SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดหนองโว้ง
วัดหนองโว้ง เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเมืองบางยม อำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย ที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 76 ไร่ 2 งาน 95.80 ตารางวา มีแม่น้ำยมไหลผ่านด้านหลังวัด
วัดหนองโว้งตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2242 เดิมเรียกว่า วัดหนองโอ่ง ต่อมาเปลี่ยนเป็นวัดหนองโว้ง เนื่องจากน้ำฝนได้กัดเซาะตลิ่งจนพังจึงทำให้เป็นเว้าโค้ง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อพ.ศ. 2399 ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นพระอารามหลวง ตั้งแต่วันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2536 ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอน พระปริยัติธรรมทั้งแผนกธรรมและแผนกบาลี กับทั้งแผนกสายสามัญ โดยมีโรงเรียน คือ โรงเรียนวัดหนองโว้งวิทยา เป็นโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษา ประจำอำเภอสวรรคโลก ตั้งแต่ พ.ศ. 2537 เปิดสอนตามหลักสูตรโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษา มัธยมศึกษาตอนต้น ตอนปลาย พ.ศ. 2534 สังกัดกรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ สอนตามหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน 2544 สังกัดกองพุทธศาสนศึกษ
า กระทรวงศึกษาธิการ สอนตามหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน 2544 สังกัดกองพุทธศาสนศึกษา สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ
วัดหนองโว้งมีปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธรูปหลวงพ่อสองพี่น้อง เป็นพระพุทธรูปสมัยสุโขทัย ปางมารวิชัย 2 องค์ เนื้อทองสำริด ขนาดหน้าตักกว้าง 39 นิ้ว และ 31.9 นิ้ว ตามลำดับ พบเมื่อ พ.ศ. 2456 โดยชาวบ้านหนองโว้งได้บุกถางป่าบริเวณบ้านปากน้ำซึ่งอยู่ห่างจากบ้านหนองโว้งประมาณ 4 กิโลเมตร พบซากอุโบสถเก่าซึ่งหักพังเป็นเนินดินสูง ลักษณะคล้ายจอมปลวก มีต้นไม้และเถาวัลย์ปกคลุมหนาแน่น เมื่อขุดดินจึงพบพระพุทธรูปจำนวน 4 องค์ องค์ใหญ่ 2 องค์ และองค์เล็ก 2 องค์ ชาวบ้านได้มอบให้พระอุปัชฌาย์พุกเจ้าอาวาสวัดหนองโว้งสมัยนั้น 2 องค์ ส่วนอีก 2 องค์ ได้อัญเชิญไปประดิษฐานไว้ที่วัดปากน้ำ หลวงพ่อสองพี่น้องนั้นแต่เดิมได้อัญเชิญพระพุทธรูปที่ได้มาประดิษฐานไว้ที่มณฑปเนื่องจาก
พ่อสองพี่น้องนั้นแต่เดิมได้อัญเชิญพระพุทธรูปที่ได้มาประดิษฐานไว้ที่มณฑปเนื่องจากยังมิได้ก่อสร้างพระวิหาร ต่อมาจึงได้สร้างพระวิหารเมื่อ พ.ศ. 2472 เพื่อประดิษฐาน ทุกปีจะมีงานฉลองพระพุทธรูป โดยกำหนด ขึ้น 12 ค่ำ ถึง 15 ค่ำและแรม 1 ค่ำ เดือนสามของทุกปี
อุทยานประติมากรรมโลกฉางชุน
อุทยานประติมากรรมโลกฉางชุน ( ; ) ตั้งอยู่ในเมืองฉางชุน มณฑลจี๋หลิน ประเทศจีน เป็นอุทยานที่รวบรวมงานศิลปะและประติมากรรมแบบตะวันออกและตะวันตก ที่จัดแสดงอยู่ในภูมิทัศน์ธรรมชาติและดำเนินกิจการเป็นสวนนันทนาการ ได้รับการรับรองว่าเป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAAA ในประเทศจีน และได้ชื่อว่าเป็นสวนที่มีผลงานประติมากรรมมากที่สุดในโลก คือมีมากถึง 400 ชิ้น จากศิลปิน 270 คน จาก 212 ประเทศทั่วโลก
ประวัติ
สวนประติมากรรมโลกฉางชุน ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2544 และเปิดอย่างเป็นทางการในเดือนกันยายน พ.ศ. 2546 อุทยานครอบคลุมพื้นที่ 92 เฮกตาร์ (575 ไร่) รวมถึงทะเลสาบ 11 เฮกตาร์ (71.5 ไร่) ผสมผสานระหว่างภูมิทัศน์ทางธรรมชาติและภูมิทัศนทางวัฒนธรรม ด้วยแนวคิด "มิตรภาพ ความสงบสุข และฤดูใบไม้ผลิ" สวนแห่งนี้ผสมผสานวัฒนธรรมและศิลปะตะวันออก-ตะวันตกที่เป็นเอกลักษณ์
แนวคิดและโครงสร้าง
หอคอยประติมากรรมซึ่งสร้างจากแนวคิด "มิตรภาพ สันติภาพ และฤดูใบไม้ผลิ" ได้รับการออกแบบร่วมโดยปรมาจารย์ด้านประติมากรรมที่มีชื่อเสียงในประเทศจีน Ye Shan, Pan He, Cheng Yun Xian, Wang Keqing และ Cao Chunsheng สูง 29.5 เมตร (97) ฟุต) ประกอบด้วยรูปประติมากรรมนูนสูงหญิงสาว ดอกไม้ และนกพิราบแห่งสันติภาพ ล้อมรอบด้วยห้าทวีปห้ากลุ่มของรูปปั้นทองสำริดหล่อและรูปประติมากรรมนูนต่ำหินอ่อนสีขาว ได้รับรางวัลงานการจัดแสดงนิทรรศการผลงานประติมากรรมเมืองแห่งชาติครั้งที่สาม
อาคารพิพิธภัณฑ์ประติมากรรมฉางชุนซึ่งมีพื้นที่ 12,500 ตารางเมตร ตั้งอยู่ภายในสวน ในอาคารมีพื้นที่จัดแสดงนิทรรศการพิเศษ ซึ่งปัจจุบันจัดแสดงงานแกะสลักไม้ Conde ม้าอัฟริกาที่มีมนต์ขลังหลายร้อยชิ้นและประติมากรที่มีชื่อเสียงทั้งชาวจีนและต่างประเทศจำนวนมาก

นอกจากนั้นยังประกอบด้วยอาคารจัดแสดง 4 แห่งภายในสวนได้แก่ หอศิลป์ประติมากรรมฉางชุน, พิพิธภัณฑ์เว่ยเสี่ยวหมิง, พิพิธภัณฑ์ศิลปะแอฟริกันซงซานและฮั่นหรง และพิพิธภัณฑ์ศิลปะประติมากรรมฉางชุน

งานชิ้นสำคัญ
* Cheng Yun-Xian's "Iron Horse Jin Ge"
* Chen Yun Gang's "Big East to go"
* French sculptor Rodin's "The Thinker"
* German sculptor Maisiya Si "safe"
* African Macond wood carving
* "fly"
* "Observer"
* "Nile"
* "Spring Love"
* "Sea Flowers"
* "Pangu"

อ้างอิง
สำนักแฟรงก์เฟิร์ต
สำนักแฟรงก์เฟิร์ต ( ) เป็นสำนักคิดทางทฤษฎีสังคมและปรัชญาแนววิพากษ์ สำนักนี้ก่อตั้งในประเทศเยอรมนีในช่วงสาธารณรัฐไวมาร์ ซึ่งมีรากฐานทางด้านวิชาการอยู่ที่สถาบันวิจัยสังคมของมหาวิทยาลัยเกอเทอแห่งแฟรงก์เฟิร์ต ประกอบด้วยปราชญ์, นักวิชาการ, นักปรัชญา และผู้ที่ไม่ชื่นชอบระบบเศรษฐกิจสังคมแบบผสม (ทุนนิยม, ฟาสซิสต์, คอมมิวนิสต์) มีจุดมุ่งหมายเพื่อทำการตรวจสอบทฤษฎีสังคมที่มีอยู่แล้ว, พัฒนาทฤษฎีแนวใหม่ขึ้นมาโดยใช้หลักการ "วิพากษ์" (critical) อันเป็นแนวทางสำคัญของสำนัก และบูรณาการความรู้จากสหสาขาวิชาเป็นองค์ความรู้ใหม่เพื่อใช้วิเคราะห์ปัญหาสังคมร่วมสมัย โดยใช้ทฤษฎีลัทธิมาคส์เป็นแกนหลักของการศึกษาเพื่ออธิบายสภาพเงื่อนไขทางสังคมให้กระจ่างชัดยิ่งขึ้น นักคิดค
็นแกนหลักของการศึกษาเพื่ออธิบายสภาพเงื่อนไขทางสังคมให้กระจ่างชัดยิ่งขึ้น นักคิดคนสำคัญสุดของสำนักนี้คือเยือร์เกิน ฮาเบอร์มัส
นักทฤษฎีของสำนักแฟรงก์เฟิร์ต พยายามอธิบายความล้มเหลวของการปฏิวัติโดยชนกรรมาชีพในยุโรปตะวันตกภายหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง จนถึงการเรืองอำนาจของระบอบนาซี พวกเขามุ่งเน้นการวิพากษ์เพื่อตั้งคำถามกับสังคม พวกเขาเชื่อว่าการวิพากษ์จะนำไปสู่ความเปลี่ยนแปลงทางสังคม

นักทฤษฎี

อ้างอิง
วัดไทยวัฒนาราม
วัดไทยวัฒนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าสายลวด อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 11 ไร่ 1 งาน 90 ตารางวา พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบสูงอยู่ท่ามกลางหมู่บ้านมีกำแพงวัดล้อมรอบบริเวณที่ตั้งวัด

วัดไทยวัฒนารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2445 เดิมชื่อ วัดแม่ตาว ตามชื่อหมู่บ้าน หรืออีกชื่อคือ วัดแม่ตาวเงี้ยว หรือ วัดไทยใหญ่ ต่อมาได้เปลี่ยนเป็น "วัดไทยวัฒนาราม" เมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2499 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2499 มีพระอูเกตะละ จากเมืองสี่ป้อ รัฐฉาน ประเทศพม่า เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ครั้นในปี พ.ศ. 2500 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศให้วัดนี้เป็นวัดพระพุทธศาสนา
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 15 เมตร ยาว 20 เมตร สร้าง พ.ศ. 2502 กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารคอนกรีต 2 ชั้น 1 หลัง อาคารไม้ชั้นเดียว 1 หลัง และศาลาการเปรียญกว้าง 21 เมตร ยาว 35 เมตร สร้าง พ.ศ. 2514 ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธาน พระพุทธมหามุณี ซึ่งเป็นพระพุทธรูปที่จำลองมาจากพระพุทธมหามุณี พระเพลากว้าง 5 ศอก 1 ฟุตเศษ วัดยังมีรูปปั้นหงส์สีทองและเจดีย์โกนวินทรงเครื่องสีทอง รวมถึงเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์พระพุทธศาสนา ซึ่งเป็นอาคารชั้นเดียวจัดแสดงความเป็นมาของการเผยแผ่พระพุทธศาสนา ภายในยังเป็นที่ประดิษฐาน พระพุทธรูปหินอ่อนศิลปะแบบพม่าทั้งแบบทรงเครื่องและไม่ได้ทรงเครื่องจำนวนมาก

อ้างอิง
วัดหนองโรงรัตนาราม
วัดหนองโรงรัตนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองผักนาก อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 30 ไร่ 14 ตารางวา

วัดหนองโรงรัตนารามตั้งวัดเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2473 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2511 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร การศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2497
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารก่อด้วยอิฐฉาบปูนทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้ากว้าง 5 เมตร ยาว 8 เมตร ยังคงมีผนังหุ้มกลองด้านหลังเหลืออยู่ค่อนข้างมากส่วนผนังข้างเหลือเพียงเล็กน้อย ปัจจุบันทางวัดได้ก่อเสริมผนังเพิ่มเติมขึ้น และยังสร้างหลังคาคลุมใหม่ เจดีย์มีสภาพค่อนข้างพังทลายมากตั้งอยู่ด้านหน้าของวิหารองค์เจดีย์เป็นทรงสี่เหลี่ยมย่อมุม มีซุ้มอยู่ 4 ด้าน ส่วนยอดพังทลายมาหมดแล้ว สันนิษฐานว่าเป็นศิลปะอยุธยา อุโบสถ กว้าง 17 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 ศาลาการเปรียญ กว้าง 24 เมตร ยาว 44 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง หอสวดมนต์ กว้าง 11 เมตร ยาว 17.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2531 ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 14 เมตร ยาว 24 เมตร และศาลาบำเพ็ญก
วัดไทยสามัคคี (จังหวัดตาก)
วัดไทยสามัคคี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่กาษา อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 19 ไร่

วัดไทยสามัคคี เดิมมีชื่อว่า วัดเหนือ หรือ วัดใหม่ สร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2482 ที่เรียกว่าวัดเหนือเพราะ บริเวณที่ตั้งวัดอยู่ต้นน้ำลำห้วยแม่กื้ดหลวง ซึ่งชาวบ้านเรียกเหนือน้ำ โดยมีท่านพระครูอุทัย เจ้าคณะตำบลแม่สอด วัดดอนไชย มาเป็นองค์ประธานในการก่อสร้าง ได้รับการถวายที่ดินจาก นายอ้าย หิรัญรัตน์ และ นายจักร แผ่กาษา เริ่มจากการก่อสร้างกุฏิขึ้น 1 หลัง เป็นไม้ไผ่มุงหลังคาด้วยแฝกพอเป็นที่พักพิงอาศัยของพระภิกษุสงฆ์และสามเณร
เมื่อสร้างเสร็จแล้ว ท่านพระครูอุทัยได้ให้พระวัน (ครูบาวัน) มารักษาการแทนเจ้าอาวาสได้ 11 พรรษา ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2493 ได้นิมนต์ พระทอหล่อ กันทะวํโส มาเป็นแทนเจ้าอาวาส จนท่านมรณภาพเมื่อ พ.ศ. 2501 จึงได้นิมนต์ พระบุญช่วย โสปาโก มาเป็นเจ้าอาวาส ได้ 9 พรรษา ท่านก็ได้ย้ายไปอยู่ที่อื่น ต่อมาได้นิมนต์ พระสุคำ สุวณฺโณ เป็นแทนเจ้าอาวาสได้อีก 4 พรรษา ท่านได้ย้ายไปเรียนหนังสือต่างจังหวัด จน พ.ศ. พ.ศ. 2526 ได้นิมนต์ พระอธิการบุญทา อกฺกวณฺโณ มาเป็นแทนเจ้าอาวาสได้ 8 พรรษา ก็ได้ลาสิกขา ต่อมา พ.ศ. 2534 ได้นิมนต์พระอำพร กนฺตวีโร มาเป็นเจ้าอาวาสวัดไทยสามัคคี ต่อมาได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็น พระครูเมธากิจโกศล เจ้าคณะตำบลชั้นโท ตำบลแม่กาษา เมื่อวันที่ 3 มกราคม 255
อาคารเสนาสนะต่าง ๆ มี อุโบสถ วิหารประดิษฐาน หลวงพ่อทันใจ "รัตนมุงเมือง" ศาลาการเปรียญ และพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น ฯลฯ

อ้างอิง
วัดโคกสวย
วัดโคกสวย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกเจริญ อำเภอทับปุด จังหวัดพังงา ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือพระครูกิตติธรรมธัช และเป็นเจ้าคณะตำบลทับปุด อำเภอทับปุด จังหวัดพังงา

วัดโคกสวยสร้างขึ้นเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2420 โดยมีพ่อท่านรักษ์เป็นพระธุดงค์จากจังหวัดพัทลุง มาพำนักอยู่ที่ใต้ต้นตะเคียนซวยยึดเป็นที่พักสงฆ์ ต่อมาชาวบ้านอันมีนายเถื่อน นางทรัพย์ ณ ตะกั่วทุ่ง เป็นผู้นำได้ร่วมใจกันสร้างเป็นวัดขึ้นมาและให้ชื่อว่า วัดโคกซวย ต่อมาไดเปลี่ยนนามใหม่เป็น "วัดโคกสวย" เพื่อให้มีความหมายที่ไพเราะยิ่งขึ้น เนื่องจากชาวบ้านเข้าใจว่าคำว่า "ซวย" เป็นความหมายไม่ดี แต่แท้จริงแล้วคำว่า "ซวย" หมายถึง ไม้ตะเคียนซวย
วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2465 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 10 เมตร ยาว 18 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2468 ทางการศึกษาทางวัดเปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2475 นอกจากนี้ยังได้ใน้ทางราชการสร้างโรงเรียนประถมศึกษาขึ้นในที่วัดอีกด้วย
สิ่งก่อสร้างได้แก่ อุโบสถหลังเก่ากว้าง 10 เมตร ยาว 18 เมตร สร้าง พ.ศ. 2450 โครงสร้างเป็นอาคารไม้ไม่มีฝาผนัง ศาลาการเปรียญกว้าง 15 เมตร ยาว 28 เมตร สร้าง พ.ศ. 2526 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก หอฉันกว้าง 15 เมตร ยาว 22 เมตร สร้าง พ.ศ. 2469 เป็นอาคาร 2 ชั้น ชั้นล่างสำหรับเก็บวัสดุ กุฏิสงฆ์จำนวน 9 หลัง โครงสร้างเป็นอาคารไม้ยกพื้นสูง สำหรับปูชนียวัตถุมี พระประธานในอุโบสถพร้อมด้วยอัครสาวก สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2455 นอกจากนี้มีรูปเหมือนพระครูสิริวัฒนกิจ (พ่อท่านรักษ์) อดีตเจ้าอาวาส หล่อขึ้นไว้เป็นอนุสาวรีย์อีกด้วย
รายนามเจ้าอาวาส
* พ่อท่านรักษ์ พ.ศ. 2420–2427
* พระครูกัลยาณวิจารณ์ (ท่านเกตุ) พ.ศ. 2447–2469
* พระครูสิริวัฒนกิจ (พ่อท่านรักษ์) พ.ศ. 2469–2498
* พระครูพิทักษ์ธรรมวงศ์ (พระมนาอนันต์) พ.ศ. 2500–2524
* พระปลัดแข้ง ธัมมโชโต พ.ศ. 2524–
* พระครูกิตติธรรมธัช

อ้างอิง
วัดสุวรรณคูหา (จังหวัดพังงา)
วัดสุวรรณคูหา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกระโสม อำเภอตะกั่วทุ่ง จังหวัดพังงา ที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 20 ไร่ พื้นที่ตั้งวัดเป็นบริเวณภูเขาถ้ำ

ประวัติ
วัดสุวรรณคูหาเป็นวัดที่ไม่ปรากฏประวัติการสร้างที่แน่ชัด มีเพียงเรื่องเล่าต่อกันมาว่า มีพระธุดงค์และสามเณรได้มาจำวัดที่วัดบน (ปัจจุบันเป็นวัดร้าง) ซึ่งอยู่คนละฝั่งคลองกับเขาถ้ำและพบว่าเขาหินปูนแห่งนี้มีถ้ำอยู่ตามเชิงเขา จึงได้เข้าไปพำนักอยู่และปรับปรุงเป็นวัดขึ้นมา เรียกว่า วัดถ้ำ
จนกระทั่ง พ.ศ. 2344 พระยาบริสุทธิ์โลหะภูมินทราธิบดี (ถิ่น) ผู้สำเร็จราชการเมืองตะกั่วทุ่งกับพระเพชรคีรีศรีพิไชยสงคราม ปลัดเมือง ทั้งสองท่านเป็นบุตรสืบสกุลของพระยาโลหะภูพิสัย (พระตะกั่วทุ่ง ขุนดำ) ได้คิดบูรณะปฏิสังขรณ์วัดขึ้น โดยปรากฏหลักฐานเป็นศิลาจารึกภายในถ้ำ มีใจความสรุปได้ว่าพระยาบริสุทธิ์โลหภูมินทราธิบดี (ถิ่น) ผู้ว่าราชการเมืองตะกั่วทุ่งพระเพชรคีรีศรีพิไชยสงคราม (เหม็น) ปลัดเมืองผู้น้องได้ร่วมกันบูรณะปฏิสังขรณ์วัดโดยขุดลอกตกแต่งพื้นถ้ำ และก่อสร้างปูชนียวัตถุภายในถ้ำมีพระพุทธรูปปางต่าง ๆ ทั้งเล็กและใหญ่ ก่อพระปรางค์เพื่อบรรจุอัฐิบรรพบุรุษเมื่อสำเร็จแล้ว จึงได้จัดงานฉลองในปี พ.ศ. 2401
เมื่อครั้งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสแหลมมลายู พระองค์เสด็จมาประพาสที่วัดสุวรรณคูหา เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม ร.ศ. 109 (พ.ศ. 2433) ทรงพระราชทานพระปรมาภิไธยย่อไว้บนผนังถ้ำว่า จปร. 109 (ภายหลังปรากฏจารึกพระปรมาภิไธยย่อ ในรัชกาลต่าง ๆ ทั้งพระนามพระบรมวงศานุวงศ์ เจ้านายและข้าราชการชั้นผู้ใหญ่เพิ่มขึ้นอีกเป็นจำนวนมาก) นอกจากนั้นพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อคราวเสด็จหัวเมืองปักษ์ใต้ พระองค์ได้ประทับเสวยพระกระยาหารกลางวันที่ถ้ำแจ้ง (ถ้ำในเขตวัดสุวรรณคูหา) วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496

อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้าง พ.ศ. 2496 ศาลาการเปรียญ สร้าง พ.ศ. 2516 หอฉัน กุฏิสงฆ์ สำหรับปูชนียวัตถุ มีพระประธานในอุโบสถ ปางมารวิชัย พระพุทธรูปปางต่าง ๆ จำนวน 33 องค์ พระมหากัสสป ยืน 1 องค์ พระพุทธบาทจำลอง อนุสาวรีย์ วัดมีโบราณวัตถุ เช่น ศิลาจารึกของพระยาบริสุทธิ์โลหภูมินทราธิบดี (ถิน) 1 แผ่น ปรางค์บรรจุอัฐิตระกูล ณ ตะกั่วทุ่ง เจดีย์เล็กหน้าถ้ำ ใบเสมา บานประตูถ้ำ 2 แผ่น สิงโตจีนกระเบื้อง และมีเครื่องเบญจรงค์ต่าง ๆ
ถ้ำ
บริเวณที่ตั้งวัดมีภูเขา ซึ่งมีถ้ำใหญ่น้อย ถ้ำที่สำคัญ ได้แก่ ถ้ำใหญ่ ถ้ำแจ้ง ถ้ำมืด และถ้ำแก้ว เป็นแหล่งโบราณคดีที่ใช้เป็นที่พักอาศัยชั่วคราวของกลุ่มชนก่อนประวัติศาสตร์ สมัยหินใหม่ในสังคมเกษตรกรรม พบโบราณวัตถุมากมายภายในถ้ำ มีอายุราว 3,000-4,000 ปี มาแล้ว เช่น ภาชนะดินเผาและเศษภาชนะดินเผา เนื้อหยาบเผาด้วยอุณหภูมิต่ำ มีทั้งผิวเรียบและตกแต่งผิวด้วยลายขูดขีดและลายเรขาคณิต ขวานหินขัด ชนิดมีบ่าและไม่มีบ่า ทำจากหินฟลิ้นท์แจสเปอร์ คาลซิโดนี และหินทราย กำไล ทำจากเปลือกหอย หินทุบเลือกไม้ และลูกปัดสีส้ม ทำจากหินคาร์นีเลียน เปลือกหอยชนิดต่าง ๆ ได้แก่ หอยกาบ หอยแครง หอยน้ำพริก หอยกระดุมจุด หอยหลักควายและหอยติบ

อ้างอิง
กฎห้าวินาที
ตกลงบนพื้น กฎห้าวินาทีแนะนำว่าถ้าเก็บขึ้นมาภายใน 5 วินาที จะยังคงรับประทานได้อย่างปลอดภัยโดยไม่ต้องล้างซ้ำ]]

กฎห้าวินาที ( ) บางครั้งเรียกว่า กฎสามวินาที ( ) เป็นความเชื่อเกี่ยวกับสุขอนามัยอาหารที่ระบุถึงกรอบเวลาที่ปลอดภัยของการเก็บอาหาร (หรือบางครั้งเป็นเครื่องใช้บนโต๊ะอาหาร เช่น ช้อน ส้อม) หลังจากตกลงบนพื้นและเสี่ยงต่อการปนเปื้อน

ยังไม่มีฉันทามติทางวิทยาศาสตร์ของการใช้กฎโดยทั่วไป และที่มาของกฎไม่แน่ชัด อาจเป็นกฎที่ต่อยอดมาจากทฤษฎีเชื้อโรคในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 การกล่าวถึงกฎดังกล่าวปรากฏครั้งแรกในนิยายเรื่อง Wanted: Rowing Coach ที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1995

อ้างอิง
เกินปา
เป็นเกินปาในเลห์ ลาดัก ประเทศอินเดีย]]
เกินปา หรือ โกมปา ( ; "ที่ห่างไกล", สันสกฤต: อรัญ ) หรือ ลิง ( ) เป็นป้อมปราการทางสงฆ์ในศาสนาพุทธเพื่อการเรียนรู้และสาธนา บางครั้งอาจเปรียบเป็นวิหารหรือมหาวิทยาลัยของศาสนาพุทธแบบทิเบต ลักษณะสถาปัตยกรรมโจงเป็นรูปแบบหนึ่งที่ปรากฏใช้สร้างเกินปาในภูฏาน

อ้างอิง
วัดโพหวาย
วัดโพหวาย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกุ้ง อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 6 ไร่

วัดโพหวายตั้งวัดเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2528 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2531 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร ปัจจุบันพระครูศรีโพธยาภรณ์ (สุจินต์ สุจิณฺโณ ป.ธ.6) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 23 เมตร ภายในประดิษฐานพระประธาน ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 74 นิ้ว สูง 135 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 ศาลาการเปรียญ กว้าง 14 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 เป็นอาคารทรงไทย ภายในประดิษฐานพระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 42 นิ้ว สูง 59 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 กุฏิสงฆ์ จำนวน 15 หลัง เป็นอาคารไม้ 10 หลัง และตึก 5 หลัง วิหาร กว้าง 3 เมตร ยาว 5 เมตร ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 20 เมตร ยาว 23 เมตร ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็กฌาปนสถาน และหอระฆัง
รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูนิกรธรรมานันท์ พ.ศ. 2518–2522
* พระอธิการเชย จนฺโทภาโส พ.ศ.2522–2532
* พระอธิการสุทิน ปริสุทโธ พ.ศ. 2532–2545
* พระครูศรีโพธยาภรณ์ (สุจินต์ สุจิณฺโณ ป.ธ.6) พ.ศ. 2546–

อ้างอิง
วัดโพธิ์ (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดโพธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านใต้ อำเภอเกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดโพธิ์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2184 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2324 ถึงกระนั้นก็มีเรื่องเล่าว่าวัดได้สร้างขึ้นปลายสมัยอยุธยาหรือสมัยกรุงธนบุรี ผู้สร้างคือนายสำเภา ชาวเมืองไชยา ผู้มาประกอบอาชีพต่อเรือ ทำสวนมะพร้าวและทำน้ำตาลขายที่เกาะพงัน ซึ่งเคยบริจาคเงินสร้างกุฏิให้วัดใน โดยลูกชายนายสำเภาเป็นผู้สร้างวัดหลังการเสียชีวิตของนายสำเภา โดยตั้งชื่อวัดว่า วัดสำเภาทอง ตามชื่อบิดา เมื่อพ่อท่านโพธิ์เป็นเจ้าอาวาส ทำให้เกิดเรียกขานชื่อวัดว่า วัดพ่อท่านโพธิ์ เวลาผ่านไปชื่อนี้ก็กร่อนจนเหลือเพียง "วัดโพธิ์"
วัดโพธิ์มีความเจริญรุ่งเรืองในสมัยพ่อท่านหมื่นและพ่อท่านขวัญเป็นเจ้าอาวาส พ่อท่านหมื่นเป็นพระอุปัชฌาย์และเป็นพระสังฆาธิการระดับผู้นำของเมืองพงัน มีชีวิตอยู่ราวปลายสมัยรัชกาลที่ 3 จนราว พ.ศ. 2449 พ่อท่านขวัญมรณภาพ ไม่มีเจ้าอาวาสสืบต่อมาจึงกลายเป็นวัดร้างอยู่ระยะหนึ่ง ต่อมาได้มีพระภิกษุมาจำพรรษาอีก ปัจจุบันเป็นวัดประจำหมู่บ้านตรงข้ามวัดโพธิ์เป็นศูนย์อบสมุนไพรเพื่อสุขภาพ

อ้างอิง
วัดเทพกระษัตรี
วัดเทพกระษัตรี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเทพกระษัตรี อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 11 ไร่ 2 งาน 80 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 3 แปลง เนื้อที่ 84 ไร่ 3 งาน 47 ตารางวา
วัดเทพกระษัตรีเป็นวัดแรกที่สร้างขึ้นในจังหวัดภูเก็ต สร้างประมาณ พ.ศ. 2019 เดิมชื่อ วัดดอน หรือ วัดบ้านดอน ตามชื่อหมู่บ้านของท้าวเทพกระษัตรีและท้าวศรีสุนทร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2075 ครั้นสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช เมื่อท้าวเทพกระษัตรีมีชัยชนะต่อข้าศึก ท่านก็ได้สร้างวัดนี้ขึ้น ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดเทพกระษัตรี" เพื่อเป็นอนุสรณ์แด่ท้าวเทพกระษัตรีผู้สร้างวัดนี้ วัดนี้อยู่ห่างจากบ้านเดิมของท้าวเทพกระษัตรีประมาณ 15 เส้น
อาคารเสนาสนะทีสำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่า สร้างเมื่อ พ.ศ. 2414 หลังคากระเบื้อง มีช่อฟ้าใบระกาประดับอยู่มุมทั้งสี่ด้าน หน้าบันมีภาพจิตรกรรม พื้นอุโบสถปูด้วยหิน เมื่อได้ต่อเติมด้านหลังของอุโบสถ ได้อัญเชิญพระพุทธรูปไว้อีกด้านหนึ่งของโบสถ์ และยังประดิษฐานพระพุทธรูปโบราณกว่า 10 องค์ มีพระพุทธรูปไสยาสน์ขนาดใหญ่ หอระฆังหลังคาสร้างด้วยซิเมนต์ กุฏิทรงไทย มีอายุประมาณ 100 ปี หลังคามุงด้วยสังกะสี ฝากั้นด้วยไม้กระดานใต้ถุนสูง 150 ซม. มีสภาพชำรุดไป ศาลาการเปรียญหลังคากระเบื้อง ยกเป็นช่อฟ้าใบระกา

อ้างอิง
วัดสุวรรณคีรีเขต
วัดสุวรรณคีรีเขต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกะรน อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 9 ไร่ 2 งาน 93.10 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 6 แปลง เนื้อที่ 24 ไร่ 2 งาน 57.40 ตารางวา

วัดสุวรรณคีรีเขตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2452 เดิมชื่อ วัดกะรน ตามชื่อบ้าน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2482 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร ในด้านการศึกษาทางวัดเปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2523 เปิดโรงเรียนสอนเด็กก่อนเกณฑ์เมื่อ พ.ศ. 2526
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร บานประตู และหน้าต่างทุกบาน แกะสลักเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ พุทธประวัติและทศชาติชาดก ศาลาการเปรียญกว้าง 16 เมตร ยาว 25 เมตร สร้าง พ.ศ. 2515 และกุฏิสงฆ์จำนวน 4 หลัง ส่วนมากเสาหล่อด้วยคอนกรีตเครื่องบนเป็นไม้ ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระพุทธรูปในอุโบสถ 3 องค์ ที่ศาลาการเปรียญจำนวน 17 องค์ พระเชียงแสน พระสุโขทัย และพระนารายณ์ทรงโคประดิษฐานอยู่ที่กุฏิหลังใหญ่ ในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนมีนาคมของทุกปี วัดมีการจัดงานเฉลิมฉลองที่ยิ่งใหญ่ คือ งานปิดทองพระนารายณ์

อ้างอิง
ขนมปังและละครสัตว์
"ขนมปังและละครสัตว์" ( , หรือ ขนมปังและการละเล่น ( ); จาก ) เป็นนามนัยที่สื่อถึงการจำยอมสละแบบผิวเผิน ซึ่งมักยกให้กับยูเวนัล กวีโรมันในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษแรกถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 2 และมักถูกใช้ในเนื้อหาทางวัฒนธรรม โดยเฉพาะด้านการเมือง

ในด้านการเมือง ประโยคนี้หมายถึงการสร้างความยอมรับจากสาธารณะชน โดยไม่ใช้ด้วยวิธีการบริการสาธารณะหรือนโยบายสาธารณะ แต่ด้วยนันทนาการ ความบันเทิง หรือตอบสนองความต้องการหรือฐานความพอใจของประชาชนโดยเร่งด่วนที่สุด &mdash; โดยการให้สิ่งบรรเทา: เช่น อาหาร (ขนมปัง) หรือความบันเทิง (ละครสัตว์)
ยูเวนัล ผู้ริเริ่มคำนี้ ใช้วลีนี้ไปประณาม "ความเห็นแก่ตัว" ของผู้คนทั่วไปและการละเลยต่อความกังวลที่จะแผ่ขยายมากกว่าเดิม วลีนี้กล่าวโดยนัยว่า การพังทลายหรือความไม่รู้ในหน้าที่พลเมืองของประชาชนต้องมาก่อน

อ้างอิง

ข้อมูล
*Potter, D. and D. Mattingly, Life, Death, and Entertainment in the Roman Empire. Ann Arbor (1999).
*Rickman, G., The Corn Supply of Ancient Rome Oxford (1980).

อ่านเพิ่ม

*Juvenal's 16 "Satires" in Latin, at The Latin Library
*Juvenal's first 3 "Satires" in English
วัดจันทบุรี
วัดจันทบุรี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเมืองเก่า อำเภอเสาไห้ จังหวัดสระบุรี

วัดจันทบุรีตั้งวัดเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2435 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2525 ชื่อของวัดน่าจะมาจากคำว่า "จันทบุรีศรีศัตนาค" ซึ่งเป็นอีกนามหนึ่งของนครเวียงจันทน์ สอดคล้องกับการตั้งถิ่นฐานของชาวลาวในเขตเมืองสระบุรี ที่อพยพมาจากเวียงจันทน์ในสมัยรัชกาลที่ 1 และรัชกาลที่ 3
อุโบสถสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2436 มีลักษณะก่ออิฐถือปูนหลังคาจั่วไม่มีช่อฟ้าใบระกา มุงกระเบื้องดินเผา หน้าบันลายปูนปั้นประดับเครื่องถ้วยแบบจีน ตามแบบพระราชนิยมในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ภายในเป็นอาคารโถง ไม่ปรากฏแนวเสา มีขนาด 7 ห้องเสา ภายในมีประดิษฐานพระประธานปางสมาธิ หน้าพระประธานมีพระพุทธรูปปางมารวิชัย 2 องค์ กับพระพุทธรูปปางสมาธิขนาดย่อมอีก 2 องค์ และภาพจิตรกรรมฝาผนัง เป็นภาพความเป็นอยู่ของคนหลากชาติพันธุ์ในภาคกลางสมัยต้นรัตนโกสินทร์ เช่น ลาว จีน ไทยวน ไทสยาม ฯลฯ ภาพพุทธประวัติและเทพชุมนุม ผนังด้านหน้าก่อซุ้มบันแถลงซ้อน 2 ชั้น ใช้สำหรับเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูป ประตูทางเข้าอุโบสถมี 2 ตำแหน่ง ขนาบทั้งสองข้างของซุ้มบันแถลง อุโบสถวัด
ระพุทธรูป ประตูทางเข้าอุโบสถมี 2 ตำแหน่ง ขนาบทั้งสองข้างของซุ้มบันแถลง อุโบสถวัดจันทบุรี เป็นโบราณสถานที่ขึ้นทะเบียนกับกรมศิลปากร
วัดชุ้ง
วัดชุ้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเมืองเก่า อำเภอเสาไห้ จังหวัดสระบุรี

วัดชุ้งตั้งวัดเมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2380 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2526
อาคารเสนาสนะที่สำคํญ ได้แก่ อุโบสถที่สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างมาแต่สมัยอยุธยาตอนปลายถึงรัตนโกสินทร์ตอนต้น เป็นอุโบสถก่ออิฐถือปูน หันหน้าไปทางทิศตะวันออกมีบันไดทางขึ้น 2 ข้าง ผนังเจาะช่องหน้าต่าง ด้านละ 1 บาน ฐานพระอุโบสถแอ่นโค้งแบบท้องเรือ ฐานบัวลูกแก้วอกไก่ หลังคาเครื่องไม้ลดมุขสองชั้นไม่มีหน้าบัน รอบอุโบสถมีกำแพงแก้ว แต่ปัจจุบันพบเพียงร่องรอยแนวกำแพงแก้วด้านทิศตะวันออก ทิศตะวันตก และทิศใต้ เจดีย์ 2 องค์ องค์แรกอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของพระอุโบสถ เป็นเจดีย์รายย่อมุมไม้สิบสอง ลายฐานสิงห์ อีกองค์หนึ่งเป็นเจดีย์ทรงปรางกลีบบัว ฐานแปดเหลี่ยมด้านล่างเป็นฐานบัว เหนือขึ้นไปเป็นฐานสิงห์สลับกับฐานบัวคว่ำบัวหงาย ย่อมุมไม้ยี่สิบ ถัดไปจะเป็นซุ้มสี่ทิศ ภาย
ไปเป็นฐานสิงห์สลับกับฐานบัวคว่ำบัวหงาย ย่อมุมไม้ยี่สิบ ถัดไปจะเป็นซุ้มสี่ทิศ ภายในประดิษฐานพระยืน ด้านบนเป็นฐานบัวหงายสองชั้น และปรางค์กลีบขนุนเจ็ดชั้นจนถึงยอด
วัดชุ้งยังเป็นวัดที่มีชื่อเสียง ทางด้านเกจิอาจารย์ดังที่มีคนเคารพนับถือ คือพระครูสิทธิพิมล หรือหลวงพ่อจักษ์ จตฺตมโล ท่านทำตะกรุด เช่น ตะกรุดมหาจักรพรรตราธิราช สุดยอดตะกรุดดังของหลวงปู่ย้อย ตะกรุดโทน และตะกรุดโสฬสมงคล เป็นต้น

อ้างอิง
ย็อนดึงฮเว
ย็อนดึงฮเว ( ; แปลว่า "เทศกาลโคมไฟดอกบัว") เป็นเทศกาลแห่โคมไฟของเกาหลีเพื่อเฉลิมฉลองการประสูติของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ยูเนสโกขึ้นทะเบียน "ย็อนดึงฮเว" เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ ในประเภทรายการตัวแทนมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของมนุษยชาติ เมื่อ พ.ศ. 2563 และเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของประเทศเกาหลีใต้ตั้งแต่ พ.ศ. 2555 ย็อนดึงฮเวจะถูกจัดทั่วประเทศ แต่สถานที่จัดงานที่มีชื่อเสียงคือวัดโชกเยซาของนิกายโช-กเย ในเขตชงโน กรุงโซล
ประเทศเกาหลีใต้จะมีการเฉลิมฉลองวันประสูติของพระพุทธเจ้าด้วยคติมหายาน ที่นับว่าวันวิสาขบูชาเป็นวันประสูติของพระพุทธเจ้า คือวัน 8 ค่ำ เดือน 4 และวันนี้ไม่ตรงกันกับการตรัสรู้และปรินิพพานอย่างคติเถรวาทของไทย ตามปฏิทินจันทรคติ เรียกว่า "พูชอนิมโอชินนัล" ( , แปล "วันที่พระพุทธเจ้าเสด็จมา") เรียกอีกอย่างว่า "ซ็อกกาทันชินอิล" ( , แปล "วันประสูติพระศากยมุนี") หรือ "โชพาอิล" ( , แปล "วันที่แปดแรก [ของปฏิทินจันทรคติ]") ช่วงเวลานี้จะมีการประดับประดาโคมไฟรูปดอกบัวตามศาสนสถาน บ้านเรือน และตามท้องถนนตลอดทั้งเดือน ในวันประสูติของพระพุทธเจ้า ทางวัดจะมีการจัดเตรียมอาหารและน้ำชาโดยไม่คิดค่าใช้จ่ายแก่ทุกคนที่เข้าร่วมกิจกรรมทั้งเช้าและกลางวัน อาหารได้แก่ พีบิมบับ
ม่คิดค่าใช้จ่ายแก่ทุกคนที่เข้าร่วมกิจกรรมทั้งเช้าและกลางวัน อาหารได้แก่ พีบิมบับและซันแช มีการประดับประดับโคมไฟรูปดอกบัวขนาดใหญ่ ถือเป็นประเพณีเก่าแก่มาตั้งแต่ยุครัฐชิลลาหรือเมื่อ 1,200 ปีก่อน ผู้คนจากเกาหลีทุกศาสนาร่วมเฉลิมฉลองในวันดังกล่าว เพราะเป็นวันหยุดนักขัตฤกษ์ดั้งเดิมของเกาหลี
ส่วนประเทศเกาหลีเหนือ วันประสูติของพระพุทธเจ้าถือเป็นวันหยุดราชการ เรียกว่า "โชพาอิล" จะหยุดราวสองสามวันก่อนงานประเพณี ถือเป็นธรรมเนียมที่มีมายาวนานก่อนการแยกดินแดนเหนือใต้ ปัจจุบันมีการจัดงานเฉลิมฉลองโดยพุทธศาสนิกชนภายในประเทศ

อ้างอิง
อัชชินดะเฆาะฮ์
อัชชินดะเฆาะฮ์ ( ) เป็นย่านหนึ่งในใจกลางเมืองดูไบ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ระหว่าง ค.ศ. 1912–1958 ชัยค์ซะอีด อาล มักตูม ผู้นำดูไบในขณะนั้นเคยประทับอยู่ที่นี่ ปัจจุบันที่ประทับของพระองค์เปิดเป็นพิพิธภัณฑ์

อ้างอิง
วัดโพธิ์ทัยมณี
วัดโพธิ์ทัยมณี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนยอดเขาบันไดอิฐ ในตำบลบางจาน อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี มีเนื้อที่ที่เป็นวัด 16 ไร่เศษ และพื้นที่โรงเรียนวัดโพธิ์ทัยมณี (ศิริพรรณพิทยา) จำนวน 4 ไร่ รวม 20 ไร่เศษ

วัดโพธิ์ทัยมณี สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างสมัยทวารวดีถึงสุโขทัย มีอายุโดยประมาณราว 800–1,000 ปี จากหลักฐานสิ่งปลูกสร้างที่มีอยู่ภายในวัด จากหนังสือที่ระลึกงานพระราชทานเพลิงศพพระครูวัชรศีลคุณ (เชื้อ ภทฺทสีโล) ระบุว่า วัดสร้างโดยกษัตริย์สิงหลวัติ สร้างเมื่อ พ.ศ. 1319 โดยสร้างเฉพาะตัววิหารเก๋งที่ซึ่งปัจจุบันคือ อุโบสถ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช
วิหารเก๋งจีนหรืออุโบสถในปัจจุบัน ภายในประดิษฐานพระประธานสร้างด้วยศิลาแลง หน้าตักกว้าง 5 ศอกเศษ ได้รับการบูรณะในสมัยรัตนโกสินทร์โดยการหุ้มปูนและทอง ภายในองค์พระประธานประดิษฐานผอบบรรจุพระบรมสารีริกธาตุซึ่งอัญเชิญมาจากประเทศศรีลังกา พร้อมหน่อต้นพระศรีมหาโพธิ์ ภายในวัดมีหอวิเชียรวชิรปราสาท ตั้งอยู่ระหว่างอุโบสถกับศาลาการเปรียญ ลักษณะเป็นอาคารทรงไทย ยกพื้นสูง 1.2 เมตร ทำทางเดินโดยรอบ ล้อมรอบกำแพงลูกฟัก มุมกำแพงทำซุ้ม 4 เหลี่ยม ยอดทรงเจดีย์ ฐานพื้นล่างมณฑปทำกำแพงแก้ว ประดับรั้วลูกแก้วอีกชั้น ประดิษฐานพระพุทธรูปอิริยาบถนั่งมีซุ้ม 4 ด้าน ซุ้ม 2 ด้าน ประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นอิริยาบถยืน อีก 2 ซุ้มเป็นทางเข้าสู่ภายใน หลังคามีมุขยื่น คลุมบันไดทั้ง 4 ด้
ปั้นอิริยาบถยืน อีก 2 ซุ้มเป็นทางเข้าสู่ภายใน หลังคามีมุขยื่น คลุมบันไดทั้ง 4 ด้าน ประดับด้วยช่อฟ้า ใบระกาหางหงส์ มีลายหน้าบัน
วัดพายัพ (จังหวัดนครราชสีมา)
วัดพายัพ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา

ประวัติ
วัดพายัพก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2200 ไม่สามารถค้นหาประวัติว่าใครเป็นผู้สร้าง โดยเมื่อครั้งสมเด็จพระนารายณ์มหาราชทรงสร้างเมืองนครราชสีมาเสร็จแล้ว ได้ทรงสั่งบูรณะวัดที่อยู่ในกำแพงเมืองนครราชสีมา ทั้ง 6 วัด คือ วัดพระนารายณ์มหาราช วัดบูรพ์ วัดสระแก้ว วัดบึง วัดพายัพ และวัดอิสาน วัดพายัพได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2508 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรก เมื่อประมาณ พ.ศ. 2240 ครั้งที่ 2 เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2539

ต่อมาเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2551 มีการสถาปนาเป็นพระอารามหลวง

อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถศิลปะอยุธยาตอนปลาย มีรูปทรงแอ่น โค้งคล้ายเรือสำเภา ใช้ธรรมจักรตกแต่งบริเวณซุ้มหน้าต่างรอบอุโบสถ ภายในประดิษฐานพระประธาน ปางปฐมเทศนาห้อยพระบาท ภายนอกมีกำแพงแก้ว ก่ออิฐถือปูน เสากลม ทรงไทยแบบเสาตะลุงล่ามช้าง ยอดเสาลูกแก้วเม็ดทรงมัณฑ์

กุฏิวายุภักษ์ อาคารทรงไทย 2 ชั้น ชั้นบนเป็นสำนักงานเจ้าอาวาส ชั้นล่างเป็นถ้ำหินงอกหินย้อยจำลอง ก่อด้วยอิฐถือปูน มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ เป็นนกนกวายุภักษ์ ซึ่งเป็นนกประจำทิศพายัพ หอพระธรรมจักร อาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทยประยุกต์ รูประฆังยอดโดมติดวงล้อธรรมจักร และหอระฆัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงบุษบก กว้าง 5 เมตร สูง 5 เมตร
วัดยังมีพระบรมราชานุเสาวรีย์สมเด็จพระนารายณ์มหาราช ในท่าประทับยืน ประดิษฐานอยู่ในศาลาทรงไทย ก่อด้วยอิฐถือปูน โรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกธรรม-แผนกบาลี เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2511 และสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดนครราชสีมา แห่งที่ 81

รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูปลัดหร่าย อินฺทโชโต พ.ศ. 2469–2507
* พระศรีวราภรณ์ (พิศวงศ์ พุทฺธสโร) พ.ศ. 2508-2519
* พระราชวิมลโมลี (ดำรง ทิฏฐธมฺโม) พ.ศ. 2520–2559
* พระศรีวชิรานุวัตร (พงษ์เชฏฐ์ ธีรวํโส) พ.ศ. 2565 - ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดเขาวง (จังหวัดสระบุรี)
วัดเขาวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขาวง อำเภอพระพุทธบาท จังหวัดสระบุรี บริเวณวัดยังเป็นแหล่งพันธุ์ไม้และสัตว์หาดูยาก เช่น โมกราชินี จันผา นกหัวจุก และกระรอกเผือก ฯลฯ
ประว้ติ
วัดเขาวง หรือ วัดถ้ำพระนารายณ์ มีถ้ำซึ่งเป็นถ้ำในเขาหินปูนบริเวณทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเทือกเขาวงที่พบรอยจารึกอักษรปัลลวะภาษามอญโบราณและบาลี อายุราวพุทธศตวรรษที่ 12 สลักอยู่บริเวณปากถ้ำ รอยจารึกนี้มีคำแปลว่า "กัณทราชัยผู้ตั้งแคว้นอนุราธปุระได้มอบให้พ่อลุงสินาธะเป็นตัวแทนพร้อมชาวเมือง (อนุราธปุระ) จัดพิธีร้องรำเพื่อเฉลมฉลอง (สิ่ง) ซึ่งประดิษฐานไว้แล้วข้างในนี้" กล่าวกันว่าสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ทรงเสด็จจากพระนารายณ์ราชนิเวศน์เมืองละโว้ (ลพบุรี) ไปว่าราชการที่กรุงศรีอยุธยา ทรงผ่านประทับแรม ณ ถ้ำนารายณ์ และสมเด็จพระเจ้าทรงธรรมเสด็จมานมัสการพระพุทธบาทสระบุรี ก็ได้เสด็จประทับพักแรมในถ้านารายณ์
วัดเขาวงได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2460 และได้รับอนุญาตพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2521 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 51 เมตร ดำเนินการผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2526 วัดเขาวงได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานที่ขึ้นทะเบียนของกรมศิลปากรแล้วเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2545
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถกว้าง 9 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 ภายในมีภาพจิตรกรรมเรื่องทศชาติชาดก ศาลาการเปรียญ กว้าง 13 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างด้วยไม้ พ.ศ. 2512 หอสวดมนต์กว้าง 7 เมตรยาว 10 เมตร สร้างด้วยไม้ พ.ศ. 2505 กุฏิสงฆ์ จำนวน 3 หลัง เป็นอาคารไม้ และวิหารประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัยบริเวณปากถ้ำและใช้แผ่นพลาสติกแข็งขนาดใหญ่กั้นป้องกันมิไห้มีการจับต้องตัวจารึกโดยตรงจารึกบางส่วนสึกกร่อน

ปูชนียวัตถุมี พระประธานในอุโบสถ ขนาดพระเพลากว้าง 2 ศอก ปางมารวิชัยสร้างด้วยทองเหลือง ส่วนภายในถ้ำปรับปรุงสภาพพื้นเดิมปูแผ่นหินอ่อน ประดิษฐานพระพุทธรูปปางสมาธิและหินสลักรูปเศียรพระพุทธรูป

อ้างอิง
วัดมโนรม (ประเทศลาว)
วัดมโนรม ( ) เป็นวัดในหลวงพระบาง ประเทศลาว ประวัติการสร้างไม่แน่จัด บ้างว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 1905 หรือ พ.ศ. 1908 โดยพระเจ้าสามแสนไท บ้างว่าสร้างในสมัยพระยาหล้าแสนไทไตรภูวนาถ ราว พ.ศ. 2035
วัดประดิษฐานพระพุทธรูปองค์สำคัญ ในพงศาวดารกล่าวว่าสร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าสามแสนไท เป็นช่วงที่อาณาจักรล้านช้างมีความสัมพันธ์กับอาณาจักรสุโขทัย อาณาจักรน่านและอาณาจักรล้านนาพอสมควร ลักษณะทางศิลปกรรมพระพุทธรูปในศิลปะล้านช้างช่วงต้นที่มีความใกล้ชิดกับศิลปะสุโขทัยอย่างมาก เช่น มีพระพักตร์รูปไข่ พระเกศาขมวดใหญ่ มีพระรัศมีเป็นเปลวไฟ พระเนตรเหลือบต่ำ พระอังสาใหญ่ ชายสังฆาฏิเป็นเส้นเล็กยาวลงมาจรดพระนาภี ต่อมาในพระเจ้ามหินทรเทพนิภาธร (พ.ศ. 2415–2431) เกิดสงครามสู้รบกับชาวฮ่อ ทำให้พระพุทธรูปองค์นี้ถูกทำลายจน พระกรหักทั้ง 2 ข้าง ปัจจุบันได้รับการปฏิสังขรณ์ขึ้นใหม่ เป็นพระพุทธรูปสำริด สูงประมาณ 6 เมตร
อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ สิมหลังปัจจุบันสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2515 และพระธาตุเป็นเจดีย์ทรงระฆังสี่เหลี่ยม สร้างขึ้นในราวพุทธศตวรรษที่ 24–25

อ้างอิง
วัดอินแปง
วัดอินแปง ( ) เป็นวัดในเวียงจันทน์ ประเทศลาว เป็นวัดเก่าแก่ ไม่ทราบว่าสร้างขึ้นสมัยใด แต่จากหลักฐานทางโบราณคดี เช่น ใบเสมาหิน พระพุทธรูป เสาหิน ซึ่งเป็นวัฒนธรรมสมัยมอญและขอม แต่วัตถุเหล่านี้อาจมีการเคลื่อนย้ายมาก็ได้ สำหรับชื่อว่า คำว่า "อิน" อาจนำมาจากคำว่าพระอินทร์ อาจเป็นไปได้ว่าสร้างขึ้นเพื่อเป็นศาสนาสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของศาสนาพราหมณ์ หรือสถานที่ทางศาสนาสมัยมอญหรือขอม

วัดอินแปงโบราณเก่าแท้แต่แรกคงพังไปหมดแล้ว แต่การบูรณะต่อเนื่องมาจนถึงอย่างในปัจจุบันโดยเริ่มงานบูรณะมาตั้งแต่ พ.ศ. 2454 เรื่อยมาจนช่วงหลังปี พ.ศ. 2513 โดยประมาณ มีการบูรณะสิมและเขียนจิตรกรรมฝาผนังได้มาแล้วเสร็จในช่วงปี พ.ศ. 2523–2528

อาคารเสนาสนะ
สิมมีลักษณะล้านช้างรุ่นหลัง ตั้งอยู่บนฐานบัว อาคารไม่สูงมากนัก มีการซ้อนชั้นหลังคา และมีตับ 2 ตับ ลดชั้นหลังคาเท่ากันทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ป้านลมอ่อนโค้งเล็กน้อย หน้าบันมีการประดับช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ ซึ่งเป็นอิทธิพลศิลปะรัตนโกสินทร์ สันนิษฐานว่าเป็นฝีมือช่างไทยจากจังหวัดอุดรธานี ภายในสิมประดิษฐาน พระเจ้าใหญ่อินแปง มีองค์เล็กเป็นพระพุทธรูปศิลปะล้านช้างอยู่เบื้องหน้า
หอพระไตรปิฎกแบบศิลปะล้านช้างเพียงแห่งเดียยวที่รอดจากการถูกทำลายในสมัยเจ้าอนุวงศ์ เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนขนาดเล็กในผังสี่เหลี่ยมผืนผ้า ฐานเป็นบัวเข่าพรหมที่มีลวดบัวแบบลาวอย่างซับซ้อน เรือนธาตุด้านหน้ามีประตู อีกสามด้านมีหน้าต่างที่มีรายละเอียดอย่างมาก ผนังด้านนอกประดับด้วยปูนปั้น โดยแบ่งเป็นช่อง ๆ เป็นภาพสวรรค์ ป่าหิมพานต์ ด้านในมีหงส์หันเข้าซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากศิลปะล้านนา ยอดปราสาทด้านบนและทวารบาลมีรูปแบบคล้ายศิลปะล้านนา บริเวณหน้าบันมีจารึกระบุว่ามีการบูรณะเฉพาะส่วนหลังคา เมื่อ พ.ศ. 2503
วัดมีธาตุขนาดย่อม เป็นธาตุในผังแปดเหลี่ยม ยอดเป็นทรงดอกบัวเหลี่ยมซึ่งถือเป็นเอกลักษณ์ของศิลปะล้านช้าง ฐานเป็นฐานบัวเข่าพรหมในรูปของขาสิงห์ คงได้รับอิทธิพลจากศิลปะอยุธยาตอนกลางและคล้ายคลึงวัดศรีชมภูองค์ตื้อ จังหวัดหนองคาย

งานบุญนมัสการพระธาตุหลวง
งานบุญนมัสการพระธาตุหลวงซึ่งจัดขึ้นประมาณเดือนพฤศจิกายนของทุกปีนั้น จะเริ่มต้นงานบุญด้วยการแห่ปราสาทผึ้งและต้นกัลปพฤกษ์จากวัดสีเมือง แล้วไปพระธาตุหลวง ต่อมาเป็นวัดไตใหญ่ วัดองค์ตื้อ และวัดอินแปง ตามลำดับ

อ้างอิง
วัดหอเซียงวรวิหาร
วัดหอเซียงวรวิหาร หรือ วัดหอเสี่ยง ( วัดหัวเซียงวอระวิหาน) เป็นวัดตั้งอยู่บนถนนเจ้าฟ้างุ้ม ในหลวงพระบาง ประเทศลาว ติดกับวัดพระมหาธาตุ

วัดหอเซียงวรวิหารสร้างขึ้นในสมัยสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราช เป็นสถานที่พระองค์ทรงตั้งพระราชพิธีหอเสี่ยงทายหาสถานที่สร้างวัดพระมหาธาตุวัดพระมหาธาตุ เมื่อ พ.ศ. 2091 จึงเป็นที่มาของชื่อวัด ต่อมาแสนมื้อซ้าพร้อมมารดาและบุตร ธิดาได้สร้างสิมขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2248
แต่เดิมสิมถูกพายุพัดทำลายเมื่อ พ.ศ. 2443 สิมในปัจจุบัน มีลักษณะเป็นสิมขนาดเล็ก ศิลปะหลวงพระบาง มีมุขด้านหน้า หน้าบันมีการประดับกระจก และทำเป็นรูปเทวดาแกะสลัก ป้านลมมีการประดับช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ เป็นสิมที่ได้รับอิทธิพลศิลปะรัตนโกสินทร์ กลางหลังคามีการประดับช่อฟ้า (สัตตะบูริพัน) มีการต่อระเบียงด้านข้างเมื่อ พ.ศ. 2495 สิมมีภาพจิตรกรรมซึ่งวาดภายหลัง นอกจากนั้นยังมีอูบมุง มี 2 หลัง มีรูปแบบเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า หลังคาทรงจั่ว มีทางเข้าทางเดียว

อ้างอิง
วัดพระมหาธาตุราชบวรวิหาร
วัดพระมหาธาตุราชบวรวิหาร ( ) หรือ วัดธาตุน้อย เป็นวัดตั้งอยู่บนถนนเจ้าฟ้างุ้ม ในหลวงพระบาง ประเทศลาว ติดกับวัดหอเซียงวรวิหาร สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2091 ในสมัยสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราช
จากจารึกของวัดระบุว่าเกี่ยวข้องกับงานประเพณีโบราณ คือ การกัลปนาที่ดิน ที่นา ข้าวัด และการส่งส่วย ในศักราช 910 (พ.ศ. 2091) พระราชอัยกามหาเทวีเจ้า (น่าจะหมายถึงยายของสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราช หรือพระมเหสีของพระเมืองเกษเกล้า มากกว่าย่าของสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราช) ทรงตั้งพระมหาธาตุและถวายข้าไพร่แก่อาราม กำหนดให้บ้านโคม บ้านคาง บ้านโจน ส่งส่วยข้าว (งวดข้าว) บ้านใหม่ บ้านจีม และ บ้านซวากส่งส่วยหมาก (งวดหมาก) ตามที่กำหนดและนาพูภู (ภูกูด) และถวายนาข้าว พระพุทธรูป ข้าทาส ไว้แก่วัด
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ คือ สิมสถาปัตยกรรมแบบล้านช้าง ซึ่งหลังเดิมถูกพายุพัดทำลายลงไปเมื่อ พ.ศ. 2443 และได้สร้างขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2450–2455 โดนเจ้ามหาอุปราชบุนคง มีการบูรณะวัดอยู่หลายครั้ง เช่นเมื่อ พ.ศ. 2494 ได้รื้อหลังคาใหม่ ก่อผนังปูน มีการติดลายทอง ทำหน้าบันใหม่ มีภาพจิตรกรรมฝาผนัง
ธาตุเป็นเจดีย์ทรงปราสาทที่แสดงอิทธิพลศิลปะล้านนาในพุทธศตวรรษที 21 อย่างมาก อย่างไรก็ตาม รายละเอียดของเจดีย์องค์นี้แตกต่างพอสมควรไปจากเจดีย์ล้านนา ซึ่งความแตกต่างดังกล่าวอาจแสดงให้เห็นว่าเจดีย์องค์นี้ได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ในระยะหลังด้วย ธาตุอยู่ในผังสี่เหลี่ยม ไม่ยกเก็จ (ล้านนามักสร้างฐานยกเก็จเสมอ) ฐานบัวสองชั้นที่มีท้องไม้คั่นกลาง แต่กลับไม่เพิ่มมุมใดๆ ฐานดังกล่าวรองรับเรือนธาตุในผังเพิ่มมุม ซ้อนกันตามรูปแบบเจดีย์ล้านนา เรือนธาตุมีซุ้มจระนำประดิษฐานพระพุทธรูป ถัดขึ้นไปเป็นหลังคาลาด และส่วนยอดเป็นเจดีย์ทรงระฆัง

อ้างอิง
วัดธาตุหลวงราชมหาวิหาร
วัดธาตุหลวงราชมหาวิหาร ( ) เป็นวัดในหลวงพระบาง ประเทศลาว สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2361 ในสมัยของเจ้ามันธาตุราช เคยเป็นที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนาของพระมหากษัตริย์และพระบรมวงศานุวงศ์ ทั้งยังเป็นสถานที่ที่ใช้ในการจัดขบวนพยุหยาตราทุกปีในวันเพ็ญเดือน 12

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ สิมแบบไทลื้อ เป็นอาคารทรงโรงขนาดใหญ่ มีความกว้าง 3 ห้อง ยาว 9 ห้อง ตั้งอยู่บนฐานบัว ผนังยกสูง ทำให้ชายคา ไม่แผ่กว้าง แขนนาง (คันทวย) แกะสลักสวยงาม หลังคามี 2 ชั้น ทำนองเดียวกับที่วัดปากคาน และมีคอสอง งานตกแต่งต่าง ๆ เป็นงานบูรณะเพิ่มเติมในสมัยหลัง เช่น ภาพรามเกียรติ์ประดับบานประตูหน้าต่าง บูรณะในสมัยพระเจ้าศรีสว่างวงศ์ เมื่อ พ.ศ. 2478
พระธาตุหลวงเป็นเจดีย์ทรงระฆังสี่เหลี่ยมศิลปะล้านช้าง มีการเพิ่มฐานเขียงให้สูงขึ้น องค์ระฆังมีการเพิ่มมุมมีลักษณะคล้ายเจดีย์ทรงเครื่อง ซึ่งน่าจะได้รับอิทธิพลศิลปะรัตนโกสินทร์ในช่วงกลางพุทธศตวรรษที่ 24 และมีเจดีย์ที่พระแม่เจ้าปทุมมา อัครมเหสีของเจ้ามันธาตุราชสร้างขึ้น มีลักษณะเป็นเจดีย์ทรงเครื่องแบบรัตนโกสินทร์ คล้ายเจดีย์ทรงเครื่องในวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม กรุงเทพ ด้านหน้าของสิมเป็นที่ตั้งของธาตุบรรจุอัฐิของเจ้ามหาชีวิตศรีสว่างวงศ์ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2508

อ้างอิง
วัดไม้ขาว
วัดไม้ขาว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไม้ขาว อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต อยู่ใกล้สนามบินนานาชาติภูเก็ต มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 7 ไร่ 3 งาน 2 ตารางวา พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบ สภาพแวดล้อมเป็นที่สวนของเอกชนโดยรอบ เป็นวัดเพื่อพระสงฆ์ฝ่ายวิปัสสนาธุระศึกษา
วัดไม้ขาวเป็นวัดหนึ่งในสองวัดที่หลวงปู่เทสก์ ได้สร้างไว้ (อีกวัดหนึ่งคือวัดหลังศาล ซึ่งอยู่ในตัวเมือง) ได้รับอนุญาตให้สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2498 โดยมีนางบี๋ แปลกฤทธิ์ เป็นผู้ดำเนินการสร้างวัดในที่ดินของตนเอง กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2500 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2501 ทุกวันจะมีการสวดมนต์ นั่งสมาธิ ทำวัตรเย็นทุกวัน

อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ได้แก่ อุโบสถมีพระธาตุของพ่อแม่ครูบาอาจารย์ ประดิษฐานอยู่ ศาลาการเปรียญ ส่วนศาลาที่องค์พระพุทธรูปอยู่ภายในห้องกระจก และกุฏิสงฆ์ ที่วัดไม้ขาวนั้นมีบ่อน้ำขนาดใหญ่สำหรับปลาเล็กปลาใหญ่ และสัตว์ต่าง ๆ

อ้างอิง
วัดพระพุทธบาทศรีสุราษฎร์
วัดพระพุทธบาทศรีสุราษฎร์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าอุแท อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี
วัดพระพุทธบาทศรีสุราษฎร์ตั้งวัดเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2526 ที่มาของวัดเริ่มขึ้นจากการพบพบรอยพระพุทธบาท หมู่ที่ 7 บ้านเขาต่อ ตำบลท่าอุแท อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี โดยหน่วยศิลปากรที่ 8 ได้ขึ้นไปสำรวจ เมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2519 รอยพระพุทธบาทมีความยาว 145 ซม. กว้าง 47 ซม. ลึกประมาณ 80 ซม. ยังไม่สามารถสันนิษฐานอายุได้ และเป็นรอยพระพุทธบาทชนิดเดียวกับที่เคยพบมาแล้วที่จังหวัดสระบุรี ซึ่งเป็นที่รู้จักกันแพร่หลาย จึงเป็นรอยพระพุทธบาทแห่งที่ 2 ที่มีปรากฏขึ้นในประเทศไทย ด้วยความศรัทธา ชาวบ้านจึงร่วมกันสร้างวัดขึ้นพร้อมก่อสร้างบันไดถึง 244 ขั้น
วัดพระพุทธบาทศรีสุราษฎร์ตั้งอยู่บนเขาต่อ ด้านบนจะพบมณฑปสีขาว ครอบรอยพระพุทธบาทซึ่งไม่ใหญ่มาก แต่มีความลึกลงไปมากกว่าพระพุทธบาทแห่งอื่น พื้นปูด้วยหินแกรนิต ด้านในเป็นกระจกทั้งหมดจนถึงหลังคา ทำให้ภายในดูสว่าง รวมถึงพระพุทธมิ่งมงคลหินหยกขาวตั้งอยู่ใกล้ ๆ พระพุทธบาทศรีสุราษฎร์ มีบันไดเล็ก ๆ สำหรับเดินลงไปสักการะบูชา ในอุโบสถมีพระประธาน นอกจากนั้นวัดยังมีศาลาพระแม่กวนอิม

อ้างอิง
วัดราษฎร์เจริญ (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดราษฎร์เจริญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะพะงัน อำเภอเกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดราษฎร์เจริญตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2426 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2493 ต่อมาวัดมีเกจิอาจารย์ คือ พระครูวิบูลทีปรัต (พร้อม ธมฺมทินฺโน) ชาวเกาะพะงันได้นิมนต์ท่านจากวัดคงคาราม มาเป็นเจ้าอาวาสวัดราษฎร์เจริญ และพระเกจิอีกท่าน คือ พระครูสุภัทรธรรมาภิรม (หลวงพ่อหลบ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสในปี พ.ศ. 2510 ท่านสร้างเมรุและศาลาพักศพเพื่อเป็นสาธารณประโยชน์ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา
วัดมีประเพณีชักพระทางทะเล กำหนดจัดหลังจากออกพรรษา คือ วันแรม 7 ค่ำ เดือน 11 โดยมีความเชื่อตามที่มาจากพุทธประวัติ ครั้นพุทธกาลที่ชาวบ้านได้ร่วมกันไปต้อนรับพระพุทธเจ้าครั้นเสด็จกลับจากการโปรดพระพุทธมารดาบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ มีหลายวัดตกแต่งเรือพนมพระ และมีขบวนแห่ที่ชาวบ้านจะจัดรถแห่รูปเหมือนหลวงพ่อเพชร หลวงพ่อพร้อม พระเกจิอาจารย์ดังของอำเภอ จากวัดราษฎร์เจริญ

อ้างอิง
ชักชูกะฮ์
ชักชูกะฮ์ ( ; ) เป็นอาหารชนิดหนึ่งจากภูมิภาคอัลมัฆริบในทวีปแอฟริกา ประกอบด้วยไข่ลวกในซอสที่มีส่วนผสมของมะเขือเทศ น้ำมันมะกอก พริก หัวหอม และกระเทียม และปรุงรสด้วยยี่หร่า ปาปริกา พริกป่น และจันทน์เทศ

แหล่งกำเนิดของชักชูกะฮ์ยังคงเป็นประเด็นโต้เถียงระหว่างโมร็อกโก ตูนิเซีย ลิเบีย อิสราเอล ตุรกี และเยเมน โจน เนทัน นักข่าวและผู้แต่งตำราอาหารชาวอเมริกันกล่าวว่าชักชูกะฮ์มีต้นกำเนิดในแอฟริกาเหนือของจักรวรรดิออตโตมันในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 หลังจากที่เอร์นัน กอร์เตส ได้นำมะเขือเทศมาจากทวีปอเมริกา

อ้างอิง
กุสกุส
กุสกุส ( ; เบอร์เบอร์: ) เป็นอาหารแอฟริกาเหนือชนิดหนึ่ง ได้จากการนำแป้งเซโมลีนา (แป้งจากข้าวสาลีบดหยาบเป็นเม็ดเล็ก ๆ เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 3 มิลลิเมตร) มาผ่านความร้อนด้วยกรรมวิธีต่าง ๆ เช่น แช่น้ำร้อนหรือนึ่ง ตามธรรมเนียมจะเสิร์ฟโดยราดสตูไว้ด้านบน หญ้าไข่มุกและข้าวฟ่าง (โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภูมิภาคซาเฮล) รวมทั้งธัญพืชอื่น ๆ สามารถนำมาปรุงในลักษณะเดียวกันโดยบางครั้งก็เรียกอาหารที่ได้ว่ากุสกุสเช่นกัน
ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่ากุสกุสกำเนิดขึ้นเมื่อใด แต่ลูว์ซี บอล็องส์ นักประวัติศาสตร์อาหาร เสนอว่ากุสกุสมีมานานนับพันปีแล้วตั้งแต่สมัยอาณาจักรนิวมิเดียโบราณ (ในแอลจีเรียปัจจุบัน) ทุกวันนี้กุสกุสเป็นอาหารหลักอย่างหนึ่งในตำรับอาหารมอริเตเนีย โมร็อกโก แอลจีเรีย ตูนิเซีย และลิเบียซึ่งอยู่ในภูมิภาคอัลมัฆริบ นอกจากนี้ยังมีการบริโภคกุสกุสในฝรั่งเศส โดยผู้ที่นำเข้าไปเผยแพร่คือชาวฝรั่งเศสที่เกิดในแอลจีเรียสมัยอาณานิคมและผู้ย้ายถิ่นเข้าจากอัลมัฆริบ (โดยเฉพาะชาวแอลจีเรีย โมร็อกโก และตูนิเซีย)

อ้างอิง
วัดสบสิกขาราม
วัดสบสิกขาราม ( ) เป็นวัดตั้งอยู่ในหลวงพระบาง ประเทศลาว เดิมชื่อ วัดสบเชียงทอง สร้างขึ้นในเมื่อ พ.ศ. 2028 คู่กับวัดสบเชียงคาน (ปัจจุบันอยู่ที่เมืองสานะคาม แขวงไซยะบุรี ประเทศลาว ตรงข้ามเมืองเชียงคาน จังหวัดเลย)

วัดสร้างโดยพระเจ้าแท่นคำเพื่อเป็นอนุสรณ์แด่พระเจ้าไชยจักรพรรดิแผ่นแผ้ว ที่สามารถขับไล่กองทัพญวนออกจากล้านช้าง พระราชบิดาที่สวรรคตที่เมืองเชียงคาน สันนิษฐานที่มาของชื่อวัดว่า "สบ" น่าจะหมายถึง พระศพของพระเจ้าไชยจักรพรรดิแผ่นแผ้ว
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ สิมหันหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นสิมทรงหลวงพระบางขนาดเล็ก มีวันแล่นบนสันหลังคา ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปทรงเครื่องปางมารวิชัย สวมชฎาทางสูง สันนิษฐานว่าเป็นองค์แทนพระเจ้าไชยจักรพรรดิแผ่นแผ้ว ข้างสิมมีมีพระธาตุองค์เล็ก 2 องค์ พระธาตุทางด้านขวาของสิมมีลักษณะคล้ายเจดีย์ทรงปราสาท ฐานบัวงอน เรือนธาตุมีซุ้มจระนำประดิษฐานพระพุทธรูปปางห้ามญาติ ขนาดเล็ก ได้รับการบูรณะใหม่แล้วโดยประดับกระจกทั้งองค์ วัดมีหอบูชาและหอพระ

อ้างอิง
ยินดีต้อนรับสู่ร้านอาหารลับต่างโลก
ยินดีต้อนรับสู่ร้านอาหารลับต่างโลก หรือ ร้านอาหารต่างโลก ( ) เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น เขียนโดยจุมเป อินูซูกะ วาดภาพประกอบโดยคัตสึมิ เอนามิ ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ชูฟูโนโตโมะตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 ปัจจุบันวางจำหน่ายถึงเล่มที่ 6 ไลต์โนเวลมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์อนิแม็ก ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอ Silver Link ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2560 ฤดูกาลที่ 2 สร้างโดยสตูดิโอ OLM ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2564

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการของเว็บโนเวล ที่ โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร 
* เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ 
* 
* ร้านอาหารต่างโลก ที่ เอไอเอสเพลย์
วัดใต้พระเจ้าใหญ่องค์ตื้อ
วัดใต้พระเจ้าใหญ่องค์ตื้อ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ตำบลในเมือง อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี มีเนื้อที่ตั้งวัดประมาณ 9 ไร่ อยู่ใกล้ริมฝั่งแม่น้ำมูล ทางด้านทิศตะวันออก สถานที่ใกล้เคียง สำนักงานการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค เขต 2 ภาค 2 อุบลราชธานี และโรงเรียนเทศบาลบูรพาอุบล
ประวัติ
วัดใต้พระเจ้าใหญ่องค์ตื้อ วัดใต้เทิง หรือ วัดใต้ แต่เดิมวัดใต้มี 2 วัด คือ วัดใต้เทิงกับวัดใต้ท่า วัดใต้ท่า (วัดร้าง) ตั้งอยู่ริมน้ำมูล ทางทิศใต้ท่าน้ำ ส่วนวัดใต้เทิง (คำว่าเทิง ความหมายว่า ที่สูง ข้างบนหรืออยู่สูง อยู่เหนือขึ้นไป) ตั้งอยู่ถัดขึ้นไปจากวัดใต้ท่าที่อยู่ใกล้ริมแม่น้ำมูล ต่อมาเพื่อให้สื่อความหมายถึงพระประธานในอุโบสถพระนามว่าพระเจ้าองค์ตื้อ จึงได้นำพระนามของพระพุทธรูปมาต่อกับชื่อวัด กลายเป็น "วัดใต้พระเจ้าใหญ่องค์ตื้อ"

วัดใต้เทิงตั้งวัดเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2322 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2441 มีเขตวิสุงคามสีมายาว 12 วา 1 ศอก กว้าง 7 วา 1 ศอก

พระเจ้าใหญ่องค์ตื้อ
ปูชนียวัตถุทีสำคัญ คือ พระพุทธประธานในพระอุโบสถนามว่า พระเจ้าใหญ่องค์ตื้อ เป็นพระพุทธรูปเนื้อทองสำริด ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 51 นิ้ว สูง 85 นิ้ว (รวมฐาน) ตามประวัติในประเทศไทย มีพระเจ้าใหญ่องค์ตื้ออยู่ 5 องค์ สร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าไชยเชษฐาธิราช เดิมทีประดิษฐานอยู่บนแท่นพระอุโบสถหลังเก่า ภายหลังอุโบสถทรุดโทรม พระเจ้าองค์ตื้อจึงอยู่กลางแจ้ง ตากแดด ตากฝน เป็นเวลานานทำให้องค์พระพุทธรูปองค์ตื้อมีรอยแตก เป็นสะเก็ดออกมา จึงได้พอกพระพุทธรูปด้วยเปลือกไม้ ยางบด ผสมผงอิทธิเจ และทองคำ เงิน นาก สัมฤทธิ์ เงิน รางกาชาดซะพอก ให้น้ำเกลี้ยง น้ำชาดผสมทาปอมพอก แล้วลงรักปิดทองที่เข้าเมืองอุบลราชธานี แต่เนื่องจากกลัวข้าศึกขนเอาพระพุทธรูปไปจึงได้พอกปิดไว้ และปล่อ
าเมืองอุบลราชธานี แต่เนื่องจากกลัวข้าศึกขนเอาพระพุทธรูปไปจึงได้พอกปิดไว้ และปล่อยทิ้งเป็นวัดร้างนานถึง 200 ปี
ต่อมาราว พ.ศ. 2507–2508 สมัยพระภิกษุสวัสดิ์ ทสฺสนีโย เป็นเจ้าอาวาสวัดใต้พระเจ้าใหญ่องค์ตื้อ รูปที่ 13 ได้ทำการก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้น ก่อสร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2519 เมื่อสร้างฐานแท่นพระพุทธรูปพระประธานเสร็จจึงได้ยกพระเจ้าใหญ่องค์ตื้อขึ้นประดิษฐานที่แท่นจนถึงปัจจุบันนี้

อาคารเสนาสนะ
อุโบสถมณฑปเพชรเจ็ดแสงพระเจ้าใหญ่องค์ตื้อ เป็นศิลปะขอมผสมเวียดนาม ส่วนฐานเป็นศิลปะไทยภาคอีสาน ขนาดกว้าง 9 เมตร ยาว 11 เมตร หน้าต่าง 5 ช่อง ประตู 2 ประตู เริ่มก่อสร้าง พ.ศ. 2509 จัดงานฉลองพิธีผูกพัทธสีมา วันที่ 1–5 มีนาคม พ.ศ. 2523 ผนังทุกด้านของอุโบสถเขียนภาพจิตรกรรมพุทธประวัติและทศชาติชาดก
วิหารเฉลิมพระเกียรติ 200 ปี เป็นที่ประดิษฐานของพระประธาน คือ พระพุทธมงคลรัตนสิริธัญสถิต เจดีย์พระบรมสารีริกธาตุ ตั้งอยู่ด้านหลังพระอุโบสถพระเจ้าใหญ่องค์ตื้อ ภายในเจดีย์เป็นที่สถานที่เก็บพระบรมสารีริกธาตุ พระพุทธรูปเก่าแก่ เช่น พระบรมสารีริกธาตุ พระแก้วจักรพรรดิโกเมน พระแก้วจักรพรรดิมรกต พระแก้วจักรพรรดิบุษราคัม และสิ่งของเครื่องใช้ต่าง ๆ

อ้างอิง
วัดชลประทานรังสรรค์
วัดชลประทานรังสรรค์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสามเงา อำเภอสามเงา จังหวัดตาก

วัดชลประทานรังสรรค์ หรือชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดจัดสรร เพราะตั้งอยู่ในหมู่บ้านจัดสรรที่ทางราชการจัดให้ ได้รับอนุญาตตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2505 โดยกรมชลประทานสร้างวัดนี้เพื่อทดแทนวัดเดิมในตำบลบ้านนา 8 วัด คือ วัดท่าโป่ง วัดท่าเดื่อ วัดหลวง วัดศรีแท่น วัดบ้านห้วย วัดดอนแก้ว วัดธาตุลอย และวัดอุมวาบ เนื่องจากบริเวณที่ตั้งเดิมอยู่ในเขตที่จะถูกน้ำท่วมตามโครงการสร้างเขื่อนภูมิพล โครงการไฟฟ้าพลังน้ำยันฮี ได้ริเริ่มดำเนินการตั้งแต่ พ.ศ. 2503 จึงขนานนามอันเนื่องจากกรมชลประทานเป็นผู้สร้าง
ปูชนียวัตถุ คือ พระบรมสารีริกธาตุขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า และองค์พระธาตุลอยอันศักดิ์สิทธิ์ ยอดฉัตรเจดีย์ และมีพระพุทธรูปทองสำริดขนาดและปางต่าง ๆ หีบลวดลายทองที่บรรจุพระธรรม ตู้ไม้ และสิ่งของเครื่องใช้จำเป็นต่าง ๆ หลวงพ่อทันใจ อันเป็นพระพุทธรูปที่หล่อด้วยทองสำริดปางมารวิชัย ศิลปะเชียงแสนสิงห์สาม จำนวน 3 องค์ องค์แรกหน้าตักกว้าง 19 นิ้ว สูง 32 นิ้ว องค์ที่ 2 หน้าตักกว้าง 16 นิ้ว สูง 31 นิ้ว องค์ที่สามหน้าตักกว้าง 9 นิ้ว สูง 20 นิ้ว มีอายุกว่า 1,300 ปี

วัดมีพิพิธภัณฑ์นิธิวิจิตรพิพัฒโนดม มีศิลปะโบราณวัตถุเก่าที่มีมาแต่ยุคก่อนสุโขทัยของชาวชุมชนบ้านนา ซึ่งมีอยู่ประมาณ 800 ชิ้น

อ้างอิง
วัดมหาวัน (จังหวัดลำพูน)
วัดมหาวัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน

วัดมหาวัน หรือ วัดมหาวันวนาราม ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1200 เป็นพระอารามหลวงของพระนางจามเทวี พระนางได้นำพระศิลามาประดิษฐานไว้ด้วย เป็นศิลาจารึกหินทรายรูปใบเสมาใหญ่ อักษรมอญโบราณ ภาษามอญ อายุพุทธศตวรรษที่ 17–18 ศิลากล่าวถึงการนิมนต์ ตชุอรหทีปนี ซึ่งน่าจะเป็นนักบวชผู้เป็นที่นับถืออย่างสูงในขณะนั้น มายังลำพูน และได้ทำบุญร่วมกับผู้ปกครองกับเจ้านายชั้นสูง ในจารึกกล่าวถึงการสร้างเจดีย์ที่มีคูหา การบริจาคที่ดิน เงิน ทอง ข้าทาส ที่สำคัญคือกล่าวถึงพระนามพระพุทธรูป 2 องค์ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2437
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ วิหาร ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ หอระฆัง หอไตร ปูชนียวัตถุ พระพุทธรูปพระประธานสร้างด้วยอิฐถือปูน ศิลปะล้านนา เจดีย์วัดมหาวันเป็นที่บรรจุพระรอดลำพูน 1 ใน 5 พระเครื่องชุดเบญจภาคีที่มีอายุเก่าแก่ที่สุด เชื่อกันว่า พระรอดมีความศักดิ์สิทธิ์หรือความขลังในด้านแคล้วคลาด ปราศจากภัยอันตรายและความวิบัติต่าง ๆ มีเสน่ห์เมตตามหานิยม ได้ลาภผลและคงกระพันชาตรี กรุพระเครื่องชื่อดัง คือ พระรอดมหาวัน

อ้างอิง
วัดกระดาน (จังหวัดนครนายก)
วัดกระดาน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ติดกับแม่น้ำบ้านนา ในตำบลพิกุลออก อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก บนเนื้อที่ 17 ไร่ 2 งาน 74 ตารางวา ปัจจุบันพระครูวิจิตรสีลพรต (กวย) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดกระดานเป็นวัดเก่าแก่สมัยอยุธยา ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2287 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2292 จากหลักฐานพระเครื่องที่ขุดพบใต้พื้นอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2517 ซึ่งผู้ชำนาญด้านโบราณวัตถุ วินิจฉัยว่าเป็นพระสมัยทวารวดี
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2290 เดิมเป็นโบสถ์มหาอุด ต่อมาดัดแปลงประตูทางเข้าทั้งหน้าและหลัง มีใบเสมาอยู่ด้านหน้า และด้านหลังของโบสถ์ ฐานโบสถ์แอ่นเป็นท้องเรือ พบไหจากแหล่งเตาบางปูหนึ่งใบในแม่น้ำบ้านนา ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ.2496 กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2496 ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 และศาลาบำเพ็ญกุศล 1 หลัง นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2484

อ้างอิง
วัดสัมปทวน (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดสัมปทวน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางแก้ว อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา
วัดสัมปทวน หรือป้ายวัดเขียนว่า วัดสัมปทวน (นอก) เดิมชื่อ วัดสวนพริก (นอก) สร้างขึ้นปลายสมัยกรุงธนบุรี โดยพระภิกษุอินและชาวบ้าน มีตำนานว่าในอดีตมีพี่น้องสามองค์ ได้แก่ หลวงพ่อโสธร หลวงพ่อวัดบ้านแหลม และหลวงพ่อโตวัดบางพลีใหญ่ใน ลอยตามน้ำมาจากภาคเหนือ เมื่อผุดที่แม่น้ำบางปะกงบริเวณบ้านสวนพริก ทั้งสามองค์เกิดลอยทวนน้ำ ชาวบ้านพยายามดึงขึ้นจากน้ำแต่ไม่สำเร็จ พระทั้งสามองค์ได้จมหายไป ชาวบ้านจึงเรียกบ้านสวนพริกว่า บ้านสามพระทวน ต่อมาจึงเพี้ยนมาเป็น สัมปทวน จากข้อมูลกรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2480
อุโบสถที่มีลายปูนปั้นอยู่บนชายคาระเบียงโบสถ์แสดงภาพพระเวสสันดรชาดก อีกด้านหนึ่งเป็นภาพวิถีชีวิตชาวแปดริ้วในอดีต ที่สร้างขึ้นในสมัยพระพุทธิรังสีมุนีวงศ์ (ฮ้อ พรหมโชโต) เป็นเจ้าอาวาส งานปูนปั้นเหล่านี้มีช่างปั้นคือนายเซียนกี่ แซ่โหง้ว พร้อมด้วยลูก ๆ อีก 4 คน ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วย

อ้างอิง