SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดคมนียเขต
วัดคมนียเขต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคึกคัก อำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงา มีพระครูพิพัฒนคมนียเขต (ภราดร สนฺติกโร) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสในปัจจุบัน
วัดคมนียเขต หรือ วัดคึกคัก สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2452 โดยมีพระครูประสาทประกฤตพรต เป็นผู้ริเริ่มดำเนินการสร้าง เดิมเรียกกันว่า "วัดคุกคัก" มาจากการฟังเสียงของน้ำที่ไหลมากระทบกับโขดหินในลำคลอง ก่อนที่นายร่วง บัวแก้ว ครูใหญ่โรงเรียนวัดคุกคักคนที่ 7 ได้เสนอขอเปลี่ยนชื่อใหม่เป็นตำบลคึกคัก และเป็น "วัดคึกคัก" ตามชื่อหมู่บ้าน ตำบล ตั้งแต่นั้นมาก่อนจะเปลี่ยนชื่อใหม่ว่า "วัดคมนียเขต" หมายถึง ภูมิประเทศสวยงามมีสายน้ำล้อมรอบเป็นขอบเขต วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2471 โดยภายในอุโบสถหลังใหม่มีภาพจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่องประวัติความเป็นมาของตำบลคึกคัก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ.
วัดมีเกจิอาจารย์คือ หลวงพ่อแหวง อาภากโร อดีตเจ้าอาวาส ซึ่งเป็นที่ศรัทธาของชาวบ้านในเขตจังหวัดพังงา ภูเก็ต และใกล้เคียง ประชาชนนับถือท่านด้านจริยาวัตรท่านเป็นพระที่อยู่อย่างเรียบง่าย มีความเมตตาต่อทุกคน นอกจากนี้ ท่านยังพูดเป็นไปตามปากหรือวาจาสิทธิ์ วัดได้จัดแสดงสังขารของท่านที่ยังไม่เน่าเปื่อย

อ้างอิง
คิชิเม็ง
)]]
คิชิเม็ง ( ) เป็นบะหมี่ญี่ปุ่นชนิดหนึ่ง เส้นกว้างและบาง ลักษณะเส้นแตกต่างไปจากอุดงทั่วไป และมีลักษณะแบน เป็นหนึ่งในอาหารนาโงยะ ในจังหวัดไอจิได้มีการจัดตั้งคณะกรรมการส่งเสริมคิชิเม็งขึ้นมา และได้กลายเป็นอาหารขึ้นชื่อของจังหวัดไอจิ

อุดงเส้นแบนแบบนี้เรียกอีกอย่างว่าฮิราอุจิอุดง (平打ちうどん) มีอยู่หลากหลายชนิดต่างไปตามท้องถิ่นทั่วญี่ปุ่น เช่นที่จังหวัดกุมมะมีฮิโมะกาวะ ในจังหวัดโอกายามะมีชิโนะอุดง

]]
ไฟล์:CodazziKishimen1.jpg|alt=志の田きしめん|ชิโนดะคิชิเม็ง 
ไฟล์:Zaru Kishimen.jpg|ซารุคิชิเม็ง
ไฟล์:CodazziKishimen2.jpg|จิการะคิชิเม็ง (ใส่โมจิ)
ไฟล์:Miso-nikomi kishimen by woinary at the Inuyama Castle.jpg|คิชิเม็งตุ๋นมิโสะ
ไฟล์:Miya kishimen by inazakira.jpg|มิยะคิชิเม็งแถวศาลเจ้าอัตสึตะ

อ้างอิง
อูเม็ง
อูเม็ง (温麺, うーめん) คือบะหมี่โซเม็ง ประเภทหนึ่ง เป็นผลิตภัณฑ์พิเศษในท้องถิ่นที่ผลิตในเมืองชิโรอิชิ จังหวัดมิยางิ เรียกอีกอย่างว่า ชิโรอิชิอูเม็ง (白石温麺) ในอดีตยังถูกเรียกว่า "อุมเม็ง" (うんめん) เขียนเป็นคันจิว่า 雲麺 ซึ่งแปลตรงตัวว่า "บะหมึ่เมฆ"
อูเม็งนั้นเป็นอาหารประเภทเส้นเพื่อสุขภาพที่ให้ความสำคัญกับรสของแป้งสาลีและไม่ใช้น้ำมัน ว่ากันว่าเริ่มมาจากในยุคเอโดะ บุตรที่มีบิดาป่วยเป็นโรคกระเพาะได้เรียนรู้วิธีทำจากพระธุดงค์ ผู้ครองปราสาทชิโรอิชิ โคจูโร คาตากุระ จึงตั้งชื่อตาม “จิตใจอันอบอุ่นและมีความห่วงใย” ของบุตรกตัญญูว่า “อูเม็ง (เส้นอบอุ่น)” มีจุดเด่นที่เส้นที่สั้นเพียง 9 เซนติเมตร สามารถต้มได้ง่าย ๆ แม้ในหม้อขนาดเล็ก มีขนาดเส้นหนากว่าโซเม็งเท่าหนึ่ง ให้สัมผัสได้ถึงรสของเส้นอย่างเต็มที่

อ้างอิง
เซรินาเบะ
เซรินาเบะ (せり鍋) แปลว่า หม้อไฟผักชีล้อม เป็นอาหารประเภทนาเบโมโนะ ทำโดยใช้ผักชีล้อมเซ็นได ซึ่งเป็นอาหารท้องถิ่นของจังหวัดมิยางิ เริ่มเป็นที่แพร่หลายขึ้นมาในช่วงฟื้นฟูจากแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ทางตะวันออกของญี่ปุ่น มักจะรับประทานกันในหมู่คนท้องถิ่นที่นี่ในฤดูหนาว

ภาพรวม
จังหวัดมิยางิผลิตผักชีล้อมมาตั้งแต่สมัยเอโดะ และมีปริมาณการผลิตมากที่สุดในญี่ปุ่น คาดว่าเซรินาเบะซึ่งใช้ผักชีล้อมนั้นเริ่มให้บริการที่อิซากายะในเซ็นไดตั้งแต่ประมาณปี 2004
โดยพื้นฐานแล้วส่วนผสมประกอบด้วยผักชีล้อม เนื้อไก่ และเนื้อเป็ด และบางครั้งอาจเพิ่มส่วนผสม เช่น ต้นหอมขาว รากหญ้าเจ้าชู้ เต้าหู้ และอาบุราอาเงะ มีน้ำซุปดาชิหลากหลายชนิด เช่น น้ำซุปจากกระดูกไก่ที่ปรุงรสด้วยโชยุ มิริง และสาเก รวมถึงปลาโอแถบและคมบุ ผักชีล้อมนั้นยังเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะสมุนไพรทั้งเจ็ดแห่งฤดูใบไม้ผลิ

อ้างอิง
ตำนานพระยาเจือง
ตำนานพระยาเจือง หรือนิสัยบาเจือง เป็นวรรณกรรมล้านนาแต่งโดยพระพุทธโฆษาจารย์ มีเนื้อหาว่าด้วยเรื่องของพระยาเจือง ซึ่งแปลกแตกต่างจากตำนานอื่น เช่น ตำนานทางศาสนาอย่าง ชินกาลมาลีปกรณ์ หรือตำนานการสร้างเมืองอย่าง ตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่

ลักษณะคำประพันธ์
ต้นฉบับตำนานพระยาเจืองจารด้วยอักษรธรรมล้านนา แต่งเป็นภาษาบาลีสลับกับภาษาไทยวนทีละประโยค มีภาษาล้านช้างปะปนอยู่เล็กน้อย มีลักษณะการแปลยกศัพท์ที่เรียกว่า นิสัย และมีโคลงแทรกอยู่ในผูกที่ 3 จำนวน 2 บท
ผู้แต่งอ้างว่า วรรณกรรมเรื่องนี้เป็นส่วนหนึ่งของ วังสมาลินี ซึ่งแบ่งออกเป็น 3 ส่วน คือ อดีตนิทาน ปัจจุบันนิทาน และอนาคตนิทาน โดยตำนานพระยาเจืองอยู่ในส่วนที่เรียกว่าอนาคตนิทาน อย่างไรก็ตาม วังสมาลินี เป็นคัมภีร์ที่แต่งด้วยภาษาบาลีล้วน มีเนื้อหาว่าด้วยพุทธประวัติและพงศาวดารลังกา

ฉบับ

ใบลานและการปริวรรต
ตำนานพระยาเจืองมีฉบับต่าง ๆ ดังนี้
* ฉบับวัดเหมืองหม้อ จังหวัดแพร่ หน้าสุดท้ายของผูกที่ 1 มีข้อความระบุว่า คัดลอกในปี จ.ศ. 1256 (พ.ศ. 2437-2438) ผู้คัดลอกคือ น้อยวาด คัดลอกขณะที่เป็นพระสงฆ์นามว่า พระอรินทาชมพู หน้าสุดท้ายของผูกที่ 6 มีข้อความระบุว่า ต้นฉบับของตำนานนี้ได้มาจากเมืองหลวงพระบาง 
* ฉบับวัดกลาง อำเภอสอง จังหวัดแพร่ 
* ฉบับหอสมุดแห่งชาติ หมวดคัมภีร์ใบลานอักษรธรรมอีสาน มีชื่อว่า นิสัยบาเจือง มีเพียง 2 ผูก คือ ผูกต้นและผูกที่ 3 ต้นฉบับจากวัดศรีภูมิ อำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย 
* ฉบับปริวรรตโดยพระอริยานุวัตร (เขมจารีเถระ) มีชื่อว่า นิสัยบาเจือง เป็นเอกสารพิมพ์ดีด ต้นฉบับจากบ้านนาเวียง อำเภอเมือง จังหวัดยโสธร 
* ฉบับปริวรรตโดยอรุณรัตน์ วิเชียรเขียวและศรีธน คำแปง ใช้ชื่อว่า
วรรณกรรมอื่นที่เกี่ยวข้อง
พระยาเจืองเป็นวีรบุรุษที่ถูกกล่าวถึงในตำนานของหลายชนชาติ นอกจากตำนานพระยาเจืองแล้ว ยังปรากฏวรรณกรรมอื่นที่กล่าวถึงพระยาเจืองหรือเรื่องราวที่คล้ายกัน เช่น
* พงศาวดารหรือตำนานที่เกี่ยวกับเมืองหรือราชวงศ์
** ตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่
** ตำนานเมืองพะเยา
** พงศาวดารเมืองเงินยางเชียงแสน ในประชุมพงศาวดารภาคที่ 61 ตอนต้น
** ตำนานสิงหนวติกุมาร ในประชุมพงศาวดารภาคที่ 61 ตอนปลาย
** พงษาวดารลานนาไทย ในประชุมพงศาวดารภาคที่ 10 ภาคที่ 1
* วรรณกรรมสิบสองปันนาปรากฏเป็นตำนานและพงศาวดาร 3 สำนวนและเป็นวรรณกรรมมุขปาฐะอีก 1 สำนวน ยังพบเรื่องราวของเจ้าแสงต่อซึ่งมีเรื่องราวคล้ายตำนานพระยาเจืองอีก 1 สำนวน
* วรรณกรรมเชียงตุงไม่พบตัวละครที่ชื่อเจืองแต่พบว่ามีเรื่อง อ้ายแสงต่อ คล้ายเรื่องราวเจ้าแสงต่อกับเรื่องเจ้าเจืองหาญของสิบสองปันนา ปรากฏใน ตำนานเมืองเชียงตุง
* วรรณกรรมล้านช้างพบเป็นลายลักษณ์อักษร 3 ฉบับ แต่งเป็นร้อยกรอ
ตำนานเมืองเชียงตุง
* วรรณกรรมล้านช้างพบเป็นลายลักษณ์อักษร 3 ฉบับ แต่งเป็นร้อยกรองสองเรื่อง คือ ท้าวบาเจือง และ ท้าวยี่บาเจือง (หรือ ท้าวฮุ่งท้าวเจือง) พบแต่งเป็นร้อยแก้วหนึ่งเรื่องคือ กิ่งเจืองหาน และวรรณกรรมมุขปาฐะอีกหนึ่งเรื่องคือ ท้าวยี่กับเจืองห้าว ฉบับล้านช้างไม่ค่อยให้ความสำคัญกับวีรกรรม 
* บทประพันธ์เรื่อง เจืองหาญ แพร่หลายอยู่ในกลุ่มไทดำในเวียดนาม
เนื้อหา

ตำนานพระยาเจืองและวรรณกรรมที่คล้ายกันส่วนใหญ่ระบุพระนามวีรบุรุษเพียงพระนามเดียวคือ เจือง (อาจเขียนแตกต่างกันบ้างเช่น เจียง เจื๋อง และเจิง) ในลาวอาจใช้พระนามว่าท้าวฮุ่ง มีเนื้อหากล่าวถึงการเป็นวีรบุรุษ เป็นบรรพบุรุษผู้นำแห่งแว่นแคว้น แต่ละที่มีหลากหลายสำนวนกันไป มีเรื่องราวเหนือธรรมชาติแสดงให้เห็นถึงความเป็นบุคคลที่มีคุณสมบัติพิเศษ มีความสัมพันธ์กับเทพ มีเหตุการณ์มหัศจรรย์ตอนประสูติซึ่งคงได้รับอิทธิพลจากพุทธประวัติและชาดก วรรณกรรมจากล้านนาและล้านช้างทุกฉบับกล่าวถึงการไปรบกับแกวซึ่งได้ชนะสงคราม จากนั้นได้อภิเษกเป็นกษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่

อ้างอิง
ถั่วแระ
ถั่วแระ หรือ เอดามาเมะ ( ) คือถั่วเหลืองที่เก็บเกี่ยวพร้อมกับกิ่งในขณะที่ยังเป็นสีเขียวและยังไม่สุก แล้วนำมาต้มและรับประทาน

วิธีการใช้รับประทาน

โดยทั่วไปจะต้มเกลือแล้วรับประทาน นอกจากนำไปต้มกับเกลือแล้ว ยังสามารถทำเป็นคากิอาเงะ ของผัด หรือของเคี่ยว

ซุนดะ
ถั่วแระต้มแล้วบดเป็นก้อนใช้ทำเป็นซุนดะโมจิซึ่งเป็นหนึ่งในขนมท้องถิ่นของภูมิภาคโทโฮกุ โดยเฉพาะในจังหวัดมิยางิ ยามางาตะ อากิตะ และอิวาเตะ

อ้างอิง

]]
คากิอาเงะ
)]]
 ]]
 ]]
คากิอาเงะ (かき揚げ) เป็นเท็มปุระประเภทหนึ่งที่ทำโดยการห่ออาหารทะเล ผัก ฯลฯ ชิ้นเล็ก ๆ ในแป้งที่ทำจากแป้งสาลี แล้วทอดในน้ำมันปรุงอาหาร
บ้างก็ใช้อาหารทะเล เช่น กุ้งฝอย หอย หมึก เป็นส่วนประกอบหลัก บ้างก็ใช้ผัก เช่น หอมใหญ่ และ แครอท เป็นส่วนประกอบหลัก และอาจผสมเข้าด้วยกัน มีส่วนผสมหลายอย่างรวมกัน

อ้างอิง
วัดช่างทอง (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดช่างทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองเกาะเรียน ในตำบลเกาะเรียน อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ปัจจุบันมีพระครูพิชัยเดชารักษ์เป็นเจ้าอาวาส

วัดช่างทองเริ่มก่อสร้างประมาณปี พ.ศ. 2360 ในปลายสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย โดยท่านผู้หญิงฟัก ภริยาเจ้าพระยาอภัยราชา (ปิ่น) มารดาเจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) แต่ยังไม่ทันแล้วเสร็จท่านผู้หญิงฟักได้ถึงอนิจกรรมเสียก่อน การก่อสร้างจึงยุติลงชั่วคราว ต่อมาเจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ได้เข้าอำนวยการก่อสร้างวัดช่างทองต่อมา จนแล้วเสร็จสิ้นบริบูรณ์ในปี พ.ศ. 2367 ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2375 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492
อาคารเสนาสนะต่าง ๆ มี อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2493 โครงสร้างก่ออิฐถือปูน ภายในประดิษฐานพระประธานนามว่า หลวงพ่อช่างทอง อุโบสถดังกล่าวเกิดเพลิงไหม้เมื่อ พ.ศ. 2560 ภาพจิตรกรรมฝาผนังถูกไฟไหม้เสียหาย ส่วนตัวองค์พระพระธานไม่ได้รับความเสียหายมากนัก มีเพียงคราบรอยไหม้บางส่วน เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 ได้เกิดเหตุอัคคีภัยอีกครั้ง ที่หอสวดมนต์ทรงไทยและกุฏิพระสงฆ์ซึ่งทำจากไม้สัก

อ้างอิง
วัดบางซ้ายนอก
วัดบางซ้ายนอก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเต่าเล่า อำเภอบางซ้าย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินเนื้อที่ตั้งวัด 11 ไร่ 1 งาน 14 ตารางวา ปัจจุบัน พระครูวิจิตรธรรมานุรักษ์ (สมจิตร ยสปาโล) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดบางซ้ายนอกตั้งวัดเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2425 ผู้บริจาคที่ดินให้สร้างวัดมีนามว่าฉิม ชาวบ้านจึงมักเรียกว่า วัดตาฉิม บางคนเรียก วัดปลายบาง เพราะวัดนี้ตั้งอยู่สุดเขตของจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ติดต่อกับจังหวัดสุพรรณบุรี ใกล้ ๆ กันเป็นที่ตั้งของวัดบางซ้ายใน วัดนี้อยู่ด้านนอกไกลออกไปจึงได้นามว่า "วัดบางซ้ายนอก" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2467 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 80 เมตร ยาว 120 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 6 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ กว้าง 8 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2501 เป็นอาคารไม้ ศาลาการเปรียญ กว้าง 18 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 สร้างด้วยไม้และคอนกรีต กุฏิสงฆ์ จำนวน 10 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาธรรมสังเวชและมีศาลากลางน้ำ ปูชนียวัตถุที่สำคัญได้แก่ พระประธานในอุโบสถ เจดีย์บรรจุพระธรรม 1 องค์ ฐานกว้างด้านละ 6 เมตร สูง 10 เมตร และรูปปั้นหลวงปู่รอด (พระครูอดุลวุฒิกร)

อ้างอิง
วัดหนองบัว (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดหนองบัว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองแหน อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 8 ไร่ 1 งาน 62 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูอดุลประทุมกิจ เป็นเจ้าอาวาส
วัดหนองบัวเป็นวัดในชุมชนที่ประชาชน ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2321 ชาวเวียงจันทน์ซึ่งอพยพมาจากประเทศลาว ได้ร่วมใจกันสร้างวัดใกล้หนองน้ำซึ่งเต็มไปด้วยดอกบัว จึงตั้งชื่อว่า "วัดหนองบัว" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2528 ด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเมื่อ พ.ศ. 2433 นอกจากนั้นยังให้ทางราชการตั้งโรงเรียนในที่ดินวัด คือ โรงเรียนวัดหนองบัว (พิทักษ์ราษฎร์บำรุง) เริ่มก่อตั้งครั้งแรก เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2465 เริ่มแรกอาศัยศาลาการเปรียญวัดหนองบัวเป็นที่ศึกษาเล่าเรียน โดยมีพระครูทองสุข เจ้าอาวาสวัดหนองบัวเป็นผู้อุปการะ
วัดมีประเพณีขึ้นเขาเผาข้าวหลาม ซึ่งจะถวายข้าวหลามแด่พระภิกษุสงฆ์ วัดหนองบัว ประเพณีนี้มีในวันขึ้น 15 ค่ำเดือน 3 ของทุกปี

อ้างอิง
วัดเจดีย์สูง
วัดเจดีย์สูง เป็นโบราณสถานทางด้านตะวันออกของอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย ห่างจากประตูกําแพงหักไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ปัจจุบัน ปรากฏเหลือเจดีย์และเจดีย์รายของวิหาร

โบราณสถานแห่งนี้สันนิษฐานว่าสร้างราวพุทธศตวรรษที่ 20 เนื่องด้วยไม่ปรากฏหลักฐานในเอกสารและจารึก ลักษณะทางกายภาพของวัดเจดีย์สูง ประกอบด้วยโบราณสถานที่ล้อมรอมด้วยคูน้ำ ปรากฏเจดีย์ทรงระฆังก่อด้วยอิฐกว้างด้านละ 14 เมตร ฐานย่อมุมไม้สิบสองทรงสูงถัดขึ้นไปเป็นฐานซ้อนชั้นและองค์ระฆังสภาพค่อนข้างสมบูรณ์ถึงปลียอดมีความสูงจากฐานถึงยอด 33 เมตร ที่ตั้งของเจดีย์อยู่บนฐานสูงมาก
ฐานเจดีย์รายก่ออิฐหลากขนาดจํานวน 7 องค์ตั้งเรียงรายอยู่โดยรอบเจดีย์ประธาน ฐานชุกชีก่ออิฐขนาดกว้าง 2.3 เมตร ยาว 3.6 เมตรอยู่ด้านทิศตะวันออกของเจดีย์ประธานเดิมคงอยู่ภายในวิหารแต่ในปัจจุบันไม่ปรากฏร่องรอยให้เห็นแล้ว

อ้างอิง
วัดควนปรง
วัดควนปรง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่ามิหรำ อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง

ประวัติ
วัดควนปรงเป็นวัดโบราณ ไม่ปรากฏหลักฐานที่แน่ชัดในหนังสือ ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 3 กล่าวว่าวัดควนปรงสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2142 ซึ่งตรงกับสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราชในสมัยอยุธยา จากหลักฐานทางโบราณสถานและโบราณวัตถุที่ปรากฏในปัจจุบันล้วนเป็นในสมัยอยุธยาทั้งสิ้น ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2475 ซึ่งสอดคล้องกับทำเนียบวัดในจังหวัดพัทลุงของพระครูอริยสังวร
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังใหม่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2501 ด้วยการก่ออิฐถือปูน เดิมเป็นอุโบสถไม้ทรงโถงไม่มีฝาผนังแบบศิลปะพื้นบ้านทั่วไป ภายในอุโบสถมีพระประธานปูนปั้นปางมารวิชัย ประดิษฐานบนฐานชุกชีหันพระพักตร์ไปทางทิศตะวันออก ฝีมือช่างพื้นเมืองศิลปะสมัยรัตนโกสินทร์ สองข้างพระประธานมีพระพุทธรูปศิลาขาว (หินอ่อน) ศิลปะพม่าจำนวน 3 องค์ซึ่งย้ายมาจากหอไตร
เจดีย์ก่อด้วยอิฐถือปูนปัจจุบันหักพังเหลือแต่ฐานรูปแปดเหลี่ยม ฐานแต่ละด้านมียักษ์ปูนปั้นแบกรับองค์ระฆัง แต่หักพังไปหมดแล้วองค์ระฆังเดิม เข้าใจว่าเป็นทรงลังกาได้พังเมื่อ พ.ศ. 2496 เล่ากันว่าเจดีย์ได้พังลงเพราะฟ้าผ่าปรากฏว่าได้พบพระพุทธรูปบูชาพระพิมพ์เนื้อชิน พระเงิน พระทอง พระสำริดเงินดอกจันทร์และเงินตรานโมจำนวนมาก

หอไตรพระอุ่น เป็นอาคารไม้ทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสหลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผาลักษณะเป็นชั้น ๆ อิทธิพลศิลปะจีน

อ้างอิง
วัดราษฎร์บำรุง (อำเภอแวงน้อย)
วัดราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแวงน้อย อำเภอแวงน้อย จังหวัดขอนแก่น

วัดราษฎร์บำรุง หรือ วัดบ้านหนองแขม ตามประวัติวัดสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2455 และ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2457 จากหลักฐานใบประกาศพระราชทานวิสุงคามสีมาซึ่งทางวัดได้เก็บรักษาไว้ลงวันที่ 2 มิถุนายน รัตโกสินทร์ศก 133 พระพุทธศาสนากาล 2457 ส่วนสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2446 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2541
วัดราษฎร์บำรุงมีสิ่งสำคัญที่ขึ้นทะเบียนโบราณสถาน 1 รายการ คือ สิม (อุโบสถ) สร้างโดยพระอธิการภู อินฺทโชโตและชาวบ้านหนองแขม เป็นสิมทึบหันหน้าทางทิศตะวันออก ก่ออิฐถือปูน ฉาบปูน ขนาด 3 ห้อง มีความกว้าง 5.5 เมตร ยาว 7.5 เมตร อิทธิพลศิลปแบบช่างญวณ มีประตูทางเข้าด้านหน้าเพียงด้านเดียว ผนังก่อทึบ หลังคาโครงสร้างไม้ทรงจั่วมุงสังกะสี มีการต่อหลังคาปีกนกมีเสาและคันทวยไม้เกลี้ยง ๆ ไม่สลักลวดลายรองรับโดยรอบ ปัจจุบันอยู่ในสภาพชำรุด บริเวณลานด้านหน้าบันไดทางขึ้นมีใบเสมาปักซ้อนกันจำนวน 2 ใบ ผนังอาคารด้านนอกประดับลายปูนปั้นนูนต่ำประดับกระจกแต่กระจกส่วนมากหลุดเกือบหมดแล้ว

อ้างอิง
วัดศรีจอมเรือง
วัดศรีจอมเรือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียง อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา ปัจจุบันได้นิมนต์พระพม่ามหานิกายมาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส คือ พระครูสุจิณธรรมสาร
วัดศรีจอมเรืองหรือชาวบ้านเรียกว่า วัดจองคำ เป็นวัดของชุมชนชาวไทใหญ่ ประวัติของวัดได้บันทึกไว้ เมื่อ พ.ศ. 2442 ส่วนสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่า ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2436 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2491 หลังจากที่เมืองพะเยาได้เกิดการจลาจล ชาวพะเยาได้พากันหนีไปอยู่เมืองลำปาง หลังจากนั้น ประมาณ พ.ศ. 2447 ชาวพะเยาจึงกลับมาบูรณะบ้านเมือง รวมถึงชาวไทใหญ่ได้บูรณะวัดจองคำขึ้นมาใหม่ โดยมีจองมูกร๊ง จองส่งคำ จองส่งอ่อง จองกู่ ลุงลายคำ ลุงมา เป็นประธาน แล้วไปนิมนต์พระพม่ามาจากลำปาง นับแต่นั้นมาจะมีพระสายพม่า มหานิกายมาจำพรรษาอยู่ที่วัดจองคำตลอด
อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ วิหารและกุฏิของพระสงฆ์เป็นสถาปัตยกรรมแบบไทใหญ่มีพระพุทธรูปศิลปะล้านนา ลงรักปิดทอง ภายในวิหารติดกระจกเล็ก ๆ ด้านหลังอุโบสถมีเจดีย์ศิลปะไทใหญ่ มีซุ้มจรนำทั้งสี่ด้าน และมีเจดีย์ชเวดากองจำลอง มีขนาด 24x24x36 เมตร ตั้งอยู่บนยอดเขา เริ่มก่อสร้างเมื่อวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2557 แล้วเสร็จวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2562

อ้างอิง
หมู่โบสถ์คริสต์แห่งมอลเดเวีย
ทางตอนเหนือของภูมิภาคมอลเดเวีย ประเทศโรมาเนีย เป็นที่ตั้งของศาสนสถานจำนวนหนึ่งที่ได้รับการรักษาอย่างดี สร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมแบบมอลเดเวีย ซึ่งมีวิวัฒนาการขึ้นในราชรัฐมอลเดเวียตั้งแต่ศตวรรษที่ 14

ในจำนวนนี้ โบสถ์ออร์ทอดอกซ์โรมาเนียแปดแห่งตั้งอยู่ในเทศมณฑลซูชาวา สร้างขึ้นตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 15 ถึงปลายศตวรรษที่ 16 และได้รับการขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกตั้งแต่ปี 1993 และมีโบสถ์การฟื้นคืนพระชนม์ (Church of the Resurrection) ในอารามซูเชวิตซาที่ได้รับการเพิ่มชื่อเข้ามาในปี 2010 ผนังด้านนอกของโบสถ์ตกแต่งไปด้วยงานภาพเขียนปูนเปียกแสดงเรื่องราวทางศาสนา
แหล่งมรดกโลก
{| class="wikitable"
! ภาพ || ชื่อ || ที่ตั้ง || สร้างเมื่อ || ผู้ก่อตั้ง
|- bgcolor="#FFFFFF" 
| || โบสถ์การตัดศีรษะนักบุญยอห์น ผู้บัปติสต์ || อาร์บอเร || 1502 || ลูกา อาร์บอเร
|- bgcolor="#FFFFFF"
| || โบสถ์แม่พระมารีย์นิรมลเสด็จขึ้นสวรรค์ || เมอเนิสตีเรอาฮูมอรูลุย || 1530 || ตออาเดร์ บูบูยอก
|- bgcolor="#FFFFFF"
| || โบสถ์พระแม่รับสาร || วาตรามอลดอวิตเซย์ || 1532 || เปตรู ราเรช
|- bgcolor="#FFFFFF"
| || โบสถ์กางเขนชัยอันศักดิ์สิทธิ์ || เปอเตรอวุตส์ || 1487 || ชเตฟันมหาราช
|- bgcolor="#FFFFFF"
| || โบสถ์นักบุญนิโกลัส || ปรอบอตา || 1530 || เปตรู ราเรช
|- bgcolor="#FFFFFF"
| || โบสถ์นักบุญจอร์จ || ซูชาวา || 1522 || บอกดันที่ 3
|-
ช
|- bgcolor="#FFFFFF"
| || โบสถ์นักบุญจอร์จ || ซูชาวา || 1522 || บอกดันที่ 3
|- bgcolor="#FFFFFF"
| || โบสถ์นักบุญจอร์จ || วอรอเนตส์ || 1488 || ชเตฟันมหาราช
|- bgcolor="#FFFFFF"
| || โบสถ์การฟื้นคืนพระชนม์ || ซูเชวิตซา || 1581 || กียอร์กีเย มอวีเลอ
|}
อ้างอิง

Kocój E., Świątynie, postacie, ikony. Malowane cerkwie i monastyry Bukowiny Południowej w wyobrażeniach rumuńskich [Temples, persons, icons. Painted churches and monasteries of South Bucovina in Romanian imagology], Kraków 2006, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, ss. 444, 120 photos,

แหล่งข้อมูลอื่น
* UNESCO: Churches of Moldavia World Heritage Site
* Cultural Heritage and Religious Tourism in Bucovina and Moldavia
* The Painted Wonders of Bucovina
* Monasteries of Bucovina
* Ten Wonders of Bucovina- article with images.
* Painted Churches in Bukovina
* Bukovina's Painted Monasteries- article with images and location details.
วัดเดิม
วัดเดิมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2000 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2478 เดิมอาณาบริเวณวัดมีพื้นที่อยู่ในเขตปราสาทหินพิมาย สันนิษฐานว่า เมื่อครั้งที่กรุงศรีอยุธยาถูกพม่าตีแตก กรมหมื่นเทพพิพิธ พระโอรสในพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ได้มาตั้งก๊กขึ้น เรียกว่า ก๊กพิมาย ได้เรียกชื่อวัดว่า วัดเจ้าพิมาย จากภาพเก่าสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จากหอจดหมายเหตุแห่งชาติ พบโบสถ์เจ้าพิมาย เข้าใจว่าน่าจะสร้างขึ้นในช่วงเวลากรมหมื่นเทพพิพิธมาตั้งก๊กที่นี่ ปัจจุบันถูกรื้อถอนไปแล้ว ด้านการศึกษาภายในวัดมีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญ ศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ และเป็นที่ตั้งของสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดนครราชสีมา แห่งที่ 11
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อวิมาย (อ่านว่า วิมายะ) พระพุทธรูปหลวงพ่อดำ และหลวงพ่อแดง ปางมารวิชัย ศิลปะอยุธยา ทั้ง 3 องค์ เป็นพระประธานในอุโบสถหลังเก่า

รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูศีลวิสุทธิพรต (ทุย) พ.ศ. 2470–2489
* พระมหาเชย พ.ศ. 2489–2495
* พระครูศีลวิสุทธิพรต (แก้ว) พ.ศ. 2495–2499
* พระอิ่ม
* พระครูศีลวิสุทธิพรต (เกิด) พ.ศ. 2502–2513
* พระชิต ชิตมาโร รักษาการ พ.ศ. 2514–2515
* พระครูวิสุทธิพรตธำรง (เขียว สนฺตจิตฺโต) พ.ศ. 2515
* หลวงพ่อ ดร.พระโพธิวรญาณ (หลวงพ่อเขียว) –2559

อ้างอิง
วัดสุชน
วัดสุชน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสิชล อำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช ปัจจุบันมีพระสมุห์พงศกร กิตฺติเมธี เป็นเจ้าอาวาส

ที่ตั้งของวัดสุชน เดิมเคยถูกใช้เป็นสมรภูมิสมัยพระเจ้าตากสินยกทัพไปตีก๊กพระยานคร เมื่อ พ.ศ. 2312 ซึ่งก๊กพระยานครได้ตั้งทัพรับที่บ้านบางค่าย แล้วทำแพตามแนวคลองให้ทหารข้ามไปรบ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2428 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563
ภายในอุโบสถเป็นที่ประดิษฐาน สมเด็จพระพุทธชยันตีศรีสุชน พระพุทธรูปปางเสวยวิมุตติสุข ที่รวมศิลปะสกุลช่าง 4 สมัย คือ เชียงแสน สุโขทัย ศรีวิชัย และอินเดีย นอกจากนั้นยังมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เป็นที่เลื่อมใสศรัทธา คือ ท้าวเวสสุวรรณ เป็นปางธนบดีเศรษฐีชัมภล ประจำวันอังคาร โดดเด่นด้านการเงินทุกรูปแบบ นิยมขอพรด้านโชคลาภ

อ้างอิง
วัดพระพุทธบาทบัวบาน
วัดพระพุทธบาทบัวบาน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในท้องที่หมู่ที่ 10 บ้านไผ่ล้อม ตำบลเมืองพาน อำเภอบ้านผือ จังหวัดอุดรธานี

ประวัติ
ตามประวัติกล่าวว่าวัดพระพุทธบาทบัวบานสร้างเมื่อ พ.ศ. 2454 มีโบราณสถานที่ขึ้นทะเบียนคือรอยพระพุทธบาทประดิษฐานอยู่ในโบสถ์ และมีการขุดค้นพบใบเสมา (สีมา) ที่ทำด้วยหินทรายเป็นจำนวนมากใบเสมาเหล่านี้สลักเป็นรูปบุคคล และลวดลายต่าง ๆ เป็นศิลปะทวารวดีผสมกับศิลปะลพบุรี
รอยพระพุทธบาทบัวบานแต่เดิมมีลักษณะเป็นแอ่งเว้าบนพื้นหินธรรมชาติรูปร่างคล้ายฝ่าเท้า ต่อมาจึงได้มีการสร้างรอยพระพุทธบาทจำลองเลียนแบบของเดิมวางทับลงไป แล้วจึงสร้างพระธาตุครอบไว้อีกชั้นหนึ่ง พระพุทธบาทจำลองนี้ก่อด้วยปูน ผิวเรียบทาสีทอง ขอบพระบาทเป็นเส้นตรง มีความยาว 140 เซนติเมตร ปลายพระบาทกว้าง 65 เซนติเมตร สันพระบาทกว้าง 53 เซนติเมตร ฝ่าพระบาทเรียบไม่มีลวดลาย องค์พระธาตุที่สร้างครอบทับรอยพระพุทธบาทมีลักษณะศิลปะล้านช้าง รูปทรงเหลี่ยมย่อเก็จ มีประตูทางเข้าด้านทิศตะวันออกด้านเดียว พระธาตุมีขนาดกว้างด้านละ 2 เมตร สูงประมาณ 6 เมตร

นอกจากนี้บริเวณเพิงผาใกล้ ๆ ประดิษฐานพระพุทธรูปไม้ศิลปกรรมแบบล้านช้างและพระพุทธรูปหินทรายจำหลักเป็นพระสี่ทิศ

อ้างอิง
วัดภูตะเภาทอง
วัดภูตะเภาทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่บนเทือกเขาภูพานในตำบลกุดหมากไฟ อำเภอหนองวัวซอ จังหวัดอุดรธานี มีพื้นที่กว่า 15 ไร่ สร้างขึ้นบนพื้นที่ที่ได้รับอนุญาตจากกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่าและพันธุ์พืช ให้จัดตั้งวัดขึ้นอย่างถูกต้อง ปัจจุบันมีพระครูเขมกาญจโนภาส (สุพรรณ) เป็นเจ้าอาวาส

วัดภูตะเภาทองตั้งวัดเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2545 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 วัดแห่งนี้สร้างขึ้นตังแต่ พ.ศ. 2534 เดิมมีสภาพค่อนข้างทุรกันดาร เส้นทางคมนาคมขึ้นเขายังไปมาไม่สะดวก แต่ทางวัดก็ได้พัฒนาเรื่อยมา
พื้นที่ภายในวัดเป็นลานหิน มีก้อนหินขนาดใหญ่รูปร่างแปลกตามากกว่า 30 ลูก สันนิษฐานว่าบริเวณนี้เคยเป็นทะเล ต่อมาเกิดการยกตัวขึ้นเป็นลานหินและพื้นดิน คาดว่าจะมีกลุ่มคนผู้เลี้ยงสัตว์ หรือนายพรานใช้เป็นเส้นทางการหากิน เนื่องจากพบรอยฝ่ามือคนข้างหินก้อนใหญ่รูปเรือสำเภาโบราณ

จุดเด่นอีกแห่งหนึ่งของที่นี่คือประติมากรรมรูปพญานาคองค์สีทองที่ตั้งอยู่บนสระน้ำ มีนามว่า มุจลินท์ มีรูปเคารพ พญานาคราชมุจลินท์ 2 ตน มีสระโบกขรณีหรือบ่อน้ำสีคราม เป็นบ่อน้ำที่อยู่คั่นกลางระหว่างหิน 2 ลูก ณ บริเวณรูปเคารพพญานาคราชมุจลินท์

อ้างอิง
ผลไม้เคลือบช็อกโกแลต
ประเทศออสเตรีย]]
ผลไม้เคลือบช็อกโกแลต (chocolate-covered fruits) เป็นขนมหวานทำจากผลไม้ ได้แก่ บลูเบอร์รี ทับทิม สตรอว์เบอร์รี ส้ม เอพริคอตอบแห้ง และผลไม้เชื่อมอื่น ๆ รวมถึงเปลือกผลไม้ตระกูลส้ม เคลือบด้วยช็อกโกแลต ซึ่งอาจใช้ดาร์กช็อกโกแลต ช็อกโกแลตนม หรือไวต์ช็อกโกแลต อาจเพิ่มถั่ว มะพร้าว ช็อกโกแลตชิป น้ำตาลตกแต่งขนม (sprinkle) และสิ่งแต่งหน้าอื่น ๆ ในช่วงเทศกาลคริสต์มาส ผลไม้เคลือบช็อกโกแลตจะจำหน่ายในท้องตลาดของทวีปยุโรป

คอร์เดียล (cordial) เป็นขนมใส่ใส้เชอร์รีและมักใส่เหล้าหวานด้วย
สตรอว์เบอร์รีมักถูกจุ่มลงในช็อกโกแลต เป็นของขวัญทั่วไปสำหรับวันวาเลนไทน์ในสหรัฐอเมริกา สตรอว์เบอร์รียังเสิร์ฟพร้อมกับน้ำพุช็อกโกแลต สำหรับจุ่มซึ่งโดยมักใช้ไม้เสียบ ช็อกโกแลตฟงดูว์กับผลไม้นานาชนิดรับประทานเป็นของหวาน

ตัวอย่าง
* เชอร์รีเคลือบช็อคโกแลต
* ลูกพรุนเคลือบช็อกโกแลต
* ลูกเกดเคลือบช็อกโกแลต

คลังภาพ
ไฟล์:CodazziChocoBanana1.jpg|"ช็อกโกบานานา" จาก ประเทศญี่ปุ่น
ไฟล์:Chocolate strawberries.jpg|สตรอว์เบอร์รีเคลือบช็อกโกแลต
ไฟล์:Chocolate coated citrus peel 01.jpg|เปลือกผลไม้ตระกูลส้มเคลือบช๋็อกโกแลต
ไฟล์:Chocolate-coated Dried Fruits3.jpg|เอพริคอตอบแห้งและลูกพรุนเคลือบช็อกโกแลต
ไฟล์:Cella-Chocolate-Cherries.jpg|คอร์เดียลเชอร์รี
ไฟล์:Rocky Road dessert.jpg|เชอร์รีกับนูกาสีชมพูและสีขาวเคลือบช็อกโกแลต
ไฟล์:Chocolate-dipped raspberry.jpg|แรสเบอร์รีจุ่มช็อกโกแลต
ไฟล์:Chocolatefondue.JPG|ช็อกโกแลตฟงดูว์
ไฟล์:Fruits brochette with warm chocolate.jpg|ผลไม้เสียบไม้กับช็อกโกแลตอุ่น

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
อามิช
อามิช ( ; เยอรมันเพนซิลเวเนีย: Amisch; ) หรือรู้จักอย่างเป็นทางการว่า อามิชคณะเก่า (Old Order Amish) เป็นกลุ่มคริสตชนนิกายแอนาแบ๊บติสต์ดั้งเดิมที่มีต้นกำเนิดจากชาวเยอรมันสวิสและแคว้นอาลซัสในฝรั่งเศส พวกเขามีความใกล้ชิดกับกลุ่มเมนโนไนต์ซึ่งนับถือนิกายแอนาแบ๊บติสต์เช่นกัน อามิชเป็นที่รู้จักจากการดำเนินชีวิตที่เรียบง่าย สวมเสื้อผ้าธรรมดา ถือคติสันตินิยมคริสต์ รักษาระดับการแยกตัวจากโลกภายนอกและปรับตัวต่อเทคโนโลยีสมัยใหม่อย่างเชื่องช้า พวกเขาให้คุณค่ากับชีวิตชนบท การพึ่งพาตนเอง การทำงานด้วยแรงงาน ความถ่อมตนและน้อมรับพระประสงค์ของพระเจ้า (Gelassenheit)
ประวัติศาสตร์ของอามิชเริ่มจากการแตกแยกในนิกายแอนาแบ๊บติสต์เมนโนไนต์ของชาวสวิสและอาลซัสในสวิตเซอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 1693 ที่นำโดยยาคอบ อัมมันน์ ผู้ติดตามอัมมันน์รู้จักต่อมาว่าอามิช ช่วงครึ่งหลังคริสต์ศตวรรษที่ 19 อามิชแบ่งออกเป็นอามิชคณะเก่ากับเมนโนไนต์อามิช ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 ชาวอามิชและเมนโนไนต์จำนวนมากอพยพมาอยู่ที่เพนซิลเวเนีย ปัจจุบันอามิชคณะเก่า อามิชคณะใหม่ อามิชบีชีเก่ารวมถึงเมนโนไนต์คณะเก่ายังคงพูดภาษาดัตช์เพนซิลเวเนีย แม้ชาวอามิชคณะเก่าในเทศมณฑลแอดัมส์และแอลเลน รัฐอินดีแอนาจะใช้ภาษาย่อยอลามันน์ที่แตกต่างกัน 2 ภาษาย่อย ในปี ค.ศ. 2021 มีชาวอามิชคณะเก่าอาศัยอยู่ในสหรัฐมากกว่า 350,000 คนและในแคนาดาประมาณ 6,000 คน ปัจจัยหนึ่งที่ทำให้ประชาก
ยู่ในสหรัฐมากกว่า 350,000 คนและในแคนาดาประมาณ 6,000 คน ปัจจัยหนึ่งที่ทำให้ประชากรอามิชเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วมาจากการไม่คุมกำเนิด
ชาวอามิชยังคงรักษาวัฒนธรรมส่วนใหญ่ของตน การเป็นสมาชิกเริ่มจากการเข้าพิธีบัพติศมาซึ่งทั่วไปอยู่ในช่วงอายุ 16–23 ปี พิธีนมัสการจะประกอบขึ้นทุกวันอาทิตย์ที่บ้านหรือโรงนา พวกเขามีข้อกำหนดที่เรียกว่า ออร์ดนุง (Ordnung) ซึ่งแตกต่างไปตามแต่ละชุมชน สมาชิกทุกคนจะตรวจสอบและชำระข้อกำหนดนี้ทุก ๆ สองปี ออร์ดนุง ครอบคลุมหลายด้านในชีวิตประจำวัน เช่น การห้ามหรือจำกัดการใช้ไฟฟ้า โทรศัพท์และรถยนต์ รวมถึงการแต่งกาย ชาวอามิชมักศึกษาเล่าเรียนในโรงเรียนห้องเดียวของตนและยุติการศึกษาในระบบเมื่อถึงเกรด 8 ชาวอามิชส่วนใหญ่ไม่ทำประกันเชิงพาณิชย์หรือประกันสังคม พวกเขามีแนวคิดไม่ต่อต้านและไม่ร่วมกองทัพเช่นเดียวกับกลุ่มแอนาแบ๊บติสต์ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดจันทนาราม (จังหวัดจันทบุรี)
วัดจันทนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่บนฝั่งซ้ายของแม่น้ำจันทบุรีในตำบลจันทนิมิต อำเภอเมืองจันทบุรี จังหวัดจันทบุรี
วัดจันทนารามสร้างเมื่อไรกำหนดไม่ได้ ประมาณสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานีก็มีวัดนี้เกิดขึ้นแล้ว ต่อมาสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ราว พ.ศ. 2368 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ขณะผนวช พระราชทานญัตติแห่งธรรมยุตให้กับท่านเจ้าอาวาสนวม (จนฺทิสฺสโร) และได้อยู่สำนักสมเด็จพระอุปัชฌาย์เฝ้าปฏิบัติพระองค์ท่านจนได้นิสัยมุตตกะ (มีอิสระ) แล้ว จึงทูลลาจากวัดโสมนัสวิหารเพื่อรับตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดจันทนาราม ในสมัยนั้นวัดจันทนารามขึ้นแก่วัดโสมนัสวิหาร จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2360 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 วัดจันทนารามเป็นสถานที่ที่สำคัญในการจัดงานประเพณีลอยกระทง โดยเริ่มจัด
พ.ศ. 2553 วัดจันทนารามเป็นสถานที่ที่สำคัญในการจัดงานประเพณีลอยกระทง โดยเริ่มจัดครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2462 และมีการจัดงานทอดผ้าป่าหินขึ้นเป็นครั้งแรก จุดประสงค์เพื่อนำหินไปถมโคนเสาไม้ชายฝั่งแม่น้ำป้องกันน้ำเซาะตลิ่ง
โบราณวัตถุ โบราณสถานและปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2384 อุโบสถประดับตกแต่งด้วยพลอยดิบ และพลอยเจียระไน กุฏิไม้ทรงปั้นหยา 1 หลัง แผ่นศิลา ขนาดกว้าง 40 เซนติเมตร ยาว 2 เมตร หนา 10 เซนติเมตร จำนวน 4 แผ่น และพระพุทธรูปศิลาอ่อนแบบพม่า 1 องค์ หน้าตักกว้าง 66 เซนติเมตร สูง 78 เซนติเมตร

อ้างอิง
วัดเขาย้อย
วัดเขาย้อย หรือ วัดถ้ำเขาย้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขาย้อย อำเภอเขาย้อย จังหวัดเพชรบุรี

บริเวณวัดตั้งอยู่ที่เขาย้อยซึ่งมีถ้ำขนาดใหญ่อยู่ด้านล่าง 1 ถ้ำ ปากถ้ำหันไปทางทิศตะวันออก สิ่งก่อสร้างในถ้ำไม่มีประวัติแน่ชัดว่าสร้างขึ้นเมื่อใด แต่ก็ได้มีการบูรณะปรับปรุงมาโดยตลอด และบนยอดเขายังมีถ้ำอีก 1 ถ้ำ และเล่ากันมาว่า พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อครั้งทรงผนวชอยู่วัดราชาธิวาส พระองค์ได้เสด็จธุดงค์มาประทับแรมทรงเจริญสมณธรรมอยู่ในถ้ำเขาย้อยนี้ ภายในถ้ำมีพระพุทธไสยาสน์ 1 องค์ พระพุทธบาทจำลอง พระพุทธรูป (ข้างในและบริเวณผนังถ้ำด้านล่าง) และพระศรีอารยเมตไตรย (อยู่ในถ้ำบนยอดเขา)
วัดเขาย้อยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2471 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2476

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ กุฏิพระสงฆ์ที่เป็นทรงเรือนไทย อุโบสถหลังใหม่ โดยบริเวณทางเข้าโบสถ์จะมีนาค 2 ตนที่บันไดทางเข้า นาคด้านซ้ายนั้นถือผ้าไตร ส่วนด้านขวาถือดอกบัว จิตรกรรมฝาผนังในอุโบสถเป็นไม้แกะสลัก บอกเล่าเรื่องสัตว์ในป่าหิมพานต์ มีประติมากรรมปูนปั้นนูนต่ำโดยรอบจำนวนรวม 35 ภาพ โดยฝั่งทิศเหนือเป็นรูปการละเล่นของไทยสมัยโบราณ เช่น หัวล้านชนกัน รีรีข้าวสาร ชักกะเย่อ จำนวน 18 รูป ส่วนทิศใต้เป็นภาพประเพณีของไทย เช่น สงกรานต์ การก่อเจดีย์ทราย บวชนาค จำนวน 17 รูป

รายนามเจ้าอาวาส
รูปที่ 1 พระอธิการเจ้ย เทสโก พ.ศ.2460 - 2503
รูปที่ 2 พระครูวิบูลวัชรากร (บุญช่วย ปุณฺณโก) พ.ศ. 2505-2532

รูปที่ 3 พระครูไพบูลย์พัฒนโสภณ(สุด สุเมโธ) พ.ศ. 2532-2561

รูปที่ 4 พระมหานิธิกาญจน์ นิธิวํโส พ.ศ. 2561-ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดเขาแดง (จังหวัดนครนายก)
วัดเขาแดง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสาริกา อำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก

วัดเขาแดงอยู่ติดกับเขาแดงหรือเขาตะขาบ ซึ่งมีลักษณะเป็นภูเขาสีแดง จึงตั้งชื่อว่า "วัดเขาแดง" ประชาชนในหมู่บ้าน เดิมเป็นคนเวียงจันทน์ ประเทศลาว ที่อพยพมาในสมัยพระเจ้าตากสินมหาราช ในระหว่าง พ.ศ. 2321–2322 ชาวลาวเหล่านี้ได้ร่วมกันสร้างวัด สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2403 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2482
ภายในวัดเขาแดงมี พระพุทธนิมิตมงคล ปางพระร่วงประธานพร สูง 8 ศอก ประดิษฐานอยู่ในวิหารหน้าอุโบสถหลังปัจจุบัน ภายในวัดมีต้นโพธิ์ขนาดใหญ่อายุกว่า 300 ปี วัดมีอุโบสถพระราหู สามารถที่จะเดินลอดใต้พระอุโบสถได้ ซึ่งตามความเชื่อการลอดพระอุโบสถ เป็นการสะเดาะเคราะห์อย่างหนึ่ง

อ้างอิง
วัดสูงเม่น
วัดสูงเม่น เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสูงเม่น อำเภอสูงเม่น จังหวัดแพร่

วัดสูงเม่นตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2383 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2476 ปรากฏชื่อในคัมภีร์ธรรมว่า วัดสุ่งเม้นแก้วกว้าง เพราะเคยมีพื้นที่กว้างขวาง และมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ เจ้าเมือง เจ้าผู้ครองนคร เจ้าราชวงค์ต่าง ๆ ทั้งใน ล้านนา และล้านช้าง ต่างเคยมานมัสการคัมภีร์ธรรมพระไตรปิฎก ณ วัด ยังเคยเป็น ศูนย์กลางในการทำกิจกรรมทางพระพุทธศาสนา และเป็นแหล่งการศึกษาเล่าเรียนวิชาทั้งทางโลกและทางธรรม มีเจ้าผู้ครองนครแพร่ และศรัทธาประชาชนให้การอุปถัมภ์อยู่โดยตลอด
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถศิลปะล้านนา มีโครงสร้างเป็นแบบทรงล้านนาพื้นเมือง ส่วนลวดลายล้านนาพื้นเมืองผสมผสานศิลปะพม่า มีเสาจำนวน 16 ต้น ลงรักสีดำ เขียว วาดลวดลายเถาวัลย์สีทอง หลังคามุงด้วยกระเบื้องเคลือบดินเผา หน้าบันสลักเป็นรูปนาศีเกี้ยวน่ามอง และมีพระประธานในพระอุโบสถ นามว่า หลวงพ่อโต เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย เจดีย์ทรงหกเหลี่ยมบรรจุพระบรมธาตุและสารีริกธาตุซึ่งครูบากัญจนอรัญญวาสีมหาเถร นำมาแต่ประเทศพม่า เมื่อปี พ.ศ. 2383 มีหอธรรมหรือหอพระไตรปิฏกเป็นศูนย์อนุรักษ์คัมภีร์พระไตรปิฏกและวรรณกรรมท้องถิ่น มีพระพุทธรูปไม้แกะสลักฝีมือช่างพื้นบ้านนับร้อยองค์ มีพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์นาม พระเจ้าใจดี ประดิษฐานภายในอุโบสถทรงล้านนา มีมรดกธัมม์ที่มีค
ทธรูปศักดิ์สิทธิ์นาม พระเจ้าใจดี ประดิษฐานภายในอุโบสถทรงล้านนา มีมรดกธัมม์ที่มีคัมภีร์ใบลานมากที่สุดในโลก องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้มอบรางวัล เอกสารมรดกความทรงจำแห่งโลก (Documentary Memorial of the World) ในฐานะที่เอกสารคัมภีร์ใบลานของครูบากัญจนอรัญวาสีมหาเถร มีคุณค่ายิ่งในระดับท้องถิ่น เมื่อ พ.ศ. 2559
ประเพณีที่สำคัญของวัดคือ "ตากธรรม ตานข้าวใหม่ หิงไฟพระเจ้า" จัดขึ้นในเดือนมกราคม คือการนำคัมภีร์ธรรมใบลาน ที่เก็บรักษาไว้ในหอไตร ออกมาตาแดด การตานข้าวใหม่ คือการทำบุญหลังฤดูการเก็บเกี่ยว ด้วยข้าวที่เก็บเกี่ยวใหม่ และการหิงไฟพระเจ้า จะมีการหาไม้ฟืนมาจุดเผาผิงให้พระพุทธรูปคลายหนาว ซึ่งมีความเชื่อกันว่าหากใครได้กระทำเช่นนี้ก็นับว่าจะได้อานิสงส์ผลบุญแรงกล้า

อ้างอิง
วัดพระยาแพรก
วัดพระยาแพรก เป็นโบราณสถานร้างตั้งอยู่ในตำบลแพรกศรีราชา อำเภอสรรคบุรี จังหวัดชัยนาท ตั้งอยู่ติดกับวัดมหาธาตุ

วัดพระยาแพรกสร้างในสมัยอยุธยาตอนต้น โดยพิจารณาจากสถาปัตยกรรม ในราวกลางพุทธศตวรรษที่ 20 และยังมีอายุใช้งานสืบต่อระยะหนึ่งก่อนการทิ้งร้างไปพร้อมกับเมือง ราวพุทธศตวรรษที่ 23 มีหลักฐานว่าเมื่อ พ.ศ. 2444 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จประพาสเมืองสรรคบุรี ในคราวเททองหล่อพระพุทธชินราช ได้เสด็จฯ มาที่วัดพระยาแพรก วัดได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 52 ตอนที่ 75 วันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478
โบราณสถานภายในวัดประกอบด้วยวิหารที่เหลือเพียงแต่ซาก หันหน้าไปทางแม่น้ำน้อย ขนาบด้านหน้าและด้านท้ายด้วยเจดีย์ทรงแปดเหลี่ยมสององค์ องค์ด้านหลังเหลือเพียงส่วนฐาน แต่องค์ด้านหน้ามีสภาพสมบูรณ์กว่าเจดีย์องด้านหน้าวิหารเป็นเจดีย์ทรงแปดเหลี่ยมขนาดใหญ่ที่ผ่านการบูรณะแล้ว แต่ยังคงเหลือร่องรองของพระพุทธรูปปางถวายเนตรอยูภายในจระนำบางด้านเท่านั้น เหนือเรือนธาตุแปดเหลี่ยมมีการทำเป็นชั้นจำลองซ้อนขึ้นไปโดยตรงกลางของแต่ละด้านมีร่องรอยของการประดับด้วยกรอบซุ้ม คล้ายกับอนิมิสสเจดีย์ที่เชียงใหม่

อ้างอิง
ศูนย์มหาสันติสุขพุทธศาสนา
ศูนย์มหาสันติสุขพุทธศาสนา ( ) เป็นอารามศาสนาพุทธเถรวาทในเมืองตามเว ย่างกุ้ง ประเทศพม่า อารามเปิดเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม 1999 ภายใต้การนำของภิกษุปัญญาวงศ์ และการสนับสนุนของรัฐบาลพม่า

ข้อพิพาทความเป็นเจ้าของ
ระหว่างปี 2002 ถึง 2004 รัฐบาลพม่าภายใต้นายกรัฐมนตรีคีนหญุ่น ยึดคืนอารามและส่งมอบให้แก่คณะกรรมการสังฆมหานายกแห่งรัฐ ซึ่งเป็นองค์กรรัฐที่ควบคุมดูแลประชากรภิกษุสงฆ์ในประเทศพม่า ในเดือนมีนาคม 2014 ภิกษุปัญญาวงศ์ได้เขียนจดหมายถึงผู้นำพม่าในเวลานั้น เต้นเซน เพื่อแก้ไขข้อพิพาทเรื่องความเป็นเจ้าของของอาราม
การบุกค้น
ในวันที่ 10 มิถุนายน 2014 เจ้าหน้าที่ตำรวจรวม 300 นาย และสมาชิกของคณะกรรมการสังฆมหานายกแห่งเขตย่างกุ้งกับกระทรวงกิจการศาสนารวม 280 คน ได้บุกเข้าค้นอารามตอนเวลา 23 นาฬิกา ขับไล่ภิกษุสงฆ์รวม 20 รูป และเด็กวัดรวม 32 คนออกจากพื้นที่อาราม การบุกค้นครั้งนี้ถูกวิจารณ์อย่างหนักว่ากระทำไปด้วยความไม่ปราณี และทำขึ้นในระหว่างที่พระปฐมาจารย์ของอาราม ภิกษุปัญญาวงศ์ อยู่นอกพม่า ขณะนั้นท่านเดินทางไปยังประเทศญี่ปุ่นเพื่อประกอบศาสนกิจ ในวันที่ 18 พฤษภาคม ภิกษุสงฆ์ในอารามทั้งหมดถูกสั่งให้ออกไปจากอารามภายในสิ้นเดือน ภายใต้คำสั่งของคณะกรรมการสังฆมหานายกแห่งรัฐ 47 คน
ภิกษุสงฆ์จำนวนหลายรูปถูกควบคุมตัวหลังการบุกค้น พระสงฆ์รวม 5 รูป ได้แก่ พระอุตตระ (Uttara), ปัญญาจาร (Pannacara), เสนทระ (Sendara), นันทิยะ (Nandiya) และ เตชินทะ (Tejinda) ถูกบังคับอาบัติ และจับกุมด้วยข้อหาฝ่าฝืนกฎข้อบังคับของศาสนาและดูหมิ่นศาสนา ภายใต้มาตรา 295 (a) แห่งประมวลกฎหมายอาญา และ 20/90 ในกฎหมายว่าด้วยองค์การสังฆะ ปี 1990 ในพระสงฆ์ 5 รูปนี้ มีพระอุตตระเป็นพลเมืองอังกฤษ

รัฐมนตรีกระทรวงกิจการศาสนา Hsan Sint ถูกขับออกจากตำแหน่งด้วยเต้นเซนในวันที่ 19 มิถุนายน 2014 จากการมีส่วนในการบุกค้นอารามและการขัดคำสั่งประธานาธิบดี

ข้อขัดแย้งนี้สิ้นสุดในวันที่ 13/14 ธันวาคม 2015 ศาลแขวงได้ให้คำตัดสินว่าข้อกล่าวหาไม่มีมูล

อ้างอิง
วัดเชียงราย (จังหวัดลำปาง)
วัดเชียงราย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวนดอก อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง
วัดเชียงรายสร้างขึ้นราว พ.ศ. 2200 โดยเจ้าชมภูหรือพระยาชมภู บุตรชายของเจ้าพระยามหาโยธา (เจ่ง คชเสนี) ที่อพยพจากเมืองเชียงแสน เข้ามาอยู่ที่ลำปางพร้อมครอบครัว และต่อมาได้สร้างวัดนี้ขึ้นเพื่อรำลึกถึงเมืองเชียงราย และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2457 มีการการบูรณปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่เมื่อ พ.ศ. 2552 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2555 โดยได้มีการสร้างกำแพงวัดขึ้นใหม่ให้เป็นกำแพงเตี้ย ๆ บูรณะวิหารหลังเดิม ซึ่งเป็นศิลปะล้านนาประยุกต์กับศิลปะภาคกลางไว้ทั้งหมด พร้อมกับได้พัฒนากุฏิของพระเทพวิสุทธิโสภณ อดีตเจ้าอาวาส ให้เป็นพิพิธภัณฑ์เพื่อเป็นแหล่งศึกษาเรียนรู้เกี่ยวกับวัฒนธรรม
ภายในบริเวณวัดมีวิหารสีขาวที่ประดับลวดลายปูนปั้นสีขาว ประดับกระจกชิ้นเล็ก ๆ ภายในวิหารประดิษฐานพระพทธรูปประธานปางมารวิชัย พระพุทธรูปอยู่ในพระอิริยาบถประทับ (นั่ง) ขัดสมาธิ พระหัตถ์ซ้ายวางหงายบนพระเพลา (ตัก) พระหัตถ์ขวาวางบนพระชานุ (เข่า) นิ้วพระหัตถ์ชี้ลงพื้นธรณี พระประธานในอุโบสถปิดทอง ภาพจิตรกรรมฝาผนังแสดงเรื่องราวพุทธประวัติที่เขียนขึ้นใหม่ ด้านหน้าวิหารเป็นที่ตั้งของเจดีย์ทรงระฆังแบบล้านนา รายล้อมไปด้วยเจดีย์สีทอง 12 นักษัตร มีพระพุทธรูปด้านข้างทางทิศใต้ปางมารวิชัยพระพุทธรูปทรงเครื่องประกอบด้วยชฎามงกุฎ กุณฑล กรองศอ พาหุรัด ทองพระกรและธำมรงค์ทุกนิ้วพระหัตถ์ เป็นลักษณะพระพุทธรูปทรงเครื่องใหญ่สีขาว

อ้างอิง
วัดปงสนุกเหนือ
วัดปงสนุกเหนือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียงเหนือ อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง วัดได้รับรางวัล Award of Merit จากยูเนสโก ใน พ.ศ. 2551
วัดปงสนุกเหนือ หรือ วัดปงสนุก หรือปรากฏหลักฐานในอีก 4 ชื่อคือ วัดศรีจอมไคล วัดเชียงภูมิ วัดดอนแก้ว และ วัดพะยาว สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าอนันตยศ พระราชโอรสของพระนางจามเทวีแห่งหริภุญไชย เมื่อครั้งเสด็จมาสร้างเขลางค์นคร (จังหวัดลำปางในปัจจุบัน) โดยสร้างเมื่อ พ.ศ. 1223 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2314 โดยราว พ.ศ. 2386 เจ้าหลวงมหาวงศ์ได้ไปฟื้นฟูเมืองพะเยาขึ้นใหม่ ครูบาอินทจักรพระอุปัชฌาย์ของครูบาอาโนชัยธรรมจินดามุนี ได้นำชาวพะยาว (พะเยา) อพยพกลับ แต่ก็ยังคงเหลืออีกจำนวนหนึ่งที่ไม่ยอมกลับ ละได้มาตั้งรกรากอยู่กับชาวบ้านปงสนุก ตั้งแต่นั้นมาชื่อวัดและหมู่บ้านจึงได้ชื่อว่าปงสนุก วัดปงสนุกเหนือยังเป็นสถานที่ประดิษฐานเสาหลักเมืองเสาแร
ู่บ้านจึงได้ชื่อว่าปงสนุก วัดปงสนุกเหนือยังเป็นสถานที่ประดิษฐานเสาหลักเมืองเสาแรกของลำปาง ก่อนจะนำไปประดิษฐาน ณ บริเวณศาลากลาง (หลังเก่า) ในปัจจุบัน
เมื่อ พ.ศ. 2429 ได้มีการบูรณะครั้งใหญ่ ทั้งเจดีย์ สร้างฉัตร ก่อสร้างซุ้มโขง วิหารหลังมียอด หรือวิหารพระเจ้าพันองค์ หรือวิหาร 12 ราศี หรือวิหารสะเดาะเคราะห์ เนื่องจากในสมัยก่อนทั้งเจ้านายชั้นสูงและประชาชนทั่วไป เมื่อมีเคราะห์ ต่างก็จะพากันมาสะเดาะเคราะห์ที่วิหารนี้ บริเวณด้านบนรอบในของตัววิหารนั้นได้รับการประดับด้วยพระพิมพ์องค์เล็กจำนวน 1,080 องค์ จึงเป็นที่มาของชื่อ วิหารพันองค์

ภายในวัดยังมีโบราณวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปไม้ เสาหงส์ ภาพพระบฏเขียนเรื่องพระเวสสันดรบนผ้าและกระดาษสา หีบธรรมโบราณ และธงช้างเผือกขนาดใหญ่ในสมัยรัชกาลที่ 6 ซึ่งทางวัดได้นำมารวมไว้เป็นพิพิธภัณฑ์

อ้างอิง
ถ้ำก่อกู้น
ถ้ำก่อกู้น ( ; หรือ มอญ: ထီုကအ်ဂေါန်) บ้างทับศัพท์เป็น ถ้ำก๊อกุ๊นกู่ หรือ ถ้ำเกาะกูน เป็นถ้ำวัดพุทธใน พะอัน รัฐกะเหรี่ยง ประเทศพม่า ภายในถ้ำเต็มไปด้วยพระพุทธรูปขนาดเล็กนับพันองค์ประดับอยู่ตามผนังถ้ำ ปัจจุบันเป็นทั้งศาสนสถานและสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญแห่งหนึ่งของพะอัน

ที่ตั้ง
ถ้ำก่อกู้น อยู่ห่างจากพะอัน 8 ไมล์ ห่างจากมอละมไยน์ 28 ไมล์ และห่างจากฝั่งตะวันตกของแม่น้ำสาละวิน 2 ไมล์ ถ้ำนี้ตั้งอยู่ที่เชิงเขาก่อกู้น มีความยาว 130 ฟุต กว้าง 70 ฟุต และสูง 25 ฟุต

ประวัติ
ถ้ำก่อกู้นเป็นถ้ำหินปูน ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่าสร้างขึ้นเมื่อใด แต่เชื่อว่าสร้างขึ้นในราวคริสต์ศตวรรษที่ 7 ส่วนนักประวัติศาสตร์ Nai Maung Toe ได้ตั้งข้อสันนิษฐานจากจารึกของถ้ำว่าน่าจะสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 6 หรือ 7 นักเดินทางชาวตะวันตกคนแรกที่เขียนถึงถ้ำนี้คือจอห์น ครอวเฟิร์ด เมื่อมกราคม ค.ศ. 1827
ภายในยังพบประติมากรรมหินสามองค์ สององค์เป็นพุทธและอีกองค์เป็นฮินดู โดยชิ้นที่เป็นประติมากรรมพุทธชิ้นหนึ่งปรากฏจารึกอักษรมอญโบราณ 23 บรรทัด สลักไว้ที่ด้านซ้ายของชายเสื้อ ส่วนชายเสื้อด้านขวาแตกหักเสียหายเหลือเพียง 3 บรรทัดเท่านั้น บนประติมากรรมฮินดูมีจารึกถึงพระพรหม, พระวิษณุ, พระศิวะ และพระคเณศด้วย ถ้ำก่อกู้นมีจารึกหินและข้อความเขียนด้วยหมึกที่จารึกไว้ระบุนามผู้บริจาคและคำอธิษฐาน ตลอดจนจำนวนพระพุทธรูปที่บริจาค บนหินจารึกอักษรมอญโบราณระบุว่าพระพุทธรูปบางองค์บริจาคโดยพระราชินีแห่งเมาะตะมะ เมื่อครั้นพระเจ้าอโนรธามังช่อแห่งพุกาม ได้ยึดครองอาณาจักรสะเทิม และนำตัวพระเจ้ามนูหะไปยังพุกาม พระราชินีแห่งเมาะตะมะสามารถหลบหนีออกมาได้ ว่ากันว่าพระนางหลบซ่อน
มนูหะไปยังพุกาม พระราชินีแห่งเมาะตะมะสามารถหลบหนีออกมาได้ ว่ากันว่าพระนางหลบซ่อนอยู่ในถ้ำนี้และบริจาคพระพุทธรูปไว้เช่นกัน
จารึกอักษรมอญโบราณ 23 บรรทัด โดยทั่วไปสามารถแบ่งออกได้เป็น 2 ประเภท คือ การบริจาคและคำอธิษฐาน คำแปลที่ใกล้เคียงที่สุดได้ความว่า "ข้าพเจ้าคือราชินีแห่ง Muhtah (เมาะตะมะ) ผู้อาศัยอยู่ใน Du'vop ได้แกะสลักพระพุทธรูปองค์นี้ ข้าพเจ้าและผู้ติดตามได้ตั้งใจสร้างพระพุทธรูปดินเผาและพระพุทธรูปหินแกะสลักใน Du'vop และในชนบท ข้าพเจ้าเป็นแรงดลใจให้ช่างศิลป์อื่นได้แกะสลักพระพุทธรูปหิน"

ปัจจุบันถ้ำอยู่ภายใต้การพิทักษ์ตามกฎหมายของกระทรวงวัฒนธรรม

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
จังหวัดมากินดาเนาเดลซูร์
มากินดาเนาเดลซูร์ ( ; / ) เป็นจังหวัดที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลในประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่ในเขตปกครองตนเองบังซาโมโรในมินดาเนามุสลิมทางภาคใต้ของประเทศ มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดโคตาบาโตทางทิศตะวันออก ติดต่อกับจังหวัดซุลตันคูดารัตทางทิศใต้ และติดต่อกับจังหวัดมากินดาเนาเดลนอร์เตทางทิศตะวันตก เมืองหลักของจังหวัดคือเทศบาลบูลูอัน ใกล้กับนครตาคูโรงในจังหวัดซุลตันคูดารัต
จังหวัดมากินดาเนาเดลนอร์เต
มากินดาเนาเดลนอร์เต ( ; / ; / ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่ในเขตปกครองตนเองบังซาโมโรในมินดาเนามุสลิมทางภาคใต้ของประเทศ มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดลาเนาเดลซูร์ทางทิศเหนือ ติดต่อกับจังหวัดโคตาบาโตทางทิศตะวันออก ติดต่อกับจังหวัดมากินดาเนาเดลซูร์ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ และติดต่อกับจังหวัดซุลตันคูดารัตทางทิศใต้ เมืองหลักของจังหวัดคือดาตู โอดิน ซินซวต ส่วนเมืองที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดคือโคตาบาโต มีการปกครองที่เป็นอิสระจากจังหวัด แต่ได้รับการจัดกลุ่มรวมกับจังหวัดในการเลือกตั้งผู้แทนเข้าสู่รัฐสภา
จังหวัดปาปัวตะวันตกเฉียงใต้
ปาปัวตะวันตกเฉียงใต้ หรือ ปาปูวาบารัตดายา ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศอินโดนีเซียและเป็นส่วนหนึ่งของนิวกินีตะวันตก แม้จะได้รับการตั้งชื่อว่า "ตะวันตกเฉียงใต้" แต่ก็เป็นชื่อเรียกที่ผิด เนื่องจากในความเป็นจริงนั้น จังหวัดนี้ตั้งอยู่ที่ปลายด้านตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะนิวกินี พื้นที่ที่ขึ้นกับจังหวัดนี้ได้แก่พื้นที่โซรงใหญ่ ( ) ซึ่งประกอบด้วยนครโซรง อำเภอโซรง อำเภอโซรงใต้ อำเภอไมบรัต อำเภอตัมเบราว์ และอำเภอราจาอัมปัต ร่างกฎหมายว่าด้วยการจัดตั้งจังหวัดปาปัวตะวันตกเฉียงใต้ผ่านความเห็นชอบจากสภาผู้แทนราษฎรอินโดนีเซียเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 และกระทรวงมหาดไทยอินโดนีเซียทำพิธีเปิดจังหวัดอย่างเป็นทางการในวันที่ 9 ธันวาคม ปีเดียวกัน
จังหวัดปาปัวตะวันตกเฉียงใต้ตั้งอยู่ที่ปลายด้านตะวันตกเฉียงเหนือของคาบสมุทรโดเบอไรหรือคาบสมุทรหัวนก ปลายด้านตะวันตกสุดของจังหวัดเป็นที่ตั้งของพื้นที่คุ้มครองทางทะเลระดับภูมิภาคอำเภอราจาอัมปัตซึ่งเป็นที่เลื่องลือไปทั่วโลกในด้านความสวยงามและความหลากหลายของสิ่งมีชีวิตใต้ทะเลตั้งแต่พืดหินปะการัง เต่ายักษ์ ปลากระเบนราหู ไปจนถึงปลาฉลามวาฬ หมู่เกาะราจาอัมปัตประกอบด้วยเกาะต่าง ๆ อย่างเกาะบาตันตา เกาะมีโซอล เกาะซาลาวาตี และเกาะไวเกอโอเป็นต้น ในจังหวัดนี้ยังมีระบบนิเวศอื่นอีกมาก เช่น ป่าฝนเขตร้อนและภูเขาที่ยังคงสภาพดั้งเดิม เป็นต้น อำเภอตัมเบราว์ซึ่งเป็นจุดหมายปลายทางที่รู้จักกันดีสำหรับการดูนกได้ประกาศให้ท้องที่ของตนเป็นเขตอนุรักษ์เพื่อส่งเสริมการท่องเ
ักกันดีสำหรับการดูนกได้ประกาศให้ท้องที่ของตนเป็นเขตอนุรักษ์เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ เมืองหลักของปาปัวตะวันตกเฉียงใต้คือโซรงซึ่งเป็นที่รู้จักกันในฐานะผู้ผลิตน้ำมันและแก๊สธรรมชาติ และเป็นศูนย์รวมการเดินทางเข้าสู่นิวกินีตะวันตกด้วยท่าเรือและท่าอากาศยานที่ครบครัน ทำให้เมืองนี้เป็นเมืองที่ได้รับการพัฒนามากที่สุดเมืองหนึ่งในนิวกินีตะวันตก
หน่วยการบริหาร
พื้นที่จังหวัดปาปัวตะวันตกเฉียงใต้แบ่งออกเป็น 5 อำเภอ ( ) และ 1 นคร ( )

;อำเภอ

;นคร
* โซรง ( ; เมืองหลัก)

อ้างอิง
วัดดอนเจดีย์ (อำเภอดอนเจดีย์)
วัดดอนเจดีย์ เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งในตำบลดอนเจดีย์ อำเภอดอนเจดีย์ จังหวัดสุพรรณบุรี

ประวัติ
วัดดอนเจดีย์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2495 โดยรัฐบาลสร้างถวายเป็นพระราชกุศลแด่สมเด็จพระนเรศวรมหาราช โดยสมเด็จพระสังฆราชฯ วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม ได้นำคหบดีจากกรุงเทพสร้างเสนาสนะและะโรงเรียนพระปริยัติธรรม ต่อมา พ.ศ. 2516 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ์ สยามมกุฎราชกุมาร (พระอิสริยยศในขณะนั้น) เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ ทรงประกอบพิธีฝังลูกนิมิต
ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 104 ไร่ 1 งาน 39 ตารางวา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2502 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร

ด้านการศึกษาวัดได้จัดตั้งโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2501 และโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกบาลี เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2501
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 9.50 เมตร ยาว 24.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2496 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหาร กว้าง 18 เมตร ยาว 30 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 24 เมตร ยาว 63 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ กว้าง 9.50 เมตร ยาว 16.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2496 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฎิสงฆ์ จำนวน 16 หลัง เป็นอาคารไม้ 3 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้า 8 หลัง และตึก 5 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 กว้าง 6 เมตร ยาว 26.70 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และมีห้องสมุดเฉลิมราชกุมารี 1 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ 1 องค์ ขนาดหน้าตักกว้าง 3 ศอก พร้อมพระโมคคั
ที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ 1 องค์ ขนาดหน้าตักกว้าง 3 ศอก พร้อมพระโมคคัลลาน์และพระสารีบุตร ผู้บริจาคสร้างพระประธาน คือนายบุญวงค์ อมาตยกุล
ลำดับเจ้าอาวาส
ลำดับเจ้าอาวาส และผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาสวัดดอนเจดีย์ เท่าที่พบข้อมูล ดังนี้
{| class="wikitable" align="center" style="text-align:center"
|- style="background:#cccccc"
|ลำดับที่
|รายนาม
| width="20%" |เริ่มวาระ
| width="20%" |สิ้นสุดวาระ
|หมายเหตุ
|-
|ว่าง
|พระอธิการศิริ
|พ.ศ. 2495
|พ.ศ. 2496
|เจ้าอาวาสวัดสระศรีเจริญ ปฏิบัติหน้าที่ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
|-
|ว่าง
|พระครูเมธีธรรมสาร (ไสว จันทโสภา ธมฺมสาโร)
|พ.ศ. 2496
|พ.ศ. 2496
|เจ้าคณะอำเภอศรีประจันต์ ปฏิบัติหน้าที่ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
|-
|ว่าง
|พระมหาผล เพชรสนิท ภทฺทิโย ป.ธ.6
|พ.ศ. 2496
|พ.ศ. 2498
|ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
|-
|ว่าง
|พระวิกรมมุนี (ผล ไตรศักดิ์ อุปติสฺโส) ป.ธ
498
|ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
|-
|ว่าง
|พระวิกรมมุนี (ผล ไตรศักดิ์ อุปติสฺโส) ป.ธ.5
|พ.ศ. 2498
|พ.ศ. 2501
|เจ้าคณะจังหวัดสุพรรณบุรี ปฏิบัติหน้าที่ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
|-
|1
|พระวิบูลเมธาจารย์ (เก็บ พุฒิเจริญ ภทฺทิโย) ป.ธ.7
|พ.ศ. 2501
|พ.ศ. 2525
|เจ้าอาวาส, มรณภาพ
|-
| rowspan="2" |2
| rowspan="2" |พระเทพสุวรรณโมลี (สอิ้ง อาสน์สถิตย์ สิรินนฺโท) ป.ธ.8
|พ.ศ. 2525
|พ.ศ. 2539
|รองเจ้าคณะจังหวัดสุพรรณบุรี ปฏิบัติหน้าที่ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
|-
|พ.ศ. 2539
|พ.ศ. 2553
|เจ้าอาวาส, ย้ายไปเป็นเจ้าอาวาสวัดป่าเลไลยก์วรวิหาร
|-
|3
|พระสุพรรณวชิราภรณ์ (ประไพ นนท์แก้ว ปุญฺญกาโม) ป.ธ.3 ดร.
|พ.ศ. 2553
| -
|เจ้าอาวาส, ปัจจุบัน
|-
|
|
|
|
|}
วัดกกตาด
วัดกกตาด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยขมิ้น อำเภอด่านช้าง จังหวัดสุพรรณบุรี มีเนื้อที่ประมาณ 60 ไร่ มีพื้นที่ 14 ไร่ 50 ตารางวา ทิศเหนือจรดลำห้วย ทิศใต้จรดถนน สพ.3008 ทิศตะวันออกและทิศตะวันตกจรคที่ดินเอกชน ปัจจุบันมีพระครูจันทสุวรรณาภรณ์ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดกกตาดตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2424 เดิมวัดตั้งอยู่ด้านล่างเนินเขา ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของโรงเรียนวัดกกตาด ชาวบ้านได้ทำการขอย้ายวัดขึ้นมาบนพื้นที่ปัจจุบัน ซึ่งมีลักษณะเป็นเนินดินโดดเด่น เหมาะสำหรับการสร้างวัด ชาวกกตาดได้ร่วมแรงกันสร้างและพัฒนามาตามลำดับจนถึงปัจจุบัน แต่เนื่องจากชาวบ้านมีฐานะไม่สู้จะดีนัก และอยู่ห่างไกลจากความเจริญ การพัฒนาจึงล่าช้า วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2549 ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ หลวงพ่อเดิม สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542

อ้างอิง
วังมอกอชออายา
วังมอกอชออายา ( , ) เป็นอาคารเก่าแก่ในเมืองมอกอชออายา ประเทศโรมาเนีย ห่างจากกรุงบูคาเรสต์ราว สร้างขึ้นระหว่างปี 1698 ถึง 1702 โดยเป็นผลงานออกแบบของกอนสตันติน บรึงกอเวอานู ด้วยสถาปัตยกรรมฟื้นฟูศิลปวิทยาโรมาเนีย ( ) หรือที่รู้จักกันในชื่อสถาปัตยกรรมแบบบรึงกอเวอานู ( )

ภายนอกและอุโมงค์ภายในวังได้เป็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์สยองขวัญปี 2018 เรื่อง เดอะนัน
ประวัติศาสตร์
หลังจากที่เจ้าชายกอนสตันติน บรึงกอเวอานู และตระกูลถูกสำเร็จโทษในคอนสแตนติโนเปิลเมื่อปี 1714 ทรัพย์สินทั้งหมดของพระองค์ก็ถูกชาวออตโตมันยึดครอง และวังหลังนี้ถูกเปลี่ยนสภาพเป็นโรงเตี๊ยม ต่อมาเจ้าชายชเตฟัน กันตากูซีโน ได้ทรงซื้อวังหลังนี้กลับมา และประทานคืนแก่พระนัดดาของเจ้าชายกอนสตันติน บรึงกอเวอานู วังหลังนี้อยู่เป็นมรดกของตระกูลเรื่อยมาถึงศตวรรษที่ 19
วังได้รับความเสียหายจากการถล่มของจักรวรรดิออตโตมันระหว่างสงครามกับรัสเซียในปี 1768–1774 ต่อมา เจ้าชายกรีกอเรได้ประทานวังหลังนี้แก่ซอเอ มัฟรอกอร์ดัต พระธิดาผู้ซึ่งต่อมาเสกสมรสกับจอร์เจ เด. บีเบสกู เจ้าชายแห่งวอลเลเกีย วังนี้จึงกลายเป็นสมบัติของตระกูลบีเบสกู และได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์โดยนีกอลาเอ บีเบสกู

ในเดือนพฤศจิกายน 1916 ระหว่างการทัพในโรมาเนียในสงครามโลกครั้งที่ 1 วังหลังนี้ถูกกองทัพอากาศของจักรวรรดิเยอรมันทิ้งระเบิดใส่
ต่อมา มารี-นีกอลได้ขายวังหลังนี้ให้แก่เจ้าชายจอร์เจ วาเลนติน บีเบสกู ผู้ประทานวังให้แก่เจ้าหญิงมาร์ตา พระชายาผู้ทรงใช้เงินส่วนพระองค์ไปกับการบูรณปฏิสังขรณ์อาคาร ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1920 ถึงคริสต์ทศวรรษ 1930 วังหลังนี้กลายมาเป็นที่พบปะของนักการเมืองและวงสังคมชั้นสูงจากนานาชาติ หลังเจ้าชายจอร์เจสิ้นพระชนม์ในปี 1941 ร่างของพระองค์ได้รับการฝังไว้ในโบสถ์หลังเล็ก ๆ ภายในอาณาเขตของวัง หลังปี 1945 วังถูกรัฐบาลคอมมิวนิสต์ยึดเป็นของรัฐ วาเลนตีนาและดีมีตรีเย กีกา-กอเมอเนชต์ เจ้าของวังในเวลานั้นถูกจับกุม งานศิลปะล้ำค่าภายในวังสูญหายไปบางส่วนในช่วงยุคนี้ ท้ายที่สุดในปี 1957 วังได้เปลี่ยนมาเป็นพิพิธภัณฑ์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
วัดพรหมสาคร
วัดพรหมสาคร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางพุทรา อำเภอเมืองสิงห์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี
วัดพรหมสาครสร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 2360 แต่สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2390 เดิมชื่อ วัดบางพุทรา (ใต้ร้าง) สันนิษฐานว่าตั้งชื่อตามถิ่นฐานเพราะว่าบริเวณนั้นเป็นทุ่งโล่งมีต้นพุทรามาก และมีข้อสันนิษฐานว่าที่ตั้งวัดเคยเป็นที่ตั้งของที่ว่าการอำเภอพรหมที่ย้ายมาจากบ้านจวนเก่า ประมาณ พ.ศ. 2451 พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระองค์หนึ่งเสด็จสวรรคต และได้นิมนต์พระสงฆ์รูปหนึ่งจากวัดบางพุทราไปเทศนาธรรม หลังจากเทศนาธรรมแล้ว พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้พระราชทานธรรมาสน์ ขันสาคร และสิ่งของอื่น ๆ เพื่อนำกลับวัด จึงน่าจะเป็นที่มาของ "วัดพรหมสาคร" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2400
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 12 เมตร ยาว 32 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานปางสุโขทัยบริสุทธิ์ ปั้นโดยอาจารย์ ขำเดช ช่างหลวง วิหารกว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร มีลักษณะเป็นอาคารเก่าสมัยประดิษฐานพระพุทธรูปหมู่ปูนปั้นทรงเครื่องแบบกษัตริย์ และพระพุทธรูปศิลปะอยุธยา ศาลาการเปรียญกว้าง 14.50 เมตร ยาว 28.70 เมตร สวดมนต์กว้าง 10.70 เมตร ยาว 16.75 เมตร กุฎิสงฆ์จำนวน 16 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้และเป็นอาคารเก่าทรงปั้นยาสมัยโบราณ 1 หลัง และหอระฆังกว้าง 3 เมตร ยาว 3.45 เมตร นอกจากนี้บริเวณวัดยังมีต้นยางขนาดใหญ่

อ้างอิง
ซอสเถียนเมี่ยน
ซอสเถียนเมี่ยน ( ) หรือ ซอสหวาน เป็นซอสข้นเนื้อเนียนสีน้ำตาลหรือหรือสีดำ มีทั้งรสอ่อน รสเค็ม หรือรสหวาน โดยทั่วไปใช้ในอาหารจีนภาคเหนือ อาหารจีนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ รวมไปถึงอาหารเกาหลี-จีน เป็ดปักกิ่ง และ จาจังมย็อน เป็นอาหารยอดนิยมสองชนิดที่ใช้ซอสนี้

ศัพทมูล
คำภาษาจีนของซอสเถียนเมี่ยนคือ เถียนเมี่ยนเจี้ยง ( ; tiánmiànjiàng) ประกอบด้วยตัวอักษรที่มีความหมายว่า "หวาน" ( ) "แป้ง" ( ) และ "ซอส" ( ) มีอีกคำเรียกว่า เถียนเจี้ยง ( ; tiánjiàng) ซึ่งมีความหมายว่า "ซอสหวาน" ส่วนคำในภาษาเกาหลีคือ ชุนจัง ( ; chunjang) ที่มาของศัพท์ไม่ทราบแน่ชัด มีทฤษฎีหนึ่งว่าคำนี้แผลงมาจากคำว่า ช็อมจัง ( ; cheomjang) ซึ่งเป็นคำอ่านภาษาเกาหลีของอักษรจีน

คลังภาพ
File:Peking duck wrap 1.jpg|เป็ดปักกิ่ง
File:Jajangmyeon by KFoodaddict.jpg|จาจังมย็อน
File:Korean Chinese fried rice.jpg|อาหารเกาหลี-จีน บกคึม-บับ (ข้าวผัด)
File:Zhajiangmian 20180501.jpg|จ๋าเจี้ยงเมี่ยน 
File:Sliced Peking Duck.jpg|เป็ดปักกิ่ง

ดูเพิ่ม

* โต้วป้านเจี้ยง
* เป็ดปักกิ่ง
* ซอสฮอยซิน
* จาจังมย็อน
* เทริยากิ
* ซอสถั่วเหลือง
* จ๋าเจี้ยงเมี่ยน

อ้างอิง
วัดมงคลสถาน (จังหวัดตรัง)
วัดมงคลสถาน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลละมอ อำเภอนาโยง จังหวัดตรัง

วัดมงคลสถานตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2449 เดิมชื่อว่า วัดละมอ โดยตั้งตามชื่อหมู่บ้าน ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นวัดมงคลสถาน หลังจากได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2480 ได้รับการขึ้นทะเบียนโบราณสถานเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 กว้าง 12 เมตร ยาว 8 เมตร สร้างโดยช่างท้องถิ่น โครงสร้างเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก ก่อสร้างตามคติการก่อสร้างอุโบสถอย่างเคร่งครัด โดยหันหน้าไปทางทิศตะวันออก มีช่องแสงเหนือบานประตูและที่หน้าต่างเป็นรูปดวงอาทิตย์มีรัศมีเป็นแฉก ๆ เป็นรูปครึ่งวงกลม ส่วนช่องแสงตลอดแนวของฝาผนังทุกด้านเป็นรูปวงกลมฉลุลายเหมือนกลีบดอกไม้ หลังคาของอุโบสถลดหลั่นลงมา ไม่มีช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ วัดได้มีการสร้างอุโบสถหลังใหม่อีก 1 หลัง ศาลาการเปรียญ โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก และกุฏิสงฆ์ 4 หลัง

อ้างอิง