SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
ตูนิส
ตูนิส ( , Tūnis; ) เป็นเมืองหลวงของประเทศตูนิเซียและเขตผู้ว่าราชการตูนิส ที่มีประชากร 1,200,000 คนในปี ค.ศ. 2008 และ 3,980,500 คนเมื่อรวมปริมณฑล ตูนิสเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในตูนิเซีย

ตูนิสตั้งอยู่ในอ่าวตูนิสบนฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน และเมืองท่าลากูแล็ต (La Goulette) ตัวเมืองตั้งอยู่ที่ราบและเนินตามชายฝั่งทะเลรอบอ่าว ที่ศูนย์กลางของบริเวณใหม่ (ก่อนและหลังสมัยอาณานิคม) เป็นบริเวณเมดินา ถัดออกไปในบริเวณรอบตัวเมืองเป็นบริเวณปริมณฑลคาร์เทจ, ลามาร์ซา และซิดิบูซาอิด
บริเวณเมดินาเป็นบริเวณเมืองเก่าที่มีถนนแคบและทางเดินที่มีหลังคา เต็มไปด้วยกลิ่นและสี ร้านค้า และสินค้าต่าง ๆ ที่รวมทั้งผลิตภัณฑ์หนัง ไปจนถึงพลาสติก โลหะ และสินค้าหัตกรรมสำหรับนักท่องเที่ยว

อ้างอิง
* Jellal Abdelkafi, La médina de Tunis, éd. Presses du CNRS, Paris, 1989
* Alia Baccar-Bournaz [sous la dir. de], Tunis, cité de la mer (acte d’un colloque de 1997), éd. L’Or du temps, Tunis, 1999
* Philippe Di Folco, Le goût de Tunis, éd. Mercure de France, Paris, 2007 
* Abdelwahab Meddeb, Talismano, éd. Christian Bourgois, Paris, 1979
* Mohamed Sadek Messikh, Tunis. La mémoire, éd. Du Layeur, Paris, 2000 
* Paul Sebag, Tunis. Histoire d’une ville, éd. L’Harmattan, Paris, 2000 
* Paul Sebag, Tunis. Une cité barbaresque au temps de la course, éd. L’Harmattan, Paris,

ดูเพิ่ม
* ประเทศตูนิเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* The Municipality of Tunis official website 
* Lexicorient 
* TunisForum:Guide ou sortir en Tunisie 
* Video tour of the Bardo Museum
* Video of Tunis Medina
*Old maps of Tunis , Historic Cities site
วงปี่พาทย์เสภา
วงปี่พาทย์เสภา เป็นวงดนตรีไทยชนิดหนึ่ง เกิดขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 2

ในยุคแรกจะมีผู้ขับเสภาเป็นเรื่องราวต่าง ๆ พร้อมกับขยับกรับให้สอดประสานกับบทจนจบเรื่อง ต่อมาได้มีดนตรีเข้ามาบรรเลงประกอบ แต่จะบรรเลงเฉพาะช่วงที่แสดงอารมณ์ต่าง ๆ ของตัวละคร ภายหลังได้นำบทเสภาบางตอนมาร้องส่งและให้วงปี่พาทย์รับ ในยุคต่อ ๆ มา การขยับกรับเสภาที่เป็นเรื่องเป็นราวจึงค่อย ๆ หายไป คงเหลือแต่การนำบทเสภามาร้องส่งและให้วงปี่พาทย์รับ

วงปี่พาทย์เสภาคล้ายกับวงปี่พาทย์ไม้แข็ง เพียงแต่เอาตะโพนกับกลองทัดออกและใช้กลองสองหน้าเป็นตัวกำกับหน้าทับแทน
รูปแบบในการเล่น
รูปแบบของการบรรเลงมีดังนี้
# รัวประลองเสภา
# โหมโรงเสภา เช่น โหมโรงอัฐมบาท โหมโรงพม่าวัด ฯลฯ
# เพลงพม่า 5 ท่อน
# เพลงจระเข้หางยาว
# เพลงสี่บท
# เพลงบุหลัน
# เพลงประเภทเพลงทยอย เช่น เพลงทยอยนอก แขกลพบุรี หรือไม่ก็ต่อด้วยเพลงตับเรื่องต่าง ๆ
# เพลงลา เช่น ปลาทอง พระอาทิตย์ชิงดวง
ชนร่อนเร่
(Namtso) ใน ค.ศ. 2005 ราวร้อยละ 40 ของชาวทิเบตเป็นชนร่อนเร่หรือชนกึ่งเร่ร่อน ]]
ชนร่อนเร่ ( ) คำว่า nomad มาจาก nomádes ที่แปลว่า "ผู้นำฝูงสัตว์เลี้ยงในทุ่ง" คือชุมชนที่ย้ายที่อยู่จากที่หนึ่งไปอีกที่หนึ่งแทนที่จะตั้งถิ่นฐานเป็นหลักแหล่งอย่างถาวรในที่ใดที่หนึ่ง ชนร่อนเร่มีด้วยกันราว 30–40 ล้านคนทั่วโลก อารธรรมหลายวัฒนธรรมเดิมมาจากการเป็นชนร่อนเร่ แต่การเป็นชนร่อนเร่เป็นวิถีชีวิตที่เป็นไปได้ยากขึ้นในประเทศอุตสาหกรรม ชนร่อนเร่แบ่งออกเป็นสามกลุ่ม: คนเก็บของป่าล่าสัตว์ (hunter-gatherer) ผู้ย้ายถิ่นฐานระหว่างบริเวณที่ล่าสัตว์ต่าง ๆ, ผู้หากินกับทุ่งเลี้ยงสัตว์ (pastoralism) ผู้ย้ายถิ่นฐานระหว่างบริเวณทุ่งเลี้ยงสัตว์ต่างๆ และ "ผู้ร่อนเร่ตามแหล่งหากิน
sm) ผู้ย้ายถิ่นฐานระหว่างบริเวณทุ่งเลี้ยงสัตว์ต่างๆ และ "ผู้ร่อนเร่ตามแหล่งหากิน" (peripatetic nomads) ผู้ย้ายถิ่นฐานระหว่างแหล่งงานหรือแหล่งการค้า
ชนร่อนเร่ที่หากินด้วยการล่าสัตว์เป็นกลุ่มชนที่เก่าแก่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของมนุษย์ชาติที่ดำรงชีวิตโดยการหากินจากสิ่งที่หาได้จากป่าที่พำนักอาศัยตามฤดูกาล ชนร่อนเร่ที่หากินด้วยการเลี้ยงสัตว์ย้ายถิ่นฐานไปตามทุ่งที่มีอาหารดีสำหรับสัตว์เลี้ยงและทิ้งทุ่งเก่าไว้ให้ฟื้นตัวก่อนที่จะกลับมาใหม่ "ชนร่อนเร่หากิน" เป็นกลุ่มที่พบในประเทศอุตสาหกรรมที่ย้ายถิ่นฐานตามแต่ที่ใดจะมีทางทำมาหากิน

อ้างอิง
สุกียากี้
สุกียากี้ หรือมักจะเรียกโดยย่อว่า สุกี้ เป็นอาหารที่ปรุงด้วยเนื้อสัตว์ เต้าหู้ ผัก วุ้นเส้น ไข่ กินกับน้ำจิ้ม เป็นอาหารยอดนิยมในเอเชียมีหลายแบบ ที่เป็นที่รู้จักแพร่หลายในเมืองไทยเป็นสุกี้แบบจีนและแบบญี่ปุ่น

สุกี้แบบจีน

ในประเทศจีนเรียก หั่วกัว หรือแปลตามตัวอักษรคือ หม้อไฟ ( ) ซึ่งมีหลากหลายตามภูมิภาค เช่น
* สุกี้ไหหลำ ส่วนใหญ่ปรุงด้วยเนื้อวัว น้ำจิ้มใช้เต้าหู้ยี้ผสมน้ำมันงา เนื้อที่ใช้เป็นเนื้อหมักกับเต้าเจี้ยว เต้าหู้ยี้และผงพะโล้ เครื่องปรุงมีไม่มากแต่ที่ขาดไม่ได้คือหมึกแช่ ผักส่วนใหญ่เป็นผักกาดขาวและผักบุ้ง
* สุกี้กวางตุ้ง นิยมรับประทานแบบหม้อไฟ มีเครื่องปรุงหลายแบบน้ำจิ้มใช้ซอสพริกเป็นเครื่องปรุงหลัก ไม่เน้นเนื้อหมัก แต่เน้นเนื้อสัตว์หลากหลายรูปแบบ สุกี้ในภัตตาคารในเมืองไทยเป็นแบบนี้
* สุกี้เสฉวน เป็นสุกี้ที่มีชื่อเสียงของประเทศจีน เผ็ดด้วยหมาล่า (麻辣，หมาแปลว่าอาการชา ล่าแปลว่าเผ็ด) ที่เป็นเครื่องเทศเฉพาะของเสฉวน ซึ่งนอกจากรสเผ็ดแล้วยังทำให้เกิดอาการชา ๆ ด้วย
* สุกี้กุ้ยหลิน เป็นสุกี้ที่มีชื่อเสียงของประเทศจีน ปรุงด้วยเห็ดและเครื่องยาจีน
*
สุกี้กุ้ยหลิน เป็นสุกี้ที่มีชื่อเสียงของประเทศจีน ปรุงด้วยเห็ดและเครื่องยาจีน
* สุกี้แต้จิ๋ว น้ำจิ้มจะใช้เต้าหู้ยี้ เน้นเนื้อไก่และหมู ลูกชิ้นปลาต่าง ๆ ผัก วุ้นเส้น ซึ่งคล้ายกับสุกี้กวางตุ้ง
สุกี้แบบญี่ปุ่น

สุกียากี้ ( ) หรือเรียกโดยย่อว่า สุกี้ เป็นอาหารญี่ปุ่นชนิดหนึ่ง มีลักษณะคล้ายซุป โดยมีส่วนประกอบได้แก่ ผัก เห็ด ไข่ เต้าหู้ น้ำซุป และเนื้อสัตว์ซึ่งอาจจะเป็นเนื้อวัว เนื้อหมู หรืออาหารทะเล ใส่วัตถุดิบลงในหม้อเหล็กแบบแบนต้มรวมกันแล้วปิดฝาแล้วรอให้สุก จิ้มเนื้อกับไข่ดิบ สุกียากี้เป็นอาหารที่รับประทานพร้อมกันได้หลายคน สุกียากี้ต้มกับเหล้าหวานกับซอส ไม่ใช่น้ำ และไม่มีน้ำจิ้ม

สุกี้แบบอื่น
* แจ่วฮ้อนหรือจิ้มจุ่ม
* สุกี้ไทพวน เป็นอาหารของชาวไทพวนในอำเภอปากพลีและอำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก มีทั้งสุกี้น้ำ นิยมปรุงด้วยเนื้อวัว และสุกี้แห้ง น้ำจิ้มมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวคือใช้ถั่วทองและกะทิมาบดให้เข้ากัน ผัดกับเต้าหู้ยี้

อ้างอิง
พระราชวังโทพคาปึ
พระราชวังโทพคาปึ ( , ) เป็นพระราชวังที่ตั้งอยู่ที่เมืองอิสตันบูลในประเทศตุรกีที่เดิมเป็นที่ประทับหลักของสุลต่านแห่งจักรวรรดิออตโตมันเป็นเวลราว 400 ในช่วง 600 ปีที่มีอำนาจ ระหว่างปี ค.ศ. 1465 จนถึงปี ค.ศ. 1853 เดิมพระราชวังนี้ใช้ชื่อว่า Saray-i Cedid-i Amire (พระราชวังหลวงแห่งใหม่) จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 18 ก่อนจะเปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบันในรัชสมัยสุลต่านมะห์มุดที่ 2 ตามชื่อพระราชวังริมทะเลที่ถูกเพลิงไหม้
ในปัจจุบันพระราชวังโทพคาปึเป็นสถานที่จัดงานรับรองของรัฐ และเป็นสถานที่ที่ดึงดูดนักท่องเที่ยว และเป็นที่เก็บรักษาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของมุสลิมเช่นเสื้อคลุมและดาบของมุฮัมมัด และตั้งอยู่ในบริเวณพื้นที่ประวัติศาสตร์ของอิสตันบูล ที่ได้รับการขึ้นทะเบียนให้เป็นแหล่งมรดกโลก โดยองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ในปี ค.ศ. 1985 พระราชวังโทพคาปิได้รับการบรรยายในข้อที่ iv ของการเป็นมรดกโลกว่า “ตัวอย่างที่ดีที่สุดของกลุ่มพระราชวัง [...] ของสมัยออตโตมัน”
การสร้างครั้งแรกเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1459 ตามพระราชโองการของสุลต่านเมห์เหม็ดที่ 2 หลังจากที่ทรงพิชิตกรุงคอนสแตนติโนเปิลจากจักรวรรดิไบแซนไทน์ได้ ตัวพระราชวังเป็นกลุ่มสิ่งก่อสร้างที่มีลานหลักสี่ลานและสิ่งก่อสร้างย่อย ๆ อีกหลายตึก ในจุดที่สูงที่สุดพระราชวังเป็นที่พำนักของผู้คนถึง 4,000 คน เดิมครอบคลุมบริเวณขนาดใหญ่ตามแนวฝั่งทะเล กลุ่มสิ่งก่อสร้างขยายตัวต่อมาเรื่อย ๆ รวมทั้งการบูรณปฏิสังขรณ์หลายครั้งเช่นเมื่อปี ค.ศ. 1509 เมื่อได้รับความเสียหายจากแผ่นดินไหว และในปี ค.ศ. 1665 หลังจากเกิดเพลิงไหม้ ภายในพระราชวังใช้เป็นสุเหร่า โรงพยาบาล โรงอบขนมปัง และโรงตีเงินกษาปณ์
พระราชวังโทพคาปึเริ่มมาหมดความสำคัญลงในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 เมื่อสุลต่านนิยมที่จะเสด็จไปประทับที่พระราชวังใหม่บนฝั่งบอสฟอรัสมากขึ้น ในปี ค.ศ. 1853 สุลต่านอับดุล เมซิดที่ 1 (Abdül Mecid I) ตัดสินพระทัยย้ายออกไปประทับที่ Dolmabahçe Palace ซึ่งเป็นพระราชวังแบบยุโรปที่สร้างขึ้นใหม่ในเมือง แต่ระบบบริหารต่าง ๆ เช่นกองพระคลัง หอสมุด สุเหร่า และ โรงกษาปณ์ยังคงอยู่ที่พระราชวังโทพคาปิ

หลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิออตโตมันในปี ค.ศ. 1921 พระราชวังโทพคาปิก็เปลี่ยนมาเป็นพิพิธภัณฑ์ตามรัฐประกาศของวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 1924 ภายใต้การบริหารของกระทรวงวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวแห่งตุรกี
พระราชวังเป็นกลุ่มสิ่งก่อสร้างที่มีห้องหอเป็นจำนวนร้อยแต่เปิดให้สาธารณรัฐชนชมแต่เฉพาะเพียงห้องสำคัญ ๆ ที่เป็นตัวอย่างที่แสดงให้เห็นถึงลักษณะสถาปัตยกรรมออตโตมัน นอกจากนั้นก็ยังมีห้องแสดงเครื่องเคลือบพอร์ซีเลน เสื้อคลุม อาวุธ เสื้อเกราะ หนังสือวิจิตรออตโตมัน หนังสืออักษรวิจิตรอิสลาม (Islamic calligraphy) จิตรกรรมฝาผนัง และเครื่องราชสมบัติ และเพชรพลอย

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* พระราชวัง

แหล่งข้อมูลอื่น
วัดบางนาใน
วัดบางนาใน สามารถหมายถึง

* วัดบางนาใน เขตบางนา กรุงเทพมหานคร
* วัดบางนาใน ตำบลหนองแวง อำเภอวัฒนานคร จังหวัดสระแก้ว
วัดอุทุมพร
วัดอุทุมพร สามารถหมายถึง

* วัดอุทุมพร ตำบลนาบ่อคำ/ท่าขุนราม อำเภอเมือง จังหวัดกำแพงเพชร
* วัดอุทุมพร ตำบลท่ากระเสริม อำเภอน้ำพอง จังหวัดขอนแก่น
* วัดอุทุมพร ตำบลผักขะ อำเภอวัฒนานคร จังหวัดสระแก้ว
* วัดอุทุมพร ตำบลเมืองลิ่ง อำเภอจอมพระ จังหวัดสุรินทร์
* วัดอุทุมพร ตำบลทุ่งมน อำเภอปราสาท จังหวัดสุรินทร์
* วัดอุทุมพร ตำบลบ้านเดื่อ อำเภอเมือง จังหวัดหนองคาย
* วัดอุทุมพร ตำบลจุมพล อำเภอโพนพิสัย จังหวัดหนองคาย
* วัดอุทุมพร (อุทุมพรน้ำเขียว) ตำบลน้ำเขียว อำเภอรัตนบุรี จังหวัดสุรินทร์
วัดชัยชนะสงคราม (แก้ความกำกวม)
วัดชัยชนะสงคราม สามารถหมายถึง

* วัดชนะสงครามราชวรมหาวิหาร แขวงชนะสงคราม เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร 
* วัดชัยชนะสงคราม แขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร
* วัดชัยชนะสงคราม ตำบลบ้านแท่น อำเภอบ้านแท่น จังหวัดชัยภูมิ
* วัดชัยชนะสงคราม ตำบลเชียงเงิน อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก
* วัดชัยชนะสงคราม ตำบลคูหาสวรรค์ อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง
* วัดชัยชนะสงคราม ตำบลควนลัง อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา
โอรีโอ
โอรีโอ ( ) เป็นคุกกี้แซนด์วิชที่ประกอบด้วยคุกกี้ช็อกโกแลต 2 ชั้นและมีครีมวานิลลารสหวานอยู่ระหว่างกลาง ผลิตภัณฑ์ที่ขายอยู่ในสหรัฐในปัจจุบันผลิตโดยบริษัทย่อยชื่อนาบิสโก จากบริษัทมอนเดลีซ อินเตอร์เนชันแนล โอรีโอกลายเป็นคุกกี้ที่ขายดีที่สุดในสหรัฐตั้งแต่เปิดตัวครั้งแรกในปี พ.ศ. 2455

การผลิต
การผลิตโอรีโอส่วนใหญ่ดำเนินการที่โรงงานเฮอร์ชีย์ในเมืองเฮอร์ชีย์ รัฐเพนซิลเวเนีย ในปี 2560 มีการผลิตคุกกี้โอรีโอมากกว่า 40,000 ล้านชิ้นต่อปีใน 18 ประเทศทั่วโลก คุกกี้โอรีโอสำหรับตลาด เอเชีย ผลิตในอินเดีย อินโดนีเซีย บาห์เรน และจีน คุกกี้โอรีโอสำหรับตลาด ยุโรป ผลิตใน สเปน และที่โรงงาน Cadbury ในสหราชอาณาจักร คุกกี้เหล่านี้ผลิตใน รัสเซีย (Mondelēz Rus) สำหรับผู้บริโภคใน ประเทศ CIS หลายแห่ง; และผลิตภัณฑ์ที่ขายในออสเตรเลีย ผลิตในอินโดนีเซีย จีน หรือบาห์เรน ขึ้นอยู่กับรสชาติ รุ่นที่ผลิตในแคนาดา (จำหน่ายภายใต้แบรนด์ Christie's) ประกอบด้วย น้ำมันมะพร้าว แต่ ณ ปี 2566 รายการส่วนผสมมีน้ำมันพืชและน้ำมันปาล์มที่ปรับเปลี่ยน ซึ่งคล้ายกับคุกกี้ของอเมริกา ก
การส่วนผสมมีน้ำมันพืชและน้ำมันปาล์มที่ปรับเปลี่ยน ซึ่งคล้ายกับคุกกี้ของอเมริกา การผลิตบิสกิตโอรีโอเริ่มขึ้นใน ปากีสถาน เมื่อต้นปี 2557 โดยร่วมมือกับ Mondelez International ของสหรัฐอเมริกาและ Continental Biscuits Limited (CBL) ของปากีสถาน ที่โรงงานผลิต CBL ใน Sukkur
การคว่ำบาตรโอรีโอ

ในปี 2558 Mondelez ได้ประกาศการตัดสินใจปิดโรงงานบางแห่งในอเมริกาและ ย้ายฐานการผลิต ไปที่ เม็กซิโก ทำให้เกิด การคว่ำบาตรโอรีโอ ในปี 2559 หลังจากเริ่มการผลิตในเม็กซิโก AFL–CIO สนับสนุนการคว่ำบาตรและเผยแพร่คำแนะนำสำหรับผู้บริโภคเพื่อช่วยระบุว่าผลิตภัณฑ์ Mondelez ชนิดใดผลิตในเม็กซิโก

หมายเหตุ

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* Additional history notes on Oreo cookies
ไชยามพวาน
ไชยามพวาน หรือ ไชยามพวาร เป็นหนึ่งในเทวดา 18 องค์ที่อาสาอวตารลงมาเป็นวานรสิบแปดมงกุฎทหารเอกของพระราม หัวโขนของวานรสิบแปดมงกุฎจะมีมาลัยทอง (วงกลมสีเหลือทองหรือมงกุฎครอบอยู่) เทวดาผู้อวตารลงมาเป็นไชยามพวาน คือ พระอีศาณหรือพระวิศาลเทวบุตร แบ่งภาคลงมา ในทัพเมืองขีดขินของสุครีพ ไชยามพวานได้รับพรจากพระอิศวรให้เป็นผู้ถือธงชัยนำกองทัพ เพราะมีนามเป็นมงคลข่มศัตรู เมื่อเสร็จศึกได้รับการแต่งตั้งเป็นเสนาฝ่ายขวาเมืองขีดขิน
ลักษณะและความเป็นมาของตัวละคร
{| class="wikitable" align="center"
|- color=#ffc0c0"
|- align="center"
|พงศ์||สีกาย ||มงกุฎ|| ศีรษะ|| หน้า|| ปาก|| มือ|| หาง||อาวุธ||เมือง||ชาติก่อน||บิดา||มารดา
|-
|- align="center"
| วานรพงศ์ || สีเทา (สีมอหมึกอ่อน)||เป็นวงกลมสีทอง คาดรอบศีรษะ||หัวโล้น||1 หน้า||ปากอ้า||2 มือ||มี||พระขรรค์,ธงชัยนำทัพ||ขีดขิน||พระอีศาณ หรือ พระวิศาลเทวบุตร||||
|}

โคลงภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องรามเกียรติ์ ที่พระระเบียงวัดพระศรีรัตนศาสดาราม
ภาพจิตรกรรมฝาผนังชุดรามเกียรติ์นี้เริ่มเขียนตั้งแต่ภาพพระนารายณ์อวตารในปางต่าง ๆ ก่อนที่จะอวตารมาเป็นพระรามในเรื่องรามเกียรติ์
ภาพเขียนนี้มีทั้งหมด 178 ห้อง มีทั้งคำบรรยายใต้ภาพและคำบรรยายเป็นโคลงสลักบนแผ่นหินอ่อนติดอยู่ที่ เสารอบพระระเบียง และมีภาพตัวละครสำคัญอีก 80 ภาพ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นฝ่ายอสูรและฝ่ายวานร เขียนอยู่ตามซุ้มประตูและมุขพระระเบียง โคลงประจำภาพว่า

อ้างอิง

* สี ลักษณะหัวโขน และประวัติสังเขปของตัวละครในเรื่องรามเกียรติ์ นาย ประพันธ์ สุคนธชาติ รวบรวม
แหล่งข้อมูลอื่น
* ไชยามพวาน จิตรกรรมฝาผนังวัดหัวลำโพง wathualampong.com 
* ๑๘ มงกฎ คือ เทวดาแปลง แผลงฤทธิ์มาช่วยพระราม 
* หัวโขน-สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ www.culture.go.th 
* สีที่ใช้กับหัวโขน 
* จารีตนาฏศิลป์ไทย โดย นาย ประเมษฐ์ บุณยะชัย นิตยสารศิลปากร ปีที่ ๕๐ ฉบับที่ ๑ มกราคม-กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐ หน้า ๕ - ๑๙ 
* ภาพจิตรกรรมฝาผนัง เรื่องรามเกียรติ์ วัดหัวลำโพง wathualampong.com 
* โคลงรามเกียรติ์ รอบพระระเบียงวัดพระศรีรัตนศาสดาราม www.bloggang.com-praingpayear
วัดอุทุมพร (จังหวัดกำแพงเพชร)
วัดอุทุมพร ตั้งอยู่ที่ ตำบลท่าขุนราม อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 7 ไร่ 80 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือยาว 72 วา ติดต่อกับลำคลองสวนหมาก ทิศใต้ยาว 72 วา ติดต่อกับที่ดินของนายพูล สุวรรณดี ทิศตะวันออกยาว 40 วา ติดต่อกับที่ดินของนางเทอม ขำแนม ทิศตะวันตกยาว 40 วา ติดต่อกับคลองซอย และที่ดินของนายยม ป้อมภา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 2 ไร่ 1 งาน พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบ อยู่ริมคลองสวนหมาก อาคารเสนาสนะต่างๆ มี ศาลาการเปรียญกว้าง 14 เมตร ยาว 58 เมตร สร้าง พ.ศ. 2522 กฎีสงฆ์ จำนวน 4 หลัง สำหรับปูชนียวัตถุมีพระประธานรูปปั้น 1 องค์ (หลวงพ่อสัมฤทธิ์)
วัดอุทุมพร กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัดนับตั้งแต่ พ.ศ. 2420 ชาวบ้านเรียก วัดท่าเดื่อ ตามชื่อบ้าน มีพระภิกษุอยู่จำพรรษา 5 รูป สามเณร 1 รูป มีโรงเรียนประถมศึกษาของทางราชการทางตั้งอยู่ในวัดนี้ด้วย ซึ่งทางวัดได้ให้การอนุเคราะห์ด้วยดีตลอดมา

เจ้าอาวาสมี 7 รูป คือ รูปที่ 1 พระอาจารย์ยุทธ รูปที่ 2 พระอาจารย์ปุ่น รูปที่ 3 พระอาจารย์จำรอง รูปที่ 4 พระอาจารย์สนิท รูปที่ 5 พระอาจารย์เชื้อ รูปที่ 6 พระอาจารย์วอ รูปที่ 7 พระอธิการวงษ์ ภูริปญฺโญ ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ พ.ศ. 2511 เป็นต้นมา

อ้างอิง
วัดไชยมังคลาราม
วัดไชยมังคลาราม มีชื่อเดิมว่า วัดปูเลาตีกุซ หรือ วัดโหละติโกย เป็นวัดไทยแห่งหนึ่งบนถนนเกอลาไว ตำบลปูเลาตีกุซในเมืองจอร์จทาวน์ รัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย ตั้งอยู่ตรงกันข้ามกับวัดพม่าธรรมิการาม ซึ่งเป็นวัดพม่าที่มีชื่อเสียงของรัฐปีนัง ถือเป็นศาสนสถานของชาวสยามที่เก่าแก่ที่สุดในเกาะปีนัง โดยวัดนี้มีความโดดเด่นจากการจัดงานประเพณีอย่างไทย เช่น สงกรานต์และลอยกระทง รวมทั้งมีการเดินขบวนแห่แหนตามท้องถนนในวันวิสาขบูชาในทุกปี
วัดไชยมังคลารามเป็นวัดไทยที่มีชื่อเสียงบนเกาะปีนัง ภายในอุโบสถมีพระนอนยาวที่สุดในประเทศมาเลเซีย โดยมีความยาว 108 ฟุต สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2500 โดยมีชื่อว่าพระพุทธชัยมงคล พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชได้พระราชทานนามให้ในคราวเสด็จประพาสเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2505
ประวัติ
วัดไชยมังคลารามเป็นวัดเก่าแก่ สร้างในปี พ.ศ. 2388 สร้างโดยบริษัทอินเดียตะวันออก (East India Company) ซึ่งเป็นบริษัทการค้าของอังกฤษในนามของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ศิลปะของวัดไชยมังคลารามนั้นเป็นการผสมผสานระหว่างศิลปะไทย พม่า และจีนเข้าด้วยกัน ซึ่งทำให้วัดแห่งนี้มีสีสันสะดุดตา ดูแปลกไปจากวัดในประเทศไทย ที่เน้นศิลปะที่อ่อนช้อย แต่ศิลปะของวัดแห่งนี้จะเป็นแบบเรียบ ไม่มีการแกะสลัก ทำลวดลายให้ดูวิจิตรมากนัก
ทุกวันนี้บนเกาะปีนังก็มีคนไทยที่สืบเชื้อสายจากคนรุ่นก่อนอาศัยอยู่เป็นจำนวนหนึ่ง และประชากรส่วนใหญ่ในปีนังเป็นคนเชื้อสายจีนที่เข้ามาทำมาค้าขาย และนับถือศาสนาพุทธ ทำให้เกาะปีนังมีวัดไทยที่เป็นศูนย์รวมของชาวพุทธ มีกิจกรรมทางศาสนาในวันสำคัญ

อ้างอิง
วัดบางกะพ้อม
วัดบางกะพ้อม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอัมพวา อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม อยู่ห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 3 กิโลเมตร มีพื้นที่ 4 ไร่ 1 งาน 62 ตารางวา
ประวัติ
มีตำนานเล่ากันมาว่า ในคราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 มีชาวบ้าน 2 คนซึ่งเป็นสามีภรรยากันได้หนีศึกสงครามมาตั้งหลักทำมาหากินที่บ้านบางกะพ้อมแห่งนี้ โดยยึดการสานกระพ้อม (ภาชนะคล้ายกระชุ แต่ใหญ่กว่า) เพื่อยังชีพ แต่อยู่ได้ไม่นานนักก็ถูกพม่าบุกโจมตี ครั้นจะหนีก็ไม่ทัน จึงเข้าไปหลบอยู่ในกระพ้อมที่สานเอาไว้และได้อธิษฐานว่าถ้ารอดพ้นจากความตายครั้งนี้ไปได้จะจัดการสร้างวัดและวิหารขึ้นตรงนี้ ต่อมาเมื่อรอดพ้นจากอันตรายใด ๆ จึงปฏิบัติตามคำพูดที่กล่าวไว้โดยสร้างวัดขึ้นชื่อว่า วัดบังกับพ้อม ต่อมาชื่อคงเพี้ยนไปหรือถูกเปลี่ยนเพื่อความเหมาะสม กลายเป็น "วัดบางกะพ้อม" มาจนถึงปัจจุบันนี้
ศาสนสถานและถาวรวัตถุ
*วิหารวัดบางกะพ้อม
*วิหารหลวงพ่อคง
*วิหารหลวงพ่อ 6 องค์
*วิหารหลวงพ่อดำ

อ้างอิง
* 
*
น้ำตกเก้าโจน
น้ำตกเก้าโจน เป็นแหล่งน้ำตกอยู่บ้านห้วยผาก (หมู่ที่ 7) เขตอำเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี ห่างจากตัวอำเภอประมาณ 18 กิโลเมตร เลยจากบ่อน้ำร้อนบ่อคลึงไปประมาณ 1 กิโลเมตร สามารถเดินจากที่จอดรถจนถึงตัวน้ำตกประมาณ 500 เมตร

น้ำตกไหลมาจากหน้าผาสูงกลางหุบเขามีความสูง 9 ชั้นจากชั้นล่างสุด จนถึงชั้นสุดท้ายสามารถเดินเท้าเข้าไปได้ โดยระยะทางประมาณ 2 กิโลเมตร ถ้าจากน้ำตกชั้นล่างไปจนถึงชั้นบนสุดจะใช้เวลาเดินประมาณ 2 ชั่วโมง เวลาเดินลงประมาณ 45 นาที
การเดินทาง
* จากกรุงเทพฯ – น้ำตกเก้าโจน ระยะทางประมาณ 175 กิโลเมตร
* จากกรุงเทพฯ ใช้เส้นทางสาย พระปิ่นเกล้า-นครชัยศรีมุ่งหน้าสู่จังหวัดนครปฐม จากนั้นขับตรงถึงจังหวัดราชบุรี
* จากกรุงเทพฯ ใช้เส้นทางเพชรเกษม มุ่งหน้าสู่จังหวัดนครปฐม จากนั้นขับตรงสู่จังหวัดราชบุรี
เมื่อถึงเขตเมืองจังหวัดราชบุรีให้เลี้ยวขวาไปทางอำเภอจอมบึง โดยจะเลี้ยวตรงแยกเจดีย์หัก เลยเจย์ดีหักไปสักพักจะเจอแยกเขางูให้เลี้ยวขวาแล้วขับตรงไปเรื่อยๆ ระหว่างทางจะผ่านถ้ำเขาบินสามารถแวะเที่ยว เมื่อถึงอำเภอสวนผึ้งให้ตรงไปประมาณ 3 กิโลเมตร แล้วให้เลี้ยวซ้ายตรงภูผาผึ้งไปประมาณ 7 กิโลเมตร จะเจอกับวัดห้วยผากให้เลี้ยวขวา จะเจอกับธารน้ำร้อนบ่อคลึง 
เลยธารน้ำร้อนไปประมาณ 1 กิโลเมตร จะถึงน้ำตกเก้าโจน รถทุกชนิดสามารถไปได้เพราะเป็นทางลาดยางตลอดเส้นทาง และมีป้ายบอกทางตลอดเส้นทางเช่นกัน

อ้างอิง

*
ชื่อบุคคลไอซ์แลนด์
ชื่อบุคคลไอซ์แลนด์ แตกต่างไปจากระบบของชาวตะวันตกส่วนใหญ่ โดยจะมีชื่อรองเป็นชื่อที่มาจากชื่อตัวของบิดา (หรือมารดา) และไม่มีนามสกุล ไอซ์แลนด์มีวัฒนธรรมโดยทั่วไปร่วมกับนอร์เวย์ สวีเดน เดนมาร์ก และหมู่เกาะแฟโร แต่ไอซ์แลนด์เป็นประเทศเดียวที่ยังคงใช้ระบบการเรียกชื่อแบบดั้งเดิม ซึ่งเคยใช้ในหมู่ชาวสแกนดิเนเวียทั้งหมด

ในไอซ์แลนด์ก็มีการใช้นามสกุลอยู่บ้าง ซึ่งบุคคลที่ใช้นามสกุลมักจะมีบรรพบุรุษเป็นชาวต่างชาติ เช่น อดีตนายกรัฐมนตรี Geir Haarde หรือนักฟุตบอล Eiður Smári Guðjohnsen ก่อนปีค.ศ. 1925 ชาวไอซ์แลนด์สามารถใช้นามสกุลหรือไม่ใช้ก็ได้ แต่ตั้งแต่ปีค.ศ. 1925 เป็นต้นมา บุคคลไม่สามารถใช้นามสกุลได้ หากไม่ได้มีเชื้อสายสืบทอดจากสกุลนั้น ๆ โดยตรง
ชื่อบุคคลของไอซ์แลนด์จะต้องได้รับการอนุมัติจากคณะกรรมการการตั้งชื่อก่อน เพราะชื่อบุคคลในไอซ์แลนด์จะต้องสอดคล้องกับไวยากรณ์ของภาษาไอซ์แลนด์ ซึ่งมีการผันคำนามตามการก ดังนั้นชื่อที่ลงท้ายด้วยอักษรที่ผันตามหลักไวยากรณ์ไม่ได้ก็จะไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้ และชื่อดังกล่าวจะต้องใช้เฉพาะตัวอักษรที่มีใช้ในอักษรไอซ์แลนด์เท่านั้น

แหล่งข้อมูลอื่น
* ข้อมูลเกี่ยวกับนามสกุลไอซ์แลนด์
วัดศรีบุญยืน (จังหวัดลำพูน)
วัดศรีบุญยืน หรือที่ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดหัวดอน ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำปิงห่าง หมู่ที่ 3 ตำบลเหมืองง่า อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2442 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยท่านครูบาปันแก้ว ปุณฺณวํโส หรือ ปุณฺณวํโส ภิกฺขุ

สภาพของวัด
วัดศรีบุญยืนสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2442 โดยท่านครูบาปันแก้ว ปุณฺณวํโส หรือ ปุณฺณวํโส ภิกฺขุ (ต่อมาได้รับพระราชทานเป็นพระครูสัญญาบัตรในราชทินนามว่า "พระครูศรีบุญสถิต") ขณะที่ท่านมีอายุได้ 29 ปี ได้ย้ายมาจากวัดวังทอง ตำบลเหมืองง่า อำเภอเมืองลำพูนขึ้นไปทางทิศเหนือ ประมาณ 1 กิโลเมตร มีพระอันดับติดตามมาด้วย 2 รูป สามเณร 10 รูป ศิษย์วัด 4 คน เมื่อปักเขตแดนสร้างวัดแล้ว จึงตั้งชื่อว่า "วัดศรีบุญยืน"
วัดศรีบุญยืน ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำปิงห่าง บริเวณที่ตั้งวัดเป็นเนินสูงและลาดต่ำมาทางทิศตะวันตก บริเวณที่เป็นเนินสูงนั้น ชาวบ้านเรียกว่า "ดอน" เพราะฉะนั้นเมื่อตั้งวัดบริเวณที่นั้น ชาวบ้านจึงเรียกวัดศรีบุญยืนว่า "วัดหัวดอน" ในปี พ.ศ. 2450 วัดมีเนื้อที่ประมาณ 3 ไร่ 2 งาน 9 ตารางวา ต่อมา ท่านครูบาปันแก้ว ปุณฺณวํโส พร้อมด้วยญาติโยมผู้อุปถัมภ์บำรุงวัดได้รวบรวมจตุปัจจัยซื้อที่ดินที่อยู่ติดกับวัดเพิ่มเติมเพื่อขยายพื้นที่ให้กว้างขวางกว่าเดิม ปัจจุบัน วัดศรีบุญยืนมีเนื้อที่ 6 ไร่ 1 งาน 22 ตารางวา ตามโฉนดที่ดิน
ลำดับเจ้าอาวาส และการก่อสร้าง
*เจ้าอาวาสรูปที่ 1 ท่านพระครูศรีบุญสถิต (ครูบาปันแก้ว ปุณฺณวํโส) 
*เจ้าอาวาสรูปที่ 2 พระมหาศิลป์ สิกฺขาสโภ ป.ธ. 7 , น.ธ. เอก (พระศรีศิลป์สุนทรวาที) 
*เจ้าอาวาสรูปที่ 3 พระมหาคำปัน อนาลโย ป.ธ.4 , น.ธ. เอก , (พระครูสิริปุญญากร)
ฟาวน์ทินส์แอบบีย์
ฟาวน์ทินส์แอบบีย์ ( /ˈfaʊntɪns/) เดิมเป็นแอบบีย์ โรมันคาทอลิกสังกัดคณะซิสเตอร์เชียนที่ตั้งอยู่ที่เทศมณฑลนอร์ธยอร์กเชอร์ที่ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1132 ปัจจุบันเหลืออยู่เพียงแต่ซาก ฟาวน์ทินส์แอบบีย์เป็นซากแอบบีย์ที่ได้รับการรักษาอยู่ในสภาพที่ดีที่สุดในอังกฤษ ปัจจุบันเป็นขององค์การอนุรักษ์แห่งชาติ

ฟาวน์ทินส์แอบบีย์และสวนหลวงสตัดลีย์ไดัรับเลือกให้เป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกในปีค.ศ. 1986 ในฐานะมรดกทางวัฒนธรรม

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* มรดกโลก

แหล่งข้อมูลอื่น

ระเบียงภาพ
ไฟล์:Fountains_Abbey%2C_Ripon.jpg|
ไฟล์:Fountains_Abbey%2C_North_Yorkshire.jpg|
ไฟล์:Fountains_Abbey%2C_1.jpg|
ไฟล์:Fountains_Abbey_06.jpg|
ไฟล์:StudleyAbbey1.JPG|
ไฟล์:Fountains_Abbey.jpg|
ไฟล์:StudleyAbbey2.JPG| 
ไฟล์:The_Monks%27_Refectory.JPG|
ไฟล์:Fountains_Abbey_03.jpg|
เท็ปปังยากิ
เท็ปปังยากิ ( ) เป็นรูปแบบหนึ่งของอาหารญี่ปุ่นที่ใช้กระทะเหล็กแบนในการประกอบอาหารในประเทศญี่ปุ่น เท็ปปังยากิจึงหมายถึงอาหารที่ทำให้สุกโดยกระทะเหล็ก ทั้งนี้รวมถึงสเต๊ก กุ้ง โอโกโนมิยากิ ยากิโซบะ และมนจายากิ

คำว่า เท็ปปังยากิ มาจากคำว่า เท็ปปัง (鉄板) ที่แปลว่าแผ่นเหล็ก และ ยากิ (焼き) ที่แปลว่าย่าง ปิ้ง และทอดด้วยกระทะ
ประวัติ
ผู้ให้กำเนิดรูปแบบของเท็ปปังยากิ คือร้านอาหารญี่ปุ่นที่ชื่อ มิโซโนะ (Misono) ในปี ค.ศ. 1945 โดยนำเอาแนวคิดการปรุงอาหารที่ได้รับอิทธิพลจากตะวันตก มาปรุงลงบนกระทะเท็ปปัง แล้วพบว่าอาหารชนิดนี้ได้รับความนิยมในหมู่ชาวต่างชาติมากกว่าชาวญี่ปุ่น ชาวต่างชาติชื่นชมกับทักษะการเตรียมอาหารของพ่อครัว ฝีมือการทำอาหาร และรู้สึกคุ้นเคยมากกว่าอาหารแบบดั้งเดิมของญี่ปุ่น ร้านอาหารแห่งนี้โด่งดังขึ้นเรื่อย ๆ ในหมู่นักท่องเที่ยวต่างชาติ และทางร้านเองได้พัฒนาทักษะการเตรียมอาหารของพ่อครัวให้เพิ่มมากขึ้น เช่น การเรียงหัวหอมให้เป็นทรงภูเขาไฟฟูจิและจุดแอลกอฮอล์หรือสาเกให้ติดไฟ ทำให้เกิดภูเขาไฟหัวหอมที่มีเปลวไฟ

ส่วนผสม
ส่วนผสมทั่วไปที่ใช้สำหรับเท็ปปังยากิแบบตะวันตกคือ เนื้อ กุ้ง หอย กุ้งมังกร ไก่ และผัก ใช้น้ำมันถั่วเหลืองในการปรุงส่วนผสมต่าง ๆ สำหรับเท็ปปังยากิแบบญี่ปุ่น มียากิโซบะซึ่งประกอบด้วยบะหมี่ กะหล่ำปลี เนื้อหรืออาหารทะเล และโอโกโนมิยากิซึ่งปรุงด้วยน้ำมันพืข น้ำมันสัตว์ หรือทั้งสองอย่าง ร้านเท็ปปังยากิในประเทศญี่ปุ่นจำนวนมากมีเนื้อโคเบะ (Kobe beef) เคียงด้วยถั่วงอก แตง (zucchini) กระเทียมแผ่น หรือข้าวผัด บางร้านมีน้ำจิ้มสำหรับอาหารโดยเฉพาะ อย่างไรก็ตาม ในประเทศญี่ปุ่น ซอสถั่วเหลืองเป็นซอสที่หาได้ทั่วไป
ทวีปอเมริกาเหนือ
รูปแบบของเท็ปปังยากิในอเมริกาเหนือ ประกอบด้วยสเต๊กและเนื้ออื่น ๆ กับผัก และมักจะรู้จักในนามฮิบาชิ (hibashi) เพื่อกล่าวถึงร้านสเต็กญี่ปุ่น (Japanese steakhouses)

ในสหรัฐอเมริกา ร้านเบนิฮานา (Benihana) ที่เปิดสาขาแรกในนิวยอร์ก ในปี ค.ศ. 1964 เป็นผู้ทำให้เท็ปปังยากิโด่งดัง ร้านนี้นำเสนอเท็ปปังยากิโดยการให้พ่อครัวแสดงการทำอาหารให้ผู้ที่มารับประทานอาหารชม โดยมีเทคนิคและวิธีการที่หลากหลาย พ่อครัวจะโยนภาชนะมากกว่าสองชิ้นสลับไปมา พลิกกุ้งขึ้นไปอยู่บนกระเป๋าเสื้อของตน นำไข่ลงไปใส่ไว้ในหมวก โยนไข่ขึ้นไปในอากาศแล้วเคาะด้วยมีด จากนั้นส่งกุ้งเข้าปากผู้ชม หรือเรียงหัวหอมทำเป็นภูเขาไฟ
ภูเขาไฟหัวหอมนี้เป็นการแสดงอย่างหนึ่งของพ่อครัวในร้านเท็ปปังยากิ เริ่มด้วยการหัวหอมหั่นบาง ๆ แล้วนำมาซ้อนกันหลาย ๆ ชั้นจนดูเหมือนภูเขาไฟฟูจิที่มีเปลวไฟ จากนั้นจุ่มลงในของเหลวที่ปะทุขึ้นเหมือนเป็นลาวา

ในการเตรียมการแบบดั้งเดิม หัวหอมจะถูกหั่นเป็นชั้น ๆ ชั้นบนสุดหรือล่างสุดของกองจะถูกแยกออกมา จากนั้นจะถูกแยกออกทีละวง วงนอกสุด (วงที่ใหญ่ที่สุด) จะถูกใช้เป็นฐาน โดยด้านวงรอบนอกที่กว้างกว่าจะคว่ำอยู่ด้านล่าง วงที่เล็กกว่าจะถูกวางซ้อนขึ้นไปเรื่อย ๆ จนเกิดเป็นทรงโคนที่มีรูตรงกลาง
หลังจากการสร้างหัวหอมทรงโคน น้ำมันจะถูกราดลงในช่องเปิด (ตรงปล่องภูเขาไฟ) ตามด้วยเอทิลแอลกอฮอล์เจือจาง และเปิดไฟ แอลกอฮอล์ลุกไหม้ภายในไม่กี่วินาที เหลือแต่ไอของแอลกอฮอล์ที่ไม่เผาไหม้กำลังพ่นออกจากปล่องเหมือนเป็นควันไฟ ซอสเทริยากิยังสามารถเติมลงไปหลังจากไฟดับ และน้ำมันที่ถูกทำให้ร้อนจากการย่าง จะปะทุขึ้นและไหลออกจากปล่องเหมือนลาวา

อุปกรณ์อื่นในตระกูลเท็ปปังคือ ตะแกรงสำหรับย่าง ประกอบด้วยเหล็กแผ่นบางวางอยู่เหนือเตาเผาทรงกลม โดยทั่วไปแผ่นเหล็กจะเล็กกว่าเตาเผาและกลมเหมือนเตาเผาบาร์บีคิวของมองโกเลีย

อ้างอิง
น็อทร์ดามดูว์โอ
น็อทร์ดามดูว์โอ ( หรือชื่อเต็ม ) เป็นโบสถ์น้อยโรมันคาทอลิกในรงชอง ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1955 และถือเป็นตัวอย่างชิ้นสำคัญที่สุดชิ้นหนึ่งของสถาปนิกชาวฝรั่งเศส-สวิส เลอกอร์บูซีเย ปัจจุบันยังคงใช้งานเป็นศาสนสถานภายใต้การดูแลขององค์การเอกชน ดึงดูดผู้เข้าชมปีละกว่า 80,000 คน

น็อทร์ดามดูว์โอกับอาคารอีกสิบหกแห่งที่ออกแบบโดยเลอกอร์บูซีเยได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก ภายใต้ชื่อ "งานสถาปัตยกรรมของเลอกอร์บูซีเย" เมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2016

อ้างอิง
โอคิตะ โซโกะ
โอคิตะ โซโกะ ( ) เป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูนและภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องกินทามะ ผลงานของฮิเดอากิ โซราจิ

ข้อมูลตัวละคร
โอคิตะ โซโกะ เป็นหัวหน้าหน่วยที่ 1 แห่งของกองกำลังตำรวจพิเศษติดอาวุธชินเซ็นงุมิ และเป็นนักดาบที่เก่งที่สุดในชินเซ็นกุมิ แต่มักจะใช้บาซูก้าเป็นอาวุธมากกว่า โอคิตะนั้นกำพร้าพ่อแม่มาตั้งแต่เด็ก ได้มิตสึบะที่เป็นพี่สาวคอยเลี้ยงดู ต่อมาได้เข้าเป็นศิษย์สำนักดาบที่บูซุ ร่วมสำนักเดียวกับคอนโด้ อิซาโอะและฮิจิคาตะ โทชิโร่ โดยมีฐานะเป็นศิษย์พี่ของฮิจิคาตะแม้จะมีอายุน้อยกว่า เพราะฮิจิคาตะมาร่วมสำนักในภายหลังสุด ต่อมาทั้งสามคนรวมศิษย์ร่วมสำนักจึงได้เดินทางเข้าเอโดะ แล้วโอคิตะก็ได้รับตำแหน่งหัวหน้าหน่วยที่ 1 แห่งชินเซ็นงุมิ
โอคิตะเป็นคนที่ดูใสซื่อ หน้าตาสวยน่ารัก นิสัยร่าเริงคล้ายกับเด็ก และโอคิตะยังรักพี่สาวมาก เมื่ออยู่ต่อหน้าพี่สาว โอคิตะจะแปลงร่างเป็นแมวน้อยแสนเชื่องขึ้นมาทันที แต่ความจริงแล้ว โอคิตะมีนิสัยป่าเถื่อน มักจะใช้วิธีรุนแรงในการแก้ปัญหา จนถูกฮิจิคาตะเรียกว่า เจ้าชายแห่งดาวซาดิสม์ โอคิตะ ถ้าสู้นานๆเข้ากับคู่ต่อสู้ที่มีฝีมือสูสี ด้านมืดในใจจะถูกปลุกขึ้นมาแบบไม่มีเหตุผล แม้แต่ฮิจิคาตะและคอนโดยังระแวดระวังด้านมืดของโอคิตะอยู่ไม่น้อย
โอคิตะไม่ชอบฮิจิคาตะตั้งแต่เจอกันครั้งแรก และมักจะชอบลอบทำร้ายฮิจิคาตะ หรือแม้แต่จะลอบสังหารถ้ามีโอกาส เพราะโอคิตะนอกจากจะหวังตำแหน่งรองหัวหน้าของฮิจิคาตะแล้ว โอคิตะยังคิดว่าฮิจิคาตะมาแย่งสิ่งสำคัญในชีวิตของเขาไปจนหมด ทั้งคอนโด้และมิตสึบะ และอีกเหตุผลหนึ่งคือฮิจิคาตะปฏิเสธรักของมิตสึบะแบบไม่ใยดี
แม้ตัวโอคิตะเองจะเข้าใจดีว่าการที่ฮิจิคาตะไม่รับรักพี่สาวนั้นคือสิ่งที่สมเหตุสมผลที่สุดแล้ว เพราะทั้งเขาและฮิจิคาตะต่างรู้ว่าชีวิตที่อยู่กับดาบ เลือด การต่อสู้และอนาคตที่ไม่รู้ว่าจะตายเมื่อไหร่ ไม่สามารถทำให้มิตซึบะมีความสุขได้ แต่กระนั้นความชิงชังที่ฝังลึกก็ทำให้เขารู้สึกขัดแย้งกันในตัวว่าควรจะเกลียดฮิจิคาตะในเรื่องนี้ดีหรือไม่ กระทั่งมิตซึบะเสียชีวิตไป

ทางด้านความสัมพันธ์กับร้านรับจ้างสารพัด โอคิตะเข้ากันได้ดีกับพวกของกินโทกิ โดยเรียกกินโทกิว่า ลูกพี่ เพราะโอคิตะก็เคารพกินโทกิเหมือนกัน แต่มักจะทะเลาะกับคางุระเสมอ และนับเป็นคู่กัดตลอดกาล
ชื่อของโอคิตะ
ชื่อ โอคิตะ โซโกะ มีที่มาจากชื่อของ โอคิตะ โซจิ หัวหน้าหน่วยหนึ่งแห่งกลุ่มชินเซ็นงุมิในประวัติศาสตร์จริง

การปรากฏตัวบนปก
โอคิตะปรากฏตัวบนหน้าปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 9 และยังปรากฏตัวบนสันปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะเล่ม 10

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* กินทามะ

en:List of Gin Tama characters#Sougo Okita
วัดเกษมจิตตาราม
วัดเกษมจิตตาราม หรือชื่อเดิม วัดม่อนศัลยพงษ์ ตั้งอยู่บนเนินเขาในที่ตั้งตำบลท่าอิฐ อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ บนเนินเขาเดียวกับโรงพยาบาลอุตรดิตถ์ ในปี พ.ศ. 2470 เคยมีผู้พบกลองมะโหรทึกสำริดสมัยวัฒนธรรมดองซอน อายุกว่า 2,000 ปี และโบราณวัตถุสมัยก่อนประวัติศาสตร์บนม่อนวัดเกษมจิตตารามแห่งนี้ ปัจจุบันกลองมโหรทึกดังกล่าวจัดแสดงอยู่ที่พระที่นั่งศิวโมกข์วิมาน พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติพระนคร
ประวัติ
วัดเกษมจิตตารามตั้งอยู่บนเนินเขาในที่ตั้งตำบลท่าอิฐ อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ บนเนินเขาเดียวกับโรงพยาบาลอุตรดิตถ์ ในปี พ.ศ. 2470 เคยมีผู้พบกลองมะโหรทึกสำริดสมัยวัฒนธรรมดองซอน อายุกว่า 2,000 ปี และโบราณวัตถุสมัยก่อนประวัติศาสตร์บนม่อนวัดเกษมจิตตารามแห่งนี้ ปัจจุบันกลองมโหรทึกดังกล่าวจัดแสดงอยู่ที่พระที่นั่งศิวโมกข์วิมาน พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติพระนคร

วัดเกษมจิตตารามในปัจจุบันเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดแห่งเดียวของจังหวัดอุตรดิตถ์ ตามข้อกำหนดของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ มีกิจกรรมทางด้านปฏิบัติและเจริญภาวนาทุกวัน
รายนามเจ้าอาวาส
องค์ที่ ๑ พระมหาวรรณลบ
องค์ที่ ๒ เจ้าประคุณพระบุญยัง
องค์ที่ ๓ พระมหาเกษม
องค์ที่ ๔ หลวงพ่อสมบุญ
องค์ที่ ๕ พระอาจารย์บุญลือ
องค์ที่ ๖ พระครูภาวนากิตคุณ (สวัสดิ์ อธิวาโส) อดีตเจ้าคณะอำเภอฟากท่า ชั้นพิเศษ
องค์ที่ ๗ พระครูวินัยธรสมชัย สมจิตตฺโต อดีตเลขาเจ้าคณะอำเภอฟากท่า เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบัน

อาณาเขตที่ตั้งวัด

ศาสนสถาน-ถาวรวัตถุ
๑.โรงเรียนพระปริญัติธรรม ภาวนากิตติคุณ
๒.ศาลาธรรมสังเวช
๓.ศาลาหอฉัน
๔.หอสวดมนต์
๕.ศาลาจตุรมุขหาเทวารามพิมารสถิต

ข้อมูลจำเพาะ

อ้างอิง
คาบสมุทรชิเรโตโกะ
คาบสมุทรชิเรโตโกะ ( ) อยู่ที่ด้านตะวันออกสุดของเกาะฮกไกโด ญี่ปุ่น ยื่นออกไปในทะเลโอค็อตสค์ มีช่องแคบเนมูโระกั้นระหว่างคาบสมุทรกับเกาะคูนาชีร์ของรัสเซีย ชื่อชิเรโตโกะมีที่มาจากคำในภาษาไอนุคำว่า sir etok หมายถึง "จุดสุดขอบแผ่นดิน" หรือ "จุดที่แผ่นดินยื่นออกไป" บนคาบสมุทรเป็นที่ตั้งของเมืองราอูซุและชาริ

เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 ในการประชุมคณะกรรมมรดกโลกที่จัดขึ้นที่สาธารณรัฐแอฟริกาใต้ คณะกรรมการได้ประกาศให้คาบสมุทรชิเรโตโกะเป็นมรดกโลก ภายใต้ชื่อ ชิเรโตโกะ และได้รับการขึ้นทะเบียนอย่างเป็นทางการในวันที่ 17 กรกฎาคม ด้วยลักษณะพิเศษของคาบสมุทรแห่งนี้ที่เป็นจุดที่อยู่ทิศใต้สุดในซีกโลกเหนือที่ทะเลจะจับตัวเป็นน้ำแข็งได้โดยปกติ

ภูมิศาสตร์
บนคาบสมุทรมีกลุ่มภูเขาไฟเรียงตัวตลอดแนวตั้งแต่แหลมชิเรโตโกะที่ปลายสุดของคาบสมุทร ตัวอย่างเช่น ภูเขาชิเรโตโกะ ภูเขาอูนาเบ็ตสึ และภูเขาอิโอ เขตภูเขาไฟนี้มีอนเซ็งอยู่มากมาย อย่างเช่น เซเซกิอนเซ็ง และอิวาโอเบ็ตสึอนเซ็ง เป็นต้น ความหลากหลายของอนเซ็งทำให้คาบสมุทรแห่งนี้เป็นแหล่งท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียง

พรรณพืชและสัตว์ประจำถิ่น

คาบสมุทรชิเรโตโกะเป็นถิ่นของพืชพวกสนและพืชใบกว้างหลายชนิด อย่างเช่น Quercus mongolica สัตว์ที่อาศัยอยู่ในบริเวณนี้ได้แก่ Red Foxes, Amur brown bears, Sika Deer ที่พบได้มากคือ Sea eagle และตามชายฝั่งจะมีแมวน้ำและ cetaceans

Conservation efforts
ใน พ.ศ. 2507 (1964) พื้นที่ส่วนใหญ่ของคาบสมุทรได้รับการประกาศให้เป็นอุทยานแห่งชาติชิเรโตโกะ เพื่ออนุรักษ์สัตว์ป่าและความงดงามของธรรมชาติอันบริสุทธิ์ในคาบสมุทร นับแต่นั้นบริเวณอุทยานจะมีกฎที่เข้มงวดเพื่ออนุรักษ์ธรรมชาติ และไม่อนุญาตให้เข้าภายในอุทยาน

อ้างอิง
ค่ายกักกันเอาช์วิทซ์
ค่ายกักกันเอาช์วิทซ์ ( ) หรือ ค่ายกักกันเอาช์วิทซ์-เบียร์เคอเนา ( ) เป็นค่ายกักกันและค่ายมรณะที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาค่ายกักกันของนาซีเยอรมนีที่ใช้การระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง

ชื่อค่ายมาจากเมือง "ออชฟีแยญชิม" (Oświęcim) โดยหลังจากการบุกครองโปแลนด์ ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1939 ออชฟีแยญชิมของโปแลนด์ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของนาซีเยอรมนีและเปลี่ยนชื่อเป็นเอาช์วิทซ์ (Auschwitz) ซึ่งเป็นชื่อในภาษาเยอรมัน ส่วนเบียร์เคอเนา (Birkenau) เป็นชื่อในภาษาเยอรมันที่แผลงมาจาก "บแชชิงกา" (Brzezinka, ต้นเบิร์ช) ซึ่งเป็นชื่อหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่อยู่ห่างไปไม่ไกลนักที่ต่อมาถูกเยอรมนีทำลายเกือบทั้งหมด
รูด็อล์ฟ เฮิส ผู้บัญชาการของค่าย ให้การในการพิจารณาคดีเนือร์นแบร์คว่าประชากรถึงราว 3 ล้านคนเสียชีวิตที่ค่ายกักกันเอาช์วิทซ์ แต่พิพิธภัณฑ์แห่งรัฐเอาช์วิทซ์-เบียร์เคอเนาปรับตัวเลขเป็น 1.1 ล้านคน ประมาณร้อยละ 90 ของผู้ถูกสังหารเป็นชาวยิวจากเกือบทุกประเทศในยุโรป ผู้ประสบชะตากรรมเกือบทั้งหมดถูกสังหารในห้องรมแก๊สโดยใช้แก๊สซือโคลน เบ การเสียชีวิตอื่นมาจากความอดอยาก การบังคับใช้แรงงาน การขาดการดูแลทางสุขภาพ การถูกประหารชีวิตรายคน และ "การทดลองทางแพทย์"ตลอดระยะเวลามีการฆ่าทดลองชาวยิวเป็นจำนวนมาก
ในปี ค.ศ. 1947 เพื่อเป็นการระลึกถึงผู้เสียชีวิต โปแลนด์ก็ก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ ณ ที่ตั้งของค่ายกักกันของสองค่าย วันปลดปล่อยค่ายกักกันเมื่อวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 1945 โดยกองทัพโซเวียต เป็นวันที่ระลึกของวันรำลึกฮอโลคอสต์ระหว่างประเทศ (International Holocaust Remembrance Day) ใน ค.ศ. 1979 ยูเนสโกยกให้เป็นแหล่งมรดกโลก

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* ค่ายกักกัน
* ค่ายมรณะ
วัดไผ่เงินโชตนาราม
วัดไผ่เงินโชตนาราม ตั้งอยู่ที่ 882 ซอยวัดไผ่เงิน ถนนจันทน์ แขวงบางโคล่ เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร 
 ประดิษฐานภายในพระวิหาร]]
ประวัติ
วัดไผ่เงินโชตนารามสร้างขึ้นเมื่อประมาณ ปี พ.ศ. 2335 (ร.1) ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง เดิมชื่อว่า วัดไผ่ล้อม ต่อมาทางราชการได้เวนคืนที่ดินตำบลคลองเตย ซึ่งวัดเงิน ตั้งอยู่ เพื่อสร้างท่าเรือกรุงเทพฯ ด้วยเหตุนี้ วัดเงิน จึงได้รื้อเสนาสนะมารวมสร้างกับ วัดไผ่ล้อม แล้วเปลี่ยนนามเป็น วัดไผ่เงิน ในปี พ.ศ. 2482 (ร.8) ต่อมาทางวัดได้อัญเชิญ หลวงพ่อสัมฤทธิ์ ซึ่งเป็นพระประทานจาก วัดโชติการาม (วัดพระยาไกร) ที่ได้กลายเป็นวัดร้าง พร้อมกับย้ายเสนาสนะมารวมสร้างที่วัดไผ่เงิน จึงเท่ากับเป็นการรวม 3 วัดเข้าไว้ด้วยกัน และได้เปลี่ยนนามวัดเป็นวัดไผ่เงินโชตนาราม ในปี พ.ศ. 2483 ภายในพระวิหารมีหลวงพ่อสัมฤทธิ์ เป็นพระพุทธรูปสมัยสุโขทัยตอนปลายต่อสมัยอยุธยา เนื้อ
ยในพระวิหารมีหลวงพ่อสัมฤทธิ์ เป็นพระพุทธรูปสมัยสุโขทัยตอนปลายต่อสมัยอยุธยา เนื้อสัมฤทธิ์ หน้าตักกว้าง 104 นิ้ว เป็นพระพุทธรูปที่อัญเชิญมาจากเวียงจันทน์ ในสมัยธนบุรี เป็นที่เลื่อมใสศรัทธาของประชาชนทั่วไป
เหตุพบศพทารก 2002 ศพ
วันที่ 16 พฤศจิกายน มีชาวบ้านพบถุงพลาสติกทิ้งไว้หน้าโกดังเก็บศพของวัด เมื่อปิดถุงดูก็พบว่าด้านในมีการซุกศพทารกแรกเกิดอยู่ นับเป็นจุดเริ่มต้นของคดี ตำรวจสถานีตำรวจนครบาลวัดพระยาไกรเข้าตรวจสอบที่เกิดเหตุ และพบศพในโกดังเก็บศพช่องที่ 17 ที่มีกลิ่นเหม็นเน่าโชยออกมา ด้านในมีถุงพลาสติกกว่า 250 ถุง บรรจุซากทารกที่สมบูรณ์ทั้งหมด กว่า 348 ศพ สุเทพ ชะบางบอน สัปเหร่อ และสุชาติ ภูมี ผู้ช่วยสัปเหร่อ สารภาพว่านำศพทารกดังกล่าวเก็บไว้แล้วหลายปี และทยอยเผาไปบางส่วน แต่ช่วงหลังมาเมรุของวัดเสียหายจึงไม่ได้เผา โดยศพดังกล่าวรับมาจากคลินิกทำแท้งย่านบางคอแหลมหลายแห่ง
หลังจากนั้นประมาณครึ่งเดือน สุเทพได้เปิดเผยว่ายังมีศพทารกอีกนับพันซุกซ่อนอยู่ในช่องเก็บหมายเลข 9 และ 10 ของโกดังเดียวกัน โดยซุกซ่อนศพมาเป็นเวลากว่า 6 ปี และไม่มีใครระแคะระคาย เจ้าหน้าที่ไปตรวจสอบนับศพได้ 1,656 ศพ รวมแล้วพบศพเด็ก 2,002 ศพ เมื่อมีรายงานข่าวแล้ว มีผู้คนนำของบูชามากราบไหว้ให้กับวิญญาณ บางคนมาขอหวย บางคนมาดูเพราะความสงสาร เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้ตำรวจและกระทรวงสาธารณสุขหันมาให้ความสนใจกับปัญหาการทำแท้งมากขึ้น
วันที่ 6 มกราคม ศาลจังหวัดตลิ่งชันได้เบิกตัวลัญฉกร จันทมนัส อดีตผู้ช่วยพยาบาลที่เปิดคลินิกทำแท้งเถื่อน ในความผิดฐานประกอบสถานพยาบาลโดยไม่ได้รับอนุญาต ประกอบวิชาเวชกรรมโดยไม่ได้รับอนุญาต ทำให้หญิงอื่นแท้งลูกโดยหญิงนั้นยินยอม มาร่วมนัดสอบคำให้การจำเลย ซึ่งลัญฉกรปฏิเสธตลอดข้อกล่าวหา โดยหลังมีการให้ปากคำแล้ว ได้รับการปล่อยตัวชั่วคราว โดยใช้เงินประกัน 2 แสนบาท
เมื่อวันที่ 27 มกราคม เวลา 9.30 น. ศาลอาญากรุงเทพใต้อ่านคำพิพากษาคดีหมายเลขดำ ด.19/2554 พิพากษาให้สุชาติ ภูมี ผู้ช่วยสัปเหร่อ จำเลยที่ 1 ลงโทษ 2002 กระทง กระทงละ 4 เดือน รวมเป็น 8008 เดือน แต่เนื่องจากยอมรับสารภาพจึงลดโทษให้กึ่งหนึ่ง เหลือ 4004 เดือน สุดท้ายให้จำคุก 20 ปี ส่วนสุเทพ ชะบางบอน สัปเหร่อ จำเลยที่ 2 ได้แถลงขอสู้คดี อัยการเตรียมยื่นฟ้องใหม่

ภาพยนตร์ "ศพเด็ก 2002"
จากกรณีดังกล่าวได้มีการนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ชื่อ "ศพเด็ก 2002" กำกับโดย พจน์ อานนท์ นำแสดงโดย สมชาย เข็มกลัด และพิชญ์นาฏ สาขากร ซึ่งพิชญ์นาฏได้เล่าว่าตนรู้สึกขนหัวลุกขณะถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนี้ ด้านสมชายระบุว่าต้องการให้ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นอุทาหรณ์ให้แก่สังคม

อ้างอิง
เบธเลเฮม
เบธเลเฮม ( ; ; , "บ้านแห่งเนื้อ"; , , "บ้านแห่งขนมปัง"; ; , , Beit Lehem; อีกชื่อหนึ่งคือเอฟราธาห์, หมายถึง “ความอุดมสมบูรณ์” ) เป็นเมืองของปาเลสไตน์ที่ตั้งอยู่ที่เวสต์แบงค์ราว 8 กิโลเมตรทางตอนใต้ของกรุงเยรูซาเลม ที่มีประชากรราว 25,000 คน

เบธเลเฮมเป็นเมืองเอกของเขตปกครองเบธเลเฮม ขององค์การบริหารแห่งชาติปาเลสไตน์ เศรษฐกิจหลักของเมืองขับเคลื่อนด้วยการท่องเที่ยว โดยเฉพาะในช่วงคริสต์มาสซึ่งชาวคริสต์จะเดินทางมาแสวงบุญเบธเลเฮม

เชื่อกันโดยผู้นับถือคริสต์ศาสนาว่าเป็นที่ประสูติของพระเยซูแห่งนาซาเรธ เป็นที่อยู่ของชุมชนคริสเตียนที่เก่าแก่ที่สุดในโลก แต่จำนวนประชากรก็ลดลงไปเป็นจำนวนมากจากการโยกย้ายออกจากเมือง
ภูมิอากาศ
เบธเลเฮมมีภูมิอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียน อากาศร้อนและแห้งในฤดูร้อนและฤดูหนาวมีอากาศอบอุ่นและชื้น ฤดูหนาวอุณหภูมิ (กลางเดือนธันวาคมถึงกลางเดือนมีนาคม) จะเย็นและมีฝนตก มกราคมเป็นเดือนที่หนาวที่สุดโดยมีอุณหภูมิอยู่ระหว่าง 1 ถึง 13 องศาเซลเซียส (33–55 ° F) ตั้งแต่เดือนพฤษภาคมถึงเดือนกันยายนอากาศอบอุ่นและมีแดด สิงหาคมเป็นเดือนที่ร้อนที่สุดมีอุณหภูมิสูงถึง 30 องศาเซลเซียส (86 ° F) เบธเลเฮม มีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยปีละ 700 มิลลิเมตร (28 นิ้ว) โดย 70% จากช่วงระหว่างเดือนพฤศจิกายนถึงเดือนมกราคม
ความชื้นสัมพัทธ์เฉลี่ยประจำปีของเบธเลเฮมคือ 60% และสูงสุดระหว่างเดือนมกราคมถึงกุมภาพันธ์ ขณะที่ระดับความชื้นต่ำสุดเกิดในเดือนพฤษภาคม น้ำค้างในเวลากลางคืนอาจเกิดขึ้นได้นานถึง 180 วันต่อปี เมืองนี้ได้รับอิทธิพลจากลมทะเลของทะเลเมดิเตอร์เรเนียนที่เกิดขึ้นในช่วงกลางวัน อย่างไรก็ตามเบธเลเฮมได้รับผลกระทบจากคลื่นความร้อน, แห้ง ซึ่งประกอบด้วยทรายและฝุ่นละอองจากลม Khamaseen ซึ่งพัดจากทะเลทรายอาหรับในช่วงเดือนเมษายน, พฤษภาคมจนถึงกลางเดือนมิถุนายน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Bethlehem Municipality – เทศบาลเมืองเบธเลเฮม
* Bethlehem University – มหาวิทยาลัยเบธเลเฮม
อุทยานแห่งชาติแม่เมย
อุทยานแห่งชาติแม่เมย เป็นอุทยานแห่งชาติในประเทศไทย ในการดูแลของหน่วยงานกองอุทยานแห่งชาติ กรมป่าไม้ กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ตั้งอยู่ที่ ตำบลแม่สอง อำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก บริเวณที่มีแม่น้ำเมยซึ่งกั้นระหว่างประเทศไทยและประเทศพม่า เป็นเขตด้านทิศตะวันตกเกือบ 50 กิโลเมตร โดยก่อตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติตามพระราชกฤษฎีกากำหนดบริเวณ เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม 2542 มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 115,800 ไร่ หรือ 185.28 ตารางกิโลเมตร
ลักษณะภูมิประเทศ ส่วนมากเป็นภูเขาสลับซับซ้อนมีที่ราบน้อยมาก ความสูงเฉลี่ยที่ 680 เมตร จากระดับน้ำทะเล จุดสูงสุด 1,250 เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง ปกคลุมไปด้วยป่าไม้ที่ค่อนข้างสมบูรณ์ แต่ไม้ใหญ่มีน้อย ทั้งยังเป็นต้นน้ำของลำน้ำสำคัญอย่าง ลำน้ำแม่อุสุ ลำน้ำแม่สลิดหลวง และแม่น้ำเมย

อ้างอิง
คฤหาสน์โรบี
คฤหาสน์โรบี ( ) เป็นสิ่งก่อสร้างที่ได้รับฐานะเป็นสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติ (NHL) ที่ตั้งอยู่ที่ 5757 เซาท์วูดลอว์นแอเวอนิวทางใต้ของเมืองชิคาโกในรัฐอิลลินอยในสหรัฐอเมริกา ตัวสิ่งก่อสร้างออกแบบและสร้างโดยแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์สถาปนิกคนสำคัญชาวอเมริกันที่เป็นตัวอย่างที่ดีสุดตัวอย่างหนึ่งของสถาปัตยกรรมแพรรีซึ่งเป็นลักษณะสถาปัตยกรรมแบบแรกที่เป็นเอกลักษณ์ของสถาปัตยกรรมอเมริกัน คฤหาสน์โรบีได้รับฐานะเป็นสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติของสหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1963 และได้ขึ้นทะเบียนเป็นชื่อแรกในทะเบียนสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1966
คฤหาสน์โรบีและอาคารอีกเจ็ดแห่งที่ออกแบบโดยแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์ได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก "สถาปัตยกรรมศตวรรษที่ 20 ของแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์" เมื่อเดือนกรกฎาคม 2019

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* แฟรงก์ ลอยด์ ไรต์
ฟุกกิง
ฟุกกิง ( ) เป็นหมู่บ้านในประเทศออสเตรีย ในเทศบาลเมืองทาร์สดอร์ฟ ในเขตอินน์ (Innviertel) ทางตะวันตกของรัฐโอแบร์เอิสเตอร์ไรช์ หมู่บ้านนี้ตั้งอยู่ห่างจากทางตอนเหนือของ ซาลซ์บูร์ก 33 กม. และห่างจากชายแดนประเทศเยอรมนีทางตะวันตก 4 กม.

ถึงมีหมู่บ้านจะมีประชากรเพียง 106 คน (ปี 2020) หมู่บ้านกลายมาเป็นที่สนใจในโลกภาษาอังกฤษจากชื่อเดิมที่การะสะกดเหมือนกันกับคำหยาบคายในภาษาอังกฤษ "fucking" (แปล: "การเย็ด")
ประวัติ
ประวัติการตั้งถิ่นฐานของหมู่บ้าน Fucking มีมาอย่างน้อยตั้งแต่ปี 1070 โดยตั้งตามชื่อชายในศตวรรษที่ 6 ที่ชื่อ Focko ส่วน "-ing" เป็นคำเสริมท้ายในภาษาเก่าของภาษากลุ่มเจอร์แมนิก ที่แสดงที่มาของคน ที่มาของคำที่จะติดไปด้วย ดังนั้น Fucking มีความหมายว่า "สถานที่ของ ชายชื่อ Focko" หมู่บ้านนี้มีประชากร 107 คน
Fucking ถือเป็นสถานที่โด่งดังในเรื่องป้ายจราจร ที่นักท่องเที่ยวมักจะหยุดมาถ่ายรูปป้ายจราจร และยังมักถูกขโมยเป็นประจำ ซึ่งก็ต้องมีกองทุนส่วนกลางสำหรับจ่ายค่าป้ายที่ถูกขโมยไป ในปี 2004 หลังจากที่ถูกขโมยป้ายอยู่บ่อยครั้ง จึงมีการลงคะแนนเสียงให้เปลี่ยนชื่อหมู่บ้าน แต่ก็มีการคัดค้านเกิดขึ้น ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2005 ป้ายถนนได้ถูกแทนที่โดยป้ายป้องกันขโมยโดยเชื่อมเหล็กและตรีงไว้ด้วยคอนกรีต เพื่อป้องกันการขโมย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
กัวจาระฮ์
กัวจาระฮ์ (Gua Charah) เป็นถ้ำที่ตั้งใกล้เมืองสุไหงเลิมบิง (Sungai Lembing) ห่างจากเมืองกวนตัน เมืองหลวงของรัฐปะหัง ประมาณ 30 กิโลเมตร โดยภายในถ้ำชั้นในมีพระพุทธไสยาสน์นอนหินปูน ยาว 9 เมตร ที่พระไทยรูปหนึ่งสร้างไว้ บริเวณขอบผาที่ใกล้กันมีทิวทัศน์สวยงาม และถ้ำมีขนาดใหญ่โต เหมาะแก่การท่องเที่ยว แต่การเดินสำรวจต้องมีผู้นำทาง

อ้างอิง
* อรอนงค์ กรุณา และคณะ (แปล). หน้าต่างสู่โลกกว้างมาเลเซีย.หน้าต่างสู่โลกกว้าง:กรุงเทพฯ. หน้า 264
จักรวรรดิแอซเท็ก
แอซเท็ก ( ) เป็นคำที่หมายถึงกลุ่มชาติพันธ์ในทางตอนกลางของเม็กซิโกโดยเฉพาะกลุ่มที่พูดภาษานาวาตล์ (Nahuatl) ผู้มีอำนาจทางการเมืองและทางการทหารในบริเวณเมโสอเมริกา ในคริสต์ศตวรรษที่ 14, 15 และ 16 ในสมัยที่เรียกว่าปลายยุคคลาสสิกตอนหลังในลำดับเหตุการณ์ในเมโสอเมริกา (Mesoamerican chronology)

ส่วนใหญ่แล้ว “แอซเท็ก” มักจะหมายถึงเฉพาะชาวเตนอชตีตลัน (:en:Tenochtitlan) ที่ตั้งถิ่นฐานอยู่บนเกาะในทะเลสาบเท็กซ์โคโคที่เรียกตนเองว่า “เม็กซิกาเทน็อคคา” หรือ “โคลฮูอาเม็กซิกาเทน็อคคา”
บางครั้งคำนี้ก็รวมทั้งผู้ที่พำนักอาศัยของเตนอชตีตลันในนครรัฐพันธมิตรอีกสองเมือง Acolhua แห่ง เตซโกโก และ เทพาเน็คแห่งทลาโคพานที่รวมกันเป็นสามพันธมิตรแอซเท็ก (Aztec Triple Alliance) หรือที่เรียกกันว่า “จักรวรรดิแอซเท็ก”

กลุ่มกองกิสตาดอร์ หรือนักสำรวจดินแดนชาวสเปนนำโดย เอร์นัน กอร์เตส เข้ารุกรานและยึดครองจักรวรรดิแอซเท็ก จนกระทั่งล่มสลายในปี ค.ศ. 1521

ดูเพิ่ม
* ประวัติศาสตร์สเปน
* จักรวรรดิอินคา
* การพิชิตจักรวรรดิแอซเท็กโดยสเปน

อ้างอิง
* Berdan, Frances F. (2004) The Aztecs of Central Mexico: An Imperial Society. 2nd ed. Thomson-Wadsworth, Belmont, CA. ISBN 0-534-62728-5. 
* Berdan, Frances F., Richard E. Blanton, Elizabeth H. Boone, Mary G. Hodge, Michael E. Smith and Emily Umberger (1996). Aztec Imperial Strategies. Dumbarton Oaks, Washington, DC. ISBN 0-88402-211-0.
เครื่องถ้วยอิมาริ
เครื่องถ้วยอิมาริ (Imari porcelain) เป็นเครื่องถ้วยศิลปะแบบญี่ปุ่น แต่ได้อิทธิพลจากเกาหลี มีประวัติการผลิตมาตั้งแต่สมัย ต้นศตวรรษที่ 17 สมัยเมจิ โดยชื่อ อิมาริ คือเมืองท่าสำคัญแห่งหนึ่งของเกาะคิวชู แต่แหล่งผลิตแท้จริงแล้วอยู่ที่เมืองอาริตะ บางครั้งเรียกว่า เครื่องถ้วยญี่ปุ่นจากเตาอาริตะแบบอิมาริ

อ้างอิง
จังหวัดโอแวร์ญ
ของโอแวร์ญ]]
โอแวร์ญ ( ; ) เป็นอดีตจังหวัดที่ตั้งอยู่ในบริเวณทางตอนกลางใต้ของประเทศฝรั่งเศสปัจจุบัน เดิมเป็นอาณาจักรที่ปกครองโดยเคานต์แห่งโอแวร์ญ ในปัจจุบันจังหวัดโอแวร์ญใกล้เคียงกับบริเวณทางภูมิศาสตร์และวัฒนธรรมของแคว้นโอแวร์ญ

ทุกวันนี้จังหวัดโอแวร์ญอยู่ภายในบริเวณการปกครองระดับแคว้นแห่งโอแวร์ญ ที่รวมทั้งจังหวัดและดินแดนที่เดิมมิได้เป็นส่วนหนึ่งของอดีตจังหวัดโอแวร์ญในประวัติศาสตร์ มีเมืองหลวงอยู่ที่แกลร์มง-แฟร็อง
ซากราดาฟามิลิอา
ซากราดาฟามิลิอา ( ) หรือ ซากราดาฟามิเลีย ( ) เป็นสถาปัตยกรรมประจำเมืองบาร์เซโลนา แคว้นกาตาลุญญา ประเทศสเปนที่ออกแบบโดยอันตอนี เกาดี สถาปนิกชาวกาตาลา เป็นผลงานในแนวมูดาร์นิซมา ซึ่งเป็นงานศิลปะเฉพาะถิ่นและเป็นนวศิลป์ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวของกาตาลุญญา

งานชิ้นนี้เริ่มสร้างตั้งแต่ปี พ.ศ. 2425 มีกำหนดก่อสร้างหอคอยทั้งหมด 18 หอคอย นับตั้งแต่ปีเริ่มสร้างจนถึงปัจจุบันสร้างเสร็จไปแล้วแค่ 8 หอคอย งานคืบหน้าไปประมาณร้อยละ 50 สถาปนิกผู้ออกแบบถูกรถรางทับเสียชีวิตไปเมื่อ พ.ศ. 2469 โดยศพของเขาได้ถูกฝังไว้ในซากราดาฟามิลิอาด้วย
แม้เกาดีจะเสียชีวิตไปแล้ว แต่ผู้ร่วมงานของเขายังคงสานต่อโครงการโดยอาศัยรูปถ่าย ภาพร่าง และแบบจำลองที่เกาดีทำไว้ แต่แล้วในปี พ.ศ. 2479 โครงการก็ต้องหยุดชะงักเพราะสงครามกลางเมืองในสเปน ห้องใต้ดินและแบบจำลองอย่างละเอียดก็ถูกเผาทำลาย แต่เมื่อสิ้นสุดสงครามทีมงานก็กลับมาทำงานกันต่อ โดยอาศัยภาพร่าง ภาพถ่ายและแบบจำลองอื่น ๆ ที่รอดพ้นจากการถูกทำลาย ภายหลังได้นำคอมพิวเตอร์มาใช้ออกแบบ แต่ถึงจะใช้เทคโนโลยีมากมายมาช่วย กว่าโครงการนี้จะเสร็จก็อีกยาวไกลถึงปี พ.ศ. 2569

ลักษณะเด่นของอาคารแห่งนี้จะสังเกตได้ถึงสีที่ตัดกันของหินด้านหน้าและด้านหลังอย่างชัดเจน และพบรูปแบบการก่อสร้างที่แตกต่างกันระหว่างแบบเก่าและแบบที่สร้างต่อขึ้นใหม่ในปัจจุบัน

อ้างอิง
ตับอ่อน
ตับอ่อน ( ) เป็นอวัยวะซึ่งเป็นต่อมในระบบย่อยอาหารและระบบต่อมไร้ท่อในสัตว์มีกระดูกสันหลัง ในมนุษย์ ตับอ่อนอยู่ในช่องท้องหลังกระเพาะอาหาร เป็นต่อมไร้ท่อซึ่งผลิตฮอร์โมนสำคัญหลายชนิด รวมถึงอินซูลิน กลูคากอน โซมาโตสเตติน และแพนคริเอติกพอลิเพพไทด์ซึ่งไหลเวียนอยู่ในเลือด ตับอ่อนยังเป็นอวัยวะย่อยอาหาร โดยหลั่งน้ำย่อยตับอ่อนซึ่งมีเอนไซม์ย่อยอาหารที่ช่วยการย่อยและดูดซึมสารอาหารในลำไส้เล็ก เอนไซม์เหล่านี้ช่วยสลายคาร์โบไฮเดรต โปรตีนและลิพิดในไคม์ (chyme) และตับอ่อนมักหลั่งเอนไซม์ คือ trypsinogen chymotrypsinogen procarboxypeptidase

อ้างอิง
ไจแอนท์ (วงดนตรี)
ไจแอนท์ ( ) เป็นวงบอยแบนด์ที่มีสมาชิกเด็ก แนวป็อป ของค่ายอาร์เอส ประกอบด้วยสมาชิกลูกครึ่ง 3 คนคือ ฮาเวิร์ด, โจ, โทมัส, เคยมีผลงานอัลบั้มออกมา 2 ชุดคือ ชุด ไจแอนท์ และ ก่อกวนความสงบ มีเพลง "รสปูอัด" และ "เจ็บแปลบ" ที่โด่งดังระหว่างปี พ.ศ. 2541 - 2542

สมาชิก
* ฮาเวิร์ด - ฮาเวิร์ด หวัง เกิดวันที่ เป็นชาวไต้หวัน ในปี 2552 กลับมาออกผลงานอัลบั้ม คอนเวอร์เจนซ์เลิฟวัน กับค่ายไอมิวสิก 
* โจ - วรวัฒน์ ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา ปัจจุบันชื่อ ศิวกร ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา เกิดปี พ.ศ. 2530 เป็นลูกครึ่งไทย-ซาอุดิอาระเบีย
* โทมัส - โทมัส เนเลแมนส์ ชื่อเล่น มัส หรือ เจ เกิด เป็นลูกครึ่งไทย-เนเธอร์แลนด์ เคยมีผลงานแสดงละคร สายน้ำลูกผู้ชาย
ผลงาน
{| class="wikitable"
!align="left" width="300px"| รายละเอียดอัลบั้ม
!align="left" width="500px"|รายชื่อเพลง
|-
| align = "left"|อัลบั้ม
* ชื่อ: Giant
* ประเภท: ซีดี/วีซีดี
* ปี: มีนาคม พ.ศ. 2541
* สังกัด: อาร์เอส
| 
# รสปูอัด
# กรี๊ด 
# เจ้าชาย - เจ้าหญิง (feat. Nancy) 
# Your diary 
# เอาซี่ 
# Where Are You 
# อยากรู้จักจัง 
# ปะป๊า มาม๊า
# เธอเองก็รู้
# โด๊กๆ เด๊กๆ 
|-
| align = "left"|อัลบั้ม
* ชื่อ: ก่อกวนความสงบ
* ประเภท: ซีดี/วีซีดี
* ปี: ตุลาคม พ.ศ. 2542
* สังกัด: อาร์เอส
| 
# โปรดอยู่ในความสนุก 
# เจ็บแปลบ 
# ขอร้อง
# น่ามาก 
# กระดาษขาว
# รักเธอนานาชาติ 
# ไม่อยากรู้
# เธอคงไม่โกรธ 
# เอาคืนมา 
# อยากจะบ้า 
|-
|}

อ้างอิง
จังหวัดเวียน
เวียน ( ) เป็นจังหวัดที่มีชื่อเดียวกับแม่น้ำเวียนในแคว้นนูแวลากีแตน ประเทศฝรั่งเศส จังหวัดเวียนตั้งอยู่ทางตอนกลางออกไปทางตะวันตกของประเทศ โดยมีปัวตีเยเป็นเมืองหลัก จังหวัดนี้มีประชากร 438,435 คนใน ค.ศ. 2019

เวียนเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส จากบางส่วนของจังหวัดปัวตู, ตูแรน และแบรี

สถานที่สำคัญคืออารามแซ็ง-ซาแว็ง-ซูร์-การ์ต็องป์ซึ่งเป็นแหล่งมรดกโลก

ประชากร
พัฒนาการของจำนวนประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1801:

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*เว็บไซต์สภาจังหวัด 
*เว็บไซต์จังหวัด 
*Vienne Tourism Agency
จังหวัดม็องช์
ม็องช์ ( , ) เป็นจังหวัดในแคว้นนอร์ม็องดี ประเทศฝรั่งเศส ชื่อของจังหวัดมาจากวลี ลาม็องช์ ที่แปลว่า "แขนเสื้อ" ซึ่งเป็นชื่อที่ฝรั่งเศสใช้เรียกช่องแคบอังกฤษ จังหวัดม็องช์ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ โดยมีแซ็ง-โลเป็นเมืองหลัก

ประวัติ
ม็องช์เป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส ที่ก่อตั้งขึ้นจากบางส่วนของนอร์ม็องดี เมืองหลวงแรกของม็องช์อยู่ที่กูต็องส์ (Coutances) จนมาถึง ค.ศ. 1796 เมื่อย้ายไปเป็นแซ็ง-โล เมื่อแซ็ง-โลถูกทำลายอย่างยับเยินในสงครามโลกครั้งที่สองระหว่างการขึ้นฝั่งวัดดีเดย์ในนอร์ม็องดี กูต็องส์ก็กลับมาเป็นเมืองหลวงชั่วคราวจนเมื่อแซ็ง-โลบูรณปฏิสังขรณ์เสร็จ
ประชากร
พัฒนาการของจำนวนประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1801:

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์จังหวัด
* เว็บไซต์สภาจังหวัด

* 
* A whole wiki about the Manche !
* Comité départemental du tourisme de la Manche
จังหวัดการ์
การ์ ( ; ) เป็นจังหวัดในแคว้นอ็อกซีตานีในประเทศฝรั่งเศส ทางตอนใต้ของประเทศ โดยมีนีมเป็นเมืองหลัก ชื่อจังหวัดตั้งตามชื่อแม่น้ำการ์ดง ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 748,437 คน

การ์เป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส ที่ก่อตั้งขึ้นจากบางส่วนของอดีตจังหวัดล็องก์ด็อก

การ์เป็นที่ตั้งถิ่นฐานของมนุษย์มาตั้งแต่สมัยโรมันโบราณที่ข้ามมาโดยถนนดอมิติอุส (Via Domitia) ที่สร้างเมื่อ 118 ปีก่อนคริสต์ศักราช

สถานที่สำคัญและน่าสนใจของการ์ ได้แก่ แหล่งมรดกโลกสะพานส่งน้ำการ์ ซึ่งเป็นสะพานส่งน้ำที่สร้างโดยโรมันราวยี่สิบปีก่อนคริสต์ศักราช

ประชากร
พัฒนาการของจำนวนประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1791:

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* เว็บไซต์จังหวัด
* เว็บไซต์สภาจังหวัด
* Welcome to the Gard
* Welcome to the Gard
* Guide Gard
จังหวัดลัวแร
ลัวแร ( , ) เป็นจังหวัดในแคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์ในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดลัวแรตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำลัวแรทางตอนกลางค่อนไปทางเหนือของประเทศ โดยมีออร์เลอ็องเป็นเมืองหลักของจังหวัด ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดลัวแรมีประชากร 680,434 คน

ประวัติ
ลัวแรเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส ที่ก่อตั้งขึ้นจากอดีตจังหวัดออร์เลอาแน (Orléanais) ซึ่งมีขนาดใหญ่เกินกว่าที่จะบริหารต่อได้

สถานที่สำคัญและน่าสนใจของลัวแรก็ได้แก่อารามแซ็ง-เบอนัว-ซูร์-ลัวร์ ซึ่งเป็นอารามของลัทธิเบเนดิกตินที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 7

ประชากร

ดูเพิ่ม
* แคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
จังหวัดโซเนลัวร์
โซเนลัวร์ ( ; ) เป็นจังหวัดในแคว้นบูร์กอญ-ฟร็องช์-กงเต ประเทศฝรั่งเศส โซเนลัวร์ตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำโซนกับแม่น้ำลัวร์และตั้งชื่อตามชื่อแม่น้ำทั้งสองสาย มีมากงเป็นเมืองหลักของจังหวัด

โซเนลัวร์เป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส ที่ก่อตั้งขึ้นจากดินแดนทางตอนใต้ของภูมิภาคบูร์กอญ และแบร็สซึ่งเป็นดินแดนที่ไม่มีความสัมพันธ์ต่อกันทั้งทางภูมิศาสตร์และทางประวัติศาสตร์

ประชากร

ดูเพิ่ม
* แคว้นบูร์กอญ-ฟร็องช์-กงเต 
* หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์สภาจังหวัด
* เว็บไซต์จังหวัด

*
จังหวัดดอร์ดอญ
ดอร์ดอญ ( , ; , ) เป็นจังหวัดในแคว้นนูแวลากีแตนในประเทศฝรั่งเศส ชื่อจังหวัดดอร์ดอญตั้งตามชื่อแม่น้ำดอร์ดอญ ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ระหว่างหุบเขาลัวร์กับเทือกเขาพิรินี โดยมีเปรีเกอเป็นเมืองหลัก ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 413,223 คน

ดอร์ดอญเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสอาณาบริเวณตรงกับอดีตอาณาจักรเคานต์แห่งเปรีกอร์ (Périgord)

ดูเพิ่ม
* แคว้นนูแวลากีแตน 
* หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์จังหวัด 
* เว็บไซต์สภาจังหวัด 
* Atlaspol website. Politics of Dordogne 
*
ซากอาสนวิหารนักบุญเปาโล
]]

ซากโบสถ์นักบุญเปาโล ( ; ; ) เป็นซากโบสถ์คาทอลิกในเขตซังตูอังตอนียู มาเก๊า ประเทศจีน ซึ่งถูกไฟไหม้และพายุไต้ฝุ่นถล่มในช่วงปี ค.ศ. 1835 จนเหลือเพียงซากประตู เดิมเคยเป็นโบสถ์สำคัญของมาเก๊า ก่อสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1602–1640 โดยคณะเยสุอิตในสมัยนั้น เป็นหนึ่งในโบสถ์คาทอลิกที่ใหญ่ที่สุดในเอเชีย

อ้างอิง

* Ruínas de São Paulo no macauheritage.net 
* Igrejas de Macau no "macautourism.gov.mo"

แหล่งข้อมูลอื่น
*
จังหวัดอีฟว์ลีน
อีฟว์ลีน ( ) เป็นจังหวัดในแคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดอีฟว์ลีนตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางเหนือของฝรั่งเศส โดยมีแวร์ซายเป็นเมืองหลัก ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 1,448,207 คน

อีฟว์ลีนก่อตั้งขึ้นจากอดีตจังหวัดแซเนอวซ เมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1968 ตามรัฐบัญญัติที่ได้รับการอนุมัติเมื่อวันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 1964 และ décret d'application (กฤษฎีการะบุวิธีการบังคับใช้กฎหมาย) เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1965

ประชากร
พัฒนาการของจำนวนประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1876

ดูเพิ่ม
* แคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ 
* หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์จังหวัด
* เว็บไซต์สภาจังหวัด
* History of Famous People and Yvelines
ลีล
ลีล ( ) หรือ ไรเซิล ( ) เป็นเมืองหลักของแคว้นโอดฟร็องส์ และเป็นเมืองบริหารของจังหวัดนอร์ในประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศ ลีลเป็นเมืองเอกของนครลีล (Lille Métropole) ซึ่งเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นลำดับสี่ของเมืองมหานคร รองจากปารีส ลียง และมาร์แซย์ ลีลตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำเดิล ติดกับพรมแดนประเทศเบลเยียม

ลีลที่ผนวกลอม (Lomme) เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2000 มีประชากร 226,014 คน (ค.ศ. 2006) ขณะที่นครลีลหรือลีลและปริมณฑลที่รวมรูแบ, ตูร์กวง และชุมชนอื่น ๆ มีประชากรทั้งหมด 1,091,438 คน ยูโรดิสตริกต์ (eurodistrict) Lille-Kortrijk ที่รวมทั้งเมือง Kortrijk, Tournai, Mouscron และYpres ในเบลเยียมมีประชากรทั้งหมด 1,905,000 คน

อ้างอิง