SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดมะเกลือ (จังหวัดนครปฐม)
วัดมะเกลือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองโยง อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม ยังมีการจัดค่ายคุณธรรมสำหรับเด็กนักเรียน และผู้ปกครอง

วัดมะเกลือตั้งขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2411 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2497 บริเวณใกล้เคียงมีชุมชนวัดมะเกลือที่ตั้งอยู่ริมคลองนราภิรมย์ที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระบรมราชโองการให้ขุดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2421 มีการตั้งพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นบ้านวัดมะเกลือ จัดแสดงนำเสนอประวัติความเป็นมาของคลองนราภิรมย์ ประวัติชุมชนและวัดมะเกลือ เครื่องมือในการประกอบอาชีพเกษตรกรรม
ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง โดยเนื้อหาเกี่ยวกับทศชาติชาดก หอระฆัง สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2496 โดย นายสาคร กับนางสงวน ศรศาสตร์ ปัจจุบันไม่ได้ใช้งานแล้ว แต่ยังคงอนุรักษ์ไว้ ปูชนียวัตถุ ได้แก่ หลวงพ่อสิทธัตถะ เป็นพระพุทธรูปมีพุทธลักษณะเป็นพระพุทธรูปางทุกรกิริยา ประดิษฐานอยู่ในวิหาร ชาวบ้านนิยมบนบานเกี่ยวกับเรื่องฟ้าฝน แก้บนโดยใช้ประทัด และมีศาลแม่โพสพมีลักษณะเป็นเทวรูปสตรีถือรวงข้าว ประดิษฐานอยู่ในศาลใกล้กับวิหารหลวงพ่อสิทธัตถะ ชาวบ้านนิยมมาบนขอให้ข้าวได้ผลผลิตดี เมื่อสิ้นฤดูเก็บเกี่ยวจะนำข้าว 1 กระสอบมาถวาย
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์ทัด พ.ศ. 2410–2433 
* พระอาจารย์แพ พ.ศ. 2433 
* พระอธิการเต็ม 
* พระอธิการอู๋ จันทร์แสง พ.ศ. 2453–2466 
* พระอธิการพลอย จันทร์แสง พ.ศ. 2466–2474 
* พระอธิการสม จนฺทสิริ พ.ศ. 2474–2484 
* พระอธิการแป๊ะ ใหม่เนียม พ.ศ. 2484–2491 
* พระอาจารย์อ่อน วิชิโต พ.ศ. 2491–2494 
* พระครูศิริชัยวัฒน์ (ประสงค์ จนฺทสิริ ป.ธ.4) พ.ศ. 2495 
* พระครูบวรธรรมานุสิฐ (สอน ปวโร) พ.ศ. 2548

อ้างอิง
วัดเขาพระศรีสรรเพชญาราม
วัดเขาพระศรีสรรเพชญาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอู่ทอง อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี

วัดเขาพระศรีสรรเพชญาราม เดิมชื่อ วัดเขาพระ สันนิษฐานว่ามีมาตั้งแต่สมัยทวารวดี เพราะมีโบราณวัตถุหลายชิ้น เช่น พระพุทธไสยาสน์ พระพุทธรูปปางต่าง ๆ ซึ่งสลักจากเนื้อหิน พระพุทธรูปปางสมาธิสลักบนหินปูน ด้านล่างสลักเป็นรูปธรรมจักรและกวางหมอบ ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติอู่ทอง พระวิษณุศิลา 4 กร พระหัตถ์บนขวาถือจักร พระหัตถ์ล่างขวาถือตรีศูล พระหัตถ์บนซ้ายไม่ทราบแน่ชัดว่าถือสิ่งใด ส่วนพระหัตถ์ล่างซ้ายถือคทา ศิลปกรรมร่วมแบบเขมรในประเทศไทย เป็นต้น
วัดตั้งอยู่บนภูเขาขนาดย่อม มีบันไดเดินไปจะพบถ้ำประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์ หลวงพ่อสังฆ์ ศรีสรรเพชญ์ บนยอดเขามีมณฑปประดิษฐานรอยพระพุทธบาทจำลอง แกะสลักจากหินเขียวธรรมชาติ รอยพระพุทธบาทจำลอง สันนิษฐานว่าเป็นศิลปะทวารวดีตอนปลายที่ได้รับอิทธิพลศิลปะขอม อายุราวพุทธศตวรรษที่ 16–17 และซากเจดีย์สมัยอยุธยา 1 องค์ เป็นเจดีย์ฐานสี่เหลี่ยมจัตุรัส ยาวกว้างด้านละ 8 เมตร ส่วนบนเป็นองค์ระฆังสมัยทวารวดี เป็นการก่อสร้างเจดีย์สมัยอยุธยา ซ้อนทับบนโบราณสถานสมัยทวารวดี มีจุดชมวิวของอำเภออู่ทอง

อ้างอิง
วัดมหิงษาราม (จังหวัดปทุมธานี)
วัดมหิงษาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกระบือ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี
วัดมหิงษาราม เดิมเป็นวัดร้าง ชาวบ้านจึงเรียกว่า วัดร้าง หรือ วัดนอก บ้าง ตามสภาพที่เห็นในขณะนั้นที่เป็นวัดร้าง เป็นวัดโบราณสมัยอยุธยา เดิมเป็นวัดร้างเนื่องจากแผ่นดินบริเวณหน้าวัดงอกยื่นล้ำออกไปทำให้วัดอยู่ไกลจากริมฝั่งน้ำการเดินทางเข้าออกต้องใช้ลำคลองไม่สะดวกจึงย้ายไปสร้างวัดใหม่ริมฝั่งน้ำมีชื่อว่า วัดตีนท่า จากสภาพที่เหลือพอจะสันนิษฐานว่าน่าจะสร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนต้น ต่อมามีภิกษุและชาวบ้านได้เห็นความสำคัญจึงได้ดำเนินการตามกฏระเบียบยกจากวัดร้างเป็นวัดที่มีภิกษุจำพรรษา และได้รับประกาศเป็นวัดในวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2541 ปัจจุบันมีเจ้าอาวาส คือ พระอธิการพิศาล มงฺคโล
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถเก่าศิลปะอยุธยาคงเหลือแต่ฝาผนัง 4 ด้าน ซึ่งภายในมีพระพุทธรูปที่สร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนต้น มีศาลฤๅษีซึ่งชาวบ้านให้ความเคารพกันมาก ส่วนเจดีย์วิหารถูกรื้อทำลายลงจนหมดสิ้น ศาลาการเปรียญ และศาลาธรรมสังเวช

วัดมหิงษาราม ยังได้รับความนิยมศรัทธามากในเรื่อง ตะกรุดของหลวงพ่อพิสาร เรียกว่า ตะกรุดคู่ชีวิตที่เชื่อว่า เป็นเครื่องรางของขลัง ที่หลวงพ่อพิสาร ท่านจะจารเองทุกดอก เขียนเอง ม้วนเอง ถักเชือกเอง

อ้างอิง
วัดลานตากฟ้า
วัดลานตากฟ้า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลานตากฟ้า อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม

ประวัติ
วัดลานตากฟ้า เป็นวัดเก่าแก่ ไม่ทราบประวัติความเป็นมาอย่างแน่ชัดว่าสร้างในยุคสมัยใด แต่เมื่อพิจารณาตามหลักฐานภายในวัดลานตากฟ้าที่ยังคงเหลืออยู่ ในปัจจุบันคือพระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปแกะสลักจากหินทรายแดง จากการพิจารณาตามพุทธลักษณะแล้วพบว่าน่าจะเป็นพระพุทธรูปแบบอู่ทอง 3 ซึ่งพระพุทธรูปแบบอู่ทอง 3 นี้ ได้รับอิทธิพลของศิลปะสมัยทวารวดี และอิทธิพลของศิลปะสมัยสุโขทัยปะปนกันอยู่ หากประมาณตามอายุและศิลปะแล้วน่าจะมีอายุราวพุทธศตวรรษที่ 20 (ประมาณปี พ.ศ. 200 เป็นต้นมา) หรือเทียบได้กับสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้น
วัดลานตากฟ้าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2497 เรียกขานกันว่า วัดลานตากผ้า แต่เนื่องจากเวลาล่วงเลยมานาน จึงเรียกเพี้ยนไปเป็น "วัดลานตากฟ้า" ชื่อของวัดได้ปรากฏในนิราศสุพรรณของสุนทรภู่ที่แต่งเมื่อ พ.ศ. 2374 มีกล่าวว่าชุมชนในบริเวณนี้มีการตากปลา ก็อาจเป็นไปได้ว่ามาจากคำว่า "ตากปลา"

อาคารและเสนาสนะ
ภายในวัดได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนในที่ดินวัดบนพื้นที่ 3 ไร่ 1 งาน 20 ตารางวา อุโบสถและศาลาของวัดมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องพุทธประวัติ รวมถึงเรื่องราวพระมาลัย
ปูชนียวัตถุ
พระประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปสมัยอยุธยา เป็นพระพุทธรูปศิลปะอู่ทอง นามว่า พระพุทธโสภณ เป็นพระพุทธรูปแกะสลักจากหินทรายแดง พุทธลักษณะงดงาม พระพักตร์เรียว พระสังฆาฏิเป็นแบบเขี้ยวตะขาบ คล้ายกับศิลปะสุโขทัย พุทธลักษณะเช่นนี้จึงมีลักษณะเข้ากับศิลปะอู่ทอง 3 ซึ่งมีอายุราวพุทธศตวรรษที่ 20 พระพุทธรูปลักษณะเช่นนี้พบจำนวนมากในจังหวัดราชบุรี อาจเพราะมีพระพักตร์ที่งดงาม จึงได้รับการถวายพระนามว่า พระพุทธโสภณ เพราะคำว่าโสภณหมายถึง ความงดงาม
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์โต 
* พระอาจารย์จุ้ย 
* พระอาจารย์ไป๋ มีบันทึกไว้ว่าเป็นเจ้าอาวาสตั้งแต่ พ.ศ. 2456 – 2456 
* พระอธิการบุญมา จนฺทสุวณฺโณ ( บุญมา สมเชื้อเวียง ) เป็นเจ้าอาวาสตั้งแต่ พ.ศ. 2456 – 2493
* พระมหาฟัก (สุกฺกธมฺโม) กรรณวัฒน์ เป็นเจ้าอาวาสตั้งแต่ พ.ศ. 2493 – 2508
* พระอาจารย์ส่ง (อนาลโย) นามสมจิตร เป็นเจ้าอาวาสตั้งแต่ พ.ศ. 2510 – 2513
* พระอธิการสุรพล (อุพฺภโต) โปษยวัติ เป็นเจ้าอาวาสตั้งแต่ พ.ศ. 2513 – 2515
* พระครูประโชติธรรมมาภรณ์ (สังวาลย์ โชติธมฺโม) จันทร์คงวงษ์ เป็นเจ้าอาวาสตั้งแต่ พ.ศ. 2515 – 2542
* พระครูปฐมกิตติวรรณ (กิตติ กิตฺติวณฺโณ) นิลสว่าง เป็นเจ้าอาวาสตั้งแต่ พ.ศ. 2542 – ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดหนองเงือก (จังหวัดลำพูน)
วัดหนองเงือก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่แรง อำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน มีเนื่อที่ 9 ไร่ 1 งาน 29 ตารางวา

วัดหนองเงือกสร้างเมื่อ พ.ศ. 2371 ประวัติวัดเล่าว่า เมื่อ พ.ศ. 2371 เด็กชายอุปะละ บุตรของนายใจ ประสงค์ที่จะบวชเป็นสามเณรเพื่อศึกษาพระธรรมวินัย แต่ขณะนั้นหมู่บ้านหนองเงือกยังไม่มีวัด นายใจจึงริเริ่มสร้างวัดประจำหมู่บ้าน จึงได้นิมนต์ครูบาปาระมีมาเป็นประธานสร้างวัด สร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2372 วัดหนองเงือกได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2472
อาคารเสนาสนะและสิ่งก่อสร้างที่สำคัญ ได้แก่ ซุ้มโขงแบบล้านนา เจดีย์ และหอไตร หอไตรก่ออิฐถือปูนทั้งหลัง ตัวหอไตรสร้างเป็น 2 ชั้น ชั้นล่างเป็นห้องโล่งมีทางเข้าด้านเดียว ทางเข้านี้ทำเป็นซุ้มโค้งมีทั้งหมด 5 ช่อง ช่องด้านซ้ายมือสุด เป็นผนังทึบมีรูปเทวดาปูนปั้น 2 องค์ประดับ ผนังของหอไตรชั้นล่างทั้ง 3 ด้านมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ผนังด้านซ้ายมือภาพเลอะเลือนไปมาก จิตรกรรมฝาผนังในหอไตร เป็นศิลปกรรมที่ได้รับอิทธิพลของศิลปะพม่าโดยเฉพาะเครื่องแต่งกายของคนในภาพ แต่คำอธิบายภาพทั้งหมดเขียนด้วย อักขระล้านนาทั้งสิ้น วิหารของวัดเป็นอาคารทรงไทยล้านนา บานประตูมีลวดลายแกะสลักไม้ที่สวยงาม ภายในวิหารจะมีเสาไม้สักทั้งต้นขนาดหนึ่งคนโอบสูง 12 ศอก ด้านหลังของวิหารวัดเป็นเจดี
ยในวิหารจะมีเสาไม้สักทั้งต้นขนาดหนึ่งคนโอบสูง 12 ศอก ด้านหลังของวิหารวัดเป็นเจดีย์ที่บรรจุพระแก้วมรกตและพระบรมสารีริกธาตุ เจดีย์องค์นี้สร้างขึ้นในสมัยของครูบาญาณะ เจ้าอาวาสรูปที่ 5 (พ.ศ. 2453–2490)
วัดมงคลรัตน์ (จังหวัดปทุมธานี)
วัดมงคลรัตน์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลำไทร อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี ปัจจุบันมี พระอธิการยุทธนา ฐิติธมฺโม เป็นเจ้าอาวาส

วัดมงคลรัตน์สร้างเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2445 โดยมีนางจันทร์ ไม่ทราบนามสกุล อุทิศที่ดินให้เป็นที่สร้างวัดเนื้อที่ 9 ไร่ 3 งาน 80 ตารางวา ต่อมานายนพ นาคสัมฤทธิ์ ได้ถวายที่ดินเพิ่มเติม 4 ไร่ ตั้งชื่อวัดว่า วัดลำไทร เนื่องจากมีต้นไทรอยู่ริมบึงบริเวณวัด ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดมงคลรัตน์" ภายหลัง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2479 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2482 ทางวัดยังให้ราชการตั้งโรงเรียนในที่ดินของวัด
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 5 เมตร ยาว 13 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2482 กุฏิสงฆ์ 3 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ ศาลาการเปรียญ หอระฆัง ศาลาบำเพ็ญกุศลกิจจาพิพัฒน์ ศาลาบำเพ็ญกุศลเจษฎาถาวรวงศ์ (ลำไทรร่วมใจ) หอสวดมนต์ วิหารเจริญธรรม ไอ้ไข่จากวัดเจดีย์ และศาลพ่อปู่ลำไทร ส่วนอุโบสถหลังเก่าปิดไม่ได้ใช้ทำสังฆกรรม และอุโบสถหลังใหม่จะเปิดใช้เมื่อมีพิธีทางศาสนา หน้าวัดยังประดิษฐานพระพุทธแก้วนิมิตมงคล

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์ตุ๊ ฐานจาโร
* พระอาจารย์เพ็ง
* พระอาจารย์กอง
* พระอาจารย์เจริญ
* พระอาจารย์ป๋อง สุมโน
* พระอาจารย์เกิด
* พระอาจารย์มงคลรัตนคุณ
* พระครูวิสาล สรนารถ
* พระอธิการชาตรี กมโล
* พระอธิการยุทธนา ฐิติธมฺโม

อ้างอิง
มีแชล ลอตีโต
มีแชล ลอตีโต ( , ; 15 มิถุนายน ค.ศ. 1950 25 มิถุนายน ค.ศ. 2007) เป็นผู้ให้ความบันเทิงชาวฝรั่งเศส เกิดที่เกรอนอบล์ โด่งดังจากการกินของที่ย่อยไม่ได้โดยเจตนา ทำให้เขาได้รับสมญานามว่า เมอซีเยอร์ม็องฌ์ตู ( ; "นายกินดะ")

รางวัล
ลอตีโตยังคงเป็นผู้ครองสถิติ "อาหารที่แปลกที่สุด" ในบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ เขายังได้รับรางวัลแผ่นทองเหลืองจากผู้ตีพิมพ์ซึ่งเขากินเข้าไปด้วยเช่นกัน

เสียชีวิต
ลอตีโตเสียชีวิตด้วยสาเหตุธรรมชาติในวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 2007 สิบวันหลังวันเกิดครบรอบ 57 ปี ศพของเขาถูกฝังที่สุสานแซ็ง-ร็อกในเกรอนอบล์

รายชื่อของกินประหลาดที่เขากิน

{| class="wikitable sortable"
|-
! วัตถุ 
|-
| จักรยาน 
|-
| รถเข็นสินค้า
|-
|-
| โคมระย้า
|-
| เตียง
|-
| สกี (คู่) 
|-
| คอมพิวเตอร์
|-
| อากาศยานเซสส์นา 
|-
| เตียงน้ำ
|-
| โลงศพ (พร้อมที่จับ) 
|-
| แผ่นทองเหลือง
|}

อ้างอิง
วัดสัมปทวน (จังหวัดนครปฐม)
วัดสัมปทวน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำท่าจีน ในตำบลวัดแค อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม
วัดสัมปทวนตั้งเมื่อ พ.ศ. 2439 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2521 ชื่อของวัดตั้งชื่อตามสถานที่ตั้ง คือตำบลสัมปทวน กล่าวกันว่า บริเวณนี้มีแม่น้ำที่ไหลขึ้นไหลลงอย่างแรง ชาวบ้านหลายคนที่ตั้งบ้านเรือนอาศัยอยู่ริมแม่น้ำท่าจีนหลายคน ได้พบเห็นเกศของพระพุทธรูปลอยโผล่ขึ้นเหนือน้ำมา 3 เกศ ลำตัวจมอยู่ใต้น้ำโดยมีเชือกผูกติดกันมาทั้ง 3 องค์กลับไม่ไหลไปตามน้ำ กลับไหลทวนกระแสน้ำขึ้นมาวนเวียนอยู่ตรงวัดสัมปทวน รุ่งเช้าชาวบ้านจึงช่วยกันนำพระทั้ง 3 องค์ ขึ้นมาจากน้ำ แต่กลับดึงไม่ขึ้น ดึงไปดึงมาเชือกที่ผูกไว้กับองค์พระก็ขาดสะบั้นลง และพระทั้ง 3 องค์ ก็ได้จมหายไปตามกระแสน้ำไหล โดยที่ไม่มีผู้ใดใดพบเห็นอีก นับจากนั้นชาวบ้านจึงเรียกบริเวณนี้ว่
ปตามกระแสน้ำไหล โดยที่ไม่มีผู้ใดใดพบเห็นอีก นับจากนั้นชาวบ้านจึงเรียกบริเวณนี้ว่า สามพระทวน ซึ่งต่อมาเปลี่ยนมาเป็น "สัมปทวน"
ทางวัดได้ให้ราชการตั้งโรงเรียนในที่ดินของวัด คือ โรงเรียนวัดสัมปทวน (โพธิ์ราษฎร์ประสาท) ตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2460 วัดยังประดิษฐาน หลวงพ่อศิลาแลง

อ้างอิง
วัดธรรมมณฑล
วัดธรรมมณฑล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสัมปทวน อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม
วัดธรรมมณฑลตั้งวัดเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2553 เดิมทีที่ดินตั้งวัดเป็นของงแม่ชีภาคพันธ์ เอี่ยมพาหล มีที่ทั้งหมด 18 ไร่เศษ ได้แบ่งให้หลาน 3 คน ได่แก่ คุณเยวภา โพธิโต คุณรวีวรรณ วงเคี่ยม และพระใบฎีกามณฑล เขมจาโร โดยเมื่อ พ.ศ. 2546 พระใบฎีกามณฑล ซึ่งเป็นหลานของแม่ชีภาคพันธ์ ได้มาปักกลด บำเพ็ญเพียรอยู่เป็นเวลา 1 ปี เห็นว่าที่ดินนี้เหมาะแก่การสร้างสถานที่ปฏิบัติธรรม จึงเอาที่ดินที่ตนเองได้ส่วนแบ่งมาสร้างวัด จากนั้น แม่ชีภาคพันธ์ และหลานมีจิตศรัทธาถวายที่ดินเพิ่มรวมเป็น 18 ไร่เศษ เริ่มก่อตั้งเดิมเป็นสำนักสงฆ์ พ.ศ. 2546 จนได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2553
วัดได้ดำเนินการก่อสร้างเสนาสนะต่าง ๆ เช่น ศาลาการเปรียญ กุฏิพระ กุฏิแม่ชี กุฏิกรรมฐาน 5 หลัง พร้อมทั้งห้องน้ำและห้องสุขา เป็นต้น ต่อมาทางวัดได้หาปัจจัยซื้อดินถมที่วัดเพื่อสร้างอุโบสถ โดยคณะศิษย์จึงจัดสร้างได้สร้างลูกอมหนุมานครองเมือง (59) รุ่นแรก โดยรวบรวมแผ่นจารชนวนมวลสารจากเกจิดัง ๆ ทั่วประเทศ

อ้างอิง
วัดท่าตำหนัก (จังหวัดนครปฐม)
วัดท่าตำหนัก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าตำหนัก อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม

วัดท่าตำหนักตั้งเมื่อ พ.ศ. 2340 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2499
โดยเมื่อสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกทรงมีรับสั่งให้สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท ยกกองทัพไปปราบทัพพม่าที่ยกกองทัพมา พระองค์ทรงยกกองทัพผ่านคลองบางแก้ว เมื่อถึงบริเวณที่สร้างวัดท่าตำหนักเป็นเวลามืด ได้จัดให้กองทัพที่ยกมาพักแรมเป็นเวลาหนึ่งคืน ประชาชนจึงขนานนามตรงที่ทรงประทับพักแรมนั้นว่า ท่าตำหนัก ต่อมาเมื่อมีการสร้างวัดจึงได้เรียกวัดนั้นว่า "วัดท่าตำหนัก" วัดมีพระอยู่จำพรรษาสืบมาจนกระทั่ง พ.ศ. 2470 ปรากฏว่าวัดท่าตำหนักนี้เป็นวัดร้างไม่มีพระภิกษุอยู่จำพรรษา
ครั้น พ.ศ. 2474 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์ ทรงทราบจากพระครูสุทธิสุนทร เจ้าคณะมณฑลนครชัยศรี ว่า วัดท่าตำหนักเป็นวัดร้าง ไม่มีพระภิกษุอยู่จำพรรษาและมีประชาชนอยู่มาก จึงมีพระบัญชาให้พระครูสุทธิสุนทรจัดส่งพระที่วัดสัมปทวนไปเป็นเจ้าอาวาส เพื่อให้ประชาชนได้บำเพ็ญกุศลในโอกาสเทศกาลต่าง ๆ และได้พัฒนาวัดให้เจริญโดยลำดับ เมื่อครั้งเป็นพระครูสมุห์นาค อิสินาโค จากวัดสัมปทวนมาเป็นเจ้าอาวาส เมื่อ พ.ศ. 2482 และได้บูรณะปฏิสังขรณ์ถาวรวัตถุต่าง ๆ เช่น สร้างกุฏิ โบสถ์ ศาลาการเปรียญ โรงเรียนพระปริยัติธรรม โรงเรียนประชาบาล และอื่น ๆ อีก จนเจริญรุ่งเรืองขึ้นโดยลำดับ

อ้างอิง
วัดไพร่ฟ้า
วัดไพร่ฟ้า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเดื่อ อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 12 ไร่ 76 ตารางวา มีอาณาเขตทิศเหนือยาว 140 เมตร ติดต่อกับคลองบางโพธิ์ใต้
วัดไพร่ฟ้าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2406 โดยมีนายลุ่ยและนางริ้ว สีไพล เป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการก่อสร้างวัด และในครั้งแรกที่สร้างวัดเสร็จได้ขนานนามว่า วัดนอก เนื่องจากวัดนี้อยู่นอกทำนบกั้นน้ำ ต่อมาพระธรรมานุสารี (สว่าง) เจ้าคณะจังหวัดปทุมธานี ในขณะนั้นได้ปรารภว่า ชาวบ้านล้วนเป็นไพร่ฟ้าประชาชนมีความศรัทธาร่วมใจกันสร้างขึ้น จึงได้เปลี่ยนนามวัดใหม่ว่า "วัดไพร่ฟ้า" ต่อมามีผู้ถวายที่ดินเพิ่มเติม คือ นายเหรียญ เย็นทรวง นางพลอย สีไพล ถวาย 3 ไร่ 3 งาน 20 ตารางวา และนางแง สมใจ ได้ถวาย 3 งาน 20 ตารางวา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2467 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 12 เมตร ยาว 15 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2496
วัดไพร่ฟ้ามีเกจิอาจารย์ คือ พระอธิการบุญธรรม ท่านมีความเก่งกาจในทางไสยศาสตร์มาก และยังแล่นแร่แปรธาตุอีกด้วย ยังรักษาโรคต่าง ๆ ด้วยคาถาอาคมบวกกับตัวยาสมุนไพร เครื่องรางของขลังพระอธิการบุญธรรม ท่านทำเองและปลุกเสกเอง แต่ทำไม่มาก

อ้างอิง
วัดสหราษฎร์บำรุง (จังหวัดปทุมธานี)
วัดสหราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งในตำบลคลองควาย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินที่ตั้งวัด 8 ไร่ 2 งาน 75 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์ 2 แปลง 26 ไร่ 84 ตารางวา โฉนดเลขที่ 3837,5497

วัดสหราษฎร์บำรุงสร้างเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2479 โดยมีประชาชนถวายที่ดินและร่วมกันสร้าง เดิมเรียกว่า วัดใหม่ดาที โดยมีพระทองหยดนิยโต เป็นผู้รักษาการเจ้าอาวาส ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2494 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 41 เมตร ยาว 50 เมตร ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม ตั้งแต่ พ.ศ. 2502
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 ศาลาการเปรียญเป็นคอนกรีตเสริมเหล็กสองชั้น 1 หลัง กุฏิ 6 หลัง หอสวดมนต์ 1 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล 1 หลัง หอระฆัง 2 หลัง และฌาปนสถาน 1 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางสุโขทัย หน้าตักกว้าง 89 นิ้ว และหลวงพ่อไตรรัตน์ ปางสะดุ้งมาร สมัยรัตนโกสินทร์

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการบาง พ.ศ. 2490–2492 
* พระครูวิมลปัญญาวุธ พ.ศ. 2494–2544 
* พระปลัดวินัย วินยธโร พ.ศ. 2545–

อ้างอิง
วัดมงคลนิมิตร (จังหวัดภูเก็ต)
วัดมงคลนิมิตร เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตำบลตลาดใหญ่ อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต ปัจจุบันมีพระอุดมวชิรมงคล (วิรัตน์ อตฺถธมฺโม) เป็นเจ้าอาวาส

ประวัติ
วัดมงคลนิมิตร เดิมชื่อว่า วัดกลาง เพราะเป็นวัดที่ตั้งอยู่ใจกลางเมือง สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2423 เมื่อครั้งยังเป็นมณฑลภูเก็ต สันนิษฐานกันว่าเจ้าเมืองเป็นผู้สร้างและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2428 วัดแห่งนี้เคยเป็นสถานที่ถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยาทุกปีเป็นที่ทำพิธีน้ำมุรธาภิเษก และเป็นสถานที่ประกอบรัฐพิธีและราชพิธีต่าง ๆ ต่อมาทางราชการเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดมงคลนิมิตร" และได้รับพระราชทานยกขึ้นเป็นพระอารามหลวงชนิดสามัญเมื่อ พ.ศ. 2496
อาคารและเสนาสนะ
หมู่พระเจดีย์ 11 องค์ อยู่ทางทิศตะวันออกหน้าพระอุโบสถ มีพระเจดีย์องค์ใหญ่อยู่ตรงกลาง ส่วนพระเจดีย์องค์เล็ก ๆ อีก 10 องค์ เรียงรายอยู่รอบพระเจดีย์องค์ใหญ่ สร้างขึ้นในสมัยที่พระครูวิสุทธิวงศาจารย์ญาณมุนี (ไข่) เป็นเจ้าอาวาสและกล่าวกันว่าท่านได้อัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุมาจากประเทศศรีลังกาบรรจุไว้ในพระเจดีย์และได้จัดงานฉลองเป็นการใหญ่ในปี ร.ศ. 122 (พ.ศ. 2446)
พระอุโบสถสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2450 และได้ปฏิสังขรณ์ใหม่เมื่อปี พ.ศ. 2492 เป็นพระอุโบสถขนาดใหญ่ทรงไทย ใช้อิฐโบราณแผ่นใหญ่ เสาสี่เหลี่ยม ผนังก่ออิฐถือปูนแบบโบราณ มีลวดลายแกะสลักที่บานประตูและเขียนลายรดน้ำที่บานหน้าต่าง พระวิหารสร้างเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2450 เช่นเดียวกันมีลักษณะเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนแบบจีน (ปัจจุบันใช้เป็นตึกห้องสมุด) กุฏิสงฆ์ที่สร้างตามแบบสถาปัตยกรรมจีน-โปรตุเกส และศาลาแม่ปล้องสร้างเมื่อ พ.ศ. 2471 เป็นศาลาที่มีหลังคาทรงปั้นหยามุงด้วยกระเบื้องจีน มีเสาก่ออิฐขนาดใหญ่รับรองโครงสร้างหลังคาโดยหลังคายกระดับ 2 ชั้น ปัจจุบันอยู่ในสภาพที่ทรุดโทรมและทางวัดได้นำเศษวัสดุเข้ามาเก็บไว้ในศาลาแห่งนี้
ปูชนียวัตถุ
พระพุทธรูปทองคำประดิษฐานอยู่ในศาลาการเปรียญ เชื่อกันว่าเป็นพระพุทธรูปเก่าแก่สมัยสุโขทัยมีอายุประมาณ 700 ปี เดิมพระพุทธรูปองค์นี้ถูกพอกไว้ด้วยปูน สันนิษฐานว่า นายช่างคงกลัวจะถูกโจรกรรมจึงเอาปูนพอกไว้แล้วแต่งพระพักตร์ให้ดูน่ากลัวจน กระทั่งรัฐบาลได้จัดฉลอง 25 พุทธศตวรรษ ทางวัดมงคลนิมิตรได้ทำการปฏิสังขรณ์พระพุทธรูปต่าง ๆ ภายในวัดบังเอิญพระพุทธรูปองค์นี้มีรอยปูนกะเทาะออกเล็กน้อยทำให้เห็นทองคำที่องค์พระทางวัดจึงได้กะเทาะปูนออกปรากฏเป็นพระพุทธรูปทองคำทั้งองค์
หลวงพ่อขาวเป็นพระประธานในพระอุโบสถของวัด เป็นพระพุทธรูปก่ออิฐถือปูนองค์ใหญ่ปางมารวิชัยหน้าตักกว้าง 6 ศอก สูง 8 ศอก ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่าสร้างเมื่อใด แต่เดิมพระพุทธรูปองค์นี้ฉาบปูนขาวทั้งองค์ว่างไว้กับพื้นธรรมดาไม่มีแท่นรองชาวเมืองภูเก็ตจึงเรียกกันว่า หลวงพ่อขาว ต่อมาเมื่อพระราชวิสุทธิมุนี (ริ่น โสภโณ) (เจ้าอาวาสรูปที่ 3 ระหว่าง พ.ศ. 2493–2523) จึงได้สร้างชุกชีและลงรักปิดทองเป็นพระพุทธรูปที่สวยงาม พระพุทธรูปปางลีลาประดิษฐานอยู่หน้าพระอุโบสถเป็นพระพุทธรูปหล่อด้วยทองเหลือปนนากเงินทองทั้งองค์สูง 3 เมตร 25 เซนติเมตร สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2500 ในโอกาสฉลอง 25 พุทธศตวรรษ รอยพระพุทธบาทจำลองประดิษฐานในพิพิธภัณฑ์ของวัด เป็นรอยพระพุทธบาทแกะสลักด้วยหินอ่
รอยพระพุทธบาทจำลองประดิษฐานในพิพิธภัณฑ์ของวัด เป็นรอยพระพุทธบาทแกะสลักด้วยหินอ่อน มีอยู่ 4 องค์ เป็นรอยใหญ่ 1 องค์ และมีรอยเล็ก 3 องค์ ย่อส่วนลงมาเป็นลำดับอยู่ในองค์ใหญ่
วัดไก่เตี้ย (จังหวัดสุพรรณบุรี)
วัดไก่เตี้ย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวังยาง อำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 35 ไร่ 3 งาน 7 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 28 ไร่ 60 ตารางวา

วัดไก่เตี้ย เดิมเคยเป็นวัดร้าง จนเมื่อ พ.ศ. 2428 จึงมีพระสงฆ์จากวัดเสาธงทอง เข้ามาอยู่จำพรรษาและฟื้นฟูวัด ต่อมาได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2495

อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2491 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ 5 หลัง และตึก 1 หลัง วิหาร 1 หลัง
ภายในพื้นที่วัดเคยมีเจดีย์อยู่หลายองค์ แต่ถูกขุดรื้อทำลายโดยโจรขุดหาสมบัติในช่วงปี พ.ศ. 2480–2520 จนปัจจุบันเหลือเพียง 10 องค์ เป็นเจดีย์แปดเหลี่ยมศิลปะอยุธยาตอนต้น 4 องค์ ขนาดฐานกว้างด้านละ 4.20 เมตร สูงประมาณ 7.30 เมตร 2 องค์ และขนาดฐานกว้างด้านละ 8.20 เมตร สูงประมาณ 14.80 เมตร 2 องค์ จัดเป็นเจดีย์ขนาดเล็กและกลาง มีชุดฐานบัวแปดเหลี่ยมซ้อนกัน 3 ชั้น รองรับเรือนธาตุซึ่งมีซุ้มจรนำอยู่ 8 ซุ้ม (ด้าน) ภายในซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นปางลีลาสลับกับปางถวายเนตร เหนือซุ้มเป็นชุดบัวหน้ากระดาน 2 ชั้น รองรับองค์ระฆังเรียวเล็ก ต่อด้วยยอดบัวกลุ่มไม่มีบัลลังก์คั่น ส่วนยอดหักหายไป พระพุทธรูปปูนปั้นที่ประดับในซุ้มจรนำ ได้รับอิทธิพลศิลปะสุโขทัย
นอกจากนี้ยังมีเจดีย์ทรงลังกาวีอีก 3 องค์ ฐานกลมรอบ 22 เมตร สูง 17.50 เมตร ได้รับอิทธิพลจากสิลปะแบบลังกาผสมอู่ทอง ฐานมีลายสลักรูปไก่ขนาดเล็กโดยรอบ (สันนิษฐานว่าเป็นที่มาของชื่อวัด) พร้อมรูปสลักลายเทวดาและยักษ์หน้ากาฬ นอกจากนี้ยังมีเจดีย์ทรงระฆังหงาย 2 องค์ และทรงปรางค์ขอม 1 องค์ ซึ่งทั้ง 3 องค์อยู่ในสภาพทรุดโทรมยอดพังทลายลงมาทั้งหมด (สันนิษฐานว่าคงมีการทำลายเพื่อหาเถ้ากระดูกพระเกจิอาจารย์ที่ฝังอยู่ภายใน เนื่องจากเจดียืทรงนี้มักใช้บรรจุกระดูกพระภิกษุผู้ทรงศีลสมัยทราวดี) ปัจจุบันกรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเจดียืทั้งหมดเป็นดบรารสถานของชาติเมื่อปี พ.ศ. 2468
ศ.เดวิด เดอเลกุวส์ นักโบราณคดี กล่าวว่า บริเวณนี้อาจเป็นที่ตั้งของวัดบรมมาดเตตุวสถาน ตามบันทึกของพ่อค้าชาวจีนที่เข้ามาค้าขายกับสุวรรณภูมิในสมัยทราวดี เนื่องจากอยู่ในบริเวณใกล้กับแม่น้ำตามที่มีการบันทึกไว้ และมีการค้นพบจารึกอักษรพรมสลักคำว่า เตตุ บนกำแพงเจดีย์ ซึ่งแปลความได้ว่า "สถานบรรทม"
ลำดับเจ้าอาวาส
ลำดับเจ้าอาวาส และผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาสวัดไก่เตี้ย เท่าที่พบข้อมูล ดังนี้
{| class="wikitable"
|+
!ลำดับ
!รายนาม
!เริ่มวาระ
!สิ้นสุดวาระ
!หมายเหตุ
|-
|1
|พระอธิการนาค
| -
| -
|เจ้าอาวาส
|-
|2
|เจ้าอธิการรอด
| -
| -
|เจ้าอาวาส, สมัยรัชกาลที่ 5
|-
|2
|พระอธิการน้อย
| -
| -
|เจ้าอาวาส
|-
|4
|พระอธิการแสน สุวณฺโณ
| -
| -
|เจ้าอาวาส 16 ปี, มรณภาพ
|-
|ว่าง
|พระอาจารย์พราหมณ์
| -
| -
|ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส 7 ปี, ลาสิกขา
|-
| rowspan="2" |5
| rowspan="2" |พระครูสุกิจวิจารณ์ (จวน ดอกกุหลาบ ฐิติโก)
|พ.ศ. 2489
|พ.ศ. 2491
|ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
|-
|พ.ศ. 2491
|พ.ศ. 2544
|เจ้าอาวาส, มรณภาพ
|-
|ว่าง
|พระอาจารย์สังข์ ปนาโท
|พ.ศ. 2544
|พ.
491
|พ.ศ. 2544
|เจ้าอาวาส, มรณภาพ
|-
|ว่าง
|พระอาจารย์สังข์ ปนาโท
|พ.ศ. 2544
|พ.ศ. 2544
|ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
|-
|6
|พระครูสุกิจจานุรักษ์ (ชยุตม์ ดอกกุหลาบ อคฺควณฺโณ) ดร.
|พ.ศ. 2544
| -
|เจ้าอาวาส, ปัจจุบัน
|-
|
|
|
|
|
|}
วัดลาดสิงห์
วัดลาดสิงห์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านสระ อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 35 ไร่
เอกสารประวัติวัดที่จัดส่งกรมการศาสนาระบุว่า วัดลาดสิงห์ ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2009 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2494 มีเรื่องเล่าว่า บริเวณนี้คือที่พักทัพของสมเด็จพระนเรศวรมหาราชและสมเด็จพระเอกาทศรถ ก่อนออกสงครามยุทธหัตถีกับพม่า การทำสงครามยุทธหัตถีระหว่างอยุธยากับพม่า มีขึ้นในปี พ.ศ. 2135 ตรงกับเดือนยี่ วันจันทร์แรม 2 ค่ำ ปีมะโรง สถานที่ยังให้น้ำหนักระหว่างอำเภอดอนเจดีย์ สุพรรณบุรีและอำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี ทรงยุทธหัตถีมีชัยชนะพระมหาอุปราชาสิ้นพระชนม์ วันเดียวกันนี้ทรงทราบข่าวว่า พระสุพรรณกัลยา พระพี่นางในสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ที่ถูกจับเป็นตัวประกันที่เมืองพม่านั้นถูกประหารชีวิตเสียแล้ว โดยพระเจ้านันทบุเรง จึงมีพระราชดำริของสมเด็จ
เมืองพม่านั้นถูกประหารชีวิตเสียแล้ว โดยพระเจ้านันทบุเรง จึงมีพระราชดำริของสมเด็จพระนเรศวรเพื่อถวายเป็นพระราชกุศลให้กับสมเด็จพระพี่นางสุพรรณกัลยา ภายหลังวัดได้สร้างพระบรมราชานุสาวรีย์ของสมเด็จพระนเรศวร พระสุพรรณกัลยา และสมเด็จพระเอกาทศรถ
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถเป็นอุโบสถไม้ที่ผสมอิฐปูน สีสันสวยงามและมีอิฐล้อมอยู่รอบ ๆ อุโบสถ ด้านหน้ามีรูปปั้นลายสิงห์คู่ มีใบเสมาหินทรายอยู่ตามทิศต่าง ๆ แต่ส่วนใหญ่แตกหักมากเป็นใบเสมาเรียบไม่มีลวดลายด้านนอกสุดมีกำแพงแก้วก่อล้อมรอบมีทางเข้าเฉพาะด้านหน้า โดยเป็นกำแพงแก้วของเดิมที่ยังไม่ได้มีการบูรณะซ่อมแซม นอกจากนี้ทางด้านหลังอุโบสถ บริเวณภายนอกกำแพงแก้วมีเนินดินปนอิฐขนาดใหญ่ สันนิษฐานอาจเป็นเจดีย์ตั้งอยู่ แต่มีเพียงฐานล่างที่พังทลายจนไม่ทราบรูปทรง ด้านบนมีชิ้นส่วนพระพุทธรูปหินทรายขาว พระเพลา แตกหักวางกองอยู่ จากรูปแบบศิลปกรรมที่ปรากฏสันนิษฐานว่าเป็นงานศิลปะอยุธยา ด้านในเป็นที่ประดิษฐานของ หลวงพ่อดำ ซึ่งเป็นพระพุทธรูปศิลาแลง ปางสะดุ้งมาร (มารวิ
้านในเป็นที่ประดิษฐานของ หลวงพ่อดำ ซึ่งเป็นพระพุทธรูปศิลาแลง ปางสะดุ้งมาร (มารวิชัย) เกตุบัวตูม อายุประมาณ 500 ปี ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2484 และกุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง
รายนามเจ้าอาวาส
* พระถึก
* พระเลียบ
* พระถวิล
* พระสวน
* พระบด
* พระบุญช่วย
* พระประวิทย์
* พระสุนทร
* พระครูเจริญ
* พระใบฎีกาคุณ
* พระครูกิจจาภรณ์ พ.ศ. 2530

อ้างอิง
วัดพระเหลาเทพนิมิต
วัดพระเหลาเทพนิมิต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพนา อำเภอพนา จังหวัดอำนาจเจริญ ตั้งอยู่บนเนื้อที่ 7 ไร่เศษ

วัดพระเหลาเทพนิมิตสร้างเมื่อ พ.ศ. 2254 ในสมัยพระเจ้าท้ายสระ โดยพระครูธิ ภิกษุแก้ว ภิกษุอิน เดิมชื่อ วัดศรีโพธิ์ชยารามคามวดี ได้สร้างโบสถ์และพระประธานเมื่อ พ.ศ. 2263
อุโบสถฐานและผนังก่อด้วยอิฐถือปูน เสาไม้เนื้อแข็ง กลม หลังคามุงด้วยกระดานไม้ใช้เวลาก่อสร้างโบสถ์และพระประธาน 13 ปี 7 เดือน 3 วัน หน้าบันลายเถา ตรงกลางมีรูปราหูกลืนจันทร์ ระหว่างเถามีรูปเทพนมและหนุมาน ประตูลักษณะเป็น 3 ช่อง เป็นซุ้มคล้ายปราสาท ใต้ซุ้มมีพญานาค บันไดทางขึ้นตกแต่งด้วยมกรคาบนาค ภายนอกล้อมรอบด้วยใบเสมาจำนวน 24 ใบ ภายในมีพระพุทธรูปปางมารวิชัยรูปแบบศิลปะลาวสกุลเวียงจันทน์ ซึ่งพระครูธิเจ้าอาวาสให้ภิกษุแก้ว ภิกษุอิน พระซาพรหม เป็นผู้ขัดเกลาหล่อเหลาให้งดงามยิ่ง ชาวบ้านจึงตั้งชื่อว่า พระเหลา พ.ศ. 2441 ท่านเจ้าคุณพระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (จันทร์ สิริจันโท) พระเกจิอาจารย์ชื่อดังของจังหวัดอุบลราชธานี และภาคอีสาน ได้เสริมนามต่อท้ายให้กับองค์พระเ
อาจารย์ชื่อดังของจังหวัดอุบลราชธานี และภาคอีสาน ได้เสริมนามต่อท้ายให้กับองค์พระเป็น "พระเหลาเทพนิมิต" ซึ่งมีความหมายว่า "พระพุทธรูปที่งามคล้ายเหล่าดุจเทวดานิมิตไว้" และได้รับขนานนามว่า พระพุทธชินราชแห่งภาคอีสาน เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นลงรักปิดทอง ปางมารวิชัย สูง 2.70 เมตร หน้าตักกว้าง 2.85 เมตร
หอแจก (ศาลาการเปรียญ) สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2463 มีฐานแอวขันปากพานโบกคว่ำ โบกหงาย หลังคาทรงปั้นหยาหน้าจั่วปีกนก มีมุขบันไดขึ้นด้านหน้าและด้านหลังเบี่ยงซ้ายห้องที่สอง ราวบันไดตกแต่งด้วยปูนปั้นรูปมกรคาบนาคและตัวมอมมีลูกอ่อนภายในศาลาโล่งเสาเป็นเสาก่ออิฐฉาบปูนเสามีบัวที่ฐานและหัวเสา ฝ้าเพดานและเครื่องหลังคาทำด้วยไม้ เชิงชายตกแต่งด้วยไม้ฉลุลาย ยอดและหางปั้นลมตกแต่งด้วยไม้กลึง วัดมีสระน้ำโบราณ ตรงกลางสร้างเป็นหอพระไตรปิฎก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535

อ้างอิง
โรงไฟฟ้าศิลปะ
โรงไฟฟ้าศิลปะ หรือ พิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัยเซี่ยงไฮ้ ( ; ) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัยในเซี่ยงไฮ้ ตั้งอยู่ในโรงไฟฟ้าเก่า เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัยที่ดำเนินการโดยรัฐแห่งแรกของจีน ค่าใช้จ่ายในการแปลงอาคาร 64 ล้านดอลลาร์ซึ่งออกโดยรัฐบาลเทศบาลนครเซี่ยงไฮ้ พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่บนพื้นที่จัดงานเอ็กซ์โป 2010 และตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันตกของแม่น้ำหวงผู่ (ผู่ซี) เปิดในปี 2555 โดยมีนิทรรศการศิลปะร่วมสมัยจากศูนย์ศิลปะและวัฒนธรรมปงปีดู (Centre Pompidou) ซึ่งเป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัยที่รู้จักกันดีที่สุดของปารีส ในชื่อนิทรรศการ Electric Fields, Surrealism and Beyond ผู้กำกับศิลป์คือ Li Xu รองผู้กำกับคือ Gong Yan ผู้เคยเป็นบรรณาธิการของนิตยสารโลกศิลปะ (Art World
ประวัติ
ในปี พ.ศ. 2440 รัฐบาลชิงได้ก่อตั้งโรงงานไฟฟ้า Nanshi Electric Light ที่ท่าเรือ Shiliupu Old Taiping Wharf ในปี พ.ศ. 2498 ได้มีการตั้งชื่อโรงไฟฟ้า Nanshi ในปี 2550 โรงไฟฟ้า Nanshi ทั้ง 3 แห่งหยุดดำเนินการ จากนั้นโครงการฟื้นฟูก็เริ่มขึ้น โดยเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2552 โครงการบูรณะใหม่ได้เสร็จสิ้นลง ความสูงเดิมของอาคารยังคงไม่เปลี่ยนแปลง โครงสร้างสี่ชั้นเดิมถูกดัดแปลงเป็นโครงสร้างแปดชั้น และถูกใช้เป็นอาคารศาลาจัดแสดงในชื่อ ศาลาเมืองแห่งอนาคต (Urban Future Pavilion) ในช่วงงานเซี่ยงไฮ้เวิลด์เอ็กซ์โป 2010
หลังงานเอ็กซ์โป 2010 ศาลาเมืองแห่งอนาคต ยังคงถูกเก็บรักษาไว้เป็นหนึ่งในห้าศาลาหลัก (ที่ไม่ถูกทุบทิ้ง) เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2554 คณะกรรมการเทศบาลนครเซี่ยงไฮ้แห่งพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีนและรัฐบาลเทศบาลนครเซี่ยงไฮ้ได้ตัดสินใจเปลี่ยนศาลาเมืองแห่งอนาคต ให้เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัยเซี่ยงไฮ้

เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2555 พิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัยเซี่ยงไฮ้ และพิพิธภัณฑ์ศิลปะจีน (วังศิลปะจีน) ซึ่งดัดแปลงจากอาคารศาลาจีนจากงานเอ็กซ์โป ได้เปิดขึ้นพร้อมกัน ในเวลาเดียวกันกับการเปิดการแสดงเซี่ยงไฮ้เบียนนาเล่ครั้งที่ 9 (Regeneration—The 9th Shanghai Biennale 2012) ที่ใช้สถานที่แสดงร่วมกันทั้งสองแห่ง
ตั้งแต่ปี 2555 สถานที่จัดงานเซี่ยงไฮ้เบียนนาเล่ (Shanghai Biennale) ได้ย้ายจากพิพิธภัณฑ์ศิลปะเซี่ยงไฮ้เดิมไปเป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัยเซี่ยงไฮ้

อ้างอิง
วัดบางปลา (จังหวัดนครปฐม)
วัดบางปลา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางปลา อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม พื้นที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 37 ไร่ 2 งาน 53 ตารางวา อาณาเขตที่ติดต่อ ด้านทิศเหนือ จดคลองบางปลา (คลองท่าสารบางปลา) ทิศใต้ จดที่ดินเลขที่ 10 ทิศตะวันออก จดแม่น้ำนครชัยศรี (แม่น้ำท่าจีน) ทิศตะวันตก จดคลองบางปลา
วัดบางปลาตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2272 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2377 ประวัติการสร้างวัด ไม่สามารถค้นหาได้ว่าใครเป็นผู้สร้าง เนื่องจากอยู่ติดกับคลองบางปลา จึงเรียกชื่อวัดตามท้องที่นั้น ในนิราศสุพรรณก็มีการกล่าวถึงพื้นที่บริเวณนี้ด้วย เสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารของวัดมีความเก่าแก่ มีลักษณะแบบศิลปะอยุธยาตอนปลายช่วงต้นรัตนโกสินทร์ วิหารหลวงพ่อทั้ง 7 ซึ่งเป็นอดีตเจ้าอาวาสวัดบางปลา และกุฏิ 3 หลัง หอฉัน 1 หลัง

วัดบางปลาเป็นหนึ่งใน 6 ของสถานที่สำคัญ ที่เกี่ยวเนื่องด้วยพระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) เป็นสถานที่เผยแผ่วิชชาธรรมกายครั้งแรกของท่าน หลังจากบรรลุธรรม
รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อสงค์ 
* หลวงพ่อเสม 
* หลวงพ่อทรัพย์ 
* พระครูเมธีธรรมคุต (ทิม) พ.ศ. 2464 
* พระปลัด ยิ้ม พ.ศ. 2464–2478 
* พระสมุห์ สงวน พุทฺธสโร พ.ศ. 2479–2495 
* พระอธิการอรุณ ศรีทองแย้ม พ.ศ. 2495–2500 
* พระครูจิรวัสโสภณ (ตี๋ จนฺทโสภณ) พ.ศ. 2500–2540 
* พระครูปิยธรรมพิมล (สมควร ปิยํกุโร) พ.ศ. 2540

อ้างอิง
วัดสุวรรณาราม (จังหวัดนครปฐม)
วัดสุวรรณาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม

ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่เริ่มมีการขุดคลองมหาสวัสดิ์เชื่อมต่อคลองบางกอกน้อยกับแม่น้ำนครชัยศรี เส้นทางนี้เป็นเส้นทางเสด็จไปนมัสการองค์พระปฐมเจดีย์ และได้สร้างวัดนี้เมื่อ พ.ศ. 2424 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2473
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถได้สัดส่วนสวยงาม บริเวณประตูจะมีรูปครุฑ และบริเวณภายในประดิษฐานพระพุทธรูป คือ พระพุทธสุวรรณบวรรังษี ชาวบ้านมักมาบนบานศาลกล่าว หากสำริดผล จะแก้บนด้วยประทัด และศาลาสร้างด้วยไม้เต็ง ทรงไทยโบราณ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2507 ปัจจุบันยังอยู่สภาพที่สมบูรณ์ สามารถใช้งานได้อย่างอเนกประสงค์
วัดสุวรรณารามมีเกจิอาจารย์ คือ หลวงปู่ดี สุวัณโณ ท่านได้เริ่มทะนุบำรุงวัดและอุโบสถซึ่งมีพระพุทธสุวรรณ บวรรังสี ซึ่งเป็นพระพุทธรูปที่ศักดิ์สิทธิ์ สร้างอุโบสถ ก่อสร้างโรงเรียน และได้สร้างวัตถุมงคล กล่าวกันว่าเมื่อ โรงงานตุ๊กตาเคเดอร์ ที่ไฟไหม้จนมีคนตายมาก แต่มีบางคนห้อยแหรียญหลวงปู่ดี กระโดดจากตึกลงมาไม่เป็นอะไร และอีกหลายครั้ง ที่รถไฟชนจนรถพังยับ แต่คนในรถ กลับบาดเจ็บไม่เท่าไร

อ้างอิง
วัดชัยมังคลาราม
วัดชัยมังคลาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพืชอุดม อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่วัด 10 ไร่ พื้นที่วัด เป็นที่ราบ อยู่ริมคลองน้ำท่วมในฤดูฝนน้ำหลากมาก ทิศตะวันตกติดต่อกับคลองสิบสอง
วัดชัยมังคลารามตั้งเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2448 เจ้าของที่ดินเดิมเป็นชาวคริสต์ ชาวบ้านได้บริจาคทรัพย์ร่วมใจกันซื้อที่ดินดังกล่าวแล้วสร้างวัดขึ้นมาถือว่าเป็นชัยมงคลที่ดี จึงได้ขนานนามว่า "วัดชัยมังคลาราม" ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดการเรียนการสอนโรงเรียนแผนกธรรมทุกปี นอกจากนี้ยังได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาล พร้อมกับบ้านพักครูตั้งอยู่ในที่ดินของวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2476 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2477 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2543
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ (หลักแรก) สร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 ลักษณะทรงไทยแบบโรงนา กว้าง 7 เมตร ยาว 13 เมตร กุฏิสงฆ์จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ ศาลาประชาคม รั้วกำแพงรอบวัด วัดชัยมังคลารามมีปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธรูปปางมารวิชัย และมีอยู่ที่ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ (หลังใหม่)

อ้างอิง
วัดบัวสุวรรณประดิษฐ์
วัดบัวสุวรรณประดิษฐ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลระแหง อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื่อที่ 154 ไร่ 3 งาน 84 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 2 แปลง โฉนดเลขที่ 749 ทางทิศเหนือของวัดติดต่อกับลำคลองมหาโยธา พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบต่ำ

วัดบัวสุวรรณประดิษฐ์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2460 โดยมีนายบุญ นางสำเภา บัวสุวรรณ เป็นผู้ถวาย เรียกว่า วัดใหม่ตาบุญ ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดบัวสุวรรณประดิษฐ์" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2522 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 27 เมตร ยาว 43 เมตร ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2470
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6.50 เมตร ยาว 26 เมตร กุฏิสงฆ์จำนวน 9 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ หอระฆัง และฌาปนสถาน ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระประธานในอุโบสถ

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการบุญมี บัวสุวรรณ
* พระอธิการถนอม บัวสุวรรณ
* พระอธิการสุมนต์ ทองเผือก พ.ศ. 2479–2485 
* พระครูพินิจศีลขันธ์ พ.ศ. 2490–2528 
* พระครูสิริบุญสถิต พ.ศ. 2529–

อ้างอิง
วัดธรรมานันทาราม
วัดธรรมานันทาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ที่คลองซอยที่ 7 ฝั่งตะวันออก หมู่ 13 ในตำบลลำลูกกา อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี ปัจจุบันมีพระอธิการประสิทธิ์ รตนาโก ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดธรรมานันทารามสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2546 ในเขตที่ดินเอกชนโดยมีพื้นที่ 10 ไร่เศษ ซึ่งนางสุกริม คำผลศิริ เจ้าของที่ดินได้ยกที่ดินให้สร้างวัดแห่งนี้ สำหรับผู้ขออนุญาตสร้างวัด คือ นางสุจิภา แต้ตระกูล ขนานนามวัดว่า "วัดธรรมานันทาราม" โดยสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณสังวรทรงประทานนามวัด
อาคารเสนาสนะที่สำคัญภายในวัด ได้แก่ กุฏิสงฆ์ชั้นเดียว 6 หลัง กุฏิ 2 ชั้นของเจ้าอาวาส 1 หลัง เจดีย์ และศาลาการเปรียญ 1 หลัง ที่วัดจะมีพระสงฆ์จำพรรษาอยู่ 10 รูป

อ้างอิง
วัดเขาทุเรียน
วัดเขาทุเรียน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขาพระ อำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก

วัดเขาทุเรียนสร้างขึ้นโดยชาวมอญ แล้วบูรณปฏิสังขรณ์โดยกลุ่มชนชาวลาวเวียงจันทน์ ที่อพยพเข้ามาในช่วงต้นกรุงรัตนโกสินทร์ ปรากฏหลักฐานจดทะเบียนสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2330 มีชื่อเดิม คือ วัดหัวเขา เพราะวัดอยู่ตรงกับส่วนหัวของพื้นที่เขา ซึ่งติดต่อกันหลายลูก ได้แก่ เขาทุเรียน เขาฝาละมี เขาแท่น เป็นต้น ต่อมาชาวบ้านเห็นว่าบริเวณเหนือวัดเขาขึ้นไป มีต้นทุเรียนจำนวนมาก จึงตั้งชื่อเป็น "วัดเขาทุเรียน" ในสมัยหลวงพ่อปุ้ยเป็นเจ้าอาวาส ได้ให้ญาติโยมแปรรูปไม้ ทุเรียนป่า มาทำฝากุฏิ จากนั้นท่านได้ปลูกไม้สักขึ้นทดแทนทุเรียนป่าที่ตายไปจำนวนมาก
อุโบสถหลังเก่า ปัจจุบันเป็นวิหาร วัดมีมณฑป ประดิษฐานรอยพระพุทธบาท พระโพธิสัตว์กวนอิม พระแก้วมรกต พระพุทธชินราช และพระสังกัจจายน์ ซึ่งตั้งอยู่บนไหล่เขาเหนือโบสถ์เก่าขึ้นไป 100 เมตร ศาลาใหญ่สร้างไว้บนยอดเขาทุเรียน จนเมื่อ พ.ศ. 2539 ทางวัดเขาทุเรียนว่างเจ้าอาวาสลง ชาวบ้านจึงได้นิมนต์ พระใบฎีกาประเชิญ จากวัดโพธิ์งามมาเป็นเจ้าอาวาส ท่านได้บูรณปฏิสังขรณ์เสนาสนะต่าง ๆ รวมถึงทาสีชมพูสดใสตามเสนาสนะต่าง ๆ

อ้างอิง
เทซีฟอน
เทซีฟอน ( , ; เปอร์เซียกลาง: 𐭲𐭩𐭮𐭯𐭥𐭭 tyspwn หรือ tysfwn; ; , ; ) เป็นเมืองโบราณริมฝั่งตะวันออกของแม่น้ำไทกริส ตั้งอยู่ห่างจากกรุงแบกแดดปัจจุบันไปทางตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 35 กิโลเมตร ก่อตั้งขึ้นเมื่อ 120 ปีก่อนคริสต์ศักราช เทซีฟอนทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิอิหร่านในสมัยจักรวรรดิพาร์เธียและจักรวรรดิซาเซเนียนมานานกว่า 800 ปี เทซีฟอนเป็นเมืองหลวงในฤดูหนาวของจักรวรรดิซาเซเนียนจนกระทั่งมุสลิมพิชิตเปอร์เซียเมื่อ 651 ปีก่อนคริสตศักราช

อ้างอิง
บรรณานุกรม
* M. Streck, Die alte Landschaft Babylonien nach den arabischen Geographen, 2 vols. (Leiden, 1900–1901).
* M. Streck, "Seleucia und Ktesiphon," Der Alte Orient, 16 (1917), 1–64.
* A. Invernizzi, "Ten Years Research in the al-Madain Area, Seleucia and Ctesiphon," Sumer, 32, (1976), 167–175.
* Luise Abramowski, "Der Bischof von Seleukia-Ktesiphon als Katholikos und Patriarch der Kirche des Ostens," in Dmitrij Bumazhnov u. Hans R. Seeliger (hg), Syrien im 1.-7. Jahrhundert nach Christus. Akten der 1. Tübinger Tagung zum Christlichen Orient (15.-16. Juni 2007). (Tübingen, Mohr Siebeck, 2011) (Studien und Texte zu Antike und Christentum
07). (Tübingen, Mohr Siebeck, 2011) (Studien und Texte zu Antike und Christentum / Studies and Texts in Antiquity and Christianity, 62),
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
แหล่งข้อมูลอื่น

* Ctesiphon and Taq Kasra photo gallery
* Ctesiphon Exhibition by the Islamic Art Museum at the Pergamon Museum in Berlin in 2016 (Video)
* Livius.org: Ctesiphon 
* Ctesiphon (profile at the Metropolitan Museum of Art)
วัดสีสะเกด
วัดสีสะเกด ( ) เดิมเป็นวัดหลวง ตั้งอยู่ในเวียงจันทน์ ประเทศลาว ติดกับหอคำ พระราชวังหลวงของกษัตริย์ลาวสมัยก่อน สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2361 โดยเจ้าอนุวงศ์ จากการบูรณะวัดเก่าแห่งหนึ่งและจัดสร้างพระอุโบสถหลังใหม่ ชื่อใหม่ของวัดเป็นการนำเอาคำว่า "สี" หรือ "ศรี" ไปใช้เป็นอุปสรรค (Prefix) นำหน้าชื่อของวัดสระเกศราชวรมหาวิหาร แห่งกรุงรัตนโกสินทร์
อุโบสถและหอไตรได้รับอิทธิพลมาจากศิลปะรัตนโกสินทร์อย่างมาก เป็นวัดที่ไม่ได้ถูกทำลายจากการบุกรุกของสยาม อาจเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้วัดสีสะเกด รอดพ้นจากการเผาทำลายจากสยาม อุโบสถแบบเวียงจันทน์ที่มีหลังคาด้านข้างยกสูง แตกต่างไปจากหลังคาที่เตี้ยเลียบพื้นตามแบบหลวงพระบางและเชียงขวาง โดยรอบปรากฏพาไลซึ่งคล้ายคลึงอย่างมากกับอุโบสถในศิลปะรัตนโกสินทร์หลายแห่ง ซุ้มประตูและหน้าต่างเป็นทรงมณฑปซึ่งคล้ายคลึงกับอุโบสถวัดพระศรีรัตนศาสดารามในกรุงเทพ แต่หลังคาตามแบบล้านช้าง กระเบื้องที่ไม่เคลือบสี มีช่อฟ้าหรือปราสาทยอดที่กึ่งกลางสันหลังคาตามแบบล้านช้าง ระเบียงคดโดยรอบ ซึ่งเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูป ที่มีพุทธลักษณ์เหมือนกัน รุ่นเดียวกัน มีขนาดเท่าคนจริง จำนวน 120 อ
ฐานพระพุทธรูป ที่มีพุทธลักษณ์เหมือนกัน รุ่นเดียวกัน มีขนาดเท่าคนจริง จำนวน 120 องค์ ภาพเขียนฝาผนังในพระอุโบสถได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์เมื่อ พ.ศ. 2557
อาโป้ง
อาโป้ง มาจากภาษามลายูถิ่นคำว่า อาปม ( ), อาปง , อาปัมมานิซ ( อักษรยาวี: اڤم مانيس) เป็นที่รู้จักในฐานะอาหารพื้นเมืองของจังหวัดภูเก็ต ได้รับอิทธิพลจากประเทศมาเลเซีย โดยมีแป้งข้าวเจ้าหมักและกะทิเป็นผสมหลัก มีถิ่นกำเนิดจากอินเดียใต้ พบได้ทั่วไปในรัฐเกรละ และรัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย และประเทศศรีลังกา ในปี พ.ศ. 2555 ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมของประเทศมาเลเซีย นิยมรับประทานในมื้อเช้าหรือมื้อเย็น

ที่มา
คำว่า อาโป้ง ที่ชาวภูเก็ตใช้เรียกชื่อขนม มีที่มาจากภาษามลายู Apom หรือ Apong โดยภาษามลายูรับมาจากภาษา (Āppam) ผ่านชาวอินเดียที่อพยพมาใช้แรงงานในคาบสมุทรมลายูในอดีต เดิมที่อาโป้งในแบบฉบับดังเดิมของอินเดียเป็นอาหารคาว มีส่วนผสมของนมข้าวและกะทิผสมกัน ทิ้งให้ยีสต์ขึ้นแล้วจึงนำไปใส่หลุมกระทะ รับประทานคู่กับแกงกะหรี่ เป็นอาหารที่ได้รับความนิยมทานเป็นมื้อเช้าอย่างมากในอินเดียใต้ เมื่อขนมชนิดนี้ได้ถูกเผยแพร่มาสู่คาบสมุทรมลายู ได้มีการปรับเปลี่ยนรสชาติให้ถูกปากคนท้องถิ่นได้การผสมน้ำตาลลงไป ทำให้อาโป้งกลายเป็นขนมหวานที่นิยมรับประทานในภาคใต้ของประเทศไทย, ประเทศมาเลเซีย และประเทศสิงคโปร์

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาเซี่ยงไฮ้
พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาเซี่ยงไฮ้ ( ; สำเนียงเซี่ยงไฮ้: Zånhae Zyzoe Pohvehguoe; ) เป็นพิพิธภัณฑ์ในเมืองเซี่ยงไฮ้ที่จัดแสดงประวัติศาสตร์ธรรมชาติ และเป็นพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ธรรมชาติที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศจีน

เดิมตั้งอยู่ในอาคารตลาดการค้าฝ้ายเซี่ยงไฮ้ ต่อมาในปี พ.ศ. 2558 พิพิธภัณฑ์ถูกย้ายไปยังอาคารที่สร้างขึ้นใหม่ในสวนประติมากรรมจิ้งอาน
ที่ตั้ง
พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาเซี่ยงไฮ้ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2499 และจัดแสดงภายในอาคารตลาดการค้าฝ้ายเซี่ยงไฮ้ (Shanghai Cotton Exchange Building) ซึ่งเป็นอาคารเก่าแบบอังกฤษที่สร้างตั้งแต่ปี พ.ศ. 2466 ต่อมาถูกย้ายไปที่ทำการใหม่ เลขที่ 260 ถนนหยานอานตะวันออก ในเขตหวงผู่ ใกล้กับแยกตัดถนนเหอหนานใต้ อาคารได้รับการขึ้นทะเบียนให้เป็นอาคารมรดกทางวัฒนธรรมโดยรัฐบาลเทศบาลเซี่ยงไฮ้ในปี พ.ศ. 2537 อย่างไรก็ตามถูกบดบังทัศนียภาพจากถนนยกระดับหยานอาน ที่ถูกสร้างขึ้นภายในระยะไม่กี่เมตรหน้าอาคาร
ในปี พ.ศ. 2558 พิพิธภัณฑ์ถูกย้ายไปยังอาคารที่สร้างขึ้นใหม่ขนาด 40,000 ตารางเมตร ภายในสวนประติมากรรมจิ้งอาน (Jing'an Sculpture Park) ร่วมออกแบบโดยบริษัทสถาปนิกเพอร์กินแอนด์วิลล์ (Perkins and Will Architects) จากสหรัฐ และสถาบันการออกแบบสถาปัตยกรรมและการวิจัยของมหาวิทยาลัยถงจี้ ในวงงบประมาณ 1.3 พันล้านหยวน
สิ่งจัดแสดงและนิทรรศการ
พิพิธภัณฑ์มีสิ่งจัดแสดงและสะสมจำนวนมากกว่า 240,000 ชิ้น ได้แก่ ต้วอย่างสัตว์ 62,000 ชิ้น, ต้วอย่างพืช 135,000 ชิ้น, ต้วอย่างซากโบราณยุคหิน 1,700 ชิ้น และต้วอย่างหินแร่ 1,700 ชิ้น ซึ่งซากสิ่งมีชีวิตจำนวนมากเป็นชนิดที่หายากหรือเป็นชนิดเฉพาะถิ่นที่พบในประเทศจีนเท่านั้น เช่น ช้างแมมมอธแม่น้ำหวง, ซาลาแมนเดอร์ยักษ์, แพนด้ายักษ์, แอลลิเกเตอร์จีนจากแม่น้ำแยงซี

ซากดึกดำบรรพ์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดคือ ซากของมาเมนชีซอรัส (Mamenchisaurus hochuanensis) จากมณฑลเสฉวน ซึ่งสูงเท่าตึก 4 ชั้น และซากอื่นที่น่าสนใจเช่น มัมมี่

อ้างอิง
วัดลานคา (จังหวัดนครปฐม)
วัดลานคา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนตูม อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 26 ไร่ 1 งาน 58 ตารางวา
วัดลานคาตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2460 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2470 โดยมีนายไกวกับนายรอด ถวายที่ดินสร้างวัด ได้สร้างเป็นสำนักสงฆ์ก่อนโดยมีหลวงตาพุกเป็นผู้ดูแล ต่อมาหลังหลวงตาพุกมรณภาพ พระภิกษุแผ้วเป็นผู้ดูแลต่อ โดยมีนายปาน อารมณ์ชื่น เป็นมรรคทายก จนในที่สุดได้ถมที่เพื่อทำการสร้างอุโบสถ แล้วได้เกิดน้ำหลาก น้ำท่วมจำนวนมาก มีกอหญ้าคามาติดที่โคกโบสถ์ และบริเวณใกล้วัดมีหนองน้ำใหญ่อยู่ทางทิศใต้ ชื่อ หนองคาหญ้า ชาวบ้านจึงเรียกชื่อวัดว่า วัดหนองคาหญ้า บ้าง วัดลานคา บ้าง จนในที่สุดได้ชื่อวัด "วัดลานคา" แลถือว่าหญ้าคาเป็นที่ที่พระพุทธเจ้ารองนั่งเวลาตรัสรู้
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่า สร้างเมื่อ พ.ศ. 2463 ได้ชำรุดทรุดโทรมมากจึงสร้างอุโบสถหลังใหม่ ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2531 วิหารหลังเล็กสร้างเมื่อ พ.ศ. 2531 ประดิษฐานหลวงพ่อพระพุทธพิชิตมารา กุฏิสงฆ์เป็นทรงไทยยอดแหลม และกุฏิเจ้าอาวาสทรงไทย 2 ชั้น และศาลาการเปรียญหลังใหญ่ มีศาลาหลังเล็กต่อกัน

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการสงัด สิทฺธิลาโภ 
* พระครูถาวรศีลวัตร (พรหม ถาวรสีโล)

อ้างอิง
วัดสว่างอารมณ์ (อำเภอบางเลน)
วัดสว่างอารมณ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนราภิรมย์ อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ทั้งหทด 104 ไร่ 3 งาน 42 ตารางวา
วัดสว่างอารมณ์เดิมมีชื่อว่า วัดคลองแขก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2425 ที่ตั้งเดิมเป็นพื้นทีป่า มีพืชพรรณนานสมบูรณ์ เจ้าของเดิมคนแรกเป็นของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ายุคลทิฆัมพร กรมหลวงลพบุรีราเมศวร์ ได้ตกทอดมาถึงคนสุดท้ายคือ นายจุ่น ทังสุบุตร ได้มอบให้เป็นธรณีสงฆ์ ประชากรในบริเวณนั้น ได้ตั้งบ้านเรือนกระจัดกระจายและประกอบอาชีพเกษตรกรรม เป็นส่วนใหญ่ มีหลายชนชาติ หลายเผ่าพันธุ์ มีทั้ง ไทย จีน และแขก โดยแขกสมัยนั้นทำการขุดคลองเพราะว่าในพื้นที่นั้นเป็นที่ดอน จึงได้ชื่อว่า คลองแขกหัวโต อาจจะเป็นไปได้ว่าคนแขกสมัยนั้นโผกหัวจนหัวโต ได้ขอตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2451 จากนั้นได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดสว่างอารมณ์" เมื่อ พ.ศ. 2481
อุโบสถเริ่มก่อสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2425 เป็นอุโบสถมหาอุด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2429 ต่อมาพระอธิการชุ่ม เตชธมโม ได้ทำการซ่อมแซมตลอดมา และต่อมาพระครูโสภณสาโรภาส ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสได้เริ่มสร้างอุโบสถหลังใหม่เพื่อทดแทนหลังเก่าที่ชำรุดและทรุดโทรมไปมากและได้พัฒนาวัดตั้งแต่ พ.ศ. 2539 ช่างหลวงเป็นผู้ออกแบบ มีซุ้มประตูและหน้าต่างเป็นยอดพระมหามงกุฎ ส่วนหลังคาอุโบสถ ใช้กระเบื้องสีเดียวกับพระอุโบสถวัดพระศรีรัตนศาสดาราม ภายในมีรูปจิตรกรรมโดยฝีมือช่างหลวง ภายในอุโบสถประดิษฐานหลวงพ่อพุทธสิทธิ ปางสะดุ้งมาร มีหน้าตักขนาด 30 นิ้ว
รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงปู่จันทร์ 
* พระอาจารย์ล้อม 
* พระอาจารย์ช่วง 
* พระอาจารย์ชุ่ม 
* พระอาจารย์บุญธรรม 
* พระอธิการบุญเกิด พ.ศ. 2515–2522 
* พระอาจารย์สืบ พ.ศ. 2522–2523
* พระอธิการผืน ทีปงกโร พ.ศ. 2523–2526 
* พระอธิการสมบัติ อรุโณ พ.ศ. 2526–2538 
* พระครูโสภณสาโรภาส พ.ศ. 2538–

อ้างอิง
วัดป่าเลิศธรรมนิมิต
วัดป่าเลิศธรรมนิมิต เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงทองหลาง อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี

ประวัติ
วัดป่าเลิศธรรมนิมิต เป็นวัดป่าสร้างใหม่ตามดำริเจ้าประคุณสมเด็จพระญาณวชิโรดม (หลวงพ่อวิริยังค์ สิรินฺธโร) ได้รับการตั้งวัดเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 โดยมีคหบดีผู้มีจิตศรัทธา คือ คุณชัยวัฒน์ อนันควานิช (คุณไบรอัน) ผู้ถวายที่ดินและสร้างถวายร่วมกับประชาชนและคณะศิษยานุศิษย์ มีเนื้อที่ของวัดทั้งหมด 10 ไร่
วัดป่าเลิศธรรมนิมิตเป็นวัดที่ 20 ที่พระอาจารย์หลวงพ่อวิริยังค์ สิรินฺธโร ได้สร้างขึ้นในบวรพุทธศาสนา และได้ให้คำปรึกษารวมถึงออกแบบร่วมกับคุณไบรอัน โดยท่านได้เดินทางมาดูการก่อสร้างตลอด ตั้งแต่การสำรวจที่ดิน ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2559 จนถึงการวางศิลาฤกษ์อาคารเรียนสถาบันพลังจิตตานุภาพ สาขา 186 เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2560 และท่านได้เดินทางมาดูการก่อสร้างด้วยตัวท่านเองอีกหลายครั้ง ตั้งแต่การสร้างอาคารเรียน ศาลาธรรม กุฏิ ลานธรรม พื้นที่ลานกิจกรรม จนถึงขณะนี้ก็ได้ทำเรื่องยื่นขอจดตั้งเป็นวัดที่ถูกต้องตามกฎหมาย และมาในวันนี้ก็ได้เริ่มการวางศิลาฤกษ์อุโบสถ ซึ่งคุณไบรอันก็ได้ออกทุนลงแรงดำเนินการเป็นเจ้าภาพค่าใช้จ่ายทั้งหมด
สถาปัตยกรรม
วัดป่าเลิศธรรมนิมิตมีสถาปัตยกรรมแบบไทยผสมยุโรป เป็นศิลปะร่วมสมัย ต้นไม้นานาพันธุ์ เป็นวัดป่าสายพระกรรมฐานสมัยหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต ผู้เป็นปรมจารย์ทางด้านวิปัสสนากรรมฐาน ภายในวัดจะมีการแบ่งพื้นที่อย่างชัดเจน อาทิ เขตสังฆาวาส เขตพุทธาวาส และเขตฆราวาส นอกจากนี้ยังมีสิ่งปลูกสร้าง ประกอบด้วย อุโบสถ ศาลา กุฏิ ห้องเรียนสมาธิ ห้องพักผู้ปฏิบัติธรรม สถานที่สำหรับปฏิบัติธรรมนั่งสมาธิภาวนา และมีพระประธานประจำอุโบสถ นามว่า พระพุทธสิริโสภณ

ลำดับเจ้าอาวาส
*พ.ศ. 2563 เจ้าประคุณสมเด็จพระญาณวชิโรดม (วิริยังค์ สิรินฺธโร) เป็นผู้รักษาการเจ้าอาวาส วัดป่าเลิศธรรมนิมิต ซึ่งได้รับแต่งตั้งในวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2563
*พ.ศ. 2564 พระปลัดพีระพงษ์ พฑฺฒนิโก เป็นผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส วัดป่าเลิศธรรมนิมิต
*พ.ศ2566 พระครูสังฆรักษ์ทำนุ จิตฺตวโร เป็นเจ้าอาวาส วัดป่าเลิศธรรมนิมิต

กิจกรรมตลอดทั้งปี
ปัจจุบันวัดป่าเลิศธรรมนิมิต มีพระจำพรรษาในปีพุทธศักราช 2564 จำนวนพระภิกษุ 7 รูป และสามเณร 1 รูป ซึ่งทางวัดมีการจัดปฏิบัติธรรม จัดอบรมสมาธิตลอดทั้งเดือน เป็นการปฏิบัติธรรม หลักสูตรนิรสาสมาธิ ถือศีล 8 ระยะเวลา 3 วัน 2 คืน โดยมีการปฏิบัติเดินจงกรม นั่งสมาธิ ทำวัตรสวดมนต์เช้า-เย็น ปัดกวาดเสนาสนะ ทำบุญตักบาตร สวดมนต์พระปริตร ถวายสังฆทาน เป็นต้น

อ้างอิง
วัดดอกไม้ (จังหวัดปทุมธานี)
วัดดอกไม้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเตย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 18 ไร่ 2 ตารางวา ด้านทิศตะวันออกติดต่อกับแม่น้ำเจ้าพระยา ปัจจุบันมี พระปลัดวิรัตน์ อวิปุโล ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดดอกไม้สร้างเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2471 โดยมีนายดอกไม้ ลางคุณเสน เป็นผู้ถวายที่ดิน และนายมาลิ ดำเนินการสร้างวัดขึ้นในนาม "วัดดอกไม้" เพื่อเป็นเกียรติอนุสรณ์แก่นายดอกไม้ ลางคุณเสน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2485
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มริมแม่น้ำเจ้าพระยา ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ ศาลาท่าน้ำ ปูชนียวัตถุมี พระประธานในอุโบสถ

อ้างอิง
วัดดาวเรือง (จังหวัดปทุมธานี)
วัดดาวเรือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางพูด อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี ปัจจุบันมี พระครูประทีปธรรมนันท์ (วิน) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดดาวเรืองสร้างเมื่อ พ.ศ. 2423 โดยมีนายดาวเรืองกับญาติมิตรเป็นผู้ถวายที่ดินและได้ดำเนินการสร้างวัดและได้ขนานนามว่า "วัดดาวเรือง" เพื่อเป็นเกียรติ เป็นอนุสรณ์และศักดิ์ศรีแก่นายดาวเรืองผู้สร้างวัดนี้ ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอน พระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2495 ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนสอนระดับประถมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ ตั้งแต่ พ.ศ. 2467 เป็นที่ตั้งสถานีอนามัยประจำตำบลและหอกระจายข่าวสาร
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม น้ำท่วมในฤดูน้ำหลาก อยู่ริมคลองน้ำอ้อม ด้านตะวันออกของแม่เจ้าพระยาสายเดิม มีอาคารเสนาสนะถาวรวัตถุต่าง ๆ ดังนี้ อุโบสถ ลักษณะทรงไทย เป็นคอนกรีตเสริมเหล็กก่ออิฐถือปูน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2531 กุฎิสงฆ์คอนกรีตเสริมเหล็กก่ออิฐถือปูนและทำด้วยไม้สักและไม้เนื้อแข็ง ส่วนกุฏิเจ้าอาวาส ลักษณะทรงไทยสามมุข มีช่อฟ้าใบระกา หอเจริญพระพุทธมนต์ หอฉันลักษณะทรงไทยสามมุข ฌาปนสถาน ศาลาการเปรียญ ศาลาฌาปนสถาน (ศาลาปัญญาพลคุณ) ศาลาอเนกประสงค์ (ศาลาสุวรรณอุดมคุณ) หอระฆัง หอกลอง ศาลาท่าน้ำทำด้วยไม้เนื้อแข็งและคอนกรีตเสริมเหล็ก ปูชนียวัตถุของวัด ได้แก่ พระศรีอริยเมตตรัย พระพุทธโสธรจำลองในวิหาร พระพุทธรูปศิล
ปูชนียวัตถุของวัด ได้แก่ พระศรีอริยเมตตรัย พระพุทธโสธรจำลองในวิหาร พระพุทธรูปศิลปะรัตนโกสินทร์ พุทธศตวรรษที่ 24 จำนวน 8 องค์ หม้อกรักและธรรมาสน์ประดับมุก
วัดดาวดึงษ์ (จังหวัดปทุมธานี)
วัดดาวดึงษ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาในตำบลบ้านใหม่ อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินที่ตั้งวัดเนื้อที่ 11 ไร่ โฉนดที่ดินเลขที่ 31897 ปัจจุบันมีเจ้าอาวาส คือ พระมหาประทีป กิตฺติสมฺปนฺโน ปธ.4
วัดดาวดึงษ์ สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นมาเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2420 เป็นวัดของชาวรามัญ จากคำเล่าขานสืบต่อกันมาว่า ในท้องถิ่นย่านตำบลบ้านใหม่แห่งนี้เดิมทีเป็นแหล่งพำนักพักพิงของชาวบ้านรามัญ ที่อพยพเข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารพระมหากษัตริย์ไทย ชาวรามัญเหล่านั้น เมื่อลงหลักปักฐานรวมตัวกันอยู่เป็นชุมชนมีความสุขสบายตามอัตภาพ ได้ร่วมแรงร่วมใจกันสร้างวัดขึ้นมา กาลเวลาผ่านไปนานเข้าๆจากชุมชนเล็ก ๆ ก็กลายเป็นชุมชนใหญ่ เริ่มแรกเป็นเพียงสำนักสงฆ์ จากนั้นได้ยกฐานะเป็นวัด โดยขนานกันว่า "วัดดาวดึงษ์" ซึ่งเป็นชื่อของสวรรค์ชั้นที่ 2
วัดดาวดึงษ์ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498 ลำดับเจ้าอาวาสรูปแรกเท่าที่ทราบจากปากคำบอกต่อกันมาว่าชื่อ พระอธิการตูบ
ก่อนหน้านี้จักมีเจ้าอาวาสอีกหรือไม่ ไม่มีไม่มีการบันทึกเอาไว้ ในยุคหลวงพ่อบุญชูเป็นเจ้าอาวาส ท่านสร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้นมา ทำการผูกพัทธสีมาฝังลูกนิมิตไปเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2536 นอกจากนี้ท่านยังซ่อมสร้างเสนาสนะต่าง ๆ ในวัดอีกมากมาย วัดมีวิหารหลวงพ่อยิ้ม รูปหล่อหลวงปู่โหมด
ลำดับเจ้าอาวาส
* พระอธิการตูบ
* พระอธิการตุ๋ย
* พระอธิการโหมด โมทโน
* พระอธิการสำเนียง ฐิตรกฺโข
* พระอธิการบุญชู สุขกาโม
* พระมหาวิเชษฐ ถิรจิตฺโต ป.ธ.4
* พระมหาขวัญ ปิยธมฺโม ป.ธ.8
* พระอาจารย์สมศักดิ์ ถาวโร
* พระมหาประทีป กิตฺติสมฺปนฺโน ปธ.4

อ้างอิง
วัดเขาเหลือ
วัดเขาเหลือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหน้าเมือง อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี
ประวัติ
จากหลักฐานทางโบราณคดีและศิลปกรรม วัดเขาเหลือน่าจะสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา โดยบริเวณนี้เดิมเป็นที่ตั้งของเมืองเก่าราชบุรีในสมัยนั้น โดยมีวัดมหาธาตุเป็นศูนย์กลางของชุมชน วัดเขาเหลือจึงเป็นวัดที่ตั้งอยู่ในเขตกำแพงเมือง โดยตั้งอยู่บริเวณหน้าประตูเมืองราชบุรีด้านทิศใต้ ในปี พ.ศ. 2459 ยังคงปรากฏเสาประตูอยู่ ปัจจุบันเสาประตูนี้เจ้าอาวาสวัดเขาเหลือได้นำไปเก็บรักษาไว้ สำหรับที่มาของชื่อวัด เดิมเรียกกันว่า วัดของเหลือ เนื่องจาก วัดได้นำสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ มาจากวัดใกล้เคียงอย่างวัดมหาธาตุเพื่อสร้างวัด เวลาผ่านไปจึงเรียกเพี้ยนมาเป็น "วัดเขาเหลือ" อีกเหตุผล คือ เป็น วัดของบเหลือ
กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน และกำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 113 ตอนพิเศษ 50 ง วันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2539 มีพื้นที่โบราณสถาน 1 ไร่ 83 ตารางวา
โบราณสถาน
โบราณสถานที่สำคัญ คือ วิหารแกลบลักษณะเฉพาะของสถาปัตยกรรมสมัยอยุธยาตอนปลาย เป็นอาคารเครื่องก่อขนาด 3 ห้อง โครงสร้างเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนทั้งหมด ลักษณะหลังคาเป็นจั่วลาดลงเล็กน้อย ด้านหน้าและด้านหลังมีมุขยื่น ส่วนของหลังคาทั้งหมดฉาบปูนเรียบ เครื่องลำยองเป็นปูนปั้นเรียบ ยอดจั่วและหางหงส์ปั้นเป็นรูปดอกบัวตูม หน้าบันก่ออิฐถือปูนเรียบ ผนังด้านหน้ามีประตูตรงกลาง ด้านหลังทึบ ด้านข้างมีซุ้มหน้าต่างด้านละ 3 ซุ้ม แต่มีหน้าต่างจริงเพียงช่องเดียว ฐานอาคารเป็นฐานบัวลูกฟักแอ่นโค้งคล้ายท้องเรือสำเภา ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังที่ค่อนข้างลบเลือน เป็นภาพเรื่องพุทธประวัติเทพชุมนุม และภาพยักษ์
เจดีย์ ตั้งอยู่บริเวณด้านหลังวิหารแกลบ ลักษณะเป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง ก่ออิฐถือปูนขนาดค่อนข้างใหญ่ ฐานเจดีย์เป็นฐานบัวลูกฟักซ้อนกัน องค์ระฆังย่อมุม มีบัลลังก์รองรับปล้องไฉนและส่วนยอดกลม

อ้างอิง