SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดจันทาราม (จังหวัดระนอง)
วัดจันทาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลน้ำจืด อำเภอกระบุรี จังหวัดระนอง ที่ตั้งอยู่ใกล้เขตแดนประเทศพม่า เป็นวัดพัฒนาตัวอย่างของจังหวัดระนอง และทางราชการได้ใช้เป็นประชุมและอบรมข้าราชการประชาชน
วัดจันทาราม เดิมชื่อ วัดประทุมธาราเทพนิมิตร ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2433 ตามประวัติกล่าวว่าเมื่อพระยาอัษฎงคตทิศรักษา (คอซิมบี้ ณ ระนอง) ย้ายที่ตั้งเมืองตระ จากตำบลปากจั่น มาตั้งที่ตำบลน้ำจืด เมื่อ พ.ศ. 2428 แล้ว ด้วยเหตุที่พระยาอัษฎงคตทิศรักษา (คอซิมบี้ ณ ระนอง) รู้จักชอบพอและเคารพนับถือ หลวงพ่อจันทรซึ่งจำพรรษาอยู่ที่วัดขี้ไฟ ซึ่งอยุ่ตรงข้ามตำบลน้ำจืด ห่างจากเมืองตระ ไปทางเหนือเล็กน้อย จึงได้นิมนต์หลวงพ่อจันทร์มาอยู่ที่ตำบลน้ำจืด โดยสร้างวัดให้ที่เชิงเขาชายคลองน้ำจืด ห่างจากตัวเมืองประมาณ 1 กิโลเมตร โดยสร้างเป็นกุฎิไม้หลังเล็ก ๆ มุงหลังคาจาก กั้นด้วยจากอยู่ได้เฉพาะรูปเดียว เรียกว่า "วัดปทุมธาราเทพนิมิตร" แต่ชาวบ้านเรียกว่า วัดน้ำจืด เริ่มแรกเป็นสำน
ียว เรียกว่า "วัดปทุมธาราเทพนิมิตร" แต่ชาวบ้านเรียกว่า วัดน้ำจืด เริ่มแรกเป็นสำนักสงฆ์ มีการสร้างอุโบสถที่หลังเขา ทำด้วยไม้ หลังคามุงจาก พอเป็นที่ทำสังฆกรรมได้
หลังจากที่หลวงพ่อจันทร์มรณภาพเมื่อ พ.ศ. 2455 ชาวบ้านจึงนำนามท่านมาตั้งเป็นชื่อวัดเพื่อเป็นอนุสรณ์ว่า "วัดจันทาราม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2451 ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง เป็นภาพวาดเกี่ยวกับพุทธประวัติของพระพุทธเจ้า และเรื่องเล่าจากวรรณคดีเรื่องต่าง ๆ โดยไม่ปรากฏว่าใครเป็นผู้เขียน

อ้างอิง
วัดอนุภาษกฤษฎาราม
วัดอนุภาษกฤษฎาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกะทู้ อำเภอกะทู้ จังหวัดภูเก็ต พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่เนินเขาสูงสภาพแวดล้อมมีป่าไม้ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 21 ไร่ 2 งาน 50 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 1 แปลง เนื้อที่ 20 ไร่ 3 งาน 35 ตารางวา
วัดอนุภาษกฤษฎารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2444 ตามประวัติไม่ปรากฏนามผู้สร้าง เดิมมีนามว่า วัดเก็ตโฮ่ ตามชื่อหมู่บ้าน ตั้งอยู่ภายในโรงเรียนบ้านเก็ตโฮ่ เมื่อวัดชำรุดทรุดโทรม ประกอบกับที่ตั้งวัดเดิมเป็นที่ลุ่มถูกน้ำท่วม ต่อมาจึงย้ายวัดมาสร้างขึ้นใหม่ในที่ตั้งปัจจุบันและมีนามใหม่ว่า "วัดอนุภาษกฤษฎาราม" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2481 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 ในด้านการศึกษาทางวัดเปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2490
อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ได้แก่ อุโบสถหลังใหม่กว้าง 9.50 เมตร ยาว 24.50 เมตร สำหรับหลังเดิมเป็นอุโบสถไม่ถาวร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 ศาลาการเปรียญกว้าง 8 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2489 กุฏิสงฆ์จำนวน 16 หลัง สำหรับปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปโบราณสร้างมาพร้อมกับวัด ชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อด้วน นอกจากนี้ยังจัดให้มีห้องสมุดไว้บริการประชาชนทั่วไปอีกด้วย

รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูธรรมวุฒิ
* พระใบฎีกาย่าน
* หลวงพ่อหีด
* หลวงพ่อกลัน
* พระปลัดเชย
* หลวงพ่อค้า
* หลวงพ่อสมพุ่ม
* หลวงพ่อจีน
* พระครูปัญญาภิมณฑ์

อ้างอิง
วัดวชิรธรรมาวาส (กรุงเทพมหานคร)
วัดวชิรธรรมาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงขุมทอง เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่บนพื้นที่ ประมาณ 40 ไร่ วัดอยู่ติดกับคลองหลวงแพ่ง สุดเขตกรุงเทพมหานคร

วัดวชิรธรรมาวาส หรือ วัดเฉลิมพระเกียรติ พระบรมราชานุสรณ์ 200 ปี รัชกาลที่ 4 เป็นวัดสุดท้ายที่ได้รับอนุมัติให้สร้างในเขตกรุงเทพมหานครของคณะธรรมยุต ซึ่งเป็นวัดที่คณะสงฆ์ คณะกรรมการบริหารคณะธรรมยุตมีมติให้จัดสร้างเพื่อเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เนื่องในวโรกาส ครบรอบ 200 ปี แห่งวันพระราชสมภพ 18 ตุลาคม ตั้งวัดเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2559 ผู้ขออนุญาตสร้างวัดคือนางแฉล้ม เครือคล้าย
พื้นที่เดิมเป็นทุ่งนา จากข้อมูลวันที่ 14 เมษายน​ พ.ศ. 2564 วัดอยู่ระหว่างดำเนินการก่อสร้างศาลาปฏิบัติธรรม อุโบสถ เจดีย์ กุฏิสงฆ์ โรงเรียนพระปริยัติธรรม นอกจากนั้นยังดำเนินการปรับปรุงภูมิทัศน์ด้วยการขุดสระน้ำ ปลูกสวนป่า เพื่อให้เป็นสวนป่าร่มรื่นเหมาะกับเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรม

อ้างอิง
วัดไก่เตี้ย (อำเภอพระนครศรีอยุธยา)
วัดไก่เตี้ย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านรุน อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดไก่เตี้ยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2360 ราษฎรชาวมอญประมาณ 20,000 คน นำโดยสมิงฉอดเมาได้ส่งใบบอกมากราบทูลพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยให้ทรงทราบ มีราษฎรชาวมอญตั้งถิ่นฐานในอำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี และในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ราษฎรชาวมอญได้สร้างวัดขึ้นเพื่อเป็นที่บำเพ็ญศาสนกิจและตั้งชื่อ "วัดไก่เตี้ย" ซึ่งเป็นชื่อวัดในเมืองหงสาวดี
ต่อมาในสมัยพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีขุนนางชื่อ พระยาพฤฒาธิบดี ได้บูรณปฏิสังขรณ์วัดไก่เตี้ย และได้ให้ชื่อว่า วัดไก่เตี้ยพฤฒารามราษฎร์บำรุง แต่ต่อมาราษฎรในหมู่บ้านเรียกเพียง "วัดไก่เตี้ย" ได้รับการบูรณะและพัฒนามาโดยตลอด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 12 เมตร ยาว 24 เมตร

ปูชนียวัตถุทีสำคัญ ได้แก่พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 84 นิ้ว สูง 129 นิ้ว สร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 24 นิ้ว สูง 43 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2552 และยังมีรอยพระพุทธบาทจำลอง (สร้างด้วยไม้)

อ้างอิง
วัดตึก (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดตึก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าวาสุกรี อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ตั้งอยู่ถนนอู่ทองห่างจากทางแยกไปวัดภูเขาทอง (ถนนสาย 309) ประมาณ 300 เมตร

วัดตึกสร้างขึ้นเป็นวัดมาตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2240 ในสมัยกรุงศรีอยุธยา พระเจ้าเสือ (สมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดี) ทรงสถาปนาวัดนี้ขึ้นราว พ.ศ. 2240–2249 โดยมีพระตำหนักที่ประทับปรากฎอยู่ต่อมาได้แปลงเป็นวิหาร ครั้นถึง พ.ศ. 2310 ได้กลายสภาพเป็นวัดร้างไปช่วงระยะหนึ่งและได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ให้เป็นวัดมีพระสงฆ์สืบต่อมา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2249 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 14.50 เมตร ยาว 25 เมตร
สิ่งก่อสร้างภายในวัด ได้แก่อุโบสถเป็นอุโบสถมหาอุด ศาลพันท้ายนรสิงห์ซึ่งอยู่ด้านหน้าอุโบสถ เมื่อเลี้ยวรถเข้ามาในวัดย่อมได้เห็นศาลพันท้ายนรสิงห์วัดตึกนี้ก่อนเสมอ ภายในวัดที่ไม่กว้างขวางมากนักอย่างวัดตึก มีต้นไม้ร่มรื่น ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่องค์พระนอน ด้านหน้าวัดมีพระพุทธรูปปางมารวิชัย 2 องค์ตั้งเด่นอยู่หน้าทางเข้า

(2023) วัดตึก อ.พระนครศรีอยุธยา จ.พระนครศรีอยุธยา (13).jpg|พระพุทธสัมฤทธิ์ พระประธานในอุโบสถ
(2023) วัดตึก อ.พระนครศรีอยุธยา จ.พระนครศรีอยุธยา (3).jpg|พระบรมรูป สมเด็จพระเจ้าเสือ
(2023) วัดตึก อ.พระนครศรีอยุธยา จ.พระนครศรีอยุธยา (5).jpg|พระบรมรูป สมเด็จพระเจ้าเสือภายในพระตำหนัก

อ้างอิง
วัดไก่เตี้ย
วัดไก่เตี้ย อาจหมายถึง
* วัดไก่เตี้ย กรุงเทพมหานคร
* วัดไก่เตี้ย จังหวัดปทุมธานี
* วัดไก่เตี้ย อำเภอบ้านแพรก จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดไก่เตี้ย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดไก่เตี้ย จังหวัดสุพรรณบุรี
จังหวัดบายันคองกอร์
จังหวัดบายันคองกอร์ ( , ) เป็นหนึ่งในยี่สิบเอ็ดจังหวัดของประเทศมองโกเลีย ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ มีเนื้อที่ 116,000 ตารางกิโลเมตร เป็นหนึ่งในจังหวัดที่ใหญ่ที่สุดของประเทศมองโกเลีย โดยมีเมืองหลักคือ บายันคองกอร์ ซึ่งอยู่ห่างจากอูลานบาตาร์เมืองหลวงของประเทศไปทางตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 620 กิโลเมตร

จังหวัดมีพรมแดนติดกับเขตปกครองตนเองมองโกเลียในของประเทศจีนทางทิศใต้ จังหวัดเอิมเนอโกวีและจังหวัดเออเวอร์คังไกทางทิศตะวันออก จังหวัดอาร์คังไกทางทิศเหนือ จังหวัดซัฟคังและจังหวัดโกวี-อัลไตทางทิศตะวันตก

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
กาลอัจนา
แบบประเพณีอินเดีย ของนางกาลอัจนา (นางอหัลยา) โดยราชา รวิ วรรมา]]
นางอหัลยา ( ; IAST: Ahalyā) ในรามายณะ หรือ นางกาลอัจนา ในรามเกียรติ์และเรียมเกร์เป็นตัวละครของรามายณะ รามเกียรติ์และเรียมเกร์ในศาสนาฮินดู นางคือภรรยาของพระฤๅษีโคดมและเป็นหนึ่งในสาวงามในคติฮินดู โดยทั่วไปเรื่องราวของนางมีชื่อเสียงจากการลักลอบมีสัมพันธ์กับพระอินทร์
ในรามเกียรติ์และเรียมเกร์
นางเป็นภรรยาของฤๅษีโคดมซึ่งทำตบะสมาธิอยู่และได้ยินถึงการสนทนาของนกกระจาบป่าคู่หนึ่งสนทนาถึงบาปของการไม่มีบุตรจึงทำพิธีโหมกูณฑ์เนรมิตสตรีนางหนึ่งขึ้นมาและให้นามว่า นางกาลอัจนา และมีบุตรีหนึ่งคน คือ นางสวาหะ ต่อมาได้มีเหตุให้ต้องมีการลักลอบมีสัมพันธ์กับพระอินทร์และพระอาทิตย์คือ พาลีและสุครีพ โดยที่นางสวาหะก็รู้เห็นเรื่องนี้ด้วย และต่อมาฤๅษีโคดมดูแลเอ็นดูโอรสทั้งสองมาก ทำให้นางสวาหะ ธิดาคนโตไม่พอใจ จึงเปิดโปงเรื่องราวความจริง ทำให้ฤๅษีโคดมไม่พอใจในการประพฤติตนของนางกาลอัจนา โดยสาปให้นางนั้นเป็นหินให้พระรามในอนาคตใช้ถมเป็นถนนต่อไป และนางสวาหะก็โดนคำสาปจากมารดาเช่นกันไปยืนตีนเดียวเหนี่ยวกินลมอยู่ในป่าเชิงขอบเขาจักรวาลก่อน
ก็โดนคำสาปจากมารดาเช่นกันไปยืนตีนเดียวเหนี่ยวกินลมอยู่ในป่าเชิงขอบเขาจักรวาลก่อนที่นางให้กำเนิดหนุมานในเวลาต่อมา
อัญชนา
ของนางอัญชนา (นางสวาหะ) อุ้มบุตรหนุมาน ศิลปะราชวงศ์ปัลลวะ จัดแสดง ณ พิพิธภัณฑสถานนครมถุรา (Government Museum, Mathura ) รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย]]
นางอัญชนา ( ) ในรามายณะ หรือ นางสวาหะ ในรามเกียรติ์คือภรรยาของพญาวานรเกสรินในรามายณะและเป็นแม่ของหนุมาน

ในรามายณะ
ในรามายณะตามตำนานเล่าว่า นางอัญชนาเป็นอัปสรมีนามว่า ปัญจิกัสตละ (Punjikastala) ซึ่งถือกำเนิดบนชมพูทวีปในฐานะเจ้าหญิงแห่งวานรอันเนื่องมาจากด้วยเหตุที่ต้องคำสาป และนางได้แต่งงานกับพญาวานรเกสริน ซึ่งเป็นบุตรของพระพฤหัสบดี
ในรามเกียรติ์และเรียมเกร์
นางเป็นธิดาของฤๅษีโคดมและนางกาลอัจนา ต่อมาได้มีเหตุให้มารดาของนางต้องมีการลักลอบมีสัมพันธ์กับพระอินทร์และพระอาทิตย์และมีบุตรคือ พาลีและสุครีพ โดยที่นางสวาหะก็รู้เห็นเรื่องนี้ด้วย และต่อมาฤๅษีโคดมดูแลเอ็นดูโอรสทั้งสองมาก ทำให้นางสวาหะ ธิดาคนโตไม่พอใจ จึงเปิดโปงเรื่องราวความจริง ทำให้ฤๅษีโคดมไม่พอใจในการประพฤติตนของนางกาลอัจนา โดยสาปให้นางนั้นเป็นหินให้พระรามในอนาคตใช้ถมเป็นถนนต่อไป และนางสวาหะก็โดนคำสาปจากมารดาเช่นกันไปยืนตีนเดียวเหนี่ยวกินลมอยู่ในป่าเชิงขอบเขาจักรวาลก่อนที่นางให้กำเนิดหนุมานในเวลาต่อมา

อ้างอิง
กี่ต๋อง
กี่ต๋อง ( ) คือ คนทรงในความเชื่อของจีน โดยธรรมเนียมของร่างทรงของเทพเจ้าจีนซึ่งจะลงมาประทับร่างม้าทรงเฉพาะทุก ๆ เทศกาลกินเจหรือในโอกาสสำคัญต่าง ๆ ตามแต่เทพเจ้าที่ประจำร่างม้าทรงนั้นจะลงมาประทับร่าง (กี่ต๋อง) แต่ก็มิใช้ว่าจะลงมาประทับได้ทุกวัน เชื่อกันว่าการเข้าทรงของพระจีนเป็นการแสดงอิทธิฤทธิ์ของพระจีนและสามารถปัด เป่าสิ่งชั่วร้าย บันดาลความสุขให้แก่ผู้เคารพเลื่อมใสพระจีน
และเชื่อกันว่าผู้ที่เป็นม้าทรง (กี่ต๋อง) ของพระจีนได้ เป็นผู้มีบุญที่เทพเจ้าเลือกแล้ว แม้จะอยู่ไกลเพียงใด แต่อาการของคนจะเป็นม้าทรงจะออกมาเอง ชีวิต ของคนที่เป็นม้าทรงจะเกี่ยวข้องกับศาลเจ้าไปโดยปริยาย ม้าทรงแต่ละคนจะต้องมีพี่เลี้ยงอย่าน้อยสองถึงสามคน คือคนดูแลในเรื่องต่าง ๆ เช่น การใส่ต้อ การนำไปทำพิธีต่าง ๆ ถืออาวุธหรือสิ่งของ และม้าทรงจะต้องถือศีลกินเจ ไปทำความสะอาดศาลเจ้า เวลาศาลเจ้ามีงานวันเกิด (แซยิด) เทพเจ้าต่าง ๆ ก็ต้องเข้าร่วมงานไม่จำเป็นต้องไปประทับทรงแค่เข้ารวมในงานก็พอ และที่สำคัญม้าทรงมีหน้าที่เป็นตัวแทนของเทพเจ้าในการช่วยเหลือมนุษย์ เช่น คนป่วย คนมีเคราะห์ คนที่มีปัญหาทางจิตใจ ชีวิต ครอบครัว โดยรวมการเข้าทรงของ พระจีน จะมาช่วยขจัด
าะห์ คนที่มีปัญหาทางจิตใจ ชีวิต ครอบครัว โดยรวมการเข้าทรงของ พระจีน จะมาช่วยขจัดปัดเป่าทุกข์ร้อน รักษาโรคภัยไข้เจ็บ บันดาลความเจริญรุ่งเรืองในการประกอบอาชีพ และอำนวยความเป็นสิริมงคลให้แก่ผู้ที่เคารพเลื่อมใส
การแสดงอิทธิฤทธิ์ของพระจีน เมื่อพระจีนเข้าทรงแล้ว บางครั้งจะคว้าอาวุธ คู่มือ มีทั้งดาบจีน ง้าว ขวาน มีด เหล็กแหลม ลูกตุ้มเหล็ก เป็นต้น ออกมาร่ายรำ ฟาดฟัน ทิ่มแทงร่างกายตนเอง เช่น แก้ม ลิ้น แขน หน้าอก หลัง สีข้าง ตัดลิ้นออกมาเขียนยันต์เขียนฮู้ให้ผู้เคารพเลื่อมใสเก็บไว้เป็นสิริมงคล การกระทำของพระจีนม้าทรงจะไม่รู้สึกตัวไม่มีความเจ็บปวดซึ่งหลังจากพระ จีนออกจากการเข้าทรงแล้ว ร่างม้าทรงจะมีร่องรอยบาดแผลอยู่เพียงเล็กน้อย ซึ่งจะหายไปเองโดยใช้ยันต์ปิดไว้ ร่องรอยที่แก้มก็เพียงเอาเถ้าขี้ธูปอุดรูไว้ก็จะหายสนิท
การรับปรึกษาแก่ผู้เลื่อมใส โดยผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือจะเล่าเรื่องของตนซึ่งพระจีนก็จะให้คำปรึกษา แนะนำ ชี้แนะวิธีปฏิบัติตามแก่กรณี ระหว่างทำพิธี จะมีการประโคม "ตัวก้อ" กลองใหญ่ "กิมก้อ" กลองเล็ก และโกก้อ "กลอง แห่ขบวน" และจุดประทัดอึกทึกเร้าใจอยู่ตลอดเวลา การออกจากร่างม้าทรง เมื่อเสร็จภารกิจ หรือตามเวลาอันสมควร พระจีนก็จะออกจากร่างม้าทรง โดยมีพี่เลี้ยงคอยช่วยเหลือ

ดูเพิ่ม
* เทวรูปจีน
* ศาลเจ้าจีน
* วัดจีน

อ้างอิง
วัดท้าวอู่ทอง (จังหวัดปราจีนบุรี)
วัดท้าวอู่ทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกไม้ลาย อำเภอเมืองปราจีนบุรี จังหวัดปราจีนบุรี

ประวัติของวัดมีเรื่องเล่าสืบกันมาว่า วัดท้าวอู่ทองสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2000 โดยราษฏรที่อพยบหนีโรคอหิวาห์มาจากเมืองอู่ทอง โดยตายายคู่หนึ่ง ที่อพยพหนีโรคอหิวาห์มาจากเมืองอู่ทอง โดยนำเงินที่สมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 (พระเจ้าอู่ทอง) พระราชทานทรัพย์มาให้จำนวนมาก ใช้ในการก่อสร้างวัดแห่งนี้ จึงตั้งชื่อตามพระนามของพระองค์ เพื่อเป็นการเทิดทูนและเฉลิมพระเกียรติ อย่างไรก็ดีข้อมูลจากสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1921 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2420
โบราณสถานที่สำคัญของวัดคือ มณฑปรูปทรงสี่เหลี่ยม ตัวอาคารเป็นคอนกรีต คล้ายศิลปตะวันตก ขนาดตัวอาคารวัดโดยรอบได้ 130 เมตร สูง 10 เมตร สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2453 ภายในอาคารเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปปางสมาธิ 4 องค์ (พระพุทธรูปทั้ง 4 องค์ ศิลปะอู่ทอง ทรงพระนามว่า พระกกุสันธพุทธเจ้า พระโกนาคมณพุทธเจ้า พระกัสสปพระพุทธเจ้า พระศรีศากยมุนีโคดมพุทธเจ้า) สูง 6–8 เมตร มีพุทธลักษณะงดงาม ประทับนั่งหันพระปฤษฎางค์ (ด้านหลัง) เข้าหากัน นอกจากนั้นวัดยังมีต้นตะเคียนทองที่ได้รับเลือกเป็นรุกข มรดกของแผ่นดิน มีอายุกว่า 600 ปี

อ้างอิง
วัดคชศิลาวนาราม
วัดคชศิลาวนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ใน ตำบลบาละ อำเภอกาบัง จังหวัดยะลา

วัดคชศิลาวนารามมีนายนุกูล และนางกานดา เศรษฐกุล เป็นผู้บริจาคที่ดินให้สร้างวัด และผู้ก่อตั้งวัด คือ พระครูปลัดธวัธชัย ฉายา ญาณสุโข เจ้าอาวาสวัดปูแหล ตำบลบาโร๊ะ อำเภอยะหา จังหวัดยะลา และเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกของวัดคชศิลาวนาราม กระทรวงศึกษาธิการประกาศแต่งตั้งเป็นวัดขึ้นในพระพุทธศาสนานามว่า "วัดคชศิลาวนาราม" ประกาศ ณ วันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2550

แม้จะอยู่ภายใต้สังคมพหุวัฒนธรรมชายแดนใต้ ประชาชนในท้องที่ก็ยังร่วมกันบูรณะวัดดังเช่นในวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 ประชาชนพหุศาสนาร่วมกันทาสี ทำความสะอาดวัด

อ้างอิง
วัดดอยแท่นพระผาหลวง
วัดดอยแท่นพระผาหลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลป่าไผ่ อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่

ประวัติ
วัดดอยแท่นพระผาหลวงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1900 ประวัติวัดระบุว่าตั้งเมื่อ พ.ศ. 1924 มีตำนานเล่าว่าก่อนที่พระพุทธเจ้าจะเสด็จดับขันธ์ปรินิพพาน ได้เคยมาเสวยภัตกิจ ณ แท่นหินศิลาขนาดใหญ่ และได้ทรงตรัสกับพระอานนท์ว่า ภายหน้าหินก่อนนี้จะปรากฏชื่อ ผาหลวงแท่นพระ ซึ่งคือที่ตั้งวัดปัจจุบัน
ครูบาเจ้าศรีวิชัยเคยมาจำพรรษาที่วัดนี้ หลังจากนั้นจึงได้ถูกทิ้งร้างไป จนกระทั่งเมื่อ พ.ศ. 2519 พระอาจารย์วัลลภกิตติภัทโต อดีตเจ้าอาวาสวัดดอยแท่นพระผาหลวง ได้พบวัดนี้ระหว่างธุดงค์และได้บูรณปฏิสังขรณ์วัดขึ้น ภายหลังพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้เสด็จมายังบ่อน้ำของวัด เพื่อทอดพระเนตรสภาพผืนป่า ทรงมีรับสั่งให้มหาวิทยาลัยแม่โจ้ กรมชลประทาน และหน่วยงานภาคส่วนต่าง ๆ ร่วมกันฟื้นฟูผืนป่าบ้านโปปง
เสนาสนะและปูชนียวัตถุ
อุโบสถมีลักษณะเก่าเป็น 4 เหลี่ยมผืนผ้าเป็นไม้สักทั้งหลังและชั้นเดียว พระที่อยู่ด้านในจะหันหลังให้ ส่วนประตูมีนางเทวดาติดที่ประตูและมีค้านกันให้เดินเข้าไปและมีรูปวาดติดประตูที่ต่างจากวัดอื่นและอุโบสถ์ตั้งอยู่หลังก้อนหินหรือแท่นพระ เจดีย์สีเงินและรอบเจดีย์มีนักสัตว์ซึ่งยอดเจดีย์เป็นสีทองและตรงด้านล่างของเจดีย์ประดับไปด้วยแก้วที่มีหลากหลายสีติดรอบเจดีย์และตั้งอยู่ที่สูงมีบันได 100 กว่าขั้น บันไดทางขึ้นมีรูปปั้นพญานาคอยู่ขนาบทั้ง 2 ข้าง ระหว่างทางเดินขึ้นบันไดมีระฆังแขวน

ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธานศิลปะเชียงแสนยุคต้น อายุกว่า 700 ปี แท่นผาหินก้อนใหญ่ รอยพระพุทธบาท จารึกแผ่นไม้ รั้วเหล็กที่มีการจารึกอักษรล้านนาโบราณ
วัดลอยเคราะห์
วัดลอยเคราะห์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างคลาน อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
วัดลอยเคราะห์ เดิมชื่อว่า วัดร้อยข้อ (วัดฮ้อยข้อ) สร้างขึ้นประมาณปี พ.ศ. 1910 (สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1201) ในสมัยพญากือนา กษัตริย์องค์ที่ 6 แห่งราชวงศ์มังราย ช่วงปลายรัชสมัยพม่ายกทัพมาตีล้านนา และยึดครองล้านนาได้สำเร็จ วัดต่าง ๆ ในเชียงใหม่จึงถูกทิ้งร้างไป ต่อมาพระเจ้ากาวิละยกทัพไปตีเมืองเชียงแสนที่ยังคงอยู่ใต้การปกครองของพม่าได้สำเร็จ จึงได้กวาดต้อนชาวเชียงแสนมาอยู่ในเมืองเชียงใหม่ ชาวเชียงแสนได้บูรณปฏิสังขรณ์วัดร้อยข้อขึ้นมาใหม่ และนำชื่อวัดในเมืองเชียงแสนมาตั้งเป็นชื่อใหม่ว่า "วัดลอยเคราะห์" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2040 วัดได้รับการบูรณะระหว่าง พ.ศ. 2550–2551 ซึ่งเป็นการบูรณะที่ยังคงรักษารูปแบบเ
040 วัดได้รับการบูรณะระหว่าง พ.ศ. 2550–2551 ซึ่งเป็นการบูรณะที่ยังคงรักษารูปแบบเดิมที่สร้างมาตั้งแต่ พ.ศ. 2408
วิหารของวัดตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของวัด เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนสถาปัตยกรรมล้านนา ได้รับการบูรณะครั้งใหญ่เมื่อ พ.ศ. 2545 หน้าบันประดับด้วยลายปูนปั้นพระพุทธรูปปางสมาธิ สัตว์ในวรรณคดี และลายพรรณพฤกษา ประตูเป็นลวดลายรดน้ำรูปเทพนม และตัวปั้นลมหรือนาคสะดุ้งด้านหลัง ที่ทำลวดลายด้วยการติดกระจกสีต่าง ๆ ภายในประดิษฐาน พระพุทธศุภโชคศรีลอยเคราะห์มิ่งมงคล

อ้างอิง
วัดหัวฝาย
วัดหัวฝาย อาจหมายถึง
* วัดหัวฝาย จังหวัดฉะเชิงเทรา
* วัดหัวฝาย อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย
* วัดหัวฝาย อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย
* วัดหัวฝาย อำเภอแม่สรวย จังหวัดเชียงราย
* วัดหัวฝาย อำเภอเวียงชัย จังหวัดเชียงราย
* วัดหัวฝาย อำเภอไชยปราการ จังหวัดเชียงใหม่
* วัดหัวฝาย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
* วัดหัวฝาย อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่
* วัดหัวฝาย อำเภอแม่ออน จังหวัดเชียงใหม่
* วัดหัวฝาย อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่
* วัดหัวฝาย จังหวัดตาก
* วัดหัวฝาย อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่
* วัดหัวฝาย อำเภอลอง จังหวัดแพร่
* วัดหัวฝาย จังหวัดมหาสารคาม
* วัดหัวฝาย อำเภอแจ้ห่ม จังหวัดลำปาง
* วัดหัวฝาย อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง
* วัดหัวฝาย อำเภอแม่ทะ
ห่ม จังหวัดลำปาง
* วัดหัวฝาย อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง
* วัดหัวฝาย อำเภอแม่ทะ จังหวัดลำปาง
* วัดหัวฝาย อำเภอแม่เมาะ จังหวัดลำปาง
* วัดหัวฝาย จังหวัดลำพูน
* วัดหัวฝาย อำเภอทุ่งเสลี่ยม จังหวัดสุโขทัย
* วัดหัวฝาย อำเภอบ้านด่านลานหอย จังหวัดสุโขทัย
* วัดหัวฝาย อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย
วัดหัวฝาย (อำเภอเมืองเชียงใหม่)
วัดหัวฝาย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างคลาน อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
วัดหัวฝายตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2130 เดิมชื่อ วัดศรีสร้อยทรายมูล สันนิษฐานว่าชาวบ้านน่าจะร่วมกันสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจและประกอบพิธีกรรมทางศาสนาของคนในหมู่บ้าน เพราะในอดีตที่ตั้งของวัดอยู่นอกกำแพงเมืองเชียงใหม่และอยู่กลางทุ่งนา คงไม่ใช่วัดที่สร้างขึ้นโดยกษัตริย์หรือข้าราชการ ขุนนาง ชาวบ้านร่วมกันสร้างใช้ชื่อว่า "วัดศรีสร้อยทรายมูล" หรือที่ชาวบ้านนิยมเรียกกันว่า วัดปูคำ เพราะว่าสถานที่ตั้งของวัดอยู่บริเวณทุ่งนา มีปูมาอาศัยในบริเวณดังกล่าวเป็นจำนวนมาก จนเมื่อครั้งที่ยอดพระธาตุของวัดพังลงมา มีชาวบ้านเห็น ปูเงิน ปูคำ มาอาศัยอยู่บริเวณพระธาตุ เพื่อรักษาองค์พระธาตุ จึงเรียกกันว่า วัดปูคำ หรือบ้างก็เรียกว่า วัดน้ำปู เพราะวัดตั้งอยู่กลางทุ่
ะธาตุ จึงเรียกกันว่า วัดปูคำ หรือบ้างก็เรียกว่า วัดน้ำปู เพราะวัดตั้งอยู่กลางทุ่งนามีปูมาก ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดหัวฝาย" เพราะบริเวณใกล้วัดเป็นฝ่ายกั้นน้ำ วัดหัวฝายได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
วัดมีเจดีย์ซึ่งแต่เดิมเป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนทรงล้านนา เนื่องจากเวลาผ่านไป สภาพของเจดีย์ก็ทรุดโทรมและพังลงมาชาวบ้านจึงร่วมกับทางวัดบูรณะเจดีย์ใหม่โดยการประดับด้วยกระจกแก้วทั้งองค์ พระพุทธรูปเก่าแก่ประจำวัดมีพระพุทธรูปเก่าแก่อยู่ทั้งหมด 4 องค์ คือ พระพุทธสิงห์หนึ่ง จำนวน 3 องค์ (แต่สูญหายไป 2 องค์) พระพุทธรูปหินอ่อนศิลปะเชียงแสน 1 องค์
รายนามเจ้าอาวาส
* พระดี คนะวังโส พ.ศ. 2476–2478
* พระตา รตนรัฐวตโณ พ.ศ. 2478–2489
* พระยาน เขมงกโล พ.ศ. 2489–2504
* พระครูชลธารพิทักษ์ คำปัน มหาวัณโณ พ.ศ. 2504–2538
* พระปลัดมนตรี อภิวัณโณ พ.ศ. 2538–2540
* พระไปฏิกา เอกรัตน์ ประภัสโร พ.ศ. 2540–2541
* พระอธิการสุกิจ คนสีโล พ.ศ. 2541–2547
* พระประดิษฐ์ ทินฺนญาโณ รักษาการแทนเจ้าอาวาส ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดเขาแก้ว (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดเขาแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทุ่งกง อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ปัจจุบันเจ้าอาวาสชื่อพระครูวิสุทธิวุฒิคุณ เนื้อที่ของวัดมีประมาณ 15 ไร่เศษ เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า
วัดเขาแก้วประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2378 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2425 เดิมชื่อ วัดรัตนคีรี แต่ชาวบ้านทั่วไปนิยมเรียก "วัดเขาแก้ว" เป็นวัดโบราณ ตามหลักฐานโบราณคดีน่าจะมีมาแต่ปลายสมัยกรุงศรีอยุธยา วัดนี้ได้รับการฟื้นฟูให้เจริญรุ่งเรืองขึ้นอีกในปลายสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เคยเป็นแหล่งศึกษาวิชาตำรายาพื้นบ้านที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของอำเภอกาญจนดิษฐ์ ใกล้วัดมีแหล่งน้ำสำคัญคือ น้ำเขาแก้ว หรือห้วยแก้ว ในสมัยโบราณถือเป็นแหล่งน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่ใช้ประกอบพิธีบรมราชาภิเษก วัดมีวิหารจตุคามซึ่งประดับตกแต่งด้วยองค์จตุคามรามเทพ กว่า 50 รุ่น กว่า 2 แสนองค์ ไว้ที่ผนังด้านในและด้านนอก
โบราณวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ ประติมากรรมหลากหลายในบริเวณวัด ซากอิฐโบราณซึ่งน่าจะเป็นอุโบสถหลังเก่าที่รื้อทำลายไปแล้ว หมู่พระพุทธรูปศิลาทรายแดงเช่นเดียวกัน ใบเสมาเก่าบางส่วนก็ถูกทิ้งทำลายภายใน รอยพระพุทธบาทจำลองโลหะผสมสร้างเมื่อ พ.ศ 2490 อุโบสถมีพระประธาน ซึ่งเป็นพระพุทธรูปศิลาทรายแดง ฝีมือช่างพื้นเมืองซึ่งก็ถูกตกแต่งจนผิดไปจากลักษณะเดิม สร้างในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น

อ้างอิง
วัดกลางอุดมเวทย์
วัดกลางอุดมเวทย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพนมไพร อำเภอพนมไพร จังหวัดร้อยเอ็ด ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 9 ไร่ 71 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูอดุลจันทคุณ เป็นเจ้าอาวาส และดำรงตำแหน่งเจ้าคณะตำบลพนมไพร เขต 1
วัดกลางอุดมเวทย์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2425 เดิมชื่อ วัดโพธิ์ เพราะเห็นว่าเป็นวัดที่ต้นโพธิ์มากและได้เดินทางไปขอแบ่งชิ้นส่วนของพระอุรังคธาตุมาจากภูกำพร้านำมาประดิษฐานไว้ที่วัดโพธิ์ และมีการสร้างพระสถูปเจดีย์เพื่อบรรจุชิ้นส่วนของพระอุรังคธาตุและพระพุทธรูปที่ได้อัญเชิญมาจากภูกำพร้า อีกพันปีต่อมา ในสมัยพระครูกิตติมาศักดิ์ (พระครูม้าวหรือยาคูตุ้ย) ประมาณ พ.ศ. 2402–2535 พระครูกิตติมาศักดิ์ได้ทำการปฏิสังขรณ์และบูรณะวัดโพธิ์ ได้เปลี่ยนชื่อวัดโพธิ์ใหม่และประกาศ ชื่อใหม่อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2425 ซึ่งชื่อใหม่ของวัดโพธิ์คือ "วัดกลางอุดมเวทย์" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2450 ต่อมาในสมัยของพระครูประโชตธรรมานุยุต (
สุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2450 ต่อมาในสมัยของพระครูประโชตธรรมานุยุต (หลวงพ่อชารี) เป็นเจ้าอาวาสระหว่าง พ.ศ. 2497–2514 ได้เห็นว่าองค์พระมหาธาตุได้ทรุดโทรมปรักหักพังลงมามาก จึงได้ชักชวนญาติโยมช่วยกันทำการบูรณปฏิสังขรณ์ขึ้นใหม่จนสำเร็จเป็นองค์
ปูชนียวัตถุมีสถูป 5 องค์ คือ องค์ที่ 1 เป็นสถูปขนาดใหญ่ ชาวบ้านเรียกชื่อว่า พระธาตุ ไม่ปรากฏหลักฐานการสร้าง องค์ที่ 2 และองค์ที่ 3 เป็นสถูปโบราณเช่นเดียวกับสถูปองค์แรก สูงประมาณ 10 เมตร ไม่ปรากฏหลักฐานการสร้าง องค์ที่ 4 เป็นสถูปของพระครู ประโชติธรรมานุยุต (เจ้าอาวาสรูปที่ 4) ซึ่งศิษยานุศิษย์สร้างขึ้นบรรจุอัฐิของพระครูประโชติธรรมานุยุต องค์ที่ 5 สถูปบรรจุอัฐิของหลวงพ่อพระครูกิตติมศักดิ์ (เจ้าอาวาสรูปที่ 1) สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 พระพุทธรูปมีพระเจ้าใหญ่ เป็นพระพุทธรูปขนาดใหญ่ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520

อ้างอิง
วัดชนะไชยศรี
วัดชนะไชยศรี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลฟากห้วย อำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว

วัดชนะไชยศรี เดิมนั้นชาวบ้านเรียก วัดเกาะ เชื่อกันว่าสร้างขึ้นหลังจากที่บรรพบุรุษของชาวไทยญ้ออพยพเข้ามาอยู่ในบริเวณอำเภออรัญประเทศ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2471 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2548
อุโบสถสร้างขึ้นตามคติความเชื่อแบบไทยดั้งเดิม มีขนาดและสัดส่วนที่งดงาม เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนขนาดเล็ก หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องดินเผา ซ้อน 2 ชั้น 2 ตับ มีการประดับเครื่องลำยองตามไทยประเพณี คือ ช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ และงวงไอยรา บริเวณกลางสันหลังคาสัตตบริภัณฑ์ตามแบบศิลปะลาว ลายปูนปนรูปหม้อน้ำประดับลายดอกไม้ ด้านข้างเป็นลาดก้านขดขนาบข้างหม้อน้ำ
ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2499 อาจารย์เย็น เจ้าอาวาสสมัยนั้นได้ร่วมกับชาวบ้านสร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้นทางฝั่งตะวันออกของห้วยพรหมโหด แทนอุโบสถหลังเก่าที่ชำรุดจนไม่สามารถใช้ประกอบศาสนกิจได้ ลักษณะเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาด หลังคาเครื่องไม้ทรงจั่วลดชั้น 2 ชั้น มุงกระเบื้องดินเผาซึ่งกล่าวกันว่าซื้อมาจากอาคารเก่าที่เมืองศรีโสภณ ประเทศกัมพูชา มีชายคาปีกนกคลุมโดยรอบ บนกึ่งกลางสันหลังคามีสัตบริภัณฑ์หรือช่อฟ้าประดับลายไม้แกะสลัก ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปประธาน หล่อด้วยทองเหลือง ลักษณะทางสถาปัตยกรรมของอุโบสถได้รับอิทธิพลของศิลปะล้านนาหรือล้านช้าง ซุ้มเสมามีลักษณะเป็นซุ้มเสมาปูนปั้นมีลวดลายตกแต่งภายในมีใบเสมาหินประดิษฐานอยู่

อ้างอิง
วัดหัวนา (จังหวัดกาญจนบุรี)
วัดหัวนา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากแพรก อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี จากเดิมมีพื้นที่ 10 ไร่ ภายหลังได้มีผู้ศรัทธาบริจาคที่ดินถวายวัด ปัจจุบันวัดหัวนามีพื้นที่ 26 ไร่ ปัจจุบันมีพระอธิการทองดี โชติปญฺโญ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

แต่ก่อนเป็นป่าเขาและตั้งเป็นสำนักสงฆ์หัวนา เมื่อ พ.ศ. 2522 โดยมีพระครูกาญจนมงคลเขต (บาง สนฺตจิตฺโต) เป็นหัวหน้าคณะสงฆ์สำนักสงฆ์หัวนา ต่อมาพระครูกาญจนมงคลเขต ท่านก็ได้บุกเบิกและร่วมมือกันกับชาวบ้านพัฒนาสำนักสงฆ์หัวนานี้เรื่อยมา จนได้รับการยกฐานะให้เป็นวัดเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537 และได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดหัวนาเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537
จุดเด่นหน้าวัดได้แก่พระขาวองค์ใหญ่อยู่หน้าวัด อุโบสถมีการจัดงานผูกพัทธสีมา ปิดทองฝังลูกนิมิตเสร็จ เมื่อวันที่ 21–29 มกราคม พ.ศ. 2555 และทำเหรียญพระครูกาญจนมงคล (หลวงพ่อบาง สนฺตจิตโต) แจกในงาน และเป็นวัตถุมงคลรุ่นแรกและเป็นรุ่นเดียวแจก

อ้างอิง
คลองบางแวก
คลองบางแวก เป็นคลองที่เชื่อมโยงกับคลองอื่น ๆ เช่น คลองราชมนตรี คลองภาษีเจริญ และคลองบางกอกใหญ่ ในท้องที่เขตบางแคและเขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร ในเขตภาษีเจริญมีความยาว 4,000 เมตร กว้าง 6–10 เมตร ในเขตบางแคมีความยาว 6,500 กว้าง 6–10 เมตร เป็นเส้นทางรองรับน้ำฝนและเส้นทางระบายน้ำที่สำคัญ
เหตุที่ชื่อคลองบางแวก ในยุคสมัยนั้นการเข้าถึงพื้นที่ต้องใช้การสัญจรทางน้ำ การจะเข้าคลองบางแวกได้ต้องแหวกผักตบชวาที่มีอยู่เป็นจำนวนมาก บริเวณคลองบางแวกมีการตั้งชุมชนมาตั้งแต่สมัยอยุธยา วัดบางแวกถือเป็นวัดที่เก่าแก่ที่สุดในย่านนี้ สร้างขึ้นในสมัยปลายกรุงศรีอยุธยา (ประมาณ พ.ศ. 2285) เดิมในบริเวณนี้เต็มไปด้วยพื้นที่นาและสวน เป็นเส้นทางที่คลาคล่ำไปด้วยเรือสินค้านานาชนิด พ่อค้าแม่ค้าจากบางช้าง ราชบุรี เป็นต้น ต่างนำผลผลิตของตนล่องเรือลงมาจำหน่ายแลกเปลี่ยนกัน

วัดที่ตั้งอยู่ริมคลองบางแวก ได้แก่ วัดบางแวก วัดนก วัดตะโน วัดโตนด วัดชัยฉิมพลี และวัดบุณยประดิษฐ์ซึ่งบริเวณหน้าวัดมีการปลูกต้นทองอุไรภายในสวนป่าปริศนาธรรม

อ้างอิง
ราชปุต
ราชปุต (จากสันสกฤต ราชบุตร) เป็นกลุ่มขนาดใหญ่ หลายองค์ประกอบ ที่ประกอบด้วยชนชั้นวรรณะ, เครือสายคณาญาติ และกลุ่มท้องถิ่น ที่มีจุดร่วมคือสถานะทางสังคมและการเป็นผู้สืบเชื้อสายทางวงศ์วานมาจากอนุทวีปอินเดีย คำว่าราชปุตรวมถึงเผ่าวงศ์ตระกูลทางบิดา ที่ซึ่งในอดีตมีความเกี่ยวโยงกับความเป็นนักรบ
เมื่อเวลาผ่านไป ราชปุตเริ่มเกิดขึ้นมาในฐานะชนชั้นทางสังคมที่ประกอบด้วยผู้คนจากพื้นหลังทางชาติพันธุ์และภูมิศาสตร์ที่แตกต่างหลากหลายกัน ในระหว่างศตวรรษที่ 16-17 การรับสมาชิกภาพของชนชั้นนี้ต้องผ่านทางการเป็นบุตรหลายเท่านั้น กระนั้นก็ยังคงมีราชปุตที่อ้างสถานะใหม่ให้ตนเองขึ้นมาใหม่อยู่เรื่อยมาตลอดหลายศตวรรษ อาณาจักรที่ราชปุตเป็นผู้ปกครองหลายแห่งมีบทบาทสำคัญในหลายภูมิภาคจองอินเดียเหนือและกลาง เรื่อยมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 7
ที่มา
ที่มาของราชปุตเป็นประเด็นถกเถียงของนักประวัติศาสตร์มาอย่างยาวนาน สตีษ จันทระ เสนอว่า "นักประวัติศาสตร์รุ่นใหม่หลายคนเชื่อราว ๆ เดียวกันว่าราชปุตประกอบด้วยกลุ่มจิปาถะแยกย่อยต่าง ๆ ซึ่งรวมถึงศูทรและชนเผ่าต่าง ๆ ด้วย บางส่วนเป็นพราหมณ์ที่ออกรบ บ้างก็มาจากชนเผ่า ทั้งพื้นถิ่นและจากดินแดนอื่น" ฉนั้น การก่อตัวขึ้นของชุมชนราชปุตเป็นผลมาจากปัจจัยทางการเมืองที่ส่งผลต่อการขยับลำดับขั้นทางสังคม ที่ซึ่งนักวิชาการบางส่วนเรียกว่ากระบวนการสันสกฤตาภิวัตน์ หรือ ราชปุตราภิวัตน์ นักวิชาการรุ่นใหม่มีความเห็นตรงกันว่าเผ่าพงศ์ราชปุตแทบทั้งหมดมีจุดเริ่มต้นจากชุมชนไพร่ทาส หรือชุมชนผู้สอนศาสนา
อัลฟ์ ฮิลเตบีเตล ได้บรรยายถึงทฤษฎีสามประการจากยุค บริติชราช และก่อนหน้า รวมถึงเสนอว่าทฤษฎีเหล่านี้ถูกเพิกเมินโดยนักวิชาการรุ่นใหม่ นักเขียนยุคสมัยอาณานิคมอังกฤษ ระบุว่าราชปุตเป็นผู้สืบเชื้อสายจากอดีตผู้รุกรานที่เป็นต่างชาติ เช่น ชาวสไกเทีย หรือ ฮูนา และเชื่อว่ามีตำนาน "อัคนีกุลา" สร้างขึ้นมาเพื่อปกปิดที่มาจากต่างแดนของตน ทฤษฎีนี้เชื่อว่าราชปุตมีที่มาจากกลุ่มกษัตริยะในศตวรรษที่ 6-7 หลังการล่มสลายของจักรวรรดิคุปตะ นอกจากนักวิชาการเจ้าอาณานิคมแล้ว ทฤษฎีนี้ยังได้รับการสนับสนุนโดยนักวิชาการพื้นถิ่นอย่างดี อาร์ ภันทรการ์ ทฤษฎีที่สองเสนอโดยนักประวัติศาสตร์ชาตินิยม ซี วี ไวทยะ (C.V.Vaidya) เชื่อในทฤษฎีการรุกรานของชาวอารยัน และเชื่อว่าในศตวรรษที่ 9-10
ไวทยะ (C.V.Vaidya) เชื่อในทฤษฎีการรุกรานของชาวอารยัน และเชื่อว่าในศตวรรษที่ 9-10 อินเดียมีแต่คนชนเดียว คือชาวอารยัน ส่วนราชปุตมีพื้นเพมาจากกษัตริยะอารยันพระเวท ทั้งจากรามายณะ และ มหาภารตะ ไวทยะอ้างลักษณะบางประการมาสนับสนุนทฤษฎีตน เช่น ความกล้าหาญ, ความแข็งแกร่งทางกาย ของทราวบดี และ กาวสัลยะ เทียบกับความกล้ากาญของราชปุต กระนั้น ฮิลเตบีเตลระบุว่าทฤษฎีนี้มีจุดพร่องที่ว่ายุคสมัยพระเวทหรือมหาภารตะในหลายพันปีก่อนคริสต์กาล กับธรรมเนียมราชปุตที่เริ่มมีในราชสถานสมัยศตวรรษที่ 17 ฮิลเตบีเตลสรุปว่าความพยายามโยงราชปุตเข้ากับมหากาพย์เหล่านี้ "ไม่น่าเชื่อถือ" และยังอ้างคำกล่าวของแนนซี แม็กลีน กับ บี ดี จัตโตปาธยาย (B.D.Chattopadhyaya) ซึ่งระบุว่างานของไวทยะ
งแนนซี แม็กลีน กับ บี ดี จัตโตปาธยาย (B.D.Chattopadhyaya) ซึ่งระบุว่างานของไวทยะเกี่ยวกับราชปุตนี้ "มักจะไม่มีหวัง" ทฤษฎีกลุ่มสุดท้ายซึ่งมีนักประวัติศาสตร์เช่น ชัย นารายัณ อโสปา (Jai Narayan Asopa) ตั้งทฤษฎีว่าราชปุตคือพรหมิณที่ต่อมากลายมาเป็นผู้นำ อย่างไรก็ตาม ฮินเตบีเตลปฏิเสธทฤษฎีของเขา ระบุว่า "เกินจริง" และ "ไม่เป็นเรื่องเป็นราว"
นิหาล จันท์
โดยนิหาล จันท์, พิพิธภัณฑ์แห่งชาตินิวเดลี]]
นิหาล จันท์ (อักษรโรมัน: Nihâl Chand, 1710–1782) เป็นจิตรกรและกวีชาวอินเดียที่สร้างสรรค์ผลงานที่เป็นตัวอย่างชิ้นสำคัญของจิตรกรรมราชปุต นิหาลเป็นหัวหน้าช่างจิตรกรรมประจำราชสำนักที่กิศนคฤห์และเป็นช่างเขียนภาพบางส่วนของราชสกุลในรัชสมัยของนครีทาส (Nagri Das หรือ สวันต์ สิงห์; Savant Singh) นอกจากนี้ยังเชื่อว่าเขาเป็นผู้สร้างสรรค์ภาพเขียนจุลศิลป์ (miniature painting) แสดงภาพของราชาสวันต์ สิงห์ เคียงข้างพระมเหสี บานี ถานี ในรูปแบบเดียวกับพระกฤษณะ เคียงข้างพระแม่ราธา ผลงานเหล่านี้ "ยกย่องกันไปทั่วว่าเป็นภาพเขียนจุลศิลป์ที่ดีที่สุดของราชสถาน" กระนั้นภาพเขียนจุลทรรศน์ของนิหาลถือว่ามีขนาดใหญ่ (ได้ถึง 48 x 36
สุดของราชสถาน" กระนั้นภาพเขียนจุลทรรศน์ของนิหาลถือว่ามีขนาดใหญ่ (ได้ถึง 48 x 36 ซม) เมื่อเทียบกับภาพเขียนจุลศิลป์อื่น ๆ นิหาลเป็นสาวกที่เคร่งครัดของวัลลภผู้ริเริ่มปรัชญาฮินดูสายพระกฤษณะ ลักษณะนี้พบได้ทั่วไปในงานของนิศาลที่ยกให้ราชาประดุจเทพเจ้าด้วยการทาสีกายเป็นสีน้ำเงิย เหมือนพระกฤษณะ เชื่อว่านิศาลอยู่ที่กิศนคฤห์ระหว่างปี 1719 ถึง 1726
ระเบียงภาพ

File:7_attrib_to_Nihal_Chand_Raja_Savant_Singh_and_Bani_Thani_as_Krishna_and_Radha_Artwork_ca_1760_Fine_Arts_Museums_of_San_Francisco.jpg|ราชาสวันต์ สิงห์ และ บานีถานี ในรูปพระกฤษณะกับพระแม่ราธา, ราวปี 1760
File:Radha and Krishna in the boat of love - Google Art Project.jpg|พระแม่ราธาและพระกฤษณะ ประทับบนเรือแห่งรัก
File:Maker_unknown%2C_India_-_Krishna_and_Radha_-_Google_Art_Project.jpg|พระแม่ราธาและพระกฤษณะ, สีน้ำและทองบนผ้าฝ้าย, ราวปี 1750. 
File:3 Nichal Chand (attr) Krishna Celebrates Holi with Radha and the Gopis 1750-60 Boston MFA.jpg|พระกฤษณะฉลองโหลีร่วมกับพระแม่ราธาและบรรดาโคปี, ราวปี 1750–60, ปัจจุบันจัดแสดงที่บอสตัน
อ้างอิง

บรรณานุกรม
* Bani Thani
* Harle, J.C., The Art and Architecture of the Indian Subcontinent, 2nd edn. 1994, Yale University Press Pelican History of Art, 
* Kishangarh Miniatures - In Quest Of Divine Love
* (see index: p. 148-152; plate 56, 70)

แหล่งข้อมูลอื่น

* Raja Savant Singh and Bani Thani as Krishna and Radha Strolling in a Palace Garden
ศาลหลักเมืองนครราชสีมา
ศาลหลักเมืองนครราชสีมา เป็นศาลที่สร้างขึ้นมาพร้อมกับการสร้างเมืองนครราชสีมา ถือเป็นเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์คู่บ้านคู่เมืองประจำจังหวัด สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช แห่งกรุงศรีอยุธยา ตั้งอยู่บริเวณมุมวัดพระนารายณ์มหาราช ถนนจอมพล ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา
ประวัติ
*ในแผ่นดินสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ในช่วงระหว่างปี พ.ศ. 2199-2231 ศาลหลักเมืองถูกสร้างเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำจังหวัด เป็นที่เคารพนับถือและมากราบไหว้เป็นประจำ 
*พ.ศ. 2369 เจ้าอนุวงศ์ได้ยกกองทัพมายึดเมืองนครราชสีมา ได้ทำลายเมืองนครราชสีมา รวมถึงโค่นล้มเสาหลักเมืองลงด้วย
*วันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2444 (ร.ศ. 119) พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) เสด็จพระราชดำเนินโดยรถไฟ ทรงได้เสด็จทอดพระเนตรศาลหลักเมือง ทรงจุดเทียนบูชาเทพารักษ์ แล้วเสด็จทรงม้าพระที่นั่งกลับทางประตูชุมพล
*วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2446 (ร.ศ. 122) พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จฯ มาทรงสังเวย ขณะนั้นพระองค์ทรงดำรงพระยศเป็นสยามมกุฎราชกุมาร
*วันที่ 30
ได้เสด็จฯ มาทรงสังเวย ขณะนั้นพระองค์ทรงดำรงพระยศเป็นสยามมกุฎราชกุมาร
*วันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2506 เวลา 09.30 น. ประชาชนพ่อค้า ข้าราชการ ได้ร่วมกันสร้างศาลขึ้นใหม่แทนศาลเดิมซึ่งสร้างด้วยไม้ได้ชำรุดทรุดโทรมลง เมื่อสร้างเสร็จแล้วได้ทำพิธีอัญเชิญขึ้นศาลใหม่ 
*พ.ศ. 2509 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร พร้อมด้วย สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ได้เสด็จฯ มาทำพิธีสังเวยศาลหลักเมืองนครราชสีมา
*วันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2480 กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน เล่ม 115
วัดวชิราลงกรณวรารามวรวิหาร
วัดวชิราลงกรณวรารามวรวิหาร ตั้งอยู่ที่ตำบลหนองน้ำแดง อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดวรวิหาร สังกัดธรรมยุติกนิกาย และยังเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดนครราชสีมา แห่งที่ 177

ประวัติ
นางทิพย์ นิยมเหตุ เจตนาสร้างเพื่อถวายแด่พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว (ครั้งดำรงพระราชอิสริยยศสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร) และขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตใช้ชื่อว่า วัดวชิราลงกรณ

วันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2506 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลเดชมหาราช บรมนาถบพิตร พร้อมด้วยพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว (ครั้งดำรงพระอิสริยยศ สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าวชิราลงกรณ) ทรงประกอบพิธีวางศิลาฤกษ์
วันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 ได้มีการแต่งตั้งให้ พระราชสุทธาจารย์ (โชติ คุณสมฺปนฺโน) เป็นเจ้าอาวาสองค์แรก

วันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2524 ได้จัดพิธีผูกพัทธสีมา ตามหนังสือกราบบังคมทูล พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว (ครั้งดำรงพระราชอิสริยยศ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร) เป็นผู้เสด็จแทนพระองค์พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ในวโรกาสทรงประกอบพระราชพิธีตัดลูกนิมิตผูกพัทธสีมาพระอุโบสถ

วันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา
พ.ศ. 2510 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ได้เสด็จพระราชดำเนินเพื่อทรงถวายผ้าพระกฐินเป็นส่วนพระองค์

วันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2518 ยกเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดวรวิหาร เพื่อเฉลิมพระเกียรติในพระราชพิธีสถาปนา สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร
ลำดับเจ้าอาวาส
{| class="wikitable plainrowheaders sortable" style="font-size:95%"
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ลำดับที่
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| เจ้าอาวาส 
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ปี
|-
|align=center| 1 || พระเทพสุทธาจารย์ (โชติ คุณสมฺปนฺโน) || พ.ศ. 2506-2517
|-
|align=center| 2 || พระมงคลวัฒนคุณ (เพิ่ม กิตุติวฑฺฒโน) || พ.ศ. 2517-2529
|-
|align=center| 3 || พระครูเขมคุณโสภณ (จันทร์ เขมสิริ) || พ.ศ. 2529-2534
|-
|align=center| 4 || พระราชวรญาณ (วิจิตร จิตฺตทนฺโต) รักษาการ || พ.ศ. 2534-2536
|-
|align=center| 5 || พระครูสุทธิศีลสังวร (ประสิทธิ์ ฐา
ษาการ || พ.ศ. 2534-2536
|-
|align=center| 5 || พระครูสุทธิศีลสังวร (ประสิทธิ์ ฐานิสฺสโร) || พ.ศ. 2536-2538
|-
|align=center| 6 || พระครูโสภณวชิรคุณ (สวาสดิ์ กมโล) || พ.ศ. 2539
|-
|align=center| 7 || พระราชวชิราลังการ วิ. (คำปอน สุทธิญาโณ) || เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
|-
|}
อาคารเสนาสนะ
อาคารสิ่งก่อสร้างภายในวัด ประกอบด้วย พระอุโบสถ มณฑปครอบรอยพระพุทธบาท ศาลาการเปรียญ ศาลาแก้ว พระตำหนัก ศาลาปฏิบัติธรรม กุฏิสงฆ์ หอระฆัง ศาลาบำเพ็ญกุศล ฌาปนสถาน และห้องสมุด

อ้างอิง
คลองบางน้ำชน
คลองบางน้ำชน เป็นคลองที่เชื่อมแม่น้ำเจ้าพระยากับคลองบางกอกใหญ่บริเวณย่านตลาดพลู ในท้องที่เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร คลองมีความกว้าง 4–17 เมตร มีความยาว 2,850 เมตร
บริเวณปากคลองฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นที่ตั้งของวัดบางน้ำชน สร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย เดิมเรียกว่า วัดปากคลอง เพราะตั้งอยู่ปากคลองบางน้ำชน ตรงปากคลองนี้ยังเคยเป็นที่ตั้งของโรงสีจักรกลและเป็นโรงแรก โดยอาศัยหลักฐานจากหนังสือ พระราชหัตถเลขาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีข้อความในพระราชสาส์นถึงประธานาธิบดีอเมริกาเมื่อ พ.ศ. 2402 ตอนหนึ่งว่า "มีลูกค้าชาวอเมริกาพวกหนึ่งได้เอาเครื่องจักรสีข้าวมาตั้งทำโรงสีข้าวอยู่ในแขวงกรุงเทพมหานครนี้แห่งหนึ่ง" โรงสีข้าวนี้มีมิสเตอร์เอฟ.เพล็กซ์เป็นผู้จัดการ
ส่วนบริเวณคลองบางกอกใหญ่มีวัดราชคฤห์วรวิหารตั้งอยู่ใกล้ปากคลอง เดิมชื่อ วัดวังน้ำวน เพราะวัดตั้งอยู่ติดคลองน้ำ 2 สาย บริเวณนี้ในอดีตเป็นชุมชนชาวมอญที่อพยพโดยทางเรือจากกาญจนบุรี ยังมีวัดอีกแห่งที่ตั้งอยู่ริมคลองบางน้ำชนคือวัดสุทธาวาส

บริเวณปากคลองทั้งสองฝั่งมีประตูระบายน้ำป้องกันน้ำท่วม และปัจจุบันน้ำในคลองมีสภาพเน่าเสีย แต่เดิมคลองกว้างกว่านี้แต่ภายหลังมีบ้านคนปลูกล้ำมาในคลอง บนคลองมีทางเท้าคอนกรีตให้คนเดินได้

อ้างอิง
วัดเขาจำศีล
วัดเขาจำศีล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองโรง อำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี

วัดเขาจำศีล เดิมชาวบ้านเรียกกันว่า วัดเขาพระจำศีล ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง จากเอกสารของวัดระบุว่าเป็นวัดเก่าที่สร้างขึ้นสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย กรมศิลปากรเคยนำอิฐเก่าที่สร้างอุโบสถไปพิสูจน์พบว่ามีอายุไม่ต่ำกว่า 300 ปี สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2231
วัดนี้อยู่บนเส้นทางเดินทัพจากประเทศพม่าเพื่อไปกรุงศรีอยุธยา ผ่านวัดเขาจำศีลที่หนองสาหร่ายดอนเจดีย์ ระยะทางประมาณ 10 กิโลเมตร เมื่อคราวสงครามเก้าทัพ ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก เมื่อกองทัพพม่าผ่านมาประชาชนได้อพยพหนีภัยสงครามมาพักอยู่ที่บริเวณนี้ ในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 บริเวณเขาจำศีลเป็นที่ตั้งและเป็นสถานที่ฝึกอาวุธและส่งเสบียงของหน่วยเสรีไทยในจังหวัดกาญจนบุรี วัดอยู่ในสภาพร้างจนเมื่อ พ.ศ. 2475 หลวงพ่อกัณฑ์ เจ้าอาวาสวัดห้วยสะพาน ได้มาจำพรรษาที่วัดร้างแห่งนี้ เมื่อช่วงสงครามโลกที่เสรีไทย มาตั้งหน่วยอยู่ที่นี่ จึงมีการอพยพพระสงฆ์และประชาชนไปอยู่ที่อยู่ที่บ้านหลุมหิน วัดเขาจำศีลมีสภาพเป็นวัดร้างอีกคราวหนึ่งจน พ.ศ. 2525 พระเป้​ เปสโต
่บ้านหลุมหิน วัดเขาจำศีลมีสภาพเป็นวัดร้างอีกคราวหนึ่งจน พ.ศ. 2525 พระเป้​ เปสโต (ต่อมามีสมณศักดิ์ เป็นที่พระครูกาญจนศีลาภรณ์) ได้เข้ามาพัฒนาให้เป็นวัดที่มีพระสงฆ์จำพรรษาอยู่จนถึงปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534
โบราณสถานที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสมัยอยุธยา สภาพปัจจุบันทางวัดได้ปฏิสังขรณ์ส่วนบนของอุโบสถให้สามารถใช้ประกอบพิธีกรรมของสงฆ์ได้ โดยยังคงรักษาส่วนกำแพงที่เป็นของเดิมไว้ซุ้มประตูทางเข้ามีลักษณะคล้ายทรงใบหอก ส่วนเจดีย์บนยอดเขาจำศีลชำรุด จากการขุดหาของเก่าจนพังทลาย วัดได้สร้างมณฑปในบริเวณเดิม

รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูปริยัติกาญจโนบล 
* พระอธิการกัมปนาท ถิรสีโล

อ้างอิง
วัดคงคาราม (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดคงคาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางปะกง อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัด 15 ไร่ 2 งาน 92 ตารางวา มีพระครูเขมาภิราม เจ้าคณะตำบลบางปะกง เป็นเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน

วัดคงคาราม ชาวบ้านเรียกว่า วัดบน เป็นวัดเก่าแก่สมัยอยุธยาคู่กับตำบลบางปะกง ปรากฏหลักฐานจากศิลปะของอุโบสถ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2439 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 ศาลาการเปรียญของวัดเคยใช้เป็นที่ว่าการอำเภอบางปะกง มีโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกธรรมเปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2490 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเคยเสด็จมาประทับเสวยพระกระยาหารกลางวันที่วัดนี้
อุโบสถหลังเก่า (วิหาร) มีขนาดกว้าง 8.10 เมตร ยาว 18.10 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ด้านข้างของอุโบสถมีเสาด้านละ 6 ต้น ด้านหน้ามีเสาจำนวน 4 ต้าน หลังจั่วสองชั้น ปูชนียวัตถุคือ หลวงพ่อโต เป็นพระพุทธรูปปูนปั้น ลงรักปิดทอง ขนาดหน้าตักกว้าง 49 นิ้ว สูงประมาณ 15 เมตร เป็นศิลปะสมัยอยุธยาตอนปลาย ปางสมาธิ ประดิษฐานอยู่ในวิหาร

อ้างอิง
สหพันธ์มวยไทยนานาชาติ
สหพันธ์มวยไทยนานาชาติ ( ; IFMA) เรียกว่า สหพันธ์มวยไทยสมัครเล่นนานาชาติ ( ) จนถึงวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2562 ประกอบด้วยประเทศสมาชิก 157 ประเทศทั่วโลก

พื้นที่สมาคม
สมาพันธ์มวยไทยนานาชาติมีสมาชิกทั้งหมด 122 สหพันธ์ แบ่งเป็น 5 สมาคมพื้นที่

: EMF – European Muaythai Federation ในยุโรป
: FAMA – Federation of Asian Muaythai Associations ในเอเชีย
: แอฟริกา
: OMF – Oceania Muaythai Federation ในโอเชียเนีย
: PAMU – Pan-American Muaythai Union ในอเมริกา

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Official IFMA site
วัดแม่เจ้าอยู่หัว
วัดแม่เจ้าอยู่หัว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่เจ้าอยู่หัว อำเภอเชียรใหญ่ จังหวัดนครศรีธรรมราช
วัดแม่เจ้าอยู่หัวมีความเกี่ยวข้องกับตำนานพระนางเลือดขาว คำว่า "แม่เจ้าอยู่หัว" ก็คือพระนางเลือดขาว วัดนี้ตามตำนานคือวัดที่สร้างวัดแม่เจ้าอยู่หัวเป็นวัดแรกเมื่อประมาณ พ.ศ. 1775 (พระชนมายุ 30 พรรษา) ประมาณ พ.ศ. 1790 ได้ปฏิบัติพระราชกรณียกิจแทนพระเจ้าศรีธรรมาโศกราชเสด็จไปเกาะลังกาเพื่อรับพระพุทธสิหิงค์มายังนครศรีธรรมราช จนเมื่อ พ.ศ. 1799 ได้เสด็จยังเมืองสุโขทัยเพื่อจัดระเบียบสงฆ์ฝ่ายฆราวาสประทับอยู่นาน 5 ปี จึงเสด็จกลับนครศรีธรรมราช อย่างไรก็ดีจากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2475 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2537
ภายในมีรูปปั้นแม่เจ้าอยู่หัว โดยกรมศิลปากรออกแบบเททองหล่อรูป สร้างมณฑปที่ประดิษฐาน รวมถึงสร้างเจดีย์ชื่อ เจดีย์ศรีธรรมาโศกราช แทนเจดีย์องค์เดิม
สมเด็จพระสังฆราช พระราชทานพระบรมสารีริกธาตุ นำมาบรรจุในเจดีย์ และมีพิธีเบิกเนตร จากนั้นได้จัดงานแห่ผ้าห่มพระบรมธาตุเจดีย์ศรีธรรมาโศกราชเป็นประจำทุกปี

อ้างอิง
วัดปทุมธาราราม
วัดปทุมธาราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกะเปอร์ อำเภอกะเปอร์ จังหวัดระนอง

วัดปทุมธารารามสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2311 ต้นสมัยกรุงธนบุรี ขนานนามตามลักษณะสภาพแวดล้อม แต่ชาวบ้านมักนิยมเรียกกันว่า วัดบางปรุ ตามชื่อคลองบางปรุ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2462 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 10 เมตร ยาว 14 เมตร และได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2470 ทางด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนปริยัติธรรม เริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2510

กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนและกำหนดขอบเขตที่ดินโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 118 ตอนพิเศษ 33ง วันที่ 9 เมษายน 2544 เนื้อที่ประมาณ 3 งาน 57.5 ตารางวา
อาคารเสนาสนะที่เก่าแก่ ได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฎิ และเจดีย์ศิลปะแบบลังกาทรงระฆัง ลักษณะฐานสี่เหลี่ยมกว้าง 8 เมตร สูงจากพื้นถึงด้านบน 2.50 เมตร องค์เจดีย์ตั้งลอยอยู่บนฐานขนาดความสูงของเจดีย์ประมาณ 7.50 เมตร ปล้องไฉนหรือบัวกลุ่มปรียอดและเม็ดน้ำค้าง สร้างโดยช่างชาว อำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงา สร้างเมื่อ พ.ศ. 2476 เนื่องจากเจดีย์ยกพื้นสูงดังกล่าว ชาวบ้านจึงเรียกว่า เจดีย์หลวงพ่อรากลอย เป็นที่บรรจุพระธาตุพระสาวกอยู่ด้านหลังอุโบสถของวัด ภายในวัดมีพระพุทธรูปหินอ่อนประดับอยู่ อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน หลังคาซ้อนชั้นอย่างเรียบง่าย ตัวอุโบสถไม่มีลวดลายประดับมากนัก นอกจากส่วนฐานที่มีการตกแต่งด้วยลายแข้งสิงห์ นอกจากั้นยังมีอุทยานวังมัจฉาซึ่งรวมเอ
อกจากส่วนฐานที่มีการตกแต่งด้วยลายแข้งสิงห์ นอกจากั้นยังมีอุทยานวังมัจฉาซึ่งรวมเอาปลาพันธุ์ต่าง ๆ เอาไว้
วัดประชาคมวนาราม
วัดประชาคมวนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีสมเด็จ อำเภอศรีสมเด็จ จังหวัดร้อยเอ็ด

วัดประชาคมวนาราม หรือ วัดป่ากุง สร้างโดยหลวงปู่ศรี มหาวีโร ตั้งวัดและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2513
วัดมีเจดีย์ขนาดใหญ่ทำจากหินทรายธรรมชาติเป็นแห่งแรกในประเทศไทย ก่อสร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์ครบรอบ 90 ปี พรรษา 60 หลวงปู่ศรี มหาวีโร โดยสร้างเลียนแบบเจดีย์โบโรบูดูร์ (บรมพุทโธ) ที่เกาะชวา อินโดนีเซีย หลังจากที่หลวงปู่ศรีได้ไปปฏิบัติศาสนกิจที่โบโรบูดูร์เมื่อ พ.ศ. 2531 เริ่มก่อสร้างเจดีย์เมื่อ พ.ศ. 2535 แล้วเสร็จเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2547 มีพิธียกยอดเจดีย์ทองคำแท้หนัก 101 ขึ้นประดิษฐาน ภายในเจดีย์เป็นที่ประดิษฐาน พระบรมสารีริกธาตุซึ่งอยู่จุดศูนย์กลางของเจดีย์ ผนังแกะสลักเรื่องราวพระพุทธประวัติและเวสสันดรชาดก รวมทั้งประวัติของหลวงปู่ศรีและรูปบูรพาจารย์

เป็นวัดในการปกครองคณะสงฆ์ภาค 9

อ้างอิง
วัดบูรพ์
วัดบูรพ์ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2224 ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราชแห่งกรุงศรีอยุธยา พร้อมกับการสร้างเมืองนครราชสีมา ปัจจุบันตั้งอยู่ ณ ถนนจอมพล ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา

ประวัติ
ปี พ.ศ. 2224 ในสมัยกรุงศรีอยุธยา วัดบูรพ์สร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา พร้อมกับการสร้างเมืองนครราชสีมา สมเด็จพระนารายณ์มหาราชได้โปรดฯ ให้โดยพระยายมราช (สังข์) เป็นผู้สร้าง โดยมีช่างชาวฝรั่งเศสเป็นผู้ช่วยออกแบบผังเมือง
เมื่อสร้างเมืองแล้วเสร็จ ประชาชน คฤหบดีและขุนนาง ได้สร้างวัดในกำแพงเมืองขึ้น 6 วัด โดยขุนนาง เป็นผู้สร้างวัดพระนารายณ์มหาราช (วัดกลาง) วัดบึง และวัดสระแก้ว โดยคหบดีและชาวบ้าน เป็นผู้สร้างวัดบูรพ์ วัดอิสาน และวัดพายัพ เนื่องจากวัดที่สร้างโดยขุนนางจะดูดูสวยงามพิถีพิถันตามแบบขุนนางจากกรุงศรีอยุธยา

วันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2554 วัดบูรพ์ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา

ที่มาของชื่อ
วัดบูรพ์ ชื่อมาจากคำว่า ทิศบูรพา เนื่องจากตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันออกภายในเขตกำแพงเมืองเก่านครราชสีมา
เจ้าอาวาสเท่าที่ทราบนาม
{| class="wikitable plainrowheaders sortable" style="font-size:95%"
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ลำดับที่
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| เจ้าอาวาส 
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ปี
|-
|align=center| 1 || พระอรรถจารีสีมาจารย์ || พ.ศ.2472-2482
|-
|align=center| 2 || พระณรงค์ ญาณวโร || พ.ศ.2482-2494
|-
|align=center| 3 || พระครูรัตนาภิธาร || พ.ศ.2495-2496
|-
|align=center| 4 || พระมหาแสง สุกฺกโร || พ.ศ.2596-2499
|-
|align=center| 5 || พระครูอรรถโกวิท || พ.ศ.2499-2530
|-
|align=center| 6 || พระครูปริยัติบูรพากร || พ.ศ.2531
|-
|align=cent
2499-2530
|-
|align=center| 6 || พระครูปริยัติบูรพากร || พ.ศ.2531
|-
|align=center| 7 || พระครูวรปัญญาคม (ทองพูล จกฺกวโร) || เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
|-
|}
สิ่งก่อสร้าง
อาคารเสนาสนะ ประกอบด้วย อุโบสถ หอฉัน ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ หอระฆัง ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปณสถาน

อ้างอิง
เกาะเอลิแฟนไทนี
เอลิแฟนไทนี ( ; ; ; Elephantíne; (Ə)iêw) เป็นเกาะบนแม่น้ำไนล์ เป็นส่วนหนึ่งของเมืองอัสวานในอียิปต์ตอนบน แหล่งโบราณคดีบนเกาะได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกในปี ค.ศ. 1979 พร้อมกับตัวอย่างสถาปัตยกรรมอียิปต์ตอนบนอื่น ๆ รวมถึงอาบูซิมเบลและฟิเล

อ้างอิง
อัลลิชต์
อัลลิชต์ ( ) เป็นหมู่บ้านชาวอียิปต์ที่ตั้งอยู่ทางใต้ของกรุงไคโร เป็นที่ตั้งของที่ฝังพระศพของราชวงศ์และชนชั้นสูงในช่วงสมัยราชอาณาจักรกลาง รวมถึงพีระมิดจำนวนสองแห่งที่สร้างโดยฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 1 และฟาโรห์เซนุสเรตที่ 1 และพีระมิดประธานทั้งสองแห่งถูกล้อมรอบด้วยพีระมิดบริวารที่มีขนาดเล็กกว่าของเหล่าสมาชิกเชื้อพระวงศ์ และสุสานมาสตาบาอีกจำนวนมากของข้าราชการระดับสูงและสมาชิกในครอบครัวของพวกเขา สิ่งก่อสร้างเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นตลอดช่วงของราชวงศ์ที่สิบสองและสิบสามแห่งอียิปต์ และสถานที่นี้ยังเป็นที่รู้จักสำหรับหลุมฝังศพของสตรีผู้หนึ่งนามว่า เซเนบติซิ ซึ่งไม่ได้ถูกโจรปล้นสุสานเข้ามาบุกรุกและได้ค้นพบชุดเครื่องประดับ พีระมิดของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 1 ยังคงหลง
านเข้ามาบุกรุกและได้ค้นพบชุดเครื่องประดับ พีระมิดของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 1 ยังคงหลงเหลืออยู่ในสภาพที่ดีเยี่ยมที่สุดจากสิ่งปลูกสร้างที่สร้างขึ้นช่วงเวลานั้น โลงศพในหลุมฝังศพของหัวหน้านักบวชนามว่า เซเซนเนปเนฟ ซึ่งมีตำราคัมภีร์มรณะของชาวอียิปต์โบราณในรูปแบบแรกสุดที่ค้นพบ
เขตพื้นที่เมืองอียิปต์โบราณของอัลลิชต์ อยู่ยนบนฝั่งตะวันตกของแม่น้ำไนล์ ประมาณ 65 กม. ทางใต้ของเมืองไคโร ซึ่งเป็นสุสานของราชวงศ์ที่สิบสอง แห่งอียิปต์ใกล้กับเมืองอิทจ์-ทาวี ซึ่งเป็นที่มาของชื่อหมู่บ้านในสมัยปัจจุบัน

อ้างอิง
วาดีอัลฮัมมามาต
หรือเมืองโบราณคอปโตส เป็นจุดเริ่มต้นของเส้นทางที่นำไปสู่อัลกุศ็อยร์บนชายฝั่งทะเลแดง]]
วาดีอัลฮัมมามาต ( ; ทางไปอินเดีย; ประตูสู่อินเดีย ) เป็นแม่น้ำที่เหือดแห้งไปแล้วในทะเลทรายตะวันออกของอียิปต์ ตั้งอยู่ระหว่างเมืองอัลกุศ็อยร์กับเมืองกินา และเป็นพื้นที่ทำเหมืองที่สำคัญและเส้นทางการค้าทางตะวันออกจากแม่น้ำไนล์ในสมัยโบราณ พบงานแกะสลักหินและภาพวาดที่มีอายุสามพันปี ทำให้ที่นี่กลายเป็นสถานที่ทางวิทยาศาสตร์และการท่องเที่ยวที่สำคัญในปัจจุบัน
เส้นการค้าขาย
วาดีอัลฮัมมามาตกลายเป็นเส้นทางหลักจากธีบส์ไปยังทะเลแดง และจากนั้นไปยังเส้นทางสายไหมที่นำไปสู่เอเชีย หรือไปยังอาระเบียและจะงอยแอฟริกา การเดินทางประมาณ 200 กม. นี้เป็นเส้นทางที่ตรงที่สุดจากแม่น้ำไนล์ไปยังทะเลแดง เนื่องจากแม่น้ำไนล์โค้งไปทางชายฝั่งที่ปลายด้านตะวันตกของวาดี

เส้นทางไปวาดีอัลฮัมมามาตที่วิ่งจากกิฟฏ์ (หรือคอปโตส) ซึ่งอยู่ทางเหนือของลักซอร์ ไปยังอัลกุศ็อยร์บนชายฝั่งทะเลแดง โดยกิฟฏ์เป็นศูนย์กลางที่สำคัญสำหรับการบริหาร ศาสนา และการค้า เมืองต่าง ๆ ที่ปลายทั้งสองข้างของเส้นทางที่ได้ก่อตั้งในช่วงราชวงศ์ที่หนึ่ง ถึงแม้ว่าจะมีการพบหลักฐานของการยึดครองของพวกกบฎตามเส้นทางก็ตาม
เหมืองหิน
ในสมัยอียิปต์โบราณ วาดีอัลฮัมมามาตเป็นพื้นที่เหมืองหินที่สำคัญในแถบแม่น้ำไนล์ การสำรวจเหมืองหินไปยังทะเลทรายตะวันออกมีการบันทึกตั้งแต่สองพันปีก่อนคริสตกาล โดยที่วาดีแห่งนี้มีหินจากสมัยพรีแคมเบรียนของแผ่นอาหรับ-นิวเบียน นอกจานี้ยังรวมถึง หินบะซอลต์, หินชีสต์, หินเบเคน (เป็นหินทรายชนิดหนึ่งที่มีสีเขียว ซึ่งใช้สำหรับทำชาม จานสี รูปสลัก และโลงศพ) และควอตซ์ที่มีทองคำ โดยมีจานแห่งนาร์เมอร์ ซึ่งมอายุย้อนไปถึง 3100 ปีก่อนคริสตกาล ซึ่งเป็นหนึ่งในสิ่งประดิษฐ์ในยุคแรกๆ และยุคก่อนราชวงศ์ ซึ่งแกะสลักจากหินที่โดดเด่นของวาดีอัลฮัมมามาต
ในรัชสมัยของฟาโรห์เซติที่ 1 ได้มีการบันทึกว่า มีบ่อน้ำแห่งแรกที่ขุดเพื่อจัดหาน้ำในวาดี และฟาโรห์เซนุสเรตที่ 1 ได้ส่งการสำรวจการขุดที่นั่น

เหมืองแห่งนี้ได้ถูกอธิบายไว้ในแผนที่ทางธรณีวิทยาโบราณที่เก่าแก่ที่สุดที่รู้จักคือ แผนที่ปาปิรุสแห่งตูริน
งานแกะสลัก
ในปัจจุบัน เมืองฮัมมามัตมีชื่อเสียงโด่งดังจากภาพวาดจากสมัยอียิปต์โบราณเป็นส่วนใหญ่ เช่นเดียวกับในสมัยโบราณ เหมืองหินแห่งนี้เป็นเหมืองหินที่ตั้งอยู่บนเส้นทางสายไหมสู่เอเชีย และเป็นจุดหมายปลายทางทั่วไปสำหรับนักท่องเที่ยวสมัยปัจจุบัน ที่วาดีแห่งนี้ มีงานแกะสลักและจารึกมากมายตั้งแต่สมัยก่อนราชวงศ์แห่งอียิปต์จนถึงยุคปัจจุบัน รวมถึงภาพวาดสกัดหินเพียงชิ้นเดียวที่รู้จักจากทะเลทรายตะวันออกและภาพวาดเรือกกอียิปต์ที่มีอายุถึง 4000 ปีก่อนคริสตกาล
สมัยคริสตกาล
กลุ่มที่ครอบครองบริเวณแห่งนี้ตั้งแต่สมัยโรมัน-ไบแซนไทน์จนถึงยุคปโตเลมีตอนปลายได้ดำเนินการเหมืองทองคำใกล้กับบ่อน้ำบิร์ อัมม์ เอล-ฟาวาคิร์ แต่ทว่าเหมืองทองคำในสมัยราชอาณาจักรใหม่ที่วาดี เอล-ซิด มีขนาดใหญ่กว่า : 129, 136–141

ในปัจจุบัน ถนนที่มีความยาว 194 กม. โดยตัดผ่านวาดีอัลฮัมมามาต ได้กลายมาเป็นเส้นทางคมนาคมที่สำคัญ และทำให้นักท่องเที่ยวสามารถเดินทางระหว่างสถานที่ใกล้เคียงของลักซอร์และธีบส์ได้อย่างง่ายดาย
การกล่าวถึงในช่วงยุโรปสมัยใหม่
การกล่าวถึงแรก ๆ ของยุโรปที่เกี่ยวข้องกับวาดีอัลฮัมมามาตมาจาก เจมส์ บรูซ นักเดินทางชาวสกอตในปี ค.ศ. 1769 และ วลาดิเมียร์ โกเลนิชเชฟ นักไอยคุปต์วิทยาชาวรัสเซียเป็นผู้นำการศึกษาจารึกสมัยใหม่ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1884–1885

วัฒนธรรมสมัยนิยม
ในปี ค.ศ. 1993 วงดนตรี The Pogues ได้แต่งเพลงเกี่ยวกับวาดีอัลฮัมมามาต โดยมีชื่อเพลงว่า Girl From The Wadi Hammamat ในอัลบั้ม Waiting for Herb

อ้างอิง
วาดีอัลฮูดี
วาดีอัลฮูดี ( เป็นวาดี (หุบเขาหรือพื้นท้องน้ำ) ในทะเลทรายตะวันออกทางตอนใต้ของอียิปต์ บริเวณนี้เป็นที่ตั้งของเหมืองโบราณสำหรับแร่แอเมทิสต์ วาดีอัลฮูดีมีความสำคัญในด้านโบราณคดี เนื่องจากมีจารึกหินและภาพสลักจำนวนมาก โดยส่วนใหญ่มีอายุย้อนไปถึงสมัยราชอาณาจักรกลาง เนื่องจากแร่แอเมทิสต์ได้รับความนิยมเป็นพิเศษในช่วงเวลานั้น วาดีอัลฮูดียาวจรดสุดที่แม่น้ำไนล์ห่างจากเมืองอัสวานไปทางทิศเหนือเพียงไม่กี่กิโลเมตร และพาดไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ เหมืองแร่แอเมทิสต์โบราณดังกล่าวตั้งอยู่ห่างจากเมืองอัสวานไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 20 กิโลเมตร

อ้างอิง
โทโชไดจิ
โทโชไดจิ หรือ วัดโทโชได ( ) คือวัดพุทธมหายานนิกายริชชู ตั้งอยู่ในเมืองนาระ จังหวัดนาระ ประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งในปี พ.ศ. 1302 ในสมัยนาระ โดยพระภิกษุเจียนเจินสมัยราชวงศ์ถังของจีน (หรือ กันจิน ในภาษาญี่ปุ่น) และเป็นหนึ่งในสถานที่สำคัญที่ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในนาม "อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์นาระโบราณ" เมื่อ พ.ศ. 2541 มรดกโลกโดยองค์การยูเนสโก

ประมวลภาพ

File:Memorial-in-front-of-Tōshōdai-ji-Nara.jpg|Memorial in front of Toushoudai-ji
File:Toshodaiji Nara Nara pref04s5s4290.jpg|Shichidō garan
File:Toshodaiji Nara Nara pref03n4592.jpg|Korō
File:Toshodaiji Nara Nara pref13n4350.jpg|Raidō
File:Toshodaiji Nara Nara pref08n4500.jpg|Hōzō และ Kyōzō
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Toshodaii Temple, from The Official Nara Travel Guide 
* Toshodaiji Temple Guide GoJapanGo