SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
สัพแหยก
สัพแหยก [สับ-พะ-แหฺยก] หรือ สัพแหยะ เป็นอาหารไทยชนิดหนึ่งซึ่งได้รับอิทธิพลจากโปรตุเกส พบได้ที่ชุมชนกุฎีจีน กรุงเทพมหานคร เป็นอาหารคาว ทำจากเนื้อสัตว์สับละเอียด ผัดกับเครื่องเทศ ปรุงรสด้วยน้ำส้มสายชู น้ำตาล และน้ำปลา รสชาติคล้ายไส้กะหรี่ปั๊บ สามารถรับประทานเป็นอาหารหลักคู่กับข้าวสวย หรือรับประทานเป็นของว่างคู่กับขนมปังก็ได้
ประวัติ
ชุมชนกุฎีจีนเป็นชุมชนของชาวไทยเชื้อสายโปรตุเกสที่อพยพจากกรุงศรีอยุธยาหลังการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีได้พระราชทานที่ดินแก่ลูกหลานชาวโปรตุเกสกลุ่มดังกล่าว มีศูนย์กลางที่โบสถ์ซางตาครู้ส ซึ่งได้ตกทอดสำรับอาหารไทย-โปรตุเกสมาจนถึงปัจจุบัน หนึ่งในนั้นคือสัพแหยก นาวินี พงศ์ไทย (สกุลเดิม ทรรทรานนท์) ซึ่งเป็นชาวชุมชนกุฎีจีน สันนิษฐานว่าอาจเป็นอาหารที่ได้รับอิทธิพลจากเมืองกัว ประเทศอินเดีย ซึ่งอดีตเคยเป็นเมืองท่าของจักรวรรดิโปรตุเกสมาก่อน

ชื่อ "สัพแหยก" บ้างว่ามาจากคำว่า ในภาษาอังกฤษแปลว่า "คนในบังคับ" บ้างว่าเป็นคำโปรตุเกสว่า สับเช่ ที่แปลว่าการสับ
สัพแหยกทำจากเนื้อวัวสับละเอียด (ปัจจุบันอาจใช้เป็นเนื้อหมูหรือเนื้อไก่แทน) ผัดกับพริกแกงที่ทำจากพริกชี้ฟ้าแดง เกลือสมุทร กระเทียมจีน หอมแดง ยี่หร่า ลูกผักชี และผงขมิ้น ผัดด้วยไฟกลาง ปรุงรสด้วยน้ำส้มสายชู น้ำปลา และน้ำตาลทราย ให้ได้รสเปรี้ยวนำ เค็มและหวานตาม หลังจากนั้นจึงใส่มันฝรั่งต้มสุกหั่นเต๋าผัดเข้าด้วยกัน ผัดจนงวดไม่แฉะมากเป็นอันเสร็จ

ดูเพิ่ม
* หมินจี่ – อาหารแบบเดียวกันในอาหารมาเก๊า

อ้างอิง
วัดโพธิ์ชัย
วัดโพธิ์ชัย อาจหมายถึง
วัดที่อยู่ในเขตการปกครองคณะสงฆ์ภาค 9
* วัดโพธิ์ชัย พระอารามหลวง อำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย
* วัดโพธิ์ชัย อำเภอนาแก จังหวัดนครพนม
* วัดโพธิ์ชัย 
* วัดโพธิ์ชัย จังหวัดกาฬสินธุ์
ฯลฯ

ดูเพิ่ม
* วัดโพธาราม
* วัดโพธิ์
* วัดโพธิ์งาม
* วัดโพธิ์ทอง
* วัดโพธิ์เผือก
* วัดโพธิ์เย็น
กาลีญาอาปูร์ตูเกซา
กาลีญาอาปูร์ตูเกซา ( , "ไก่แบบโปรตุเกส", ) เป็นอาหารมาเก๊าชนิดหนึ่ง แม้จะชื่อไก่แบบโปรตุเกสแต่ไม่ได้มีที่มาจากประเทศโปรตุเกส แต่เป็นอาหารจากอาณานิคมมาเก๊า และไม่พบในอาหารโปรตุเกส

อาหารชนิดนี้ประกอบด้วยเนื้อไก่ราดด้วยซอสโมญูปูร์ตูเกช ( , ) ลักษณะคล้ายแกงกะหรี่ข้นใส่นม ซึ่งพบได้ในอาหารมาเก๊าเท่านั้น

อ้างอิง
ศาสนาพื้นบ้านพม่า
มะฮากีริ]]
ศาสนาพื้นบ้านพม่า หมายถึงการเคารพบูชาเชิงศาสนาที่เป็นวิญญาณนิยม (Animism) และพหุเทวนิยม (Polytheism) ซึ่งบูชานะ (เทวดาที่มีรากฐานจากความเชื่อพื้นถิ่นและศาสนาฮินดู) และรวมถึงการบูชาบรรพบุรุษที่พบในประเทศพม่า ถึงแม้ว่าความเชื่อเกี่ยวกับ นะ จะต่างกันไปในแต่ละภูมิภาคหรือหมู่บ้านในพม่า แต่ก็มีความเชื่อบางประการที่เป็นสากลในศาสนาพื้นบ้านพม่า

นะ เป็นวิญญาณที่มีลักษณะคล้ายกับเทพเจ้า มีสองประเภทหลัก ๆ คือ นะเซน (နတ်စိမ်း) ซึ่งเป็นมนุษย์ที่ได้รับการบูชาเป็นเทพหลังจากเสียชีวิต และ นะ อื่นทั้งหมดที่เป็นวิญญาณของธรรมชาติ (เทพารักษ์แห่งน้ำ ต้นไม้ ฯลฯ)
โดยทั่วไปแล้ว นะ จะได้รับการเคารพบูชาในศาลเจ้าที่เรียกว่า นะกูน (နတ်ကွန်း) หรือ นะซีน (နတ်စင်) นะสามารถตั้งไว้ที่ใดก็ได้เพื่อบูชาเป็นเทพารักษ์ (ศาลพระภูมิ) หรืออาจเป็นศาลเจ้าเฉพาะสำหรับ นะ บางประเภทก็ได้ ตามธรรมเนียมแล้วในแต่ละหมู่บ้านจะมี นะ ที่เป็นผู้ปกปักรักษาหมู่บ้าน เรียกว่า โบ้โบ้จี้

อ้างอิง
หมู่เกาะโอกิ
หมู่เกาะโอกิ ( หรือ 隠岐の島 Oki-no-shima, 隠岐群島 Oki-guntō) เป็นกลุ่มเกาะในทะเลญี่ปุ่น หมู่เกาะอยู่ในเขตการปกครองของอำเภอโอกิ จังหวัดชิมาเนะ ประเทศญี่ปุ่น หมู่เกาะมีพื้นที่รวม 346.1 ตารางกิโลเมตร หมู่เกาะมีเกาะ 180 เกาะ แต่มีเพียง 4 เกาะที่มีคนอยู่อาศัยถาวร เกาะต่าง ๆ ส่วนใหญ่อยู่ในอุทยานแห่งชาติไดเซน-โอกิ หมู่เกาะเป็นอุทยานธรณีโลกของยูเนสโก เมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 2013
เกาะหลัก
{| class="wikitable sortable"
! class="unsortable" | ภาพ || ชื่อ || class="unsortable" | อักษรคันจิ || พื้นที่ [ตร.กม.] || ประชากร || จุดสูงสุด [เมตร] || ยอด || พิกัดภูมิศาสตร์
|-
|
| โดโงะ
| 
| align="right" | 241.58
| align="right" | 14,300
| align="right" | 608
| เขาไดมันจิ
| 
|-
| 
| นากาโนชิมะ
| 
| align="right" | 32.21
| align="right" | 2,300
| align="right" | 164
| 
| 
|-
| 
| นิชิโนชิมะ
| 
| align="right" | 55.97
| align="right" | 2,800
| align="right" | 452
| ทากูฮิยามะ
| 
|-
| 
| ชิบูริจิมะ
| 
| align="right" | 13.7
| align="right" |640
| align="right" | 325
|
| 
|-
|}
อ้างอิง
*National Geospatial Intelligence Agency (NGIA). Prostar Sailing Directions 2005 Japan Enroute. Prostar Publications (2005).

แหล่งข้อมูลอื่น

*Map of the Oki Islands
*View of the Oki Islands
*Oki Islands Tourism Association
*Japan National Tourist Organization site
*Daisen-Oki National Park
*Oki Islands UNESCO Global Geopark
*Sightseeing Navigation in Shimane
จังหวัดโอริสตาโน
จังหวัดโอริสตาโน ( , ) เป็นจังหวัดในประเทศอิตาลี ในแคว้นซาร์ดิเนีย มีเมืองเอกคือ โอริสตาโน จังหวัดมีพื้นที่ มีประชากร 160,746 คน (ค.ศ. 2016) และมีความหนาแน่นประชากร 53.7 คนต่อตารางกิโลเมตร จังหวัดมี 87 เทศบาล

อ้างอิง
เฮนรี วอดส์เวิร์ท ลองเฟลโลว์
เฮนรี วอดส์เวิร์ท ลองเฟลโลว์ ( , 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1807 – 24 มีนาคม ค.ศ. 1882) เป็นกวีและอาจารย์ชาวอเมริกัน มีผลงานเด่นคือบทกวี "Paul Revere's Ride" และมหากาพย์ The Song of Hiawatha และ Evangeline ลองเฟลโลว์เป็นกวีที่มีความสามารถในการเขียนกลอนได้หลากหลาย เช่น กลอนเปล่า ลำนำนิทาน และซอนเน็ต และเป็นหนึ่งในกวี Fireside poets ซึ่งเป็นกลุ่มกวีที่มีชื่อเสียงของสหรัฐช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19
เฮนรี วอดส์เวิร์ท ลองเฟลโลว์เกิดในปี ค.ศ. 1807 ที่เมืองพอร์ตแลนด์ รัฐเมน เป็นบุตรคนที่ 2 จากทั้งหมด 8 คนของสตีเฟนกับซิลปาห์ (นามสกุลเดิม วอดส์เวิร์ท) ลองเฟลโลว์ ครอบครัวของลองเฟลโลว์สืบเชื้อสายมาจากชาวอาณานิคมอังกฤษที่ตั้งรกรากในนิวอิงแลนด์ช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1600 เมื่ออายุได้ 6 ปี ลองเฟลโลว์เข้าเรียนที่วิทยาลัยพอร์ตแลนด์ ก่อนจะเรียนต่อที่วิทยาลัยโบดินในเมืองบรันสวิค ที่นั่นเขาตีพิมพ์บทกวีกว่า 40 ชิ้นและรู้จักกับแนแธเนียล ฮอว์ธอร์น ผู้ซึ่งต่อมาเป็นนักเขียนคนสำคัญ หลังเรียนจบ ลองเฟลโลว์เดินทางไปยุโรปเพื่อเรียนภาษาต่างประเทศอื่น ๆ ก่อนจะกลับมาทำงานเป็นอาจารย์สอน ร่วมกับเป็นบรรณารักษ์และทำงานแปลที่วิทยาลัยโบดิน ในปี ค.ศ. 1834 ลองเฟลโลว์ได้รับจดห
มกับเป็นบรรณารักษ์และทำงานแปลที่วิทยาลัยโบดิน ในปี ค.ศ. 1834 ลองเฟลโลว์ได้รับจดหมายเชิญให้มาทำงานที่วิทยาลัยฮาร์วาร์ด เขาทำงานอยู่ที่วิทยาลัยนี้เป็นเวลา 20 ปีก่อนจะหันมาเขียนหนังสือเต็มตัว หลังจากนั้นลองเฟลโลว์ใช้เวลาหลายปีในการแปล บทเพลงแห่งพระเจ้า (Divina Commedia) ของดันเต อาลีกีเอรีจนสำเร็จในปี ค.ศ. 1867 ช่วงคริสต์ทศวรรษ 1860 ลองเฟลโลว์สนับสนุนแนวคิดเลิกทาสและการปรองดองระหว่างฝ่ายเหนือและใต้หลังสงครามกลางเมืองอเมริกา เขาเขียนในบทความปี ค.ศ. 1878 เกี่ยวกับการปรองดองนี้ว่า "ผมมีความปรารถนาเดียว นั่นคือความเป็นอันหนึ่งอันเดียว และความจริงใจตรงไปตรงมาต่อกันระหว่างฝ่ายเหนือและใต้"
ด้านชีวิตส่วนตัว ลองเฟลโลว์แต่งงานครั้งแรกกับแมรี สโตเรอร์ พอตเตอร์ แต่เธอเสียชีวิตหลังแท้งบุตรในปี ค.ศ. 1835 ต่อมาในปี ค.ศ. 1843 เขาแต่งงานใหม่กับฟรานเชส อลิซาเบธ แอปเปิลตัน ทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน 6 คน ลองเฟลโลว์เสียชีวิตจากเยื่อบุช่องท้องอักเสบที่บ้านในเมืองเคมบริดจ์ รัฐแมสซาชูเซตส์ ในปี ค.ศ. 1882

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* 
*
ดราเคนส์เบิร์ก
ดราเคนส์เบิร์ก (อาฟรีกานส์: Drakensberge, ซูลู: uKhahlamba, โซโท: Maluti, ) เป็นชื่อเรียกของตะวันออกบริเวณที่ราบแอฟริกาใต้ตอนกลาง ผาชันนี้มีระดับความสูง สร้างเป็นชายแดนประเทศแอฟริกาใต้กับเลโซโท

ทางทิศใต้ ส่วนสีแดงคือส่วนที่เรียกว่า ดราเคนส์เบิร์ก]]
ดราเคนส์เบิร์กมีความยาวมากกว่า เริ่มตั้งแต่ทางใต้ของจังหวัดอีสเทิร์นเคป เมื่อดูจากทิศใต้ไปทิศเหนือ สร้างเป็นเขตแดนกับประเทศเลโซโทกับจังหวัดอีสเทิร์นเคป และสร้างเป็นเขตแดนระหว่างประเทศเลโซโทกับจังหวัดควาซูลู-นาตัล จากนั้นสร้างเขตแดนจังหวัดควาซูลู-นาตัลกับจังหวัดฟรีสเตต จากนั้นสร้างเขตแดนจังหวัดควาซูลู-นาตัลกับจังหวัดพูมาลังกา จากนั้นเคลื่อนตัวไปทางเหนืออีกครั้งไปยังโฮตส์พรุต (Hoedspruit) ทางตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัดลิมโปโป และเคลื่อนไปทางตะวันตกไปยังทซานีน (Tzaneen) ของจังหวัดลิมโปโป จากนั้นเคลื่อนตัววไปทางตะวันตกอีกครั้งที่โมโคเพน (Mokopane) หรือรู้จักในชื่อ เทือกเขาสไตรด์ปูร์ด (Strydpoort)

อ้างอิง
จังหวัดอันต์ซีรานานา
จังหวัดอันต์ซีรานานา ( ) เป็นจังหวัดในอดีตของมาดากัสการ์ มีพื้นที่ 43,406 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 1,188,425 คน (กรกฎาคม 2001) มีเมืองเอกคืออันต์ซีรานานา ในจังหวัดมีความหลากหลายของกลุ่มชาติพันธุ์เป็นอย่างมาก เช่น Anjoaty Sakalava, Antakarana, Tsimihetu, Antemoro, Betsimisaraka, Antandroy เป็นต้น

อ้างอิง
วัดพระธาตุราษฎร์บำรุง
วัดพระธาตุราษฎร์บำรุง  เดิมชื่อ วัดราษฎร์สามัคคี หรือ วัดหลวงพ่อดำ ตั้งอยู่บ้านเลขที่ 206  หมู่ที่ 6 ถนนมิตรภาพ (อุดรธานี – หนองคาย) บ้านโนนธาตุ ตำบลหนองกอมเกาะ อำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย สร้างเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2475 บนพื้นที่ 23 ไร่เศษ
ประวัติ
ก่อนหน้าที่จะสร้างวัด ชาวบ้านยังไม่มีประจำหมู่บ้าน จะต้องเดินทางไปร่วมทำบุญที่บ้านคำแค ซึ่งอยู่ห่างออกไปจากหมู่บ้านของตน  ทำให้เกิดความไม่สะดวกต่อการเดินทาง การประกอบพิธีกรรมทางพระพุทธศาสนา ดังนั้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2470 มีชาวบ้านโนสังข์กลุ่มหนึ่ง ประกอบด้วยนายเกิด มาตทะสุทธิ์ นายดี กิริยา นายมั่น สีสุระ นายเบ้า จิตประเสริฐ นายคอด พรมภิภักดิ์ นายคูณ หมั่นพลศรี นายคูณ จันทรินทร์ นายอุ้ย สุขเสริม และชาวบ้านคนอื่น ๆ จึงได้ร่วมใจกันแผ้วถางป่าเพื่อสร้างวัดประจำหมู่บ้านขึ้นทางทิศตะวันตก ตั้งชื่อว่า วัดราษฎร์สามัคคี และเปลี่ยนชื่อเป็นวัดพระธาตุราษฎร์บำรุง เมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2536
สถานที่สำคัญและสิ่งศักดิ์สิทธิ์
พระบรมสารีริกธาตุ  บรรจุในเจดีย์  5  พระองค์  ปัจจุบันได้ประกอบพิธีเปิดกรุพระธาตุ  เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2558 เพื่ออัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุไปประดิษฐานชั่วคราว ณ อุโบสถ เนื่องจากพระธาตุเจดีย์ 5 พระองค์ชำรุดทรุดโทรมเป็นอย่างมาก เมื่อสร้างพระมหาธาตุเจดีย์องค์ใหม่แล้วเสร็จ จะได้อัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุ และวัตถุมงคลต่าง ๆ ไปประดิษฐาน

หลวงพ่อดำ พระพุทธรูปประจำอุโบสถ หล่อด้วยทองสัมฤทธิ์ เมื่อปี พ.ศ.  2546 จำลองมาจากพระพุทธรูป หลวงพ่อดำ แห่งมหาวิทยาลัยนาลันทา ประเทศอินเดีย มีพุทธคุณในด้านแคล้วคลาดปลอดภัย และโชคลาภ
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการบุญมี  กตปุญฺโญ พ.ศ. 2475 –2500
* พระอธิการบุญมี  ถาวโร พ.ศ. 2500 – 2508
* พระอธิการพวน  ภูริปญฺโญ พ.ศ. 2525 – 2531
* พระครูสุญาณโสภิต (วิรัช  วีรญาโณ)พ.ศ. 2532 – ปัจจุบัน

อ้างอิง
จังหวัดอามาโซนัส
จังหวัดอามาโซนัส ( ) เป็นจังหวัดของประเทศโคลอมเบีย ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศ อามาโซนัสเป็นจังหวัดที่ใหญ่ที่สุดในด้านพื้นที่แต่กลับมีประชากรน้อยที่สุดเป็นอันดับที่ 3 ของประเทศ มีเมืองเอกคือเลตีเซีย ชื่อของจังหวัดมาจากแม่น้ำแอมะซอนซึ่งไหลผ่านจังหวัดนี้

อ้างอิง
เหมืองถ่านหินอมบีลิน
เหมืองถ่านหินอมบีลิน ( ) คือเหมืองใกล้เมืองซาวะฮ์ลุนโต (Sawahlunto) ในจังหวัดสุมาตราตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย สถานที่แห่งนี้ตั้งอยู่ในหุบเขาแคบๆ ของภูเขาบูกิต บาริซาน (Bukit Barisan) ใกล้กับเมืองปาดัง ทางตะวันออกเฉียงเหนือ 70 กิโลเมตร ถ่านหินถูกค้นพบในกลางศตวรรษที่ 19 โดยวิลเลม เฮนริก เดอ เกรฟ (Willem Hendrik de Greve) และการทำเหมืองได้รับการบุกเบิกในบริเวณนี้ใน ค.ศ. 1876 เหมืองเป็นที่รู้จักในฐานะที่ตั้งการทำเหมืองถ่านหินที่เก่าแก่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ประวัติ
ถ่านหินถูกค้นพบในบริเวณนี้ใน ค.ศ. 1868 โดยวิลเลม เฮนริก เดอ เกรฟ นักธรณีวิทยาชาวดัตช์ การทำเหมืองเปิดเริ่มใน ค.ศ. 1892 หลังจากการก่อสร้างทางรถไฟ ในช่วงก่อนประกาศอิสรภาพ การผลิตถ่านหินถึงจุดสูงสุดใน ค.ศ. 1930 ที่มากกว่า 620,000 ตันต่อปี นักโทษจากชวาและสุมาตราถูกส่งมาที่เหมืองด้วยขา มือ และคอที่ล่ามโซ่ไว้ พวกเขาหลายเป็นแรงงานหลักของเหมืองนี้ การผลิตถ่านหินของเหมืองนี้สามารถเติมเต็มความต้องการทางพลังงาน 90 เปอร์เซ็นต์ของหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ (Dutch East Indies)
ใน ค.ศ. 1942-1945 เหมืองถูกควบคุมโดยญี่ปุ่น และความรุ่งเรืองของเหมืองได้เสื่อมลง ใน ค.ศ. 1945-1958 เหมืองถูกบริหารโดยคณะกรรมการการทำเหมือง และใน ค.ศ. 1958-1968 สำนักงานกิจการการทำเหมืองของรัฐ ใน ค.ศ. 1968 เหมืองกลายเป็นกองการผลิตอมบีลิน ของกิจการการทำเหมืองของรัฐ การผลิตพุ่งสุ่จุดสูงสุดใน ค.ศ. 1976 ที่ 1,201,846 ตันต่อปี
จนกระทั่งใน ค.ศ. 2002 เหมืองถูกดำเนินการในฐานะเหมืองเปิด หลังจากนั้นเหมืองใต้ดินเท่านั้นที่ยังคงดำเนินการอยู่ ในเร็วๆนี้ บริษัท CNTIC ได้ลงทุน 100 ล้านดอลลาร์กับเหมืองนี้ เจ้าของเหมืองแห่งนี้คือ PT Tambang Batubara Bukit Asam (PTBA) และดำเนินการโดย China National Technology Import-Export Corporation (CNTIC) ของจีน ปัจจุบันเหมืองแห่งนี้ผลิตถ่านหินได้ประมาณ 5 แสนตันต่อปี
มรดกโลก
การประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 43 ค.ศ. 2019 มรดกการทำเหมืองถ่านหินอมบีลินแห่งซาวะฮ์ลุนโตได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรม ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
* (ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใดๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ

อ้างอิง
โคชูจัง
โคชูจัง ( ) เป็นเครื่องปรุงรสชนิดหนึ่งในอาหารเกาหลี มีรสเค็ม หวาน และเผ็ด ทำจากพริกป่น, ข้าวเหนียวนึ่ง, ผง เมจู (ถั่วเหลืองหมัก), ย็อดกีรึม (ผงมอลต์จากข้าวบาร์เลย์) และเกลือ คลุกเคล้าให้เข้ากันแล้วหมักไว้ ความหวานมาจากการที่แป้งข้าวเหนียวถูกเอนไซม์ย่อยระหว่างกระบวนการหมัก ตามธรรมเนียมเดิมจะหมักโคชูจังทิ้งไว้ตามธรรมชาติเป็นเวลานานนับปีใน ชังดก (ไหดินเผา) บนพื้นที่ยกระดับซึ่งเรียกว่า ชังดกแด ในลานหลังบ้าน

โคชูจังเป็นส่วนผสมในอาหารหลายชนิด เช่น พีบิมบับ, ต็อกโบกี เป็นต้น และในอาหารประเภทยำ แกง และอาหารที่มีเนื้อสัตว์หมัก
เทศกาลโคชูจังซุนชังจัดขึ้นเป็นประจำทุกปีในหมู่บ้านโคชูจังที่อำเภอซุนชัง จังหวัดช็อลลาเหนือ ประเทศเกาหลีใต้ ใน พ.ศ. 2561 เทศกาลนี้จัดขึ้นในเดือนตุลาคม

อ้างอิง
กระทรวงศึกษา วัฒนธรรม และวิทยาศาสตร์ (เนเธอร์แลนด์)
กระทรวงศึกษา วัฒนธรรม และวิทยาศาสตร์ ( ) เป็นกระทรวงของประเทศเนเธอร์แลนด์ที่รับผิดชอบด้านการศึกษา วัฒนธรรม วิทยาศาสตร์ การวิจัย ความเท่าเทียมทางเพศ และการสื่อสาร ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1918 ในฐานะกระทรวงศึกษา ศิลปะ และวิทยาศาสตร์ มีการเปลี่ยนชื่อหลายครั้งก่อนจะเป็นชื่อปัจจุบันในปี ค.ศ. 1994

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอยู่ในคณะรัฐมนตรีแห่งเนเธอร์แลนด์ ผู้ดำรงตำแหน่งปัจจุบันคือ อินคริด ฟัน เอ็งเงิลโชเฟิน จากพรรคประชาธิปัตย์ 66

ความรับผิดชอบ
พันธกิจของกระทรวงคือการสร้างเนเธอร์แลนด์ที่ฉลาด มีความสามารถ และสร้างสรรค์ โดยรับผิดชอบใน 3 สาขาหลักๆคือ
* การศึกษาทั้งหมด ตั้งแต่ระดับอนุบาล ประถมศึกษา มัธยมศึกษา อาชีวศึกษา และการศึกษาขั้นสูง
* วัฒนธรรม ศิลปะ และการแพร่ภาพกระจายเสียงสาธารณะ
* วิทยาศาสตร์และนวัตกรรม

องค์กร
กระทรวงอยู่ภายใต้การบริหารของรัฐมนตรีว่าการหนึ่งคนและรัฐมนตรีช่วยหนึ่งคน สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ตึกโฮฟโตเริน อันเป็นตึกที่สูงที่สุดในเดอะเฮก มีข้าราชการประจำ 2,500 คน โดยมีปลัดกระทรวงและรองปลัดกระทรวงเป็นหัวหน้า รับผิดชอบหน้าที่หลัก 3 ด้าน ได้แก่

* การศึกษาระดับประถมและมัธยม
* การศึกษาขั้นสูง อาชีวะ และวิทยาศสตร์
* วัฒนธรรมและสื่อ

อ้างอิง
กระทรวงเกษตรกรรม ธรรมชาติ และคุณภาพอาหาร (เนเธอร์แลนด์)
กระทรวงเกษตรกรรม ธรรมชาติ และคุณภาพอาหาร ( ) เป็นกระทรวงของประเทศเนเธอร์แลนด์ที่รับผิดชอบด้านนโยบายการเกษตร นโยบายอาหาร ความปลอดภัยของอาหาร การประมง การป่าไม้ การอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม และสวัสดิภาพของสัตว์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1935

ต่อมาในปี ค.ศ. 2010 ได้มีการยุบรวมกระทรวงกับกระทรวงเศรษฐกิจ และเปลี่ยนชื่อเป็นกระทรวงเศรษฐกิจ เกษตร และนวัตกรรม แต่ต่อมาในปี ค.ศ. 2017 ได้มีการตั้งกระทรวงแยกออกมาอีกครั้ง และใช้ชื่อปัจจุบัน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอยู่ในคณะรัฐมนตรีแห่งเนเธอร์แลนด์ ผู้ดำรงตำแหน่งปัจจุบันคือ คาโรลา สเคาเทิน จากพรรคสหภาพคริสเตียน ผู้ดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีควบคู่ไปด้วย

อ้างอิง
ซัม
ซัม ( ; ) หมายถึงอาหารเกาหลีประเภทหนึ่งที่มักใช้ใบผักห่อชิ้นเนื้อสัตว์ ข้าว หรือไส้อื่น ๆ โดยกินกับเครื่องปรุงรสที่เรียกว่า ซัมจัง และอาจโปะกระเทียม หัวหอม พริกหวาน หรือ พันชัน (เครื่องเคียงจานเล็ก ๆ) เช่น กิมจิ ด้วยก็ได้ ซัมมักถูกห่อให้มีขนาดพอคำเพื่อกันไม่ให้ไส้หลุดออกมา

อ้างอิง
ช็อน
ช็อน ( ) หมายถึงอาหารที่ทำจากเนื้อสัตว์ เนื้อปลา ผักทั้งชิ้น แล่ สับ ฯลฯ ชุบด้วยแป้งสาลีและไข่ก่อนนำไปทอดในน้ำมัน เราสามารถใช้ส่วนผสมอย่างเนื้อสัตว์ เนื้อสัตว์ปีก เนื้อปลา อาหารทะเล และผัก และสามารถเสิร์ฟเป็นอาหารเรียกน้ำย่อย พันชัน (เครื่องเคียง) หรือ อันจู (อาหารที่เสิร์ฟและกินกับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์) ก็ได้ ช็อนบางชนิดจัดเป็นขนมหวาน หนึ่งในนั้นคือ ฮวาจ็อน (แปลตามตัวว่า "ช็อนดอกไม้")

อ้างอิง
พาจ็อน
พาจ็อน ( ) เป็นอาหารเกาหลีประเภท ช็อน หรือแพนเค้กที่มีต้นหอมเป็นส่วนผสมหลัก โดยคำว่า พา ( ) แปลว่า "ต้นหอม" นอกจากนี้ยังมีส่วนผสมของไข่ แป้งสาลี แป้งข้าวเจ้า และบ่อยครั้งยังมีส่วนผสมอื่น ๆ ขึ้นอยู่กับสูตรที่แตกต่างกัน ส่วนใหญ่จะใช้เนื้อวัว เนื้อหมู กิมจิ อาหารทะเลที่มีเปลือก และอาหารทะเลอื่น ๆ หากหนึ่งในส่วนผสมเหล่านี้ เช่น ปลาหมึก กลายเป็นส่วนผสมหลักในช็อน ก็จะเรียกชื่อช็อนตามชื่อส่วนผสมนั้น เช่น โอจิงออจ็อน ( ) คือ "ช็อนปลาหมึก"

ช็อนที่เป็นพาจ็อนสามารถสังเกตได้จากปริมาณต้นหอมที่มากอย่างเห็นได้ชัด และหน้าตาที่ใกล้เคียงกับชงโหยวปิ่งของจีน แต่พาจ็อนมีเนื้อแน่นน้อยกว่าและไม่ได้ทำจากโดอย่างชงโหยวปิ่ง

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์เรือวอซา
พิพิธภัณฑ์เรือวอซา ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์การเดินเรือในสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน ตั้งอยู่บนเกาะยือร์กัวเดิน พิพิธภัณฑ์แสดงซากเรือรบ วอซา ที่เกือบจะคงสภาพเดิมทั้งหมด เรือถูกสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 17 และอับปางในการเดินเรือครั้งแรกใน ค.ศ. 1628 พิพิธภัณฑ์เรือวอซาให้บริการตั้งแต่ ค.ศ. 1990 และเป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีคนเข้าชมมากที่สุดในสแกนดิเนเวีย พิพิธภัณฑ์อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของพิพิธภัณฑ์การเดินเรือแห่งชาติสวีเดน

ห้องแสดงภาพ
Image:Vasa Museum interior1.jpg|ห้องโถงหลักของพิพิธภัณฑ์ที่มีรูปจำลองของวอซาทางด้านซ้ายและตัวเรือทางขวา
Image:Vasa Museum ships1.jpg|พิพิธภัณฑ์เรือทั้งสี่ลำจอดอยู่นอกพิพิธภัณฑ์
Image:Vasamuseet 2009d.jpg|รายละเอียดภายนอก
Image:The_Warship_Vasa_-_Bow_side.JPG|เรือรบ วอซา ด้านหัวเรือ
Image:Vasa_Top_Deck.jpg|ดาดฟ้าชั้นบนสุดของเรือรบ วอซา
File:Vasa museum Vasamuset Stockholm Sweden (148).jpg|เรือรบ วอซา ด้านท้ายเรือ
File:Vasa museum Vasamuset Stockholm Sweden (149).jpg|วิดีโอแสดงถึงภาพภายในเรือรบ วอซา
File:Vasa museum Vasamuset Stockholm Sweden (181).jpg|รองเท้าหนังที่เก็บกู้ได้

เชิงอรรถ
อ้างอิง
*Kvarning, Lars-Åke and Ohrelius, Bengt (1998) The Vasa - The Royal Ship 
*Annual report of 2008 from Statens maritima museer(The National Maritime Museums)
*Vasa Museum homepage
หลุมอุกกาบาตเฟรเดอฟอร์ต
หลุมอุกกาบาตเฟรเดอฟอร์ต ( ; ) เป็นหลุมอุกกาบาตที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่ผ่านการตรวจสอบแล้ว มีเส้นผ่านศูนย์กลางมากกว่า 300 กิโลเมตร (190 ไมล์) ขณะที่มันก่อตัวขึ้น ส่วนที่หลงเหลืออยู่ปัจจุบันอยู่ในจังหวัดฟรีสเตตของแอฟริกาใต้ หลุมอุกกาบาตนี้ตั้งชื่อตามเมืองเฟรเดอฟอร์ตซึ่งอยู่ใกล้ใจกลางของหลุม

แม้ว่าผิวหน้าของปล่องภูเขาไฟจะถูกกัดกร่อนไปนานแล้ว แต่โครงสร้างทางธรณีวิทยาที่เหลืออยู่ตรงกลางยังคงเหลืออยู่ คำนวณได้ว่าหลุมอุกกาบาตนี้มีอายุกว่า 2,023 ล้านปี (± 4 ล้านปี) โดยมีผลกระทบในมหายุคแพลีโอโพรเทอโรโซอิก เป็นหลุมอุกกาบาตที่เก่าแก่ที่สุดเป็นอันดับที่สามเท่าที่รู้จักบนโลก
ใน ค.ศ. 2005 โดมเฟรเดอฟอร์ตได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกเพื่อประโยชน์ทางธรณีวิทยา

อ้างอิง
สุสานหลวงตะวันออกแห่งราชวงศ์ชิง
สุสานหลวงตะวันออกแห่งราชวงศ์ชิง ( ; แมนจู: ; dergi ergi munggan; ) หรือ "ชิงตงหลิง" เป็นสถานที่ฝังพระศพจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ชิง อยู่ห่างจากกรุงปักกิ่งไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ 125 กิโลเมตร ตั้งอยู่ที่เมืองจวินฮว่า มณฑลเหอเป่ย เป็นสุสานที่มีขนาดใหญ่ที่สุด สมบูรณ์ที่สุดและได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดีที่สุดในประเทศจีน สุสานแห่งนี้เริ่มต้นสร้างขึ้นในสมัยจักรพรรดิซุ่นจื้อ เป็นที่ฝังพระบรมศพของจักรพรรดิ 5 พระองค์ คือ จักรพรรดิซุ่นจื้อ จักรพรรดิคังซี จักรพรรดิเฉียนหลง จักรพรรดิเสียนเฟิง จักรพรรดิถงจื้อ จักรพรรดินี 15 พระองค์ เช่น ซูสีไทเฮา ซูอันไทเฮา และจักรพรรดินีเซี่ยวจฺวัง พระพันปีหลวง (พระมารดาของจักรพรรดิซุ่นจื้อ) พระสนม 136 คน องค์ชายอีก 3 องค์และ
สุสานล้อมรอบด้วยภูเขา Changrui, Jinxing, Huanghua และ Yingfei Daoyang สุสานซับซ้อนทอดยาวไปทั่วพื้นที่ทั้งหมด 80 ตารางกิโลเมตร (31 ตารางไมล์)

สุสานหลวงแห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการสมัยที่ 24 ของยูเนสโก เมื่อปี ค.ศ. 2000 และได้มีการขึ้นทะเบียนเพิ่มเติมเมื่อปี ค.ศ. 2003 และ ค.ศ. 2004

อ้างอิง

* 
* 
*
สุสานหลวงตะวันตกแห่งราชวงศ์ชิง
สุสานหลวงตะวันตกแห่งราชวงศ์ชิง ( ; แมนจู: ; wargi ergi munggan; ) หรือ "ชิงซีหลิง" เป็นสถานที่ฝังพระศพจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ชิง อยู่ห่างจากกรุงปักกิ่งไปทางตะวันตกเฉียงใต้ 140 กิโลเมตร ตั้งอยู่ที่เมืองเป่าติ้ง มณฑลเหอเป่ย ประเทศจีน สุสานแห่งนี้เริ่มต้นสร้างขึ้นในสมัยจักรพรรดิยงเจิ้ง ประกอบด้วยสุสานหลวงสี่แห่งที่ฝังพระศพของพระบรมวงศานุวงศ์ 78 พระองค์ รวมถึงจักรพรรดิราชวงศ์ชิง 4 พระองค์ คือ จักรพรรดิยงเจิ้ง จักรพรรดิเจียชิ่ง จักรพรรดิเต้ากวง จักรพรรดิกวังซวี่ พระจักรพรรดินี พระสนม องค์ชายและองค์หญิง รวมถึงข้าราชการอื่น ๆ
สุสานหลวงแห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการสมัยที่ 24 ของยูเนสโก เมื่อปี ค.ศ. 2000 และได้มีการขึ้นทะเบียนเพิ่มเติมเมื่อปี ค.ศ. 2003 และ ค.ศ. 2004

อ้างอิง
เกาะแรงเกล
เกาะแรงเกล ( ; , ; , ) เป็นเกาะในมหาสมุทรอาร์กติก ระหว่างทะเลชุกชีกับทะเลไซบีเรียตะวันออก จริง ๆ แล้ว เกาะตั้งอยู่บนเส้นเมริเดียนที่ 180 องศา ซึ่งเป็นเส้นแบ่งเขตวันสากล แต่เส้นนี้ได้เบี่ยงไปทางทิศตะวันออกเพื่อหนีเกาะนี้ (รวมถึงคาบสมุทรชุกชีบนแผ่นดินใหญ่รัสเซีย) เกาะที่อยู่ใกล้เกาะแรงเกิลที่สุด คือเกาะเล็ก ๆ ที่ชื่อ เกาะเฮอรัลด์ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออก อยู่ห่างราว เกาะแรงเกลเป็นสถานที่อยู่อาศัยของช้างแมมมอธตัวสุดท้ายบนโลกนี้

ภูมิอากาศ
เกาะแรงเกลมีสภาพภูมิอากาศขั้วโลกสุดขั้ว (เคิพเพิน ET)

อ้างอิง

บรรณานุกรม
*

แหล่งข้อมูลอื่น
*
ล็อนดินิอูง
ล็อนดินิอูง ( ) เป็นชุมชนที่ก่อตั้งในช่วงเวลาราวคริสต์ศักราช 47-50 ซึ่ง ณ ปัจจุบันคือ นครลอนดอน ชุมชนตั้งอยู่ตรงจุดตัดสำคัญเหนือแม่น้ำเทมส์ ส่งผลทำให้เมืองมีถนนเชื่อมต่อและเป็นเมืองท่าที่สำคัญ เป็นศูนย์กลางการค้าของบริเตนสมัยโรมันจนโรมันออกจากเมืองไปในศตวรรษที่ 5 มีความเป็นไปได้ว่าเมืองจะเป็นค่ายทหารโรมันมาก่อนในระยะเวลาสั้น ๆ แต่หลักฐานก็มีไม่มากและยังเป็นข้อถกเถียงกันอยู่
เมืองก่อตั้งขึ้นในช่วงกลางศตวรรษที่ 1 ล็อนดินิอูงในช่วงแรกมีพื้นที่เล็ก ประมาณ 1.4 ตารางกิโลเมตร หรือมีขนาดประมาณไฮด์พาร์กในปัจจุบัน ในปี ค.ศ. 60 หรือ 61 มีการก่อกบฎโดยชาวไอซีไนต่อราชินีบูดิกา ทำให้ทหารโรมันออกจากเมืองไปซึ่งมีการเผาทำลายเมืองไป จากนั้นผู้ปกครองชาวโรมัน ไกอัส ซูเอโทเนียส พอไลนัสได้เข้ามาตั้งค่ายทหาร และได้สร้างเมืองใหม่ มีความเป็นไปได้ว่าเมืองได้รับการฟื้นฟูภายในหนึ่งทศวรรษ ต่อมาในช่วงท้ายทศวรรษของศวรรษที่ 1ล็อนดินิอูงมีการขยับขยายอย่างรวดเร็ว เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของบริเตนในสมัยโรมัน มีอาคารสาธารณะใหญ่ ๆ อย่าง จัตุรัสโรมัน (forum) และทวิอัฒจันทร์ (amphitheatre)
ในช่วงเปลี่ยนศตวรรษ ล็อนดินิอูงมีประชากรราว 30,000 หรือ 60,000 คน และเกือบได้เป็นนครหลวงแคว้นแทนเมืองคามูโลดูนัม (โคลเชสเตอร์) และกลางศตวรรษที่ 2 จึงได้เป็นนครหลวงแคว้นในที่สุด เมืองยังมีวิหารที่ถือเป็นสิ่งก่อสร้างที่ใหญ่ที่สุดทางตอนเหนือของเทือกเขาแอลป์เมื่อตอนจักรพรรดิฮาดริอานุสมายังเมืองนี้เมื่อปี ค.ศ. 122 ในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 2 ล็อนดินิอูงเริ่มมีพื้นที่และประชากรน้อยลง

ในช่วงระหว่าง ค.ศ. 190 ถึง 225 ชาวโรมันได้สร้างกำแพงเมืองล้อมรอบ รวมถึงสร้างกำแพงฮาดริอานุสและสร้างเครือข่ายถนน กำแพงลอนดอน อายุกว่า 1,600 ปี ยังคงเหลือซากในปัจจุบัน ถือเป็นตัววัดอายุของเมืองเก่านครลอนดอน

อ้างอิง
น้ำมะเขือเทศ
น้ำมะเขือเทศ เป็นน้ำผลไม้ที่ทำจากมะเขือเทศ โดยปกติจะใช้เป็นเครื่องดื่ม ไม่ว่าจะเป็นแบบธรรมดาหรือแบบค็อกเทล เช่น บลัดดีแมรี ซีซาร์ หรือเชลาดา

ประวัติ
น้ำมะเขือเทศเป็นเครื่องดื่มครั้งแรกใน ค.ศ. 1917 โดยหลุยส์ เพอร์ริน ที่โรงแรมเฟรนช์ลิกสปริงส์ทางตอนใต้ของรัฐอินเดียนา เมื่อเขาไม่มีน้ำส้มสำรองและต้องการทดแทนอย่างรวดเร็ว การผสมกันจากการบีบมะเขือเทศ น้ำตาล และซอสพิเศษของเขากลายเป็นความสำเร็จทันที ในขณะที่นักธุรกิจในชิคาโกได้แพร่กระจายข่าวเกี่ยวกับค็อกเทลน้ำมะเขือเทศ
การผลิต
ผู้ผลิตเชิงพาณิชย์หลายแห่งของน้ำมะเขือเทศยังใส่เกลือ มักมีการเพิ่มส่วนผสมอื่น ๆ เช่น ผงหัวหอม ผงกระเทียม และเครื่องเทศอื่น ๆ ในสหรัฐ น้ำมะเขือเทศที่ผลิตเป็นจำนวนมากเริ่มวางตลาดในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1920 และกลายเป็นเครื่องดื่มอาหารเช้ายอดนิยมไม่กี่ปีหลังจากนั้น

ในสหรัฐ น้ำมะเขือเทศส่วนใหญ่ทำจากแป้งเปียกมะเขือเทศ ในประเทศแคนาดา น้ำมะเขือเทศไม่มีความเข้มข้นและพาสเจอร์ไรซ์ โดยทำจากเนื้อมะเขือเทศชั้นดีจากมะเขือเทศสุกและทั้งลูก ลำต้นและผิวหนังจะต้องถูกเอาออกโดยไม่ต้องเติมน้ำในผลิตภัณฑ์น้ำผลไม้ขั้นสุดท้าย นอกจากนี้ ยังอาจประกอบด้วยสารให้ความหวาน กรดซิตริก และเกลือ

การใช้
ในประเทศแคนาดาและประเทศเม็กซิโก น้ำมะเขือเทศมักผสมกับเบียร์ การผสมเป็นที่รู้จักกันในประเทศแคนาดาในฐานะแคลกะรีเรด-อาย และประเทศเม็กซิโกในฐานะเซร์เบซาเปรปาราดา น้ำมะเขือเทศเป็นพื้นฐานสำหรับค็อกเทลบลัดดีแมรี และบลัดดีซีซาร์ ตลอดจนกลอแมโตผสมค็อกเทล ส่วนในน้ำมะเขือเทศของอังกฤษนั้นมักผสมกับซอสวุร์สเตอร์ไชร์

น้ำมะเขือเทศแช่เย็นเคยเป็นที่นิยมในฐานะอาหารว่างที่ภัตตาคารในสหรัฐ
น้ำมะเขือเทศมักใช้เป็นของเหลวบรรจุสำหรับมะเขือเทศกระป๋อง แม้ว่าบางครั้งมันจะถูกแทนที่ด้วยน้ำซุปมะเขือเทศข้นเพื่อการค้าระหว่างประเทศเนื่องจากปัญหาด้านภาษีเกี่ยวกับผักกับซอส อ้างอิงจากนิตยสารคุกอิลลัสเตรเต็ด มะเขือเทศบรรจุในน้ำผลไม้เมื่อเทียบกับน้ำซุปข้นมักจะชนะการทดสอบรสชาติ โดยมองว่าเป็นการชิมที่สดใหม่

น้ำมะเขือเทศใช้ในการเตรียมวุ้นน้ำมะเขือเทศ ซึ่งใช้ในการเพาะเลี้ยงแลคโตบาซิลลัสชนิดต่าง ๆ
น้ำมะเขือเทศเป็นเครื่องดื่มยอดนิยมในหมู่ผู้โดยสารเครื่องบิน การศึกษาขนาดเล็กโดยเหยียนและดันโดบอกว่านั่นเป็นเพราะการรับรู้ที่เพิ่มขึ้นของรสอูมามิในขณะที่อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดังและกดดันของห้องโดยสาร การนิยามอีกทางเลือกหนึ่งคือมันกลายเป็นประเพณีคล้ายกับการกินข้าวโพดคั่วที่โรงภาพยนตร์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
ภาพนาซีในประเทศไทย
]]

สัญลักษณ์นาซีกำลังเป็นที่สนใจในประเทศไทยโดยเฉพาะในหมู่วัยรุ่น ความหลงใหลนี้เกิดจากความไม่รู้ประวัติศาสตร์มากกว่าความเอนเอียงทางการเมือง อย่างไรก็ดี กลุ่มคนบางคนที่ศึกษาประวัติศาสตร์สงครามโลกมองในฐานะ "จงจดจำ" มากกว่า ถึงขั้นเข้าข่ายล้มล้างสถาบันพระมหากษัตริย์

ใน พ.ศ. 2556 กระทรวงศึกษาธิการกล่าวว่า อาจปรับเปลี่ยนหลักสูตรของโรงเรียนให้มีข้อมูลเกี่ยวกับฮอโลคอสต์ อย่างไรก็ดี ประวัติศาสตร์ประเทศไทยได้รับผลกระทบกับลัทธินาซีค่อนข้างน้อยหรือแทบไม่มีเลย (เพราะในสภาวะสงคราม ประเทศไทยเป็นพันธมิตรกับอักษะใต้การบัญชาการของจอมพล ป.พิบูลสงคราม)
เหตุการณ์ต่าง ๆ
*"ฮิตเลอร์" เป็นชื่อร้านขายไก่ทอดในจังหวัดอุบลราชธานีและเชียงใหม่ที่ใช้อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ เป็นแนวรูปแบบ ภายหลังเปลี่ยนชื่อร้านเป็น "เอช-เลอร์" และปิดตัวลง ระหว่างที่เปิดนั้น เคเอฟซีใคร่ครวญว่า จะดำเนินการทางกฎหมายต่อร้านนี้ เพราะใช้ตราสัญลักษณ์เป็นรูปหัวฮิตเลอร์บนตัวของผู้พันแซนเดอส์ 
*ชาระบายสมุนไพรไทยยี่ห้อหนึ่งมีกล่องเป็นรูปหัวฮิตเลอร์พ่นไฟจากปากและปล่อยลำแสงจากตา และมีคำบรรยายว่า "ปล่อยผี" 
* มีการขายเสื้อทีเชิร์ตหลายแบบซึ่งมีภาพนาซี แบบหนึ่งแสดงภาพฮิตเลอร์เป็นเทเลทับบี อีกแบบหนึ่งแสดงภาพฮิตเลอร์เป็นแพนด้า 
* ใน พ.ศ. 2557 คณะรักษาความสงบแห่งชาติผลิตวิดีโอชวนเชื่อเรื่องค่านิยมหลักของสังคมไทย วีดิโอมีเด็กระบายรูปฮิตเลอร์โดยมีสว
ิตวิดีโอชวนเชื่อเรื่องค่านิยมหลักของสังคมไทย วีดิโอมีเด็กระบายรูปฮิตเลอร์โดยมีสวัสติกะเป็นฉากหลัง
* นิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยวาดจิตรกรรมฝาผนังขนาดใหญ่ แสดงภาพฮิตเลอร์เคียงคู่กับเหล่ายอดมนุษย์ ทำให้มหาวิทยาลัยต้องขออภัย 
* ใน พ.ศ. 2554 นักเรียนโรงเรียนคาทอลิกแห่งหนึ่งเดินขบวนกีฬาสีโดยใส่ชุดทหารชุทซ์ชตัฟเฟิล ทำให้ชาวตะวันตกโกรธเคือง และโรงเรียนต้องขออภัย 
* พิชญาภา นาถา หรือน้ำใส สมาชิก BNK48 ใส่เสื้อเชิ้ตแนวนาซีที่มีรูปสวัสติกะทั้งตัว ขึ้นเวทีแสดงซึ่งถ่ายทอดทางโทรทัศน์เมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2562 สองวันก่อนถึงวันสากลรำลึกฮอโลคอสต์ ทำให้เกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนัก อย่างไรก็ดี รูปของเสื้อนั้นเป็นเครื่องหมายของครีกมารีนเนอร์ (ทัพเรือศึก)
่างหนัก อย่างไรก็ดี รูปของเสื้อนั้นเป็นเครื่องหมายของครีกมารีนเนอร์ (ทัพเรือศึก) อันเป็นธงของกองทัพเรือ
* สถานทูตอิสราเอลเรียกร้องคำขอโทษจากเยาวชนคนหนึ่งที่แต่งกายด้วยเครื่องแบบชุทซ์ซตัฟเฟิลไปถ่ายภาพวันคริสตมาสที่เซ็นทรัลเวิลด์ แต่กระแสตีกลับค่อนข้างรุนแรงเพราะถือว่าเป็นการละเมิดสิทธิส่วนบุคคลโดยรัฐบาลต่างชาติ อย่างไรก็ดี เยาวชนคนนั้นได้กล่าวคำขอโทษต่อสถานทูต เหตุการณ์จึงยุติลง
วัดประชุมคงคา
วัดประชุมคงคา นามวัดที่ประชาชนนิเรียก วัดโรงโป๊ะ เจ้าอาวาส เมื่อ พ.ศ. 2542 คือ พระครูพิพัฒนธรรมคุณ (จรินทร์ วิจิตตโก)

ประวัติความเป็นมาของวัดจากการบอกเล่า วัดนี้ตั้งอยู่ใกล้ชายทะเล ชาวบ้านมีอาชีพทำการประมง ได้ร่วมกันสร้างวัดขึ้นเมื่อ พ.ศ. ไหนไม่มีใครทราบ วัดนี้มีบ่อน้ำจีด ชาวบ้านที่อยู่ตามชายทะเลได้มาตักเอาน้ำไปดื่มกิน จึงได้ตั้งชื่อวัดว่า วัดประชุมคงคา วัดมีเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ

อ้างอิง
มวลโลก
มวลโลก ( ) ( M E หรือ , โดยที่ 🜨 เป็นสัญลักษณ์ทางดาราศาสตร์มาตรฐานสำหรับดาวเคราะห์โลก) เป็นหน่วยของมวลเท่ากับมวลของโลก การประมาณที่ดีที่สุดในปัจจุบันสำหรับมวลโลกคือ พร้อมความไม่แน่นอนมาตรฐานที่ (ความไม่แน่นอนสัมพัทธ์ 10 −4 ). ค่าที่แนะนำในปี ค.ศ. 1976 คือ มันเทียบเท่ากับความหนาแน่นเฉลี่ยของ

อ้างอิง
อาซาอีนาชีแฌลา
อาซาอีนาชีแฌลา ( ; ) เป็นของหวานจากรัฐปาราและรัฐอามาโซนัชในบราซิล ทำจากผลปาล์มอาซาอีผงหรือบดแช่แข็ง ปั่นรวมกับกล้วยและน้ำผึ้ง น้ำตาล นมข้นหวาน หรือน้ำเชื่อมกวารานา เสิร์ฟเป็นสมูททีในชามหรือแก้ว โดยโรยกราโนลา ช็อกโกแลตกระดุมหลากสี กล้วย หรือผลไม้อื่น ๆ ด้านบน อาซาอีนาชีแฌลาได้รับความนิยมทั่วบราซิลโดยเฉพาะในปารา, รีโอเดจาเนโร, โฟลรียานอโปลิช, เซาเปาลู, โกยาช และแถบชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศซึ่งขายของหวานชนิดนี้ในซุ้มริมทางเดินเลียบหาดและในร้านน้ำผลไม้ตามเมืองใหญ่
การเตรียมของหวานชนิดนี้มีความแตกต่างกันไปตามภูมิภาค ไข่มุกแป้งมันสำปะหลังเป็นเครื่องโรยหน้าที่พบได้ทั่วไปทางภาคเหนือของบราซิล สูตรดั้งเดิมในภาคเหนือจะเสิร์ฟครีมอาซาอีกับแป้งมันสำปะหลังเม็ดหยาบและกุ้ง ปลาแห้ง หรือเนื้อแดดเดียวซึ่งให้รสเค็ม ส่วนสูตรที่ใส่กราโนลา กล้วย ผลไม้รสเปรี้ยว และน้ำตาลหรือสารให้ความหวานอื่น ๆ นั้นพบได้มากกว่าทางภาคใต้ของประเทศ

อาซาอีนาชีแฌลาเป็นที่นิยมมากขึ้นเรื่อย ๆ ในสหรัฐในคริสต์ทศวรรษ 2010 เนื่องจากมีประโยชน์ต่อสุขภาพและมีหน้าตาสวยงาม

อ้างอิง
ดนตรีโลไฟ
โลไฟ ( ) คือรูปแบบดนตรีชนิดหนึ่งหรือเป็นคำเรียกของคุณภาพการผลิตดนตรีที่องค์ประกอบการอัดเสียงมักไม่สมบูรณ์ดี หรือการเล่นดนตรีเพียงพอให้ได้ฟัง บางครั้งถือเป็นความตั้งใจทางด้านสุนทรีย์อย่างหนึ่ง มาตรฐานคุณภาพเสียงและการผลิตดนตรีนั้นเกิดขึ้นมานานหลายทศวรรษแล้ว นั่นหมายความว่า ตัวอย่างเก่า ๆ ของรูปแบบการอัดเสียงที่ยังไม่ดี ก็ถือว่าเป็นโลไฟ คำว่าโลไฟเริ่มเป็นที่รู้จักในรูปแบบดนตรีป็อป ในคริสต์ทศวรรษ 1990 เป็นทางเลือกหนึ่งที่รู้จักในชื่อ ดนตรีดีไอวาย (DIY music)

อ้างอิง

อ่านเพิ่มเติม

* 
* 
*
หยิน หย่านเหลียง
หยิน หย่านเหลียง ( ) หรือ ซามูเอล หยิน ( ) เป็นนักธุรกิจชาวไต้หวันประธานกลุ่มบริษัทร่วนไท่ ( , ) และผู้ให้กำเนิด "รางวัลถัง" (Tang Prize)

ประวัติ
หยินเกิดเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 1950 สำเร็จการศึกษาด้านประวัติศาสตร์จากมหาวิทยาลัยวัฒนธรรมจีนในกรุงไทเป ก่อนจะสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทด้านธุรกิจที่มหาวิทยาลัยแห่งชาติไต้หวันในปี ค.ศ. 1982 จากนั้นศึกษาต่อระดับปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยแห่งชาติเจิ้งจื้อก่อนจะสำเร็จการศึกษาในปี ค.ศ. 1986
ธุรกิจ
หยินเป็นประธานของกลุ่มบริษัทร่วนไท่ บริษัทด้านการลงทุนในธุรกิจสิ่งทอ ค้าปลีก การเงิน และอสังหาริมทรัพย์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1994 บริษัทก่อตั้งขึ้นที่จีนก่อนจะย้ายมาอยู่ที่ไต้หวัน มีการลงทุนทั้งในจีนและไต้หวัน หยินมีชื่อเสียงในการเป็นผู้ส่งเสริมผู้ประกอบการและวิสาหกิจเริ่มต้น ประสบความสำเร็จในธุรกิจจนมีทรัพย์สินสุทธิมากถึง 2.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2020 เป็นมหาเศรษฐีที่ร่ำรวยอันดับต้น ๆ ของไต้หวัน
รางวัลถัง
หยินเป็นผู้ให้กำเนิดรางวัลถังเมื่อปี ค.ศ. 2012 อันเป็นรางวัลที่คล้ายกับรางวัลโนเบลสำหรับชาวเอเชีย ตั้งขึ้นเพื่อส่งเสริมงานวิจัยที่มีประโยชน์กับโลกและมนุษยชาติ ส่งเสริมวัฒนธรรมจีน และความสงบสุขของโลก ผู้ไดรับรางวัลในสาขาการพัฒนาที่ยั่งยืน ชีวเภสัชกรรม จีนศึกษา และกฎหมาย จะได้รับเงินรางวัลสาขาละ 1.7 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

อ้างอิง
จังหวัดนาริญโญ
จังหวัดนาริญโญ ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศโคลอมเบีย ตั้งชื่อตาม ผู้นำกู้อิสรภาพ อันโตนิโอ นาริญโญ เมืองหลวงคือ ปัสโต ตั้งอยู่ทางตะวันตกของประเทศ อยู่ติดกับประเทศเอกวาดอร์และติดกับมหาสมุทรแปซิฟิก

จังหวัดนาริญโญมีภูมิศาสตร์ที่หลากหลายและมีภูมิอากาศที่หลากหลาย อันเนื่องจากระดับคามสูง คือมีอากาศร้อนบริเวณที่ราบมหาสมุทรแปซิฟิกและมีอากาศหนาวบริเวณภูเขา ซึ่งประชากรส่วนใหญ่อาศัยอยู่บริเวณ และตั้งถิ่นฐานในลักษณะทิศเหนือ-ใต้ เมืองสำคัญอื่น ได้แก่ ตูมาโก และอิเปียเลส

อ้างอิง
ศาสตร์แห่งอาหารการกินเชิงโมเลกุล
และความตึงผิวของมันอย่างไร และยังศึกษาวิธีการต่าง ๆ ในการเติมอากาศเข้าไป ]]
 คือเทคนิคอย่างหนึ่งของศาสตร์แห่งอาหารการกินเชิงโมเลกุล]]

ศาสตร์แห่งอาหารการกินเชิงโมเลกุล หรือบางครั้งนิยมเรียกทับศัพท์ โมเลคิวลาร์แกสโตรโนมี หรือ โมเลกูลาร์ แกสทรอโนมี ( ) เป็นสาขาย่อยของวิทยาศาสตร์การอาหารที่มุ่งค้นคว้าวิจัยการเปลี่ยนแปลงทางฟิสิกส์และทางเคมีของส่วนผสมที่เกิดขึ้นระหว่างการทำอาหาร แผนงานของศาสตร์นี้ประกอบไปด้วยสามด้านเนื่องจากการทำอาหารได้รับการยอมรับว่ามีองค์ประกอบสามส่วน ได้แก่ สังคม ศิลปะ และเทคนิค อาหารเชิงโมเลกุลเป็นรูปแบบการทำอาหารสมัยใหม่อย่างหนึ่ง และใช้ประโยชน์จากนวัตกรรมทางเทคนิคมากมายจากวิทยาศาสตร์แขนงต่าง ๆ
ศัพท์ ("ศาสตร์แห่งอาหารการกินเชิงโมเลกุลและเชิงฟิสิกส์") ได้รับการบัญญัติขึ้นใน พ.ศ. 2531 โดยนิโคลัส เคอร์ตี นักฟิสิกส์จากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด และแอร์เว ติส นักเคมีจากสถาบันวิจัยการเกษตรแห่งชาติฝรั่งเศส ศัพท์นี้แต่เดิมบัญญัติขึ้นเพื่อใช้หมายถึงการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ของการทำอาหารเท่านั้น แต่ต่อมาหลายคนได้นำไปใช้เรียกวิธีการปรุงอาหารหรืออธิบายรูปแบบของอาหารโดยตรง อย่างไรก็ตาม หัวหน้าคนครัวบางคนที่เกี่ยวข้องกับศาสตร์นี้ก็ปฏิเสธการใช้ศัพท์ดังกล่าว เช่น ฟาร์รัน อาดริอา หัวหน้าคนครัวชาวกาตาลา ไม่ชอบศัพท์ และพอใจที่จะใช้ศัพท์ ("แยกส่วนแล้วประกอบขึ้นใหม่") เพื่ออธิบายรูปแบบการทำอาหารของเขามากกว่า

อ้างอิง
เลณยาทรี
เลณยาทรี ( , Leṇyādri; Lenyadri) หรือบางครั้งเรียกว่า ถ้ำคเณศเลณ (Ganesa Lena), คเณศปหร์ (Ganesh Pahar) หรือ ถ้ำสุเลมาน (Suleman Caves) เป็นหมู่ถ้ำเจาะหินกว่า 30 แห่งในศาสนาพุทธ ตั้งอยู่ 5 กิโลเมตรทางเหนือของชุนนร (Junnar) ในอำเภอปูเน รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย ถ้ำอื่น ๆ ที่รายล้อมเมืองชุนนรได้แก่ถ้ำมนโมที (Manmodi Caves), ถ้ำศิวเนรี (Shivneri Caves) และ ถ้ำตุลชา (Tulja Caves)
ถ้ำหมายเลข 7 ดั้งเดิมแล้วเป็นเป็นวิหารในศาสนาพุทธได้กลายเป็นโบสถ์พราหมณ์ที่บูชาพระพิฆเนศ และเป็นหนึ่งในแปดโบสถ์พระคเณศอันยิ่งใหญ่ อัษฏวินายก ถ้ำจำนวน 26 ถ้ำมีการระบุตัวเลข เรียงจากตะวันออกไปตะวันตก โดยที่ทุกถ้ำหันหน้าออกไปทางทิศใต้ ถ้ำหมายเลข 6 และ 14 เป็นเจดียคฤห์ (chaitya-griha - ที่ประกอบพิธีกรรม) ส่วนที่เหลือเป็นวิหาร (vihara - กุฏิสงฆ์)

ถ้ำต่าง ๆ สร้างขึ้นในราวคริสต์ศตวรรษที่ 1-3 โดยมนเทียรของพระคเณศในถ้ำหมายเลข 7 สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 1 ทุกถ้ำล้วนมีรากฐานมาจากศาสนาพุทธหินยาน และไม่ทราบชัดเจนว่าวิหารพุทธในถ้ำ 7 กลายเป็นโบสถ์พราหมณ์ตั้งแต่เมื่อใด
ชื่อ
"เลณยาทรี" (Lenyadri) แปลตรงตัวว่า "ถ้ำเขา" ("mountain cave") มาจากภาษามราฐี คำว่า 'เลณ' ('Lena') แปลว่าถ้ำ และ 'อทรี' ('Adri') ในภาษาสันสกฤต แปลว่า "เขา" หรือ "หิน" พบชื่อของเลณยาทรีอยู่ในทั้งคัมภีร์คเณศปุราณะและสถลปุราณะ (Sthala Purana) ในลักษณะเกี่ยวข้องกับตำนานของพระคเณศ It is also called Jeernapur and Lekhan parvat ("Lekhan mountain").

ในอดีตเขานี้มีชื่อว่า คเณศปหร (Ganesh Pahar) ("เขาพระคเณศ") ในจารึกโบราณเรียกที่นี่ว่า กปิจิต (กปิจิตต) (Kapichita (Kapichitta)) ชื่ออื่น ๆ ของถ้ำเช่น คเณศเลณ (Ganesh Lena) หรือถ้ำพระคเณศ

ถ้ำหมายเลข 7
สถาปัตยกรรม
คเณศมนเทียรตั้งอยู่ในถ้ำหมายเลข 7 ซึ่งใหญ่ที่สุดในบรรดาการเจาะถ้ำรอบ ๆ ชุนนร (Junnar) ตั้งอยู่ที่ความสูงประมาณ จากพื้นดิน ดั้งเดิมแล้วที่นี่เป็นวิหารในศาสนาพุทธ ที่ซึ่งสงฆ์ใช้อยู่อาศัยและทำสมาธิ โถงมีความยาวราม กว้าง และสูง มีหน้าต่างอยู่ 2 บาน บานละข้างของทางเข้า ปัจจุบันโถงนี้ใช้เป็นสภามณฑป (sabha-mandapa - โถงรวมตัว) ของมนเทียร ("assembly hall") ทางเข้ามนเทียรเข้าถึงได้ผ่านบันได 283 ขั้น บันไดเหล่านี้เชื่อว่าเป็นตัวแทนถึงความสุขทางราคะ ที่ซึ่งพระคเณศสามารถพ้นผ่านมาได้

เทวรูป
พระพิฆเนศที่ประดิษฐานที่นี่เรียกว่า "คีรีชาตมัช" ( ) แปลว่า "เกิด (ชาตะ) แก่ภูเขา (คีรี)" ("mountain-born") หรือ "อาตมัชแห่งคีรีชา" ("Atmaja of Girija") พระบุตรแห่งพระปารวตี ผู้ซึ่งทรงเป็นพระธิดาของหิมวาน (Himavan) บุคลาธิสถานของเทือกเขาหิมาลัย เช่นเดียวกันกับอัษฏวินายกแห่งอื่น ๆ ทั้งแปดแห่ง พระคเณศแห่งคีรีชาตมัชนั้นเชื่อว่าเป็น สวยัมภู (svayambhu) คือหินที่เกิดขึ้นเป็นรูปลักษณะของพระคเณศเองตามธรรมชาติ

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
*
ลางโกช
ลางโกช ( ) คือ แป้งแผ่นทอดในน้ำมัน เป็นอาหารที่มีชื่อเสียงของประเทศฮังการี อาจปรุงรสด้วยวัตถุดิบอื่น ๆ เช่น ครีมเปรี้ยว, ชีส, หอมหัวใหญ่ ฯลฯ เพื่อความอร่อย

ประวัติและที่มาของชื่อ
คำว่า ลาง ( ) มาจากศัพท์ภาษาฮังการีที่แปลว่า "เปลวไฟ"

ในพจนานุกรมภาษาฮังการีที่เก่าแก่ที่สุด ชื่อ แบ็สแตร์แซ ( ) ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ได้กล่าวถึงที่มาของแป้งทอดแบบแผ่นของชาวโรมัน มีชื่อว่า panis focacius (คำนี้กลายเป็นรากศัพท์ของคำว่าแป้งทอดแผ่น ในภาษาอิตาลี) ในจักรวรรดิโรมันโบราณ panis focacius หรือแป้งทอดแบบแผ่น จะถูกปรุงให้สุกโดยการนำไปอบในขี้เถ้าของเตาไฟ แต่แป้งทอดแผ่นในปัจจุบันของชาวฮังการีจะปรุงให้สุกด้วยการทอดในน้ำมัน (deep fry)
แป้งทอดแผ่นที่มีชื่อเรียกว่า ลาลังกา (lalanga) มีอยู่ในตำรับอาหารของจักรวรรดิไบแซนไทน์และจักรวรรดิออตโตมัน ในจักรวรรดิไบแซนไทน์ แป้งทอดถือเป็นอาหารว่าง แต่ในจักรวรรดิออตโตมัน แป้งทอดถือเป็นของหวานเมื่อรับประทานกับน้ำผึ้งและถือเป็นอาหารคาวหวานเมื่อรับประทานกับชีสเปรี้ยว ทุกวันนี้ ลาลังกายังมีรับประทานกันทั่วไปในตุรกี รวมถึงในกรีซ (โดยเฉพาะในเพโลพอนนีส) เรียกว่า ลาลาเกีย ( )
การทำ
แป้งลางโกชทำจากน้ำ/นม, แป้ง, ยีสต์ และเกลือ แล้วนวดส่วนผสมด้วยมือหรือเครื่องนวด เมื่อยีสต์เริ่มเผาผลาญคาร์โบไฮเดรตในแป้ง คาร์บอนไดออกไซด์จะถูกปล่อยออกมา ซึ่งจะทำให้แป้งเพิ่มขึ้น ทำให้เกิดฟองอากาศในลางโกช โดยทั่วไปแป้งลางโกชจะเหมือนกับแป้งพิซซ่า แต่นำแป้งไปทอดในน้ำมันแทนการอบ การเพิ่มครีมโยเกิร์ตหรือมันฝรั่งบดลงในแป้งเป็นทางเลือกหนึ่งที่เป็นที่นิยมอย่างมาก ซึ่งเราเรียกลางโกชที่ผสมมันฝรั่งว่า "ลางโกชมันบด" ( ) ลางโกชนิยมรับประทานอุ่น ๆ ราดด้วยครีมและชีสขูดหรือลิพเทาเออร์ ( ) บางสูตรอาจใส่แฮม ไส้กรอก หรือที่พบเห็นได้มากที่สุดคือ การถูหน้าลางโกชด้วยกระเทียมหรือเนยกระเทียม หรือราดน้ำกระเทียม ส่วนผสมอื่น ๆ อาจเป็นเห็ด เนยแข็งควาร์ก มะเขือม่วง
นยกระเทียม หรือราดน้ำกระเทียม ส่วนผสมอื่น ๆ อาจเป็นเห็ด เนยแข็งควาร์ก มะเขือม่วง กะหล่ำปลี คีเฟอร์ (kefir) ไข่เจียว น้ำตาล หรือ แยม
ลางโกชเป็นอาหารที่นิยมรับประทานตลอดทั้งปี เนื่องจากเป็นอาหารราคาไม่แพงและเรียบง่ายมักมีร้านขายลางโกชรอบ ๆ สถานีรถโดยสารประจำทาง งานแสดงสินค้า และงานเทศกาลทั่วยุโรปตะวันออก มีการจำหน่ายลางโกชในร้านอาหารฟาสต์ฟูดมากมายหลายแห่ง ไม่เพียงแต่ในฮังการี แต่ขายในออสเตรียด้วย โดยเฉพาะในกรุงเวียนนาเมืองหลวง ลางโกชเป็นอาหารจานด่วนที่เป็นที่นิยมในงานแสดงสินค้าและในสวนสนุกเช่น สวนสนุกพราเทอร์
ในเรื่องของภาษาที่ใช้เรียกลางโกชนั้น ในประเทศเช็กเกีย สโลวาเกีย และโครเอเชียเรียกว่า ในเซอร์เบียเรียกว่า หรือ ในสโลวีเนียเรียกว่า ในบัลแกเรียเป็นที่รู้จักกันในชื่อ นอกจากนี้ยังเป็นที่นิยมในโรมาเนีย (โดยเฉพาะในทรานซิลเวเนียซึ่งเคยเป็นเขตแดนของฮังการีในสมัยจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี) เรียกว่า และยังเป็นที่นิยมอย่างมากในโปแลนด์ รู้จักกันในชื่อ และในสหราชอาณาจักร เรียกอาหารชนิดนี้ว่า หรือ ("ขนมปังทอดฮังการี")

อาหารที่คล้ายกัน
 ซึ่งเป็นเครื่องดื่มขึ้นชื่อของฮังการี]]
แป้งทอดลางโกชนั้นคล้ายกับขนมปังทอดชนิดหนึ่งของชนพื้นเมืองอเมริกา และคล้ายกับอาหารบัลแกเรียชื่อ เหมือนอาหารในเอเชียกลางชื่อ shelpek แป้งทอดอินเดียชื่อ bhatoora และ ในแคนาดา

อ้างอิง
ปาลิงกอ
(Sopron)]]
ปาลิงกอ ( ) เป็นบรั่นดีผลไม้แบบดั้งเดิมในยุโรปกลาง มีต้นกำเนิดในประเทศฮังการี คิดค้นในช่วงยุคกลาง เป็นที่รู้จักกันในหลายชื่อ ได้รับการคุ้มครองทางกฎหมายในฐานะสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ของสหภาพยุโรป (สินค้าจีไอ) มีเพียงผลไม้ที่มีการแปรรูปบรรจุขวดในฮังการีเท่านั้นที่จะได้เป็นสินค้าจีไอ และบรั่นดีเอพริคอตจากสี่จังหวัดของประเทศออสเตรียเท่านั้น ที่สามารถเรียกว่า "ปาลิงกอ" ในขณะที่ โตตปาลิงกอ ( ) หมายถึงบรั่นดีคล้ายกันที่ทำมาจากข้าวสาลี เตอร์เกยปาลิงกอ ( ) เป็นบรั่นดีจากกากองุ่นที่ได้รับการคุ้มครองแบบเดียวกับปาลิงกอ ปาลิงกอมักแปรรูปจากผลไม้ที่ปลูกในท้องถิ่น ที่นิยมที่สุดคือ พลัม เอพริคอต แอปเปิล ลูกแพร์ และเชอร์รี
ผลิตภัณฑ์ที่คล้ายกันมีอยู่ในประเทศเช็กเกีย โปแลนด์ และสโลวาเกีย เป็นที่รู้จักในชื่อ pálenka เช่นเดียวกับในโรมาเนีย ซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่อ

อ้างอิง
ชฺวีฟู่
ชฺวีฟู่ ( ; ) เป็นนครทางตะวันออกของมณฑลชานตง ประเทศจีน ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจี๋หนาน ราว ชฺวีฟู่มีพื้นที่ 815 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 653,000 คน โดย 188,000 คน อาศัยอยู่ในเขตเมือง

ชฺวีฟู่เป็นที่รู้จักจากการเป็นสถานที่เกิดของขงจื๊อ เมืองมีโบราณสถานหลายแห่ง วัดขงจื๊อ สุสานขงจื๊อ และจวนตระกูลขงในชฺวีฟู่ได้รับการลงทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกตั้งแต่ปี ค.ศ. 1994

อ้างอิง
โชติ ตราชู
โชติ ตราชู เริ่มรับราชการครั้งแรกในปี พ.ศ. 2528 ที่กรมป่าไม้ สังกัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ หลังจากนั้นโอนย้ายไปสังกัดกรมทรัพยากรธรณีวิทยา กระทรวงอุตสาหกรรม ต่อมาในยุคปฏิรูปราชการ 2545 ได้ย้ายรับตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักอนุรักษ์และฟื้นฟูทรัพยากรณ์น้ำบาดาล กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม จากนั้นขยับขึ้นเป็นอธิบดีกรมทรัพยากรน้ำบาดาลโดยครองตำแหน่งอธิบดีได้เพียง 11 เดือนก็ขึ้นดำรงตำแหน่งปลัดกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ในยุคที่นายสุวิทย์ คุณกิตติ เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ซึ่งเป็นปลัดกระทรวงที่อายุครั้งแรก อายุ 48 ปี ต่อมาในยุค คสช.ที่มีพลเอกประยุทธ จันทร์โอชา เป็นนายกรัฐมนตรี เขาถูกสั่งย้ายด่วนเข้ากรุตามคำ
คสช.ที่มีพลเอกประยุทธ จันทร์โอชา เป็นนายกรัฐมนตรี เขาถูกสั่งย้ายด่วนเข้ากรุตามคำสั่งนายกฯ หัวหน้า คสช ในปี 2557 ไปเป็นที่ปรึกษาประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ก่อนที่จะรับการแต่งตั้งกลับมาดำรงตำแหน่งปลัดกระทรวงอีกครั้งที่ กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
ประวัติ
เกิดที่ตำบลบัวใหญ่ อำเภอน้ำพอง จังหวัดขอนแก่น

=== การศึกษา === 
* ปริญญาโท วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการใช้ที่ดินและการจัดการทรัพยากรธรรมชาติอย่างยั่งยืน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
* ปริญญาตรี วิทยาศาสตร์บัณฑิต สาขาธรณีวิทยา มหาวิทยาลัยขอนแก่น

การทำงาน
* พ.ศ. 2562 - 2565 ประธานกรรมการการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
* พ.ศ. 2562-2565 ปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
* พ.ศ. 2557-2562 ที่ปรึกษาประจำสำนักนายกรัฐมนตรี 
* พ.ศ. 2553-2557 ปลัดกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม 
* พ.ศ. 2552-2553 อธิบดีกรมทรัพยากรน้ำบาดาล
* พ.ศ. 2550-2552 รองอธิบดีกรมทรัพยากรน้ำบาดาล
* พ.ศ. 2548-2550 ผู้อำนวยการสำนักอนุรักษ์และฟื้นฟูทรัพยากรน้ำบาดาล กรมทรัพยากรน้ำบาดาล
หมู่โบราณสถานกุตุบ
หมู่โบราณสถานกุตุบ ( ) เป็นหมู่อนุสรณ์สถานและอาคารจากสมัยรัฐสุลต่านเดลี ในย่าน Mehrauli เดลี ประเทศอินเดีย การก่อสร้างของกุตุบมีนาร์ (หอคอยแห่งชัยชนะ) นั้นตั้งชื่อหอคอยตามสันตะในนิกายซูฟี ควาจา กุตบุดดีร บัฆติยัร เริ่มต้นการก่อสร้างโดย กุตบุดดีน ไอบัก ผู้ซึ่งต่อมาราชาภิเษกขึ้นเป็นสุลต่านแห่งเดลีของรัฐสุลต่านมัมลุก การก่อสร้างได้รับการสืบทอดโดยสุลต่านองค์ถัดมา อิลตุตมิช (หรือ อัลตามัช) และเสร็จสมบูรณ์ในอีกหลายปีถัดมาโดยสุลต่านแห่งเดลี ฟีโรซ ชาห์ ตุฆลัก ของ จักรวรรดิตุฆลัก ในปี 1368 อาคารส่วนที่เป็นมัสยิด มีชื่อว่ามัสยิดกุบบัต-อุล-อิสลาม (Qubbat-ul-Islam Mosque) แปลว่าโดมของอิสลาม หรือต่อมาได้เรียกเพี้ยนเป็นว่ากุววตตุล-อิสลาม (Quwwat-ul Islam)
ว่าโดมของอิสลาม หรือต่อมาได้เรียกเพี้ยนเป็นว่ากุววตตุล-อิสลาม (Quwwat-ul Islam) ตั้งอยู่ข้างกับกุตุบมีนาร์
ผู้ปกครองพื้นที่นี้ในเวลาถัดมา ทั้ง ตุฆลัก, อะลาอุดดีน ฆาลจี และ บริติชราช ล้วนได้เพิ่มเติมโครงสร้างเข้ามาในหมู่อาคารเหล่านี้ นอกเหนือจากตัวหอคอยกุตุบมีนาร์ และมัสยิดกุววัตตุล อิสลาม (Quwwat ul-Islam Mosque) เองแล้ว ยังมีสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ เช่นอาลาอีดาร์วาซา (Alai Darawaza), อาลาอีมีนาร์ (Alai Minar) และโลหะสตมภ์ ที่ตั้งของมัสยิดกุววัตตุล อิสลามนั้นได้มาจากการทุบทำลายโบสถ์พราหมณ์และไชนมนเทียรกว่า 27 แห่งที่เคยตั้งอยู่ในพื้นที่ เสาต่าง ๆ ได้ถูกนำมาใช้ก่อสร้างมัสยิด เช่นเดียวกับผนังซึ่งถูกฉาบปิดลักษณะของศาสนสถานเดิม ภายในหมู่โบราณสถานยังมีหลุมศพของ Iltutmish, Alauddin Khalji และ Imam Zamin
ในปัจจุบันพื้นที่โดยรอบที่มีโบราณสถานนั้นได้รับการบูรณะและดูแลโดยกรมสำรวจโบราณคดี (ASI) เช่น อุทยานโบราณคดีเมหราวลี และ INTACH ได้บูรณะโบราณสถานกว่า 40 แห่งในสวน นอกจากนี้พื้นที่ของกุตุบยังเป็นที่จัด 'เทศกาลกุตุบ' (Qutub Festival) ประจำปี ซึ่งจะจัดในเดือนพฤศจิกายน-ธันวาคม โดยมีศิลปิน นักดนตรี นักเต้น มาแสดงเป็นเวลาสามวัน ในปี 2006 กุตุบมีนาร์และหมู่โบราณสถานมีผู้เข้าเยี่ยมชมกว่า 3.9 ล้านคน ถือเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีผู้คนเดินทางไปมากที่สุดในประเทศอินเดียในปีนั้น และชนะทัชมาฮาลไปขาดลอย

อ้างอิง
อุทยานแห่งชาติผาแดง
อุทยานแห่งชาติผาแดง หรือชื่อเดิม อุทยานแห่งชาติเชียงดาว เป็นอุทยานแห่งชาติที่ตั้งอยู่ในอำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ ประเทศไทย ถูกจัดตั้งขึ้นเป็นอุทยานแห่งชาติเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543 ครอบคลุมพื้นที่ 1,123 ตารางกิโลเมตรของพื้นที่ภูเขาผาแดงในทิวเขาแดนลาวใกล้กับชายแดนพม่า โดยตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเชียงดาว จุดที่สูงที่สุดในอุทยานคือ ดอยปุกผักกา สูง 1,794 เมตร

ระเบียงภาพ

ไฟล์:Chiang Dao National Park Chiang Mai Thailand.jpg|อุทยานแห่งชาติผาแดงในอำเภอเชียงดาว
ไฟล์:ดอยหลวงเชียงดาว.jpg|อุทยานแห่งชาติผาแดงในอำเภอเชียงดาว

ดูเพิ่ม
*เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเชียงดาว

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
อุทยานแห่งชาติตาดหมอก
อุทยานแห่งชาติตาดหมอก เป็นอุทยานแห่งชาติในจังหวัดเพชรบูรณ์ ประเทศไทย จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2541 นับเป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ 87 ของประเทศไทย โดยทั้งอุทยานและน้ำตก ตั้งชื่อตามภูเขาตาดหมอก

อุทยานแห่งชาติตาดหมอกอยู่ห่างจากตัวเมืองเพชรบูรณ์ไปทางทิศตะวันออก 37 กิโลเมตร โดยตั้งอยู่ในอำเภอเมืองเพชรบูรณ์ อุทยานมีพื้นที่ โดยมีพื้นที่ต่อเนื่องกับอุทยานแห่งชาติน้ำหนาว นอกจากนี้ ยังเป็นพื้นที่ต้นน้ำของแม่น้ำป่าสักและแม่น้ำชี
น้ำตกตาดหมอกเป็นจุดท่องเที่ยวที่สำคัญของอุทยาน มีความสูงประมาณ – ส่วนน้ำตกสองนาง มีความสูง 12 ชั้น อยู่ใกล้กับอุทยานแห่งชาติน้ำหนาว ป่าในอุทยาน มีทั้งป่าผลัดใบและไม่ผลัดใบ พันธุ์ไม้ที่สำคัญ เช่น ตะเคียน ยางนา แดง สัก ประดู่ และไผ่ สัตว์ที่พบ ได้แก่ ช้างเอเชีย ลิงมาคาก เลียงผาใต้ เก้ง หมูป่า และนกแซงแซว

อ้างอิง
กอชิตเซ
กอชิตเซ ( ; ; ) เป็นนครที่ใหญ่ที่สุดทางตะวันออกของประเทศสโลวาเกีย เมืองตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำฮอร์นัด ทางตะวันออกของเทือกเขาสโลวักออเร ใกล้กับชายแดนประเทศฮังการี เมืองมีประชากร 240,000 คน ถือเป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 2 ของสโลวาเกีย รองจากเมืองหลวงประเทศ กรุงบราติสลาวา

เมืองเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและวัฒนธรรมทางตะวันออกของสโลวาเกีย ในปี ค.ศ. 2013 ได้รับเลือกให้เป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรปร่วมกับเมืองมาร์แซย์ ของประเทศฝรั่งเศส กอชิตเซเป็นศูนย์กลางที่สำคัญทางด้านอุตสาหกรรของประเทศ มีโรงงานเหล็กกล้า ยูเอสสตีลกอชิตเซ ที่มีลูกจ้างมากที่สุดของเมือง เมืองยังมีสถานีรถไฟและสนามบินระหว่างประเทศ
เมืองยังได้รับนการอนุรักษ์เป็นอย่างดีในบรรดาเมืองของสโลวาเกีย มีอาคารอนุรักษ์ทั้งในรูปแบบสถาปัตยกรรมกอทิก สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา บารอก และนวศิลป์ โดยมีโบสถ์ที่ใหญ่ที่สุดของสโลวาเกีย คือ มหาวิหารเซนต์เอลิซาเบท

อ้างอิง
สันสการเกนทระ
สันสการเกนทระ ( ; Sanskar Kendra) เป็นพิพิธภัณฑ์ในอะห์มดาบาด ประเทศอินเดีย ออกแบบโดยสถาปนิกชื่อดัง เลอกอร์บูซีเย ภายในพิพิธภัณฑ์นั้นประกอบด้วยประวัติศาสตร์, ศิลปะ, วัฒนธรรม และสถาปัตยกรรมของอะห์มดาบาด นอกจากนี้ยังมี พิพิธภัณฑ์ว่าวปะตัง (Patang Kite Museum) ซึ่งเก็บสะสมว่าวและโบราณวัตถุต่าง ๆ พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่เชิงสะพานสรทาร (Sardar Bridge) ใกล้กับปัลดี (Paldi)
ประวัติศาสตร์
พิพิธภัณฑ์นี้ออกแบบโดยสถาปนิกผู้โด่งดังในงานแบบสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ เลอกอร์บูซีเย โดยชื่อขณะแรกออกแบบคือ 'พิพิธภัณฑ์แห่งความรู้' (Museum of Knowledge) และดั้งเดิมเป็นส่วนหนึ่งของหมู่อาคาร 'ศูนย์วัฒนธรรมแห่งอะห์มดาบาด' (Cultural Centre of Ahmedabad) ซึ่งในบรรดาศูนย์และอาคารด้านสังคมวิทยาต่าง ๆ รวมถึงอาคารแสดงดนตรีของศูนย์วัฒนธรรมขนาดใหญ่นี้ มีเพียงพิพิธภัณฑ์นี้ที่ได้ก่อสร้างจนสำเร็จ ชื่อในปัจจุบันนั้นตั้งตามนายกเทศมนตรีคนแรกของอะห์มดาบาด

ระเบียงภาพ
ไฟล์:Inside of Sanskar Kendra.JPG|
ไฟล์:Chabutra in sanskar kendra.JPG|
ไฟล์:A statue in sanskar kendra.JPG|
ไฟล์:FIRE KING.jpg|
ไฟล์:Queen victoria statue in sanskar kendra.JPG|
ไฟล์:Info (sanskar kendra).JPG|

ดูเพิ่ม
*รายชื่อสิ่งก่อสร้างของเลอกอร์บูซีเย
*สะพานเอลลิส (Ellis Bridge)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*Girsberger, H. and Boesiger, W. Le Corbusier. Zurich: Artemis Verlags-AG, 1993.
*Herausgegeben, ed. and Boesiger, W. Le Corbusier. Zurich: Verlag fur Architektur Artemis Zurich, 1983. ,
แพฟอส
แพฟอส ( ; , ; ) เป็นนครริมทะเลทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศไซปรัส เป็นเมืองหลักของเขตแพฟอส ในสมัยคลาสสิก มีสองสถานที่ที่มีชื่อเรียก แพฟอส คือ โอลด์แพฟอส ซึ่งปัจจุบันคือ คูเคลีย และอีกที่คือ นิวแพฟอส นครในปัจจุบันของแพฟอสตั้งอยู่ริมชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ทางทิศตะวันตกของลีมาซอล (เมืองท่าที่ใหญ่ที่สุดของเกาะ) ราว ทั้งสองเมืองเชื่อมโยงด้วยถนนไฮเวย์สายเอ 6 เมืองมีสนามบินนานาชาติแพฟอส สนามบินที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศ เมืองมีภูมิอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียนกึ่งเขตร้อน

แพฟอสติดอยู่ในรายชื่อมรดกโลกทางวัฒนธรรมและธรรมชาติจากการมีซากปรักหักพังโบราณสถาน และได้รับเลือกเป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรปในปี ค.ศ. 2017 คู่กับเมืองออร์ฮูส ของประเทศเดนมาร์ก
อาร์ล
อาร์ล ( ; ) เป็นนครและเทศบาลทางใต้ของประเทศฝรั่งเศส เป็นเมืองรองของจังหวัดบุช-ดูว์-โรน แคว้นพรอว็องซาลป์-โกตดาซูร์ ในอดีตเคยเป็นจังหวัดของพรอว็องส์

โบราณสถานโรมันและโรมาเนสก์ที่อาร์ลเป็นแหล่งโบราณสถานโรมันโบราณที่ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก ในปี ค.ศ. 1981 โดยองค์การยูเนสโก

ชื่อ
มีการตั้งชื่อเมืองเป็น Arelate ในช่วงกลางศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสต์ศักราช (ซีซาร์), Areláte (Ἀρελάτε) ประมาณช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 1 (สตราโบ), Arlate civitas ใน ค.ศ. 954 และ Arle ในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ภูมินามวิทยาของ Arelate เป็นรูปแผลงละตินจากภาษากอลว่า *Arelati แปลว่า 'ริมบึง' หรือ 'หน้าบึง'
ประชากร
ข้อมูลประชากรในตารางระบุจำนวนประชากรในเขตเทศบาลอาร์ลในแต่ละปี โดยเทศบาลนี้ยกพื้นที่บางส่วนให้กับเทศบาลใหม่ Port-Saint-Louis-du-Rhône ใน ค.ศ. 1904 และเทศบาลใหม่ Saint-Martin-de-Crau ใน ค.ศ. 1925

อ้างอิง

บรรณานุกรม

* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น
วังอุเมดภวัน
วังอุเมดภวัน ( ) เป็นอาคารขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในโชธปุระ รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย และเป็นหนึ่งในที่อยู่อาศัยส่วนบุคคลที่ใหญ่ที่สุดในโลก ในปัจจุบันส่วนหนึ่งของวังนั้นเป็นโรงแรมที่บริหารโดยตาช โฮเทลส์ (Taj Hotels) เจ้าของโรงแรมทัชมาฮาลพาเลซในมุมไบ ส่วนของโรงแรมอุเมดภวันนี้ได้รับรางวัลโรงแรมที่ดีที่สุดในโลกสาขาตัวเลือกของนักท่องเที่ยว (World's best hotel at the Traveller's Choice Award) ของ TripAdvisor ในปี 2016 นอกจากนี้ยังมีบางส่วนของวังที่เป็นพิพิธภัณฑ์ ที่มาของชื่ออุเมด (Umaid หรือ Umed) นั้นเป็นชื่อของมหาราชาอุเมด สิงห์ (Maharaja Umaid Singh) ผู้ทรงเป็นปู่ของ Gaj Singh เจ้าของคนปัจจุบันของวัง ทั้งวงมีห้องรวม 347 ห้อง และเป็นที่พำนักหลักของราช
Singh เจ้าของคนปัจจุบันของวัง ทั้งวงมีห้องรวม 347 ห้อง และเป็นที่พำนักหลักของราชวงศ์โชธปุระ (Jodhpur royal family) การก่อสร้างวังเริ่มต้นขึ้นโดยมหาราชาอุเมด สิงห์ ในเดือนพฤศจิกายน ปี 1929 และเสร็จสมบูรณ์ในปี 1943
การใช้สอย
วังนั้นแบ่งการใช้สอยออกเป็นสามส่วนหลัก ได้แก่ที่พำนักของราชวงศ์ของโชธปุระ, โรงแรมหรูในเครือตาช โอเทลส์ (Taj Hotels) และพิพิธภัณฑ์เกี่ยวกับพระราชประวัติของราชวงศ์โชธปุระ ในศตวรรษที่ 20

ที่อยู่อาศัยของราชวงศ์
ส่วนอาคารที่เป็นที่พำนักของราชวงศ์โชธปุระ (Jodhpur Royal Family) มีพื้นที่ ในจำนวนนี้เป็นสวน ภายในประกอบด้วยโถงบัลลังก์, ห้องประชุมส่วนตัว, โถงดูร์บาร์ (Durbar Hall) เพื่อพบปะสาธารณชน สระว่ายน้ำในร่ม สปา สนามเทนนิสสี่สาม สนามสควอชหินอ่อนสองสนาม และห้องอื่น ๆ เช่นเดียวกับที่พบในวังแบบตะวันตก เป็นต้น
โรงแรม
ปีกที่เป็นโรงแรมนั้นบริหารโดยเครือตาช โฮเทลส์ (Taj Hotels Group) ภายใต้ชื่อ 'ตาช อุเมดภวัน พาเลซ โชธปุระ' ('Taj Umaid Bhawan Palace Jodhpur') นักแสดงสาวชื่อดังของบอลลีวูด ปฤยันกะ โจปรา (Priyanka Chopra) จัดงานแต่งงานกับ นิค โจนาส (Nick Jonas) ที่โรงแรมนี้ในปี 2018

พิพิธภัณฑ์

ด้านในประกอบด้วยสมบัติส่วนพระองค์บางประการของมหาราชาองค์ก่อน ๆ รวมทั้งเสือ Leopard สตาฟฟ์, ธงสัญลักษณ์ขนาดใหญ่มากที่สมเด็จพระนางเจ้าวิคตอเรียพระราชทานให้แก่มหาราชาชัสวันต์ สิงห์ (Maharaja Jaswant Singh) ในปี 1877 และรถยนต์เก่าของมหาราชาองค์ต่าง ๆ ตั้งแสดงอยู่ในสวนด้านหน้าพิพิธภัณฑ์

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น
*