SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
กอวอมป์กี
กอวอมป์กี ( ) เป็นชื่อภาษาโปแลนด์ของอาหารยอดนิยมชนิดหนึ่งในภูมิภาคยุโรปกลางและยุโรปตะวันออก ทำจากใบกะหล่ำปลีต้ม ห่อไส้ซึ่งประกอบด้วยเนื้อหมูหรือเนื้อวัวบด หอมใหญ่สับ และคาร์โบไฮเดรตเช่นข้าว กาชา (เมล็ดบักวีตต้ม) หรือมันฝรั่ง เป็นต้น

กอวอมป์กีมักจะรับประทานในโอกาสสำคัญ เช่น พิธีสมรส เทศกาลต่าง ๆ เช่นคริสต์มาส และงานเลี้ยงฉลองของครอบครัว เป็นต้น
ศัพทมูลวิทยา
มัคส์ ฟัสเมอร์ นักภาษาศาสตร์ชาวเยอรมัน-รัสเซียสันนิษฐานว่าชื่ออาหารนี้น่าจะมาจากคำว่า "กอวอมป์กี" ( ) รูปพหูพจน์ของ "กอวอมแบก" ( ) ซึ่งเป็นรูปบอกความเล็กของคำว่า "กอวอมบ์" ( ) อันหมายถึงนกพิราบหรือนกเขาในภาษาโปแลนด์ ฟัสเมอร์สันนิษฐานว่าชื่อของอาหารมาจากรูปร่างที่คล้ายกับนกขนาดเล็ก อย่างไรก็ตาม มาแร็ก ซตาคอฟสกี นักภาษาศาสตร์ชาวโปแลนด์แย้งว่าไม่น่าเป็นไปได้ในทางอรรถศาสตร์ ซตาคอฟสกีเสนอว่าชื่ออาหารนี้น่าจะมาจากภาษาในแถบเอเชียกลางหรือเอเชียตะวันตก เนื่องจากในภูมิภาคลิแวนต์และเอเชียกลางมีอาหารที่คล้ายคลึงกัน เขาสันนิษฐานว่าอาจจะมาจากคำในภาษาเปอร์เซียว่า "แคแลม" ( กะหล่ำปลี) หรือ "แคแลมพีช" ( กะหล่ำปลียัดไส้) หรือคำในภาษาอาร์มีเนียเก่า
คแลม" ( กะหล่ำปลี) หรือ "แคแลมพีช" ( กะหล่ำปลียัดไส้) หรือคำในภาษาอาร์มีเนียเก่า "กาวัมบ์" ( กะหล่ำปลี) ก่อนที่คำดังกล่าวจะถูกลากเข้าความให้พ้องกับคำซึ่งหมายถึงนก
ชื่ออื่น
อาหารชนิดนี้ยังเรียกในภาษาอังกฤษได้หลายชื่อ เช่น golombki golumpki golabki golumpkies golumpkis gluntkes หรือ gwumpki เป็นต้น อาหารชนิดนี้ในยุโรปกลางและยุโรปตะวันออกมีชื่อเรียกเป็นภาษาต่าง ๆ เช่น ภาษาเบลารุสเรียกว่า "ฆาลุปต์ชือ" ( ) ภาษายูเครนเรียกว่า "ฮอลุบต์ซี" ( ) ภาษารัสเซียเรียกว่า "กอลุบซืย" ( ) ภาษาลิทัวเนียเรียกว่า "บาลันเจลิไอ" ( ) ภาษาเช็กและภาษาสโลวักเรียกว่า "ฮอลุปกี" (holubky) เป็นต้น นอกจากนี้ ยังมีอาหารที่คล้ายคลึงกันซึ่งใช้กะหล่ำปลีดองแทนกะหล่ำปลีสดเรียกว่า "ซาร์มาเล" ( ) ในภาษาโรมาเนีย และ "เติลเติตต์กาป็อสตา" ( ) ในภาษาฮังการี ในขณะที่ชื่อเรียกอาหารชนิดนี้ในภาษายิดดิชมีหลายชื่อ เช่น holipshes goleptzi golumpki และ h
ในสหรัฐ ชาวอเมริกันรุ่นที่สองหรือสามมักเรียกอาหารชนิดนี้ว่า "กะหล่ำปลียัดไส้" "ใบกะหล่ำปลียัดไส้" หรือ "กะหล่ำปลีอบ" ส่วนชนพลัดถิ่นในแถบพิตต์สเบิร์กมักเรียกชื่อเล่นว่า "ฮังกีแฮนด์กรีเนดส์" นอกจากนี้ยังมีผู้เรียกว่า "พิกส์อินอะแบลงเคต" ซึ่งเป็นอาหารคนละชนิดกับพิกส์อินแบลงเคตส์ของอังกฤษและไอร์แลนด์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*Gołąbki recipe from the Food Network
*Straight outta da Coal Region kitchen!
กริม รีปเปอร์
กริม รีปเปอร์ ( ) เป็นบุคลาธิษฐานของความตายที่ได้รับความนิยมในวัฒนธรรมตะวันตก ในรูปแบบของโครงกระดูกสวมฮู้ดสีดำและถือเคียวด้ามยาว นับตั้งแต่ศตวรรษที่ 14 เป็นต้นมา ศิลปะยุโรปได้เชื่อมโยงลักษณะทางกายภาพต่าง ๆ เหล่านี้เข้ากับความตาย แม้ว่าชื่อ "กริม รีปเปอร์" และความนิยมในเชิงศิลปะของลักษณะทั้งหมดรวมกันนั้นเพิ่งปรากฏขึ้นในศตวรรษที่ 19 ก็ตาม บางครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีปีก ตัวละครนั้นจะถูกเปรียบเทียบกับ เทวดาแห่งความตาย เคียวด้ามยาวซึ่งเป็นสัญลักษณ์ทางศิลปะของความตาย มีความเกี่ยวข้องกับการเกษตรอย่างจงใจมาตั้งแต่ยุคกลาง เครื่องมือนี้เป็นสัญลักษณ์ของการนำวิญญาณมนุษย์ออกจากร่างกายเป็นจำนวนมาก โดยเปรียบเทียบกับชาวนา (คนเก็บเกี่ยว) ที่ตัดผ่านแปลงพ
์ออกจากร่างกายเป็นจำนวนมาก โดยเปรียบเทียบกับชาวนา (คนเก็บเกี่ยว) ที่ตัดผ่านแปลงพืชผลจำนวนมากในช่วงเก็บเกี่ยว
ทัก-บกกึม-ทัง
ทัก-บกกึม-ทัง ( ) หรือ ทัก-โทรี-ทัง ( ) หรือ ไก่ตุ๋นรสเผ็ด เป็นอาหารเกาหลีดั้งเดิมที่ทำมาจากเนื้อไก่หั่นแบบต้ม ปรุงด้วยผักและเครื่องเทศ บางครั้งส่วนผสมจะถูกนำไปผัดก่อนนำไปต้ม เป็นอาหารประเภท jjim หรือ jorim และสูตรอาหารแตกต่างกันไปทั่วคาบสมุทรเกาหลี ส่วนผสมทั่วไปได้แก่ มันฝรั่ง แครอท พริกเขียวและพริกแดง พริกแดงแห้ง หอมต้นเดี่ยว หัวหอม กระเทียม ขิง โคชูจัง (พริกแกง) gochutgaru (ผงพริก) ซอสถั่วเหลือง และน้ำมันงา
ข้อพิพาทรากศัพท์
บางกลุ่มที่อุทิศให้กับพิสุทธินิยมทางภาษาในภาษาเกาหลีโต้แย้งคัดค้านการใช้งานคำว่า ทัก-โทรี-ทัง ( ) เนื่องจากมีความเข้าใจว่าเป็นภาษาลูกผสมระหว่างญี่ปุ่นและเกาหลี แม้ว่าที่มาของคำกลาง โทรี ( ) จะยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดก็ตาม ในประเทศเกาหลีใต้ สถาบันภาษาเกาหลีแห่งชาติอ้างว่าคำนี้มาจากภาษาญี่ปุ่นว่า โทริ ( ; "นก") และเสนอแนะว่าคำนี้ควรขัดเกลาใหม่เป็น ทัก-บกกึม-ทัง ( ) อย่างไรก็ตาม สถานะคำว่า โทรี ในฐานะคำยืมยังคงเป็นประเด็นโต้เถียง เนื่องจากสถาบันดังกล่าวไม่ได้นำเสนอหลักฐานสนับสนุนข้อโต้แย้งใด นอกเหนือจากความคล้ายคลึงกันทางด้านการออกเสียงของคำว่า โทรี กับคำว่า โทริ ในภาษาญี่ปุ่น คำว่า dori-tang ปรากฏใน Haedong jukji ชุดสะสมกวีใน ค.
ับคำว่า โทริ ในภาษาญี่ปุ่น คำว่า dori-tang ปรากฏใน Haedong jukji ชุดสะสมกวีใน ค.ศ. 1925 โดย Choe Yeongnyeon ผู้มีการศึกษาชาวโชซ็อน ในหนังสือนี้ อักษรจีนของ do ( ) ri ( ) tang ( ) ใช้ทับศัพท์ชื่ออาหารเกาหลี นักเขียนคอลัมน์เกี่ยวกับอาหารคนหนึ่งแย้งว่า หากคำนั้นเป็นภาษาญี่ปุ่น จะใช้อักษร jo ( ; ในภาษาญี่ปุ่นออกเสียงว่า โทริ) แทนการถอดเสียงภาษาเกาหลีด้วยอักษรฮันจา ทฤษฎีอีกแบบเกี่ยวกับที่มาของคำว่า dori ได้แก่ การกล่าวอ้างว่ามาจาก dyori ( ) ซึ่งเป็นรูปโบราณของคำภาษาจีน-เกาหลี jori ( ; "ปรุง[อาหาร]") และการกล่าวอ้างว่ามาจากคำกริยาภาษาเกาหลีดั้งเดิม dorida ( ; "ตัดออก") ไม่มีทฤษฎีใดข้างต้นที่ได้รับการยอมรับอย่างแพร่หลาย
อุมงฺกูโช
อุมงฺกูโช ( , ) เป็นอาหารแอฟริกาใต้ที่ทำจากข้าวโพดคั่วแห้งบด (samp) และถั่วลิมา (Phaseolus lunatus) โดยปกติจะเสิร์ฟพร้อมกับเนื้อ โตเต็มวัย ซึ่งเรียกในภาษาโคซาว่า อุมฺเลกวา ( , ) อาหารจานนี้เป็นอาหารหลักตามประเพณีของชาวโคซา และชนเผ่าอื่น&thinsp;ๆ ในแอฟริกาใต้ก็รับเอามาเป็นอาหารหลักเช่นกัน โดยเป็นอาหารหลักของครอบครัวชาวแอฟริกาใต้ส่วนใหญ่ ชาวซูลูเรียกอาหารจานนี้ว่า อิซิตามบู ( , )

อาหารจานนี้เป็นหนึ่งในอาหารที่ได้รับการยกย่องและเป็นที่นิยมมากที่สุดในหมู่ชาวโคซาสำหรับโอกาสพิเศษต่าง&thinsp;ๆ เช่น งานแต่งงานหรือประเพณีการเปิดตัวลูกสาวเข้าสู่สังคม อุมงฺกูโชมักจะถูกเสิร์ฟให้กับแขกและคนในบ้าน
การเตรียม
แช่ข้าวโพดคั่วแห้งบดและถั่วลิมาในน้ำเย็นข้ามคืน นำมาสะเด็ดน้ำแล้วใส่ลงในหม้อก้นหนาแล้วเติมน้ำ 1 ลิตร ต้มจนนุ่มแล้วปรุงรสด้วยเกลือ และพริกไทย ผู้สูงอายุในชนบทชอบอุมงฺกูโชที่ไม่ปรุงรสและใส่ไขมันเพียงเล็กน้อย เพราะเชื่อว่าถ้ามีไขมันมากเกินไป จะทำให้เกิดโรค ชาวโคซาที่มีการศึกษามักจะปฏิเสธอาหารจานนี้ โดยพวกเขาบอกว่าเคยรับประทานอย่างมากในวัยเด็ก แม้ว่าอาหารจานนี้จะเป็นอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการสูง

วัตถุดิบ
เชฟชาวแอฟริกาใต้บางคนมักใส่หัวหอม กระเทียม และเครื่องเทศเพื่อเพิ่มรสชาติ มีรายงานว่า อุมงฺกูโชแบบโคซาที่เสิร์ฟพร้อมเนยหรือไขมันนั้น เป็นอาหารจานโปรดของอดีตประธานาธิบดีเนลสัน แมนเดลา

อ้างอิง
ซูโอรัต
ซูโอรัต ( ; ) เป็นผลิตภัณฑ์จากนมประเภทโยเกิร์ตข้นชนิดหนึ่ง ซึ่งเป็นอาหารดั้งเดิมของชาวยาคุต

ลักษณะเฉพาะ
ซูโอรัตเป็นผลิตภัณฑ์นมชนิดหนึ่งที่ได้จากการหมักกรดแลคติกโดยใช้แบคทีเรีย Lactobacillus delbrueckii ssp. bulgaricus เทคโนโลยีการผลิตและคุณค่าทางโภชนาการ จึงคล้ายคลึงกับโยเกิร์ต ผลิตภัณฑ์นี้ยังมีความคล้ายคลึงกับผลิตภัณฑ์นมแบบดั้งเดิมอื่น&thinsp;ๆ เช่น อัยรัน ( ), เรียฌันกา ( ) และผลิตภัณฑ์อื่น&thinsp;ๆ ที่คล้ายกัน
การเตรียม
ตามธรรมเนียมแล้ว ซูโอรัตจะถูกเตรียมโดย หลังจากทำให้นมเย็นลงจนถึง 35°–36°C แล้วจึงเติมหัวเชื้อและผสมให้เข้ากัน จากนั้นจึงนำส่วนผสมใส่ในภาชนะปิดในที่อุ่นหรือห่อด้วยผ้าบุรอง หลังจากนั้น 5–6 ชั่วโมง จึงตรวจสอบการหมักของนม แล้วจึงย้าย (โดยไม่ต้องคน) ไปยังห้องที่เย็นกว่า ซึ่งสามารถเก็บนมเปรี้ยวที่เสร็จแล้วได้เป็นเวลานาน

ก่อนเสิร์ฟ ซูโอรัตที่แช่เย็นแล้วจะถูกคนให้เข้ากันและปรุงรสด้วยน้ำตาลหรือครีมเล็กน้อย เสิร์ฟในแก้วหรือชาม ซูโอรัตมักจะรับประทานก่อนนอนไม่นาน แต่ก็สามารถรับประทานทันทีหลังอาหารเย็นได้เช่นกัน
ผลิตภัณฑ์ยาคุตแบบดั้งเดิมอีกอย่างหนึ่งก็สามารถทำได้จากซูโอรัตเช่นกัน นั่นคือคอตเตจชีสข้นที่เรียกว่า ( ) ซูโอรัตซึ่งผลิตในฤดูร้อนจากนมพร่องมันเนยหลังจากแยกครีมเปรี้ยวออกไปแล้ว ซึ่งมีจุดประสงค์เพื่อบริโภคในฤดูหนาวจะมีลักษณะเด่นคือมีความเป็นกรดสูงเป็นพิเศษ เนื่องจากการเก็บรักษาในห้องใต้ดินเป็นเวลานาน (ในอดีตเก็บในถังเปลือกไม้เบิร์ชขนาดใหญ่ ที่มีความจุถึง 160–240 ลิตร ) และเป็นที่รู้จักกันในชื่อ ( )

ประวัติ
ผลิตภัณฑ์ที่ทำจากนมวัวและนมม้าหมัก รวมถึงซูโอรัต ครั้งหนึ่งเคยคิดเป็นสัดส่วนถึงร้อยละ 80 ของผลิตภัณฑ์นมทั้งหมดที่ชาวยาคุตบริโภค มีส่วนช่วยให้สุขภาพของผู้คนที่อาศัยอยู่ในไซบีเรียส่วนนี้ดีขึ้น เนื่องจากมีคุณค่าทางโภชนาการสูงและความเป็นกรดสูง ซึ่งยับยั้งการเจริญเติบโตของจุลินทรีย์และปรสิต อิทธิพลของอาหารนม รวมถึงซูโอรัต ต่อการเจริญเติบโตและความแข็งแรงของมนุษย์ ยังถูกกล่าวถึงในมหากาพย์โอลงโฮ ( , ) ของชาวยาคุตด้วย
สำหรับประชากรท้องถิ่นซึ่งส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเลี้ยงวัวและม้า ผลิตภัณฑ์นมหมักเป็นอาหารหลัก ไม่เพียงแต่ในหมู่คนยากจนและชนชั้นกลางเท่านั้น แต่ยังรวมถึงคนร่ำรวยด้วย เนื่องจากเทคโนโลยีการผลิตที่ง่ายและวัตถุดิบ (นม) ที่หาได้ง่าย ชาวยาคุตมักบริโภคซูโอรัตโดยใส่ส่วนผสมต่าง&thinsp;ๆ เช่น ครีมเปรี้ยว, ( ; ผลิตภัณฑ์นมชนิดหนึ่ง), สตรอว์เบอร์รี, บลูเบอร์รี, แบร์เบอร์รี, ข้าวโอ๊ตแช่เย็น และสมุนไพร (ที่นิยมได้แก่ ซอร์เรล (Rumex acetosa), แองเจลิกาป่า (Angelica), ลิลีมาร์ทากอน (Lilium martagon), ยอดรูบาร์บอ่อน, เหง้าของ Butomus umbellatus และรากเบอร์เน็ต (Sanguisorba))
ในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 19 นักบวชออร์ทอดอกซ์บางส่วนต้องการเปลี่ยนชาวยาคุตให้มานับถือศาสนาคริสต์และสอนการทำกสิกรรม จึงเริ่มต่อต้านประเพณีการผลิตและบริโภคซูโอรัตและตาร์ ซึ่งพวกเขาถือว่าเป็น "อาหารที่เน่าเสีย ขึ้นรา และไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง" ประชากรในท้องถิ่นโดยทั่วไปปฏิบัติตามคำแนะนำเหล่านี้ และเป็นผลให้เมื่อสิ้นสุดคริสต์ศตวรรษที่ 19 การผลิตและการเก็บรักษาในช่วงฤดูหนาวของผลิตภัณฑ์ทั้งสองชนิดในภูมิภาคทางใต้ที่มีประชากรหนาแน่นที่สุดของยาคูเตียได้หยุดลงเกือบทั้งหมด เมื่อถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 การบริโภคตาร์และซูโอรัตลดลงประมาณร้อยละ 90

อ้างอิง
ซีดีบินนูร
ซีดีบินนูร (เบอร์เบอร์ : ⵙⵉⴷⵉ ⴱⵏⵏⵓⵕ; ; "ชัยค์ศูฟี" ) เป็นนครทางตะวันตกของประเทศโมร็อกโก ตั้งอยู่ในจังหวัดซีดีบินนูร และมีประชากร 55,815 คน (สำมะโนประชากร ค.ศ. 2014) ถือเป็นเมืองหลักในภูมิภาคดุกาละฮ์อับดะฮ์ ซีดีบินนูรตั้งอยู่ทางใต้ของแอลฌาดีดาประมาณ 67 กม. ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมาร์ราคิช 120 กม. และทางตะวันตกเฉียงต้ของเมืองหลวงราบัต 210 กม.

อ้างอิง
ลู่ ข่านหรู
ลู่ ข่านหรู ( ; 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1903 – 1 ธันวาคม ค.ศ. 1978) เป็นนักวิชาการวรรณกรรมจันคลาสสิก และผู้ร่วมงานตลอดชีวิตของเฝิง ยฺเหวียนจฺวิน ภรรยาของเขา เขาทำงานที่มหาวิทยาลัยชานตงเกือบตลอดอาชีพการงานของเขา เช่นเดียวกับภรรยา
อ้างอิง
โอลิมเปียด
]]

โอลิมเปียด ( , Olympiás) เป็นช่วงระยะเวลา 4 ปี โดยเฉพาะอย่างยิ่งช่วงเวลาที่เกี่ยวข้องกับกีฬาโอลิมปิกโบราณ และ กีฬาโอลิมปิกในยุคปัจจุบัน

แม้ว่ากีฬาโอลิมปิกโบราณจะถือกำเนิดขึ้นในช่วงยุคอาร์เคอิกของกรีก แต่ในระยะแรกยังไม่มีการจัดลำดับโอลิมเปียดอย่างเป็นระบบ จนกระทั่งถึงสมัยของฮิปเปียส จึงเริ่มมีการรวบรวมรายชื่อโอลิมเปียดอย่างต่อเนื่อง และต่อมาใน ยุคเฮลเลนิสติก เอโฟรัส เป็นผู้ใช้การแข่งขันโอลิมปิกครั้งแรกที่มีการบันทึกไว้เป็นจุดเริ่มต้นทางปฏิทิน
นักเขียนในสมัยโบราณเห็นพ้องกันว่ามีการแข่งขันโอลิมปิกจัดขึ้นก่อนหน้าการแข่งขันวิ่งที่โคโรอีบัสเป็นผู้ชนะ แต่มีความเห็นไม่ตรงกันเกี่ยวกับจำนวนครั้ง ตามขนบที่กำหนดไว้ ชัยชนะของโคโรอีบัสถูกกำหนดให้อยู่ในช่วงเวลาที่เทียบเท่ากับฤดูร้อนของปี 776 ปีก่อนคริสตกาล ตามปฏิทินจูเลียนแบบย้อนหลัง และถือเป็นปีที่ 1 ของโอลิมเปียดที่ 1 ส่วนโอลิมเปียดที่ 2 เริ่มต้นพร้อมกับการแข่งขันครั้งถัดไปในฤดูร้อนของปี 772 ปีก่อนคริสตกาล
ดังนั้น สำหรับค่า N ที่น้อยกว่า 195 โอลิมเปียดที่ N จะถือว่าเริ่มต้นในปี 780-(4\times N) ปีก่อนคริสตกาล และสิ้นสุดลงในอีกสี่ปีต่อมา ส่วนสำหรับค่า N ที่มากกว่าหรือเท่ากับ 195 โอลิมเปียดที่ N จะเริ่มต้นในปี ค.ศ. (4\times N)-779 และสิ้นสุดลงในอีกสี่ปีต่อมา จากการคำนวณโดยการขยายค่า จะได้ว่าปีที่ ของโอลิมเปียดที่ จะเริ่มต้นขึ้นโดยประมาณราววันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ.
สำหรับกีฬาโอลิมปิกยุคปัจจุบัน โอลิมเปียดหมายถึงช่วงเวลา 4 ปีที่เริ่มต้นในวันที่ 1 มกราคมของปีที่มีการจัดกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ดังนั้น โอลิมเปียดที่ 1 เริ่มต้นเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1896 โอลิมเปียดที่ 2 เริ่มต้นเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1900 และดำเนินต่อเนื่องเช่นนี้ไป โดยโอลิมเปียดที่ 33 เริ่มต้นเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2024 เนื่องจาก ปฏิทินจูเลียน และ ปฏิทินเกรกอเรียน เปลี่ยนจากปี 1 ปีก่อนคริสตกาล ไปเป็นปี ค.ศ. 1 โดยตรง วงรอบของโอลิมเปียดในยุคปัจจุบันจึงนำหน้าวงรอบของโอลิมเปียดในยุคโบราณอยู่หนึ่งปี

อ้างอิง
*

แหล่งขัอมูลอื่น
* 
* Chris Bennett, The Olympiad System, on tyndalehouse.com
* Valerie Vaughan, The Origin of the Olympics: Ancient Calendars and the Race Against Time (2002) on OneReed.com, an astrologically-oriented site.
* Hellenic Month Established Per Athens
แบบทดสอบวิลล์ สมิธกินสปาเกตตี
ต้นฉบับที่โพสต์ในเรดดิต]]
แบบทดสอบวิลล์ สมิธกินสปาเกตตี เป็นเกณฑ์มาตรฐานที่ไม่เป็นทางการภายในชุมชนปัญญาประดิษฐ์ ใช้เพื่อประเมินความสามารถของโมเดลวิดีโอแบบสร้างภาพ (Generative Video Models) ในการแสดงผลการกระทำและสีหน้าของมนุษย์อย่างสมจริง โดยมีต้นกำเนิดมาจากวิดีโอที่สร้างโดยเอไอ ซึ่งเผยแพร่อย่างกว้างขวางใน ค.ศ. 2023 โดยเป็นภาพเคลื่อนไหวของวิลล์ สมิธ นักแสดง กำลังกินสปาเกตตีอย่างไม่เป็นธรรมชาติ ตั้งแต่นั้นมา การทดสอบนี้จึงถูกใช้เป็นจุดอ้างอิงที่ไม่เป็นทางการเพื่อแสดงให้เห็นถึงความสามารถและข้อจำกัดของเนื้อหาวิดีโอที่สร้างโดยเอไอ
ต้นตอ
เมื่อวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 2023 ผู้ใช้เรดดิต /u/chaindrop แบ่งปันวิดีโอที่เอไอสร้างขึ้นชื่อ "วิลล์ สมิธกินสปาเกตตี" (Will Smith eating spaghetti) ในซับเรดดิต /r/StableDiffusion สร้างขึ้นโดยใช้เครื่องมือแปลงข้อความเป็นวิดีโอของ ModelScope คลิปดังกล่าวแสดงภาพวิลล์ สมิธ นักแสดงที่กำลังกินสปาเก็ตตี้ในรูปแบบที่บิดเบี้ยวและเหนือจริง วิดีโอได้รับความสนใจอย่างรวดเร็วเนื่องจากภาพที่แปลกประหลาด โดยลักษณะใบหน้าของสมิธเปลี่ยนไปอย่างคาดเดาไม่ได้ และท่าทางการกินของเขาก็ดูไม่เป็นธรรมชาติ ลักษณะที่น่าสะพรึงกลัวของวิดีโอนำไปสู่การแชร์และการอภิปรายอย่างกว้างขวางในแพลตฟอร์มสื่อสังคม
แพร่กระจาย
วิดีโอต้นฉบับกลายเป็นไวรัลและกระตุ้นให้ชาวเน็ตทำการล้อเลียนและการตีความใหม่มากมาย ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2024 วิลล์ สมิธเองก็ตามกระแสด้วยการโพสต์วิดีโอล้อเลียนบนอินสตาแกรม เลียนแบบคลิปที่สร้างโดยเอไอ และเขียนคำบรรยายว่า "นี่มันจะมากเกินไปแล้ว!" ("This is getting out of hand!")
การใช้เป็นเกณฑ์มาตรฐาน
 ]]
ข้อความนี้กลายเป็นเกณฑ์มาตรฐานสำหรับการประเมินความสมจริงและความสอดคล้องของวิดีโอที่สร้างโดยเอไอ เมื่อแบบจำลองภาษาขนาดใหญ่พัฒนาขึ้น นักพัฒนาและผู้ใช้รายอื่น ๆ ใช้การทดสอบนี้เพื่อระบุการปรับปรุง ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2025 Veo 3 ของ Google ซึ่งเป็นเครื่องมือสร้างวิดีโอเอไอ ได้สร้างเวอร์ชันของการทดสอบที่แสดงให้เห็นถึงการปรับปรุงที่สำคัญในด้านความแม่นยำของใบหน้า ความลื่นไหลของการเคลื่อนไหว และการซิงโครไนซ์เสียง แม้จะมีการปรับปรุงแล้ว ผู้ชมก็ยังสังเกตเห็นความไม่สอดคล้องกันเล็กน้อย เช่น เอฟเฟกต์เสียงกรุบกรอบผิดปกติที่มาพร้อมกับการกินสปาเก็ตตี
ดูเพิ่ม
* เอไอสล็อป
* สื่อลวงลึก
* สื่อสังเคราะห์
* Human image synthesis
* โครงข่ายปฏิปักษ์ก่อกำเนิด

อ้างอิง
จังหวัดฮวังแฮเหนือ
ฮวังแฮเหนือ ( ; ; แปลตรงตัว: "จังหวัดทะเลเหลืองเหนือ") เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศเกาหลีเหนือ ถูกจัดตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1954 เมื่ออดีตจังหวัดฮวังแฮถูกแบ่งออกเป็นจังหวัดฮวังแฮเหนือและใต้ เมืองเอกของจังหวัดคือซารีว็อน จังหวัดนี้มีอาณาเขตติดต่อกับเปียงยางและจังหวัดพย็องอันใต้ทางทิศเหนือ ติดกับจังหวัดคังว็อนทางทิศตะวันออก ติดกับเขตอุตสาหกรรมแคซ็องและจังหวัดคย็องกีของประเทศเกาหลีใต้ทางทิศใต้ และติดกับจังหวัดฮวังแฮใต้ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ใน ค.ศ. 2003 นครปกครองโดยตรงแคซ็องกลายเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดฮวังแฮเหนือในฐานะอำเภอแคพุง ต่อมาใน ค.ศ. 2019 ได้รับการยกฐานะเป็นนครพิเศษ ด้วยเหตุนี้จึงถูกแยกออกจากจังหวัดฮวังแฮเหนือ
การแบ่งเขตการปกครอง
ฮวังแฮเหนือแบ่งออกเป็น 2 นคร ("ซี") และ 18 อำเภอ ("คุน") โดยสามในบรรดาอำเภอเหล่านี้ (ชุงฮวา คังนัม และซังว็อน) ถูกรวมเข้ามาในจังหวัดใน ค.ศ. 2010 หลังถูกแยกออกมาจากเปียงยาง อย่างไรก็ตาม คังนัมถูกโอนกลับไปเป็นของเปียงยางใน ค.ศ. 2011

นคร
* ซารีว็อน (เมืองเอก) 사리원시/ 
* ซงริม 송림시/

อำเภอ
* อำเภอชุงฮวา 중화군/ 
* อำเภอฮวังจู 황주군/ 
* อำเภอคกซัน 곡산군/ 
* อำเภอคึมช็อน 금천군/ 
* อำเภอพงซัน 봉산군/ 
* อำเภอพย็องซัน 평산군/ 
* อำเภอรินซัน 린산군/인산군/ 
* อำเภอซังว็อน 상원군/ 
* อำเภอชินกเย 신계군/ 
* อำเภอชินพย็อง 신평군/ 
* อำเภอซอฮึง 서흥군/ 
* อำเภอซูอัน 수안군/ 
* อำเภอซึงโฮ 승호군 / 勝湖郡
*อำเภอโทซัน 토산군/ 
* อำเภออึนพา 은파군/ 
* อำเภอย็อนซัน 연산군/ 
* อำเภอย็อนทัน 연탄군/
การคมนาคม
ฮวังแฮเหนือเชื่อมต่อกับส่วนที่เหลือของประเทศโดยทางรถไฟสายพย็องบู (เป็นที่รู้จักในประเทศเกาหลีใต้ในชื่อสายคย็องอึย) ซึ่งตามทฤษฎีแล้วเส้นทางนี้วิ่งจากเปียงยางไปจนถึงปูซาน อย่างไรก็ตาม ในความเป็นจริงเส้นทางดังกล่าวถูกตัดขาดโดยเขตปลอดทหารเกาหลี นอกจากนี้ จังหวัดนี้ยังได้รับบริการจากทางหลวงขนาดใหญ่หลายสาย ที่โดดเด่นที่สุดคือทางด่วนเปียงยาง–แคซ็อง

การศึกษา
มีสถาบันอุดมศึกษาหลายแห่งในฮวังแฮเหนือ ทั้งหมดดำเนินการโดยรัฐบาล สถาบันเหล่านี้รวมถึงมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ซารีว็อน คเย อุง-ซัง มหาวิทยาลัยธรณีวิทยาซารีว็อน และมหาวิทยาลัยครูซารีว็อน
วัฒนธรรม
สถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์
ฮวังแฮเหนือมีโบราณวัตถุทางประวัติศาสตร์จำนวนมากเนื่องจากเป็นที่ตั้งของแคซ็องซึ่งเป็นเมืองหลวงของราชวงศ์โครยอและเป็นแหล่งเก็บรักษาโบราณวัตถุทางประวัติศาสตร์ที่มีชื่อเสียงหลายชิ้น จังหวัดยังเป็นที่ตั้งของสุสานกษัตริย์แห่งราชวงศ์โครยอหลายพระองค์ โดยที่มีชื่อเสียงที่สุดคือสุสานของพระเจ้าแทโจและพระเจ้าคงมิน แม้สุสานอื่น ๆ จะกระจายอยู่ทั่วแคซ็องและอำเภอแคพุง แคซ็องยังเป็นที่ตั้งของป้อมแทฮึงซันในสมัยโคกูรยอ ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อปกป้องเมืองหลวงของอาณาจักรที่เปียงยางและโอบล้อมวัดควานึมที่มีชื่อเสียงไว้ ส่วนบริเวณใกล้กับซารีว็อนคือป้อมจงบังซันที่มีชื่อเสียง ซึ่งเป็นเมืองบริวารอีกแห่งของโคกูรยอเพื่อการป้องกันเปียงยาง ป
งซันที่มีชื่อเสียง ซึ่งเป็นเมืองบริวารอีกแห่งของโคกูรยอเพื่อการป้องกันเปียงยาง ป้อมปราการแห่งนี้ประกอบด้วยวัดพุทธซ็องบุลซาจากศตวรรษที่ 9 ซึ่งเป็นหนึ่งในวัดที่เก่าแก่และสวยงามที่สุดในประเทศ
จังหวัดฮวังแฮใต้
ฮวังแฮใต้ ( ; ) เป็นจังหวัดในภาคตะวันตกของประเทศเกาหลีเหนือ ได้รับการสถาปนาขึ้นใน ค.ศ. 1954 เมื่อครั้งที่อดีตจังหวัดฮวังแฮถูกแบ่งออกเป็นจังหวัดฮวังแฮเหนือและใต้ เมืองเอกของจังหวัดคือแฮจู
ภูมิศาสตร์
จังหวัดนี้เป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคแฮซอ มีอาณาเขตติดต่อกับทะเลเหลืองทางทิศตะวันตก และติดต่อกับจังหวัดฮวังแฮเหนือทางทิศเหนือและทิศตะวันออก มีพื้นที่ส่วนแยกของการปกครองบางส่วนของนครนัมโพตั้งอยู่ทางตอนเหนือของจังหวัด พรมแดนทางใต้ของจังหวัดถูกกำหนดโดยเขตปลอดทหารเกาหลีที่ติดกับเกาหลีใต้ จังหวัดนี้ได้รับชื่อมาจากนครที่เคยใหญ่ที่สุดในฮวังแฮ ได้แก่ แฮจูและฮวังจู โดยชื่อนี้ซึ่งมีความหมายตรงตัวว่า "ทะเลเหลือง" ในภาษาเกาหลี ซึ่งยังอ้างถึงทะเลเหลืองซึ่งเป็นขอบเขตทางทิศตะวันตกของจังหวัดอีกด้วย
แนวชายฝั่งของฮวังแฮใต้เต็มไปด้วยเกาะเล็ก ๆ จำนวนมาก ส่วนใหญ่เป็นเกาะที่ไม่มีผู้อยู่อาศัย เกาะที่มีขนาดใหญ่ที่สุดหลายแห่ง เช่น แพงนย็องโด อยู่ภายใต้การบริหารโดยเกาหลีใต้ เส้นจำกัดตอนเหนือ (Northern Limit Line) ซึ่งลากผ่านภูมิภาคนี้และกำหนดเขตแดนทางทะเลที่เป็นข้อพิพาทระหว่างฝ่ายเหนือและฝ่ายใต้ เป็นอีกหนึ่งประเด็นที่เกิดความขัดแย้งบ่อยครั้งระหว่างทั้งสองประเทศ เกาะที่มีขนาดใหญ่ที่สุดที่เป็นของเกาหลีเหนืออย่างไม่มีข้อโต้แย้ง ได้แก่ คีรินโด ชังรินโด และซุนวีโด
เนื่องจากพื้นที่ของจังหวัดไม่ได้เป็นภูเขามากนัก จึงมีความเหมาะสมเป็นพิเศษต่อการทำเกษตรกรรม และมักถูกเรียกว่าเป็น "อู่ข้าวอู่น้ำ" ของเกาหลีเหนือ พื้นที่ส่วนใหญ่ถูกใช้ไปกับการทำฟาร์ม ดังนั้นจึงไม่ได้รับผลกระทบหนักเท่ากับส่วนอื่นของประเทศในช่วงอาร์ดอสมาร์ช (Arduous March) ในทศวรรษ 1990 ผัก ผลไม้ ธัญพืช และข้าวหลากหลายชนิดถูกปลูกบนที่ราบของภูมิภาคนี้ ส่วนอำเภอควาอิล ซึ่งมีความหมายว่าผลไม้ในภาษาเกาหลี ถูกก่อตั้งขึ้นเพื่อปลูกสวนผลไม้
แฮจู เมืองเอกของจังหวัด ยังเป็นท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดในตอนใต้ของเกาหลีเหนือนอกเหนือจากว็อนซัน พื้นที่แห่งนี้ยังเป็นที่ตั้งของเนินฝังศพโบราณและโบราณวัตถุทางวัฒนธรรมหลายแห่ง เช่น วัดพุทธคังโซซา สถูปหินโบราณ และโรงเก็บน้ำแข็งสมัยโครยอ นอกจากนี้ยังมีด็อลเมน (หลุมศพหิน) จากยุคเหล็ก และสุสานสมัยโคกูรยอจำนวนมากในจังหวัด เช่น สุสานอานักหมายเลข 3

การแบ่งเขตการปกครอง

ฮวังแฮใต้แบ่งออกเป็น 1 นคร (ชี) และ 19 อำเภอ (คุน) ซึ่งแบ่งย่อยลงไปอีกเป็นหมู่บ้าน (รี) ในพื้นที่ชนบท และย่าน (ทง) ในพื้นที่นคร โดยมีรายละเอียดอยู่ในหน้าเฉพาะของแต่ละอำเภอ

นคร
* แฮจู (เมืองเอก) 해주시/

อำเภอ
* อำเภออานัก 안악군/ 
* อำเภอแชรย็อง 재령군/ 
* อำเภอชังย็อน 장연군/ 
* อำเภอช็องดัน 청단군/ 
* อำเภอคังรย็อง 강령군/ 
* อำเภอควาอิล 과일군/과일 
* อำเภอองจิน 옹진군/ 
* อำเภอแพช็อน 배천군/ 
* อำเภอพงช็อน 봉천군/ 
* อำเภอพย็อกซ็อง 벽성군/ 
* อำเภอรยงย็อน 룡연군/ 
* อำเภอซัมช็อน 삼천군/ 
* อำเภอชินช็อน 신천군/ 
* อำเภอชินว็อน 신원군/ 
* อำเภอซงฮวา 송화군/ 
* อำเภอแททัน 태탄군/ 
* อำเภออึนรยูล 은률군/ 
* อำเภออึนช็อน 은천군/ 
* อำเภอย็อนอัน 연안군/

ดูเพิ่ม
* ภูมิศาสตร์เกาหลีเหนือ
* อัน จุง-กึน

อ้างอิง

* 
* 
*
ฉัตรชัย ไผ่สีทอง
สนิทเทพ ภู่ประสงค์ (5 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 – 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545) หรือที่รู้จักในชื่อ ฉัตรชัย ไผ่สีทอง เป็นอดีตนักมวยไทยอาชีพชาวไทย เขาเป็นแชมป์รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท 2 สมัยของสนามมวยเวทีลุมพินี และยังได้รับรางวัลนักมวยยอดเยี่ยมแห่งปีของการกีฬาแห่งประเทศไทยในปี พ.ศ. 2536 และมีชื่อเสียงอย่างมากในช่วงทศวรรษที่ 1990
ประวัติและอาชีพ
เริ่มต้นอาชีพ
สนิทเทพ ภู่ประสงค์ เริ่มต้นอาชีพนักมวยไทยตั้งแต่อายุประมาณ 9–10 ปี ก่อนที่จะใช้ชื่อบนสังเวียนว่า ฉัตรชัย ไผ่สีทอง เขาเคยชกในชื่อ จ๊ะเอ๋ ลูกจุกกะเฌอ และฝึกซ้อมมวยภายใต้การดูแลของบิดาคือเกียรติมาลา ศิษย์แพรดำ ต่อมาเขาได้ย้ายไปสังกัดค่ายมวยศิษย์ยอดธง/พยัคฆ์อรุณ ซึ่งทำให้เขาได้เป็นเพื่อนร่วมค่ายกับสามารถ พยัคฆ์อรุณและฝึกซ้อมภายใต้การดูแลของครูยอดธง เสนานันท์ จากนั้นเขาได้ใช้ชื่อบนสังเวียนว่า ฉัตรชัย ศิษย์ยอดธง แต่ต่อมาเป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลายมากกว่าในชื่อ ฉัตรชัย ไผ่สีทอง
สไตล์การชก
ฉัตรชัยเป็นนักมวยไทยสายมวยฝีมือถนัดการยืนการ์ดขวา โดยจะถอยเชิงเพื่อหลอกล่อให้คู่ต่อสู้เดินเข้าหา ก่อนใช้การโจมตีที่คาดเดาได้ยาก หรืออาศัยการตั้งรับแล้วโต้กลับอย่างแม่นยำ รูปแบบการชกมวยสากลที่ใกล้เคียงกับสไตล์ของฉัตรชัยคือสไตล์หลังพิงเชือก แม้ว่าฉัตรชัยจะมีทักษะที่รอบด้าน เขาเป็นที่เลื่องชื่อเป็นพิเศษในเรื่องความสามารถในการเตะก้านคอได้อย่างรุนแรงด้วยแข้งซ้ายและขวา จนทำให้ยอดมวยอย่างเมธี เจดีย์พิทักษ์หรือหาญศึก ปราสาทหินพนมรุ้ง ลงไปกองกับพื้นได้ ฉัตรชัยได้รับการยกย่องจากแฟนมวยชาวไทยว่าเป็นหนึ่งในนักมวยสายมวยฝีมือที่มีทักษะมากที่สุดคนหนึ่งในช่วงยุคทองของมวยไทย
ฉัตรชัยมักถูกนำไปเปรียบเทียบกับเพื่อนร่วมค่ายอย่างสามารถ พยัคฆ์อรุณ เนื่องจากความสง่างามและความสามารถเชิงเทคนิคอันยอดเยี่ยมบนสังเวียน ฉายา “สามารถ 2” เป็นฉายาที่สื่อมวลชนไทยตั้งให้เขา อันเนื่องมาจากความเชี่ยวชาญในสไตล์การชกเชิงรับของเขา

ยุคทองและบั้นปลายชีวิต
ภายในปี พ.ศ. 2535 เขาชกในรุ่นแบนตัมเวท (118 ปอนด์) หรือพิกัดใกล้เคียง ซึ่งเป็นพิกัดน้ำหนักที่เหมาะสมที่สุดสำหรับเขา ภายใต้ศึกวันทรงชัย

อ้างอิง
ยากิโซบะอุตสึโนมิยะ
ยากิโซบะอุตสึโนมิยะ ( ) เป็นอาหารท้องถิ่นประเภทยากิโซบะที่ให้บริการอยู่ในร้านอาหารภายในเมืองอุตสึโนมิยะ จังหวัดโทจิงิ ทำจากเส้นบะหมี่หนาและปรุงรสด้วยน้ำปรุงรส
ความเป็นมา
ในภูมิภาคคันโตตอนเหนือ รวมไปถึงเมืองอุตสึโนมิยะ มีอาหารทำจากเส้นที่ได้รับความนิยมอยู่ หลากหลาย เช่น อุดงมิซึซาวะ อุดงฮิโมกาวะ ใน จังหวัดกุมมะ และ สตามินาราเมง ยากิโซบะนากามินาโตะ ในจังหวัดอิบารากิ ในจังหวัดโทจิงิ นอกจากราเม็งซาโนะที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดแล้ว ก็ยังมียากิโซบะท้องถิ่นหลายชนิด เช่น ยากิโซบะใส่ซุป ทางตอนเหนือของจังหวัด และ ยากิโซบะมันฝรั่ง ทางตอนใต้ เป็นอาหารขึ้นชื่อ จังหวัดในภูมิภาคคันโตตอนเหนือทั้ง 3 จังหวัด ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ดินร่วนคันโต ถือเป็นแหล่งผลิตข้าวสาลีอันดับต้น ๆ ของญี่ปุ่น และความพร้อมของข้าวสาลีอาจมีส่วนทำให้การแพร่กระจายของอาหารที่ทำจากแป้ง
ยากิโซบะในจังหวัดโทจิงิเป็นของว่างที่เด็ก ๆ มักจะไปซื้อกินกันที่ร้านดางาชิ และก็ยังได้รับความนิยมในหมู่ผู้ใหญ่เช่นกัน เหตุผลที่ร้านยากิโซบะในอุตสึโนมิยะมีจำนวนมากอาจเป็นเพราะว่าร้านยากิโซบะสามารถเปิดได้ด้วยแผ่นเหล็กเพียงแผ่นเดียว และมีบริษัทผลิตน้ำปรุงรสจำนวนมากในเมือง และมีวัฒนธรรมการซื้อกลับบ้าน
ร้าน
กล่าวกันว่าต้นกำเนิดของร้านยากิโซบะแห่งนี้มาจากร้านอิชิดะยะ (石田屋) ซึ่งเปิดในปี 1952 อิชิดะยะเป็นหนึ่งในร้านยากิโซบะที่โดดเด่นที่สุดของเมืองอุสึโนมิยะ และมักมีคิวยาว โดยเฉพาะในช่วงสุดสัปดาห์ นอกจากร้านที่ให้บริการยากิโซบะโดยเฉพาะแล้ว ยังมีร้านที่ให้บริการยากิโซบะเป็นชุดพร้อมเกี๊ยวซ่าอีกด้วย ร้านอาหารหลายแห่งปิดระหว่างเวลา 18:00 น. ถึง 19:00 น. และบางแห่งเปิดเฉพาะช่วงเวลาอาหารกลางวันเท่านั้น

สมาคมยากิโซบะอุตสึโนมิยะได้ก่อตั้งขึ้นใน ปี 2012 โดยมีเป้าหมายที่จะทำให้ยากิโซบะเป็นอาหารชวนชิมประจำท้องถิ่น เช่นเดียวกับเกี๊ยวซ่า และในปี 2020 มีร้านที่เป็นสมาชิกรวม 12 ร้าน
ร้านขนมปังบางแห่งขายขนมปังยากิโซบะที่ใช้เส้นบะหมี่แบบเดียวกับที่ใช้ในร้านยากิโซบะอุตสึโนมิยะ

ส่วนผสมและวิธีการปรุง
ในช่วงที่เกิดภาวะขาดแคลนอาหารหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ส่วนผสมหลักที่ใช้คือ กะหล่ำปลี แต่ต่อมาได้มีการเพิ่ม เนื้อหมู แฮม ไข่ดาว ฯลฯ เข้าไป ไข่ดาวเป็นส่วนผสมยอดนิยมสำหรับยากิโซบะอุสึโนมิยะ บางร้านให้ลูกค้าระบุระดับความสุกของยากิโซบะที่ต้องการได้ แม้กระทั่งทุกวันนี้ ส่วนผสมพื้นฐานก็ยังคงเป็นกะหล่ำปลี และในหลายร้านก็ให้ลูกค้าเพิ่มส่วนผสมอื่น ๆ ตามความต้องการได้ มีขนาดให้เลือก 3 ขนาด คือ ใหญ่ กลาง และเล็ก และบางร้านยังมียากิโซบะขนาด 1 กิโลกรัม หรือที่เรียกว่า "กิโลยากิ" อยู่ในเมนูด้วย
ที่ร้านอิชิดะยะและร้านต่าง ๆ ที่แยกตัวออกมา เส้นบะหมี่จะถูกปรุงบนกระทะร้อน โดยเส้นบะหมี่และเครื่องเคียงจะถูกทอดแยกกัน เส้นบะหมี่จะหนาและนึ่งใน ดาชิที่ปรุงรสด้วยซีอิ๊ว ร้านค้าหลายแห่งซื้อเส้นบะหมี่จากโรงงานผลิตบะหมี่ แต่ร้านยากิโซบะบางแห่งก็ได้รับการจัดการโดยตรงจากโรงงานผลิตบะหมี่

บางร้านใช้น้ำปรุงรสโอตสึกะซึ่งพัฒนาควบคู่ไปกับประวัติศาสตร์ของยากิโซบะ ในขณะที่บางร้านใช้น้ำปรุงรสสูตรดั้งเดิมของตนเอง ซึ่งผสมจากน้ำปรุงรสหลายชนิด โดยทั่วไปยากิโซบะอุตสึโนมิยะมีรสชาติอ่อน ดังนั้นลูกค้าจึงเติมน้ำปรุงรสเพิ่มตามความชอบ บางร้านยังมีให้เติมพริกได้อีกด้วย

อ้างอิง
เทศกาลเพลงเอบียูปี 2019
เทศกาลเพลงเอบียูปี 2019 เป็นการจัดรายการประจำปีครั้งที่ 8 ของเทศกาลเพลงเอบียู

ประวัติ
กิจกรรมนี้ซึ่งไม่ใช่การแข่งขัน จัดขึ้นที่โตเกียว ตรงกับการประชุมสมัชชาใหญ่ครั้งที่ 56 ของสหภาพการกระจายเสียงแห่งเอเชีย-แปซิฟิก (ABU)

รายชื่อผู้เข้าร่วม
มีประเทศเข้าร่วมทั้งหมด 11 ประเทศ ในงานเทศกาลเพลงเอบียูปี 2019 ออสเตรเลียกลับมาร่วมงานอีกครั้งหลังจากห่างหายไป 5 ปี นอกเหนือจากการแสดงเพลงแล้ว รายการยังมีการแสดงพิเศษจากโจ ฮิซาอิชิ และฟูริน (Foorin) อีกด้วย
{| class="sortable wikitable" 
|-
! จับฉลากลำดับ
! ประเทศ
! ศิลปิน
! เพลง
! ภาษา
|-
| 
| 
|ฮว่าง ถวี่ ลิญ
|"เด่ มิ น้อย เจาะ หม่า แง ( )"
|เวียดนาม
|-
| 
| 
|แดน ซัลเทิน
|"กูล-เดอ-ซัก (Cul-de-sac)"
|อังกฤษ
|-
| 
| 
|อเดลีโน ดา ซิลวา
|"ลีฟ อะเกน ( )"
|จีน, อังกฤษ
|-
| 
| 
|เฮย์! เซย์! จัมป์
| "แฟนแฟร์ (Fanfare)" "คัม ออน อะ มาย เฮาส์ (Come On A My House)" "อูเอะ โอะ มูอิเตะ อารูโก"
|ญี่ปุ่น, อังกฤษ
|-
| 
| 
| 
| "เบอร์กาวัน เดองัน รินดู ( )"
|อินโดนีเซีย
|-
| 
| 
|เคย์ เจ (謝安琪)
|"จี๋ เสิง เสย์ ยฺหวี เหนย์ ซัน ปิน ( , Reposing Beside You)"
|จีนกวางตุ้ง
|-
| 
| 
|มุสตาฟา ซานดัล
|"อายา เบนแซร์ ( )"
|ตุรกี
|-
| 
| 
|ทไวซ์
|"ฟีล สเปเชียล (Feel Spec
ตาฟา ซานดัล
|"อายา เบนแซร์ ( )"
|ตุรกี
|-
| 
| 
|ทไวซ์
|"ฟีล สเปเชียล (Feel Special)"
|เกาหลี
|-
| 
| 
| 
| "แอ็ส.โซ.แอ็ส. ด็อง แตรีแย็ง น็อง เดแทร็ส ( )"
|ฝรั่งเศส
|-
| 
| 
|เอ. อาร์. ระห์มาน
|"เมาสัม & เอสเกป (Mausam & Escape, )" "ชัย โฮ (Jai Ho, )" 
|ฮินดี
|-
| 
| 
|น่า อิง
|"โม่ ( , Silence)"
|จีน
|}
ทางด่วนท่องเที่ยวเปียงยาง–ว็อนซัน
ทางด่วนท่องเที่ยวเปียงยาง–ว็อนซัน ( ) เป็นทางหลวงยาว ในประเทศเกาหลีเหนือที่เชื่อมต่อระหว่างเปียงยาง เมืองหลวงของประเทศ และนครว็อนซัน เมืองบนชายฝั่งทะเลญี่ปุ่นในจังหวัดคังว็อน เปิดใช้งานใน ค.ศ. 1978 ทางหลวงสายนี้กลายเป็นถนนที่เก็บค่าผ่านทางสายแรกของเกาหลีเหนือใน ค.ศ. 2018

รูปภาพ

File:0018 - Nordkorea 2015 - Pjöngjang nach Wonsan (22548596677).jpg
File:0020 - Nordkorea 2015 - Pjöngjang nach Wonsan (22978086491).jpg
File:0022 - Nordkorea 2015 - Pjöngjang nach Wonsan (22548638498).jpg
File:0023 - Nordkorea 2015 - Pjöngjang nach Wonsan (22344205374).jpg
File:0025 - Nordkorea 2015 - Pjöngjang nach Wonsan (22953521622).jpg

อ้างอิง
ชิมตสึกาเระ
โอนิโอโรชิสำหรับใช้ทำ]]
ชิมตสึกาเระ ( ) เป็นอาหารท้องถิ่นที่พบได้่ในภูมิภาคคันโตตอนเหนือ ซึ่งรวมถึงจังหวัดโทจิงิ ทั้งหมด จังหวัดอิบารากิตอนตะวันตก จังหวัดไซตามะตอนเหนือ จังหวัดจิบะตอนเหนือและบางส่วนของ จังหวัดฟุกุชิมะ มีการใช้ในของถวายที่ศาลเจ้าอินาริพร้อมกับเซกิฮัง ทำโดยการเคี่ยวหัวปลาแซลมอนกับถั่วเหลือง ผักราก และ กากสาเก ชื่อเรียกอาจต่างกันไปขึ้นกับภูมิภาค เช่น ชิมตสึการิ (しもつかり) ชิมิตสึการิ (しみつかり) ชิมิตสึกาเระ (しみつかれ) สึมิตสึกาเระ (すみつかれ) สึมิตสึการิ (すみつかり) เป็นต้น

ในจังหวัดโทจิงิ ชิมตสึกาเระถือเป็นอาหารพื้นเมืองที่เป็นตัวแทนของจังหวัด

อ้างอิง
พื้นที่สาธารณะ
พื้นที่สาธารณะ ( ) คือพื้นที่ที่เปิดให้บุคคลทั่วไปสามารถเข้าถึงและใช้งานได้ ถนน ทางเดินริมถนน ลานจัตุรัส สวนสาธารณะ และหาด มักถือเป็นพื้นที่สาธารณะโดยทั่วไป ในขอบเขตที่จำกัด อาคารของรัฐที่เปิดให้ประชาชนเข้าใช้ เช่น ห้องสมุดสาธารณะ ก็จัดเป็นพื้นที่สาธารณะเช่นกัน แม้ว่ามักจะมีพื้นที่จำกัดการเข้าถึงและข้อจำกัดในการใช้งานมากกว่า แม้อาคารหรือทรัพย์สินเอกชนจะไม่ถือเป็นพื้นที่สาธารณะโดยตรง แต่อาคารหรือพื้นที่เอกชนที่สามารถมองเห็นได้จากทางเดินริมถนนหรือทางสัญจรสาธารณะก็อาจส่งผลต่อภูมิทัศน์ทางสายตาของสาธารณชนได้ เช่น การโฆษณากลางแจ้ง ในช่วงหลัง ได้มีการพัฒนาแนวคิดเรื่อง "พื้นที่ใช้ร่วมกัน" (shared space) เพื่อยกระดับประสบการณ์ของคนเดินเท้าในพื้นที่สาธ
ื้นที่ใช้ร่วมกัน" (shared space) เพื่อยกระดับประสบการณ์ของคนเดินเท้าในพื้นที่สาธารณะที่ต้องใช้ร่วมกับยานพาหนะและรูปแบบการสัญจรอื่น ๆ
พื้นที่สาธารณะยังถือเป็นแนวคิดสำคัญในงานทฤษฎีแนววิพากษ์ที่เกี่ยวข้องกับหลากหลายสาขา ไม่ว่าจะเป็นปรัชญา ภูมิศาสตร์เมือง ทัศนศิลป์ วัฒนธรรมศึกษา สังคมศึกษา และการออกแบบชุมชนเมือง โดยทั่วไป พื้นที่สาธารณะมักได้รับคุณค่าในฐานะพื้นที่ประชาธิปไตยสำหรับการรวมกลุ่มและการมีส่วนร่วมทางการเมือง ซึ่งเปิดโอกาสให้กลุ่มต่าง ๆ สามารถแสดงออกและเรียกร้องสิทธิของตนได้

ศูนย์การค้า แม้จะมีสัดส่วนการถือครองโดยเอกชนแตกต่างกันไป ก็ยังมักถูกมองว่าเป็นตัวอย่างของพื้นที่สาธารณะ เนื่องจากประชาชนสามารถเข้าใช้ได้โดยไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียมหรือซื้อตั๋ว แต่ในทางกฎหมายแล้ว ศูนย์การค้าส่วนใหญ่ยังเป็นทรัพย์สินเอกชนและอยู่ภายใต้สิทธิของเจ้าของ

อ้างอิง
วัดสังฆาราม
วัดสังฆาราม อาจหมายถึง
* วัดสังฆาราม จังหวัดชัยนาท
* วัดสังฆาราม จังหวัดลำพูน
* วัดสังฆาราม อำเภอบ้านด่านลานหอย จังหวัดสุโขทัย
* วัดสังฆาราม อำเภอกงไกรลาศ จังหวัดสุโขทัย
วัดสังฆาราม (จังหวัดลำพูน)
วัดสังฆาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน ตั้งอยู่บริเวณชุมชนประตูลี้

วัดสังฆาราม เดิมชื่อ วัดประตูลี้ หรือ วัดมหารัตตาราม เป็นวัดหนึ่งที่ปรากฏเรื่องราวในตำนานที่กล่าวว่า พระนางจามเทวีได้โปรดให้สร้างขึ้นเป็นพุทธปราการปกป้องพระนครประจำทิศใต้ และสร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นที่พักจำพรรษาของพระภิกษุสงฆ์เมื่อครั้งได้
อาราธนามาจากกรุงละโว้ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1315 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2528
สิ่งก่อสร้างในปัจจุบันล้วนเป็นสิ่งก่อสร้างใหม่ที่บูรณปฏิสังขรณ์ในสมัยเจ้าผู้ครองลำพูนองค์ที่ 8 (พ.ศ. 2417–2435) ในบริเวณวัดได้ขุดพบพระพิมพ์ดินเผาศิลปะหริภุญชัยเป็นจำนวนมาก เช่น พระเลี่ยง พระเลี่ยงหลวง พระลือหน้ามงคล พระสาม พระสิบแปด และพระสิบสอง เป็นต้น พระเครื่องกรุเหล่านี้เท่าที่มีบันทึกระบุว่ามีการขุดพบพระเครื่องตั้งแต่ พ.ศ. 2417

อ้างอิง
การรดน้ำดำหัว
การรดน้ำดำหัว หรือในวัฒนธรรมล้านนาเรียกว่า การสระเกล้าดำหัว เป็นพิธีที่เริ่มต้นทางภาคเหนือของประเทศไทย (ในเทศกาลปีใหม่เมือง) ต่อมาพิธีดังกล่าวก็แพร่กระจายไปทั่วทุกภูมิภาค มีจุดประสงค์เพื่อขอขมาผู้ใหญ่ และยังถือเป็นการชำระสะสางสิ่งอัปมงคลออกไปจากชีวิตเพื่อต้อนรับสิ่งดี ๆ เข้ามาในวันปีใหม่ ประชาชนชาวไทยในทุกภาคปฏิบัติสืบทอดต่อ ๆ กันมาในวันสงกรานต์ทุกปี
พิธีการ
ในปัจจุบันจะเน้นที่การรดน้ำดำหัวผู้ใหญ่ที่ตนนับถือ และรดน้ำดำหัวพระสงฆ์ ซึ่งการรดน้ำผู้ใหญ่จะทำกันในวันสุดท้ายของเทศกาลสงกรานต์หรือวันที่ 15 เมษายน (วันเถลิงศก หรือวันพญาวัน) ส่วนการรดน้ำดำหัวพระสงฆ์จะมีพิธีการมากกว่า คือก่อนที่จะรดน้ำพระสงฆ์ จะต้องรดน้ำพระพุทธรูปก่อน แล้วจึงค่อยรดน้ำดำหัวพระภิกษุสงฆ์ จากนั้นก็รับพร สามารถทำได้ทุกวันตั้งแต่วันแรกจนถึงวันสุดท้าย (13–15 เมษายน) ของสงกรานต์
สิ่งที่เตรียมในการรดน้ำดำหัวผู้ใหญ่คือ น้ำอบไทย น้ำหอม หรือน้ำส้มป่อย เพื่อนำไปผสมกับน้ำที่จะนำไปรดน้ำผู้ใหญ่ อาจมีดอกมะลิ หรือกลีบดอกกุหลาบลอยไปด้วย คนล้านนานิยมใช้น้ำที่ใส่ขมิ้น ส้มป่อย เพื่อสระเกล้าดำหัว คือการใช้น้ำนี้ชำระความอัปมงคลให้ตนเอง ให้ผู้น้อย และผู้ใหญ่ สำหรับคนภาคกลาง ปกติแล้วจะรดน้ำที่มือของผู้อาวุโส แต่ที่ล้านนาเชื่อว่าการรดน้ำที่มือคือการรดน้ำศพ
ในพิธีการของทางล้านนา หลังจากที่ผู้ใหญ่ (ผู้ที่ถูกดำหัว) ให้พรเสร็จสิ้นแล้ว ท่านจะใช้มือของตนเองจุ่มลงไปในน้ำแล้วนำมาลูบศีรษะของตนเอง ซึ่งมีความเชื่อว่าเป็นการตอบรับการสูมาคารวะจากสิ่งที่ผู้มาดำหัวได้เคยล่วงเกินไว้ ทั้งทางกาย วาจา และใจ อันเป็นสิ่งไม่เป็นมงคล ทั้งนี้ เจตนาของพิธีไม่ใช่การขอให้ผู้อื่นนำน้ำขมิ้นส้มป่อยมารดที่ศีรษะของตนเอง เว้นแต่ท่านจะเมตตาสะบัดนิ้วมือที่มีน้ำติดอยู่ใส่ศีรษะของผู้ที่ไปดำหัว ซึ่งก็สุดแล้วแต่ความกรุณาของท่าน

ปัจจุบันมีความเชื่อที่ผิดโดยการที่ผู้น้อยให้พรผู้ใหญ่ซึ่งถือว่าเป็นการกระทำที่ผิดตามหลักประเพณี
การบันทึก
พิธีรดน้ำดำหัวปรากฏอยู่ในคัมภีร์ จามเทวีวงศ์ กล่าวถึงประเพณีนี้ที่พระเจ้าอนันตยศได้กระทำต่อพระนางจามเทวี ในคราวทูลเชิญเสด็จประทับนครเขลางค์ เริ่มจากการเตรียมการ สร้างปราสาทไม้อ้อสำหรับพิธีสรงน้ำ เตรียมเครื่องราชูปกรณ์ กองเงิน กองทอง กองแก้ว และอาหารคาวหวานนานาชนิด ตามมาด้วยพิธีสรงน้ำอัญเชิญพระนางจามเทวีประทับเหนือกองแก้ว จากนั้นสรงน้ำที่พระเศียรด้วย "น้ำส้มป่อย" ตามด้วยน้ำอบน้ำหอม และน้ำจากเต้าทองโดยพราหมณ์ หลังสรงน้ำเสร็จ พระเจ้าอนันตยศจูงพระหัตถ์พระมารดาไปประทับบนพระอาสน์ แล้ว ยกพระบาททั้งสองของพระมารดาวางบนเศียรเกล้า ของพระองค์เพื่อถวายบังคม จากนั้นทูลเชิญพระมารดาเสวยภัตตาหารรสเลิศก่อน แล้วพระองค์จึงเสวยต่อภายหลัง

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์พระราชวัง
พิพิธภัณฑ์พระราชวัง ( ) หรือที่รู้จักกันในชื่อ พิพิธภัณฑ์พระราชวังปักกิ่ง เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งชาติขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ภายใน พระราชวังต้องห้าม ใจกลาง ปักกิ่ง ประเทศจีน มีพื้นที่ โดยพิพิธภัณฑ์แห่งนี้สืบทอดพระราชวังหลวงจากราชวงศ์หมิงและชิง และเปิดให้ประชาชนเข้าชมในปี ค.ศ. 1925 หลังจาก จักรพรรดิซวนทง (ผู่อี๋) จักรพรรดิองค์สุดท้ายของจีน ถูกขับออกจากพระราชวังในปี ค.ศ. 1924
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ก่อสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1406 ถึง ค.ศ. 1420 และประกอบด้วยอาคารทั้งหมด 980 หลัง ภายในเป็นที่เก็บโบราณวัตถุและศิลปวัตถุกว่า 1.8 ล้านชิ้น ซึ่งส่วนใหญ่มาจากคอลเลกชันของราชสำนักในสมัยราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 พิพิธภัณฑ์ได้ขยายคอลเลกชันผ่านการจัดหาเพิ่มเติม การโอนย้ายจากพิพิธภัณฑ์อื่น ๆ และการค้นพบทางโบราณคดีใหม่ ๆ
ตามรายงานของ ปักกิ่งอีฟนิงนิวส์ พิพิธภัณฑ์มีผู้เข้าชมมากกว่า 17 ล้านคนในปี ค.ศ. 2018 ทำให้เป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีผู้เข้าชมมากที่สุดในโลก และมีผู้เข้าชมเฉลี่ยปีละประมาณ 15 ล้านคนตั้งแต่ปี ค.ศ. 2012 ด้วยแรงกดดันจากจำนวนผู้เข้าชมที่เพิ่มขึ้น ฝ่ายบริหารจึงกำหนดจำนวนผู้เข้าชมสูงสุดต่อวันไว้ที่ 80,000 คน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2015 เพื่อปกป้องโครงสร้างของสถานที่และคุณภาพประสบการณ์ของผู้เข้าชม

หมายเหตุ

อ้างอิง
กัมเปเช
ซันฟรันซิสโกเดกัมเปเช ( ; ) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า กัมเปเช (Campeche) เป็นนครในเขตเทศบาลกัมเปเช ในรัฐกัมเปเชของเม็กซิโก ตั้งอยู่บนชายฝั่งอ่าวกัมเปเช ในอ่าวเม็กซิโก เมืองนี้เป็นทั้งที่ตั้งของเทศบาลและเมืองหลวงของรัฐ โดยมีประชากร 220,389 คน จากการสำรวจสำมะโนประชากรในปี 2010 ในขณะที่เขตเทศบาลมีประชากร 259,005 คน

เมืองนี้ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1540 โดยกองกิสตาดอร์ ในชื่อ ซันฟรันซิสโกเดกัมเปเช บนพื้นที่เดิมของเมืองมายาที่ชื่อ กันเปช ปัจจุบันเหลือร่องรอยของเมืองก่อนยุคโคลัมบัสเพียงเล็กน้อย

อ้างอิง
บางคล้าน้อย ส.ธนิกุล
รักษ์ สายยนต์ (23 กันยายน พ.ศ. 2505 – 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2567) เป็นที่รู้จักในชื่อ บางคล้าน้อย ส.ธนิกุลเป็นอดีตนักมวยไทยอาชีพชาวไทย เขาเป็นอดีตแชมป์มวยไทย 3 รุ่นของสนามมวยเวทีลุมพินี ซึ่งมีชื่อเสียงในช่วงทศวรรษที่ 1970 และ 1980

ประวัติและอาชีพ
รักษ์ สายยนต์ เกิดที่จังหวัดระยอง และไปเติบโตที่อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา เขาเริ่มฝึกมวยไทยที่ค่ายลูกคลองตัน และขึ้นชกในจังหวัดฉะเชิงเทราจนกระทั่งมีรูปร่างและฝีมือเพียงพอที่จะขึ้นชกในกรุงเทพมหานคร ต่อมาในปี พ.ศ. 2521 เขาได้เข้าฝึกซ้อมกับค่าย ส.ธนิกุล ซึ่งเป็นค่ายมวยของแคล้ว ธนิกุล
บางคล้าน้อยก้าวขึ้นมาเป็นนักมวยระดับแนวหน้าในรุ่นเล็ก โดยสามารถเอาชนะนักมวยชื่อดังระดับแชมป์อย่างสำราญศักดิ์ เมืองสุรินทร์ รวมถึงพี่น้องตระกูลพยัคฆ์อรุณ—ก้องธรณี พยัคฆ์อรุณ และสามารถ พยัคฆ์อรุณ เขาครองแชมป์รุ่น 102 และ 108 ปอนด์ของสนามมวยเวทีลุมพินี ในปี พ.ศ. 2522 และ พ.ศ. 2524

อ้างอิง
ออลเนชั่นส์คาเฟ่
ออลเนชั่นส์คาเฟ่ ( ) เป็นโครงการต้อนรับทางวัฒนธรรมที่ก่อตั้งโดยทีมงานชาวอิสราเอล ชาวปาเลสไตน์ และชาวต่างชาติในเยรูซาเลมตะวันออก ใกล้กับสวนเกทเซมานี ในปี 2546 ระหว่างอินติฟาดาครั้งที่สอง

ในปี พ.ศ. 2547 และ พ.ศ. 2548 ออลเนชั่นส์คาเฟ่ได้ขยายขอบเขตไปรวมถึงนักดนตรีและศิลปินทางวัฒนธรรม และจัดกิจกรรมในสถานที่อื่น ๆ รวมถึงเทศกาลเจราช และอัมมาน, ศาสดามูซา, สวิตเซอร์แลนด์, เยอรมนี, อังกฤษ และคาบสมุทรไซนาย
ในปี พ.ศ. 2549 ออลเนชั่นส์คาเฟ่ได้เริ่มจัดงานพบปะทางวัฒนธรรมรายสัปดาห์ ระหว่างชาวปาเลสไตน์และชาวอิสราเอลใกล้กับบ่อน้ำฮันย่า ในพื้นที่ดินแดนไร้ผู้คนทางประวัติศาสตร์ระหว่างกรุงเยรูซาเลมและเบธเลเฮม การรวมกลุ่มเหล่านี้ขยายออกไปรวมถึงค่ายฤดูร้อน งานเกษตรกรรมกับเกษตรกรในท้องถิ่น และแคมเปญทำความสะอาดธรรมชาติ

ลักษณะเฉพาะอย่างหนึ่งของงานของออลเนชั่นส์คาเฟ่ คือการที่ไม่มีวาระทางการเมือง และสามารถเข้าถึงได้โดยผู้คนจากหลากหลายภูมิหลัง รวมถึงคนจนและคนรวย นักรบและผู้สร้างสันติภาพ พลเรือนและทหาร ผู้ลี้ภัยและผู้ตั้งถิ่นฐาน ผู้หญิงและผู้ชาย คนพิการ ผู้คนที่มีความเชื่อทางศาสนาต่าง ๆ เป็นต้น
ในปี พ.ศ. 2551 ทีมงานออลเนชั่นส์คาเฟ่ ได้นำขบวน "คาราวานดินแดนศักดิ์สิทธิ์" ผ่านกรุงเยรูซาเลมและเขตเวสต์แบงก์ พร้อมทั้งสร้างภาพยนตร์สารคดีที่มีชื่อเดียวกัน

อ้างอิง
วันภาษาอาหรับของสหประชาชาติ
วันภาษาอาหรับของสหประชาชาติ ( ; ) จัดขึ้นในวันที่ 18 ธันวาคมของทุกปี กิจกรรมนี้จัดตั้งขึ้นโดยองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ใน ค.ศ. 2012 โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อ "เฉลิมฉลองความหลากหลายทางภาษาและวัฒนธรรม ตลอดจนส่งเสริมการใช้ภาษาทางการทั้งหกภาษาอย่างเท่าเทียมกันทั่วทั้งองค์กร" วันที่ 18 ธันวาคมถูกเลือกให้เป็นวันสำหรับภาษาอาหรับ เนื่องจากเป็น "วันที่สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติอนุมัติให้ภาษาอาหรับเป็นภาษาทางการของสหประชาชาติใน ค.ศ. 1973"

ดูเพิ่ม
* ภาษาราชการของสหประชาชาติ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* UN Arabic Language Day - Official Site (ภาษาอาหรับ)
* World Arabic Language Day - UNESCO page
บาร์ (สถานประกอบการ)
]]
บาร์ ( หรือที่รู้จักกันในชื่ออื่น ๆ เช่น saloon, a tavern หรือ tippling house) หรือบางครั้งเรียกว่า ผับ (pub) หรือ คลับ (club) เป็นธุรกิจค้าปลีกที่จำหน่ายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ เช่น เบียร์ ไวน์ สุรา ค็อกเทล และเครื่องดื่มอื่น ๆ เช่น น้ำแร่ และน้ำอัดลม บาร์มักจะมีจำหน่ายอาหารว่าง เช่น มันฝรั่งทอดกรอบหรือถั่วลิสงสำหรับรับประทานในร้าน บางประเภทของบาร์ เช่น ผับ อาจเสิร์ฟอาหารตามเมนูร้านอาหารด้วย คำว่า "บาร์" หมายถึงทั้งเคาน์เตอร์ที่ใช้เตรียมและเสิร์ฟเครื่องดื่ม และโดยนัยแล้วยังหมายถึงสถานที่ที่มีบาร์อยู่ด้วย

คำว่าบาร์มาจากแท่งโลหะหรือไม้ ที่มักตั้งอยู่ตามความยาวของ "บาร์" เมื่อเวลาผ่านไป ความสูงของบาร์ก็ลดลง และมีการเพิ่มเก้าอี้สูงเข้าไป
อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
* A humorous account of the drinking culture of Madison Avenue advertising executives during the 1960s. Originally published in 1962 as The 24-Hour Drink Book: A Guide to Executive Survival.
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* Bar Database
เผด็จศึก เกียรติสำราญ
อภิเดช เถื่อนเทศ (เกิดวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2511) หรือที่รู้จักในชื่อ เผด็จศึก เกียรติสำราญ ( ) เจ้าของฉายา แข้งซ้ายไฟพะเนียง เป็นอดีตนักมวยไทยอาชีพชาวไทย เขาเป็นอดีตแชมป์มวยไทยรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทของสนามมวยราชดำเนิน โดยชกอยู่ในช่วงทศวรรษที่ 1980 และ 1990

ประวัติและอาชีพ
เขาฝึกซ้อมมวยไทยที่ค่ายมวยแห่งหนึ่ง และค่ายมวย ส.เพลินจิต ก่อนจะย้ายมาที่ค่ายมวยเกียรติสำราญ

เขาขึ้นชกในยุคทองของมวยไทย โดยพบกับนักมวยชื่อดังหลายราย อาทิ ฉมวกเพชร ช่อชะมวง, โรเบิร์ต แก่นนรสิงห์, นำพล หนองกี่พาหุยุทธ, ราชศักดิ์ ส.วรพิน จอมโว เชิญยิ้ม, กังวาลน้อย อ.ศรีบัวลอย

อ้างอิง
วัดพระธาตุจอมรุ่ง (อำเภอป่าแดด)
วัดพระธาตุจอมรุ่ง ตั้งอยู่ที่ หมู่ 15 ตำบลป่าแงะ อำเภอป่าแดด จังหวัดเชียงราย ในบริเวณที่เป็นภูเขา หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า ดอยม่อนธาตุ มีพระทองคำ อภิปาโลเป็นเจ้าอาวาส ทุกปีในวันเพ็ญเดือน 8 เหนือ จะมีพิธีนมัสการและสรงน้ำพระธาตุ

พ.ศ. 2501 ชาวบ้านได้พบโบราณสถานแห่งนี้บนภูเขา เป็นพระธาตุมีสภาพเป็นซากปรักหักพังก่อด้วยอิฐโบราณรอบ ๆ บริเวณมีก้อนอิฐแตกกระจัดกระจาย ขนาดของฐานกว้างประมาณ 8 เมตร สูง 20 เมตร โดยประมาณ ต่อมา พ.ศ. 2523 ชาวบ้านและพระสถิต ติดขปญโย พร้อมพระเณรได้ร่วมกันเก็บอิฐเก่าแก่มารวบรวมก่อเป็นเจดีย์ขึ้น ขนาดฐานขององค์พระธาตุกว้างประมาณ 8 เมตร สูงพอประมาณ เรียกพระธาตุองค์ใหม่ว่า พระธาตุจอมรุ่ง
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าวัดพระธาตุจอมรุ่งตั้งวัดเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2564

อ้างอิง
สูตรอาหาร
ที่เตรียมไว้แล้ว]]
สูตรอาหาร ( ) เป็นชุดคำแนะนำที่ระบุส่วนผสมและขั้นตอนที่จำเป็นในการเตรียมอาหารหรือมื้ออาหารเฉพาะอย่าง สูตรอาหารย่อย ( ) เป็นสูตรสำหรับส่วนผสมที่จะเรียกใช้ในคำแนะนำสำหรับสูตรอาหารหลัก หนังสือสูตรอาหาร ( ) (เรียกอีกอย่างว่าตำราอาหารหรือหนังสือทำอาหาร) เป็นชุดรวมสูตรอาหาร ช่วยสะท้อนเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมและการเปลี่ยนแปลงทางสังคม ตลอดจนทำหน้าที่เป็นเครื่องมือทางการศึกษา

ดูเพิ่ม

* ตำราอาหาร
* คอร์ส (อาหาร)
* ศิลปะการทำอาหาร
* hRecipe - ไมโครฟอร์แมตสำหรับทำเครื่องหมายสูตรอาหารในหน้าเว็บ
* รายชื่อของหวาน
* รายชื่ออาหาร
* สูตรอาหารคล้องจอง

อ้างอิง

* 
*
พระตำหนักหย่งโซ่ว
พระตำหนักหย่งโซ่ว ( ) เป็นหนึ่งในพระตำหนักตะวันตกทั้งหกแห่งในเขตพระราชสำนักชั้นในของพระราชวังต้องห้าม พระราชวังแห่งนี้เป็นที่ประทับที่อยู่ใกล้กับ
พระที่นั่งหย่างซินมากที่สุด ซึ่งเป็นที่ประทับของจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ชิง ตั้งแต่ ค.ศ. 1722 เป็นต้นมา

ประวัติ
พระตำหนักแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1420 ภายใต้ชื่อ "พระราชวังแห่งความสุขนิรันดร์" ( ) ต่อมาใน ค.ศ. 1535 จักรพรรดิเจียจิ้งได้เปลี่ยนชื่อเป็น "พระราชวังแห่งคุณธรรมอันสมบูรณ์" ( ) และได้รับชื่อปัจจุบันใน ค.ศ. 1616 ในรัชสมัยของจักรพรรดิว่านลี่ ก่อนจะได้รับการบูรณะใน ค.ศ. 1697 และ ค.ศ. 1897
ในสมัยจักรพรรดิเฉียนหลง พระราชวังแห่งนี้ถูกใช้เป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงอภิเษกสมรสขององค์หญิงเหอเคอ ชั้นที่สอง ใน ค.ศ. 1772 และ องค์หญิงเหอเสี่ยว ชั้นที่หนึ่ง ใน ค.ศ. 1789

อ้างอิง
การผัดแบบโซเต
แบบโซเต]]

การผัดแบบโซเต ( ; 'กระโดด', 'เด้ง', สื่อถึงการเขย่าหรือสะบัดอาหารในกระทะขณะทำอาหาร) เป็นวิธีการทำอาหารแบบหนึ่งที่ใช้น้ำมันหรือไขมันในปริมาณค่อนข้างน้อย โดยใช้กระทะตื้นและความร้อนค่อนข้างสูง และยังมีเทคนิคการผัดแบบโซเตหลากหลายรูปแบบ
วัตถุดิบที่ใช้สำหรับการผัดแบบโซเตมักจะถูกหั่นเป็นชิ้นเล็กหรือฝานบาง เพื่อให้มีพื้นที่ผิวมากขึ้น ซึ่งช่วยให้สุกได้อย่างรวดเร็ว วิธีการถ่ายเทความร้อนหลักในการผัดแบบโซเตคือการนำความร้อนระหว่างกระทะกับอาหารที่กำลังปรุง อาหารที่ผัดแบบโซเตจะมีสีเหลืองน้ำตาลสวยงาม ในขณะที่ยังคงรักษาเนื้อสัมผัส ความชุ่มชื้น และรสชาติเอาไว้ หากเป็นการผัดเนื้อสัตว์แบบโซเต เช่น เนื้อวัว ไก่ หรือปลา มักจะปิดท้ายด้วยการดีเกลซคราบที่ติดอยู่ในกระทะเพื่อนำมาทำเป็นน้ำปรุงรส

ดูเพิ่ม
* การผัด

อ้างอิง
ตัลบะลาเฏาะฮ์
ตัลบะลาเฏาะฮ์ ( ) เป็นแหล่งโบราณคดีในเวสต์แบงก์ใกล้นาบลุส รัฐปาเลสไตน์ ที่รวมถึงซากเมืองคานาอันโบราณและอิสราเอล (สะมาริตัน) ซึ่งระบุเข้ากับเมืองเชเคมตามพระคัมภีร์ตั้งแต่ ค.ศ. 1913 พื้นที่ก่อสร้างของบะลาเฏาะฮื หมู่บ้านชาวปาเลสไตน์และชานเมืองนาบลุส ครอบคลุมพื้นที่ประมาณหนึ่งในสามของเนินดิน และมองเห็นที่ราบกว้างใหญ่ทางทิศตะวันออก หมู่บ้านซาลิมของชาวปาเลสไตน์ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออก

สถานที่แห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนโดย UNESCO ให้เป็นส่วนหนึ่งของบัญชีรายชื่อแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมและธรรมชาติที่มีศักยภาพด้านคุณค่าสากลที่โดดเด่นในรัฐปาเลสไตน์ ผู้เชี่ยวชาญประเมินว่าหอคอยและอาคารในสถานที่แห่งนี้มีอายุย้อนไปถึง 5,000 ปี ในยุคทองแดงถึงยุคสำริด

อ้างอิง
* 
*Robert J. Bull, A Note on Theodotus' Description of Shechem, The Harvard Theological Review, vol. 60, no. 2, pp. 221–227, 1967
*Edward F. Campbell Jr, Shechem II: Portrait of a Hill Country Vale: The Shechem Regional Survey, American Schools of Oriental Research, 1991, 
*Dan P Cole, Shechem 1: The Middle Bronze IIB Pottery, Eisenbrauns, 1984, 
* 
* 
*Dever, W., The MB IIC Stratification in the Northwest Gate Area At Shechem, Bulletin of the American Schools of Oriental Research, no. 216, pp. 31–52, 1974
* 
* 
* 
*Horn, S., Scarabs and Scarab Impressions from Shechem-II, Journal of Near Eastern Studies, Vol. 25, No. 1, pp. 48–56, 1966
*Lap
hechem-II, Journal of Near Eastern Studies, Vol. 25, No. 1, pp. 48–56, 1966
*Lapp, N., The Stratum V Pottery from Balâtah (Shechem), Bulletin of the American Schools of Oriental Research, no. 257, pp. 19–43, 1985
*Lapp, N., Shechem IV: The Persian-Hellenistic Pottery of Shechem/Tell Balatah, American Schools of Oriental Research, 2008, 
*Lapp, N., Pottery from Some Hellenistic Loci at Balâtah (Shechem), Bulletin of the American Schools of Oriental Research, no. 175, pp. 14–26, 1964
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*Taha, Hamdan, and Gerrit van der Kooij. "Tell Balata (Shechem): An Archaeological and Historical Reassessment." Biblical Narratives, Archaeology
An Archaeological and Historical Reassessment." Biblical Narratives, Archaeology and Historicity: Essays In Honour of Thomas L. Thompson (2019):
*Lawrence E. Toombs, The Stratification of Tell Balâtah (Shechem), Bulletin of the American Schools of Oriental Research, no. 223, pp. 57–59, 1976
*Ussishkin, D., Notes on the Fortifications of the Middle Bronze II Period at Jericho and Shechem, Bulletin of the American Schools of Oriental Research, no. 276, pp. 29–53, 1989
*Wright, G.E., Selected Seals from the Excavations at Balâtah (Shechem), Bulletin of the American Schools of Oriental Research, no. 167, pp. 5–13, 1962
*G. R. H. Wright, The Archi
chools of Oriental Research, no. 167, pp. 5–13, 1962
*G. R. H. Wright, The Architectural Recording of the Shechem Excavation, The Biblical Archaeologist, vol. 23, no. 4, pp. 120–126, 1960
พระตำหนักอี้คุน
พระตำหนักอี้คุน ( ) หรือที่รู้จักกันในชื่อ อี้คุนกง เป็นหนึ่งใน หกพระตำหนักฝั่งตะวันตก ในเขตพระราชฐานชั้นในของพระราชวังต้องห้าม โดยตั้งอยู่ทางทิศเหนือของพระตำหนักหย่งโซ่ว ทางทิศใต้ของพระตำหนักฉู่ชิ่ว ทางทิศตะวันออกของพระตำหนักฉางชุน ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของพระที่นั่งไท่จี๋ และทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของพระตำหนักเสียนฝู
ประวัติ
ตำหนักแห่งนี้สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1420 และเดิมมีชื่อว่า "พระราชวังหมื่นสันติ" ( ) ต่อมาได้รับชื่อปัจจุบันใน ค.ศ. 1535 ในรัชสมัยของจักรพรรดิเจียจิ้ง ชื่อใหม่สอดคล้องกับตรีกรัม "คุน" ("แผ่นดิน") ซึ่งปรากฏในชื่อของพระตำหนักคุนหนิง (ซึ่งตามธรรมเนียมถือเป็นที่ประทับของพระจักรพรรดินีในราชวงศ์หมิง และช่วงต้นของราชวงศ์ชิง) และมีความหมายว่า "สนับสนุนผู้ปกครองแห่งแผ่นดิน" ดังนั้นชื่อของพระตำหนักจึงสื่อถึงสถานะของพระสนมเอกในฐานะรองพระจักรพรรดินี อย่างไรก็ตาม ในทางปฏิบัติ ตำหนักแห่งนี้ไม่ได้สงวนไว้เฉพาะสำหรับพระสนมชั้นสูง (เช่น พระสนมเอก พระสนมเอกชั้นสูง หรือพระจักรพรรดินี) เท่านั้น
ใน ค.ศ. 1885 พระตำหนักแห่งนี้ถูกเชื่อมต่อกับพระตำหนักฉู่ชิ่ว ซึ่งเป็นที่ประทับของพระนางซูสีไทเฮา และใน ค.ศ. 1889 ที่นี่ถูกใช้เป็นสถานที่สำหรับการคัดเลือกพระสนมในราชสำนัก

เหตุการณ์
เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 2013 ชายติดอาวุธคนหนึ่งได้บุกรุกเข้ามาในท้องพระโรงหลักผ่านหน้าต่าง ระหว่างการบุกรุก นาฬิกาทองเหลืองประดับลวดลายดอกไม้จากสมัยชิง (ผลิตในบริเตนใหญ่ในคริสต์ศตวรรษที่ 18) ได้ตกลงจากโต๊ะ หลังจากนั้นหน้าต่างกระจกถูกเปลี่ยนใหม่ และนาฬิกาประดับทองถูกส่งไปเก็บรักษาเพื่อการตรวจสอบโดยผู้เชี่ยวชาญ

อ้างอิง
พระตำหนักฉางชุน
ในลานพระราชวัง|264x264px]]

พระตำหนักฉางชุน ( ) หรือที่รู้จักกันในชื่อ ฉางชุนกง เป็นหนึ่งใน หกพระตำหนักฝั่งตะวันตก ในเขตพระราชฐานชั้นในของพระราชวังต้องห้าม โดยตั้งอยู่ทางทิศเหนือของพระตำหนักไท่จี๋ ทางทิศตะวันตกของพระตำหนักอี้คุน และทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของพระตำหนักหย่งโซ่ว
ประวัติ
พระตำหนักแห่งนี้สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1420 และได้รับชื่อว่า "พระตำหนักฉางเล่อ" ต่อมาใน ค.ศ. 1535 จักรพรรดิเจียจิ้งได้เปลี่ยนชื่อเป็น "พระตำหนักหย่งหนิง" ( ) ภายหลังตำหนักแห่งนี้กลับมาใช้ชื่อปัจจุบันอีกครั้งในสมัยชิง และได้รับการบูรณะใน ค.ศ. 1689 ใน ค.ศ. 1859 ประตูชั้นในถูกรื้อถอนเพื่อเชื่อมต่อกับประตำหนักไท่จี๋ที่อยู่ใกล้เคียง และมีการสร้างเวทีสำหรับการแสดงงิ้วปักกิ่ง เพื่อให้พระนางซูสีไทเฮาทอดพระเนตรการแสดง

รายละเอียดที่โดดเด่นที่สุดของพระราชวังแห่งนี้คือระเบียงทางเดินซึ่งตกแต่งด้วยจิตรกรรมฝาผนังแบบซูโจว จำนวน 18 ภาพ แสดงฉากจากนวนิยายเรื่อง ความฝันในหอแดง ของเฉา เสวี่ยฉิน

อ้างอิง
พระตำหนักเสียนฝู
พระตำหนกเสียนฝู ( ) หรือที่รู้จักกันในชื่อ เสียนฝูกง เป็นหนึ่งในหกพระตำหนักฝั่งตะวันตกในเขตพระราชฐานชั้นในของพระราชวังต้องห้าม พระตำหนักแห่งนี้ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของพระตำหนักฉางชุน ทางทิศตะวันออกของพระตำหนักฉู่ซิ่ว และทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของพระตำหนักอี้คุน

ประวัติ
พระตำหนักแห่งนี้สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1420 โดยใช้ชื่อเดิมว่า พระตำหนักโซ่วอานกง ( ) และได้รับชื่อปัจจุบันใน ค.ศ. 1535 ในรัชสมัยของจักรพรรดิเจียจิ้ง ต่อมาได้รับการบูรณะใน ค.ศ. 1683 และ ค.ศ. 1897

ใน ค.ศ. 1741 เมื่อจิตรกรราชสำนักได้สร้างชุดภาพวาดที่สะท้อนคุณธรรมของพระสนมในอดีต พระราชวังแห่งนี้ได้รับการประดับด้วยภาพ "เฟิง หยวน ต่อสู้กับหมี" ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความกล้าหาญ
แม้ว่าพระตำหนักแห่งนี้จะใช้เป็นที่ประทับของพระสนมเป็นหลัก ตัวอย่างเจ้าประธานตำหนักเช่น ถงกุ้ยเฟย แต่จักรพรรดิหลายพระองค์ก็เคยประทับที่นี่เป็นครั้งคราว

ห้องโถงด้านหลังที่มีชื่อว่า หอถงเต้าถัง ( ) เคยถูกใช้เป็นสถานที่เก็บ ตราประทับหลวง ของ ซูอันไทเฮา และ พระนางซูสีไทเฮา ซึ่งทรงสำเร็จราชการในรัชสมัยของจักรพรรดิถงจื้อ และ จักรพรรดิกวังซวี่

พระตำหนักแห่งนี้มีหลังคาทรงปั้นหยามุงกระเบื้องเคลือบสีเหลือง และมีผังอาคารแบบสี่เหลี่ยม ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับพระตำหนักแห่งความรุ่งโรจน์ยิ่งใหญ่ที่ตั้งอยู่ฝั่งตะวันออกของเขตพระราชฐานชั้นใน

อ้างอิง
พระที่นั่งไท่จี๋
พระที่นั่งไท่จี๋ ( ) หรือที่รู้จักกันในชื่อ ไท่จี๋เตี้ยน เป็นหนึ่งในหกพระตำหนักฝั่งตะวันตกในเขตพระราชฐานชั้นในของพระราชวังต้องห้าม ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของพระตำหนักหย่งโซ่ว ทางทิศเหนือของพระตำหนักฉางชุน และทางทิศใต้ของพระที่นั่งหย่างซิน

ประวัติ
อาคารแห่งนี้สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1420 และมีชื่อเดิมว่า พระตำหนักเว่ยหยาง ( ) ต่อมาใน ค.ศ. 1535 จักรพรรดิเจียจิ้งทรงเปลี่ยนชื่อเป็น พระตำหนักฉี่เซียง ( ) เนื่องจากพระบิดาของพระองค์ประสูติ ณ ที่แห่งนี้ และพระราชวังได้รับชื่อปัจจุบันใน ค.ศ. 1741 ในรัชสมัยของจักรพรรดิเฉียนหลง
ใน ค.ศ. 1860 อาคารแห่งนี้ถูกเชื่อมต่อกับพระตำหนักฉางชุน โดยการดัดแปลงห้องโถงด้านหลังที่มีชื่อว่า หอถิงหยวน ให้เป็นเวทีงิ้วงิ้วปักกิ่งเพื่อให้พระนางซูสีไทเฮาทอดพระเนตรการแสดง

พระที่นั่งไท่จี๋ประกอบด้วยห้องโถงหลัก 5 ห้อง ห้องโถงข้าง 2 ห้อง และห้องโถงด้านหลัง 1 ห้อง อาคารหลักมีหลังคาทรงหน้าจั่วมุงด้วยกระเบื้องเคลือบสีเหลือง เช่นเดียวกับพระตำหนักส่วนใหญ่ในพระราชวังต้องห้าม คานอาคารประดับด้วยภาพวาดแบบซูโจว มังกรทอง และหงส์ ผนังตกแต่งอย่างประณีตด้วยลวดลายเหรียญรูปหงส์ประทับบนภูเขา ซึ่งเป็นลักษณะที่ไม่พบได้ทั่วไปในพระราชวังอื่น ๆ

อ้างอิง