SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดโพธิ์ปากพลี
วัดโพธิ์ปากพลี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากพลี อำเภอปากพลี จังหวัดนครนายก
วัดโพธิ์ปากพลีเป็นวัดเก่าแก่ น่าจะสร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาแต่ไม่ทราบสร้างเมื่อปีใด แต่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นคณะสงฆ์อนุญาตสร้างวัดเมื่อราว พ.ศ. 2280 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2482 ซึ่งน่าจะมีอายุสมัยรุ่นเดียวกับวัดท้าวอู่ทอง จังหวัดปราจีนบุรี เนื่องจากมีผู้สูงวัยเล่าว่า มีการสร้างวัดโพธิ์ปากพลีสร้างแข่งขันคู่กันมากับวัดท้าวอู่ทอง แต่เดิมนั่นวัดโพธิ์ปากพลี เป็นวัดไม่ใหญ่โตนัก สร้างด้วยไม้มุ่งแฝกมีกุฎิเพียง 2–3 หลัง ศาลาการเปรียญและอุโบสถเล็ก ๆ ครั้นกาลล่วงมาอุโบสถชำรุดจึงได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ พระภิกษุในวัดแต่เดิมนั้นเป็นพระลาว ต่อมาจึงมีแต่พระไทย
ภายในวัดมีพิพิธภัณฑ์เริ่มขึ้นในปี พ.ศ. 2540 โดยผู้ช่วยศาสตราจารย์อาจารย์น้อม งามนิสัย อาจารย์ประจำคณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร โดยได้งบประมาณสนับสนุนมาจากบริษัทเอสโซ่ (ประเทศไทย) จำกัด อาจารย์น้อมเป็นคนในพื้นที่และกรมศิลปากร ร่วมขุดค้นแหล่งโบราณคดีโคกกระโดน ตำบลปากพลี ลักษณะเป็นเนินในท้องนาที่ชาวบ้านเรียกว่า มาบไข่เน่า อยู่ห่างจากวัดออกไปประมาณ 2 กิโลเมตร มีการพบโบราณวัตถุเป็นจำนวนมาก เช่น ของมีค่าาพวกทองคำ สำริด จึงเข้าใจว่าบ้านปากพลีเคยรุ่งเรือง เป็นเมืองท่าเรือสำคัญ ภายหลังได้นำวัตถุโบราณเหล่านี้มาจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ ภายในวัดยังมีต้นยางนาเก่าแก่ 400 ปี ขึ้นทะเบียนเป็นรุกข มรดกของแผ่นดิน เมื่อ พ.ศ. 2560

อ้างอิง
วัดเทพนิมิตมงคล (อำเภอไทรงาม)
วัดเทพนิมิตมงคล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไทรงาม อำเภอไทรงาม จังหวัดกำแพงเพชร
วัดเทพนิมิตรมงคล หรือชาวบ้านเรียกว่า วัดไทรงามเหนือ ตั้งวัดเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2518 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2519 ประวัติการสร้างวัด มีวันหนึ่งหลวงปู่อินทร์ท่านได้นิมิตว่ามีเทวดา มาบอกว่าที่ตรงนี้ให้สร้างวัด ซึ่งในขณะนั้นประชาชนได้เป็นไข้มาเลเรียกันมาก เทวดาจึงบอกยารักษาโรคแก่หลวงปู่ให้นำมารักษาชาวบ้าน เมื่อหลวงปู่ได้นิมิตแล้วจึงได้บอกเล่าให้ผู้ใหญ่ม้วน เทียนสันต์ ถึงเรื่องนิมิตดังกล่าว และได้ขายที่ดินที่ชาวบ้านถวายหลวงปู่ไว้เพื่อวัด เริ่มสร้างเสนาสนะ สร้างกุฏิ ศาลา หลวงปู่อินทร์ได้เป็นประธานก่อสร้างอุโบสถ โดยนิมนต์พระมหาโชติ มาดำเนินการก่อสร้าง ทำการก่อสร้างอยู่ 2 ปี จึงแล้วเสร็จ และได้ทำการฝังลูกนิมิตเม
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ 1 หลัง กุฏิเจ้าอาวาส 1 หลัง กุฏิสงฆ์ 10 หลัง อุโบสถ 1 หลัง ศาลาธรรมสังเวช 1 หลัง เมรุ 1 หลัง และมณฑปหลวงปู่อินทร์

อ้างอิง
วัดทุ่งกล้วย (จังหวัดพะเยา)
วัดทุ่งกล้วย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทุ่งกล้วย อำเภอภูซาง จังหวัดพะเยา มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 2 ไร่

วัดทุ่งกล้วยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2441 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2500 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 30 เมตร ยาว 30 เมตร มีเจ้าอาวาสรูปแรกชื่อว่า พระครูบาเจ้ากั๋ญไจย
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารกว้าง 12.4 เมตร ยาว 35.3 เมตร วิหารหลังนี้เป็นวิหารหลังที่สามของวัด มีงานปอยหลวงฉลองวิหารที่ได้บูรณปฏิสังขรณ์ในวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2557 ถึง 1 มกราคม พ.ศ. 2558 ศาลาการเปรียญ กว้าง 14 เมตร ยาว 22.4 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 หอระฆัง กว้าง 4.60 เมตร ยาว 6.30 เมตร มีความสูง 8 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 กุฏิทรงล้านนาประยุกต์สองชั้น ชั้นล่างเป็นปูนชั้นบนเป็นไม้ ยอดหลังหลังคาเป็นทรงจัตุรมุข กว้าง 20 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 และศาลาพระพุทธปิมปาสารูปเจ้าพระเจ้าทันใจสะหรี๋ศรีทุ่งกล้วยมหาบารมีบันดาลโภคทรัพย์ ศาลามีความกว้าง 2 เมตร มีความยาว 8 เมตร เป็นทรงล้านนาประยุกต์
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปปางมารวิชัย มีความสูง 3 เมตร สร้างด้วยอิฐถือปูน เป็นพระประธานในวิหาร พระพุทธรูปไม้สักทอง ซึ่งเป็นพระพุทธรูปเก่าแก่อายุร้อยกว่าปี มีความสูงประมาณ 1 เมตร พระสิงห์สอง เป็นพระพุทธรูปเนื้อเงิน มีความสูงประมาณ 1 ฟุต มีอายุหลายร้อยปีแล้ว ซึ่งพระสิงห์สองนี้มีมาก่อนที่จะสร้างวัดขึ้นมาแล้ว พระบรมสารีริกธาตุ และ พระพุทธปิมปาสารูปเจ้าพระเจ้าทันใจสะหรี๋ศรีทุ่งกล้วยมหาบารมีบันดาลโภคทรัพย์ องค์พระเป็นลักษณะคล้ายพระสิงห์หนึ่ง เป็นศิลปะเมืองน่าน หน้าตัก กว้าง 1 เมตร 50 สูง 1 เมตร 30 องค์สร้างด้วยอิฐถือปูนข้างในองค์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ
รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูบาเจ้ากั๋ญไจย   เริ่มสร้างวัด
* พระอานันท์ใจ พ.ศ. 2437–2449
* พะองค์ พ.ศ. 2450–2457
* พระกันทา พ.ศ. 2458–2471
* พระวิชัย พ.ศ. 2487–2501
* พระนวล พ.ศ. 2509–2510
* พระเปลี่ยน พ.ศ. 2510–2516
* พระสายชล พ.ศ. 2516–2523
* พระสมฤทธิ์ พ.ศ. 2523–2526
* พระสุทธิกานต์ พ.ศ. 2527–2535
* พระอธิการสุวรรณ พ.ศ. 2536–2540
* พระอธิการศรสุรินทร์ พ.ศ. 2542–

อ้างอิง
วัดป่าฝาง (จังหวัดลำปาง)
วัดป่าฝาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระบาท อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง มีเนื้อที่ 7 ไร่ 1 งาน 60 ตารางวา

วัดป่าฝาง หรือ วัดศาสนโชติการาม ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2435 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2449 สร้างโดยพ่อเฒ่าอูส่วยอัตถ์และแม่เฒ่าคำหวาน สุวรรณอัตถ์ สองสามี
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์สีทองซึ่งบรรจุพระบรมสารีริกธาตุที่อัญเชิญมาจากพม่าเมื่อประมาณ พ.ศ. 2449 วิหารเป็นเรือนไม้ทั้งหลังหลังคาซ้อนกันเป็นชั้น ๆ แบบพม่า อุโบสถขนาดเล็กมีหลังคาเครื่องไม้แบบพม่าประดับด้วยลวดลายเครือเถาปูนปั้นเหนือ บานประตูสวยงาม ซึ่งภายในประดิษฐานพระทับทิมพม่าซึ่งห่มจีวรประดับด้วยทับทิมสวยงาม วัดมีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ และพระประธานศิลปะแบบพม่า ปัจจุบัน วันป่าฝางถือว่าเป็นวัดประจำตระกูลของครอบครัว สุวรรรณอัตถ์ และ เป็นวัดคู่บุญของจังหวัดลำปาง

อ้างอิง
วัดไชยพฤฒาราม
วัดไชยพฤฒาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านใหม่ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ในการสร้างวัด จำนวน 10 ไร่

วัดไชยพฤฒาราม หรือชาวบ้านโดยทั่วไปเรียกว่า วัดสัมปทวนใน ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2260 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 36 เมตร มีประวัติว่าสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช สมัยที่เป็นพระยาตาก ได้ยกทัพไปตีเมืองจันทบุรีได้ผ่านมาทางวัดนี้ จึงได้ทำการบูรณะ ซ่อมแซมวัด ก่อนที่เดินทัพต่อไปเมืองจันทบุรี
แต่ก็มีอีกเรื่องเล่าว่าหลังกรุงแตกราว พ.ศ. 2313 นายอยู่กับนายอินชักชวนชาวบ้านร่วมสร้างวัดขึ้นในหมู่บ้านสวนพริก ใช้เวลาสร้างประมาน 3 ปี สำเร็จราว พ.ศ. 2315 พระภิกษุอินได้แยกออกมาสร้างวัดสวนพริก (นอก) หรือวัดสัมปทวน (นอก) ริมฝั่งขวาของแม่น้ำบางปะกง

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการเป้า
* พระอธิการเจริญ
* พระมหาเทวิน
* พระอธิการนุช
* พระอธิการบุญธรรม ขนฺติธโร
* พระอธิการเทียนชัย โฆสธมฺโม
* พระอธิการกัณหา อภิวณฺโญ
* พระอธิการบุญนำ
* พระอธิการสมัย ธมฺมธโร
*พระครูสมุห์สมชาติ ขนฺติโก

อ้างอิง
วัดท่าไทร (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดท่าไทร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าทองใหม่ อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี มีเนื้อที่ประมาณ 35 ไร่

วัดท่าไทรตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2200 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2511 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 22 เมตร ยาว 32 เมตร ได้รับคัดเลือกและประกาศให้เป็นวัดพัฒนาตัวอย่างประจำปี 2533 จากกรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2533 และ ได้รับการคัดเลือกและประกาศให้เป็นอุทยานการศึกษาของจังหวัดสุราษฎร์ธานี เมื่อ พ.ศ. 2536 ได้รับพระะราชวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2546 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 40 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถมีหลังคาเป็นแบบทรงไทย 3 ชั้น มุงด้วยกระเบื้องเคลือบเงาสีเขียว ฉาบปูนทั้งด้านนอกและด้านใน รอบอุโบสถได้สร้างวิหารคด กว้าง 4 เมตร สูง 3 เมตร ก่อกำแพงด้วยอิฐ ฉาบปูนทั้งด้านนอกและด้านในรอบวิหารคตทั้ง 4 ด้าน รอบระเบียงวิหารคด เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปปางต่าง ๆ ขนาดหน้าตักกว้าง 32 นิ้ว จำนวน 36 องค์ อุโบสถ มีหน้าต่างข้างละ 5 ช่อง แกะสลักประดับด้วยมุข ทุกบาน ประตูด้านหน้า 2 ช่อง แกะสลักประดับมุข ประตูด้านหลัง 2 ช่อง แกะสลักประดับมุข พระประธานในอุโบสถ ทำจากทองเหลืองลงรักปิดทองหน้าตักกว้าง 58 นิ้ว สูง 79 นิ้ว มีพระพุทธรูปซึ่งแต่เดิมคือพระประธานประดิษฐานอยู่ด้านหน้าขององค์ปัจจุบัน เป็นพระพุทธรูปซึ่งสร้างด้วยศิลาแลง ลงร
ระธานประดิษฐานอยู่ด้านหน้าขององค์ปัจจุบัน เป็นพระพุทธรูปซึ่งสร้างด้วยศิลาแลง ลงรัก ปิดทอง กว้าง 48 นิ้ว สูง 68 นิ้ว
วัดมีเกจิอาจารย์คือ พระครูดิตถารามคณาศัย หรือ หลวงพ่อชม คุณาราโม มีรูปเหมือนเท่าขนาดองค์จริงของท่าน ประดิษฐานในมณฑปวัด

อ้างอิง
วัดพันท้ายนรสิงห์
วัดพันท้ายนรสิงห์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่หมู่ที่ 5 ในตำบลพันท้ายนรสิงห์ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดจำนวน 18 ไร่ 2 งาน 13 ตารางวา
วันพันท้ายนรสิงห์ตั้งวัดเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2525 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2527 ตามคำบอกเล่าของชาวบ้านต่อ ๆ กันมา เดิมเป็นพื้นที่ป่าไม่มีถนนสัญจรไปมาตามหลักฐานในสมัยนั้น โดยมีพระครูปลัดผล อินทสโร หรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่า หลวงปู่ผล เป็นเกจิอาจารย์ด้านเมตตา ได้สร้างอุโบสถมหาอุตด้านหน้าหันไปทิศตะวันตกทางเข้าออกทางเดียวกัน มีวิหารของหลวงปู่ผลและท่านพ่อพันท้ายนรสิงห์แม่สีนวล ต่อมาชาวบ้านได้หารือสร้างวิหารโดยเห็นว่าประชาชนนักเรียนนักศึกษาจะเดินทางไปศึกษาหาข้อมูลประวัติพันท้ายนรสิงห์และพระเจ้าเสือ ยากแก่การเดินทางจึงทำแผ่นจารึกติดไว้ ณ ผนังวิหารโดยสังเขปเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2527 โดยมี พลเอกอาทิตย์ กำลังเอก
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 ศาลาการเปรียญ โรงเรียนพระปริยัติธรรม วิหารท่านพ่อพันท้ายนรสิงห์ที่เป็นที่ตั้งของรูปปั้นพ่อพันท้ายนรสิงห์และแม่ศรีนวล ซึ่งหล่อด้วยโลหะตั้งประดิษฐานไว้บนศาลาจัตุรมุข และวิหารหลวงปู่ผล (อดีตเจ้าอาวาส)

รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูปลัดผล อินทสโร พ.ศ. 2524–2533
* พระอธิการกุ่น จิรกุโร พ.ศ. 2533–2539
* พระครูสาครพัฒนานุรักษ์ (ชาญศักดิ์ อุตตโม) พ.ศ. 2541–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดใหม่คลองตันประชาสรรค์
วัดใหม่คลองตันประชาสรรค์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองตัน อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 25 ไร่ 3 งาน มีพระสมุห์สุทิตย์ กตปุญฺโญ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
ประชาชนชาวบ้านในตำบลคลองตันได้มีจิตศรัทธาได้ร่วมกันบริจาคทรัพย์เป็นจำนวนเงิน 5 ล้านบาท เพื่อจัดซื้อสำหรับดำเนินการสร้างวัด เมื่อ พ.ศ. 2556 ในการดำเนินการขอสร้างวัด พระมงคลพัฒนาภรณ์ เจ้าคณะอำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร และเจ้าอาวาสวัดหลักสี่ราษฎร์สโมสร ผู้ขอสร้างวัดคือ พระครูสาครพิพัฒนาภรณ์ ดำเนินการขอสร้างวัด เมื่อ พ.ศ. 2559 สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ประกาศให้เป็นวัดที่ 98 ของ จังหวัดสมุทรสาคร ประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2559 ใช้ชื่อว่า "วัดใหม่คลองตันประชาสรรค์" ซึ่งสมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ (ช่วง วรปุญฺโญ) วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร ผู้ปฏิบัติหน้าที่แทนสมเด็จพระสังฆราช (ในขณะนั้น) ประทานชื่อ
ภายในวัดใหม่คลองตันประชาสรรค์มีความสงบร่มรื่น ประกอบด้วยต้นไม้หลากหลายชนิด ศาลาปฏิบัติธรรมและอาคารสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ มีวังมัจฉา ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ หลวงพ่อเงินเป็นพระพุทธรูปหินทราย อายุมากกว่า 200 ปี ขนาดหน้าตักกว้าง 19 นิ้ว ประดิษฐาน ณ ศาลาปฏิบัติธรรม หลวงพ่อเศรษฐีทันใจเป็นพระพุทธรูปเนื้อทองเหลือง ขนาดหน้าตักกว้าง 100 นิ้ว สูง 160 นิ้ว เป็นพระประธานในศาลาปฏิบัติธรรม และหลวงพ่อทองเป็นพระพุทธรูปหินทราย อายุมากกว่า 200 ปี ขนาดหน้าตักกว้าง 19 นิ้ว ประดิษฐาน ณ ศาลาปฏิบัติธรรม

อ้างอิง
วัดไร่ไทรทอง (จังหวัดสมุทรสาคร)
วัดไร่ไทรทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 1 ในตำบลนาโคก อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 6 ไร่ 3 งาน ทิศเหนือ ติดกับสะพานข้ามคลองสุนัขหอน ทิศตะวันออก ติดคลองรำราง ทิศตะวันตก ติดถนนเข้าหมู่บ้าน ทิศใต้ ติดบ่อปลาเอกชน
วัดไร่ไทรทอง แต่เดิมเป็นที่พักสงฆ์ก่อสร้างเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2556 การก่อสร้างเดิม มีกุฏิมุงจากหลังเดียว ต่อมาได้สร้างกุฏิขึ้นมาใหม่ สร้างโรงครัว และวิหาร ต่อมาได้ยกขึ้นเป็นวัด เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2557 ผู้ขออนุญาตให้สร้างวัดคือ พระอมร สิริธโร และแต่งตั้งพระครูสาครพิพัฒนโสภณ วุดนาโคก มารักษาการเจ้าอาวาส และต่อมาได้แต่งตั้งพระปลัดรงคพันธ์ ธมฺมธีโร มาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสจนถึงปัจจุบัน ปูชนียวัตถุที่สำคัญของวัด คือ หลวงพ่อใหญ่

รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูสาครพิพัฒนโสภณ วุดนาโคก รักษาการเจ้าอาวาส
* พระปลัดรงคพันธ์ ธมฺมธีโร

อ้างอิง
วัดหัวถนน (จังหวัดนครปฐม)
วัดหัวถนน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนพุทรา อำเภอดอนตูม จังหวัดนครปฐม พื้นที่วัดมีเนื้อที่ 12 ไร่ 1 งาน 64 ตารางวา
แต่เดิมนั้นชาวบ้านในละแวกนี้หากต้องทำบุญต้องไปทำบุญกันที่วัดทุ่งผักกูดและวัดดอนพุทรา ซึ่งเป็นไปด้วยความยากลำบาก และมีระยะทางไกล จนเมื่อหลวงตาหมูซึ่งเป็นพระธุดงค์มาจาก จังหวัดนครสวรรค์ ร่วมกับชาวบ้านหัวถนนและชาวบ้านดอนแกะแระ ได้สร้างที่พักสงฆ์ขึ้นมาในบริเวณที่สาธารณะ ช่วยกันขุดตอไม้สร้างเป็นที่พักสงฆ์ จนสำเร็จในวันเสาร์ที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2514 ต่อมาชาวบ้านได้นิมนต์ พระปลัดปลิว มาดูแลรักษาสำนักสงฆ์ จนได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาส และได้ซื้อที่ดินของนายขัน กำมา นายเอก เตี๊ยตาช้าง และนายลัพ ศรีคช ต่อมา พ.ศ. 2522 นายพล อ่ำเงิน ได้ขออนุญาตสร้างวัดต่อคณะสงฆ์ตามลำดับชั้น

วัดหัวถนนตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2522
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถเริ่มวางศิลาฤกษ์ก่อสร้างอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2532 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา กำหนดเขตกว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร เมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2532 และแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2550 ศาลา กุฏิสงฆ์ ห้องสุขา โรงครัว

รายนามเจ้าอาวาส
* พระปลัดปลิว ปภสฺสโร พ.ศ. 2529
* พระคอน กิตฺติธมฺโม (หลวงตาคอน) รักษาการเจ้าอาวาส พ.ศ. 2529–2531
* พระอธิการวร วรธมฺโม (อาจารย์ชิน) พ.ศ. 2531–2537 (ลาออกจากตำแหน่ง)
* พระครูวิถีธรรมประวรรต พ.ศ. 2537–

อ้างอิง
วัดผาสุการาม (จังหวัดนครปฐม)
วัดผาสุการาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำท่าจีน เลขที่ 102 หมู่ที่ 2 ในตำบลบางไทรป่า อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีพื้นที่ตั้งวัดเนื้อที่ 30 ไร่ 1 งาน 86 ตารางวา

วัดผาสุการามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2489 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2490 ชาวบ้านเรียกว่า วัดใหม่ คู่กับวัดเก่า หรือวัดชุมนุมศรัทธาซึ่งตั้งอยู่ใกล้กัน มีเจ้าอาวาสรูปแรกคือ พระครูสังฆรักษ์ สังวาลย์ ส่วนเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระครูผาสุกกิจจาภรณ์ (สัมพันธ์ ผลธมฺโม)

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ วิหารหลวงพ่อสด และปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระบรมสารีริกธาตุ
รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูสังฆรักษ์ สังวาลย์ พ.ศ. 2490–2509 
* พระอาจารย์สมหวัง
* พระอาจารย์สืบ
* พระอาจารย์สิน
* พระครูผาสุกกิจจาภรณ์ (สัมพันธ์ ผลธมฺโม) พ.ศ. 2534–

อ้างอิง
LUSS
ลัส (LUSS) เป็นวงดนตรีไทยประเภทดูโอที่ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2561 ซึ่งมีสมาชิกประกอบด้วย เบน ศิรสิทธิ์ ตั้งบุญดวงจิตต์ และ ปั้น นลพรรณ อัมพุช อดีตสมาชิกวงเจลลีร็อกเกต
ผลงาน
ซิงเกิล
{| class="wikitable"
|+
!ปี
!ชื่อเพลง
!อัลบั้ม
!หมายเหตุ
|-
| rowspan="2" |2561
|Trippin'
|ONE FOR THE ROAD
|
|-
|FOOL
|ONE FOR THE ROAD
|
|-
| rowspan="2" |2562
|Ride or die
|ONE FOR THE ROAD
|
|-
|โต๊ะเดิม
|ONE FOR THE ROAD
|
|-
| rowspan="2" |2563
|ยังคิดอยู่ (can't quit you) 
| 
|
|-
|กักใจ
| 
|
|-
| rowspan="4" |2564
|247
| 
|
|-
|หยอกหยอก
| 
|
|-
|KUNG FU
| 
|
|-
|Locker
| 
|
|-
| rowspan="4" |2565
|อิ๊บอยู่ (Fingers Crossed) 
| 
|
|-
|ขี้แง (Loser)
| 
|
|-
|Tutor
| 
|
|-
|While We're Young
| 
|
|-
| rowspan="4" |2566
|ไข่พะโล้ (Kaipalo)
|Is there anything on the Moon?
|
|-
|หมอนข้าง
|Is there anything on the Moon?
|
|-
|L
ere anything on the Moon?
|
|-
|หมอนข้าง
|Is there anything on the Moon?
|
|-
|Lonely (Extrovert?)
|Is there anything on the Moon?
|
|-
|เพื่อนคนโปรด (Crush)
|Is there anything on the Moon?
|
|-
| rowspan="5" |2567
|เตลิด (sucker)
|Is there anything on the Moon?
|
|-
|howyoulie.
|Is there anything on the Moon?
|ศิลปินรับเชิญ ธันวา เกตุสุวรรณ (HYE)
|-
|Pao Ying Chub!
|Is there anything on the Moon?
|ศิลปินรับเชิญ ตะวันวาด วนวิทย์ (TangBadVoice)
|-
|Pao Ying Chub! drinkin' (with Mori Caliope)
|Is there anything on the Moon?
|ศิลปินรับเชิญ Mori Caliope
|-
|Pao Ying Chub! Amats (with PLAYERTWO)
|Is there anything on the Moon?
|ศิลปินรับเชิญ PLAYE
สตูดิโออัลบั้ม
{| class="wikitable"
! style="width:12em;" | ชื่ออัลบั้ม 
! รายละเอียด 
! รายชื่อเพลง
|-
! ONE FOR THE ROAD
|
* วางจำหน่าย: 15 พฤศจิกายน 2562
* ค่าย: เวย์เฟอร์ เรคคอร์ด
* รูปแบบ: ซีดี, ดิจิทัลดาวน์โหลด, สตรีมมิง
| รายชื่อเพลง
# Trippin'
# Ride or Die
# โต๊ะเดิม
# Sake
# Fool
# I'm Good
# My favourite
|-
! Is there anything on the Moon?
|
* วางจำหน่าย: 20 กันยายน 2567
* ค่าย: เวย์เฟอร์ เรคคอร์ด
* รูปแบบ: ซีดี, ดิจิทัลดาวน์โหลด, สตรีมมิง
| รายชื่อเพลง
# interlude - is there anything on the moon?
# ไข่พะโล้ (Kaipalo)
# หมอนข้าง
# Lonely (Extrovert?)
# เพื่อนคนโปรด (Crush)
# เตลิด (sucker)
# Pao Ying Chub!
# เจ้ากระต่ายน้อย (Tale o
เพื่อนคนโปรด (Crush)
# เตลิด (sucker)
# Pao Ying Chub!
# เจ้ากระต่ายน้อย (Tale of the bunny)
# howyoulie.
# Gachapon
# Ticket to the Moon
# bluebutterfly
# Pao Ying Chub! drinkin' (with Mori Caliope)
# Pao Ying Chub! Amats (with PLAYERTWO)
|-
|}
EP
{| class="wikitable"
! style="width:12em;" | ชื่ออัลบั้ม 
! รายละเอียด 
! รายชื่อเพลง
|-
! dinosaur slayerr
|
* วางจำหน่าย: 28 สิงหาคม 2568
* ค่าย: XOXO Entertainment
* รูปแบบ: ดิจิทัลดาวน์โหลด, สตรีมมิง
| รายชื่อเพลง
# boohOO
# So Sticky,
# Dinosaur Slayerr
# Psychic
# Sailor Moon Shit
|-
|}

อ้างอิง
หอสมุดแห่งชาติคอซอวอ
หอสมุดแห่งชาติคอซอวอ ( ; ; National Library of Kosovo) เป็นสถาบันด้านหอสมุดระดับสูงสุดของประเทศคอซอวอ ตั้งอยู่ในนครพริสตีนา หอสมุดมีการเปลี่ยนชื่อของหอสมุดมาตลอดนับตั้งแต่การก่อตั้ง ขึ้นอยู่กับสภาวะทางการเมืองของคอซอวอในเวลานั้น โดยชื่อแรกที่ตั้งคือหอสมุดภูมิภาคจังหวัดปกครองตนเองอคอซอวอ (Regional Library of Autonomous Province of Kosovo) ส่วนชื่อที่ใช้ในปัจจุบันนั้นเริ่มใช้มาตั้งแต่ปี 2014
อาคารหลังปัจจุบันของหอสมุดเริ่มก่อสร้างในวันที่ 25 พฤศจิกายน 1982 ผลงานออกแบบของอันดริยา มุตญากอวิช (Andrija Mutnjaković) สถาปนิกชาวโครแอต มีพื้นที่ 16,500 ตารางเมตร ประดับด้วยหน้าต่างเซนิธ (zenith windows) มีโดมจำนวน 99 โดมที่มีขนาดต่างกัน ภายนอกคลุมด้วยโครงสร้างโลหะรูปตาข่ายจับปลา แต่ละส่วนของการตกแต่งหอสมุดล้วนมีความหมายเชิงสัญรูปในตัว อาคารหอสมุดประกอบด้วยห้องอ่านหนังสือสองห้อง ความจุ 300 และ 100 ที่นั่ง, ห้องอัฒจันทร์ขนาด 150 ที่นั่ง และหอประชุมขนาด 75 ที่นั่ง นอกจากนี้ยังมีชั้นใต้ดินสองชั้นที่เป็นที่เก็บรักษาหนังสือและของสะสมของหอสมุดบางส่วน ซึ่งไม่เปิดให้บุคคลภายนอกเข้าชม

หมายเหตุ

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
*Biblioteka Kombëtare e Kosovës "Pjetër Bogdani"
*Biblioteka "HIVZI SULEJMANI"
*Akademia e Shkancave dhe Arteve te Kosoves
*The International Federation of Library Associations and Institutions
วัดท่าคก
วัดท่าคก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงคาน อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 2 ไร่ 3 งาน และเป็นที่ธรณีสงฆ์ เนื้อที่ 2 งาน ตั้งอยู่ด้านทิศเหนือของวัด ที่ธรณีสงฆ์ทิศเหนือติดแม่น้ำโขง ทิศใต้ติดถนนชายโขง หรือเรียกขานในนามแหล่งท่องเที่ยวว่า "ถนนคนเดิน" เป็นที่โล่งไว้จัดกิจกรรมของส่วนรวมเป็นครั้งคราวและให้นักท่องเที่ยวได้ใช้เป็นสถานที่พักผ่อนชมวิวริมน้ำโขงได้สวยงาม โดยไม่ให้มีผู้ค้าจำหน่ายสินค้า ทั้งนี้แต่เดิมที่ตั้งวัดและที่ธรณีสงฆ์เป็นพื้นที่ติดต่อเป็นผืนเดียวกัน ซึ่งเมื่อ พ.ศ. 2484 มีการย้ายที่ตั้งที่ว่าการอำเภอเชียงคานขึ้นใหม่ที่เห็นอยู่ในปัจจุบัน จึงมีการตัดถนนชายโขงผ่านที่ดินวัด ทำให้ที่ดินวัดถูกแบ่
ใหม่ที่เห็นอยู่ในปัจจุบัน จึงมีการตัดถนนชายโขงผ่านที่ดินวัด ทำให้ที่ดินวัดถูกแบ่งออกเป็น 2 แปลงดังกล่าว
วัดท่าคกตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2395 เดิมตั้งอยู่ริมแม่น้ำโขง ซึ่งเป็นคุ้มวังน้ำวน ภาษาท้องถิ่นเรียกว่า "คก" จึงตั้งชื่อวัดว่า "วัดท่าคก" เล่ากันว่าบิดาของพระยาศรีอัคฮาด และชาวบ้านช่วยกันสร้างวัดขึ้น ด้วยป้องกันกลอุบายของฝรั่งเศสที่คิดจะมาเช่าผืนแผ่นดินสยามไว้เก็บสินค้าเพื่อไม่ให้รุกล้ำพื้นที่เข้ามา จึงได้สร้างวัดท่าคกกันพื้นที่เอาไว้ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2410 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 7 เมตร ยาว 13.60 เมตร ในสมัยพระศรีอัคฮาด (สีทา) ซึ่งเป็นเจ้าเมืองเชียงคานในสมัยนั้น พร้อมทั้งผูกพัทธสีมา
อุโบสถ (สิม) ยังคงมีสภาพดีและยังมีการใช้งานอยู่ เนื่องจากได้รับการดูแลรักษามาโดยตลอด ปัจจุบันได้มีการก่อแท่นปูนปูกระเบื้องสูงประมาณ 15 เซนติเมตร อยู่บริเวณด้านหน้าพระประธานในห้องโถงกลางของอาคารสิม เพื่อให้เป็นพื้นที่เฉพาะของพระภิกษุสงฆ์และป้องกันไม่ให้ฆราวาสขึ้นไปบนนั้นโดยเฉพาะผู้หญิง เนื่องจากชาวบ้านเชื่อว่าหากผู้หญิงเข้าไปในพื้นที่บริเวณบือสิม อาจจะไม่เป็นมงคลและเกิดสิ่งไม่ดีขึ้นได้ ส่วนด้านนอกอาคารสิมได้มีการติดตั้งระฆังแขวนไว้โดยรอบ
เมื่อ พ.ศ. 2563 พบว่าอุโบสถทาสีใหม่ โดยใช้สีหลักเป็นสีเหลือง ทอง เขียว แดง และสีน้ำเงิน บริเวณด้านขวามือของประตูทางเข้าสิมติดป้ายประวัติวัดท่าคก ภายในอุโบสถเป็นที่ประดิษฐานพระประธาน ปางมารวิชัย ศิลปะปูนปั้นล้านช้าง บนเพดานของอุโบสถทำเป็นรูปพานรัฐธรรมนูญสีเหลืองบนพื้นสีฟ้า ล้อมรอบด้วยลายกระหนกและดอกไม้กลม โดยอยู่คู่กับเพดานรูปธรรมจักร
เมื่อ พ.ศ. 2565 มีการบูรณะอุโบสถในส่วนที่ชำรุดสำคัญ ได้แก่ เปลี่ยนกระเบื้องมุงหลังคา เครื่องลำยองหลังคา ซ่อมแซมผนัง พื้น และปรับปรุงระบบไฟฟ้า โดยการควบคุมดูแลของกรมศิลปากร สำนักงานศิลปากรที่ 8 ขอนแก่น และใช้งบประมาณของวัดท่าคกทั้งจำนวน 3,190,000 บาท ผู้รับจ้างบูรณะคือ บริษัท อาร์ต แอ็นทีค คอนสตรัคชั่น จำกัด เริ่มงานตามสัญญาจ้างตั้งแต่วันที่ 3 กรกฎาคม 2565 - 14 มีนาคม 2566
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์พา
* พระอาจารย์ดี
* พระอาจารย์สาย
* พรไหล
* พระบุญมี
* พระศรีจันทร์ วิลาโภ
* พระสายใจ อคฺคปุญฺโญ
* พระคำมี คมฺภีโร
* พระมหาเมฆ ญาณพุทฺโธ พ.ศ. 2515–2527
* พระเสถียร สุธีโร พ.ศ. 2528–2533
* พระบุญมี พ.ศ.2534-2535
* พระธีรพันธ์ สนฺติธมฺโม พ.ศ. 2536-2545
* พระสมยศ ธมฺมสรโณ (พระน้อย) พ.ศ.2546-ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดท่าแค (จังหวัดลพบุรี)
วัดท่าแค เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าแค อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี

วัดท่าแคสร้างเมื่อ พ.ศ. 2357 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2515 ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519 ได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 16 กรกฏาคม พ.ศ. 2535 โบราณสถานได้รับการบูรณะแล้วเมื่อปีงบประมาณ 2562
วัดมีโบราณสถานที่สำคัญ คือ หอไตรสมัยรัตนโกสินทร์ใต้ถุนยกสูงโล่ง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2466 เป็นอาคารไม้ทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสชั้นเดียว ใต้ถุนยกสูงโล่ง หลังคาทำเป็นจัตุรมุขซ้อนลดหลั่นกัน 3 ชั้น หน้าจั่วประดับไม้ฉลุรองรับหลังคา มุงด้วยกระเบื้องว่าว ปูนปั้นทับสันเป็นบางส่วน และหลังคาปีกนกเทลาดต่อเนื่องกันโดยตลอดประดับหลังคา มีปั้นลมและเชิงชายด้วยเสาไม้กลึง และลายฉลุเครือเถา พื้นอาคารชั้นบนปูไม้กระดานตีชนตลอดแนว ประตูบานเฟี้ยมบริเวณฝาผนังห้องเก็บพระไตรปิฎก ส่วนล่างของบานประตูเป็นไม้แกะสลักภาพต้นไม้ กระถางแจกันดอกไม้และรูปสัตว์ ส่วนบนของบานประตูกรุด้วยกระจก ช่องลมทำฉลุไม้โดยรอบ รอบอาคารบริเวณระเบียงทำเป็นเสากลมมีราวระเบียงและลูกกรงไม้ เสาระหว่างระเบียงประ
ศาลาการเปรียญไม้ขนาดใหญ่ที่อยู่ใกล้หอไตร ซึ่งสร้างขึ้นโดยมีลวดลายคล้ายกันเพียงแต่มีรายละเอียดน้อยกว่า ศาลาการเปรียญหลังนั้นได้ระบุศักราชที่สร้างไว้เมื่อ พ.ศ. 2475

อ้างอิง
วัดท่าคกเรือ
วัดท่าคกเรือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าบ่อ อำเภอท่าบ่อ จังหวัดหนองคาย มีเนื้อที่ 5 ไร่ 81 ตารางวา
วัดท่าคกเรือสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2120 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2310 ครั้งที่ 2 เมื่อ พ.ศ. 2534 บริเวณที่ตั้งวัดเป็นคุ้งแม่น้ำโขง น้ำนิ่ง สามารถจอดเรือได้สะดวก เรือสินค้าจากหลวงพระบาง เวียงจันทน์ นครพนม มักมาจอดแวะพักะพักซื้อขายสินค้ากันบริเวณนี้ พ.ศ. 2438 บ้านท่าบ่อได้ยกฐานะขึ้นเป็นเมืองท่าบ่อ มีพระกุประดิษฐ์บดี (ชาลี) ดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการเมืองท่าบ่อ ท่านได้สร้างบ้านแปงเมือง ทั้งยังปฏิสังขรณ์บูรณะซ่อมแซมวัดท่าคกเรือ สันนิษฐานว่าหลวงพ่อพระเจ้าทองแสน ท่านได้อัญเชิญมาจากอาณาจักรล้านช้าง ซึ่งได้ประดิษฐานอยู่ที่วัดท่าคกเรือสืบต่อมา
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระเจ้าทองแสน ซึ่งกรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณวัตถุ พระพุทธรูปสร้างด้วยสำริด ศิลปะล้านช้าง อายุราวพุทธศตวรรษที่ 23–24 หน้าตักกว้าง 87 เซนติเมตร (34 นิ้ว) สูง 213 เซนติเมตร องค์พระสูง 130 เซนติเมตร (51 นิ้ว) และฐานองค์พระกว้าง 89.4 เซนติเมตร ที่ฐานมีจารึกอักษรธรรมอีสาน 2 บรรทัด องค์พระสามารถถอดแยกออกจากฐานพระแท่นได้ เช่นเดียวพระรัศมีที่ทำเป็นดอกบัวตูมประดับแก้ว เพชร พลอย ก็สามารถถอดออกได้ ประดิษฐานอยู่ในอุโบสถ นอกจากนี้ภายในวัดยังเป็นสถานที่บรรจุอัฐิอดีตเจ้าเมืองท่าบ่อ

อ้างอิง
วัดพิจิตรสังฆาราม
วัดพิจิตรสังฆาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโนนยาง อำเภอหนองสูง จังหวัดมุกดาหาร

วัดพิจิตรสังฆารามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2464 โดยพระเหรีญญู เจ้าไชยมาส เจ้าราชรินทร นายติว พร้อมด้วยชาวบ้านร่วมกันสร้าง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2483 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2538 โรงธรรมหรือหอแจกหลังแรกสร้างเมื่อ พ.ศ. 2469 หลังปัจจุบันบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2500 กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดิน โบราณสถาน วัดพิจิตรสังฆาราม มีพื้นที่โบราณสถาน 2 งาน 44 ตารางวา ประกาศ ณ วันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564
วัดพิจิตรสังฆารามมี ธรรมาสน์เสาเดียว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2473 ประดิษฐานอยู่ในหอแจก เป็นธรรมาสน์ที่สร้างขึ้นให้ตั้งอยู่บนเสาไม้หนึ่งต้น คันทวยแกะสลักเป็นรูปพญานาคสี่ตัว วางไว้สี่ทิศ ชั้นธรรมาสน์ห้องสี่หลี่ยมจัตุรัส มีหน้าต่างสามบาน บานประตูหนึ่งบานมีลักษณะคล้ายหน้าต่าง หลังคาธรรมาสน์ สร้างเป็นเก๋งห้าชั้น ลดหลั่นขึ้นไปถึงยอดสูงสุด

อ้างอิง
ลวิวโมทอาร์ต
เทศการ ลวิวโมทอาร์ต ( ) เป็นเทศกาลดนตรีคลาสสิกระดับนานาชาติประจำปีที่จัดขึ้นในเมืองลวิว และโบรดีและบริเวณโดยรอบในยูเครน เทศกาลได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ฟรันทซ์ ซาเวอร์ ว็อล์ฟกัง โมทซาร์ท บุตรชายของว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท ซึ่งอาศัยอยู่ในเมืองลวิวระหว่างปี 1808 ถึง 1838 
อ้างอิง
วัดราโมเช
วัดราโมเช หรือ ราโมเชเกินปา ( , [ràmot͡ɕʰe kø̃̀pa]) หรือ เสี่ยวเจาซื่อ ( ) เป็นวัดแห่งหนึ่งที่อยู่ในเมืองลาซ่า ทิเบต มักจะถูกเรียกรวมกับวัดโชคังซึ่งมีอีกชื่อเรียกว่าต้าเจาซื่อ (大昭寺) ว่าเป็น "สองเจาแห่งลาซ่า" (拉萨二昭)

วัดราโมเชสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 641 (ปีวัวเหล็กตามปฏิทินทิเบต) ตามตำนานเล่าว่า วัดสร้างขึ้นโดยเจ้าหญิงเหวินเฉิง ในปี ค.ศ. 1962 ได้ขึ้นทะเบียนโดยหน่วยอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญในเขตปกครองตนเอง และในปี ค.ศ. 2001 ก็ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นหน่วยอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญแห่งชาติ
วัดแห่งนี้ได้รับการยกย่องให้เป็นวัดที่สำคัญที่สุดในลาซ่ารองจากวัดโชคัง วัดราโมเชตั้งอยู่ทางเหนือของลาซ่า ทางตะวันออกของพระราชวังโปตาลา และทางเหนือของวัดโชคัง พื้นที่วัดรวมกว่า 4,000 ตารางเมตร
ถือกันว่าวัดราโมเชเป็นวัดพี่น้องของวัดโชคัง ทั้งสองวัดสร้างขึ้นในระยะเวลาไล่เลี่ยกัน ตามธรรมเนียมเชื่อว่าราโมเชสร้างขึ้นเพื่อประดิษฐานพระพุทธรูปโชโพรินโปเชที่ซึ่งเป็นที่สักการะยิ่งของชาวทิเบต ต่อมาหลังย้ายพระพุทธรูปโชโพรินโปเชไปประดิษฐานที่วัดโชคังแล้ว ที่ราโมเชได้อัญเชิญพระพุทธรูป โชโพมีเกยอโตเจ ซึ่งเป็นพระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์ ว่ากันว่าแสดงพระโคตมพุทธเจ้าขณะมีพระชนมายุ 8 พรรษา สร้างขึ้นโดยพระวิศวกรรม และอัญเชิญมายังทิเบตโดยราชินี Bhrikuti แห่งเนปาล อย่างไรก็ตาม พุทธประติมานี้เสียหายอย่างหนักหลังถูกยุวชนแดงเข้าโจมตีในสมัยการปฏิวัติวัฒนธรรม

อ้างอิง
ตำหรับสายเยาวภา
ตำหรับสายเยาวภา เป็นตำราอาหารที่เป็นการรวบรวมตํารับอาหารส่วนพระองค์ของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเยาวภาพงศ์สนิท ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2478 โดยสายปัญญาสมาคม เพื่อเป็นหนังสือแจกในงานพระราชทานเพลิงศพพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเยาวภาพงศ์สนิท
พระยาสีหศักดิ์สนิทวงศ์และหม่อมราชวงศ์เตื้อง สนิทวงศ์ มีความประสงค์ที่จะจัดพิมพ์หนังสือแจกในงานพระราชทานเพลิงศพพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเยาวภาพงศ์สนิท จึงได้ชักชวนพระประยูรญาติและข้าหลวงในพระองค์ เลือกเฟ้นเขียนตำราปรุงอาหาร โดยมีหม่อมราชวงศ์เตื้อง สนิทวงศ์ เป็นผู้รวบรวม และหม่อมหลวงติ๋ว ชลมารคพิจารณ์ กับคุณหญิงติ๊ สีหศักดิ์สนิทวงศ์ ช่วยหม่อมราชวงศ์เตื้อง สนิทวงศ์ คัดแยกหมวดหมู่กับข้าว และช่วยเขียนคำอธิบายวิธีการฝีมือในการจัดปรุงอาหาร หม่อมราชวงศ์ดัน สนิทวงศ์ ช่วยเขียนคำอธิบายคุณสมบัติของวัตถุที่ประกอบอาหารทางเทคนิคโดยละเอียด
ต่อมาสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาชัยนาทนเรนทร พระอนุชา ได้ประทานลิขสิทธิ์ของตำราเล่มนี้แก่หม่อมราชวงศ์เตื้อง สนิทวงศ์ อาจารย์ใหญ่คนแรกของโรงเรียนสายปัญญา และเป็นธิดาของพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสายสนิทวงศ์ ภายหลังมีการตีพิมพ์ซ้ำเมื่อ พ.ศ. 2482, พ.ศ. 2494 จนถึง พ.ศ. 2514
เนื้อหาอาจแบ่งได้กว้าง ๆ เป็น 2 กลุ่ม คือ ตํารับอาหารของพระองค์เจ้าเยาวภาพงศ์สนิท ที่ได้รับอิทธิพลจากอาหารฝรั่งและอาหารจีน แต่ทรงดัดแปลงให้เป็นไทย เช่น ซูปผักโหมหรือซุปผักโขม ซุปสาคู และแกงจืดจากผลไม้ไทย เป็นต้น อีกกลุ่มเนื้อหา คือ ตํารับอาหารในสายราชสกุลสนิทวงศ์และผู้ใกล้ชิด สูตรอาหารเช่น อาหารฝรั่งที่มักมีวิธีการทำไม่ซับซ้อน และอาหารไทยบางตำรับที่ลดความซับซ้อนลง มีหลายตํารับที่คิดค้นหรือดัดแปลงขึ้นใหม่ รวมทั้งตั้งชื่อใหม่ด้วย เช่น "แกงตูมี้" และ "ไข่ฟูใจน้อย" เป็นต้น ตํารับในส่วนที่เป็นของสมาชิกในราชสกุลสนิทวงศ์นั้น มีทั้งที่เป็นตํารับของเจ้านายและราชสกุลฝ่ายชาย เช่น พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสายสนิทวงศ์ หม่อมราชวงศ์สุวพันธุ์ สนิทวงศ์ ในขณะที
เช่น พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสายสนิทวงศ์ หม่อมราชวงศ์สุวพันธุ์ สนิทวงศ์ ในขณะที่ตํารับอาหารส่วนใหญ่เป็นตํารับที่ตกทอดมายังสายของสะใภ้ในราชสกุล
วัดดอนชัย (จังหวัดชุมพร)
วัดดอนชัย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพ้อแดง อำเภอหลังสวน จังหวัดชุมพร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 13 ไร่ 4 งาน

วัดดอนชัยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2369 เดิมชื่อว่า วัดดอนยาง ไม่ปรากฏนามผู้สร้างและผู้บริจาคที่ดินวัด ได้รับการพัฒนาและบูรณะมาโดยตลอด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2501 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2553
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 13 หลัง กุฎิเจ้าอาวาสซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น หลังคาทรงปั้นหยาใต้ถุนสูง ฝาทำด้วยไม้ เจาะช่องหน้าต่าง บานหน้าต่างเป็นบานประกบ หน้าอาคารมีบันไดทางขึ้น ต่อกับส่วนระเบียงที่มีซี่กรงฉลุ เป็นช่อง เหนือซี่กรงระเบียง เป็นตารางโปร่งจนถึงส่วนหลังคา บริเวณมุขยื่น ส่วนหลังคามีช่องแสงทำด้วยไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง ฌาปนสถาน หอระฆัง และโรงครัว ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถ ปางสมาธิ พระพุทธรูปอีก 8 องค์ แบ่งเป็นปางห้ามญาติ ปางรำพึง และปางอุ้มบาตร นอกจากนั้นยังมีเรือมะเขือยำอายุกว่า 100 ปี เมื่อคราวพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสหลั
ือยำอายุกว่า 100 ปี เมื่อคราวพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสหลังสวน เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2432 เรือนี้เป็นเรือนำเสด็จ
รายนามเจ้าอาวาส
* พระไพ
* พระหยด
* พระสมห์มี
* พระทอง
* พระเพชร
* พระครูธรรมรักจิตคุณ 
* พระอธิการไชยวัฒน์ พ.ศ. 2528–2534
* พระชนะ สุจิณฺโณ พ.ศ. 2534–
* พระสมุทัย

อ้างอิง
วัดจาซีลวินโป
วัดจาซีลวินโป ( ) หรือ วัดจาสือหลุนปู้ (扎什伦布寺) หรือ วัดจี๋เสียงซวีหมี (吉祥须弥寺) เป็นis an historically and culturally important วัดที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่ซีกาเจ เมืองใหญ่สุดอันดับสองของทิเบต ก่อตั้งใน ค.ศ. 1447 โดยทะไลลามะ องค์ที่หนึ่ง เป็นที่พักตามธรรมเนียมของแป็นเช็นลามะ

วัดนี้ถูกปล้มสะดมใน ค.ศ. 1791 เมื่ออาณาจักรโกรข่าเข้ารุกรานทิเบตและยึดเมืองซีกาเจ กองทัพทิเบตและจีนร่วมกันขับไล่พวกเขาให้ถอยกลับไปไกลถึงเขตชานเมืองกาฐมาณฑุ ซึ่งเป็นพื้นที่ที่พวกเขาถูกบังคับให้ตกลงที่จะรักษาสันติภาพในอนาคต จ่ายบรรณาการทุกห้าปี และคืนสิ่งที่ปล้นมาจากวัดจาซีลวินโป
วัดนี้เป็นที่พักของแป็นเช็นลามะตั้งแต่รุ่นที่สี่เป็นต้นมา มักเรียกรวมกับสามวัดใหญ่ในลาซ่าคือวัดกันแต็น วัดเซรา วัดแจปุง ว่าเป็น "สี่วัดใหญ่" และยังเรียกรวมพร้อมกับวัดกูปุม (塔尔寺) ในมณฑลชิงไห่ และวัดลาจัง (拉卜楞寺) ในมณฑลกานซู่ ว่าเป็น "หกวัดใหญ่" แห่งนิกายเกลุก
แม้ว่าอาคารสองในสามถูกทำลายในช่วงการปฏิวัติวัฒนธรรม อาคารเหล่านี้โดยหลักเป็นที่จำพรรษาของพระสงฆ์ 4,000 รูป ใน ค.ศ. 1966 ยุวชนแดงนำกลุ่มคนไปทำลายรูปปั้น เผาคัมภีร์ และเปิดสถูปบรรจุพระอัฐิของแป็นเช็นลามะที่ 5 ถึง 9 แล้วโยนลงในแม่น้ำ คนท้องถิ่นยังคงรักษาส่วนที่เหลือบางส่วนไว้ได้ และใน ค.ศ. 1985 แป็นเช็นลามะที่ 10 เชอกยี แกยแช็นเริ่มสร้างสถูปใหม่เพื่อบรรบุอัฐิและอุทิศผู้ดำรงตำแหน่งคนก่อนหน้า ในที่สุดก็ได้รับการถวายเมื่อวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 1989 เพียงหกวันก่อนที่ท่านจะสิ้นพระชนม์ด้วยวัย 51 ปี ณ วัดจาซีลวินโป "ราวกับว่าท่านกำลังตรัสว่าบัดนี้ท่านได้พักผ่อนแล้ว"

ภาพ
File:Tashilhunpo.JPG|มุมมองของวัด
File:Tashilhunpo Monastery, Shigatse.jpg|วัดในอีกมุม
File:Tashilhunpo Thanka Wall.jpg|กำแพงทางกาที่มองเห็นวัด
File:Two novice monks. Tashilhunpo, 1993.jpg|พระภิกษุสามเณรสองรูปใน ค.ศ. 1993
File:Monks hurrying to services, Tashilhunpo.JPG|พระสงฆ์เร่งรีบไปประกอบพิธีใน ค.ศ. 1993
File:BL Add.Or.3016, f. 2.png|วัดจาซีลวินโปประมาณ ค.ศ. 1857

อ้างอิง
ข้อมูล
* Chapman, Spencer F. (1940). Lhasa: The Holy City. Readers Union Ltd., London.
* Das, Sarat Chandra. Lhasa and Central Tibet. (1802). Reprint: Mehra Offset Press, Delhi (1988).
* Das, Sarat Chandra. Lhasa and Central Tibet. (1902). Edited by W. W. Rockhill. Reprint: Mehra Offset Press, Delhi (1988), pp. 40, 43 ff., 69, 114, 117, 149, 237; illustration opposite p. 50.
* Dorje, Gyurme. (1999) Tibet handbook: with Bhutan, 2nd Edition. Footprint Travel Guides. , .
* Dowman, Keith. 1988. The Power-places of Central Tibet: The Pilgrim's Guide. Routledge & Kegan Paul, London and New York. 
* Richardson, Hugh E. Tibet & its History. Second Ed
Paul, London and New York. 
* Richardson, Hugh E. Tibet & its History. Second Edition, Revised and Updated. (1984). Shambhala Publications, Boston Mass. .
* Sun, Shuyun (2008). A Year in Tibet. HarperCollins Publishers, London. .
แหล่งข้อมูลอื่น

* Website of the Tashi Lhunpo Monastery in Bylakuppe
* Life on the Tibetan Plateau Tashi Lhunpo Monastery
* Le Tibet par la G219: bouddhisme, monastères et temples tibétains Photos made in 2012 (text in French).
* Grand Monastery of Tashi-Lhunpo 1902, Perry–Castañeda Library Map Collection, University of Texas, Austin
* Tashi Lhunpo Monastery UK Trust, a charity based in Salisbury, set up in 2003 to support the work of the monastery in exile
วัดตะเคียนงาม (จังหวัดระยอง)
วัดตะเคียนงาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากน้ำกระแส อำเภอแกลง จังหวัดระยอง
วัดตะเคียนงามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2409 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2449 ภายในวัดมีต้นตะเคียนที่ได้รับการลงทะเบียนเป็นรุกข มรดกของแผ่นดิน อายุกว่า 400 ปี มีตำนานเล่าขานเกี่ยวกับตะเคียนใหญ่นั้นว่าต้นตะเคียนนั้นมีโอ่งน้ำอยู่ภายใน เนื่องจากเคยมีโอ่งน้ำตั้งอยู่ใต้ต้น เมื่อเวลาผ่านไป ต้นตะเคียนจึงได้โตโอบเอาโอ่งใบนั้น เป็นต้นตะเคียนคู่ ชาวบ้านเรียกว่าต้นตะเคียนเจ้าแม่และต้นตะเคียนเจ้าพ่อ จากจดหมายเหตุเมืองจันทบูรบันทึกไว้ว่า พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีรับสั่งให้นำไม้ตะเคียนจากปากน้ำประแส เพื่อไปทำเรือพระที่นั่งอนันตนาคราช จนเมื่อมีการสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2409 จึงได้ตั้งชื่อวัดว่า "วัดตะเคียนงาม"
ตะเคียนเจ้าแม่และต้นตะเคียนเจ้าพ่อ ต้นแม่ปัจจุบันวัดโดยรอบได้ 7.40 เมตร ส่วนต้นพ่อนั้นวัดรอบวงได้ 5.60 เมตร แต่สูงและแผ่กิ่งก้านไปเป็นวงราว ๆ 20 เมตร เมื่อชาวประมงจะออกไปหาปลากลางทะเล จะใช้พิกัดระหว่าง ยอดไม้ 2 ต้น ซึ่งมองเห็นแต่ไกลเป็นจุดนัดพบกันบนฝั่ง

อ้างอิง
วัดเขาสุกิม
วัดเขาสุกิม (ราษฎร์บูรณะคุณาราม) เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขาบายศรี อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี มีเนื้อที่ในการขออนุญาตสร้างวัด จำนวน 6 ไร่ 50 ตารางวา มีเนื้อที่เป็นของวัด 3,344 ไร่ ต่อมาได้ยกที่ให้โรงเรียนมัธยมวัดเขาสุกิม 50 ไร่ และโรงพยาบาลวัดเขาสุกิม 14 ไร่ จึงเหลือเนื้อที่ของวัด 3,280 ไร่
วัดเขาสุกิมตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2515 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2516 ก่อนที่จะสร้างวัด ชาวบ้านบริเวณเขาสุกิมได้เห็นแสงสว่างแวววาวอยู่บนยอดเขา มีลำแสงคล้ายพญานาคระยิบระยับ ส่วนมากจะเป็นวัน 8 ค่ำ กับ 15 ค่ำ ต่อมามีพระธุดงค์องค์ชื่อ ท่านพระอาจารย์สมชาย ฐิตวิริโย มาปักกลดอยู่ที่บ้านเนินดินแดง เพราะเห็นว่าเนินดินแดงเป็นสถานที่สงบจึงได้สร้างที่พักสงฆ์ ราว พ.ศ. 2500 ภายหลังเมื่อพระธุดงค์ทราบว่าเขาสุกิมเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ จึงพร้อมด้วยอุบาสกอุบาสิกาช่วยกันสร้างเป็นที่พักสงฆ์อีกแห่งหนึ่ง ประกอบด้วยนายขาว นายมา นายสง่า และมีอีกมากที่มาช่วยสร้าง โดยย้ายที่พักสงฆ์เนินดินแดงมาพักอยู่ที่พักสงฆ์ที่สร้างใหม่ คือ บ
วัดมีพิพิธภัณฑ์วัดเขาสุกิม อยู่บนชั้น 3 ของตึก 60 ปีเฉลิมพระเกียรติ เป็นที่เก็บรวบรวมโบราณวัตถุจำนวนมาก เช่น พระพุทธรูปปางต่าง ๆ ทำด้วยศิลาและสำริด เครื่องถ้วยกระเบื้องจีนขนาดเล็กและใหญ่ ขวานหิน ฆ้อง หม้อ ไห มีด ดาบ เครื่องประดับสำริด กระต่ายขูดมะพร้าว เป็นต้น ยังมีการจัดแสดงหุ่นขี้ผึ้งพระเกจิอาจารย์ดังของไทย เช่น หลวงปู่แหวน หลวงปู่วัน พระอาจารย์มั่น ฯลฯ และภายในวัดยังเป็นศูนย์ปฏิบัติธรรมวิปัสสนา
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการคำพันธ์ สิริปญฺโญ พ.ศ. 2508–2517
* พระอธิการคำพันธ์ คมฺภีรญาโณ พ.ศ. 2517–2526
* พระญาณวิลาส (บุญ สิริปญฺโญ) พ.ศ. 2526–2558
* พระอธิการทองพูน ทยาลุโก พ.ศ. 2559-2564
* พระครูกันตรัตนาภรณ์(รัญจวน กนฺตรตโน) พ.ศ. 2564-2568
* พระครูวิบูลธรรโมภาส (โอภาส ธมฺโมภาโส) พ.ศ. 2568-ปัจจุบัน

อ้างอิง
ศาสนาเพิน
]]ศาสนาเพิน ( , อักษรสากล: [pʰø̃̀]) หรือ เปิ้นเจี้ยว (苯教) เป็นศาสนา, ประเพณีและนิกายที่เก่าแก่ดั้งเดิมที่สุดของชนชาติทิเบตและชนชาติอื่น ๆ ในแถบที่ราบสูงทิเบต เช่น ชางชุง มีถิ่นกำเนิดทางแถบตะวันตกของทิเบต มีผู้นับถือมานานตั้งแต่ก่อนที่พุทธศาสนาจะเข้ามาสู่ทิเบตในช่วงที่จักรวรรดิทิเบตเริ่มเรืองอำนาจ และเริ่มถูกแทนที่ด้วยพุทธศาสนาแบบทิเบต อย่างไรก็ตาม ศาสนาเพินมีความคล้ายคลึงและส่งอิทธิพลสู่ศาสนาพุทธแบบทิเบต แต่ยังคงรักษาความเชื่อและพิธีกรรมทางศาสนายุคบรรพกาลไว้ได้ โดยเพินนั้นเนื่องจากมีมาโบราณจึงทําให้มีอยู่หลัก ๆ 4 ประเภท ได้แก่
#เตอเมเพิน (gdod ma'i bon) คือ เพินยุคโบราณของชางชุงและทิเบตโดยเป็นศาสนาเพินที่เน้นเกี่ยวกับเชื่อมโยงกับธรรมชาติ, การบูชาเทพประจําถิ่นและนาค รวมถึงการบูชายัญ ดังที่ปรากฏในพุทธประวัติของพระเติมปาเชนรับว่า เมื่อครั้งที่พระองค์เสด็จมายังทิเบตพระองค์ทรงได้ห้ามปรามไม่ให้ชาวทิเบตโบราณซึ่งถือในเตอเมเพินบูชายัญเดียวการฆ่าสัตว์แต่เปลี่ยนเป็นการปั้นตอร์มาแทน ซึ่งต่อมาเพินกลุ่มได้ถูกพระคุรุปัทมะสัมภวะปราบ
#เพินผสม (Mixed Bön) หมายถึง กลุ่มเพินที่เป็นประเพณีและความเชื่อขอเหล่าชนเผ่าหลากหลายที่มีมีความเชื่อและปฏิบัติอยู่ในพื้นที่ชายแดนที่ล้อมรอบทิเบตและเทือกเขาหิมาลัยซึ่งผสมผสานความเชื่อของเพินประเภทต่าง ๆ กับฮินดูและพุทธศาสนา
#ยุงตรุงเพิน หรือ พุทธเพิน (
านความเชื่อของเพินประเภทต่าง ๆ กับฮินดูและพุทธศาสนา
#ยุงตรุงเพิน หรือ พุทธเพิน (g.yung drung bon) หมายถึง พระธรรมอันเป็นนิรันดร์ ซึ่งก่อตั้งโดย เติมปา เชนรับ มิโวเช ( ) ซึ่งผู้ปฏิบัติเชื่อว่าท่าน คือ ซังเจ (แปลว่าพระพุทธเจ้า) โดยเชื่อกันว่ามีมา 18,000 ปี (ตามการคํานวณของทางวัดแมนรีหากตามพุทธประวัติพระเติมปาเชนรับกล่าวว่าประมาณ 3,800ปี) และต่อมาโดนกวาดล้างในยุคของ พระเจ้าตรีซงเดเซน ของทิเบตโดยการยึดอาณาจักรชางชุงและอัญเชิญพุทธศาสนาจากอินเดียมาแทนที่ หลังจากนั้นในหลายยุคต่อมาได้มีการค้นพบคําสอนที่ถูกซ้อนไว้ หรือ ธรรมสมบัติของยุงตรุงเพินและจึงรวบรวมคําสอนและสร้างวัดชื่อเยรูเว็นซากา ต่อมานํ้าท่วมทําให้คัมภีร์สูญหายพระภิกษุต้องอพยบไปอยู่วัดนิกายสา
ื่อเยรูเว็นซากา ต่อมานํ้าท่วมทําให้คัมภีร์สูญหายพระภิกษุต้องอพยบไปอยู่วัดนิกายสาเกียต่อ พระอาจารย์ญัมเม เชรับ เกียลเซ็น ( ) ลามะเพินผู้ที่ได้ชื่อว่าพระมัญชุสีบนโลกมนุษย์ได้ก่อตั้ง วัดต้าชีแมนรี สถานที่ศูนย์กลางการปฏิบัติและวมรวมคําสอนของยุงตรุงเพินขึ้น ต่อมาทิเบตสูญเสียเอกราช ทําให้ยุงตรุงเพิน ได้รับความเสียหายอย่างหนัก สมเด็จแมนรีทริซินพระองค์ที่ 33 ประมุขสูงสุดของยุงตรุงเพินในยุคนั้นจึงได้สร้างวัดแมนรีแห่งใหม่ที่โดลันจี ประเทศอินเดียโดยเป็นศูนย์กลางการศึกษาคําสอนของยุงตรุงเพินแห่งใหม่
ผู้ที่นับถือศาสนาเพินเรียกว่า เพินโป ( )

ความสัมพันธ์ระหว่างเพินนี้กับศาสนาพุทธยังคงเป็นที่ถกเถียง กอฟฟรีย์ ซามูเอล (Geoffrey Samuel) นักวิชาการร่วมสมัย อธิบายว่า "ศาสนาเพินคือศาสนาพุทธแบบทิเบตรูปแบบหนึ่ง" เพราะมีความคล้ายคลึงกับนิกายญิงมาอยู่หลายประการ แต่ศาสนาเพินยังเก็บรักษาความเชื่อยุคเก่าที่มีมาก่อนการรับศาสนาพุทธ

อ้างอิง
ซุบ
ซุบ เป็นคำนามในภาษาไทยถิ่นอีสาน หมายถึง ชื่ออาหารอีสานชนิดหนึ่งจำพวกยำ เรียกชื่อตามสิ่งของที่นำมาประกอบเป็นหลัก เช่น ซุบหน่อไม้ ซุบเห็ด ซุบมะเขือ ซุบขนุนอ่อน ซุบเห็ดกระด้าง (เห็ดขอนไม้ตากแห้ง นำมาต้มให้อ่อนนุ่ม) การทำซุบจะไม่นิยมให้มีรสเผ็ดมากนัก

สันนิษฐานว่า คำว่า "ซุบ" มาจากคำว่า "ชุบ" หมายถึง จุ่มหรือจิ้ม คือการนำผักมาจิ้มแจ่ว โดยแจ่วมีส่วนผสมเป็นปลาร้าและพริก ผักที่นิยมนำมาทำซุบ เช่น หน่อไม้สดต้มขูดฝอย ขนุนอ่อน มะเขือต้ม ผักเม็ก ผักติ้ว หากเป็นซุบหน่อไม้ จะใช้หน่อไม้ขูดเส้นต้มในน้ำคั้นใบย่านาง
ส่วนผสมอื่นในการทำซุบ ได้แก่ น้ำปลาร้า เนื้อปลาต้มโขลก ข้าวคั่วโขลก งาคั่ว คลุกเคล้าผสมกัน ไม่นิยมใส่พืชที่ให้รสเปรี้ยวจัด เช่น มะนาว มะขาม ใส่หอมแดงซอย พริกป่น (บ้างใส่พริกสด) โรยด้วยต้นหอมซอยหยาบ ๆ ใบสัง และใบผักชีฝรั่ง และสะระแหน่เด็ดเป็นใบ ๆ มักรับประทานโดยนำข้าวเหนียวลงไปจิ้มหรือชุบแล้วทานพร้อมกัน

อ้างอิง
ทะเลสาบกานดอจี้
ทะเลสาบกานดอจี้ ( , ; หมายถึง "ทะเลสาบหลวงใหญ่" หรือเดิม ทะเลสาบหลวง) เป็นหนึ่งในสองทะเลสาบหลักของเมืองย่างกุ้ง ประเทศพม่า ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเจดีย์ชเวดากอง เป็นทะเลสาบเทียม น้ำจากทะเลสาบอี้นย่าไหลผ่านท่อหลายท่อมายังทะเลสาบกานดอจี้ โดยสร้างขึ้นเพื่อจัดหาน้ำสะอาดให้กับเมืองในช่วงการปกครองอาณานิคมของอังกฤษ มีเส้นรอบวงประมาณ 5 ไมล์ (8 กม.) และมีความลึก 20 ถึง 45 นิ้ว (50 ถึง 115 ซม.)

ทะเลสาบมีพื้นที่ขนาด ทะเลสาบล้อมรอบด้วยอุทยานธรรมชาติกานดอจี้ และสวนสัตว์ย่างกุ้ง 69.25 เอเคอร์ (28 เฮกตาร์) ซึ่งประกอบด้วยสวนสัตว์ พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ และสวนสนุก
ทะเลสาบล้อมรอบด้วยถนน นะเมาะ ทางทิศเหนือและทิศตะวันออก ถนนบะฮ่านทางทิศตะวันตก และถนนกานเยะตาทางทิศใต้ ทะเลสาบเคยเป็นที่ตั้งของชมรมพายเรือย่างกุ้ง ซึ่งกลายเป็นโรงแรมกานดอจี้พาเลซซึ่งถูกไฟไหม้ในปี พ.ศ. 2560 เลียบริมฝั่งตะวันออกของทะเลสาบมีอาคารการเวกที่มีชื่อเสียง ซึ่งเป็นเรือจำลองของราชวงศ์พม่าที่สร้างขึ้นด้วยคอนกรีต ในปี พ.ศ. 2515 ปัจจุบันอาคารนี้เป็นภัตตาคารบุฟเฟ่ต์

เมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2553 เกิดเหตุระเบิดสามครั้งบนถนนใกล้ทะเลสาบในช่วงบ่ายระหว่างเทศกาลปีใหม่พม่า มีผู้เสียชีวิต 24 ราย บาดเจ็บ 60 ราย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
โอลิมปิกกรีน
อุทยานโอลิมปิกปักกิ่ง หรือ โอลิมปิกกรีน ( , ) เป็นอุทยานโอลิมปิกในย่านเฉาหยาง กรุงปักกิ่ง ประเทศจีน โดยใช้เป็นสถานที่หลักในการจัดโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 และโอลิมปิกฤดูหนาว 2022
สถานที่สำคัญ
* สนามกีฬาแห่งชาติ
* ศูนย์กีฬาทางน้ำแห่งชาติ
* สนามกีฬาในร่มแห่งชาติ
* สนามสปีดสเก็ตแห่งชาติ
* ศูนย์การประชุมแห่งชาติ
* ศูนย์กีฬาเทนนิสแห่งชาติ
* หมู่บ้านนักกีฬา
* อาคารปักกิ่งดิจิทัล 
* หอหลิงหลง 
* หอโอลิมปิกปักกิ่ง

อ้างอิง
วัดผาลาด (จังหวัดเชียงใหม่)
วัดผาลาด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

ชื่อของวัดผาลาด มาจากคำว่า ผะเลิด เพราะคนที่ดินตามช้างมาตามลำธารน้ำตก แล้วเกิดลื่นหกล้มกันหลายคน บ้างก็ว่าช้างก็ลื่นเหมือนกัน เมื่อตั้งวัดจึงตั้งชื่อตามน้ำตก
ชื่อของวัดปรากฏหลักฐานในเอกสารตำนานและพงศาวดาร มีประวัติศาสตร์ร่วมกับพระธาตุดอยสุเทพ มีการบันทึกไว้ว่าในสมัยพระเจ้ากือนา พระองค์ได้นำพระบรมสารีริกธาตุที่พระมหาสุมนเถระนำมาจากสุโขทัยอัญเชิญประทับบนหลังช้างเพื่อนำไปประดิษฐาน ณ ดอยสุเทพ ในครั้งพระองค์ทรงแวะพักที่บริเวณผาลาด เดิมเป็นวัดร้างกระทรวงศึกษาธิการประกาศยกเลิกเป็นวัดมีพระสงฆ์ เมื่อ 2 มีนาคม พ.ศ. 2524 ได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ ฟื้นฟูขึ้นมาใหม่ ให้มีสถานภาพเป็นวัดและสถานที่ปฏิบัติธรรม
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์เป็นศิลปะพม่าสมัยครูบาศรีวิชัย วิหารสร้างขึ้นในสมัยครูบาศรีวิชัยโดยช่างชาวพม่า ฐานโบราณสถาน (โบสถ์) (วิหารพระเจ้ากือนา) อยู่ทางด้านทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเจดีย์ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปเป็นศิลปะพม่า วัดยังมีบ่อน้ำที่มีการสร้างทับซ้อนกันหลายยุคหลายสมัย และศาลาเก่า

อ้างอิง
วัดแม่ริม
วัดแม่ริมเดิมชื่อ วัดศิริมงคล สร้างเมื่อ พ.ศ. 2448 โดยชาวไทยใหญ่และต่องสู่ ที่เข้ามาค้าขายและตั้งบ้านเรือนช่วยกันสร้างวัดขึ้น เดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดข่วงเปา หรือ วัดพม่าเหนือ พระสงฆ์ที่มาจำพรรษาในสมัยก่อน ส่วนใหญ่เป็นพระพม่า ต่อมาพวกต่องสู่ได้แยกไปสร้างวัดอีกแห่งหนึ่ง คือ วัดพม่าใต้ (วัดอรุณนิวาสในปัจจุบัน) วัดได้รับวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2466 เมื่อ พ.ศ. 2486 ได้เปลี่ยนชื่อวัดจาก "วัดข่วงเปา" เป็น "วัดศิริมงคล" ตามนโยบายรัฐนิยม พระอุบาลีคุณุปมาจารย์ ซึ่งเป็นเจ้าคณะตรวจการภาคในสมัยนั้น ได้เปลี่ยนชื่อ "วัดศิริมงคล" มาเป็น "วัดแม่ริม" ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

อาคารเสนาสนะ เป็นอาคารเป็นศิลปกรรมแบบพม่า ศาลาการเปรียญทรงไทย
รายนามเจ้าอาวาส
* พ.ศ. 2448 – 2450 พระพม่าไม่ปรากฏชื่อ 
* พ.ศ. 2451 – 2460 พระพม่าไม่ปรากฏชื่อ 
* พ.ศ. 2461 – 2475 พระกัน คนฺธวํโส นิกายพม่า 
* พ.ศ. 2476 – 2493 พระบุญช่วย อูนนฺติย นิกายพม่า 
* พ.ศ. 2494 – 2554 พระครูอมรธรรมประยุต 
* พ.ศ. 2554 – ปัจจุบัน พระครูปัญญาวิเชียร

อ้างอิง
วัดบ้านไร่
วัดบ้านไร่ อาจหมายถึง
* วัดบ้านไร่ อำเภอขาณุวรลักษบุรี จังหวัดกำแพงเพชร
* วัดบ้านไร่ อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร
* วัดบ้านไร่ จังหวัดชลบุรี
* วัดบ้านไร่ จังหวัดชัยภูมิ
* วัดบ้านไร่ จังหวัดเชียงใหม่
* วัดบ้านไร่ อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา
* วัดบ้านไร่ อำเภอบัวใหญ่ จังหวัดนครราชสีมา
* วัดบ้านไร่ อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์
* วัดบ้านไร่ อำเภอลาดยาว จังหวัดนครสวรรค์
* วัดบ้านไร่ จังหวัดปัตตานี
* วัดบ้านไร่ จังหวัดพะเยา
* วัดบ้านไร่ จังหวัดพิษณุโลก
* วัดบ้านไร่ จังหวัดเพชรบูรณ์
* วัดบ้านไร่ จังหวัดแม่ฮ่องสอน
* วัดบ้านไร่ (ใหม่เจริญผล) จังหวัดราชบุรี
* วัดบ้านไร่ จังหวัดลพบุรี
* วัดบ้านไร่ อำเภอเมืองปาน จังหวัดลำปาง
* วัดบ้า
บุรี
* วัดบ้านไร่ จังหวัดลพบุรี
* วัดบ้านไร่ อำเภอเมืองปาน จังหวัดลำปาง
* วัดบ้านไร่ อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง
* วัดบ้านไร่ อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน
* วัดบ้านไร่ (บ้านไร่หลวง) อำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน
* วัดบ้านไร่ อำเภอจะนะ จังหวัดสงขลา
* วัดบ้านไร่ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา
* วัดบ้านไร่ จังหวัดสระบุรี
* วัดบ้านไร่ จังหวัดสุโขทัย
* วัดบ้านไร่ จังหวัดหนองคาย
* วัดบ้านไร่ จังหวัดอุทัยธานี
สวนสัตว์เปิดเซี่ยงไฮ้
สวนสัตว์เปิดเซี่ยงไฮ้, เซี่ยงไฮ้ซาฟารีปาร์ค หรือ อุทยานสัตว์ป่าเซี่ยงไฮ้ ( ; ) เป็นสวนสัตว์เปิดหรืออุทยานสัตว์ป่าระดับชาติแห่งแรกของประเทศจีนที่ร่วมกันสร้างโดยรัฐบาลท้องถิ่นนครเซี่ยงไฮ้ และสำนักบริหารป่าไม้แห่งประเทศจีน สวนสัตว์เปิดเซี่ยงไฮ้เป็นสวนสัตว์เที่ผสมผสานการอนุรักษ์เพาะพันธุ์สัตว์ป่า โดยการแสดงนิทรรศการ การผสมพันธุ์และการคุ้มครอง และการศึกษาด้านวิทยาศาสตร์และการพักผ่อน ตั้งอยู่ที่ เลขที่ 178 ถนนหนานลิ่ว ซวนเฉียว เขตผู่ตง ประมาณ 35 กิโลเมตรจากใจกลางเมือง

ประวัติ
สวนสัตว์เปิดเซี่ยงไฮ้ ลงทุนด้วยงบประมาณ 300 ล้านหยวน และเปิดให้เข้าชมอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน 2538 จัดเป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAA ชุดแรกในประเทศจีน
เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2550 สวนสัตว์เปิดเซี่ยงไฮ้ได้รับการอนุมัติอย่างเป็นทางการจากสำนักงานการท่องเที่ยวแห่งชาติให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAAA (5A)

เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2562 สวนสัตว์เปิดเซี่ยงไฮ้ได้เปิดตัวโครงการไนต์ซาฟารีเป็นแห่งแรกของจีน และในเดือนกันยายน 2020 สวนสัตว์เปิดเซี่ยงไฮ้และพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเซี่ยงไฮ้ได้รับการติดตั้งเครื่อง AED ชุดปฐมพยาบาล และอุปกรณ์อื่น ๆ

เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 2562 อุทยานสัตว์ป่าเซี่ยงไฮ้ได้จัดพิธีตั้งชื่อโดยประกาศว่าลูกแพนด้ายักษ์อายุ 10 เดือนได้รับการตั้งชื่ออย่างเป็นทางการว่า "ฉีฉี"
เมื่อวันที่ 17 ตุลาคม 2563 พนักงานของสวนสัตว์เปิดเซี่ยงไฮ้ ถูกหมีกลุ่มหนึ่งกัดตายบริเวณทางเข้ารถ ตั้งแต่นั้นมาบริเวณทางเข้ารถถูกปิดแบบไม่มีกำหนด

โซน
สวนสัตว์เปิดเซี่ยงไฮ้ดูแลรวบรวมสัตว์ป่าและสัตว์หายากกว่า 200 ชนิดจากทั่วโลก มากกว่า 10,000 ตัว ได้แก่ ยีราฟ, ม้าลาย, แอนทิโลป และแรดขาว ตลอดจนสัตว์คุ้มครองชั้นหนึ่งของจีน เช่น แพนด้ายักษ์, ลิงจมูกเชิดสีทอง, ทาคิน ฯลฯ

บริเวณทางเข้ารถ
เป็นที่จัดแสดงสัตว์ต่างถิ่น นักท่องเที่ยวสามารถเลือกใช้รถเยี่ยมชมการจัดแสดงม้าลาย แอนทีโลป วิลเดอบีสต์ แรด เสือชีตาห์ เสือโคร่งไซบีเรีย สิงโตแอฟริกา หมี หมาป่า ฯลฯ โดยให้บริการฟรีจากรถโดยสารแบบปิดเพื่อเยี่ยมชมธรรมดา หรือจะเลือกรถให้อาหารแบบเปิดและเสียค่าบริการเข้าชม
เขตทางเท้า
นักท่องเที่ยวสามารถชมแพนด้ายักษ์ ช้างแอฟริกา ช้างเอเชีย ยีราฟ ชิมแปนซี ชะนี ลีเมอร์ นกฟลามิงโก นกกระเรียนหงอน ฯลฯ

การแสดง
โดยสัตว์ขนาดเล็กที่ใช้ต้อนรับ และขบวนพาเหรด การแสดงสิงโตทะเล ลานแสดงขนาดใหญ่ การแข่งสุนัขและม้า ละครสัตว์จากรัสเซีย

การขนส่ง
โดยรถไฟฟ้าสาย 16 ที่สถานีสวนสัตว์เปิดเซี่ยงไฮ้ (เหย่เชิงต้งอู้หยวนจั้น) ซึ่งห่างประมาณ 2 กิโลเมตรจากทางเข้าหลักของสวนสัตว์

อ้างอิง
วัดไผ่ล้อม (อำเภอบางบาล)
วัดไผ่ล้อม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสะพานไทย อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 11 ไร่ 1 งาน 4 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 3 แปลง เนื้อที่ 30 ไร่ 24 ตารางวา

วัดไผ่ล้อมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2275 แต่เดิมวัดมีก่อไผ่ล้อมรอบ จึงได้ชื่อว่า "วัดไผ่ล้อม" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2285 ต่อมาได้กลายสภาพเป็นวัดร้าง และได้การบูรณะปฏิสังขรณ์ขึ้นอีกครั้งหนึ่ง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2547
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูน กว้าง 6.80 เมตร ยาว 14.59 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2471 ศาลาการเปรียญสร้างด้วยไม้และคอนกรีต กว้าง 13 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2495 หอสวดมนต์สร้างด้วยไม้และคอนกรีต กว้าง 9 เมตร ยาว 17 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2503 กุฏิสงฆ์จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้และครึ่งตึกครึ่งไม้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถและในวิหารมีพระพุทธรูปปั้นปางมารวิชัย และเจดีย์ 1 องค์

วัดมีเกจิอาจารย์ คือ หลวงพ่อเอียด อินทวังโส ท่านสร้างพระเครื่องและวัตถุมงคล เริ่มสร้างเป็นครั้งแรกเมื่ออายุได้ 43 ปี ล้วนแต่ได้ความนิยม อาทิ ตะกรุดโทนเนื้อเงินแหวนกำไลเงิน สีผึ้ง ผ้ายันต์ ฯลฯ

อ้างอิง
วัดปางหมู
วัดปางหมู เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปางหมู อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน มีเนื้อที่ 6 ไร่ 2 งาน

วัดปางหมู หรือ วัดพระธาตุปางหมู สร้างเมื่อ พ.ศ. 2010 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2500 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร สันนิษฐานว่าวัดปางหมูสร้างมาพร้อมกับหมู่บ้าน
อาคารเสนาสนะภายในวัดมีลักษณะศิลปะแบบไทใหญ่ ตั้งแต่ซุ้มประตู ภายในวัดยังมีสถูปโบราณที่เก่าแก่ที่สร้างมานาน อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธรูปปูนปั้น (เจ้าพะล้าเหม่ป๊อก) ขนาดหน้าตัก 40 นิ้ว จารึกฐานพระซึ่งเดิมจารึกด้วยอักษรไทใหญ่ระบุว่าสร้างโดยพะล้าตะก่าก้างน้อยสุรวงศ์ เมื่อ พ.ศ. 2432 สันนิษฐานว่าคงเป็นผู้นำหมู่บ้านในช่วงนั้น ลักษณะของพระพุทธรูปได้รับอิทธพลศิลปะอังวะ นั่งขัดสมาธิเพชร พระวรกายลงรักปิดทอง จีวรเดินเส้นรักและประดับด้วยกระจกเป็นลวดลายเครือเถา

13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562 ได้รับประทานพระบรมสารีริกธาตุมาจากพระสังฆราชศรีลังกา นำมาประดิษฐานเป็นการถาวร ณ วัดปางหมู
รายนามเจ้าอาวาส
* พระจิ๊กตะ
* พระมะซ้า พ.ศ. 2405–2420 
* พระคำ พ.ศ. 2420–2431 
* พระลื้อ พ.ศ. 2431–2452 
* พระพงษ์ พ.ศ. 2453–2479 
* พระเต่หวิ่งต๊ะ พ.ศ. 2478–2492 
* พระสุวรรณ พ.ศ. 2492–2507 
* พระกมล โกมโล พ.ศ. 2507–2508 
* พระอธิการเล็ก ยุตฺตธมฺโม พ.ศ. 2508–2510 
* เจ้าอธิการคำอู๋ โกวิโท พ.ศ. 2516–2534 
* พระครูอนุยุตสังฆกิจ พ.ศ. 2534–

อ้างอิง
วัดโพธิ์ (จังหวัดสงขลา)
วัดโพธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองหอยโข่ง อำเภอคลองหอยโข่ง จังหวัดสงขลา ปัจจุบัน พระครูประสุตโพธิคุณ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดโพธิ์ตั้งวัดเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2320 ในสมัยตอนปลายกรุงธนบุรี โดยมีพระอธิการทองสุขริเริ่มดำเนินการ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2442 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2540 กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติ ประกาศเมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2544 พื้นที่โบราณสถานประมาณ 1 ไร่ 3 งาน 88 ตารางวา
อุโบสถสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2445 มีขนาดกว้าง 8 เมตร ยาว 10 เมตร เป็นอุโบสถโถงก่ออิฐถือปูนขนาดเล็ก หันหน้าสู่ทิศตะวันตก โครงหลังคาไม้ หลังคาทรงจั่วมุงด้วยกระเบื้องดินเผา พื้นปูด้วยกระเบื้องดินเผา มีฝาผนังก่ออิฐถือปูนสูงประมาณ 1 เมตร และประดับแผ่นกระเบื้องโปร่งเนื้อเซรามิกเคลือบเขียว หน้าบันอุโบสถเรียบ

อ้างอิง
วัดพังกก
วัดพังกก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสนามชัย อำเภอสทิงพระ จังหวัดสงขลา

วัดพังกกตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2225 โดยมีสมภารทองเป็นผู้ริเริ่มดำเนินการ ก่อนที่จะสร้างวัดขึ้นมานั้นมีพระพุทธรูป 1 องค์และเจดีย์ 1 องค์ น่าจะเป็นวัดร้างมาก่อน วัดได้รับวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2230 เดิมชาวบ้านเล่าขานกันมาว่าฝั่งตรงข้ามของวัดมีวัดชื่อว่า "วัดหนัง" ทั้งสองวัด ห่างกันประมาณ 300 เมตร ภายหลังได้ยุบวัดมาสร้างเป็น "วัดพังกก" กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติ ประกาศเมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2544
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูน โครงสร้างของหลังคาเป็นเครื่องไม้มุงกระเบื้องดินเผา บริเวณพื้นปูด้วยกระเบื้องดินเผาผนังด้านหลังก่ออิฐถือปูนปิดทึบ ส่วนด้านข้างทั้งสองด้านก่ออิฐถือปูนปิดทึบประมาณครึ่งหนึ่งของตัวอุโบสถ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปประทับนั่ง รูปแบบศิลปกรรมแสดงถึงศิลปกรรมท้องถิ่น ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปศิลาแลง พระเพลากว้าง 30 เซนติเมตร สูง 40 เซนติเมตร สมัยกรุงศรีอยุธยา ชาวบ้านเรียกกันว่า หลวงพ่อเดิม

อ้างอิง
เบอร์เกอร์ข้าว
เบอร์เกอร์ข้าว ( หรือ ) เป็นแฮมเบอร์เกอร์รูปแบบหนึ่งที่ใช้ข้าวอัดเป็นแผ่นมาใช้แทนขนมปังแฮมเบอร์เกอร์ เครือร้านอาหารจานด่วนมอสเบอร์เกอร์เป็นผู้ริเริ่มจำหน่ายเบอร์เกอร์ข้าวในประเทศญี่ปุ่นเมื่อปี ค.ศ. 1987 ตั้งแต่นั้นมาเบอร์เกอร์ข้าวก็กลายเป็นอาหารยอดนิยมในเอเชียตะวันออก แมคโดนัลด์เริ่มจำหน่ายเบอร์เกอร์ข้าวในบางร้านที่มีสาขาในทวีปเอเชียเมื่อราวปี ค.ศ. 2005 
ในประเทศเกาหลีใต้เป็นที่รู้จักในชื่อ "พับเบอร์เกอร์" ("พับ" มีความหมายว่า "ข้าว" ในภาษาเกาหลี) เบอร์เกอร์ข้าวแบบเกาหลียอดนิยมมีการใส่ไส้เช่นผัดกิมจิและทูน่ามายองเนส

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* 
*