนออกพรรษาหนึ่งวัน
พิธีกรรม
ในแต่ละท้องที่ของภูมิภาค มีพิธีในการกวนข้าวทิพย์คล้ายคลึงกัน โดยสามารถสรุปได้ว่า เริ่มแรกจะมีการจัดโต๊ะหมู่บูชา บริเวณที่จะกวนข้าวทิพย์อาจจะทำเป็นปะรำพิธี โดยโยงด้านสายสิญจน์จากพระพุทธรูปมายังปะรำพิธี ซึ่งวงด้านสายสิญจน์เป็นสี่เหลี่ยม มุมทั้งสี่ตั้งฉัตร 69 ชั้น ขันหมากเบ็งเป็นเครื่องสักการบูชา วัตถุดิบที่เป็นส่วนประกอบปกติวัตถุดิบที่เป็นส่วนประกอบสำคัญซึ่งใช้ในการกวนข้าวทิพย์ที่ชาวบ้านนำมารวมเตรียมไว้จะประกอบด้วยน้ำนมข้าว, ถั่วทุกชนิด และพืชหรือผลผลิตจากพืชทุกชนิดที่ใช้ทำขนมได้ นำมากวนรวมกันเป็นข้าวทิพย์ กวนโดยพรหมจารี ระหว่างกวน พระสงฆ์เจริญพระพุทธมนต์ เมื่อเสร็จแล้ว นำไปถวายพระสงฆ์ และให้ประชาชนรับประทานข้าวทิพย์กัน

อ้างอิง
ร็อกฟอร์
ร็อกฟอร์ ( , ) หรือ รอกอฟอร์ต ( ) เป็นเนยแข็งที่ผลิตจากนมแกะ จากทางตอนใต้ของประเทศฝรั่งเศส ร็อกฟอร์เป็นหนึ่งในบลูชีสที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดในโลก เช่นเดียวกับกอร์กอนโซลา, เบลอโดแวร์ญ, ดานาบลู และสติลเทิน ถึงแม้ว่าชีสแบบที่เหมือนกันนี้สามารถผลิตที่ใดก็ได้บนโลก แต่กฎหมายของสหภาพยุโรป บังคับให้ชีสที่บ่มภายในหมู่ถ้ำธรรมชาติกงบาลู (Combalou) ในเมืองร็อกฟอร์-ซูร์-ซูลซงเท่านั้นถึงจะสามารถเรียกว่าเป็นชีสร็อกฟอร์ได้ เนื่องด้วยว่าร็อกฟอร์เป็นสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ หรืออยู่ภายใต้สถานะ protected designation of origin
ร็อกฟอร์มีสีขาว รสจัดจ้าน เปราะ และค่อนข้างชื้น มีราน้ำเงินขึ้นเป็นลายเฉพาะ มีกลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์และรสชาติที่โดดเด่นของกรดบิวทีริก ส่วนราน้ำเงินนั้นให้รสชาติจัดจ้านที่คม (sharp tang) ร็อกฟอร์เป็นชีสไม่มีเปลือก (rind) ส่วนด้านนอกของร็อกฟอร์นั้นทานได้และมีรสค่อนข้างเค็ม วีล (wheel) หนึ่งของร็อกฟอร์หนักประมาณ 2.5-3 กิโลกรัม หนาประมาณ 10 เซนติเมตร ในการผลิตร็อกฟอร์ 1 กิโลกรัมต้องใช้นม 4.5 ลิตร ร็อกฟอร์ถือว่าเป็น "ราชาแห่งเนยแข็ง" ในฝรั่งเศส
เชิงสุขภาพ
ผลการศึกษาเมื่อ ค.ศ. 2012 ระบุว่าร็อกฟอร์มีสารประกอบที่จำพวกต้านอาการอักเสบ (anti-imflammatory) ผลสการศึกษาเมื่อ ค.ศ. 2013 พบว่าโปรตีนในร็อกฟอร์ขัดขวางการกระจายตัวของเชื้อโรคคลาไมเดีย และการเคลื่อนตัวของเซลล์เม็ดเลือดขาวจำพวก LPS (ลิโปโพลีแซคคาไรด์)

อ้างอิง
อั่งม้อ
ปลายศตวรรษที่ 18); "ชาวตะวันตก" เป็นคนที่มีผมแดง]]
อั่งม้อ หรือ อั้งม้อ (Ang mo/Ang moh; ; แต้จิ๋ว: ang5 mo5) หรือ อังโม เป็นคำที่ใช้เรียกชาวต่างชาติที่เชื้อสายยุโรป หรือชาวผิวขาวโดยที่มิได้ระบุเชื้อชาติหรือสัญชาติ ใช้มากในประเทศมาเลเซียและประเทศสิงคโปร์ มีบ้างที่ใช้ในประเทศไทยและไต้หวัน ความหมายตรงตัวนั้นแปลว่า “ผมแดง” ("red-haired") และมาจากคำในภาษาฮกเกี้ยน รูปแบบหนึ่งของภาษาหมิ่นใต้ การใช้งานตรงกับคำว่า gweilo ( ) ในภาษากวางตุ้ง และ ฝรั่ง ในภาษาไทย
คำอื่น ๆ ที่คล้ายกัน เช่น ang mo kow ( ), ang mo kui ( ), ang mo nang ( ) ถึงแม้ว่าในประวัติศาสตร์ คำนี้จะใช้ความหมายกว้าง ๆ ในทางที่ทางที่ไม่ดีและเสื่อมเสีย แต่ในปัจจุบันก็เป็นคำกว้าง ๆ ที่ใช้ทั่วไปและมีความหมายเป็นกลางในมาเลเซียและสิงคโปร์ เป็นทั้งคำนามและวิเศษณ์ที่ใช้เรียกคนขาว

การโต้เถียงในความหมายเชิงเหยียดชนชาติ
คำว่า อั่งม้อ นั้นบางครั้งถูกมองว่าเป็นคำเรียกให้เสื่อมเสียและมีความหมายเหยียดชนชาติ ในขณะที่คนอีกบางส่วนมอง่วาเป็นคำที่รับได้ในบรบทปัจจุบัน ถึงแม้จะมีข้อถกเถียงเกิดขึ้น แต่คำนี้ก็ยังใช้กันอย่างแพร่หลาย มีการปรากฏใช้ในสื่ออย่างหนังสือพิมพ์ The Straits Times ของสิงคโปร์, ในโทรทัศน์และในภาพยนตร์ เช่น I Not Stupid
ดูเพิ่ม
*ฝรั่ง
*บารัง
*Bule
*Gweilo
*Mat Salleh

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*ในพจนานุกรมภาษาอังกฤษแบบสิงคโปร์ Coxford Singlish Dictionary
*ในพจนานุกรมภาษาอังกฤษแบบสิงคโปร์ Dictionary of Singlish and Singapore English
จังหวัดเวนิส
จังหวัดเวนิส ( ) เป็นอดีตจังหวัดในแคว้นเวเนโต ประเทศอิตาลี เมืองหลักอยู่ที่นครเวนิส เคยมีพื้นที่ทั้งหมด 2,467 ตารางกิโลเมตร จังหวัดนี้ถูกยุบและจัดตั้งเป็นส่วนหนึ่งของเขตนครบาลเวนิสตั้งแต่ปั 2015

จังหวัดเวนิสตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอิตาลี มีชายฝั่งติดทะเลเอเดรียติก และเป็นศูนย์กลางทางประวัติศาสตร์ เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมของภูมิภาค พื้นที่จังหวัดครอบคลุมทั้งแผ่นดินใหญ่ ชายฝั่งทะเลที่เรียกว่า “ลากูนา” (laguna) และเกาะน้อยใหญ่จำนวนมาก
ทางภูมิศาสตร์ จังหวัดเวนิสมีลักษณะเฉพาะที่โด ดเด่น โดยมี “ลากูนแห่งเวนิส” (Laguna di Venezia) เป็นหัวใจสำคัญ ซึ่งเป็นพื้นที่ชุ่มน้ำที่มีเกาะมากกว่า 100 แห่ง รวมถึงเกาะหลักอย่างมูราโน, บูราโน และตอร์เซลโล นอกจากนี้ พื้นที่ชายฝั่งยังมีเมืองตากอากาศที่สำคัญ เช่น Lido di Jesolo และ Chioggia ที่ได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยวตลอดปี

ในประวัติศาสตร์ จังหวัดนี้คือศูนย์กลางของสาธารณรัฐเวนิส ซึ่งดำรงอยู่นานกว่าพันปี (697–1797) และเคยเป็นหนึ่งในชาติมหาอำนาจทางทะเลที่มีอิทธิพลครอบคลุมพื้นที่รอบทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก การผสมผสานระหว่างวัฒนธรรมตะวันตกและตะวันออกปรากฏให้เห็นผ่านสถาปัตยกรรม เช่น มหาวิหารซันมาร์โก และปาลัซโซดูกาเล
ครอแก็ต
ครอแก็ต ( , จากกริยา แปลว่า "เคี้ยวดังกร้วม") เป็นอาหารทอดชนิดหนึ่ง มีส่วนผสมหลักหลากหลายชนิด เช่น เนื้อบด (เนื้อลูกวัว เนื้อวัว เนื้อไก่ หรือเนื้อไก่งวง) สัตว์น้ำมีเปลือก ปลา แฮม เนยแข็ง มันฝรั่งบด หรือผัก นำมาผัดกับซอสเบชาแมลหรือซอสสีน้ำตาล (บางครั้งยังใส่หัวหอมผัด เห็ด หรือไข่ต้มหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ) ปั้นให้มีรูปร่างเป็นทรงกระบอก ทรงกลม หรือกลมแบน ชุบเกล็ดขนมปัง ไข่ เครื่องเทศและสมุนไพร หรือส่วนผสมอื่น ๆ จากนั้นจึงนำไปทอดในน้ำมันท่วม ครอแก็ตได้รับความนิยมไปทั่วโลกทั้งในฐานะอาหารแบบประณีตและอาหารจานด่วน
มักมีผู้เสิร์ฟครอแก็ตมันฝรั่งบดเป็นเครื่องเคียงในมื้ออาหารช่วงวันหยุดฤดูหนาว เช่น คริสต์มาส ส่วนในตำรับอาหารจานด่วน ครอแก็ตหลายแบบไม่ใช้มันฝรั่ง แต่ใช้เนยแข็ง เนื้อวัว หรือกูยาช บ่อยครั้งอยู่ในไส้ที่มีส่วนผสมของซอสเบชาแมล
เมิงสแตร์ชีส
เมิงสแตร์ ( ; ), เมิงสแตร์-เจโรเม ( ) หรือในภาษาแอลเซเชียนเรียกว่า Minschterkaas (เมนชเตอร์กาส) เป็นชีสนุ่มที่มีกลิ่นแรง และมีรสบาง ผลิตหลัก ๆ จากนมจากจังหวัดโวฌระหว่างแคว้นอาลซัส ในแคว้นลอแรน และ แคว้นฟร็องช์-กงเต ประเทศฝรั่งเศส โดยชื่อเมิงสแตร์ นั้นมาจากเมือง เมิงสแตร์ในแคว้นอาลซัส ซึ่งนักบวชผลิตชีสชนิดนี้ในแอบบีย์และโบสถ์สัญชาติโวฌ โดยบ่มในกุฏิของตน

อ้างอิง
* L'inventaire du patrimoine culinaire de France, Lorraine, Albin Michel, CNAC ou Conseil national des Arts culinaires, 1998. Article on Munster-géromé AOC, pp. 198–201.
* Revue La crèmerie française, 15-30 décembre 1983.
* Gérard Léser, "Munster", in Encyclopédie d'Alsace, Edition Total, Strasbourg, 1984.
กงซอเม
ในการปรุงอาหาร กงซอเม ( ) คือซุปใสประเภทหนึ่ง มาจากน้ำต้มกระดูกสัตว์ (สต็อก) หรือน้ำต้มเนื้อสัตว์หรือผัก (บรอท) ที่มีรสชาติเข้มข้นซึ่งผ่านกระบวนการทำให้ใสโดยใช้ไข่ขาวดักจับไขมันและตะกอนแล้วตักออก
กงซอเมทำได้โดยการเติมส่วนผสมของเนื้อสัตว์บด พร้อมกับมีร์ปัว (ตัวเพิ่มความหอมหวานจากแคร์รอต ขึ้นฉ่ายฝรั่ง และหัวหอม) มะเขือเทศ และไข่ขาวลงไปในน้ำต้มกระดูกหรือน้ำต้มเนื้อหรือผัก กุญแจสำคัญในการทำกงซอเมที่มีคุณภาพสูงคือการเคี่ยวด้วยไฟอ่อนร่วมกับการหมั่นคนซึ่งจะนำเศษและตะกอนขึ้นสู่ผิวหน้าของซุป โดยเศษและตะกอนจะถูกดึงออกมาเพิ่มเติมเนื่องจากกรดในมะเขือเทศ ในที่สุดโปรตีนในไข่ขาวจะจับตัวกับเศษและตะกอน แล้วลอยขึ้นสู่ผิวหน้าของซุปโดยก่อตัวเป็น "แพ" เมื่อ "แพ" เริ่มก่อตัวขึ้น ความร้อนจะลดลง กงซอเมจะถูกเคี่ยวโดยใช้ความร้อนที่ต่ำลงอีกจนกว่าจะมีรสชาติตามต้องการ มักใช้เวลาระหว่าง 45 นาทีถึงหนึ่งชั่วโมง ซุปที่ได้จะเป็นของเหลวใสซึ่งอาจมีสีอำพัน (กรณีที่เป็นกง
ง 45 นาทีถึงหนึ่งชั่วโมง ซุปที่ได้จะเป็นของเหลวใสซึ่งอาจมีสีอำพัน (กรณีที่เป็นกงซอเมเนื้อวัวหรือเนื้อลูกวัว) หรือสีเหลืองซีด (กรณีที่เป็นกงซอเมเนื้อสัตว์ปีก) จากนั้นจะเทกงซอเมออกจากหม้ออย่างระมัดระวังแล้วนำไปกรองอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่ามีความใสบริสุทธิ์อย่างแท้จริง
อนุสาวรีย์วิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2
อนุสาวรีย์แห่งชาติ วิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2 ( ) เรียกอย่างสั้นว่า วิตโตรีอาโน ( ) อนุสาวรีย์แห่งชาติในกรุงโรม ประเทศอิตาลี เพื่อถวายพระเกียรติแด่พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2 กษัตริย์องค์แรกที่ผนวกรวมแว่นแคว้นน้อยใหญ่เข้าด้วยกันจนเป็นประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 19 อนุสาวรีย์นี้ได้รับการยอมรับเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ของชาติอิตาลี บางคนเรียกอนุสาวรีย์แห่งนี้ว่า แท่นบูชาปิตุภูมิ ( ) เพื่อสื่อถึงแท่นบูชาแรกของเทพีโรมา ซึ่งเป็นเพียงส่วนหนึ่งในอนุสาวรีย์
อนุสาวรีย์นี้ใช้เวลาก่อสร้างกว่า 50 ปี เริ่มสร้างในปีค.ศ. 1885 และสร้างแล้วเสร็จในปีค.ศ. 1935 ใช้สถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิก ออกแบบโดยจำลองถึงสภาพดั้งเดิมของจัตุรัสโรมันที่อยู่ใกล้เคียง อนุสาวรีย์แห่งชาติมีความกว้าง 135 เมตร ความลึก 130 เมตร ความสูง 70 เมตร มีพื้นที่ภายในมโหฬารถึง 717,000 ตารางเมตร ระเบียงด้านบนสุดของอนุสาวรีย์สามารถมองเห็นกรุงโรมได้รอบทิศ สามารถขึ้นไปได้โดยลิฟท์หรือบันได 196 ขั้น

อ้างอิง
ชิโปตเล
ชิโปตเล ( ) คือพริกฆาลาเปญโญสุกที่ผ่านการรมควันและอบจนแห้ง ใช้สำหรับปรุงรสอาหาร โดยเป็นพริกที่ใช้เป็นหลักในอาหารเม็กซิโกและอาหารที่ได้รับอิทธิพลจากตำรับอาหารเม็กซิโกอย่างเท็กซ์-เม็กซ์หรืออาหารทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของสหรัฐ ชิโปตเลมาในรูปแบบที่แตกต่างกัน เช่น ชิโปตเลสเอนอาโดโบ (ชิโปตเลตุ๋นในซอสอาโดโบ) เป็นต้น

ชื่อ ชิโปตเล แผลงมาจากคำภาษานาวัตล์ว่า ชีลโปก-ตลี ( ) แปลว่า "พริกรมควัน" ชิโปตเลมีระดับความเผ็ดร้อนใกล้เคียงกับพริกแอ็สเปอแล็ต, ฆาลาเปญโญ, พริกกัวฆิโย, พริกหยวกฮังการี, พริกแอนะไฮม์ และซอสตาบัสโก

อ้างอิง
พริกตาบัสโก
พริกตาบัสโก ( ) เป็นพันธุ์ปลูกพันธุ์หนึ่งของพริกชนิด Capsicum frutescens มีถิ่นกำเนิดในเม็กซิโก เป็นที่รู้จักกันมากที่สุดจากการเป็นวัตถุดิบในซอสตาบัสโกและพริกตาบัสโกดองน้ำส้มสายชู ชื่อพันธุ์พริกตั้งตามชื่อรัฐตาบัสโกของเม็กซิโก
เช่นเดียวกับพันธุ์ปลูกพันธุ์อื่น ๆ ของพริกชนิด C. frutescens ต้นพริกตาบัสโกมีการเจริญเติบโตเป็นพุ่ม โดยในการเพาะปลูกในเชิงพาณิชย์จะมีการตัดแต่งกิ่งเพื่อให้ต้นพริกแข็งแรงขึ้น ผลพริกมีลักษณะเรียว ยาวประมาณ 4 เซนติเมตร เริ่มแรกมีสีเขียวอมเหลืองอ่อน ๆ จากนั้นจะเปลี่ยนเป็นสีเหลืองและส้ม ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีแดงสดเมื่อสุกแก่ พริกตาบัสโกมีความเผ็ดร้อนอยู่ในระดับ 30,000 ถึง 50,000 ตามมาตราสกอวิลล์ เช่นเดียวกับพันธุ์อื่น ๆ ของพริกชนิด C. frutescens ผลพริกตาบัสโกจะยังคงชี้ขึ้นเมื่อสุก แทนที่จะห้อยลงอย่างพริกชนิดอื่นบางชนิด
ต้นพริกตาบัสโกส่วนใหญ่ติดเชื้อไวรัสโมเสกยาสูบในคริสต์ทศวรรษ 1960 พันธุ์ที่มีความทนทานต่อโรค (ตาบัสโกใบเขียว) ไม่ได้รับการนำมาปลูกจนกระทั่งประมาณคริสต์ทศวรรษ 1970

อ้างอิง
อาบาเนโร
อาบาเนโร ( ) เป็นพันธุ์ปลูกพันธุ์หนึ่งของพริกชนิด Capsicum chinense ชื่อ อาบาเนโร เป็นคำภาษาสเปนแปลว่า "จากฮาวานา" (เมืองหลวงของประเทศคิวบา)

ผลพริกอาบาเนโรมีลักษณะป้อม ผลที่ยังไม่สุกมีสีเขียวและจะเปลี่ยนสีไปตามระยะการสุกแก่ สีที่พบมากที่สุดคือสีส้มและแดง แต่ผลพริกยังอาจมีสีขาว น้ำตาล เหลือง เขียว หรือม่วงก็ได้ โดยปกติผลสุกจะมีความยาวระหว่าง 2–6 เซนติเมตร (0.8–2.4 นิ้ว)

อาบาเนโรเป็นพริกพันธุ์หนึ่งที่มีความเผ็ดมาก โดยมีหน่วยความเผ็ดสกอวิลล์อยู่ระหว่าง 100,000 ถึง 350,000 ความเผ็ดร้อน รสชาติ และกลิ่นหอมอย่างดอกไม้ของพริกพันธุ์นี้ทำให้มันเป็นส่วนผสมยอดนิยมในซอสพริกและอาหารรสเผ็ดอื่น ๆ

อ้างอิง
ฆาลาเปญโญ
ฆาลาเปญโญ ( ) หรือ กัวเรสเมญโญ ( ) เป็นชื่อพันธุ์พริกประเภทฝักขนาดกลาง โดยเป็นพันธุ์ปลูกพันธุ์หนึ่งของพริกชนิด Capsicum annuum ชื่อ ฆาลาเปญโญ เป็นคำภาษาสเปนแปลว่า "จากฮาลาปา" (Xalapa) เมืองหลวงของรัฐเบรากรุซในเม็กซิโกซึ่งเป็นสถานที่ปลูกพริกดั้งเดิม ส่วนชื่อ ฮาลาปา มีต้นกำเนิดจากภาษานาวัตล์อีกทอดหนึ่ง โดยประสมขึ้นจากรากศัพท์ ชาลลี ( ) แปลว่า "ทราย" และ อาปัน ( ) แปลว่า "แหล่งน้ำ"
ผลฆาลาเปญโญที่สุกแล้วจะห้อยลงมา มีความยาว 5–10 เซนติเมตร (2–4 นิ้ว) ผิวแน่นและเนียนเรียบ กว้าง 25–38 มิลลิเมตร (1.0–1.5 นิ้ว) แต่ละผลอาจมีระดับความเผ็ดแตกต่างกันไป แต่จะมีหน่วยความเผ็ดสกอวิลล์อยู่ระหว่าง 3,500 ถึง 3,600 โดยทั่วไปนิยมนำพริกพันธุ์นี้มาดองและบริโภคขณะที่ผลยังเป็นสีเขียว แต่บางครั้งก็ปล่อยให้ผลสุกเต็มที่จนเปลี่ยนเป็นสีแดง ส้ม หรือเหลือง ฆาลาเปญโญมีผลใหญ่กว่าและมักมีความเผ็ดน้อยกว่าพริกเซร์ราโนซึ่งมีลักษณะใกล้เคียงกัน สถาบันพริกในสหรัฐเป็นที่รู้จักจากการพัฒนาฆาลาเปญโญให้มีสีสันต่าง ๆ

อ้างอิง
คาลบี้
คาลบี้ ( ) เป็นบริษัทใหญ่สัญชาติญี่ปุ่นผู้ผลิตอาหารและขนมขบเคี้ยว ก่อตั้งขึ้นเมื่อ 30 เมษายน 1949 ที่เมืองฮิโรชิมะ ในสหรัฐอเมริกาคาลบี้ได้ผลิตขนมยอดนิยมหลักคือ ข้าวเกรียบกุ้ง "คัปปะ เอบิเซ็ง" (ในประเทศไทยจำหน่ายภายใต้ยี่ห้อ “เอบิเซน”) และขนมถั่วลันเตา "ซะยะ-เอ็นโด" (ในประเทศไทยจำหน่ายภายใต้ยี่ห้อ “บันบัน“) เมื่อวันที่ 18 กันยายน 2007 ขนมขบเคี้ยวของคาลบี้เป็นที่นิยมมากในเอเชียและสหรัฐอเมริกา สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่อาคารมารูโนอูจิ ทรัสท์ ทาวเวอร์เมน ในมารูโนอูจิ เขตชิโยดะ โตเกียว
ชื่อของคาลบี้ (Calbee) นั้นมาจากคำว่า “Cal” ซึ่งแทนแคลเซียม และ “Bee” ซึ่งแทนอักษร บี ในวิตามินบี 1 คือธาตุอาหารสำคัญสองชนิด ปรัชญาองค์กรคือ “เก็บเกี่ยวของขวัญจากธรรมชาติเพื่อนำรสชาติพร้อมความสนุกสนาน และให้เป็นส่วนหนึ่งของไลฟ์สไตล์เพื่อสุขภาพ” ("We are committed to harnessing nature's gifts, to bringing taste and fun, and to contributing to healthy life styles.")
ในประเทศไทย
ในประเทศไทย คาลบี้ดำเนินงานภายใต้ชื่อจดทะเบียน คาลบี้ธนาวัธน์ จำกัด ชื่อย่อ “CTC” โดยเป็นบริษัทร่วมทุนระหว่าง Calbee Foods Co., ltd. ประเทศญี่ปุ่น และบริษัทธนาวัธน์ อุตสาหกรรม จำกัด ประเทศไทย ได้ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2523 ในประเทศไทยมีผลิตภัณฑ์ขนมขบเคี้ยวที่วางจำหน่าย เช่น ข้าวเกรียบกุ้ง ยี่ห้อ “คาลบี้”, มันฝรั่งแท่ง ยี่ห้อ “แจ๊กซ์” และขนมขบเคี้ยวถั่วลันเตา ยี่ห้อ “บันบัน”

อ้างอิง
เนินปาลาตีนุส
]]

เนินปาลาตีนุส (ละติน: ) หรือ ปาลาติอูง ( ) ในภาษาอังกฤษเรียก แพละไทน์ ( ) ในภาษาอิตาลีเรียก ปาลาตีโน ( ) เป็นจุดศูนย์กลางของเนินทั้งเจ็ดแห่งโรม มักถูกเรียกว่าเป็น "แกนกลางแรกของจักรวรรดิโรมัน"

เนินแห่งนี้มีพื้นที่ราว 160 ไร่ ที่ความสูงราว 40 เมตรเหนือจัตุรัสโรมัน เนินปาลาตีนุสเป็นที่ตั้งของวังจักรพรรดิเอากุสตุส วังของจักรพรรดิติแบริอุส ต่อมาในช่วง ค.ศ. 81–96 เนินแห่งนี้ก็เต็มไปด้วยด้วยคฤหาสน์ของผู้มีอันจะกิน ต่อมาชื่อเนิน ปาลาตีนุส ในภาษาละตินกลายเป็นรากศัพท์ของคำว่า "วัง" ในภาษาต่าง ๆ เช่น พาเลซ, ปาลัซโซ, ปาแล เป็นต้น
หมาล่า
หมาล่า ( ) เป็นรสชาติยอดนิยมอย่างหนึ่งในอาหารจีน เครื่องปรุงที่ให้รสชาตินี้ประกอบด้วยพริกไทยเสฉวน (ได้จากพืชบางชนิดในสกุลมะแข่น) พริก และเครื่องเทศอื่น ๆ เคี่ยวในน้ำมัน คำว่า หมาล่า มาจากการประสมกันของอักษรจีนสองตัว ได้แก่ หมา ( ) แปลว่า "ชา" กับ ล่า ( ) แปลว่า "เผ็ด" ซึ่งสื่อถึงความรู้สึกในปากหลังจากรับประทานเครื่องปรุงดังกล่าวเข้าไป ซึ่งเรียกว่าอาการ "เด้าลิ้น"
หมาล่าถือเป็นรสชาติของอาหารประจำภูมิภาคสำหรับฉงชิ่งและเสฉวน และในปัจจุบันได้กลายเป็นเครื่องปรุงยอดนิยมชนิดหนึ่งในอาหารจีน มีการนำหมาล่าไปใช้ในอาหารหลายประเภท ตั้งแต่อาหารผัด อาหารตุ๋น ซุป ไปจนถึงหม้อไฟหรือหม้อจุ่ม ในมณฑลเสฉวนและมณฑลยูนนานมีการใช้หมาล่าชนิดผงเพื่อปรุงรสอาหารเรียกน้ำย่อยและอาหารริมทาง เช่น เต้าหู้เหม็น เฟรนช์ฟรายส์ เนื้อสัตว์และผักเสียบไม้ย่าง

อ้างอิง
ซัดซีจี
ซัดซีจี ( ), จาจึค ( ) หรือ ตาราตอร์ ( ) คือเครื่องจิ้ม ซุป หรือซอสที่พบในอาหารยุโรปตะวันออกเฉียงใต้และเอเชียตะวันตกเฉียงใต้ ทำจากโยเกิร์ตกรองหรือโยเกิร์ตเจือจาง ผสมแตงกวา กระเทียม เกลือ น้ำมันมะกอก บางครั้งผสมน้ำส้มสายชูหรือน้ำเลมอนและสมุนไพร เช่น ผักชีลาว มินต์ พาร์สลีย์ ไทม์ โดยทั่วไปจะเสิร์ฟเป็นอาหารเรียกน้ำย่อย (เมเซ) หรือเครื่องเคียง

อ้างอิง
เปสโต
เปสโต ( ) หรือชื่อที่ใช้กล่าวถึงอาหารดั้งเดิมว่า เปสโตอัลลาเจโนเวเซ ( ) เป็นซอสที่มีต้นกำเนิดในเจนัว เมืองหลักของแคว้นลีกูเรีย ประเทศอิตาลี ตามธรรมเนียมประกอบด้วยกระเทียมตำ เมล็ดสนยุโรป เกลือหยาบ ใบโหระพาฝรั่ง และเนยแข็งประเภทแข็ง เช่น ปาร์มีจาโนเรจจาโน (หรือที่เรียกว่าเนยแข็งพาร์เมซาน) หรือเปโกรีโนซาร์โด (เนยแข็งที่ทำจากนมแกะ) ทั้งหมดปั่นผสมกับน้ำมันมะกอก

อ้างอิง
อาสนวิหารมิลาน
อาสนวิหารมิลาน ( ) หรือชื่อเต็มคือ อาสนมหาวิหารมหานครแม่พระบังเกิด ( ) เป็นโบสถ์โรมันคาทอลิกระดับอาสนวิหารและมหาวิหารรองในนครมิลาน ประเทศอิตาลี สร้างอุทิศแก่การบังเกิดของพระนางมารีย์ และเป็นวิหารประจำตำแหน่งอัครมุขนายกแห่งมิลาน

อาสนวิหารสร้างขึ้นตามบัญชาของอัครมุขนายกอันโตนีโอ ดา ซาลุซโซ สร้างระหว่างค.ศ. 1386 ถึง 1577 วิหารมีความกว้าง 92 เมตร ลึก 158.6 เมตร สูง 108 เมตร สามารถจุคนได้ 40,000 คน ถือเป็นโบสถ์ที่ใหญ่ที่สุดในอิตาลี ใหญ่เป็นอันดับสามของทวีปยุโรป และอันดับห้าของโลก
อาสนวิหารมิลานถือเป็นแบบอย่างสถาปัตยกรรมกอทิกที่สำคัญที่สุดในอิตาลี มีการเชิญรูปหล่อทองแดงปิดทองของพระนางมารีย์พรหมจารีไว้ที่ยอดของวิหารในปีค.ศ. 1774 และกลายเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ของมิลาน ส่วนหลังคาของวิหารเปิดให้นักท่องเที่ยวได้ขึ้นไปเยี่ยมชม

อ้างอิง
ดับกะฮ์
ดับกะฮ์ ( ) คือการเต้นรำพื้นเมืองอย่างหนึ่งของภูมิภาคลิแวนต์ ผู้แสดงเป็นชาวเลบานอน ชาวจอร์แดน ชาวซีเรีย ชาวปาเลสไตน์ และชาวอิรัก ดับกะฮ์ผสมผสานการเต้นเป็นวงกลมเข้ากับการเต้นเป็นแถวหน้ากระดาน และเป็นที่นิยมอย่างแพร่หลายในงานแต่งงานและงานรื่นเริงอื่น ๆ แถวเต้นจะเรียงจากขวาไปซ้าย และผู้นำเต้นของดับกะฮ์จะเป็นผู้นำแถวโดยหันหน้าเข้าหาผู้ชมสลับกับหันหน้าเข้าหาผู้เต้นคนอื่น ๆ
รากศัพท์ของคำ ดับกะฮ์ ยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด อย่างไรก็ตาม คำนี้มาจากคำภาษาอาหรับถิ่นลิแวนต์ที่แปลว่า "การกระทืบเท้า" ตามตำนานพื้นบ้านเรื่องหนึ่ง การเต้นรำชนิดนี้เกิดขึ้นจากชาวฟินิเชียในภูมิภาคลิแวนต์ บ้านในภูมิภาคนี้สร้างขึ้นจากหิน ส่วนหลังคาทำจากไม้ ฟาง และดินเหนียว ดินที่จะใช้ทำหลังคาต้องมีความแน่นเป็นเนื้อเดียว จึงต้องมีการย่ำดินด้วยแรงที่สม่ำเสมอเพื่อให้เนื้อดินอัดแน่นเท่ากัน การร่วมแรงร่วมใจเช่นนี้เรียกว่า ตะอาวูน ซึ่งเป็นที่มาของคำว่า อาวะนะฮ์ แปลว่า "ความช่วยเหลือ" สิ่งนี้พัฒนาขึ้นเป็นเพลง อะลาดะละอูนา ( ) ซึ่งแปลอย่างคร่าว ๆ ได้ว่า "ไปช่วยกันเถอะ" ดับกะฮ์ประกอบกับเพลงที่มีจังหวะทำให้การลงแรงเป็นไปอย่างสนุกสนานและทำให้ผู้ลงแรงรู้สึกกร
โปเก
น้ำมันงา พริก และเกลือสมุทร]]
โปเก ( ; ) คือยำปลาดิบหั่นลูกเต๋าที่เสิร์ฟเป็นอาหารเรียกน้ำย่อยหรืออาหารจานหลัก และเป็นหนึ่งในอาหารพื้นเมืองฮาวายที่สำคัญ โปเกรูปแบบดั้งเดิมได้แก่รูปแบบที่ใส่ อากู (ปลาโอแถบ), อาฮี (ปลาทูน่าครีบเหลือง) หรือ เฮเอ (หมึกสาย) ในเวลาต่อมาจึงมีการใส่ปลาแซลมอนดิบหรือสัตว์น้ำเปลือกแข็งชนิดต่าง ๆ ผสมเครื่องปรุงรสทั่วไปของโปเก
ประวัติ
โปเกรูปแบบดั้งเดิมของฮาวายมีส่วนผสมเป็นปลาที่ถูกขอดเกล็ด ควักไส้ และเลาะก้างออก เสิร์ฟพร้อมกับเครื่องปรุงรสดั้งเดิม เช่น เกลือสมุทร อินาโมนา (ผลโพธิสัตว์คั่วบด) ลิมู (สาหร่ายทะเล) เป็นต้น ตามข้อมูลของเรเชิล ลอดัน นักประวัติศาสตร์อาหาร โปเกรูปแบบที่ปรากฏในปัจจุบันได้รับความนิยมในคริสต์ทศวรรษ 1970 ในช่วงนั้นนิยมใช้เนื้อปลาดิบแล่ เสิร์ฟพร้อมเกลือฮาวาย ลิมู และอินาโมนา โปเกรูปแบบนี้ยังคงพบได้ทั่วไปในหมู่เกาะฮาวาย
ตั้งแต่ประมาณ ค.ศ. 2012 โปเกเริ่มเป็นที่นิยมขึ้นเรื่อย ๆ ในสหรัฐแผ่นดินใหญ่ ตั้งแต่ ค.ศ. 2014 จนถึงกลาง ค.ศ. 2016 "จำนวนร้านอาหารฮาวายในโฟร์สแควร์ซึ่งรวมถึงร้านที่เสิร์ฟโปเก" เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าจาก 342 ร้าน เป็น 700 ร้าน ร้านอาหารเหล่านี้ได้สร้างสรรค์โปเกทั้งในรูปแบบดั้งเดิมและรูปแบบใหม่ที่เป็นเอกลักษณ์ ตัวอย่างส่วนผสมและเครื่องปรุงรสโปเกรูปแบบใหม่ได้แก่ อาโวคาโด มะม่วงสุก สับปะรด แคร์รอต มะเขือเทศ แตงกวา ฆาลาเปญโญดอง เห็ด ถั่วแระ ถั่วงอก เต้าหู้ คีนวา หอมเจียว ผักชี วากาเมะ ฟูริตาเกะ โทบิโกะ (ไข่ปลาบิน) มายองเนส ซอสพนซุ ซอสเทริยากิ และซอสศรีราชา โปเกในสหรัฐแผ่นดินใหญ่ต่างจากโปเกดั้งเดิมของฮาวายตรงที่ไม่มีการหมักเนื้อปลาเตรียมไว้ก่อน แต่จะนำ
ินใหญ่ต่างจากโปเกดั้งเดิมของฮาวายตรงที่ไม่มีการหมักเนื้อปลาเตรียมไว้ก่อน แต่จะนำมาเคล้ากับเครื่องปรุงรสต่าง ๆ ต่อเมื่อมีลูกค้าสั่ง
แดรี่ควีน
แดรี่ควีน ( ) เป็นเครื่องหมายผูกทางการค้าข้ามชาติอเมริกันที่ขายไอศครีมแบบซอฟต์ครีม และร้านอาหารฟาสต์ฟูดที่เป็นเจ้าของโดย International Dairy Queen, Inc., บริษัทสาขาของเบิร์กเชียร์แฮทาเวย์ International Dairy Queen, Inc., ยังเป็นเจ้าของร้าน Orange Julius และ Karmelkorn

ร้านอาหารแดรี่ควีนแห่งแรกตั้งอยู่ที่โจเลียต รัฐอิลลินอย ดำเนินการโดย Sherb Noble และเปิดสำหรับธุรกิจ เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1940 ได้ให้บริการขายผลิตภัณฑ์แช่แข็งหลากหลายชนิด เช่น ไอศครีมนุ่มๆ

สำนักงานของบริษัทตั้งอยู่มรเขตชานเมืองมินนีแอโพลิส เมือง Edina รัฐมินนิโซตา

อ้างอิง
โมโฆ
โมโฆ ( ) เป็นชื่อหรือชื่อย่อของซอสหลายประเภทที่มีระดับความเผ็ดแตกต่างกัน ส่วนประกอบหลักได้แก่ น้ำมันมะกอก พริกพันธุ์ท้องถิ่น (เรียกว่า ปิมิเอนตา ในกานาเรียส) กระเทียม ปาปริกา (เรียกว่า ปิเมนตอน ในสเปน) ยี่หร่าหรือผักชี และเครื่องเทศอื่น ๆ

โมโฆมีต้นกำเนิดจากกานาเรียสที่ซึ่งซอสชนิดนี้มีสองแบบหลักคือ โมโฆสีแดง (โมโฆโรโฆ หรือ โมโฆปิกอน) มีส่วนผสมจากพริกหวานสีแดงและปาปริกา และโมโฆสีเขียว (โมโฆเบร์เด) มีส่วนผสมจากพริกหวานสีเขียวและผักชี ประเทศอื่น ๆ มีสูตรซอสคล้ายกับโมโฆซึ่งอาจใช้ส่วนผสมที่เป็นกรด เช่น น้ำส้มสายชู มะนาว ส้ม หรือน้ำมะนาว
รูแม็สกู
รูแม็สกู ( ) เป็นซอสมะเขือเทศแบบหนึ่ง มีต้นกำเนิดจากภูมิภาคกัมดาตาราโกนาในแคว้นกาตาลุญญา ประเทศสเปน ชาวประมงในพื้นที่ทำซอสนี้เพื่อใช้กินกับอาหารประเภทปลา ตามแบบฉบับแล้ว ซอสนี้ได้จากการนำมะเขือเทศพร้อมกระเทียมไปอบหรือย่าง จากนั้นปั่นผสมกับอัลมอนด์คั่ว เฮเซลนัตหรือเมล็ดสนคั่ว น้ำมันมะกอกหรือน้ำมันดอกทานตะวัน พริกญอราตากแห้ง เกลือ และพริกไทยดำป่น อาจเติมแป้งหรือขนมปังแห้งป่นเพื่อให้ซอสข้นขึ้นหรือเพิ่มผิวสัมผัส
ส่วนผสมทั่วไปอื่น ๆ ได้แก่ น้ำส้มสายชูจากไวน์เชร์รี (เฆเรซ) น้ำส้มสายชูจากไวน์แดง และหัวหอม อาจเพิ่มใบยี่หร่าฝรั่งหรือใบสะระแหน่โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเสิร์ฟพร้อมกับปลาหรือหอยทาก รูแม็สกูมักจะเสิร์ฟพร้อมอาหารทะเล แต่ก็สามารถเสิร์ฟพร้อมกับอาหารประเภทอื่น ๆ ได้หลากหลายรวมถึงสัตว์ปีก เนื้อแดงบางชนิด (เช่น เนื้อแกะ) และผัก

อ้างอิง
อัสกาชาดา
อัสกาชาดา ( ) เป็นอาหารกาตาลาดั้งเดิมอย่างหนึ่ง มีลักษณะเป็นยำที่ใส่เนื้อปลาค็อดหมักเกลือ มะเขือเทศ หัวหอม น้ำมันมะกอก น้ำส้มสายชู เกลือ และบางครั้งตกแต่งจานด้วยมะกอกออลิฟหรือไข่ต้ม ในขณะที่สูตรเฉพาะมีส่วนผสมแตกต่างกันไป บางสูตรใส่พริกหวานสีแดงหรือสีเขียวด้วย อัสกาชาดาเป็นที่นิยมอย่างยิ่งในสภาพอากาศอบอุ่นและบางครั้งก็ถือว่าเป็นอาหารหน้าร้อน

บางครั้งมีผู้เรียกอัสกาชาดาว่า "เซบิเชกาตาลา" เพราะทำจากปลาดิบแช่ในน้ำยำเช่นกัน (แต่อัสกาชาดาใช้เนื้อปลาค็อดหมักเกลือและตากแห้ง) ชื่ออาหารมาจากคำกริยาภาษากาตาลาว่า แปลว่า "ฉีก" ทั้งนี้ เนื้อปลาในอาหารชนิดนี้จะถูกฉีกด้วยนิ้วมือเสมอและจะไม่ถูกหั่นหรือสับด้วยมีด เพื่อให้ได้รสสัมผัสที่ถูกต้อง

อ้างอิง
อาตาร์
แสดงการใช้อาตาร์เป็นสัญลักษณ์]]

อาตาร์ (ภาษาอเวสตะ: 𐬁𐬙𐬀𐬭 ātar) เป็นแนวคิดไฟอันศักดิ์สิทธิ์ในศาสนาโซโรอัสเตอร์ บางครั้งอธิบายในมุมมองแบบนามธรรมว่าเป็น “ไฟที่กำลังเผาไหม้และเลิกเผาไหม้” ("burning and unburning fire") หรือ “ไฟที่มองเห็นได้และมองไม่เห็น” ("visible and invisible fire") (Mirza, 1987:389) เป็นที่เชื่อกันว่าอาตาร์เป็นรูปทัศนะของพระอหุรามัซดะ และอชา (Asha) ผ่านยะซาตา (Yazata) ในเชิง eponymous พิธีในการทำไฟให้บริสุทธิ์นั้นประกอบเป็นจำนวน 1,128 ครั้งต่อปี
ในภาษาอเวสตะนั้น ātar เป็นคุณลักษณะของแหล่งกำเนิดความร้อนและแสงไฟ ซึ่งอาจมาจากรากในภาษาเปอร์เซีย ātarš และ ātaš (ไฟ) มีความเกี่ยวเนื่องทางศัพทมูลกับ 𐬁𐬚𐬭𐬀𐬎𐬎𐬀𐬥 āθrauuan / aθaurun ในภาษาอเวสตะ (ภาษาสันสกฤตยุคพระเวท अथर्वन् atharvan อถรรวัน) มีความหมายถึงนักบวชรูปแบบหนึ่ง ต่อมาภาษาละตินได้รับคำเข้ามาเป็นคำว่า ater (ดำ) และเป็นไปได้ว่าเป็นรากของคำในภาษาอัลบาเนีย vatër, ภาษาโรมาเนีย vatră และ ภาษาเซอร์โบ-โครเอเชีย vatra (ไฟ)

ในศาสนาโซโรอัสเตอร์ยุคหลัง อาตาร์ (ātar, เปอร์เซียกลาง: 𐭠𐭲𐭥𐭥𐭩 ādar หรือ ādur) เป็นหนึ่งในวัตถุหลักและสัญลักษณ์รูปภาพของศาสนาโซโรอัสเตอร์

อ้างอิง
เอดูเคชันออฟเดธ
เอดูเคชันฟอร์เดธ: เดอะเมคกิงออฟเดอะนาซี ( ) เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันที่มีเนื้อหาโฆษณาชวนเชื่อ ซึ่งผลิตโดยวอลต์ดิสนีย์โปรดักชันและเผยแพร่ในวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 1943 โดยอาร์เคโอเรดิโอพิกเจอร์ส (RKO Radio Pictures) กำกับโดยไคลด์ เจอโรนีมี และร่วมทำแอนิเมชันโดยวาร์ด คิมบอลล์ ภาพยนตร์สั้นนี้มีรากฐานจากหนังสือที่มีชื่อเดียวกัน ที่เขียนโดยเกรกอร์ ซีเมอร์ (Gregor Ziemer) ตัวภาพยนตร์ได้กล่าวถึงเรื่องราวของฮันส์ เด็กชายที่เกิดและเติบโตในนาซีเยอรมัน การถูกปลูกฝังในยุวชนฮิตเลอร์ และการเข้าร่วมสงคราม
ความสัมพันธ์กับหนังสือของซีเมอร์
เกรกอร์ ซีเมอร์ เป็นนักเขียนและนักศึกษาชาวอเมริกันที่อาศัยในประเทศเยอรมันในปีค.ศ. 1928 ถึง ค.ศ. 1939 เขาได้แต่งหนังสือเรื่อง เอดูเคชันฟอร์เดธ หลังจากหนีออกจากประเทศเยอรมันในช่วงต้นของสงครามโลกครั้งที่ 2
ในเนื้อเรื่องนี้ได้กล่าวถึงกลุ่มของเด็กหนุ่มที่ถูกชี้นำโดยทหารนาซีที่มีชื่อว่า ฟรันเซ็น โดยให้พวกเด็ก ๆ เดินเท้าเข้าไปในป่า จนกระทั่งเวลากลางคืน เขาได้จดว่า "กองทัพควรทำให้เผ่าพันธุ์มนุษย์บริสุทธิ์ และทำพิธีกรรมที่ 'ทำให้เราประทับใจว่า ไฟและการทำลายล้างจะเกิดแก่ใครก็ตามที่คิดไม่เหมือนกับเรา'" ฟรานเซ็นได้นำหนังสือหกเล่มมา ได้แก่: ทัลมุด, อัลกุรอาน, ผลงานของวิลเลียม เชกสเปียร์, สนธิสัญญาแวร์ซาย, ชีวประวัติของโจเซฟ สตาลิน และคำภีร์ไบเบิล. หนังสือเหล่านี้ถูกส่งไปรอบวงกลม และเด็กแต่ละคนก็จะฉีกหนังสือทุกเล่ม แล้วนำมาคืนให้แก่ฟรันเซ็น ซึ่งเขาได้ราดน้ำมันก๊าดแล้วจุดไฟเผาหนังสือทุกเล่ม จากนั้นพวกทหารจึงร้องเพลง "ดัสลีทแดร์ด็อยท์เชิน" และฮอสท์-เว็สเซิล
ดูเพิ่ม
* แดร์ฟือเรอร์สเฟส (Der Fuehrer's Face)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลเพิ่มเติม
* 
* Video at C-SPAN website
* 
* 
*
มูแล็งรูฌ
มูแล็ง รูฌ ( ; , ; ) เป็นโรงละครคาบาเร่ต์ในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส

อาคารหลังเดิมเริ่มก่อตั้งร่วมกันในปี 1889 โดย Charles Zidler และ Joseph Oller เจ้าของ ปารีสโอลิมเปีย อาคารหลังเดิมของโมแล็งโรฌนั้นไหม้วอดทั้งหลังไปในปี 1915 ที่ตั้งของโมแล็งโรฌตั้งอยู่ใกล้กับย่านมงมาร์ในเขต Pigalle ของปารีส โดยตั้งอยู่บนถนน Boulevard de Clichy ใน 18th arrondissement สัญลักษณ์เด่นของโมแล็งโรฌคือกังหันลมสีแดงบนหลังคา โมแล็งโรฌตั้งอยุ่ใก้ลกับสถานีรถไฟใต้ดิน Blanche
โมแล็งโรฌเป็นที่รู้จักดีที่สุดในฐานะแหล่งกำเนิดของการเต้นแบบ แคน-แคน สมัยใหม่ ซึ่งดั้งเดิมแล้วมีโสเภณีชั้นสูง (courtesan) เป็นผู้ริเริ่มขึ้นในฐานะการเต้นแบบยั่วยวน (seductive dance) ต่อมาการแสดงวิวิธทัศนา (revue) โดยใช้การเต้นแคน-แคนก็พัฒนาเป็นความบันเทิงรุปแบบใหม่ของตนเองที่นำไปสู่การเกิดของคาบาเร่ต์ และเข้าสู่ประเทศต่าง ๆ ทั่วยุโรป โมแล็งโรฌในปัจจุบันเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีความบันเทิงประเภทการเต้นรำประกอบดนตรีให้แก่นักท่องเที่ยวทั่วโลกได้มาชม การตกแต่งของโมแล็งโรฌยังคงลักษณะส่วนมากของความโรมานซ์แบบฝรั่งเศสในยุคปลายศตวรรษที่ 19
(fin de siècle France)

อ้างอิง
วัดป่านานาชาติ
วัดป่านานาชาติ ( ) เป็นวัดที่พระโพธิญาณเถร (ชา สุภทฺโท) ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2518 อยู่ห่างจากตัวอำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี ประมาณ 15 กิโลเมตร เพื่อเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมสำหรับชาวต่างชาติ

วัดป่านานาชาติเป็นวัดฝ่ายมหานิกาย มีข้อวัตรปฏิบัติเช่นเดียวกับวัดหนองป่าพง โดยยึดปฏิปทาพร้อมทั้งข้อวัตรปฏิบัติของพระโพธิญาณเถร (ชา สุภทฺโท) พระสงฆ์วัดป่านานาชาติจึงเน้นการศึกษาและปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานเป็นหลัก ทั้งในรูปแบบภาษาไทยและภาษาอังกฤษสำหรับชาวต่างชาติ
ในปี พ.ศ. 2518 วัดหนองป่าพงมีพระสงฆ์จำพรรษาอยู่มาก ส่งผลให้พระสงฆ์หาฟืนบ่มบาตรยาก พระโพธิญาณเถร (ชา สุภทฺโท)จึงอนุญาตให้พระชาวต่างชาติบางรูป ออกมาหาฟืนที่บ้านบุ่งหวาย แต่เดิมมีวัดร้างนามว่า"วัดหนองปลาเข็ง" อายุ 700 - 1,000 ปี ชาวบ้านบุ่งหวายมีจิตศรัทธาในพระสงฆ์วัดหนองป่าพง จึงได้นิมนต์คณะพระภิกษุสามเณรชุดแรกซึ่งมี 6 รูป บ่มบาตรและปักกลดปฏิบัติธรรมที่บ้านบุ่งหวาย เมื่ออยู่ได้ 3 วันญาติโยมได้ช่วยกันสร้างศาลามุงหญ้าคาพอหลบฝน หลังจากนั้นไม่นานชาวบ้านบุ่งหวายได้ไปกราบหลวงปู่ชา ขอนิมนต์ให้พระ-เณรอยู่จำพรรษาต่อ หลวงปู่ชาเมตตาให้สร้างสำนักสงฆ์ และมอบหมายให้พระพรหมวชิรญาณ (โรเบิร์ต สุเมโธ) เป็นหัวหน้าสำนัก ญาติโยมได้แบ่งกันเป็นเจ้าภาพในการสร้างกุฏิและ
(โรเบิร์ต สุเมโธ) เป็นหัวหน้าสำนัก ญาติโยมได้แบ่งกันเป็นเจ้าภาพในการสร้างกุฏิและเพิงมุงหญ้าคา ในปีพ.ศ. 2528 เริ่มสร้างวิหาร (อุโบสถ) ในตำแหน่งที่พบเสมาเก่า เพื่อให้พระสงฆ์ใช้สวดทำสังฆกรรมต่างๆ สร้างเสร็จในอีกสองปีต่อมา ปีพ.ศ. 2530 ได้รับการประกาศตั้งเป็นวัดในพระพุทธศาสนาในชื่อ "วัดป่านานาชาติ" เดือนกันยายน พ.ศ. 2541 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2553 สร้างศาลาการเปรียญหลังใหม่นามว่า "ฐิตะธรรมศาลา" ต่อมาในปีพ.ศ. 2561-2562 สร้างอุโบสถหลังใหม่ เป็นสถาปัตยกรรมล้านช้างที่มีต้นแบบมาจากสิมเก่าวัดหลวง จ.อุบลราชธานี เสร็จในปีพ.ศ. 2565 วันที่ 27 ธันวาคม 2565 พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินี เสด็จฯ ทรงประกอบพิธีตัด
พระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินี เสด็จฯ ทรงประกอบพิธีตัดหวายลูกนิมิตอุโบสถหลังใหม่
เจ้าอาวาส
* พระพรหมวชิรญาณ (โรเบิร์ต สุเมโธ) ชาวอเมริกัน (2518-2520)
*พระอาจารย์ปภากโร ชาวอเมริกัน (2520-2521)
*พระอาจารย์ชาคโร ชาวออสเตรเลีย (2522-2524)
* พระราชโพธิวิเทศ (รีด แพรี ปสนฺโน) ชาวแคนาดา (2525-2539)
* พระธรรมพัชรญาณมุนี (ฌอน ชิเวอร์ตัน ชยสาโร) ชาวอังกฤษ (2539-2545)
*พระเทพพัชรญาณมุนี (ฟิลลิป ญาณธมฺโม) ชาวออสเตรเลีย (2545-2550)
*พระภาวนาวัชราจารย์ (เฮ็นนิ่ง เกวลี) ชาวเยอรมัน (2551-ปัจจุบัน)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์วัดป่านานาชาติ
* ที่พักใกล้วัดป่านานาชาติ
มิลเลนเนียล
มิลเลนเนียล ( ) คนรุ่นวาย หรือ รุ่นวัยสร้างสรรค์ (Generation Y ย่อว่า Gen Y) เป็นประชากรรุ่นถัดจากเจเนอเรชันเอกซ์ และถัดจากรุ่นนี้คือ เจเนอเรชันแซด นักวิจัยและสื่อสมัยนิยมระบุว่าคือคนที่เกิดตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 และกลางคริสต์ทศวรรษ 1990 ไปจนถึงคริสต์ทศวรรษ 2000 โดยที่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางคือเกิดตั้งแต่ปี ค.ศ.1981 ถึง 1996
ในบางครั้งคนยุคมิลเลนเนียม อาจหมายถึง "echo boomers" เนื่องจากมีอัตราการเกิดสูงในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 ถึง 1990 อีกเหตุผลคือเพราะว่า มิลเลนเนียลมักเป็นลูกของคนรุ่นเบบีบูเมอร์ คนรุ่นนี้โดยทั่วไป จะมีช่วงก้าวผ่านวัยในยุคสารสนเทศ พวกเขามีความสุขในการใช้เทคโนโลยีด้านดิจิตัลและสื่อสังคม รุ่นมิลเลนเนียลมักเป็นพ่อแม่ของคนรุ่นเจเนเรชันแอลฟา และรวมไปถึงช่วงปลายของเจเนเรชั่นแซด

อ้างอิง
ก๋วยเตี๋ยวคั่วไก่
ก๋วยเตี๋ยวคั่วไก่ หรือเรียกสั้น ๆ ว่า คั่วไก่ เป็นอาหารไทยชนิดหนึ่งที่ได้รับอิทธิพลจากอาหารจีนตอนใต้ ประกอบด้วยเส้นก๋วยเตี๋ยวกับเนื้อไก่ โดยนำเส้นก๋วยเตี๋ยวมาคั่วในหม้ออย่างทำโจ๊ก จนกลายเป็นอาหารชนิดนี้ขึ้น
ประวัติ
ก๋วยเตี๋ยวคั่วไก่ดัดแปลงมาจากโจ๊กแห้งใส่ไก่ ภายหลังจึงมีผู้นำเส้นก๋วยเตี๋ยวไปคั่วในหม้อบนเตาถ่านแบบเดียวกับการทำโจ๊ก ปรุงรสด้วยซีอิ๊วขาวเพียงอย่างเดียว แล้วใส่วัตถุดิบเดิมที่มีอยู่จากการทำโจ๊กลงไป แม้จะคล้ายกับผัดซีอิ๊วซึ่งจะใช้ซีอิ๊วดำปรุงรส ทำให้อาหารทั้งสองมีสีสันที่ต่างกัน ภายหลังก๋วยเตี๋ยวคั่วไก่มีการพัฒนาเป็นการคั่วเส้นก๋วยเตี๋ยวในกระทะ มีการเพิ่มเติมวัตถุดิบ เช่น ปลาหมึกกรอบ ไข่ไก่ เนื้อกุ้ง รับประทานแกล้มไปกับซอสพริก และผักกาดขาว บางร้านมีลักษณะและชื่อเรียกเฉพาะร้านของตนเองเช่น ก๋วยเตี๋ยวคั่วทะเล คั่วไก่ไข่อบ เป็นต้น
ก๋วยเตี๋ยวคั่วไก่ที่มีชื่อเสียงในกรุงเทพมหานคร ได้แก่ ย่านสวนมะลิใกล้สถานีรถไฟกรุงเทพ, ย่านพลับพลาไชยใกล้โรงพยาบาลกลาง และย่านเยาวราช นอกนั้นยังมีในย่านบ้านปูนใต้สะพานพระราม 8 และย่านถนนลูกหลวงริมคลองผดุงกรุงเกษมใกล้ตลาดนางเลิ้ง

อ้างอิง
ก๋วยเตี๋ยวปากหม้อ
ก๋วยเตี๋ยวปากหม้อ เป็นอาหารไทยชนิดหนึ่งที่ได้รับอิทธิพลจากก๋วยเตี๋ยว ซึ่งเป็นอาหารจีนตอนใต้ แต่แตกต่างไปจากก๋วยเตี๋ยวที่อื่น ๆ คือไม่ใส่เส้น แต่จะใส่ข้าวเกรียบปากหม้อซึ่งเป็นของว่างชนิดหนึ่งของไทยลงไปแทน มีเฉพาะที่อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา
ประวัติ
ก๋วยเตี๋ยวปากหม้อถูกดัดแปลงโดยสังวาล แก่นจันทร์ นำข้าวเกรียบปากหม้อซึ่งเป็นของว่างมาใส่ในน้ำขลุกขลิกที่ได้จากการผัดกุยช่ายและถั่วงอกสำหรับทำไส้ข้าวเกรียบปากหม้อ เมื่อพบว่าลูกค้าชอบจึงเพิ่มน้ำในการผัดไส้ เพื่อนำน้ำดังกล่าวมาให้ลูกค้าที่กินข้าวเกรียบปากหม้อโดยไม่คิดมูลค่า และใส่ก้อนเลือดขนาดน้อยลงไปด้วย ต่อมาเมื่อพบว่ามีผู้ต้องการเพิ่มขึ้นจึงต้มเป็นน้ำซุปกระดูกหมูจนมีหน้าตาคล้ายก๋วยเตี๋ยว เพียงแต่ไม่มีเส้น หลังจากนั้นจึงออกวางขาย ก็ปรากฏว่าขายดี จึงเรียกอาหารชนิดนี้ว่า "ก๋วยเตี๋ยวปากหม้อ" มาแต่นั้น
น้ำซุปทำจากกระดูกสันหลังหมูหรือเอียเล้งเช่นก๋วยเตี๋ยวทั่วไป ส่วนตัวข้าวเกรียบปากหม้อที่ใส่ในก๋วยเตี๋ยวนั้นจะไม่ผสมกะทิ ตัวแป้งทำด้วยแป้งมันสำปะหลังผสมกับแป้งข้าวเจ้า ห่อไส้ชนิดต่าง ๆ เช่น ไส้หวาน กุยช่าย หน่อไม้ ไชโป๊หวาน ถั่วงอก เต้าหู้ และวุ้นเส้น จากที่แต่เดิมมีเพียงสามไส้ คือไส้หวาน กุยช่าย และถั่วงอก
นอกจากตัวข้าวเกรียบปากหม้อแล้ว ยังมีเครื่องเคียงเพิ่มเติม เช่น ไส้หมู ขาไก่ เลือดหมูหรือเลือดไก่ ลูกชิ้น หรือหมูเด้ง ก่อนโรยหน้าด้วยผักชีและกระเทียมเจียว ปัจจุบันในอำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรามีร้านก๋วยเตี๋ยวปากหม้อราว 20 ร้าน โดยมากร้านก๋วยเตี๋ยวปากหม้อจะให้ลูกค้าจะนั่งล้อมวงรอบ ๆ โดยมีแม่ค้าทำข้าวเกรียบปากหม้ออยู่กลางวง ก่อนส่งตัวข้าวเกรียบปากหม้อที่เสร็จใหม่ให้ลูกค้าที่รายรอบ

สมุดภาพ
Bang Pa-in - Kuai tiao pak mo - ก๋วยเตี๋ยวปากหม้อ พนมสารคาม บางปะอิน (2025) - img 05.jpg | ก๋วยเตี๋ยวปากหม้อหลายไส้ เสิร์ฟกับน้ำซุปไก่ฉีก ที่อำเภอบางปะอิน จังหวัดอยุธยา
Kuaitiao Pak Mo.jpg | ก๋วยเตี๋ยวปากหม้อไส้ต่าง ๆ รวมถึงกุ้ง เสิร์ฟกับน้ำซุป
Making of kuai tiao pak mo การทำก๋วยเตี๋ยวปากหม้อ (2025) - img 04.jpg | แม่ครัวขณะทำก๋วยเตี๋ยวปากหม้อ ที่อำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก
Bang Pa-in - Kuai tiao pak mo - ก๋วยเตี๋ยวปากหม้อ พนมสารคาม บางปะอิน (2025) - img 02.jpg| ครัวแสดงการทำก๋วยเตี๋ยวปากหม้อในร้านอาหารแห่งหนึ่งในอำเภอบางปะอิน จังหวัดอยุธยา

อ้างอิง
เปช
เปช ( ) เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 5 ของประเทศฮังการี ตั้งอยู่บนพื้นที่ลาดเอียงของเทือกเขาเมเซก ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ ใกล้กับชายแดนประเทศโครเอเชีย

ก่อตั้งขึ้นในชื่อ Sopianae โดยชาวโรมันในช่วงเริ่มต้นของศตวรรษที่ 2 บริเวณที่ชนชาวเคลต์และแพนโนนิอาศัยอยู่ ในศตวรรษที่ 4 เป็นเมืองหลวงของจังหวัดวาเลเรีย และเป็นศูนย์กลางของคริสเตียนช่วงแรก สุสานคริสเตียนยุคแรกของยุคนั้นได้รับการบรรจุเป็นมรดกโลกของยูเนสโกในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2000
เขตรับผิดชอบของสังฆนายกได้ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1009 โดยพระเจ้าอิชต์วานที่ 1 แห่งฮังการี และมีการตั้งมหาวิทยาลัยแห่งแรกของฮังการีที่เมืองเปชเมื่อปี ค.ศ. 1367 โดยพระเจ้าหลุยส์ที่ 1 แห่งฮังการี (ยังคงเป็นมหาวิทยาลัยที่ใหญ่ที่สุดในเปช มีนักศึกษา 34,000 คน ) ในปี 2000 ได้รับเลือกให้เป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรป ร่วมกับเมืองเอสเซินและอิสตันบูล

อ้างอิง
จังหวัดปกครองตนเองสังคมนิยมคอซอวอ
จังหวัดปกครองตนเองสังคมนิยมคอซอวอ ( ; ) ซึ่งครอบคลุมภูมิภาคคอวอซอ เป็นหนึ่งในสองจังหวัดปกครองตนเองของเซอร์เบียภายในยูโกสลาเวีย (อีกจังหวัดคือวอยวอดีนา) ระหว่างปี ค.ศ. 1945–1990 เมื่อถูกเปลี่ยนชื่อเป็นจังหวัดปกครองตนเองสังคมนิยมคอซอวอและเมทอฮียา

เชิงอรรถ
หมายเหตุ

อ้างอิง
จังหวัดปกครองตนเองสังคมนิยมวอยวอดีนา
จังหวัดปกครองตนเองสังคมนิยมวอยวอดีนา( ; มักจะย่อคำว่า SAP Vojvodina) เป็นหนึ่งในสองเขตปกครองทางการเมืองที่เกิดขึ้นในยูโกสลาเวียหลังสงครามโลกครั้งที่สองและเป็นหนึ่งในสองจังหวัดปกครองตนเองของเซอร์เบียในยูโกสลาเวีย(อีกจังหวัดคือคอซอวอ) ระหว่างปี ค.ศ. 1945 และการแตกแยกของยูโกสลาเวีย จนกระทั่งปี ค.ศ. 1963 จังหวัดได้มีชื่อว่า จังหวัดปกครองตนเองวอยวอดีนา(Аутономна Покрајина Војводина / Autonomna Pokrajina Vojvodina) และมีอิสระในการปกครองตนเองที่ต่ำกว่า
แอกแคด (เมือง)
ซึ่งแสดงการขยายอาณาเขตของจักรวรรดิแอกแคดและพื้นที่ที่คาดว่าเมืองแอกแคดตั้งอยู่]]

แอกแคด ( ; แอกแคด: , หรือ URI KI ในภาษาซูเมอร์สมัยอูร์ที่ 3) เป็นชื่อเมืองในเมโสโปเตเมีย ซึ่งเป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิแอกแคด

ปัจจุบันยังไม่ทราบที่ตั้งแน่ชัด แต่คาดว่าตั้งอยู่บริเวณทิศตะวันออกของแม่น้ำไทกริส ระหว่างเมืองที่อยู่ล้อมรอบสองเมือง คือซามัรรออ์และแบกแดด

แหล่งข้อมูลจากข้อความ
 ]]
ก่อนหน้าการถอดความอักษรรูปลิ่มในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ข้อมูลเมืองเป็นที่รู้จักจากแหล่งอ้างอิงเดียวในปฐมกาล 10:10 ซึ่งปรากฏเป็น (ʾĂkăḏ) ชื่อนี้ปรากฏในรายการเมืองของนิมโรดในซูเมอร์ (ชินาร์)

ที่ตั้ง
ข้อเสนอเก่าหลายอันตั้งแอกแคดอยู่ที่ฝั่งแม่น้ำยูเฟรติส แต่ในการอภิปรายล่าสุดสรุปว่าที่ตั้งในฝั่งแม่น้ำไทกริสมีความเป็นไปได้มากกว่า

อ้างอิง

ข้อมูล
* 
*
ภาษาถิ่นโมนาโก
ภาษาถิ่นโมนาโก ( , ; ; ) เป็นวิธภาษาหนึ่งของภาษาลีกูเรียซึ่งเป็นภาษาในกลุ่มแกลโล-อิตาลิก ใช้พูดในประเทศโมนาโก ซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับประเทศฝรั่งเศสและประเทศอิตาลี

]]
ปัจจุบันมีการสอนภาษาถิ่นโมนาโกอย่างเป็นทางการตามโรงเรียนต่าง ๆ ในประเทศโมนาโก ทว่ามีประชากรท้องถิ่นพูดภาษานี้ได้เพียงไม่กี่คน ในย่านมอนาโก-วีลมีการติดป้ายจราจรเป็นภาษาฝรั่งเศสและภาษาถิ่นโมนาโก

ภาษาถิ่นโมนาโกคล้ายกับภาษาลีกูเรียถิ่นเจนัวและต่างจากภาษาอุตซิตาถิ่นม็องตง ในอดีตแถบเมืองนิสก่อนถูกผนวกเข้ากับฝรั่งเศสเมื่อ ค.ศ. 1860 พูดภาษาถิ่นนิสซึ่งใกล้เคียงกับภาษาถิ่นโมนาโก ช่วงที่โมนาโกตกเป็นรัฐในอารักขาของอาณาจักรซาร์ดิเนีย-พีดมอนต์ ช่วงปี ค.ศ. 1814–1861 ได้อิทธิพลจากภาษาอิตาลี
สแต็กฟริต
สแต็กฟริต ( ) หรือ บิฟแต็กฟริต ( ) แปลว่า "สเต๊ก [กับ] เฟรนช์ฟรายส์" เป็นอาหารที่พบได้ทั่วไปและเป็นที่นิยมเสิร์ฟมากในร้านอาหารที่มีบรรยากาศเป็นกันเองในยุโรป บางคนถือว่าสแต็กฟริตเป็นอาหารประจำชาติของเบลเยียมและฝรั่งเศสซึ่งต่างอ้างว่าประเทศตนเป็นต้นกำเนิดอาหารชนิดนี้

แต่เดิมนิยมใช้เนื้อสันสะโพก (rump steak) ในการทำอาหารชนิดนี้ แต่ในปัจจุบันมักจะใช้ อ็องเทรอโกต [เนื้อระหว่างซี่โครง ซึ่งมีชื่อเรียกอื่นว่าริบอายหรือสกอตช์ฟิลลิต (ในออสเตรเลียและนิวซีแลนด์)] นำไปทอดในกระทะให้สุกเพียงเล็กน้อย (หรือเรียกว่า แซญ็อง แปลว่า "ชุ่มเลือด") ในซอสที่ได้จากน้ำของเนื้อที่งวดลงในกระทะ หรือใช้ซอสออล็องแดซและซอสเบอาร์แนซในบางครั้ง เสิร์ฟกับมันฝรั่งทอด
ความนิยมวัฒนธรรมฝรั่งเศสได้นำสแต็กฟริตเข้าสู่กลุ่มประเทศที่พูดภาษาโปรตุเกสซึ่งเรียกอาหารชนิดนี้ว่า บีฟึแอ [บาตาตัช] ฟรีตัช ( ) หรือ บีฟึกงบาตาตาฟรีตา ( ) โดยเฉพาะในบราซิล เป็นหนึ่งในอาหารที่นิยมกินกับข้าวและถั่ว ซอสที่ใช้ราดสเต๊กทำจากหัวหอมหั่นเป็นแว่นทอดในน้ำจากเนื้อและน้ำมันทอดเนื้อ อาหารชนิดนี้ยังเป็นที่นิยมในกลุ่มประเทศที่พูดภาษาสเปนเช่นกัน

อ้างอิง
กอลเวย์
กอลเวย์ ( ; , ) เป็นนครในประเทศไอร์แลนด์ ในเทศมณฑลกอลเวย์ ตั้งอยู่ริมแม่น้ำคอร์ริบ ระหว่างล็อกคอร์ริบกับอ่าวกอลเวย์ เป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 6 ของไอร์แลนด์ ด้วยจำนวนประชากร 79,934 คน (ค.ศ. 2016)

กอลเวย์เป็นสถานที่จัดงานเทศกาลเฉลิมฉลองจำนวนมาก เช่น เทศกาลศิลปะกอลเวย์ กอลเวย์ยังเป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรป ประจำปี ค.ศ. 2020 ร่วมกับเมืองรีเยกาของโครเอเชีย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* เว็บไซต์สภาเทศบาลนครกอลเวย์
ดีลอส
เกาะดีลอส ( ; ; Attic: , Doric: ) เป็นเกาะที่อยู่ใกล้กับเกาะมีโคนอส บริเวณตอนกลางของหมู่เกาะซิคละดีส เกาะถือเป็นสถานที่สำคัญด้านตำนาน ประวัติศาสตร์ และโบราณคดี ของประเทศกรีซ การค้นพบทางโบราณคดีบนเกาะถือเป็นการค้นพบครั้งใหญที่สุดแห่งหนึ่งในแถบทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ยังมีการดำเนินงานอยู่ภายใต้การทำงานของโรงเรียนฝรั่งเศสแห่งเอเธนส์ (French School at Athens) วัตถุหลายชิ้นมีการจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์โบราณคดีดีลอส (Archaeological Museum of Delos) และ พิพิธภัณฑ์โบราณคดีแห่งชาติกรุงเอเธนส์ (National Archaeological Museum of Athens)

ดีลอสเป็นตำแหน่งของวิหารศักดิ์สิทธิ์มาร่วมพันปี ก่อนประมวลเรื่องปรัมปรากรีกจะกล่าวว่าเป็นสถานที่เกิดของอะพอลโลและอาร์เตมิส
Magnolia virginiana
Magnolia virginiana ส่วนใหญ่รู้จักกันในชื่อ สวีตเบย์แมกโนเลีย หรือเพียง สวีตเบย์ (มีอีกชื่อว่า laurel magnolia, swampbay, swamp magnolia, white bay, หรือ beaver tree) เป็นสมาชิกใน Magnoliaceae วงศ์แมกโนเลีย ถือเป็นแมกโนเลียชนิดแรกที่ได้รับการอธิบายทางวิทยาศาสตร์ภายใต้กฎเกณฑ์การตั้งชื่อทางพฤกษศาสตร์สมัยใหม่ และเป็นชนิดต้นแบบสกุล 'Magnolia เนื่องจาก Magnolia ยังเป็นสกุลต้นแบบของพืชดอก (magnoliophytes) ทั้งหมด ดังนั้น พืชชนิดพันธุ์นี้จึงถือเป็นตัวอย่างของพืชดอกทั้งหมด
เป็นไม้พุ่มหรือต้นไม้ขนาดเล็กถึงกลาง มีต้นกำเนิดมาจากอเมริกาเหนือตะวันออกเฉียงใต้ ถูกนำเข้ามาในยุโรปเมื่อปี 1688 เป็นแมกโนเลียแรกที่ถูกตั้งชื่อทางพฤกษศาสตร์ หรือเรียกได้ว่าเป็นชนิดต้นแบบของสกุลแมกโนเลีย ปัจจุบันปลูกเป็นไม้พุ่มประดับเป็นครั้งคราว

อนุกรมวิธาน
Magnolia virginiana เป็นพืชชนิดหนึ่งในหลายชนิดที่ได้รับการอธิบายโดย Carl Linnaeus

ชนิดย่อย
มีชนิดย่อยที่ได้รับการยอมรับ 3 ชนิด 
*Magnolia virginiana var. australis – รัฐเซาท์แคโรไลนาถึงเท็กซัส
*Magnolia virginiana subsp. oviedoae – ประเทศคิวบา (จังหวัดมาตันซัส)
*Magnolia virginiana subsp. virginiana – รัฐแอละแบมาถึงแมสซาชูเซตส์
เคมี
ดอกไม้มีสาร neolignan 3,5′-diallyl-2′,4-dihydroxybiphenyl, 4,4′-diallyl-2,3′-dihydroxybiphenyl ether, 5,5′-diallyl-2,2′-dihydroxybiphenyl และ 3,5′-diallyl-2′-hydroxy-4-methoxybiphenyl

ภาพ
File:Sweetbay Magnolia Magnolia virginiana Unopened Closeup 2059px.jpg|ดอกตูมที่ยังไม่บาน
File:Sweetbay Magnolia Magnolia virginiana Leaves 2000px.jpg|ใบไม้
File:Sweetbay Magnolia Magnolia virginiana Leaf 2000px.jpg|ภาพระยะใกล้ของใบไม้
File:Sweetbay Magnolia Magnolia virginiana Trunk Base 3000px.jpg|ฐานลำต้น
File:Sweetbay Magnolia Magnolia virginiana Bark Vertical.JPG|ภาพระยะใกล้ของเปลือกไม้
File:Sweet-bay-magnolia-opening.jpg|ดอกสวีตเบย์แมกโนเลียก่อนบาน
File:Sweetbay Magnolia Magnolia virginiana Flower Closeup 2242px-2.jpg|ดอก 
File:Magnolia virginiana fruit.jpg|ผลไม่สุก
File:Magnolia virginiana mature fruit.jpg|ผลสุก
File:Sweetbay Magnolia
ผลไม่สุก
File:Magnolia virginiana mature fruit.jpg|ผลสุก
File:Sweetbay Magnolia Magnolia virginiana Dried Berry Cluster 2000px.jpg|กลุ่มเบอร์รีแห้ง
แหล่งข้อมูลอื่น
*Magnolia virginiana images at the Arnold Arboretum of Harvard University Plant Image Database
* Damery, Jonathan. "Founding fruit." Arnold Arboretum of Harvard University website, 28 August 2019. Accessed 27 April 2020.
* Friedman, William (Ned). "Seed dispersal in a magnolia: before and after." Posts from the Collections, Arnold Arboretum of Harvard University website, 5 September 2015. Accessed 27 April 2020.
* "Magnolia [Virginiana a. glauca, original drawing by Charles Edward Faxon." ] Library Featured Images, Arnold Arboretum of Harvard University website, 30 June 2016. Accessed 27 April 2020.
*"Sweet bay magnolia - Magn
rsity website, 30 June 2016. Accessed 27 April 2020.
*"Sweet bay magnolia - Magnolia virginiana." Arnold Arboretum of Harvard University website, 2016. Accessed 27 April 2020.
*"Magnolia virginiana in eastern North America and Cuba". News, Arnold Arboretum of Harvard University website, 24 May 2011. Accessed 27 April 2020.
* 
*Magnolia virginiana images at bioimages.vanderbilt.edu
*Interactive Distribution Map of Magnolia virginiana
จังหวัดชีรัก
ชีรัก ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศอาร์มีเนีย ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ ติดกับตุรกีทางตะวันตกและจอร์เจียทางทิศเหนือ เมือหลักและเมืองที่ใหญ่ที่สุดคือกียุมรี จากสำมะโนประชากรเมื่อ ค.ศ. 2011 พบว่ามีประชากรทั้งหมด 251,941 คน

อ้างอิง
จังหวัดลอรี
ลอรี ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศอาร์มีเนีย ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศ เมืองหลักและเมืองที่ใหญ่ที่สุดคือวานัดซอร์ จากสำมะโนประชากรเมื่อ ค.ศ. 2011 พบว่ามีประชากรทั้งหมด 235,537 คน
อ้างอิง
จังหวัดอาร์มาวีร์
อาร์มาวีร์ ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งทางตะวันตกของประเทศอาร์มีเนีย ตั้งอยู่ในที่ราบอารารัตที่ปกคลุมด้วยเขาอารารัตจากทางทิศใต้และเขาอารากัตส์จากทางทิศเหนือ เมืองหลักของจังหวัดคือเมืองอาร์มาวีร์ ในขณะที่เมืองที่ใหญ่ที่สุดคือวาการ์สชาพัต มีชายแดนยาว 72 กิโลเมตร (45 ไมล์) ที่ติดต่อกับตุรกีทางทิศใต้และทิศตะวันตก จากสำมะโนประชากรเมื่อ ค.ศ. 2011 พบว่ามีประชากรทั้งหมด 265,770 คน

อ้างอิง
จังหวัดกอตัยค์
กอตัยค์ ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศอาร์มีเนีย ตั้งอยู่ตอนกลางของประเทศ เมืองหลักคือเฮอรัซดัน และเมืองที่ใหญ่ที่สุดคืออาบอเวียน ตั้งชื่อตามเขตกอตัยค์ในจังหวัดอัยรารัตของอาร์มีเนียโบราณ

จังหวัดนี้เป็นที่ตั้งของสถานที่ท่องเที่ยวโบราณและสถานที่ท่องเที่ยวมากมายในอาร์มีเนียรวมถึง วิหารการ์นีจากคริสต์ศตวรรษที่ 1, ป้อมปราการ Bjni จากสมัยกลาง, อารามแกชาริสจากคริสต์ศตวรรษที่ 11 และอารามแกฆาร์ดจากคริสต์ศตวรรษที่ 13 กอตัยค์ยังเป็นที่ตั้งของซัฆกัดซอร์ สถานตากอากาศกีฬาฤดูหนาวและเมืองสปายอดนิยม และอัฆแวรัน สถานตากอากาศบนภูเขา

อ้างอิง
โลโมซัลตาโด
โลโมซัลตาโด ( ) เป็นอาหารเปรูแบบดั้งเดิมยอดนิยม เป็นการผัดเนื้อสันนอกหมัก กับหัวหอม มะเขือเทศ มันฝรั่งทอด และส่วนผสมอื่น ๆ มักจะเสิร์ฟพร้อมข้าว โลโมซัลตาโดมีต้นกำเนิดมาจากชิฟาหรือวัฒนธรรมอาหารจีนในเปรู แต่อย่างไรก็ตามความนิยมทำให้มันเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมกระแสหลัก

อ้างอิง
หมินจี่
เหมี่ยนจื้อ ( ) หรือภาษากวางตุ้งว่า หมินจี่ (เยฺว่พิน: min5 zi6) เป็นอาหารมาเก๊าชนิดหนึ่ง ทำจากเนื้อหมูหรือเนื้อวัวบด ผัดกับหัวหอม มันฝรั่งหั่นเต๋า บางแห่งใส่เห็ด เมื่อเริ่มสุกเล็กน้อย ปรุงรสด้วยซอสวุร์สเตอร์เชอร์ กากน้ำตาล และซอสถั่วเหลือง หากโปะด้วยไข่ดาวด้านบนจะเรียกว่า หมินจี่ฉาวต๋าน ( ; เยฺว่พิน: min5 zi6 caau2 daan2) เป็นอาหารลูกผสมที่รวมรสชาติของอาหารกวางตุ้ง โปรตุเกส อเมริกาใต้ มลายู แอฟริกา และอินเดีย เข้าด้วยกัน
เดิมเรียกอาหารชนิดนี้ว่า กีมา (Kheema) มีต้นกำเนิดมาจากเมืองกัว ประเทศอินเดีย ซึ่งเป็นอดีตอาณานิคมของจักรวรรดิโปรตุเกสมาก่อน ส่วนชื่อ "หมินจี่" สันนิษฐานว่ามาจากคำว่า minced ของภาษาอังกฤษ ซึ่งได้รับมาจากกลุ่มชนที่ใช้ภาษาอังกฤษในฮ่องกงช่วง ค.ศ. 1841

ในชุมชนกุฎีจีน กรุงเทพมหานคร มีอาหารที่ใกล้เคียงกันเรียกว่า สัพแหยก เป็นเนื้อสัตว์สับผัดกับเครื่องเทศเติมผงขมิ้นทำให้มีกลิ่นแรง มีรสเปรี้ยวนำ หวาน และเค็ม รับประทานกับขนมปังหรือข้าว

ดูเพิ่ม
* เม็นจิ-คัตสึ – เป็นเนื้อบดชุบเกล็ดขนมปังทอดของญี่ปุ่น

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Fat Rice cookbook, Macanese cuisine as envisioned by three Chicago natives
* Minchee: Meat and potato hash from Macau
แบม
แบม ( ) เป็นนครและเมืองหลักของเทศมณฑลแบม จังหวัดเคร์มอน ประเทศอิหร่าน จากสำมะโนประชากรปี ค.ศ. 2006 เมืองมีประชากร 73,823 คน จาก 19,572 ครอบครัว ก่อนเหตุแผ่นดินไหวปี ค.ศ. 2003 ข้อมูลประชากรอย่างเป็นทางการมีราว 43,000 คน เมืองเคยมีชื่อเสียงด้านสิ่งทอและเสื้อผ้า

ป้อมปราการของเมืองที่ชื่อแอร์เกแบม มีประวัติศาสตร์ย้อนไปถึงเมื่อ 2,000 ปีก่อนถึงจักรวรรดิพาร์เธีย (248 ปีก่อนคริสต์ศักราช–ค.ศ. 224) แต่สิ่งก่อสร้างส่วนใหญ่สร้างในสมัยราชวงศ์ซาฟาวิด แต่เมืองส่วนใหญ่ถูกปล่อยให้รกร้างเนื่องจากการรุกรานของชาวปาทานในปี ค.ศ. 1722 จากนั้นมีการเข้ามาตั้งถิ่นฐานใหม่ และถูกปล่อยร้างเป็นครั้งที่สองหลังการรุกรานจากชีรอซ
เมืองใหม่ของแบมได้รับการพัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ ในฐานะศูนย์กลางกสิกรรมและอุตสาหกรรม เมืองเติบโตอย่างรวดเร็วจนกระทั่งเกิดแผ่นดินไหวใน ค.ศ. 2003 เมืองมีชื่อเสียงเรื่องอินทผลัมและพืชสกุลส้มที่ปลูกโดยเครือข่ายทดน้ำจากกะนาต (qanat) เมืองยังมีรายได้จากการท่องเที่ยวที่เพิ่มมากขึ้นจากผู้ที่มาเที่ยวชมโบราณสถานในปีหลัง ๆ

อ้างอิง