สายหยุด ดีวงษ์
สายหยุด ดีวงษ์ ( ) เป็นแม่ครัวอาหารไทยจากเขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นเจ้าของโรงเรียนสอนทำอาหารไทยอย่างง่ายให้กับชาวต่างชาติ และเป็นเจ้าของผลงานเขียน "คุกกิงวิทพู่" (Cooking With Poo) ซึ่งตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2554 และได้รับความสนใจระดับนานาชาติ ผลงานเขียนของเธอยังได้รับรางวัลไดอะแกรมสาขาหัวเรื่องที่แปลกที่สุดแห่งปีโดยนิตยสารเดอะบุกเซลเลอร์
สายหยุดเกิดและเติบโตในครอบครัวซึ่งมีอาชีพค้าทรายริมแม่น้ำเจ้าพระยาก่อนที่จะย้ายไปอยู่กับครอบครัวขยายที่คลองเตยเพื่อไปเข้าโรงเรียนเมื่ออายุได้หกขวบ เธอเข้าเรียนจนถึงอายุ 14 ปีจึงออกจากโรงเรียนไปทำงานโรงงานเสื้อผ้าอยู่เจ็ดปีก่อนที่จะมาช่วยงานในร้านอาหารตามสั่งของญาติข้างสามี สามีของเธอขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างและมีลูกชายด้วยกันสองคน สายหยุดย่อชื่อเล่นของเธอจาก "ชมพู่" เหลือเพียง "พู่" ซึ่งออกเสียงคล้ายกับคำว่า "ปู" ในภาษาไทยซึ่งสื่อถึงสัตว์ และคำว่า "Poo" ในภาษาอังกฤษซึ่งแปลว่าอุจจาระ ในช่วงแรกเธอขายอาหารหน้าบ้านวันละ 12 ชั่วโมงและมีรายได้วันละประมาณ 200 บาท อย่างไรก็ตาม ผลกระทบจากนโยบายของรัฐบาลสมัยนั้นทำให้ต้นทุนสูงขึ้นและทำกำไรได้น้อยลง
สายหยุดเริ่มเรียนภาษาอังกฤษและเปิดโรงเรียนสอนทำอาหารให้กับชาวต่างชาติที่บ้านของเธอในชุมชนแออัดคลองเตย โดยได้รับความช่วยเหลือจากแอนจี บาร์เคอร์ ชาวออสเตรเลียผู้ร่วมก่อตั้งองค์การเออร์บันเนเบอส์ออฟโฮป (Urban Neighbours of Hope) ซึ่งสายหยุดได้ร่วมสมทบทุนในโครงการการกุศลกับองค์การดังกล่าวในเวลาต่อมา หลักสูตรการเรียนทำอาหารของเธอจะเปิดรับจองออนไลน์เท่านั้น และจะประกอบด้วยการนำเที่ยวตลาดชุมชนคลองเตยและการลงมือประกอบอาหาร แกรี โจนส์ คอลัมนิสต์ประจำหนังสือพิมพ์เซาท์ไชนามอร์นิงโพสต์ได้เขียนในบทความเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2558 บรรยายว่าโรงเรียนสอนทำอาหารของเธอเป็นห้องเดี่ยวขนาด "ราว 250 ตารางฟุต" ผนังสีเขียวอ่อนประดับด้วยภาพถ่ายและโปสเตอร์อาหารไทยซึ่งให้
าด "ราว 250 ตารางฟุต" ผนังสีเขียวอ่อนประดับด้วยภาพถ่ายและโปสเตอร์อาหารไทยซึ่งให้บรรยากาศเหมือนกับ "โรงเรียนอนุบาลรายได้น้อย" มากกว่าโรงเรียนสอนทำอาหารนานาชาติ อาหารไทยที่สายหยุดสอนในหลักสูตรของเธอจะเป็นอาหารไทยแบบ "เร็ว ๆ ง่าย ๆ" ค่อนไปทางอาหารข้างถนน
ผลงานตำราอาหาร "คุกกิงวิทพู่" ความยาว 112 หน้าเริ่มออกวางจำหน่ายกลาง พ.ศ. 2554 ผ่านทางสมาคมผู้สื่อข่าวต่างประเทศแห่งประเทศไทยและได้รับการประชาสัมพันธ์ระหว่างเดือนมิถุนายนและกรกฎาคมทางตะวันออกของออสเตรเลีย ตำราของเธอประกอบด้วยอาหารไทยแบบง่าย ๆ ที่ดัดแปลงให้เหมาะสมกับความนิยมของชาวต่างชาติ และได้รับรางวัลไดอะแกรมสาขาหัวเรื่องที่แปลกที่สุดแห่งปีโดยนิตยสารเดอะบุกเซลเลอร์เมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2555 อย่างไรก็ตาม แม้ว่าตามปกติแล้วคณะกรรมการจะมีรางวัลมอบให้ผู้ที่ "ค้นพบ" หัวเรื่องหนังสือประจำปีนั้น แต่เนื่องจากหัวเรื่องหนังสือดังกล่าวเป็นที่แพร่หลายทางทวิตเตอร์มาแล้ว คณะกรรมการจึงบริจาครางวัลส่วนนั้นให้กับองค์การเออร์บันเนเบอส์ออฟโฮปแทน
ใน พ.ศ. 2555 สตีเฟน ฟรายและเจมี โอลิเวอร์โพสต์ทางสื่อสังคมออนไลน์เกี่ยวกับชื่อหนังสือตำราอาหารของสายหยุด และหนังสือพิมพ์เดอะการ์เดียนในสหราชอาณาจักรก็ลงบทความกล่าวถึงตำราเล่มนี้ เธอปรากฏตัวในรายการทอล์กโชว์ของโลกตะวันตก และในรายการทำอาหารของเจมี โอลิเวอร์ หนังสือพิมพ์แท็บลอยด์ในสหราชอาณาจักรได้พาดหัวข่าวว่า "Jamie cooks with Poo" สายหยุดยังได้สัมภาษณ์สดทางบีบีซีเมื่อวันที่ 5 เมษายน ในเดือนเดียวกัน จิม พอลลาร์ด คอลัมนิสต์ประจำเดอะ เนชั่นได้เขียนว่าหนังสือของเธอประสบความสำเร็จเนื่องจากส่วนผสมที่ดีหลายอย่าง ทั้งภาพถ่ายและเนื้อหาที่จัดวางอย่างสวยงาม เทคนิคประชาสัมพันธ์ที่ชาญฉลาด ราคา และหัวเรื่อง บีบีซีรายงานในเดือนสิงหาคมปีเดียวกันว่ารายได้จากงา
์ที่ชาญฉลาด ราคา และหัวเรื่อง บีบีซีรายงานในเดือนสิงหาคมปีเดียวกันว่ารายได้จากงานเขียนของสายหยุดมากพอที่จะจ้างผู้ช่วยในโรงเรียนสอนทำอาหารและเป็นทุนการศึกษาให้ลูกชายทั้งสองของเธอ ชาวต่างชาติสนใจโรงเรียนสอนทำอาหารเพราะชื่อที่ชวนขัน ผ้ากันเปื้อนในโรงเรียนสอนทำอาหารของสายหยุดสกรีนข้อความว่า "I cooked with poo and I liked it"