SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดโพธาราม
วัดโพธาราม อาจหมายถึง วัดในจังหวัดต่อไปนี้

ภาคเหนือ 
*วัดโพธารามมหาวิหาร (ชื่อเดิมของวัดเจ็ดยอด จังหวัดเชียงใหม่)
*วัดโพธาราม จังหวัดแม่ฮ่องสอน
*วัดโพธาราม จังหวัดอุตรดิตถ์
*วัดโพธาราม อำเภอแม่ใจ จังหวัดพะเยา
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 
*วัดโพธาราม อำเภอพระยืน จังหวัดขอนแก่น
*วัดโพธาราม อำเภอพล จังหวัดขอนแก่น
*วัดโพธาราม อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น
*วัดโพธาราม อำเภออุบลรัตน์ จังหวัดขอนแก่น
*วัดโพธาราม อำเภอโป่งน้ำร้อน จังหวัดขอนแก่น
*วัดโพธาราม จังหวัดชัยภูมิ
*วัดโพธาราม จังหวัดนครราชสีมา
*วัดโพธาราม อำเภอเซกา จังหวัดบึงกาฬ
*วัดโพธาราม อำเภอเมืองบึงกาฬ จังหวัดบึงกาฬ
*วัดโพธาราม จังหวัดบุรีรัมย์
*วัดโพธาราม อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม
*วัดโพธาราม อำเภอนาเชือก จังหวัดมหาสารคาม
*วัดโพธาราม ตำบลหนองไผ่ อำเภอนาดูน จังหวัดมหาสารคาม
*วัดโพธาราม ตำบลดงบัง อำเภอนาดูน จังหวัดมหาสารคาม
*วัดโพธาราม อำเภอวาปีปทุม จังหวัดมหาสารคาม
*วัดโพธาราม อำเภอกุดชุม จ
ัดมหาสารคาม
*วัดโพธาราม อำเภอวาปีปทุม จังหวัดมหาสารคาม
*วัดโพธาราม อำเภอกุดชุม จังหวัดยโสธร
*วัดโพธาราม อำเภอมหาชนะชัย จังหวัดยโสธร
*วัดโพธาราม อำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธร
*วัดโพธาราม อำเภอโพนทอง จังหวัดร้อยเอ็ด
*วัดโพธาราม อำเภอโพธิ์ชัย จังหวัดร้อยเอ็ด
*วัดโพธาราม อำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด
*วัดโพธาราม อำเภออาจสามารถ จังหวัดร้อยเอ็ด
*วัดโพธาราม อำเภอเจริญศิลป์ จังหวัดสกลนคร
*วัดโพธาราม อำเภอวานรนิวาส จังหวัดสกลนคร
*วัดโพธาราม อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร
*วัดโพธาราม อำเภอเขวาสินรินทร์ จังหวัดสุรินทร์
*วัดโพธาราม อำเภอสังขะ จังหวัดสุรินทร์
*วัดโพธาราม อำเภอพนา จังหวัดอำนาจเจริญ
*วัดโพธาราม อำเภอเสนางคนิคม จังหวัดอำนาจเจริญ
*วัดโพธาราม จังห
จังหวัดอำนาจเจริญ
*วัดโพธาราม อำเภอเสนางคนิคม จังหวัดอำนาจเจริญ
*วัดโพธาราม จังหวัดอุดรธานี
*วัดโพธาราม อำเภอโขงเจียม จังหวัดอุบลราชธานี
*วัดโพธาราม อำเภอตระการพืชผล จังหวัดอุบลราชธานี
*วัดโพธาราม อำเภอบุณฑริก จังหวัดอุบลราชธานี
*วัดโพธาราม อำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี
*วัดโพธาราม อำเภอศรีเมืองใหม่ จังหวัดอุบลราชธานี
ภาคกลาง 
*วัดโพธาราม จังหวัดชัยนาท
*วัดโพธาราม จังหวัดนครสวรรค์
*วัดโพธาราม จังหวัดเพชรบูรณ์
*วัดโพธาราม จังหวัดสุโขทัย
*วัดโพธาราม อำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี
*วัดโพธาราม อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี

ภาคตะวันออก 
*วัดโพธาราม จังหวัดจันทบุรี
*วัดโพธาราม จังหวัดฉะเชิงเทรา
*วัดโพธาราม จังหวัดชลบุรี
*วัดโพธาราม จังหวัดปราจีนบุรี

ภาคตะวันตก 
*วัดโพธาราม จังหวัดตาก
*วัดโพธาราม อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี
*วัดอุทัยโพธาราม จังหวัดเพชรบุรี
ภาคใต้ 
*วัดโพธาราม จังหวัดตรัง
*วัดโพธาราม อำเภอชะอวด จังหวัดนครศรีธรรมราช
*วัดโพธาราม อำเภอพิปูน จังหวัดนครศรีธรรมราช
*วัดโพธาราม อำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี
*วัดโพธาราม อำเภอแม่ลาน จังหวัดปัตตานี
*วัดโพธาราม จังหวัดระนอง
*วัดโพธาราม จังหวัดสงขลา
*วัดโพธาราม จังหวัดสุราษฎร์ธานี

ดูเพิ่ม
* วัดโพธิ์
* วัดโพธิ์งาม
* วัดโพธิ์ชัย
* วัดโพธิ์ทอง
* วัดโพธิ์เผือก
* วัดโพธิ์เย็น
จังหวัดชิซูโอกะ
จังหวัดชิซูโอกะ ( ) เป็นจังหวัดในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในภูมิภาคชูบุ บนเกาะฮนชู มีเมืองหลวง คือ นครชิซูโอกะ จังหวัดนี้เป็นที่ตั้งของภูเขาฟูจิและมีชื่อเสียงของการปลูกชาเขียวที่ดีที่สุดในญี่ปุ่น
ประวัติศาสตร์
จังหวัดชิซูโอกะในปัจจุบัน ตั้งอยู่บนอาณาเขตของอดีตแคว้น 3 แคว้นได้แก่ แคว้นโทโตมิ ( ) แคว้นซูรูงะ ( ) และแคว้นอิซุ ( ) นอกจากนี้ ยังเป็นบ้านเกิดของโชกุนตระกูลโทกูงาวะคนแรก นั่นคือโทกูงาวะ อิเอยาซุ โทกูงาวะ อิเอยาซุปกครองพื้นที่นี้ จนกระทั่งสามารถปราบขุนศึกตระกูลโฮโจ ผู้มีอิทธิพลในภูมิภาคคันโตลงได้ และมอบให้อยู่ในความปกครองของโอดะ โนบูนางะ ต่อมา เมื่อโทกูงาวะ อิเอยาซุขึ้นเป็นโชกุนได้สำเร็จ เขาก็ได้ยึดภูมิภาคคันโตกลับให้ครอบครัวของตนดูแล และรวบรวมดินแดนรอบนครชิซูโอกะในปัจจุบันให้ขึ้นตรงกับรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ในค.ศ. 1868 หลังจากการสถาปนาแคว้นชิซูโอกะ ( ) หรือแคว้นซุมปุ ( ) ตระกูลโทกูงาวะก็ได้กลับมาอาศัยอยู่ในพื้นที่นี้อีกครั้ง
สภาพทางภูมิศาสตร์
จังหวัดชิซูโอกะมีพื้นที่ยาวตามแนวชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกไปจนถึงอ่าวซูรูงะ พื้นที่ฝั่งตะวันตกของจังหวัดกินพื้นที่ไปถึงเทือกเขาแอลป์ของญี่ปุ่น พื้นที่ฝั่งตะวันออกเป็นชายฝั่งคอดเข้าไปทางด้านเหนือจนถึงภูเขาไฟฟูจิ และรวมพื้นที่ของคาบสมุทรอิซุ ซึ่งเป็นเขตพักตากอากาศชื่อดังของญี่ปุ่นที่ยื่นออกไปในมหาสมุทรแปซิฟิก

แผ่นดินไหวโทไก
จากอดีตที่ผ่านมา ในทุก ๆ 100 ถึง 150 ปี จะมีแผ่นดินไหวร้ายแรงที่กระทบจังหวัดชิซูโอกะด้วย เรียกว่า แผ่นดินไหวโทไก ( ) ซึ่งครั้งล่าสุดเกิดขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1854
เขตการปกครอง
จังหวัดชิซูโอกะ แบ่งเขตการปกครองเป็น 23 นคร 5 อำเภอ และ 12 เมือง ดังนี้
;นคร
* โกเต็มบะ ( )
* คาเกงาวะ ( )
* คิกูงาวะ ( )
* โคไซ ( )
* ชิซูโอกะ ( )(เมืองหลวง) 
* ชิมาดะ ( )
* ชิโมดะ ( )
* ซูโซโนะ ( )
* นูมาซุ ( )
* ฟูกูโรอิ ( )
* ฟูจิ ( )
* ฟูจิโนมิยะ ( )
* ฟูจิเอดะ ( )
* มากิโนฮาระ ( )
* มิชิมะ ( )
* ไยซุ ( )
* อาตามิ ( )
* อิซุ ( )
* อิซูโนกูนิ ( )
* อิโต ( )
* อิวาตะ ( )
* โอมาเอซากิ ( )
* ฮามามัตสึ ( )

;อำเภอและเมือง

* อำเภอคาโมะ ( )
** เมืองคาวาซุ ( )
** เมืองนิชิอิซุ ( )
** เมืองมัตสึซากิ ( )
** เมืองมินามิอิซุ ( )
** เมืองฮิงาชิอิซุ ( )
* อำเภอชูจิ ( )
** เมืองโมริ ( )
* อำเภอทางาตะ ( )
** เมืองคันนามิ ( )
* อำเภอซุนโต ( )
** เมืองชิมิซุ ( )
** เมืองนางาอิซูมิ ( )
** เมืองโอยามะ ( )
* อำเภอไฮบาระ ( )
** เมืองคาวาเนฮง ( )
** เมืองโยชิดะ ( )

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ทางการของจังหวัดชิซูโอกะ 
* Official Shizuoka Guide
จังหวัดนางาโนะ
จังหวัดนางาโนะ ( ) เป็นจังหวัดที่ไม่ติดทะเลในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในภูมิภาคชูบุ บนเกาะฮนชู จังหวัดนางาโนะมีประชากร 2,007,682 คน ( ) และมีพื้นที่ ทางเหนือติดกับจังหวัดนีงาตะ ทางตะวันออกเฉียงเหนือติดกับจังหวัดกุมมะ ทางตะวันออกติดกับจังหวัดไซตามะ ทางตะวันออกเฉียงใต้ติดกับจังหวัดยามานาชิ ทางใต้ติดกับจังหวัดชิซูโอกะกับจังหวัดไอจิ และทางตะวันตกติดกับจังหวัดกิฟุกับจังหวัดโทยามะ

เมืองหลักและเมืองใหญ่สุดของจังหวัดคือนางาโนะ ส่วนเมืองหลักอื่น ๆ ได้แก่ มัตสึโมโตะ, อูเอดะ และอีดะ

เขตการปกครอง
จังหวัดนางาโนะ ประกอบด้วย 19 นคร 14 อำเภอ 23 เมือง และ 35 หมู่บ้าน ได้แก่
นคร
* โคมางาเนะ ( )
* โคโมโระ ( )
* ชิกูมะ ( )
* ชิโนะ ( )
* ชิโอจิริ ( )
* ซากุ ( )
* ซูซากะ ( )
* ซูวะ ( )
* โทมิ ( )
* นากาโนะ ( )
* นางาโนะ ( ) (เมืองหลวง)
* มัตสึโมโตะ ( )
* อาซูมิโนะ ( )
* อินะ ( )
* อีดะ ( )
* อียามะ ( )
* อูเอดะ ( )
* โอกายะ ( )
* โอมาจิ ( )

อำเภอ เมือง และหมู่บ้าน
* อำเภอคามิตากาอิ ( )
** เมืองโอบูเซะ ( )
** หมู่บ้านทากายามะ ( )
* อำเภอคามิมิโนจิ ( )
** เมืองชินาโนะ ( )
** เมืองอีซูนะ ( )
** หมู่บ้านโองาวะ ( )
* อำเภอคามิอินะ ( )
** เมืองทัตสึโนะ ( )
** เมืองมิโนวะ ( )
** เมืองอีจิมะ ( )
** หมู่บ้านนากางาวะ ( )
** หมู่บ้านมินามิมิโนวะ ( )
** หมู่บ้านมิยาดะ ( )
* อำเภอคิโซะ ( )
** เมืองคิโซะ ( )
** เมืองนางิโซะ ( )
** เมืองอาเงมัตสึ ( )
** หมู่บ้านคิโซะ ( )
** หมู่บ้านโอกูวะ ( )
** หมู่บ้านโอตากิ ( )
* อำเภอคิตาซากุ ( )
** เมืองคารูอิซาวะ ( )
** เมืองทาเตชินะ ( )
** เมืองมิโยตะ ( )
* อำเภอคิตาอาซูมิ ( )
** เมืองอิเกดะ ( )
** หมู่บ้านมัตสึกาวะ ( )
** หมู่บ้านโอตาริ ( )
** หมู่บ้านฮากูบะ ( )
* อำเภอชิโมะต
หมู่บ้านมัตสึกาวะ ( )
** หมู่บ้านโอตาริ ( )
** หมู่บ้านฮากูบะ ( )
* อำเภอชิโมะตากาอิ ( )
** เมืองยามาโนอูจิ ( )
** หมู่บ้านคิจิมาไดระ ( )
** หมู่บ้านโนซาวาอนเซ็ง ( )
* อำเภอชิโมะมิโนจิ ( )
** หมู่บ้านซากาเอะ ( )
* อำเภอชิโมะอินะ ( )
** เมืองทากาโมริ ( )
** เมืองมัตสึกาวะ ( )
** เมืองอานัง ( )
** หมู่บ้านชิโมโจ ( )
** หมู่บ้านทากางิ ( )
** หมู่บ้านเท็นรีว ( )
** หมู่บ้านโทโยโอกะ ( )
** หมู่บ้านเนบะ ( )
** หมู่บ้านยาซูโอกะ ( )
** หมู่บ้านอาจิ ( )
** หมู่บ้านอูรูงิ ( )
** หมู่บ้านโอชิกะ ( )
** หมู่บ้านฮิรายะ ( )
* อำเภอชีซางาตะ ( )
** เมืองนางาวะ ( )
** หมู่บ้านอาโอกิ ( )
* อำเภอซูวะ ( )
** เมืองชิโมะซูวะ ( )
** เมืองฟูจิมิ ( )
** หมู่บ้านฮาระ
กิ ( )
* อำเภอซูวะ ( )
** เมืองชิโมะซูวะ ( )
** เมืองฟูจิมิ ( )
** หมู่บ้านฮาระ ( )
* อำเภอมินามิซากุ ( )
** เมืองโคอูมิ ( )
** เมืองซากูโฮะ ( )
** หมู่บ้านคาวากามิ ( )
** หมู่บ้านคิตะไอกิ ( )
** หมู่บ้านมินามิมากิ ( )
** หมู่บ้านมินามิไอกิ ( )
* อำเภอฮานิชินะ ( )
** เมืองซากากิ ( )
* อำเภอฮิงาชิจิกูมะ ( )
** หมู่บ้านชิกูโฮกุ ( )
** หมู่บ้านยามางาตะ ( )
** หมู่บ้านอาซาฮิ ( )
** หมู่บ้านอิกูซากะ ( )
** หมู่บ้านโอมิ ( )
อ้างอิง

ข้อมูล
* Nussbaum, Louis-Frédéric and Käthe Roth. (2005). Japan encyclopedia. Cambridge: Harvard University Press. ; OCLC 58053128

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
*เว็บไซต์ทางการของจังหวัดนางาโนะ 
*Nagano Prefecture Official Website 
*Nagano Prefecture Tourism Website
จังหวัดยามานาชิ
จังหวัดยามานาชิ ( ) เป็นจังหวัดในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณภาคชูบุของประเทศญี่ปุ่นมีเมืองหลวงอยู่ที่นครโคฟุ ยามานาชิเป็นจังหวัดที่มีภูเขาปิดล้อม โดยเฉพาะภูเขาฟูจิซึ่งเป็นจุดที่นักท่องเที่ยวนิยมมาเที่ยวกันมาก มีสินค้าขึ้นชื่อคือไวน์ ที่นครโคฟุมีชื่อเสียงมากในอุตสาหกรรมอัญมณี และมีทิวทัศน์ธรรมชาติอันงดงาม

ที่ตั้งทางภูมิศาสตร์

จังหวัดยามานาชิมีพื้นที่ติดต่อกับโตเกียว จังหวัดคานางาวะ จังหวัดไซตามะ จังหวัดชิซูโอกะ และจังหวัดนางาโนะ โดยไม่มีส่วนในติดต่อกับทะเลและล้อมรอบไปด้วยภูเขาสูง โดยมีภูเขาฟูจิเป็นภูเขาที่ทีชื่อเสียง ทำให้เกิดปรากฏการณ์เงาฝนอยู่บ่อยครั้ง
พื้นที่ถึง 27 เปอร์เซ็นต์ ของจังหวัดยามานาชิ อยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติ เช่น อุทยานแห่งชาติชิจิบูตามากาอิ อุทยานแห่งชาติฟูจิ–ฮาโกเนะ–อิซุ และอุทยานแห่งชาติมินามิแอลป์ เป็นต้น

การปกครอง
จังหวัดยามานาชิประกอบด้วย 13 นคร 5 อำเภอ 10 เมือง และ 4 หมู่บ้าน ได้แก่

นคร
* โคชู ( )
* โคฟุ ( ) (เมืองหลวง)
* คาอิ ( )
* ชูโอ ( )
* นิราซากิ ( )
* ฟูจิโยชิดะ ( )
* ฟูเอฟูกิ ( )
* มินามิแอลป์ ( )
* ยามานาชิ ( )
* สึรุ ( )
* อูเอโนฮาระ ( )
* โอตสึกิ ( )
* โฮกูโตะ ( )
อำเภอ เมือง และหมู่บ้าน
* อำเภอคิตะสึรุ ( )
** หมู่บ้านโคซูเงะ ( )
** หมู่บ้านทาบายามะ ( )
* อำเภอนากาโกมะ ( )
** เมืองโชวะ ( )
* อำเภอนิชิยัตสึชิโระ ( )
** เมืองอิจิกาวามิซาโตะ ( )
* อำเภอมินามิโกมะ ( )
** เมืองนัมบุ ( )
** เมืองฟูจิกาวะ ( )
** เมืองมิโนบุ ( )
** เมืองฮายากาวะ ( )
* อำเภอมินามิสึรุ ( )
** เมืองนิชิกัตสึระ ( )
** เมืองฟูจิกาวางูจิโกะ ( )
** หมู่บ้านโดชิ ( )
** หมู่บ้านนารูซาวะ ( )
** หมู่บ้านยามานากาโกะ ( )
** หมู่บ้านโอชิโนะ ( )

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*เว็บไซต์ทางการของจังหวัดยามานาชิ (ญี่ปุ่น)
*เว็บไซต์ทางการของจังหวัดยามานาชิ (อังกฤษ)
*
จังหวัดอิชิกาวะ
จังหวัดอิชิกาวะ ( ) ตั้งอยู่บริเวณภาคชูบุบนเกาะฮนชูของประเทศญี่ปุ่น และเป็น 1 ใน 3 จังหวัดในภูมิภาคย่อยโฮกูริกุ จังหวัดอิชิกาวะมีประชากร 1,140,573 คน (31 ตุลาคม 2019) และมีพื้นที่ 4,186 ตารางกิโลเมตร (1,616 ตารางไมล์) จังหวัดอิชิกาวะมีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดโทยามะทางทิศตะวันออก, จังหวัดกิฟุทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ และจังหวัดฟูกูอิทางทิศใต้
คานาซาวะเป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดของจังหวัด เมืองหลักอื่น ๆ ได้แก่ ฮากูซัง โคมัตสึ และคางะ จังหวัดอิชิกาวะตั้งอยู่ริมทะเลญี่ปุ่นโดยมีคาบสมุทรโนโตะซึ่งทำให้เกิดอ่าวโทยามะ หนึ่งในอ่าวที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของญี่ปุ่น จังหวัดอิชิกาวะมีชื่อเสียงจากปราสาทคานาซาวะ, เค็นโรกุเอ็ง, เนียวไตโมริ และเครื่องปั้นคูตานิ จังหวัดอิชิกาวะตั้งอยู่ในภูมิภาคโฮกูริกุซึ่งเป็นอนุภูมิภาคย่อยของภูมิภาคชูบุ เป็นพื้นที่ที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์

ประวัติ
จังหวัดอิชิกาวะก่อตั้งขึ้นโดยการรวมแคว้นคางะและแคว้นโนโตะเข้าด้วยกัน
ภูมิศาสตร์
จังหวัดอิชิกาวะตั้งอยู่ทางตอนกลางของเกาะฮนชูซึ่งมีพื้นที่ครอบคลุมคาบสมุทรโนโตะ พรมแดนด้านทิศเหนือและทิศตะวันตกติดต่อกับทะเลญี่ปุ่น ทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดโทยามะและจังหวัดกิฟุ และทิศใต้ติดต่อกับจังหวัดฟูกูอิ จังหวัดอิชิกาวะแบ่งได้สองพื้นที่คือทางตอนเหนือมีคาบสมุทรโนโตะเป็นพื้นที่แคบไม่มีที่ราบมากนัก และทางใต้เป็นที่ราบชายฝั่งทะเลโดยมีคานาซาวะเป็นเมืองหลวง 
อิชิกาวะยังมีเกาะหลายแห่ง เช่น โนโตจิมะ มิตสึเกะจิมะ เฮงูระจิมะ

เขตการปกครอง
จังหวัดอิชิกาวะประกอบด้วย 11 นคร 5 อำเภอ และ 8 เมือง ได้แก่
นคร
* นครคางะ ( )
* นครคานาซาวะ ( ) (เมืองหลวง)
* นครคาโฮกุ ( )
* นครโคมัตสึ ( )
* นครซูซุ ( )
* นครนานาโอะ ( )
* นครโนโนอิจิ ( )
* นครโนมิ ( )
* นครวาจิมะ ( )
* นครฮากูซัง ( )
* นครฮากูอิ ( )

อำเภอและเมือง
* อำเภอคาชิมะ ( )
** เมืองนากาโนโตะ ( )
* อำเภอคาโฮกุ ( )
** เมืองสึบาตะ ( )
** เมืองอูจินาดะ ( )
* อำเภอโนมิ ( )
** เมืองคาวากิตะ ( )
* อำเภอฮากูอิ ( )
** เมืองชิกะ ( )
** เมืองโฮดัตสึชิมิซุ ( )
* อำเภอโฮซุ ( )
** เมืองโนโตะ ( )
** เมืองอานามิซุ ( )

เศรษฐกิจ
อุตสาหกรรมสิ่งทอและอุตสาหกรรมเครื่องจักรมีอิทธิพลอย่างมากต่อเศรษฐกิจของจังหวัดอิชิกาวะ โดยเฉพาะผ้าประดิษฐ์และเครื่องจักรก่อสร้าง
ประชากร
จังหวัดอิชิกาวะมีพื้นที่ 4,186.09 ตารางกิโลเมตร วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2011 มีประชากร 1,166,643 คน 
{| class="wikitable"
|-
! ข้อมูล
! หน่วย
! จำนวน
|-
| พื้นที่
| ตารางกิโลเมตร
| 4,186.09
|-
| ประชากร
| คน
| 1,166,643
|-
| ความหนาแน่นของประชากร
| หนึ่งคนต่อตารางกิโลเมตร
| 278.72 
|-
|ครัวเรือน
| หลังคาเรือน
| 441,980
|-
|รายได้ต่อประชากร
| หนึ่งพันเยน
| 2,707
|-
|ใช้พลังงาน
| กิโลวัตต์ชั่วโมงต่อครัวเรือน
| 6,446
|-
| จำนวนแพทย์
|หนึ่งคนต่อ 
100,000 คน
| 249
|}

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* Cultural assets of Ishikawa
จังหวัดนีงาตะ
จังหวัดนีงาตะ หรือ นีกาตะ ( ) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในภูมิภาคจูบุบนเกาะฮนชูของประเทศญี่ปุ่น มีประชากรทั้งสิ้น 2,227,496 คน (ณ วันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2019) มีพื้นที่ 12,584.18 ตารางกิโลเมตร ซึ่งมากเป็นอันดับที่ 5 ของประเทศ จังหวัดนีงาตะมีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดโทยามะและจังหวัดนางาโนะทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ติดกับจังหวัดกุมมะทางทิศใต้ ติดกับจังหวัดฟูกูชิมะทางทิศตะวันออก และติดกับจังหวัดยามางาตะทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ
นีงาตะเป็นเมืองศูนย์กลางและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดนีงาตะ เมืองหลักอื่น ๆ เช่น นางาโอกะ, โจเอ็ตสึ และซันโจ จังหวัดนีงาตะมีเขตมหานครหลักนีงาตะซึ่งมีเมืองนีงาตะเป็นศูนย์กลาง เขตมหานครนี้มีประชากร 1,395,612 คน นับเป็นเขตมหานครที่ใหญ่ที่สุดริมฝั่งทะเลญี่ปุ่น และใหญ่เป็นที่อันดับที่ 12 ของประเทศ จังหวัดนีงาตะเป็นส่วนหนึ่งของอนุภูมิภาคโฮกูริกุและเป็นที่ตั้งของเกาะซาโดะ ซึ่งเป็นเกาะที่ใหญ่เป็นอันดับ 6 ของญี่ปุ่นรองจาก 4 เกาะหลักและเกาะโอกินาวะ

ลักษณะภูมิศาสตร์

จังหวัดนีงาตะมีลักษณะเป็นแนวยาวตามชายฝั่งทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ไปถึงทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ระยะทางประมาณ 250 กิโลเมตร ติดกับทะเลญี่ปุ่น มีลักษณะเป็นที่ราบชายฝั่งสลับกับภูเขา
ในจังหวัดนีงาตะมีการแบ่งออกเป็น 4 เขตใหญ่ตามสภาพภูมิศาสตร์ ดังนี้ โจเอ็ตสึ ภาคใต้, จูเอ็ตสึ ภาคกลาง, คาเอ็ตสึ ภาคเหนือ และเกาะซาโดะ

เขตการปกครอง
จังหวัดนีงาตะประกอบไปด้วย 20 นคร, 9 อำเภอ, 6 เมือง และ 4 หมู่บ้าน ได้แก่

นคร
* โกเซ็ง ( )
* คาชิวาซากิ ( )
* คาโมะ ( )
* โจเอ็ตสึ ( )
* ชิบาตะ ( )
* ซันโจ ( )
* ซาโดะ ( )
* โทกามาจิ ( )
* ไทไน ( )
* นางาโอกะ ( )
* นีงาตะ ( ) (เมืองหลวง)
* มิตสึเกะ ( )
* มินามิอูโอนูมะ ( )
* มูรากามิ ( )
* เมียวโก ( )
* สึบาเมะ ( )
* อางาโนะ ( )
* อิโตอิงาวะ ( )
* อูโอนูมะ ( )
* โอจิยะ ( )

อำเภอ เมือง และหมู่บ้าน
* อำเภอคาริวะ ( )
** หมู่บ้านคาริวะ ( )
* อำเภอคิตะกัมบาระ ( )
** เมืองเซโร ( )
* อำเภอซันโต ( )
** เมืองอิซูโมซากิ ( )
* อำเภอนากาอูโอนูมะ ( )
** เมืองสึนัง ( )
* อำเภอนิชิกัมบาระ ( )
** หมู่บ้านยาฮิโกะ ( )

* อำเภอมินามิกัมบาระ ( )
** เมืองทางามิ ( )
* อำเภอมินามิอูโอนูมะ ( )
** เมืองยูซาวะ ( )
* อำเภออิวาฟูเนะ ( )
** หมู่บ้านเซกิกาวะ ( )
** หมู่บ้านอาวาชิมาอูระ ( )
* อำเภอฮิงาชิกัมบาระ ( )
** เมืองอางะ ( )

สถานศึกษา
* มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีนางาโอกะ
* มหาวิทยาลัยนีงาตะ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Niigata Prefecture Official Website 
* Niigata Prefecture Official Website
จังหวัดวากายามะ
จังหวัดวากายามะ ( ) เป็นจังหวัดของประเทศญี่ปุ่นที่ตั้งอยู่ในภูมิภาคคันไซของเกาะฮนชู จังหวัดวากายามะมีประชากร 944,320 คน ( ) และมีพื้นที่ มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดโอซากะทางทิศเหนือและจังหวัดมิเอะกับจังหวัดนาระทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ

วากายามะเป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดของจังหวัด นอกจากนี้ ยังมีเมืองหลักอื่น ๆ ได้แก่ ทานาเบะ, ฮาชิโมโตะ และคิโนะกาวะ จังหวัดวากายามะตั้งอยู่ทางตะวันตกของคาบสมุทรคิอิบนช่องแคบคิอิซึ่งเชื่อมต่อระหว่างมหาสมุทรแปซิฟิกและทะเลในเซโตะ โดยอยู่ฝั่งตรงข้ามกับจังหวัดโทกูชิมะบนเกาะชิโกกุ
ภูมิศาสตร์
จังหวัดวากายามะตั้งอยู่บนปลายด้านใต้สุดของคาบสมุทรคิอิ โดยทิศตะวันตกและทิศใต้ติดต่อกับมหาสมุทรแปซิฟิก ทิศเหนือติดต่อกับจังหวัดโอซากะ และทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดนาระและจังหวัดมิเอะ

จังหวัดวากายามะเป็นจังหวัดเดียวที่มีดินแดนแทรก โดยหมู่บ้านคิตายามะซึ่งขึ้นกับอำเภอฮิงาชิมูโระนั้นตั้งอยู่ระหว่างจังหวัดนาระและจังหวัดมิเอะโดยไม่มีพื้นที่ติดต่อกับส่วนอื่น ๆ ของจังหวัดวากายามะเลย

การปกครอง
จังหวัดวากายามะประกอบด้วย 9 นคร 6 อำเภอ 20 เมือง และ 1 หมู่บ้าน ได้แก่
นคร

* โกโบ ( )
* คิโนะกาวะ ( )
* ไคนัง ( )
* ชิงงู ( )
* ทานาเบะ ( )
* วากายามะ ( ) (เมืองหลวง)
* อาริดะ ( )
* อิวาเดะ ( )
* ฮาชิโมโตะ ( )

อำเภอ เมือง และหมู่บ้าน
* อำเภอไคโซ ( )
** เมืองคิมิโนะ ( )
* อำเภอนิชิมูโระ ( )
** เมืองคามิตนดะ ( )
** เมืองชิราฮามะ ( )
** เมืองซูซามิ ( )
* อำเภออาริดะ ( )
** เมืองยูอาซะ ( )
** เมืองอาริดางาวะ ( )
** เมืองฮิโรงาวะ ( )
* อำเภออิโตะ ( )
** เมืองคัตสึรางิ ( )
** เมืองคูโดยามะ ( )
** เมืองโคยะ ( )
* อำเภอฮิงาชิมูโระ ( )
** เมืองคูชิโมโตะ ( )
** เมืองโคซางาวะ ( )
** เมืองไทจิ ( )
** เมืองนาจิกัตสึอูระ ( )
** หมู่บ้านคิตายามะ ( )
* อำเภอฮิดากะ ( )
** เมืองมินาเบะ ( )
** เมืองมิฮามะ ( )
** เมืองยูระ ( )
** เมืองอินามิ ( )
** เมืองฮิดากะ ( )
** เมืองฮิดากางาวะ ( )

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* คำแนะนำการท่องเที่ยววาคายามะ ภูมิภาคคันไซ ฉบับทางการ
จังหวัดทตโตริ
จังหวัดทตโตริ ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณภูมิภาคชูโงกุ มีเมืองหลวงอยู่ที่นครทตโตริ

ภูมิศาสตร์
จังหวัดทตโตริตั้งอยู่ทางตะวันตกของเกาะฮนชู ทิศเหนือติดต่อกับทะเลญี่ปุ่น ทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดเฮียวโงะ ทิศใต้ติดต่อกับจังหวัดโอกายามะและจังหวัดฮิโรชิมะ และทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดชิมาเนะ

การปกครอง
จังหวัดทตโตริประกอบด้วย 4 นคร 5 อำเภอ 14 เมือง และ 1 หมู่บ้าน ได้แก่

นคร
* คูราโยชิ ( )
* ซาไกมินาโตะ ( )
* ทตโตริ ( )
* โยนาโงะ ( )
อำเภอ เมือง และหมู่บ้าน
* อำเภอไซฮากุ ( )
** เมืองไดเซ็ง ( )
** เมืองนัมบุ ( )
** เมืองโฮกิ ( )
** หมู่บ้านฮิเอซุ ( )
* อำเภอโทฮากุ ( )
** เมืองโคโตอูระ ( )
** เมืองมิซาซะ ( )
** เมืองยูริฮามะ ( )
** เมืองโฮกูเอ ( )
* อำเภอยาซุ ( )
** เมืองชิซุ ( )
** เมืองยาซุ ( )
** เมืองวากาซะ ( )
* อำเภออิวามิ ( )
** เมืองอิวามิ ( )
* อำเภอฮิโนะ ( )
** เมืองโคฟุ ( )
** เมืองนิจินัง ( )
** เมืองฮิโนะ ( )

แหล่งข้อมูลอื่น

* Official Tottori Prefecture homepage
จังหวัดโอกายามะ
จังหวัดโอกายามะ ( ) ตั้งอยู่บริเวณภาคชูโงกุบนเกาะฮนชู ประเทศญี่ปุ่น มีเมืองหลวงอยู่ที่นครโอกายามะ

ภูมิศาสตร์
จังหวัดโอกายามะอยู่ทางตะวันตกของเกาะฮนชู ทิศเหนือติดต่อกับจังหวัดทตโตริ ทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดเฮียวโงะ ทิศใต้ติดต่อกับทะเลในเซโตะซึ่งกั้นระหว่างจังหวัดโอกายามะและจังหวัดคางาวะบนเกาะชิโกกุ และทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดฮิโรชิมะ

การปกครอง
จังหวัดโอกายามะประกอบด้วย 15 นคร 10 อำเภอ 10 เมือง และ 2 หมู่บ้าน ได้แก่

นคร
* คาซาโอกะ ( )
* คูราชิกิ ( )
* เซโตอูจิ ( )
* โซจะ ( )
* ทากาฮาชิ ( )
* ทามาโนะ ( )
* นีมิ ( )
* บิเซ็ง ( )
* มานิวะ ( )
* มิมาซากะ ( )
* สึยามะ ( )
* อากาอิวะ ( )
* อาซากูจิ ( )
* อิบาระ ( )
* โอกายามะ ( ) (เมืองหลวง)
อำเภอ เมือง และหมู่บ้าน
* อำเภอคัตสึตะ ( )
** เมืองโชโอ ( )
** เมืองนางิ ( )
* อำเภอคางะ ( )
** เมืองคิบิจูโอ ( )
* อำเภอคูเมะ ( )
** เมืองคูเมนัง ( )
** เมืองมิซากิ ( )
* อำเภอโทมาตะ ( )
** เมืองคางามิโนะ ( )
* อำเภอมานิวะ ( )
** หมู่บ้านชินโจ ( )
* อำเภอวาเกะ ( )
** เมืองวาเกะ ( )
* อำเภอสึกูโบะ ( )
** เมืองฮายาชิมะ ( )
* อำเภออาซากูจิ ( )
** เมืองซาโตโช ( )
* อำเภอโอดะ ( )
** เมืองยากาเงะ ( )
* อำเภอไอดะ ( )
** หมู่บ้านนิชิอาวากูระ ( )

สโมสรกีฬา
จังหวัดโอกายามะมีสโมสรฟุตบอลอาชีพได้แก่ฟาเจียโน โอกายามะในเจลีก ดิวิชัน 2 และมิตซูบิชิ มิซูชิมะในชูโงกุซ็อกเกอร์ลีก และมีสโมสรวอลเลย์บอลอาชีพได้แก่โอกายามะซีกัลส์ในวี.ลีก 1

อ้างอิง
จังหวัดยามางูจิ
จังหวัดยามางูจิ ( ) เป็นจังหวัดในประเทศญี่ปุ่นในภูมิภาคชูโกกุบนเกาะฮนชู ยามางูจิเป็นเมืองหลวงของจังหวัด แต่เมืองใหญ่ที่สุดคือชิโมโนเซกิ

ภูมิศาสตร์
จังหวัดยามางูจิตั้งอยู่ทางด้านตะวันตกสุดของเกาะฮนชู โดยทิศเหนือของจังหวัดติดต่อกับทะเลญี่ปุ่น จังหวัดชิมาเนะ และจังหวัดฮิโรชิมะ ทิศตะวันตกติดต่อกับทะเลญี่ปุ่น ส่วนทิศใต้และทิศตะวันออกติดต่อกับทะเลในเซโตะ ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัดติดต่อกับช่องแคบคัมมงซึ่งกั้นระหว่างเกาะฮนชูและเกาะคีวชู โดยมีสะพานแขวนคัมมงทอดข้ามระหว่างชิโมโนเซกิและคิตะกีวชู

การปกครอง
จังหวัดยามางูจิประกอบด้วย 13 นคร 4 อำเภอ และ 6 เมือง ได้แก่
นคร
* คูดามัตสึ ( )
* ชิโมโนเซกิ ( )
* ชูนัง ( )
* ซังโยโอโนดะ ( )
* นางาโตะ ( )
* มิเนะ ( )
* ยานาอิ ( )
* ยามางูจิ ( )
* อิวากูนิ ( )
* อูเบะ ( )
* ฮางิ ( )
* ฮิการิ ( )
* โฮฟุ ( )

อำเภอและเมือง
* อำเภอคูงะ ( )
** เมืองวากิ ( )
* อำเภอคูมาเงะ ( )
** เมืองคามิโนเซกิ ( )
** เมืองทาบูเซะ ( )
** เมืองฮิราโอะ ( )
* อำเภออาบุ ( )
** เมืองอาบุ ( )
* อำเภอโอชิมะ ( )
** เมืองซูโอโอชิมะ ( )

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Official Yamaguchi Prefecture homepage
จังหวัดโทกูชิมะ
จังหวัดโทกูชิมะ ( ) ตั้งอยู่บริเวณภาคชิโกกุ ของญี่ปุ่น มีเมืองหลวงอยู่ที่โทกูชิมะ

ภูมิศาสตร์
จังหวัดโทกูชิมะตั้งอยู่ทางตะวันออกของเกาะชิโกกุ มีอาณาเขตติดต่อกับบริเวณต่าง ๆ ดังนี้
* ทิศเหนือติดต่อกับจังหวัดคางาวะ ทะเลในเซโตะ และช่องแคบนารูโตะ โดยมีสะพานแขวนโอนารูโตะเชื่อมกับเกาะอาวาจิ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดเฮียวโงะและเชื่อมต่อกับเกาะฮนชูผ่านทางสะพานอากาชิไคเกียวอีกทอดหนึ่ง
* ทิศตะวันออกติดต่อกับช่องแคบคิอิซึ่งกั้นระหว่างเกาะชิโกกุและคาบสมุทรคิอิ
* ทิศใต้ติดต่อกับมหาสมุทรแปซิฟิกและจังหวัดโคจิ
* ทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดคางาวะ

การปกครอง
จังหวัดโทกูชิมะประกอบด้วย 8 นคร 8 อำเภอ 15 เมือง และ 1 หมู่บ้าน ได้แก่
นคร
* โคมัตสึชิมะ ( )
* โทกูชิมะ ( ; เมืองหลวง)
* นารูโตะ ( )
* มิมะ ( )
* มิโยชิ ( )
* โยชิโนงาวะ ( )
* อานัง ( )
* อาวะ ( )

อำเภอ เมือง และหมู่บ้าน
* อำเภอคัตสึอูระ ( )
** เมืองคัตสึอูระ ( )
** เมืองคามิกัตสึ ( )
* อำเภอไคฟุ ( )
** เมืองไคโย ( )
** เมืองมินามิ ( )
** เมืองมูงิ ( )
* อำเภอนากะ ( )
** เมืองนากะ ( )
* อำเภอมิมะ ( )
** เมืองสึรูงิ ( )
* อำเภอมิโยชิ ( )
** เมืองฮิงาชิมิโยชิ ( )
* อำเภอเมียวโด ( )
** หมู่บ้านซานาโงจิ ( )
* อำเภอเมียวไซ ( )
** เมืองคามิยามะ ( )
** เมืองอิชิอิ ( )
* อำเภออิตาโนะ ( )
** เมืองคามิอิตะ ( )
** เมืองคิตาจิมะ ( )
** เมืองมัตสึชิเงะ ( )
** เมืองอิตาโนะ ( )
** เมืองไอซูมิ ( )
กีฬา
จังหวัดโทกูชิมะเคยเป็นเจ้าภาพการแข่งขันบาสเกตบอลชิงแชมป์เอเชียใน พ.ศ. 2550 นอกจากนี้จังหวัดโทกูชิมะยังมีสโมสรฟุตบอลอาชีพได้แก่โทกูชิมะ วอร์ติส ซึ่งแข่งขันในเจลีก ดิวิชัน 2 ในฤดูกาล 2018 และมีสโมสรเบสบอลอาชีพได้แก่โทกูชิมะ อินดิโกซ็อกซ์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* English language pages of the official Tokushima Prefecture website 
* English Living Guide to Tokushima 
* English Guide AWANAVI
จังหวัดเอฮิเมะ
จังหวัดเอฮิเมะ ( ) ตั้งอยู่บนเกาะชิโกกุ มีมัตสึยามะเป็นเมืองหลวง เป็นแหล่งต่อเรือที่สำคัญ รวมไปถึงอุตสาหกรรมสิ่งทอ กระดาษ เคมีภัณฑ์ และขุดเจาะน้ำมัน และมีส้มเป็นสินค้าขึ้นชื่อ

ภูมิศาสตร์
จังหวัดเอฮิเมะตั้งอยู่ทางตะวันตกของเกาะชิโกกุ มีพรมแดนติดต่อกับจังหวัดอื่นอีกสามจังหวัดบนเกาะชิโกกุได้แก่จังหวัดคางาวะและจังหวัดโทกูชิมะทางทิศตะวันออกและจังหวัดโคจิทางทิศใต้ ในขณะที่ด้านทิศเหนือและทิศตะวันตกเป็นชายฝั่งทะเล ทิศเหนือติดกับทะเลในเซโตะ ทิศตะวันตกติดกับช่องแคบบุงโงะ โดยทางตะวันตกของจังหวัดมีคาบสมุทรซาดามิซากิซึ่งเป็นคาบสมุทรที่แคบที่สุดในญี่ปุ่น

การปกครอง
จังหวัดเอฮิเมะประกอบด้วย 11 นคร 7 อำเภอ และ 9 เมือง ได้แก่
นคร
* ชิโกกุจูโอ ( )
* เซโยะ ( )
* ไซโจ ( )
* โทอง ( )
* นิอิฮามะ ( )
* มัตสึยามะ ( ; เมืองหลวง)
* ยาวาตาฮามะ ( )
* อิโยะ ( )
* อิมาบาริ ( )
* อูวาจิมะ ( )
* โอซุ ( )

อำเภอและเมือง
* อำเภอคามิอูเกนะ ( )
** เมืองคูมาโกเง็ง ( )
* อำเภอคิตะ ( )
** เมืองอูจิโกะ ( )
* อำเภอคิตะอูวะ ( )
** เมืองคิโฮกุ ( )
** เมืองมัตสึโนะ ( )
* อำเภอนิชิอูวะ ( )
** เมืองอิกาตะ ( )
* อำเภอมินามิอูวะ ( )
** เมืองไอนัง ( )
* อำเภออิโยะ ( )
** เมืองโทเบะ ( )
** เมืองมาซากิ ( )
* อำเภอโอจิ ( )
** เมืองคามิจิมะ ( )

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
จังหวัดคูมาโมโตะ
จังหวัดคูมาโมโตะ ( ) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในภาคคีวชูของประเทศญี่ปุ่น มีเมืองหลวง คือ คูมาโมโตะ

ประวัติศาสตร์

จังหวัดคูมาโมโตะในอดีตใช้ชื่อว่า แคว้นฮิโงะ ( ) ก่อนจะเปลี่ยนชื่อมาเป็นจังหวัดคูมาโมโตะหลังจากการยกเลิกระบบแคว้น

ใน พ.ศ. 2559 เกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวขนาด 7.0 แมกนิจูด มีผู้เสียชีวิต 42 คน

ภูมิศาสตร์

จังหวัดคูมาโมโตะตั้งอยู่ทางตะวันตกของเกาะคีวชูและมีอาณาเขตครอบคลุมหมู่เกาะอามากูซะที่อยู่ทางตะวันตกด้วย ชายฝั่งด้านตะวันตกของจังหวัดคูมาโมโตะส่วนที่อยู่บนเกาะคีวชูติดต่อกับทะเลอาริอาเกะ ทิศเหนือติดต่อกับจังหวัดฟูกูโอกะและจังหวัดโออิตะ ทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดโออิตะและจังหวัดมิยาซากิ ทิศใต้ติดต่อกับจังหวัดคาโงชิมะ
เขตการปกครอง
จังหวัดคูมาโมโตะประกอบด้วย 14 นคร, 9 อำเภอ, 23 เมือง และ 8 หมู่บ้าน ได้แก่

นคร

* คามิอามากูซะ ( )
* คิกูจิ ( )
* คูมาโมโตะ ( ; เมืองหลวง)
* โคชิ ( )
* ทามานะ ( )
* มินามาตะ ( )
* ยัตสึชิโระ ( )
* ยามางะ ( )
* อาโซะ ( )
* อามากูซะ ( )
* อาราโอะ ( )
* อูกิ ( )
* อูโตะ ( )
* ฮิโตโยชิ ( )

เมืองและหมู่บ้าน
* อำเภอคามิมาชิกิ ( )
** เมืองคาชิมะ ( )
** เมืองโคซะ ( )
** เมืองมาชิกิ ( )
** เมืองมิฟูเนะ ( )
** เมืองยามาโตะ ( )
* อำเภอคิกูจิ ( )
** เมืองคิกูโย ( )
** เมืองโอซุ ( )
* อำเภอคูมะ ( )
** เมืองทารางิ ( )
** เมืองนิชิกิ ( )
** เมืองยูโนมาเอะ ( )
** เมืองอาซางิริ ( )
** หมู่บ้านคูมะ ( )
** หมู่บ้านซางาระ ( )
** หมู่บ้านมิซูกามิ ( )
** หมู่บ้านยามาเอะ ( )
** หมู่บ้านอิตสึกิ ( )
* อำเภอชิโมะมาชิกิ ( )
** เมืองมิซาโตะ ( )
* อำเภอทามานะ ( )
** เมืองเกียวกูโต ( )
** เมืองนังกัง ( )
** เมืองนางาซุ ( )
** เมืองนาโงมิ ( )
* อำเภอยัตสึชิโระ ( )
** เมืองฮิกาวะ ( )
* อำเภออาชิกิตะ ( )
** เมืองสึนางิ ( )
** เมืองอาชิกิตะ ( )
* อำเภออาโซะ ( )
** เมืองทากา
ชิกิตะ ( )
** เมืองสึนางิ ( )
** เมืองอาชิกิตะ ( )
* อำเภออาโซะ ( )
** เมืองทากาโมริ ( )
** เมืองมินามิโองูนิ ( )
** เมืองโองูนิ ( )
** หมู่บ้านนิชิฮาระ ( )
** หมู่บ้านมินามิอาโซะ ( )
** หมู่บ้านอูบูยามะ ( )
* อำเภออามากูซะ ( )
** เมืองเรโฮกุ ( )
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* โฮมเพจทางการ ของจังหวัดคูมาโมโตะ 
* Kumamoto Links. kumagaku.ac.jp. 
* Kumamoto – แนะนำคูมาโมโตะโดยวิกิแทรเวล
* Kumamoto – หอจดหมายเหตุแห่งชาติญี่ปุ่น
*
จังหวัดโออิตะ
จังหวัดโออิตะ ( ) ตั้งอยู่บริเวณภาคคีวชูของประเทศญี่ปุ่น มีเมืองหลวงอยู่ที่นครโออิตะ

ประวัติศาสตร์

ภูมิศาสตร์
จังหวัดโออิตะตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะคีวชู ทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดฟูกูโอกะในขณะที่ทิศใต้ติดต่อกับจังหวัดคูมาโมโตะและจังหวัดมิยาซากิ ชายฝั่งด้านทิศเหนือและทิศตะวันออกติดต่อกับช่องแคบบุงโงะ

การปกครอง
จังหวัดโออิตะประกอบด้วย 14 นคร 3 อำเภอ 3 เมือง และ 1 หมู่บ้าน ได้แก่
นคร

* คูนิซากิ ( )
* คิตสึกิ ( )
* ซาอิกิ ( )
* ทาเกตะ ( )
* นากัตสึ ( )
* บุงโงตากาดะ ( )
* บุงโงโอโนะ ( )
* เบ็ปปุ ( )
* ยูฟุ ( )
* สึกูมิ ( )
* อูซะ ( )
* อูซูกิ ( )
* โออิตะ ( )
* ฮิตะ ( )
อำเภอ เมือง และหมู่บ้าน
* อำเภอคูซุ ( )
** เมืองคูซุ ( )
** เมืองโคโกโนเอะ ( )
* อำเภอฮายามิ ( )
** เมืองฮิจิ ( )
* อำเภอฮิงาชิกูนิซากิ ( )
** หมู่บ้านฮิเมชิมะ ( )

เศรษฐกิจ

วัฒนธรรม

กีฬา
จังหวัดโออิตะมีสโมสรกีฬาต่าง ๆ ดังนี้
* ฟุตบอล – โออิตะ ทรินิตา
* บาสเกตบอล – โออิตะ ฮีตเดวิลส์
* วอลเลย์บอล – โออิตะมิโยชิไวส์เซออัดเลอร์
* ฟุตซอล – วาซาเจย์ โออิตะ
จังหวัดมิยาซากิ
จังหวัดมิยาซากิ ตั้งอยู่บริเวณภาคคีวชูของญี่ปุ่น มีเมืองหลวงคือมิยาซากิ

ภูมิศาสตร์
จังหวัดมิยาซากิตั้งอยู่ทางตะวันออกของเกาะคีวชู มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดโออิตะทางทิศเหนือ จังหวัดคูมาโมโตะทางทิศตะวันตก และจังหวัดคาโงชิมะทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ชายฝั่งด้านตะวันออกของจังหวัดมิยาซากิติดต่อกับมหาสมุทรแปซิฟิก

การปกครอง
จังหวัดมิยาซากิประกอบด้วย 9 นคร 6 อำเภอ 14 เมือง และ 3 หมู่บ้าน ได้แก่
นคร

* นครคูชิมะ ( )
* นครโคบายาชิ ( )
* นครไซโตะ ( )
* นครนิจินัง ( )
* นครโนเบโอกะ ( )
* นครมิยาโกโนโจ ( )
* นครมิยาซากิ ( ; เมืองหลวง)
* นครเอบิโนะ ( )
* นครฮีวงะ ( )
อำเภอ เมือง และหมู่บ้าน
* อำเภอคิตะโมโรตากะ ( )
** เมืองมิมาตะ ( )
* อำเภอโคยุ ( )
** เมืองคาวามินามิ ( )
** เมืองคิโจ ( )
** เมืองชินโตมิ ( )
** เมืองทากานาเบะ ( )
** เมืองสึโนะ ( )
** หมู่บ้านนิชิเมระ ( )
* อำเภอนิชิโมโรกาตะ ( )
** เมืองทากาฮารุ ( )
* อำเภอนิชิอูซูกิ ( )
** เมืองโกกาเซะ ( )
** เมืองทากาจิโฮะ ( )
** เมืองฮิโนกาเงะ ( )
* อำเภอฮิงาชิโมโรกาตะ ( )
** เมืองคูนิโตมิ ( )
** เมืองอายะ ( )
* อำเภอฮิงาชิอูซูกิ ( )
** เมืองคาโดงาวะ ( )
** เมืองมิซาโตะ ( )
** หมู่บ้านชีบะ ( )
** หมู่บ้านโมรตสึกะ ( )
จังหวัดคาโงชิมะ
จังหวัดคาโงชิมะ ตั้งอยู่บนเกาะคีวชูทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของญี่ปุ่น มีคาโงชิมะเป็นเมืองหลวง ซึ่งในอดีตนั้นก็เป็นเมืองหลวงของแคว้นซัตสึมะ และเป็นบ้านเกิดของท่านเท็นโชอิง ที่นี้นั้นมี มันเทศ หัวไชเท้า ข้าว ถ้วยชามดินเผา เป็นสินค้าขึ้นชื่อ นอกจากนั้นยังมีแหล่งมรดกโลกอีกแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในจังหวัดนี้ คือ เกาะยากุ

ภูมิศาสตร์
จังหวัดคาโงชิมะตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะคีวชู โดยมีพื้นที่อยู่บนคาบสมุทรสองคาบสมุทร ได้แก่คาบสมุทรซัตสึมะและคาบสมุทรโอซูมิ และมีอ่าวคาโงชิมะตั้งอยู่ระหว่างคาบสมุทรทั้งสอง ทิศเหนือของจังหวัดติดต่อกับจังหวัดคูมาโมโตะ ทิศตะวันออกของจังหวัดติดต่อกับจังหวัดมิยาซากิ ส่วนทิศใต้และทิศตะวันตกติดต่อกับทะเลจีนตะวันออก
นอกจากนี้เขตการปกครองของจังหวัดคาโงชิมะยังครอบคลุมหมู่เกาะนอกชายฝั่งของเกาะคีวชูด้วย ซึ่งบางส่วนของเกาะเหล่านี้อยู่ในการปกครองของกิ่งจังหวัดสองกิ่งจังหวัดได้แก่กิ่งจังหวัดโอชิมะและกิ่งจังหวัดคูมาเงะ

ไฟล์:Oshima_Subprefecture_in_Kagoshima_Prefecture.png|กิ่งจังหวัดโอชิมะ
ไฟล์:Kumage_Subprefecture_in_Kagoshima_Prefecture.png|กิ่งจังหวัดคูมาเงะ

ในอ่าวคาโงชิมะมีภูเขาไฟซากูราจิมะซึ่งเป็นภูเขาไฟที่มีพลังมากที่สุดในญี่ปุ่น ซากูราจิมะเคยเป็นเกาะแยกกับแผ่นดินใหญ่ของเกาะคีวชู แต่การปะทุใน พ.ศ. 2457 ทำให้ลาวาไหลออกมาเชื่อมต่อกับเกาะคีวชูเป็นแผ่นดินผืนเดียวกัน
ประวัติศาสตร์
จังหวัดคาโงชิมะเคยเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นซัตสึมะซึ่งเป็นแคว้นไดเมียวที่ทรงอิทธิพลที่สุดแคว้นหนึ่งในยุคเอโดะ

ใน พ.ศ. 2405 เกิดเหตุการณ์กรณีนามามูงิ เมื่อชาลส์ เลนน็อกซ์ ริชาร์ดสัน พ่อค้าชาวอังกฤษถูกสังหาร ซึ่งนำไปสู่การปะทะทางทหารระหว่างแคว้นซัตสึมะและสหราชอาณาจักร

การปกครอง
จังหวัดคาโงชิมะประกอบด้วย 19 นคร 8 อำเภอ 20 เมือง และ 4 หมู่บ้าน ได้แก่
นคร

* คาโงชิมะ ( ; เมืองหลวง)
* คาโนยะ ( )
* คิริชิมะ ( )
* ชิบูชิ ( )
* ซัตสึมะเซ็นได ( )
* โซโอะ ( )
* ทารูมิซุ ( )
* นิชิโนโอโมเตะ ( )
* มากูราซากิ ( )
* มินามิกีวชู ( )
* มินามิซัตสึมะ ( )
* อากูเนะ ( )
* อามามิ ( )
* อิจิกิกูชิกิโนะ ( )
* อิซะ ( )
* อิซูมิ ( )
* อิบูซูกิ ( )
* ไอระ ( )
* ฮิโอกิ ( )

อำเภอ เมือง และหมู่บ้าน

* อำเภอคาโงชิมะ ( )
** หมู่บ้านโทชิมะ ( )
** หมู่บ้านมิชิมะ ( )
* อำเภอคิมตสึกิ ( )
** เมืองคิงโก ( )
** เมืองคิมตสึกิ ( )
** เมืองมินามิโอซูมิ ( )
** เมืองฮิงาชิคูชิระ ( )
* อำเภอคูมาเงะ ( )
** เมืองนากาตาเนะ ( )
** เมืองมินามิตาเนะ ( )
** เมืองยากูชิมะ ( )
* อำเภอซัตสึมะ ( )
** เมืองซัตสึมะ ( )
* อำเภอโซโอะ ( )
** เมืองโอซากิ ( )
* อำเภออิซูมิ ( )
** เมืองนางาชิมะ ( )
* อำเภอโอชิมะ ( )
** เมืองคิไก ( )
** เมืองชินะ ( )
** เมืองเซโตอูจิ ( )
** เมืองทัตสึโง ( )
** เมืองโทกูโนชิมะ ( )
** เมืองโยรง ( )
** เมืองวาโดมาริ ( )
** เมืองอามางิ ( )
** เมืองอิเซ็ง ( )
** หมู่บ้านยามาโตะ ( )
** หมู่บ้านอูเก็ง ( )
* อำเภอไอระ ( )
** เมืองยูซูอิ ( )

อ้างอิง
อุทยานแห่งชาติเขาค้อ
อุทยานแห่งชาติเขาค้อ เป็นอุทยานแห่งชาติในท้องที่อำเภอหล่มเก่า อำเภอหล่มสัก อำเภอเขาค้อ และอำเภอเมืองเพชรบูรณ์ จังหวัดเพชรบูรณ์

ประวัติ
อุทยานแห่งชาติเขาค้อจัดตั้งอย่างไม่เป็นทางการเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2538 อยู่ในพื้นที่ของจังหวัดเพชรบูรณ์ บริเวณเขตป่าสงวนแห่งชาติป่าเขาโปลกหล่น ซึ่งเดิมนั้นเป็นวนอุทยานน้ำตกธารทิพย์ เดิมมีเนื้อที่ประมาณ 14 ตารางกิโลเมตร หรือ 8,750 ไร่
ลักษณะภูมิประเทศ
มีลักษณะเป็นภูเขาทอดยาวตามแนวทิศเหนือไปทิศใต้ ตอนบนสุดเป็นภูเขาสูงชัน มีความสูง จากระดับน้ำทะเลปานกลาง ตั้งแต่ 155 เมตร จนถึง จุดสูงสุด 1,593 เมตร และเนื่องจากภูเขาในแถบนี้เป็นภูเขาที่การจากการยกตัวในอดีตทำให้มีลักษณะเป็นภูเขาหินทรายยอดราบ หรือมีที่ราบอยู่บานยอดเขา เช่น แหล่งท่องเที่ยวของเพชรบูรณ์ “ภูทับเบิก” เป็นภูสูงจากระดับน้ำทะเลปานกลาง 1,786 เมตร และบริเวณตอนใต้ของพื้นที่สำรวจในเขตอำเภอเขาค้อ และอำเภอเมืองเพชรบูรณ์ (บริเวณเขาย่า) จะมีลักษณะเป็นสันเขายาวลาดลงทางทิศเหนือ – ตะวันตก แต่บริเวณเชิงเขาค้อ ในเขตอำเภอหล่มเก่า อำเภอหล่มสัก อำเภอเขาค้อ (ทางส่วนตะวันตก) จะเป็นหน้าผาสลับซับซ้อน อันเนื่องมาจากการกัดเซาะ เพราะบริเวณขอบ
(ทางส่วนตะวันตก) จะเป็นหน้าผาสลับซับซ้อน อันเนื่องมาจากการกัดเซาะ เพราะบริเวณขอบเขานั้น เป็นหินทรายที่ยังจับตัวกันไม่แน่น ทำให้ง่ายต่อการกัดเซา
เขาค้อเป็นแหล่งกำเนิดของแม่น้ำลำธาร มากมายหลายสายซึ่งทางด้านทิศตะวันออก จะไหลลงสู่แม่น้ำป่าสัก ส่วนทางด้านทิศตะวันตกจะไหลลงสู่ แม่น้ำยม และแม่น้ำน่าน

ลักษณะภูมิอากาศ
ฤดูหนาว ประมาณเดือนพฤศจิกายน-กลางเดือนกุมภาพันธ์ อุณหภูมิค่อนข้างหนาวเย็น
ฤดูร้อน ประมาณกลางเดือนกุมภาพันธ์-กลางเดือนพฤษภาคม มีอุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปีประมาณ 21.93 องศาเซลเซียส อากาศค่อนข้างร้อนช่วงกลางวัน
ฤดูฝน ประมาณกลางเดือนพฤษภาคม-เดือนตุลาคม ปริมาณน้ำฝนค่อนข้างสูง ถึงประมาณ 1,425.75 มิลิเมตรต่อปี มีฝนตกปีละ 126 วัน จะมีฝนตกชุก 70% ของทั้งปี
ทรัพยากรป่าไม้และสัตว์ป่า
อุทยานแห่งชาติเขาค้อมีทั้งป่าธรรมชาติและป่าปลูก (เป็นป่าปลูกกว่าร้อยละ 50 ของพื้นที่) ประกอบด้วยป่าเบญจพรรณ ป่าเต็งรังหรือป่าแดง ป่าดงดิบ ทุ่งหญ้า มีพันธุ์ไม้มีค่าทางเศรษฐกิจหลายชนิด เช่น ยาง สัก ประดู่ แดง มะค่าโมง เต็ง รัง ตะเคียนทอง สนเขา ก่อ สมุนไพร กล้วยไม้ป่าต่างๆ นอกจากนี้ยังพบสัตว์ป่า เช่น ช้างป่า เสือไฟ หมูป่า กระจง เม่น กระต่ายป่า ค่าง อีเห็น ตะกวด ไก่ป่า ลิงลมหรือนางอาย งูชนิดต่าง ๆ และนกชนิดต่าง ๆ มากกว่า 100 ชนิด

ระเบียงภาพ
ภาพ:Khao Kor3.JPG
ภาพ:Flowers field and the view.jpg
ภาพ:Khao Kor1.JPG
ภาพ:Khao Kor2.JPG
ภาพ:Evening on Khaokho No.3.jpg
ภาพ:Sky and mountains.jpg
ภาพ:Peek The landscapes.jpg
ภาพ:Khao Kho from Temple.jpg
ภาพ:เขาค้อ.jpg
ภาพ:Khaoko.jpg
ภาพ:Khao Kho02.jpg

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เขาค้อ สำนักอุทยานแห่งชาติ
สวนสัตว์ลพบุรี
สวนสัตว์ลพบุรี หรือชื่อเดิมว่า สวนสัตว์สระแก้ว ตั้งอยู่ด้านหลังของโรงภาพยนตร์ทหารบก หรืออยู่จากอนุสาวรีย์จอมพล ป.พิบูลสงคราม ประมาณ 100 เมตร สวนสัตว์นี้สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2483 สมัยจอมพล ป.พิบูลสงคราม สัตว์ดาวเด่นขวัญใจคือลิงอุรังอุตัง

อ้างอิง
* หนังสือ "ไมค์ ลิงธรรมดาที่ไม่ธรรมดา" โดย พ.ท.วิรัตน์ ภู่เพียงใจ
ศิลปวัฒนธรรมเพชรบุรี
จังหวัดเพชรบุรี มีขนบธรรมเนียม ประเพณี วัฒนธรรม และการละเล่นพื้นเมืองที่สำคัญ ที่นิยมปฏิบัติสืบทอดกันมาแต่โบราณจนถึงปัจจุบัน

งานพระนครคีรีเมืองเพชร
จะจัดเริ่มในวันศุกร์สัปดาห์ที่สองของเดือนกุมภาพันธ์ โดยงานจะมีไปจนครบ ๙ วัน ๙ คืน เป็นงานประจำปี เพื่อรำลึกถึงความสำคัญของประวัติศาสตร์เมืองเพชร ย้อนรอยในพระมหากรุณาธิคุณในพระบรมมหากษัตริย์แห่งบรมราชจักรีวงศ์ที่มีต่อชาวเพชรบุรี ระลึกถึงเขาวัง-เขาหลวง ตลอดจนเพื่อเผยแพร่สิ่งที่ดีงามในทุกด้านให้เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลาย
ประเพณีวัวลาน
เป็นการละเล่นของสังคมชาวนาเมืองเพชรบุรีหลังฤดูเก็บเกี่ยว ขึ้นชื่อว่าลูกผู้ชายเมืองเพชรต้องเคยผ่านการร่วมแข่งขันวัวลานมาบ้างแล้ว เป็นการละเล่นที่มีวิวัฒนาการมาจากการนวดข้าว ซึ่งจะต้องต้อนวัวโดยการผูกติดกันเป็นพรวนให้ย่ำไปบนข้าว และบังคับให้เดินเป็นวงกลม ชาวเมืองเพชรจึงนำวิธีการดังกล่าวมาปรับเป็นการแข่งขัน โดยการปักหลักเกียรติ ซึ่งเป็นหลักไม้ไว้กลางลาน แล้วนำวัวตัวผู้มาผูกติดเป็นรัศมีออกไปยาวประมาณ 19 ตัว และจะแบ่งวัวออกเป็น 2 ฝ่าย คือ วัวรอง และวัวนอก (ตัวที่อยู่นอกสุด) ในการแข่งขันถือว่า วัวฝ่ายใดวิ่งแซงอีกฝ่ายหนึ่งได้ถือว่าฝ่ายนั้นชนะ ปัจจุบันประเพณีนี้จะจัดขึ้นเป็นกิจกรรมหนึ่งในงานพระนครคีรีเมืองเพชร
ละครชาตรี
ละครชาตรีเป็นละครรำที่เก่าแก่ที่สุด ได้รับวัฒนธรรมจากละครของอินเดีย เข้ามาสู่เมืองเพชรบุรีตั้งแต่เมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐาน มีเพียงประวัติว่า “หม่อมเมือง” ซึ่งเป็นหม่อมในรัชกาลที่ 5 เป็นคนเพชรบุรี ด้วยเป็นผู้มีความสามารถในการเล่นละครชาตรี จึงมักเล่นถวายหน้าพระที่นั่งทุกครั้งที่เสด็จมา จนได้รับพระราชทานบริเวณ “หน้าพระลาน” เพื่อเป็นที่แสดงละครเป็นประจำ ต่อมาสมัยรัชกาลที่ 6 มีผู้นำละครนอกมาประสมกับละครชาตรี เรียกว่า ละครเข้าเครื่องหรือละครชาตรีเครื่องใหญ่ เป็นละครที่รวมศิลปะการร้อง และการรำเข้าด้วยกัน และได้แพร่หลายมาจนถึงปัจจุบัน
ไทยทรงดำ
ไทยทรงดำ หรือไทยโซ่ง หรือลาวโซ่ง เป็นชื่อกลุ่มชนเผ่าไทยกลุ่มหนึ่งในท้องถิ่นจังหวัดเพชรบุรี ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในอำเภอเขาย้อย อาชีพหลักของชาวไทยทรงดำ คือทำนา ทำไร่ หาของป่า และจับสัตว์ป่า นอกจากนี้ยังมีความสามารถเป็นพิเศษในการจับปลาตามห้วย หนอง ลำคลอง ส่วนอาชีพรอง คือ อาชีพจักสานเป็นอาชีพที่แพร่หลายของชาวไทยทรงดำในเขตอำเภอเขาย้อย โดยเฉพาะการจักสานหลัวหรือเข่ง ภาษาของชาวไทยทรงดำ มีลักษณะคล้ายกับภาษาไทยอื่น ๆ ทั่วไป แต่มีลักษณะเฉพาะในการออกเสียงและศัพท์เฉพาะบางคำ และมีอักษรเขียนของตน ซึ่งปัจจุบันมีผู้อ่านได้น้อยลง ทรงผมเป็นเอกลักษณ์อีกอย่างหนึ่งที่น่าสนใจ โดยเฉพาะทรงผมของผู้หญิงมีถึง 8 แบบ แต่ละแบบจะบ่งบอกถึงสถานภาพของสตรีผู้นั้น
หอระฆัง
กรุงเทพมหานคร]]

หอระฆัง คืออาคารประเภทหนึ่งในงานสถาปัตยกรรมไทย ซึ่งก่อสร้างในวัดทุกแห่ง ใช้เป็นอาคารสำหรับแขวนระฆังเพื่อใช้ตีบอกสัญญาณ เวลาแก่พระสงฆ์ในการลงทำวัตรและประกอบกิจของสงฆ์

ประเภทของหอระฆัง
* หอระฆังโครงสร้างไม้
* หอระฆังก่ออิฐถือปูน
* หอระฆังโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก
* หอระฆังโครงสร้าง

ลักษณะรูปทรงอาคารของหอระฆัง
* แบบ 4 เหลี่ยม
* แบบ 6 เหลี่ยม
* แบบ 8 เหลี่ยม
* แบบทรงกลม
ลักษณะรูปทรงหลังคาของหอระฆัง
* แบบจั่วธรรมดา (ทรงคฤห์)
* แบบมณฑป
* แบบจตุรมุข
* แบบบุษบก
* แบบยอดมงกุฎ
* แบบยอดพระเกี้ยว
* แบบยอดเจดีย์
* แบบยอดปรางค์
* แบบทรงปราสาทเครื่องยอด
* แบบผสม เช่นทรงมณฑปยอดปรางค์
* แบบหลังคาศิลปะต่างประเทศ จากอิทธิพลของสถาปัตยกรรมตะวันตก หรือจีน

ความหมายและสัญลักษณ์ทางพุทธปรัชญา
* หมายถึง การตื่น เข้าถึงสัจธรรม และให้ความรู้สึกแห่งสันติสุข

ดูเพิ่ม
* วัด : พุทธศาสนสถาปัตยกรรมไทย 
* พุทธศิลปะสถาปัตยกรรม ภาคต้น โดย พระพรหมพิจิตร
ภาพจากแหล่งภายนอก
* หอระฆังวัดพระศรีรัตนศาสดาราม หลังคาทรงบุษบก 
* หอระฆังวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม หลังคาจตุรมุขยอดทรงเจดีย์ย่อไม้สิบสอง
* หอระฆังวัดสำโรง โครงสร้างไม้ หลังคาทรงคฤห์ จั่วประดับช่อฟ้าใบระกา หางหงษ์

หนังสือ
* สมคิด จิระทัศนกุล วัด: พุทธศาสนสถาปัตยกรรมไทย โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ พ.ศ. 2544. ISBN 974-6006-81-9

* Karl Döhring, Buddhist Temples of Thailand: An Architectonic Introduction , White Lotus Press, 2000. ISBN 974-7534-40-1
สวนสัตว์เปิดเขาค้อ
สวนสัตว์เปิดเขาค้อ หรือ สถานีวิจัยการเพาะเลี้ยงสัตว์ป่าเพื่อเศรษฐกิจเขาค้อ ตั้งอยู่บนเขาค้อ อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ จังหวัดเพชรบูรณ์ มีสัตว์ป่าหลายชนิดในสวนสัตว์ เช่น สมเสร็จ ละมั่ง เก้ง วัวแดง นกยูง และจามรี ที่เพิ่งได้รับรับมาจากธิเบต ประเทศจีน ภายในสวนสัตว์มีบ้านพักรับรองอยู่ในสวนสัตว์

แหล่งข้อมูลอื่น
* 35 ที่เที่ยวเขาค้อ พร้อมพิกัดเช็คอิน อัปเดต มีนาคม 2023 
*
ห้องสมุดเนียลสัน เฮส์
ห้องสมุดเนียลสัน เฮส์ ( ) จดทะเบียนขึ้นเป็นสมาคมห้องสมุด เมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2412 โดยสมาชิกสมาคมสตรี (The Ladies’ Bazaar Association) ซึ่งสมาชิกเป็นสุภาพสตรีชาวต่างชาติที่อาศัยอยู่ในกรุงเทพ โดยนำรายได้จากการขายของของสมาคมสตรีนำมาจัดตั้งสมาคมห้องสมุดสตรีกรุงเทพ (The Bangkok Ladies' Library Association) ขึ้นเพื่อให้บริการแก่ชาวต่างชาติที่อาศัยอยู่ในกรุงเทพโดยมีข้อบังคับของสมาคมที่ให้การบริหารงานนั้นต้องประกอบไปด้วยกรรมการสมาคมที่เป็นสตรีจำนวนไม่เกิน 12 คน

นายกสมาคมคนแรกซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งก็คือซาราห์ บรัคลีย์ แบรดลีย์ (Sarah Blachley Bradley) ซึ่งเป็นภรรยาของหมอบรัดเลย์ (Dr.Dan Beech Bradley)
ในปี พ.ศ. 2454 ได้เปลี่ยนชื่อจาก สมาคมห้องสมุดสตรีกรุงเทพ เป็น สมาคมห้องสมุดกรุงเทพ

ส่วนชื่อปัจจุบันของห้องสมุดคือห้องสมุดเนียลสัน เฮส์ นั้นมาจากชื่อของนางเจนนี เนียลสัน เฮส์ (Jennie Neilson Hays) ซึ่งชื่อเดิมของนางคือ เจนนีย์ เนียลสัน เป็นชาวเดนมาร์ก ครอบครัวได้อพยพไปอยู่อเมริกาต่อมาได้เดินทางเข้ามาเป็นมิชชั่นนารีในประเทศไทยในปี พ.ศ. 2427 และได้พบกับหมอโธมัส เฮย์เวิร์ด เฮส์ (Thomas Heyward Hays) ซึ่งเดินทางเข้ามาในประเทศไทยในปี พ.ศ. 2429 และทั้งคู่ได้แต่งงานกันในปี พ.ศ. 2430
ต่อมานางเนียลสัน เฮส์ ได้เข้ามาทำงานให้กับสมาคมห้องสมุดตั้งแต่ปี พ.ศ. 2438 ตลอดเวลาเธออุทิศตัวและเวลาเพื่อทำกิจกรรมมากมายเพื่อให้ห้องสมุดสามารถดำเนินกิจการต่อไปได้ เธอทำงานให้กับห้องสมุดเป็นเวลาถึง 25 ปี และเธอได้เสียชีวิตด้วยโรคอหิวาตกโรคในเดือนเมษายน พ.ศ. 2463
ตั้งแต่จัดตั้งขึ้นเป็นสมาคมห้องสมุดในปี พ.ศ. 2414 เป็นต้นมาห้องสมุดไม่มีสถานที่ทำการถาวรย้ายไปตามที่ที่จะได้รับอนุเคราะห์จากสมาชิกและผู้ให้การสนับสนุนอยู่ตลอดเวลา หลังจากนางเฮส์ได้เสียชีวิตลงในปี พ.ศ. 2463 ด้วยความรักที่เธอมีต่อห้องสมุด คุณหมอเฮส์ ผู้เป็นสามีจึงได้สร้างอาคารถาวรและซื้อที่ดินริมถนนสุรวงศ์เพื่อยกให้เป็นของห้องสมุดและเป็นที่ระลึกถึงภรรยาของท่าน ดังนั้นสมาคมห้องสมุดกรุงเทพ (The Bangkok Library Association) จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น "ห้องสมุดเนียลสัน เฮส์" พร้อมกับอาคารใหม่ที่สร้างเสร็จเริ่มเปิดทำการในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2465 โดยสถานที่ตั้งนั้นอยู่ที่ เลขที่ 195 ถนนสุรวงศ์ แขวงสุริยวงศ์ เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร และปัจจุบันห้องสมุดก็ยังเ
อาคารแห่งนี้ออกแบบโดยสถาปนิกชาวอิตาเลียนชื่อมารีโอ ตามัญโญ (Mario Tamagno) และสถาปนิกผู้ช่วยโจวันนี แกร์เรโอ (Giovanni Gerreo) ลักษณะอาคารเป็นรูปแบบนีโอคลาสสิค โดยผังอาคารเป็นรูปตัว H ทางเข้าเป็นห้องทรงกลมหลังคาทางเข้าเป็นโดม ซึ่งปัจจุบันทางเข้าเดิมได้ปิดและปรับปรุงให้ใช้เป็นห้องแสดงนิทรรศการแสดงผลงานศิลปะโดยใช้ห้องนี้ชื่อว่า Rotunda Gallery ส่วนทางเข้าย้ายไปอยู่ด้านข้างแทน

อาคารห้องสมุดเนียลสัน เฮส์ได้รับรางวัลอนุรักษ์ดีเด่น ปี 2525 ของสมาคมสถาปนิกสยามในพระบรมราชูปถัมภ์

อ้างอิง

*

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
*เฟซบุกอย่างเป็นทางการ
*ทวิตเตอร์อย่างเป็นทางการ
*

*
นางนาก
นางนาก เป็นภาพยนตร์ไทยแนว โรแมนติก สยองขวัญเหนือธรรมชาติ ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2542 กำกับโดย นนทรีย์ นิมิบุตร เขียนบทโดย วิศิษฏ์ ศาสนเที่ยง ผลิตและจัดจำหน่ายโดย ไท เอ็นเตอร์เทนเมนต์ เป็นภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จทั้งในด้านการทำเงินและรางวัล ภาพยนตร์นี้มีเค้าโครงเรื่องจากแม่นาคพระโขนง
เนื้อเรื่องย่อ
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เกิดสุริยุปราคาขึ้น ผู้คนแตกตื่น เหมือนกับเป็นเหตุบอกลางร้าย มาก (วินัย ไกรบุตร) ถูกเกณฑ์ไปเป็นทหารรบที่ชายแดน ปล่อยให้เมียสาวที่กำลังท้องแก่ชื่อ นาก (อินทิรา เจริญปุระ) อยู่เพียงคนเดียว นากต้องลำบากตรากตรำทำนาอยู่คนเดียวทั้ง ๆ ที่ท้องแก่ใกล้คลอด เมื่อเจ็บท้องใกล้คลอด มีลางร้ายนกแสกบินผ่านหลังคาบ้าน นากเสียชีวิตพร้อมลูกขณะคลอด แต่วิญญาณของนางยังคงไม่ไปไหน วนเวียนอยู่บริเวณบ้านและรอคอยการกลับมาของผัวรัก และเมื่อมากกลับมา ผู้คนพยายามบอกมากเกี่ยวกับเรื่องนากที่ตายไปแล้ว มากไม่เชื่อ นากเองก็อาละวาดหักคอผู้คนที่พยามยามบอกเรื่องนี้แก่มาก
จนในที่สุดมากก็รู้ความจริง เมื่อเห็นมือของนากที่ยาวลงมาเก็บมะนาวที่ใต้ถุนบ้าน มากตกใจวิ่งหนีหลบไปหลังใบหนาด และหนีเข้าไปในโบสถ์ ซึ่งพระและเณรก็สวดมนต์และเอาสายสิญจน์คล้องให้ แต่ผีนางนากก็ยังเข้ามาอาละวาดถึงในโบสถ์ได้ เรื่องจบลงที่สมเด็จพระพุฒาจารย์โต พรหมรังสีได้ผ่านมาและได้สะกดวิญญาณนางนากให้สงบเพื่อให้ไปเกิดใหม่ และท่านได้เจาะกะโหลกศีรษะนางนากเพื่อเก็บไว้ทำปั้นเหน่งด้วย

นักแสดง
* อินทิรา เจริญปุระ แสดงเป็น นางนาก
* วินัย ไกรบุตร แสดงเป็น มาก
* โดม สิงห์โมฬี แสดงเป็น สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี)
การถ่ายทำ
นางนาก ส่วนหนึ่งถูกถ่ายทำขึ้นในบริเวณคลองบ้านใหม่ ซึ่งเป็นคลองที่บรรจบกับแม่น้ำบางปะกงบริเวณตลาดเก่าบ้านใหม่ร้อยปี โดยใช้พื้นที่ตั้งแต่บริเวณวัดเทพนิมิต ไปบรรจบยังท่าน้ำสำหรับเทียบเรือตลาดบ้านใหม่ และในคลองบางน้ำเปรี้ยวในฉากศาลาสำหรับยืนรอของนางนากซึ่งถูกสร้างขึ้นมา และไม่ได้รื้อถอนปล่อยไว้ใช้งานต่อ รวมไปถึงฉากในอุโบสถในช่วงท้ายของเรื่องที่มีการยืนห้อยหัวจริง ๆ ในหอฉันโบราณในวัดแห่งหนึ่งในจังหวัดนนทบุรี ปัจจุบันหอนั้นถูกรื้อถอนไปแล้ว

เทคนิคงานสร้าง
ถ่ายทำด้วยกล้อง ARRIFLEX BL-4, 435, 535B 35mm บันทึกเสียง sync sound on location
ความสำเร็จและคำวิจารณ์
นางนาก เป็นภาพยนตร์เรื่องที่สองในการกำกับของ นนทรีย์ นิมิบุตร ที่ประสบความสำเร็จมาแล้วอย่างงดงามจาก 2499 อันธพาลครองเมือง เมื่อ 2 ปีก่อน (พ.ศ. 2540) ซึ่งในเรื่องนี้ก็ประสบความสำเร็จเช่นกัน โดยที่เนื้อเรื่องก็คือเนื้อเรื่องของแม่นาคพระโขนงที่คนไทยรู้จักกันดีอยู่แล้ว แต่ทว่า ครั้งนี้ ได้เปลี่ยนรายละเอียดต่าง ๆ ที่เคยคุ้นเคยให้สมจริงมากที่สุด เช่น เรียกชื่อแม่นาคว่า นางนาก, มีเหตุการณ์สุริยคราสเป็นฉากเปิดเรื่อง หรือ ให้นางนากยืนกลับหัวบนขื่อ ตามความเชื่อที่เล่ากันมา เป็นต้น โดยภาพยนตร์สามารถทำเงินได้กว่า 149.6 ล้านบาท ในเขตกรุงเทพมหานคร ปริมณฑล และจังหวัดเชียงใหม่

ดูเพิ่ม
* แม่นาคพระโขนง
วัฒนธรรมต่อต้าน
เป็นตัวอย่างของวัฒนธรรมต่อต้าน]]

วัฒนธรรมต่อต้าน เป็นคำศัพท์ทางสังคมวิทยา ที่ใช้อธิบายบรรทัดฐานทางพฤติกรรมและค่านิยมของกลุ่มทางวัฒนธรรม หรือวัฒนธรรมย่อย เพื่อเป็นการแสดงออกหรือต่อต้านวัฒนธรรมที่เป็นกระแสหลักของสังคมในขณะนั้น เป็นวัฒนธรรมที่เทียบได้กับฝ่ายค้านในทางการเมือง
คำนี้เป็นคำศัพท์ใหม่ใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 1969 โดย Theodore Roszak 
แม้วัฒนธรรมต่อต้านจะแฝงอยู่อย่างชัดเจนในทุกสังคม แต่ในที่นี้เราใช้คำว่าวัฒนธรรมต่อต้านเรียกปรากฏการณ์ที่มองเห็นได้และมีความหมายมากกว่านั้น ซึ่งมันบรรลุถึงมวลวิกฤตและดำรงคงอยู่เป็นระยะเวลาหนึ่ง
ดังนั้นการเคลื่อนไหวของวัฒนธรรมต่อต้านจึงแสดงออกถึง ลักษณะพื้นฐานทางด้านสังคมที่มีร่วมกันของกลุ่มคน (ethos) ความทะเยอทะยาน และความฝันของประชากรกลุ่มหนึ่งในระหว่างระยะเวลาช่วงหนึ่ง — เป็นการประกาศเจตนารมณ์ทางสังคมของยุค หรือ ไซท์ไกสท์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* มายาคติของ "การปะทะระหว่างอารยธรรม" - บทบรรยายเชิงวิพากษ์ของ เอ็ดวาร์ด ซาอิด ต่อหนังสือ The Clash of Civilizations ของ แซมมวล ฮันติงตัน - แปลโดย สฤณี อาชวานันทกุล
เจ็ดพระธาตุ
เจ็ดพระธาตุ หมายถึงพระบรมธาตุเจดีย์ที่สำคัญในภาคเหนือ 7 แห่ง แต่ละแห่งเป็นที่เคารพบูชาอย่างสุงสุดของชาวล้านนา แต่ละพระบรมธาตุมีประวัติศาสตร์ความเป็นมาที่สำคัญ มีอายุการก่อสร้างมากกว่าพันปี สะท้อนถึงความรุ่งเรืองทางอารยธรรมของอาณาจักรล้านนาได้อย่างเห็นได้ชัด แต่ละแห่งมีตำนานกล่าวว่าเป็นสถานที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าอัน ได้แก่
# พระบรมธาตุหริภุญชัย วัดพระบรมธาตุหริภุญชัยวรมหาวิหาร เมืองลำพูน บรรจุพระเกศบรมธาตุ (กระดูกส่วนศีรษะ) ของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
# พระบรมธาตุดอยสุเทพ วัดพระธาตุดอยสุเทพราชวรวิหาร เมืองเชียงใหม่ บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ องค์ใหญ่ ของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
# พระบรมธาตุศรีจอมทอง วัดพระธาตุศรีจอมทองวรวิหาร อำเภอจอมทอง เมืองเชียงใหม่ บรรจุพระทักษิณโมลีธาตุ (กระดูกพระเศียรเบื้องขวา) ของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
# พระบรมธาตุลำปางหลวง วัดพระธาตุลำปางหลวง อำเภอเกาะคา บรรจุพระเกศาธาตุ (ผม) และพระอัฐิธาตุพระนลาตเบื้องขวา พระเมฆิยะ ของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
# พระบรมธาตุดอยตุง วัดพระมหาชินธาตุเจ้า (ดอยตุง) เมืองเชียงราย บรรจุพระรากขวัญเบื้องซ้ายธาตุ
ดอยตุง วัดพระมหาชินธาตุเจ้า (ดอยตุง) เมืองเชียงราย บรรจุพระรากขวัญเบื้องซ้ายธาตุ (กระดูกไหปลาร้าข้างซ้าย) ของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
# พระบรมธาตุช่อแฮ วัดพระธาตุช่อแฮ เมืองแพร่ บรรจุพระเกศาธาตุ (ผม) และพระบรมสารีริกธาตุพระศอกข้างซ้าย ของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
# พระบรมธาตุแช่แห้ง วัดพระธาตุแช่แห้ง เมือง น่าน บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
ไฟล์:วัดพระธาตุหริภุญชัย 04.jpg|พระบรมธาตุหริภุญชัย
ไฟล์:Phra That Doi Suthep 02.jpg|พระบรมธาตุดอยสุเทพ
ไฟล์:เจดีย์วัดพระธาตุศรีจอมทอง.jpg|พระบรมธาตุศรีจอมทอง
ไฟล์:Wat Phra That Doi Tung - 2562-12-29 - 06.jpg|พระบรมธาตุดอยตุง
ไฟล์:Phra That Cho Hae.jpg|พระบรมธาตุช่อแฮ
ไฟล์:Phra That Chae Haeng, Province de Nan.jpg|พระบรมธาตุแช่แห้ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในทวีปอเมริกา
แหล่งมรดกโลก คือสถานที่ที่องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) คัดเลือกเพื่อแสดงว่าสถานที่นั้นมีความสำคัญทางวัฒนธรรมหรือธรรมชาติ รายชื่อด้านล่างคือรายชื่อแหล่งมรดกที่ตั้งอยู่ในทวีปอเมริกา ชื่อทางการเป็นชื่อที่ใช้ในการจดทะเบียนในบัญชีมรดกโลก ชื่อภาษาไทยเป็นชื่อที่แปลชื่อทางการโดยศูนย์ข้อมูลมรดกโลก กระทรวงวัฒนธรรม ปี คือปีที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก

โดยรายชื่อมรดกโลกได้แบ่งตามภูมิภาคดังนี้

* รายชื่อแหล่งมรดกโลกในอเมริกาเหนือ 
* รายชื่อแหล่งมรดกโลกในอเมริกากลาง 
* รายชื่อแหล่งมรดกโลกในภูมิภาคแคริบเบียน 
* รายชื่อแหล่งมรดกโลกในอเมริกาใต้

อ้างอิง
การถนอมอาหาร
การถนอมอาหาร ( ) รวมถึงกระบวนการเก็บและรักษาอาหาร เพื่อชะลอการเน่าเสียของอาหาร หรือป้องกันโรคอาหารเป็นพิษ ในขณะที่ยังรักษาคุณค่าทางโภชนาการ สีสัน และกลิ่นให้คงอยู่ด้วย การทอด การปิ้ง การอบ การสีข้าว
กระบวนการถนอมอาหาร
การถนอมอาหารมักจะเกี่ยวข้องกับ การยับยั้งการเติบโตของแบคทีเรีย เชื้อรา และจุลินทรีย์อื่นๆ และการหน่วงปฏิกิริยาระหว่างไขมันกับออกซิเจนในอากาศ ซึ่งเป็นสาเหตุของการเน่าเสีย (rancidity) ของอาหาร รวมถึงการรักษาอายุตามธรรมชาติและสีสันของอาหารซึ่งเกิดจากการปรุงอาหาร เช่น การเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลของเนื้อแอปเปิลเมื่อสัมผัสกับอากาศ และการถนอมอาหารบางประเภทจำเป็นต้องปิดผนึกอาหารหลังจากที่ผ่านกระบวนการต่างๆ เพื่อป้องกันการเกิดปัจจัยของการเน่าเสีย ทำให้อาหารนั้นสามารถเก็บไว้ได้นานมากกว่าปกติ
กระบวนการถนอมอาหารอาจประกอบด้วย
* การให้ความร้อนเพื่อกำจัดหรือทำจุลินทรีย์ให้เสื่อมสภาพ เช่น การต้ม การรวน
* การใช้สารเคมีเพื่อให้เกิดปฏิกิริยากับออกซิเจน เช่น การใช้ซัลเฟอร์ไดออกไซด์
* การยับยั้งการเกิดสารพิษ เช่น การรมควัน การใช้คาร์บอนไดออกไซด์ น้ำส้มสายชู แอลกอฮอล์ ฯลฯ
* การขจัดน้ำออกจากอาหาร เช่น การตากแห้ง
* การยับยั้งการดูดซึมสารอาหารของจุลินทรีย์ เช่น การเชื่อม การดอง
* การเก็บรักษาอาหารในอุณหภูมิต่ำ เช่น การแช่แข็ง การทำให้เย็นขึ้น
ความเป็นมา
การถนอมอาหารมีให้เห็นในประวัติศาสตร์ตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์จนถึงปัจจุบัน โดยแบ่งเป็นแต่ละยถคดังนี้
ยุคก่อนประวัติศาสตร์
สมัยก่อนประวัติศาสตร์มนุษย์ยังไม่เข้าใจว่าการถนอมอาหารทำอย่างไร ในสมัยโรมันโบราณส่งนักวิ่งไปยังเทือกเขาแอลป์เพื่อเอาหิมะมาใส่ในอาหาร เพื่อให้อาหารเย็นและเก็บได้นานยิ่งขึ้น ต่อมาก็มีการพยายามหาสิธีถนอมอาหารหลังจากเก็บเกี่ยวหรือหลังจากล่าสัตว์มาเป็นอาหาร ให้เก็บใว้ได้นานและอร่อยยิ่งขึ้นโดยการใช้ความร้อนจากไฟ และทำให้มีควาทปลอดภัยต่อการบริโภคมากยิ่งขึ้น และช่วยยืดอายุการเก็บรักษาใว้ได้ในระยะเวลานึง และการเก็บใว้ในถํ้าหรือห้องใต้ดินก็เป็นอีกวิธีหนึ่งที่มนุษย์เราใช้เพื่อเก็บให้เย็นในฤดูร้อนและป้องกันไม่ให้อาหารกลาย
ป็นอีกวิธีหนึ่งที่มนุษย์เราใช้เพื่อเก็บให้เย็นในฤดูร้อนและป้องกันไม่ให้อาหารกลายเป็นนํ้าแข็งในฤดูหนาว
อ้าวอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* National Center for Home Food Preservation
* BBC News Online - US army food... just add urine
* Ten Top Reasons For Opposing Food Irradiation
อุทยานแห่งชาติกีนาบาลู
อุทยานแห่งชาติกีนาบาลู ( ) เป็นอุทยานแห่งชาติแห่งแรก ๆ ในมาเลเซีย ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2507 และเป็นสถานที่แห่งแรกในมาเลเซียที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2543 เนื่องจากถือว่าเป็นสถานที่ที่มีความหลากหลายทางชีวภาพมากที่สุดแห่งหนึ่งในโลก

อุทยานแห่งนี้ตั้งอยู่ที่ชายฝั่งด้านตะวันตกของรัฐซาบะฮ์บนเกาะบอร์เนียว ทางตะวันออกของมาเลเซีย มีพื้นที่ 754 ตารางกิโลเมตร หรือ 471,250 ไร่ อยู่รอบ ๆ ภูเขากีนาบาลูซึ่งสูง 4,095.2 เมตร และเป็นภูเขาที่สูงที่สุดบนเกาะบอร์เนียว
ภายในอุทยานเป็นแหล่งที่อยู่ของพันธุ์พืชและสัตว์หลากหลายชนิด โดยแบ่งเขตแหล่งที่อยู่ออกตามสภาพทางภูมิศาสตร์ออกได้เป็น 4 เขต ได้แก่ ป่า lowland dipterocarp ป่าสนเขา ทุ่งหญ้าบนที่สูง และพุ่มไม้บนยอดเขา บริเวณภูเขาเป็นแหล่งที่พบกล้วยไม้และพืชกินแมลงหลายสายพันธุ์ ที่มีชื่อเสียงคือสายพันธุ์ Nepenthes rajah และยังเป็นถิ่นอาศัยของสัตว์ประจำถิ่นอีกมากมาย เช่น ปลิงแดงยักษ์กีนาบาลู ไส้เดือนยักษ์กีนาบาลู นกเขียวก้านตองปีกสีฟ้ากีนาบาลู

ที่ทำการอุทยาน

ที่ทำการอุทยานอยู่ห่างจากโกตากีนาบาลู 88 กิโลเมตร เข้าถึงได้ง่ายจากทางด่วน ตั้งอยู่ที่ชายขอบเขตอุทยานด้านทิศใต้ บนระดับความสูง 1,563 เมตร
บริการที่ทำการเป็นที่ตั้งของสถานพักตากอากาศ ร้านอาหาร และศูนย์แสดงนิทรรศการ นักปีนเขาและผู้มาเยี่ยมชมที่ต้องการค้างคืนภายในอุทยานจะต้องลงทะเบียนที่ที่ทำการเสียก่อน
รายชื่อสถานที่ท่องเที่ยวในจังหวัดอ่างทอง
รายชื่อสถานที่ท่องเที่ยวในจังหวัดอ่างทอง

รายชื่อ
* วัดจันทรังษี 
* วัดม่วง
* วัดป่าโมกวรวิหาร
* อินทร์โตฟาร์ม
* วัดขุนอินทประมูล
* โครงการฟาร์มตัวอย่างตามพระราชดำริ สีบัวทอง
* วัดไชโยวรวิหาร
* บ้านหุ่นเหล็ก 
* วัดท่าอิฐ
* วัดต้นสน
* พระตำหนักคำหยาด
* ตลาดศาลเจ้าโรงทอง
* ศูนย์ตุ๊กตาชาววังบ้านบางเสด็จ
* วัดท่าสุทธาวาส
* หมู่บ้านทำกลองเอกราช
* วัดสังกระต่าย
* วัดบ้านพราน
* วัดฝาง
* ตลาดนัดโรงสี
* ตลาดน้ำสามโก้
* อนุสาวรีย์พันท้ายนรสิงห์
* วัดสี่ร้อย
อ้างอิง
* 10 สถานที่ท่องเที่ยวสุดฮิต - จังหวัดอ่างทอง 
* อัพเดท 15 ที่เที่ยวอ่างทอง 2021 ต้องลองไป เที่ยวใกล้กรุงเทพ วันเดียวก็เที่ยวได้
* 16 ที่เที่ยวอ่างทอง จังหวัดเดียวเที่ยวเพลินจนลืมเวลา
* 10 จุดเช็คอิน กิน เที่ยวอ่างทอง จังหวัดเมืองรองที่สวยเกินต้าน
* 12 ที่กิน ที่เที่ยวอ่างทอง เมืองรองที่ไม่ควรมองข้าม
วัดต้นจันทร์
วัดต้นจันทร์ เป็นวัดในสมัยสุโขทัย ตั้งอยู่ที่ตำบลเมืองเก่า อำเภอเมือง จังหวัดสุโขทัย ในเขตอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย บริเวณทิศใต้นอกกำแพงเมืองสุโขทัย ปัจจุบันเป็นวัดร้าง มีซากปรักหักพัง ไม่ได้มีการบูรณะ ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน กรมศิลปากร โบราณสถานประกอบด้วย เจดีย์ประธานทรงระฆังขนาดใหญ่ก่อด้วยอิฐ มีคูหาหรือซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปทั้ง 4 ทิศ ส่วนยอดปล้องไฉนหักพังเหลือแต่องค์ระฆังเท่านั้น ด้านตะวันออกของเจดีย์มีวิหารก่ออิฐ มีเสาศิลาแลงรองรับหลังคามุงกระเบื้อง และยังปรากฏร่องรอยพระพุทธรูปประทับนั่งขนาดใหญ่ตั้งอยู่ภายในวิหาร
วัตถุโบราณที่มีชื่อเสียงที่มาจากวัดต้นจันทร์คือ พระสมเด็จนางพญาเสน่ห์จันทร์ ซึ่งพบเมื่อกองโบราณคดี กรมศิลปากร เข้าทำการอนุรักษ์เจดีย์ภายในวัดที่พังทลายลงมา พบกรุพระจำนวนมาก พระสมเด็จนางพญาเสน่ห์จันทร์มีกลิ่นหอมของว่านนางพญาเสนห์จันทร์ จึงตั้งชื่อว่า พระสมเด็จนางพญาเสน่ห์จันทร์

อ้างอิง