SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดปราสาท (อำเภอป่าโมก)
วัดปราสาท เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนรสิงห์ อำเภอป่าโมก จังหวัดอ่างทอง ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 36 ไร่ 2 งาน 92 ตารางวา

วัดปราสาทตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2245 โดยสันนิษฐานได้จากใบเสมาและพระพุทธรูป พระประธาน จากคำบอกเล่า แต่เดิมวัดปราสาทเป็นที่ตั้งพลับพลาของกษัตริย์ เมื่อคราวยกทัพมาพักเพื่อต่อต้านข้าศึก มีชื่อเดิมว่า วัดปราสาททอง สร้างขึ้นโดยพระเจ้าปราสาททอง พระองค์เคยเสด็จมาพักแรม วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2250 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 8.10 เมตร ยาว 15.50 มตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2250 กว้าง 8.10 เมตร ยาว 15.50 เมตร ภายในมีพระพุทธรูป ปางมารวิชัย เป็นประธาน ขนาดหน้าตักกว้าง 2 ศอกคืบ สูง 0.76 เมตร มีภาพจิตรกรรมฝาผนังทั้ง 3 ด้าน พระปรางค์สูงจากพื้นถึงยอด 41 เมตร ฐานกว้าง สี่เหลี่ยมด้านละ 18 เมตร พระอุปัชฌาย์พูล (หลวงพ่อเฒ่า) พระอธิการแห่งวัดปราสาท เป็นผู้สร้างเมื่อ พ.ศ. 2441– 445 ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เจดีย์ 4 องค์ ประดิษฐานอยู่ที่ 4 มุม ของพระปรางค์ กว้าง 6.18 เมตร ก่ออิฐถือปูนย่อมุมไม้สิบสอง สร้างระหว่าง พ.ศ. 2477–2482 ศาลาการเปรียญ กว้าง 15 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2491 เป็นอาคารไม้ทรงไทยชั้นเดียว หอสวดมนต์ กว้าง 7.30 เมตร ยาว 11.59 เมตร สร้างเ
2491 เป็นอาคารไม้ทรงไทยชั้นเดียว หอสวดมนต์ กว้าง 7.30 เมตร ยาว 11.59 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2474 กุฎิสงฆ์ จำนวน 11 หลัง เป็นอาคารไม้ วิหาร กว้าง 6.82 เมตร ยาว 11.35 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
วัดโพธิ์เรียง (จังหวัดเพชรบุรี)
วัดโพธิ์เรียง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านทาน อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 32 ไร่ 1 งาน มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 19 ไร่

วัดโพธิ์เรียงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2325 ตามทะเบียนวัดภาค ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อ พ.ศ. 2514
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 12 เมตร ยาว 31 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2508 เป็นตึกทรงไทย ศาลาการเปรียญ กว้าง 11.40 เมตร ยาว 26.70 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 เป็นอาคารทรงไทย หอสวดมนต์ กว้าง 8.50 เมตร ยาว 25.65 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2504 เป็นอาคารทรงไทย พระปรางค์ฐานย่อมุมไม้ยี่สิบ ฐานชั้นล่างสุดเป็นฐานเขียงสี่เหลี่ยม ถัดขึ้นไปเป็นฐานบัวสลับกับฐานสิงห์ 3 ชุด เรือนธาตุทรงเพรียวสูง รับกับส่วนยอดทรงฝักข้าวโพดเพรียว เจดีย์ทรงกลม ฐานแปดเหลี่ยม ก่ออิฐ ฉาบปูน ฐานล่างสุดเป็นฐานเขียงแปดเหลี่ยมลดหลั่นซ้อนกัน 2 ชั้น ถัดขึ้นไปเป็นฐานสิงห์สลับกับฐานบัวลูกฟัก จำนวน 3 ชุด ถัดไปเป็นบัวกลุ่มรองรับองค์ระฆังทรงเพรียว ปล้องไฉนทำเป็นบัวกลุ่ม 5 ชุด ปลียอดเพรี
ัดไปเป็นบัวกลุ่มรองรับองค์ระฆังทรงเพรียว ปล้องไฉนทำเป็นบัวกลุ่ม 5 ชุด ปลียอดเพรียวยาวตั้งแต่องค์ระฆังขึ้นไปน่าจะมีการทำขึ้นใหม่ หอระฆังเก่าฐานก่ออิฐ ถือปูน ชั้นบนกั้นเป็นพนัก ประดับกระเบื้องเคลือบปรุ ส่วนหลังคาเป็นทรงไทย เครื่องไม้ หลังคามุงกระเบื้อง หน้าบันไม้แกะสลักปิดทองประดับกระจก เครื่องลำยองไม้ มีทวยไม้แกะสลักรับปีกนก
วัดใหญ่อ่างทอง
วัดใหญ่อ่างทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอ่างทอง อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี

วัดใหญ่อ่างทองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538 ประวัติการสร้างวัดไม่ปรากฏหลักฐานในวรรณคดีหรือจารึกต่าง ๆ มีแต่คำบอกเล่าของผู้อาวุโสว่า หลวงพ่อโนจา ธุดงค์มาพักปฏิบัติธรรมโปรดญาติโยม และชาวบ้านเกิดความเลื่อมใสศรัทธา จึงนิมนต์หลวงพ่อให้อยู่จำพรรษา ณ ที่แห่งนี้ และได้เริ่มสร้างกุฎิให้หลวงพ่ออยู่จำพรรษา หลวงพ่อโนจาเป็นชาวเชียงใหม่ ต่อมาท่านได้นำชาวเชียงใหม่มาตั้งถิ่นฐาน ณ บริเวณวัดใหญ่อ่างทองนี้อีกเป็นจำนวนมาก
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่า ลักษณะเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน หลังคาลดชั้น เครื่องไม้มุงกระเบื้อง ด้านข้างมีชายคาปีกนกคลุม มีเสาปูนสี่เหลี่ยมรองรับโครงหลังคาโดยรอบ ที่หัวเสามีจารึกนามผู้บริจาคเงินสร้าง ศาลาการเปรียญหลังใหม่ เป็นอาคารสองชั้นครึ่งไม้ครึ่งปูน ได้มีการนำไม้คอสองซึ่งมีภาพจิตรกรรมของศาลาหลังเก่าซึ่งมีจารึกบอกว่าสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2450 ขึ้นไปติดตั้งไว้โดยมีการซ่อมแซมภาพในบางส่วนด้วยการทาสีใหม่ทับลงไปในลวดลายของเดิม
รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อโนจา พ.ศ. 2382–2419
* หลวงพ่อกบิลปัญญา พ.ศ. 2419–2438
* เจ้าอธิการหมวดยอด (เป็นเจ้าคณะตำบลด้วย) พ.ศ. 2438–2466
* พระครูธีรญาณประยุต (เทียน พุทฺธปาโล) (เป็นเจ้าคณะตำบลด้วย) พ.ศ. 2466–2496
* พระมหาสวสัดิ์ สิริวณฺโณ พ.ศ. 2496–2522
* พระครูธีรญาณประยุต (เชื้อ ธีรปญฺโญ) (เป็นเจ้าคณะตำบลด้วย) พ.ศ. 2522–2554

อ้างอิง
วัดนาหนอง (จังหวัดราชบุรี)
วัดนาหนอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนแร่ อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี

วัดนาหนองตั้งเมื่อ พ.ศ. 2420 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2466 แต่เดิมพื้นที่ตั้งวัดเป็น ป่ารกไม่มีผู้คนอาศัย ชาวบ้านที่บ้านใหญ่อ่างทองอาศัยอยู่หนาแน่น จึงได้มีการอพยพมาจับจองที่ดินและตั้งหลักปักฐานทำกิน กลายเป็นหมู่บ้านใหม่ เรียกว่า บ้านนาหนอง โดยนายหล้า และนายตัน หัวหน้าหมู่บ้านได้ชักชวนชาวบ้านสร้างวัด พร้อมทั้งอาราธนาหลวงพ่อมี จากวัดใหญ่อ่างทองมาช่วยกันก่อสร้างวัดและตั้งชื่อตามหมู่บ้าน
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 12 เมตร ยาว 26 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2468 เป็นอาคารคอนกรีตทรงไทย ศาลาการเปรียญ กว้าง 18 เมตร ยาว 23 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2454 เป็นอาคารคอนกรีตและไม้ หอสวดมนต์ กว้าง 13 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 เป็นอาคารไม้มุงกระเบื้องลอนคู่ กุฏิสงฆ์ 4 หลัง เป็นอาคารไม้ 1 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 3 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 เป็นอาคารไม้ ภายในวัดยังมีรพิพิธภัณฑ์เก็บวัตถุของเก่าชาวไทยวน ศูนย์หัตถกรรมทอผ้าพื้นบ้าน ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ พระพุทธชินราชจำลอง ขนาดหน้าตักกว้าง 2 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2468 มณฑปบนยอดเขาติดกับวัด สร้างเมื่อ พ.ศ. 2481

อ้างอิง
วัดบัวงาม (อำเภอดำเนินสะดวก)
วัดบัวงาม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบัวงาม อำเภอดำเนินสะดวก จังหวัดราชบุรี ปัจจุบันมีพระวชิรโสภณ (นพพร นววโร ป.ธ.6) เป็นเจ้าอาวาส
วัดบัวงามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2442 เดิมชื่อ วัดบัวลอย เนื่องจากภูมิประเทศเป็นที่ราบลุ่ม เมื่อถึงช่วงน้ำหลาก น้ำจะท่วมขังและมีต้นบัวเกิดขึ้นมากมาย ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2496 เริ่มตั้งเป็นวัดขึ้นโดยการนำของผู้ใหญ่สี จันทสมา ได้ชักชวนให้เหตุผลกับนายกลีบ เจริญภักดี กับ นายทองดี พวงสุข ได้ร่วมกันสละที่ดินจำนวน 14 ไร่ 70 วา ไว้เป็นที่ธรณีสงฆ์แล้วร่วมกันจัดสร้างวัดขึ้น เมื่อปี พ.ศ. 2442 โดยอาราธนาพระอาจารย์หน่าย เขมวโร จากวัดดอนคลังมาเป็นประธานดำเนินการจัดสร้างวัด ใช้ชื่อวัดว่า "วัดบัวลอย" ต่อมาราว พ.ศ. 2451–2459 สมัยเจ้าอาวาสรูปที่ 3 พระอธิการเสาร์ สมโณ และขุนขจิต บัวงาม (ย้อย แสงอากาศ) กำนันตำบลบัวงาม ร่วมกับชาวบ้านได้ร้องเรียนให้ทางร
ขุนขจิต บัวงาม (ย้อย แสงอากาศ) กำนันตำบลบัวงาม ร่วมกับชาวบ้านได้ร้องเรียนให้ทางราชการโอนที่ดิน ที่ตั้งวัดบัวลอยนี้ มาขึ้นอยู่ในเขต ตำบลบัวงาม พร้อมเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดบัวงาม" ภายหลังวัดได้รับยกฐานะเป็นพระอารามหลวงเมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2536
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2496 บานประตูหน้าต่างอุโบสถเป็นลายรดน้ำ หน้าบันลายไทย ภายในประดิษฐานพระประธานสันนิษฐานว่าเป็นพระพุทธรูปที่สร้างในสมัยรัชกาลที่ 4 ศาลาการเปรียญทรงไทยประยุกต์ หอสวดมนต์ กุฏิสงฆ์ วิหารเป็นอาคารไม้ประดิษฐานพระพุทธรูปศิลาแลง ได้อัญเชิญมาจากวัดหันตรา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา นามว่า หลวงพ่อพระพุทธญาณศรีอยุธยา ศาลาอเนกประสงค์ ศาลาบำเพ็ญกุศล และหอระฆัง

อ้างอิง
กระดูกเสี่ยงทาย
กระดูกเสี่ยงทาย ( ) เป็นชิ้นส่วนกระดูกสะบักวัวและกระดองท้องเต่าที่ใช้ในการทำนายด้วยไฟ สมัยราชวงศ์ชางของจีน ประมาณ 1600–1046 ปีก่อนคริสตกาล
แม้กระดูกเสี่ยงทายมีที่มาจากราชวงศ์ชาง แต่มีการขุดพบกระดองเต่าที่มีตัวหนังสือภาพจากยุคหินใหม่ที่แหล่งโบราณคดีเจียหู มณฑลเหอหนาน อายุราว 6600–6200 ปีก่อนคริสตกาล ตัวหนังสือภาพเหล่านี้มีลักษณะคล้ายอักษรจีนยุคหลัง และเชื่อว่าพัฒนาต่อมาเป็นการทำนายอันซับซ้อนในปลายราชวงศ์ชาง (1250–1046 ปีก่อนคริสตกาล) กระดูกและกระดองที่ใช้ในการทำนายจะถูกเตรียมด้วยการเลื่อยเป็นชิ้นและขัดให้ผิวเรียบ ผู้ทำนายจะตั้งคำถามต่อเทพเจ้าเกี่ยวกับสภาพอากาศในอนาคต การเพาะปลูก ชะตาพระราชวงศ์ ปฏิบัติการทางทหาร และอื่น ๆ โดยคำถามเหล่านี้จะถูกจารเป็นอักษรกระดูกเสี่ยงทายบนกระดูกและกระดองด้วยโลหะแหลม ก่อนนำไปเผาไฟจนกระทั่งกระดูกและกระดองแตก จากนั้นผู้ทำนายจะตีความรูปแบบการแตกแล้วเขี
นนำไปเผาไฟจนกระทั่งกระดูกและกระดองแตก จากนั้นผู้ทำนายจะตีความรูปแบบการแตกแล้วเขียนคำทำนายลงบนชิ้นส่วน การบันทึกข้อความบนกระดูกเสี่ยงทายมี 4 ขั้นตอน ได้แก่ ส่วนนำ (วันที่ ชื่อผู้ทำนาย และชื่อผู้ตั้งคำถาม), คำถาม (หัวข้อของคำถาม และคำถามเฉพาะ), คำทำนายที่ได้จากการตีความรอยแตก และการยืนยัน (การบันทึกสิ่งที่เกิดขึ้นหลังการทำนาย) อย่างไรก็ตามกระดูกที่มีบันทึกครบทั้ง 4 ขั้นตอนพบได้ยาก กระดูกส่วนใหญ่ที่พบมักมีเพียงส่วนนำ คำถาม และคำทำนาย การทำนายโดยใช้กระดูกเผาไฟสืบทอดต่อมาในราชวงศ์โจว แต่การจารึกคำถามและคำทำนายถูกแทนที่ด้วยการวาดด้วยพู่กันและหมึกซินนาบาร์ ทำให้ข้อความลบเลือนเมื่อเวลาผ่านไป
กระดูกเสี่ยงทายเป็นคลังข้อมูลสำคัญแรกสุดของการเขียนภาษาจีนด้วยอักษรจีนยุคแรก ข้อความบนกระดูกเสี่ยงทายมีตัวอักษรที่แตกต่างกันราว 5,000 ตัวอักษร แม้จะมีเพียง 1,200 ตัวอักษรที่ได้รับการจำแนกอย่างชัดเจน กระดูกเสี่ยงทายให้ข้อมูลสำคัญช่วงปลายราชวงศ์ชาง และนักวิชาการจำลองลำดับราชวงศ์ชางจากข้อความบนกระดูกเหล่านี้ มีการขุดพบกระดูกเสี่ยงทายจากราชวงศ์ชางเป็นระยะ ๆ มาตั้งแต่สมัยราชวงศ์สุยและราชวงศ์ถัง และอาจพบครั้งแรกในสมัยราชวงศ์ฮั่น ล่วงถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 หวัง อี้หรง ประธานสถาบันกัวจื่อเจี้ยนเป็นบุคคลแรกที่พบว่าอักษรกระดูกเสี่ยงทายเป็นรูปแบบการเขียนภาษาจีนยุคแรก ต่อมาในคริสต์ทศวรรษ 1910 เจมส์ เมลลอน เมนซีส์ มิชชันนารีชาวแคนาดาทำการถอดความหมาย แล
าในคริสต์ทศวรรษ 1910 เจมส์ เมลลอน เมนซีส์ มิชชันนารีชาวแคนาดาทำการถอดความหมาย และสรุปว่ากระดูกเสี่ยงทายเป็นบันทึกคำทำนายในสมัยราชวงศ์ชาง การค้นพบและการถอดความหมายกระดูกเสี่ยงทายช่วยยืนยันการมีอยู่ของราชวงศ์ชาง ซึ่งแต่เดิมเคยเป็นข้อถกเถียงในวงวิชาการ
* Oracle bones, United College Library, Chinese University of Hong Kong. รวมชิ้นส่วนจารึก 45 ชิ้น
* Oracle Bone Collection , Institute of History and Philology, Taipei City.
* High-resolution digital images of oracle bones, Cambridge Digital Library.
* Couling-Chalfant oracle bone collection 甲骨 (Or 7694/1506–2125), British Library.
* Yīnxū shūqì 殷虛書契 โดย Luo Zhenyu – สิ่งสะสมของสำเนาหรือชิ้นส่วนกระดูกเสี่ยงทาย
* Guījiǎ shòugǔ wénzì 龜甲獸骨文字 โดย Hayashi Taisuke – สิ่งสะสมของสำเนาอื่น
* 四方风 or Winds of the Four Directions World Digital Library. National Library of China.
* Katherine Brunson, Zhipeng Li, Rowan Flad (4 เมษายน 2016). "Oracle Bones i
na.
* Katherine Brunson, Zhipeng Li, Rowan Flad (4 เมษายน 2016). "Oracle Bones in East Asia". Open Context. .
วัดพลับพลาชัย (จังหวัดเพชรบุรี)
วัดพลับพลาชัย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองกระแชง อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 11 ไร่ 29 ตารางวา มีธรณีสงฆ์ จำนวน 4 แปลง เนื้อที่ 40 ไร่ 72 ตารางวา ทิศตะวันออกจดแม่น้ำเพชรบุรี

วัดพลับพลาชัยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2290 สร้างโดยบรรดาขุนนางพ่อค้าคหบดีและประชาชนรวมทุนกันสร้างขึ้น แต่เดิมที่ตั้งวัดเป็นที่ประชุมกองทัพเป็นที่ฝึกอาวุธเหล่าทหารทั้งปวงจึงเป็นที่หลวงได้เคยมีพลับพลา ที่ประทับของพระมหากษัตริย์ เมื่อได้สร้างวัดจึงชื่อว่า "วัดพลับพลาชัย" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2465 วัดเคยเกิดเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ เมื่อ พ.ศ. 2458 จนไม่เหลือถาวรวัตถุหลงเหลืออยู่ นอกจากวิหารเพียงหลังเดียว
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 12 เมตร ยาว 38 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2467 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย มีช่อฟ้าใบระกา 3 ชั้น ศาลาการเปรียญกว้าง 10 เมตร ยาว 23 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2466 เป็นอาคารไม้ทรงไทย 2 ชั้น หอสวดมนต์ กว้าง 11 เมตร ยาว 36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 4 หลัง เป็นอาคารไม้ 2 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง วิหารกว้าง 9.40 เมตร ยาว 27.40 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ด้านในวิหารเป็นพิพิธภัณฑ์หนังใหญ่ที่มีหนังใหญ่อายุกว่าร้อยปี และมีพระพุทธรูปและรูปจำลองของหลวงพ่อฤทธิ์ หลวงพ่อกร อดีตเจ้าอาวาสของวัด ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 2 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก บริเวณวัดพลับพลาชัยยังมีลานสุนทรภู่ เหตุเ
ำนวน 2 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก บริเวณวัดพลับพลาชัยยังมีลานสุนทรภู่ เหตุเพราะสนุทรภู่ได้กล่าวไว้ในนิราศเมืองเพชร
รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อจีน
* หลวงพ่อจุ้ย
* หลวงพ่อทองคำ
* หลวงพ่อคง
* หลวงพ่อฤทธิ์ พ.ศ. 2412 – 2462
* หลวงพ่อกร พ.ศ. 2462 – 2488
* หลวงพ่อเชื่อม (พระครูอาทรวชิรธรรม) พ.ศ. 2488 – 2530
* หลวงพ่อเรียน (พระครูสุนทรวชิรคุณ) พ.ศ. 2530 – ปัจจุบัน

อ้างอิง
ชื่อรอง
ชื่อรอง หรือ ชื่อทางการ หรือ จื้อ ( ; ) เป็นชื่อที่มอบให้บุคคลหนึ่งเมื่อถึงวัยผู้ใหญ่นอกเหนือจากชื่อตัวที่ได้รับมาแต่กำเนิด ธรรมเนียมการมอบชื่อรองเป็นวัฒนธรรมดั้งเดิมที่ปรากฏในเขตวัฒนธรรมเอเชียตะวันออก ได้แก่ จีน, ญี่ปุ่น, เกาหลี และเวียดนาม

ชื่อรองจะนำมาใช้แทนชื่อตัวของผู้ชายเมื่อบุคคลผู้นั้นเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ ผู้ตั้งชื่อรองให้อาจจะเป็นบิดามารดาหรืออาจารย์สอนหนังสือที่ตั้งชื่อรองให้ตอนที่บุคคลนั้น ๆ เข้าเรียนในสำนักศึกษาเป็นวันแรก

ระวังสับสนชื่อรองกับชื่อศิลปิน (hào, , Korean: ) อีกชื่อหนึ่งที่มีการกล่าวถึงบ่อยในบริบทวัฒนธรรมเอเชีย ชื่อศิลปินมักมีความเกี่ยวข้องงานศิลปะและมีความใกล้เคียงกับนามปากกาหรือนามแฝงมากกว่า เมื่อเทียบกับชื่อรอง
ตัวอย่าง
{| class="wikitable"
! ชื่อบุคคลจีน !! ชื่อสกุล (แซ่/ซิ่ง) !! ชื่อตัว (หมิง) !! ชื่อรอง (จื้อ)
|-
| Lǎozǐ (เหลาจื่อ/เล่าจื๊อ)|| Lǐ (หลี่) || Ěr (เอ่อร์) || Bóyáng (ปั๋วหยาง)
|-
| Kǒngzǐ (ขงจื่อ/ขงจื๊อ)|| Kǒng (ข่ง) || Qiū (ชิว) || Zhòngní (จ้งหนี)
|-
| Sūnzǐ (ซุนจื่อ)|| Sūn (ซุน) || Wǔ (อู่) || Chángqīng (ฉางชิง)
|-
| Cáo Cāo (เฉา เชา/โจโฉ) || Cáo (เฉา/โจ) || Cāo (เชา/โฉ) || Mèngdé (เมิ่งเต๋อ)
|-
| Guān Yǔ (กวัน ยฺหวี่/กวนอู) || Guān (กวัน/กวน) || Yǔ (ยฺหวี่/อู) || Yúncháng (ยฺหวินฉาง/หุนเตี๋ยง)
|-
| Liú Bèi (หลิว เป้ย์/เล่าปี่)|| Liú (หลิว/เล่า) || Bèi (เป้ย์/ปี่) || Xuándé (เสฺวียนเต๋อ/เหี้ยนเต๊ก)
|-
| Zhūgé Liàng (จูเก๋อ เลี่ยง/จู
เป้ย์/ปี่) || Xuándé (เสฺวียนเต๋อ/เหี้ยนเต๊ก)
|-
| Zhūgé Liàng (จูเก๋อ เลี่ยง/จูกัดเหลียง)|| Zhūgé (จูเก๋อ/จูกัด) || Liàng (เลี่ยง/เหลียง) || Kǒngmíng (ข่งหมิง/ขงเบ้ง)
|-
| Zhào Yún (เจ้า ยฺหวิน) || Zhào (เจ้า/เตียว) || Yún (ยฺหวิน) || Zǐlóng (จื่อหลง/จูล่ง)
|-
| Lǐ Bái (หลี่ ไป๋) || Lǐ (หลี่) || Bái (ไป๋)|| Tàibái (ไท่ไป๋)
|-
| Sū Dōngpō (ซู ตงพัว) || Sū (ซู) || Shì (ชื่อ) || Zǐzhān (จื่อจัน)
|-
| Yuè Fēi (เยฺว่ เฟย์/งักฮุย) || Yuè (เยฺว่/งัก) || Fēi (เฟย์/ฮุย) || Péngjǔ (เผิงจฺวี่)
|-
| Yuán Chónghuàn (ยฺเหวียน ฉงฮฺวั่น) || Yuán (ยฺเหวียน) || Chónghuàn (ฉงฮฺวั่น) || Yuánsù (ยฺเหวียนซู่)
|-
| Liú Jī (หลิว จี) || Liú (หลิว) || Jī (จี) || Bówē
) || Yuánsù (ยฺเหวียนซู่)
|-
| Liú Jī (หลิว จี) || Liú (หลิว) || Jī (จี) || Bówēn (ปั๋วเวิน)
|-
| Táng Yín (ถัง อิ๋น) || Táng (ถัง) || Yín (อิ๋น) || Bóhǔ (ปั๋วหู่)
|-
| Máo Zédōng (เหมา เจ๋อตง) ||Máo (เหมา) || Zédōng (เจ๋อตง) || Rùnzhī (รุ่นจือ)
|-
| Chiang Kai-shek (เจียง ไคเชก) || Jiǎng (เจี่ยง) ||Zhōngzhèng (จงเจิ้ง) || Jièshí (เจี้ยฉือ)
|}
โปเกมอน + โนบุนางะ โนะ ยาโบ
โปเกมอน + โนบุนางะ โนะ ยาโบ ( ) หรือ โปเกมอน คอนเควสต์ ( ) ในชื่อภาษาต่างประเทศ เป็นวิดีโอเกมแนวแท็กติกสวมบทบาทที่พัฒนาเกมโดยบริษัท โปเกมอน จำกัดและโคเอเท็คโม เป็นเกมที่ถูกผลิตสำหรับนินเท็นโด ดีเอส วางจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2555 ผู้วางจำหน่ายโดยบริษัท โปเกมอน จำกัดในประเทศญี่ปุ่น และได้วางจำหน่ายนอกประเทศทั้งในอเมริกาเหนือและยุโรป จัดจำหหน่ายโดยนินเท็นโด เรียงตามลำดับตั้งแต่ในทวีปอเมริกาเหนือเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2555 ในออสตราเลเซียเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2555 และ ในยุโรปเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2555
ประวัติ
เป็นเกมที่ถูกสร้างด้วยการครอสโอเวอร์ระหว่างเกมชุดโปเกมอน และเกมชุดโนบุนากะอัมบิตชัน โดยเปลี่ยนจากอาวุธให้เป็นการต่อสู้ด้วยโปเกมอน และตัวละครผู้เล่นของเกมเรียกว่าบุโช โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อรื้อฟื้นตำนานด้วยการครอบครองปราสาท 17 แห่งจากภูมิภาครันเซ

ข้อมูลอื่น
;ภูมิภาครันเซ (ランセ地方)
;บุโช (ブショー)
;โปเกมอน (ポケモン)
;อิคุสะ (イクサ)
;บุโชชินคะ (ブショー進化)
;โปนิกิริ (ぽにぎり)
ตัวละคร
;ตัวเอก (ชายและหญิง) (主人公（男・女）)
;โออิจิ (オイチ)
บุโชลีดเดอร์
;โนบุนางะ (ノブナガ)
;ฮิเดโยชิ (ヒデヨシ)
;โอโตนาริ (モトナリ)
;โอโตจิกะ (モトチカ)
;กินจิโยะ (ギンチヨ)
;โยชิโมโตะ (ヨシモト)
;โยชิฮิโระ (ヨシヒロ)
;เค็นชิน (ケンシン)
;ชินเก็น (シンゲン)
;อุจิยาสึ (ウジヤス)
;เนเนะ (ネネ)
;โคตาโร (コタロウ)
;มาซามุเนะ (マサムネ)
;อิเอยาสึ (イエヤス)
;โนอุฮิเมะ (ノウヒメ)
;มิทสึฮิเดะ (ミツヒデ)
บุโชคนอื่น
;มิทสึนาริ (ミツナリ)
;คิโยมาสะ (キヨマサ)
;มาซาโนริ (マサノリ)
;เคอิจิ (ケイジ)
;มุเนะชิเกะ (ムネシゲ)
;ยูคิมุระ (ユキムラ)
;คุโนะอิจิ (クノイチ)
;คาเนะสึกุ (カネツグ)
;อายะโกเซ็น (アヤゴゼン)
;ไคฮิเมะ (カイヒメ)
;ฮันโซ (ハンゾウ)
;มาโกอิจิ (マゴイチ)
;ฮันเบย์ (ハンベエ)
;คันเบย์ (カンベエ)
;ทาดาคาชิ (タダカツ)
;อินาฮิเมะ (イナヒメ)
;การาชิยะ (ガラシャ)
;โอคุนิ (オクニ)
อุทยานแห่งชาติแบนเดแอมีร์
อุทยานแห่งชาติแบนเดแอมีร์ ( ; ) เป็นอุทยานแห่งชาติตั้งอยู่ในจังหวัดบามียันทางตอนกลางของอัฟกานิสถาน เป็นทะเลสาบสีน้ำเงินเข้ม 6 แห่ง คั่นด้วยเขื่อนธรรมชาติที่สร้างจากหินทราเวอร์ทีน ทะเลสาบตั้งอยู่ในเทือกเขาฮินดูกูชที่ระดับความสูงประมาณ 3000 เมตร ตั้งอยู่ทางตะวันตกของพระพุทธรูปแห่งบามียัน
ถูกสร้างขึ้นโดยน้ำที่เต็มไปด้วยคาร์บอนไดออกไซด์ ไหลออกมาจากรอยเลื่อนและรอยแตก ไปสะสมเป็นแคลเซียมคาร์บอเนต ที่ตกตะกอนเป็นกำแพงจากทราเวอร์ทีน ที่กักเก็บน้ำของทะเลสาบเหล่านี้ไว้ แบนเดแอมีร์เป็นหนึ่งในทะเลสาบธรรมชาติไม่กี่แห่งในโลกที่สร้างขึ้นโดยระบบทราเวอร์ทีน แบนเดแอมีร์ถูกเรียกว่าเป็นแกรนด์แคนยอนของอัฟกานิสถานและดึงดูดนักท่องเที่ยวหลายพันคนต่อปี แม่น้ำเป็นส่วนหนึ่งของระบบของแม่น้ำบัลคฮ์

ประวัติศาสตร์
ชื่อแบนเดแอมีร์หมายถึง "เขื่อนของผู้บังคับบัญชา" ซึ่งบางคนเชื่อว่าเป็นการอ้างอิงถึงอาลี เคาะลีฟะฮ์ที่สี่ของชาวมุสลิม พื้นที่นี้ถูกครอบคลุมโดยชาวแฮซอเร ซึ่งคาดว่าเป็นประชากรประมาณ 10 เปอร์เซ็นต์ของอัฟกานิสถาน
ในปี 2004 แบนเดแอมีร์ได้รับการเสนอให้เป็นมรดกโลก ความพยายามในการทำให้แบนเดแอมีร์เป็นอุทยานแห่งชาติเริ่มขึ้นในปี 1970 แต่ถูกระงับเนื่องจากสงคราม ในที่สุดในเดือนเมษายน 2009 แบนเดแอมีร์ได้รับการประกาศให้เป็นอุทยานแห่งชาติแห่งแรกของอัฟกานิสถาน ในปี 2013 นักท่องเที่ยวท้องถิ่นประมาณ 6,000 คนมาเยี่ยมชมอุทยานแห่งชาติแบนเดแอมีร์ทุกปี
ภูมิศาสตร์
แบนเดแอมีร์ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 75 กิโลเมตรจากเมืองเก่าบามียัน ใกล้กับเมืองแยคอว์แลงก์ เมื่อรวมกับหุบเขาบามียัน อาณาเขตนี้เป็นส่วนสำคัญของการท่องเที่ยวของอัฟกานิสถาน ดึงดูดนักท่องเที่ยวหลายพันคนทุกปี ทะเลสาบแบนเดแอมีร์เป็นสถานที่ท่องเที่ยวในช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อนเป็นหลัก เนื่องจากตอนกลางของฮะซาระฮ์จาตในอัฟกานิสถานมีอากาศหนาวจัดในฤดูหนาว โดยมีอุณหภูมิต่ำถึง -20C อุทยานแห่งนี้ มีทะเลสาบถึงหกแห่ง ได้แก่
* ทะเลสาบแห่งทาส (Band-e Gholaman)
* ทะเลสาบแห่งทาสของคาลิฟ อาลี (Band-e Qambar)
* ทะเลสาบใหญ่ (Band-e Haibat)
* ทะเลสาบชีส (Band-e Panir)
* ทะเลสาบสะระแหน่ (Band-e Pudina)
* ทะเลสาบพระขรรค์อาลี (Band-e Zulfiqar)

เขื่อนหินทราเวอร์ทีนสีขาวที่เกิดจากเส้นรอยเลื่อน ซึ่งพบได้ทั่วไปในหุบเขาแบนเดแอมีร์ทำให้เกิดแนวกั้นระหว่างทะเลสาบ แบนเดแฮอีแบตเป็นทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดและลึกที่สุดโดยมีความลึกเฉลี่ยประมาณ 150 เมตร
ไฟล์:Band-e-Amir National Park-2.jpg|
ไฟล์:Band-e-Amir National Park-3.jpg|
ไฟล์:Band-e-Amir National Park-4.jpg|
ไฟล์:Band-e-Amir National Park-5.jpg|
ไฟล์:Band-e-Amir National Park-6.jpg|
ไฟล์:Band-e-Amir National Park-7.jpg|
ไฟล์:Band-e-Amir National Park-8.jpg|
ไฟล์:Band-e-Amir National Park-10.jpg|
ไฟล์:Band-e-Amir National Park-11.jpg|
ไฟล์:Band-e-Amir National Park-12.jpg|
ไฟล์:Band-e-Amir National Park-9.jpg|
ไฟล์:BandeAmir1.jpg|
ไฟล์:BandeAmir2.jpg|
ไฟล์:Band e Paneer.jpg|
สภาพปัจจุบัน
เขตสงวนนก
พื้นที่ 41,000 เฮกตาร์ที่คาบเกี่ยวกับพื้นที่ของอุทยาน ได้รับการจัดตั้งเป็นเขตสงวนนก (IBA) โดยเบิร์ดไลฟ์อินเตอร์เนชันนัล เนื่องจากพื้นที่นี้พบนกสโนว์คอกหิมาลัย, นกฮุมส์ลาร์กขาสั้น, นกสโนว์ฟินช์ปีกขาว, นกสโนว์ฟินช์อัฟกัน และนกฟินช์ยูเรเซียปีกแดง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
วัดบึงทองหลาง (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดบึงทองหลาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศาลาแดง อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา อยู่บนเนื้อที่ 14 ไร่ 3 งาน 80 ตารางวา ปัจจุบันมี พระครูปลัดปรีชา ปภากโร เป็นเจ้าอาวาส
วัดบึงทองหลาง เดิมชื่อ วัดปากบึงทองหลางเฒ่า แต่เดิมคงเป็นที่รกร้าง เป็นพื้นที่ราบลุ่ม มีบ่อและสระน้ำขนาดใหญ่ มีต้นทองหลางขึ้นอยู่จำนวนมาก ที่ตั้งเดิมของวัดอยู่ทางทิศใต้ของบริเวณวัดในปัจจุบัน ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ตามหลักฐานเอกสารบันทึกหนังสือจดหมายเหตุเรื่องเปิดรถไฟสายตะวันออกและสายเหนือและเสด็จพระราชดำเนินประพาสเมืองฉะเชิงเทราเมื่อปี ร.ศ. 126 ตามบันทึกหนังสือจดหมายเหตุ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงเสด็จพระราชดำเนินกลับด้วยเรือแจวมาตามลำคลองคลองนครเนื่องเขตและได้แวะพักขึ้นเสวยพระกระยาหารและพักแรมที่ท่าน้ำวัดบึงทองหลาง ก่อนเสด็จพระราชดำเนินกลับสู่พระนครตามบันทึกในยามรุ่ง
เมื่อแรกสร้างวัดมีสิ่งปลูกสร้างได้แก่ กุฏิ 4 หลัง ศาลาท่าน้ำ 2 หลัง และอุโบสถ 1 หลัง สร้างวัดโดยท่านพระยามหานุภาพ และท่านหลวงนรากรณ์ อนุรักษ์ และนางแตงกวย นรากรณ์อนุรักษ์ ภายหลังพุทธศาสนิกชนพร้อมด้วยคณะสงฆ์และเจ้าอาวาสวัดได้มีการร่วมกันพัฒนาสร้างอาคารกุฏิเป็นศาสนะสมบัติตามลำดับ จนวัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492 วัดบึงทองหลางได้รับเลือกเป็นวัดพัฒนาตัวอย่าง เมื่อ พ.ศ. 2539 ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ หลวงพ่อบึงทอง และ รอยพระพุทธบาทจำลอง
ด้านการศึกษาทางวัดมีการเปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกธรรม และจัดให้มีการอบรมนักเรียนในเขตของวัดและเขตหนองจอกทุกวันศุกร์ มีการส่งเสริมการจัดกิจกรรมในวันสำคัญทางศาสนาทุกเทศกาล วัดยังมีการอนุรักษ์พันธุ์ปลาน้ำจืดมากมายหลายชนิด ได้แก่ปลาตะเพียนทอง ปลาสวายตัวขนาดใหญ่ เป็นต้น

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการใย พ.ศ. 2430
* พระกัลยาณคุณาภรณ์ พ.ศ. 2470 
* พระครูนิสิต พ.ศ. 2511
* พระครูมงคลธรรมวิจารณ์ พ.ศ. 2518
* พระครูวาปีสารคุณ พ.ศ. 2543
* พระครูปลัดปรีชา ปภากโร พ.ศ.2567-ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดนิคมธรรมาราม (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดนิคมธรรมาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมะขามเตี้ย อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 12 ไร่ 3 งาน 86 ตารางวา

วัดนิคมธรรมารามเริ่มทำการก่อสร้างประมาณ พ.ศ. 2494 บริเวณหัวเขาท่าเพชร เดิมชาวบ้านเรียกชื่อตามที่ตั้งว่าว่า วัดหัวเขา ต่อมาเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดนิคมธรรมาราม" เมื่อ พ.ศ. 2499 เนื่องจากอยู่ใกล้บริเวณเขตนิคมสร้างตนเองขุนทะเล จนได้รับประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2522 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2526 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 19.70 ยาว 30 เมตร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557
โดยภายในวัดมีอาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8.10 เมตร ยาว 26.20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 14 เมตร ยาว 24 สร้างเมื่อ พ.ศ. 2498 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยชั้นเดียว กุฏิสงฆ์ จำนวน 18 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 15.25 เมตร ยาว 22.35 เมตร ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก มณฑปอดีตเจ้าอาวาส ศาลาประดิษฐานพระประจำวัน เมรุ หอระฆัง โรงครัว เรือนเก็บพัสดุ และกุฏิเจ้าอาวาส
ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 59 นิ้ว สูง 81 นิ้ว พระประธานประจำศาลการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 36 นิ้ว สูง 55 นิ้ว พระสังกัจจายน์ ขนาดหน้าตักกว้าง 162 นิ้ว สูง 177 นิ้ว

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการสมบุญ ฐิตฉน์โท พ.ศ. 2493–2533
* พระครูโสภณวีรธรรม พ.ศ. 2533
* พระอธิการพร้อม ปสุโต พ.ศ. 2532–2543
* พระมหาไพโรจน์ เขมวีโร พ.ศ. 2544–2548 
* พระครูสุตธรรมวาที 
* พระมหาสุรินทร์ สุรินฺโท 
* พระอธิการปาลิต ยสธโร 
* พระมหาสัญญา ธีรสญฺญโม พ.ศ. 2562–

อ้างอิง
วันเด็กแห่งชาติ (ญี่ปุ่น)
วันเด็กแห่งชาติ ( ) ตรงกับวันที่ 5 พฤษภาคมของทุก ๆ ปีในประเทศญี่ปุ่น เพื่อให้เห็นถึงคุณค่าของเด็กและขอบคุณพ่อแม่ของพวกเขาที่คอยเลี้ยงดูจนเติบโตเป็นผู้ใหญ่
ประวัติ
ในอดีตวันเด็กแห่งชาติถูกเรียกว่า "เทศกาลทังโงะ โนะ เซ็กกุ ( )" ที่จัดขึ้นในทุก ๆ วันที่ 5 พฤษภาคม ซึ่งถือเป็นวันเฉลิมฉลองการเติบโตของเด็กชาย ในวันดังกล่าวจะมีการจะประดับธงปลาคาร์ฟ หรือ โคยโนโบริ ไว้หน้าบ้านเพื่อขอพรให้เด็กชายในครอบครัวของตนมีสุขภาพที่แข็งแรง และสวมหมวกคาบูโตะ ( ) ให้แก่เด็กชายในพิธี "ฮัตสึเซ็กกุ ( )" เพื่อสื่อถึงเกาะป้องกันที่คอยคุ้มครองเด็กชายไว้ไม่ให้เจ็บไข้ได้ป่วย แต่หากเป็นเด็กหญิงจะเข้าร่วมเทศกาล "ฮินะมัตสึริ ( )" หรือ "โมโมโนะ โนะ เซ็กกุ ( )" ที่จะจัดขึ้นในวันที่ 3 มีนาคมของทุกปีเพื่อฉลองการเติบโตของเด็กหญิงในช่วงสมัยยุคนาระ โดยจะมีการวางตุ๊กตาฮินะเป็นการตกแต่งภายในบ้านและจะส่งต่อตุ๊กตาจากรุ่นสู่รุ่นไป แต่ทั้งนี
ารวางตุ๊กตาฮินะเป็นการตกแต่งภายในบ้านและจะส่งต่อตุ๊กตาจากรุ่นสู่รุ่นไป แต่ทั้งนี้ในปี 1948 รัฐบาลญี่ปุ่นได้ตัดสินใจรวมวันทังโงะ โนะ เซ็กกุ และ ฮินะมัตสึริ เป็นวันเดียวกันโดยใช้ชื่อ "โคโดโมะ โนะ ฮิ ( )" ที่หมายถึงวันของทั้งเด็กชายและเด็กหญิง โดยยังคงกำหนดให้วันดังกล่าวเป็นวันที่ 5 พฤษภาคมของทุกปี
การเฉลิมฉลอง
 ]]
แม้จะมีการรวมวันเด็กของทั้งเด็กชายและเด็กหญิงรวมกันเป็นวันเดียวกัน แต่วิธีการเฉลิมฉลองในวันดังกล่าวยังคงปฏิบัติสืบต่อกันมาจนถึงปัจจุบัน เช่น การประดับธงปลาคาร์ฟไว้หน้าบ้านเพื่อเสริมความสิริมงคลและความเจริญก้าวหน้าของเด็กชายในครอบครัวของตนตามความเชื่อของชาวจีนโบราณที่ว่าปลาคาร์ฟที่ว่ายทวนกระแสน้ำเพื่อมุ่งสู่ประตูมังกร ( ) ได้สำเร็จในขณะที่ปลาตัวอื่น ๆ ยอมแพ้ จึงสามารถเปรียบเสมือนได้กับมังกรที่กล้าหาญ

หมวกคาบูโตะ เกราะโยโรย ( ) และตุ๊กตานักรบ ( ) จะถูกนำมาวางไว้ในบ้านเพื่อเสริมความมั่นคงให้กับเด็กชาย นอกจากนี้ยังทานขนมเฉพาะเทศกาล เช่น เค้กข้าวเหนียว "ชิมากิ ( )" หรือ "โมจิโกเมะ ( )" ที่ห่อในใบกล้วย

อ้างอิง
วัดเชตวัน (จังหวัดเชียงราย)
วัดเชตวัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลรอบเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 6 ไร่ 68 ตารางวา
วัดเชตวัน หรือ วัดพระนอน เดิมเป็นวัดร้างไม่ปรากฏผู้สร้าง บูรณะครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2380 โดยเจ้าอธิการหงส์กาวิโร (ครูบาก๋า) เดินธุดงค์มาจากวัดทุ่งฟ้าฮ่าม จังหวัดเชียงใหม่ ได้มาพบเจดีย์ ลูกนิมิตและต้นโพธิ์ใหญ่ บริเวณนี้เป็นป่ารกมากปกคลุมบริเวณวัดอยู่ ท่านตั้งใจว่าจะบูรณปฏิสังขรณ์ให้เป็นวัดให้ได้ จึงขอให้ศรัทธาสร้างกุฏิเล็ก ๆ ชั่วคราว พอถึงเวลาเข้าพรรษาไปอยู่วัดศรีเกิด ครั้งถึงออกพรรษาแล้วจึงได้ชักชวนศรัทธาประชาชนและ ญาติโยมจากเชียงใหม่มาทำไร่นาและทำสวนบริเวณนี้ ประชาชนจึงร่วมใจกันสร้างวัด และได้ตั้งชื่อวัดขึ้นว่า วัดป่าแดด เพราะฤดูแล้งไฟไหม้ป่าหมดแล้วก็เห็นแต่แสงแดด ต่อมามีการเรียกขานชื่อวัดเป็น "วัดเชตวัน" ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2392 ได้ร
่อมามีการเรียกขานชื่อวัดเป็น "วัดเชตวัน" ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2392 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2400
อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ อุโบสถ วิหารพระนอน ศาลาการเปรียญ หอไตร หอกลาง และกุฏิสงฆ์ 3 หลัง มีการสร้างพระพุทธไสยาสน์หรือพระนอนเมื่อ พ.ศ. 2491 โดยกำหนดให้วันขึ้น 15 เดือน 6 เหนือ ของทุกปีเป็นวันประเพณีพระนอน พระนอนมีขนาด 17 วา 2 ศอก และวัดยังมีพระปัญจมหาธาตุ เป็นเจดีย์ที่มียอด 5 องค์ เป็นศิลปะล้านนา เป็นทรงสี่เหลี่ยม กว้าง 15 เมตร ยาว 15 เมตร ด้านบนประดิษฐาน เจดีย์ 5 องค์ ที่มีรูปทรงสูงใหญ่แตกต่างกัน

อ้างอิง
วัดเชียงคาน (จังหวัดเลย)
วัดเชียงคาน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงคาน อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย
วัดเชียงคาน หรือ วัดหอสองนาง สร้างในสมัยใดไม่ปรากฏชัด แต่มีตำนานเล่าว่า เมืองเชียงคานเดิมหรือเมืองสานะคามที่อยู่ในประเทศลาวปัจจุบัน เป็นจุดยุทธศาสตร์ระหว่างอาณาจักรล้านนา อาณาจักรล้านช้าง และอาณาจักรสยาม การเดินทางต้องมาแวะที่เชียงคานก่อนที่จะถึงจุดหมาย เมื่อเจ้าหลวงพระบางและครอบครัวได้เดินทางโดยเรือไปสักการะพระธาตุพนม พอมาถึงบ้านหาดเบี้ยเรือเกิดพลิกควํ่า ทำให้ลูกสาวทั้ง 2 คนของเจ้าเมืองหลวงพระบางจมน้ำเสียชีวิต เจ้าหลวงพระบางได้นำสังขารของสองธิดามาประชุมเพลิงที่วัดหอสองนาง จึงเป็นที่มาของชื่อวัดนี้ จากศิลาจารึกวัดศรีสองนาง ซึ่งค้นพบเพียงครึ่งท่อนที่ชำรุด กล่าวถึง การสร้างวัดพร้อมกับพระธาตุ โดยมีชื่อพระเถระผู้ใหญ่ พอได้เค้าชื่อว่า "…บาท …ปัชโช
การสร้างวัดพร้อมกับพระธาตุ โดยมีชื่อพระเถระผู้ใหญ่ พอได้เค้าชื่อว่า "…บาท …ปัชโชติ…ติปาล" พร้อมกับพี่น้องสามเณรทั้งมวลตั้งใจพร้อมกันสร้างวัดนี้ ซึ่งไม่ได้ระบุชื่อไว้กับพระธาตุ สิ้นเงินหนึ่งหมื่นห้าพันสองร้อย (บาท) และในตอนท้ายก็ขอบุญกุศลครั้งนี้ได้ค้ำชูด้วย ปัจจุบันศิลาจารึกวัดศรีสองนางเก็บรักษาไว้ในศูนย์วัฒนธรรมจังหวัดเลย
จากในช่วงที่คณะกรรมการศูนย์วัฒนธรรมจังหวัดเลยได้ออกสำรวจเมื่อ พ.ศ. 2530 เรียกวัดนี้ว่า วัดศรีสองนาง ต่อมามีการเปลี่ยนชื่อวัดใหม่ว่า "วัดเชียงคาน" แต่ในปัจจุบันมีป้ายชื่อวัดปักอยู่ด้านหน้าวัดใช้ชื่อว่า "วัดหอสองนาง" อย่างไรก็ดี ข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่า ตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2552 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2554

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถตั้งอยู่ริมแม่น้ำโขง และพระเจดีย์ศรีสองนาง เป็นเจดีย์สีขาวเด่นตั้งอยู่ด้านหลังอุโบสถ และมีหอพระชื่อ หอศรีสองนาง

อ้างอิง
วัดท่าแขก (จังหวัดเลย)
วัดท่าแขก เป็น วัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงคาน อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 38 ไร่ 3 งาน 80 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือจดแม่น้ำโขง มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 12 ไร่ 90 ตารางวา
วัดท่าแขกสร้างเมื่อ พ.ศ. 2209 ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช กรุงศรีอยุธยาตอนปลาย โดยมีท้าวสุวรรณแผ้วพ่ายโอรสของพระเจ้าล้านช้างและบริวาร สร้างขึ้นเพื่ออุทิศส่วนกุศลถวายแด่พระมเหสีและพระธิดาของพระองค์ที่สิ้นพระชนม์เนื่องจากเรืออัปปางในระหว่างเดินทางไปเยี่ยมพระสหายที่นครจำปาสัก ต่อมา พ.ศ. 2436 เมื่อมีการย้ายเมืองเชียงคานมาตั้งเมืองใหม่ทางฝั่งขวาของแม่น้ำโขงได้ช่วยกันบูรณะวัดที่ชำรุดทรุดโทรม จน พ.ศ. 2469 พระอาจารย์เสาร์ กนตสีโล พระอาจารย์มั่น ภูริทตโต และพระอาจารย์ฝั้น อาจาโร ได้ธุดงค์มาพักที่วัดชั่วระยะหนึ่ง หลังจากนั้นได้กลายสภาพเป็นวัดร้าง จน พ.ศ. 2503 หลวงพ่อสอน ชนติโกมาจำพรรษาและบูรณะวัด กระทรวงศึกษาธิการประกาศยกวัดร้างเป็นวัดมีพระสงฆ์เมื่อวั
ติโกมาจำพรรษาและบูรณะวัด กระทรวงศึกษาธิการประกาศยกวัดร้างเป็นวัดมีพระสงฆ์เมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2526
ภายในอุโบสถวัดท่าแขก มีพระพุทธรูป 3 องค์สกัดจากหินทรายทั้งก้อน เป็นพระพุทธรูปเก่าแก่และศักดิ์สิทธิ์ มีอายุประมาณ 300 กว่าปี

อ้างอิง
อูนาดง
อูนาดง ( ย่อมาจาก unagi donburi, "ชามปลาไหล") เป็นอาหารที่มีต้นกำเนิดในประเทศญี่ปุ่น ประกอบด้วยชามขนาดใหญ่แบบดมบูริใส่ข้าวสวยและราดด้วยปลาไหล (อุนางิ) ย่างในรูปแบบคาบายากิ คล้ายกับเทริยากิ เนื้อปลาเคลือบด้วยซอสถั่วเหลืองรสหวานที่เรียกว่าทาเระ มักใช้ไฟถ่าน ไม่ลอกเนื้อปลาและคว่ำด้านที่มีผิวสีเทาลง ราดซอสทาเระลงไปให้พอซึมผ่านข้าวข้างล่าง ตามธรรมเนียมแล้ว จะโรยผลซันโชแห้งบด (เรียกว่าพริกไทยญี่ปุ่น แม้ว่าจะไม่เกี่ยวข้องกันทางพฤกษศาสตร์) ด้านบนเป็นเครื่องปรุงรส

รูปแบบอื่น ๆ
รูปแบบอื่น ๆ ได้แก่ อูนาจู (鰻重, อาหารจานเดียวกันแต่เสิร์ฟในกล่องอาหารจูบาโกะ (重箱)) นางายากิ (長焼き, ปลาไหลและข้าวจะเสิร์ฟแยกกัน) และฮิสึมาบูชิ (櫃まぶし)
ประวัติศาสตร์
อูนาดงเป็นข้าวดมบูริประเภทแรกที่คิดค้นขึ้นในยุคเอโดะตอนปลายในสมัยบุงงะ (1804–1818) โดยชายชื่ออิมาสึเกะ โอคุโบะ ที่อาศัยอยู่ในซาไก-มาชิ (ในปัจจุบันคือย่านนิฮมบาชิในเขตชูโอ โตเกียว) และกลายเป็นที่นิยมในละแวกนั้น

ร้านอาหารแห่งแรกที่ขายอูนาดงเอ่ยอ้างว่าเป็นร้านโอโนยะ (大野屋) ในฟุงิยาโช (葺屋町) (ติดกับซาไกโช) ในช่วงเวลาหนึ่ง แต่สันนิษฐานไว้ก่อนที่โรงละครละแวกนั้นย้ายออกไปเพราะถูกไฟไหม้ในปี 1841 หลังจากทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ในปี 1844 ร้านเริ่มขายอูนาดงด้วยเหรียญเทนโปเซ็นหนึ่งเหรียญ และได้รับความนิยม
สำหรับอูนาจูที่บรรจุปลาไหลและข้าวในกล่องจูบาโกะ ทฤษฎีหนึ่งกล่าวถึงผู้ริเริ่มของปลาไหลกับโอทานิ กิเฮ (大谷儀兵衛) ซึ่งเริ่มธุรกิจร้านอาหารปลาน้ำจืดในซันยะ ในย่านอาซากูซะ โตเกียว เรียกว่าฟุนากิ (鮒儀) (ภายหลังรู้จักกันในชื่อ จูบาโกะ ร้านอาหารรุ่นปัจจุบันอยู่ที่อากาซากะ) ตามทฤษฎีนี้อูนาจูมีอยู่แล้วในช่วงปลายสมัยเอโดะ แต่มีผู้คัดค้านมุมมองนี้ นักวิจารณ์คนอื่น ๆ บอกว่าอูนาจูเริ่มปรากฏในยุคไทโช และใช้กล่องเคลือบเพื่อความหรูหรา อูนาจูมักจะมีราคาแพงกว่าอูนาดง

ดูเพิ่ม
* คัตสึดง
* กิวดง

อ้างอิง
ซีนางัก
ซีนางัก ( ) ข้าวผัดกระเทียม หรือ ข้าวกระเทียม เป็นข้าวผัดแบบฟิลิปปินส์ที่ปรุงโดยการผัดข้าวสุกกับกระเทียม โดยทั่วไปจะนิยมใช้ข้าวเหลือจากมื้อก่อนหน้าเนื่องจากเนื้อข้าวจะแน่นกว่าและผ่านกระบวนการหมักมาแล้วเล็กน้อย ซีนางักที่ปรุงเสร็จแล้วจะโรยด้วยกระเทียมเจียว เกลือ พริกไทยดำ และบางครั้งจะโรยต้นหอมสับด้วย
ซีนางักนิยมรับประทานร่วมกับเนื้อแห้ง เช่น เบคอน ไส้กรอกแบบแห้งหรือ โลงกานีซา ตาปา หรือเนื้อเค็มตากแห้ง สแปม หรือแฮมกระป๋อง และ ดาอิง หรือปลาเค็มแห้ง เป็นต้น และอาจจะรับประทานร่วมกับไข่กวนหรือไข่ดาว ข้าวผัดชนิดนี้ไม่เหมือนกับข้าวผัดชนิดอื่นเนื่องจากมีเครื่องปรุงหลักเพียงสองอย่างได้แก่ข้าวและกระเทียม เพื่อไม่ให้กลบรสชาติของกับข้าว ในบริเวณหมู่เกาะวิซายัส ซีนางักมักจะปรุงแต่งด้วยเกลือเฉพาะที่เรียกว่า อาซินตีบูโอก

ซีนางักมักรับประทานเป็นอาหารเช้าและใช้ข้าวที่เหลือจากมื้อก่อนหน้า บางครั้งก็จะปรุงในน้ำที่เหลือจากอาโดโบ ชาวฟิลิปปินส์ถือว่าการใช้ข้าวหุงสุกใหม่มาผัดซีนางักเป็นเรื่องไม่สมควร
ยฺวิ้นเยิ้ง
ยฺวิ้นเยิ้งในภาษาจีนกวางตุ้ง ยฺเวียนยังในภาษาจีนกลาง ( ) กาแฟผสมชา หรือโกปีชัมในภาษามลายู ( ) เป็นเครื่องดื่มที่นิยมดื่มในฮ่องกง มีส่วนผสมได้แก่กาแฟสามส่วนและชานมฮ่องกงเจ็ดส่วน นิยมดื่มทั้งแบบร้อนและเย็น แต่เดิมจะมีจำหน่ายเฉพาะในต่ายผ่ายตองหรือร้านอาหารแบบเปิดโล่ง และในฉ่าช้านแท้งหรือร้านกาแฟเท่านั้น แต่ในปัจจุบันมีจำหน่ายตามร้านอาหารทั่วไป

ศัพทมูลวิทยา
ชื่อยฺวิ้นเยิ้งหรือยฺเวียนยังแปลว่าเป็ดแมนดาริน ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แสดงความรักแท้ในวัฒนธรรมจีนเนื่องจากเป็ดแมนดารินจะครองคู่เพียงคู่เดียวตลอดชีวิต และเป็ดแมนดารินตัวผู้กับตัวเมียแตกต่างอย่างชัดเจน ซึ่งเป็นลักษณะที่คล้ายกับการรวมเอาของสองสิ่งที่แตกต่างกันเข้าด้วยกัน

ต้นกำเนิด
 ]]
ร้านต่ายผ่านตองชื่อหล่านฟ้องยหวิ่น ( ) อ้างว่าเจ้าของร้านเป็นผู้คิดค้นสูตรยฺวิ้นเยิ้งและสูตรชานมแบบฮ่องกงใน ค.ศ. 1952 แม้ว่าจะไม่มีการยืนยันว่าเจ้าของร้านหล่านฟ้องยหวิ่นเป็นผู้คิดสูตรยฺวิ้นเยิ้งก็ตาม แต่มีการอ้างถึงสูตรชานมของร้านหล่านฟ้องยหวิ่นในบันทึกการประชุมสภานิติบัญญัติฮ่องกง

การดัดแปลง
สตาร์บัคส์
ในช่วงฤดูร้อน ค.ศ. 2010 ร้านกาแฟสตาร์บัคส์ในฮ่องกงและมาเก๊าจำหน่ายยฺวิ้นเยิ้งแบบแฟรปปุชชีโน โดยใช้ชื่อเมนูว่า "Yuen Yeung Frappuccino Blended Cream"
ยฺวิ้นเยิ้งสำหรับเด็ก
ยฺวิ้นเยิ้งสำหรับเด็กหรือหยี่ถ่งยฺวิ้นเยิ้ง ( ) ซึ่งไม่มีกาเฟอีนทำจากเครื่องดื่มมอลต์สองชนิดผสมกันได้แก่ฮอร์ลิกส์และโอวัลติน ซึ่งเป็นเครื่องดื่มที่มีจำหน่ายในฉ่าช้านแท้งทั่วไปในฮ่องกง

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* ชานมฮ่องกง

แหล่งข้อมูลอื่น
ชานมฮ่องกง
ชานมฮ่องกง เป็นเครื่องดื่มที่ทำจากชาแดงเติมนมระเหยหรือนมข้น วิธีการชงชานมแบบฮ่องกงถูกขึ้นทะเบียนเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมแห่งชาติของฮ่องกง

ต้นกำเนิด
ชานมฮ่องกงมีที่มาจากสมัยอาณานิคมบริเตน วัฒนธรรมการดื่มชาของชาวอังกฤษได้รับความนิยมในฮ่องกง ข้อแตกต่างระหว่างชานมฮ่องกงและชานมอังกฤษนั้นอยู่ที่ชนิดของนม โดยชาวฮ่องกงนิยมใช้นมข้นหรือนมระเหยมากกว่านมสดธรรมดา

ร้านไต่ไผ่ตงชื่อหล่านฟ้องยหวิ่น ( ) อ้างว่าเจ้าของร้านเป็นผู้คิดค้นสูตรชานมฮ่องกงและยวิ้นเยิ้งหรือกาแฟผสมชาใน ค.ศ. 1952 แม้ว่าจะไม่มีการยืนยันว่าเจ้าของหล่านฟ้องยหวิ่นค้นสูตรกาแฟผสมชา แต่มีหลักฐานในบันทึกการประชุมสภานิติบัญญัติฮ่องกงอ้างถึงสูตรชานมฮ่องกงของหล่านฟ้องยหวิ่น
ในฮ่องกงนิยมเรียกว่า ไหนฉ่า ( ) หรือชานมเพื่อแยกจาก "ชาจีน" หรือ ฉ่า ( ) ซึ่งไม่เติมนม นอกจากนี้ยังมีชื่อเรียกอีกชื่อได้แก่ ซี้หมัดไหนฉ่า ( ) หรือ "ชานมถุงน่อง" เนื่องจากถุงที่ใช้ชงชามีลักษณะคล้ายถุงน่อง ชื่อเรียกนี้นิยมใช้เฉพาะในฮ่องกงและไม่นิยมเรียกในจีนแผ่นดินใหญ่หรือในฉ่าช้านแท้ง นอกฮ่องกง

มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมแห่งชาติ
กระทรวงนันทนาการและวัฒนธรรมของประเทศฮ่องกง (แอลซีเอสดี) ได้ประกาศใน ค.ศ. 2017 ให้ "การชงชานมแบบฮ่องกง" เป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมแห่งชาติในหมวด "การฝีมือแบบดั้งเดิม" โดยใช้หลักเกณฑ์เดียวกันกับการพิจารณาโดยยูเนสโก

การชงชา
ชานมฮ่องกงทำจากชาแดงหลายชนิดผสมกัน และอาจจะมีชาผูเอ่อร์ผสมด้วย นอกจากนั้นยังมีนมระเหย (นมข้นจืด) และน้ำตาล เจ้าของร้านกาแฟแต่ละแห่งจะมีสูตรประจำของตนเอง ชานมแบบ ฉ่าเจ๋า ( ) จะใช้นมข้นหวานแทนนมระเหยและน้ำตาล ซึ่งทำให้รสชาติเข้มข้นกว่า ร้านกาแฟบางแห่งยังนิยมใช้นมที่เพิ่มไขมันซึ่งทำจากนมพร่องมันเนยผสมกับน้ำมันถั่วเหลือง
การชงชาจะต้มทั้งน้ำและใบชาให้เดือดไปพร้อมกันก่อนจะราไฟลงมาให้เดือดช้า ๆ ประมาณ 3–6 นาที ใบชามักจะใส่ลงไปในถุงชงก่อนเติมน้ำเพื่อให้แยกใบชากับน้ำออกจากกันได้ง่าย หรือถ้าไม่ใช้ถุงชงก็จะกรองด้วยที่กรองหลังต้มเสร็จ บางคนนิยมยกหม้อออกหลังจากต้มเดือดแล้วประมาณ 3 นาที แล้วนำกลับไปต้มใหม่อีกเมื่อต้องการ ขั้นตอนดังกล่าวสามารถกระทำซ้ำได้เรื่อย ๆ ซึ่งทำให้รสชาติของชาเข้มข้นขึ้น

ดูเพิ่ม
* ยวิ้นเยิ้ง
* ฉ่าช้านแท้ง
* พันธมิตรชานม

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
วัดตะปอนใหญ่
วัดตะปอนใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตะปอน อำเภอขลุง จังหวัดจันทบุรี

วัดตะปอนใหญ่สร้างในสมัยอยุธยาตอนปลาย เมื่อ พ.ศ. 2290 เดิมชื่อ วัดโพธิธาราม เพราะวัดมีต้นโพธิ์ขนาดใหญ่ปกคลุมเจดีย์เก่าอยู่ขึ้นบริเวณริมคลองตะปอนใหญ่ ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดตะปอนใหญ่" ตามชื่อของหมู่บ้าน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2527
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่า สร้างเมื่อ พ.ศ. 2355 และหลวงพ่อเพชร อินฺทปัญโญ ทำการบูรณะครั้งใหญ่เมื่อปี พ.ศ. 2455 เป็นอุโบสถก่ออิฐถือปูนทรงโรง หลังคาเครื่องไม้มุง ภายในประดิษฐานพระพุทธเมตตา (หลวงพ่อสัมฤทธิ์ผล) พระพุทธรูปปูนปั้นลงรักปิดทอง ทรงประทับนั่งในอิริยาบถแบบวีราสนะแสดงภูมิปรรศมุทรา นอกจากนั้นมีการขึ้นทะเบียนโบราณวัตถุในวัด 3 รายการคือ ตู้พระธรรมไม้ศิลปะรัตนโกสินทร์ หีบพระธรรมไม้ศิลปะรัตนโกสินทร์ และธรรมาสน์ไม้ลงรักปิดทองศิลปะรัตนโกสินทร์

วัดยังมีประเพณีชักกะเย่อเกวียนพระบาท จัดขึ้นในช่วงใกล้เทศกาลสงกรานต์ ณ วัดตะปอนใหญ่ มีการรดน้ำดำหัวผู้สูงอายุ และการแข่งขันชักกะเย่อเกวียนพระบาท

อ้างอิง
วัดชากใหญ่
วัดชากใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพลิ้ว อำเภอแหลมสิงห์ จังหวัดจันทบุรี

วัดชากใหญ่ คำว่า ชาก แปลว่า ป่า คำว่าชากใหญ่ จึงหมายถึง ป่าใหญ่ เดิมมีชื่อว่า วัดมหาปทุมวิทยาราม ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2498 โดยพระธรรมวิสุทธิมงคล (บัว ญาณสมฺปนฺโน) จนถึง พ.ศ. 2508 พระอธิการธรรมรัติ ได้มาจำพรรษาและเป็นเจ้าอาวาสวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535
วัดยังเป็นที่ตั้งของพุทธอุทยานมหาปทุมวิทยาญาณสัมปันโนบนพื้นที่กว่า 50 ไร่ สร้างขึ้นโดยพระครูธรรมวิสุทธิมงคล เพื่อใช้เป็นสถานที่ปฏิบัติธรรม ในปี พ.ศ. 2498 และได้รับการพัฒนาเรื่อยม ภายในอุทยานมีพุทธประติมากรรมแสดงเรื่องราวพระพุทธเจ้าขณะแสดงธรรมเทศนาโปรดบุคคลต่าง ๆ ตามพุทธประวัติ โดยมีแผ่นป้ายอธิบายเรื่องราวรายละเอียดตามพุทธประวัติของประติมากรรมนั้น ๆ นอกจากนี้ยังมีพระพุทธรูปปางไสยาสน์ พระพุทธรูปปางนาคปรก และมีกุฏิของสงฆ์ใช้ใบจากมุงหลังคาและมุงเป็นผนัง ซึ่งพระอาจารย์มหาบัวให้พระสงฆ์อยู่เพื่อปฏิบัติธรรม

อ้างอิง
วัดพิกุลโสคันธ์
วัดพิกุลโสคันธ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระขาว อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ 19 ไร่ 3 งาน 40 ตารางวา ทิศตะวันตกติดคลองบางบาล

วัดพิกุลโสคันธ์ หรือ วัดพิกุล ชื่อของวัดน่าจะมาจากวัดมีต้นพิกุลมาก เป็นวัดเก่าแก่สมัยกรุงศรีอยุธยา และเป็นวัดที่ไม่เคยเป็นวัดร้างมาก่อน ต้้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2245 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2254 วัดนี้มีความเจริญมาก ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อหลวงพ่อปั้น เป็นเจ้าอาวาส เนื่องจากท่านเป็นเกจิอาจารย์ที่ชาวบ้านเคารพนับถือมาก รูปหล่อของหลวงพ่อปั้นถึง 3 วัด ใน 3 จังหวัด ท่านได้สร้างพระพุทธไสยาสน์ขึ้น
วัดแห่งนี้เฟื่องฟูในสมัยรัชกาลที่ 5 เมื่องหลวงพ่อปั้น เป็นเจ้าอาวาส เนื่องจากท่านเป็นเกจิอาจารย์ที่ชาวบ้านเคารพนับถือมากท่าได้สร้างพระพุทธไสยาสน์ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2453 ใช้เวลาในการสร้าง 3 ปี ถวายพระนามว่า พระโสคันธ์ แต่ชาวบ้านนิยามเรียกว่า พลวงพ่อโส เป็นพระนอนขนาดใหญ่มีความยาว 21 วา กว้าง 3 วา สูง 4 วา

อุโบสถมีทางเข้าทางเดียว ทางออกมี 2 ทาง พระประธานในพระอุโบสถเป็นปางสะดุงมาร (ปางมารวิชัย) ปลายเกตุแหลมเป็นรูปเปลวเพลิง และยังมีพระยืนอีก 2 องค์ ทำด้วยไม้สักทอง แต่พระพุทธรูป 2 องค์นี้ปัจจุบันมิได้อยู่ที่พระอุโบสถแล้ว

อ้างอิง
วัดในวัง
วัดในวัง เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาทวี อำเภอนาทวี จังหวัดสงขลา

วัดในวังตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2439 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2520 เหตุที่เรียกวัดในวัง เพราะในอดีตเคยเป็นที่ตั้งของเจ้าเมืองผู้ครองเมืองจะนะ ผู้ริเริ่มสร้างวัดคือ ขุนสิทธิอาญาปลัดอำเภอ แต่แรกเรียกว่า วัดในวังแปลงประดิษฐ์ ภายหลังเรียกสั้นลง ได้ยกฐานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ เมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2536
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้พระราชทานพระบรมราชานุญาตให้อัญเชิญพระปรมาภิไชย ภ.ป.ร. ขึ้น ประดิษฐานไว้ที่หน้าบัน ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 หอฉัน สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 วิหารหลวงพ่ออิ่ม สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 กุฏิสงฆ์จำนวน 5 หลัง อาคารเรียนพระปริยัติธรรมสร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 ศาลาธรรมสังเวชสร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 และฌาปนสถานสร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 ปูชนียวัตถุได้แก่ พระประธานในอุโบสถพระเพลากว้าง 50 นิ้ว ซึ่งพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงบรรจุพระบรมธาตุในพระเกตุมาลาเมื่อ พ.ศ. 2523

อ้างอิง
บาจูเมอลายู
บาจูเมอลายู ( ) เป็นชุดพื้นเมืองมลายูที่มีต้นกำเนิดจากราชสำนักมะละกา และสวมใส่กันโดยผู้ชายในประเทศบรูไน, มาเลเซีย, สิงคโปร์, บางส่วนของอินโดนีเซีย (โดยเฉพาะเกาะสุมาตราและเกาะบอร์เนียว), ตอนใต้ของฟิลิปปินส์ และภาคใต้ของไทย มีความหมายโดยตรงว่า "ชุดมลายู" และแบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนแรกคือ บาจู (เสื้อเชิ้ตแขนยาว) มีส่วนคอเสื้อที่มีชื่อว่า เจอกักมูซัง ( ) ส่วนที่สองคือกางเกงขายาวที่มีชื่อว่า เซอลัวร์ ทั้งสองส่วนทำมาจากผ้าชนิดเดียวกันซึ่งมักเป็นผ้าฝ้ายหรือผ้าโพลีเอสเตอร์ผสมฝ้าย
ชื่อ
เดิมที ศัพท์ บาจูกูรง ใช้หมายถึงทั้งชุดผู้ชายและชุดผู้หญิง อย่างไรก็ตาม ในมาเลเซียปัจจุบัน ชุดผู้ชายได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็น บาจูเมอลายู เพราะได้รับเลือกให้เป็นชุดประจำชาติมาเลเซีย นิยามแบบเก่ายังคงมีใช้ในประเทศสิงคโปร์

อ้างอิง
วัดเขาสูงแจ่มฟ้า
วัดเขาสูงแจ่มฟ้า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขาสามสิบหาบ อำเภอท่ามะกา จังหวัดกาญจนบุรี ตั้งอยู่ในพื้นที่ดิน 15 ไร่

วัดเขาสูงแจ่มฟ้าเริ่มก่อสร้างสำนักสงฆ์เมื่อ พ.ศ. 2522 ได้รับการแต่งตั้งประกาศวัดขึ้นทะเบียนในพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2558 โดยนายการุณ ปุญสิริ ดำเนินการขออนุญาตสร้างวัด มีพระครูวินัยธรเกียงไกร ติกุขวิริโย พงษ์ธนจิรายุส เป็นเจ้าอาวาสรูปแรกจนถึงปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2558 วัดได้ดำเนินการก่อสร้างอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2550 แล้วเสร็จ พ.ศ. 2559 รวมระยะเวลา 9 ปี
ปูชนียวัตถุและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่สำคัญ มีพระพุทธรูปองค์ดำปฏิหาริย์ พระประธาน พระพุทธไสยาสน์ พระนอนองค์ใหญ่ หลวงปู่ทวด พระพิฆเนศ พระโพธิสัตว์กวนอิม และพญาธนบดีนาคราช วัดแห่งนี้ยังเป็นสถานที่ท่องเที่ยว ที่ตั้งอยู่บนจุดที่สูงที่สุดของอำเภอท่ามะกา มีสกายวอล์กยื่นออกไปชมทิวทัศน์ มีเสาโทริอิสีแดงแบบวัดญี่ปุ่นซึ่งนักท่องเที่ยวมักมาถ่ายรูปกัน

อ้างอิง
วัดถ้ำคีรีธรรม
วัดถ้ำคีรีธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองหญ้า อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี ปัจจุบันมีพระครูปลัดน้อง อนาลโยดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดถ้ำคีรีธรรมตั้งวัด เมื่อ พ.ศ. 2481 อุโบสถของวัดเป็นอุโบสถมหาอุด สร้างมาตั้งแต่ พ.ศ. 2537 ใช้เวลาก่อสร้างประมาณ 13 ปี มีงานปิดทองฝังลูกนิมิต ระหว่างวันที่ 15–25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 ตัดหวายลูกนิมิต 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 โดยทางวัดได้จัดสร้างลูกนิมิตขนาดใหญ่ที่สุดในโลกตั้งไว้หน้าอุโบสถเพื่อดึงดูดให้คนมาเที่ยวงาน
วัดถ้ำเจริญธรรมตั้งอยู่ท่ามกลางป่าเขาลำเนาไพร มีถ้ำขนาดใหญ่ มีความเงียบสงบ เหมาะในการปฏิบัติธรรม บริเวณทางเข้าถ้ำมีพระพุทธรูปขนาดใหญ่ คือ สมเด็จพระศรีเพชรธรรมวัตรศาสดา หรือ หลวงพ่อโต ขนาดหน้าตักกว้าง 12 เมตร ตั้งตระหง่านบนเนินเขาสูง สิ่งศักดิ์สิทธิ์ภายในวัด ได้แก่ องค์ปู่ท้าวเวสุวรรณก่อนเข้าอุโบสถ เทพเจ้าไฉ่ซิงเอี้ย หรือ เทพเจ้าแห่งโชคลาภ ที่ชาวเชื้อสายจีนจะมีการกราบไหว้ ช่วงเทศกาลตรุษจีนของทุก ๆ ปี เพื่อขอโชคลาภและฝากโชคชะตา ให้มีความอุดมสมบูรณ์ตลอดทั้งปี องค์ปู่นิลกาฬ พญานาคตระกูลสีดำ และพระพุทธเจ้า 28 พระองค์

อ้างอิง
วัดบ้านอ่าง (จังหวัดจันทบุรี)
วัดบ้านอ่าง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอ่างคีรี อำเภอมะขาม จังหวัดจันทบุรี
วัดบ้านอ่าง เดิมชื่อ วัดอ่างคีรี เป็นชื่อพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว หลังจากย้ายวัดมาเรียบร้อยแล้ว จากนั้นสร้างอุโบสถจนสำเร็จ โดยอุโบสถที่สร้างครั้งนั้นอยู่ใกล้กับเจดีย์ เมื่อวัดเจริญขึ้น อาณาเขตวัดก็เริ่มคับแคบลง จากนั้นนายเช้า อุทัยรัศมี ดำรงตำแหน่งครูใหญ่โรงเรียนบ้านอ่างระหว่าง พ.ศ. 2483–2484 ได้จัดซื้อที่ดินใกล้กับวัด โดยซื้อที่ดินจากนางอยู่ พวงใหญ่ จำนวน 1 ไร่ 2 งาน และของนายพัน ไม่ทราบนามสกุล อีกประมาณ 5 ไร่ รวมทั้งที่ดินเดิมของกำนันศอ บุญถนอม บริจาคแก่วัดที่ดิน 2 ไร่เศษ รวมเป็น 8 ไร่เศษ ต่อมาไม่มีใครเรียกวัดอ่างคีรีทั้ง ๆ ที่เป็นนามพระราชทาน วัดบ้านอ่างประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2454 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหล
าชทาน วัดบ้านอ่างประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2454 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508
อุโบสถหลังใหม่กว้าง 10 เมตร ยาว 24 เมตร วางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2505 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร โดยมีพระเดชพระคุณท่านเจ้าคุณจันทกวี (อดีตเจ้าคณะจังหวัดจันทบุรี) เป็นองค์อุปถัมภ์ พระครูหวัด สุมโน (อดีตเจ้าอาวาส) และพระใบฎีกาดรุณ สุเมโธ (รองเจ้าอาวาส) เป็นผู้อำนวยการสร้างหลังจากวางศิลาฤกษ์แล้ว เริ่มลงมือก่อสร้างกันเรื่อยมา แล้วเสร็จ พ.ศ. 2512 ภายในประดิษฐานพระประธานมีความกว้างของพระเพลา 3 ศอก 9 นิ้ว เริ่มเททองเมื่อวันอาทิตย์ที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2515

อ้างอิง
วัดเทพประทานอธิพร
วัดเทพประทานอธิพร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 8 บ้านมหาเจรียล่าง ตำบลทรายขาว อำเภอสอยดาว จังหวัดจันทบุรี
วัดเทพประทาน แต่เดิมเป็นป่าไม้รกร้างอยู่ในความดูแลของสหกรณ์โป่งน้ำร้อน ต่อมาได้จัดสรรพื้นที่ป่าเป็นที่ทำกินให้แก่ชาวบ้านผู้ยากไร้ จนเมื่อ พ.ศ. 2515 นายเจริญ มาศจันทร์ อาชีพครู ย้ายถิ่นฐานมาจาก จังหวัดร้อยเอ็ด ได้บุกเบิกพื้นที่ทำสวนผลไม้และครอบครองที่ดิน 100 ไร่ ได้แบ่งที่ราบเชิงเขาประมาณ 18 ไร่ สร้างเป็น สำนักสงฆ์โพนสวรรค์ และต่อมาพระอาจารย์ธาตุ อธิปํญโญได้จำพรรษาอยู่ประจำ มีพระภิกษุ แม่ชี ญาติโยมประจำและได้เปลี่ยนชื่อจากสำนักงานสงฆ์โพนสวรรค์ตั้งเป็น "วัดเทพประทาน" ตั้งเป็นวัดอย่างถูกต้องเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2543
สิ่งก่อสร้างในวัดได้แก่ อาคารฐานพระสมเด็จองค์ปฐม "พระพุทธเมตตา" โดยมีพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถทรงวางศิลาฤกษ์ อาคารเป็นที่ประดิษฐาน พระพุทธเมตตา ซึ่งสร้างด้วยนิลรัตนะทั้งองค์ มีขนาดหน้าตักกว้าง 29 เมตร สูง 45 เมตร (สูงเท่ากับตึก 15 ชั้น) เพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 7 รอบ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2554 และยังมี อาคารปฏิบัติธรรมเฉลิมพระเกียรติ 7 รอบ 84 พรรษา ปี พ.ศ. 2550 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมพระนราธิวาสราชนครินทร์ บดินทรเชษฐภคินี
ต่อมาเมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2568 พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าสุทิดา พัชรสุธาพิมลลักษณ พระบรมราชินี เสด็จพระราชดำเนินมาทรงประกอบพิธีสมโภชพระพุทธรูปพระสมเด็จองค์ปฐม "พระพุทธเมตตา"
วันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2569 มหาเถรสมาคมมีมติให้เปลี่ยนชื่อวัดเป็น วัดเทพประทานอธิพร เนื่องจากวัดเทพประทาน ได้จัดสร้างสมเด็จองค์ปฐมพระพุทธเมตตา ขนาดกว้าง 29 เมตร สูง 45 เมตร เพื่อถวายเป็นพุทธบูชาและน้อมเกล้าฯ ถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 7 รอบ 5 ธันวาคม 2554 ที่ฐานองค์พระปรากฏชื่อ วัดเทพประทาน (อธิพร) ทำให้ประชาชนทั่วไปเข้าใจว่า ชื่อวัดเทพประทาน (อธิพร) ซึ่งมีความหมายว่า เทพเทวาประทานพรที่ยิ่งใหญ่ และวัดเทพประทาน มีชื่อซ้ำกันกับวัดอื่นในจังหวัดใกล้เคียง ทำให้เกิดการเข้าใจผิดว่าเป็นวัดเดียวกัน

อ้างอิง
วัดเชตวัน (แก้ความกำกวม)
วัดเชตวัน อาจหมายถึง
;วัดในประเทศไทย
* วัดเชตวัน จังหวัดเชียงราย 
* วัดเชตวัน อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่
* วัดเชตวัน อำเภอดอยหล่อ จังหวัดเชียงใหม่ 
* วัดเชตวัน จังหวัดน่าน 
* วัดเชตวัน จังหวัดพิจิตร 
* วัดเชตวัน อำเภอเมือง จังหวัดแพร่
* วัดเชตวัน อำเภอลอง จังหวัดแพร่
* วัดเชตวัน จังหวัดลำปาง
* วัดเชตวัน ตำบลอุโมงค์ อำเภอเมือง จังหวัดลำพูน
* วัดเชตวัน ตำบลริมปิง อำเภอเมือง จังหวัดลำพูน
* วัดเชตวัน จังหวัดสกลนคร
* วัดถ้ำเชตวัน ตำบลสันทะ อำเภอนาน้อย จังหวัดน่าน
;วัดนอกประเทศไทย
* วัดเชตวัน เมืองสาวัตถี รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย
* วัดเชตวัน รัฐเซอลาโงร์ ประเทศมาเลเซีย
วัดเชตวัน (อำเภอเมืองเชียงใหม่)
วัดเชตวัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ มีเนื้อที่ 2 ไร่ 3 งาน 73 ตารางวา ตั้งอยู่ตรงข้ามฟากถนนกับวัดมหาวัน

นักโบราณคดีสันนิษฐานว่า วัดเชตวันกับวัดมหาวันสร้างขึ้นพร้อมกันในสมัยราชวงศ์มังราย รัชกาลของพระเจ้าติโลกราช ระหว่าง พ.ศ. 1984–2031 ตามคำสืบต่อกันมาว่า "วัดมหาวันผู้เป็นพี่สร้าง วัดเชตวันผู้เป็นน้องสร้าง" แต่เพิ่งตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2440 ได้รับราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2466 ต่อมาพระสงฆ์ก็ผูกพัทธสีมาครอบวิหาร
วิหารมีความแปลกที่วางตัวในแนวทิศเหนือ-ใต้ เนื่องจากสถานที่ที่บริเวณวัดคับแคบ พระประธานภายในวิหารองค์กลางเป็นพระพุทธรูปแบบพม่า (ไม่มีชฎา) ช่วงแรกพระพุทธรูปมีสีชมพูทั้งองค์ ต่อมาได้ปิดทอง ส่วนพระพุทธรูปสองข้างซ้ายขวาเป็นแบบไทย (มีชฎา) ภายหลังพระประทานไม่ใช่รูปต้นโพธ์เหมือนภาพทั่ว ๆ ไป แต่เป็นรูปซุ่มเรือนแก้วแทน เนื่องจากเพดานของวิหารต่ำ ภาพเขียนตรงหน้าต่างเป็นรูปประเพณีพื้นเมือง และรูปใหญ่ด้านตรงข้ามพระประธานเป็นรูปพระพุทธเจ้าชนะมาร 8 ครั้ง โทนสีฉูดฉาดทำให้เห็นเป็นภาพนูนต่ำสามมิติ
เจดีย์ 3 องค์ สันนิษฐานว่าคหบดีของพม่า (เงี้ยว) เป็นผู้สร้างเพราะมีรูปทรงคล้ายกับเจดีย์ชเวดากองของพม่า เจดีย์องค์ปัจจุบันครอบเจดีย์เดิมไว้ แต่ไม่ทราบแน่ชัดว่ามีเจดีย์กี่องค์ที่สร้างครอบได้บูรณะเมื่อปี พ.ศ. 2517 และเมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2545 ยอดเจดีย์ได้หักลงมาเนื่องจากมีฝนตกหนัก แล้วทำให้เกิดฟ้าฝ่า รวมถึงปลายเจดีย์ของวัดมหาวันก็เกิดหักลงมาพร้อมกัน
วัดเชตวันยังเป็นสถานที่จำพรรษาของอดีตพระมหาเถระ เจ้าคณะจังหวัดเชียงใหม่ มีตำแหน่งเป็นพระราชาคณะถึง 3 รูปด้วยกัน คือ หลวงพ่อพระอภัยสารทะ (ก้อนแก้ว อนุทจกุโก) อดีตเจ้าคณะเชียงใหม่รูปที่ 3 หลวงพ่อพระมงคลราชมุนี (สมบูรณ์ จนุทวํโส) อดีตเจ้าคณะเชียงใหม่รูปที่ 6 และพระปลัดโกศล หรือ หลวงพ่อพระครูมงคลสีลวงค์ รักษาการปี 2506–2507 ซึ่งปัจจุบันได้รับพระราชทินนามที่พระเทพวิสิทธิคุณ ปัจจุบันจำพรรษาอยู่ที่วัดบุพพาราม

อ้างอิง
วัดศรีมงคลใต้
วัดศรีมงคลใต้ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมุกดาหาร อำเภอเมืองมุกดาหาร จังหวัดมุกดาหาร
วัดศรีมงคลใต้ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2285 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2331 เล่ากันว่าท้าวกินรีได้เป็นเจ้าเมืองโพนสิม (คันธะบุรีบริเวณพระธาตุอิงฮัง ประเทศลาวในปัจจุบัน) ได้อพยพผู้คนจากบ้านโพนสิมเพื่อมาตั้งเมืองใหม่ มีนายพรานได้พบต้นตาลต้นหนึ่งมี 7 ยอด และกองอิฐปรักหักพังอยู่บริเวณนั้น ซึ่งสันนิษฐานว่าคงเป็นเมืองสมัยโบราณมาก่อน นายพรานจึงนำไปเล่าให้เท้ากินรีฟัง และเห็นว่าบริเวณนั้นเหมาะสมในการตั้งบ้านเรือนจึงตั้งบ้านเรือน เมื่อมีการไพร่ถางป่าใกล้ต้นตาล 7 ยอด พบพระพุทธรูป 2 องค์ มีองค์หนึ่งเป็นองค์ใหญ่ อีกองค์เป็นพระพุทธรูปขนาดเล็กทำด้วยเหล็กอยู่ใต้ต้นโพธิ์ ท้าวกินรีจึงได้สร้างวิหารครอบพระพุทธรูปองค์ใหญ่ และตั้งชื่อวัดว่า วัดศรีมงคล ภายหลังเ
ินรีจึงได้สร้างวิหารครอบพระพุทธรูปองค์ใหญ่ และตั้งชื่อวัดว่า วัดศรีมงคล ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดศรีมงคลใต้" เนื่องจากมีวัดศรีมงคลอีกแห่งในเขตตำบล คือ วัดศรีมงคลเหนือ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหรือสิมโถงก่อผนังยกพื้นสูง ก่ออิฐถือปูนทรงเตี้ยแจ้ หลังคา 2 ชั้น ประกอบด้วย ช่อฟ้า (โหง่) หางหงส์ ใบระกา ใช้สีฉูดฉาดตกแต่งให้สวยงาม มีประตู หน้าต่าง มีชานมุขยื่นออกมาด้านหน้าโบสถ์ มีบันไดขึ้นด้านข้าง 2 ข้าง ภายสิมในประดิษฐาน พระเจ้าองค์หลวง ซึ่งเป็นพระพุทธรูปองค์ใหญ่และองค์เล็กนามว่า พระหลุบเหล็ก

อ้างอิง
วัดเขาแหลมสิงห์
วัดเขาแหลมสิงห์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกะไชย อำเภอแหลมสิงห์ จังหวัดจันทบุรี อยู่ไม่ไกลจากสะพานสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช หรือสะพานแหลมสิงห์ ปัจจุบัมมีพระครูวินัยธรสันทัด ถาวโร เป็นเจ้าอาวาส
แต่เดิมบริเวณที่ตั้งวัดเขาแหลมสิงห์เป็นที่เผาศพ ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2503 พระอาจารย์วัญชาญ พระธรรมทูตสายที่ 7 ได้มาเผยแพร่พุทธศาสนาและได้ชักชวนชาวบ้านร่วมกับซ่อมแซมที่เผาศพและสร้างกุฏิขึ้น ต่อมาพระอาจารย์ทองหล่อมาจำพรรษาจนถึง พ.ศ. 2513 ต่อมามีผู้มีจิตศรัทธาคือ นางบ๊วย จิตจำนง อยู่ตลาดพลู กรุงเทพ ได้บริจาคทรัพย์สร้างกุฏิขึ้นอีก มีพระอาจารย์ศรีเจือ และท่านตาอ่วย มาจำพรรษาอยู่ในช่วงนั้น และได้ทำการก่อสร้างเพิ่มเติม ภายหลังได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2562

วัดมีอุโบสถสีขาว บ้างจึงเรียกว่า วัดโบสถ์ขาว ภายในประดิษฐาน หลวงพ่อแก้วสมใจนึก และมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวพุทธประวัติ