SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดเขียน (จังหวัดนนทบุรี)
วัดเขียน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย และเป็นวัดเพียงแห่งเดียวในท้องที่หมู่ที่ 2 บ้านบางไผ่ใหญ่ ตำบลบางไผ่ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี มีเนื้อที่ประมาณ 14 ไร่ 3 งาน 58 ตารางวา

ประวัติ
วัดเขียนสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2323 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2328 ต่อมากรมการศาสนาได้มีหนังสือรับรองสภาพวัดเขียนให้เป็นวัดโดยสมบูรณ์เมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2555
ตามเรื่องเล่าที่เล่าสืบกันมา ในอดีตบริเวณวัดเขียนคือท่าเทียบเรือ มีศาลของชาวจีน (ศาลเจ้าปึงเถ้ากง) เป็นที่สักการะของผู้ที่สัญจรไปมา ต่อมามีพระสงฆ์รูปหนึ่งไม่ปรากฏนาม ธุดงค์มาจากกรุงศรีอยุธยามาปักกลดบริเวณท่าเทียบเรือ และมีประสงค์จะสร้างวัด ณ บริเวณท่าเทียบเรือ จึงได้บอกบุญผู้มีจิตศรัทธารวมถึงพ่อค้าชาวจีนนามว่า เคี้ยง ซึ่งได้ถวายปัจจัยและร่วมสร้างวัด สันนิษฐานว่าใช้ชื่อวัดว่า วัดเคี้ยง ต่อมาเรียกเพี้ยนกันเป็น "วัดเขียน"
อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
สันนิษฐานว่าวัดสร้างขึ้นในสมัยธนบุรี สังเกตได้จากสถาปัตยกรรมของอุโบสถที่ใช้ถ้วยชามสังคโลกในการประดับหน้าบันและไม่มีช่อฟ้าใบระกาเฉกเช่นวัดอื่น มีลักษณะคล้ายศาลเจ้าของชาวจีน แต่เนื่องจากมีพื้นที่ติดแม่น้ำและอุโบสถตั้งอยู่ในพื้นที่ที่เป็นแอ่งรับน้ำ จึงได้รับผลกระทบจากอุทกภัย ทำให้อุโบสถแช่น้ำเป็นเวลาหลายเดือน สร้างความเสียหายอย่างมากจนไม่สามารถบูรณปฏิสังขรณ์ได้ และได้มีการสร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้น ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2529 เจดีย์ 1 องค์ สร้างขึ้นในปลายสมัยกรุงธนบุรี บูรณะเมื่อ พ.ศ. 2484
ส่วนปูชนียวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถปางสมาธิ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2323 พระปรางค์ 1 องค์ สันนิษฐานว่าสร้างสมัยรัตนโกสินทร์โดยกรมชลประทาน พระพุทธรูป 1 องค์ หลวงพ่อดำ และรูปเหมือนพระโพธิสัตว์เจ้าแม่กวนอิม 1 องค์ วัดยังมีรูปปั้นพญานาค จำนวน 2 ตัว ซึ่งตั้งอยู่ริมเขื่อน

อ้างอิง
วัดขุนสมุทราวาส
วัดขุนสมุทราวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านขุนสมุทรจีน ตำบลแหลมฟ้าผ่า อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ เป็นวัดที่มีลักษณะที่ตั้งเป็นแหลมเล็ก ๆ ยื่นเข้าไปในอ่าวไทย ที่ดินของวัดในอดีตมีเนื้อที่กว่า 76 ไร่ ได้รับบริจาคมาจากชาวบ้านขุนสมุทรจีน แต่ปัจจุบันเหลือเพียง 5 ไร่เท่านั้น เพราะถูกน้ำทะเลกัดเซาะจนหายไปหมด ทั้งนี้ บริเวณบ้านขุนสมุทรจีนเป็นจุดที่มีการกัดเซาะรุนแรงมากที่สุดในประเทศไทย
วัดขุนสมุทราวาสสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2510 โดยมีนายประเทือง เจริญนาค และผู้ใหญ่หั่น เข่งสมุทร เป็นผู้ดำเนินการสร้าง ส่วนผู้ถวายที่ดินให้สร้างวัดคือนายสง่า สนเจริญ และนายชลอ ฮวดสุวรรณ เริ่มก่อสร้างวัดตั้งแต่ปี พ.ศ. 2505 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2516 ได้ตั้งชื่อวัดตามชื่อบ้านขุนสมุทร (จีน) มีเจ้าอาวาสรูปแรก ชื่อ หลวงตาใบ

วัดประสบปัญหาจากการถูกน้ำทะเลกัดเซาะและน้ำท่วม ทางวัดได้พยายามแก้ไขปัญหานี้โดยอาศัยเสาไฟฟ้าเก่าปักเป็นแถว เพื่อสร้างแนวป้องกันคลื่นทะเลและดักตะกอน สร้างแผ่นดินใหม่ ชาวบ้านและพระสงฆ์ได้ช่วยกันปลูกต้นไม้ชายเลน เพิ่มความหนาแน่นให้เป็นธรรมชาติ
พื้นของโบสถ์และกุฏิได้มีการยกให้สูงขึ้นเพื่อไม่ให้น้ำทะเลกัดเซาะจนพังลง อุโบสถยังสามารถประกอบพิธีกรรมทางศาสนาได้ ภายในประดิษฐานพระประธานนามว่า หลวงพ่อปากแดง มีศาลาไม้ริมทะเล ประดิษฐานหลวงพ่อโต และหลวงปู่ทวด ส่วนอีกด้าน จะเป็นเก๋งจีนที่ประดิษฐานองค์เจ้าแม่กวนอิม

อ้างอิง
วัดศิริวัฒนาราม
วัดศิริวัฒนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ในแขวงบางพรม เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ 9 ไร่ กับ 67 ตารางวา โดยมีพระอธิการเฉลิม ธนิสสโร (เฟื่องฟู) เป็นเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
วัดศิริวัฒนารามตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2525 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2535 เดิมที่ของวัดเป็นของนายถินและนางแก้ว ต่อมานายถินและนางแก้วได้ยกที่ดินให้เป็นกรรมสิทธิ์แก่นางสาวศิริ หยุนแดง ภายหลังนางสาวศิริได้ถวายที่ดินผืนนี้ จำนวน 9 ไร่ กับ 67 ตารางวา เป็นธรณีสงฆ์ ได้ยกระดับจากสำนักสงฆ์เป็นวัดต่อไป เมื่อประมาณ พ.ศ. 2517 ได้ตั้งชื่อวัดว่า "วัดศิริวัฒนาราม" ตามชื่อบริจาคให้วัด ต่อมาเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2539–2540 ทางวัดได้จัดงานผูกพัทธสีมาและตัดหวายลูกนิมิต
วัดแห่งนี้มีศาลแม่โพสพ มีประวัติว่า ราวสมัยรัชกาลที่ 5–6 ชาวบ้านผัวเมียแช่ข้าวสารค้างคืนตั้งใจจะโม่เป็นแป้งข้าวเจ้าไว้ทำเส้นขนมจีน พอรุ่งเช้าข้าวสารได้งอกเป็นต้นข้าว ชาวบ้านเชื่อว่าเป็นลางร้าย สองตายายเลยเอาข้าวสารงอกไปผสมดินปั้นเป็นรูปแม่โพสพขึ้นไว้ แล้วตั้งศาลทรงไทยขึ้นเป็นที่ประดิษฐานที่สี่แยกจุดตัดของคลองในย่านนั้น แต่รูปปั้นแม่โพสพองค์เดิมถูกขโมยไป ชาวบ้านจึงช่วยกันจัดหารูปแม่โพสพองค์ใหม่ แล้วย้ายศาลมาตั้งในวัดศิริวัฒนารามที่อยู่ใกล้เคียง เพื่อให้ใกล้หูใกล้ตามีคนคอยช่วยดูแล วัดยังมีแม่นางกวักและพระแม่ธรณีบีบมวยผม
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์จรูญ (พ.ศ. 2517) 
* พระอาจารย์จ้อย (พ.ศ. 2519)
* พระอาจารย์ไสว 
* พระอาจารย์เสถียร (ประมาณ พ.ศ. 2524–2527)
* พระอาจารย์น้อย (ประมาณ พ.ศ. 2528–2529)
* พระอาจารย์บุญมาก (ประมาณ พ.ศ. 2530–2533)
* พระอาจารย์อาจ (ประมาณ พ.ศ. 2533–2535)
* พระอธิการเฉลิม ธนิสสโร (เฟื่องฟู)

อ้างอิง
วัดบัวผัน
วัดบัวผัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ในแขวงท่าข้าม เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร มีพระมหาทศพร พฺรหฺมโชโต เป็นเจ้าอาวาส วัดมีที่ดิน 8 ไร่ 2 งาน 15 ตารางวา
วัดบัวผันสร้างเมื่อ พ.ศ. 2461 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2474 ผู้ถวายที่ดินคือ นายผันและนางบัว คร้ายน้อย เป็นผู้ถวายที่ดิน 8 ไร่ 2 งาน 15 ตารางวา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2520 สร้างอุโบสถ ศาลาการเปรียญ เมื่อ พ.ศ. 2461 ต่อมาสร้างอุโบสถหลังใหม่แทนหลังเก่ามีขนาดยาว 22 เมตร กว้าง 8 เมตร 50 เซนติเมตร มีช่อฟ้า ใบระกา หน้าบัน คันทวย หัวเสา ซุ้มประตู หน้าต่าง ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปประทับนั่งขัดสมาธิราบปางมารวิชัย มีชื่อว่า พระสุวรรณปฏิมากร หรือชาวบ้านทั่วไปนิยมเรียกว่า หลวงพ่อดำ หรือ พระสมเด็จพระพุทธสุโขทัยวิไลรัตนเนาวรคุณมนียวไตรรัตน์ หน้าเพลากว้าง
วงพ่อดำ หรือ พระสมเด็จพระพุทธสุโขทัยวิไลรัตนเนาวรคุณมนียวไตรรัตน์ หน้าเพลากว้าง 1.10 เมตร สูง 1.50 เมตร ฐานเชิงสูง 10 เซนติเมตร วัดจากฐานถึงยอดพระเกศสูง 1.60 เมตร เป็นพระพุทธรูปสมัยสุโขทัยยุคต้น พระพักตร์อูมรูปไข่ พระองค์อวบอ้วน พระขนงโก่ง สังฆาฏิเขี้ยวตะขาบจรดพระนาภี
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการคล้อย เกิดกัณฑ์
* พระอาจารย์เผือด
* พระอาจารย์เซ้ง
* พระอาจารย์สังวาลย์
* พระอธิการหรั่ง
* พระอาจารย์ปิ๋ว
* พระอาจารย์สะอาด
* พระครูทองสุข
* พระครูพิศิษฏ์ธรรมคุณ (ศิริ สิริสาโร)
* พระอธิการสมภพ ปญฺญาธโร เจ้าอาวาสกิตติมศักดิ์
* พระมหาทศพร พฺรหฺมโชโต เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดตะโก (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดตะโก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านตะโก ตำบลดอนหญ้านาง อำเภอภาชี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระวชิรภาวนาภิรัต (ธรรมทส ขนฺติพโล - พระอาจารย์แก้ว)
วัดตะโกสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2345 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2541 เริ่มก่อสร้างพระมหาธาตุเจดีย์เมื่อปี พ.ศ. 2557 ผู้ออกแบบเจดีย์คือ วนิดา พึ่งสุนทร (ศิลปินแห่งชาติ) และ ตะวัน วีระกุล วิศวกร บัญชา ชุ่มเกษร และองอาจ หุดากร เจดีย์มี 2 ชั้นร่วมสมัยมีลิฟต์และบันไดภายใน ชั้นล่างเป็น เป็นห้องโล่งกว้าง ชั้นบนประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุและรูปหล่อบูรพาจารย์ มีโลงแก้วบรรจุสังขารหลวงพ่อรวย ซึ่งไม่เน่าเปื่อย ยังมีประติมากรรมรูปเหมือนหลวงพ่อรวยองค์ใหญ่ พระอุโบสถ์หลังใหม่ประดิษฐานองค์พระประธาน ภายในมีภาพเขียนพุทธประวัติสวยงาม ถัดไปเป็นศาลาประดิษฐานหลวงพ่อทองคำ หลวงพ่อบุญญาฤทธิ์ และหลวงพ่อรวย นอกจากนี้ภายในบริเวณ วัดตะโก ยังมีศาลากลาง
หลวงพ่อรวยเป็นเกจิอาจารย์ชื่อดัง ท่านได้สร้างวัตถุมงคลหลวงพ่อรวยที่เป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางมาก ด้วยพุทธคุณมากมายหลายด้าน

อ้างอิง
วัดบ้านไร่เจริญผล
วัดบ้านไร่เจริญผล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านไร่ ตำบลพันท้ายนรสิงห์ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร

ประวัติ
วัดบ้านไร่เจริญผลเป็นวัดมอญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2414 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2542 เดิมมีเนื้อที่ 25 ไร่ เนื่องจากวัดนี้อยู่ติดกับคลองที่มีเรือเครื่องวิ่งผ่านไปมาเป็นประจำ จึงถูกคลื่นซัดเซาะที่ของวัดลงน้ำไปเสียเป็นจำนวนมาก ปัจจุบันมีเนื้อที่เหลือ 17 ไร่ 60 ตารางวา ทางทิศใต้จดคลองสนามชัย ทิศตะวันออกจดโรงเรียน ทิศตะวันตกจดคลองวัดบ้านไร่
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถกว้าง 5.50 เมตร ยาว 12.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2485 เป็นอาคารเครื่องไม้หลังคาซ้อนชั้น 2 ชั้น หลังคามุงกระเบื้องซีเมนต์สีแดงใช้ปูนปั้นทับสันหลังคา ช่อฟ้าใบระกาปั้นปูนเป็นรูปหงส์ทาสีทอง มีประตูทางเข้าทั้งสองด้านด้านละ 2 ประตู ผนังอุโบสถไม้ทำเป็นช่องหน้าต่างด้านละ 5 ช่อง ทาสีขาว ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ ขนาดหน้าตักกว้าง 42 นิ้ว ทำจากมรกตซึ่งเป็นศิลปะแบบมอญ นำมาจากประเทศพม่า

เจดีย์พระพุทธรัตนชยันตมหาเจดีย์สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2556 เป็นจดีย์ทรงมอญ สีเหลืองทองอร่าม จำลองจากเจดีย์ชเวดากองที่พม่า มีความกว้าง 29 เมตร สูง 29 เมตร ด้านในบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ส่วนบนของเจดีย์บรรจุหินหยกทั้ง 8 ที่นำมาจากพม่า
ศาลาการเปรียญกว้าง 15.50 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 หอสวดมนต์กว้าง 11 เมตร ยาว 24.75 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 กุฏิสงฆ์จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 8 หลัง ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 12 เมตร ยาว 21.30 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 2 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก 1 หลัง สร้างด้วยไม้ 1 หลัง เจดีย์เก่า 2 องค์ อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ หอระฆังและโรงครัว วัดยังมีเรือโบราณตั้งไว้ที่ด้านหลังของพระพุทธปฏิมากรหยกขาว

กิจกรรม
วัดดำรงรักษาประเพณีมอญ เช่น ในวันสงกรานต์ มีแห่หงส์ธงตะขาบ งานเทศกาลลอยกระทงของไทยซึ่งจะจัดเป็นประจำทุกปี วัดมีตลาดนัดในวันจันทร์ วันพฤหัสบดี และวันเสาร์
รายนามเจ้าอาวาส
* พระจุ๊
* พระตั้ว
* พระเร
* พระมหาแน๊ต
* พระวงศ์
* พระเครื่อง
* พระมาก
* พระเอม
* พระเชิญ
* พระครูรัตนธรรมโสภณ (พ.ศ. 2509–ปัจจุบัน)

อ้างอิง
วัดปัจจันตาราม (จังหวัดสมุทรสาคร)
วัดปัจจันตาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านสุนัขหอน ตำบลนาโคก อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร วัดมีเนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน 15 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือ จดคลองสุนัขหอน
ประวัติ
วัดปัจจันตารามตั้งเมื่อ พ.ศ. 2460 สร้างโดยชาวรามัญร่วมกับคนไทย ตั้งชื่อวัดว่า วัดพรมแดน เพราะอยู่ระหว่างเขตแดนจังหวัดสมุทรสาครและจังหวัดสมุทรสงคราม และมีอีกชื่อว่า วัดสุนัขหอน ตามชื่อคลองหน้าวัดซึ่งเป็นคลองเก่าตั้งแต่สมัยกรุงรัตนโกสินทร์ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2492 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร เมื่อปี พ.ศ. 2494 ในสมัยท่านเจ้าคุณสุนทรคุณากร ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดปัจจันตาราม" ซึ่งมีความหมายว่า วัดชายแดน

ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2500 และศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2533
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะส่วนใหญ่เป็นอาคารสมัยใหม่ที่มีการก่อสร้างเมื่อไม่นานมานี้

อุโบสถกว้าง 4.5 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2493 เป็นไม้ทั้งหลัง ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ ขนาดหน้าตักกว้าง 29 นิ้ว สูง 39 นิ้ว ศิลปะแบบสุโขทัย วิหารหลวงพ่อพุทธศิลาแดง (หลวงพ่อแดง) เป็นอาคารทรงไทยจัตุรมุข ประดิษฐานพระพุทธรูปศิลาสีแดง มีประวัติความเป็นมาว่า สร้างมาจากหินศิลาสีแดง สร้างสมัยอยุธยาตอนกลาง อายุราว 400–500 ปี ชาวอยุธยานำมาถวายเพื่อเป็นพระประธานในอุโบสถ ศาลาการเปรียญกว้าง 14 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2534 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการตุ้น
* พระอธิการบุญยืน ปาสาธิโก พ.ศ. 2494–2500 
* พระครูสาครพุทธิคุณ พ.ศ. 2502–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดท่าตอน
วัดท่าตอน เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ ในหมู่ที่ 3 บ้านท่าตอน ตำบลท่าตอน อำเภอแม่อาย จังหวัดเชียงใหม่ ตั้งอยู่บนยอดเขาต่อเนื่องหลายลูก บนเนื้อที่ 425 ไร่ 2 งาน 95 ตารางวา แยกเป็นพื้นที่ตั้งวัดชั้นล่าง 45 ไร่ 2 งาน 28 ตารางวา และเป็นเขตอุทยานพุทธศาสนาและสำนักปฏิบัติธรรม 380 ไร่ 67 ตารางวา พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขาลาดชัน มีที่ราบริมน้ำแม่กก
ประวัติ
วัดท่าตอนเป็นวัดโบราณ ร้างมานานหลายร้อยปี มีพระเจดีย์เก่าชำรุดอยู่หนึ่งองค์ ล้อมรอบด้วยป่าหนาทึบ ไม่ปรากฏหลักฐานว่าสร้างในสมัยใด คาดว่าบริเวณลุ่มน้ำต่าง ๆ เช่น น้ำแม่กก เป็นที่ตั้งของชุมชนที่มีวัฒนธรรมอยู่มาก่อนที่จะมีการสร้างเมืองเชียงใหม่ จากหลักฐานทางโบราณวัตถุ พบว่า พระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์โบราณซึ่งประดิษฐานอยู่ในวัดท่าตอน (ศาลาพุทธบุตรประชาสรรค์) ปางมารวิชัยประทับนั่ง 5 องค์ ปางประทับยืน 3 องค์ เป็นศิลปะล้านนา มีอายุ 500–700 ปี มีคำจารึกที่ฐานพระพุทธรูป 2 องค์ ปางมารวิชัย ประทับนั่งองค์เล็กสุด (พระฝนแสนห่า) สร้างเมื่อ จ.ศ. 910 (พ.ศ. 2092) ปางประทับยืนอุ้มบาตร บอกแต่เพียงชื่อผู้นำสร้าง และผู้ร่วมทำบุญ ไม่บอกศักราช จึงสันนิษฐานว่า วัด
มบาตร บอกแต่เพียงชื่อผู้นำสร้าง และผู้ร่วมทำบุญ ไม่บอกศักราช จึงสันนิษฐานว่า วัดท่าตอนอาจสร้างในสมัยเดียวกับที่พระเจ้าพรหมมหาราชทรงสร้างพระธาตุสบฝาง (ประมาณหลัง พ.ศ. 1483) และตั้งอยู่บนยอดเขาริมน้ำแม่กกเช่นเดียวกัน อีกทั้งจารึกในฐานพระพุทธรูปวัดศรีบุญเรืองซึ่งห่างจากท่าตอนไม่มาก ก็ใกล้เคียงสมัยพระเจ้าพรหมมหาราชมาก
พออนุมานได้ว่าเมื่อคราวที่ครูบาศรีวิชัยได้ขึ้นมาบูรณะพระธาตุสบฝาง ท่านได้มาถึงท่าตอนแล้วบอกชาวบ้านให้ขึ้นไปหาพระธาตุบนเขา ชาวบ้านได้พากันถางป่าเพื่อค้นหา และพบเจอพระธาตุเก่าแก่อยู่ในพุ่มไม้ จึงนิมนต์ท่านบูรณะ แต่ท่านไม่รับ และบอกให้นิมนต์พระครูบาแก้ว กาวิชโย มาบูรณะ
ในปี พ.ศ. 2470 พระครูบาแก้ว กาวิชโย จากสำนักวัดแม่แหลง (วัดมงคลสถาน) ได้มาเป็นประธานในการบูรณะวัดร้างขึ้นเป็นวัดที่มีพระสงฆ์ สร้างพระเจดีย์ครอบพระเจดีย์องค์เดิม และสร้างเสนาสนะขึ้นอีกหลายหลังเดิมใช้ชื่อว่า วัดจอมคีรีปิงขอก หรือ วัดจอมคีรีศรีปิงขอกต่าตอนจัย วัดท่าตอนได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2518 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้รับการยกฐานะจากวัดราษฎร์เป็นพระอารามหลวง เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2534
วัดท่าตอนยังเป็นสถาบันการศึกษาสำหรับพระภิกษุ สามเณร และเยาวชน เป็นศูนย์บำบัดยาเสพติดและศูนย์สงเคราะห์ชาวเขา และเนื่องในวโรกาสพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงครองราชย์เป็นปีที่ 50 ทางวัดได้ริเริ่มโครงการก่อสร้างเจดีย์แก้วเฉลิมพระเกียรติไว้บนยอดเขา

อาคารเสนาสนะ
วัดท่าตอนตั้งอยู่บนไหล่เขา โดยมี 9 ชั้น ดังนี้
* ชั้นที่ 1 พระธาตุจอมคีรีศรีปิงขอก พระแม่กวนอิม สำนักงานรองเจ้าคณะจังหวัดเชียงใหม่ ศาลาสุนทร โรงรียนพระปริยัติ
* ชั้นที่ 2 พระอุโบสถ
* ชั้นที่ 3 พระพุทธนิรันดรชัย (พระองค์ขาว) และพระสังกัจจายน์ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2530 รูปปูนปั้นศิลปะแบบจีน ยืนอยู่บนถ้ำ มีน้ำพุอยู่ข้าง
* ชั้นที่ 4 พระนาคปรก
* ชั้นที่ 5 มรรควิหารและกุฏกัมมัฏฐาน
* ชั้นที่ 6 กุฏิรุ่งนิรันดร์และหอประชุมพระปริยัติวิธานโกศล
* ชั้นที่ 7 กุฏิธรรมปัญญาบดี กุฏิพุทธสมุทร กุฏิมหัทธนัญชัย กุฏิประวิตรางกูร กุฏิชินวงศ์วรกุล และกุฏิสิงคโปร์ (บางกอกเดคค่อน)
* ชั้นที่ 8 พระบรมธาตุรัชมังคลาจารย์สมานฉันท์ (พระเจดีย์แก้ว) ศาลาใหญ่ มังกรทอง มังกรเงิน กุฏิ 8 เหลี่ยม
* ชั้นที่ 9 กุฏิศรีเชียงตุง พระ
แก้ว) ศาลาใหญ่ มังกรทอง มังกรเงิน กุฏิ 8 เหลี่ยม
* ชั้นที่ 9 กุฏิศรีเชียงตุง พระอิ่มตลอดกาล กุฏิสมด็จพระมหารัชมัง สะพานรัชสมาน เรือสำเภาทอง
ฌอร์ฌ แซ็ง-ปีแยร์
ฌอร์ฌ แซ็ง-ปีแยร์ ( , ; เกิด 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2524) เป็นอดีตนักศิลปะการต่อสู้แบบผสมผสานมืออาชีพชาวแคนาดา เขาได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นนักสู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์ด้านศิลปะการต่อสู้แบบผสม (MMA) แซ็ง-ปีแยร์เป็นแชมป์ 2 สมัยในรายการ Ultimate Fighting Championship (UFC) โดยได้รับตำแหน่งในรุ่นเวลเตอร์เวทและมิดเดิ้ลเวท
แซ็ง-ปีแยร์เป็นอดีตแชมป์รุ่นเวลเตอร์เวท UFC สามสมัยโดยได้รับรางวัล 2 ครั้งและได้รับตำแหน่งชั่วคราวระหว่างเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ถึงเมษายน พ.ศ. 2551 แซ็ง-ปีแยร์ได้รับการจัดอันดับให้เป็นนักมวยปล้ำอันดับ 1 ของโลกในรุ่นเวลเตอร์เวท เป็นเวลาหลายปีโดย Sherdog และสิ่งพิมพ์อื่น ๆ อีกมากมาย ในปี 2008, 2009 และ 2010 เขาได้รับการเสนอชื่อให้เป็นนักกีฬาแห่งปีของแคนาดาโดย Rogers Sportsnet Fight Matrix ระบุว่าเขาเป็นนักมวยปล้ำ MMA อันดับต้น ๆ ตลอดกาลและเป็นนักมวยที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในประวัติศาสตร์ MMA

อ้างอิง
วัดพระเงิน
วัดพระเงิน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 8 บ้านหัวคูนอก ตำบลบางม่วง อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี

วัดพระเงินสร้างเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2364 ผู้ริเริ่มสร้างคือ พระอาจารย์เสือ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2516 ในสมัยหลวงปู่คล้ามหรือเจ้าอธิการคร้าม อินทสโร เป็นเจ้าอาวาส ท่านได้ก่อตั้งโรงเรียนปริยัติธรรมอินทสโรหรือโรงเรียนวัดพระเงิน สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2483

วัดพระเงินมีหอไตรเก่าแก่ เป็นอาคารไม้ ตัวหอขนาด 2 ห้อง ตั้งอยู่เหนือคานและเสาคอนกรีตเสริมเหล็กซึ่งปักอยู่กลางสระน้ำ มีเฉลียงโดยรอบ หลังคาเป็นชั้นซ้อนกัน 2 ชั้น ประดับด้วยเครื่องลำยอง ไม้จำหลักปิดทอง ประดับกระจกหน้าบันไม้กระดานเรียบ
หลวงปู่คล้ามเป็นพระเกจิอาจารย์ ท่านเริ่มสร้างวัตถุมงคลเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2435 โดยส่วนมากเป็นพิมพ์พระสมเด็จ รวมถึงพิมพ์อื่น เช่น พระสมเด็จหลังยันต์เต่า หลังยันต์นะมหาอุด หลังยันต์ตุ๊กตา หลังยันต์น้ำเต้า และหลังเรียบ พระปิดตา หลังยันต์นะมหาอุด พิมพ์สมาธิแขนหักศอก หลังยันต์นะมหาอุตน์ และหลังยันต์เต่า พระพิมพ์ห้าเหลี่ยม หลังยันต์เต่า ส่วนมากมักจะเป็นเนื้อผงใบลาน และล็อกเกตหลวงปู่คล้าม (สร้างเพียงไม่กี่ชิ้น) ด้านพุทธคุณ วัตถุมงคลของท่านเด่นทางด้านเมตตามหาเสน่ห์ โชคลาภ แคล้วคลาด เป็นเยี่ยม

อ้างอิง
วัดโพธิ์ทองบน
วัดโพธิ์ทองบน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านใหม่ ตำบลบ้านใหม่ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระครูอนุวัติศาสนวงศ์ (ฉ่ำ โอภาโส)

วัดโพธิ์ทองบนเป็นวัดโบราณ เดิมละแวกนี้มีวัดอยู่สองวัดคือวัดโพธิ์ทองบนและวัดขี้เหล็ก แต่ต่อมารวมเป็นวัดเดียวกัน สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2325 ชื่อของวัดนั้นมาจากการที่เดิมบริเวณริมแม่น้ำด้านหน้าวัดมีต้นโพธิ์อยู่ แต่ต่อมาต้นโพธิ์ถูกกระแสน้ำกัดเซาะลง ประวัติการบูรณะพัฒนาวัดได้เริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2514 เป็นต้นมา
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถซึ่งบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2514 หลังคาลด 2 ชั้น ประดับช่อฟ้าใบระกา หน้าบันปูนปั้นประดับด้วยเทพนม ล้อมรอบด้วยกนกเปลว ซุ้มประตูหน้าต่างปิดทองประดับกระจก กุฏิสงฆ์ส่วนมากเป็นอาคารไม้ทรงไทย วิหารประดิษฐาน หลวงพ่อแจ้ง ส่วนปูชนียวัตถุของวัด ได้แก่ หลวงพ่อเพชร เป็นพระพุทธรูปสมัยเชียงแสน พระประธานสมัยสุโขทัย และพระพุทธรูปสมัยอู่ทอง ด้านริมแม่น้ำเจ้าพระยา มีพระพุทธรูปปิดทอง ปางประทานพร

อ้างอิง
วัดสีกัน
วัดสีกัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงดอนเมือง เขตดอนเมือง กรุงเทพมหานคร เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระครูธรรมรัตนวิมล (ทองใบ)

วัดสีกันตั้งวัดเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520 ได้รับวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2525 สร้างขึ้นด้วยแรงศรัทธาจากประชาชน ข้าราชการ ทหาร และตำรวจซึ่งได้ร่วมบริจาคที่ดินและทุนทรัพย์เพื่อสร้างวัดนี้ขึ้น เดิมชื่อว่า วัดพุทธสยาม ต่อมาได้พิจารณาเปลี่ยนแปลงชื่อเสียใหม่เป็น "วัดสีกัน" เพื่อให้เป็นการเหมาะสมและสอดคล้องกับสถานที่ตั้ง
สภาพวัดโดยทั่วไป เดิมเป็นพื้นที่สูงพ้นจากน้ำท่วม ปลูกสร้างเป็นอาคารปูนชั้นเดียว แบบยกพื้นสูง ด้านหน้ามีป้ายระบุข้อความว่า กุฏิพิพิธภัณฑ์ธรรมรัตน์ การุณย์ โหสกุล สถาปัตยกรรมที่โดดเด่นคือ พระอุโบสถทรงไทยภายในประดิษฐานพระประธาน นามว่า สมเด็จพระบรมพุทโธ ที่เชิงบันไดนาคด้านหน้าโบสถ์ปรากฎรูปปั้นยักษ์มีนามว่า สมเด็จท้าวเวสสุวรรณฯ วัดมีวิหารจัตุรมุข ภายในประดิษฐานพระประธานองค์พระพุทธสมเด็จมหาราชทรงครุฑ ภปร. ขนาดหน้าตัก 69 นิ้ว สูง 119 นิ้ว

วัดสีกันมีวัตถุมงคลที่จัดอยู่ในรายการประกวดพระเครื่องพระบูชาไทยของสมาคมเกือบทุกงาน คือ พระสมเด็จทรงครุฑ มีพุทธคุณด้านแคล้วคลาด ครบเครื่องเรื่องปลอดภัย

อ้างอิง
การเปลี่ยนชื่อเดือนและสัปดาห์ในประเทศเติร์กเมนิสถาน พ.ศ. 2545
ในวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2545 รัฐบาลเติร์กเมนิสถานได้ผ่านกฎหมายเปลี่ยนชื่อเดือนและวันในสัปดาห์ ชื่อใหม่นั้นได้รับการคัดเลือกมาจากสัญลักษณ์ประจำชาติเติร์กเมนิสถานตามที่ระบุในหนังสือ รูฮ์นามา ซึ่งเขียนโดยซาปาร์มือรัต นือยาซอว์ ประธานาธิบดีตลอดชีพคนแรกและคนเดียวของประเทศ

หลังผ่านร่างกฎหมายแล้ว ก็มีการใช้ชื่อใหม่ในสื่อที่รัฐบาลเติร์กเมนิสถานเป็นเจ้าของ เอกสารที่ตีพิมพ์เป็นภาษาอื่นนอกจากภาษาเติร์กเมนมักใช้ชื่อใหม่ด้วย โดยเฉพาะเอกสารที่มีกลุ่มเป้าหมายเป็นพลเมืองที่พูดภาษารัสเซียในประเทศ โดยบางครั้งก็ใส่ชื่อเก่าลงในวงเล็บ อย่างไรก็ตาม ชื่อเดือนเก่ายังคงเป็นที่นิยมในภาษาพูดของประชาชน
หลังจากใช้ไป 4 ปี นือยาซอว์ถึงแก่อสัญกรรมใน พ.ศ. 2549 ในวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2551 มีรายงานว่า คณะรัฐมนตรีเติร์กเมนิสถานได้อภิปรายเกี่ยวกับการนำชื่อเก่ามาใช้อีกครั้ง ในที่สุดก็มีการนำชื่อเก่ากลับมาใช้อีกครั้งในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2551

ชื่อเดือนเก่ามาจากภาษารัสเซีย ชื่อเดือนใหม่ในภาษาเติร์กเมนมีดังนี้
{| class="wikitable"
|-
!ชื่อในภาษาไทย
!ชื่อเก่า ในภาษาเติร์กเมน
!ชื่อใหม่ ในภาษาเติร์กเมน
!คำอธิบาย
|-
|มกราคม
| 
| 
|หมายถึง "ผู้นำของชาวเติร์กเมน" เป็นชื่อตำแหน่งที่ซาปาร์มือรัต นือยาซอว์ นำมาใช้กับตนเอง
|-
|กุมภาพันธ์
| 
| 
|ธง (มีการฉลองวันธงชาติเติร์กเมนิสถานในวันเกิดของนือยาซอว์ซึ่งอยู่ในเดือนนี้)
|-
|มีนาคม
| 
| 
|ปีใหม่เปอร์เซีย
|-
|เมษายน
| 
| 
|กูร์บันซอลตัน เอเจ มารดาของนือยาซอว์
|-
|พฤษภาคม
| 
| 
|มักตึมกูลือ ปือรากือ กวีชาวเติร์กเมน
|-
|มิถุนายน
| 
| 
|โอฆุซ คาฆัน ผู้ก่อตั้งชาติเติร์กเมนในตำนานและกึ่งเทพปกรณัม มีบันทึกถึงครั้งแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 13
|-
|กรกฎาคม
| 
| 
|วีรบุรุษในมหากาพย์เติร์กเมน "กอร์กุต-อาตา"
|-
|สิงหาคม
| 
|
|-
|กรกฎาคม
| 
| 
|วีรบุรุษในมหากาพย์เติร์กเมน "กอร์กุต-อาตา"
|-
|สิงหาคม
| 
| 
|ผู้นำคนที่สองของจักรวรรดิเซลจุคที่ก่อสงครามกับจักรวรรดิไบแซนไทน์และริเริ่มการอพยพของชาวตุรกีไปยังเอเชียไมเนอร์
|-
|กันยายน
| 
| 
|หนังสือของนือยาซอว์
|-
|ตุลาคม
| 
| 
|เอกราช (วันเอกราชของประเทศเติร์กเมนิสถานอยู่ในเดือนนี้)
|-
|พฤศจิกายน
| 
| 
|ผู้นำคนสุดท้ายแห่งจักรวรรดิเซลจุค
|-
|ธันวาคม
| 
| 
|ความเป็นกลาง (มีการประกาศว่าเติร์กเมนิสถานเป็นประเทศที่เป็นกลาง และมีการฉลองวันแห่งความเป็นกลางในเดือนนี้)
|}
ชื่อวันเก่าในสัปดาห์มาจากภาษาเปอร์เซีย ส่วนชื่อใหม่มีดังนี้
{| class="wikitable"
|-
!ชื่อในภาษาไทย
!ชื่อเก่า ในภาษาเติร์กเมน
!ชื่อใหม่ ในภาษาเติร์กเมน
!คำอธิบาย
|-
|วันจันทร์
| 
| 
|วันแรก
|-
|วันอังคาร
| 
| 
|วันแห่งวัยหนุ่มสาว
|-
|วันพุธ
| 
| 
|วันที่โปรดปราน
|-
|วันพฤหัสบดี
| 
| 
|วันแห่งความยุติธรรม
|-
|วันศุกร์
| 
| 
|วันแม่
|-
|วันเสาร์
| 
| 
|วันแห่งจิตวิญญาณ
|-
|วันอาทิตย์
| 
| 
|วันพักผ่อน
|}

ดูเพิ่ม
*ปฏิทินกริกอเรียน

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* The months of the Gregorian (Christian) calendar in various languages
* The days of the week in various languages
* Бердымухамедов велел вернуть старый календарь, Аркадий Дубнов, gundogar.org, 2008-04-25
วัดสำโรงเหนือ
วัดสำโรงเหนือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 10 บ้านคลองสำโรง ตำบลสำโรงกลาง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มมีแม่น้ำและคลองรอบทั้งสามด้าน กล่าวคือ ทิศเหนือติดกับแม่น้ำเจ้าพระยา ทิศตะวันออกติดกับคลองสำโรง ทิศตะวันตกติดกับคลองมหาวงษ์ หน้าวัดอยู่ทางทิศตะวันออก มีถนนออกไปสู่ถนนปู่เจ้าสมิงพราย วัดมีเนื้อที่ 8 ไร่ 50 ตารางวา
ประวัติ
วัดสำโรงเหนือสร้างขึ้นราวปี พ.ศ. 2300 ในสมัยอยุธยาตอนปลาย เดิมชื่อว่า วัดเกาะแก้วศรีเมือง ที่ตั้งวัดเดิมมีโรงนาอยู่สามโรง คำว่าสามโรงจึงเพี้ยนเป็นสำโรง ต่อมาจึงได้เปลี่ยนชื่อเป็นวัดสำโรงเหนือ (และเพื่อให้ต่างจากวัดอีกแห่งคือ วัดสำโรงใต้) แต่ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดปากคลองสำโรง เนื่องจากที่ตั้งวัดอยู่ตรงปากคลอง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2519 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร

ในด้านการศึกษา ทางวัดเริ่มเปิดสอนพระปริยติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2480 จนถึงปัจจุบัน และได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาลในที่ดินของวัด ชื่อโรงเรียนวัดสำโรงเหนือ (สุขราษฎร์ศึกษา)
อาคารเสนาสนะ
ภายในอุโบสถของวัดมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวพุทธประวัติ พระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย เจดีย์เก่าของวัดมีต้นโพธิ์ขึ้นครอบรอบจนแทบมองไม่เห็นเจดีย์ นอกจากนี้ยังมีศาลาการเปรียญ หอระฆัง กุฏิสงฆ์ 5 หลัง ศาลาดิน และสุสาน ปูชนียวัตถุของวัดได้แก่ พระพุทธรูปปางสะดุ้งมาร พระพุทธรูปปางห้ามญาติ รูปหล่อพระอาจารย์จีน รูปหล่อหลวงปู่สุข พระพุทธรูปปางห้ามญาติทรงเครื่องที่สร้างขึ้นสมัยอยุธยาตอนปลาย

รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงปู่กาฬ
* สมภารแม้น
* สมภารช่วง
* สมภารพุก
* สมภารลา
* หลวงปู่สุข
* สมภารจีบ (พระครูสมุทรกิจโกศล)

อ้างอิง
วัดราษฎร์รังสรรค์ (จังหวัดสมุทรปราการ)
วัดราษฎร์รังสรรค์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บริเวณคุ้งบางกะเจ้า ในหมู่ที่ 4 บ้านวัดใหญ่ ตำบลบางกะเจ้า อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 6 ไร่ 3 งาน

ประวัติ
เมื่อปี พ.ศ. 2499 หลวงตาอิน อินทญาโณ เมื่อครั้งเป็นฆราวาส ได้ศึกษาวิทยาการกับหลวงพ่อด่วน วัดกองแก้ว จนมีความรู้แตกฉานด้านกรรมฐาน ท่านมักจะไปนั่งกรรมฐานที่วัดร้างเก่าแก่ที่เรียกกันว่า ป่าวัดใหญ่ ท่านได้อุปสมบทและได้พัฒนาให้เป็นสำนักสงฆ์ใช้ชื่อว่า สำนักสงฆ์วัดใหญ่ตาอิน โดยสร้างโบสถ์เล็ก ๆ ขึ้นกลางน้ำใข้ชื่อว่า โบสถ์น้ำ ต่อมาเมื่อมีพระสงฆ์มากขึ้น ชาวบ้านได้ร่วมสร้างกุฏิและศาลาต่าง ๆ
วัดราษฎร์รังสรรค์ได้รับอนุญาตให้สร้างเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2510 ผู้ดำเนินการสร้างคือ นายพจน์ บัวเจริญ โดยตั้งชื่อว่า "วัดราษฎร์รังสรรค์" แต่ชาวบ้านนิยมเรียก วัดใหญ่ตาอิน กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 และวัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2518

ด้านการศึกษา ทางวัดให้ทางราชการสร้างอาคารเรียนโรงเรียนประชาบาลขึ้นภายในที่ดินวัด

อาคารเสนาสนะ
อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 23 เมตร ลักษณะทรงไทย สร้างด้วยคอนกรีต กุฏิสงฆ์จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้และครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาการเปรียญสร้างด้วยไม้กว้าง 7.56 เมตร ยาว 17.5 เมตร วิหารสร้างด้วยคอนกรีต กว้าง 5 เมตร ยาว 10 เมตร หอระฆังสร้างด้วยไม้เนื้อแข็ง
วัดราษฎร์รังสรรค์
วัดราษฎร์รังสรรค์ อาจหมายถึง
* วัดราษฎร์รังสรรค์ จังหวัดกระบี่
* วัดราษฎร์รังสรรค์ จังหวัดชัยนาท
* วัดราษฎร์รังสรรค์ จังหวัดตรัง
* วัดราษฎร์รังสรรค์ จังหวัดสมุทรปราการ
* วัดราษฎร์รังสรรค์ จังหวัดสมุทรสาคร
วัดแค
วัดแค อาจหมายถึง
* วัดแค จังหวัดนครปฐม
* วัดแค (ร้าง) ตำบลคลองสระบัว อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดแค ตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดแค อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดแค จังหวัดสิงห์บุรี
* วัดแค จังหวัดสุพรรณบุรี
* วัดแค อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ
* วัดแค อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ
จังหวัดปกครองตนเองชนชาติหุย ชางจี๋
จังหวัดปกครองตนเองชนชาติหุย ชางจี๋ ( ; ) เป็นจังหวัดปกครองตนเองของชาวหุยทางตะวันออกเฉียงเหนือของเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ ประเทศจีน มีพื้นที่ประมาณ 77,129 ตารางกิโลเมตร และมีศาลากลางอยู่ในนครชางจี๋

เขตการปกครอง
จังหวัดหุยชางจี๋มีการแบ่งเขตการปกครองเป็น 2 นครระดับอำเภอ 4 อำเภอ และ 1 อำเภอปกครองตนเอง
{| class="wikitable" style="font-size:90%;" align=center
! colspan=9 | แผนที่
|-
| colspan=9 | 
{{Image label begin|image=Administrative Division Changji.png|width={ }|link=}} 
{{Image label|x=780|y=900|scale={ }/2980|text=ชางจี๋ }}
{{Image label|x=1290|y=750|scale={ }/2980|text=ฟู่คัง }}
{{Image label|x=550|y=790|scale={ }/2980|text=อำเภอ ฮูถูปี้}}
{{Image label|x=310|y=670|scale={ }/2980|text=อำเภอ มานาส}}
{{Image label|x=2020|y=750|scale={ }/2980|text=อำเภอ ฉีไถ}}
{{Image label|x=1670|y=780|scale={ }/2980|text=อำเภอ จิมซาร์}}
{{Image label|x=2450|y=950|scale={ }/2980|text=อำเภอ โมรี}}
|-
! ชื่อ
! อักษรจีน
! ฮั่นยฺหวี่พินอิน
! เสี่ยวเอ้อร์จิง
! อุยกูร์ (UEY)
! อุยกูร์ละติน (ULY)
! ประชากร 
! พื้นที่ (ตร.กม.)
! ความหนาแน่น (คน/ตร.กม.)
|-
|นครชางจี๋
| 
| 
| 
| 
| 
|426,253
|7,981
|53.40
|-
|นครฟู่คัง
| 
| 
| 
| 
| 
|165,006
|8,545
|19.31
|-
|อำเภอฮูถูปี้
| 
| 
| 
| 
| 
|210,201
|9,518
|22.08
|-
|อำเภอมานาส
| 
| 
| 
| 
| 
|237,558
|9,154
|25.95
|-
|อำเภอฉีไถ
| 
| 
| 
| 
| 
|210,566
|16,709
|12.60
|-
|อำเภอจิมซาร์
| 
| 
| 
| 
| 
|113,284
|8,170
|13.86
|-
|อำเภอปกครองตนเองชนชาติคาซัค โมรี
| 
| 
| 
| 
| 
|65,719
|13,582
|4.83
|}
* ยกเลิก: หมี่ตง (นครระดับอำเภอ)
กลุ่มชาติพันธุ์
จากการสำรวจสำมะโนประชากรปี ค.ศ. 2010 ชางจี๋มีประชากร 1,428,587 คนโดยมีความหนาแน่นของประชากร 19.4 คนต่อตารางกิโลเมตร
{| class="wikitable"
|- style="background:#eee;"
! rowspan="2" |ชาติพันธุ์
!colspan="2"|2000 
!colspan="2"|2010 
|- style="background:#eee;"
! ประชากร
! style="width:4em;"|%
! ประชากร
! style="width:4em;"|%
|-
|style="text-align:left;" | ฮั่น
| 1,129,384
| 73.91%
| 1,075,852
| 75.31% 
|-
|style="text-align:left;" | หุย
| 176,563
| 11.55%
| 136,013 
| 9.52% 
|-
|style="text-align:left;" | คาซัค
| 133,286
| 8.72%
| 119,942 
| 8.40%
|-
|style="text-align:left;" | อุยกูร์
| 63,606
| 4.16%
| 58,984 
| 4.13% 
|-
!รวมทั้งหมด
!1,528,097
!100%
!1,428,587 
!100%
|}

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการของจังหวัดหุยชางจี๋
วัดไผ่ล้อม (จังหวัดนครปฐม)
วัดไผ่ล้อม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระปฐมเจดีย์ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม
ประวัติ
สันนิษฐานกันว่าสร้างวัดไผ่ล้อมขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในยุคนั้นได้มีการเกณฑ์ชาวมอญที่อยู่ใต้โพธิสมภารมาช่วยกันบูรณะองค์พระปฐมเจดีย์ ชาวมอญได้พักอาศัยอยู่บริเวณสวนป่าไผ่ใกล้องค์พระปฐมเจดีย์ ต่อมาบริเวณนั้นร้างผู้คน ดงไผ่ขึ้นหนา พระภิกษุผู้แสวงหาธรรมหลายรูปต่างจาริกมาวิเวก ปักกลดบำเพ็ญสมณธรรม ชาวบ้านในละแวกใกล้เคียงเห็นว่า สถานที่บริเวณนี้สมควรตั้งเป็นสำนักสงฆ์ จึงได้อาราธนาพระภิกษุจากวัดพระปฐมเจดีย์มาจำพรรษาเป็นครั้งคราว เมื่อมีภิกษุจำพรรษามากขึ้น ชาวบ้านได้ช่วยกันถางป่าไผ่เพื่อไปทำที่อยู่อาศัย จะมีหลงเหลืออยู่บ้างก็บริเวณรอบ ๆ วัดเท่านั้น จึงกลายเป็นที่มาของชื่อวัด
วัดไผ่ล้อมขาดเจ้าอาวาสอยู่นาน กระทั่ง พ.ศ. 2486 ทางคณะสงฆ์จึงได้แต่งตั้งพระอาจารย์พูล อตตรกโข ซึ่งขณะนั้นจำพรรษาอยู่วัดพระงามขึ้นดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส ท่านได้ร่วมกับญาติโยมสร้างอุโบสถ โดยเริ่มก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 และแล้วเสร็จในอีก 3 ปีต่อมา ในสมัยของท่านยังได้สร้างเสนาสนะต่าง ๆ เช่น ศาลาการเปรียญ โรงเรียนปริยัติธรรม ศาลาฌาปนสถาน ศาลาปฏิบัติ หอระฆัง กุฏิสงฆ์ โรงเรียนวัดไผ่ล้อม เป็นต้น

ต่อมาในวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2568 พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ยกฐานะวัดไผ่ล้อมขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ เพื่อเฉลิมพระเกียรติและเป็นพระราชกุศลเนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 28 กรกฎาคม 2567
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถหลังเก่าสร้างมาตั้งแต่ พ.ศ. 2490 ได้ชำรุดทรุดโทรมไปตามกาลเวลา จึงได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ขนาดความกว้าง 9 เมตร ความยาว 21 เมตร เป็นสถาปัตยกรรมทรงไทยประยุกต์ 2 ชั้น คอนกรีตเสริมเหล็ก พื้นปูหินอ่อน บานประตูหน้าต่างไม้สักแกะสลัก 3 ชั้น ส่วนผนังด้านในเป็นภาพจิตรกรรมฝาผนังเกี่ยวกับพุทธประวัติและผนังด้านนอกเป็นลายปูนปั้นรูปเทพทรงพระขรรค์ กำแพงแก้ว ประดับด้วยเสาหงส์คาบไฟ และลูกแก้วองค์พระปฐมเจดีย์ ปูพื้นหินแกรนิต ซุ้มเสมา ศิลปะอยุธยา ซุ้มประตู 4 ทิศ ปั้นเทพประจำทิศทั้งแปด พร้อมปูนปั้นเป็นท้าวเวสสุวรรณ 8 องค์ ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะสุโขทัย เนื้อโลหะลงรักปิดทองขนาดหน้าตัก 4 ศอก 9 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ
ศาลาการเปรียญ (ปุริมานุสรณ์) ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2534 เป็นอาคารทรงไทยประยุกต์ โครงสร้างส่วนใหญ่เป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น มีขนาดกว้าง 16 เมตร ยาว 32 เมตร หอระฆังเป็นลักษณะทรงไทยประยุกต์ สูง 3 ชั้น มีหอกลองหอระฆังอยู่ในที่เดียวกันด้านหน้ากุฏิเจ้าอาวาส เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 นอกจากนี้ยังมีวิหารประดิษฐานสังขารหลวงพ่อพูล สถาปัตยกรรมไทย ยอดทรงมณฑป หลังคาจัตุรมุข ซ้อน 2 ชั้น

ปูชนียวัตถุที่สำคัญได้แก่ พระพุทธรูปปางประทานอภัย พระประธานประจำอุโบสถหลังเดิม เป็นพระพุทธรูปปางขัดสมาธิ ศิลปะเชียงแสน ปั้นด้วยปูน หน้าตักกว้าง 2 ศอก 1 คืบ สูงประมาณ 1.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2492

อ้างอิง
วัดวิจิตรการนิมิตร
วัดวิจิตรการนิมิตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคูหาสวรรค์ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
วัดวิจิตรการนิมิตรเดิมมีชื่อว่า วัดหนังบางแวก คาดว่าสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ไม่ปรากฏแน่ชัดว่าผู้ใดสร้าง ระบุปีสร้างคือ พ.ศ. 2318 ในสมัยกรุงธนบุรีได้มีการสร้างพระปรางค์ขึ้น 1 องค์เป็นรูปทรงฐานเหลี่ยมและพระปรางค์สี่เหลี่ยม 1 องค์ ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มีการบูรณปฏิสังขรณ์โดยมีการสร้างพระปรางค์ขึ้นไว้ ส่วนชื่อของวัดเดิมไปพ้องกับวัดหนังอีกแห่ง จึงได้เปลี่ยนจาก "วัดหนังบางแวก" เป็น "วัดวิจิตรการนิมิตร" เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2512 เป็นต้นมา
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถทรงไทย หลังคาลดสามชั้น มีช่อฟ้า ใบระกา วิหารคดด้านข้างอุโบสถทิศเหนือ มณฑปหลวงพ่อดำเป็นอาคารทรงไทยจัตุรมุข ศาลาบูรพาจารย์ อาคารทรงไทยประยุกต์ เสนาสนะอื่น ได้แก่ ศาลาการเปรียญทรงไทยช่อฟ้าใบระกา กุฏิสงฆ์ ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 2 หลัง อาคารเฉลิมพระเกียรติ 72 พรรษามหาราช ทรงไทยประยุกต์ หอระฆังทรงไทยประยุกต์

พระพุทธรูปประจำวัดคือ หลวงพ่อดำ สร้างด้วยศิลาทราย ศิลปะสมัยอยุธยา ประดิษฐานอยู่ในมณฑปจัตุรมุข
รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูวินัยธร พ.ศ. 2441–2447 
* พระอธิการเป๋ พ.ศ. 2448–2453 
* พระอธิการสาย พ.ศ. 2454–2470 
* พระสำรวย พ.ศ. 2471–2475 
* พระอธิการฝอย พ.ศ. 2476–2489 
* พระครูวิจิตรวรวัฒน์ พ.ศ. 2490–2529 
* พระครูสิริปัญญารังสี พ.ศ. 2530–2546 
* พระครูวิจิตรสารสุนทร (ถวัลย์ ขนฺติสาโร) พ.ศ. 2547 ถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดทัศนารุณสุนทริการาม
วัดทัศนารุณสุนทริการาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงมักกะสัน เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร มีเขตพื้นที่ทั้งสิ้น 11 ไร่ 2 งาน 16 ตารางวา (นับรวมบริเวณที่เป็นเขตบ้านเช่า 3 ไร่ 3 งานเข้าด้วย) ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระราชศีลาจาร (บรรทม ฐิตปญฺโญ ป.ธ.๖)
ประวัติ
สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นราวปลายสมัยกรุงธนบุรีหรือต้นสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ จากข้อมูลของกรมการศาสนาระบุว่าสร้าง พ.ศ. 2320 เดิมชื่อว่า วัดตะพาน ที่มาของชื่อนี้คาดว่ามาจากการที่ผู้บริจาคทรัพย์สร้างวัดคือ ตาผ่าน จึงตั้งชื่อวัดว่า "วัดตาผ่าน" และเพี้ยนมาเป็น "วัดตะพาน" อีกข้อสันนิษฐานคือ บริเวณหน้าวัดมีสะพานข้ามคลองสามเสน จึงเรียกว่า "วัดสะพาน" แต่คนสมัยนั้นอาจเรียกเลือนเสียงไปว่า "วัดตะพาน"
ส่วนชื่อ "วัดทัศนารุณสุนทริการาม" มาจากคหปตานีผู้หนึ่งคือ หม่อมหรุ่น เป็นผู้ศรัทธาได้บริจาคทรัพย์เป็นจำนวนมากเพื่อบูรณปฏิสังขรณ์วัด ท่านเจ้าคุณพระธรรมปาโมกข์ (ถม) วัดมกุฏกษัตริยารามราชวรวิหาร ซึ่งเป็นญาติกับหม่อมหรุ่น เห็นว่าหม่อมหรุ่นได้ทำคุณประโยชน์ต่อวัดตะพานเป็นอันมาก อีกทั้งเห็นว่าชื่อวัดตะพานนั้นไม่มีความไพเราะ จึงได้ตั้งชื่อให้ใหม่ว่า "วัดทัศนารุณสุนทริการาม"

วัดได้รับพระราชทางวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2536
หลวงพ่อโต
พระพุทธรูปศิลปะสุโขทัย อายุกว่า 700 ปี มีนามว่า หลวงพ่อโต เล่ากันว่าองค์หลวงพ่อโตสร้างขึ้นโดยใช้พระเศียรของพระพุทธรูปแบบสุโขทัยซึ่งสันนิษฐานว่าสร้างในสมัยเดียวกับพระพุทธชินราช ในเวลาต่อมาก็สร้างวิหารครอบองค์หลวงพ่อโตอีกที ฐานรากของวิหารและองค์พระที่รองรับองค์พระทำด้วยอิฐก่อขนาดใหญ่ ต่อมาจึงได้บูรณะโครงสร้างนี้

อ้างอิง
วัดศิริมงคล (จังหวัดสมุทรสาคร)
วัดศิริมงคล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านศิริมงคล ตำบลบ้านเกาะ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ริมฝั่งแม่น้ำท่าจีน หน้าวัดอยู่ตรงคุ้งน้ำพอดี ทำให้กระแสน้ำในแม่น้ำท่าจีนกัดเซาะตลิ่งในพื้นที่ของวัด ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 17 ไร่ 1 งาน 47 ตารางวา
ประวัติ
วัดศิริมงคลตั้งเมื่อ พ.ศ. 2443 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2445 กล่าวกันว่า ผู้บริจาคที่ดินให้สร้างวัด คือ หลวงจู๊ล้ง ซึ่งเป็นคนจีนที่มาประกอบอาชีพเกษตรกรรม (ทำไร่อ้อย) ร่วมกับพี่น้องชาวมอญที่อพยพมาจากกรุงหงสาวดีที่มาพึ่งพระบรมโพธิสมภารพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย โดยในราวปี พ.ศ. 2430 พระมหาทองสุข (อาจารย์ป๊อก) เป็นพระธุดงค์มอญ มาจำพรรษาอยู่ที่วัดบางปลา ต่อมาได้มีญาติโยมชาวจีนและชาวมอญ อาราธนาพระมหาทองสุขซึ่งเป็นนักเทศน์ภาษามอญได้ไพเราะ ให้ข้ามแม่น้ำท่าจีนมาทางทิศใต้ แล้วสร้างวัดศิริมงคลขึ้นมากลางไร้อ้อย ได้เริ่มสร้างศาลามุงจาก 1 หลัง ขนาดกว้าง 4 เมตร ยาว 9 เมตร จนต่อมาได้ยกฐานะเป็นวัด ตั้งชื่อวัดว่า "วัดศิริมงคล" แต่ช
ว้าง 4 เมตร ยาว 9 เมตร จนต่อมาได้ยกฐานะเป็นวัด ตั้งชื่อวัดว่า "วัดศิริมงคล" แต่ชาวมอญในยุคนั้นมักเรียกว่า "วัดลัด" หรือภาษามอญเรียกว่า "เพ่อะป๊อต" ซึ่งแปลว่า วัดลัด ตามตำแหน่งของวัดที่เดิมเป็นคลองลัด แต่ปัจจุบันนี้น้ำได้เซาะตลิ่งพังจึงกลายเป็นแม่น้ำ
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 22.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญกว้าง 24 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2447 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์กว้าง 15 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 1 หลัง สร้างด้วยไม้

รายนามเจ้าอาวาส
*พระกลับ
*พระทองสน
*พระเรือง
*พระบุญธรรม
*พระมอญ
*พระโน๊ต
*พระสินทร
*พระครูสาครสิริธรรม
*พระสมุห์และ นนทิโย 
*พระครูวรธรรมสาคร (โนรา อภิวโร)

อ้างอิง
วัดนาโคก
วัดนาโคก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านนาโคก ตำบลนาโคก อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร

ประวัติ
วัดนาโคกไม่มีประวัติการก่อสร้างที่แน่ชัด สันนิษฐานว่าตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2420 แต่เดิมกุฏิสงฆ์มุงด้วยใบจาก ในสมัยพระครูสาครธรรมคุณเป็นเจ้าอาวาสในช่วง พ.ศ. 2492–2539 ได้มีการก่อสร้างอาคารเสนาสนะต่าง ๆ เช่น ศาลาการเปรียญ ศาลาอเนกประสงค์ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2549 ด้านการศึกษา วัดเปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเมื่อ พ.ศ. 2528
อาคารเสนาสนะ
พระอุโบสถสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2460 ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย พระประธานอุโบสถ และพระพุทธรูปยืนสัมฤทธิ์ปางห้ามสมุทร ในวันขึ้น 8 ค่ำ เดือน 3 ของทุกปี ทางวัดจะมีงานประจำปีปิดทองหลวงพ่อสัมฤทธิ์

ศาลาการเปรียญกว้าง 12 เมตร ยาว 38 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 หอสวดมนต์กว้าง 3.50 เมตร ยาว 8.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2541 เป็นอาคารไม้ทรงไทย กุฏิสงฆ์จำนวน 7 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 7 หลัง วิหารกว้าง 3.50 เมตร ยาว 8.50 เมตร เป็นอาคารไม้ทรงไทย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2465 ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 7.09 เมตร ยาว 21.14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 เป็นอาคารไม้ หลังคามุงกระเบื้อง ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 3 หลัง
วัดยังมีเรือขุดโบราณซึ่งชาวบ้านนาโคกได้ทำนาเกลือแล้วขุดพบ กรมศิลปากรได้มาดูแลขึ้นไว้เป็นของราชการ และมอบให้ทางวัดนาโคกดูแล
หลวงพ่อสัมฤทธิ์
ประวัติของหลวงพ่อสัมฤทธิ์ กล่าวกันว่าในสมัยกรุงธนบุรี มีชายสองคนได้นำเกลือจากนาโคกขึ้นขายที่ทางเหนือและซื้อข้าวกลับมาขายที่นาโคก ระหว่างทางล่องเรือกลับได้จอดเรือแวะพักที่พระนครศรีอยุธยา ได้เดินลึกเข้าไปก็พบวัดร้างแห่งหนึ่งซึ่งมีพระพุทธรูปสัมฤทธิ์อยู่สององค์ ขนาดไม่ใหญ่นัก องค์หนึ่งเป็นพระพุทธรูปประทับนั่งปางมารวิชัย อีกองค์เป็นพระพุทธรูปประทับยืนปางห้ามสมุทร ทรงเทริดสมัยอยุธยา พอจะเดินกลับปรากฏไม่สามารถหาทางกลับได้ ยังวนเวียนอยู่ในวัดร้างแห่งนั้น ทั้งสองคนจึงปรึกษากันว่าอาจจะเป็นเพราะพระพุทธรูปทั้งสององค์ก็เป็นได้ จึงเดินไปกราบที่พระพุทธรูปแล้วก็คิดว่าถ้าหากนำพระพุทธรูปทั้งสององค์กลับมาด้วยอาจจะกลับเรือได้ ทั้งสองจึงอุ้มพระพุท
ดว่าถ้าหากนำพระพุทธรูปทั้งสององค์กลับมาด้วยอาจจะกลับเรือได้ ทั้งสองจึงอุ้มพระพุทธรูปทั้งสองกลับมายังเรือได้ และได้นำพระพุทธรูปทั้งสององค์มาประดิษฐานที่วัดนาโคก โดยท่านเจ้าอาวาสในสมัยนั้นได้นำพระพุทธรูปทั้งสององค์ไปประดิษฐานที่หอไตร จนเวลาผ่านไปหลายปี ก็ลืมไปว่ามีพระพุทธรูปสององค์อยู่ที่หอไตร
จนวันหนึ่ง หมู่บ้านนาโคกได้มีการแก้บนศาลเจ้าแห่งหนึ่ง มีการจัดมหรสพทั้งลิเกและละครครั้งใหญ่กว่าทุกครั้ง ทำให้สถานที่ไม่เพียงพอ เจ้าภาพจึงได้ไปขออนุญาตเข้าไปใช้พื้นที่จัดในวัดนาโคก ได้เกิดปาฏิหาริย์คือ พระพุทธรูปปางห้ามสมุทรซึ่งประดิษฐานบนหอไตรได้เสด็จลงมาอยู่ข้างล่างโดยมิได้มีใครนำลงมา อีกทั้งคณะลิเกและคณะละครต่างก็เกิดอาการจุกเสียดจนไม่สามารถแสดงได้ ชาวบ้านจึงได้บอกให้นำธูปเทียนมาบูชากล่าวขอขมาลาโทษเสีย จากนั้นคณะลิเกและละครต่างก็หายจุกเสียดเป็นอัศจรรย์ จากนั้นมาชาวบ้านก็ต่างกราบไหว้บูชาพระพุทธรูปองค์นี้ เป็นที่โจษขานกันต่อมาในความศักดิ์สิทธิ์
รายนามเจ้าอาวาส
* พระผ่อง
* พระเจียก
* พระกิ๊ด
* พระเสงี่ยม
* พระครูสาครธรรมคุณ
* พระครูสาครพิพัฒนโสภณ

อ้างอิง
วัดชังเรืองภาวนาราม
วัดชังเรือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 7 บ้านทุ่งนา ตำบลบางจาก อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 6 ไร่ พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม แวดล้อมไปด้วยที่ดินจัดสรร

วัดชังเรืองได้รับอนุญาตให้สร้างเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2521 โดยมีนางสาวเล็ก ชังเรือง เป็นผู้บริจาคที่ดินและดำเนินการสร้างวัด กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2522 โดยตั้งชื่อวัดตามนามสกุลผู้สร้างวัดเพื่อเป็นเกียรติอนุสรณ์สืบไป ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2528 เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระอธิการ ประมวล ธมฺมาสโย
อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ดังนี้ อุโบสถกว้าง 5.50 เมตร ยาว 15 เมตร ศาลา จำนวน 4 หลังกุฏิสงฆ์จำนวน 30 หลัง

รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูพิศาลวรการ (วิเชียร เตชธมฺโม)
* พระครูวิสิฐพัฒนโสภณ (วินัย)
* พระอธิการประมวล ธมฺมาสโย

อ้างอิง
วัดท้องคุ้ง (อำเภอพระประแดง)
วัดท้องคุ้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านวัดท้องคุ้ง ตำบลบางหญ้าแพรก อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ ทิศตะวันออกติดกับแม่น้ำเจ้าพระยา ทิศตะวันตกติดกับลำคลองท้องคุ้ง

วัดท้องคุ้งสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2356 ไม่ทราบนามผู้สร้าง ตั้งอยู่เหนือคุ้งน้ำ ประชาชนจึงได้ถือนิมิตนี้เรียกว่า "วัดท้องคุ้ง" และหมู่บ้านแถวนั้นก็เรียกว่าบ้านคลองท้องคุ้ง อุโบสถหลังใหม่ได้รับวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2499 ได้ผูกพัทธสีมาในปี พ.ศ. 2508 ในด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดสอนปริยัติธรรม เริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2476
อาคารเสนาสนะของวัด ได้แก่ พระอุโบสถ กุฏิสงฆ์จำนวน 8 หลัง ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2503 หอไตรและมณฑปสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2356 ปูชนียวัตถุของวัดได้แก่ พระสังกัจจายน์ อายุมากกว่า 200 ปี พระประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย พระพุทธรูปสมัยอยุธยาตอนปลาย พระพุทธชินราช พระสารีบุตรคู่ซ้ายขวา

ในสมัยหลวงปู่ฉ่ำเป็นเจ้าอาวาส ท่านได้สร้างพระเครื่องไว้แจกจ่ายแก่ศิษย์และชาวบ้าน ได้แก่ พระปิดตาหลังเบี้ย พิมพ์เข่าบุ๋มและเข่าตัน พระพิมพ์บัวฟันปลา พระปิดตาพิมพ์เล็ก พระผงกลีบบัว พระผงพิมพ์ลำพูนปรกโพธิ์ และพระปิดตาเนื้อชินตะกั่ว เป็นต้น
รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงปู่สุข
* หลวงปู่จันทร์
* หลวงปู่กฤช
* หลวงปู่ฉ่ำ
* พระเทพวิสุทธาภรณ์ (หลวงพ่อศรี ปุณณสิริ) 
* พระครูวิบูลปัญญากร (หลวงพ่อเลื่อน ธมฺมปญฺโญ) 
* พระครูสุนทรสุตสาร (หลวงพ่อพยุง กตปุญโญ)

อ้างอิง
วัดท้องคุ้ง (อำเภอบางบ่อ)
วัดท้องคุ้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านท้องคุ้ง ตำบลคลองด่าน อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 8 ไร่ 1 งาน

วัดท้องคุ้งตั้งวัดเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2529 ชื่อวัดตั้งตามชื่อหมู่บ้าน ผู้บริจาคที่ดินให้วัดคือ นายเทียนและนางผวน เกิดทอง เดิมนั้นที่ตั้งวัดอยู่ระหว่างวัดมงคลโคธาวาสกับวัดโคธาราม ห่างกันประมาณ 5 กิโลเมตร เมื่อมีงานเทศกาลต่าง ๆ เช่น วันสงกรานต์ วันเข้าพรรษา ชาวบ้านท้องคุ้งไม่สะดวกในการเดินทาง เพราะต้องอาศัยเดินทางโดยทางเรือ จึงคิดที่จะสร้างวัดขึ้นโดยการนำของนายเทียน เกิดทอง
วัดท้องคุ้งได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2531 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 22 เมตร ยาว 44 เมตร ในด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกธรรมบาลีและสามัญ เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2525 และมีศูนย์อบรมเด็กก่อนเกณฑ์ในวัด
สิ่งโดดเด่นของวัด คือมีรูปปั้นท้าวพญายมหน้าตาขึงขัง น่าเกรงขาม นั่งอยู่บนหลังคาเมรุตรงบันไดทางขึ้น มือหนึ่งถือบัญชีบุญบัญชีบาป อีกมือหนึ่งชี้ลงมาด้านล่าง สร้างขึ้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2530 ผู้ริเริ่มสร้างคือ พระครูมงคลสมณานุวัตร เจ้าอาวาส มูลเหตุที่สร้างเนื่องจากเวลามีงานศพหรืองานบุญอื่น ๆ ภายในวัดมักมีชาวบ้านดื่มสุรากันเป็นประจำ เมื่อได้ตักเตือน ชาวบ้านก็เลี่ยงโดยการนำเหล้าใส่ขวดน้ำหรือขวดเครื่องดื่มชูกำลัง ทางวัดเขียนป้ายห้ามดื่มสุราในวัด แต่ก็ไม่สามารถแก้ปัญหาได้ เจ้าอาวาสจึงได้ให้ช่างปั้นรูปท้าวพญายม มีการจัดพิธีไหว้ท้าวพญายมขึ้นในวันแรม 5 ค่ำ เดือน 4 ของทุกปี

อ้างอิง
วัดพระยาญาติ
วัดพระยาญาติ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ในหมู่ที่ 7 บ้านวัดปากง่าม ตำบลบางช้าง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม ตั้งอยู่บริเวณจุดบรรจบระหว่างคลอง 3 คลอง ได้แก่ คลองดาวดึงษ์ คลองวัดจุฬามณี และคลองอัมพวา ด้วยเหตุนี้ชาวบ้านจึงเรียกว่า วัดปากง่าม ในปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระอธิการใจ ฐิตาจาโร
ประวัติ
มีบันทึกว่าวัดพระยาญาติตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2343 แต่คาดว่าน่าจะสร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยา เจ้าคุณบางช้าง (แก้ว) และสามีคือพระแม่กลองบุรีได้มาปฏิสังขรณ์ไว้ครั้งหนึ่ง แต่ต่อมาวัดได้ทรุดโทรมลง สมัยกรุงธนบุรี กรมขุนกษัตรานุชิตหรือเจ้าฟ้าสุพันธุวงศ์ร่วมกับพระญาติพระวงศ์ของท่านได้บูรณะขึ้นมาใหม่เพื่อน้อมเกล้าถวายแด่สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2522
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถเป็นของเก่า ไม่มีวิหาร ส่วนศาลาการเปรียญได้สร้างขึ้นในสมัยพระอธิการอุ แต่รื้อถอนและปลูกสร้างใหม่ในปี พ.ศ. 2519 อุโบสถหลังใหม่สร้างในสมัยพระครูสมุทรภัทรกิจ (ทอง สุภปาโล) เป็นเจ้าอาวาส พระประธานในอุโบสถเป็นพระประธานที่สร้างขึ้นด้วยการก่ออิฐถือปูน แล้วลงรักปิดทอง หน้าตักกว้าง 140 เซนติเมตร สูง 170 เซนติเมตร

โบราณวัตถุ
ภายในพระอุโบสถประดิษฐานพระประธานเก่าแก่ก่ออิฐถือปูนลงรักปิดทอง นอกจากนี้ยังมีธรรมาสน์เก่าที่ศาลาการเปรียญ ซึ่งเดิมเป็นพระที่นั่งทรงธรรมในรัชกาลที่ 2 หอระฆังมีระฆังหล่อด้วยทองเหลืองลงหิน ตู้พระไตรปิฎกได้รับถวายเมื่อปี พ.ศ. 2496 โดยนายอุ้ยซิว นางน้อย ศุกรสุนทร และนายสิน นางกิมซ่วน สมสกุล สร้างถวาย
ประเพณี
งานประเพณีตรุษไทยแห่พระทางน้ำ เริ่มวันแรกคือ แรม 13 ค่ำ เดือน 4 เป็นวันที่อัญเชิญหลวงพ่อเขาตะเคราและเจ้าอาวาสลงเรือแห่ทางน้ำรอบเกาะอัมพวา และอีกสามวันที่เหลือ คือ แรม 14 ค่ำ และ 15 ค่ำ เดือน 4 และ ขึ้น 1 ค่ำ เดือน 5 ตามลำดับ เป็นการปิดทอง รำแก้บน และนมัสการหลวงพ่อเขาตะเครา ทางวัดยังได้เตรียมเรือหางยาวสำหรับญาติโยมที่ต้องการนั่งเรือขบวนแห่พระอีกหลายสิบลำ
เส้นทางเริ่มจากวัดพระญาติ ผ่านวัดสำคัญและสถานที่หลักดังนี้ วัดจุฬามณี วัดทรงธรรม วัดช่องลม วัดบางกะพ้อม วัดแก้วฟ้า วัดนางวัง ตลาดน้ำอัมพวา และสิ้นสุดที่วัดพระยาญาติ ใช้เวลาทั้งสิ้นราว 3–4 ชั่วโมง จากนั้นจึงอัญเชิญหลวงพ่อเขาตะเคราขึ้นประดิษฐานในปะรำพิธีด้านข้างศาลาการเปรียญเพื่อให้ญาติโยมได้สักการะและปิดทอง และในตอนกลางคืนจะมีมหรสพทุกคืน ส่วนสามวันที่เหลือ จะเป็นการปิดทอง นมัสการหลวงพ่อเขาตะเครา หรือกระทั่งแก้บนด้วยละครรำตลอดทั้งวัน

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการคำ 
* พระอธิการปิ่น
* พระอธิการชม 
* พระอธิการอุ
* พระอธิการเผือก 
* พระธรรมธรอุต
* พระอธิการพ่วง 
* พระครูปลัดจะ
* พระครูสมุทรภัทรกิจ 
* พระอธิการใจ ฐิตาจาโร

อ้างอิง
วัดอ่างทอง (จังหวัดสมุทรสาคร)
วัดอ่างทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ริมแม่น้ำท่าจีน ในหมู่ที่ 11 บ้านอ่างทอง ตำบลบางยาง อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร ภายในวัดมีตลาดนัดเศรษฐี เปิดทุกวันอาทิตย์ตั้งแต่ 08.00–14.00 น.
ประวัติ
วัดอ่างทองสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2404 ไม่ปรากฏหลักฐานนามผู้สร้างและผู้บริจาค วัดได้ฝังลูกนิมิตผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2479 ตามตำนานเล่าว่า มีต้นไม้ใหญ่ 1 ต้น และจำเป็นต้องโค่นไม้นี้เพื่อสร้างวัด ในคืนก่อนทำการโค่น เกิดแสงประหลาดพวยพุ่งขึ้นจากพื้นดิน สูงคล้ายดอกไม้เพลิงสว่างโชติช่วง ตามโบราณกล่าวว่าทรัพย์แผ่นดินเคลื่อนที่ จึงสันนิษฐานว่าน่าจะเป็นทอง ซึ่งเป็นทรัพย์แผ่นดินฝังอยู่และเคลื่อนที่ไปอยู่ที่อื่น จึงเป็นเหตุให้ตั้งชื่อวัดว่า "วัดอ่างทอง" อีกนัยหนึ่ง บริเวณสถานที่ที่สร้างวัดมีรูปลักษณ์คล้ายอ่าง โดยมีแม่น้ำท่าจีนรอบล้อมอยู่ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2478 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 10 เมตร ยาว 30 เมตร
ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2500 และโรงเรียนผู้ใหญ่วัด เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2540 นอกจากนี้มีโรงเรียนประถมศึกษาตั้งอยู่ในที่ดินวัด

อาคารเสนาสนะ
อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 2 เมตร สูง 3 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 ศาลาการเปรียญกว้าง 12 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารไม้ทรงไทย หอสวดมนต์กว้าง 12 เมตร ยาว 44 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 กุฏิสงฆ์จำนวน 15 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 12 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 เป็นอาคารไม้ทรงไทย ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 2 หลัง
รายนามเจ้าอาวาส
* พระยา
* พระสงวน
* พระชุ่ม พ.ศ. 2453–2475
* พระเป๊า อินทสโร พ.ศ. 2475–2486
* พระสมบุญ พ.ศ. 2486–2498
* พระเป๊า อินทสโร พ.ศ. 2498–2502
* พระครูเก๊า ธมมโชติ พ.ศ. 2502–2518
* พระครูสาครวุฒิสาร พ.ศ. 1518–2528
* พระครูสาครสุวรรณาภรณ์ พ.ศ. 2529–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดดิสานุการาม
วัดดิสานุการาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงวัดเทพศิรินทร์ เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
สันนิษฐานว่าสร้างวัดดิสานุการามในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมชื่อว่า วัดจางวางดิษฐ์ หรือ วัดจางวางดิส ตามนามผู้สร้าง ตามข้อมูลของกรมการศาสนาระบุว่าสร้างปี พ.ศ. 2350 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2397 วัดนี้สร้างก่อนวัดเทวีวรญาติซึ่งอยู่เยื้องกันและต้องมาใช้โบสถ์วัดดิสานุการามในระยะแรก ต่อมาได้ขึ้นทะเบียนวัดและใช้ชื่อว่า "วัดดิสานุการาม"
อาคารเสนาสนะ
พระอุโบสถหลังคา 2 ชั้น ติดช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ ปิดทองประดับกระจก หน้าบันลวดลายดอกไม้ ประดับกระจกสี ซุ้มประตูหน้าต่างทรงมงกุฎ ประดับปูนปั้นลายดอกพุดตาน บานประตูมุกลายดอกลอย บานหน้าต่างเขียนลายรดน้ำผูกลายราชวัตร หน้าโบสถ์ตรงเชิงบันไดระเบียงตั้งราชสีห์หล่อปูน ฝาผนังพระอุโบสถตอนล่างปูแผ่นหินอ่อน ภาพจิตรกรรมฝาผนังเขียนด้วยสีฝุ่นบนรองพื้นด้วยดินสอและเพิ่งได้รับการอนุรักษ์เมื่อปี พ.ศ. 2560 โดยกรมศิลปากร ภาพระหว่างช่องหน้าต่างเขียนเรืองทศชาติชาดก ตอนเทพชุมนุม ผนังตรงข้ามพระประธานเขียนภาพพุทธประวัติ ตอนแบ่งพระบรมสารีริกธาตุ ด้านหลังพระประธานเป็นภาพพุทธประวัติ ตอนมารผจญ บานประตูด้านในรูปเชี่ยวกาง บานหน้าต่างรูปทวารบาล
วิหารขนาดย่อมกว่าอุโบสถ หน้าบันเป็นรูปธรรมจักรล้อมรอบด้วยลายเครือเถา ซุ้มประตูหน้าต่างประดับลายปูนปั้นช่อดอกพุดตาน พื้นปูหินอ่อน

อ้างอิง
วัดเทวีวรญาติ (กรุงเทพมหานคร)
วัดเทวีวรญาติ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงวัดเทพศิรินทร์ เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระครูสิริธรรมากร
วัดเทวีวรญาติสร้างเมื่อ พ.ศ. 2393 โดยจางวางพ่วงได้ยกที่บ้านให้ตั้งวัด ในระยะแรกจึงมีลักษณะกึ่งบ้านกึ่งวัด ไม่มีโบสถ์วิหาร จึงได้อาศัยโบสถ์วัดดิสานุการามหรือวัดจางวางดิษฐ์ในการประกอบสังฆกรรม คนทั่วไปเรียก วัดจางวางพ่วง ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระยาพฤฒาธิบดีได้สร้างโบสถ์ใน พ.ศ. 2452 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์พระราชทานนามวัดว่า "วัดเทวีวรญาติ" เนื่องจากจางวางพ่วงผู้สร้างวัดเป็นราชินิกุลในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2450 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2557
อุโบสถมีความโดดเด่น ตั้งบนฐานบัว มีระเบียงด้านหน้าและด้านหลัง ระเบียงประดับด้วยลูกกรงเคลือบ

อ้างอิง
วัดเทวีวรญาติ
วัดเทวีวรญาติ อาจหมายถึง
* วัดเทวีวรญาติ กรุงเทพมหานคร
* วัดเทวีวรญาติ จังหวัดหนองคาย
* วัดเทวีวรญาติ จังหวัดหนองบัวลำภู
วัดจันทน์กะพ้อ
วัดจันทน์กะพ้อ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 3 บ้านตากแดด ตำบลบางเตย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี

วัดจันทน์กะพ้อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2358 โดยชาวมอญที่อพยพจากเมืองเมาะตะมะในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย โดยให้ชื่อว่า วัดโกว๊ะ ซึ่งแปลว่า "จันทน์กะพ้อ" ซึ่งชาวมอญถือว่าเป็นไม้มงคลเหมือนราชพฤกษ์ ต่อมาปี พ.ศ. 2495 พระราชสุทธิโสภณขอเปลี่ยนนามวัดใหม่เป็น "วัดจันทน์กะพ้อ"
ภายในวัดมีหอวัฒนธรรมซึ่งเก็บรวบรวมศิลปวัตถุมอญ แสดงวัตถุโบราณ เช่น เครื่องปั้นดินเผา เครื่องลายคราม เครื่องใช้โลหะ เครื่องแก้ว เครื่องไม้ รวมทั้งหนังสือโบราณ ใบลาน สมุดข่อย ทั้งภาษาบาลี ภาษามอญ และภาษาไทย และยังมีโครงการอนุรักษ์พันธุ์ปลาหน้าวัด วัดเป็นที่ประกอบพิธีสำคัญของชาวปทุมธานี เช่น พิธีออกฮ้อยปะจุ๊ แห่ธงตะขาบ เป็นต้น
วัดมีสถาปัตยกรรมแบบไทยมอญ โบสถ์สร้างด้วยหินอ่อนทั้งหลัง หน้าบันพระอุโบสถด้านล่างเจาะเป็นช่องเพื่อประดิษฐานพระพุทธรูปปางต่าง ๆ ส่วนด้านบนประดิษฐานตราสัญลักษณ์ฉลองการครองสิริราชย์สมบัติครบ 50 ปี ซุ้มประตูหน้าต่างเป็นปูนปั้นประดับกระจก บานประตูเป็นไม้แกะสลักรูปทวารบาล บานหน้าต่างเป็นไม้แกะสลักเช่นกันแต่เป็นเรื่องพุทธประวัติ ด้านหน้าพระอุโบสถประดิษฐานหอระฆังและเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองสีทอง ภายในโบสถ์ประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย ศิลปะอยุธยา จิตรกรรมฝาผนังด้านหลังพระประธานเขียนในราวปี พ.ศ. 2536 เป็นภาพสวรรค์โดยมีเทวดาสององค์ยืนประนมหัตถ์ หันหน้าเข้าหาพระประธาน และภาพซุ้มเรือนแก้วครอบองค์พระประธาน