SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
ท้าวมหาชมพู
ท้าวมหาชมพู เป็นพญาวานรครองกรุงชมพูมีนางแก้วอุดรเป็นมเหสีมี นิลพัท เป็นลูกบุญธรรม เป็นเพื่อนรักกับพาลี เจ้าเมืองขีดขิน มีฤทธิ์มากไม่ยอมไหว้ใครนอกจากพระผู้เป็นเจ้าทั้งสาม ภายหลังเมื่อรู้ว่าพระนารายณ์อวตารมาเป็นพระรามจึงเข้าร่วมทัพด้วย

รูปร่างลักษณะ
ท้าวมหาชมพูมีลักษณะเป็นพญาวานร ปากอ้า ตาโพลง กายสีน้ำเงิน หนึ่งพักตร์ สองกร ทรงชฎายอดชัย มีพระขรรค์เป็นอาวุธ

โคลงภาพรามเกียรติ์
ชมพูพานเรศท้าว จุฬจักร 
ศรีขาบทรงสุรศักดิ์ ใหญ่ล้ำ 
สวมชฎาดุจองค์มัฆ พานหเปรียบ เสมอฤๅ 
ครองภพชมภูถ้ำ กึ่งหล้ากล้าหาญ ฯ 
ขุนภักดีอาษา
ภูเขาหิมะมังกรหยก
ภูเขาหิมะมังกรหยก ( ) เป็นเทือกเขาขนาดเล็กที่อยู่ใกล้กับเมืองลี่เจียง ในมณฑลยูนนาน ทางตะวันตกเฉียงใต้ของสาธารณรัฐประชาชนจีน ยอดเขาที่สูงที่สุดมีชื่อว่า ช่านจึโต่ว ( ) ทิวทัศน์ของเทือกเขาที่มองจากสวนที่สระมังกรดำในเมืองลี่เจียงนั้น กล่าวกันว่าเป็นหนึ่งในทิวทัศน์ที่งดงามที่สุดของจีน

อ้างอิง
ไส้กรอก
ไส้กรอก ( ) โดยคำในภาษาอังกฤษมาจากรากคำภาษาลาตินว่า Salsus หมายถึง "การเก็บรักษาเนื้อสัตว์โดยใช้เกลือ" ดังนั้นกรรมวิธีในการผลิตไส้กรอกนั้นจึงถือได้ว่าเป็นกรรมวิธีในการถนอมอาหารแบบหนึ่ง

ไส้กรอก มีความเป็นมานานถึง 3,500 ปีแล้ว ในยุคบาบิโลเนีย ลักษณะเป็นเนื้อหมักเครื่องเทศ ยัดไว้ในไส้สัตว์ ในยุคกลาง เมืองต่าง ๆ ในยุโรปได้พัฒนาสูตร รสชาติ และรูปร่างของไส้กรอกของตนเอง และตั้งชื่อไส้กรอกตามชื่อเมืองที่เป็นถิ่นกำเนิด เช่น ไส้กรอกเวียนนา เป็นต้น
ไส้กรอกของประเทศแถบเมดิเตอเรเนียนจะมีลักษณะแข็งและแห้งเพื่อไม่ให้ไส้กรอกบูดเสียได้ง่ายในอากาศร้อนแถบนั้น ส่วนไส้กรอกของสก็อตแลนด์นิยมยัดไส้ด้วยข้าวโอ๊ต มากกว่าจะใช้เนื้อหมูหรือเนื้อวัว ไส้กรอกที่เป็นที่นิยมกันมากที่สุดประเภทหนึ่งในเยอรมนี คิดค้นขึ้นโดยชาวเมืองแฟรงเฟิร์ต จึงมีชื่อเรียกว่าแฟรงเฟอเตอร์ หรือเรียกสั้น ๆ ว่า แฟรงค์ มีขนาดหนา นุ่ม ใส่เครื่องเทศและรมควันอย่างดีมีรูปร่างโค้งเล็กน้อย คล้ายรูปร่างของสุนัขดัชชุน จนบางคนเรียกไส้กรอกประเภทนี้ว่า ไส้กรอกดัชชุน เล่ากันว่าผู้คิดไส้กรอกประเภทนี้เลี้ยงสุนัขดัชชุนไว้หนึ่งตัว จึงเกิดความคิคว่าไส้กรอกที่มีรูปร่างเหมือนสุนัขตัวโปรดนี้จะเป็นที่นิยมของตลาดด้วย
ในยุคปัจจุบันการผลิตไส้กรอกเป็นการประยุกต์ใช้กระบวนการถนอมอาหารหลายอย่างรวมกัน เช่น การใช้สารเคมี การใช้ความร้อน การอบแห้ง การแช่แข็ง และการแช่เย็น จึงทำให้ผลิตภัณฑ์ไส้กรอกในปัจจุบันนั้นมาให้เลือกบริโภคอย่างหลากหลาย ซึ่งจะแตกต่างกันตามลักษณะของวัตถุดิบที่ใช้ในการผลิต ชนิดของเครื่องเทศและเครื่องปรุงรส ชนิดของเนื้อสัตว์ เช่น เนื้อหมู เนื้อไก่ เนื้อวัว เนื้อปลา เป็นต้น อัตราส่วนระหว่างเนื้อสัตว์และไขมันของเนื้อสัตว์ ความละเอียดของการบดเนื้อสัตว์และเครื่องเทศ วิธีการผสม ขั้นตอนการผลิต วิธีการอัดไส้ ขนาดและความยาวของไส้ที่นำมาใช้ และ ชนิดของไส้ซึ่งสามารถแบ่งออกได้เป็น 2 ชนิด คือ
* ไส้ธรรมชาติ เช่น ไส้แกะ ไส้หมู หรือหลอดลมวัว 
* ไส้สังเคราะห์หรือไส้เทียม เช่น ไส้จากคอลลาเจน ไส้สังเคราะห์จากใยฝ้าย หรือไส้พลาสติก
วัตถุดิบที่สำคัญในการผลิตไส้กรอก ได้แก่ เนื้อสัตว์ เกลือแกง ไขมัน เกลือไนเตรต เครื่องเทศ และเครื่องปรุงรส โดยเนื้อสัตว์ที่นำมาใช้ในการผลิตไส้กรอกจะต้องมีความสามารถในการรวมตัวกับน้ำได้สูง โดยมีแอคติน และไมโอซิน ทำหน้าที่ให้น้ำและไขมันในเนื้อสัตว์สามารถรวมตัวกันได้ เกลือนอกจากจะทำหน้าที่ให้รสชาติแล้วยังทำหน้าที่สกัดโปรตีนจำพวก แอคตินและไมโอซิน ออกจากกล้ามเนื้อของสัตว์ ทำให้ไส้กรอกที่ได้มีเนื้อสัมผัสที่นุ่มและชุ่มฉ่ำและให้กลิ่น และรสชาติที่คงตัว เกลือไนเตรต (KNO 3 , NaNO 3 ) ทำให้ไส้กรอกเกิดสีและกลิ่นที่คงตัว และป้องกันไม่ให้ไส้กรอกเกิดการเน่าเสียจาก แบคทีเรียที่ไม่ใช้ออกซิเจนในการหายใจ โดยในประเทศไทยได้กำหนดปริมาณสูงสุดในการใช้สารประกอบไนเตรต (
ช้ออกซิเจนในการหายใจ โดยในประเทศไทยได้กำหนดปริมาณสูงสุดในการใช้สารประกอบไนเตรต (KNO 3 , NaNO 3 ) ที่สามารถใช้ได้ไว้ที่ 500 มิลลิกรัม ต่อผลิตภัณฑ์เนื้อหมัก 1 กิโลกรัม (ซึ่งหากคำนวณน้ำหนักของไนเตรตจริง ๆ แล้วจะมีไนเตรตน้ำหนักเพียง 125 มิลลิกรัมเท่านั้น) เพราะถ้าหากบริโภคไนเตรตมากเกินไปจะทำให้เป็นพิษต่อร่างกาย เนื่องจากไนเตรตหรือสารประกอบไนเตรต (KNO 3 , NaNO 3 ) เมื่อเข้าสู่กระแสเลือดจะไปทำปฏิกิริยาออกซิไดซ์กับฮีโมโกลบินในเม็ดเลือด ทำให้เม็ดเลือดแดงนั้นหมดสภาพ ไม่สามารถทำหน้าที่ลำเลียงออกซิเจนได้ นอกจากนั้นแล้ว ไนเตรตหรือสารประกอบไนเตรต (KNO 3 , NaNO 3 ) ยังทำให้เกิดสารประกอบไนโตรซามีนซึ่งเป็นสารที่ก่อให้เกิดโรคมะเร็งอีกด้วย
ขมิ้น
ขมิ้นชัน เป็นพืชล้มลุกในวงศ์ขิง มีถิ่นกำเนิดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีเหง้าอยู่ใต้ดิน เนื้อในของเหง้าเป็นสีเหลือง มีกลิ่นหอมเฉพาะตัว มีสีเหลืองเข้ม จนสีแสดจัด มีชื่อสามัญอื่นอีกคือ ขมิ้นแกง (เชียงใหม่) ขมิ้นชัน (กลาง, ใต้) ขมิ้นหยอก (เชียงใหม่) ขมิ้นหัว (เชียงใหม่) ขี้มิ้น (ตรัง, ใต้) ตายอ (กะเหรี่ยง กำแพงเพชร) สะยอ (กะเหรี่ยง แม่ฮ่องสอน) และ หมิ้น (ตรัง, ใต้)
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
ขมิ้นชันเป็นไม้ล้มลุก อายุหลายปี สูง 30-95 ซม. เหง้าใต้ดินรูปไข่ อ้วนสั้น มีแขนงรูปทรงกระบอกแตกออกด้านข้าง 2 ด้าน ตรงกันข้าม เนื้อในเหง้าสีเหลืองส้มหรือสีเหลืองจำปาปนสีแสด มีกลิ่นฉุน ใบเดี่ยว กลางใบสีแดงคล้ำ แทงออกมาเหง้าเรียงเป็นวงซ้อนทับกันรูปใบหอก กว้าง 12-15 ซม. ยาว 30-40 ซม. ดอกช่อแทงออกจากเหง้า แทรกขึ้นมาระหว่างก้านใบ รูปทรงกระบอก กลีบดอกสีเหลืองอ่อน ใบประดับสีเขียวอ่อนหรือสีนวล บานครั้งละ 3-4 ดอก ผล รูปกลมมี 3 พู
การปลูกเลี้ยง
ขมิ้นชันชอบแสงแดดจัดและมีความชื้นสูง ชอบดินร่วนซุย มีการระบายน้ำดี ไม่ชอบน้ำขัง
วิธีปลูกใช้เหง้าหรือหัวอายุ 10-12 เดือนทำพันธุ์ ถ้าเป็นเหง้าควรยาวประมาณ 8-12 ซม.หรือมีตา 6-7 ตา ปลูกลงแปลง กลบดินหนาประมาณ 5-10 ซม. ขมิ้นจะใช้เวลาในการงอกประมาณ 30-70 วันหลังปลูก ควรรดน้ำทุกวัน หลังจากนั้นเมื่อขมิ้นมีอายุได้ 9-10 เดือนจึงจะสามารถเก็บเกี่ยวได้

ฤดูกาลปลูก : ควรเริ่มปลูกในช่วงต้นฤดูฝนประมาณปลายเดือนเมษายน ถึงต้นเดือนพฤษภาคม

ฤดูการเก็บเกี่ยว : จะเก็บเกี่ยวหัวขมิ้น ในช่วงฤดูหนาวหรือประมาณปลายเดือนธันวาคมถึงมกราคม ซึ่งช่วงนี้หัวขมิ้นชันจะแห้งสนิท

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
แคว้นปัวตู-ชาร็องต์
ปัวตู-ชาร็องต์ ( ) เป็นอดีตแคว้นในประเทศฝรั่งเศส (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นนูแวลากีแตน) ตั้งอยู่ทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศส ริมมหาสมุทรแอตแลนติก ประกอบไปด้วยเขตการปกครองทั้งหมด 4 จังหวัด ได้แก่ ชาร็องต์, ชาร็องต์-มารีตีม, เดอ-แซฟวร์ และเวียน โดยมีเมืองปัวตีเยเป็นเมืองหลักของแคว้น

การปกครอง
สภาแคว้นปัวตู-ชาร็องต์ประกอบไปด้วยสมาชิกสภา 56 คน โดยมีพรรคสังคมนิยมและพันธมิตรฝ่ายซ้ายเป็นเสียงส่วนใหญ่ โดยปัจจุบัน มีนางเซกอแลน รัวยาล เป็นผู้ว่าการแคว้น

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์แคว้นปัวตู-ชาร็องต์
เทศกาลพัวสุ่ยเจี๋ย
เทศกาลพัวสุ่ยเจี๋ย ( ) เป็นคำจีนที่เรียกวันสังขาร (ประเพณีปีใหม่) ของชนชาติไทในสิบสองปันนา เหมือนกับสงกรานต์ในประเทศไทย โดยจัดใน 13 เมษายนของทุกปี คำว่า "สังขานต์" เป็นคำเดียวกันกับ "สงกรานต์" แต่คนในสิบสองปันนาและล้านนาเขียนเป็น "สังขานต์" ประเพณีวันสังขานต์ที่สิบสองปันนาเหมือนกับปีใหม่เมืองของล้านนา

อ้างอิง
*เขตสิบสองปันนาจัดกิจกรรมฉลองปีใหม่ของชนชาติไต โดย ไชน่าเรดิโอ
ทิวเขาอู่อี๋
ทิวเขาอู่อี๋ เป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมและธรรมชาติ เป็นภูเขาอยู่ในมณฑลฝูเจี้ยน ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน มีอาณาเขต 70 ตารางกิโลเมตร หรือ (43,750 ไร่)
มรดกโลก
ทิวเขาอู่อี๋ได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 23 เมื่อปี พ.ศ. 2542 ที่เมืองมาร์ราคิช ประเทศโมร็อกโก ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
* (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
* (vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์
* (vii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดของการเป็นตัวแทนในวิวัฒนาการสำคัญต่าง ๆ ในอดีตของโลก เช่น ยุคสัตว์เลื้อยคลาน ยุคน้ำแข็ง ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการพัฒนาความหลากหลายทางธรรมชาติบนพื้นโลก
* (x) - เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของชนิดสัตว์และพันธุ์พืชที่หายากหรือท
มชาติบนพื้นโลก
* (x) - เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของชนิดสัตว์และพันธุ์พืชที่หายากหรือที่ตกอยู่ในสภาวะอันตราย แต่ยังคงสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ ซึ่งรวมถึงระบบนิเวศอันเป็นแหล่งรวมความอุดมสมบูรณ์ของพืชและสัตว์ที่ทั่วโลกให้ความสนใจด้วย
ซอมบี
โดยจอร์จ โรเมโร]]
ซอมบี ( ) คือสิ่งมีชีวิตที่ตายแล้วฟื้นในบันเทิงคดีที่เกิดจากที่ศพการกลับมามีชีวิต ซอมบีมักพบในสื่อบันเทิงแนวสยองขวัญและจินตนิมิต คำนี้มาจากนิทานพื้นบ้านชาวเฮติที่ว่าซอมบีเป็นศพคนตายที่กลับมามีชีวิตด้วยวิธีการต่าง ๆ ส่วนใหญ่มาจากเวทมนตร์ การพรรณนาถึงซอมบีในสมัยใหม่ไม่จำเป็นต้องเกี่ยวข้องกับเวทมนตร์ แต่มักใช้วิธีการทางวิทยาศาสตร์ เช่น การแผ่รังสี โรคทางจิต ไวรัส อุบัติเหตุทางวิทยาศาสตร์ เป็นต้น
คำว่า "zombie" ในภาษาอังกฤษมีบันทึกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1819 ในประวัติศาสตร์ของประเทศบราซิล โดยโรเบิร์ต เซาทีย์ ในรูปคำว่า "zombi" พจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด กำหนดจุดกำเนิดของคำว่าเป็นภาษาแอฟริกันตะวันตก และเปรียบเทียบกับคำภาษาคองโกว่า nzambi (พระเจ้า) และ zumbi (เครื่องราง)

ซอมบีในลัทธิวูดู
ในลัทธิวูดูนั้น ซอมบีเป็นศพที่ถูกปลุกให้กลับมาอีกครั้งโดยพ่อมดที่เรียกว่า "บอคอร์" (Bokor) ซอมบีนั้นไม่มีความคิดของตนเองและจะทำงานรับใช้ตามที่เจ้านายต้องการ เชื่อกันว่าถ้าให้ซอมบีกินเกลือแล้ว ซอมบีก็จะกลับไปตายที่หลุมศพของตนอีกครั้ง
ในปี ค.ศ. 1937 โซรา เนียล เฮิร์สตัน ซึ่งกำลังศึกษาเรื่องคติชนวิทยาของประเทศเฮติได้พบกับสตรีที่ครอบครัวอ้างว่าเป็นซอมบีของเฟลิเซีย เฟลิกซ์ เมนเทอร์ ซึ่งเสียชีวิตและได้รับการฝังเมื่อสามสิบปีก่อนหน้านั้น เฮิร์สตันได้ตามสืบข่าวลือเรื่องของคนที่ถูกยาที่มีผลทางจิตเข้าไป แต่ก็ไม่สามารถหาผู้ที่ยอมให้ข้อมูลที่ชัดเจนได้ เธอเชื่อว่ารากฐานของลัทธิวูดูนั้นน่าจะเป็นแพทยศาสตร์ที่มีการใช้ยาซึ่งวิทยาศาสตร์ยังไม่รู้จักมากกว่าจะเป็นพิธีกรรม
เวท ดาวิส ได้เขียนถึงเรื่องซอมบีในทางแพทยศาสตร์จากประสบการณ์ที่เดินทางไปเฮติในปี ค.ศ. 1982 ไว้ในหนังสือสองเล่มคือ The Serpent and the Rainbow และ Passage of Darkness: The Ethnobiology of the Haitian Zombie ดาวิสระบุว่าซอมบีนั้นเกิดจากผงแป้งสองชนิดเข้าไปในกระแสเลือด โดยแป้งชนิดแรกคือ coup de poudre ซึ่งมีพิษที่เรียกว่า tetrodotoxin ซึ่งเป็นพิษกับระบบประสาทและพบได้ในเนื้อของปลาปักเป้า ส่วนแป้งประเภทที่สองนั้นเป็นยากล่อมประสาท เมื่อใช้รวมกันแล้ว บอคอร์จะสามารถควบคุมเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายได้
ดาวิสบรรยายถึงกระบวนการนี้ว่า ก่อนอื่นนั้นผู้เป็นซอมบีจะอยู่ในสภาพเหมือนตาย จากนั้นก็จะตื่นขึ้นมาด้วยสภาพจิตใจที่สับสน และบอคอร์ก็จะใช้ยาและการสะกดจิตซึ่งเสริมโดยความเชื่อของเฮติให้คิดว่าตนตายไปแล้วและกลายเป็นซอมบี

ซอมบิ (zombi) ยังเป็นชื่อหนึ่งของโลอา งูดัมบาลา (Damballah) ซึ่งมีต้นกำเนิดจากแถบไนเจอร์-คองโก ลัทธิวูดูในแอฟริกาตะวันตก

อ้างอิง
อุทยานแห่งชาติผาแต้ม
เมื่อครั้งเสด็จเยี่ยมชมอุทยานแห่งชาติผาแต้ม เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2531]]

อุทยานแห่งชาติผาแต้ม เป็นอุทยานแห่งชาติที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกสุดของประเทศไทยมีพื้นที่ราว 340 ตารางกิโลเมตร (212,501 ไร่) ตั้งอยู่ในตำบลห้วยไผ่ อำเภอโขงเจียม จังหวัดอุบลราชธานี มีจุดท่องเที่ยวที่สำคัญ ได้แก่ ภาพเขียนสีก่อนประวัติศาสตร์ผาแต้มซึ่งมีอายุขัยมากกว่า 3,000-4,000 ปี จำนวน 4 กลุ่ม โดยกรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ในปี พ.ศ.2525 ครอบคลุมมีพื้นที่โดยรอบประมาณ 575 ไร่ ผาหมอน ผาลาย ประติมากรรมธรรมชาติเสาเฉลียง และจุดชมพระอาทิตย์แสงแรกแห่งสยาม
เสาเฉลียง
เสาเฉลียงเป็นประติมากรรมหินทรายชิ้นเอกจากธรรมชาติ โดยประกอบจากหินทรายสองชุดคือหินทรายยุคครีเตเชียส ชั้นบน (ซึ่งแข็งกว่า) และหินทรายยุคจูแรสซิก ชั้นล่าง (ซึ่งอ่อนกว่า) ถูกกระทำโดยน้ำและลมเป็นเวลายาวนานกว่าร้อยล้านปี จนเกิด "กระบวนการต้านทานทางธรรมชาติ" ซึ่งเป็นแรงกดทับ และแรงธรรมชาติอื่น ๆ ทำให้เม็ดทรายในเนื้อหินเชื่อมประสานกันแน่นขึ้น ส่งผลให้สามารถรักษารูปร่างได้ถึงปัจจุบันนี้ ส่วนชื่อ เสาเฉลียง แผลงมาจากคำว่า "สะเลียง" ซึ่งแปลว่าเสาหิน

ผาชะนะได
ผาชะนะได เป็นสถานที่ที่อยู่ทางทิศตะวันออกสุดของประเทศไทย ที่ใช้เป็นจุดเริ่มต้นคำนวณเวลาพระอาทิตย์ขึ้น ตั้งอยู่ในป่าดงนาทาม ตำบลนาโพธิ์กลาง อำเภอโขงเจียม จังหวัดอุบลราชธานี มีพิกัดภูมิศาสตร์ที่ ละติจูด 15 องศา 37 ลิปดา 3.5 พิลิปดา เหนือ ลองจิจูด 120 องศา 38 ลิปดา 16 พิลิปดา ตะวันออก
ผาชะนะได เป็นหน้าผาที่มีความสูงชัน ซึ่งเป็นจุดที่เห็นตะวันขึ้นเป็นจุดแรกของประเทศไทย ทิวทัศน์เบื้องล่างจะเป็นแม่น้ำโขงกั้นแบ่งเขต ไทย - ลาว เบื้องหน้าเป็นภูเขาแดนลาว ที่สลับซับซ้อนมองดูสวยงาม ฤดูหนาวนักท่องเที่ยวจะได้สัมผัสกับความสวยงามของทะเลหมอก เหนือลำน้ำโขง และด้วยเหตุที่เป็นจุดที่เห็นตะวันขึ้นเป็นจุดแรก การรายงานข่าวของสำนักข่าวแห่งประเทศไทยได้เอาเป็นจุดรายงานดวงอาทิตย์ขึ้นเป็นแห่งแรกของประเทศ
ผาชะนะได จะมีความหมายว่า การลงชื่อด้วยฝ่ามือ (ชะนะ เป็นคำเพี้ยนมาจากภาษาถิ่นโบราณว่า ซะนาม แปลว่าการลงชื่อ ส่วน คำว่าได แปลว่า มือ หรือ ฝ่ามือ ซึ่งจะปรากฏหลักฐานจากสถานที่ใกล้เคียง เช่น ถ้ำฝ่ามือแดง โหง่นแต้ม)

อ้างอิง
ทิวเขาอินทนนท์
ทิวเขาอินทนนท์ หรือ ทิวเขาถนนธงชัยตะวันออก เป็นชื่อของทิวเขาที่อยู่ทางภาคเหนือของประเทศไทย เป็นทิวเขาที่มีระบบภูเขาเชื่อมต่อกับทิวเขาแดนลาว และเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาฉานโยมา แต่วางตัวตามแนวเหนือ-ใต้ ขนานกับทิวเขาถนนธงชัย บางครั้งเราจึงเรียกว่าทิวเขาถนนธงชัยตะวันออก

ทิวเขาอินทนนท์ เป็นชื่อที่ตั้งตามชื่อดอยสูงสุดของทิวนี้ คือยอดดอยอินทนนท์ ปัจจุบันอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ ซึ่งอัญเชิญมาจากพระนามของพระเจ้าอินทวิชยานนท์อีกทอดหนึ่ง

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* อุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์
ฟาร์มโชคชัย
ฟาร์มโชคชัย เป็นฟาร์มเอกชนขนาดใหญ่ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2500 โดยโชคชัย บูลกุล ตั้งอยู่ที่ริมถนนมิตรภาพ อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา ห่างจากกรุงเทพมหานคร ประมาณ 159 กิโลเมตร ดำเนินการเปิดเป็นสถานที่ท่องเที่ยวแบบฟาร์มลานกว้าง นักท่องเที่ยวสามารถชมการแสดงความสามารถของคาวบอย อาทิ คาวบอยขี่ม้า การต้อนสัตว์ ด้านหน้าทางเข้าเป็นร้านอาหารเสต็กโชคชัย มีพิพิธภัณฑ์ซึ่งจัดให้นักท่องเที่ยวชมประวัติของผู้ก่อตั้ง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการของฟาร์มโชคชัย
* เฟสบุ้คทางการของฟาร์มโชคชัย
โหวด
โหวด หรือ "โบด" เป็นเครื่องดนตรีไทยภาคอีสานประเภทเครื่องเป่าหรือแกว่ง มีรูปร่างเป็นทรงกระบอกคล้ายกับบั้งไฟ ทำจากไม้กู่แคนซึ่งเป็นไม้ซางชนิดเดียวกับที่ใช้ทำแคนด้านบนมีชันโรง (ขี้สูด) มีลักษณะคล้ายกับเครื่องดนตรีกรีกโบราณ ที่เรียกว่า "Pan Pipe" ในสมัยโบราณมักจะใช้ผูกกับเชือกแล้วแกว่งให้เกิดเสียง โหวดเป็นเครื่องดนตรีประจำจังหวัดร้อยเอ็ด ผู้คิดค้นพัฒนาให้โหวดมีลักษณะแบบที่เห็นในปัจจุบันคือ นายทรงศักดิ์ ประทุมสินธุ์ ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีพื้นบ้านอีสาน) ประจำปีพุทธศักราช 2562 ชาวจังหวัดร้อยเอ็ด อาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยมหาสารคาม เครื่องดนตรีชนิดนี้ได้รับความนิยมในเพลงลูกทุ่งในช่วงหลัง นับตั้งแต่ช่วงปี 2540 เป็นต้นมา
แหล่งข้อมูลอื่น
* Isanchula.com ความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับโหวด
* MU103 ดนตรีวิจักษณ์ (Music Appreciation) บทที่ 2 เครื่องดนตรีไทย มหาวิทยาลัยรามคำแหง
* โมเดล 3 มิติ ด้วย blender ดาวน์โหลด (.blend)
มหายมยักษ์
มหายมยักษ์ หรือ ศากยวงษา มหายมยักษ์ พญายักษ์ (อสูรพงศ์แห่งเมืองบาดาล) กษัตริย์เมืองบาดาลองค์ที่ 2 เป็นโอรสของท้าวสหมลิวัน ต้นวงศ์ผู้ครองเมืองบาดาล ได้รับราชสมบัติต่อจากพระราชบิดา เกลียดชังทศกัณฐ์นัก ก่อนตายห้ามไม่ให้ลูกหลานข้องเกี่ยวกับทศกัณฐ์

ลักษณะและสี
สีแดงชาด 1 หน้า 2 มือ มงกุฎหางไก่

มเหสีและโอรสธิดา
มหายมยักษ์มีมเหสีชื่อนางจันทรประภาศรี นางจันทรประภา มีธิดาชื่อนางพิรากวน และมีโอรสชื่อ ไมยราพณ์ กษัตริย์เมืองบาดาลองค์ที่ 3 ต่อมา ไมยราพณ์ ตาย บุตรของนางพิรากวน ชื่อ ไวยวิก หรือ วันยุวิก ได้เป็นกษัตริย์ครองเมืองบาดาลองค์ที่ 4
เบรเมิน
เบรเมิน หรือชื่ออย่างเป็นทางการ เทศบาลนครเบรเมิน ( ; ชื่อทางการ Stadtgemeinde Bremen) เป็นเมืองสันนิบาตฮันเซียติกในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเยอรมนี เป็นเมืองท่า ตั้งอยู่ตามแนวแม่น้ำเวเซอร์ ประมาณ 60 ก.ม. ทางใต้จากทางออกสู่ทะเลเหนือ

เบรเมินเป็นหนึ่งในสองเมืองในรัฐเบรเมิน หรือชื่ออย่างเป็นทางการคือ นครสันนิบาตฮันเซียติกอิสระเบรเมิน (Freie Hansestadt Bremen) ซึ่งบอกความเป็นสมาชิกของสันนิบาตสันนิบาตฮันเซียติกในยุคกลาง) อีกเมืองหนึ่งคือ เบรเมอร์ฮาเฟิน (Bremerhaven) เบรเมินมีประชากร 545,983 คน (เมื่อ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2548) ส่วนเขตเมืองใหญ่ (Bremen-Oldenburg) มีประชากรมากกว่า 2.37 ล้านคน.

ห้องภาพ
ไฟล์:Bremen-rathaus.jpg|ศาลาว่าการเมือง (Rathaus)
ไฟล์:weserhb.jpg|แม่น้ำ Weser ในเบรเมิน
ไฟล์:Bremen-Becks_Brewery.jpg|Beck & Co
ไฟล์:Bremen-Böttcherstraße-wall.jpg|ตึกบนถนน Böttcherstraße
ไฟล์:Bremenbank.jpg|ธนาคารเบรเมิน

เบียร์ที่กลั่นในเบรเมิน
* Beck's
* Haake-Beck
* Kräusen
* Hemelinger
* St. Pauli Girl

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
;ทั่วไป
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของเมือง
* การท่องเที่ยวเบรเมิน
* Town Hall and Roland on the Marketplace of Bremen มรดกโลกในเบรเมน
* City Panoramas Bremen - ทิวทัศน์พานอรามาของสิ่งที่น่าสนใจในเบรเมิน
* Fullscreen QTVR panos - ทิวทัศน์ 360° จากเบรเมิน
* รูปถ่ายจากเบรเมิน 
* ภาพจากเบรเมิน
* Universität Bremen มหาวิทยาลัยเบรเมิน
* Hochschule Bremen มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์ประยุกต์เบรเมิน
* International University Bremen มหาวิทยาลัยนานาชาติเบรเมิน
* Freimarkt เทศกาลงานวัดขนาดใหญ่ของเมือง
;ประวัติศาสตร์
* (การสำรวจลำดับวงศ์ตระกูลในเบรเมิน)
* (ฐานข้อมูล: การย้ายถิ่นฐานผ่านท่าต่าง ๆ ในเบรเมิน ค.ศ. 1920 - 1939)
* (Die MAUS - สมาคมวงศ์วานแห่งเบรเมิน)
* (ประวัติศาสตร์การทหารของเบรเมิน ค.ศ. 1933-1945)
* แผนที่โลว์เออร์แซกโซนี ค.ศ. 1789
เว้ (นครภายใต้จังหวัด)
เว้ ( เฮฺว้; จื๋อโนม: ) เป็นอดีตเมืองศูนย์กลางการปกครองของจังหวัดเถื่อเทียนเว้ ประเทศเวียดนาม และเคยเป็นเมืองหลวงเก่าในสมัยราชวงศ์เหงียนช่วง พ.ศ. 2345–2488 มีชื่อเสียงจากโบราณสถานที่มีอยู่ทั่วเมือง จำนวนประชากรอยู่ที่ประมาณ 340,000 คน

เมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2025 จังหวัดเถื่อเทียนเว้ได้มีการปรับโครงสร้างการปกครองใหม่เป็นนครเว้ ซึ่งเป็นนครภายใต้ส่วนกลางลำดับที่ 6 ของประเทศเวียดนาม นครเว้เดิมได้ถูกยุบเพื่อจัดตั้งเป็นเขตใหม่ 2 แห่ง ได้แก่ เขตฟู้ซวนและเขตถ่วนฮว้า

ประวัติศาสตร์
แรกเริ่มนั้นเว้เป็นเมืองหลวงของราชวงศ์เหงียน ซึ่งปกครองพื้นที่ส่วนใหญ่ของเวียดนามตอนใต้ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17-19
เว้มีฐานะเป็นเมืองหลวงของประเทศจนถึง พ.ศ. 2488 เมื่อจักรพรรดิบ๋าว ดั่ย แห่งเวียดนามทรงสละราชสมบัติ และมีการก่อตั้งรัฐบาลคอมมิวนิสต์ขึ้นที่ฮานอย ทางตอนเหนือของเวียดนาม ต่อมาใน พ.ศ. 2492 จักรพรรดิบ๋าว ดั่ย ทรงได้รับการช่วยเหลือจากชาวฝรั่งเศสในอาณานิคม และทรงก่อตั้งเมืองหลวงใหม่ คือ ไซ่ง่อน ทางใต้ของประเทศ
ในช่วงสงครามเวียดนาม เว้อยู่ในตำแหน่งที่ใกล้กับอาณาเขตระหว่างเวียดนามเหนือและเวียดนามใต้ โดยเว้อยู่ในอาณาเขตของเวียดนามใต้ ใน พ.ศ. 2511 ตัวเมืองได้รับความเสียหายอย่างหนัก โดยเฉพาะโบราณสถานหลายแห่งที่ระดมยิงและถูกระเบิดจากกองทัพอเมริกัน แม้หลังสงครามสงบลงแล้ว เหล่าโบราณสถานก็ยังไม่ได้รับการดูแลเอาใจใส่ เนื่องจากถูกกลุ่มผู้นำคอมมิวนิสต์และชาวเวียดนามบางส่วนมองว่าเป็นสัญลักษณ์ของระบอบศักดินาในอดีต แต่หลังจากที่แนวคิดทางการเมืองได้เปลี่ยนแปลงไป ก็เริ่มมีการบูรณะโบราณสถานบางส่วนมาจนถึงปัจจุบัน
ภูมิศาสตร์
เมืองเว้ตั้งอยู่ในเวียดนามตอนกลาง ริมฝั่งแม่น้ำหอม ถัดเข้ามาในแผ่นดินจากริมฝั่งทะเลจีนใต้เพียง 2–3 ไมล์ ห่างจากกรุงฮานอยไปทางใต้ประมาณ 540 กิโลเมตร และห่างจากนครโฮจิมินห์ไปทางเหนือประมาณ 644 กิโลเมตร

มรดกโลก
เมืองเว้ได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 17 เมื่อ พ.ศ. 2536 ที่เมืองการ์ตาเฮนา ประเทศโคลอมเบีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* 
*
เลิฟพาเหรด
เลิฟพาเหรด ( หมายถึง "ขบวนแห่ความรัก") เป็นเทศกาลและขบวนแห่ที่ได้รับความนิยม มีต้นกำเนิดในปี ค.ศ. 1989 ที่เบอร์ลิน และปัจจุบันได้ขยายออกไปทั่วโลก เลิฟพาเหรดเคยถูกจัดใน เทลอาวีฟ, เม็กซิโกซิตี, อคาปุลโก , เวียนนา, เคปทาวน์, ซานฟรานซิสโก, ลีดส์, ซิดนีย์, และซานดิอาโก แต่มีเพียงเลิฟพาเหรดในเทลอาวีฟ, ซานติอาโก, และเบอร์ลิน เท่านั้นที่ยังคงจัดต่อเนื่องอยู่
ประวัติ
เลิฟพาเหรดมีต้นตอมาจากกระแสความเปลี่ยนแปลงในยุโรป. ใน ค.ศ. 1989 มันถูกจัดขึ้นเป็นครั้งแรก 4 เดือนก่อนการทำลายกำแพงเบอร์ลิน งานเริ่มขึ้นโดย เบอร์ลินอันเดอร์กราวนด์ โดยความคิดริเริ่มของ Matthias Roeingh หรือที่รู้จักกันในชื่อ "Dr. Motte" ขบวนดังกล่าวถูกจัดขึ้นในฐานะการเดินขบวนทางการเมืองเพื่อสันติภาพและความเข้าใจระหว่างนานาชาติผ่านทางเสียงดนตรี
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม
* เทศกาลนี้เป็นแรงบันดาลใจให้กับเพลงเต้นรำอมตะใน ค.ศ. 1998 "Meet Her At The Love Parade" โดย Da Hool
* เลิฟพาเหรดปรากฏในภาพยนตร์ Chasing Liberty (ค.ศ. 2004)
* ภาพยนตร์เรื่อง Be Angeled ทั้งเรื่องถ่ายทำที่ เลิฟพาเหรด 2000 และมีดีเจมากประสบการณ์หลายรายปรากฏอยู่ในภาพยนตร์ เช่น Lexy, และ Mark Spoon ผู้ล่วงลับ
* 10 นาทีแรกของภาพยนตร์เยอรมันเรื่อง Julietta ถ่ายทำที่ เลิฟพาเหรด 2001 และท้องเรื่องยังดำเนินไปรอบ ๆ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตัวละครหลักในเลิฟพาเหรด
* เทศกาลดังกล่าวถูกนำเป็นประเด็นในเพลง "Dear Jessie" ของ Rollergirl ในปี ค.ศ. 1999
แหล่งข้อมูลอื่น
* Love Parade Berlin เลิฟพาเหรดเบอร์ลิน
* Berlin Life: 'The Death of Dance?' A history of the Berlin Love Parade ประวัติของเบอร์ลินเลิฟพาเหรด 
* San Francisco Love Fest (ก่อนหน้านี้ชื่อ Love Parade San Francisco)
* Love Parade Mexico City 
* Love Parade Caracas 
* Love Parade Santiago

ห้องภาพ
* 2005 San Francisco Love Parade photo gallery 
* Loveparade-Pictures 
* San Francisco Love Parade & Love Fest Pictures
* Love- and Streetparade pictures
* Loveparade Berlin picture gallery
พิณเบส
พิณเบส เป็นเครื่องดนตรีไทยภาคอีสานที่เพิ่งคิดค้นขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ โดยผสมผสานเครื่องดนตรีสองชนิดคือ พิณและกีตาร์เบส พิณเบสมีรูปร่างคล้ายพิณ แต่มีขนาด จำนวนสาย รวมไปถึงวิธีบรรเลงเหมือนกับกีตาร์เบส

พิณเบสเป็นเครื่องดนตรีประเภทเครื่องสาย บรรเลงโดยการดีดด้วยนิ้ว เป็นเครื่องดนตรีไฟฟ้า ให้เสียงที่ทุ้มต่ำ ใช้บรรเลงเพื่อประกอบจังหวะ นิยมใช้บรรเลงในวงโปงลาง โดยเข้ามาแทนที่ไหซอง ซึ่งมีข้อจำกัดเรื่องเสียงที่เบาและบรรเลงโน้ตได้น้อยกว่ามาก
กระเทียมต้น
กระเทียมต้น (L.), บางครั้งใช้ว่า Allium porrum เป็นพืชผักชนิดหนึ่งอยู่ในกลุ่มเดียวกับหอมและกระเทียม ในวงศ์ Amaryllidaceae วงศ์ย่อย Allioideae ผักที่ใกล้เคียงคือกระเทียมโทน (elephant garlic) และ kurrat ซึ่งเป็นสปีชีส์ย่อยของ Allium ampeloprasum และใช้เป็นอาหารได้ต่างกัน ส่วนที่กินได้ของกระเทียมต้นคือส่วนของกาบใบซึ่งบางครั้งเรียกว่าต้นหรือก้าน

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
ไม้ล้มลุกสองปี สูง 0.4 - 1 ม. มีกลิ่นอ่อนกว่ากระเทียม มีเหง้าขนาดเล็ก รูปไข่ สีขาว ไม่แบ่งเป็นหลายกลีบเช่นกระเทียม
=== ใบ === 
ใบเดี่ยว ขึ้นมาจากดิน เรียงซ้อนสลับ แบนเป็นแถบแคบ กว้าง 1.2 - 5 ซม. ยาว 30 - 90 ซม. ปลายแหลม ขอบเรียบและพับทบเป็นสันตลอดความยาวของใบ โคนใบแผ่เป็นแผ่นและเชื่อมติดกันเป็นวงรอบใบที่อ่อนกว่าและก้านช่อดอกทำให้เกิดเป็นลำต้นเทียม ปลายใบสีเขียวและสีจะค่อย ๆ จางลงจนกระทั่งถึงโคนใบ ส่วนที่หุ้มหัวอยู่จะมีสีขาวหรือขาวอมเขียว.
ดอก
ช่อดอกเป็นแบบช่อซี่ร่มแน่น ขนาดใหญ่ กลม มีดอกเล็ก ๆ จำนวนมากประมาณ 50 ดอก ก้านดอกย่อยยาว 1.2 - 2.5 ซม. ไม่มีตะเกียง มีใบประดับ 1 ใบ เป็นจะงอยยาวแหลมหุ้มช่อดอกขณะที่ยังตูมอยู่ แต่พอช่อดอกบานใบประดับจะเปิดอ้าออกและห้อยลง ก้านช่อดอกเป็นก้านโดด เรียบ รูปทรงกระบอกตัน ยาว 0.6 - 1 ม. ดอกสมบูรณ์เพศ กลีบรวม 6 กลีบ สีชมพู รูปไข่ ยาว 5 - 6 มม. แยกจากกันหรือติดกันที่โคน เกสรเพศผู้ 6 อัน ติดที่โคนของกลีบรวม อับเรณูมักยื่นขึ้นมาสูงกว่าส่วนอื่น ๆ ของดอก รังไข่ 3 ช่อง มีออวุล 1 - 2 เม็ด ผลเล็กเป็นกระเปาะสั้น ๆ มี 3 พู เมล็ดเล็ก สีดำ

ราก
กระเทียมต้นประกอบด้วยราก (root) สองระบบคือระบบรากฝอย (fibrous root system) และขนราก (root hair)
ลำต้น
มีลักษณะเป็นแผ่นอยู่ระหว่างลำต้นเทียม และราก

ถิ่นกำเนิด
ทวีปยุโรปและทางตะวันตกของทวีปเอเชีย

การใช้ประโยชน์
ใช้เป็นอาหาร โดยใช้ส่วนของลำต้นเทียมปรุงเป็นอาหารได้หลายอย่าง ใช้ปรุงรสและแต่งกลิ่นอาหาร ในประเทศแถบอากาศหนาวใช้เป็นเครื่องเทศ เป็นยาฆ่าเชื้อในลำไส้ ขับเสมหะ ขับปัสสาวะ บำบัดโรคไขข้ออักเสบ โรคตับ และใช้เป็นยาพอก

อ้างอิง
หอมต้นเดี่ยว
หอมต้นเดี่ยว มักเรียกว่า ต้นหอม ภาษาอีสานเรียก ผักบั่ว เป็นพืชในสกุล Allium ที่สามารถรับประทานได้

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
ต้นหอมเป็นพืชล้มลุกขนาดเล็กตระกูลเดียวกับกระเทียม มีหัวสีขาวบ้างก็ปนสีม่วงอยู่ใต้ดิน ทำหน้าที่สะสมอาหาร ใบเป็นท่อยาว ปลายแหลม ภายในกลวง ดอกมีสีขาวออกเป็นช่อ ก้านช่อดอกยาว ช่อดอกเมื่อบานมีลักษณะคล้ายร่ม มีดอกย่อยเป็นจำนวนมาก 
ต้นหอมกินได้ทั้งใบ ดอก และหัว มีกลิ่นฉุนและรสซ่า นิยมนำไปกินเป็นผักเคียงกับอาหารชนิดอื่น ๆ เช่น ข้าวหมูแดง ส่วนใบใช้ตกแต่งโรยหน้าอาหาร และใส่ในต้ม ผัด ยำ แกงต่าง ๆ หรือนำไปดอง

คุณค่าทางโภชนาการ
ต้นหอมสด 100 กรัม ให้พลังงาน 32 กิโลแคลอรี ประกอบด้วย โซเดียม 16 มิลลิกรัม คาร์โบไฮเดรต 7.3 กรัม เส้นใย 2.6 กรัม น้ำตาล 2.3 กรัม โปรตีน 1.8 กรัม โพแทสเซียม 276 มิลลิกรัม

สรรพคุณ
ต้นหอมช่วยในการขับเหงื่อและบำรุงหัวใจ ถ้ากินสด ๆ อย่างต่อเนื่องสามารถลดไขมันในเส้นเลือดได้ ถ้านำต้นหอม 5-6 ก้าน ต้มกับขิง 2 แว่น กรองน้ำดื่ม ขับเหงื่อ ลดไข้

สรรพคุณทางยา
ใช้แก้หวัด คัดจมูก น้ำมูกไหล โดยการใช้ใบหรือหัวทุบพอแตกใส่ในเหล้าขาว

อ้างอิง
* หนังสืออาหารเป็นยา ทางเลือกที่ไม่ต้องใช้ยา
* หนังสือผักพื้นบ้าน: อาหารที่ไม่ควรมองข้าม
* หนังสือผัก 333 ชนิด คุณค่าอาหารและการกิน สำนักพิมพ์แสงแดด, กรุงเทพฯ , 2548.
สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำบึงฉวากเฉลิมพระเกียรติ
(อังกฤษ: Apollo shark) ที่สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำบึงฉวากเฉลิมพระเกียรติ]]
สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำบึงฉวากเฉลิมพระเกียรติ ตั้งอยู่ที่ตำบลเดิมบาง อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี ก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 แล้วเสร็จและเปิดบริการตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2541 เปิดให้บริการทุกวัน ในเวลา 10.00–15.00 น.
ประวัติ
ในปี พ.ศ. 2537 จังหวัดสุพรรณบุรีได้เริ่ม ดำเนินการปรับปรุงบูรณะบึงฉวากให้เป็นแหล่งน้ำขนาดใหญ่ เพื่อใช้พื้นที่กักเก็บน้ำไว้ใช้เพื่อการอุปโภคบริโภค และการเพาะปลูกให้แก่ราษฎร ในบริเวณพื้นที่ใกล้เคียง ตลอดจนส่งเสริมเป็นแหล่งท่องเที่ยวของจังหวัด และเป็นแหล่งในการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมควบคู่ไปด้วย โดยได้รับการสนับสนุนจาก นายบรรหาร ศิลปอาชา อดีตนายกรัฐมนตรี ตลอดจนคำแนะนำอันเป็นประโยชน์ และติดตามความก้าวหน้าในการดำเนินงานอย่างใกล้ชิด ทำให้โครงการสำเร็จอย่างรวดเร็ว
บึงฉวาก
บึงฉวากเป็นแหล่งน้ำธรรมชาติขนาดใหญ่ อยู่ในพื้นที่ 2 จังหวัด คือ อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี กับอำเภอหันคา จังหวัดชัยนาท และรับน้ำจากคูส่งน้ำซึ่งผันน้ำมาจากแม่น้ำท่าจีน อำเภอเดิมบางนางบวช

บึงฉวากมีความกว้างประมาณ 650 เมตร ความยาวประมาณ 6,500 เมตร ระดับน้ำลึกเฉลี่ย 2 เมตร รวมพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 1,807 ไร่
สิ่งก่อสร้าง
*อาคารสถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำหลังที่ 1: รวบรวมพันธุ์สัตว์น้ำจืดและน้ำเค็ม เช่น ปลาม้า (Boesemania microlepis), ปลาหนวดพราหมณ์หนวด 14 เส้น (Polynemus multifilis), ปลาบ้า (Leptobarbus hoevenii), ปลาช่อนงูเห่า (Channa aurolineatus), ปลาเสือตอลายใหญ่ (Datnioides pulcher), ปลาเทพา (Pangasius sanitwongsei) เป็นต้น
*อาคารสถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำหลังที่ 2: มีตู้ปลาขนาดใหญ่บรรจุน้ำได้ 400 ลูกบาศก์เมตร เดินดูปลาได้รอบตู้ มีอุโมงค์ยาวประมาณ 8.5 เมตร ซึ่งเป็นอุโมงค์ปลาน้ำจืดแห่งแรกของประเทศไทย 
*อาคารสถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำหลังที่ 3: มีตู้ปลาทรงกระบอกที่เส้นผ่าศูนย์กลาง 2 เมตร สูง 6.08 เมตร อุโมงค์ปลาใต้ทะเล ซึ่งเป็นอุโมงค์บันไดเลื่อนความยาวกว่า
ลาง 2 เมตร สูง 6.08 เมตร อุโมงค์ปลาใต้ทะเล ซึ่งเป็นอุโมงค์บันไดเลื่อนความยาวกว่า 12.50 เมตร และมีความสูง 9 เมตร บรรจุปลาทะเลชนิดต่าง ๆ เช่น ปลาหมอทะเล (Epinephelus lanceolatus), ปลาชะลิน (Chanos chanos), ปลาฉลามเสือดาว (Stegostoma fasciatum), ปลาโรนันจุดขาว (Rhynchobatus djiddensis) และอุโมงค์ปลาฉลาม มีความยาว 16 เมตร กว้าง 6 เมตร นับเป็นอุโมงค์ที่เลี้ยงปลาฉลามที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ภายในมีปลาฉลามชนิดต่าง ๆ ได้แก่ ปลาฉลามเลมอน (Negaprion brevirostris), ปลาฉลามครีบดำ (Carcharhinus melanopterus), ปลาฉลามเสือดาว (Stegostoma fasciatum) และปลาฉลามขี้เซา (Nebrius ferrugineus )
*บ่อจระเข้น้ำจืดขนาดพื้นที่ 3 ไร่ ซึ่งเลี้ยงจระเข้พันธุ์พ
(Nebrius ferrugineus )
*บ่อจระเข้น้ำจืดขนาดพื้นที่ 3 ไร่ ซึ่งเลี้ยงจระเข้พันธุ์พื้นเมืองของไทย ได้แก่ จระเข้น้ำจืด (Crocodylus siamensis) และจระเข้น้ำเค็ม (C. porosus) มีการแสดงจับจระเข้ทุกวัน วันละ 3 รอบ
ถ้ำหลงเหมิน
ถ้ำผาหลงเหมิน ( , หลงเหมินฉือคู) เป็นกลุ่มถ้ำบนหน้าผา ห่างออกไปทางใต้ 12 กิโลเมตรจากเมืองลั่วหยาง ในมณฑลเหอหนาน ประเทศจีน อยู่ระหว่างภูเขาเซียงทางทิศตะวันออกกับภูเขาหลงเหมินทางทิศตะวันตก หันหน้าออกสู่ริมฝั่งแม่น้ำอี้ พื้นที่บริเวณกลุ่มถ้ำมีความยาวจากทิศเหนือจรดทิศใต้ประมาณ 1 กิโลเมตร จัดว่าเป็น 1 ใน 3 แหล่งปฏิมากรรมโบราณที่ประกอบด้วยถ้ำมั่วเกา ถ้ำหลงเหมิน และถ้ำยฺหวินกัง ที่มีชื่อเสียงที่สุดในจีน
มรดกโลก
ถ้ำหลงเหมินได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 24 เมื่อปี พ.ศ. 2543 ที่เมืองแคนส์ ประเทศออสเตรเลีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
* (i) - เป็นตัวแทนในการแสดงผลงานชิ้นเอกที่จัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันชาญฉลาดของมนุษย์
* (ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
* (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่
* (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
มหากาพย์กู้แผ่นดิน
มหากาพย์กู้แผ่นดิน เป็นหนังสือการ์ตูนไทยแนวอิงประวัติศาสตร์ไทยเกี่ยวกับพระราชประวัติของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์คลีเนทีฟในเครืออีคิวพลัส (Cleanative/E.Q.Plus) สตอรี่บอร์ดและเนื้อเรื่อง โดย อรุณทิวา วชิรพรพงศา วาดภาพโดย มนตรี คุ้มเรือน มีจำนวน 5 เล่ม การ์ตูนชุดนี้ยังได้รับรางวัลชมเชยจากรางวัลการ์ตูนนานาชาติ (International Manga Award) ที่จัดขึ้นเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 2008
เนื้อเรื่อง
มหากาพย์กู้แผ่นดินเป็นเรื่องราวในช่วงที่กรุงศรีอยุธยาต้อง สูญเสียเอกราชให้แก่อาณาจักรตองอู เมื่อปี พ.ศ. 2112 จนถึงการทำสงครามยุทธหัตถีของสมเด็จพระนเรศวรมหาราชในปี พ.ศ. 2135 โดยดำเนินเนื้อเรื่องผ่านมุมมองของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ตั้งแต่เมื่อครั้งยังทรงพระเยาว์และถูกนำตัวไปเป็นองค์ประกันที่หงสาวดี ซึ่งพระองค์ได้เรียนรู้ประสบการณ์ชีวิตมากมายจากที่นั่น และเป็นจุดสำคัญในการกอบกู้เอกราชของกรุงศรีอยุธยาให้กลับคืนมาอีกครั้งหนึ่ง
อย่างไรก็ตาม การ์ตูนเรื่องนี้ได้มีการแต่งเติมเนื้อเรื่องบางส่วนเพิ่มเข้าไปเพื่อความสนุกสนานในเรื่อง โดยมีข้อมูลกำกับอยู่ท้ายหนังสือแต่ละเล่มด้วยว่า เหตุการณ์ใดมีอยู่จริง เหตุการณ์ใดเป็นเท็จ เพื่อป้องกันความสับสนของผู้อ่าน
การแบ่งตอนในเรื่อง
มหากาพย์กู้แผ่นดินแต่ละเล่มจะมีชื่อตอนใหญ่เป็นโครงหลักในการดำเนินเรื่องของเล่มนั้น ซึ่งภายในแบ่งออกตอนย่อยต่างๆ หลายตอน โดยแต่ละเล่มมีชื่อตอนดังนี้
* เล่มที่ 1 องค์ดำแห่งหงสาวดี ว่าด้วยการตกเป็นองค์ประกันต่อหงสาวดีขององค์ดำ การตัดสินใจของพระมหาธรรมราชา มุมมองที่องค์ดำมีต่อสงครามการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 1 และจบที่พระสุพรรณกัลยายอมเป็นองค์ประกันของหงสาวดีแทน เพื่อให้องค์ดำได้กลับมาอยู่ที่กรุงศรีอยุธยา
* เล่มที่ 2 จิ้งจอก พยัคฆา พญาราชสีห์ แกนหลักในเรื่องว่าด้วยสงครามเมืองคังและจิตใจที่ต้องการกู้เอกราชขององค์ดำ เหตุการณ์สำคัญในเรื่องที่ปรากฏได้แก่ การรบกับพระยาจีนจันตุ การสวรรคตของพระเจ้าบุเรงนอง การพบกันครั้งแรกระหว่างองค
แก่ การรบกับพระยาจีนจันตุ การสวรรคตของพระเจ้าบุเรงนอง การพบกันครั้งแรกระหว่างองค์ดำกับนัตจินหน่องหรือพระสังขทัต และการทำสงครามเมืองคัง
* เล่มที่ 3 อิสรภาพสู่แผ่นดิน กล่าวถึงเหตุการณ์กบฏเมืองอังวะ แผนการกำจัดองค์ดำของฝ่ายหงสาวดี การประกาศตัดขาดไม่ขึ้นกับหงสาวดีอีกต่อไปขององค์ดำ และเหตุการณ์พระแสงปืนต้นข้ามแม่น้ำสะโตง
* เล่มที่ 4 แสงดาบปราบศัตรูพ่าย เนื้อหาอยู่ในช่วงสงครามหลังการประกาศอิสรภาพ เมื่อหงสาวดียกทัพตีกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 3 ครูดาบนิรนามขององค์ดำว่าได้เปิดเผยตัวตนว่าเป็นแม่ทัพเอกของหงสาวดี ชื่อ ลักไวทำมู ศึกครั้งนี้กลายเป็นบทเรียนสุดท้ายระหว่างครูกับศิษย์ องค์ดำจึงต้องเอาชนะครูดาบผู้นี้ให้ได้เพื่อไปให้ถึงคำตอบที่ทรงมีอยู่ในใจ
* เล่มที
องค์ดำจึงต้องเอาชนะครูดาบผู้นี้ให้ได้เพื่อไปให้ถึงคำตอบที่ทรงมีอยู่ในใจ
* เล่มที่ 5 มหาสงครามยุทธหัตถี แกนหลักของเรี่องกล่าวถึงเหตุการณ์ยุทธหัตถี
ตัวละคร
 * องค์ดำ (สมเด็จพระนเรศวรมหาราช)
* พระสุพรรณกัลยา
* มณีจันทร์
* พระเจ้าบุเรงนอง
* พระเจ้านันทบุเรง (มังชัยสิงห์)
* มังสามเกียด (พระมหาอุปราชมังกะยอชวา)
* นัตจินหน่อง (พระสังขทัต ราชบุตรพระเจ้าตองอู)
* พระมหาธรรมราชา
* พระวิสุทธิกษัตรีย์
* องค์ขาว (สมเด็จพระเอกาทศรถ)
* ครูดาบนิรนาม (ลักไวทำมู)
* พระราชมนู

อ้างอิง
ปราสาทหินวัดพู
ปราสาทวัดพู ( , ) เป็นโบราณสถานและแหล่งมรดกโลกแห่งที่สองของประเทศลาว เป็นโบสถ์พราหมณ์ที่สร้างถวายพระศิวะ ตั้งอยู่บนเนินเขาภู หรือเรียกกันว่าภูเก้า (หมายถึงมวยผม) ห่างจากตัวเมืองเก่าจำปาศักดิ์ประมาณ 6 กิโลเมตร ลักษณะของปราสาทเป็นเทวสถานเขมร คล้ายกับเขาพระวิหาร สร้างในราวพุทธศตวรรษที่ 12 ในสมัยของพระเจ้ามเหนทรวรมัน โดยพระยากัมมะธา ถือว่าเป็นปราสาทหินที่มีอายุเก่าแก่ที่สุด

มรดกโลก
ปราสาทหินวัดพูและสิ่งก่อสร้างใกล้เคียงได้รับจดทะเบียนให้เป็นแหล่งมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 25 เมื่อ พ.ศ. 2544 ที่กรุงเฮลซิงกิ ประเทศฟินแลนด์ ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
* (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
* (vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์
งานประเพณี
ปราสาทวัดพูมีงานประเพณีประจำปีที่เรียกว่า "งานประจำปีวัดพู" จัดเป็นประจำทุกปีในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ ตรงกับวันเพ็ญเดือนสาม และมีงานประมาณ 3 วัน

การรักษาและการเข้าชม
ปัจจุบันสถานที่นี้เปิดให้กับสาธารณชนไว้ทำพิธีทางศาสนาและการท่องเที่ยว โดยเปิดในเวลา 08:00–18:00 นาฬิกา และสำหรับชาวต่างชาติจ่ายค่าเข้า 55,000 กีบ ส่วนชาวลาวจ่าย 20,000 กีบ

บริเวณนี้มีพิพิธภัณฑ์ที่บรรจุไปด้วยวัตถุในตัววิหาร เช่นเทวรูปพระศิวะ พระวิษณุ นนทิ และพระพุทธรูป ตัวอาคารมีขนาดจำกัด เพื่อให้สถานที่และบริเวณโดยรอบมีการเปลี่ยนแปลงน้อยที่สุด

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* É. Aymonier, Le Cambodge. II Les provinces siamoises, Paris 1901 
* E. Lunet de Lajonquiére, Inventaire descriptif des monuments d’Indochine. Le Cambodge, II, Paris 1907 
* H. Marchal, Le Temple de Vat Phou, province de Champassak, Éd. du département des Cultes du Gouvernement royal du Laos
* H Parmentier, «Le temple de Vat Phu», Bulletin de l’École Française d’Extrême-Orient, 14/2, 1914, p. 1-31 
* M. Freeman, A Guide to Khmer Temples in Thailand and Laos, Weatherhill 1996, 
* M. Santoni et al., «Excavations at Champasak and Wat Phu (Southern Laos) », in R. Ciarla, F. Rispoli (ed.), South-East Asian Archaeology 1992, Roma 1997, p. 233-63
rla, F. Rispoli (ed.), South-East Asian Archaeology 1992, Roma 1997, p. 233-63 
* M. Cucarzi, O. Nalesini et al., «Carta archeologica informatizzata: il progetto UNESCO per l’area di Wat Phu», in B. Amendolea (ed.), Carta archeologica e pianificazione territoriale, Roma 1999, p. 264-71
* 
* International Council on Monuments and Sites report on World Heritage Site application, กันยายน 2001
* O. Nalesini, «Wat Phu», in Enciclopedia archeologica. Asia, Roma 2005
* Ch. Higham. The Civilization of Angkor. Phoenix 2001. 
* Projet de Recherches en Archaeologie Lao. Vat Phu: The Ancient City, The Sanctuary, The Spring (จุลสาร)
* Global Heritage Fund
Phu: The Ancient City, The Sanctuary, The Spring (จุลสาร)
* Global Heritage Fund - Where We Work - Wat Phu, Laos, สืบค้นเมื่อ 28 เมษายน 2009
* Recherches nouvelles sur le Laos - EFEO (école française d'extrême orient) - Yves Goudineau & Michel Lorrillard - 2008 - 678 pages
สวนสัตว์สงขลา
สวนสัตว์สงขลา ( ) เป็นสวนสัตว์แห่งแรกของภาคใต้ มีพื้นที่ 878 ไร่ จัดตั้งขึ้นเพื่ออนุรักษ์ ขยายพันธุ์ รวบรวมสัตว์ป่าของไทย และเพื่อเป็นสถานที่ท่องเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจของประชาชน ตั้งอยู่ที่ตำบลเขารูปช้าง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา สวนสัตว์สงขลาเป็นสวนสัตว์ภายใต้พระบรมราชูปถัมภ์ สิ่งที่น่าสนใจ เช่น สวนน้ำ รีสอร์ท สัตว์ป่าที่จัดแสดงเช่น กวาง เสือโคร่ง หมี ยีราฟ เสือโคร่งขาว ม้าลาย ช้าง ลิง ลิงอุรังอุตัง
ประวัติ
สวนสัตว์สงขลา เป็นรัฐวิสาหกิจ สังกัดกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ซึ่งเป็นสวนสัตว์แหล่งที่ 5 ภายใต้การกำกับดูแลขององค์การสวนสัตว์ในพระบรมราชูปถัมภ์ และเป็นสวนสัตว์แห่งแรกของภาคใต้โดยจัดขึ้นเมื่อวันที่ 23 พ.ค. พ.ศ. 2532 ในพื้นที่ 878 ไร่ ตั้งอยู่บริเวณเขารูปช้าง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา ทำพิธีเปิดอย่างเป็นทางการ ในนวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2541 สวนสัตว์สงขลาเป็นสถานที่จัดแสดงสัตว์ป่าชนิดต่าง ๆ เข้าแสดงให้ประชาชนสงขลาและจังหวัดใกล้เคียงได้ชม เช่น สมเสร็จ กระจง อูฐ ลามา ยีราฟ หมี เสือ ลิง ชะนี กวาง ละมั่ง เก้ง นกสวยงาม เช่น นกแก้ว นกมาร์คอว์ นกแคสโซแวรี นกฟลามิงโก และสัตว์อื่น ๆ อีกมากมาย
ในเหตุอุทกภัยในประเทศไทยและประเทศมาเลเซีย พ.ศ. 2568 รัฐบาลได้จัดตั้งศูนย์ปฏิบัติการส่วนหน้า ที่สวนสัตว์สงขลา ให้ พล.ต.ต.นันทชาติ ศุภมงคล เป็นผู้อำนวยการ

วัตถุประสงค์
มีวัตถุประสงค์เพื่ออนุรักษ์และขยายพันธุ์สัตว์ป่าของไทยคืนสู่ธรรมชาติ พื้นที่เป็นภูเขาเล็ก ๆ หลายลูก มีถนนลาดยางโดยรอบและแยกชนิดสัตว์ไว้เป็นหมวดหมู่ มีสัตว์มากมายหลายชนิด ทั้งที่มีถิ่นกำเนิดในประเทศและต่างประเทศ

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์สวนสัตว์สงขลา 
* เว็บไซต์กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬาของประเทศไทย
* เว็บไซต์จังหวัดสงขลา
* เว็บไซต์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
ก๋วยเตี๋ยวข้ามสะพาน
ก๋วยเตี๋ยวข้ามสะพาน หรือ กว้อเฉียวหมี่เสี้ยน เป็นอาหารประเภทก๋วยเตี๋ยวที่รู้จักกันดีในอำเภอเหมิ่งเจ้อ มณฑลยูนนาน

ประวัติ
อำเภอเหมิ่งเจ้อมีทะเลสาบหนาน และกลางทะเลสาบ มีเกาะที่สงบเงียบ เล่าขานในอดีตว่าคนที่ไปสอบจอหงวนมักไปท่องตำราที่นั่น ภรรยาของปัญญาชนแซ่จัง จะส่งอาหารให้เขาที่เกาะทุกวัน แต่วันนึงเกิดติดธุระจึงรีบไม่ทันต้มก๋วยเตี๋ยวให้สุกดีแต่ก็ไปส่งเมื่อถึงเกาะปรากฏว่าน้ำซุปยังอุ่นและทำให้ก๋วยเตี๋ยวอร่อยมาก และสาเหตุที่เรียกว่า ก๋วยเตี๋ยวข้ามสะพาน เนื่องจากว่าภรรยาคนดังกล่าวต้องข้ามสะพานเพื่อนำไปส่ง

อ้างอิง

*
วัดเทียนหนิง
วัดเทียนหนิง ( ) เป็นวัดมหายาน ตั้งอยู่ที่เมืองฉางโจว มณฑลเจียงซู ประเทศจีน เป็นที่ประดิษฐานพระเจดีย์ที่สูงสุดในจีน มีความสูง 153.79 เมตร

อ้างอิง
โพล้ง เลี้ยงประเสริฐ
โพล้ง เลี้ยงประเสริฐ เกิดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2444 ที่บ้านท่าเสา จ.อุตรดิตถ์ เป็นบุตรของนายสอน-นางขำ เลี้ยงประเสริฐ มีพี่น้อง 7 คน โดยเป็นชาย 6 คน หญิง 1 คน โดยพี่น้องที่เป็นชาย 5 คนคือ แก้ว เลี้ยงประเสริฐ โต๊ะ เลี้ยงประเสริฐ แพ เลี้ยงประเสริฐ ฤทธิ์ เลี้ยงประเสริฐ และพลอย เลี้ยงประเสริฐ เป็นนักมวยมีชื่อเสียงทั้งหมด
เข้ากรุง
โพล้งฝึกมวยจากครูเอม บ้านท่าเสา ซึ่งเป็นลูกศิษย์ในสายของครูเมฆ บ้านท่าเสาที่เป็นครูของพระยาพิชัยดาบหัก เมื่อมีฝีมือจึงตระเวนออกชกมวยตามเวทีต่าง ๆ จนได้พบกับ หลวงพินิจฯ ข้าราชการศาลเมืองสุพรรณ จึงชักชวนนายโพล้งและนายแพเข้ามาชกมวยในกรุงเทพฯ ต่อมา สองพี่น้องกลับบ้านไปชวนพี่น้องของตนอีก 3 คนเข้ามาชกในกรุงเทพฯ ด้วยกัน โดยอยู่ในสังกัดของนายนาวาเอก พระชลัมภ์พิสัยเสนีย์ ร.น. ผลงานการชกในกรุงเทพฯของนายโพล้ง เคยชนะนายสร่างจากลพบุรี ชนะ บัว วัดอิ่ม แพ้สุวรรณ นิวาศวัต
กลับบ้าน
หลังจากที่นายแพชกนายเจียร์นักมวยชาวเขมรถึงแกความตายและพ้นจากความผิด ทั้ง 5 พี่น้องจึงกลับอุตรดิตถ์ ตระเวนชกมวยในแถบภาคเหนือ ชกชนะนายสิงห์วัน ประตูเชียงใหม่ ยอดมวยเมืองเชียงใหม่ เสมอกับนายจีนไก่ คณะทวีสิทธิ์ ยอดมวยเมืองลำปางแบบน่าชนะ และด้วยที่ฝีมือเก่งเกินนักมวยรุ่นเดียวกัน ในที่สุดจึงไม่มีใครขึ้นเปรียบมวยด้วยจนต้องเลิกมวยโดยปริยาย

บั้นปลายชีวิต
เมื่อเลิกมวยแล้ว นายโพล้งยังได้รับเชิญให้ไปชกโชว์ตามที่ต่าง ๆ เช่น ชกโชว์กับครูชา จุฑาเพชร ครูมวยจากลำปาง เมื่อ พ.ศ. 2488 และได้รับเชิญให้ไปแสดงไหว้ครูมวยไทยในงานพระยาพิชัยดาบหักเป็นประจำ นายโพล้งถึงแก่กรรมเมื่อ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2522 รวมอายุได้ 78 ปี

อ้างอิง

*
หมื่นชงัดเชิงชก (แดง ไทยประเสริฐ)
หมื่นชงัดเชิงชก มีชื่อจริงว่า แดง ไทยประเสริฐ เกิดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2431 ที่จ.นครสวรรค์ ต่อมาอพยพไปอยู่ที่จ.นครราชสีมาเมื่ออายุ 11 ขวบ ไม่ปรากฏชื่อบิดามารดา มีน้องชายคนหนึ่งชือ นายตู้ ไทยประเสริฐ เป็นนักมวยที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งเช่นกัน

ฝึกมวย
ครูมวยคนแรกของหมื่นชงัดฯคือจางวางผ่าง ซึ่งเป็นครูสอนทั้งมวยและกระบี่กระบอง หมื่นชงัดฯตระเวนชกมวยแถวบ้านจนมีชื่อเสียง จนกระทั่งทางกรุงเทพฯมีการคัดเลือกนักมวยฝีมือดีจากหัวเมืองเข้ามาชกหน้าพระที่นั่ง หมื่นชงัดฯเป็นนักมวยจากนครราชสีมาที่ได้รับคัดเลือกรุ่นเดียวกับนายทับ จำเกาะ เข้าสังกัด กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ขณะมีอายุ 30 ปี
มวยบรรดาศักดิ์
เมื่อมาชกมวยในกรุงเทพฯ หมื่นชงัดชกชนะนักมวยมีชื่อเสียงหลายคน จนได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นหมื่นชงัดเชิงชก เช่นเดียวกับนักมวยบรรดาศักดิ์รุ่นเดียวกันคือ หลวงไชยโชกชกชนะ จากกรุงเทพฯ หมื่นมวยมีชื่อ (ปล่อง จำนงค์ทอง) จากไชยา หมื่นมือแม่นหมัด (กลึง โตสะอาด) จากลพบุรี
อย่างไรก็ตาม หลักฐานการได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ของหมื่นชงัดฯยังไม่แน่ชัดว่าไดรับพระราชทานเมื่อใด เพราะมีทั้งที่บอกเล่าว่าได้รับพระราชทานในการชกหน้าพระที่นั่งในสมัยรัชกาลที่ 5 ในงานพระศพกรมขุนมรุพงศ์ศิริพัฒน์ แต่เจ้านายพระองค์นี้สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 6 และมีคำบอกเล่าจากลุกศิษย์ของท่านว่าท่านเข้ามาชกในกรุงเทพฯเมื่ออายุได้ 30 ปี ซึ่งถ้านับจากปีเกิดจะตรงกับ พ.ศ. 2461 อยู่ในสมัยรัชกาลที่ 6

เมื่อสังขารเริ่มโรยรา หมื่นชงัดจึงเลิกชกมวยหันมาเป็นครูฝึกสอนให้ลูกศิษย์ ลูกศิษย์ของท่านที่มีชื่อเสียง เช่น พัด สินประเสริฐ วิหค เทียมกำแหง หมื่อชงัดมีบุตรชายคนเดียวคือนายฉัตร ไทยประเสริฐ ถึงแก่กรรมเมื่อ พ.ศ. 2488 รวมอายุได้ประมาณ 57 ปี

อ้างอิง
* สมพงษ์ แจ้งเร็ว. หมื่นชงัดเชิงชก ยอดมวยบรรดาศักดิ์. ศิลปวัฒนธรรม. ปีที่ 5(3). มกราคม 2527 หน้า 98-105
เกี๊ยว
เกี๊ยว (wonton wantan wanton หรือ wuntun) ภาษาจีนกวางตุ้งเรียก หวั่นทั้น (雲吞 หรือ 餛飩, wan4 tan1) เป็นอาหารว่างแบบหนึ่งของจีน
การเตรียม
เกี๊ยวทำจากแป้งที่มีส่วนผสมของแป้งสาลี ไข่ น้ำแล้วเกลือ นวดให้เข้ากันแล้วตัดเป็นแผ่นสี่เหลี่ยม ใส่ใส้ตรงกลางกลางแล้วห่อให้เป็นรูปร่างตามต้องการ ไส้ที่นิยมคือหมูบดและกุ้งบด โดยผสมแป้งเล็กน้อยเพื่อช่วยให้ยึดกันดี ปรุงรสด้วยเกลือ เครื่องเทศ ใส่กระเทียมหรือต้นหอมสับ ทำให้สุกโดยการนึ่ง หรือกินกับน้ำซุปแบบก๋วยเตี๋ยวเรียกเกี๊ยวน้ำ

อ้างอิง
เกี๊ยวซ่า
เกี๊ยวซ่า ( เจี่ยวจึ; เกียวซะ) เป็นอาหารจีนชนิดหนึ่ง ทำจากแป้งสาลีห่อไส้ที่ทำจากเนื้อสัตว์ แผ่นแป้งเป็นแป้งสาลีไม่ใส่ผงฟูหรือยีสต์ นำมาห่อไส้หมูแล้วทอด เกี๊ยวซ่าในภาษาไทยมาจากภาษาญี่ปุ่นว่าเกียวซะ ญี่ปุ่นได้รับอาหารชนิดนี้มาจากชาวแมนจู ซึ่งนำไปทอดรับประทานเช่นกัน ชาวจีนทางเหนือรับอาหารชนิดมาจากชาวแมนจูเช่นกัน เรียกว่าเจี่ยวจึ นำมาต้มแล้วกินกับน้ำซุป อาหารชนิดนี้เป็นคนละชนิดกับเกี๊ยวซึ่งคนไทยจะเรียกตามภาษาจีนแต้จิ๋ว ซึ่งจะตรงกับอาหารจีนกวางตุ้งที่เรียก "หวั่นทั้น"

ชนิด

เจี่ยวจึแบบจีนแบ่งตามการปรุงได้ดังนี้ 
*แบบต้ม ( )
* แบบนึ่ง ( )
*แบบทอดในกระทะแบน ( บางครั้งเรียก )
เจี่ยวจึแบบที่ใช้ไข่ห่อไส้แทนแป้ง ( ) ในทิเบตและเนปาลมีอาหารที่มีรูปแบบคล้ายเกี๊ยวซ่าเรียกว่า โมโม ปรุงสุกด้วยการนึ่ง ไส้ทำด้วยเนื้อสัตว์

แบบญี่ปุ่น

คำภาษาญี่ปุ่น เกียวซะ gyōza (ギョーザ, ギョウザ) มาจากเสียงอ่านของคำว่า 餃子 ของสำเนียงภาษาจีนในชานตง และเขียนด้วยอักษรจีนตัวเดียวกัน ความแตกต่างสำคัญระหว่างเกี๊ยวซ่าของญี่ปุ่นกับเจี่ยวจึของจีนคือ แบบญี่ปุ่นใส่กระเทียมมากกว่า กิบเกลือและซีอิ๊ว แป้งเกี๊ยวซ่าบางกว่า ไส้ใส่หมูบดผสมกับกะหล่ำปลี น้ำมันงา และกระเทียม
รูปแบบการทำ
วิธีการทำเกี๊ยวซ่าใช้วิธีการ (dough) ห่อไส้เนื้อ ผัก หรือส่วนผสมอย่างอื่น ม้วนและปิดห่อด้วยการแตะน้ำเล็กน้อยแล้วบีบที่ขอบ (แผ่นแป้งเมื่อโดนน้ำแล้วจะติดกัน) ทำให้เกี๊ยวซ่ามีรูปทรงคล้ายจานบิน เกี๊ยวสามารถนำไปต้ม นึ่ง หรือทอดพอสุก เสิร์ฟพร้อมซอสพริกและซอสสำหรับจิ้มที่ทำจากซอสถั่วเหลืองผสมน้ำส้มสายชู โดยบางครั้งจะใส่น้ำมันพริกหรือน้ำพริกเผา

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* ตำรับเกี๊ยวซ่าในสไตล์ญี่ปุ่น 
* ตำรับเกี๊ยวซ่าแบบดั้งเดิม
ไส้อั่ว
ไส้อั่ว เป็นอาหารพื้นเมืองทางภาคเหนือของประเทศไทย อั่ว หมายถึง ใส่ไส้, แทรก, ยัดไว้ตรงกลาง ปกติทำจากเนื้อหมูบด (สามารถผสมกับมันแข็งของหมู เพื่อไม่ให้เนื้อหมูด้านเวลาสุก) ผสมพริกแห้ง กระเทียม ขมิ้น (ใส่หรือไม่ใส่ก็ได้) ข่า ใบมะกรูด หอมแดง และเครื่องปรุงรส แล้วกรอกลงไปในไส้อ่อนของหมูที่เกลาจนบางแล้ว บิดหัวท้ายเพื่อแบ่งให้เป็นท่อนขนาดพอประมาณ จากนั้นนำไปย่างให้สุกเกรียม มีกลิ่นหอมชวนรับประทาน บางแห่งเปลี่ยนจากหมูเป็นหน่อไม้ซอยละเอียด สำหรับมุสลิมหรือผู้ที่ไม่ประสงค์ที่จะรับประทานหมูอาจจะดัดแปลงใช้เนื้อสัตว์ชนิดอื่น แล้วก็กรอกเข้าไปในไส้สัตว์ชนิดอื่นหรือไส้เทียมแทน

ดูเพิ่ม
* แหนม
* ไส้กรอกอีสาน
*

อ้างอิง

* ไส้อั่ว
ปาเลตาเดมังโก
ปาเลตาเดมังโก ( ) เป็นอาหารว่างชนิดหนึ่งของเม็กซิโกและลาตินอเมริกา ทำจากมะม่วงสุก คลุกด้วยน้ำมะนาว เกลือ และพริกป่น เสียบไม้ให้ถือรับประทาน (ปาเลตา แปลว่า แท่ง)
พระศรีรัตนเจดีย์
พระศรีรัตนเจดีย์ เป็นเจดีย์ของวัดพระศรีรัตนศาสดาราม ในพระบรมมหาราชวัง ตั้งอยู่บนฐานไพทีทางทิศตะวันตก

ประวัติ
พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างพระศรีรัตนเจดีย์ขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2398 โดยจำลองแบบมาจากเจดีย์ 3 องค์ของวัดพระศรีสรรเพชญ์ ในพระราชวังโบราณ สมัยกรุงศรีอยุธยา โดยมีพระราชประสงค์เพื่อใช้เป็นเจดีย์ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุที่ทรงนำมาจากลังกา แต่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จสวรรคตก่อนที่พระศรีรัตนเจดีย์จะสร้างเสร็จ โดยเมื่อแรกสร้างเจดีย์นั้นมิได้มีการประดับกระเบื้องโมเสก
ต่อมา ในการเตรียมงานสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ 100 ปี พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงอดิศรอุดมเดช ทรงควบคุมงานเสริมพอก แก้รูปทรงเจดีย์ ประดับกระเบื้องโมเสกสีทองภายนอก เขียนผนังภายใน ทำบานประตู และปูพื้นหินอ่อนภายใน และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพสาตรศุภกิจ ทำการประดับกระเบื้องโมเสกสีทองภายนอกทั้งหมดขององค์เจดีย์

ในการเตรียมงานสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ 150 ปี ในสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีการบูรณะปฏิสังขรณ์ภายนอกองค์เจดีย์ ซ่อมพื้นผนังที่ปูกระเบื้อง เปลี่ยนกระเบื้องที่ชำรุดซ่อมช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์พระเจดีย์เล็กบนซุ้มประตู
ปัจจุบันได้มีการบูรณะปฏิสังขรณ์พระศรีรัตนเจดีย์อีกครั้งหนึ่ง โดยเปลี่ยนกระเบื้องทองที่ประดับภายนอกบางส่วน และบูรณะส่วนที่ชำรุดเสียหาย แต่ยังคงลักษณะของศิลปะเดิมไว้

ลักษณะสถาปัตยกรรม
องค์เจดีย์เป็นทรงกลมแบบลังกา (ระฆังคว่ำ) มีความสูงประมาณ 40 เมตร เป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนประดับกระเบื้องโมเสกสีทองทั้งองค์ ภายในกลวงเป็นที่ประดิษฐานพระเจดีย์องค์เล็กบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ

องค์เจดีย์ประกอบด้วยฐานเขียง มีมาลัยเถา 3 ชั้น สลับด้วยฐานบัวคว่ำบัวหงาย รองรับระฆัง เหนือขึ้นไปเป็นบัลลังก์สี่เหลี่ยมมีเสาหานรองรับปล้องไฉนซึ่งทำเป็นบัวลูกแก้วจากใหญ่ขึ้นไปหาเล็กซ้อนกันจำนวน 20 ชั้น จากนั้นเป็นปลีและยอดเม็ดน้ำค้าง
พระศรีรัตนเจดีย์มีซุ้มประตูทางเข้า 4 ทิศ ภายนอกปิดด้วยกระเบื้องโมเสกสีทองทั้งหมด ภายในบุด้วยหินอ่อน ลักษณะของทางเข้าเป็นรูปโค้งแหลม เหนือซุ้มเป็นลายปูนปั้นรูปช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ นาคสะดุ้ง ตอนบนของซุ้มตั้งพระเจดีย์องค์เล็กลักษณะเดียวกับพระศรีรัตนเจดีย์บนฐานสี่เหลี่ยม มีมุข 4 ด้านทำเป็นหน้าบันประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ นาคสะดุ้ง บานประตูเป็นประตูหูช้างทำด้วยไม้ปิดทองประดับกระจกลงยา เป็นลายช่อดอกไม้สีเขียวแก่แดงเข้มและเงิน เหนือประตูเป็นช่องลมระบายอากาศกรุลวดตาข่าย กรอบประตูตอนบนจำหลักเป็นรูปพญานาค 2 ตัวหางชนกันตรงกลางห้อยเศียรลงด้านข้าง
ภายในองค์เจดีย์เป็นห้องโถงกลม ผนังโบกปูนทาสีขาวสอบไปตามความสูงของพระเจดีย์ ตรงกลางห้อยฉัตรสีขาวตรงกับพระเจดีย์ที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ ผนังตอนล่างประดับหินอ่อนสีเทา สูงจากพื้นประมาณ 60 เซนติเมตร พื้นปูหินอ่อนสีเทารูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสลายทแยงมุม

ตรงกลางห้องประดิษฐานพระเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ตั้งอยู่บนฐานก่ออิฐถือปูน 2 ชั้น ฐานล่างเป็นรูปแปดเหลี่ยม มีมุข 4 มุข ฐานบนเป็นฐานบัวหงาย องค์เจดีย์มีลักษณะเหมือนกับพระศรีรัตนเจดีย์ทุกประการ ยกเว้นแต่เป็นเจดีย์ลงรักสีดำทั้งองค์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
พระมณฑป (วัดพระศรีรัตนศาสดาราม)
พระมณฑป ภายในวัดพระศรีรัตนศาสดาราม ตั้งอยู่บนฐานไพทีตรงกลางระหว่างปราสาทพระเทพบิดรและพระศรีรัตนเจดีย์ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2332 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ตรงตำแหน่งที่ตั้งของหอพระมณเฑียรธรรมองค์เดิมที่ถูกเพลิงไหม้เพื่อประดิษฐานพระไตรปิฎกใบลานฉบับทองใหญ่ โดยสร้างขึ้นตามคติเขาพระสุเมรุ ส่วนยอดมณฑป 7 ชั้นซ้อน
บันไดทั้ง 4 ด้าน ตกแต่งด้วยพลสิงห์รูปนาคจำแลง คือ นาคที่มีหน้าเป็นมนุษย์สวมมงกุฎ ตัวนาคปั้นปูนปิดทองประดับกระจก หัวนาคทั้ง 5 หัวและหางนาคเป็นโลหะหล่อลงรักปิดทอง ปลายพลสิงห์ บันไดก่อเป็นฐานบัวประดับหินอ่อนตั้งประติมากรรมรูปยักษ์ถือกระบอง หน้ากระดานฐานปัทม์ตอนล่างประดับด้วยหิน ต่อจากนั้นเป็นกระจังและกระหนกเท้าสิงห์ประดับด้วยกระจกสี หลังกระจังเป็นครุฑพนมและอสูรทรงเครื่องนั่งพนมมือสลับกัน เหนือขึ้นไปมีเทพนมทรงเครื่องหล่อด้วยทองแดงปิดทอง ซึ่งสร้างตามคติความเชื่อเรื่องเขาพระสุเมรุเช่นเดียวกัน
ซุ้มพระทวารเป็นซุ้มยอดทรงมณฑปปิดทองประดับกระจก บานแผละเขียนลายกำมะลอมีพื้นสีม่วงลายทองเป็นรูปเซี่ยวกางถือหอกและตรียืนเหยียบหลังสิงโต บานพระทวารด้านนอกเป็นบานประดับมุก มีแม่ลายเป็นกระหนกก้านขดนกคาบ ตรงกลางเป็นราชสีห์ บานพระทวารนี้มีภาพจับเป็นลายประดับมุกที่สำคัญอยู่ในกรอบวงกลม 8 ดวง ด้วยกันทั้ง 2 บาน ผนังด้านในเป็นลายรดน้ำปิดทองทรงข้าวบิณฑ์ บนพื้นสีชาด พื้นพระมณฑปปูด้วยเสื่อเงินสานเต็มทั้งห้องถึงฐานตู้ที่ประดิษฐานพระไตรปิฎก ตรงกลางห้องประดิษฐานตู้พระไตรปิฎกประดับมุกทรงมณฑปใหญ่ บรรจุพระไตรปิฎก 84,000 พระธรรมขันธ์
บริเวณฐานพระมณฑปทั้ง 4 มุม ประดิษฐานพระพุทธรูปศิลามุมละ 1 องค์ พระพุทธรูปประทับนั่งสมาธิพระหัตถ์ทำมุทราต่าง ๆ กัน มีพุทธลักษณะตามคติมหายาน มีประภามณฑลรูปเสมาขอบ สลักลายบนฐานบัวคว่ำบัวหงาย พระพุทธรูปศิลาเหล่านี้พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงได้มาจากชวา เมื่อครั้งเสด็จประพาสประเทศอินโดนีเซีย ครั้งที่ 2 เมื่อ พ.ศ. 2439
ร็อกแอนด์โรล
ร็อกแอนด์โรล ( ) คือแนวเพลงประเภทหนึ่งที่ได้พัฒนาในสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ช่วงปลายยุค 40s จนมาได้รับความนิยมในต้นยุค 50s และได้แพร่ขยายความนิยมไปทั่วโลก ซึ่งในปัจจุบันเราจะเรียกกันสั้น ๆ ว่า "ร็อก" ส่วนเรื่องจังหวะจะเป็นจังหวะ บูกี้ วูกี้ บลูส์ โดยจะทำให้เด่นโดยจังหวะแบ็ค บีท (Back Beat) ซึ่งต่อมาจะใช้กลองสแนร์
ดนตรีร็อกแอนด์โรลช่วงแรกจะเล่นโดยกีตาร์ไฟฟ้า หนึ่งหรือสองตัว (1 ลีด, 1 ริทึม), กีตาร์เบส (หรือดับเบิลเบส), ชุดกลอง ส่วนคีย์บอร์ดจะเป็นส่วนเสริม

ร็อกแอนด์โรลในช่วงต้นยุค 50s มักจะใช้แซกโซโฟนนำดนตรี ต่อมาจึงเปลี่ยนมาเป็นกีตาร์ช่วงกลางยุค 50s เปียโนก็ถูกใช้เป็นส่วนสำคัญในดนตรีร็อกแอนด์โรลช่วงกลางยุค 40s
ความได้รับความนิยมในดนตรีร็อกแอนด์โรลเป็นอย่างมากได้แพร่กระจายสู่สังคม นอกจากทางด้านดนตรีแล้ว ยังมีผลต่อแฟชั่น ไลฟ์สไตล์ ภาษา ศิลปินที่มีชื่อเสียงอย่างมากคือ เอลวิส เพรสลีย์ ที่สร้างภาพยนตร์และรายการโทรทัศน์ในรูปแบบของร็อกแอนด์โรล

ในปี ค.ศ. 1951 อลัน ฟรีด (Alan Freed) ดีเจจากโอไฮโอ ได้ถูกยกเครดิตให้เป็นผู้คิดคำว่า ร็อกแอนด์โรลล์ เป็นคนแรก
ร็อกแอนด์โรล ได้ผสมผสาน เอาดนตรีของคนผิวขาวกับผิวดำเข้าด้วยกัน ทำให้เกิดเป็นดนตรีแนวใหม่ที่มีจังหวะที่รุนแรงกว่าเดิม ทั้งเสียงกีตาร์ที่ดัง กลองที่รัวและเร็ว วัฒนธรรมดนตรีแบบร็อกแอนด์โรล ได้มีผลต่อวัยรุ่นในยุคนั้น ทั้งภาษาและการพูดจา ที่โจ่งแจ้ง แสดงอารมณ์อย่างชัดเจน การแต่งกายและทรงผมแปลก ๆ การเต้นรำอย่างบ้าคลั่ง ฯลฯ ที่ถือว่าเป็น การแสดง ถึงตัวตน (Identity) ของตนเองออกมา ภาษากายต่าง ๆ เหล่านี้ ล้วนเป็นแนวทางที่ขัดแย้งกับ สิ่งที่ผู้ใหญ่ในสมัยนั้น เห็นว่าดีงาม และถูกต้องทั้งสิ้น ในยุคนั้น ร็อกแอนด์โรลจึงถูกประณามว่าเป็น ดนตรีของปีศาจ (Devil's Music) เนื่องจากความใหม่และแหวกแนวอย่างมาก
ในช่วงทศวรรษที่ 50 เพราะขณะที่ศิลปินร็อกแอนด์โรลระดับที่เป็นตำนาน ทยอยกันสร้างชื่อ และผลงานของตนเองไว้ที่อเมริกา ไม่ว่าจะเป็น บิล ฮาลีย์ (Bill Haley) ที่มีเพลงฮิตที่รู้จักกันทั่วโลกคือ Rock around the clock (1954), ชัค เบอร์รี (Chuck Berry) ผลงานที่โด่งดัง คือเพลง Meybelline (1955), ลิตเติล ริชาร์ด (Little Richard) เพลง Long tall Sally หรือ Rip it up (1956) ที่มียอดขายเกินหลักล้าน, เจอร์รี ลี ลีวิส (Jerry Lee Lewis) กับเพลงที่ได้รางวัลแผ่นเสียงทองคำ Whole latta shakin' goin' on (1957), และเพลงที่ติดอันดับสองรองเพลงของเอลวิส Great Ball of Fire! (1957), Crazy Arms (1957), เอลวิส เพรสลีย์ที่มีเพลงฮิตติดอันดับนับไม่ถ้วนตั้งแต่ 1956 ถึง 1958 เช่น
1957), เอลวิส เพรสลีย์ที่มีเพลงฮิตติดอันดับนับไม่ถ้วนตั้งแต่ 1956 ถึง 1958 เช่น Love me tender (1956) Loving you (1957) Jailhouse rock (1957) King carole (1958) Big hunk o'love (1959), หรือ บัดดี ฮอลลี (Buddy Holly) ผลงานที่ฮิตที่สุด Peggy Sue (1957) Rave On (1957) Oh Boy! (1958)