SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดทองบน
วัดทองบน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่เลขที่ 670 ถนนพระราม 3 แขวงบางโพงพาง เขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร รหัสไปรษณีย์ 10120 ปัจจุบัน พระมหาอาทิตย์ อมโร เจ้าคณะแขวงยานนาวา เป็นเจ้าอาวาสวัดทองบน รูปที่ 8 พ.ศ. 2557–ปัจจุบัน
สันนิษฐานว่าวัดทองบนสร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 2423 จากคำบอกเล่า มีคู่สามีภรรยาคู่หนึ่งชื่อ ปู่ทอง ย่าเอม ได้บริจาคที่ดินแปลงหนึ่งสร้างวัด ตั้งชื่อว่า วัดทองเอม ตามชื่อของผู้สร้าง โดยมีพระอาจารย์พัดเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก หลวงปู่ขำเป็นเจ้าอาวาสรูปที่ 2 หลังจากนั้น เมื่อวัดว่างเจ้าอาวาสไม่มีผู้ดูแล ปู่ทองจึงออกบวชเป็นพระภิกษุเพื่อปกครองดูแลวัดในช่วงนั้น ฝ่ายย่าเอมก็บวชเป็นชีรักษาศีลอุโบสถอยู่ในวัดนี้เช่นเดียวกัน ต่อมาในสมัยของพระอาจารย์เพิ่ม เจ้าอาวาสรูปที่ 4 ได้เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดทองบน" ยังมีประชาชนเรียกชื่อวัดอีกนามหนึ่งว่า วัดนอก เพราะตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำนอกสวน คู่กับวัดในหรือวัดดอกไม้
ในสมัยแรก วัดมีพระภิกษุอยู่จำพรรษา ประมาณ 4 - 5 รูป มีกุฏิ 2 หลัง และสร้างเพิ่มขึ้นอีก 4 หลังรวมเป็น 6 หลัง ต่อมาปี พ.ศ. 2490 กุฏิไฟไหม้ 2 หลัง พังไปตามสภาพ 2 หลัง ในสมัยพระอาจารย์สมร เจ้าอาวาสรูปที่ 6 ได้สร้างเพิ่มขึ้นอีก 4 หลัง รวมเป็น 6 หลังเท่าเดิม เนื่องจากวัดทองบนตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาจึงเกิดน้ำท่วมตลอดทั้งปี อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ชำรุดทรุดโทรมมาก ในสมัยพระมหารส รกฺขิตธมฺโม เจ้าอาวาสรูปที่ 7 ได้พัฒนาวัดอย่างต่อเนื่องเรื่อยมา ปัจจุบันวัดทองบนได้รับประกาศแต่งตั้ง จากมหาเถรสมาคม อนุมัติจัดตั้งสำนักเรียนวัดทองบน เมื่อวันที่ 14 ธันวาคม 2565 และสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดกรุงเทพมหานคร แห่งที่ 68 โดยใช้ศาลาอเนกประสงค์ขนาดใหญ่ 2 ชั้น เป็นที่เ
ะจำจังหวัดกรุงเทพมหานคร แห่งที่ 68 โดยใช้ศาลาอเนกประสงค์ขนาดใหญ่ 2 ชั้น เป็นที่เรียนนักธรรมและบาลีของพระภิกษุ สามเณรและปฏิบัติธรรมของพุทธศาสนิกชน
วัดแก้วไพฑูรย์
วัดแก้วไพฑูรย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางขุนเทียน เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระครูวิมลรัตนาธารหรือหลวงพ่อจรินทร์ จุดเด่นของวัดคือศาลาการเปรียญที่ได้รับการยกย่องว่าเป็น "เรือนไม้วิเศษ หนึ่งเดียวในสยาม"

วัดแก้วไพฑูรย์สร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 2390 เนื่องจากวัดนี้ตั้งอยู่ริมคลองบางประทุน ชาวบ้านจึงเรียกวัดนี้ว่า วัดบางประทุนใน ในสมัยของหลวงพ่อบุญเป็นเจ้าอาวาส ได้สร้างศาลาการเปรียญซึ่งมีภาพจิตรกรรมฝาผนังแกะสลักอย่างสวยงามโดยกรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณวัตถุ
ศาลาดังกล่าวมีลักษณะเป็นเรือนไทย ใต้ถุนสูงขนาด 7 ห้อง ก่อสร้างด้วยวิธีเข้าไม้แบบโบราณ หลังคาทรงจั่วลดชั้น 2 ชั้น มุงกระเบื้องหางมน เครื่องลำยองประดับด้วยช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ตามอย่างศิลปะไทยแบบประเพณี ผนังโดยรอบเป็นฝาไม้ปะกน จำหลักไม้ทั้งหลังด้วยลวดลายแฝงความหมายอันเป็นมงคลในกลิ่นอายวัฒนธรรมจีน พื้นที่ด้านล่างบริเวณมุมทั้งสองของกรอบหน้าต่าง ซึ่งเรียกว่า สองตีนช้าง สลักภาพชุดสุธนุชาดกจากปัญญาสชาดก แผ่นแรกจากมุมทิศตะวันตกเฉียงใต้ วนไปทางขวาแบบทวนเข็มนาฬิกา รวม 44 ช่อง
ต่อมาวัดบางประทุนในได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดแก้วไพฑูรย์" มาจนถึงปัจจุบัน และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานที่ประกาศลงทะเบียนแล้วเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 โดยให้มีพื้นที่โบราณสถาน 7 ไร่ 2 งาน 36 ตารางวา

อ้างอิง
วัดทองเพลง
วัดทองเพลง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองต้นไทร เขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร

วัดทองเพลงตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2334 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2509 เดิมชื่อ วัดกลางทุ่ง เพราะบริเวณที่ตั้งวัดนี้เป็นทุ่งนาและสวนผลไม้ แต่สาเหตุที่ชื่อว่าวัดทองเพลงเพราะมีอุบาสกท่านหนึ่งชื่อนายทอง มีอาชีพเป็นนักร้องเพลงพื้นบ้าน ได้นิมนต์พระภิกษุมาจำพรรษาอีกทั้งยังได้นำเงินที่ได้จากการร้องเพลงมาบูรณปฏิสังขรณ์วัดอีกด้วย จึงได้ชื่อว่า "วัดทองเพลง"
อุโบสถวัดทองเพลงเป็นทรงไทยที่สร้างตามแบบสมัยอยุธยา ภายในประดิษฐานพระประธานนามว่า หลวงพ่อสิทธิชัย เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย เชื่อว่าเป็นพระพุทธรูปที่ลอยน้ำมา บ้างก็ว่า ขุดพบแถววัดกกในเขตบางขุนเทียนและได้นำกลับมาที่วัดโดยทางเรือ นอกจากนั้นภายในอุโบสถยังมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง เขียนเรื่องราวพระพุทธเจ้าเปิดโลก มีภาพเจดีย์จากสถานที่สำคัญในประเทศไทย และภาพขนบธรรมเนียมประเพณีประจำท้องถิ่นในทุกภาคของประเทศ

อ้างอิง
วัดดวงแข
วัดดวงแข เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงรองเมือง เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมีพระครูประพัฒน์เขมคุณเป็นเจ้าอาวาส

วัดดวงแขก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2370 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2370 เช่นกัน ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง เดิมมีนามวัดว่า วัดแค แต่มีชื่อนี้มีอยู่หลายวัดจึงเปลี่ยนชื่อใหม่ว่า "วัดดวงแข" เมื่อประมาณ พ.ศ. 2460
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถกว้าง 13.20 เมตร ยาว 22.10 เมตร ไม่มีช่อฟ้าใบบระกา เป็นศิลปะแบบจีนกวางตุ้งผสมศิลปะไทย ไม่มีเสา รอบนอกมีอิฐก่อหนาใหญ่คล้ายเสารับเชิงชาย ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธาน หล่อด้วยทองสัมฤทธิ์ปิดทองคำปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 63 นิ้วมีพุทธลักษณะงดงาม ประดิษฐานชุกชีประดับกระจก ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังโดยช่างนิรนามในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น เล่าเรื่องราวพุทธประวัติ เป็นภาพเหมือนจริงที่มีความสดใส มีภาพพระอสีติจำนวน 80 องค์ ภาพขนบธรรมเนียมประเพณีชาวพุทธในเทศกาลต่าง ๆ และภาพคำสอบปริศนาธรรมในเรื่องผลของกรรม จำนวนมากกว่า 10 ภาพ เป็นภาพที่สดใสและคมชัด อุโบสถมีภาพปูนปั้นและลายขอบหน้าต่างของอุโบสถ นาคสมพงษ์หน้าอุโบสถทั้ง 2 ด้านพร้อมทั
โบสถมีภาพปูนปั้นและลายขอบหน้าต่างของอุโบสถ นาคสมพงษ์หน้าอุโบสถทั้ง 2 ด้านพร้อมทั้งซุ้มประตูกำแพงแก้ว 4 ซุ้ม สิงโตหินใหญ่ตัว ตั้งอยู่ข้างทางเข้าออกประตูกำแพงแก้ว
ในวัดยังมีพิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในเขตที่พักสงฆ์ จัดแสดงเครื่องอัฐบริขารของพระสงฆ์ ประกอบกับพัดยศสมณศักดิ์ชั้นต่าง ๆ พระสงฆ์ พร้อมทั้งใบตราตั้งสมณศักดิ์ขั้นต่าง ๆ ด้วย ปูชนียวัตถุอื่นได้แก่ พระบรมสารีริกธาตุและร่างของแม่นวลฉวีที่ไม่เน่า อยู่ในพิพิธภัณฑ์

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการถมยา 
* พระครูสังฆรักษ์ 
* พระอธิการเหลา 
* พระมหาอ่วม 
* พระญาณวิสุทธิเถร (รัตน์ ตุฏฐจิตุโต) 
* พระวิมลธรรมภาณ (วิเวียร ฐิตปุญุโญ) 
* พระครูเขมบัณฑิต (บัณฑิต เขมปณฺฑิโต)
* พระครูประพัฒน์เขมคุณ

อ้างอิง
วัดบางหัวเสือ
วัดบางหัวเสือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 8 บ้านวัดบางหัวเสือ ตำบลบางหัวเสือ อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ
ประวัติ
วัดบางหัวเสือสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2300 บ้างสันนิษฐานว่าสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2370 (ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย) เนื่องจากสันนิษฐานได้ว่าหลวงพ่อบัวเป็นเจ้าอธิการองค์แรกและเป็นพระอุปัชฌาย์องค์แรก ท่านเกิดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2358 ชื่อเดิมของวัดคือ วัดบางศีศะเสือ ต่อมาได้ปรับเปลี่ยนชื่อวัดเป็น "วัดบางหัวเสือ" แทนให้สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงภาษา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2400 และได้ผูกพัทธสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2400 การศึกษาทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2477
อาคารเสนาสนะ
พระอุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2410 ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปสมัยสุโขทัย หน้าตักกว้าง 95 เซนติเมตร สูง 153 เซนติเมตร จำนวน 3 องค์ กุฏิสงฆ์จำนวน 18 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารห้องแถวหอฉัน หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 ศาลาการเปรียญบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2504 หอพระไตรปิฏกสร้างสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว วัดยังมีพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านที่รวบรวมของเก่าล้ำค่าหาชมยาก

อ้างอิง
วัดเจ็ดริ้ว
วัดเจ็ดริ้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านต้นคลองเจ็ดริ้ว ตำบลเจ็ดริ้ว อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ จำนวน 97 ไร่ 2 งาน 28 ตารางวา

ประวัติ
วัดเจ็ดริ้วตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2436 โดยชาวตำบลเจ็ดริ้วเชื้อสายรามัญ ช่วงแรกใช้วัสดุพื้นบ้าน หลังคามุงจาก โครงสร้างทำด้วยไม้รวก ไม้ไผ่ ตั้งชื่อวัดว่า วัดรามัญวงศ์วราราม ต่อมาเปลี่ยนมาเป็น วัดเจ็ดริ้วรามัญวงศ์ และเปลี่ยนเป็นชื่อปัจจุบันว่า "วัดเจ็ดริ้ว" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2456 ด้านการศึกษา วัดมีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2479
แต่เดิมตั้งอยู่บนที่ดอน ต่อมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2480 ชาวเจ็ดริ้วได้ร่วมมือกับทางราชการขุดคลองยาว 8 กิโลเมตรเศษ ขึ้นตามแนวร่องน้ำซึ่งมีอยู่เดิมเพื่อสะดวกในการสัญจรไปมาและขุดผ่านหน้าวัดพอดี โดยขุดตัดกับคลองดำเนินสะดวกไปทะลุคลองจินดา จึงทำให้วัดตั้งอยู่ริมคลองทางฝั่งตะวันตก
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะในวัด ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 9.20 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 เจดีย์ 2 องค์ กว้าง 15 เมตร ยาว 5 เมตร ศาลาการเปรียญ กว้าง 22 เมตร ยาว 42.40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2531 หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 13 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2551 เป็นอาคารไม้ 2 ชั้น กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง เป็นอาคารไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 18 เมตร ยาว 45 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 เป็นอาคารไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง และหอฉันทรงไทย กว้าง 10 เมตร ยาว 28 เมตร สำหรับอุโบสถเก่ามีสภาพร้าง ทรุดโทรมมาก

งานประเพณี
ด้านงานประเพณี มีงานประเพณีล้างเท้าพระและตักบาตรดอกไม้ในช่วงวันออกพรรษา
เทศกาลงานสงกรานต์มอญที่วัดเจ็ดริ้ว จัดงานระหว่างวันที่ 13–16 เมษายน มีการแห่หลวงพ่อดำ ซึ่งเป็นพระประธานของวัดเจ็ดริ้ว พร้อมทั้งอัญเชิญรูปเหมือนหลวงปู่จ้อน อดีตเจ้าอาวาส ร่วมขบวนแห่เพื่อให้ชาวเจ็ดริ้วได้สรงน้ำและทำบุญ และในวันที่ 14 เมษายน มีประเพณีแห่ธงตะขาบ

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการเกศ สุเมโธ พ.ศ. 2436–2453
* พระอธิการหงส์ จิตธัมโม พ.ศ. 2456–2486
* พระครูสาครกิจโกศล (จ้อน วรุโน) พ.ศ. 2488–2528
* พระครูโกศลสาครกิจ (ทองเสริม สุเมโธ) พ.ศ. 2529–2539
* พระครูปริยัติสาครกิจ (พระมหาสมยา ฐานฑตโต) พ.ศ. 2540–2562
* พระครูสังฆรักษ์ (ก้องไพร สุวัฒโณ) พ.ศ. 2562-ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดมหาบุศย์
ประวัติ
วัดมหาบุศย์สร้างประมาณ พ.ศ. 2305 ก่อนเสียกรุงแก่พม่า 5 ปี เดิมชื่อว่า วัดสามบุตร กล่าวคือ บุตรชายสามคนพี่น้องได้ร่วมกันสร้างวัดนี้ สันนิษฐานว่าเสนาสนะในยุคนั้นคงเป็นไม้เสียส่วนใหญ่ ทำให้วัสดุไม่คงทนจนกลายเป็นวัดร้างในที่สุด ต่อมาพระมหาบุตร เปรียญ 5 ประโยค สำนักวัดเลียบได้มาเยี่ยมญาติโยมละแวกคลองพระโขนง ชาวบ้านจึงพร้อมใจกันนิมนต์ให้ท่านอยู่วัดสามบุตรเพื่อช่วยเป็นผู้นำในการบูรณะวัด เมื่อสร้างและบูรณปฏิสังขรณ์จึงได้ขนานนามวัดใหม่ว่า วัดมหาบุตร ตามนามท่าน ภายหลังชื่อได้เปลี่ยนมาเป็น "วัดมหาบุศย์" ประชาชนทั่วไปยังขนานนามวัดนี้ว่า วัดแม่นากพระโขนง ตามอิทธิพลของตำนานเรื่อง แม่นากพระโขนง
วัดมหาบุศย์ได้รับการบูรณะสังฆเสนาสนะประมาณปี พ.ศ. 2455 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2459 มีเขตวิสุงคามสีมากว้าง 2 เส้น ยาว 2 เส้น 7 วา จนปี พ.ศ. 2470 ได้มีการรื้อถอนอุโบสถเก่าออกแล้วสร้างใหม่ เป็นอุโบสถกว้าง 20 เมตร ยาว 23 เมตร หน้าบันสลักเป็นลายกระหนกไทยรูปพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณ หลังคาสองชั้นลด ถึงปี พ.ศ. 2500 ได้ทำการบูรณะอุโบสถนี้ใหม่โดยเปลี่ยนกระเบื้องเป็นกระเบื้องเคลือบสี เปลี่ยนช่อฟ้าใบระกาหงส์และหน้าบันใหม่ทั้งหมด จอมพล ป. พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรีในขณะนั้นมาเป็นประธานพิธียกช่อฟ้า
สิ่งศักดิ์สิทธิ์
วัดมหาบุศย์มีชื่อเสียงจากการมีศาลย่านาค คู่รักมักนิยมมากราบไหว้ย่านาค ยังมีศาลเจ้าแม่ตะเคียนทอง คนที่มาจะนิยมมาขอพรในเรื่องการงาน การเรียน โชคลาภ และความรัก นอกจากนั้นยังมีวิหารหลวงพ่อยิ้ม ภายในประดิษฐานหลวงพ่อยิ้ม ลักษณะเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย และพระพุทธรูปอีกหลายองค์ ถัดจากวิหารหลวงพ่อยิ้มไปเป็นอุทยานพระโพธิสัตว์กวนอิม ภายในประดิษฐานรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิม

อ้างอิง
วัดใหม่พิเรนทร์
วัดใหม่พิเรนทร์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงวัดอรุณ เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 8 ไร่ 
46 ตารางวา
ประวัติ
วัดใหม่พิเรนทร์สร้างขึ้นประมาณปี พ.ศ. 2384 แต่เดิมชื่อว่า วัดใหม่บ้านข้าวหลาม เนื่องจากชาวบ้านที่อยู่บริเวณที่ตั้งวัดประกอบอาชีพทำข้าวหลามขาย ต่อมาเมื่อมีการตัดถนนอิสรภาพผ่านหน้าวัด ประกอบกับอยู่ใกล้สามแยกโพธิ์สามต้น ชาวบ้านจึงเรียกว่า วัดใหม่โพธิ์สามต้น แต่ชาวบ้านคนเก่าแก่นิยมเรียกว่า วัดใหม่ขี้หมู เนื่องจากสถานที่สร้างวัดเดิมเป็นที่อยู่ของหมูป่าเป็นจำนวนมากและหมูได้ถ่ายมูลไปทั่ว ต่อมาพระพิเรนทรเทพ (ขำ ณ ราชสีมา) และญาติพี่น้องได้บูรณปฏิสังขรณ์วัดแห่งนี้ จึงได้ขนานนามวัดตามตามบรรดาศักดิ์ว่า "วัดใหม่พิเรนทร์"
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน กว้าง 8.80 เมตร ยาว 23.80 เมตร บูรณะครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2498 บูรณะครั้งที่ 2 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2544 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย มีนามว่า พระพุทธนิมิต มีภาพจิตรกรรมฝาผนังแสดงเหตุการณ์ในพุทธประวัติ

ภายในวิหารประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย นามว่า หลวงพ่อเทพมงคล เป็นพระพุทธรูปสมัยสุโขทัย ขนาดหน้าตักกว้าง 29 นิ้ว สูง 39 นิ้ว แต่เดิมพระพิเรนทรเทพได้นำมาประดิษฐานไว้ที่หอฉัน (หอสวดมนต์) หลังจากที่ได้มาบูรณปฏิสังขรณ์วัด ต่อมาหลวงพ่อพระครูได้ดำเนินการก่อสร้างวิหารจึงนำองค์พระมาประดิษฐานที่วิหาร
อาคารเสนาสนะอื่นได้แก่ กุฏิสงฆ์ 9 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กสองชั้นมุงหลังคาด้วยกระเบื้องเคลือบ หอสวดมนต์ เป็นเสาคอนกรีต ฝาและพื้นเป็นไม้สัก มีสามจั่ว ศาลาเอนกประสงค์ เป็นตึกสองชั้น ตรีมุข มีช่อฟ้าใบระกาหางหงษ์ ที่หน้าบันจารึกพระพุทธรูปไว้ทั้งสามด้าน ศาลาการเปรียญ หอระฆัง ฌาปนสถาน ศาลาบำเพ็ญกุศล เมรุ และสุสาน
(2024) วัดใหม่พิเรนทร์ เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร (36).jpg|พระพุทธนิมิต พระประธานในอุโบสถ
(2024) วัดใหม่พิเรนทร์ เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร (49).jpg|จิตรกรรมฝาผนังตอนมหาภิเนษกรมณ์ในอุโบสถ
(2024) วัดใหม่พิเรนทร์ เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร (5).jpg|ภาพของจอร์จ ดับเบิลยู บุช ประธานาธิบดีคนที่ 43 ของสหรัฐอเมริกาแทรกอยู่ในภาพจิตรกรรมฝาผนังตอนมารผจญ
(2024) วัดใหม่พิเรนทร์ เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร (4).jpg|ภาพของอุซามะฮ์ บิน ลาดิน แทรกอยู่ในภาพจิตรกรรมฝาผนังตอนมารผจญ

อ้างอิง
วัดนก (กรุงเทพมหานคร)
วัดนก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคูหาสวรรค์ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระครูสุจิตตาภรณ์ (สมเจต)

วัดนกตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2420 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว อุโบสถหลังเก่าได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2431 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งล่าสุดเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2538
อุโบสถหลังใหม่เป็นทรงจตุรมุข (มุขลอย 2 มุข) อาคารอเนกประสงค์ 2 ชั้น มี พระพุทธสุโขทัยรัตนมงคล หน้าตักกว้าง 59 นิ้ว เป็นพระประธานประจำอุโบสถ ภายในและภายนอกติดกระเบื้องเบญจรงค์ ชั้นล่างเป็นศาลาการเปรียญซึ่งสร้างแทนอุโบสถหลังเก่า เนื่องจากอุโบสถหลังเก่าถูกน้ำท่วมถึงจึงทรุดโทรมมาก ยากที่จะบูรณปฏิสังขรณ์ให้ดีดังเดิมได้ อุโบสถหลังใหม่ได้พระอุดมประชานาถ (เปิ่น ฐิตคุโณ) แห่งวัดบางพระ จังหวัดนครปฐม เป็นที่ปรึกษาและอุปถัมภ์การสร้าง เมื่อสร้างแล้วเสร็จทางวัดจึงหล่อรูปหลวงพ่อเปิ่นยืนประดิษฐานไว้ด้านหลังอุโบสถ
รายนามเจ้าอาวาส
* เจ้าอธิการลอย
* เจ้าอธิการรอด ภุมมวัน 
* พระครูใบฎีกาบู่ สุนทโร
* พระครูสุจิตตาภรณ์ (สมเจต) ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาส ตั้งแต่ พ.ศ. 2520 จนถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดน้อยนางหงษ์ (จังหวัดสมุทรสาคร)
วัดน้อยนางหงษ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านท่าจีน ตำบลท่าจีน อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร วัดมีเนื้อที่ 25 ไร่

คาดว่าสร้างวัดน้อยนางหงษ์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมชื่อว่า วัดตากแดด มีพระอธิการทันเป็นเจ้าอาวาส ต่อมาพระปลัดเซ่ง (หลวงพ่อเซ่ง) เป็นเจ้าอาวาส ได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดนางหงษ์ และในสมัยพระอธิการชุ่ม (หลวงพ่อชุ่ม) เป็นเจ้าอาวาสปกครองวัดนี้ ได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "วัดน้อยนางหงษ์"
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถหลังเก่าเป็นสถาปัตยกรรมสมัยอยุธยาตอนปลาย คล้ายเรือสำเภา มีเจดีย์เก็บอัฐิเรียงรายอยู่บนฐานของโบสถ์ อิฐที่ใช้สร้างนำมาจากประเทศจีน หน้าบันประดับลวดลายด้วยเครื่องถ้วยจีน สภาพอุโบสถในปัจจุบันคงเหลือแต่เสมาเท่านั้น แล้วได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ ซึ่งเป็นอาคารไม้ทรงไทยก่ออิฐถือปูน หลังคาทรงจั่ว เครื่องไม้มุงกระเบื้องมีชายคาปีกนกคลุมโดยรอบทั้งสี่ด้าน หลังคามีช่อฟ้าใบระกาหางหงส์ปูนปั้นเป็นรูปเศียรนาค หน้าบันทั้งด้านหน้าและด้านหลังเป็นปูนปั้นระบายสีลวดลายพรรณพฤกษา บานประตูเป็นไม้มีภาพจิตรกรรมเป็นรูปทวารบาลแบบไทย ผนังด้านหน้ามีซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปประทับยืนปางประทานอภัย บานหน้าต่างเป็นไม้มีภาพจิตรกรรมรูปเทวดายืนพนมมือตกแต่ง ภายนอกอุโบส
ปางประทานอภัย บานหน้าต่างเป็นไม้มีภาพจิตรกรรมรูปเทวดายืนพนมมือตกแต่ง ภายนอกอุโบสถหลังใหม่มีกำแพงแก้ว ภายในเขตกำแพงแก้วมีซุ้มเสมาก่ออิฐถือปูนเป็นทรงปราสาทประดิษฐานใบเสมาทำมาจากหินแกรนิต
หอระฆังเก่ามีลักษณะเป็นสิ่งก่อสร้างแบบยุโรป สร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ผู้สร้างวัด หอเป็นอาคารขนาดเล็กสองชั้น ชั้นบนเป็นอาคารโปร่งมีระเบียงขนาดเล็กโดยรอบ ผนังด้านข้างเป็นช่องโปร่งลักษณะคล้ายซุ้มส่วนยอดโค้งแหลมแบบศิลปะกอทิก แต่ส่วนบนสุดคล้ายปล้องไฉน เจดีย์บรรจุอัฐิเป็นรูปเรือสำเภา มีเจดีย์ 3 องค์อยู่บนลำเรือ ลักษณะเป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนย่อมุมไม้สิบสอง ปัจจุบันมีรากไทรขึ้นปกคลุมทั่วทั้งองค์ นอกจากนั้นยังมีอนุสรณ์สถานท่านลี มีลักษณะเป็นสิ่งก่อสร้างแบบยุโรป สร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ผู้สร้างวัดนี้

อ้างอิง
วัดสุนทรธรรมิการาม
วัดสุนทรธรรมิการาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านหัวคูนอก ตำบลปลายบาง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระมหาอุธร ฐานิสฺสโร

ประวัติ
วัดสุนทรธรรมิการามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 เดิมชื่อว่า วัดหัวคู เนื่องจากตั้งอยู่บริเวณทางแยกคลองสี่สาย ได้แก่ คลองบางค้อ คลองหัวคูนอก คลองบางนา และคลองหัวคูใน ไม่ปรากฏว่าใครเป็นผู้สร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2545 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 30 เมตร ยาว 50 เมตร
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถหลังใหม่ กว้าง 12 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 25 เมตร ยาว 35 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2492 เป็นอาคารไม้ทรงไทยชั้นเดียว กุฏิสงฆ์จำนวน 11 หลัง เป็นอาคารไม้ 10 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง วิหาร กว้าง 6 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐาน หลวงพ่อนนท์ ซึ่งชาวบ้านมักมาขอพรให้หายจากโรคภัยไข้เจ็บ ปัจจุบัน ในภิกขาจารวัตรของพระวัดสุนทรธรรมิการามยังคงมีการบิณฑบาตโดยใช้เรือ

อ้างอิง
วัดราษฎร์ศรัทธากะยาราม
วัดราษฎร์ศรัทธากะยาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านวัดราษฎร์ ตำบลหลักสาม อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ปัจจุบัน พระรามัญมุนี (ศักดิ์ดา อกฺนิฏฺโฐ ป.ธ.๓) เป็นเจ้าอาวาสวัด

วัดราษฎร์ศรัทธากะยารามตั้งวัดเมื่อปี พ.ศ. 2309 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2463 ชาวบ้านเรียกว่า วัดมอญ เพราะเป็นวัดที่ชาวมอญสร้างขึ้น ตั้งอยู่ต้นคลองตาปลั่งซึ่งเป็นคลองลัดเชื่อมระหว่างอำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร กับอำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม พุ่มไม้ในบริเวณวัดยังเป็นที่อาศัยของนกกาน้ำ มีนกกระยางขาวเป็นจำนวนมาก ซึ่งได้กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวมาดูนกกัน
อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ อุโบสถ เจดีย์ ศาลาการเปรียญ และศาสนวัตถุเป็นศิลปะมอญ วัดมีศาลพ่อปู่เทพา ซึ่งเป็นศาลมอญ ตามธรรมเนียมมอญก่อนที่นาคจะเข้าอุปสมบทจะมุ่งหน้ามาที่ศาลนี้ การอุปสมบทกระทำเป็นสองภาษา คือ สวดบาลีอย่างไทยกับภาษามอญ

อ้างอิง
วัดบางปิ้ง (จังหวัดสมุทรสาคร)
วัดบางปิ้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านบางปิ้ง ตำบลนาดี อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 16 ไร่ 3 ตารางวา 48 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 17 ไร่ 3 ตารางวา

ประวัติ
วัดบางปิ้งตั้งเมื่อ พ.ศ. 2414 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2496 เดิมชื่อ วัดหัวป่า เนื่องจากเมื่อก่อนบริเวณรอบวัดเป็นป่าที่มีต้นปิ้งเป็นจำนวนมาก ต่อมาจึงเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดบางปิ้ง" อุโบสถหลังแรกสร้างโดยเถ้าแก่หวานและนางจันทร์ ต่อมาเมื่ออุโบสถทรุดโทรมจนใช้งานไม่ได้ นายพุ่มและนางรอด จันจู ได้บริจาคทรัพย์สร้างพระอุโบสถหลังใหม่ จากนั้นวัดได้รับการบูรณะและพัฒนามาโดยตลอด
ด้านการศึกษา วัดเปิดโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2513 ศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2540 และศูนย์อบรมเด็กก่อนเกณฑ์ในวัด เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2538

อาคารเสนาสนะ
อุโบสถหลังปัจจุบันได้รับการบูรณะใหม่แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2536 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย นามว่า หลวงพ่อปู่ทองคำ มีประวัติว่า นายโต๊ะ นายยัง แจวเรือไปขายของที่บางกอก ย่านบางกอกน้อย ไปพบพระพุทธรูปตั้งอยู่กลางป่าเป็นวัดร้างสมัยนั้น ซึ่งปัจจุบันคือวัดสังข์กระจายวรวิหาร จึงได้นำพระลงเรือ แล้วแจวเรือกลับมายังบางปิ้ง ที่ฐานพระมีชื่อพรหมมาทองคำ จึงเรียกว่า หลวงพ่อปู่ทองคำ คาดว่าสร้างขึ้นสมัยอยุธยาตอนปลาย
วิหารหลวงปู่ชิต เป็นวิหารก่ออิฐถือปูนขนาดเล็ก หลังคามุงกระเบื้องซีเมนต์ปูนปั้นทับสันหลังคา มีประตูทางเข้าด้านหน้าด้านเดียว ผนังด้านข้างเจาะช่องหน้าต่างด้านละ 2 ช่อง ภายในประดิษฐานรูปหล่อหลวงปู่ชิต หล่อด้วยโลหะสัมฤทธิ์
ศาลาการเปรียญ กว้าง 16.20 เมตร ยาว 42.90 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 หอสวดมนต์ กว้าง 7.57 เมตร ยาว 9 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2506 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง และตึก 6 หลัง วิหาร กว้าง 3.40 เมตร ยาว 5.50 เมตร อาคารเสนาสนะอื่นได้แก่ ศาลาโรงครัว กว้าง 20 เมตร ยาว 32.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 เป็นอาคารไม้ ศาลารักษาอุโบสถศีล 1 หลัง กุฏิชี 1 หลัง หอฉัน 1 หลัง โรงเรียนพระปริยัติธรรม 1 หลัง หอกลอง 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง และห้องสมุด 1 ห้อง
รายนามเจ้าอาวาส
* พระมอญ
* พระลาว
* พระเปลื้อง
* พระญาติ
* พระเล้ง
* พระครูวิชิตสังฆการ พ.ศ. 2483–2519
* พระครูอดุลสาครกิจ พ.ศ. 2519-2557
* พระครูวิทิตสาครธรรม (ฉาบ ฐานวโร (มาถี)) 2558-ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดอภัยทายาราม
วัดอภัยทายาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงทุ่งพญาไท เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 8 ไร่ 2 งาน 72 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือติดกับคลองสามเสน ทิศตะวันออกติดกับชุมชนอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ทิศใต้และทิศตะวันตกติดกับโรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า
ประวัติ
วัดอภัยทายารามตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2340 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2344 ชาวบ้านเรียกว่า วัดมะกอก คาดว่าแต่เดิมคงเป็นดอนมะกอก เป็นวัดทรุดโทรมไม่ทราบประวัติการสร้าง น่าจะสร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยา แต่ประวัติการปฏิสังขรณ์วัดได้รับการจารึกเป็นเพลงยาวไว้บนแผ่นไม้สักลงรักเขียนทองซึ่งเก็บรักษาไว้ที่วัดมิได้เคลื่อนย้ายไปไหน มีเนื้อหาระบุว่า หม่อมเหม็น พระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี เห็นว่าวัดนั้นเสื่อมโทรมไม่สมกับเป็นที่ปฏิบัติกิจของสงฆ์ จึงทรงสั่งการให้เกณฑ์ไพร่มาเตรียมการปฏิสังขรณ์ใหญ่ ณ วัดแห่งนี้ ตั้งแต่ปีจุลศักราช 1159 (พ.ศ. 2340) โดยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชและสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาทเสด็จพระดำเนินมาใน
จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชและสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาทเสด็จพระดำเนินมาในการพระราชกุศลด้วยพระองค์เองเมื่อเดือนยี่ ปีจุลศักราช 1163 (พ.ศ. 2344) จึงไม่ได้เสด็จมาเพื่อเฉลิมฉลอง แต่มาทรงผูกพัทธสีมา ถึงกระนั้นก็เสด็จมาทางชลมารคด้วยกระบวนเรือมหึมา การปฏิสังขรณ์วัดครั้งใหญ่แล้วเสร็จในเดือน 3 ปีจุลศักราช 1168 (พ.ศ. 2349) ใช้เวลาทั้งสิ้น 8 ปี มีการเฉลิมฉลองขึ้น เป็นงานใหญ่ 7 วัน 7 คืน
อนึ่งนามของวัดที่ปรากฏในเพลงยาวคือ อไภยทาราม ซึ่งก็น่าจะเป็นนามพระราชทานตามพระนามเจ้าฟ้าเหม็นผู้ทรงปฏิสังขรณ์วัด มีความหมายว่า "อภัยให้กับวงศ์อริราชศัตรู" ก่อนจะเปลี่ยนเป็น "วัดอภัยทายาราม" ในสมัยจอมพลแปลก พิบูลสงคราม ซึ่งหมายถึง อภัยให้กับวงศ์ญาติ

อุโบสถและจารึก
อุโบสถของวัดประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยที่เจ้าฟ้าเหม็นได้สร้างไว้พร้อมกับตอนที่บูรณะวัด นอกจากนี้ยังมีแผ่นไม้สักจารึก ขนาดกว้าง 64.7 เซนติเมตร และ ยาว 353 เซนติเมตร บันทึกด้วยอักษรไทย ภาษาไทย จำนวน 1 ด้าน มี 17 บรรทัด เขียนประวัติของวัดเอาไว้อย่างละเอียด ติดอยู่ภายในผนังของอุโบสถ
งานประเพณี
งานสำคัญทางพระพุทธศาสนา เช่น ประกอบพิธีกรรม ในประเพณีวันวิสาขบูชา มีการตักบาตรในช่วงเช้า และฟังพระธรรมเทศนา ในช่วงค่ำ มีการเวียนเทียนรอบอุโบสถ 3 รอบ และประเพณีวันเข้าพรรษา มีกิจกรรมคือภาคเช้า เวลา 8 นาฬิกา ถวายภัตตาหารแด่พระสงฆ์ และภาคบ่าย เวลา 15 นาฬิกา มีการแสดงธรรมของพระภิกษุสงฆ์ เมื่อครบกำหนดจำพรรษา 3 เดือน จะมีกิจกรรมประเพณีวันออกพรรษาคือการทำบุญตักบาตรเทโวร่วมกัน

อ้างอิง
วัดกำแพงบางจาก
วัดกำแพงบางจาก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงปากคลองภาษีเจริญ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
วัดกำแพงบางจากไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่าสร้างขึ้นในสมัยใด มีระบุการตั้งวัดในปี พ.ศ. 2367 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในปี พ.ศ. 2393 สันนิษฐานว่าคงมีมาตั้งแต่สมัยอยุธยา เล่ากันว่า จีนสือ ขุนนางเชื้อสายจีนในกรมท่าซ้าย น่าจะเป็นผู้ออกทุนทรัพย์ในการบูรณะวัด การปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่หลายครั้ง โดยเฉพาะในสมัยรัชกาลที่ 3 และรัชกาลที่ 5 ปรากฏนามของพระพิศาลผลพานิช
เรื่องพระเนมิราชในอุโบสถ]]
 จำลอง]]
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถเป็นศิลปะสมัยอยุธยาตอนปลาย ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังที่เกี่ยวข้องกับสัณฐานของโลกตามคติไตรภูมิ มีภาพทศชาติชาดกตามคติโบราณ สิ่งน่าสนใจคือ ภาพเสาธงสัญญาณของประเทศเดนมาร์ก บริเวณป้อมป้องปัจจามิตร ซึ่งแสดงให้เห็นถึงการค้าขายกับต่างชาติในอดีต ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย นาม หลวงพ่อบุษราคัม ได้รับการบูรณะซ่อมแซมพระพุทธรูปนี้ในสมัยรัชกาลที่ 3 นอกจากนี้ ภายในพระวิหารยังมีหมู่พระพุทธรูปที่เป็นพระยืนและพระพุทธรูปปางห้ามญาติ ห่มจีวรลวดลายวิจิตรงดงาม พระพักตร์แบบหน้าหุ่น ไม่มีพระถัน เป็นพระพุทธรูปในสมัยรัชกาลที่ 3 ลานหน้าพระอุโบสถ ด้านซ้ายและด้านขวามีพระวิหารหลังเล็กอย
พุทธรูปในสมัยรัชกาลที่ 3 ลานหน้าพระอุโบสถ ด้านซ้ายและด้านขวามีพระวิหารหลังเล็กอยู่ข้างละหลัง หลังหนึ่งเป็นที่ประดิษฐานหลวงพ่อบ้านแหลมจำลอง ส่วนวิหารอีกฝั่ง ถูกปิดตายมากว่า 80 ปี ภายในวิหารปิดตายมีพระพุทธรูปโบราณจำนวนมากทั้งทำจากสัมฤทธิ์และไม้ ส่วนใหญ่เป็นพระพุทธรูปยืนปางห้ามสมุทร พระพุทธรูปปางมารวิชัย บางส่วนเป็นพระพุทธรูปทรงเครื่องซึ่งเป็นที่นิยมในสมัยรัตนโกสินทร์
ในวัดมีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง 7 องค์ ประกอบด้วยเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองขนาดใหญ่ มี 2 องค์ องค์แรกอยู่ด้านทิศใต้ของพระอุโบสถ ฐานเจดีย์ด้านนอกตั้งอยู่เสมอกับแนวกำแพงกั้นเขตพุทธาวาส องค์ที่สองอยู่ในเขตรั้วชาวบ้านบริเวณปากคลองบางจากฝั่งตะวันตก (บ้านศิลปิน) เจดีย์ทั้งสองมีความสูงประมาณ 10 เมตร ปัจจุบันมีสภาพชำรุดทรุดโทรม

อ้างอิง
วัดบางขนุน
วัดบางขนุน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านตากแดด ตำบลบางขนุน อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี

ประวัติ
วัดสร้างขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2103 ไม่ทราบนามประวัติผู้สร้างวัด ชื่อของวัดเรียกตามชื่อตำบลที่ตั้งวัด ในอดีตบริเวณวัดบางขนุนเคยเจริญรุ่งเรืองอย่างมาก หลังจากกรุงศรีอยุธยาแตก มีเจ้านายลี้ภัยการเมืองมาพักที่วัดแห่งนี้และร่วมกันบูรณะวัดในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก วัดบางขนุนได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2113 พระอุโบสถ หอไตร และสังเค็ดของวัดได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติเมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2540
อาคารเสนาสนะและโบราณวัตถุ
พระอุโบสถเป็นอาคารที่มีฐานแอ่นโค้งทรงเรือสำเภาแบบศิลปกรรมสมัยอยุธยาตอนปลาย คาดว่าน่าจะสร้างเพิ่มส่วนมุขด้านหน้า-หลัง และซุ้มประตูหน้าต่างมาภายหลังเมื่อประมาณสมัยรัชกาลที่ 3 มาซ่อมแซมใหม่อีกครั้งในปี พ.ศ. 2524 ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่องพระพุทธเจ้าเสด็จลงจากดาวดึงส์ มารผจญ และเทพชุมนุม บานประตูเขียนเป็นภาพเสี้ยวกางทวารบาลทรงสัตว์หิมพานต์ที่มีศีรษะเป็นมนุษย์ สภาพฝาผนังร่วนซุยมาก บูรณะใหม่ในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น มีการก่อกำแพงแก้วขึ้นใหม่เปลี่ยนจากเดิมซึ่งเป็นกำแพงบัวหลังเจียด แต่เสาหัวเม็ดทรงมัณฑ์ที่มุมยังมีรูปทรงเดิม เมื่อปี พ.ศ. 2523 ภายในอุโบสถยังมีสังเค็ด ลวดลายประดับกระจกงดงาม หน้าบันแกะเป็นลวดลายดอกไ
หอไตรกลางน้ำเป็นสถาปัตยกรรมสมัยอยุธยา ภายในมีจิตรกรรมฝาผนังและบานประตูหน้าต่าง เป็นจิตรกรรมสมัยอยุธยา ภายในมีตู้พระธรรมลายรดน้ำลวดลายพรรณพฤกษา มีอยู่ 6 ใบ ซึ่งมีความงดงามมาก

วัดมีสมุดไทย (สมุดข่อย) ที่เป็นตำราแพทย์โบราณ มีอยู่หลายฉบับ เช่น ตำราเจ็ดคัมภีร์ ภาพทศชาติซึ่งจัดทำขึ้นสมัยรัชกาลที่ 1 ตำราแพทย์โบราณ ตำรากฎหมาย ตำราโหราศาสตร์ทำขึ้นประมาณสมัยรัชกาลที่ 6–7 แต่ในปี พ.ศ. 2561 มีโจรเข้ามาตัดภาพในสมุดข่อยหลายสิบหน้า วัดยังมีธรรมาสน์สมัยอยุธยาตอนปลายแกะสลักลวดลายดอกไม้วิจิตร และมีหินบดยาโบราณ

อ้างอิง
วัดบางจาก (จังหวัดนนทบุรี)
วัดบางจาก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านวัดบางจาก ตำบลคลองพระอุดม อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี

วัดบางจากสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2365 เดิมตั้งอยู่ใกล้ปากคลองบางภูมิและมีชื่อว่า วัดบางภูมิ แต่บริเวณนั้นเป็นที่ลุ่มมาก ต่อมาจึงได้ย้ายวัดมาสร้างใหม่ในที่ตั้งปัจจุบันและเรียกว่า "วัดบางจาก" เป็นวัดที่ชาวรามัญร่วมกันสร้างขึ้นในสมัยที่ได้อพยพเข้ามาในประเทศไทยและเข้ามาอาศัยอยู่ที่อำเภอปากเกร็ด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2466
ประชาชนมักมาไหว้สักการะหลวงพ่อหนุนดวง หลวงพ่อค้ำดวง และพระพุทธรูปหลวงพ่อโตหรือสมเด็จพระพุทธมงคลชัยซึ่งเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยขนาดหน้าตักกว้าง 19 เมตร และถือว่าเป็นพระพุทธรูปที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดนนทบุรี นอกจากนั้นยังมีบ่อน้ำพันปี ที่ผู้คนเชื่อว่าเป็นน้ำศักดิ์สิทธิ์และนำน้ำไปดื่มและอาบไปกินกันจำนวนมาก
อุโบสถมีลักษณะทรงไทย สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก มี 2 ชั้น เดิมมีเพียงชั้นเดียว แต่เมื่อถึงฤดูน้ำหลากน้ำจะไหลท่วมอุโบสถ ทางวัดจึงขุดเจาะฐานอุโบสถเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2552 เพื่อต่อเติมเป็น 2 ชั้น ขณะที่เครื่องขุดเจาะไปกระทบวัตถุแข็งอย่างหนึ่งเข้า คนงานช่วยกันขุดดินกับทรายออก จึงพบว่าใต้ฐานอุโบสถเป็นอุโมงค์ แล้วเจาะไปถูกองค์พระโมคคัลลานะ ทำให้บริเวณใบหน้ากับแขนขวาชำรุด ยังขุดพบสิ่งศักดิ์สิทธิ์โบราณมากมาย ชาวบ้านแห่มาปิดทององค์พระและลูกนิมิต พร้อมกับนำน้ำที่ไหลออกข้างอุโมงค์กลับไปกินกันจำนวนมาก เพราะเชื่อว่าเป็นน้ำศักดิ์สิทธิ์ รอบอุโบสถมีกำแพงแก้ว มีกุฏิสงฆ์ สร้างด้วยไม้ทรงปั้นหยา หอสวดมนต์สร้างเป็นลักษณะทรงไทยโบราณ

อ้างอิง
วัดใหญ่สว่างอารมณ์
วัดใหญ่สว่างอารมณ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านคลองบางน้อย ตำบลอ้อมเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี ริมแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตะวันตก ตรงข้ามเกาะเกร็ด บริเวณวัดยังมีตลาดริมน้ำวัดใหญ่สว่างอารมณ์ที่เปิดในวันเสาร์และอาทิตย์
ประวัติ
วัดใหญ่สว่างอารมณ์สร้างขึ้นในราว พ.ศ. 1963 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในปีเดียวกัน เดิมชื่อว่า วัดน้อย เนื่องจากตั้งอยู่ริมคลองบางน้อย ต่อมาย้ายที่ตั้งวัดมาตั้งอยู่ ณ ที่ตั้งปัจจุบันและเปลี่ยนชื่อเป็น วัดใหญ่ยิ่ง จนกระทั่งในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เปลี่ยนชื่อมาเป็น วัดใหญ่บางน้อย เพราะมีเจ้าอาวาสชื่อหลวงพ่อน้อย ต่อมาในปี พ.ศ. 2463 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสเสด็จมาประทับ ณ ตำหนักชั่วคราว ระหว่างวันที่ 26 พฤษภาคม ถึงวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2463 พระองค์พอพระทัยกับพระตำหนักที่พัก มีพระอารมณ์ผ่องใสพร้อมทั้งสุขภาพและพลานามัยที่ดีขึ้น จึงทรงขนานนามวัดนี้ใหม่ว่า "วัดใหญ่สว่างอารมณ์" ปัจจุบันตำหนักนี้ถูกรื้อถอ
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ หน้าตักกว้าง 4 ศอก สมัยสุโขทัย ทำด้วยศิลาแลง สร้างเมื่อ พ.ศ. 1963 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2455 ที่หน้าบันทำเป็นรูปพานแว่นฟ้าสองชั้น มีสมุดไทยวางอยู่บนพาน พระประธานปางสมาธิประจำศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์เป็นอาคารไม้และครึ่งตึกครึ่งไม้ วิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2506 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศลสร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก หอระฆังสูงทรงไทย มณฑปหลวงพ่อกุหลาบ ธัมมวิริโย

อ้างอิง
วัดบัวโรย
วัดบัวโรย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 12 บ้านคลองเสาธง ตำบลบางเสาธง อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ มีที่ดินตั้งวัด เนื้อที่ 17 ไร่ 2 งาน 28 ตารางวา
ประวัติ
วัดบัวโรยสร้างเมื่อ พ.ศ. 2430 โดยมีนายโชติและนางคล้อย โชติช่วง เป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด ตั้งชื่อวัดว่า วัดโชติบัว ตามชื่อผู้สร้างวัดและบริเวณที่ตั้งวัดซึ่งมีบัวหลวงขึ้นอยู่เป็นจำนวนมาก ต่อมาเรียกเพี้ยนเป็น วัดชวดบัว เพราะตั้งอยู๋ริมคลองชวดบัว จนได้ใช้ชื่อวัดว่า "วัดบัวโรย" เมื่อคราวได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาใน พ.ศ. 2457 และผูกพัทธสีมาในปีเดียวกัน ต่อมามีการบูรณะวัดใน พ.ศ. 2460 คุณแม่โมด ฟักอุดม พร้อมด้วยนายล้อม ฟักอุดม บุตรชาย ซึ่งมีบ้านอยู่แถบคลองบางปะกอก ฝั่งธนบุรี ได้มาสร้างอาคารเสนาสนะไว้เป็นจำนวนมาก
ด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม โรงเรียนสอนเด็กก่อนเกณฑ์ เริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2517 ยังมีโรงเรียนประชาบาล สอนระดับประถมศึกษาตั้งอยู่ในวัด

อาคารเสนาสนะ
อุโบสถสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2477 ที่ฝาผนังมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ภายในประดิษฐานพระประธาน หล่อด้วยโลหะทองเหลือง หน้าตักกว้าง 1.20 เมตร เจดีย์ทาด้วยสีทอง นามว่า มหาเจดีย์ศรีบัวโรย ภายในเจดีย์ประดิษฐานพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์พระนามว่า หลวงพ่อเพชร ซึ่งมีพุทธลักษณะเป็นปางจงกรมหนึ่งเดียวในจังหวัดสมุทรปราการ กุฏิสงฆ์มีจำนวน 26 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 ศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้
วัดยังมีพิพิธภัณฑ์ซึ่งจัดแสดงวัตถุโบราณและอุปกรณ์เครื่องใช้ในการดำรงชีวิตของผู้คนชุมชนบางเสาธงในอดีต

อ้างอิง
วัดศาลากุล
วัดศาลากุล บ้างเขียนว่า วัดศาลากุน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ถือเป็นวัดไทยวัดเดียวในตำบลเกาะเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี วัดมีที่ดินทั้งหมด 40 ไร่ เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันชื่อ พระสมุห์ณรงค์ชาญ กนฺตธมฺโม

ประวัติ
วัดศาลากุลน่าจะเป็นวัดที่สร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย แต่เดิมมีชุมชนที่มีประชากรไม่มากนัก เนื่องจากพื้นที่เป็นชายตลิ่งที่เป็นที่ดินงอก สัญจรไม่สะดวก เมื่อเริ่มสร้างวัดคงอยู่ไม่ห่างจากแม่น้ำมากนักและมีคลองวัดศาลากุลเป็นทางเชื่อมแม่น้ำเจ้าพระยา ต่อมาที่ดินงอกออกไปมาก ทำให้วัดอยู่ห่างจากแม่น้ำเจ้าพระยามาก
วัดถูกปล่อยทิ้งร้างตั้งแต่ครั้งเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 จนกระทั่งประมาณสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย มีเรือสำเภามาจอดที่ปากด่านเพื่อรอรับสินค้า เช่น ครั่ง ข้าว ไม้ฝาง ฯลฯ เพื่อนำไปขายต่างประเทศ จนเจ้าพระยารัตนาธิเบศร์ (กุน) สมุหนายกที่ได้รับราชการตั้งแต่ครั้งสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช มาจนถึงสมัยรัชกาลที่ 2 ตัวท่านเป็นคนจีน ได้มาสร้างศาลาให้บริวารพักบริเวณใกล้วัด ชาวบ้านเรียกศาลานี้ว่า ศาลาเจ้าคุณกุน หรือ ศาลาจีนกุน รวมทั้งเป็นชื่อเดิมของเกาะเกร็ดด้วย เมื่อการค้าสำเภายกเลิกไป บริเวณนี้จึงสงบเงียบจึงได้กลายมาเป็นวัด วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในปี พ.ศ. 2394
อาคารเสนาสนะและวัตถุโบราณ
อุโบสถลักษณะทรงโบราณ 2 ชั้น ขนาด 5 ห้อง หลังคาลด 2 ชั้น มีมุขคลุมชานชาลาทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ และคันทวยปูนประดับกระจก หน้าบันเป็นปูนปิดทองประดับกระจก วิหารด้านใต้อุโบสถ มีวิหารประดิษฐานรูปหล่ออดีตเจ้าอาวาส ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ เจดีย์และกุฏิสงฆ์

วัดมีวัตถุโบราณได้แก่ หีบมุกและโต๊ะหมู่มุกที่หลวงพ่อสุนสร้างขึ้นมา มีการประดับมุกไฟอย่างดี ฝีมืองดงามมาก พร้อมเครื่องแก้วเจียระไนชุดใหญ่
เครื่องรางของขลัง
วัดศาลากุลมีพระเกจิอาจารย์ผู้มีความเก่งกล้าสามารถในการปลุกเสกเครื่องรางของขลังที่มีชื่อเสียงในยุคเก่า อย่างหลวงพ่อสุ่น ได้รับสมญาว่า ขุนกระบี่วานร ฤทธิเกริกไกร หนึ่งในสยาม ในวงการพระเครื่อง หนุมาน หลวงพ่อสุ่น ถือว่าเป็นสุดยอดของขลังหนึ่งในชุดเบญจภาคี ที่นักสะสมต้องหามาไว้ครอบครองบูชา

อ้างอิง
วัดท้องคุ้ง (จังหวัดนนทบุรี)
วัดท้องคุ้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านคลองพระอุดม ตำบลคลองพระอุดม อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี
ประวัติ
วัดท้องคุ้งเป็นวัดโบราณที่สร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา แต่กลายเป็นวัดร้างไปเมื่อพม่ายกทัพมาตีกรุงศรีอยุธยาจนถึง พ.ศ. 2325 ชาวมอญจากเกาะปิ้น เมืองเมาะลำเลิง ที่เข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารในพระราชอาณาจักรไทย ได้มาปฏิสังขรณ์วัดนี้และตั้งชุมชนอยู่ใกล้วัด ตั้งชื่อวัดว่า วัดเกาะปิ้น หรือ เภี้ยะเก้าฮ์ปิ้น ในภาษามอญ มีพระเถระจากเมืองมอญมาอยู่ประจำที่วัดนี้มาโดยตลอด จนในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีการบูรณะวัดครั้งใหญ่ เจ้าสัวฉิมเป็นผู้ดำเนินการบูรณะ ชื่อไทยตามปรากฏในหนังสือทำเนียบคณะสงฆ์ กระทรวงธรรมการพิมพ์เมื่อ ร.ศ. 123 (พ.ศ. 2448) เรียก วัดบ้านแหลมกลาง ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดท้องคุ้ง" บ้างว่าเจ้าสัวฉิมผู้บูรณะมีภรรยาชื่อ
กลาง ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดท้องคุ้ง" บ้างว่าเจ้าสัวฉิมผู้บูรณะมีภรรยาชื่อ "คุ้ง" จึงใช้ชื่อนี้ บ้างว่าเปลี่ยนชื่อวัดเนื่องจากมีชื่อบ้านแหลมหลายวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542
อุโบสถ
อุโบสถเป็นอาคารทรงสูง ขนาดกว้าง 6 เมตร ยาว 11.30 เมตร หลังคาโครงไม้มุงกระเบื้อง ช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ เป็นไม้แกะสลัก หน้าบันเป็นปูนปั้นนูนสูงลายดอกพุดตานระบายสี ด้านหน้า มีพาไลและประตูด้านเดียว ซุ้มประตู หน้าต่าง ลายปูนปั้นเหนือขอบหน้าต่างงดงามมาก เป็นทรงจอมแห ลวดลายดอกพุดตานผสมรักร้อยระบายสี ที่ผนังเหนือระดับหน้าต่างมีเสมา 8 ทิศ ติดอยู่โดยรอบ

อ้างอิง
วัดคงคา
วัดคงคา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านบางม่วง ตำบลบางม่วง อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี
วัดคงคาสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยสุโขทัย ตั้งขึ้นเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2370 เดิมชื่อ วัดโคก เนื่องจากที่ตั้งวัดเป็นเนินสูง เมื่อครั้งพระเจ้าตากสินมหาราชทรงรวบรวมไพร่พลหนีมายังกรุงธนบุรี พม่าได้ยกทัพตามมาพักที่วัดนี้เพื่อปราบปราม เล่ากันว่า หลวงพ่อศิลาแดงได้ทรงเข้าไปนิมิตในพระเจ้าตากสินมหาราชให้ระวังพระองค์ เมื่อพระเจ้าตากสินมหาราชทรงตื่นจากบรรทม จึงวางแผนนำทหารไทยเข้าโจมตีทหารพม่าจนแตกพ่ายกลับไป ด้วยเหตุนี้เองชาวบ้านจึงนับถือหลวงพ่อศิลาแดง ต่อมาวัดเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดคงคา" เพราะอยู่ริมคลองลัดและคลองบางใหญ่ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2547
อุโบสถประดิษฐานพระประธาน หลวงพ่อศิลาแดง (แลง) เป็นพระพุทธรูปทรงนางทำด้วยศิลาแลงปิดทองคำเปลวแบบสุโขทัย สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยอยุธยา สิ่งศักดิ์สิทธิ์อื่น ๆ เช่น หลวงปู่ทวดองค์ใหญ่ สูง 5 เมตร สร้างเสร็จเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2553 พระสังกัจจายน์ พระสีวลี เจ้าแม่กวนอิม เสด็จพ่อ ร.5 เจ้าแม่ตะเคียนชื่อ เจ้าแม่ศรีเกศ ท้าวเวสสุวรรณ เป็นต้น

อ้างอิง
วัดอัมพวัน (จังหวัดนนทบุรี)
วัดอัมพวัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 13 บ้านคลองขวาง ตำบลบางม่วง อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี

ประวัติ
วัดอัมพวันสร้างขึ้น พ.ศ. 2175 ในสมัยสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง เดิมชื่อ วัดบางม่วง ตั้งอยู่ริมคลองแม่น้ำอ้อมซึ่งเป็นแม่น้ำเจ้าพระยาสายเดิม สันนิษฐานว่าชื่อวัดตั้งตามสภาพการทำสวนมะม่วงของชาวบ้านรอบพื้นที่วัด ทั้งนี้คำว่า อัมพวัน หรือ อัมพวาน แปลว่า ป่ามะม่วงหรือสวนมะม่วง และในสมัยพุทธกาลก็มีสวนอัมพวัน ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างกำแพงกรุงราชคฤห์กับภูเขาคิชฌกูฏ ครั้งหนึ่งหมอชีวกโกมารภัจจ์เคยถวายการรักษาอาการประชวรของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้หายเป็นปกติ วัดอัมพวันได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2551
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่โดดเด่นของวัดคือ หอไตรซึ่งมีความสมบูรณ์ทางสถาปัตยกรรมไทยอย่างมาก เป็นเรือนไม้กลางน้ำ 2 ชั้น หลังคาซ้อน 2 ชั้น มีปีกนก 1 ชั้น มุงกระเบื้องดินเผาใต้เชิงชาย และหน้าบันประดับไม้สลักลายรดน้ำ ชั้นล่างโล่งไม่มีพื้นและฝา ชั้นบนเป็นตัวหอขนาด 2 ห้อง ช่วงล่างเป็นลูกฟักกระดานดุน ตอนบนเป็นซี่ลูกกรงไม้กลึง เสากรอบประตูเป็นเสาหัวเม็ด ประตูหูข้าง เครื่องลำยองเป็นไม้จำหลัก ฝาผนังด้านนอกทาสีลูกฟักด้วยสีแดงขอบขาว ตัวไม้เครื่องบันอื่น ๆ ทาสีขาวตัดเหลี่ยมสีแดง เสาลงพื้นสีขาวเขียนลายแดง หน้าบาน ประตูเข้าในหอไตรเป็นบานไม้ลงรักปิดทองลายพุ่มข้าวบิณฑ์และลายประจำยามก้านแย่ง อกเลาเป็นไม้จำหลักลายดอกพุดตานลูกฟัก เหนือประตูเป็นภาพนกข้างละตัว เห
ยามก้านแย่ง อกเลาเป็นไม้จำหลักลายดอกพุดตานลูกฟัก เหนือประตูเป็นภาพนกข้างละตัว เหนือขึ้นไปเป็นภาพพระอาทิตย์และพระจันทร์ ในห้องสะกัดท้าย ภายในหอไตรเก็บพานตะลุ่มและฐานพระพุทธรูปไม้จำหลักเป็นจำนวนมาก
อุโบสถประดิษฐาน พระพุทธมงคลสุโขทัย ในกุฏิเจ้าอาวาสมีพระปางเทริดสะดุ้งมารซึ่งมีลักษณะเหมือนใส่หมวก อยู่ในท่ายืนตรง มีต้นกำเนิดมาจากสมัยอยุธยา

วัดยังมีมณฑปพระพุทธบาท ภายในมีพระพุทธบาทจำลองทำด้วยโลหะประดิษฐานอยู่บนฐานปูน และศาลาท่าน้ำที่งดงามมาก

อ้างอิง
อาเตชกาห์แห่งบากู
บากูอาเตชกาห์ (Baku Ateshgah จาก , Ātashgāh ออแทชกอฮ์, ) หรือที่นิยมเรียกว่า "วิหารไฟแห่งบากู" (Fire Temple of Baku) เป็นศาสนสถานโบราณในเมืองซูราฮานี (Surakhani town), อำเภอซูราฮานี , บากู, ประเทศอาเซอร์ไบจาน
จากจารึกภาษาเปอร์เซียและอินเดียที่ปรากฏระบุว่าศาสนสถานนี้เคยถูกใช้ในศาสนาฮินดูและศาสนาโซโรอัสเตอร์ คำว่า "อาตัช" (آتش Ātash) เป็นภาษาเปอร์เซียแปลว่า ไฟ หมู่อาคารภายในเป็นรูปห้าเหลี่ยม มีโถงกลางรายล้อมด้วยห้องย่อยสำหรับนักบวช และมี แท่นบูชาสี่เสาอยู่ตรงกลาง สร้างขึ้นในราวศตวรรษที่ 17 ถึง 18 และถูกทิ้งร้างในปลายศตวรรษที่ 19 อาจด้วยประชากรชาวอินเดียในพื้นที่ที่ลดลง ไฟนิรันดร์กาลที่เกิดขึ้นในธรรมชาติของวิหารไฟนี้ได้มอดดับไปในปี 1969 หลังจากการโชดช่วงชัชวาลนับศตวรรษจากปิโตรเลียมและแก๊สธรรมชาติในพื้นที่ ไฟใหม่ที่จุดในปัจจุบันนั้นได้มาจากการต่อท่อแก๊สมาจากเมืองใกล้เคียงแทน
วิหารไฟนี้เคยได้รับการเสนอชื่อเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกในปี 1998 โดย Gulnara Mehmandarova ในวันที่ 19 ธันวาคม 2007 วิหารไฟนี้ได้รับสถานะเป็นแหล่งอนุรักษ์ทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมภายใต้รัฐกำหนดของประธานาธิบดีอาเซอร์ไบจาน

ดูเพิ่ม
* โกบูสตาน บากู
* ยานาร์ดาก
* ศาสนาโซโรอัสเตอร์ในประเทศอาเซอร์ไบจาน
* ศาสนาฮินดูในประเทศอาเซอร์ไบจาน
* ศาสนาซิกข์ในประเทศอาเซอร์ไบจาน
* แหล่งมรดกโลกในประเทศอาเซอร์ไบจาน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
* Indian Inscriptions on the Fire Temple at Bāku (1908)
* “Atəşgah məbədi” - official web-site of museum fire temple Atashgah (in Azeri)
* Sanskrit invocation to Lord Shiva in an Atashgah inscription, with the Hindu devotional-form of the Swastika on top
* Punjabi inscription on the Atashgah beginning with Ik Onkar Satnam"
* The cremation pit on the Atashgah premises
วัดจันทร์
วัดจันทร์ อาจหมายถึง
* วัดจันทร์ อำเภอหนองเรือ จังหวัดขอนแก่น
* วัดจันทร์ อำเภอกัลยาณิวัฒนา จังหวัดเชียงใหม่
* วัดจันทร์ อำเภอชุมพวง จังหวัดนครราชสีมา
* วัดจันทร์ อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดนครศรีธรรมราช
* วัดจันทร์ อำเภอลานสกา จังหวัดนครศรีธรรมราช
* วัดจันทร์ อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี
* วัดจันทร์ อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดจันทร์ อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ จังหวัดเพชรบูรณ์
* วัดจันทร์ อำเภอพรรณานิคม จังหวัดสกลนคร
* วัดจันทร์ อำเภอสทิงพระ จังหวัดสงขลา
* วัดจันทร์ อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง
วัดป่าเรไร
วัดป่าเรไร อาจหมายถึง
* วัดป่าเรไร อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น
* วัดป่าเรไร อำเภอคอนสาร จังหวัดชัยภูมิ
* วัดป่าเรไร อำเภอบ้านเขว้า จังหวัดชัยภูมิ
* วัดป่าเรไร อำเภอหนองบัว จังหวัดนครสวรรค์
* วัดป่าเรไร อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี
* วัดป่าเรไร อำเภอเมืองบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์
* วัดป่าเรไร อำเภอนางรอง จังหวัดบุรีรัมย์
* วัดป่าเรไร อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ จังหวัดเพชรบูรณ์
* วัดป่าเรไร อำเภอเมืองร้อยเอ็ด จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดป่าเรไร อำเภอสุวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดป่าเรไร อำเภออาจสามารถ จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดป่าเรไร อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย
* วัดป่าเรไรทอง อำเภอวิเชียรบุรี จังหวัดเพชรบูรณ์
* วัดป่าเรไรย์ อำเภอพระยืน จังหวัดข
ป่าเรไรทอง อำเภอวิเชียรบุรี จังหวัดเพชรบูรณ์
* วัดป่าเรไรย์ อำเภอพระยืน จังหวัดขอนแก่น
* วัดป่าเรไรย์ อำเภอทับคล้อ จังหวัดพิจิตร
* วัดป่าเรไรรัตนาราม อำเภอเขื่องใน จังหวัดอุบลราชธานี
ดูเพิ่ม
* วัดป่าเลไลย์
* วัดป่าเลไลยก์
กลุ่มโบราณสถานแห่งมหาพลิปุรัม
หมู่อนุสรณ์สถานที่มหาพลิปุรัม (Group of Monuments at Mahabalipuram) เป็นกลุ่มของอนุสรณ์สถานทางศาสนาที่สร้างขึ้นในศตวรรษที่เจ็ดถึงแปดในเมืองชายฝั่งและเมืองท่องเที่ยว มหาพลีปุรัม รัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย เป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก ตั้งอยู่บนชายหาดโคโรมนเฑลบนอ่าวเบงกอล ราว ทางใต้ของเจนไน เมืองหลวงของรัฐ

หมู่อาคารนี้ประกอบด้วยโบสถ์พราหมณ์ (โฆยิล) และอนุสาวรีย์ทางศาสนารวม 40 แห่ง รวมถึงงานสลักหินในที่เปิดที่ใหญ่ที่สุดในโลกแห่งหนึ่งคือ บุตรธิดาแห่งคงคา หรือ การไถ่บาปของอรชุน
โบราณสถานต่าง ๆ เหล่านี้สร้างขึ้นในสมัยจักรวรรดิปัลลวะ และเป็นที่เรียกขานในชื่อของเจดีย์ทั้งเจ็ด (Seven Pagodas) ในเอกสารตีพิมพ์ยุคโคโลเนียล ในวรรณกรรมบางชิ้นเรียกขานว่าเป็น หมู่เทวสถานมามัลลปุรัม หรือ หมู่เทวสถานมหาพลีปุรัม ในงานยุคใหม่ นับตั้งแต่การบูรณะในปี 1960 หมู่โบราณสถานเหล่านี้ได้อยู่ภายใต้การดูแลของกรมศึกษาโบราณคดีอินเดีย

อ้างอิง
วัดเขาโบสถ์
วัดเขาโบสถ์ อาจหมายถึง
* วัดเขาโบสถ์ อำเภอบางสะพาน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
* วัดเขาโบสถ์ อำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง
วัดอ่างทอง
วัดอ่างทอง อาจหมายถึง
* วัดอ่างทอง อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร
* วัดอ่างทอง อำเภอสนามชัยเขต จังหวัดฉะเชิงเทรา
* วัดอ่างทอง อำเภอบรรพตพิสัย จังหวัดนครสวรรค์
* วัดอ่างทอง อำเภอโซ่พิสัย จังหวัดบึงกาฬ
* วัดอ่างทอง อำเภอทับสะแก จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
* วัดอ่างทอง อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดอ่างทอง อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร
* วัดอ่างทอง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา
* วัดอ่างทองพัฒนา อำเภอคลองขลุง จังหวัดกำแพงเพชร
* วัดอ่างทองวรวิหาร อำเภอเมืองอ่างทอง จังหวัดอ่างทอง
ยูบิซอฟต์
Ubisoft Entertainment SA ( ; ; ) เป็นบริษัทเกมของฝรั่งเศสโดยมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่มงเทรยและสตูดิโอพัฒนาอีกรอบ ๆ โลก ยูบิซอฟต์ได้เผยแพร่วิดีโอเกมหลายแฟรนไชส์ซึ่งรวมถึง Rayman, Raving Rabbids, Prince of Persia, Assassin's Creed, Far Cry, Just Dance, และซีรีส์ Tom Clancy's ณ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2561 ยูบิซอฟต์เป็นบริษัทเกมที่ใหญ่ที่สุดอันดับที่ห้าในอเมริกาและยุโรปในแง่ของรายได้และมูลค่าหลักทรัพย์ตามราคาตลาด หลังจาก แอคติวิชัน บลิซซาร์ด, อิเล็กทรอนิก อาตส์, เทค-ทูอินเทอร์แอคทีฟ (เจ้าของร็อกสตาร์เกมส์) และซีดีโปรเจกต์

อ้างอิง
จัณฑีครห์แคปิตอลคอมเพล็กซ์
จัณฑีครห์แคปิตอลคอมเพล็กซ์ ( ) ตั้งอยู่ที่เซ็กเตอร์ 1 (sector-1) ของเมืองจัณฑีครห์ ประเทศอินเดีย เป็นกลุ่มอาคารที่ทำการของรัฐบาลออกแบบโดยสถาปนิก เลอกอร์บูซีเย และเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก หมู่อาคารกินพื้นที่ทั้งหมด 100 เอเคอร์ และถือเป็นตัวแทนเอก (prime manifestation) ของสถาปัตยกรรมในจัณฑีครห์ ในหมู่อาคารประกอบด้วยสามอาคาร คือ พาเลซออฟอัสเซมบลี, อาคารสำนักเลขาธิการ และศาลสูงปัญจาบและหรยาณา รวมถึงอนุสาวรีย์ (โอเพนแฮนด์, จีโอเมตริกฮิลล์, ทาวเวอร์ออฟชาโดวส์ และอนุสาวรีย์วีรชนผู้สละชีพ) และทะเลสาบหนึ่งแห่ง
จัณฑีครห์แคปิตอลคอมเพล็กซ์กับอาคารอีกสิบหกแห่งที่ออกแบบโดยเลอกอร์บูซีเยได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก ภายใต้ชื่อ "งานสถาปัตยกรรมของเลอกอร์บูซีเย" เมื่อเดือนกรกฎาคม 2016

ระเบียงภาพ
File:Capitol High Court.jpg|พาเลซออฟจัสติส
File:Secretariat Chandigarh.jpg|อาคารสำนักเลขาธิการ
File:The Palace of Assembly.jpg|พาเลซออฟอัสเซมบลี
File:Entry Gate to The Palace of Assembly, Capitol Complex, Chandigarh.jpg|ทางเข้าพาเลซออฟอัสเซมบลี
File:The Open Hand Monument, Capitol Complex, Chandigarh.jpg|อนุสาวรีย์โอเพินแฮนด์
File:The Shadow Tower, Capitol Complex, Chandigarh.jpg|เดอะทาวเวอร์ออฟชาโดวส์ 
File:The Geometric Hill, Capitol Complex, Chandigarh.jpg|เดอะจีโอเมตริกฮิลล์

อ้างอิง
โกณารักสูรยมนเทียร
โกณารักสุรยมนเทียร ( ; Konark Surya Mandir) หรือ เทวสถานพระอาทิตย์โกณารัก (Konark Sun Temple) เป็นมนเทียรบูชาพระสูรยะ สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ตั้งอยู่ที่เมืองโกณารัก ราว ทางนะวันออกเฉียงเหนือของปุรี บนชายฝั่งของรัฐโอฑิศา ประเทศอินเดีย ผู้มีดำรัสสร้างคือพระเจ้านรสิงหเทวะที่หนึ่งแห่งจักรวรรดิคงคาตะวันออก ในราวปี 1250
หนึ่งลงในสิ่งก่อสร้างที่ยังคงเหลือในหมู่อาคารคือสูรยรถ (ราชรถพระสูรยะ) ความสูง ที่ซึ่งมีล้อและม้าสลักจากหินขนาดใหญ่ ที่ซึ่งในอดีตเคยมีความสูงถึง ปัจจุบันส่วนใหญ่ของหมู่อาคารเหลือเพียงซากปรักหักพัง โดยเฉพาะศิขรเหนือมนเทียรหลัก ที่ซึ่งในอดีตเคยสูงกว่ามณฑปที่เหลืออยู่ สิ่งก่อสร้างและองค์ประกอบที่เหลืออยู่แสดงให้เห็นถึงงานศิลปะ ประติมานวิทยา และการแกะสลักที่วิจิตรตระการตา เช่นฉากที่แสดง กามะ และ มิถุน ในรูปอีโรติก อีกชื่อหนึ่งของมนเทียรนี้คือ สูรยเทวาลัย สถาปัตยกรรมของสูรยเทวาลัยนี้เป็นรูปแบบหนึ่งของแบบโอฑิศา ที่เรียกว่าสถาปัตยกรรมกลึงคะ
สิ่งที่ทำให้สูรยเทวาลัยถูกทำลายจนเหลือเพียงทุกวันนี้ยังไม่เป็นที่ประจักษ์และยังคงเป็นที่ถกเถียง มีผู้เสนอแนวคิดตั้งแต่ผลจากภัยพิบัติทางธรรมชาติไปจนถึงการทำลายของกองทัพมุสลิมในศตวรรษที่ 15 ถึง 17 นักเดินทางชาวยุโรปได้เรียกเทวาลัยนี้ว่า "เจดีย์ดำ" (Black Pagoda) มีหลักฐานเก่าแก่ถึงปี 1676 ด้วยหอหลักเป็นสีดำ ควบคู่ไปกับชคันนาถเทวาลัยที่ปุรีซึ่งถูกเรียกว่า "เจดีย์ขาว" (White Pagoda) เจดีย์ทั้งสองนี้เป็นจุดสังเกตสำคัญของผู้ล่องเรือมาตามอ่าวเบงกอล
หมู่เทวาลัยที่เห็นอยู่ในปัจจุบันนั้นได้รับการบูรณะบางส่วนโดยนักโบราณคดีชาวบริเตนในยุคอาณานิคม ในปี 1984 สูรยเทวาลัยโกณารักได้รับการยกย่องเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก ในปัจจุบันที่นี่ยังคงเป็นแหล่งจาริกแสวงบุญสำคัญของชาวฮินดูและเป็นหนึ่งในจุดหมายของเส้นทางจาริกที่มีขึ้นทุก ๆ ปีที่เรียกว่า จันทรภาคเมลา ในช่วงเดือนกุมภาพันธ์

ศัพทมูล
คำว่า โกณารัก (Konark) มาจากการรวมคำภาษาสันสกฤตสองคำคือ โกณ (Kona; มุม/เทวดา) และ อารก (Arka; พระอาทิตย์) ความหมายของ โกณ ในที่นี้นั้นยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด แต่อาจสื่อถึงตำแหน่งที่เป็นตะวันออกเฉียงใต้ของมนเทียรหรืออาจของสูรยมนเทียรอื่น ๆ ในอนุทวีป ส่วนคำว่า อรกะ หมายถึงเทพเจ้าแห่งพระอาทิตย์ของฮินดู พระสูรยะ

อ้างอิง
บรรณานุกรม
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*Dehejia, V. (1997). Indian Art. Phaidon: London. .
* 
* 
* 
*Harle, J.C., The Art and Architecture of the Indian Subcontinent, 2nd edn. 1994, Yale University Press Pelican History of Art, 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* Konark Sun Temple (Official Website), Tourism Department, Government of Odisha
* Konark Sun Temple, World Heritage Site, UNESCO
* Konark Sun Temple, Archaeological Survey of India
* Konark Dance Festival, Government of Odisha
*Iconography at Konark Temple , Rusav Kumar Sahu (2011)
หัมปี
หัมปี (Hampi) หรือ หัมเป (Hampe) หรือเรียกว่า กลุ่มอนุสรณ์สถานที่หัมปี (Group of Monuments at Hampi) เป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก ตั้งอยู่ทางตะวันออกตอนกลางของรัฐกรณาฏกะ ประเทศอินเดีย
ในอดีต หัมปีเคยเป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิวิชัยนคร ในศตววรณที่ 14 บันทึกเหตุการณ์ของนักเดินทางชาวเปอร์เซียและยุโรปโดยเฉพาะชาวโปรตุเกส ระบุว่าหัมปีเป็นเมืองที่เจริญรุ่งเรือง, มั่งคั่ง และยิ่งใหญ่ ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำตุงคภัทร ในเมืองเต็มไปด้วยวิหาร บ้านเรือน และตลาด ในช่วงปี 1500 หัมปีวิชัยคร เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในโลกเป็นอันดับสองในบรรดาเมืองยุคกลาง เป็นรองเพียงปักกิ่ง และเป็นไปได้ว่าเป็นเมืองที่ร่ำรวยที่สุดในอินเดียในยุคนั้น มีทั้งผู้ค้าจากเปอร์เซียและโปรตุเกส จักรวรรดิวิชัยนครสิ้นสุดลงหลังพ่ายแพ้ภายหลังการปะทะกับรัฐสุลต่านมุสลิม เมืองหลวงหัมปีถูกยึดครอง ทุบทำลายและลักเอาของมีค่าไปโดยกองทัพของสุลต่านในปี 1565 หลังจากนั้นหัมปีก็อยู่ในสภาพเป็นซ
ละลักเอาของมีค่าไปโดยกองทัพของสุลต่านในปี 1565 หลังจากนั้นหัมปีก็อยู่ในสภาพเป็นซากปรักหักพังมาโดยตลอด
ปัจจุบันหัมปีตั้งอยู่ในรัฐกรณาฏกะ ใกล้กับเมืองโหสปีตี ซากปรักหักพังของหัมปีกินพื้นที่มากกว่า และยูเนสโกได้ยกย่องให้หัมปีเป็น "แหล่งที่ขึงขังและยิ่งใหญ่ (austere, grandiose site)" ที่มี 1,600 อาคารที่ยังหลงเหลือมาถึงในปัจจุบัน ของอาณาจักรฮินดูอันยิ่งใหญ่อาณาจักรสุดท้ายของอินเดียใต้ ประกอบไปด้วยทั้ง "ป้อมปราการ, พื้นที่ริมแม่น้ำ, หมู่อาคารหลวงและศาสนสถาน, เทวาลัย, ศาล, หอที่มีเสา, มณฑป, อนุสาวรีย์, สิ่งก่อสร้างเพื่อขนส่งน้ำและอื่น ๆ"
หัมปีมีอายุเก่าแก่กว่าอาณาจักรวิชัยนคร มีหลักฐานแสดงในจารึกยุคพระเจ้าอโศกมหาราชและมีปรากฏใน รามายณะ และบรรดาปุราณะในศาสนาฮินดูด้วยชื่อปัมปา (ปารวตี) เทวีตีรถะเกษตร ในปัจจุบัน หัมปียังคงมีความสำคัญในทางศาสนา เช่นวิรูปักษะมนเทียร ซึ่งเป็นเทวาลัยของอาทิศังการะ และยังคงมีผู้เข้ามาสักการะรวมถึงมีพิธีกรรมอยู่ตลอด

คำว่าหัมปีมาจากภาษากันนาดาเก่า ปัมปา (Pampaa) อันแปลว่าใหญ่หรือยิ่งใหญ่

อ้างอิง
บรรณานุกรม
* S.Srinivasachar, T.S.Satyan, Hampi : The fabled capital of the Vijayanagara Empire, (Directorate of Archaeology and Museums), Govt. of Karnataka, 1995
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* A.N. Longhurst, Hampi Ruins Described and Illustrated, (Laurier Books Ltd., 1998) 
* 
* 
* 
* The Ruins of Hampi:Travel Guide 
* Karnataka State Gazetteer 1983.

แหล่งข้อมูลอื่น
* Hampi Museum, Archaeological Survey of India
* Group of Monuments at Hampi, UNESCO World Heritage List
* Vijayanagara Research Project , Penn Museum
* Fields of Victory: Vijayanagara , Kathleen Morrison, UC Berkeley
* Hampi - Exploring The Lost Empire
* Hampi - Travel Guide
วัดบางไกรใน
วัดบางไกรใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่บริเวณสามแยกคลองขวางบางขุนกองตัดกับคลองวัดบางไกรใน ในหมู่ที่ 4 บ้านบางนายไกร ตำบลบางขุนกอง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระครูสถิตวิสุทธิวงศ์ (ศักดา ฐิตวํโส)
ประวัติ
วัดบางไกรในตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2310 เดิมชื่อ วัดนายไกร สร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์แก่นายไกรทอง ผู้ปราบชาละวัน อีกแหล่งข้อมูลระบุเดิมชื่อ วัดบางนายไกร ซึ่งที่ตั้งวัดบางนี้ชื่อ บางนายไกร มีเรื่องเล่าว่านายไกรทองเป็นชาวสวน เรียนวิชาอาคมต่างที่วัดลิงขบ นายไกรทองนำผลไม้ลงในเรือ ล่องเรือไปตามหัวเมืองต่าง ๆ ทั้งทางเหนือและทางใต้ จนไปถึงเมืองพิจิตร ได้พบประกาศการปราบจระเข้ ผู้ใดปราบได้จะได้รางวัลเป็นที่นา ได้ผู้หญิง ได้ทรัพย์สมบัติ เมื่อนายไกรทองปราบจระเข้ได้จึงตั้งหลักปักฐานอยู่ที่พิจิตรจนสิ้นบุญ ชาวนนทบุรีได้ทราบเรื่องราวว่าเป็นลูกหลานของนายไกรทองจึงได้ประกาศตามหาลูกหลานที่เมืองพิจิตรด้วยแต่ไม่พบ ลูกหลานที่นนทบุรีจึงได้สร้างวัดเพื่อเป็นอนุสรณ์
กหลานที่เมืองพิจิตรด้วยแต่ไม่พบ ลูกหลานที่นนทบุรีจึงได้สร้างวัดเพื่อเป็นอนุสรณ์ เดิมโครงสร้างวัดสร้างด้วยไม้สักทอง แกะสลักลายไม้สักทองเขียนด้วยจิตรกรรมสีลายต่าง ๆ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526 ปัจจุบันใช้ชื่อว่า "วัดบางไกรใน" เพื่อไม่ให้สับสนกับ "วัดบางไกรนอก" ที่ตั้งอยู่ต้นคลองบางนายไกร
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถหลังเก่ามีมุขพาไลโครงสร้างไม้ทั้งหน้าและหลัง หน้าบันเป็นไม้สักฉลุลวดลาย บานประตูด้านหน้ามีภาพเขียนสีรูปทวารบาลถืออาวุธด้ามยาว ภายในโบสถ์มีภาพฉากหลังเขียนภาพสีรูปทวารบาลถืออาวุธด้ามยาว ฉากหลังเขียนภาพช่อดอกพุดตานใบเทศ นอกจากนี้ยังเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธไกรรัตนนายก (หลวงพ่อโต) เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางสมาธิ มีพระอัครสาวกซ้ายขวาและพระพุทธรูปปางมารวิชัยข้างละองค์ กรมศิลปากรได้เข้ามาบูรณะวัดและขึ้นทะเบียนอุโบสถหลังนี้เป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2544
ข้างอุโบสถหลังเก่ามีศาลนายไกรทองและวิหารหลังเขียวซึ่งเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปหลวงพ่ออู่ทอง หลวงพ่อทอง หรือหลวงพ่อแหน ได้รับการอัญเชิญมาจากอุโบสถวัดตะระเก (ในขณะนั้นเป็นวัดร้าง) มีเรื่องเล่าว่าพระพุทธรูปองค์นี้สร้างขึ้นเมื่อครั้งที่พระเจ้าอู่ทองมาตั้งทัพไปรบเมืองราชบุรี เหตุที่มีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "หลวงพ่อแหน" เนื่องมาจากระหว่างที่อัญเชิญมาได้ตกลงไปในคลอง เมื่อนำขึ้นมาแหนก็ติดอยู่ตามองค์พระ

อ้างอิง