SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดลาดศรัทธาราม
วัดลาดศรัทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านลาด อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 18 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์ เนื้อที่ 7 ไร่
ประวัติ
วัดลาดศรัทธาราม หรือ วัดท่าหมูสี หรือ วัดศาลาหมูสี ตามทะเบียนวัดภาคระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2245 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2332 (ตามบัญชีแผนกศึกษาธิการ อำเภอบ้านลาด) ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 หากพิจารณาตามหลักฐานที่เหลืออยู่ พบว่าเป็นวัดเก่าแก่ที่ได้รับการปรับปรุงเปลี่ยนแปลงมาโดยตลอด พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเคยเสด็จประทับ เสวยพระกระยาหารที่วัดนี้ เมื่อเสด็จประพาสมณฑลราชบุรี เมื่อ พ.ศ. 2452 และได้พระราชทานพัด ย่าม และจีวรแพร ให้เจ้าอธิการกลิ่น
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐฉาบปูน ขนาด 5 ห้อง ฐานอ่อนโค้งเล็กน้อย ตัวอาคารสอบมีเสาอิงประดับ หัวเสามีลวดลายปูนปั้น รูปใบไม้ ดอกไม้ ลงสีสด (น้ำเงิน แดง เหลือง) ด้านหน้าเป็นพาไลยื่นออกมา มีเสาก่ออิฐฉาบปูนรับพาไล จำนวน 4 ต้น มีประตูทั้งด้านหน้าและด้านหลังด้านละ 2 ประตู หน้าต่างด้านละ 1 บาน ซุ้มประตูหน้าต่างประดับด้วยลวดลายปูนปั้น เป็นรูปดอกไม้ ใบไม้ หลังคาเครื่องไม้ ลดหลั่นซ้อนกัน 2 ชั้น มุงกระเบื้องว่าวซีเมนต์ แต่ที่พาไลเป็นกระเบื้องดินเผา หน้าบันอุโบสถทั้ง 2 ด้าน เป็นลวดลายปูนปั้นลงสีสด รูปนารายณ์ทรงครุฑยุดนาคประกอบลวดลายเถาไม้ ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานปูนปั้น ปางมารวิชัย ประดิษฐานอยู่บนฐานชุกชีปูนปั้น เดิมลงรักปิด
ระดิษฐานพระประธานปูนปั้น ปางมารวิชัย ประดิษฐานอยู่บนฐานชุกชีปูนปั้น เดิมลงรักปิดทอง กำแพงแก้วล้อมรอบอุโบสถ ก่ออิฐฉาบปูน เปิดช่องทางเข้า ด้านหน้าและด้านหลัง ด้านละ 1 ช่อง โดยทำเสาหัวเม็ดประดับ 2 ด้าน นอกจากนี้ที่มุมทั้ง 4 และบางช่วงของกำแพง จะทำเสาหัวเม็ดประดับ เช่นกัน รอบอุโบสถมีใบเสมาประจำทิศ สลักด้วยหินทรายสีแดง
เจดีย์ราย อยู่ด้านหน้าและด้านข้างอุโบสถ จำนวน 9 องค์ (ด้านหน้า 3 องค์ ด้านข้าง 6 องค์) เจดีย์ด้านหน้า 3 องค์ ตั้งอยู่ในกำแพงแก้วเป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง เจดีย์ด้านข้าง ตั้งอยู่ทางทิศใต้นอกกำแพงแก้ว จำนวน 3 องค์ มีรูปแบบคล้ายคลึงกันจำนวน 5 องค์ โดยเป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองอีกองค์เป็นเจดีย์ขนาดใหญ่กว่าเจดีย์องค์อื่น ตั้งประชิดกำแพงแก้วเป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองเช่นเดียวกัน องค์ระฆังรูปเหลี่ยมประดับปูนปั้นลายรักร้อย

หอระฆังก่ออิฐฉาบปูน ทรงปราสาท หลังคาทรงจตุรมุข ยอดมงกุฎ ตั้งอยู่บนฐานบัวย่อมุมไม้สิบสอง ตัวหอระฆังโปร่งคั่นด้วยลูกกรงเตี้ย ๆ ส่วนหลังคามุงกระเบื้อง หน้าบันประดับลวดลายปูนปั้นรูปพระพุทธรูป

เจ้าอาวาส
# พระอธิการพุ่ม
# พระอธิการน่วม
# พระอธิการกลิ่น
# พระอธิการเจิม
# พระครูอ่วม
# พระครูวิสุทธิเมธี (พระมหาศรี อุตฺตโร ปธ.5)
# พระครูสุภาณีวิทยาคุณ (เวก วุฑปญฺโญ) 
# พระครูวิกรมพัชรธรรม (สมนึก สิริธมฺโม)

อ้างอิง
ด่านสิงขร
ด่านสิงขร หรือ จุดผ่อนปรนพิเศษด่านสิงขร เป็นด่านบริเวณชายแดนไทยที่ติดกับประเทศพม่า ในพื้นที่ตำบลคลองวาฬ อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ประเภทจุดผ่อนปรนพิเศษ เป็นจุดที่แคบที่สุดของประเทศไทย โดยวัดจากฝั่งทะเลอ่าวไทย เป็นตลาดการค้าชายแดนที่เป็นเพียงจุดผ่อนปรนการค้าแต่ยังไม่ได้เปิดเป็นด่านหรือจุดผ่านแดนถาวร

ประวัติ
ด่านสิงขรมีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า ช่องสันพราน หรือ ช่องสันพร้าว โดยมีลักษณะเป็นช่องเขาในเทือกเขาตะนาวศรีตอนใต้ ติดชายแดนไทย-พม่า
ในอดีต เส้นทางด่านสิงขรเป็นเส้นทางข้ามคาบสมุทร เป็นที่นิยมของนักเดินทางค้าขายทางทะเล เนื่องจากย่นระยะทางจากฝั่งหนึ่งมายังอีกฝั่งหนึ่ง และอาจมีอุปสรรคในการเดินทางทางทะเลทั้งจากสภาพอากาศหรือโจรสลัด เป็นเส้นทางระหว่างทะเลอ่าวไทยที่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ไปเมืองตะนาวศรี ไปยังเมืองมะริดบนฝั่งทะเลอันดามันที่ปากแม่น้ำตะนาวศรี เป็นเส้นทางคมนาคมที่มีความสำคัญในทางการค้าระหว่างประเทศตะวันตกและประเทศตะวันออก โดยเฉพาะจีนและอินเดียมายาวนานนับพันปี โดยเฉพาะเมืองตะนาวศรีซึ่งเป็นเมืองท่าค้าขายที่สำคัญติดต่อกับประเทศในยุโรป ซึ่งทำความเจริญรุ่งเรืองให้แก่กรุงศรีอยุธยา ในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช
จนเมื่อ พ.ศ. 2302 พระเจ้าอลองพญาได้ยกทัพลงมาทางใต้เข้ายึดเมืองทวาย เมืองมะริด และเมืองตะนาวศรี และได้ใช้เส้นทางข้ามคาบสมุทรเดินทัพผ่านช่องสิงขรมายังฝั่งทะเลอ่าวไทยที่บริเวณอ่าวหว้าขาว (ห่างจากอ่าวประจวบคีรีขันธ์ไปทางเหนือประมาณ 10 กิโลเมตร) แต่ได้ถูกทหารกองกำลังอาทมาต โดยการนำของขุนรองปลัดชู (ชาววิเศษชัยชาญ) จำนวน 400 คน เข้าซุ่มโจมตีสร้างความเสียหายแก่กองทัพพม่าหลายครั้งหลายครา จนเป็นเหตุการณ์ที่ได้รับการบันทึกไว้

จนกระทั่งในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ด่านสิงขรเป็นหนึ่งในเส้นทางยุทธศาสตร์ที่กองทัพญี่ปุ่นสร้างขึ้นเพื่อลำเลียงกำลังพลพร้อมเสบียงอาหาร เชื่อมต่อไปยังฝั่งเมืองมะริดในประเทศพม่า
ในสมัยปัจจุบัน เดิมเป็นด่านค้าไม้เป็นหลัก ส่วนใหญ่จะนำไม้จากพม่าเข้าไทย แต่เมื่อป่าไม้ทางฝั่งพม่าร่อยหรอ จนในที่สุดต้องปิดป่า ทำให้การนำเข้าไทยได้เฉพาะไม้ที่แปรรูปแล้วเท่านั้น มีตลาดเปิดขายทุกวัน เนื่องจากมีการผ่อนผันให้ชาวพม่าข้ามฝั่งนำสินค้าทางการเกษตรต่าง ๆ เข้ามาวางขายได้ ภายในตลาดมีการขายเฟอร์นิเจอร์ที่ทำจากไม้ เครื่องใช้ไม้สอยต่าง ๆ มีทั้งของใช้ในชีวิตประจำวัน เครื่องครัวต่าง ๆ เสื้อผ้า เครื่องประดับ อาหาร ผักสด ผลไม้สด อาหาร ขนม อาหารแห้ง เครื่องปรุงต่าง ๆ ทั้งของไทยและพม่า และต้นไม้ เป็นต้น

อ้างอิง
ชาร์เมลล์
ชาร์เมลล์ ซัลลิแวน-ฮัฟฟ์แมน (เกิด 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1970) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน และเกษียณแล้ว เป็นนักมวยปล้ำอาชีพ นักเต้น นักร้อง นางงาม และนักมวยปล้ำอาชีพ ในฐานะภรรยาของ Booker T เธอเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดีในช่วงเวลาของเธอกับ World Wrestling Entertainment (WWE) ในชื่อ Queen Sharmell หรือ Sharmell ครั้งแรกที่เธอมีชื่อเสียงในโลกมวยปล้ำในฐานะสตอร์ม สมาชิกของคณะเต้นรำมวยปล้ำชิงแชมป์โลก Nitro Girls และเธอยังเล่นเป็นตัวละครชื่อเพสลีย์ Sullivan-Huffman แสดงให้กับ Total Nonstop Action Wrestling (TNA) ภายใต้ชื่อ Sharmell ตั้งแต่ปี 2007 จนถึงออกจาก บริษัท ในปี 2009
เกียรติยศและรางวัลต่างๆ
*Miss Black America
**Miss Black America (1991)
*Wrestling Observer Newsletter
**Worst Worked Match of the Year (2009) vs. Jenna Morasca at Victory Road 
*WWE
**WWE Hall of Fame (Class of 2022)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*BookerT Online (Booker T's Official Site)
*
สะพานซนจุก
สะพานซนจุก เป็นสะพานหินสมัยราชวงศ์โครยอตั้งอยู่ในเมืองแกซอง ประเทศเกาหลีเหนือ สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1290 มีชื่อเสียงในฐานะสถานที่ที่นักวิชาการลัทธิขงจื๊อและรัฐบุรุษผู้โด่งดัง จอง มงจู ถูกลอบสังหาร โดยกล่าวว่าเป็นพระบัญชาของเจ้าชายอี พัง-ว็อน พระราชโอรสของกษัตริย์องค์แรกแห่งราชวงศ์โชซ็อน พระเจ้าแทโจ สะพานนี้ปิดการจราจรทั้งหมดในปี ค.ศ. 1780 และเป็นอนุสรณ์สถานแห่งชาติตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ตัวสะพานมีความยาว 8.35 เมตร กว้าง 3.36 เมตร เดิมชื่อสะพานซนจิ แต่ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นสะพานซนจุก หลังจากการลอบสังหาร มง-จู เนื่องจากมีไผ่เติบโตในตำแหน่งที่เขาถูกฆ่า (คำว่า จุก เป็นคำภาษาเกาหลีแปลว่า ไผ่)
การลอบสังหาร จอง มง-จู
ที่ปรึกษาของกษัตริย์แห่งโครยออย่าง จ็อง มง-จู เป็นศัตรูทางการเมืองของ อี ซ็อง-กเย ในระหว่างทางกลับบ้านของเขาหลังจากจบงานเลี้ยง เขาถูกชายห้าคนซุ่มโจมตีบนสะพานและสังหารอย่างไร้ความปราณีด้วยค้อนเหล็ก ภายหลังได้รับแต่งตั้งให้เป็นปราชญ์แห่งเกาหลีและเป็นที่เคารพนับถือของกษัตริย์ราชวงศ์โชซ็อน การเสียชีวิตของจองก็กลายเป็นสัญลักษณ์ของความจงรักภักดีที่ไม่เปลี่ยนแปลง มีจุดสีน้ำตาลบนหินก้อนหนึ่งว่ากันว่าเป็นคราบเลือดของจอง และจะเปลี่ยนเป็นสีแดงเมื่อฝนตก บทกวีที่มีชื่อเสียงบันทึกความคิดสุดท้ายของเขา:
แม้ว่าข้าจะตายกี่ร้อยครั้ง แม้ว่าโครงกระดูกของข้าอาจจะกลายเป็นผงธุลี และไม่ว่าวิญญาณของข้าจะอยู่ที่นั่นหรือไม่ก็ตาม ความจงรักภักดีของข้าต่อเจ้านายของข้าจะไม่เปลี่ยนแปลง

อ้างอิง
ช็อง ควัน
ช็อง ควัน (ฮันกึล: 정관, Jeong Kwan, เกิดปี 1957) เป็นภิกษุณีพุทธนิกายเซ-อนและแม่ครัวชาวเกาหลี เธออาศัยอยู่ในกุฏิชุนจีนัม (Chunjinam Hermitage) ในวัดแบคยังซา ประเทศเกาหลีใต้ ที่เธอรับหน้าที่ประกอบอาหารให้กับภิษณีและภิกษุที่จำพรรษาในวัด ช็อง ควัน ไม่ได้เป็นเจ้าของภัตตาคารใด ๆ และไม่เคยได้รับการศึกษาด้านการประกอบอาหารในระบบมาก่อน
ช็อง ควัน เป็นลูกคนที่ห้าจากเจ็ดคน เธอเกิดในเมืองย็องจู จังหวัดคย็องซังเหนือ และเติบโตมาท่ามกลางไร่นา เธอเรียนรู้การทำเว้นก๋วยเตี๋ยวด้วยมือเมื่ออายุเจ็ดขวบ และหนีออกจากบ้านเมื่ออายุ 17 ปี ก่อนที่สองปีต่อมาจะบวชเข้าในสำนักภิกษุณีนิกายเซน ที่เธอค้นพบเป้าหมายของเธอที่จะเผยแผ่ธรรมะผ่านการประกอบอาหาร สูตรอาหารของช็อง ควัน ประกอบด้วยมะเขือม่วง, มะเขือเทศ, ลูกพลัม, ส้ม, ฟักทอง, เต้าหู้, โหระพา, พริกแดง และพืชผักอื่น ๆ ที่เธอปลูกเอง นอกจากอาหารของเธอและการกินของเธอจะเป็ยอาหารปลอดผลิตภัณฑ์จากสัตว์แล้ว ยังงดเว้นกระเทียมกับหอมด้วย ตามลักษณะของอาหารเจ
ช็อง ควัน เป็นแรงบันดาลใจให้กับเชฟมิงกู คัง (Mingoo Kang) ประจำภัตตาคารมิงเกิลส์ (Mingles) ในโซล และ รีเน เรดเซปี ประจำภะตตาคารนอมา ในโคเปนเฮเกน นอกจากนี้เธอยังเป็นมิตรสหายกับเอริก รีแปร์ ซึ่งเป็นพุทธศาสนิกชน ที่เคยเชิญเธอไปประกอบอาหารที่นครนิวยอร์กเพื่อประกอบอาหารมื้อพิเศษให้กับแขกของภัตตาคารเลอ แบร์นาแด็ง ในปี 2017 ช็อง ควัน ปรากฏตัวในซีรี่ส์ของเน็ตฟลิกซ์ Chef's Table

อ้างอิง
วัดไพศาลี
วัดไพศาลี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกเดื่อ อำเภอไพศาลี จังหวัดนครสวรรค์ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ 3 งาน โฉนดที่ดิน เลขที่ 9126 ที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 5 แปลง เนื้อที่ 7 ไร่ 2 งาน โฉนดที่ดิน เลขที่ 9138, 14788, 9133, 9472 ปัจจุบันมีพระครูนิทัศน์ปัญญาวุธ เป็นเจ้าอาวาส
วัดไพศาลีตั้งวัดเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2527 ผู้ร่วมสร้างวัดประกอบด้วย พ่อกอบกับแม่ผัน นามโสวรรณ พ่อคงบัวรอด พ่อใหญ่ตรีจันทร์ พ่อเกริกกับแม่เงิน บัวจันทร์ แม่พรมบัวรอด พ่อเลียบกับแม่ขาว พลอยสวรรค์ พ่อเหลือบ แม่สายมิ่งขวัญ นายบุญชูกับนางเชิญ นามโสวรรณ และผู้ใหญ่กองรุ่งเรืองศรี ได้ร่วมกันปรึกษาหารือร่วมกันดำเนินการก่อสร้างวัดโดยการซื้อที่ดินของ นายปล้อง ขวัญพุทโธ 5 ไร่ และนายปล้อง บริจาคให้อีก 1 ไร่ รวมเป็น 6 ไร่ ได้สร้างเสนาสนะจนพระภิกษุ สามเณร สามารถอยู่จำพรรษาได้ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2541 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 5 เมตร ยาว 20 เมตร
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหาร กว้าง 6. 10 เมตร ยาว 6.10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2552 ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 30 เมตร คอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 14 หลัง เป็นอาคารไม้ 10 หลัง อาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 4 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 9 เมตร ยาว 17 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2548 หอระฆัง 1 หลัง โรงครัว 1 หลัง เรือนเก็บพัสดุ 1 หลัง และเรือนรับรอง 2 หลัง

อ้างอิง
วัดผาบ่อง (จังหวัดเชียงใหม่)
วัดผาบ่อง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ มีที่ดินตั้งวัดประมาณ 2 ไร่

วัดผาบ่อง เดิมเรียกว่า วัดผาบ่องปราสาท มีเนื้อที่ติดกับวัดปราสาท ผู้ให้การสนับสนุนการสร้างวัดทั้งสองเป็นคนในตระกูลเดียวกัน และมีประตูเล็ก ๆ ไปมาหาสู่กัน สร้างเมื่อ พ.ศ. 2015 ตามตำนานวัดผาบ่องได้กล่าวว่า ประมาณ พ.ศ. 1967–2030 อีกแหล่งข้อมูลระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2035 โดยกลุ่มเงี้ยวซึ่งอาศัยอยู่วัดผาบ่อง จังหวัดแม่ฮ่องสอน (แม่ฮ่องสอนมีวัดผาบ่องเหนือและวัดผาบ่องใต้) จากนั้นได้อพยพมาอยู่ที่เชียงใหม่ และได้สร้างวัดผาบ่องซึ่งเรียกตามชื่อของหมู่บ้าน
ภายในวัดมีพระพุทธรูปปางสัมฤทธิ์ทองคำหนัก 680,000 บาท วิหารทรงล้านนา มีมุขยื่นออกมาทางด้านเหนือเจดีย์ เจดีย์ เป็นทรงปราสาท มีซุ้มพระพุทธรูปทั้ง 4 ด้าน และมีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ ชาวบ้านมักต่างพากันเดินทางมาขอน้ำไปประกอบพิธีทางศาสนา สะเดาเคราะห์ สืบชะตา ทำน้ำมนต์ ดื่ม และขับไล่สิ่งชั่วร้ายออกจากร่างกาย

อ้างอิง
วัดหัวไทร (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดหัวไทร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวไทร อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 15 ไร่ 3 งาน 42 ตารางวา และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 31 ไร่ 2 งาน 30 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูปลัดพงษ์ศักดิ์ จนฺทูปโมเป็นเจ้าอาวาส
วัดหัวไทร หรือ วัดเปี่ยมนิโครธาราม ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2428 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2504 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร เดิมมีต้นไทรใหญ่อยู่ริมแม่น้ำบางปะกง มีนางฮัน นางสอนศรี ภุมสอย มอบที่ดินให้ ตั้งชื่อวัดว่า "วัดหัวไทร" เพราะวัดตั้งอยู่ที่บ้านหัวไทรและมีต้นไทรอยู่ริมแม่น้ำบางปะกง ภายหลังพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรและสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงทรงประกอบพิธีตัดลูกนิมิตเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2514
ด้านการศึกษาได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเมื่อ พ.ศ. 2475 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง และศาลาบาตร

อ้างอิง
วัดทางข้ามน้อย
วัดทางข้ามน้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวไทร อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ประมาณ 12 ไร่ ติดคลองหัวไทร ปัจจุบันพระมหาธรรณพ กนฺตธมฺโม เป็นเจ้าอาวาส
วัดทางข้ามน้อย เดิมชื่อว่า วัดศรีวิไลราษฎรศรัทธาธรรมข้ามน้อย แรกเริ่มมีพระธุดงค์ 3 รูป จากจังหวัดนครราชสีมา มาถึงหมู่บ้านทางข้ามน้อย ต่อจากนั้นราษฎรได้นิมนต์พระทั้ง 3 รูปให้จำพรรษาประจำอยู่ที่หมู่บ้าน ชาวบ้านได้ปรึกษาที่จะสร้างสำนักสงฆ์ขึ้น โดยมีนายเกิด นางแหร่ม ได้ยกที่ดินให้จำนวน 12 ไร่เศษ และยกบ้านจำนวน 3 หลังให้เป็นกุฏิ สร้างเป็นสำนักสงฆ์ปีใดไม่ปรากฏ ต่อมาได้สร้างเสนาสนะและยกฐานะเป็นวัด เมื่อ พ.ศ. 2424 จากนั้นสร้างอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2464 แต่ยังไม่มีพระประธาน ราษฎรจึงได้เดินทางไปยังจังหวัดพิษณุโลก และหาช่างมาสร้างพระพุทธชินราชจำลองเพื่อประดิษฐานในอุโบสถ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2530
วัดมีการจัดงานฉลองหลวงพ่อพระพุทธชินราช ปีละ 2 ครั้ง คือ วันแรม 1 ค่ำ เดือน 11 สมัยก่อนจะนำองค์พระแห่ตามแม่น้ำบางปะกง แต่ภายหลังเปลี่ยนเป็นรถแห่ อีกครั้งคืองานปิดทอง จัดขึ้น 2 วัน คือ ขึ้น 12 ค่ำ และ 13 ค่ำ เดือน 4

อ้างอิง
วัดดอกคำ
วัดดอกคำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 1 ไร่ 3 ตารางวา

วัดดอกคำสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2326 ดังที่ปรากฏในคำจารึกจากฐานพระพุทธรูปในวิหาร ในสมัยพระเจ้ากาวิละเป็นเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ ทรงขยายอาณาเขตและได้โปรดให้กวาดต้อนชาวเมืองบันและเมืองตองกายมาไว้ในเมืาองเชียงใหม่ ตั้งเป็นชุมชน ต่อมาชาวเมืองเหล่านี้ได้ร่วมกันสร้างวัดดอกคำขึ้น เดิมวัดมีชื่อว่า วัดช่างท้อคำ สาเหตุที่เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดดอกคำ" เพราะต้องการให้คล้องจองกับวัดใกล้เคียง เช่น วัดดอกเอื้อง วัดดอกเงิน และวัดดอกแก้ว วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2527
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารศิลปะล้านนา ก่ออิฐถือปูมีหน้าบันเป็นลายปูนปั้น ทั้งลวดลายพรรณพฤกษา กวางกับธรรมจักร พญานาค นกการเวก และสัตว์ทั้ง 12 นักษัตร ด้านล่างเป็นซุ้มจระนำประดิษฐานพระพุทธรูปปางห้ามญาติ ภายในวิหารมีหมู่พระประธานเป็นกลุ่มพระพุทธรูปปางมารวิชัยสีทอง 5 องค์ มีจิตรกรรมฝาผนังด้านหลัง มีสีทองบนพื้นสีแดง เบื้องหน้าพระประธานเป็นสัตตภัณฑ์ แกะสลักเป็นรูปเทวดา ราหูอมจันทร์ และพญานาค ด้านข้างมีหีบธรรมโบราณกับธรรมาสน์แกะสลักเป็นลายเครือเถา ฝาผนังด้านข้างเขียนเรื่องทศชาติชาดก และเจดีย์ที่อยู่ด้านหลังวิหารเป็นทรงล้านนา ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยม เหนือขึ้นไปเป็นฐานย่อเก็จยกสูงรองรับมาลัยเถา 8 เหลี่ยม ซ้อนกัน 3 ชั้น ถัดขึ้นไปเป็นองค์ระฆัง
โจเซฟ แคมป์เบลล์
โจเซฟ จอห์น แคมป์เบลล์ ( , 26 มีนาคม ค.ศ. 1904 – 30 ตุลาคม ค.ศ. 1987) เป็นนักเขียนชาวอเมริกัน เขาเป็นศาสตราจารย์ด้านวรรณคดีที่วิทยาลัยซาราห์ ลอว์เรนซ์ ผู้ศึกษาปรัมปราวิทยาเปรียบเทียบและศาสนาเปรียบเทียบ มีชื่อเสียงจากหนังสือ วีรบุรุษพันหน้า (The Hero with a Thousand Faces) ในค.ศ. 1949 ซึ่งอภิปรายทฤษฎีการเดินทางของวีรบุรุษที่พบร่วมกันในเรื่องปรัมปราต่าง ๆ นับตั้งแต่ตีพิมพ์ วีรบุรุษพันหน้า ทฤษฎีของแคมป์เบลล์ถูกนำไปประยุกต์โดยศิลปินและนักเขียนจำนวนมาก แคมป์เบลล์เป็นที่รู้จักในฮอลลีวูดหลังจอร์จ ลูคัสกล่าวว่าตนได้รับแรงบันดาลใจในการสร้าง สตาร์ วอร์ส จากงานของเขา
ประวัติ
โจเซฟ แคมป์เบลล์เกิดในครอบครัวชนชั้นกลางระดับสูงชาวไอริชที่เป็นคาทอลิกที่เมืองไวต์เพลนส์ รัฐนิวยอร์กในค.ศ. 1904 เป็นบุตรคนโตของชาลส์ วิลเลียม แคมป์เบลล์กับโจเซฟีน แคมป์เบลล์ (นามสกุลเดิม ลินช์) เขาย้ายตามครอบครัวไปอยู่ที่เมืองนิวโรเชลล์ในค.ศ. 1919 ก่อนจะเรียนจบจากโรงเรียนแคนเทอร์เบอรีในรัฐคอนเนตทิคัตในค.ศ. 1921 ต่อมาแคมป์เบลล์เรียนชีววิทยาและคณิตศาสตร์ที่วิทยาลัยดาร์ตมัธ แต่ภายหลังย้ายไปเรียนมหาวิทยาลัยโคลัมเบียจนได้รับปริญญาตรีด้านวรรณคดีอังกฤษ (ค.ศ. 1925) และปริญญาโทด้านวรรณคดีสมัยกลาง (ค.ศ. 1927)
ค.ศ. 1924 แคมป์เบลล์มีโอกาสแลกเปลี่ยนความรู้กับจิฑฑุ กฤษณมูรติ ปราชญ์แห่งสมาคมเทวญาณขณะเดินทางกลับจากยุโรป ซึ่งการพบปะนี้กระตุ้นความสนใจในด้านปรัชญาอินเดียของแคมป์เบลล์ ในค.ศ. 1927 เขาได้รับทุนจากมหาวิทยาลัยโคลัมเบียในการเรียนต่อที่ยุโรปซึ่งแคมป์เบลล์เรียนภาษาฝรั่งเศสเก่า ภาษาถิ่นพรอว็องส์และภาษาสันสกฤตที่มหาวิทยาลัยปารีสและมหาวิทยาลัยลูทวิช-มัคซีมีลีอานแห่งมิวนิก เขาสนใจเรียนต่อระดับปริญญาเอกด้านภาษาสันสกฤตและศิลปะสมัยใหม่ที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบียหลังกลับจากยุโรป แต่ภายหลังถอนตัวหลังคณะไม่อนุมัติ
ช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ แคมป์เบลล์ศึกษาค้นคว้าอิสระที่เมืองวูดสต็อก และต่อมาเป็นเพื่อนสนิทของจอห์น สไตน์เบ็ก นักเขียนผู้ต่อมาได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมเมื่อเดินทางไปที่รัฐแคลิฟอร์เนีย ค.ศ. 1934 แคมป์เบลล์ตอบรับตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านวรรณคดีที่วิทยาลัยซาราห์ ลอว์เรนซ์ในเมืองยองเกอส์ รัฐนิวยอร์ก ค.ศ. 1949 แคมป์เบลล์ซึ่งได้รับอิทธิพลในการศึกษาแก่นเรื่องปรัมปราจากการสอนวิชาปรัมปราวิทยาเบื้องต้นได้ตีพิมพ์ วีรบุรุษพันหน้า ที่บรรยายถึงความคล้ายคลึงของเรื่องราววีรบุรุษต่าง ๆ เช่น พระกฤษณะ พระโคตมพุทธเจ้า อะพอลโลเนียสแห่งทีอานาและพระเยซู รวมถึงแนะนำแนวคิดการเดินทางของวีรบุรุษและทำให้ปรัมปราวิทยาเปรียบเทียบแพร่หลาย เขาดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์จนก
งของวีรบุรุษและทำให้ปรัมปราวิทยาเปรียบเทียบแพร่หลาย เขาดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์จนกระทั่งเกษียณในค.ศ. 1972
ด้านชีวิตส่วนตัว แคมป์เบลล์แต่งงานกับจีน เอิร์ดแมน นักเต้นรำชาวอเมริกันในค.ศ. 1938 เขาเสียชีวิตด้วยภาวะแทรกซ้อนจากมะเร็งหลอดอาหารที่บ้านในเมืองโฮโนลูลูในค.ศ. 1987

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
ยันก์ญะฮ์
ยันก์ญะฮ์ ( ; ตุรกี (อิรักเติร์กเมน): Yenice ) เป็นเมืองในอำเภอฏูซ เขตผู้ว่าการเศาะลาฮุดดีน ประเทศอิรัก ตั้งอยู่ห่างจากชายแดนอิหร่านประมาณ ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวเติร์กเมนนิกายซุนนีที่มีประมาณ 25,000 คน

อ้างอิง
ทะเลสาบอี้นย่า
ทะเลสาบอี้นย่า ( , ; เดิมชื่อ ทะเลสาบวิกตอเรีย) เป็นทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในเมืองย่างกุ้ง ประเทศพม่า พื้นที่พักผ่อนหย่อนใจยอดนิยมของชาวย่างกุ้ง และเป็นสถานที่ที่มีชื่อเสียงในเรื่องความโรแมนติกในวัฒนธรรมสมัยนิยม ทะเลสาบอี้นย่าอยู่ห่างจากตัวเมืองย่างกุ้งไปทางเหนือ 10 กิโลเมตร (6 ไมล์) ล้อมรอบด้วยถนนปาระมีทางทิศเหนือ ถนนแปรทางทิศตะวันตก ถนนอี้นย่าทางตะวันตกเฉียงใต้ ถนน University Avenue ทางทิศใต้ และถนนเจดีย์กะบาเอ้ทางทิศตะวันออก
ประวัติ
ทะเลสาบอี้นย่าเป็นทะเลสาบเทียมที่สร้างขึ้นโดยชาวอังกฤษเพื่อเป็นอ่างเก็บน้ำระหว่างปี พ.ศ. 2425 ถึง พ.ศ. 2426 เพื่อจัดหาน้ำประปาไปยังย่างกุ้ง ทะเลสาบเกิดจากการรวมกันของเนินเขาเล็ก ๆ ซึ่งล้อมรอบบึงที่เกิดขึ้นในฤดูมรสุม ท่อและสายเคเบิลจำนวนหนึ่งจ่ายน้ำจากทะเลสาบอี้นย่าไปยังทะเลสาบกานดอจี้ใกล้ใจกลางเมืองย่างกุ้ง

การประชุมลูกเสือระดับภูมิภาคตะวันออกไกล ครั้งที่ 2 จัดขึ้นโดยมหาวิทยาลัยย่างกุ้งเป็นเจ้าภาพ ในปี พ.ศ. 2503 ร่วมด้วยการประชุมฝึกอบรมลูกเสือมืออาชีพตะวันออกไกลครั้งแรกที่ ค่ายอี้นย่า บนทะเลสาบอี้นย่าเป็นงานเสริม
วันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2531 หลังการสังหารนักเรียนสองคนระหว่างการประท้วงเพื่อประชาธิปไตย นักเรียนที่เดินขบวนบนถนน Prome (ปัจจุบันคือถนนแปร) เผชิญหน้ากับตำรวจปราบจลาจลใกล้กับทะเลสาบอี้นย่า และหลายคนถูกทุบตีจนเสียชีวิตหรือจมน้ำตาย

วันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 จอห์น วิลเลียม เยตอ พลเมืองอเมริกัน ได้บุกรุกบ้านพักริมชายฝั่งของอองซานซูจี นักโทษการเมืองชาวพม่า ในขณะที่ถูกกักบริเวณในบ้าน สองสัปดาห์ก่อนที่เธอจะมีกำหนดการปล่อยตัวในวันที่ 27 พฤษภาคม พวกเขาทั้งสองถูกจับกุมหลังจากเหตุการณ์ดังกล่าว
พื้นที่พิเศษ
บริเวณโดยรอบทะเลสาบอี้นย่าเป็นย่านที่พิเศษที่สุดแห่งหนึ่งในย่างกุ้ง ยกเว้นสวนสาธารณะริมฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของมหาวิทยาลัยย่างกุ้ง ริมฝั่งส่วนใหญ่เป็นทรัพย์สินส่วนตัวที่แพงที่สุดในประเทศ ที่พักริมทะเลสาบมีทั้งที่พักอาศัยของอองซานซูจี, พลเอก เนวี่น และสถานเอกอัครราชทูตสหรัฐ

ประชาชนเข้าถึงทะเลสาบได้ผ่านทางถนนเจดีย์กะบาเอ้ และที่นิยมมากที่สุดคือผ่านถนนอี้นย่าและถนนแปรถัดจากมหาวิทยาลัยย่างกุ้ง ใช้เวลาประมาณสองชั่วโมงในการเดินวนรอบทะเลสาบ
สวนสาธารณะ
สวนสาธารณะขนาด 37 เอเคอร์ (15 เฮกตาร์) ตั้งอยู่ติดกับมหาวิทยาลัยย่างกุ้ง เป็นที่รู้จักกันดีว่าเป็นพื้นที่นัดพบที่โรแมนติกสำหรับนักศึกษามหาวิทยาลัย และมักเกิดขึ้นหลายครั้งในวัฒนธรรมสมัยนิยมของพม่า (นวนิยาย ภาพยนตร์ เพลง ฯลฯ) กิจกรรมที่มีให้สำหรับผู้เข้าชม ได้แก่ การเดินเรือและการพายเรือ สโมสรเรือใบชั้นนำของย่างกุ้งตั้งอยู่ริมทะเลสาบ

อ้างอิง

อ่านเพิ่มเติม
*History of Rangoon, B. R. Pearn, American Baptist Missionary Press, 1939
*Scouting 'Round the World, John S. Wilson, first edition, Blandford Press, 1959

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* Morning Mist over Inya Lake Flickr photos
* Inya Lake Embankment Garden Flickr photos
โต๊ะหมู่บูชา
]]

โต๊ะหมู่บูชา คือ โต๊ะที่จัดตั้งเครื่องสักการะพระพุทธรูป พระบรมฉายาลักษณ์ พระบรมสาทิสลักษณ์ พระบรมรูปหล่อของพระมหากษัตริย์ พระบรมวงศานุวงศ์ หรือรูปของบรรพบุรุษ ตามความเชื่อของแต่ละบ้าน ใช้วางเครื่องบูชาเพื่อแสดงความเคารพ และแสดงถึงความกตัญญูต่อบรรพบุรุษ

โต๊ะหมู่บูชาประกอบด้วชุดโต๊ะที่มีการจัดลำดับการตั้งวางลดหลั่นกันไป อาจมีการจัดโต๊ะตั้งแต่แบบหมู่ 3, 4, 5, 7 และ 9 โดยโต๊ะหมู่บูชาหมู่ 9 จะเป็นโต๊ะที่มีขนาดใหญ่มากที่สุด บนโต๊ะหมู่มักจะตั้งวางพระพุทธรูป สิ่งศักดิ์สิทธิ์ต่าง ๆ รวมไปถึงเชิงเทียน กระถางธูป พานพุ่ม หรือแจกันดอกไม้ เป็นต้น
โต๊ะหมู่บูชาเกิดขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว แต่เดิมเรียกว่า เครื่องบูชาอย่างม้าหมู่ เป็นแนวคิดการบูชาอย่างไทยแกมจีน โดยประยุกต์เอาเครื่องเรือนอย่างจีน หรือที่เรียกว่า ลายฮ่อ และลายแจกัน เครื่องถ้วยชามอย่างจีน เรียกว่า ลายปักโก๊ ที่สวยงามมาใช้ โดยเมื่อ พ.ศ. 2391 พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระราชดำริให้จัดสร้างม้าหมู่ขึ้น โดยดัดแปลงตามเครื่องฮ่อ ใช้สำหรับตั้งเครื่องบูชาหน้าพระประธานในพระอุโบสถในงานฉลองวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม ภายหลังมีความนิยมเอาอย่าง มีการจัดโต๊ะเครื่องบูชาอย่างม้าหมู่สำหรับใช้ประดิษฐานพระพุทธรูปและมีโต๊ะประกอบที่ตั้งเครื่องบูชา ในการทำบุญโอกาสต่าง ๆ ของพระบรมวงศานุวงศ์และเจ้านายในสมัยนั้น ๆ
วัดพุทธนิมิต (จังหวัดกาฬสินธุ์)
วัดพุทธนิมิต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสหัสขันธ์ อำเภอสหัสขันธ์ จังหวัดกาฬสินธุ์
ประวัติ
วัดพุทธนิมิตประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์อยู่บนยอดเขาภูค่าว ที่แกะสลักบนแผ่นผาอายุนับพันปี สันนิษฐานว่าเป็นพระโมคคัลลานะปิดทองคำเปลว ความยาว 2 เมตร สูง 0.5 เมตร มีลักษณะพระเศียรไม่มีเกตุมาลา นอนตะแคงซ้าย พระเศียรหนุนทับต้นแขน โดยท่อนแขนที่หนุนพระเศียรไม่ได้ตั้งขึ้นและพระหัตถ์ไม่ได้รองรับพระเศียร มีตำนานเล่าว่าพระพุทธไสยาสน์องค์นี้คงสร้างขึ้นหลังการสมโภชองค์พระธาตุพนมเล็กน้อย ประมาณ พ.ศ. 8 โดยกลุ่มคนที่จะเดินทางไปร่วมสร้างพระธาตุพนมแต่ไปไม่ทันถึงที่หมายองค์พระธาตุพนม จึงร่วมกันสร้างพระพุทธไสยาสน์องค์นี้ขึ้นมา ทางวัดจัดให้มีงานสรงน้ำพระพุทธรูปไสยาสน์ในวันที่ 19 เมษายน ของทุกปี
วัดพุทธนิมิตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2475 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539

อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถไม้ทรงไทยสร้างขึ้นจากไม้ขนาดใหญ่ที่นำขึ้นมาจากใต้เขื่อนลำปาว อุโบสถตั้งบนฐานลวดบัวปูนปั้น หลังคาจั่วซ้อนกันสามชั้น มีชายคาปีกนกทั้งสี่ด้าน รอบพระอุโบสถแกะสลักลวดลายเป็นภาพสามมิติ และภาพนูนต่ำเป็นเรื่องราวพุทธประวัติ ทศชาติชาดก และพระเวสสันดรชาดก ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานปางตรัสรู้หรือปางสมาธิสีทอง นามว่า พระมงคลชัยสิทธิ์โรจนฤทธิประสิทธิพร โดมเพดานเหนือองค์พระตกแต่งด้วยประติมากรรมไม้แกะสลักนูนต่ำเรื่องพุทธประวัติทาด้วยสีทองเช่นกัน
พระมหาธาตุเจดีย์พุทธนิมิต เป็นเจดีย์ยอดทองคำหนัก 30 กิโลกรัม ภายในประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุจาก 5 ประเทศ ได้แก่ ไทย อินเดีย ศรีลังกา เนปาล และพม่า รวมทั้งพระอรหันตธาตุ พระพุทธนิมิตเหล็กไหล และพระพุทธรูปหินทรายอีกเป็นจำนวนมาก

อ้างอิง
วัดสระบัวแก้ว
วัดสระบัวแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองเม็ก อำเภอหนองสองห้อง จังหวัดขอนแก่น

วัดสระบัวแก้วตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2460 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2475 สิมสร้างโดยพระครูวิบูลย์พัฒนานุยุต (หลวงปู่ผุย) เจ้าอาวาส ท่านได้สร้างสิมบกหลังนี้ขึ้น โดยนำรูปแบบมาจากสิมวัดบ้านยาง ตำบลบัวมาศ อำเภอบรบือ จังหวัดมหาสารคาม ในการสร้างสิมหลังนี้ทางวัดได้ขุดสระเอาดินไปสร้างสิม ปัจจุบันจึงกลายเป็นสระบัวขนาดใหญ่ จึงได้เรียกชื่อวัดว่า "วัดสระบัวแก้ว"
สิมมีลักษณะสิมทึบแบบพื้นบ้านอีสานมีขนาด 3 ห้อง ตั้งบนฐานประทักษิณสูงจากพื้นประมาณ 50 เซนติเมตร มีประตูด้านหน้าด้านเดียว ผนังด้านข้างเจาะช่องหน้าต่างสี่เหลี่ยมขนาดเล็กที่สองห้องแรก ผนังห้องที่ 3 ก่อทึบราวบันไดทำรูปสิงห์หมอบ 1 คู่ และรูปผู้ชายนั่งห้อยขาอีก 1 คู่ ด้านหน้าสิงห์บานประตูทำเป็นกระจังไม้ประดับเหนือกรอบประตูเขียนภาพฮูปแต้มทั้งผนังด้านในด้านนอก ด้านนอกเขียนเรื่องพระลักษมณ์พระรามหรือพระรามชาดกฉบับลาวและภาพนรกภูมิผนังด้านในเขียนเรื่องพุทธประวัติและสินไซซึ่งเป็นวรรณกรรมพื้นบ้านที่นิยมเขียนเป็นฮูปแต้ม ทางวัดได้ถมดินจนเสมอกับฐานประทักษิณและหลังจากได้รับการอนุรักษ์เมื่อ พ.ศ. 2542 ได้ปูพื้นลานประทักษิณด้วยกระเบื้องดินเผา ปัจจุบันใบเสมารอบสิมโ
ษ์เมื่อ พ.ศ. 2542 ได้ปูพื้นลานประทักษิณด้วยกระเบื้องดินเผา ปัจจุบันใบเสมารอบสิมโผล่ยอดขึ้นมาเพียงเล็กน้อยเนื่องจากถูกถมพื้นไปมา
วัดโพธิญาณ (จังหวัดพิษณุโลก)
วัดโพธิญาณ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน่านในตำบลหัวรอ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก

ประวัติ

วัดโพธิญาณสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้น ในรัชสมัยของสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถเมื่อครั้งพระองค์เสด็จมาครองเมืองพิษณุโลกระหว่าง พ.ศ. 2006–2031 โดยน่าจะสร้างพร้อม ๆ กับการสร้างกำแพงเมืองพิษณุโลก ยังคงปรากฏร่องรอยแนวกำแพงเมืองเก่าให้เห็นในบริเวณวัด น่าจะถือได้ว่าวัดโพธิญาณเป็นวัดประจำเมืองพิษณุโลกทางด้านทิศเหนือ ติดกับแนวเขตพระราชวังจันทน์ ต่อมาน่าจะได้รับการปฏิสังขรณ์อีกครั้งในรัชสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช
ต่อมาถึงในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลายและสมัยกรุงธนบุรี เมืองพิษณุโลกถูกทำลายจากภัยสงคราม ทำให้วัดโพธิญาณมีสภาพเป็นวัดร้างมากว่าร้อยปี จนเมื่อ พ.ศ. 2460 พระอาจารย์โต้ได้ธุดงค์มาปักกลดบริเวณซากโบราณสถานวัดร้างนี้ หมื่นชำนาญนิติเพชร (จ่าคร้าม ผลเกิด) พร้อมด้วยชาวบ้านจึงได้นิมนต์พระอาจารย์โต้ให้อยู่จำพรรษา ณ วัดร้างแห่งนี้และร่วมกันบูรณะปฏิสังขรณ์ จนตั้งวัดเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2474 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2513
เสนาสนะและโบราณวัตถุ
วัดมีอุโบสถเก่าและฐานเจดีย์เก่าที่เป็นโบราณสถานสมัยอยุธยา อายุกว่า 600 ปี โดยมีพระพุทธรูปสองพี่น้องนามว่า หลวงพ่อทองผุด-หลวงพ่อเงินผุด มีลักษณะผุดขึ้นมาเพียงครึ่งองค์จากห้องกรุใต้ฐานชุกชี ขุดพบครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2511 ในการขุดครั้งนั้นพบพร้อมกับพระพุทธรูปสำริดศิลปะอยุธยาขนาดหน้าตัก 3–12 นิ้ว จำนวนหลายร้อยองค์และโบราณวัตถุอีกนับพันชิ้น บางส่วนนำไปจัดแสดงไว้ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติรามคำแหง จังหวัดสุโขทัย
พระประธานของอุโบสถมีนามว่า หลวงพ่อเพชรกลับประทานพร เป็นพระพุทธรูปศิลปะเชียงแสนสิงห์หนึ่ง ซึ่งหล่อขึ้นใหม่ด้วยโลหะสำริดย้อนยุคแบบโบราณขนาดหน้าตัก 5 ศอก 1 คืบ 5 นิ้ว มีพุทธลักษณะประทับนั่งขัดสมาธิเพชรกลับ พระบาทซ้ายทับพระบาทขวา พระหัตถ์ขวาแสดงปางสมาธิ พระหัตถ์ซ้ายวางเหนือพระทรงแสดงปางประทานพร บริเวณฐานชุกชีของพระพุทธรูปทำเป็นโพรงเตี้ย ๆ ให้คนได้เข้าไปลอด ตามความเชื่อว่าจะรอดปลอดภัยจากสิ่งอันตรายต่าง ๆ

อ้างอิง
วัดตาปะขาวหาย
วัดตาปะขาวหาย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวรอ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก

ประวัติ
วัดตาปะขาวหาย เดิมเรียกว่า วัดเตาไห เพราะเป็นหมู่บ้านที่ปั้นเตาและไห ผลิตส่งออกขายภายในประเทศและต่างประเทศ บ้างเรียกว่า วัดชีปะขาวหาย หรือ วัดชีผ้าขาวหาย ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่าก่อสร้างและตั้งวัดขึ้นในสมัยใด แต่จากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ ทั้งโบราณสถานและปูชนียวัตถุที่ปรากฏอยู่คือ เตาสมัยโบราณ จึงสันนิษฐานว่าวัดนี้น่าสร้างขึ้นในสมัยสุโขทัยตอนต้น สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1900
วัดมีตำนานที่เกี่ยวข้องกับการสร้างพระพุทธชินราช ในพงศาวดารเหนือ กล่าวไว้ว่า "... เมื่อครั้งพระมหาธรรมราชาลิไท ทรงสร้างวัดพระศรีรัตนมหาธาตุ และมีการหล่อพระประธาน คือ พระพุทธชินราช พระพุทธชินสีห์ และ พระพุทธศาสดา นั้น เมื่อเททองหล่อพระถึง 3 ครั้ง ทองที่เทหล่อก็ไม่รวมตัวกันเป็นองค์พระ ร้อนถึงเทวดาต้องลงมาช่วย โดยแปลงเป็นตาปะขาวมาช่วยสร้างพระพุทธชินราชในครั้งนั้นให้สำเร็จ พอเทหล่อได้สำเร็จเรียบร้อยดีแล้ว ตาปะขาวนั้นก็เดินไปทางด้านทิศเหนือ แล้วก็หายวับไปกับตา พระมหาธรรมราชาลิไทจึงทรงโปรดให้สร้างวัดตรงบริเวณนั้น ชาวบ้านจึงเรียกชื่อวัดว่า "วัดตาปะขาวหาย"..."
ที่ตั้งเดิมของวัดนั้นอยู่ริมแม่น้ำน่านฝั่งทิศตะวันออก และถูกกระแสน้ำไหลกัดเซาะตลิ่งจนวัดจมลงในแม่น้ำน่านถึงสองครั้ง ปรากฏหลักฐานคือใบเสมาและอุโบสถที่จมอยู่กลางแม่น้ำน่าน เวลาหน้าแล้งจะสามารถเห็นใบเสมาและอุโบสถ นอกเหนือจากนั้นยังพบฐานเจดีย์ซึ่งก่อด้วยอิฐเป็นจำนวนมากที่ริมตลิ่งแม่น้ำน่าน วัดตาปะขาวหายในปัจจุบันจึงเป็นที่ตั้งวัดครั้งที่สาม

โบราณสถาน
โบราณสถานวัดตะปะขาวหายตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกแม่น้ำน่าน โบราณสถานมีหลายยุคสมัย เช่น เตาเผาเป็นเตาทุเรียนสมัยสุโขทัย อุโบสถ วิหาร สมัยอยุธยาตอนปลาย มณฑปสมัยรัตนโกสินทร์ โบราณสถานวัดตะปะขาวหายมีความเกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ชาติไทยมาตั้งแต่สมัยกรุงสุโขทัย มีการตั้งเตาเผา 2 เตา อยู่ในโรงเรียนวัดตาปะขาวหาย

เตาเผาดินจากการทำถนนที่ติดเตาพังทลายทับถมลงเตาอาคารคลุมเตา ถูกรถทำถนนชนพัง อุโบสถ วิหาร ได้บูรณะแล้ว ทางวัดได้ประกอบพิธีกรรมทางศาสนามณฑปจตุรมุข สภาพปัจจุบันยอดมณฑปหักลงมากระเบื้องมุงหลังคาไม้ โครงสร้างหลังคาหักพักลงมา เสามณฑปรับหลังคาพังทลาย
พระเครื่อง
วัดตาปะขาวหาย ยังปรากฏพบสกุลพระเครื่องที่พบจากวัดเก่าที่พังลงแม่น้ำน่าน สกุลพระพิมพ์หลวงพ่อโต พิมพ์เนื้อดินละเอียดมาก ปางสมาธิ ประทับนั่งบนฐานบัวคว่ำบัวหงาย สองชั้น รวมทั้งปรากฏพบพระปิดตา พิมพ์สามเหลี่ยมเนื้อผงและเนื้อโลหะผสม

อ้างอิง
วัดธรรมรังษีนิคมเขต
วัดธรรมรังษีนิคมเขต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบุ่งค้า อำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธร

วัดธรรมรังษีนิคมเขต หรือ วัดบ้านนากอก เป็นวัดที่สร้างโดยชาวบ้านนากอกซึ่งตั้งบ้านมาตั้งแต่ พ.ศ. 2374 โดยแยกมาจากบ้านบุ่งค้า ซึ่งบรรพบุรุษดั้งเดิมอพยพมาจากเมืองเซโปนและเมืองวัง ประเทศลาว ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2444 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2473 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2541 กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 119 ตอนพิเศษ 131 ง หน้า 2 ฉบับวันที่ 28 ธันวาคม 2545 กำหนดพื้นที่โบราณสถานประมาณ 1 ไร่ 2 งาน 91 ตารางวา และบูรณะซ่อมแซมเมื่อ พ.ศ. 2555
สิมตกแต่งด้วยศิลปะพื้นถิ่นกับศิลปะฝีมือช่างญวน เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2465 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2475 มีลักษณะเป็นอาคารรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ก่ออิฐถือปูนแบบโบราณ หลังคามุงด้วยไม้แป้นเกล็ด ประดับด้วยช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ ซึ่งทำด้วยไม้ หน้าบันประดับด้วยรูปปูนปั้น เหนือประตูหน้าต่างทำเป็นกรอบซุ้มโค้ง ตัวสิมด้านหน้าทำเป็นมุข มีช่องประตูหน้าต่าง ทำเป็นซุ้มโค้งหน้าต่าง ด้านข้างของสิมเป็นช่องสี่เหลี่ยมทั้งด้านเหนือและใต้ด้านละ 3 ช่อง และหน้าต่างหลอก อีกด้านละ 1 ช่องคันทวยไม้แกะสลักเป็นรูปพญานาคด้านละ 6 ตัว บันไดขึ้นด้านหน้าและด้านข้างมุขหน้าราวบันไดรูปนาคปูนปั้น

อ้างอิง
วัดชุมพรรังสรรค์
วัดชุมพรรังสรรค์ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาทุ่ง อำเภอเมืองชุมพร จังหวัดชุมพร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 22 ไร่ 3 งาน 50 ตารางวา

วัดชุมพรรังสรรค์ เดิมชื่อว่า วัดราชคฤห์ดาวคะนอง แต่คนทั่วไปนิยมเรียกว่า วัดท่าตะเภาเหนือ เนื่องจากตั้งอยู่ในหมู่บ้านท่าตะเภาเหนือ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2363 โดยพระยากำแหงสงคราม (ซุ้ย) เจ้าเมืองชุมพรในสมัยนั้น ซึ่งตรงกับรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ในคราวที่พม่าตีเมืองชุมพรและยึดเมืองชุมพรไว้ได้
ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2484 สมัยพระปลัดเปี้ยน จนทสโร เป็นเจ้าอาวาสตรงกับสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 ญี่ปุ่นยกพลขึ้นบกที่อ่าวไทย เนื่องจากชุมพรถูกภัยสงครามเสียหาย วัดท่าตะเภาเหนือเสียหายอย่างหนัก อุโบสถพังพินาศ เหลือแต่พระประธานในอุโบสถองค์เดียว ประชาชนเห็นเป็นที่อัศจรรย์จึงได้ถวายพระนามว่า หลวงพระรอดสงคราม วัดอยู่ในสภาพวัดร้างในช่วงสงคราม เมื่อพระปลัดเปี้ยน จนทสโร เจ้าอาวาส กลับสู่วัดและได้ปฏิสังขรณ์อุโบสถขึ้นใหม่ในที่เดิม ต่อมา พ.ศ. 2500 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดชุมพรรังสรรค์" อันเป็นวัดประจำอำเภอเมืองชุมพรมีความหมายว่าวัดนี้ชาวชุมพรเป็นผู้สร้าง
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กชั้นเดียว กุฏิสงฆ์ จำนวน 40 หลัง ฌาปนสถาน หอกลอง โรงครัว เรือนเก็บพัสดุ กุฏิเจ้าอาวาส และเรือนรับรอง ภายในวัดมีพิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ภายในอาคาร หลวงพ่อสงฆ์ จันทสโร อนุสรณ์ ภายในอาคารชั้นล่างจัดแสดงสมบัติวัดต่าง ๆ อาทิ พระพุทธรูป เครื่องกระเบื้องลายคราม เครื่องมุก เครื่องแก้ว เครื่องทองเหลือง

รายนามเจ้าอาวาส
* พระนุ้ย ขนฺติพโล
* พระวันัยธร (อ่ำ) อริโย
* พระปลัดเปี้ยน จนฺทสโร พ.ศ. 2475–2499
* พระธรรมวรนายก พ.ศ. 2500–2515
* พระครูพิศาลธรรมโสภณ พ.ศ. 2516–2544
* พระมงคลวราจารย์ (จำนันท์ มนาโป) พ.ศ. 2545–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดป่ามหาเจดีย์แก้ว
วัดป่ามหาเจดีย์แก้ว หรือชาวบ้านเรียกว่า วัดล้านขวด เป็นวัดที่ตั้งอยู่ที่บ้านดอน ตำบลโนนสูง อำเภอขุนหาญ จังหวัดศรีสะเกษ กล่าวกันว่าสิ่งก่อสร้างของวัดสร้างจากขวดจำนวน 1,500,000 ขวด
วัดป่ามหาเจดีย์แก้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 พระครูวิเวกธรรมาจารย์ หรือ หลวงปู่หลอด ได้เข้าไปปักกลดในป่าช้าหนองใหญ่ มีญาติโยมและชาวบ้านมาปฏิบัติธรรมอยู่เสมอ หลวงปู่มีแนวคิดที่จะสร้างวัดที่ป่าช้านี้ บริเวณนั้นมีขยะพวกขวดอยู่เป็นจำนวนมาก หลวงปู่เห็นว่าขวดมีสีสันสวยงาม น่าจะเอาไปตกแต่งอาคารได้ หลวงปู่จึงทำการรวบรวมขวดจากหมู่บ้านในละแวกวัดและจากหมู่บ้านใกล้เคียง นำมาสร้างกุฏิหลังแรก จนเมื่อวัดเป็นที่รู้จักทั่วไป คนจึงนำขวดติดมาบริจาควัดด้วย ต่อมาวัดได้สร้างสิมน้ำ ใช้เวลาก่อสร้างนาน 1 ปี จากนั้นจึงได้สร้างอาคารต่าง ๆ เพิ่มขึ้น
สิ่งก่อสร้างภายในวัดประดับตกแต่งด้วยขวดตั้งแต่ทางเข้าวัด กำแพงซุ้ม ประตูโบสถ์ ศาลา หอระฆัง กุฏิ เมรุเผาศพ จนไปถึงห้องน้ำ ขวดที่นำมาใช้มีทั้งขวดเหล้า เบียร์ และเครื่องดื่มชูกำลัง ศาลาฐานสโมสรมหาเจดีย์แก้ว เป็นศาลา 2 ชั้น ประดับตกแต่งด้วยขวดแก้วหลากสีทั้งหลัง มีบันไดขึ้นบนเจดีย์ทรงกลมบนฐานสี่เหลี่ยม ด้านหลังเจดีย์ตกแต่งด้วยภาพพระพุทธประวัติ ภาพเจดีย์ ที่ทำจากขวด ศาลาอเนกประสงค์ฐานสโม เป็นศาลาที่มีหลังคาโค้งยาว สิมกลางน้ำประดับตกแต่งด้วยขวดสีเขียวทั้งหลัง ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปหยกขาว ด้านหลังของพระพุทธรูปหยกขาวประดับตกแต่งด้วยฝาจีบของเครื่องดื่มหลากสีสัน

อ้างอิง
วัดท่ามะปราง (จังหวัดพิษณุโลก)
วัดท่ามะปราง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน่านในตำบลในเมือง อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก

วัดท่ามะปรางอาจจะกร่อนมาจาก "ท่าพระปรางค์" จากจารึกหรือการเขียนชื่อวัดลงในภาชนะหรือของใช้ เช่น โอ่งดินเผาสีแดงที่สมบูรณ์จารึกชื่อบนขอบโอ่ง ว่า "…ปี พ.ศ. 2496 วัดท่าพระปรางค์" อีกทั้งป้ายไม้สักทองก็แกะสลักว่าชื่อวัดท่าพระปรางค์ รวมถึงวัดพระปรางค์โบราณที่อยู่คู่มาแต่ดั้งเดิม
วัดน่าจะสร้างในสมัยสุโขทัย บริเวณอุโบสถ์เดิมน่าจะมีความเก่าสมัยสุโขทัยตอนปลาย มีการขุดใต้อุโบสถ พบอิฐครึ่งวงกลมหนา 3 นิ้ว กว้าง 14 นิ้ว น่าจะเป็นอิฐของเสายุคเดิมและบริเวณกำแพงแก้วพบกระเบื้องเคลือบที่มีการเคลือบที่ไม่เหมือน สมัยสุโขทัยน่าจะเก่ากว่า อย่างไรก็ดีจากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2120 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2513
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ พระปรางค์ขนาดย่อมคล้ายวัดพระศรีรัตนมหาธาตุ ประดับกระเบื้องเบญจรงค์และได้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุจากวัดบวรนิเวศวิหาร อุโบสถสร้างหลังใหม่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 โดยสร้างทับอุโบสถหลังเก่า ในบริเวณวัดยังมีใบเสมาและซากศิลาแลงโดยทั่วไป อาคารอนุสรณ์ 72 ปี เจดีย์เก่า ศาลาการเปรียญ อาคารผลิตเครื่องเบญจรงค์และในบริเวณวัดเป็นที่ตั้งของโรงเรียนเทศบาล 3 วัดท่ามะปราง

อ้างอิง
วัดบางพยอม
วัดบางพยอม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวรอ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก
เดิมวัดบางพยอมเป็นสำนักสงฆ์ มีการย้ายตำแหน่งวัดมาเรื่อยจนถึงสมัยปัจจุบันมาแล้ว 4 ครั้ง ครั้งแรกได้ทำการก่อตั้งในพื้นที่ดินทางทิศทางเหนือของพื้นวัดปัจจุบันนี้มีระยะห่างจากวัดปัจจุบันนี้ประมาณ 600 เมตร อยู่ที่ตั้งนี้ประมาณ 2–3 ปี เพราะมีความกันดารและอยู่ในป่าดง ย้ายครั้งต่อมา ได้ย้ายจากสถานที่ครั้งแรกแล้วมาจัดตั้งตรงสถานที่ หลังวิหารหลวงพ่อดำ แต่ก็ย้ายไปด้วนเหตุผลเดียวกับการย้ายครั้งแรก ส่วนการย้ายครั้งที่สาม เป็นการหลีกภัยธรรมชาติ และสัตว์ที่รบกวนตลอดมา และย้ายมาอยู่ใกล้แม่น้ำน่าน สะดวกแก่การใช้น้ำได้ตลอดปี รวมถึงการคมนาคม ประกอบกับ ท่านขุนยศ นามสกุลท่านไม่ทราบ ได้ยกที่ดินให้ สร้างวัดราว พ.ศ. 2434 โดยมีสมภารเจ้าอาวาสชื่อหลวงพ่อเอี่ยม ไม่ทราบฉา
ในสมัยหลวงพ่อชื่น แก่นเพิ่ม เป็นเจ้าอาวาส ได้สร้างอุโบสถขึ้นและได้สร้างเสร็จเมื่อ ร.ศ. 124 ตรงกับ พ.ศ. 2444 สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2474 ต่อมาในสมัยหลวงพ่อพิศาล บุญโชติ ท่านได้พัฒนาวัดดังที่เห็นในปัจจุบัน มีการสร้างโรงเรียนประถมศึกษาที่ตั้งอยู่ในเขตของวัด ได้จัดการและดำเนินการสร้างถนนสายริมแม่น้ำน่านผ่านหน้าบ้านหมู่บ้านบางพะยอมเป็นดินกว้าง 4 เมตร สร้างกุฏิใหม่ สร้างหอสวดมนต์ขึ้นแทนหลังเก่าที่ชำรุดใช้ประกอบทางพระศาสนาไม่ได้ สร้างวิหารหลวงพ่อดำและศาลาการเปรียญ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2534
รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อเอี่ยม
* พระชื่น แก่นเพิ่ม
* หลวงพ่อต่วน
* พระครูพิศาลบุญโชติ
* พระครูอนุวัตรวรธรรม

อ้างอิง
วัดลาดน้ำเค็ม
วัดลาดน้ำเค็ม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำบางปะกง ในตำบลบางซ่อน อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา การเดินทางมายังวัดจากถนนสายบางปะกง-ฉะเชิงเทรา (314) เลี้ยวขวาแยกบ้านโพธิ์ ตรงไปข้ามสะพานข้ามแม่น้ำบางปะกง ผ่านหน้าวัดสนามจันทร์ เมื่อถึงโรงเรียนวิทยาราฎร์รังสรรค์ แล้วเลี้ยวขวาเข้าซอยไปทางสถานีตำรวจภูธรบ้านโพธิ์ ตรงตามเส้นทางไปประมาณ 5.5 กิโลเมตร

วัดลาดน้ำเค็ม เดิมมีชื่อว่า วัดคลองต้นหมัน อยู่ใกล้กับวัดบ้านโพธิ์ ถิ่นบ้านเรียกว่า "บ้านต้นหมัน" น่าจะมีป่าต้นหมันอยู่แต่เดิม ต้นหมันเป็นไม้เนื้อแข็งสำหรับใช้ต่อเรือ ในสมัยอยุธยาต้นหมันถือเป็นไม้มงคลประเภทหนึ่ง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2492
วัดมี โครงการลานบุญ ลานปัญญาประจำศาสนสถานวัดลาดน้ำเค็ม จัดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2553 โดยมีการใช้บริเวณพื้นที่ของวัด ให้เป็นสถานที่ เป็นลานวัฒนธรรม ในการจัดกิจกรรมทางด้านศาสนา ศิลปะวัฒนธรรม ประเพณี การละเล่น การถ่ายทอดภูมิปัญญา วิถีชีวิต ของท้องถิ่น กิจกรรมการส่งเสริมอาชีพของคนในชุมชน

อ้างอิง
วัดบ้านโพธิ์ (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดบ้านโพธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำบางปะกง ในตำบลคลองบ้านโพธิ์ อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันพระปลัดโกวิท โกวิโท

วัดบ้านโพธิ์ได้รับอนุญาตให้ตั้งวัด (สร้างวัด) เมื่อ พ.ศ. 2323 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2513 ไม่ปรากฏนามผู้ที่มอบที่ดินให้ตั้งวัด

มีพระพุทธรูปสำคัญ คือ หลวงพ่อโต โสอุทัย เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิลืมพระเนตร ได้ค้นพบบริเวณวัด ซึ่งส่วนฐานได้ผุเสียหายไป และไม่ทราบที่มาที่ไป มีพุทธลักษณะ (สันนิษฐาน) ช่วงสมัยกรุงศรีอยุธยา เป็นอย่างน้อย
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ กุฏิ อุโบสถ ภายในมีภาพเขียนจิตรกรรมฝาผนัง โดยพระครูวิรุฬห์โพธิกิจ (เต๋า ชาติธมฺโม) สกุลเดิม แซ่แต้ เป็นผู้ริเริ่มการเขียนให้มีเรื่องราวเวสสันดรชาดก และพุทธประวัติของพระพุทธเจ้า มีอาคารเรียนปริยัติธรรมสองชั้นครึ่งไม้ครึ่งปูนสร้างเมื่อ พ.ศ. 2480

วัดยังได้มีการสร้างอุทยานหลวงปู่ทวด (เหยียบน้ำทะเลจืด) องค์ใหญ่ที่สุดแห่งภาคตะวันออก โดยมีพระครูโพธิ์ศรีธรรมพินิจ (สพรั่ง ฐานวโร) สกุลเดิม ชัยรัมย์ ชาวอำเภอสตึก จังหวัดบุรีรัมย์
เมื่อแรกจัดสร้างหลวงปู่ทวดองค์ใหญ่ สร้างได้แต่เพียงส่วนเศียรตั้งแต่ พ.ศ. 2554 และนำมาตั้งไว้กลางลานวัดนานกว่า 3 ปี ภายหลังได้ดำเนินการสร้างแล้วเสร็จเต็มองค์ มีความสูง 26 เมตร โดยมีพระปลัดโกวิท โกวิโทเป็นผู้สานโครงการต่อ ขณะนี้ทางวัดยังขาดปัจจัยในการตกแต่งสวนโดยรอบอุทยาน

รายนามเจ้าอาวาส
วัดบ้านโพธิ์มีรายนามเจ้าอาวาสที่มีการบันทึกไว้ ตามลำดับดังนี้
* พระอธิการมี จนฺทโชติ
* พระสมุห์เลี่ยม
* พระครูชัยยุทธ (ชั้น) นิสากโร
* พระครูทิม เขมวงฺโส (ภายหลังลาสิกขาบท)
* พระอธิการฮวด จนฺทโชโต
* พระครูเพชร ธมฺทินโน 
* พระครูวิรุฬห์โพธิกิจ (เต๋า ชาติธมฺโม)
* พระครูโพธิ์ศรีธรรมพินิจ (สพรั่ง ฐานวโร)
* พระปลัดโกวิท โกวิโท เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดหัวถนน (จังหวัดชลบุรี)
วัดหัวถนนสร้างขี้นมาตั้งแต่สมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2360 สร้างโดยประชาชนชาวลาวเวียงจันทน์ได้อพยพมาตั้งรกรากบริเวณนี้ หลังจากที่มีพระภิกษุสองรูปพี่น้อง ซึ่งได้เดินธุดงค์มาจากนครเวียงจันทน์เพื่อมาสืบหาพระพุทธรูปองค์หนึ่งซึ่งเป็นที่เคารพสักการะของชาวนครเวียงจันทน์ในสมัยนั้น โดยชาวลาวที่อพยพได้อัญเชิญมาด้วย พระพุทธรูปองค์นี้ คือ หลวงพ่อติ้ว เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยแกะจากไม้แต้ว (ชาวลาวเรียกไม้ติ้ว) พระธุดงค์ทั้งสองรูปจะอัญเชิญพระพุทธรูปองค์นี้กลับนครเวียงจันทน์ แต่หัวหน้าชาวบ้านและประชาชนชาวลาวที่อพยพมาไม่ยอมคืนให้ ท้ายสุดไม่ได้อัญเชิญกลับเวียงจันทน์ ชาวบ้านจึงร่วมแรกร่วมใจกันสร้างวัดหอพระ เพื่อ
้ายสุดไม่ได้อัญเชิญกลับเวียงจันทน์ ชาวบ้านจึงร่วมแรกร่วมใจกันสร้างวัดหอพระ เพื่อประดิษฐานพระพุทธรูปองค์นี้ แล้วเรียกวัดว่า วัดใน ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น วัดศีรษะถนน และได้ขึ้นทะเบียนกับกรมศาสนาใช้ชื่อว่า "วัดหัวถนน" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2502
วัดเขาตะเกียบ
วัดเขาตะเกียบ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่บนเขาตะเกียบ ในตำบลหนองแก อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 152 ไร่

วัดเขาตะเกียบตั้งวัดเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2528 แต่น่าจะเป็นวัดเก่าแก่ ปรากฏหลักฐานในการเสด็จเยี่ยมวัดของสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี เมื่อ พ.ศ. 2477 แต่เมื่อ พ.ศ. 2509 วัดเขาตะเกียบได้กลายสภาพเป็นวัดร้าง เนื่องจากไม่มีพระภิกษุอยู่จำพรรษา จน พ.ศ. 2528 ราษฎรหมู่บ้านเขาตะเกียบ และคณะสงฆ์อำเภอหัวหิน ได้ดำเนินการขอยกวัดร้างเป็นวัดที่มีพระสงฆ์ โดยพระภิกษุวีระศักดิ์ กิตฺติวโร ได้มาบูรณะและปฏิสังขรณ์ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2530
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารกว้าง 6 เมตร ยาว 14 เมตร ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2545 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 6 เมตร ยาว 17.80 เมตร หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 7 เมตร ยาว 20.90 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 12 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 6 เมตร ยาว 34 เมตร ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิแม่ชี เรือนพักรับรอง ห้องสมุด และหอประชุม 1 หลัง
วัดเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปปางห้ามสมุทรองค์ใหญ่หันหน้าออกสู่ทะเล บนยอดเขาตะเกียบคือที่ตั้งประดิษฐานพระเขี้ยวแก้ว และยังมีเก๋งจีนกับองค์เจ้าแม่กวนอิมพันมือขนาดใหญ่ วัดเขาตะเกียบจึงกลายเป็นสถานที่ที่นักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวจีนนิยมมาสักการะจำนวนมาก

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ www.touronthai.com เขาตะเกียบ
วัดท่าสำเภาเหนือ
วัดท่าสำเภาเหนือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลชัยบุรี อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง
วัดท่าสำเภาเหนือตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2175 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2099 เป็นวัดที่ชาวบ้านได้ร่วมกันสร้างขึ้น เดิมทียังไม่มีชื่อเรียก ในช่วงนั้นเป็นเวลาเดียวกับที่กรุงศรีอยุธยาแตกจึงได้มีจดหมายเชิญอาจารย์พรหมแก้ว ไปปลุกเสกพระ เมื่อท่านเดินทางไปทำภารกิจเสร็จสิ้นท่านก็ได้เดินทางกลับวัด ต่อมาสมเด็จพระเจ้าอุทุมพรได้รับสั่งให้นำองค์พระทั้ง 7 องค์ ที่อัญเชิญมาโดยอาจารย์พรหมแก้วไปทำพิธีปลุกเสกล่องเรือไปตามแม่น้ำ และตั้งจิตอธิษฐานว่า หากพระอยู่ที่ไหนให้เรือพาไป เรือล่องมาทางเกาะ จึงมอบพระให้วัดท้ายยอ และล่องเรือให้พระที่วัดเกาะใหญ่อีก ต่อมามีเรือสำเภาได้มาเกยอยู่ที่วัดท่าสำเภาเหนือ เหลือองค์พระอยู่ 4 องค์ จึงได้แบ่งให้วัดเขาอ้อ 2 องค์
พระ 2 องค์ที่วัดท่าสำเภาเหนือเป็นองค์เจ้าอุทุมพรและองค์เจ้าฟ้าเอกทัศน์ พระพุทธรูป 2 องค์นี้ เคยถูกคนร้ายโจรกรรมไปจากวัดเมื่อกลางดึกวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2549 เพื่อนำพระพุทธรูปดังกล่าวมาขายใน กรุงเทพมหานครเพื่อส่งต่อไปขายยังต่างประเทศ แต่สามารถนำกลับมาได้ภายหลัง

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ หอฉัน 2 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2498 ศาลาการเปรียญ 1 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538

อ้างอิง
วัดวิหารทอง (จังหวัดพิษณุโลก)
วัดวิหารทอง เป็นโบราณสถานร้างตั้งอยู่ภายในเขตโบราณสถานพระราชวังจันทน์ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำน่าน เยื้องกับวัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหารเล็กน้อย

วัดวิหารทองเป็นวัดโบราณ เพราะเดิมเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปยืนหล่อด้วยทองสำริด สูง 5 วา 1 ศอก และเมื่อ พ.ศ. 2368 พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดฯ ให้อัญเชิญลงมากรุงเทพมหานคร พร้อมทั้งทรงสร้างวิหารประดิษฐานในวัดสระเกศราชวรมหาวิหาร ภายหลังพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงเฉลิมพระนามว่า พระอัฎฐารสศรีสุคตทศพลญาณบพิตร ต่อมากรมศิลปากรได้ดำเนินการสร้างพระอัฏฐารสองค์จำลองที่วัดวิหารทอง
วัดวิหารทองมีเสาซึ่งอาจเป็นเสาอุโบสถหรือเสาวิหาร 2 แห่ง แห่งแรกติดกับสำนักงานที่ดินจังหวัดพิษณุโลก อีกแห่งหนึ่งอยู่เหนือขึ้นไปเล็กน้อย และใกล้กับซากอุโบสถวิหาร ยังมีต้นโพธิ์ขนาดใหญ่มากอีกหนึ่งต้น ถัดไปทางทิศตะวันตกกับถนนเทพารักษ์ มีเนินดินขนาดใหญ่อีกหนึ่งเนิน เข้าใจว่าคงเป็นฐานของเจดีย์ และคนละฟากถนนของฐานเจดีย์นี้มีคูน้ำ แต่บางส่วนของคูน้ำนี้ได้ถูกถมเพื่อสร้างเป็นสำนักงานสหกรณ์ครูออมทรัพย์ของจังหวัดพิษณุโลก เข้าใจว่าคูน้ำนี้คงจะมีรอบวัดวิหารทอง

จากซากโบราณวัตถุสถานที่เหลืออยู่ สันนิษฐานได้ว่าคงเป็นวัดที่สร้างขึ้นในสมัยสุโขทัย และคงเป็นวัดใหญ่สำคัญคู่กับวัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร รออยู่เยื้องกันเล็กน้อยและไม่ห่างกันมาก
เมื่อ พ.ศ. 2559 ระหว่างการขุดดินหาหลักฐานทางประวัติศาสตร์และปรับแต่งภูมิทัศน์บริเวณหน้าวัดวิหารทอง ได้ขุดพบโครงกระดูกมนุษย์ 2 โครง โครงแรกนั้นมีอายุสมัยกรุงรัตนโกสินทร์

อ้างอิง
วัดจันทร์ตะวันออก
วัดจันทร์ตะวันออก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก ปัจจุบันมีเจ้าอาวาส คือ พระครูปริยัติกิจจานุกรม (พิน ฉินฺนาลโย ป.ธ.3)

วัดจันทร์ตะวันออกตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2276 ย้ายสถานที่สร้างเสนาสนะมาแล้วถึง 3 ครั้ง เนื่องจากเป็นวัดที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน่านจึงได้ถูกน้ำเซาะตลิ่งพัง แม้จะเป็นวัดที่สร้างใหม่ แต่ก็เชื่อว่าพระยาจักรีหรือพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช เคยยกทัพและมาหยุดพักที่วัดแห่งนี้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2510 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 ศาลาการเปรียญกว้าง 26 เมตร ยาว 42 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2446 หอสวดมนต์กว้าง 10 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2476 กุฏิสงฆ์จำนวน 13 หลัง เป็นอาคารไม้และครึ่งตึกครึ่งไม้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ ขนาดพระเพลากว้าง 2 ศอกคืบ เนื้อทองเหลือง พระประจำวัน 7 องค์ และพระประธานขนาดพระเพลากว้าง 1 ศอกคืบ ประดิษฐานอยู่ที่ศาลาการเปรียญ ประชาชนยังมาสักการะศาลพระสุพรรณกัลยา

อ้างอิง
วัดจันทร์ตะวันตก
วัดจันทร์ตะวันตก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน่าน ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก ตั้งอยู่บริเวณสะพานสุพรรณกัลยา อยู่ตรงข้ามกับวัดจันทร์ตะวันออก
วัดจันทร์ตะวันตกตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 เดิมเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านที่เป็นป่าดง ในอดีตมี "วัดรังเงิน" ซึ่งเป็นวัดเก่าแก่มาก คงสร้างมาพร้อมการสร้างเมืองพิษณุโลก ต่อมาชาวลาวจากเวียงจันทน์ได้อพยพมาอาศัย จนเมื่อเกิดเหตุเพลิงไหม้เผาผลาญบ้านเรือนของผู้อุปถัมภ์วัดที่อยู่รอบ ๆ วัดก็ได้รับความเสียหาย ไม่สามารถดับไฟได้เพราะในหมู่บ้านมีแต่บ่อน้ำที่ขุดใช้เองทำให้มีน้ำไม่เพียงพอที่สู้ภัยจากไฟได้ อีกทั้งหมู่บ้านอยู่ห่างไกลจากแม่น้ำน่าน ชาวบ้านจึงเห็นสมควรว่าหาที่ตั้งวัดใหม่ที่อยู่ติดแม่น้ำ นายเทศ นางทองคำ มีจิตศรัทธาได้มอบที่ดินของตนให้กับวัดจำนวน 16 ไร่ 3 งาน เหตุผลที่ตั้งชื่อว่าวัดจันทร์เพราะมีตันจันทร์ใหญ่อยู่ 1 ต้น และมีต้นจันทร์เล็ก ๆ อีกหลายต้นขึ้นอยู่
าวัดจันทร์เพราะมีตันจันทร์ใหญ่อยู่ 1 ต้น และมีต้นจันทร์เล็ก ๆ อีกหลายต้นขึ้นอยู่ในวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2490
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ มหาวิหารสมเด็จองค์ปฐม ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปสมเด็จองค์ปฐมปางมารวิชัย ทรงเครื่องมหาจักรพรรดิ มีซุ้มเรือนแก้ว ขนาดหน้าตัก 4 ศอก 9 นิ้ว ใกล้กำแพงวัดเป็นที่ประดิษฐาน หลวงพ่อทองไหลมา พระพุทธรูปปางอุ้มบาตรประทับยืน ด้านหลังมี พระพุทธเจดีย์สระหลวง สถานที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุและประดิษฐาน พระไภษัชยคุรุไพฑูรยประภาตถาคต และ รูปหล่อหลวงปู่สุ่น

อ้างอิง
วัดกลาง (อำเภอบางบาล)
วัดกลาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมหาพราหมณ์ อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 13 ไร่ โฉนดเลขที่ 7362 มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 19 ไร่ 2 งาน
วัดกลางมีคลองมหาพราหมณ์ เป็นคลองสำคัญในการคมนาคมติดต่อค้าขาย แต่ปัจจุบันตื้นเขินไม่ได้ใช้แล้ว เชื่อกันว่าบริเวณที่ตั้งของวัดเคยเป็นชุมชนมาก่อน ก่อนที่จะมีการสถาปนากรุงศรีอยุธยา มีหลักฐานสำคัญ คือ ใบเสมาขนาดใหญ่ ทำด้วยหินทรายสีแดง เชื่อกันว่ามีความเก่าแก่ตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนต้นหรือว่าก่อนกรุงศรีอยุธยา น ณ.ปากน้ำ กำหนดอายุใบเสมาว่าอยู่ในกลุ่มอู่ทอง-อโยธยา เป็นใบเสมาที่แตกต่างจากกลุ่มใบเสมาที่อยู่ในเกาะเมืองอยุธยา อย่างไรก็ดีสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2278 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2285
ภายในวัดมีต้นโพธิ์ใหญ่หลังอุโบสถที่คาดว่ามีมาพร้อมกับการสร้างวัดตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนต้นหรือก่อนจะเกิดกรุงศรีอยุธยา อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ ศาลาอเนกประสงค์ทรงไทย หอฉัน โรงครัวแบบทรงไทยประยุกต์ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในพระอุโบสถ และหลวงพ่อชัยมงคลในหอสวดมนต์

อ้างอิง
วัดกลาง (อำเภอนครหลวง)
วัดกลาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำป่าสัก ในตำบลนครหลวง อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดกลางตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2320 ในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2445
มณฑป (หรือวิหาร) วัดกลางเชื่อว่าสร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนในผังสี่เหลี่ยมจัตุรัส สร้างขึ้นด้วยงานช่างแบบพื้นบ้านโดยมีอิทธิพลจากงานแบบประเพณีนิยมที่ผสมผสานอิทธิพลจากตะวันตก มีทางเข้าสีทางโดยทางเข้าหลักอยู่ทางทิศเหนือ เพราะได้พบร่องรอยาการสร้างทางเดินปูอิฐตรงไปสู่แม่น้ำป่าสัก ซุ้มประตูทางเข้าทำเป็นวงโค้งเลียนแบบศิลปะตะวันตก หลังคามณฑปเป็นทรงจอม ประกอบด้วยหลังคาที่เอียงลาดเข้าหากันทั้งสี่ด้านจนถึงคอสอง แล้วจึงมีหลังคายอดทรงกรวยเหลี่ยมคล้ายปีรามิดสี่ด้านต่อขึ้นไป เป็นเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ยอดของหลังคาทำคล้ายปล้องไฉน เป็นทรงกรวยแหลม ชายคาทั้งสี่ด้านรองรับด้วยผนังอาคารไม่มีเสารับชายคาด้านนอก มีรูปปูนปั้นหา
วยแหลม ชายคาทั้งสี่ด้านรองรับด้วยผนังอาคารไม่มีเสารับชายคาด้านนอก มีรูปปูนปั้นหางหงส์เป็นรูหงอนนาค ครีบเรียงกันตามแนวหลังคาสันหลังคา
ภายในมณฑปประดิษฐานประติมากรรมชุดพระกัสสปะเถรถวายบังคมพระศพพระพุทธองค์ ประกอบด้วยรูปโลงที่ทีพระบาทตั้งตรงโผล่ออกมาทางทิศเหนือ มีสาวกคือพระกัสสปะยืนประคองอัญชลีอยู่ด้านข้างพระพุทธบาท โลงแต่งด้วยลายทองบนพื้นสีแดง งานศิลปกรรมโดยรวมเล่าเรื่องราวพระกัสสปะในคราวถวายพระเพลิงพระพุทธเจ้า

อ้างอิง
หมู่บ้านจูกัด
หมู่บ้านจูกัด หรือ จูเก่อชุน ( ) เป็นหมู่บ้านทางประวัติศาสตร์ในเมืองจูเก่อ ( ) อำเภอหลานซี จังหวัดจินหฺวา มณฑลเจ้อเจียง ประเทศจีน เดิมมีชื่อว่า เกาหลง ( ) หมู่บ้านนี้เปลี่ยนชื่อเป็นจูกัด (จูเก่อ) ในช่วงราชวงศ์หมิงเนื่องจากมีชาวบ้านที่มีสกุลจูเก่อจำนวนมาก ผู้อยู่อาศัยในนี้อ้างว่าตนสืบเชื้อสายจากจูกัดเหลียง อัครมหาเสนาบดีที่มีชื่อเสียงแห่งรัฐจ๊กก๊กในคริสต์ศตวรรษที่ 3 หมู่บ้านนี้ได้รับสถานะแหล่งมรดกแห่งชาติใน ค.ศ. 1996 และมีพระธาตุที่มีอายุ 700 ปี
ภูมิสถาปัตยกรรม
องค์ประกอบทางภูมิสถาปัตยกรรมของหมู่บ้านจูกัดนั้นแปลกตาและพบได้ยากในหมู่บ้านทั่วไปในประเทศจีน เนื่องจากผังอาคารในหมู่บ้านนี้ได้รับการจัดวางอย่างเป็นระเบียบตามหลักภูมิทัศน์ปากว้า ( ) ของศาสตร์ฮวงจุ้ย โดยมีสระน้ำรูปยิน-หยางเป็นศูนย์กลางของหมู่อาคารประกอบกับตรอกซอยเป็นแปดแฉก ทำให้ได้ชื่อว่าเป็นหมู่บ้านจูเก่อปากว้า อาคารต่าง ๆ มีโครงสร้างโอ่อ่าและสง่างาม
ตามบันทึกที่เกี่ยวข้อง สันนิษฐานว่าหมู่บ้านนี้สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์ซ่งและหยวน โดยยังคงสืบสานพัฒนาการของหมู่บ้านและปรับปรุงต่อไปจนกระทั่งเจริญรุ่งเรืองสูงสุดในราชวงศ์ชิง ปัจจุบันหมู่บ้านนี้มีอาคารโบราณที่หลงเหลือจากยุคราชวงศ์หมิงและชิงที่ได้รับการอนุรักษ์มากกว่า 200 แห่ง กระจัดกระจายอยู่ตามตรอกซอยในหมู่บ้าน ซึ่งรวมทั้งหอบรรพบุรุษ 18 แห่ง อาคารส่วนใหญ่มีคุณค่าทางศิลปะสถาปัตยกรรมโดยเฉพาะคานไม้แกะสลักและปูนปั้นตกแต่งอาคาร

ระเบียงภาพ
ไฟล์:中国浙江 诸葛八卦村景观.jpg|สระน้ำรูปยิน-หยาง (ซ้าย) ด้านหนึ่ง (หยาง) เว้าลงเป็นสระน้ำ (ขวา) อีกด้าน (ยิน) เป็นพื้นปูนราบ
ไฟล์:20150815-Zhugebagua-162.jpg|ลวดลายปูนประดับที่หน้าจั่วอาคาร
ไฟล์:Lanxi Zhugecun 2011.04.24 09-06-54.jpg|รายละเอียดภายในหอบรรพบุรุษ ประดับด้วยอักษรวิจิตรจีนโดยศิลปินท้องถิ่น และความงดงามของคานไม้ใต้หลังคา
ไฟล์:浙江-兰溪-诸葛古村落（国家级文物保护单位）中心古街.jpg|สระน้ำขนาดใหญ่ทางด้านเหนือของหมู่บ้าน ซึ่งมีร้านค้าโบราณเรียงรายจำนวนมาก มักใช้เป็นสถานที่แห่มังกรในเทศกาลสำคัญ
ไฟล์:Lanxi Zhugecun 2011.04.24 09-08-03.jpg|โถงอาคารผู้สำเร็จราชการ

ดูเพิ่ม
*ซินเย่

อ้างอิง

* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น
* Zhuge Village on Jinhua Homestay