SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
นอวีซาด
นอวีซาด ( ) เป็นเมืองในประเทศเซอร์เบีย และเป็นเมืองหลวงของจังหวัดปกครองตนเองวอยวอดีนา ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำดานูบ ทางตอนเหนือของประเทศ มีพื้นที่ 1,105 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 368,967 คน
นอวีซาดก่อตั้งขึ้นในปี 1694 เมื่อพ่อค้าชาวเซิร์บก่อตั้งนิคมข้ามแม่น้ำดานูบจากป้อมเปโตรวาราดิน ซึ่งเป็นฐานทัพทางยุทธศาสตร์ของฮาพส์บวร์ค ในศตวรรษต่อมา ที่นี่กลายเป็นศูนย์กลางการค้า การผลิต และวัฒนธรรมที่สำคัญ และในอดีตได้รับการขนานนามว่า เอเธนส์แห่งเซอร์เบีย เมืองนี้ได้รับความเสียหายอย่างหนักในการปฏิวัติปี 1848 แต่ได้รับการสร้างขึ้นใหม่และบูรณะในเวลาต่อมา ปัจจุบัน นอวีซาดเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมและการเงินที่สำคัญต่อเศรษฐกิจเซอร์เบีย ร่วมกับเมืองหลวงของเซอร์เบียคือเบลเกรด

นอวีซาดเป็นเมืองหลวงเยาวชนยุโรปในปี 2019 และเป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรปในปี 2022 และกลายเป็นเมืองแห่งสื่อศิลปะสร้างสรรค์ของยูเนสโกในปี 2023 
ภูมิอากาศ

อ้างอิง
เพื่อนร่วมห้อง
เพื่อนร่วมห้อง, เพื่อนร่วมหอ, เพื่อนร่วมบ้าน หมายถึงบุคคลผู้ร่วมอาศัยอยู่ในห้องพักเดียวกันในห้องอยู่อาศัย หอพัก หรือบ้านเป็นต้น เหตุผลหลักของการมีเพื่อนร่วมห้องคือ ช่วยลดภาระค่าใช้จ่ายของการเช่าห้อง หากพิจารณาตลาดห้องเช่า ห้องในอะพาร์ตเมนต์ที่มีเตียงนอนสองหรือสามเตียงจะมีค่าเช่ารายเดือนตามสัดส่วนถูกกว่าอะพาร์ตเมนต์ที่มีเตียงนอนเดียว หรือพูดอีกนัยหนึ่งคือ ถึงแม้จะมีเตียงนอนสามเตียง ค่าเช่ามากกว่าเตียงนอนเดียว แต่ราคาก็จะไม่มากถึงสามเท่า และเมื่อเพื่อนร่วมห้องหารค่าเช่าด้วยกัน ค่าใช้จ่ายต่อคนก็จะน้อยกว่า แต่ก็แลกกับความเป็นส่วนตัวที่ลดลงไป นอกจากนี้ยังมีการจูงใจอย่างอื่นเช่น การเพิ่มความรื่นรมย์ได้มากกว่าการอยู่คนเดียว การช่วยแบ่งเบางานบ้าน และ
งอื่นเช่น การเพิ่มความรื่นรมย์ได้มากกว่าการอยู่คนเดียว การช่วยแบ่งเบางานบ้าน และการมีสัมพันธไมตรีต่อผู้อื่น
ผู้ที่อาศัยอยู่กับเพื่อนร่วมห้อง
เพื่อนร่วมห้องโดยทั่วไปมักเป็นผู้ใหญ่วัยหนุ่มสาวที่เป็นโสด ซึ่งรวมไปถึงนักเรียนนักศึกษาและคนทำงาน ส่วนผู้ใหญ่วัยกลางคนหรือวัยสูงอายุที่โสด หย่าร้าง หรือม่าย ก็ใช่ว่าพบได้ยากที่จะมีเพื่อนร่วมห้อง อย่างไรก็ดี คู่สมรสที่ได้แต่งงานแล้วมักจะเลิกอาศัยอยู่กับเพื่อนร่วมห้อง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขาต้องการมีลูก

ผู้คนจำนวนมากที่ย้ายไปอาศัยอยู่ในเมืองใหญ่หรือต่างประเทศ อาจตัดสินใจหาเพื่อนมาร่วมอยู่อะพาร์ตเมนต์หรือบ้านด้วยเพื่อไม่ให้เกิดความเปล่าเปลี่ยว
การมีเพื่อนร่วมห้องเป็นจุดอ้างอิงที่สามัญพอสมควรในวัฒนธรรมตะวันตก ผู้ใหญ่วัยหนุ่มสาวส่วนใหญ่ในสหรัฐอเมริกาเคยใช้ชีวิตในช่วงเวลาสั้น ๆ ช่วงเวลาหนึ่งเป็นอย่างน้อยอาศัยอยู่กับเพื่อนร่วมห้อง หลังจากที่พวกเขาออกจากบ้านของครอบครัว เพราะฉะนั้นจึงทำให้นวนิยาย ภาพยนตร์ ละคร และรายการโทรทัศน์หลายเรื่องใช้เพื่อนร่วมห้องเป็นหลักการพื้นฐานหรือกลไกโครงเรื่อง (plot device) เช่นซีรีส์ยอดนิยมอย่างเฟรนด์ส การร่วมอาศัยในบ้านหรืออะพาร์ตเมนต์ก็พบได้ทั่วไปอย่างยิ่งในกลุ่มประเทศยุโรปอย่างเช่นประเทศฝรั่งเศส ( การเช่าร่วม) หรือประเทศเยอรมนี ( ชุมชนอาศัย[อยู่ด้วยกัน]) เว็บไซต์หลายเว็บไซต์เป็นผู้เชี่ยวชาญในการจัดหาเพื่อนร่วมห้อง ในทางตรงข้าม บุคคลไม่ว่าวัยใดที่อาศัยอยู
ป็นผู้เชี่ยวชาญในการจัดหาเพื่อนร่วมห้อง ในทางตรงข้าม บุคคลไม่ว่าวัยใดที่อาศัยอยู่กับเพื่อนร่วมห้องก็พบได้น้อยในบางประเทศ ตัวอย่างเช่นประเทศญี่ปุ่น ที่ซึ่งอะพาร์ตเมนต์ห้องเดี่ยวสำหรับคนเดียวมีมากมาย
วันสมโภชพระคริสต์แสดงองค์
วันสมโภชพระคริสต์แสดงองค์ ( ) หมายถึง วันสมโภชที่กำหนดขึ้นเพื่อระลึกถึงเหตุการณ์ที่พระเยซู (ซึ่งคริสต์ศาสนิกชนเชื่อว่าทรงเป็นพระเจ้า) ได้มาปรากฏพระองค์ต่อมนุษย์ คริสตจักรต่าง ๆ ตีความเหตุการณ์นี้แตกต่างกันไป โดยศาสนาคริสต์ตะวันออกในสมัยแรกถือว่า “พระคริสต์แสดงองค์” หมายถึงสองเหตุการณ์คือการประสูติของพระเยซูและการที่พระเยซูทรงรับบัพติศมา ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 4 ได้เปลี่ยนมาถือการสมโภชพระเยซูทรงรับบัพติศมาอย่างเดียว เพราะถือว่าพระเยซูแสดงองค์เป็นพระบุตรพระเป็นเจ้าอย่างเป็นทางการในพิธีบัพติศมานี้ ขณะที่ศาสนาคริสต์ตะวันตก “พระคริสต์แสดงองค์” หมายถึง เหตุการณ์ที่พระกุมารเยซูทรงรับการนมัสการของโหราจารย์ทั้งสามคนที่มาจากตะวันออก เพราะถือว่าเป็นเหตุ
มารเยซูทรงรับการนมัสการของโหราจารย์ทั้งสามคนที่มาจากตะวันออก เพราะถือว่าเป็นเหตุการณ์ที่พระเป็นเจ้าได้แสดงองค์ต่อคนต่างชาติเป็นครั้งแรก
โดยทั่วไปคริสตจักรจะจัดพิธีสมโภชพระคริสต์แสดงองค์ในวันที่ 6 มกราคม แต่เนื่องจากคริสตจักรตะวันออกใช้ปฏิทินจูเลียส ซึ่งวันจะคลาดเคลื่อนจากปฏิทินเกรกอรีที่คริสตจักรตะวันตกใช้ไป 13 วัน ดังนั้นวันที่ 6 มกราคม ของคริสตจักรตะวันออกจึงตรงกับวันที่ 19 มกราคมในคริสตจักรตะวันตก

ปัจจุบันคริสตจักรแห่งอังกฤษและคริสตจักรโรมันคาทอลิกในบางประเทศ เช่น ประเทศไทย ไม่ได้ยึดถือวันที่ 6 มกราคม เป็นวันสมโภชพระคริสต์แสดงองค์ แต่เลื่อนไปเป็นวันอาทิตย์แรกหลังวันที่ 1 มกราคมแทน

อ้างอิง
ปรากฏการณ์สไตรแซนด์
ที่ก่อให้เกิดคำว่า "ปรากฏการณ์สไตรแซนด์"]]

ปรากฏการณ์สไตรแซนด์ ( ) เป็นปรากฏการณ์ที่ความพยายามในการปกปิดหรือลบข้อมูลก่อให้เกิดผลอันไม่พึงประสงค์ ทำให้ข้อมูลข่าวสารได้รับการเปิดเผยเป็นที่แพร่หลายมากขึ้น (โดยปกติการแพร่หลายดังกล่าวเกิดขึ้นบนอินเทอร์เน็ต) คำว่า "ปรากฏการณ์สไตรแซนด์" เป็นคำสมัยใหม่ที่ใช้สะท้อนถึงความพยายามในยุคก่อนที่จะปกปิดหรือเซ็นเซอร์สิ่งต่าง ๆ แต่กลับทำให้ข้อมูลดังกล่าวเป็นที่ต้องการมากยิ่งขึ้น และทำให้เกิดความสนใจและการติดตามเรื่องราวมากกว่าปกติทั่วไป
คำว่า "ปรากฏการณ์สไตรแซนด์" เป็นคำที่ตั้งชื่อตามบาร์บรา สไตรแซนด์ นักแสดงหญิงอเมริกัน ที่พยายามปกปิดภาพถ่ายบ้านของเธอในปี พ.ศ. 2546 แต่กลับทำให้ภาพถ่ายดังกล่าวเป็นที่สนใจมากขึ้น นอกจากนี้ยังมีกรณีอื่น ๆ อีก เช่น ในการส่งคำบอกกล่าวให้หยุดกระทำการละเมิด (cease-and-desist) เพื่อให้มีการปกปิดตัวเลขที่สงวนไว้สำหรับผู้ทรงลิขสิทธิ์ (illegal numbers) ไฟล์ หรือเว็บไซต์ ความปรากฏว่าแทนที่สิ่งที่ระบุให้ปกปิดนั้นจะได้รับการปกปิด ข้อมูลเหล่านั้นกลับก่อให้เกิดความสนใจจากสังคม และก่อให้เกิดการทำซ้ำ (mirror) บนอินเทอร์เน็ตและเครือข่ายแจกจ่ายไฟล์ (file-sharing network) อย่างกว้างขวาง หรือในบางกรณีก่อให้เกิดเพลงล้อเลียนหรือวิดีโออันเกี่ยวกับกรณีดังกล่าวด้วย
ไมค์ แมสนิก (Mike Masnick) จากเว็บบล็อก Techdirt เป็นผู้สร้างคำว่า "ปรากฏการณ์สไตรแซนด์" หลังจากที่สไตรแซนด์แพ้คดีที่ยื่นฟ้องต่อช่างภาพชื่อเคนเนท อเดลแมน (Kenneth Adelman) และเว็บไซต์ Pictopia.com ด้วยเหตุล่วงละเมิดสิทธิส่วนบุคคล คดีดังกล่าวซึ่งเรียกค่าเสียหาย 50 ล้านดอลลาร์สหรัฐมีคำร้องขอให้อเดลแมนนำภาพถ่ายทางอากาศของแมนชั่นของสไตรแซนด์ออกจากคลังภาพถ่ายตามแนวชายฝั่งของแคลิฟอร์เนียกว่า 12,000 รูป ซึ่งสามารถเรียกดูได้ทั่วไป อเดลแมนยืนยันว่าเขาได้ถ่ายภาพทรัพย์สินริมชายหาดเพื่อแสดงให้เห็นถึงการกัดเซาะชายฝั่ง โดยได้รับการสนับสนุนและอนุมัติโดยโครงการบันทึกภาพถ่ายชายฝั่งแคลิฟอร์เนีย (California Coastal Records Project) ทั้งนี้ ก่อนที่สไตรแซนด์จะฟ้อ
งแคลิฟอร์เนีย (California Coastal Records Project) ทั้งนี้ ก่อนที่สไตรแซนด์จะฟ้องคดี ภาพที่ 3850 อันเป็นภาพที่โจทก์ฟ้องขอให้นำออกนั้นได้รับการดาวน์โหลดจากเว็บไซต์ของอเดลแมนเพียง 6 ครั้ง ซึ่งในจำนวนดังกล่าวเป็นทนายของสไตรแซนด์ 2 ครั้ง แต่หลังจากที่สไตรแซนด์แพ้คดี สาธารณชนจึงได้รับรู้เกี่ยวกับภาพนี้มากขึ้น โดยมีผู้เข้าชมเว็บไซต์ของอเดลแมนถึง 420,000 คนในเดือนถัดมา
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* "The perils of the Streisand effect". Parkinson, Justin. BBC News, July 31, 2014.
ดมบูริ
ดมบูริ ( ; ชาม, ถ้วย) หรือข้าวหน้าต่าง ๆ เอกสารเก่าของไทยเรียก ข้าวในขัน เป็นอาหารญี่ปุ่นที่มีลักษณะเป็นอาหารจานเดียวที่มีกับข้าวที่ทำจากเนื้อสัตว์, ปลา, ผัก หรือวัตถุดิบอื่น ๆ ราดบนข้าวสวย ตามแต่จะดัดแปลง

ประวัติ
ดมบูริเป็นอาหารที่รูปแบบเฉพาะตั้งแต่ในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น เริ่มปรากฏให้เห็นในยุคเอโดะ (ค.ศ. 1603–1868) ของประเทศญี่ปุ่น จานข้าวหน้าแบบแรก คือ อูนางิดง (ปลาไหลย่างที่วางอยู่บนชามข้าวปรุงสุก) ซึ่งในระยะแรก ดมบูริเป็นอาหารง่าย ๆ ใช้ชามขนาดเล็ก มีความสำคัญอยู่ที่ความรวดเร็วและรองรับผู้เร่งรีบ จึงเป็นที่นิยมตามโรงละครหรือลานแสดงตามงานเทศกาล ดมบูริเป็นที่แพร่หลายและกลายเป็นที่นิยมมากตั้งแต่สมัยศตวรรษที่ 19 เป็นต้นมา
ต่อมาในสมัยหลัง ข้าวหน้าอื่น ๆ เช่น เนื้อวัว เนื้อหมู ไก่ ไข่ นั้นเกิดขึ้นยุคเมจิ (ค.ศ. 1868–1912) ซึ่งมาพร้อมกับการเข้ามาของวัฒนธรรมตะวันตกและการคัดสรรถ้วยชามที่ประณีตขึ้นเพื่อการตกแต่งอาหาร โดยดมบูริหรือข้าวหน้าที่เป็นไข่และไก่สันนิษฐานว่าเข้ามาในช่วง ค.ศ. 1891 ส่วนข้าวหน้าหมูหรือคัตสึดงแพร่หลายในญี่ปุ่นช่วงราว ค.ศ. 1913 หรือในยุคไทโช ซึ่งทำให้ข้าวหน้าแบบต่าง ๆ มีการขยายขนาดชามใหญ่ขึ้นเพื่อเพิ่มปริมาณเนื้อใหม่ ๆ หรือการปรุงสุกแบบต่าง ๆ ไปตามยุคสมัยและกาลเวลา นอกจากนี้ดมบูริยังคงเป็นที่แพร่หลายในปัจจุบันทั้งร้านอาหารทั่วไปในประเทศญี่ปุ่นและประเทศต่าง ๆ รวมถึง การส่งออกเป็นอาหารสำเร็จรูป อาหารแช่เข็ง เป็นต้น
หลังอาหารญี่ปุ่นเริ่มเข้าสู่ประเทศไทยในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ได้แก่ สุกียากี้ ซาชิมิปลากะพงขาว และดมบูริ หรือเอกสารในสมัยนั้นเรียกว่า ข้าวในขัน ซึ่งมีการปรับปรุงรสชาติให้เข้ากับความคุ้นเคยของคนไทย คือ เน้นรสเค็มและหวาน จากซีอิ๊ว น้ำตาล และผงชูรส รวมทั้งแต่กลิ่นด้วยผักชีฝรั่ง

ประเภทของดมบูริ
ดมบูริแบบดั้งเดิมของญี่ปุ่นมีด้วยกันดังนี้:
*กีวดง (牛丼): เนื้อวัวและหัวหอม บนข้าวสวย
*เท็นดง (天丼): เท็มปูระ กุ้ง และผัก บนข้าวสวย 
*อูนาดง (鰻丼): ปลาไหลย่าง บนข้าวสวย
*ทามาโงดง (玉子丼): ไข่กวน ผสมกับซอสดมบูริหวาน บนข้าวสวย
*โอยาโกดง (親子丼): ไก่ตุ๋น ไข่ และหัวหอม บนข้าวสวย
*คัตสึดง (カツ丼): หมูแผ่นชุบเกล็ดขนมปังทอด (ทงกัตสึ), หัวหอม และไข่ บนข้าวสวย 
*เท็กกาดง (鉄火丼): ปลาทูน่าเฉือนบางบนข้าวสวย อาจเป็นเท็กกาดงแบบธรรมดาหรือแบบเผ็ด
*ฮกกาดง: ปลาแซลมอนเฉือนบาง บนข้าวสวย
*เนงิโตโรดง (ネギトロ丼): ทูน่ามันหั่นลูกเต๋าและต้นหอม บนข้าวสวย
*เท็นชินดง หรือ เท็นชิงฮัง (天津丼 / 天津飯): ดัดแปลงมาจากจีน, เป็นเนื้อปูเจียวไข่ บนข้าวสวย
นอกจากนี้ ดมบูริสามารถทำจากวัตถุดิบมากมาย ตามแต่จะดัดแปลง ซึ่งร้านอาหารจีนราคาย่อมเยาในญี่ปุ่นมักจะนำเสนอ ชูกาดง (中華丼) หรือ โกโมกูชูกาดง (五目中華丼)—สารพัดผัดผักกับเนื้อบนข้าวสวยในชามขนาดใหญ่

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
ซับเวย์ (ร้านอาหาร)
ซับเวย์ ( ) เป็นร้านอาหารอเมริกันประเภทแฟรนไชส์ มีสินค้าหลักคือ แซนวิช และสลัด ดำเนินการโดย Doctor's Associates, Inc. (DAI) เป็นหนึ่งในแฟรนไชส์ที่เติบโตเร็วที่สุดในโลกด้วยร้านอาหาร 37,881 ร้านใน 98 ประเทศ

นโยบายสวัสดิภาพสัตว์
ในพ.ศ. 2558 ซับเวย์ได้ประกาศเจตนารมณ์ว่าจะใช้ไข่ไก่จากฟาร์มปลอดกรง (cage-free) เท่านั้นในทวีปอเมริกาเหนือภายในพ.ศ. 2568

ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2562 ซับเวย์ได้ขยายนโยบายสั่งซื้อไข่ไก่จากฟาร์มปลอดกรงมายังประเทศไทย รวมถึงสิงคโปร์ มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ เวียดนาม และเกาหลีใต้ อันเป็นผลมาจากการเจรจากับองค์กรพิทักษ์สัตว์ชื่อว่าซิเนอร์เจีย แอนิมอล

ดูเพิ่ม
* ควิซนอส

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
หนอนแดง
หนอนแดง หรือ หนอนเลือด ( ) เป็นชื่อสามัญของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังหลายจำพวก ได้แก่

* โดยทั่วไปจะหมายถึง ตัวอ่อนหรือหนอนของริ้นน้ำจืดในสกุล Chironomus นิยมใช้เป็นอาหารปลา ซึ่งมีการแปรรูปด้วยการแช่แข็งเพื่อให้สะดวกแก่การใช้ด้วย 
* โพลีคีทา หรือไส้เดือนทะเลที่อยู่ในสกุล Glycera นิยมใช้ทำเป็นเหยื่อตกปลา
* Lumbriculus variegatus หรือหนอนดำ ใช้เป็นอาหารปลาเช่นเดียวกัน
* Strongylus vulgaris เป็นปรสิตของม้า
* Angiostrongylus cantonensis เป็นนีมาโทดาชนิดหนึ่ง

อ้างอิง
ไส้เดือนน้ำ
ไส้เดือนน้ำ ( ; ) เป็นสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังที่เป็นสัตว์พวกหนอนปล้องชนิดหนึ่ง

มีการดำรงชีวิตอยู่ตามแหล่งน้ำจืดต่าง ๆ โดยกินอาหารจำพวกอินทรียวัตถุที่เน่าเปื่อยในดินชั้นล่างของแหล่งน้ำที่อาศัย จะขุดรูคล้ายท่อหรือหลอดในโคลนโดยทิ้งให้ส่วนหัวอยู่ด้านล่าง และยื่นออกมาเฉพาะส่วนท้ายของหางโผล่ออกมาจากดิน ส่วนของหางจะทำหน้าที่ในการโบกกลับไปมา ทำให้เกิดการหมุนเวียนของกระแสน้ำเพื่อแลกเปลี่ยนออกซิเจนในการหายใจด้วย ดังนั้นจะเห็นไส้เดือนน้ำมักรวมกลุ่มกันเป็นก้อนโบกตัวไปมาใต้พื้นน้ำ
ไส้เดือนน้ำนิยมให้เป็นอาหารปลา โดยเฉพาะปลาสวยงาม มีคุณค่าทางสารอาหาร คือ ประกอบไปด้วยโปรตีนร้อยละ 60, ไขมันร้อยละ 6.50, ความชื้นร้อยละ 6, ไฟเบอร์ร้อยละ 0.30 ถือว่ามีคุณค่าทางสารอาหารสูงกว่าหนอนแดงเสียอีก แต่ทว่าไส้เดือนน้ำมักมีความสกปรก เมื่อนำไปให้ปลากิน ปลามักจะป่วยหรือตายได้ง่าย ๆ ฉะนั้นก่อนจะให้ ผู้เลี้ยงจึงต้องทำความสะอาดด้วยการล้างด้วยน้ำเปล่าสะอาด ๆ หลายครั้ง อีกทั้งการเก็บรักษาก็ยุ่งยากกว่าอาหารปลาที่เป็นอาหารสดทั่วไป โดยต้องให้ออกซิเจนตลอดเวลา จึงมักเก็บไว้ในภาชนะที่มีระบบน้ำไหลผ่านตลอดเวลา ไม่เช่นนั้นไส้เดือนน้ำจะตายได้และจะทับถมกันจนน้ำเน่าเสีย ส่งกลิ่นเหม็น

อ้างอิง
ไรแดง
บทความนี้หมายถึงไรที่เป็นสัตว์น้ำ หากไรที่เป็นแมง ดูที่: ไร

ไรแดง หรือ ไรน้ำจืด หรือ ลูกไร เป็นสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังจำพวกครัสเตเชียนสกุลหนึ่ง โดยอยู่ในสกุล Moina
ถือเป็นแพลงก์ตอนสัตว์อย่างหนึ่ง อาศัยอยู่ทั่วไปในแหล่งน้ำจืด มีขนาดโดยทั่วไป 0.4–1.8 มิลลิเมตร ลำตัวมีสีแดงเรื่อ ๆ ถ้าอยู่รวมกันเป็นจำนวนมากจะมองเห็นเป็นกลุ่มสีแดงเข้ม ตัวผู้จะมีขนาดเล็กกว่าตัวเมีย ลำตัวอ้วนเกือบกลมมีขนาดโดยเฉลี่ย 1.3 มิลลิเมตร ขณะที่ตัวผู้มีขนาดเล็กและค่อนข้างยาวกว่า มีขนาดเฉลี่ย 0.5 มิลลิเมตร ตัวอ่อนของไรแดงเมื่ออกมาจากไข่ใหม่ ๆ จะมีขนาด 0.22–0.35 มิลลิเมตร มีสีจางกว่าตัวเต็มวัย ไรแดงนิยมให้เป็นอาหารปลาทั้งปลาสวยงาม และปลาเศรษฐกิจ โดยเป็นอาหารที่เหมาะมากสำหรับลูกปลาวัยอ่อน และเป็นอาหารถ่ายท้องแก้ปัญหาท้องผูกของปลา
คุณค่าทางสารอาหารของไรแดง ประกอบไปด้วย โปรตีนร้อยละ 74.09, คาร์โบไฮเดรตร้อยละ 12.50, ไขมันร้อยละ 10.19 และเถ้าร้อยละ 3.47

ปัจจุบันมีการเพาะขยายพันธุ์ไรแดงเป็นสัตว์เศรษฐกิจเพื่อส่งขายเป็นอาหารปลาทั่วไป

การจำแนก
ไรแดง สามารถจำแนกออกเป็นชนิดต่าง ๆ ได้ดังนี้
*Moina affinis Birge, 1893 
*Moina australiensis Sars, 1896 
*Moina belli Gurney, 1904 
*Moina brachiata (Jurine, 1820) 
*Moina brachycephala Goulden, 1968 
*Moina flexuosa Sars, 1897 
*Moina hartwigi Welter, 1898 
*Moina hutchinsoni Brehm, 1937 
*Moina macrocopa (Straus, 1820) 
*Moina micrura Kurz, 1874 
*Moina minuta Hansen, 1899 
*Moina mongolica Daday, 1901 
*Moina rectirostris (Leydig, 1860) 
*Moina reticulata (Daday, 1905) 
*Moina salina Daday, 1888 
*Moina tenuicornis Sars, 1896 
*Moina weismanni Ishikawa, 1897 
*Moina wierzejskii Richard, 1895

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
นเรศวรมหาราช
นเรศวรมหาราช เป็นภาพยนตร์ไทยเรื่องยิ่งใหญ่ เมื่อปี พ.ศ. 2500 โดย พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล แห่งอัศวินภาพยนตร์ แนวสงครามอิงประวัติศาสตร์ การกอบกู้เอกราชของไทยจากพม่า

นำแสดงโดย ชูชัย พระขรรค์ชัย, รัตนาภรณ์ อินทรกำแหง, ถนอม อัครเศรณี, สุรชัย ลูกสุรินทร์, พจนีย์ โปร่งมณี ร่วมด้วย สถาพร มุดาประกร, สมถวิล มุกดาประกร , ทัต เอกทัต, วงจันทร์ ไพโรจน์, ชูศรี โรจนประดิษฐ์, ดอกดิน กัญญามาลย์, ล้อต๊อก, สมพงษ์ พงษ์มิตร, พูนสวัสดิ์ ธีมากร ฯลฯ

ฉายเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2500 ที่ศาลาเฉลิมไทย ได้รับรางวัลสำเภาทอง งานรางวัลตุ๊กตาทอง "ละคอนรำ" ประจำปี 2500 (กำกับศิลป์ สำหรับภาพยนตร์ 16 มม.)
งานสร้าง
ถ่ายทำด้วยฟิล์ม 16 มม. สีธรรมชาติ พากย์ ซึ่งนิยมกันมาอย่างต่อเนื่องตั้งแต่หลังสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นหนังลงทุนสูง ใช้เวลาในการสร้างและถ่ายทำนานถึง 4 ปี มีดาราชั้นนำแห่งยุค พร้อมด้วยตัวประกอบร่วม 10,000 คน, ม้า 1,000 ตัว และ ช้าง 100 เชือก

บทพระนเรศวร เดิมเสด็จพระองค์ชายใหญ่ "ภาณุพันธุ์" ทรงเลือก เกชา เปลี่ยนวิถี อดีตดาราละครเวทีคณะอัศวินซึ่งเพิ่งประสบความสำเร็จจากบทนำในภาพยนตร์ 16 มม. ไพรกว้าง ของละโว้ภาพยนตร์ แต่ติดปัญหาส่วนตัวของผู้แสดงอย่างกะทันหันขณะใกล้วันเปิดกล้อง จึงต้องเปลี่ยนเป็น ชูชัย พระขรรค์ชัย ที่มีชื่อเสียงมาจากหนังของอัศวินภาพยนตร์ เรื่อง พันท้ายนรสิงห์ (2493)
เพลงประกอบ
*มาร์ชนเรศวรมหาราช - สุนทราภรณ์ ขับร้องหมู่โดย วินัย จุลละบุษปะ, เลิศ ประสมทรัพย์, ศรีสุดา รัชตะวรรณ, รวงทอง ทองลั่นธม, ชวลี ช่วงวิทย์
*แม่ศรี - ชวลี ช่วงวิทย์ นำหมู่
*กลิ่นร่ำ - วินัย จุลละบุษปะ
*สไบแพร - ชรินทร์ นันทนาคร

รางวัล
รางวัลสำเภาทอง สาขากำกับศิลป์ (สำหรับภาพยนตร์ 16 มม.) โดย เฉลิม พันธุ์นิล ในงานประกาศผลรางวัลตุ๊กตาทอง "ละคอนรำ" ครั้งแรก ประจำปี 2500

อ้างอิง
กรงเหล็กตะแลงแกง
ประเทศอังกฤษ]]
 ถูกแขวนคอประจานในตะแลงแกง]]

กรงเหล็กตะแลงแกง ( ) เป็นการใช้รูปแบบการแขวนคอกับศพของอาชญากรที่ต้องโทษประหารชีวิต และแขวนทิ้งไว้เพื่อประจานต่อสาธารณะ และข่มขวัญอาชญากรคนอื่น ๆ ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 มีการพัฒนารูปแบบการใช้ตะแลงแกงโดยให้อาชญากรที่ยังมีชีวิตอยู่เข้าไปอาศัยในกรงเหล็ก และปล่อยทิ้งไว้ให้อดอาหารจนตาย

รูปแบบ

ภาษาต่าง ๆ
ภาษาอังกฤษ
คำว่า Gibbet มีความหมายถึงเครื่องมือใด ๆ ที่ใช้ในการประหารชีวิตในสาธารณะ เช่น กางเขน ที่แขวนคอ ดาบ กิโยติน

ภาษาไทย

คำว่าตะแลงแกง หรือตะแลงแกงมาจากคำว่า "ตรแฬงแกง" (อ่านว่า ตรอแลงแกง) ซึ่งเป็นภาษาเขมร มีความหมายคือ "ที่มี 4 หน้า หรือที่แยกเป็นสี่ (ชื่อปราสาท, วิหาร, หนทาง)"

อ้างอิง
ทะเลสาบน็อยซีเดิล
ทะเลสาบน็อยซีเดิล ( ) หรือ ทะเลสาบแฟร์เตอ ( ) เป็นทะเลสาบน้ำตื้น อยู่บริเวณชายแดนของประเทศออสเตรียกับฮังการี มีเนื้อที่ อยู่ในเขตประเทศออสเตรีย และอยู่ในเขตประเทศฮังการี ทะเลสาบมีพื้นที่รับน้ำราว จากทิศเหนือถึงใต้ทะเลสาบมีความยาว และมีความกว้างจากทิศตะวันออกถึงตะวันตก ระหว่าง ถึง

ทะเลสาบนี้เคยอยู่ในเขตประเทศฮังการีทั้งหมด จนกระทั่ง ค.ศ. 1922 บางส่วนได้โอนไปอยู่ในประเทศออสเตรียพร้อมกับรัฐบัวร์เกินลันท์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* ทะเลสาบน็อยซีเดิลที่ funiq.hu
ขาหมูพะโล้
ขาหมูพะโล้ หรือ ข้าวขาหมู เป็นอาหารไทย ที่มีต้นกำเนิดมาจากประเทศจีนเป็นอาหารที่สามารถกินเป็นอาหารจานเดียวหรือแยกกินกับข้าวต่างหากก็ได้เป็นอาหารที่มีวิธีการทำโดยการ นำขาหมูส่วนหน้าที่ผ่านการเผาไฟไปต้มเคี่ยวกับเครื่องพะโล้ ขาหมูจะถูกนำไปจี่ให้สุกสักครู่แล้วเคี่ยวในน้ำซุปที่มีรสชาติดี ซึ่งโดยทั่วไปจะปรุงรสด้วยโป๊ยกั๊ก ผักชี ผงพะโล้ ซีอิ๊ว น้ำตาลทรายแดงหรือน้ำตาลปาล์ม และอบเชย เครื่องเทศจะเข้าไปแทรกในเนื้อ ทำให้ได้เนื้อที่นุ่ม ชุ่มฉ่ำ และมีรสชาติที่อร่อยเหลือเชื่อ นอกจากนี้ยังใส่ไข่ลวก ผักกาด และคะน้าใบเขียวลงไปด้วยแล้วปรุงในน้ำซุปเดียวกัน
ขาหมูพะโล้ หรือ ข้าวขาหมูมักขายโดยพ่อค้าแม่ค้าริมถนนจำนวนมาก แผงขายอาหารริมทางหลายๆ ร้านสามารถสั่งขาหมูทั้งขาพร้อมข้าวและเครื่องเคียงต่างๆ หรือจะเลือกข้าวเปล่าที่โรยหน้าด้วยเนื้อหมูหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ โดยจะเลือกมีเนื้อไม่ติดมันหรือจะเลือกติดมันก็ได้

ในประเทศไทย อาจกินเป็นอาหารจานเดียว ตักเสิร์ฟกับข้าวสวยและไข่ต้ม ราดน้ำพะโล้ลงไปทานกับผักลวก โดยมีเครื่องเคียง เช่น ผักดอง น้ำส้ม กระเทียม พริก ข้าวขาหมูหากินได้ง่ายดาย ทั้งร้านข้างทางหรือศูนย์อาหารในห้างสรรพสินค้าทั่วไป

อ้างอิง
น้ำพริกหนุ่ม
น้ำพริกหนุ่ม คือน้ำพริก อาหารพื้นบ้านล้านนาที่รู้จักกันทั่วไป ทำจากพริกชนิดหนึ่งที่เรียกว่าพริกหนุ่มอาจจะใช้พริกหนุ่มที่แก่จัดหรือยังไม่แก่จัดก็ได้แต่ส่วนมากใช้พริกหนุ่มที่ยังไม่แก่จัด หอม และกระเทียม นำมาย่างและโขลกส่วนผสมและเกลือ รับประทานกับแคบหมู ผัก ข้าวเหนียว บางสูตรใส่ปลาร้าสับ และกะปิห่อใบตองย่างไฟ บางสูตรใส่น้ำปลากับเกลือ

อ้างอิง
ข้าวเกรียบกุ้ง
ข้าวเกรียบกุ้ง เป็นขนมปังกรอบที่ทำจากแป้งและส่วนประกอบอาหารอื่นที่มักให้รสชาติ เป็นขนมที่ได้รับความนิยมในบางส่วนของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเอเชียตะวันออก แต่ใกล้ชิดกับอินโดนีเซียและมาเลเซียที่สุด

อ้างอิง
วัดหนองพลับ (จังหวัดสุรินทร์)
วัดหนองพลับ เป็นวัดประจำของหมู่บ้านพลับและบ้านค้อ ตำบลสนม อำเภอสนม จังหวัดสุรินทร์ เป็นจุดศูนย์รวมจิตใจของพี่น้องทั้ง 2 หมู่บ้านและยังเป็นที่ทำกิจกรรมต่าง ๆ ร่วมกันทั้ง 2 หมู่บ้าน มีที่ดินที่ตั้งวัดเนื้อที่ 7 ไร่ 70 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือติดที่สวนนายริง พรมตวง และที่นายอุทัย ชัยงาม ทิศตะวันตกติดทางสาธารณประโยช์ ทิศใต้ติดถนนหลวง ทิศตะวันออกติดที่ดินนายบุญจันทร์ บุญเกลี้ยง มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 3 งาน (ที่ตั้งศูนย์สาธิตการตลาด)

ประวัติ
วัดหนองพลับ ตั้งตามชื่อหมู่บ้าน และหนองน้ำ เริ่มดำเนินการก่อตั้ง ตั้งแต่ พ.ศ. 2505 โดยการริเริ่มของ ผู้ใหญ่ริง พรหมตวง กับพระอาจารย์หงษ์ ธัมมะจาโร พร้อมทั้งชาวบ้านพลับ บ้านค้อ ทุกคนได้ร่วมกันก่อตั้ง โดยครั้งแรกตั้งเป็นที่พักสงฆ์ อยู่กลางบ้าน เป็นศาลาหลังเดี่ยว จนถึง พ.ศ. 2508 จึงได้ย้ายออกมาตั้งที่อยู่ในปัจจุบัน ได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2515 ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 และได้รับพระราชทาน วิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 30 เมตร
สมหมาย สกุลเมตตา
สมหมาย สกุลเมตตา เป็นโปรโมเตอร์มวยไทยผู้มีชื่อเสียง ซึ่งได้ทำการจัดรายการใหญ่ในหลายรายการ รวมถึงเป็นผู้จัดการค่ายมวย ส.สมหมาย เจ้าของสโลแกน "ใจถึงพึ่งได้" และยังเป็นผู้ได้รับเลือกให้เป็นผู้จัดรายการมวยในวันครบรอบวันสถาปนาเวทีมวยราชดำเนิน 4 ปีติดต่อกัน วันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2555 สมหมาย สกุลเมตตา ได้จัดการแข่งขันมวยไทยศึกวันสถาปนา 67 ปี เวทีราชดำเนิน ที่ซึ่งเป็นการพบกันของนักมวยไทย 10 คู่เอก ทั้งจากศึกวันทรงชัย, ศึกเพชรยินดี, ศึกขุนศึกตระกูลหยาง, ศึกเพชรสุภาพรรณ, ศึกเกียรติเพชร และศึกดาวรุ่งชูเจริญ
ประวัติ
สมหมาย สกุลเมตตา จัดมวยครั้งแรกตรงกับวันวาเลนไทน์ โดยจัดในนามของเสี่ยดำ และมีผลงานจัดการแข่งขัน อาทิ ศึก ส.สมหมาย และศึก ต.ชัยวัฒน์ ที่เวทีมวยราชดำเนิน ที่ซึ่งบางรายการได้รับการสนับสนุนจากทรงชัย รัตนสุบรรณ ด้านรายการอื่น อาทิ ในวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2555 สมหมายได้ร่วมกับเวทีมวยราชดำเนินจัดรายการศึก ส.สมหมาย นัดพิเศษ เพื่อเป็นการเชิดชูเกียรติแก่เขาทราย แกแล็คซี่ นอกจากนี้ เขายังเป็นผู้ผลักดันนักมวยไทยขึ้นเป็นแนวหน้าของวงการหลายราย แม้จะมิได้เป็นนักมวยไทยในค่ายของตนก็ตาม
พ.ศ. 2555 สมหมายได้รับจัดรายการมวย ณ เวทีมวยราชดำเนินอย่างต่อเนื่อง โดยมีนักมวยไทยจากศึกต่าง ๆ โคจรมาพบกัน เช่น จากรายการใหญ่อย่างศึกขุนศึกตระกูลหยาง และในวันที่ 24 ธันวาคม สมหมายได้จัดการแข่งขันรายการศึกวันสถาปนา 67 ปี เวทีราชดำเนิน ที่ซึ่งเป็นการพบกันของนักมวย 10 คู่เอก และได้รับการความร่วมมือจากบุคคลในวงการมวย อาทิ วิรัตน์ วชิรรัตนวงศ์

ด้านผลงานอื่น สมหมายยังเป็นหัวหน้าคณะของนักมวยไทยอย่างเพชรอู่ทอง อ.ขวัญเมือง
ผู้จัดรายการ
* ศึกมวยไทยพลังใหม่ ณ เวทีมวยราชดำเนิน ทุกวันพุธ (2 มีนาคม พ.ศ. 2565-)
**ถ่ายทอดสด 2 ช่วง ช่วงที่ 1 ทางช่อง True4U 18.00-20.00 น. และช่วงที่ 2 ทางเพจยูทูป : กลุ่มพลังใหม่ 20.30-22.30 น.
**ช่วงที่ 1 ทางช่อง True4U เริ่มวันพุธที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2567-
**เดิมช่วงที่ 1 ทางช่อง JKN18 เริ่มวันพุธที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 ถึงวันพุธที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2567
**ช่วงที่ 2 เพจยูทูป : กลุ่มพลังใหม่ เริ่มวันพุธที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2567-
**เดิมช่วงที่ 2 ทางช่อง 5 เริ่มวันพุธที่ 10 มกราคม ถึงวันพุธที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2567
* ศึกมวยไทยพันธมิตร ณ สนามมวยกองทัพอากาศธูปะเตมีย์ ทุกวันจันทร์ (4 กรกฎาคม พ.ศ. 2565-)
**ถ่ายทอดสด 2 ช่วง ช่วงที่ 1 ทางช่อง True4U 18.00-20.00 น. และช่วงที่ 2 ทางเพจยูทูป : กลุ่มพลังใหม่ 20.30-22.30 น.
**ช่วงที่ 1 ทางช่อง True4U เริ่มวันจันทร์ที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2567-
**เดิมช่วงที่ 1 ทางช่อง JKN18 เริ่มวันจันทร์ที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 ถึงวันจันทร์ที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2567
**ช่วงที่ 2 เพจยูทูป : กลุ่มพลังใหม่ เริ่มวันจันทร์ที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2567-
**เดิมช่วงที่ 2 ทางช่อง 5 เริ่มวันจันทร์ที่ 15 มกราคม ถึงวันจันทร์ที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2567

ผลงานทางออนไลน์
* Facebook:กลุ่มพลังใหม่
* YouTube:Phalungmai Muay Thai Official
รางวัลที่ได้รับ
* วันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 : รางวัลโปรโมเตอร์ยอดเยี่ยมแห่งปี

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
วัดสัตตนารถปริวัตรวรวิหาร
วัดสัตตนารถปริวัตรวรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นโท ตั้งอยู่ที่ตำบลหน้าเมือง อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี ปัจจุบันเป็นพระอารามที่ทำการบริหารของคณะสงฆ์ธรรมยุตจังหวัดธรรมยุติกนิกาย มีเนื้อที่เป็นที่ตั้งวัด 9 ไร่ 3 งาน 11 ตารางวา และเนื้อที่ทางด้านใต้อีก 3 ไร่เป็นที่ตั้งของโรงเรียนเบญจมราชูทิศ ราชบุรี กรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ เป็นโรงเรียนโครงการมัธยมส่วนภูมิภาค (คมภ.1)
เดิมชื่อ วัดเขาสัตตนารถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2414 ในสมัยเจ้าพระยาราชบุรี (กลั่น วงศาโรจน์) เป็นเจ้าเมืองราชบุรี ประมาณช่วงรัชกาลที่ 3–4 ยุครัตนโกสินทร์ เดิมวัดนี้ตั้งอยู่เชิงเขาสัตตนารถ (ปัจจุบันคือ บริเวณวัดเขาวัง) ครั้งในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทางการจะดำเนินการสร้างพระราชวังขึ้นที่เขาสัตตนารถ จึงมีการไถ่ถอนที่วัดเพื่อให้พ้นจากธรณีสงฆ์ โดยสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) ทำผาติกรรมและดำเนินการสร้างวัดทดแทนในสถานที่ใหม่ที่วัดโพธิ์งามหรือวัดกลางบ้าน (ที่ตั้งวัดในปัจจุบัน) ซึ่งเป็นวัดร้างอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแม่กลอง ในการตั้งวัดครั้งแรกได้สร้างถาวรวัตถุ คือ อุโบสถ วิหารพระพุทธไสยาสน์ ศาลา กุฏิ เจดีย์ และกำแพงแก้ว เมื่อส
้างถาวรวัตถุ คือ อุโบสถ วิหารพระพุทธไสยาสน์ ศาลา กุฏิ เจดีย์ และกำแพงแก้ว เมื่อสร้างวัดขึ้นเรียบร้อยแล้วให้ชื่อว่า "วัดสัตตนารถปริวัตร" มีความหมายว่า วัดที่เปลี่ยนไปหรือย้ายไปจากเขาสัตตนารถ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2418
วัดทุ่งลาดหญ้า
วัดทุ่งลาดหญ้า หรือชาวบ้านเรียกวัดนี้ว่า วัดลาดหญ้า สังกัดมหานิกาย อยู่ในเขตการปกครองคณะสงฆ์ ตำบลลาดหญ้า อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี ภาค 14 มีเนื้อที่ตั้งวัด 46 ไร่ 77 ตารางวา
หลังจากสิ้นสงคราม ไทย-พม่า ในสมัยรัชกาลที่ 4 เป็นต้นมา ประชาชนเริ่มมาตั้งถิ่นฐานเป็นชุมชนริมน้ำแควใหญ่มากขึ้น การคมนาคมในสมัยนั้นต้องใช้ทางน้ำสัญจรไปมาจากเมืองท่ากระดาน เมืองศรีสวัสดิ์ ซึ่งอยู่เหนือขึ้นไป โดยการใช้แพ หรือเรือล่องตามลำน้ำแควใหญ่ ผ่านบ้านลาดหญ้ามาเมืองกาญจนบุรีที่ปากแพรก ขากลับทวนน้ำจะต้องเดินทางบก ทั้งไปและกลับจะต้องผ่านบริเวณบ้านลาดหญ้า ต่อมาชุมชนเริ่มหนาแน่นขึ้น จึงได้มีการก่อสร้างวัดขึ้นบริเวณลำน้ำแควใหญ่ ณ บ้านลาดหญ้า ตำบลลาดหญ้า อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี
วัดลาดหญ้าเดิมมีอุโบสถหลังเล็ก ๆ อยู่ริมน้ำ ต่อมาถูกน้ำเซาะตลิ่งพัง จึงสร้างอุโบสถขึ้นใหม่ ในสมัยท่านเจ้าคุณ พระกาญจนวัตรวิบูล (สอน อินฺทสโร) เมื่อ พ.ศ. 2467 ในปี พ.ศ. 2525 พระครูกาญจโนปมคุณ (ลำใย ปิยวณฺโณ) ได้เปลี่ยนชื่อ "วัดลาดหญ้า" เป็น "วัดทุ่งลาดหญ้า" เพื่อให้สอดคล้องกับสภาพท้องถิ่น และเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ เมื่อครั้งสงครามเก้าทัพ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม 2525

รายนามเจ้าอาวาสปกครองวัด
* พระอธิการช่วง ไม่พบหลักฐานว่าเป็นเจ้าอาวาสปกครอง
* พระอธิการแมว 
* พระอธิการกล่อม
* พระกาญจนวัตรวิบูล (สอน อินฺทสโร) 
* พระมงคลสิทธิคุณ (ลำใย ปิยวณฺโณ)
* พระครูสิทธิกิจจานุวัตร (ประเสริฐ อติเมโธ)

อ้างอิง
วีระศักดิ์เล็ก วงศ์ประเสริฐ
วีระศักดิ์เล็ก วงศ์ประเสริฐ มีชื่อจริงคือ ประพันธ์ กล้าหาญ เกิดวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2510 ที่จังหวัดยโสธร วีระศักดิ์เล็กเป็นอดีตนักมวยไทย รุ่นซูเปอร์แบนตั้มเวทหรือจูเนียร์เฟเธอร์เวท (122 ปอนด์) เป็นอดีตยอดนักมวยไทยที่ชกได้ดุดัน ชกสนุกเร้าใจโดยมีเข่าเป็นอาวุธที่ทรงพลัง ชกวงในเหนียวแน่น จนได้รับฉายาว่า "ขุนเข่าเมืองบั้งไฟ" ชกทั้งเวทีราชดำเนิน เวทีลุมพินี และรายการศึกทหารเสือของ "แก้ว โคซี่" และศึกมวยไทย 7 สี วีระศักดิ์เล็กถือได้ว่าเป็นนักชกที่มีความมุ่งมั่น ขยันอดทนไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคของชีวิต และสิ่งที่ชายคนนี้กระทำอย่างสม่ำเสมอคือความกตัญญูต่อผู้มีพระคุณ ชกมวยหาเลี้ยงครอบครัวและส่งตัวเองเรียนจนจบ งานหนักเอาเบาสู้ถือว่าเป็นแบบอย่างที่ดีของคนสู
ี้ยงครอบครัวและส่งตัวเองเรียนจนจบ งานหนักเอาเบาสู้ถือว่าเป็นแบบอย่างที่ดีของคนสู้ชีวิตและไม่เคยยอมแพ้ต่อโชคชะตา จนสามารถประสบความสำเร็จในชีวิตในประเทศที่ค่าครองชีพสูงที่สุดอย่างกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
นักชกไร้เข็มขัดแชมป์
วีระศักดิ์เล็ก ไม่เคยสัมผัสแชมป์เวทีมวยอาชีพ ไร้เข็มขัดแชมป์ไม่ได้หมายถึงความล้มเหลวบนเส้นทางสายกำปั้น จุดเปลี่ยนของชีวิตนักชกเมืองบั้งไฟชายผู้ที่ไม่เคยสิ้นหวัง คือการได้ไปทำงานที่ประเทศญี่ปุ่นในฐานะกรรมกรก่อสร้างและผู้ฝึกสอนมวยไทย จุดนี้เองที่ทำให้วีระศักดิ์เล็กมีโอกาสชกมวยไทยที่ประเทศญี่ปุ่น โดยทำการชกทั้งหมด 10 ครั้งและไม่เคยแพ้ใคร เขาได้สร้างชื่อเสียงให้กับตัวเองและประเทศในฐานะนักชกจากประเทศไทย ถือได้ว่าวีระศักดิ์เล็กได้มีส่วนช่วยส่งเสริมมวยไทยให้คนญี่ปุ่นได้รู้จักถึงความร้ายกาจของมวยไทย จากคนงานก่อสร้างกลายมาเป็นขวัญใจชาวญี่ปุ่น
ชีวิตหลังแขวนนวม
หลังจากเลิกชกมวย วีระศักดิ์เล็กตัดสินใจเปิดค่ายมวยไทยกับแฟนสาวชาวญี่ปุ่นด้วยเงินที่เก็บสะสมมาจากการทำงานและการชกมวยไทยที่ญี่ปุ่น วีระศักดิ์เล็กนับได้ว่าเป็นนักมวยไทยกลุ่มแรกที่เป็นเจ้าของค่ายมวยไทยในกรุงโตเกียวด้วยความสามารถและความไม่ยอมแพ้ต่อชีวิตบวกกับเป็นคนที่มองการไกลว่า มวยไทยมีอนาคตและสามารถทำเงินได้ที่ประเทศญี่ปุ่น จากเจ้าของค่ายมวยไทยเล็กๆ ในใจกลางกรุงโตเกียวตอนนี้เขากลายเป็นเจ้าของค่ายมวยไทยทั้งหมด 8 ค่าย ด้วยการสนับสนุนของบรรจง บุษราคัมวงษ์ เจ้าของค่ายมวยแฟร์เท็กซ์ และวีระศักดิ์เล็กก็ไม่ได้ทำให้บรรจงผิดหวัง เขาได้รับการยอมรับและการเคารพจากชาวญี่ปุ่นเป็นอย่างมาก และประสบความสำเร็จในการเปิดค่ายมวยไทยในญี่ปุ่น วีระศักด
ากชาวญี่ปุ่นเป็นอย่างมาก และประสบความสำเร็จในการเปิดค่ายมวยไทยในญี่ปุ่น วีระศักดิ์เล็กได้ร่วมก่อตั้ง มวยไทยเอ็ม-วัน หลังจากที่มวยเค-วันของญี่ปุ่นได้ยกเลิกไป และได้สร้างแชมป์มวยไทยในญี่ปุ่นหลายรุ่น ปัจจุบันวีระศักดิ์เล็กดำรงตำแหน่งนายกสหพันธ์มวยไทยอาชีพโลก (WPMF) ประจำประเทศญี่ปุ่น และเป็นเจ้าของธุกิจมวยไทย เจ้าของค่ายมวยวีระศักดิ์เล็กแฟร์เท็กซ์มวยไทยยิม (Weerasakreck Fairtex Muay Thai gym) มีทรัพย์สินรวมกันมากกว่าร้อยล้านในประเทศญี่ปุ่น วีระศักดิ์เล็กยังเป็นโปรโมเตอร์จัดการแข่งขันมวยไทยที่ญี่ปุ่น รายการ เอ็ม-ไฟต์ (M-Fight) ศึกวีระศักดิ์เล็ก แฟร์เท็กซ์
เพื่อเผยแพร่ศิลปะมวยไทยต่อไป
อ้างอิง

* คู่สร้างคู่สม. ปีที่ 30 ฉบับที่ 463. ประจำวันที่ 1-10 กรกฎาคม พ.ศ. 2552. หน้า 56-63
* มวยไทยในประเทศญี่ปุ่น www.muaythai.jp
เปี้ยนอี้ฟาง
เปี้ยนอี้ฟาง หรือ เผี้ยนอี้ฝัง ( ) เป็นร้านเก่าแก่ดั้งเดิม ก่อตั้งมาตั้งแต่หกร้อยกว่าปีก่อน สมัยราชวงศ์หมิง เป็นร้านขายเป็ดปักกิ่งที่เก่าแก่ที่สุด และเป็นต้นตำรับเป็ดปักกิ่งแห่งแรกในกรุงปักกิ่ง โดดเด่นด้วยการย่างแบบ "อบในเตาปิด" อันเป็นเอกลักษณ์ของร้าน ที่ตัวเป็ดจะไม่สัมผัสกับเปลวไฟโดยตรง แต่จะใช้การถ่ายเทความร้อนผ่านผนังเตา และพ่อครัวจะไม่เปิดประตูเตาระหว่างย่างเลย จนกระทั่งตัวเป็ดสุกพร้อมเสิร์ฟ

คู่แข่งทางการค้าตลอดกาลของร้านนี้ คือ เฉวียนจวี้เต๋อ อีกหนึ่งร้านดังที่เชี่ยวชาญด้านเป็ดปักกิ่ง

ประวัติ
ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1416 ตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิง เดิมทีเป็นเพียงร้านขายอาหารจานเป็ดไก่อยู่ใกล้กรุงปักกิ่ง ต่อมาเริ่มขยับขยายกิจการเข้ามาในเมืองหลวง ในปี ค.ศ. 1855 เปิดร้านแรก (flagship store) โดยใช้ชื่อ เปี้ยนอี้ฟาง เข่ายาเตี้ยน (便宜坊烤鴨店; ) บริเวณสี่แยกฉงเหวินเหมิน ซึ่งเป็นย่านการค้าที่เจริญรุ่งเรืองใจกลางกรุงปักกิ่ง ที่ห่างจากจัตุรัสเทียนอันเหมินเพียงแค่ 15 นาที (เดินเท้า)
แรกเริ่มเดิมทีนั้น เปี้ยนอี้ฟางเป็นภัตตาคารที่ขึ้นชื่อด้านอาหารซันตง (鲁菜; ) ก่อนจะโด่งดังด้วยเมนู เป็ดปักกิ่ง ที่ใช้สูตรดั้งเดิมตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิง ด้วยวิธีการย่างแบบเตาปิดอันเป็นเอกลักษณ์ของร้าน ที่ทำให้เป็ดทั้งหอม หนังกรอบทว่าเนื้อนุ่มใน นอกจากนี้ยังมีเมนูเด็ดอย่าง ตับเป็ดรสเลิศที่ปรุงแบบตะวันตก (西法鸭肝) ที่เป็นอีกจานยอดนิยมของร้าน

เปี้ยนอี้ฟางเป็นหนึ่งในสุดยอดแบรนด์เก่าแก่ของจีน (老字號) และเป็นสถานที่รับรองแขกเหรื่อ บุคคลสำคัญมากมาย ปัจจุบันมีสาขาในกรุงปักกิ่งหลายแห่ง เช่น สาขาเซียนหยูโข่ว (鲜鱼口) บนถนนเฉียนเหมิน ถนนสายการค้าเก่าแก่ของกรุงปักกิ่ง หรือสาขานิวเวิลด์ (新世界店) บนชั้น 3 ของห้างสรรพสินค้านิวเวิลด์ เป็นต้น

ดูเพิ่ม
* เฉวียนจวี้เต๋อ
แหล่งอ้างอิงอื่น

* Official Website of Bianyifang 
* Bianyifang: Top 2 Peking Duck restaurants in Beijing (2011)

อ้างอิง
ไตรทรรศน์แห่งญี่ปุ่น
2. อามาโนฮาชิดาเตะ 3. มิยาจิมะ]]
ไตรทรรศน์แห่งญี่ปุ่น ( ; ) เป็นรายชื่อสถานที่สามแห่งในประเทศญี่ปุ่นซึ่งได้รับการจัดว่ามีความงดงามมากที่สุด ประกอบด้วย หมู่เกาะกิ่งสนแห่งมัตสึชิมะในจังหวัดมิยางิ สันทรายกิ่งสนแห่งอามาโนฮาชิดาเตะในจังหวัดเกียวโต และศาลเจ้าอิตสึกูชิมะในจังหวัดฮิโรชิมะ ซึ่งหนึ่งในสามนี้คืออิตสึกูชิมะยังได้รับการจัดให้เป็นมรดกโลกโดยยูเนสโก อีกด้วย

ไฟล์:Matsushima miyagi z.JPG|หมู่เกาะกิ่งสน แห่งมัตสึชิมะ
ไฟล์:Amanohashidate view from Mt Moju02s3s4592.jpg|สันทรายแห่งอามาโนฮาชิดาเตะ
ไฟล์:Itsukushima torii distance.jpg|โทริอิ ที่ ศาลเจ้าอิตสึกูชิมะ
ไตรทรรศน์แห่งใหม่
ค.ศ. 1915 สำนักพิมพ์จิตสึเงียว โนะ นิฮง ชะ (株式会社実業之日本社) ได้มีการสำรวจในระดับชาติเพื่อคัดเลือกไตรทรรศน์แห่งใหม่ขึ้น ซึ่งไตรทรรศน์แห่งใหม่นี้ ประกอบด้วย

* โอนูมะ (大沼), แอ่งน้ำขนาดใหญ่ใน อุทยานแห่งชาติโอนูมะ คูอาชิ อยู่ที่เมืองนานาเอะทางฝั่งตะวันออกของคาบสมุทรโอชิมะ ซึ่งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะฮกไกโด
* มิโฮะ โนะ มัตสึบาระ (三保の松原) สวนสนในคาบสมุทรมิโฮะ ในเขตชิมิซุของนครชิซูโอกะ จังหวัดชิซูโอกะ
* ยาบาเก (耶馬渓) ส่วนของแม่น้ำและหุบเขาที่ตั้งอยู่ที่ต้นน้ำของแม่น้ำยามากูนิ (山国川) ในนครนากัตสึ จังหวัดโออิตะ เกาะคีวชู
ไฟล์:Komagatake dusk.jpg|โอนูมะ
ไฟล์:Hagoromo no Matsu.jpg|ฮาโงโรโมะ โนะ มัตสึ ที่ มิโฮะ โนะ มัตสึบาระ
ไฟล์:Kyoshuho.jpg|ยาบาเก

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ นิฮง-ซังเก
น้ำตกคอนพะเพ็ง
น้ำตกคอนพะเพ็ง ( ) เป็นน้ำตกขนาดใหญ่และมีชื่อเสียงแห่งหนึ่งในภูมิภาคอินโดจีน น้ำตกคอนพะเพ็งเป็นน้ำตกที่มีหลายชั้น ตั้งอยู่บนแก่งหินขนาดใหญ่ขวางกั้นเส้นทางการไหลของแม่น้ำโขงทั้งสาย มีลักษณะต่างระดับกันสูงประมาณ 10 เมตร จัดเป็นน้ำตกที่ได้รับน้ำจากแม่น้ำโขงตอนล่าง

น้ำตกคอนพะเพ็งมีความสูง 21 เมตร (69 ฟุต) กระแสน้ำไหลเชี่ยว 9.7 กิโลเมตร (6.0 ไมล์) ปริมาณน้ำตกลงมาด้วยความเร็วประมาณ 11,000 ลูกบาศก์เมตร/วินาที (390,000 ลูกบาศก์ฟุต/วินาที) แม้ว่าปริมาณสูงสุดในบันทึกได้ถึงกว่า 49,000 ลูกบาศก์เมตร/วินาที (1,700,000 ลูกบาศก์ฟุต/วินาที)
น้ำตกคอนพะเพ็งได้รับฉายาว่า "ไนแอการาแห่งเอเชีย" ตั้งอยู่ในแขวงจำปาศักดิ์ ประเทศลาว ห่างจากเมืองปากเซประมาณ 150 กิโลเมตร เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ขึ้นชื่อและสวยงามมากแห่งหนึ่งของประเทศลาว

โดยคำว่า "คอน" หมายถึง "แก่ง" หรือ "เกาะ" "พะเพ็ง" หมายถึง "พระจันทร์วันเพ็ญ"

นอกจากนี้แล้ว น้ำตกคอนพะเพ็งยังเป็นสถานที่อาศัยของสัตว์น้ำหายากหลายชนิด เช่น ปลาค้อคอนพะเพ็ง ที่เป็นปลาค้อเฉพาะถิ่นที่พบได้ในแถบนี้เท่านั้น และเป็นแหล่งอาศัยของโลมาหัวบาตร หรือ "ปลาข่า" (ປາຂ່າ) ในภาษาลาว โลมาเพียงไม่กี่ชนิดที่อาศัยอยู่ในน้ำจืดได้ของโลก รวมถึงเป็นแหล่งกำเนิดของปลาบึก ซึ่งเป็นปลาหนังน้ำจืดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกอีกด้วย เป็นต้น

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
แมรี ลีกคี
แมรี ลีกคี (6 กุมภาพันธ์ 1913 – 9 ธันวาคม 1996) เป็นนักโบราณคดีและนักมานุษยวิทยาชาวอังกฤษ ผู้ค้นพบซากดึกดำบรรพ์กะโหลก Proconsul ชิ้นแรก Proconsul เป็นวานรที่สูญพันธุ์ไปแล้วที่ปัจจุบันเชื่อกันว่าเป็นบรรพบุรุษของมนุษย์ และยังค้นพบกะโหลก Zinjanthropus ทนทานที่โอลดูไวยอร์ช (Olduvai Gorge) ในงานอาชีพส่วนใหญ่ของเธอ เธอทำงานร่วมกับสามี หลุยส์ ลีกคี ในโอลดูไวยอร์ช ขุดค้นเครื่องมือและซากดึกดำบรรพ์ของโฮมินินโบราณ เธอพัฒนาระบบการจำแนกเครื่องมือหินซึ่งพบที่โอลดูไว เธอยังค้นพบรอยเท้าเลโตลี (Laetoli) ในปี 1960 เธอเป็นผู้อำนวยการการขุดค้นที่โอลดูไวและภายหลังได้เข้าควบคุม โดยตั้งเจ้าหน้าที่ของเธอเอง หลังสามีของเธอเสียชีวิต เธอเป็นนักมานุษยวิทยาดึกดำบรรพ์ชั้น
เจ้าหน้าที่ของเธอเอง หลังสามีของเธอเสียชีวิต เธอเป็นนักมานุษยวิทยาดึกดำบรรพ์ชั้นนำ และฝึกบุตรชาย ริชาร์ด ในสาขานี้
กาโด-กาโด
กาโด-กาโด ( ) หรือ โลเต็ก ( ) เป็นอาหารยอดนิยมของประเทศอินโดนีเซีย ประกอบไปด้วยผัก ทั้งผักสด ผักต้ม และผักลวก และธัญพืชหลายชนิด ราดด้วยซอสที่ทำจากถั่ว ทั้งแคร์รอต มันฝรั่ง กะหล่ำปลี ถั่วงอก ถั่วเขียว ถั่วฝักยาว ขนุนอ่อน ผักกาดหอม นอกจากนี้ยังมีเต้าหู้ และไข่ต้มสุก และกินกับข้าวเกรียบทอดหลายชนิด เช่น กรูปุก ซึ่งเป็นข้าวเกรียบกุ้งหรือปลา เอิมปิง เป็นข้าวเกรียบใส่เมล็ดของผักเหมียง หรือจะกินกับเต็มเปทอด หรือข้าวต้มแบบลนตงก็ได้ รับประทานกับซอสถั่วที่คล้ายกับซอสสะเต๊ะ ซึ่งประกอบด้วย กะปิ ถั่วลิสงบด กะทิ น้ำตาลโตนด พริกแดง กระเทียม กะทิ มะขามเปียก คำว่ากาโดในภาษาอินโดนีเซียแปลว่ายำ
กาโด-กาโดมีความหลากหลายในแต่ละท้องที่ ในซูราบายาเรียกว่า "กาโด-กาโดซีรัม" ซึ่งจะราดน้ำซอสลงไปบนเครื่องปรุงอื่น ในบันดุงและโบโกร์จะเคล้าน้ำซอสให้เข้ากับเครื่องปรุงก่อนเสิร์ฟ ในจาการ์ตาเรียกว่า "กาโด-กาโดโบโปล" ใช้เมล็ดมะม่วงหิมพานต์แทนถั่วลิสง โดยมากน้ำราดจะเป็นน้ำกะทิใส่พริกสดโขลกละเอียดและถั่วลิสงบด ราดลงบนผักต้ม มีรสชาติหวานเปรี้ยวและเผ็ดเล็กน้อย

ในประเทศไทยมีอาหารที่ใกล้เคียงกับกาโด-กาโดคือขนมจีนน้ำพริก อาจเป็นไปได้ว่าอาจได้รับอิทธิพลจากกาโด-กาโดมา โดยช่างแกงชาววังได้ปรุงแต่งให้กลิ่นรสตามอย่างอาหารไทยคือเติมกลิ่นมะกรูด ใช้การใส่ถั่วทองคั่วบดหยาบเพื่อเพิ่มเนื้อสัมผัส และพริกป่นเพื่อเพิ่มสีสันของอาหารให้น่ารับประทาน
วัดป่าเขาน้อย (จังหวัดพิจิตร)
วัดป่าเขาน้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดธรรมยุติกนิกาย ก่อตั้งขึ้นตามแบบแผนแห่งวัดที่มุ่งลักษณะวิปัสสนาธุระทั่วไป วัดตั้งอยู่ที่ หมู่บ้านเนินหัวโล้ หมู่ที่ 5 ตําบลวังทรายพูน อำเภอวังทรายพูน จังหวัดพิจิตร ปัจจุบันมี พระเสถียร กันตฺสีโล อยู่ในตำแหน่งเจ้าอาวาส วัดป่าเขาน้อยมีคณะนักบวชประพฤติจริยาเป็นประจำอยู่ประมาณ 15-25 รูป
ประวัติ
วัดป่าเขาน้อยเริ่มก่อตั้งเป็นวัดสมบูรณ์ตามกฎหมาย เมื่อปี พ.ศ. 2536 ทางราชการได้ออกหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3ก) ในที่ดินพื้นที่บริเวณ “ หนองแฟบ ” ซึ่งมีขอบเขตที่เนื้อที่ประมาณ 14 ไร่ 1 งาน 51 ตารางวา ให้กับ นายวงเดือน อัสโย ซึ่งเป็นอุบาสกผู้ริเริ่มก่อสร้างวัดในครั้งแรก และนายวงเดือน ได้มีศรัทธาถวายที่ดินแปลงดังกล่าวให้เป็นที่สร้างวัด

ปี พ.ศ. 2537 นายวงเดือน อัสโย ได้ดำเนินการขออนุญาตสร้างวัดต่อทางราชการในที่ดินแปลงที่ได้รับเอกสารสิทธิ์แล้วนั้น และได้รับอนุญาตจากกรมการศาสนา ด้วยความเห็นชอบของกระทรวงศึกษาธิการ และมหาเถรสมาคม อนุญาตให้สร้างวัดได้ เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2537
ปี พ.ศ. 2538 นายวงเดือน อัสโย ได้จัดทำรายงานขอตั้งวัด โดยขอตั้งชื่อวัดว่า “ วัดป่าเขาน้อย ” โดยมี หลวงปู่อ่ำ ธัมมกาโม (หมายถึงพระครูสันติวรญาณ ซี่งต่อมาได้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดสันติวรญาณ ตำบลวังศาล อำเภอวังโป่ง จังหวัดเพชรบูรณ์ด้วย) เป็นเจ้าอาวาส เมื่อมีรายงานเสนอต่อทางราชการ จากนั้นกระทรวงศึกษาธิการ โดยความเห็นชอบของมหาเถรสมาคมได้ออกประกาศตั้งวัดป่าเขาน้อยให้เป็นวัดในพระพุทธศาสนาถูกต้องตามกฎหมาย เมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2538 และโดยมีพระอ่ำ ธัมมกาโม เป็นเจ้าอาวาส ตั้งแต่นั้น
ปี พ.ศ. 2539 ได้มีประกาศพระราชทานวิสุงคามสีมาให้แก่วัดป่าเขาน้อยลงพิมพ์ในราชกิจจานุเบกษา ฉบับประกาศทั่วไป เล่ม 113 ตอนที่ 18 ง เมื่อวันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2539 มีนายอำเภอวังทรายพูนเป็นผู้ปักหมายเขตวิสุงคามสีมา ณ บริเวณพระอุโบสถที่อยู่กลางหนองน้ำ ชื่อ ‘ หนองแฟบ ’ ในพื้นที่เป็นบริเวณ กว้าง 30 เมตร ยาว 40 เมตร โดยประมาณ
โดยทั่วไปแล้ว ทราบกันดีว่าหลวงปู่จันทา ถาวโร เป็นพระอาจารย์ใหญ่แห่งสำนักวิปัสนาแห่งนี้ แต่หลวงปู่จันทาไม่ยอมรับในการแต่งตั้งให้ตนเองเป็นเจ้าอาวาส ต่อมาได้ยอมรับการแต่งตั้งให้เป็นเจ้าอาวาสวัดป่าเขาน้อย เมื่ออยู่ในวัยชราภาพแล้ว โดยรับการเป็นเจ้าอาวาสตั้งแต่ วันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2549 จวบกระทั่งวันมรณภาพ อนึ่งวัดป่าเขาน้อยในอดีตกาลนั้น เมื่อสมัยตั้งแต่ก่อตั้งวัดเป็นต้นมาคราคร่ำไปด้วยผู้คน และบรรดานักปฏิบัติธรรม พบว่าในอดีต มีภิกษุมาพำนักจำพรรษาอยู่อาศัยประกอบสมณะกิจ ที่ประมาณ 50-70 เป็นประจำ แตกต่างจากปัจจุบันซึ่งมีพระสงฆ์และนักปฏิบัตธรรมจำนวนน้อย ซึ่งอยู่ช่วยกันดูแลศาสนวัตถุ และศาสนสถานไม่ให้รกร้างและชำรุดทรุดโทรมมากเกินไป

สถานที่ภายในวัด
พระอุโบสถกลางน้ำ, หอพระไตรปิฎก, ศาลาโรงฉัน, กุฏิถาวรประมาณ 60 หลัง, ศาลาโรงฉันน้ำร้อน, อาคารผู้มาพักปฏิบัติธรรม 6 อาคาร, อาคารเก็บรักษาของบริจาค, พระเมรุ, ถังคอนกรีตเก็บกักน้ำ 3 ถัง ถนนและกำแพงคอนกรีตในพื้นที่ประมาณ 280 ไร่, อาคารที่ล้างบาตร, สระน้ำ, บ่อน้ำบาดาล, ถ้ำประดิษฐานรูปเหมือนหลวงพ่อเพชร, วิหารรายรอบพื้นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปและสิ่งศักดิ์สิทธิ์, พระพุทธรูปพระพุทธมณฑลมงคลบพิตร, เจดีย์ศรีโอภาสพระบรมธาตุ

อ้างอิง
อือมิยอ
อือมิยอ ( , ; ซามีอือเมอ: ; ; ซามีเหนือ: ) เป็นเมืองมหาวิทยาลัย ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศสวีเดน ริมฝั่งแม่น้ำอือเมอ เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 12 ของสวีเดน มีประชากร 79,594 คน (ค.ศ. 2010) ส่วนเทศบาลเมืองมีประชากร 115,229 คน (ค.ศ. 2010) หลังจากที่ก่อตั้งมหาวิทยาลัยในปี ค.ศ. 1965 ประชากรเติบโตอย่างรวดเร็ว มีอัตราเป็น 2 เท่าของเมื่อ 30 ปีก่อน จากข้อมูลปี ค.ศ. 2011 มีการสร้างอะพาร์ตเมนต์ใหม่ 700 ถึง 800 แห่งในปีเดียว

อ้างอิง
กัวนาฮัวโต
กัวนาฮัวโต ( ) เป็นเมืองและเทศบาลทางตอนกลางของประเทศเม็กซิโก เป็นเมืองหลวงของรัฐกัวนาฮัวโต ตั้งอยู่ในหุบเขาแคบ ๆ ทำให้ถนนของเมืองแคบและมีลมแรง ซอยส่วนใหญ่ในเมือง รถไม่สามารถวิ่งได้ และมีชุดบันไดตามไหล่เขามากมาย เมืองเก่ามีจัตุรัสเล็ก ๆ จำนวนมากและมีแมนชันในยุคอาณานิคม โบสถ์และอาคารราชการสร้างจากหินทรายสีชมพูและเขียว

เมืองเจริญเติบโตจากการค้นพบเหมืองแร่ใกล้กับภูเขา เมืองมีพิพิธภัณฑ์มัมมี่ เคยเป็นยุทธภูมิครั้งแรกของสงครามประกาศเอกราชเม็กซิโก ได้รับขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกใน ค.ศ. 1988
โปรตีนเวย์
โปรตีนเวย์ ( ) คือ โปรตีนที่สกัดได้มาจากหางนมวัว โดยนมวัวที่คัดแยกจากกระบวนการทำเนยแข็งมาสกัดส่วนที่เป็นคาร์โบไฮเดรตและไขมัน ออกให้เหลือส่วนที่เป็นโปรตีนบริสุทธิ์ จากนั้นนำมาผ่านกระบวนการทำให้แห้งเพื่อให้อยู่ ในรูปผง โปรตีนเวย์ เป็นแหล่งโปรตีนที่มีความสมบูรณ์ซึ่งเป็นแหล่งรวมกรดอะมิโน (ที่เป็นหน่วยย่อยของโปรตีน) ที่ร่างกายสามารถย่อยได้ง่าย และดูดซึมไปใช้ได้อย่างรวดเร็ว โดยหลายยี่ห้อผสมกรดอะมิโนที่มีส่วนช่วยในการสร้างกล้ามเนื้อได้ดียิ่งขึ้น
ผีในวัฒนธรรมไทย
ซึ่งเป็นสิงสถิตย์ของผีที่คุ้มครองดูแลที่ดิน]]
ชาวไทยเชื่อว่า ผีสามารถให้คุณหรือให้โทษได้ หากเซ่นสวรวงหรือบูชาไม่ถูกต้อง เช่น ผีขุนน้ำ คือ เทพอารักษ์ประจำต้นน้ำแต่ละสาย ซึ่งสถิตอยู่บนดอยสูง ผีขุนน้ำมักอยู่ตามต้นไม้ใหญ่ ชาวบ้านจะอัญเชิญมาสถิตที่หอผีที่ปลูกอย่างค่อนข้างถาวรใต้ต้นไม้เหล่านี้ ผีขุนน้ำที่อยู่ต้นแม่น้ำใด ก็มักจะได้ชื่อตามแม่น้ำนั้น เช่น ผีปันน้ำ (เทือกเขาผีปันน้ำ ในภาคเหนือ) หรือผีมด และ ผีเมง คือ ผีบรรพบุรุษตามความเชื่อของชาวล้านนา (คำว่า "มด" หมายถึงระวังรักษา) ส่วนผีเมงนี้เข้าใจกันว่ารับมาจากชนเผ่าเม็งหรือมอญโบราณ, ผีเจ้าที่ หรือพระภูมิเจ้าที่ คือผีที่รักษาประจำอยู่ที่ใดที่หนึ่ง เป็นผู้ดูแลรักษาเขตนั้น ๆ ดังนั้น คนโบราณเมื่อเดินท
่รักษาประจำอยู่ที่ใดที่หนึ่ง เป็นผู้ดูแลรักษาเขตนั้น ๆ ดังนั้น คนโบราณเมื่อเดินทางและหยุดพักที่ใด มักจะบอกขออนุญาตเจ้าที่ทุกครั้ง
นอกเหนือไปจากผีดังกล่าวแล้ว ในแต่ละท้องถิ่นยังมีผีอีกหลายประเภท เช่น ผีกละ หรือ ผีจะกละ เป็นผีที่มักเข้าสิงผู้คนเพื่อเรียกร้องจะกินอาหาร เมื่อเข้าสิงใคร ก็จะแสดงกิริยาผิดปกติไป เมื่อคนสังเกตเห็นก็มักร้องขอกินอาหารและจะกินอย่างตะกละตะกลาม จึงเรียกผีกละตามลักษณะการกิน แต่มักเขียนเป็นผีกะ หรือผีกละยักษ์ เป็นผีที่อยู่รักษาสถานที่ต่างๆ เช่น วัดร้าง, ถ้ำ หรือที่ซึ่งมีสมบัติฝังหรือซ่อนอยู่ ผีกละยักษ์จะคอยพิทักษ์สมบัติเหล่านั้น จนกว่าเจ้าของจะรับทรัพย์สินเหล่านั้นไป ในกรณีผีกละยักษ์ที่อยู่ในวัด เล่ากันว่า มักจะเป็นวิญญาณของพระหรือเจ้าอาวาสที่ผิดวินัย เมื่อตายแล้วไปเกิดไม่ได้ จึงต้องทำหน้าที่พิทักษ์วัดไปจนกว่าจะสิ้นกรรม รูปร่างของผีกละยักษ์ไม่แน่นอน บ
ได้ จึงต้องทำหน้าที่พิทักษ์วัดไปจนกว่าจะสิ้นกรรม รูปร่างของผีกละยักษ์ไม่แน่นอน บ้างก็ว่าเป็นหมูตัวใหญ่ที่มีร่างกายเป็นทองแดง บ้างก็ว่าเป็นสุนัขใหญ่สีดำสนิททั้งตัว เป็นต้น
ผี มีความผูกพันกับวิถีชีวิตของชาวไทยมาแต่โบราณ ตั้งแต่เกิดจนกระทั่งตาย จนเกิดเป็นข้อห้าม หรือคะลำ ในภาษาอีสานต่าง ๆ ที่เหมือนกันหรือแตกต่างกันในแต่ละภูมิภาคไป เช่น ห้ามกินเลือด, ห้ามเลี้ยงนกฮูก, นกเค้าแมว, นกแสก, และค้างคาว, ห้ามเคาะจานข้าว, ห้ามกวาดบ้านตอนกลางคืน หรือห้ามเผาศพในวันศุกร์ เป็นต้น

ผีไทยในสื่อวัฒนธรรมร่วมสมัย
ในวัฒนธรรมร่วมสมัยต่าง ๆ มีผีไทยได้ปรากฏตามสื่อเป็นจำนวนมาก แม่นากพระโขนง ซึ่งเป็นเรื่องเล่าของผีตายทั้งกลมที่เชื่อกันว่าเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นในต้นยุครัตนโกสินทร์ นับว่าเป็นผีไทยที่เป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวาง มีศาลบูชา อยู่ที่วัดมหาบุศย์ เขตสวนหลวง ในปัจจุบัน แม่นากพระโขนง ได้ถูกสร้างเป็นละครโทรทัศน์, ละครเวที ภาพยนตร์ แม้กระทั่งการ์ตูน หรืออะนิเมะชั่นต่าง ๆ มากมาย ตั้งแต่ยุคภาพยนตร์เงียบ ในปี พ.ศ. 2479 ทั้งให้ความรู้สึกน่ากลัว หรือแม้กระทั่งขบขันหรือล้อเลียน หรือ กระสือ ผีผู้หญิงที่ถอดหัวเหลือแต่ไส้กับอวัยวะต่าง ๆ เรืองแสงได้ ล่องลอยหาของสดของคาว และมูตรคูถต่าง ๆ ในเวลากลางคืน กินเป็นอาหาร ก็เป็นผีอีกประเภทหนึ่งเช่นกันที่มักถูกถ่ายออด
ถต่าง ๆ ในเวลากลางคืน กินเป็นอาหาร ก็เป็นผีอีกประเภทหนึ่งเช่นกันที่มักถูกถ่ายออดออกมาในสื่อประเภทนี้ ร่วมกับผีปอบ ที่ บ้านผีปอบ กลายเป็นภาพยนตร์ไทยที่มีจำนวนภาคต่อมากที่สุด (จนถึงปัจจุบัน พ.ศ. 2556-14 ภาค)
บัวรดน้ำ
บัวรดน้ำ ( ) หรือ ภาชนะรดต้นไม้ ( ) เป็นภาชนะแบบพกพา ซึ่งมักจะมีด้ามจับและกรวยสำหรับรดน้ำต้นไม้ด้วยมือ โดยมีการใช้งานมาอย่างน้อยตั้งแต่ ค.ศ. 79 และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาก็มีการปรับปรุงการออกแบบจำนวนมาก นอกเหนือจากการรดน้ำต้นไม้แล้ว มันยังมีประโยชน์หลากหลาย เนื่องจากเป็นเครื่องมือที่ค่อนข้างอเนกประสงค์

ความจุของภาชนะสามารถอยู่ระดับใดก็ได้ตั้งแต่ 0.5 ลิตร (สำหรับพืชในครัวเรือนในร่ม) ถึง 10 ลิตร (สำหรับใช้ในสวนทั่วไป) โดยมักทำจากโลหะ, เซรามิก หรือพลาสติก ที่ปลายพวย "ปลายหัวฝักบัวรดน้ำ" (อุปกรณ์ เช่น ฝาครอบ มีรูเล็ก ๆ) เพื่อแยกกระแสน้ำออกเป็นหยด เพื่อหลีกเลี่ยงแรงดันน้ำที่มากเกินไปบนดินหรือบนพืชที่บอบบาง

ประมาณ ค.ศ. 79]]
ประวัติ
คำว่า "watering can" (บัวรดน้ำ) ปรากฏครั้งแรกใน ค.ศ. 1692 ในไดอารีของลอร์ด ทิโมธี จอร์จ แห่งคอร์นวอลล์ ซึ่งเป็นคนทำสวนกระท่อมผู้กระตือรือร้น โดยก่อนหน้านั้นเป็นที่รู้จักกันในนาม "watering pot" (ภาชนะรดต้นไม้)

ต่อมา ใน ค.ศ. 1886 บัวรดน้ำ "ฮอว์ส" ได้รับการจดสิทธิบัตรโดยจอห์น ฮอว์ส สิทธิบัตรดังกล่าวอ่านได้ว่า "สิ่งประดิษฐ์ใหม่นี้เป็นฝักบัวรดน้ำต้นไม้ที่พกพาและทำให้เอียงได้ง่ายกว่ามาก รวมทั้งในขณะเดียวกันก็สะอาดกว่ามาก ตลอดจนปรับให้เหมาะกับการใช้งานมากกว่าสิ่งอื่นใดที่เสนอทางเลือกให้สาธารณชน"

ส่วนปลายหัวฝักบัวเรียกว่าปลายหัวฝักบัวรดน้ำ, หัวฝักบัว, ฝักบัว หรือหัวรด
การใช้งานสมัยใหม่
ชาวสวนใช้บัวรดน้ำเพื่อรดน้ำต้นไม้, ส่วนคนงานทำถนนใช้เพื่อประยุกต์ใช้ยางมะตอยกับแอสฟอลต์ ตลอดจนในฐานะเครื่องประดับ และเป็นประจำในงานศิลปะเชิงสัญลักษณ์

วัฒนธรรมประชานิยม
* ปีแยร์-โอกุสต์ เรอนัวร์ ผู้เป็นศิลปินแนวอิมเพรสชันนิสต์ได้วาดผลงานในชื่อเด็กหญิงกับบัวรดน้ำ 
* จอห์น ครีส ในภาพร่าง "จัดจ์นอต" ฟุตไลส์รีวิว ("เคมบริดจ์เซอร์คัส") มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ อธิบายบัวรดน้ำว่าเป็น: "ภาชนะชุบดีบุกทรงกระบอกขนาดใหญ่ที่มีแท่นเทแบบเจาะรู ใช้มากโดยชนชั้นล่างเพื่อจุดประสงค์ในการทำให้ผิวดินเปียก"

ระเบียงภาพ
ไฟล์:Pot, Watering MET sf52-46-1s1.jpg|ภาชนะรดต้นไม้ (คริสต์ศตวรรษที่ 16–17)
ไฟล์:Schooltuin Plutodreef Utrecht - School garden, 2019 - 3.jpg|บัวรดน้ำบนเสาในสวนโรงเรียน สคูลตันพลูโตเรฟยูเทรกต์ ประเทศเนเธอร์แลนด์
ไฟล์:Watercan.png|บัวรดน้ำที่ทำจากพลาสติก
ไฟล์:Watering-can-green.jpg|บัวรดน้ำสีเขียว 2 ลิตร ทำจากเหล็กชุบสังกะสี ขณะรดน้ำ
ไฟล์:Watering can for bonsai.jpg|บัวรดน้ำสำหรับบอนไซ
ไฟล์:Watering jug make from empty container.jpg|บัวรดน้ำจากภาชนะเหลือใช้

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
การลงแขก
การลงแขก หรือที่ภาคใต้เรียกว่า ซอมือ เป็นวิธีการแลกเปลี่ยนแรงงานช่วยเหลือในการผลิต และเป็นส่วนสำคัญในการสร้างความสัมพันธ์อันดีระหว่างคนในหมู่บ้าน สมัยก่อน คนไทยอยู่ร่วมกันแบบพึ่งพาอาศัยกัน ใครทำอะไรที่หนักหนาเกินความสามารถของครอบครัวตน หรือเร่งจะให้งานเสร็จรวดเร็วมักจะไหว้วานขอความช่วยเหลือเพื่อนบ้าน หรือมิฉะนั้น เพื่อนบ้านพอรู้ข่าวก็แห่มาช่วยเหลือ ทำงานนั้นไปจนเสร็จ โดยเจ้าของงานจะหุงหาอาหารไว้เลี้ยงแขก แม้กระทั่งการทำไร่ทำนา คนไทยมีประเพณีการลงแขก เพื่อไถนา เก็บเกี่ยวข้าว หรือนวดตีข้าว ซึ่งต่างคนต่างผลัดเปลี่ยนเวียนกันไปช่วยเหลือกันจนงานเสร็จสิ้นลงทั้งหมด

อ้างอิง
วิกิท่องเที่ยว
วิกิท่องเที่ยว ( ) เป็นคู่มือท่องเที่ยวออนไลน์สำหรับแหล่งท่องเที่ยวและหัวข้อท่องเที่ยวที่เขียนโดยอาสาสมัคร ชื่อของโครงการนี้ในภาษาอังกฤษประกอบด้วย "Wiki" และ "Voyage" คำภาษาฝรังเศสที่หมายถึงการท่องเที่ยว การเดินทาง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* วิกิท่องเที่ยวภาษาไทย - กำลังอยู่ในระยะตั้งต้นที่ Wikimedia Incubator
* Travel Guide on Wikimedia meta-wiki—Proposal for a Wikimedia Foundation travel guide on Wikimedia meta.
* Request for Comment/Travel Guide on Wikimedia meta-wiki—Request for comments on the proposal.
เซอี
เซอี ( ) เป็นเบคอนแบบพื้นบ้านของกูปังในเกาะติมอร์ จังหวัดนูซาเติงการาตะวันออก กระบวนการปรุงจะใส่นม เกลือ และเครื่องเทศทำให้มีรสชาติพิเศษต่างจากเบคอนโดยทั่วไป อาหารจานนี้พบได้ในภัตตาคารและร้านค้าบนเกาะติมอร์ ทำได้ทั้งจากหมูหรือเนื้อ โดยจะรับประทานกับซัมบัล คำว่าเซอีนั้นมาจากภาษาท้องถิ่นในติมอร์ หมายถึงเนื้อสัตว์รมควัน

ประวัติ
อาหารจานนี้เป็นอาหารท้องถิ่นที่สืบทอดมาในจังหวัดนูซาเติงการาตะวันออก แต่เดิมทำมาจากเนื้อกวางติมอร์ (Cervus timorensis) แต่ปัจจุบันกวางติมอร์หายากและใกล้สูญพันธุ์ จึงนิยมทำเซอีจากเนื้อหมูและเนื้อวัวแทน

อ้างอิง
ลาลับ
ลาลับ (Lalab,lalap) เป็นอาหารซุนดา ที่ประกอบด้วยผักดิบหลายชนิดกินกับน้ำพริกกะปิแบบพื้นบ้านหรือซัมบัลเตอราซี มีจุดกำเนิดที่ชวาตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย แต่ดั้งเดิม อาหารชนิดนี้ปรุงจากผักที่รับประทานได้ในท้องถิ่นของซุนดา ในปัจจุบันลาลับจะประกอบด้วย กะหล่ำปลี แตงกวา ผักกาดหอม, ถั่วแขก ถั่วฝักยาว มะเขือเทศ มะเขือ, แมงลัก, ผักโขม, ผักบุ้ง, ใบมันสำปะหลัง ใบมะละกอ ฟักแม้วและมะเขือพวง ในบางครั้งจะใส่ สะตอ และลูกเนียง ผักส่วนใหญ่ที่รับประทานในลาลับจะเตรียมด้วยการล้างในน้ำสะอาดแล้วรับประทานดิบ แต่บางชนิดก็นำไปต้ม นึ่งหรือผัดก่อน เช่น สะตอ อาจจะรับประทานดิบหรือผัด ส่วนฟักแม้ว ผักบุ้ง และใบมันสำปะหลัง มักจะต้มก่อน รับประทานกับซัมบัลเตอราซี ซึ่งมีรสเผ็ด
ในปัจจุบัน ลาลับเป็น อาหารอินโดนีเซียที่ได้รับความนิยมทั่วประเทศ โดยรับประทานถัดจากอาหารจานหลัก เช่น ไก่ย่างหรือไก่ทอด ปลาดุกทอด ปลากระดี่ทอด หรือปลาย่าง อาหารจานนี้ใกล้เคียงกับอูลัมในมาเลเซีย

สารอาหาร
ลาลับเป็นอาหารที่มีวิตามิน ธาตุอาหารและเส้นใยสูง ผักที่รับประทานในลาลับมักมีสารต้านอนุมูลอิสระสูง มีฤทธิ์ต้านมะเร็ง ผักบางชนิดเป็นพืชสมุนไพร

อ้างอิง
มูซาชิ (นวนิยาย)
หนังสือเรื่องมูซาชิ เล่าว่า มูซาชิเป็นบุตรของนักรบที่เกิดในเขต ฮาริมา มีชื่อเดิมว่า ทาเกโซ เกิดในตระกูล ชินเม็ง เหตุการณ์การต่อสู้ในท้องทุ่งพิฆาต เซกิงาฮารา กลับกลายและเปลี่ยนแปลงชีวิตของเขา ชื่อที่เป็นที่รู้จักของเขาคือ มิยาโมโต้ มูซาชิ เขาเป็นนักดาบที่มีชื่อเสียง ถึงกระทั่งบั้นปลายของชีวิตก็บรรลุผลสูงสุด ด้วยการเป็นครูทางจิตใจ มูซาชิ เป็นนักต่อสู้ธรรมดา ที่ต่อสู้เพื่อชนะ แต่ชีวิตของเขาเป็นทั้งเรื่องจริง ทั้งเป็นนิยายอย่างยิ่ง ที่ระดับวรรณกรรม และระดับโลก มูซาชิผ่านการต่อสู้ด้วยการเอาชีวิตเป็นเดิมพันมากกว่า 60 ครั้ง เขามีความสามารถที่จะรบชนะ และมีความสูงสุดในวิชาการต่อสู้มากกว่าความเชี่ยวชาญในวิชาคัมภีร์ดาบแบบเก่า นิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่อง
การต่อสู้มากกว่าความเชี่ยวชาญในวิชาคัมภีร์ดาบแบบเก่า นิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่องมูซาชิ ในภาษาไทย ประชาชนให้ความรู้จักและเรียกชื่อว่า หนังสือ มูซาชิ ฉบับท่าพระจันทร์ ซึ่งเป็นหนังสือที่แปลโดยนักเขียนที่ชำนาญวิชาการต่อสู้และภาษาญี่ปุ่น จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์คบไฟ ตามประวัติในหนังสือ เชื่อว่ามูซาชิมีช่วงชีวิตอยู่ระหว่างปี ค.ศ.1584-1645 และบันทึกคัมภีร์ห้าห่วงก็เช่นกัน ได้ถูกเขียนขึ้น ในปีเดียวกันกับปีที่เขาเสียชีวิต เรื่องราวของมูซาชิในหนังสืออมตะนิยายเป็นเป็นสิ่งที่สร้างความประทับใจ เร้าใจ และเป็นที่นิยมกันอย่างล้นหลาม หนังสือมูซาชิฉบับอมตะนิยาย ของ โยชิคาว่า เอญิ ได้รับการแปลอย่างมาก ในเรื่องการต่อสู้ของสำนักโยชิโอกะ และการต่อสู้แบบซามูไรกับ ซาซา
ับการแปลอย่างมาก ในเรื่องการต่อสู้ของสำนักโยชิโอกะ และการต่อสู้แบบซามูไรกับ ซาซากิ โคยิโร่ เพราะความนิยมจิตใจแบบซามูไร กระทั้งคำประพันธ์ ในหนังสือก็ได้รับการยกย่องและได้รับการยอมรับว่างดงามดุจดอกซากุระที่มีจิตวิญญาณทางอุดมคติที่แข็งแกร่ง และวิถีบูชิโดของนักรบ เอง ก็ได้รับความนับถือมาจาก เรื่องมูซาชิ ซึ่งมีทั้งเรื่องจริง และที่ออกมาเป็นนิยายแบบวรรณกรรม
สารบัญนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่องมูซาชิ
อาหารมหชีวนะ
อาหารมหชีวนะ ( ; คำว่า "macro" มีความหมายว่า ยาว "bios, biot-" มีความหมายว่าชีวิต) คือการคุมอาหาร กินอาหารที่เกี่ยวข้องกับการอาหารประเภทข้าวเป็นส่วนใหญ่ โดยผนวกกับอาหารประเภทอื่น เช่น ผักท้องถิ่น การหลีกเลี่ยงการกินอาหารจากเนื้อสัตว์ ยังหมายถึงวิธีการกินอาหารที่ไม่มากเกินไปและเคี้ยวอาหารอย่างละเอียดก่อนกลืน นักเขียนได้ระบุความหมายของอาหารมหชีวนะว่าเป็นอาหารต่อต้านมะเร็ง

องค์ประกอบ
แนวทางทั่วไปของอาหารมหชีวนะแบบญี่ปุ่น ประกอบด้วย 
* เมล็ดธัญพืชเต็มเมล็ดที่ไม่ได้ขัดสีสิ่งใดออก ที่เคี้ยวง่าย โดยเฉพาะข้าวกล้อง : ร้อยละ 40–60
* ผัก : ร้อยละ 25–30
* ถั่วและพืชตระกูลถั่ว : ร้อยละ 5–10
* ซุปมิโซะ : ร้อยละ 5
* พืชจากทะเล สาหร่าย : ร้อยละ 5
* อาหารท้องถิ่นหรืออาหารที่มีกรรมวิธีจากธรรมชาติ : ร้อยละ 5–10

ปลาและอาหารทะเล เมล็ดพืชและถั่ว เนยถั่ว อาหารตามฤดูกาล สารให้ความหวาน ผลไม้ และเครื่องดื่ม สามารถรับประทานได้ในบางโอกาส อาจจะ 2–3 ครั้งต่อสัปดาห์ อาหารจากสัตว์อย่างอื่นอาจมีได้ ได้ช่วงการเปลี่ยนเข้าสู่การควบคุมอาหาร หรือในยามจำเป็นของแต่ละคน

อ้างอิง
โมเรเลีย
โมเรเลีย ( ) เป็นเมืองและเทศบาลทางตอนเหนือของรัฐมิโชอากัน รัฐทางตอนกลางของประเทศเม็กซิโก และเป็นเมืองหลวงของรัฐ ชาวสเปนเข้ายึดครองบริเวณแห่งนี้ในคริสต์ทศวรรษ 1520 โดยอุปราชอันโตนิโอ เด เมนโดซา ก่อตั้งเมืองใน ค.ศ. 1541 ตั้งชื่อเมืองว่า บายาโดลิด ภายหลังสงครามประกาศเอกราชเม็กซิโก เมืองได้เปลี่ยนชื่อใหม่ตามชื่อผู้นำปฏิวัติชาวท้องถิ่นชื่อ โฆเซ มาริอา โมเรโลส อี ปาบอน เมื่อ ค.ศ. 1828 ใน ค.ศ. 1991 ยูเนสโกได้ประกาศให้อาคารยุคอาณานิคมและกลุ่มอาคารประวัติศาสตร์ใจกลางเมืองเป็นแหล่งมรดกโลก

อ้างอิง
ฮาร์เลมเชก (มีม)
ของดนตรี ]]
ฮาร์เลมเชก ( ) คืออินเทอร์เน็ตมีมที่แพร่กระจาย (viral) ในเว็บไซต์ยูทูบในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 เป็นรูปแบบของวิดีโอที่เริ่มทำเลียนแบบ ในแนวความคิดลักษณะเดียวกัน

มีมนี้เกิดขึ้นจากวิดีโอที่อัปโหลดเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ โดย เดอะซันนีโคสต์สเกต โดยวัยรุ่น 5 คนจากรัฐควีนส์แลนด์ ประเทศออสเตรเลีย ซึ่งวิดีโอของวัยรุ่นกลุ่มนี้ได้ทำตามวิดีโอของวีลอกเกอร์แนวขบขันบนยูทูบที่ชื่อ ฟิลที แฟรงก์ โดยส่วนหนึ่งของวิดีโอ จะเต้นตามเพลง "ฮาร์เลมเชก" ของเบาเออร์
แนวคิด
วิดีโอมีความยาว 30 วินาที โดยตัดท่อนหนึ่งของเพลง "ฮาร์เลมเชก" ของศิลปินแนวอิเล็กทรอนิกส์ที่ชื่อ เบาเออร์ โดยมากแล้ววิดีโอจะเริ่มโดยมีคนหนึ่งคน (โดยมากจะสวมหมวกกันน็อกหรือหน้ากาก) เต้นไปตามจังหวะเพลงคนเดียวเป็นเวลา 15 วินาที โดยมีคนอื่นที่ไม่สนใจอะไรหรือไม่รู้ว่ามีคนเต้นอยู่ จากนั้นหลังเสียงเบสลดลง จึงตัดวิดีโอเข้าไปที่ฝูงคนที่เต้นอย่างบ้าคลั่งเป็นเวลาอีก 15 วินาที ในครึ่งหลังของเพลงนี้ ผู้คนมักจะใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นหรือเสื้อผ้าแปลก ๆ หรือถืออุปกรณ์แปลก ๆ

อ้างอิง