SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
โร่ว-ยฺเหวียน
โร่ว-ยฺเหวียน ( ; ) เป็นอาหารไต้หวันอย่างหนึ่ง ทำจากแป้งข้าวโพด แป้งมันฝรั่ง และแป้งข้าวเจ้า ประสมกันเพื่อให้เหนียวหนึบ ใส่ไส้เป็นหมูหมักจนเปรี้ยว แล้วนึ่งจนสุก รับประทานกับน้ำจิ้มเปรี้ยวหวาน แต่อาจแตกต่างออกไปในบางท้องที่ เช่น ใช้เห็ดหอมหรือเยื่อไผ่แทนหมู หรือทอดหรือลวกแทนนึ่งก็มี

เชื่อกันว่า โร่ว-ยฺเหวียนปรากฏครั้งแรกที่เมืองเป๋ย์โต่ว ( ) ของเกาะไต้หวัน นักศึกษาชื่อฟั่น วั่นจู ( ) ทำขึ้นแจกผู้ประสบภัยในคราวที่น้ำท่วมเมืองหนักตอนปลายราชวงศ์ชิง จากนั้น โร่ว-ยฺเหวียนก็แพร่หลายไปทั้งเกาะ และปัจจุบัน นับเป็นหนึ่งในอาหารประจำชาติ ทั้งพบได้ทั่วไปในร้านค้ายามวิกาล

อ้างอิง
* 林明德, 2002, 彰化縣飲食文化, 彰化市：彰化縣文化局

แหล่งข้อมูลอื่น

*
โปฟเฟอร์เจิส
โปฟเฟอร์เจิส ( ) คือแป้งชนิดหนึ่งของชาวดัตช์ มีลักษณะเหมือนแพนเค้กก้อน ในทางตรงกันข้ามกับแพนเค้ก แป้งชนิดนี้จะมีขนาดเล็กแต่หนาและมีเนื้อที่เบาและฟูนิ่ม ปกติแล้วจะรับประทานกับน้ำตาลไอซิงและเนยสด ขั้นตอนในการทำแป้งชนิดนี้ไม่ยากแต่ต้องใช้กระทะแบบพิเศษ กระทะที่ใช้นั้นจะเป็นเหล็กหล่อหรือกระทะทองแดง หรือจะเป็นกระทะที่ทำจากอะลูมิเนียมเคลือบด้วยเทฟลอน และมีรอยเว้าตื้น ๆ ในหลายหลายด้าน ในร้านอาหารส่วนมากจานพิเศษจะถูกใช้บ่อยเพื่อเตรียม พ่อครัวในร้านอาหารที่ค่อนข้างมีฝีมือมักใช้ส้อมในการพลิกแป้งที่ใกล้จะสุกเต็มที่
รูปแบบ
โปฟเฟอร์เจิสสามารถใช้หรือไม่ใช้ยีสต์ในส่วนผสม อันที่ไม่ใส่ยีสต์จะทำได้เร็วกว่า แต่บางคนอาจไม่ชอบรสชาติแบบนี้ ส่วนผสมแบบสำเร็จรูปของโปฟเฟอร์เจิสได้มีวางจำหน่ายตามซูเปอร์มาร์เก็ต เพียงเพิ่มไข่ไก่และนมสดเท่านั้นก็จะสามารถทอดแล้วรับประทานได้ และนอกจากนี้สามารถรับประทานพร้อมกับขนมชนิดอื่นเช่น ลูกกวาด, วิปครีม หรือสตรอว์เบอร์รีเพื่อเพิ่มรสชาติ ส่วนโปฟเฟอร์เจิสที่รับประทานกับสตรอว์เบอร์รีและครีมมีชื่อเรียกว่า "Poffertjes à la Bill Clinton"

แหล่งข้อมูลอื่น

*สูตรการทำโปฟเฟอร์เจิส
เมมิลจ็อน
เมมิลจ็อนเป็นอาหารที่ดั้งเดิมในท้องถิ่นของจังหวัดคังว็อนซึ่งเป็นที่ปลูกข้าวบักวีต (buckwheat) อย่างกว้างขวาง เนื่องจากมีสภาพพื้นที่เป็นภูเขาและมีอุณหภูมิที่เย็น โดยเฉพาะเมมิลจ็อนในอำเภอพย็องชัง (Pyeongchang) และอำเภอช็องซ็อน (Jeongseon) มีชื่อเสียงเกี่ยวกับ memilmuk (วุ้นเมล็ดข้าวบักวีต) และ memil guksu (ก๋วยเตี๋ยวเมล็ดข้าวบักวีต) ที่ล้วนแล้วทำจากเมล็ดข้าว คนในท้องถิ่นมักจะเตรียมอาหารในโอกาสพิเศษต่าง ๆ เช่น jesa เป็นพิธีบูชาบรรพบุรุษเกาหลี เมื่อใดที่ตลาดเกษตรกร "Pyeongchang Market" จัดขึ้นในอำเภอพย็องชังทุกห้าวัน ร้านค้าที่เชี่ยวชาญในการทำเมมิลจ็อนเป็นจำนวนมากจะมารวมตัวกัน และทุกวันนี้ เมมิลจ็อนก็ได้รับความนิยมในเกาหลีใต้
การเตรียม
ผสมแป้งเมล็ดข้าวบักวีตและน้ำ และบางครั้งใส่แป้งสาลีเล็กน้อยเพิ่มลงไป เพราะตัวข้าวบักวีตมีความเหนียวน้อย ในแบบดั้งเดิม ข้าวบักวีตผสมกับน้ำแล้วจะถูกโม่ด้วยเครื่องโม่แล้วกรองด้วยตะแกรง แป้งที่ถูกกรองจะทำให้สุกใน sodang (소당) เป็นกระทะที่ใช้สำหรับทอด กะหล่ำปลีและหอมฉีกเป็นชิ้นจะถูกวางอยู่ใน sodang แล้วตามด้วยแป้งลาดลงไปในกระทะ ผักดองหรือกิมจิสามารถใช้แทนกะหล่ำปลีได้ เวลาทำเมมิลจ็อน ควรจะเทแป้งแบบบาง ๆ เพราะถ้าเมมิลจ็อนมีแป้งที่หนาเกินไปจะไม่อร่อย
อาหารที่ทำจากเมมิลจ็อน
เมมิลจ็อนสามารถเป็นส่วนผสมในการประกอบอาหารอื่น ๆ เช่น memil chongtteok (메밀총떡) หรือ memil jeonbyeong (메밀전병) ตัวแป้งจะถูกยัดด้วยไส้จากส่วนผสมที่อยู่ในสูตร รส หรือวัตถุดิบที่หาได้ในแต่ละภูมิภาค ส่วนในเขตเชจู อาหารที่มีส่วนประกอบของเมมิลจ็อนมีชื่อเรียกว่าว่า bingtteok (빙떡) หรือ Jejudo bindaetteok ที่ยัดไส้ด้วยหัวไชเท้าสับ ส่วนไส่ที่ใช้บ่อยในจังหวัดคังว็อน ได้แก่ japchae (สลัด ก๋วยเตี๋ยว) หรือกิมจิ หัวไชเท้า หอม กระเทียมและหมูหรือปลาหมึกสับละเอียดที่ปรุงรสแล้วเอามาผัดรวมกัน ในอำเภอพย็องชังเรียกว่า cheonsachae (천사채) ซึ่งทำจากสาหร่ายทะเลคมบุ (kombu) อาหารจานนี้เหมาะสำหรับเป็นกับแกล้ม เพราะมีผสมของรสชาติที่เผ็ดร้อน เหมาะสำหรับร
) อาหารจานนี้เหมาะสำหรับเป็นกับแกล้ม เพราะมีผสมของรสชาติที่เผ็ดร้อน เหมาะสำหรับรับประทานกับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์
พาลัทชิงเคอ
พาลัทชิงเคอ ( , พหูพจน์: ) เป็นชื่อที่ชาวออสเตรียและชาวเยอรมันไบเอิร์นเรียกกัน เป็นแป้งที่คล้ายกับแพนเค้ก แต่บางเหมือนเครปและสามารถหารับประทานทั่วไปในยุโรปกลาง เปรียบเทียบกับเครปของฝรั่งเศส แพนเค้กในยุโรปกลางจะมีลักษณะบาง ต่างจากแพนเค้กอเมริกันที่มีลักษณะหนา พาลัทชิงเคอสอดไส้ด้วยไส้ชนิดต่าง ๆ และสามารถรับประทานอาหารตอนกลางวันหรืออาหารเย็นได้
พาลัทชิงเคอตามธรรมเนียมแล้วมักจะทาด้วยแยมเอพริคอตหรือสตรอว์เบอร์รี แล้วทำเป็นโรลและโรยด้วยลูกกวาด ซอสผลไม้อื่น ๆ เช่น ซอสแอปเปิลหรือแยมที่มีเนื้อหนาเรียกว่า แลกวาร์ (ทำจากพลัม พรุน แรสเบอร์รี หรือเชอร์รี) น้ำมะนาวและน้ำตาล ซอสช็อกโกแลต ครีมเฮเซลนัต-ช็อกโกแลต อัลมอนด์ ผลไม้สดหรือแห้ง ชีส ลูกเกด ผงโกโก้ เมล็ดงาดำ หรือเครื่องโรยหน้าอื่น ๆ ก็สามารถนำมาใช้ได้ 
รอโกตต์ปอลอชินตอ ( ) เป็นแพนเค้กที่มีหลาย ๆ ชั้นและในแต่ละชั้นจะมีสวีตคอตทิจชีส ลูกเกด แยม และวอลนัต แล้วหลังจากนั้นนำไปอบในเตาอบ
พาลัทชิงเคอที่มีชื่อเสียงในฮังการีมาจากร้านกุนแด็ล ( ) ในบูดาเปสต์ ทำจากวอลนัตบด ลูกเกด เปลือกส้มเชื่อม อบเชย และรัม เสิร์ฟกับซอสช็อกโกแลตดำ ทำจากไข่แดง ครีม และโกโก้

พาลัทชิงเคอยังสามารถรับประทานเป็นของคาว ซึ่งจะสอดไส้ด้วยชีส เนื้อ เห็ด หรือผักต้ม แล้วราดด้วยครีมเปรี้ยว หรือนำมาหั่นเป็นชิ้น ๆ แล้วนำมาต้มในน้ำซุปเรียกว่า เฟลทเลอ ( ) ในเยอรมนี

อ้างอิง
บั๊ญแส่ว
บั๊ญแส่ว ( ) หรือที่เรียกกันในประเทศไทยว่า ขนมเบื้องญวน เป็นอาหารเวียดนามลักษณะคล้ายแพนเค้กที่ทำจากแป้งข้าวเจ้า น้ำ และผงขมิ้นหรือกะทิ (ในพื้นที่ภาคใต้) ยัดไส้ด้วยมันหมู กุ้ง และถั่วงอกแล้วนำมาทอดในกระทะ ตามธรรมเนียม บั๊ญแส่วจะห่อด้วยใบมัสตาร์ด ใบผักกาด หอม และยัดด้วยใบสะระแหน่ ใบโหระพา หรือสมุนไพรอื่น ๆ แล้วจิ้มด้วยเนื้อกเจิ๊ม (น้ำปลาของเวียดนามที่มีส่วนผสมของน้ำและมะนาว) ในภาคกลางจะรับประทานบั๊ญแส่วกับซอสเตือง ( ) ซึ่งประกอบด้วยตับ ซอสฮอยซิน และกระเทียม
บั๊ญแส่วในภาคใต้จะมีขนาดใหญ่เมื่อเปรียบเทียบกับพื้นที่ในภาคกลาง บั๊ญแส่วในภาคใต้จะมีชื่อเรียก ว่า "บั๊ญคว้าย" ( ) หรือไข่เจียวยัดไส้ ซึ่งทุกวันนี้ได้เป็นหนึ่งในอาหารที่คนรู้จักกันดีจากภาคกลาง ทำด้วยแป้งข้าวเจ้าและเพิ่มรสชาติด้วยกับผงขมิ้นแล้วนำไปทอดในกระทะจนกรอบ บั๊ญคว้ายจะยัดไส้ด้วยหมูสับ ไข่ กุ้ง ถั่วงอก ถั่วเขียวบดแล้วก็พับ เวลาจะรับประทานให้ใช้ตะเกียบแยกเป็นชิ้น ๆ และนำมาห่อด้วยผักสมุนไพรสดแล้วจุ่มลงในซอสเตือง ซึ่งประกอบด้วยตับ ซอสฮอยซิน และกระเทียม ส่วนผักสมุนไพรสดต่าง ๆ จะช่วยลดความมันในอาหารทอด 
ในอาหารกัมพูชาจะมีจานที่คล้ายบั๊ญแส่ว เรียกว่า "บาญแชว" (បាញ់​ឆែវ banh chhaew) ส่วนชาวเขมรใต้ที่อยู่เวียดนามภาคใต้ เรียกว่า "นมจากอำแบง" (នំ​ច
ឆែវ banh chhaew) ส่วนชาวเขมรใต้ที่อยู่เวียดนามภาคใต้ เรียกว่า "นมจากอำแบง" (នំ​ចាក់​អំបែង หรือ នំ​ចាក់​អម្បែង ขนมเทเศษภาชนะแตก)
วิทยาลัยชุมชนตราด
วิทยาลัยชุมชนตราด เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐในกลุ่มสถาบันวิทยาลัยชุมชน ในสังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2547 เพื่อเป็นสถาบันที่จัดการศึกษาในจังหวัดที่ไม่มีสถาบันอุดมศึกษา ตามนโยบายการกระจายการศึกษาสู่ท้องถิ่นของรัฐบาล
ในระยะเริ่มต้นวิทยาลัยชุมชนตราด ได้ใช้ "สำนักงานจังหวัดตราด" เป็นสถานที่ปฏิบัติราชการของวิทยาลัย เนื่องจากอยู่ระหว่างการจัดตั้ง จนเมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2549 จึงมีการย้ายที่ทำการจากสำนักงานจังหวัดตราด มายังอาคารเรียนของโรงเรียนวิเวกเมืองตราด สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาตราด ซึ่งยุบเลิกการจัดการเรียนการสอนไปแล้ว บนพื้นที่ 8 ไร่ 2 งาน ตั้งอยู่เลขที่ 99/9 หมู่ 2 ถนนตราด-คลองใหญ่ ตำบลเนินทราย อำเภอเมืองตราด จังหวัดตราด
ในระยะเริ่มดำเนินการของวิทยาลัย สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา ได้แต่งตั้งนางสมเสน่ห์ พ่วงพี อดีตหัวหน้าหน่วยศึกษานิเทศก์จังหวัดตราด กรมสามัญศึกษา ปฏิบัติหน้าที่ผู้อำนวยการวิทยาลัยชุมชนตราด ตั้งแต่วันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2548 ถึง 30 กันยายน พ.ศ. 2549 และได้แต่งตั้งนางกรรณิกา สุภาภา ครูชำนาญการ ปฏิบัติหน้าที่ผู้อำนวยการวิทยาลัยชุมชนตราด ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2549 เป็นต้นมา

วิทยาลัยชุมชนตราด เปิดการเรียนการสอนเป็นครั้งแรกในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2549 ปัจจุบันเปิดสอน 2 ระดับ คือ อนุปริญญา และหลักสูตรระยะสั้น
หลักสูตร
วิทยาลัยชุมชนตราด เปิดสอนหลักสูตรอนุปริญญา ดังนี้
{| class="toccolours" width = 100%
|-
! style="background: blue; color: White; "| อนุปริญญา 
|-
| valign = "top" |
หลักสูตรอนุปริญญาศึกษาศาสตร์ (อ.ศษ.)
* สาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย

หลักสูตรอนุปริญญาศิลปศาสตร์ (อ.ศศ.)
* สาขาวิชาการปกครองท้องถิ่น

หลักสูตรอนุปริญญาบริหารธุรกิจ (อ.บธ.) 
* สาขาวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ
* สาขาวิชาการจัดการทั่วไป
|-
|}

ศูนย์จัดการศึกษา
*โรงเรียนคลองใหญ่วิทยาคม อำเภอคลองใหญ่ 
*โรงเรียนบ่อไร่วิทยาคม อำเภอบ่อไร่ 
*โรงเรียนบ้านคลองเจ้า อำเภอเกาะกูด 
*อำเภอเกาะช้าง

แหล่งข้อมูลอื่น
* วิทยาลัยชุมชนตราด
วิทยาลัยชุมชนปัตตานี
วิทยาลัยชุมชนปัตตานี เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐในกลุ่มสถาบันวิทยาลัยชุมชน ในสังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 ตามนโยบายการแก้ไขปัญหาพื้นที่พิเศษภาคใต้ (3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ และจังหวัดสงขลา 5 อำเภอ) ของศูนย์อำนวยการบริหารจังหวัดชายแดนภาคใต้ (ศอ.บต.)
ประวัติ
วิทยาลัยชุมชนปัตตานี แรกเริ่มก่อตั้งขึ้นโดยคณะกรรมการเตรียมการจัดตั้งวิทยาลัยชุมชนปัตตานีประกอบด้วย ผู้ว่าราชการจังหวัดปัตตานี (นายเสนอ จันทรา) เป็นประธาน รองผู้ว่าราชการจังหวัดปัตตานี (นายมานิต วัฒนเสน) รองประธาน ผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาปัตตานี เขต 1 (นายวิมล จันทร์แก้ว) เป็นกรรม การและเลขานุการ และนายวิชาพร ชินประพัทธ์ ผู้ช่วยศึกษาธิการจังหวัดปัตตานี ปฏิบัติหน้าที่รองผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาปัตตานี เขต 1 เป็นกรรมการและผู้ช่วยเลขานุการ นอกจากนั้นยังมีคณะกรรมการอีก จำนวน 37 คน มีคณะทำงานประสานการจัดตั้งวิทยาลัยชุมชนปัตตานี จำนวน 10 คน ทำหน้าที่ประสานงาน และจัดทำแผนการจัดตั้งวิทยาลัยชุมชนปัตตานี โดยมีผู้อำนวยก
0 คน ทำหน้าที่ประสานงาน และจัดทำแผนการจัดตั้งวิทยาลัยชุมชนปัตตานี โดยมีผู้อำนวยการสำนักบริหารงานวิทยาลัยชุมชน (นางสาวสุนันทา แสงทอง) และที่ปรึกษาสำนักบริหารงานวิทยาลัยชุมชน (นายถนอม  อินทรกำเนิด และ นายสวัสดิ์ แกล้วทนงค์) เป็นที่ปรึกษา ซึ่งได้รับการประกาศจัดตั้งเมื่อวันที่ 29  กรกฎาคม 2547 โดยเลขาธิการ คณะกรรมการการอุดมศึกษา แต่งตั้งให้ นายวิชาพร ชินประพัทธ์  ตำแหน่งผู้ช่วยศึกษาธิการจังหวัดปัตตานี ปฏิบัติหน้าที่ผู้อำนวยการวิทยาลัยชุมชนปัตตานี
วิทยาลัยชุมชนปัตตานี ตั้งอยู่ที่ ถนนปากน้ำ ตำบลรูสะมิแล อำเภอเมืองปัตตานี จังหวัดปัตตานี มีเนื้อที่ 6 ไร่ 3 งาน 96 ตารางวา ประกอบด้วยอาคารสำนักงาน 1 หลัง ซึ่งแต่เดิมเป็นอาคารของสำนักงานเขตเศรษฐกิจการเกษตร อยู่ในความดูแลของธนารักษ์พื้นที่ปัตตานี เมื่อได้จัดตั้งวิทยาลัยชุมชนปัตตานี จึงขออนุญาตใช้อาคารจากผู้ว่าราชการจังหวัดปัตตานี เพื่อเป็นอาคารสำนักงาน และได้ดำเนินการจัดการเรียนการสอนหลักสูตรระยะสั้น จำนวนหลากหลายหลักสูตรตามความต้องการของผู้เรียน
พ.ศ. 2548 ได้ดำเนินการจัดการเรียนการสอนหลักสูตรอนุปริญญา จำนวน 4 สาขาวิชา ได้แก่ สาขาวิชาการพัฒนาชุมชน สาขาวิชาการปกครองท้องถิ่น สาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย และสาขาวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ พร้อมเปิดสอนควบคู่ไปกับหลักสูตรระยะสั้นตามความต้องการของชุมชน

พ.ศ. 2549 ได้รับงบประมาณก่อสร้างอาคารศูนย์วิทยบริการ จำนวน 1 หลัง เพื่อจัดตั้งศูนย์เทคโนโลยีสารสนเทศ ห้องสมุด ห้องประชุม และสำนักงาน พร้อมทั้งได้เปิดสอนหลักสูตรอนุปริญญา (เพิ่มเติม) สาขาวิชาธุรกิจอาหารฮาลาล

พ.ศ. 2551 เปิดสอนหลักสูตรอนุปริญญา (เพิ่มเติม) สาขาวิชาการจัดการทั่วไป

พ.ศ. 2554 ได้รับงบประมาณก่อสร้างอาคารเรียน 4 ชั้น จำนวน 1 หลัง ประกอบด้วยห้องเรียน 24 ห้อง และห้องประชุม 1 ห้อง
หลักสูตร
วิทยาลัยชุมชนปัตตานี เริ่มเปิดทำการสอนในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2547 ปัจจุบันเปิดทำการสอนหลักสูตรอนุปริญญา จำนวน 8 สาขาวิชา คือ
* การปกครองท้องถิ่น
* การจัดการชุมชน
* การศึกษาปฐมวัย/การพัฒนาเด็กปฐมวัย
* การจัดการ
* คอมพิวเตอร์ธุรกิจ/เทคโนโลยีดิจิทัลธุรกิจ
* อิสลามศึกษา
* สาธารณสุขชุมชน
* เกษตรและการแปรรูป

แหล่งข้อมูลอื่น
* วิทยาลัยชุมชนปัตตานี

อ้างอิง
วิทยาลัยชุมชนอุทัยธานี
วิทยาลัยชุมชนอุทัยธานี เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐในกลุ่มสถาบันวิทยาลัยชุมชน ในสังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2545 ตามนโยบายการกระจายการศึกษาสู่ท้องถิ่นในจังหวัดที่ไม่มีสถาบันอุดมศึกษา โดยจังหวัดอุทัยธานี เป็น 1 ใน 10 ของวิทยาลัยชุมชนระยะเริ่มแรกของประเทศไทย เดิมชื่อ วิทยาลัยการอาชีพบ้านไร่ ประกาศจัดตั้งเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2540 พร้อมกับวิทยาลัยการอาชีพอีก 50 แห่ง โดยให้ทำหน้าที่วิทยาลัยชุมชนควบคู่ไปกับภารกิจเดิม และเปลี่ยนชื่อเป็น "วิทยาลัยชุมชนอุทัยธานี" เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2547
วิทยาลัยชุมชนอุทัยธานี มีหน่วยจัดการศึกษา 6 แห่ง คือ โรงเรียนอนุบาลเมืองอุทัยธานี โรงเรียนหนองขาหย่างวิทยา โรงเรียนห้วยคตพิทยา โรงเรียนวัดทัพหมัน โรงเรียนหนองฉางวิทยา และวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีอุทัยธานี

หลักสูตร
วิทยาลัยชุมชนอุทัยธานี เปิดทำการเรียนการสอนในหลักสูตรอนุปริญญา และหลักสูตรระยะสั้น ปัจจุบันมีหลักสูตรอนุปริญญา 6 สาขาวิชา คือ
* การปกครองท้องถิ่น
* การบัญชี
* การศึกษาปฐมวัย
* เทคโนโลยีไฟฟ้า
* เทคโนโลยีรถยนต์
* คอมพิวเตอร์ธุรกิจ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* วิทยาลัยชุมชนอุทัยธานี
วิทยาลัยชุมชนแพร่
วิทยาลัยชุมชนแพร่ เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐในกลุ่มสถาบันวิทยาลัยชุมชน ในสังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 ตามนโยบายการกระจายการศึกษาสู่ท้องถิ่นในจังหวัดที่ไม่มีสถาบันอุดมศึกษา โดยยึดหลัก "การศึกษาสร้างชาติ สร้างคน สร้างงาน" และมุ่งเน้นการจัดการศึกษาหลากหลาย สนองตอบต่อความต้องการของท้องถิ่น พร้อมมั้งเน้นการมีส่วนร่วมของภาคประชาสังคม

วิทยาลัยชุมชนแพร่ เดิมตั้งอยู่ ณ โรงเรียนการป่าไม้ (เดิม) เลขที่ 33/13 ถนนคุ้มเดิม ตำบลในเวียง อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่ ต่อมาย้ายมาอยู่ที่ตำบลน้ำชำ อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่
วิทยาลัยชุมชนแพร่ จัดการเรียนการสอนในระดับอนุปริญญา และมีส่วนร่วมในการพัฒนาชุมชนและสังคม โดยร่วมกับทีมแพทย์และสำนักส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ ร่วมมือกันออกแบบเฟอร์นิเจอร์ที่เหมาะสมสำหรับผู้สูงอายุและผู้คนทุกวัยเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตในสังคมผู้สูงอายุ

หลักสูตร
วิทยาลัยชุมชนแพร่ เปิดทำการเรียนการสอนในหลักสูตรอนุปริญญา และหลักสูตรระยะสั้น ปัจจุบันมีหลักสูตรอนุปริญญา 7 สาขาวิชา คือ
* การบัญชี
* การจัดการชุมชนสมัยใหม่
* การปกครองท้องถิ่น
* วิทยาการปฐมวัยศึกษา
* เทคโนโลยีดิจิทัลธุรกิจ
* เทคโนโลยีการเกษตรผสมผสาน
* สาธารณสุขชุมชน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* วิทยาลัยชุมชนแพร่
วิทยาลัยชุมชนยะลา
วิทยาลัยชุมชนยะลา เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐในกลุ่มสถาบันวิทยาลัยชุมชน ในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 เนื่องจากรัฐบาล และศูนย์อำนวยการบริหารจังหวัดชายแดนภาคใต้ (ศอ.บต.) ได้กำหนดยุทธศาสตร์ในการพัฒนาพื้นที่พิเศษภาคใต้ ได้แก่ จังหวัดยะลา จังหวัดนราธิวาส จังหวัดปัตตานี และ 5 อำเภอของจังหวัดสงขลา จึงได้มีการจัดตั้งวิทยาลัยชุมชนขึ้นใน 4 พื้นที่ดังกล่าว เพื่อเป็นกลไกสำคัญในการพัฒนาท้องถิ่น

ปัจจุบันวิทยาลัยชุมชนยะลา ตั้งอยู่ ณ ถนนสุขยางค์ 1 ตำบลสะเตง อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา มีนักศึกษาประมาณ 1,000 คน
หลักสูตร
วิทยาลัยชุมชนยะลา เปิดทำการเรียนการสอนในหลักสูตรอนุปริญญา และหลักสูตรระยะสั้น ตามความต้องการของภาคประชาสังคมในพื้นที่ ปัจจุบันมีหลักสูตรอนุปริญญา 7 สาขาวิชา คือ
* การปกครองท้องถิ่น
* การพัฒนาชุมชน
* การศึกษาปฐมวัย
* เทคโนโลยีการเกษตร
* การจัดการทั่วไป
* คอมพิวเตอร์ธุรกิจ
* สาธารณสุขชุมชน

แหล่งข้อมูลอื่น
* วิทยาลัยชุมชนยะลา
แค
แค เป็นต้นไม้ขนาดเล็กในสกุลโสน มีชื่อพื้นเมืองอื่นอีกดังนี้: แคบ้าน (กลาง) แคขาว แคแดง (กทม. เชียงใหม่) แค (กลาง) แคดอกแดง แคดอกขาว

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
แคเป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็ก สูง 3-6 เมตร แตกกิ่งก้านสาขามาก เปลือกต้นสีน้ำตาลปนเทา ขรุขระ แตกเป็นสะเก็ด ใบ เป็นใบประกอบแบบขนนก ออกเรียงสลับ ใบย่อยรูปรีขอบขนาน กว้าง 1-1.5 ซม. ยาว 3-4 ซม. ปลายใบและโคนใบมน ขอบใบเรียบ แผ่นใบเรียบ สีเขียว ดอก ออกเป็นช่อตามซอกใบ 2-4 ดอก ดอกสีขาวหรือแดง มีกลิ่นหอม ก้านเกสรเพศผู้สีขาว 60 อัน ผล เป็นฝัก ยาว 8-15 ซม. ฝักแก่แตกเป็น 2 ซีก เมล็ดกลมแป้น สีน้ำตาล มีหลายเมล็ด
การกระจายพันธุ์
กระจายพันธุ์ด้วยเมล็ด เชื่อกันว่ามีถิ่นกำเนิดจากประเทศอินเดียหรือเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเจริญเติบโตได้ทุกพื้นที่ทั่วโลกในเขตร้อนชื้น

การใช้ประโยชน์
ยอดอ่อนและใบอ่อนสามารถนำมาปรุงอาหารได้ เป็นสมุนไพรช่วยดับพิษร้อนถอนพิษไข้ ดอกใช้เป็นอาหาร แก้ไข้หัวลม และช่วยบำรุงอาหาร ฝักอ่อนใช้เป็นอาหารได้
การเกษตร
แคเป็นต้นไม้พื้นบ้าน เป็นไม้เนื้ออ่อน นิยมปลูกเป็นรั้วบ้าน คันนา และริมถนน ปลูกได้ในทุกพื้ที่ทั้งดินเหนียว ดินร่วน สามารถปลูกไว้ในบริเวณบ้านเพื่อปรับพื้นที่ให้มีปุ๋ย เนื่องจากใบแคที่ผุแล้วทำให้ดินอุดมสมบูรณ์ มีธาตุอาหารมากขึ้น เมื่อเมล็ดแก่จัดจะแพร่พันธุ์ด้วยเมล็ด มีอายุประมาณ 20 ปี และเจริญเติบโตได้ทุกพื้นที่ทั่วโลกในเขตร้อนชื้น

ประกอบอาหาร
ส่วนที่นำมารับประทานได้ของแค คือ ยอดอ่อน ฝักอ่อนออกในช่วงฤดูฝน ใบอ่อนมีรสหวาน ดอกอ่อนออกในช่วงฤดูหนาว ดอกแคมีเส้นใยอาหาร แคลเซียม ฟอสฟอรัส เหล็ก แคโรทีน วิตามินเอ วิตามินบีหนึ่ง วิตามินบีสอง และวิตามินซี ก่อนนำไปทำอาหารต้องดึงเอาเกสรออกก่อนเพื่อลดความขม ส่วนที่รับประทานได้ของแคสามารถนำไปปรุงอาหารได้หลายอย่าง อาทิ เช่น แกงส้มดอกแค แกงเหลืองปลากระพงดอกแค ดอกใบยอกฝักอ่อนของแคนำมาลวกจิ้มน้ำพริกได้ ล้วนเป็นอาหารที่มีคุณค่าให้ประโยชน์ทั้งสิ้น
ยารักษาโรค
* นำเปลือกแคมาต้ม คั้นน้ำรับประทานแก้ท้องร่วง แก้บิด แก้มูกเลือด
* ดอกแคช่วยแก้ไข้ลดไข้ถอนพิษไข้
* แคยังอุดมด้วยสารต่าง ๆ โดยเฉพาะบีตา-แคโรทีนที่ร่างกายสามารถเปลี่ยนเป็นวิตามินเอได้ จึงช่วยบำรุงสายตา ต่อต้านมะเร็ง และยังมีแคลเซียม ฟอสฟอรัสสูง จึงช่วยเสริมสร้างกระดูก

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Sesbania grandiflora on Tropicalforages.info
* Sesbania grandiflora in the AgroForestry Database of the World Agroforestry Centre
* Sesbania grandiflora on the FAO web site 
* Sesbania grandiflora on the web site of the Center for New Crops & Plant Products at Purdue University.
ลูกสาวของเอ็ดเวิร์ด ดาร์ลีย์ บอยท์
ลูกสาวของเอ็ดเวิร์ด ดาร์ลีย์ บอยท์ ( ) เป็นภาพเหมือนที่เขียนโดยจอห์น ซิงเกอร์ ซาร์เจนท์จิตรกรชาวอเมริกัน ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์, บอสตันในสหรัฐอเมริกา

“ลูกสาวของเอ็ดเวิร์ด ดาร์ลีย์ บอยท์” เขียนเสร็จในปี ค.ศ. 1882 เป็นภาพเหมือนของเด็กหญิงสี่คนผู้เป็นบุตรีของเอ็ดเวิร์ด ดาร์ลีย์ บอยท์ภาพในอพาตเมนท์ในปารีส เอ็ดเวิร์ดเป็นลูกเขยของพ่อค้าทางทะเลชาวบอสตันจอห์น เพอร์คินส์ คุชชิง เอ็ดเวิร์ดและภรรยามีบุตรีด้วยกันห้าคนที่รวมทั้งฟลอเรนซ์, เจน, แมรี, ลุยซา และ จูเลีย

อ้างอิง
*Hirshler, Erica E. Sargent's Daughters: A Biography of a Painting. Boston: MFA Publications/Museum of Fine Arts, Boston, 2009.
ดูเพิ่ม
*จอห์น ซิงเกอร์ ซาร์เจนท์

แหล่งข้อมูลอื่น
*Image of the painting, and an essay on it from jssgallery.org
อุไรวรรณ เทียนทอง
อุไรวรรณ เทียนทอง (เกิด 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2485) อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม และเป็นภริยาของเสนาะ เทียนทอง

ประวัติ

นางอุไรวรรณ เทียนทอง เกิดเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2485 สมรสกับนายเสนาะ เทียนทอง หัวหน้าพรรคประชาราช สำเร็จการศึกษาพาณิชยศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และบัญชีบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

อุไรวรรณ มีบุตร-ธิดา 2 คน ได้แก่
*สรวงศ์ เทียนทอง อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
*สิริวัลย์ เทียนทอง
การทำงาน
รับราชการ
อุไรวรรณ เทียนทอง เริ่มต้นรับราชการในสังกัดกรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย ได้ดำรงตำแหน่งสำคัญหลายตำแหน่งอาทิ เสมียนตราจังหวัดปราจีนบุรี นครนายก นนทบุรี และดำรงตำแหน่ง ผู้อำนวยการส่วนการคลังท้องถิ่น กรมการปกครอง ในปี พ.ศ. 2540 และได้รับการเลื่อนตำแหน่งจนตำแหน่งสุดท้ายก่อนเกษียณอายุราชการ ในปี พ.ศ. 2545 คือ ผู้อำนวยการสำนักบริหารการศึกษาท้องถิ่น (ระดับ 9) กรมการปกครอง
การเมือง
หลังจากเกษียณอายุราชการแล้ว จึงหันเหเข้าสู่งานการเมือง โดยรับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม (คนแรก) ในรัฐบาลของพันตำรวจโททักษิณ ชินวัตร ซึ่งถูกมองว่าเป็นการรับตำแหน่งในโควตาของนายเสนาะ เทียนทอง นอกจากนั้นยังได้ทำงานในด้านแรงงาน ตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน ในสามรัฐบาล คือ รัฐบาลพันตำรวจโททักษิณ ชินวัตร รัฐบาลนายสมัคร สุนทรเวช และรัฐบาลนายสมชาย วงศ์สวัสดิ์

เครื่องราชอิสริยาภรณ์

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์อิซาเบลลา สจวต การ์ดเนอร์
พิพิธภัณฑ์อิซาเบลลา สจวต การ์ดเนอร์ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ที่ บอสตันในสหรัฐอเมริกา “พิพิธภัณฑ์พิพิธภัณฑ์อิซาเบลลา สจวต การ์ดเนอร์” สร้างและก่อตั้งระหว่างปี ค.ศ. 1896 ถึงปี ค.ศ. 1903 มีงานสะสมกว่า 2,500 ชิ้นที่เป็นงานศิลปะยุโรป, ศิลปะเอเชีย และ ศิลปะอเมริกัน ที่รวมทั้งจิตรกรรม, ประติมากรรม, พรมทอแขวนผนัง, และสิ่งตกแต่ง และมักจะจัดการแสดงนิทรรศการพิเศษ ของศิลปะโบราณและศิลปะร่วมสมัย พิพิธภัณฑ์ก่อตั้งขึ้นโดยอิซาเบลลา สจวต การ์ดเนอร์ นักสะสมศิลปะ, นักการกุศลสังคม และ นักอุปถัมภ์ศิลปะชาวอเมริกัน

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์
* อิซาเบลลา สจวต การ์ดเนอร์
แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*Isabella Stewart Gardner Museum website
*Free Classical Music Podcasts from the Gardner
*The Gardner Cafe 
*FBI theft page
*IMDB page for Stolen
*Gardner theft website
วัดเกริ่นกฐิน
วัดเกริ่นกฐิน เป็นวัดในตำบลบ้านชี อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี เป็นวัดที่เกจิคณาจารย์อย่างหลวงพ่อเพี้ยน ที่เป็นที่เคารพนับถือของประชาชนจำนวนมาก
ประวัติ
วัดเกริ่นกฐิน เป็นวัดที่ตั้งอยู่ในบ้านเกริ่นกฐิน ตำบลบ้านชี อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี ไม่มีหลักฐานปรากฏว่าสร้างใน พ.ศ. ใด แต่ชาวบ้านรู้ว่าวัดแห่งนี้มีคู่กับหมู่บ้านแห่งนี้มาเนิ่นนานแล้ว มีเพียงแต่พระพุทธรูปองค์หนึ่งที่ชาวบ้านให้ความเคารพนับถือเป็นอย่างมาก ในปัจจุบันเป็นที่พำนักของพระเกจิอาจารย์ชื่อดังของจังหวัดลพบุรี ในคราวที่หลวงพ่อเพี้ยน อคฺคธมฺโม ท่านซึ่งเป็นพระที่จำพรรษาอยู่ที่วัดแห่งนี้ ซึ่งเป็นเจ้าอาวาสวัดได้ร่วมกับชาวบ้านพร้อมใจกันขนานนามพระพุทธรูปองค์นี้ว่า หลวงพ่อปาน เพื่อเป็นการระลึกถึงพระคุณของพระภิกษุชราชาวเขมร ที่เป็นอาจารย์ของหลวงพ่อเพี้ยนนั่นเอง เมื่อประมาณ 30 กว่าปีที่แล้วตอนที่หลวงพ่อเพี้ยนท่านเป็นเจ้าอาวาสใหม่ ๆ อย
ั่นเอง เมื่อประมาณ 30 กว่าปีที่แล้วตอนที่หลวงพ่อเพี้ยนท่านเป็นเจ้าอาวาสใหม่ ๆ อยู่นั้นวัดแห่งนี้นั้นมีเพียงศาลาเรือนไทยหลังเก่า ๆ อยู่หลังเดียวเท่านั้น และมีสภาพที่ชำรุดทรุดโทรมอย่างมาก
การเปลี่ยนแปลงของวัด
หลังจากที่ พระครูวิมลสมณวัตร (เพี้ยน อคฺคธมฺโม) พระเกจิอาจารย์ชื่อดังของจังหวัดลพบุรี ท่านได้เป็นเจ้าอาวาสของวัดเกริ่นกฐินแห่งนี้ หลวงพ่อและชาวบ้านเกริ่นกฐินได้ร่วมกันพัฒนาวัดให้ดีขึ้น และที่สำคัญคือหลวงพ่อเพี้ยนท่านเป็นผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบและเป็นผู้ที่มีวิชาความอาคมซึ่งได้ร่ำเรียนมาจากครูบาอาจารย์ (หลวงพ่อปาน) และยังเป็นที่รักใคร่ของชาวบ้านเกริ่นกฐินอีกด้วย จนกระทั่งหลวงพ่อมีชื่อเสียงถึงขั้นเป็นพระเกจิอาจารย์ในระดับประเทศ ท่านได้พัฒนาวัดโดยการสร้างถาวรวัตุขึ้นมากมาย เช่น ศาลาการเปรียญ พระอุโบสถ วิหาร กุฏิสงฆ์ และได้ทำการซื้อที่ดินเพิ่มอีกด้วย
วัดเกริ่นกฐินในปัจจุบัน
วัดเกริ่นทุกวันนี้นับว่าเป็นวัดที่มีความสำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของจังหวัดลพบุรี ถึงวัดแห่งนี้จะไม่ได้ตั้งอยู่ในตัวเมือง แต่ด้วยพลังศรัทธาของพุทธศานิกชนที่หลั่งใหลสู่วัดเกริ่นกฐินนั้นต่างก็มาด้วยความยินดี และต้องการที่จะชื่นชมบารมีของหลวงพ่อเพี้ยน และร่วมกันบริจาคทรัพย์ บูชาวัตถุมงคลที่หลวงพ่อท่านได้ปลุกเสกแล้ว และทำบุญไหว้พระ ปิดทองหลวงพ่อปาน และเข้าไปกราบหลวงพ่อซึ่งทุกครั้งที่ประชาชนเข้าไปหลวงพ่อท่านจะนั้งอยู่ภายในศาลาคอยประพรมน้ำมนต์ให้แก่พุทธศาสนิกชน จึงทำให้ชื่อเสียงของหลวงพ่อนั้นเลื่องลือไปไกลและมีศิษย์ยานุศิษย์มากมาย สภาพของวัดเกริ่นกฐินในปัจจุบันมีความกว้างขวางขึ้นมากและมีสิ่งก่อสร้างที่ใหญ่โตโอ่อ่าและบริเวณวัดที่ต
ในปัจจุบันมีความกว้างขวางขึ้นมากและมีสิ่งก่อสร้างที่ใหญ่โตโอ่อ่าและบริเวณวัดที่ตกแต่งเอาไว้ได้อย่างสวยงามและร่มรื่นยิ่งนัก
ถาวรวัตถุที่สำคัญของวัด
# ศาลาการเปรียญ เป็นศาลาขนาดใหญ่สำหรับประกอบพิธีทางศาสนา
# วิหารหลวงพ่อปาน เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปที่ศักสิทธิ์ของวัดนั่นคือ หลวงพ่อปาน ซึ่งเป็นวิหารแก้วที่มีความวิจิตรสวยงามมาก
# พระอุโบสถ ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังที่สวยงาม 
# เจดีย์สำหรับไว้ประดิษฐาน พระบรมสารีริกธาตุ ที่สมเด็จพระสังฆราชประทานให้ไว้ เป็นวิหารที่สวยงามมีการประดับตกแต่งทั้งภายในและภายนอกอย่างงดงาม และมีการยกฉัตรทองคำอีกด้วย
# ศาลาสำหรับพักผ่อน เป็นศาลที่สร้างเอาไว้ตรงทางเข้าวัด มีสองหลังด้วยกันและมีการจัดสวนไว้อย่างสวยงาม
# พุทธอุทยาน สถานปฏิบัติธรรม “วิมลธรรมวัตร” ประดิษฐานองค์พระพุทธรูปประจำวันอาทิตย์ (ปางถวาย เนตร) สูง 29 ศอก ขณะนี้กำลังดำเนินการก่
านองค์พระพุทธรูปประจำวันอาทิตย์ (ปางถวาย เนตร) สูง 29 ศอก ขณะนี้กำลังดำเนินการก่อสร้างเสร็จเรียบร้อย
# ศาลากลางน้ำ
# วิหารพระครูวิมลสมณวัตร
ข้าวหมก
แบบไทย]]
ข้าวหมก หรือ ข้าวบุหรี่ ( ; ) เป็นอาหารที่เป็นเอกลักษณ์อย่างหนึ่งในตะวันออกกลางรวมทั้งชาวมุสลิมในประเทศต่าง ๆ ต้นกำเนิดของข้าวหมกมาจากอินเดียซึ่งรับวัฒนธรรมการปรุงข้าวหมกจากเปอร์เซียและได้พัฒนามาเป็นบิรยานี
เมื่อชาวอินเดียและเปอร์เซียมาติดต่อค้าขายกับประเทศไทย ได้นำข้าวหมกมาเผยแพร่ด้วย ดังมีปรากฏใน กาพย์เห่ชมเครื่องคาวหวาน ของพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยว่า "ข้าวหุงปรุงอย่างเทศ รสพิเศษใส่ลูกเอ็น" ข้าวหมกแบบเปอร์เซีย-อาหรับหุงกับเครื่องเทศ เมื่อสุกแล้วโรยหอมแดงเจียว ลูกเกดและอัลมอนด์ ส่วนข้าวหมกที่ใส่ผงขมิ้น สีเหลืองสุกแล้วกินกับเนื้อสัตว์อบ คนไทยเรียกข้าวบุหรี่ ในปัจจุบัน ข้าวหมกที่คนไทยรู้จักกันดีที่สุดคือข้าวหมกไก่ ซึ่งตรงกับข้าวหมกประเภทบิรยานีของอินเดีย
กล่าวกันว่าข้าวหมกไก่ในประเทศไทยได้อิทธิพลมาจากข้าวบิรยานีของอินเดีย ซึ่งเป็นเมนูยอดนิยมที่หากินได้แทบในทุกประเทศในยุคสมัยปัจจุบัน แต่เอาเข้าจริงอินเดียก็ไม่ใช่จุดกำเนิดของข้าวหมก เพราะบิรยานีของอินเดียนั้นก็ได้รับอิทธิพลมาจากชาวมุสลิมเปอร์เซียและอาหรับอีกที
จุดเริ่มต้นของบิรยานีในอินเดียนั้นก็มีหลายทฤษฎี แต่ส่วนใหญ่ล้วนผูกโยงกับข้าวโพลอ (Polow) และข้าวพีลาฟ (Pilaf) ของชาวมุสลิมจากเปอร์เซียและอาหรับ โดยทฤษฎีหนึ่งบอกว่าข้าวบิรยานีถูกพัฒนาขึ้นในอินเดียในยุคสมัยโมกุล ราชวงศ์มุสลิมที่ปกครองอินเดียในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 ถึง ราชวงศ์มองโกลเป็นพวกเติร์ก-มองโกลที่สืบเชื้อสายมาจากตีมูร์ (Timur) ผู้สถาปนาจักรวรรดิตีมูริด (Timurid Empire) ในเปอร์เซียและเอเชียกลาง และนั่นทำให้ราชสำนักโมกุลกินอาหารแบบเปอร์เซียเป็นหลัก และเป็นเหตุผลให้ข้าวหมกแบบเปอร์เซียแพร่หลายในอินเดีย
แต่ก็มีอีกทฤษฎีหนึ่งที่ค้านว่า บิรยานีนั้นแพร่หลายอยู่ในอินเดียใต้มาก่อนที่พวกโมกุลจะเข้ามาปกครองอินเดียแล้ว เพราะอินเดียใต้เป็นเมืองท่าการค้าทางทะเลที่ติดต่อค้าขายกับพ่อค้าชาวอาหรับมาตั้งแต่ก่อนสมัยโมกุล และบรรดาพ่อค้าอาหรับคงนำข้าวโพลอ (Polow) และข้าวพีลาฟ (Pilaf) เข้ามาเผยแพร่ในอินเดียใต้

เหตุผลที่สนับสนุนทฤษฎีนี้ก็คือ ตำรับบิรยานีในอินเดียใต้นั้นมีจำนวนมากกว่าอินเดียเหนือซึ่งเป็นศูนย์กลางของราชวงศ์โมกุลอย่างเห็นได้ชัด โดยในหนังสือ Biryani ของ Pratibha Karan ที่รวบรวมตำรับบิรยานีทั่วประเทศอินเดีย ระบุว่าในอินเดียใต้ มีตำรับบริยานี 42 ตำรับ ขณะที่อินเดียเหนือ มีเพียง 20 ตำรับเท่านั้น
ข้าวหมกไก่
]]
ข้าวหมกไก่ เป็นอาหารข้าวที่ทำด้วยข้าวหมกแล้วใส่เนื้อไก่ รับประทานกันในประเทศไทยเป็นหลัก โดยทั่วไปแล้วข้าวหมกและไก่จะมีรสชาติแบบแกงกะหรี่อินเดีย ซึ่งเน้นที่ขมิ้นเป็นหลัก มักจะมีกุ้งแห้งวางด้านบนข้าวหมก และมาพร้อมกับน้ำจิ้มและแตงกวาหั่นเป็นแว่น เป็นอาหารยอดนิยมในศูนย์อาหาร และยังมักพบเป็นอาหารข้างทางในภาคใต้ด้วย

อ้างอิง
วัดยางทอง (อำเภอเมืองสงขลา)
วัดยางทอง ตั้งอยู่ในตำบลบ่อยาง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา ตั้งอยู่บ้านเลขที่ 1 ถนนนางงาม ตำบลบ่อยาง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา มีเนื้อที่ประมาณ 4 ไร่ โดยมี

วัดยางทอง เป็นที่ตั้งของบ่อยาง ห่างจากเสาหลักเมืองสงขลาไปทางทิศเหนือไม่มากนัก ซึ่งเป็นชื่อท้องถิ่นของที่ตั้งเมืองสงขลา จากพงศาวดารเมืองสงขลาว่า ในรัชกาลที่ 1 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ไทยยังคงรบกับพม่า เมื่อเกิดสงครามเก้าทัพ พม่าได้บุกมาทางถลางหรือภูเก็ต กองทัพเมืองสงขลาจึงได้ยกไปช่วย หลังจากเสร็จศึกเก้าทัพแล้วเจ้าเมืองสงขลาก็ได้สร้างอุโบสถวัดยางทอง (ทำนองสร้างบุญล้างบาป) จึงคาดหมายว่าวัดยางทองน่าจะมีอยู่ก่อนกรุงรัตนโกสินทร์ หรือคงจะมีมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ 1 หลัง ศาลาการเปรียญ 1 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง และกุฏิ 5 หลัง ซึ่งเสนาสนะเหล่านี้ เก่าที่สุดคือกุฏิที่ผู้เขียนอยู่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 นอกนั้นเกือบทั้งหมดสร้างมาไม่เกิน 20 ปี แต่เมื่อขุดดินลงไปภายในวัด จะเจอก้อนอิฐในสมัยต่าง ๆ ทับถมอยู่หนาแน่นและทั่วไป

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์วัดยางทอง
ช็อมซ็องแด
ช็อมซ็องแด ( ) เป็น หอดูดาว ในเมือง คย็องจู ประเทศเกาหลีใต้ ช็อมซ็องแด เป็นหอดูดาวที่เก่าแก่ที่สุดในเอเชีย และอาจจะในโลกด้วย มันถูกสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 7 ใน อาณาจักรชิลลา ซึ่งมีเมืองหลวงคือ ซอราโบล หรือ คย็องจู ในปัจจุบัน ช็อมซ็องแด ถูกกำหนดให้เป็น สมบัติแห่งชาติเกาหลีใต้ ลำดับที่ 31 เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1962 โดยจำลองจาก Jeomseongdae ของ แพ็กเจ ซึ่งปัจจุบันมีอยู่ในบันทึกทางประวัติศาสตร์เท่านั้น ช็อมซ็องแด มีอิทธิพลต่อการก่อสร้างหอดูดาว Senseidai ของญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 675 และหอดูดาวของ Duke Zhou ในประเทศจีนในปี ค.ศ. 723

อ้างอิง
* Jeon, Sang-woon. (1998). A history of science in Korea. Seoul:Jimoondang. ISBN 89-88095-11-1 
* !Nha, Il-seong. Silla's Cheomseongdae. (2001) Korea Journal 41(4), 269-281 (2001)
* E-Korea Journal: Song, Sang-Yong. A brief history of the study of the Ch'ŏmsŏng-dae in Kyongju; Korea Journal 23(8), 16-21 (1983)

แหล่งข้อมูลอื่น
* Asian Historical Architecture: Cheomseongdae
* Travel in Korea Cheomsongdae information page
หอคอยเฉลิมพระเกียรติ เขื่อนป่าสักชลสิทธิ์
หอคอยเฉลิมพระเกียรติ เป็นหอคอยสำหรับชมทิวทัศน์ของเขื่อนป่าสักชลสิทธิ์ ตั้งอยู่ที่ ตำบลหนองบัว อำเภอพัฒนานิคม จังหวัดลพบุรี
ประวัติ
หอคอยเฉลิมพระเกียรติแห่งนี้ จัดสร้างขึ้นโดยใช้งบประมาณเหลือจ่าย จากงบยุทธศาสตร์การพัฒนาจังหวัด 5,000 ล้านบาท ปีงบประมาณ 2548 ในวงเงิน 9,607,830 บาท สมัยที่ นายวิชัย ศรีขวัญ เป็นผู้ว่าราชการจังหวัดลพบุรี (พ.ศ. 2547-2549) เบิกจ่ายงบประมาณจัดการบูรณาการของรองผู้ว่าราชการจังหวัดลพบุรีในวงเงิน 5,400,000 บาท และงบยุทธศาสตร์การพัฒนาจังหวัด ปี 2552 ในวงเงิน 5,700,000 บาท สมัย นายจารุพงศ์ พลเดช เป็นผู้ว่าราชการจังหวัดลพบุรี (พ.ศ. 2550-2552) รวมเป็นเงินในการก่อสร้างจำนวน 20,707,830 บาท ออกแบบและควบคุมการก่อสร้างโดย กรมโยธาธิการและผังเมือง ดำเนินการก่อสร้างโดย หจก. ใบแก้วก่อสร้าง
วัตถุประสงค์ในการสร้าง
จัดสร้างขึ้นโดยดำริของ นายจารุพงศ์ พลเดช ผู้ว่าราชการจังหวัดลพบุรี โดยมีวัตถุประสงค์ เพื่อเทิดพระเกียรติ บูรพมหากษัตริยาธิราชเจ้า ที่ทรงพระคุณอันประเสริฐ แก่จังหวัดลพบุรี มาตั้งแต่ครั้งโบราณกาล อาทิ สมัยพระนางจามเทวี สมัย สมเด็จพระนารายณ์มหาราช และสมัย ราชวงศ์จักรี อีกทั้งเพื่อเป็นแหล่งท่องเที่ยวแห่งใหม่ของจังหวัดลพบุรีอีกด้วย
ลักษณะของหอคอย
ลักษณะของคอหอย มีลักษณะเป็นอาคารทรงสูง มีเนื้อที่ประมาณ 1 งาน ลักษณะเป็นทรงหกเหลี่ยม มีพื้นที่ด้านล่างขั้นที่หนึ่ง จำนวน 220 ตารางเมตร บริเวณอาคารปิดด้วยกระจก สีเขียว ด้านบนมีพื้นที่ 96 ตารางเมตร ปิดด้วยกระจก ทำการเปิดใช้อาคารหอคอยในวันที่เก้า เดือนเก้า ปีสองพันเก้า สามารถดูทิวทัศน์ภายนอกได้ตลอดสามร้อยหกสิบองศา อยู่บนฐานยกพื้นด้านซ้ายมือจากประตูทางเข้า จะมีพระบรมสาธิตลักษณ์ของพระนางเจ้าจามเทวี สมเด็จพระนารายณ์มหาราช พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระบรมรูปของราชจักรีวงศ์ทั้งเก้าพระองค์ประดิษฐานอยู่ ในพื้นที่ด้านในประมาณ 40 ตารางเมตร เป็นพื้นที่ใช้ในการแสดงสินค้าซึ่งเป็นผลผลิตของเกษตรกรชาวจังหวัดลพบุรีและด้านอุตสาหกรรม รว
ี่ใช้ในการแสดงสินค้าซึ่งเป็นผลผลิตของเกษตรกรชาวจังหวัดลพบุรีและด้านอุตสาหกรรม รวมไปถึงการจัดแสดงสินค้า OTOP โครงการหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ และของที่ระลึกของจังหวัดลพบุรีแสดงโชว์อยู่ ซึ่งคหอคอยแห่งนี้แบ่งออกเป็น 7 ชั้นด้วยกันซึ่งในแต่ละชั้นประกอบด้วยดังนี้
* ชั้นที่ 1 มีพื้นที่ 220 ตารางเมตร จัดทำเป็นนิทรรศการเกี่ยวกับการเฉลิมพระเกียรติบูรพมหากษตริยาธิราชเจ้า 
* ชั้นที่ 2 เป็นชั้นลอยที่มีมุมพักผ่อนสำหรับนักท่องเที่ยว เพื่อชมทิวทัศน์ของเขื่อนป่าสักชลสิทธิ์และเป็นร้านอาหารด้วย
* ชั้นที่ 3 มีภาพจิตรกรรมฝาผนังติดภาพยุคพระนางจามเทวีที่มีความสวยงาม
* ชั้นที่ 4 เป็นชั้นที่ขึ้นไปบนชั้นหอคอยที่มีภาพจิตรกรรม บอกเล่าเรื่องราวสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ทั
่ขึ้นไปบนชั้นหอคอยที่มีภาพจิตรกรรม บอกเล่าเรื่องราวสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ทั้งพระราชกรณียกิจของพระองค์ที่สำคัญและเหตุการณ์ที่สำคัญในยุคนั้น
* ชั้นที่ 5-6 เป็นชั้นที่มีภาพจิตรกรรม ที่บอกเล่าเรื่องราวสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระมหากษัตริย์รัชกาลที่ 4 ของไทย
* ชั้นที่ 7 เป็นภาพจิตรกรรมที่บอกเล่าถึงภาพกิจกรรมสมัยปัจจุบันในรัชกาลที่ 9 จนถึงปัจจุบัน
ดูเพิ่ม
* เขื่อนป่าสักชลสิทธิ์
* จังหวัดลพบุรี

อ้างอิง
* รีวิว เที่ยวเขื่อนป่าสักชลสิทธิ์ จังหวัดลพบุรี ที่เที่ยวใกล้กรุงเทพฯ

แหล่งข้อมูลอื่น
จรุงจิตต์ ทีขะระ
ท่านผู้หญิง จรุงจิตต์ ทีขะระ เป็นอดีตนางสนองพระโอษฐ์ และอดีตราชเลขานุการในพระองค์สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เลขาธิการมูลนิธิส่งเสริมศิลปาชีพ ในสมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวง เป็นกรรมการในคณะกรรมการอำนวยการจัดงานอุ่นไอรัก คลายความหนาว รองประธานกรรมการในคณะกรรมการฝ่ายดำเนินงานและประสานงาน โครงการจิตอาสาพระราชทาน ๙๐๔ วปร. ประธานคณะกรรมการจัดการแสดงโขนมูลนิธิส่งเสริมศิลปาชีพฯ
ประวัติ
จรุงจิตต์ ทีขะระ มีสกุลเดิมว่า จรุงจิตต์ อุรัสยะนันทน์ เกิดเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2488 เป็นบุตรีของนายจาด อุรัสยะนันทน์ และ ท่านผู้หญิงเจือทอง อุรัสยะนันทน์ บิดาของท่านผู้หญิงเคยดำรงตำแหน่งเป็นประธานมูลนิธิราชประชานุเคราะห์ และรองปลัดกระทรวงมหาดไทย ท่านผู้หญิงจรุงจิตต์สมรสกับ พลอากาศเอก รังสรรค์ ทีขะระ อดีตรองเสนาธิการทหาร กองบัญชาการทหารสูงสุด มีบุตรีหนึ่งคนคือ นางปิยวรา ทีขะระ เนตรน้อย ปัจจุบันถวายงานในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เป็นหัวหน้าคณะทำงานพิพิธภัณฑ์ผ้า ในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง หอรัษฎากรพิพัฒน์ ในพระบรมมหาราชวัง
ท่านผู้หญิงจรุงจิตต์ ทีขะระ ได้เคยเป็นผู้ช่วยท่านผู้หญิงสุประภาดา เกษมสันต์ อดีตราชเลขานุการในพระองค์สมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวง ในการเดินทางสำรวจผ้าไหมมัดหมี่ในภาคอีสานจนเกิดเป็นมูลนิธิส่งเสริมศิลปาชีพฯ

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
ท่านผู้หญิงจรุงจิตต์ ทีขะระ ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทั้งไทยและต่างประเทศ ดังนี้
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

ต่างประเทศ
* :
** พ.ศ. 2530 – เครื่องราชอิสริยาภรณ์อิซเบลลาชาวคาทอลิก ชั้นที่ 3 
* :
** พ.ศ. 2546 – เครื่องราชอิสริยาภรณ์ดาวขั้วโลก ชั้นที่ 2 
* :
** พ.ศ. 2547 – เครื่องราชอิสริยาภรณ์ออเรนจ์-นัสเซา ชั้นที่ 2

อ้างอิง
จีทูจี
จีทูจี ( ) กลุ่มศิลปินเกิร์ลกรุ๊ป แนวเพลงป๊อปแดนซ์ สังกัดทรูแฟนเทเชีย เป็นการรวมตัวเฉพาะกิจของศิลปินหญิงจากรายการ ทรู อะคาเดมี แฟนเทเชีย
ประวัติ
กลุ่มศิลปิน "จีทูจี" ( ) ย่อมาจาก "Girlz to Go" มีความหมายว่า "กลุ่มสาวเพื่อนซี้ที่ไปกับคุณได้ทุกที่ทุกเวลา" เป็นโปรเจกต์ต่อเนื่องมาจาก อัลบั้มเพลงลูกทุ่งคัฟเวอร์ อัลบั้ม "7 สาวสะบัดโชว์" ซึ่งออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2550 โดยได้มีการปรับเปลี่ยนภาพลักษณ์ของศิลปินจากโปรเจกต์เดิม ให้ทันสมัยมากยิ่งขึ้น อีกทั้งแนวเพลงก็ได้เปลี่ยนไปอิงกระแสความนิยมในปัจจุบัน เป็นศิลปินเกิร์ลกรุ๊ป แนวเพลงป๊อปแดนซ์ ภายใด้การดำเนินงานของ คุณ "สุทธิพงษ์ วัฒนจัง" หรือ ชมพู ฟรุตตี้ โดยได้มีการปล่อยซิงเกิลเพลงออกมา 4 เพลง ได้แก่ เพลง "คนขี้เหงากับสาวข้างบ้าน", "เธอมีอะไรกับเขารึเปล่า", "ใครก็ไม่รัก" และ "ขอบคุณที่รับฟัง"
สมาชิก
เดิมกลุ่มศิลปิน "จีทูจี" มีสมาชิกทั้งหมด 7 คน ดังนี้
* เปรี้ยว AF2 - อนุสรา วันทองทักษ์ 
* ลูกตาล AF2 - รุจนา อุทัยวรรณ์ 
* มิ้น AF3 - มิณฑิตา วัฒนกุล 
* ซาร่า AF3 - นลินธารา โฮเลอร์
* แอ๊ปเปิ้ล AF3 - อรพรรณ บางประภากร
* เชอร์รี่ AF3 - พรรณสิริ บางประภากร
* บรูน่า AF3 - โชติกา เบนเนลลี่

หลังจากนั้น ในการทำงานซิงเกิลที่ 3 เพลง "ใครก็ไม่รัก" ได้มีการเพิ่มศิลปินจาก ทรู อะคาเดมี่ แฟนเทเชีย ซีซั่นที่ 4 อีก 2 คน ได้แก่
* ปอง AF4 - สิริเนตร ทำประโยชน์
* แคท AF4 - หทัยฉัตรท์ สิริยศภิญโญ
ซิงเกิลเพลง
* พ.ศ. 2552 : เพลง "คนขี้เหงากับสาวข้างบ้าน"
* พ.ศ. 2552 : เพลง "เธอมีอะไรกับเขารึเปล่า"
* พ.ศ. 2552 : เพลง "ใครก็ไม่รัก"
* พ.ศ. 2553 : เพลง "ขอบคุณที่รับฟัง"

อัลบั้ม
* พ.ศ. 2550 : อัลบั้มลูกทุ่ง "7 สาวสะบัดโชว์"
* พ.ศ. 2553 : อัลบั้มรวมฮิต "เอเอฟ ฮิตส์ ซิงเกิลส์ 2009" (เพลง "คนขี้เหงากับสาวข้างบ้าน")

อ้างอิง
บุนนาค สิงห์ประเสริฐ
, บุนนาค สิงห์ประเสริฐ และ สามพี่น้องกรสวัสดิ์ บนปกหนังสือการ์ตูนกัปตันสึบาสะ (ภาคเยาวชนโลก) เล่ม 5 ฉบับภาษาไทย]]

บุนนาค สิงห์ประเสริฐ ( ; ) หรือ บุญนาค เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่องกัปตันซึบาสะ ซึ่งเป็นกัปตันทีมชาติไทยผู้ประยุกต์ใช้วิชามวยไทยของตนเข้าร่วมแข่งขันฟุตบอลในตำแหน่งกองหลัง โดยมีสามพี่น้องกรสวัสดิ์ (ชนะ, สกุล, ฟ้าลั่น) ผู้ประยุกต์ใช้วิชาเซปักตะกร้อมาใช้ในกีฬาฟุตบอลร่วมทีมด้วยเช่นกัน
บุนนาค เป็นกัปตันทีมชาติไทยสวมเสื้อหมายเลข 4 (ประจำตำแหน่งกองหลัง) อยู่สังกัดสโมสรฟุตบอลอัตเลติโกเดมาดริด ของสเปน ไว้ทรงผมแบบเดียวกับโรแบร์โต บัจโจ ซึ่งเป็นอดีตนักฟุตบอลทีมชาติอิตาลี
บุนนาค น่าจะมีต้นแบบมาจาก ตะวัน ศรีปาน อดีตนักฟุตบอลกองกลางทีมชาติไทย ที่ไว้ทรงผมแบบเดียว เมื่อครั้งที่แข่งขันฟุตบอลรายการ U19 ชิงแชมป์เอเชีย ที่ประเทศอินโดนีเชีย ซึ่งครั้งนั้น ทีมชาติไทย พบกับ ทีมชาติญี่ปุ่น ในรอบแบ่งกลุ่มซึ่งไทย สามารถเอาชนะญี่ปุ่นไปได้ 2-0 ประตู
ประวัติ
ในการแข่งขันรอบคัดเลือกโซนเอเชีย ระหว่างทีมชาติไทย กับทีมชาติญี่ปุ่น บุนนาค สิงห์ประเสริฐ ได้เข้าปะทะกับ โอโซระ ซึบาสะ ตัวเอกของเรื่องอย่างรุนแรงจนได้รับบาดเจ็บทั้งคู่ (สึบาสะ เป็นฝ่ายถูกหามส่งรักษาตัว ในขณะที่บุนนาค ยังคงอยู่ในสนามต่อไป) แต่ภายหลังก็ไม่สามารถเอาชนะทีมชาติญี่ปุ่นได้ (5 ประตูต่อ 4 - ที่สนามกีฬาแห่งชาติ ประเทศญี่ปุ่น)

หลังจากเสร็จสิ้นการแข่งขัน บุนนาคและสามพี่น้องกรสวัสดิ์ได้อวยพรให้ทีมชาติญี่ปุ่นของสึบาสะสามารถเข้าแข่งขันได้รับชัยชนะฟุตบอลโลกต่อไป และจากการแข่งขันในครั้งนั้น ทำให้โอโซระ สึบาสะ ตระหนักถึงความแข็งแกร่งของทีมฟุตบอลเอเชียมากขึ้นกว่าเดิม
แนวคิดการออกแบบ
ในต้นเดือนกันยายน ค.ศ. 2016 ก่อนการแข่งขันฟุตบอลโลก 2018 รอบคัดเลือก โซนเอเชีย รอบ 12 ทีมสุดท้าย ระหว่างทีมชาติไทยและทีมชาติญี่ปุ่น ที่สนามราชมังคลากีฬาสถาน โยอิจิ ทะกะฮะชิ ผู้เขียนการ์ตูนเรื่องนี้ได้เดินทางมาประเทศไทย และได้เขียนการ์ตูนเกี่ยวกับการแข่งขันครั้งนี้เพื่อให้เป็นที่ระลึก ได้เปิดเผยว่า แท้ที่จริงแล้ว ตัวละครบุนนาคมิได้มีต้นแบบมาจากบุคคลใด ๆ ที่มีตัวตนจริง หากแต่ต้องการสร้างตัวละครที่มีจุดเด่น และเป็นตัวแทนความเป็นไทยได้ ก็เลยคิดตัวละครที่เคยเป็นนักมวยไทย และนักตะกร้อกลายเป็นนักฟุตบอล ส่วนการตั้งชื่อก็นำมาจากชื่อของคนไทยทั่วไปแล้วนำมาผสมกัน โดยไม่รู้ว่าเป็นชื่อของตระกูลชั้นสูง (ตระกูลบุนนาค) ของไทยแต่อย่างใด
การปรากฏตัวในสื่ออื่น
บุนนาค, สามพี่น้องกรสวัสดิ์ ซึ่งเป็นนักฟุตบอลทีมชาติไทย ได้มีบทในเกม Captain Tsubasa J: Get In The Tomorrow ( ) ของเครื่องเพลย์สเตชัน โดยมีท่าไม้ตายที่ต้องมีตัวละครอยู่ครบถึงจะใช้ได้อยู่หลายท่า และนอกเหนือไปจากบทบาทที่มีอยู่ในหนังสือการ์ตูน นั่นคือ ทั้ง บุนนาค และ สามพี่น้องกรสวัสดิ์ ทั้งหมดต่างได้รับเลือกให้เป็นตัวละครหลักของ ดรีมทีม ซึ่งเป็นทีมที่มีความแข็งแกร่งมากที่สุดทีมหนึ่งของเกม

อ้างอิง

* 8 ตัวการ์ตูน คนไทย ที่ปรากฏในโลกอนิเมะญี่ปุ่น จะมีใครบ้างนะ?

ดูเพิ่ม
* กัปตันสึบาสะ
* รายชื่อตัวละครการ์ตูนเรื่องกัปตันสึบาสะ
* โอโซระ ซึบาสะ

แหล่งข้อมูลอื่น
* ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ "บุนนาค สิงห์ประเสริฐ"
ถั่วเน่า
ถั่วเน่า เป็นเครื่องปรุงสำคัญในอาหารไทยภาคเหนือ ทำจากถั่วเหลือง ใช้แทนกะปิได้ ใกล้เคียงกับนัตโต (natto) ซึ่งเป็นอาหารพื้นเมืองของประเทศญี่ปุ่น ส่วนอาหารพื้นเมืองของประเทศอื่นที่มีลักษณะคล้ายถั่วเน่า คือ คีเนมา (kenema) ซึ่งเป็นอาหารพื้นเมืองของชาวเนปาล และอินเดีย และ ชังกุกจัง (chungkookjang) เครื่องปรุงรสของประเทศเกาหลี
ถั่วเน่าในภาคเหนือมักนิยมรับประทานกันโดยทั่วไปในคนทุกกลุ่ม โดยเฉพาะชาวไทยวน หรือคนเมือง ไทลื้อ ไทเขิน และไทใหญ่ โดยเฉพาะชาวไทใหญ่ ที่มีถั่วเน่าหลากหลายรูปแบบมาก ทั้งแบบเปียก แบบแห้ง และแบบเมล็ดที่เรียกว่าถั่วเน่าซา ส่วนชาวไทยวน หรือคนเมือง ในอำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ นิยมถั่วเน่าแบบเปียกที่เรียกว่าถั่วเน่าเมอะมากกว่าถั่วเน่าแบบแห้งที่เรียกว่าถั่วเน่าแข็บ
จุลินทรีย์ที่เกี่ยวข้องและมีบทบาทสำคัญในการหมักถั่วเน่าคือแบคทีเรียในกลุ่มบาซิลลัส (Bacillus sp.)ที่มากับวัตถุดิบหรือจากสิ่งแวดล้อม แบคทีเรียนี้มีรูปร่างเป็นท่อนเห็นต่อกันเป็นสาย เป็นอาหารหมักที่ไม่เติมเกลือระหว่างหมัก เป็นแหล่งของอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการสูงแต่ราคาถูก แต่ถั่วยังมีปัญหาขาดวิตามินบี 12 ซึ่งจะทำให้เกิดปัญหาโรคโลหิตจางและโรคเกี่ยวกับระบบประสาท
รูปแบบ
ถั่วเน่าที่นิยมบริโภคกันมี 2 แบบคือ 
* ถั่วเน่าเมอะ เป็นถั่วเน่าแบบเปียก เริ่มจาก แช่เมล็ดถั่วเหลืองค้างคืน จากนั้นต้มในน้ำเดือดจนถั่วนิ่มจนบีบแล้วเละคามือ จากนั้นนำไปหมักในกระบุงหรือตะกร้า ปิดด้วยใบตอง หมักให้แห้งและร้อน ใช้เวลา 2-3 วัน จะมีจุลินทรีย์ขึ้น ทำให้กลิ่นและรสเปลี่ยนไป ระยะนี้เรียกถั่วเน่าซา เมื่อนำถั่วเน่าซามาบด ใส่เกลือ พริกแห้ง ห่อใส่ใบตอง เรียกถั่วเน่าเมอะ
* ถั่วเน่าแข็บ เป็นถั่วเน่าแบบแห้ง โดบนำถั่วเน่าซามาบดละเอียด วางบนใบผาแป้งสองใบประกบกัน นำไปตากแดดจนแห้งออกเป็นสีน้ำตาล เมื่อจะรับประทาน ต้องนำไปย่างไฟก่อน ใช้ทำอาหารได้เหมือนถั่วเน่าเมอะ

อ้างอิง
การล่าสัตว์ในป่า (อูเชลโล)
การล่าสัตว์ในป่า หรือ การล่าสัตว์ยามค่ำ หรือเรียกกันสั้นๆ ว่า การล่าสัตว์ ( ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยเพาโล อูเชลโลจิตรกรคนสำคัญชาวอิตาลีของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาของอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์แอชโมเลียน, ออกซฟอร์ดในสหราชอาณาจักร

ภาพ “การล่าสัตว์ในป่า” ที่เขียนโดยเพาโล อูเชลโลราวปี ค.ศ. 1470 เป็นภาพแรกๆ ที่เริ่มการใช้การเขียนแบบทัศนมิติของ|ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาได้อย่างมีประสิทธิภาพ ที่เนื้อหาเป็นภาพของผู้ล่าสัตว์, ม้า, สุนัข และ กวาง ที่ค่อยกลืนหายเข้าไปในความมืดของป่าที่ไกลออกไป ภาพนี้เป็นภาพสุดท้ายเท่าที่ทราบที่เขียนโดยอูเชลโลก่อนที่จะมาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1475
แหล่งข้อมูลอื่น
* Entry in the Web Gallery of Art
* Painting and poem 
* Photograph

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* เพาโล อูเชลโล
* จิตรกรรมยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลี
แม่พระแห่งเหล่าเครูบ
แม่พระแห่งเหล่าเครูบ ( ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยอันเดรอา มันเตญญาจิตรกรคนสำคัญชาวอิตาลีของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา

ภาพ “แม่พระแห่งเหล่าเครูบ” ที่เขียนโดยอันเดรีย มานเทนยาราวปี ค.ศ. 1485 เป็นภาพที่จนกระทั่งปี ค.ศ. 1808 อยู่ในคอนแวนต์ซานตามาเรียมายอเรที่เวนิสที่จาโคโป ซานโซวิโนไปเห็น ในปัจจุบันภาพนี้ตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เบรราที่เมืองมิลานในประเทศอิตาลี
ภาพ “แม่พระแห่งเหล่าเครูบ” เป็นภาพของพระแม่มารีย์ประคองพระกุมารเยซูอยู่บนพระเพลาบนฉากหลังที่เป็นฟ้าที่เต็มไปด้วยก้อนเมฆและเหล่าเครูบ ที่แสดงถึงอิทธิพลของงานเขียนของโจวันนี เบลลีนี และอันที่จริงแล้วเป็นภาพที่ระบุว่าเขียนโดยเบลลินีมาจนกระทั่งคาเวนากีซ่อมแซมภาพในปี ค.ศ. 1885 ด้านข้างของภาพดูเหมือนจะถูกตัดออกไปจึงเป็นไปได้ยากที่จะบ่งลักษณะขององค์ประกอบของภาพทั้งภาพได้ ภาพ “แม่พระแห่งเหล่าเครูบ” อาจจะเป็นภาพที่ดัชเชสแห่งเฟอร์รารา ลักษณะการเขียนใบหน้าของพระแม่มารีย์เชิงมนุษย์แทนที่จะเป็นเชิงเทพทำให้สันนิษฐานกันว่าเป็นภาพสำหรับการสักการะส่วนตัว

อ้างอิง
*Web Gallery page
*Pinacoteca di Brera homepage

ดูเพิ่ม
* อันเดรอา มันเตญญา
* เครูบ
การตุ๋น
การตุ๋น ( ; ) เป็นการผสมผสานรูปแบบการทำอาหารโดยใช้ทั้งความชื้นและความร้อน โดยทั่วไปแล้ว อาหารจะถูกให้ความร้อนที่อุณหภูมิสูง และนำไปไว้ในหม้อมีฝาปิดที่มีของเหลวปริมาณไม่คงที่ ทำให้เกิดรสชาติพิเศษขึ้นมา
การผัด
ผัดเบคอน และหอมใหญ่]]
 เค้กข้าวแบบเกาหลีผัดกับผักและหมู]]
 ในกระทะแบน]]
การผัด ( ) เป็นวิธีการทำอาหารในน้ำมันและไขมัน ซึ่งเป็นเทคนิกการทำอาหารซึ่งเกิดขึ้นเป็นเวลานานกว่า 2,500 ปีมาแล้ว การผัดในอาหารไทยส่วนใหญ่ได้รับอิทธิพลจากอาหารจีน
อาหารไทยที่ปรุงด้วยการผัด
มีหลายชนิด ได้แก่: 
* ผัดไฟแดง เป็นการผัดไฟแรงอย่างเร็วให้ผักสุกและยังคงสีเขียวไว้ได้ ผักที่นิยมนำมาผัดได้แก่ผักบุ้ง คะน้า ผักกูดและยอดฟักแม้ว เป็นต้น
* ผัดกะเพรา เป็นการผัดเนื้อสัตว์ชนิดต่าง ๆ กับพริกขี้หนูและกระเทียมโขลกรวมกันแต่งกลิ่นด้วยใบกะเพรา ปรุงรสด้วยน้ำมันหอย ซีอิ๊วขาว และน้ำตาลทรายเป็นหลัก ถ้าเป็นอาหารทะเล นิยมเพิ่มน้ำพริกเผาให้สีสวย
* ผัดพริกไทยดำ เป็นการผัดที่ใส่พริกไทยดำบุบ รสออกเค็มและเผ็ดร้อน นิยมผัดดับเนื้อสัตว์ที่มีกลิ่นแรง เช่น เนื้อวัว เนื้อนกกระจอกเทศและเนื้อปู
* ผัดเผ็ด มี 2 แบบคือผัดเผ็ดที่ใช้พริกสดและผัดเผ็ดที่ใช้น้ำพริกแกงเผ็ดถ้าใช้น้ำพริกแกงนิยมใส่กะทิหรือนม ส่วนผัดเผ็ดที่ใช้พริกสดจะคล้ายผัด
้ำพริกแกงเผ็ดถ้าใช้น้ำพริกแกงนิยมใส่กะทิหรือนม ส่วนผัดเผ็ดที่ใช้พริกสดจะคล้ายผัดกะเพรา เพียงแต่จะเพิ่มผักอื่น ๆ เช่นมะเขือเปราะ มะเขือพวง กระชาย ใบมะกรูด
* ฉู่ฉี่ เป็นผัดเผ็ดที่ใช้น้ำพริกแกงเผ็ดที่เพิ่มเครื่องเทศ นิยมใส่ใบกะเพราหรือใบมะกรูด ถ้าใส่น้ำมากจะเรียกแกงฉู่ฉี่ 
* คั่วกลิ้ง เป็นอาหารผัดของภาคใต้ ผัดนำ้พริกแกงกับกะทิแล้วจึงใส่เนื้อสัตว์ ผัดให้น้ำแห้ง ใส่พริกไทย ใบมะกรูด กระชาย น้ำพริกแกงประกอบด้วย พริกขี้หนูสดหรือแห้ง เกลือ ข่า ตะไคร้ กระเทียม กระชาย ผิวมะกรูด กะปิ 
* ผัดฉ่า เป็นการผัดที่ใช้ไฟแรง ใช้พริกขี้หนู กระเทียม พริกไทย โขลกรวมกัน นิยมเพิ่มใบกะเพรา พริกไทยอ่อน ใบมะกรูดและกระชายเพื่อเพิ่มความเผ็ดและความหอม
* ผัดกะปิ ใช้หอมแดงและก
ริกไทยอ่อน ใบมะกรูดและกระชายเพื่อเพิ่มความเผ็ดและความหอม
* ผัดกะปิ ใช้หอมแดงและกะปิเป็นเครื่องปรุงหลัก แต่บางท้องถิ่นจะเพิ่มพริกไทย นิยมผัดกับหมูสามชั้นและหมึก
* ผัดโป๊ยเซียน เป็นอาหารผัดแบบจีน ใส่เครื่องปรุงทั้งหมด 8 อย่าง เครื่องปรุงที่นิยมใช้ ได้แก่ กุ้ง หมึก หมู วุ้นเส้น เซ่งจี๊ ตับ หมึกแช่ ไข่
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* How to Stir-fry: Illustrated Step-by-step
* Stir-fry Recipes
* Chinese Stir-Fry Recipes
สตู
สตู เป็นอาหารประเภทเนื้อตุ๋น โดยใช้เนื้อสัตว์ต่างได้หลายชนิด แม้กระทั่งนก ส่วนผสมอาจรวมถึงผักชนิดใดก็ได้และอาจรวมถึงเนื้อสัตว์ โดยเฉพาะเนื้อสัตว์ที่เหนียวกว่าซึ่งเหมาะสำหรับการปรุงแบบช้า เช่น เนื้อวัว เนื้อหมู เนื้อกวาง เนื้อกระต่าย เนื้อแกะ เนื้อสัตว์ปีก ไส้กรอก และอาหารทะเล ในขณะที่น้ำสามารถใช้เป็นของเหลวในการปรุงสตูได้ แต่น้ำสต๊อกก็เป็นเรื่องปกติเช่นกัน บางครั้งอาจเติมไวน์แดงหรือแอลกอฮอล์ชนิดอื่นเล็กน้อยเพื่อปรุงรส อาจเติมเครื่องปรุงรสและแต่งกลิ่นรสลงไปด้วย สตูมักจะปรุงที่อุณหภูมิค่อนข้างต่ำ (เคี่ยว ไม่ใช่ต้ม) เพื่อให้รสชาติเข้ากัน
Cocido montañés หรือสตูไฮแลนเดอร์ อาหารทั่วไปของชาวแคนเทราการตุ๋นเหมาะสำหรับเนื้อสัตว์ส่วนที่มีความนุ่มน้อยที่สุด ซึ่งจะนุ่มและชุ่มฉ่ำเมื่อใช้ความร้อนช้าและชื้น ทำให้เป็นที่นิยมในการปรุงอาหารแบบประหยัด เนื้อส่วนที่มีไขมันแทรกและเนื้อเยื่อเกี่ยวพันที่เป็นวุ้นในปริมาณหนึ่งจะทำให้สตูมีความชื้นและชุ่มฉ่ำ ในขณะที่เนื้อสัตว์ไม่ติดมันอาจแห้งได้ง่าย

การทำให้สตูข้นขึ้นทำได้โดยการเคี่ยวหรือแป้ง โดยเคลือบชิ้นเนื้อด้วยแป้งก่อนนำไปจี่ หรือจะใช้รูส์หรือเบอร์มานีเย ซึ่งเป็นแป้งที่ประกอบด้วยไขมันและแป้งในปริมาณที่เท่ากัน นอกจากนี้ยังสามารถใช้สารเพิ่มความข้น เช่น แป้งข้าวโพด แป้งมันฝรั่ง หรือแป้งมันสำปะหลังได้อีกด้วย
ประวัติ
ต้นกำเนิดของสตูมาจากอารยธรรมโบราณ ซึ่งเป็นวิธีปฏิบัติในการปรุงเนื้อที่เหนียวและส่วนผสมที่หลากหลายได้เพื่อคนจำนวนมาก เมื่อเวลาผ่านไป สตูก็ได้รับการพัฒนาและปรับตัวให้เข้ากับประเพณีการทำอาหารที่แตกต่างกัน ส่งผลให้มีสตูหลากหลายประเภทที่ได้รับความนิยมในปัจจุบัน
สตูมีการทำกันมาตั้งแต่สมัยโบราณ หลักฐานที่เก่าแก่ที่สุดในโลกของสตูพบในญี่ปุ่น ซึ่งมีอายุย้อนไปถึงยุคโจมง

ชนเผ่าในอเมซอนใช้กระดองเต่าเป็นภาชนะในการต้มเครื่องในของเต่าและส่วนผสมอื่นๆ ในกระดอง

มีสูตรสตูเนื้อแกะและสตูปลาอยู่ในหนังสือทำอาหารของชาวโรมันชื่อ Apicius ซึ่งเชื่อกันว่ามีอายุย้อนไปถึงศตวรรษที่ 4
"Le Viandier" ซึ่งเป็นหนังสือทำอาหารภาษาฝรั่งเศสที่เก่าแก่ที่สุดเล่มหนึ่ง เขียนขึ้นในช่วงต้นศตวรรษที่ 14 โดยเชฟชาวฝรั่งเศสที่ชื่อ Taillevent มีราคุหรือสตูหลายประเภทอยู่ในนั้น

การอ้างอิงถึง "สตูไอริช" เป็นลายลักษณ์อักษรครั้งแรกอยู่ในหนังสือ "The Devil's Drive" (1814) ของไบรอน
วัดอรัญญิก (จังหวัดพิษณุโลก)
วัดอรัญญิก เป็นวัดโบราณสมัยสุโขทัย ตั้งอยู่อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก บริเวณนอกกำแพงเมือง ประมาณ 1 กิโลเมตร ตามความนิยมในสมัยสุโขทัยที่สร้างวัดในป่าและ ให้ชื่อว่า "อรัญญิก"

วัดอรัญญิกตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1620 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2552

ลักษณะสถาปัตยกรรมของวัด เจดีย์องค์ประธานเป็นทรงลังกา ฐานกลม องค์ระฆังเหลือครึ่งซีกจนถึง บัลลังก์ พบร่องรอยการบูรณะจึงมีรูปแบบผสมผสาน พบซากอุโบสถ ซากใบเสมาหินศิลปสมัยสุโขทัย พระพุทธรูปศิลปะเชียงแสน สุโขทัย และอยุธยา มีคูน้ำล้อมเนินดิน

อ้างอิง
วัดทรงธรรมวรวิหาร
วัดทรงธรรมวรวิหาร, แผ่ว์เหมิกแซม (ဘာမုက်သေံ) หรือ แผ่ว์พระครู (ဘာဖြခြူ) เป็นพระอารามหลวงชั้นโท ชนิดวรวิหาร ตั้งอยู่ในตำบลตลาด อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ เป็นวัดในพุทธศาสนารามัญนิกาย สร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย โดยสมเด็จพระอนุชาธิราช กรมพระราชวังบวรสถานมงคล (สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์) โปรดให้สร้างขึ้นพร้อมการสร้างเมืองนครเขื่อนขันธ์ พระอุโบสถเป็นเครื่องไม้ฝายกกระดาน มีพระรามัญเจดีย์องค์ใหญ่ ศิลปะรามัญ พระวิหารก่ออิฐถือปูน มีช่อฟ้าใบระกาทำด้วยไม้สัก ภายในประดิษฐานพระพุทธบาทจำลอง
ต่อมาในปี พ.ศ. 2360 พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยโปรดเกล้าฯ ให้พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นศักดิพลเสพ ซึ่งเป็นแม่กองสร้างเมืองนครเขื่อนขันธ์เพิ่มเติม สร้างป้อมเพชรหึงษ์ในบริเวณวัดทรงธรรม จากนั้นโปรดเกล้าฯ ให้ย้ายวัดทรงธรรมมาอยู่ในกำแพงป้อม มีกุฏิเป็น 3 คณะ ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์โปรดเกล้าฯ ให้ พระยาดำรงราชพลขันธ์ (จุ้ย คชเสนี) รื้อกุฏิทั้ง 3 คณะ แล้วสร้างรวมเป็นหมู่เดียว ครั้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์ทรงเปลี่ยนชื่อวัดทรงธรรมเป็น "วัดดำรงค์ราชธรรม" แต่ต่อมาเปลี่ยนชื่อกลับเป็น "วัดทรงธรรม" โดยไม่ปรากฏว่าเมื่อใด
สถาปัตยกรรมและศิลปกรรม
ลักษณะสถาปัตยกรรม พระอุโบสถเป็นก่ออิฐ ฉาบปูน เสาพระอุโบสถเป็นเสากลมคู่ รับส่วนปีกของชานพระอุโบสถ มีเสา 56 ต้น พระเจดีย์องค์ใหญ่เป็นแบบรามัญอยู่ตรงกลาง และมีเจดีย์องค์เล็กอยู่ที่ฐาน 4 องค์ เจดีย์องค์ใหญ่กว้าง 10 วา 2 ศอก สูงถึงยอดฉัตร 11 วา 3 ศอก เจดีย์องค์เล็ก กว้าง 5 ศอกสูง 3 วา 1 ศอก บรรจุพระเครื่อง 25 พุทธศตวรรษไว้

พระประธานเป็นพระพุทธรูปสมัยสุโขทัย ปางมารวิชัย

คลังภาพ

ไฟล์:พระวิหารวัดทรงธรรมวรวิหาร.jpg|เจดีย์กุโตดอในคริสต์ทศวรรษ 1870|พระวิหาร
ไฟล์:เจดีย์ประธานวัดทรงธรรมวรวิหาร.jpg|เจดีย์ประธานทรงรามัญ

อ้างอิง
แดร๊กคิวล่าแมน
ที่แม่เฒ่าหมอดูจัดขึ้น]]

แดร๊กคิวล่าแมน ( ; ) เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่องดราก้อนบอล (ปรากฏตัวครั้งแรกในหนังสือการ์ตูน เล่ม 9 ตอนที่ 99 ซึ่งถือเป็นเลขมงคลของไทย) ซึ่งเป็นแวมไพร์ดูดเลือด ที่เป็นนักมวยไทย และมีความสามารถในการแปลงกายเป็นค้างคาว แดร๊กคิวล่าแมนปรากฏตัวในการ์ตูนแอนิเมชันครั้งแรกที่ญี่ปุ่น ในวันพุธที่ 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1987 โดยใช้ชื่อตอนว่า : Totsugeki! Warera Gonin no Senshi (We are the Five Warriors)
ประวัติตามท้องเรื่อง
แดร๊กคิวล่าแมน เคยชนะ คุริริน ในการประลองยุทธที่แม่เฒ่าหมอดูจัดขึ้น แต่ก็พ่ายแพ้การทำแท็คทีมระหว่าง "อูป้า" กับ"ปูอัล" ในศึกต่อมา โดยอูป้าได้ยืนกางแขนทำเครื่องหมายไม้กางเขนขู่ให้แดร๊กคิวล่าแมนได้หวาดกลัว และปูอัลได้แปลงกายเป็นมือขนาดใหญ่ตบแดร๊กคิวล่าแมนในร่างค้างคาวจนร่วงลงทะเลสาบข้างสนามประลองไป ซึ่งในหนังสือการ์ตูนฉบับลิขสิทธิ์ภาษาไทย "แดร๊กคิวล่าแมน" ร้องเพลง ออล~ไอ วอนน่าดู~ ขณะทำการไหว้ครู ชื่อของ"แดร๊กคิวล่าแมน" ดัดแปลงมาจากตัวละครนิยายเรื่อง "แดร๊กคูล่า" ของบราม สโตกเกอร์
การปรากฏตัวในสื่ออื่น
แดร๊กคิวล่าแมน เป็นตัวละครในการ์ดเกม "ดราก้อนบอลซูเปอร์การ์ดเกม" ภาคภาษาไทย เวอร์ชัน 4 ซึ่งมีรหัสการ์ดคือ DB-402 และเวอร์ชันสเปเชียล ซึ่งมีรหัสการ์ดคือ DB-235 โดยทั้งสองเวอร์ชันนี้อยู่ในสังกัดฝ่ายอธรรม รวมทั้งมีการจัดทำเป็นเวอร์ชันภาษาอังกฤษซึ่งมีรหัสการ์ดคือ FWA-153 และจัดอยู่ในการ์ดวอริเออร์

แนวคิดการสร้างตัวละคร

การตอบรับ

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* พัมพุต

แหล่งข้อมูลอื่น
* ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ "แดร๊กคิวล่าแมน" 
* ข้อมูลเกี่ยวกับดราก้อนบอลซุปเปอร์การ์ดเกม 
* ข้อมูลเกี่ยวกับดราก้อนบอลซุปเปอร์การ์ดเกม
พัมพุต
พัมพุต ( ; ) หรือ พันพุทธ, พัน พุทโธ เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่องดราก้อนบอล (ปรากฏตัวครั้งแรกในหนังสือการ์ตูน เล่ม 10 ตอนที่ 116 และเริ่มมีบทบาทในหนังสือการ์ตูนเล่ม 11 ตอนที่ 122) เป็นนักมวยไทยที่ชนะการแข่งขันประลองยุทธระดับโลกมาแล้ว 2 รายการ และเข้าร่วมศึกชิงจ้าวยุทธภพครั้งที่ 22ด้วยเช่นกัน โดยฉากการต่อสู้ระหว่าง พัมพุต กับซุน โกคู ฉายครั้งแรกที่ญี่ปุ่น ในวันพุธที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1987 โดยใช้ชื่อตอนว่า : Omatase!! Son Goku Sanjo!! (Goku Enters the Ring)
ประวัติตามท้องเรื่อง
พัมพุต เป็นนักมวยไทยที่เข้าร่วมการประลอง ศึกชิงจ้าวยุทธภพครั้งที่ 22 โดยมีซุน โกคู เป็นคู่ต่อสู้ แต่เนื่องด้วยความประมาทในฝีมือ ทำให้พัมพุตต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ไปในที่สุด อย่างไรก็ตาม เท็นชินฮัง เป็นผู้จับการเคลื่อนไหวการต่อสู้ได้ทัน เขามองเห็นพัมพุตถูกซุนโกคูกระแทกศอก 3 ครั้งอย่างรวดเร็ว โดยที่คนทั่วไปไม่รู้

ในขณะที่ "แจ็คกี้ ชุน" หรือ ผู้เฒ่าเต่า ยังกล่าวยกย่องฝีมือของพัมพุตว่าเป็นยอดนักสู้ เพียงแต่ ซุนโกคู มีทักษะการต่อสู้เกินกว่ามนุษย์ทั่วไปเท่านั้นเอง อย่างไรก็ตามในภายหลัง พัมพุตได้ถูกแทมโบรีน (Tambourine) ซึ่งเป็นสมุนเอกของพิคโคโลกำจัดลง เช่นเดียวกับนักสู้จากงานประลองยุทธรายอื่น

การสร้างตัวละคร

การตอบรับ

อ้างอิง
* หนังสือการ์ตูน ดราก้อนบอล เล่ม 10–11 (สนพ. เนชั่น)

ดูเพิ่ม
* แดร๊กคิวล่าแมน
* ศึกชิงจ้าวยุทธภพ

แหล่งข้อมูลอื่น
* ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ "พัมพุต" 
* การต่อสู้ระหว่าง "พัมพุต" กับ "ซุน โกคู"
โคคา-โคลา (บริษัท)
บริษัทโคคา-โคล่า เป็นบริษัทข้ามชาติสัญชาติอเมริกันที่ก่อตั้งในปี 1892 ผู้ผลิตโคคา-โคล่า บริษัทยังผลิต จำหน่าย และทำการตลาดเครื่องดื่มแอลกอฮอล์และเครื่องดื่มไม่มีแอลกอฮอล์อีกด้วย หุ้นของบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก เป็นส่วนหนึ่งของดัชนีอุตสาหกรรมดาวโจนส์ ดัชนีเอสแอนด์พี 500 และดัชนีเอสแอนด์พี 100

อ้างอิง