SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดบูรพาภิราม
วัดบูรพาภิราม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองร้อยเอ็ด จังหวัดร้อยเอ็ด มีพระพุทธรูปปางประทานพรที่สูงที่สุดในประเทศไทย คือ พระพุทธรัตนมงคลมหามุนี หรือ หลวงพ่อใหญ่ ด้านทิศตะวันออกของบริเวณวัดอยู่ติดกับคูรอบเมืองสมัยเก่า วัดมีเนื้อที่ทั้งหมด 29 ไร่ 3 งาน 97 ตารางวา

วัดบูรพาภิรามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2456 เดิมชื่อ วัดหัวรอ เดิมเป็นสถานที่สำหรับพักค้างแรมของพ่อค้าและประชาชนที่เดินทางด้วยเท้าเป็นหลัก โดยจะมานัดพบกันที่วัด ต่อมาพระอธิการหล้าอินทว์โส ได้ขยายวัด และเปลี่ยนชื่อมาเป็น วัดบูรพา เพราะว่าตั้งอยู่ในทิศตะวันออกของเมือง ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดบูรพาภิราม"
จุดเด่นของวัด คือ พระพุทธรัตนมงคลมหามุนี หรือ หลวงพ่อใหญ่ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2516 ความสูงขององค์พระวัดจากพระบาท สูงถึง 101 ศอกเท่ากับชื่อจังหวัด รอบฐานสูงถึง 135 ศอก ภายในพระอุโบสถมีภาพเขียนเรื่องราวพุทธประวัติและประเพณีบุญผะเหวด โดยช่างสิบหมู่ กรมศิลปากร วัดยังเป็นที่ตั้งศูนย์งานพระธรรมทูต โรงเรียนปริยัติธรรม และมีศาลเจ้าพ่อมเหศักดิ์ เดิมเป็นศาลเป็นหอไม้ 3 หลัง ต่อมาศาลเจ้าพ่อที่สร้างมาเป็นร้อยเปีแล้วนั้นชำรุดทรุดโทรมไปมากไม่เหมาะที่จะเป็นสถานที่เคารพสักการบูชาของชาวเมือง ทางจังหวัดจึงได้สร้างขึ้นใหม่บริเวณที่ตั้งศาลเดิมเป็นอาคารคอนกรีตทรงไทย สร้างเสร็จ พ.ศ. 2511

อ้างอิง
อุทยานแห่งรัฐอิสชิกัวลัสโต
อุทยานแห่งรัฐอิสชิกัวลัสโต ( ) หรือที่นิยมเรียกว่า บาเยเดลาลูนา ( ; ) เป็นพื้นที่คุ้มครองแห่งหนึ่งในรัฐซานฆวน ทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศอาร์เจนตินา ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 มีพื้นที่ 60,370 เฮกตาร์ (603.7 ตารางกิโลเมตร; 233.1 ตารางไมล์) ทางทิศเหนือติดกับอุทยานแห่งชาติตาลัมปายาในรัฐลาริโอฆา พื้นที่อุทยานทั้งสองจัดอยู่ในหมวดหินเดียวกันคือหมวดหินอิสชิกัวลัสโต (ซึ่งบางครั้งเรียกว่าหมวดหินอิสชิกัวลัสโต-ตาลัมปายา)

ใน พ.ศ. 2543 ยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนอุทยานแห่งรัฐอิสชิกัวลัสโตและอุทยานแห่งชาติตาลัมปายาเป็นแหล่งมรดกโลกร่วมกัน

อ้างอิง
ตีวานากู
ตีวานากู (ไอมาราและ ), เตียอัวนาโก ( ) หรือ เตียอัวนากู ( ) เป็นแหล่งโบราณคดีสมัยก่อนโคลัมบัสใกล้กับทะเลสาบติติกากาทางภาคตะวันตกของประเทศโบลิเวีย และเป็นหนึ่งในแหล่งโบราณคดีที่ใหญ่ที่สุดในอเมริกาใต้ เขตโบราณคดีในปัจจุบันครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 4 ตารางกิโลเมตร และรวมถึงเครื่องปั้นเผาที่มีลวดลายตกแต่ง สิ่งปลูกสร้าง และบล็อกหินขนาดใหญ่ ประชากรของเมืองนี้อาจมีจำนวนมากถึง 10,000–20,000 คนในช่วงจุดสูงสุดเมื่อประมาณ ค.ศ. 800

แหล่งตีวานากูได้รับการกล่าวถึงเป็นครั้งแรกในหลักฐานลายลักษณ์อักษรเมื่อ ค.ศ. 1549 โดยเปโดร ซิเอซา เด เลออน ผู้พิชิตชาวสเปน ระหว่างที่กำลังเสาะหาเมืองหลวงของภูมิภาคกุลยาซูยูทางตอนใต้ของจักรวรรดิอินคา
เบร์นาเบ โกโบ นักบันทึกเหตุการณ์และมิชชันนารีเยสุอิตในเปรู รายงานว่าครั้งหนึ่งตีวานากูเคยมีชื่อว่า ไตปีกาลา ( ) ซึ่งแปลว่า "หินที่อยู่ตรงกลาง" ในภาษาไอมารา สื่อถึงความเชื่อที่ว่าตีวานากูตั้งอยู่ที่ศูนย์กลางของโลก ชื่อที่ชาวตีวานากูรู้จักอาจสูญหายไปเนื่องจากพวกเขายังไม่มีภาษาเขียนใช้ เฮ็กการ์ตีและเบริสเฟิร์ด-โจนส์เสนอว่าภาษาปูกีนามีความเป็นไปได้มากที่สุดที่จะเป็นภาษาของชาวตีวานากูในสมัยนั้น

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
โฆยาเดเซเรน
โฆยาเดเซเรน ( ; ) เป็นแหล่งโบราณคดีแห่งหนึ่งในหุบเขาซาโปติตัน จังหวัดลาลิเบร์ตัด ประเทศเอลซัลวาดอร์ ห่างจากกรุงซานซัลวาดอร์ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 36 กิโลเมตร ประกอบด้วยหมู่บ้านเกษตรกรรมในอารยธรรมมายาสมัยก่อนโคลัมบัส คาดกันว่าแหล่งนี้มีการตั้งถิ่นฐานอยู่ระหว่าง ค.ศ. 200 ถึง ค.ศ. 600
โฆยาเดเซเรนเป็นที่รู้จักจากการเก็บรักษาหลักฐานการตั้งถิ่นฐานในมีโซอเมริกาสมัยคลาสสิกไว้อย่างดีเยี่ยม บริเวณนี้ถูกฝังอยู่ภายใต้เถ้าถ่านภูเขาไฟโลมากัลเดราซึ่งปะทุเมื่อประมาณ ค.ศ. 600 บางครั้งแหล่งโบราณคดีนี้จึงได้รับการขนานนามว่าเป็น "ปอมเปอีแห่งอเมริกา" โดยเปรียบเทียบกับซากเมืองโบราณที่มีชื่อเสียงของจักรวรรดิโรมัน ความอุดมสมบูรณ์ของซากทางบรรพพฤกษศาสตร์พื้นบ้าน (paleoethnobotany) ที่ค้นพบที่โฆยาเดเซเรนเมื่อเปรียบเทียบกับแหล่งโบราณคดีมายาอื่น ๆ ทำให้โฆยาเดเซเรนมีความสำคัญเป็นพิเศษในการศึกษาชีวิตประจำวันของชุมชนเกษตรกรรมมายาโบราณ
สิ่งสำคัญอย่างหนึ่งคือการค้นพบทุ่งมันสำปะหลังโบราณซึ่งมีขนาดอย่างน้อยหนึ่งในสามของสนามฟุตบอล ถือเป็นตัวอย่างแรกในแหล่งโบราณคดีโลกใหม่ที่ได้รับการพิสูจน์ระบุว่าเป็นแปลงเพาะปลูกมันสำปะหลัง โฆยาเดเซเรนได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกใน ค.ศ. 1993 และในปัจจุบันเป็นสถานที่ท่องเที่ยวหลักแห่งหนึ่งของเอลซัลวาดอร์

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* Castellanos, Carolina, and Descamps, Francoise 2004 Joya de Cerén, El Salvador: site interpretation in participatory management planning. Blackwell Publishing. 56(3), 94–103.
* Conyers, Lawrence B. (1996) "Archaeological evidence for dating the Loma Caldera eruption, Ceren, El Salvador", in Geoarchaeology Vol. 11, Iss. 5, pp. 377–391.
โกปัน
โกปัน ( ) เป็นโบราณสถานของอารยธรรมมายาในจังหวัดโกปันทางภาคตะวันตกของประเทศฮอนดูรัส อยู่ไม่ไกลนักจากชายแดนประเทศกัวเตมาลา นครมายาโบราณแห่งนี้สะท้อนความงามของภูมิประเทศบริเวณที่เมืองเคยเจริญรุ่งเรือง ซึ่งเป็นหุบเขาที่มีดินน้ำอุดมสมบูรณ์ที่ระดับความสูง 600 เมตร (2,400 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเลปานกลาง โกปันเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรสำคัญสมัยคลาสสิกอาณาจักรหนึ่งตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 5 ถึง 9 ทางตะวันออกเฉียงใต้สุดของภูมิภาควัฒนธรรมมีโซอเมริกาต่อเขตภูมิภาควัฒนธรรมคอคอด–โคลอมเบีย และมีกลุ่มชนนอกอารยธรรมมายารายล้อมอยู่เกือบทุกด้าน
มีผู้อยู่อาศัยอยู่ในโกปันนานกว่าสองพันปีตั้งแต่สมัยก่อนคลาสสิกตอนต้นจนถึงสมัยหลังคลาสสิก เมืองได้พัฒนารูปแบบทางประติมากรรมที่โดดเด่นตามกรอบประเพณีของชาวมายาที่ลุ่ม ซึ่งอาจจะเป็นไปเพื่อเน้นความเป็นกลุ่มชาติพันธุ์มายาของผู้ปกครองเมือง
เมืองนี้มีบันทึกทางประวัติศาสตร์ที่ครอบคลุมส่วนใหญ่ของสมัยคลาสสิกและได้รับการสืบสร้างขึ้นอย่างละเอียดโดยนักโบราณคดีและนักอ่านจารึกโบราณ โกปันเคยเป็นเมืองที่มีอำนาจปกครองอาณาจักรอันกว้างใหญ่ภายในพื้นที่ทางใต้ของอารยธรรมมายา เมืองประสบภัยพิบัติทางการเมืองครั้งใหญ่ใน ค.ศ. 738 เมื่อวาชักลาฆูน อูบาฮ์ กาวีล หนึ่งในกษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ราชวงศ์ของโกปัน ทรงถูกจับและปลงพระชนม์โดยกษัตริย์แห่งกิริกัวซึ่งเป็นอดีตเมืองขึ้นของพระองค์ ความพ่ายแพ้ที่ไม่คาดคิดนี้ส่งผลให้เมืองประสบภาวะชะงักงันนานถึง 17 ปี ในช่วงเวลานี้โกปันอาจกลายเป็นเมืองขึ้นของกิริกัวจากการพลิกผันของโชคชะตา
ส่วนสำคัญของด้านทิศตะวันออกของอัครปุระโกปันถูกกระแสน้ำในแม่น้ำโกปันกัดเซาะพังทลาย ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาจึงมีการเบี่ยงเส้นทางเดินของแม่น้ำเพื่อปกป้องแหล่งโบราณคดีจากความเสียหายเพิ่มเติม

อ้างอิง

บรรณานุกรม

* 
* 
* 
*
กิริกัว
กิริกัว ( ) เป็นแหล่งโบราณคดีมายาในจังหวัดอิซาบัลทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศกัวเตมาลา เป็นแหล่งขนาดกลางที่ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 3 ตารางกิโลเมตร (1.2 ตารางไมล์) ตามแนวแม่น้ำโมตากัวตอนล่าง โดยมีศูนย์กลางประกอบพิธีกรรมตั้งอยู่ห่างจากฝั่งเหนือของแม่น้ำประมาณ 1 กิโลเมตร (0.6 ไมล์) ในสมัยคลาสสิกของอารยธรรมมายา (ค.ศ. 200–900) กีริกัวเป็นจุดเชื่อมต่อของเส้นทางการค้าที่สำคัญหลายเส้นทาง บริเวณนี้มีผู้คนเข้าครอบครองก่อน ค.ศ. 200 การก่อสร้างอัครปุระเริ่มขึ้นเมื่อประมาณ ค.ศ. 550 และการก่อสร้างอาคารขนาดใหญ่จำนวนมากเริ่มขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 8 การก่อสร้างทั้งหมดหยุดลงเมื่อถึงประมาณ ค.ศ. 850 ยกเว้นในช่วงที่มีผู้คนกลับเข้าไปครอบครองอยู่ระยะหนึ่งในสมัยหลังคลา
ะมาณ ค.ศ. 850 ยกเว้นในช่วงที่มีผู้คนกลับเข้าไปครอบครองอยู่ระยะหนึ่งในสมัยหลังคลาสสิกตอนต้น (ค.ศ. 900–1200) กิริกัวมีแบบอย่างทางสถาปัตยกรรมและประติมากรรมคล้ายคลึงกับโกปันที่ตั้งอยู่ใกล้เคียง โดยเมืองทั้งสองมีประวัติศาสตร์เกี่ยวพันกันอย่างใกล้ชิด
การขยายตัวอย่างรวดเร็วของกิริกัวในคริสต์ศตวรรษที่ 8 มีความสัมพันธ์กับชัยชนะทางการทหารของกษัตริย์กัก ตีลิว ชัน โยปาต เหนือโกปันใน ค.ศ. 738 เมื่อกษัตริย์วาชักลาฆูน อูบาฮ์ กาวีล แห่งโกปันทรงพ่ายแพ้ ถูกจับ และถูกบูชายัญที่จัตุรัสใหญ่แห่งกิริกัว ก่อนหน้านี้กิริกัวเคยเป็นรัฐบริวารของโกปันแต่ก็รักษาเอกราชไว้ได้ในภายหลัง สถาปัตยกรรมที่เกี่ยวกับพิธีกรรมในกิริกัวมีลักษณะค่อนข้างเรียบง่าย แต่ความสำคัญของแหล่งโบราณคดีนี้อยู่ที่ความรุ่มรวยของงานประติมากรรมซึ่งรวมถึงประติมากรรมหินที่สูงที่สุดเท่าที่เคยสร้างขึ้นในโลกใหม่

อ้างอิง

บรรณานุกรม

* 
* 
* 
* 
*
ลาบลังกา
ลาบลังกา ( ) เป็นแหล่งโบราณคดีอารยธรรมมายาสมัยก่อนโคลัมบัส ตั้งอยู่บริเวณตอนล่างของหุบเขาแม่น้ำโมปันในเขตเทศบาลเมลชอร์เดเมงโกส ทางตอนเหนือของจังหวัดเปเตน ประเทศกัวเตมาลา แหล่งนี้เป็นของวัฒนธรรมโมกายาช่วงปลาย ปรากฏหลักฐานว่ามีการเข้าอยู่อาศัยที่แหล่งนี้ตั้งแต่สมัยก่อนคลาสสิกตอนกลาง (900–600 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ตามลำดับเวลามีโซอเมริกา กิจกรรมของมนุษย์มีอายุย้อนไปได้ถึงสมัยคลาสสิกตอนต้น (ค.ศ. 250–600) โดยการตั้งถิ่นฐานสำคัญเกิดขึ้นในสมัยคลาสสิกตอนปลาย (ค.ศ. 600–900) แต่ก็ยังมีการตั้งถิ่นฐานเพิ่มขึ้นประปรายในสมัยหลังคลาสสิกตอนต้น (ค.ศ. 900–1200)
ลาบลังกาครอบครองพื้นที่ชายแดนระหว่างภูมิภาคเปเตนตะวันออกเฉียงเหนือกับภูมิภาคเปเตนตะวันออกเฉียงใต้ และแหล่งดังกล่าวถูกควบคุมจากอัครปุระโดยเฉพาะอย่างยิ่งจากหมู่อาคารพระราชวังที่ได้รับการสร้างขึ้นอย่างดีเป็นพิเศษ ดูเหมือนว่าเมืองนี้จะเป็นศูนย์กลางการปกครองโดยไม่เน้นกิจกรรมทางศาสนาหรือพิธีกรรมมากนัก ลาบลังกาอาจเป็นเมืองบริวารของนครมายาหลักอย่างยัฆฮาหรือนารังโฮ เนื่องจากในเมืองไม่มีข้อความรูปอักขระโบราณและประติมากรรมเชิงอนุสาวรีย์อยู่เลย และนักโบราณคดีสันนิษฐานว่าลาบลังกาทำหน้าที่เป็นด่านพรมแดนหรือศูนย์กลางการค้าแห่งหนึ่ง
ประชาชนทั่วไปสามารถเข้าถึงอัครปุระได้มากขึ้นในสมัยคลาสสิกตอนปลาย แต่เมื่อภัยคุกคามจากสงครามเพิ่มขึ้นในสมัยคลาสสิกตอนสุดท้าย (ค.ศ. 800–900) การเข้าถึงจึงถูกจำกัดอีก การยุติการตั้งถิ่นฐานอย่างเป็นทางการในสมัยคลาสสิกตอนสุดท้ายน่าจะเป็นไปด้วยความรุนแรง โดยระหว่างการขุดค้นทางโบราณคดีที่อัครปุระพบหลักฐานบ่งชี้ว่าเกิดการสู้รบขึ้น ดูเหมือนว่าจะมีผู้ลี้ภัยจากพื้นที่รอบนอกเข้าไปครอบครองศูนย์กลางเมืองทันทีหลังการตั้งถิ่นฐานอย่างเป็นทางการได้สิ้นสุดลง แต่พวกเขาก็ทิ้งเมืองนี้ไปอย่างถาวรในคริสต์ศตวรรษที่ 11 และหลังจากนั้นก็ไม่มีการกลับเข้าไปตั้งถิ่นฐานที่นี่อีกเลย
ตามอาคารที่อัครปุระปรากฏรอยขูดขีดเขียนที่มีอายุอยู่ในระยะสุดท้ายของการตั้งถิ่นฐานสมัยหลังคลาสสิกตอนต้น ประกอบด้วยรูปคนและสัตว์ เทพเจ้า วิหาร และฉากในราชสำนัก ยังปรากฏรอยขูดขีดเขียนในสมัยอาณานิคมจากการไปเยือนซากเมืองแห่งนี้ของร้อยเอก เปโดร มอนตัญเญส เจ้าหน้าที่สเปนในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1752

อ้างอิง

บรรณานุกรม

* 
* 
* 
*
โมตุลเดซานโฮเซ
โมตุลเดซานโฮเซ ( ) เป็นแหล่งโบราณคดีอารยธรรมมายาแห่งหนึ่ง ในอดีตเป็นที่รู้จักกันในชื่อ อิกะ ( ; ) ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของทะเลสาบเปเตนอิตซาในภูมิภาคแอ่งเปเตน ทางตอนใต้ของที่ลุ่มมายา ห่างจากหมู่บ้านซานโฮเซสมัยใหม่เพียงไม่กี่กิโลเมตรในจังหวัดเปเตนทางตอนเหนือของประเทศกัวเตมาลา โมตุลเดซานโฮเซเป็นศูนย์ราชการและพิธีการขนาดกลาง ศูนย์กลางทางการเมืองและเศรษฐกิจที่สำคัญแห่งหนึ่งในสมัยคลาสสิกตอนปลาย (ค.ศ. 650–950) และเป็นเมืองหลวงของหน่วยการปกครองที่มีแหล่งบริวารหลายแหล่งที่มีระดับความสำคัญต่างกัน ซึ่งรวมถึงท่าเรือแห่งหนึ่งริมทะเลสาบเปเตนอิตซา
แหล่งนี้มีผู้เข้ามาตั้งถิ่นฐานครั้งแรกระหว่าง 600 ถึง 300 ปีก่อนคริสต์ศักราช (ในช่วงหลังของสมัยก่อนคลาสสิกตอนกลาง) โดยน่าจะเป็นแหล่งค่อนข้างเล็ก นครมายาแห่งนี้มีผู้อยู่อาศัยอย่างยาวนานและต่อเนื่องจนถึงราว ค.ศ. 1250 ในสมัยหลังคลาสสิกตอนต้น โดยรุ่งเรืองสุดขีดในสมัยก่อนคลาสสิกตอนปลายและสมัยคลาสสิกตอนปลาย โมตุลเดซานโฮเซเริ่มกล่าวถึงติกัลในฐานะเจ้าเหนือหัวในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 4 แต่เมื่อถึงคริสต์ศตวรรษที่ 7 ได้หันไปสวามิภักดิ์ต่อกาลักมุลซึ่งเป็นคู่แข่งสำคัญของติกัล ก่อนจะกลับมาสวามิภักดิ์ต่อติกัลในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 8 ต่อมาในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 8 ดูเหมือนว่าโมตุลเดซานโฮเซจะถูกพิชิตโดยโดสปิลัส เมืองหลวงของอาณาจักรเปเตชบาตุน
ทรัพยากรธรรมชาติส่วนใหญ่หาได้ง่ายในบริเวณรอบเมือง ท่าเรือลาตรินิดัดเดโนโซโตรสซึ่งตั้งอยู่ใกล้กันเป็นศูนย์กลางที่สำคัญสำหรับการนำเข้าสินค้าต่างถิ่นและการส่งออกสินค้าท้องถิ่นอย่างหินเชิร์ตและเครื่องปั้นเผา สินค้าอื่น ๆ ที่ไม่สามารถหาใช้ได้ทันทีอาจได้รับมาจากแหล่งบริวารของเมือง พื้นที่ในท้องถิ่นมีดินจำนวนหนึ่งที่เหมาะสมสำหรับการใช้ประโยชน์ที่หลากหลายทางการเกษตร และท่าเรือที่ลาตรินิดัดเดโนโซโตรสได้จัดหาสัตว์น้ำจืดให้แก่เมือง เช่น เต่า จระเข้ หอยน้ำจืด เป็นต้น กวางถูกล่าในท้องถิ่นและเป็นแหล่งโปรตีนสำคัญสำหรับชนชั้นสูง ในขณะที่หอยทากน้ำจืดเป็นหนึ่งในแหล่งโปรตีนหลักสำหรับสามัญชน
โมตุลเดซานโฮเซได้รับการพิสูจน์ระบุว่าเป็นแหล่งที่มาของเครื่องปั้นเผาพหุรงค์แบบอย่างอิก ( ) ซึ่งเขียนภาพกิจกรรมในราชสำนักของอภิชนมายาสมัยคลาสสิกตอนปลาย แบบอย่างอิกยังมีลักษณะเด่นจากการเขียนรูปอักขระด้วยสีชมพูหรือสีแดงอ่อน ฉากผู้เต้นระบำสวมหน้ากาก และการแสดงลักษณ์บุคคลที่สมจริงตามที่ปรากฏในชีวิต

อ้างอิง

บรรณานุกรม

* 
* 
* 
* 
* 
*
อันติกัวกัวเตมาลา
อันติกัวกัวเตมาลา ( ) หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า อันติกัว ( ) หรือ ลาอันติกัว ( ) เป็นเมืองในที่สูงตอนกลางของประเทศกัวเตมาลา เป็นที่รู้จักจากสถาปัตยกรรมที่ได้รับอิทธิพลจากสถาปัตยกรรมบาโรกสเปน ตลอดจนซากปรักหักพังของโบสถ์สมัยอาณานิคมจำนวนหนึ่ง เมืองนี้เคยเป็นศูนย์กลางการปกครองของราชอาณาจักรกัวเตมาลา ได้รับการกำหนดให้เป็นแหล่งมรดกโลกแห่งหนึ่งของยูเนสโกใน พ.ศ. 2522

อันติกัวกัวเตมาลาเป็นที่ตั้งสำนักงานของเขตเทศบาลโดยรอบซึ่งมีชื่อเดียวกัน นอกจากนี้ยังเป็นเมืองหลักของจังหวัดซากาเตเปเกซ

อ้างอิง
ทากาลิคอะบัฆ
ทากาลิคอะบัฆ (กีเชะ: ; ) หรือ ตากาลิกอาบาฮ์ ( ) เป็นแหล่งโบราณคดีสมัยก่อนโคลัมบัสในประเทศกัวเตมาลา เดิมเรียกว่า อะบัฆทากาลิค และในสมัยโบราณอาจมีชื่อว่า โคฆา (มัม: ; ) เป็นหนึ่งในแหล่งโบราณคดีมีโซอเมริกาหลายแห่งที่ปรากฏร่องรอยของทั้งอารยธรรมโอลเมกและอารยธรรมมายา แหล่งนี้เจริญรุ่งเรืองในสมัยก่อนคลาสสิกและสมัยคลาสสิก ตั้งแต่ศตวรรษที่ 9 ก่อนคริสต์ศักราชมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 10 เป็นอย่างน้อย และเป็นศูนย์กลางการค้าที่สำคัญแห่งหนึ่ง โดยค้าขายกับแหล่งกามีนัลฆูยูและแหล่งโชโกลา จากการค้นคว้าพบว่าทากาลิคอะบัฆเป็นหนึ่งในแหล่งที่มีประติมากรรมเชิงอนุสาวรีย์แหล่งใหญ่ที่สุดบนที่ราบชายฝั่งแปซิฟิก และยังเป็นหนึ่งในแหล่งที่พบประติมากรรมแบบอย่างโอลเมกมากที่สุดแ
ราบชายฝั่งแปซิฟิก และยังเป็นหนึ่งในแหล่งที่พบประติมากรรมแบบอย่างโอลเมกมากที่สุดแหล่งหนึ่งนอกอ่าวเม็กซิโก ประติมากรรมแบบอย่างโอลเมกประกอบด้วยหัวมหึมา ภาพบนแผ่นหิน และอื่น ๆ
ทากาลิคอะบัฆเป็นตัวแทนของการเฟื่องฟูครั้งแรกของวัฒนธรรมมายาซึ่งเกิดขึ้นแล้วเมื่อเวลาล่วงมาถึง 400 ปีก่อนคริสต์ศักราช แหล่งนี้มีสุสานราชวงศ์มายาและตัวอย่างจารึกอักษรมายาซึ่งอยู่ในกลุ่มที่เก่าแก่ที่สุดของภูมิภาคมายา การขุดค้นที่แหล่งนี้ยังคงดำเนินต่อไป โดยสถาปัตยกรรมเชิงอนุสาวรีย์และขนบทางประติมากรรมที่ฝังลึกในหลากหลายรูปแบบบ่งชี้ว่าแหล่งนี้คงมีความสำคัญบางอย่างในสมัยนั้น
หลักฐานต่าง ๆ ที่พบในแหล่งนี้แสดงให้เห็นว่ามีการติดต่อกับเตโอตีวากานที่อยู่ห่างไกลในหุบเขาเม็กซิโก และบ่งบอกเป็นนัยว่าทากาลิคอะบัฆถูกพิชิตโดยเตโอตีวากานหรือไม่ก็พันธมิตรของเตโอตีวากาน ทากาลิคอะบัฆเชื่อมต่อกับเส้นทางการค้าระยะไกลของชาวมายาซึ่งเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา แต่ทำให้เมืองมีส่วนร่วมในเครือข่ายทางการค้าที่ครอบคลุมที่สูงกัวเตมาลาและที่ราบชายฝั่งแปซิฟิกจากเม็กซิโกไปยังเอลซัลวาดอร์
ทากาลิคอะบัฆเป็นเมืองขนาดใหญ่ที่มีสิ่งก่อสร้างหลักกระจุกตัวอยู่เป็นกลุ่มสี่กลุ่มหลักซึ่งกระจายไปตามลานตะพักเก้าลาน ลานตะพักเหล่านี้บางลานมีลักษณะเป็นลานธรรมชาติ แต่ลานอื่น ๆ เป็นโครงสร้างที่มนุษย์ทำขึ้นซึ่งต้องใช้แรงงานและวัสดุจำนวนมาก แหล่งโบราณคดีแห่งนี้ยังมีระบบระบายน้ำที่ซับซ้อนและมีประติมากรรมเชิงอนุสาวรีย์อีกมากมาย

อ้างอิง

บรรณานุกรม

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
ซาคูเล็ว
ซาคูเล็ว (มัมและกีเชะ: ; ), ซากูเลว ( ) หรือ ชีนาบาฆุล (มัม: ) เป็นแหล่งโบราณคดีอารยธรรมมายาสมัยก่อนโคลัมบัสในที่สูงทางภาคตะวันตกของประเทศกัวเตมาลา ตั้งอยู่ห่างจากเมืองอูเออูเอเตนังโกสมัยใหม่ประมาณ 3.7 กิโลเมตร (2.3 ไมล์) การตั้งถิ่นฐานที่แหล่งนี้มีอายุย้อนไปถึงสมัยคลาสสิกตอนต้น (ค.ศ. 250–600) ของประวัติศาสตร์มีโซอเมริกา ซาคูเล็วเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรของชาวมัมในสมัยหลังคลาสสิก และถูกอาณาจักรกูมาร์คัฆของชาวกีเชะพิชิตได้ แสดงให้เห็นถึงการผสมผสานระหว่างสถาปัตยกรรมแบบอย่างมัมกับสถาปัตยกรรมแบบอย่างกีเชะ
ใน ค.ศ. 1525 ซาคูเล็วถูกผู้พิชิตชาวสเปนภายใต้การนำของกอนซาโล เด อัลบาราโด อี กอนเตรรัส โจมตีระหว่างการล้อมเมืองซึ่งกินเวลานานหลายเดือน ในที่สุดไกบิล บาลัม ผู้ปกครองคนสุดท้ายของเมืองก็ทรงยอมจำนนต่อสเปนเนื่องจากความอดอยาก

ซาคูเล็วมีวิหาร-พีระมิดจำนวนหนึ่งที่มีสถาปัตยกรรมและช่องบันไดคู่แบบตาลุด-ตาเบลโร พีระมิดและที่ทำการของรัฐตั้งอยู่รอบ ๆ ลานสาธารณะขนาดใหญ่หลายแห่ง แหล่งโบราณคดีนี้ยังมีสนามบอลสำหรับเล่นเกมบอลมีโซอเมริกาอีกด้วย

บริษัทยูไนเต็ดฟรูตได้บูรณะแหล่งโบราณคดีซาคูเล็วในปลายคริสต์ทศวรรษ 1940 ในปัจจุบันเปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมและมีพิพิธภัณฑ์ขนาดเล็กหนึ่งแห่ง

อ้างอิง

บรรณานุกรม

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
กูมาร์คัฆ
กูมาร์คัฆ (กีเชะ: ) หรือ กูมาร์กาฮ์ ( ) เป็นเมืองโบราณทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัดกิเช ประเทศกัวเตมาลา ชื่อเมืองนี้มีที่มาจากวลีในภาษากีเชะว่า กูมาร์คาฮ์ ( ) ซึ่งแปลว่า "สถานที่ที่สร้างจากต้นกกแก่" กูมาร์คัฆยังเป็นที่รู้จักกันในนาม อูตาตลัน ( ) ซึ่งเป็นคำแปลชื่อเมืองนี้ในภาษานาวัตล์
กูมาร์คัฆเป็นหนึ่งในเมืองที่มีอำนาจมากที่สุดของอารยธรรมมายาเมื่อชาวสเปนเข้ามาถึงภูมิภาคนี้ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 เมืองนี้เป็นเมืองหลวงของอาณาจักรมายากีเชะในสมัยหลังคลาสสิกตอนปลาย ในช่วงที่สเปนเข้าพิชิตดินแดน กูมาร์คัฆเป็นเมืองหลวงที่ค่อนข้างใหม่ โดยเมืองหลวงของอาณาจักรกีเชะเดิมตั้งอยู่ที่ฆาคาวิทส์ (ได้รับการระบุว่าตรงกับแหล่งโบราณคดีชิตินามิตในปัจจุบัน) และพิสมาชิ กูมาร์คัฆได้รับการก่อตั้งขึ้นทางทิศเหนือของพิสมาชิในรัชสมัยของกษัตริย์กูกูมัทส์ (หมายถึง "งูขนนก" ในภาษากีเชะ) ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 15 ใน ค.ศ. 1470 กูมาร์คัฆอ่อนแอลงอย่างมากจากการกบฏในหมู่ขุนนางซึ่งส่งผลให้ชาวกีเชะสูญเสียพันธมิตรที่สำคัญไป
ในทางโบราณคดีและประวัติศาสตร์ชาติพันธุ์ กูมาร์คัฆเป็นเมืองหลวงที่เป็นที่รู้จักกันมากที่สุดของอารยธรรมมายาที่สูงในสมัยหลังคลาสสิก การกล่าวถึงเมืองนี้ครั้งแรกเป็นภาษาสเปนปรากฏในจดหมายที่เอร์นัน กอร์เตส ส่งไปจากเม็กซิโก แม้ว่าแหล่งโบราณคดีนี้จะได้รับการสำรวจแล้ว แต่งานบูรณะก็ดำเนินไปได้เพียงเล็กน้อย สถาปัตยกรรมที่ยังหลงเหลืออยู่ซึ่งรวมถึงสนามเล่นบอลแบบมีโซอเมริกา วิหาร และวังได้รับความเสียหายอย่างหนักจากการถูกขโมยหินไปสร้างเมืองซานตากรุซเดลกิเชที่อยู่ใกล้เคียง
โครงสร้างหลักของกูมาร์คัฆได้รับการจัดวางรอบจัตุรัสแห่งหนึ่ง ได้แก่ วิหารเทพโทฆิลซึ่งเป็นเทพเจ้าจากัวร์และองค์อุปถัมภ์เมือง วิหารเทพีอาวีลิชซึ่งเป็นเทพีองค์อุปถัมภ์สายสกุลหนึ่ง วิหารเทพฆาคาวิทส์ซึ่งเป็นเทพเจ้าแห่งขุนเขาและองค์อุปถัมภ์สายสกุลหนึ่ง และวิหารเทพกูกูมัทส์ซึ่งเป็นเทพเจ้างูขนนกและองค์อุปถัมภ์ราชวงศ์ สนามเล่นบอลแบบมีโซอเมริกาตั้งอยู่ระหว่างวังของสกุลขุนนางสำคัญสองสกุล มีวังหรือ นิมฆา กระจายอยู่ทั่วเมือง
พื้นที่กูมาร์คัฆและปริมณฑลแบ่งออกเป็นส่วนทางการเมืองสี่ส่วน โดยแต่ละส่วนเป็นของสายสกุลผู้ปกครองที่สำคัญที่สุดแต่ละสาย นอกจากนี้ยังครอบคลุมถึงเมืองบริวารขนาดเล็กจำนวนหนึ่งซึ่งรวมถึงจีซาลิน, พิสมาชิ, อาทาลายา และพาคามัน พื้นที่ใจกลางของแหล่งโบราณคดีนี้เปิดให้ผู้คนเข้าชมและมีโครงสร้างพื้นฐานบางอย่าง เช่น พิพิธภัณฑ์ขนาดเล็ก

อ้างอิง

บรรณานุกรม

* 
* 
* 
* 
* 
*
อุชมัล
อุชมัล ( ) หรือ โอชมาล ( ) เป็นเมืองโบราณเมืองหนึ่งของอารยธรรมมายาสมัยคลาสสิก ตั้งอยู่ในภูมิภาคปูก รัฐยูกาตัน ประเทศเม็กซิโก ถือเป็นหนึ่งในแหล่งโบราณคดีมายาที่สำคัญที่สุดร่วมกับปาเลงเก, ชิเชนอิตซา และกาลักมุลในเม็กซิโก; คาราโคลและชูนันตูนิชในเบลีซ และติกัลในกัวเตมาลา และถือว่าเป็นหนึ่งในเมืองมายาที่เป็นตัวแทนรูปแบบสถาปัตยกรรมของภูมิภาคที่โดดเด่นที่สุด ยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนอุชมัลเป็นแหล่งมรดกโลกเนื่องจากความสำคัญดังกล่าว
อุชมัลตั้งอยู่ห่างจากเมริดา (เมืองหลวงของรัฐยูกาตัน) ไปทางทิศใต้ 62 กิโลเมตร อาคารต่าง ๆ ของเมืองมีความโดดเด่นในเรื่องขนาดและการตกแต่ง มีการตัดถนนโบราณที่เรียกว่า ซักเบ เชื่อมระหว่างอาคารต่าง ๆ และไปยังเมืองอื่น ๆ ในภูมิภาค เช่น ชิเชนอิตซาในเม็กซิโกปัจจุบัน คาราโคลและชูนันตูนิชในเบลีซปัจจุบัน และติกัลในกัวเตมาลาปัจจุบัน
กาลักมุล
กาลักมุล ( ) เป็นแหล่งโบราณคดีอารยธรรมมายาแห่งหนึ่งในรัฐกัมเปเช ประเทศเม็กซิโก ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในป่าดิบของภูมิภาคแอ่งเปเตน ห่างจากชายแดนประเทศกัวเตมาลาราว 35 กิโลเมตร กาลักมุลเป็นหนึ่งในนครโบราณที่ใหญ่ที่สุดและเคยมีอำนาจมากที่สุดเท่าที่ค้นพบในที่ลุ่มมายา
กาลักมุลเป็นศูนย์กลางของหน่วยทางการเมืองที่ได้รับการขนานนามว่าอาณาจักรแห่งงู อาณาจักรแห่งงูนี้มีอำนาจในช่วงเวลาส่วนใหญ่ของสมัยคลาสสิกและได้ปกครองพื้นที่กว้างใหญ่ มีการใช้ตราสัญลักษณ์รูปหัวงูซึ่งอ่านว่า กาน เป็นเสมือนหลักเขตกระจายทั่วอาณาเขต คาดว่าในสมัยนั้นตัวเมืองกาลักมุลมีประชากร 50,000 คนและปกครองท้องที่ต่าง ๆ ภายในระยะ 150 กิโลเมตรในช่วงเวลาที่แตกต่างกัน โดยมีคู่แข่งสำคัญคือเมืองติกัลซึ่งตั้งอยู่ทางทิศใต้ มีโครงสร้างโบราณ 6,750 โครงสร้างที่ได้รับการพิสูจน์ระบุที่กาลักมุล โครงสร้างที่ใหญ่ที่สุดในจำนวนนั้นคือพีระมิด พีระมิดหมายเลข 2 มีความสูงกว่า 45 เมตร และเป็นหนึ่งในพีระมิดมายาที่สูงที่สุด มีสุสาน 4 สุสานอยู่ภายในพีระมิดนั้น พีระมิดที่กาล
หนึ่งในพีระมิดมายาที่สูงที่สุด มีสุสาน 4 สุสานอยู่ภายในพีระมิดนั้น พีระมิดที่กาลักมุลได้รับการเพิ่มขนาดด้วยการสร้างทับตัววิหารที่มีอยู่ก่อนเช่นเดียวกับวิหารหรือพีระมิดอีกหลายแห่งในมีโซอเมริกา
กาลักมุลได้รับการค้นพบในสมัยใหม่เมื่อวันที่ 29 ธันวาคม ค.ศ. 1931 โดยไซรัส แอล. ลันเดลล์ นักชีววิทยาที่กำลังวิจัยเกี่ยวกับการนำยางละมุดจากอเมริกากลางมาทำหมากฝรั่ง เขารายงานการค้นพบไปยังซิลเวนัส จี. มอร์ลีย์ นักวิชาการอารยธรรมมายาจากสถาบันคาร์เนกีที่ชิเชนอิตซาใน ค.ศ. 1932 การสำรวจค้นคว้าหยุดชะงักใน ค.ศ. 1938 และบรรดานักโบราณคดีไม่ได้กลับมายังแหล่งดังกล่าวอีกจนกระทั่ง ค.ศ. 1982 เมื่อวิลเลียม เจ. โฟลัน ดำเนินโครงการขุดค้นที่กาลักมุลจนถึง ค.ศ. 1994 ในนามของมหาวิทยาลัยอิสระแห่งกัมเปเช ในปัจจุบันแหล่งโบราณคดีนี้รวมอยู่ในโครงการขนาดใหญ่ของสถาบันมานุษยวิทยาและประวัติศาสตร์แห่งชาติเม็กซิโก

อ้างอิง

บรรณานุกรม

* 
* 
* 
*
ปาเลงเก
ปาเลงเก ( ) หรือ บาก ( ) หรือที่รู้จักกันในสมัยโบราณว่า ลากัมฮะ ( ; ) เป็นนครรัฐมายาซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับแม่น้ำอูซูมาซินตาในรัฐเชียปัสของประเทศเม็กซิโก ห่างจากซิวดัดเดลการ์เมนไปทางทิศใต้ราว 130 กิโลเมตร (81 ไมล์) ปาเลงเกเคยเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุดระหว่าง ค.ศ. 500–700 หลังจากที่เสื่อมอำนาจลง เมืองถูกปกคลุมไปด้วยป่ามะฮอกกานีและละมุด แต่หลังจากนั้นก็ได้รับการขุดค้นและบูรณะเป็นแหล่งโบราณคดี
ปาเลงเกเป็นแหล่งโบราณคดีขนาดกลาง มีขนาดเล็กกว่าติกัล, ชิเชนอิตซา หรือโกปัน แต่มีสถาปัตยกรรม ประติมากรรม และงานแกะสลักนูนต่ำที่ดีที่สุดที่ชาวมายาผลิตขึ้นบางส่วน ประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ของปาเลงเกได้รับการสืบสร้างจากการอ่านจารึกที่โบราณสถานหลายแห่ง ปัจจุบันนักประวัติศาสตร์รู้ลำดับการครองราชย์ของราชวงศ์ที่ปกครองปาเลงเกในคริสต์ศตวรรษที่ 5 และมีความรู้กว้างขวางเกี่ยวกับการแข่งขันระหว่างปาเลงเกกับนครรัฐอื่น ๆ อย่างกาลักมุลและโตนินาเป็นต้น
เมื่อถึง ค.ศ. 2005 พื้นที่ที่ได้รับการค้นพบมีเนื้อที่ประมาณ 2.5 ตารางกิโลเมตร (1 ตารางไมล์) แต่คาดกันว่าพื้นที่ที่ได้รับการสำรวจแล้วคิดเป็นน้อยกว่าร้อยละ 10 ของพื้นที่ทั้งหมดของเมืองเท่านั้น และยังเหลือสิ่งปลูกสร้างมากกว่าหนึ่งพันหลังที่ยังคงมีป่าดิบปกคลุม ปาเลงเกมีผู้เข้าชม 920,470 คนใน ค.ศ. 2017

อ้างอิง
โตนินา
โตนินา ( ) เป็นแหล่งโบราณคดีสมัยก่อนโคลัมบัสและซากเมืองในอารยธรรมมายา ทุกวันนี้ตั้งอยู่ในรัฐเชียปัส ประเทศเม็กซิโก ห่างจากเมืองโอโกซิงโกไปทางทิศตะวันออกประมาณ 13 กิโลเมตร (8.1 ไมล์)
แหล่งโบราณคดีนี้มีขนาดปานกลางถึงใหญ่ โดยมีหมู่วิหารพีระมิดตั้งอยู่บนลานตะพักสูงจากจัตุรัสประมาณ 71 เมตร (233 ฟุต) ลานขนาดใหญ่สำหรับเล่นบอลแบบมีโซอเมริกา และโครงสร้างแกะสลักมากกว่า 100 แห่ง/ชิ้น ซึ่งส่วนใหญ่มีอายุตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 6 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 9 (ระหว่างสมัยคลาสสิก) โตนินามีความโดดเด่นจากงานประติมากรรมปูนแต่งที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดี และโดยเฉพาะอย่างยิ่งจากโครงสร้างแกะสลักแบบลอยตัวซึ่งได้รับการผลิตขึ้นในระดับที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในมีโซอเมริกานับตั้งแต่อารยธรรมโอลเมกสิ้นสุดลง โตนินาเป็นที่ตั้งของพีระมิดที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในเม็กซิโก ด้วยความสูง 74 เมตร (243 ฟุต) ซึ่งสูงกว่าพีระมิดสุริยันที่เตโอตีวากาน
โตนินาเป็นรัฐที่มีความดุดันรัฐหนึ่งในสมัยคลาสสิกตอนปลาย ชาวเมืองมักสู้รบเพื่อเพิ่มพูนอำนาจของอาณาจักร ในช่วงเวลาส่วนใหญ่ของประวัติศาสตร์เมือง โตนินาทำสงครามอย่างประปรายกับปาเลงเกซึ่งเป็นคู่แข่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดและเป็นหนึ่งในหน่วยทางการเมืองที่สำคัญที่สุดทางภาคตะวันตกของภูมิภาคมายา แต่โตนินาจะกลายเป็นเมืองที่มีอำนาจเด่นเหนือภาคตะวันตกในที่สุด

โตนินายังเป็นสถานที่ค้นพบการระบุวันที่วันสุดท้ายตามการนับระยะยาวเท่าที่พบในจารึกปฏิทินใด ๆ ของชาวมายา ซึ่งถือเป็นจุดสิ้นสุดของสมัยคลาสสิกของอารยธรรมมายาใน ค.ศ. 909

อ้างอิง

บรรณานุกรม

* 
* 
* 
*
เอลตาฆิน
เอลตาฆิน ( ) เป็นแหล่งโบราณคดีสมัยก่อนโคลัมบัสในรัฐเบรากรุซทางตอนใต้ของประเทศเม็กซิโก และเป็นหนึ่งในเมืองที่ใหญ่ที่สุดและสำคัญที่สุดในสมัยคลาสสิกของมีโซอเมริกา เอลตาฆินเป็นส่วนหนึ่งของเขตวัฒนธรรมเบรากรุซสมัยคลาสสิก มีความเจริญรุ่งเรืองตั้งแต่ ค.ศ. 600 ถึง ค.ศ. 1200 ในช่วงเวลาดังกล่าวมีการสร้างวิหาร วัง สนามเล่นบอล และพีระมิดจำนวนมาก ตั้งแต่ช่วงที่เอลตาฆินล่มสลาย (คือ ค.ศ. 1230) จนถึง ค.ศ. 1785 ดูเหมือนว่าไม่มีชาวยุโรปคนใดรับรู้ถึงการมีอยู่ของเมืองนี้จนกระทั่งผู้ตรวจการของรัฐคนหนึ่งได้มาพบพีระมิดแห่งช่องเว้าโดยบังเอิญ กล่าวกันว่าชื่อเอลตาฆินมีที่มาจากพระนามของเทพเจ้าแห่งฝนฟ้าคะนองของชาวโตโตนัก
เอลตาฆินได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกใน ค.ศ. 1992 เนื่องจากมีความสำคัญทางวัฒนธรรมและสถาปัตยกรรม สถาปัตยกรรมดังกล่าวได้แก่การใช้ช่องเว้าและวัตถุประสานเป็นเครื่องตกแต่งในรูปแบบที่ไม่ปรากฏในพื้นที่อื่นของมีโซอเมริกา โบราณสถานที่รู้จักกันดีที่สุดของแหล่งนี้คือพีระมิดแห่งช่องเว้า แต่โบราณสถานสำคัญอื่น ๆ ยังมีกลุ่มอาคารริมธาร สนามเล่นบอลทิศเหนือและทิศใต้ และหมู่วังที่ตาฆินชิโก มีการค้นพบสนามเล่นบอลที่แหล่งนี้ 20 สนาม (3 สนามล่าสุดได้รับการค้นพบในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2013) ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 เป็นต้นมา เอลตาฆินเป็นแหล่งโบราณคดีที่สำคัญที่สุดในรัฐเบรากรุซสำหรับนักท่องเที่ยว โดยมีผู้มาเยี่ยมชมมากถึง 386,406 คนใน ค.ศ. 2017
เอลตาฆินยังเป็นสถานที่จัดงานเทศกาลกุมเบรตาฆินซึ่งจัดขึ้นในเดือนมีนาคมของทุกปี มีกิจกรรมทางวัฒนธรรมของชนพื้นเมืองและชาวต่างประเทศ ตลอดจนคอนเสิร์ตของเหล่านักดนตรียอดนิยม

อ้างอิง
โชชีกัลโก
โชชีกัลโก ( ; ) หรือ โซชิกัลโก ( ) เป็นแหล่งโบราณคดีสมัยก่อนโคลัมบัสในเขตเทศบาลเมียกาตลันทางภาคตะวันตกของรัฐโมเรโลส ประเทศเม็กซิโก ห่างจากกูเอร์นาบากา (เมืองหลวงของรัฐ) ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ 38 กิโลเมตร เปิดให้ผู้เข้าชมได้ตลอดทั้งสัปดาห์ ตั้งแต่เวลา 10:00 น. ถึง 17:00 น. แต่สามารถเข้าชมหอดูดาวได้หลังเที่ยงวันเท่านั้น

ลักษณะทางสถาปัตยกรรมและประติพิมพศาสตร์ของโชชีกัลโกแสดงให้เห็นถึงความใกล้ชิดกับเตโอตีวากาน พื้นที่อารยธรรมมายา และวัฒนธรรมมาตลัตซิงกาแห่งหุบเขาโตลูกา ทุกวันนี้ชาวบ้านกูเอนเตเปกซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับโชชีกัลโกยังใช้ภาษานาวัตล์กันอยู่
ศูนย์ประกอบพิธีกรรมหลักตั้งอยู่บนเนินปรับระดับแห่งหนึ่ง โดยมีซากโครงสร้างที่อยู่อาศัยซึ่งส่วนใหญ่ยังไม่ได้รับการขุดค้นตั้งอยู่ตามลานตะพักยาวบนเชิงลาด มีผู้เข้าครอบครองพื้นที่นี้เป็นครั้งแรกเมื่อ 200 ปีก่อนคริสต์ศักราช แต่ไม่ได้พัฒนาขึ้นเป็นศูนย์กลางชุมชนเมืองจนกระทั่งสมัยคลาสสิกตอนปลาย (ค.ศ. 700–900) สถาปัตยกรรมที่ตั้งตระหง่านอยู่เกือบทั้งหมดในแหล่งสร้างขึ้นในเวลานี้ เมืองนี้อาจเคยมีประชากรสูงสุดถึง 20,000 คน โชชีกัลโกเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุดหลังการล่มสลายของเตโอตีวากาน และมีการสันนิษฐานว่าโชชีกัลโกอาจมีส่วนทำให้เตโอตีวากานเสื่อมลงด้วย
โชชีกัลโกเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกและเป็นสถานที่ท่องเที่ยวแห่งหนึ่ง ในเขตแหล่งโบราณคดียังมีพิพิธภัณฑ์ที่มีวัตถุจัดแสดงจำนวนมาก
เตโอตีวากาน
เตโอตีวากาน ( ; "สถานที่ที่ซึ่งเทพเจ้าประสูติ" หรือ "สถานที่ที่ซึ่งมนุษย์กลายเป็นเทพเจ้า") หรือ เตโอติวากัน ( ) เป็นเมืองมีโซอเมริกาโบราณซึ่งตั้งอยู่ในหุบเขาย่อยแห่งหนึ่งของหุบเขาเม็กซิโก ในเขตเทศบาลซานฆวนเตโอติอัวกัน รัฐเมฮิโก ประเทศเม็กซิโก ห่างจากเม็กซิโกซิตีไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ 40 กิโลเมตร (25 ไมล์) เป็นที่รู้จักกันในฐานะที่ตั้งของพีระมิดที่มีความสำคัญยิ่งทางสถาปัตยกรรมซึ่งสร้างขึ้นในทวีปอเมริกาสมัยก่อนโคลัมบัส เมื่อถึงจุดสูงสุดซึ่งอาจอยู่ในครึ่งแรกของคริสต์สหัสวรรษที่ 1 (ค.ศ. 1–500) เตโอตีวากานกลายเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในทวีปอเมริกาสมัยก่อนโคลัมบัสโดยมีประชากรประมาณ 125,000 คนหรือมากกว่านั้น ซึ่งทำให้เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดอย่างน้อยเป็
ชากรประมาณ 125,000 คนหรือมากกว่านั้น ซึ่งทำให้เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดอย่างน้อยเป็นอันดับที่หกของโลกในสมัยนั้น แหล่งโบราณคดีในปัจจุบันได้รับการกำหนดให้เป็นแหล่งมรดกโลกแห่งหนึ่งของยูเนสโกใน ค.ศ. 1987 และเป็นแหล่งโบราณคดีที่มีผู้เข้าชมมากที่สุดในเม็กซิโก โดยมีผู้เยี่ยมชม 4,185,017 คนใน ค.ศ. 2017
ตัวเมืองเตโอตีวากานมีพื้นที่ 8 ตารางไมล์ ร้อยละ 80–90 ของประชากรทั้งหมดในหุบเขาอาศัยอยู่ในเมืองนี้ นอกจากพีระมิดแล้ว เตโอตีวากานยังมีความสำคัญทางมานุษยวิทยาจากกลุ่มอาคารที่อยู่อาศัยหลายชั้นสำหรับหลายครัวเรือน "ถนนของคนตาย" และจิตรกรรมฝาผนังที่มีชีวิตชีวาและได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดี นอกจากนี้เตโอตีวากานยังส่งออกเครื่องมือหินออบซิเดียนคุณภาพดีซึ่งพบได้ทั่วมีโซอเมริกา คาดกันว่าเมืองนี้ก่อตั้งขึ้นเมื่อราว 100 ปีก่อนคริสต์ศักราช โดยเริ่มต้นจากการเป็นศูนย์กลางทางศาสนาในที่สูงเม็กซิโกในช่วงประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 1 จากนั้นจึงกลายเป็นศูนย์กลางที่ใหญ่ที่สุดและมีประชากรมากที่สุดในทวีปอเมริกาสมัยก่อนโคลัมบัส มีงานก่อสร้างสำคัญ ๆ อยู่อย่างต่อเนื่องจนถึงร
ี่สุดในทวีปอเมริกาสมัยก่อนโคลัมบัส มีงานก่อสร้างสำคัญ ๆ อยู่อย่างต่อเนื่องจนถึงราว ค.ศ. 250 เมืองนี้อาจดำรงอยู่จนกระทั่งช่วงใดช่วงหนึ่งระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 7 ถึง 8 แต่สิ่งก่อสร้างสำคัญ ๆ ของเมืองถูกปล้นและเผาไปตั้งแต่ประมาณ ค.ศ. 550 การล่มสลายของเมืองยังอาจเกี่ยวข้องกับสภาพอากาศรุนแรงระหว่าง ค.ศ. 535–536 ด้วย
แม้จะยังเป็นที่ถกเถียงกันว่าเตโอตีวากานเป็นศูนย์กลางของจักรวรรดิแห่งใดแห่งหนึ่งหรือไม่ แต่อิทธิพลของเตโอตีวากานทั่วทั้งมีโซอเมริกานั้นก็ได้รับการบันทึกไว้เป็นอย่างดี เราสามารถพบเห็นหลักฐานที่แสดงถึงการดำรงอยู่ของเตโอตีวากานได้ในแหล่งโบราณคดีหลายแหล่งในรัฐเบรากรุซและภูมิภาคมายา ชาวแอซเทกในสมัยหลังเห็นซากปรักหักพังอันยิ่งใหญ่เหล่านี้และอ้างว่ามีบรรพบุรุษร่วมกับชาวเตโอตีวากาน โดยดัดแปลงและนำวัฒนธรรมของพวกเขาไปประยุกต์ใช้ ชาติพันธุ์ของชาวเตโอตีวากานยังคงเป็นประเด็นอภิปราย กลุ่มชาติพันธุ์ที่เป็นไปได้ได้แก่นาวา, โอโตมี หรือโตโตนัก นักวิชาการบางคนเสนอว่าเตโอตีวากานเป็นรัฐที่มีชนหลายชาติพันธุ์ เพราะพวกเขาพบแง่มุมทางวัฒนธรรมที่เกี่ยวข้องกับชาวมายาเช่น
ฐที่มีชนหลายชาติพันธุ์ เพราะพวกเขาพบแง่มุมทางวัฒนธรรมที่เกี่ยวข้องกับชาวมายาเช่นเดียวกับชาวโอโตมี–ปาเม หลังการล่มสลายของเตโอตีวากาน ตอนกลางของเม็กซิโกก็ถูกมหาอำนาจอื่น ๆ ในระดับภูมิภาคเข้าครอบงำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งโชชีกัลโกและตูลา
วันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2569 เกิดเหตุกราดยิงขึ้นมีผู้เสียชีวิตหนึ่งราย บาดเจ็บ 13 ราย

อ้างอิง

บรรณานุกรม

*
กาซัสกรันเดส
กาซัสกรันเดส ( ; ) หรือที่เรียกว่า ปากิเม ( ) เป็นแหล่งโบราณคดียุคก่อนประวัติศาสตร์ในรัฐชิวาวาทางภาคเหนือของประเทศเม็กซิโก สิ่งก่อสร้างในแหล่งนี้เป็นของวัฒนธรรมโมเกอโยน กาซัสกรันเดสได้รับการกำหนดให้เป็นแหล่งมรดกโลกแห่งหนึ่งของยูเนสโกตั้งแต่ ค.ศ. 1998 และได้รับการกำหนดให้เป็น ปูเอโบลมาฆิโก ( ) แห่งหนึ่งของเม็กซิโกตั้งแต่ ค.ศ. 2015
กาซัสกรันเดสเป็นหนึ่งในแหล่งวัฒนธรรมโมเกอโยนที่ใหญ่ที่สุดและซับซ้อนที่สุดในภูมิภาค การตั้งถิ่นฐานเริ่มขึ้นหลังจาก ค.ศ. 1130 สิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ได้รับการพัฒนาเป็นที่อยู่อาศัยหลายชั้นหลัง ค.ศ. 1350 และชุมชนถูกทิ้งร้างโดยไม่ทราบสาเหตุแน่ชัดเมื่อประมาณ ค.ศ. 1450 ถือได้ว่ากาซัสกรันเดสเป็นหนึ่งในแหล่งโบราณคดีโมเกอโยนที่สำคัญที่สุดในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของเม็กซิโก โดยเชื่อมโยงกับแหล่งโบราณคดีอื่น ๆ ในรัฐแอริโซนาและรัฐนิวเม็กซิโกในสหรัฐ และแสดงให้เห็นถึงขอบเขตอันกว้างใหญ่ของเขตอิทธิพลโมเกอโยน
กาซัสกรันเดสตั้งอยู่ในหุบเขาอันกว้างขวางและอุดมสมบูรณ์ริมแม่น้ำกาซัสกรันเดสหรือแม่น้ำซานมิเกล ห่างจากเมืองฆาโนสไปทางใต้ 56 กิโลเมตร (35 ไมล์) และห่างจากเมืองชิวาวาไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 240 กิโลเมตร (150 ไมล์) ชุมชนแห่งนี้อาศัยการชลประทานเข้าช่วยในการเกษตร

เขตโบราณคดีกาซัสกรันเดสตั้งอยู่ในเขตเทศบาลสมัยใหม่ที่มีชื่อเดียวกัน หุบเขาและภูมิภาคแห่งนี้เป็นที่อยู่อาศัยของชนพื้นเมืองกลุ่มต่าง ๆ มาเป็นเวลาหลายพันปี

อ้างอิง
วัดกลางใหม่
วัดกลางใหม่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมะขามเตี้ย อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 23 ไร่ 2 งาน 54 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูปริยัติคุณาวุธ (เสรี ภูริปญฺโญ ป.ธ.4) เป้นเจ้าอาวาส
วัดกลางใหม่ตั้งวัดเมื่อ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2497 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2511 ก่อสร้างโดยชาวบ้านผู้มีจิตศรัทธา เมื่อ พ.ศ. 2550 ได้ขอพระบรมราชานุญาตสร้างอุโบสถ เพื่อถวายเป็นพระราชกุศลเนื่องในโอกาสที่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงเจริญพระชนมพรรษา 80 พรรษา ในวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550 อุโบสถมีสีขาวทั้งหลัง ได้ขอใช้แบบพระอุโบสถวัดพระราม 9 กาญจนาภิเษก หน้าบันมีการอัญเชิญตราสัญลักษณ์พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม 2550 มาประดิษฐาน และมีเขตพัทธสีมาเป็นธรรมจักร

อ้างอิง
จินตามณี
แสดงภาพพระกษิติครรภโพธิสัตว์ถือจินตามณี (ละเอียด)]]
จินตามณี หรือ จินดามณี (สันสกฤต; เทวนาครี: चिंतामणि; จีน: 如意寶珠; พินอิน: Rúyì bǎozhū; โรมาจิ: Nyoihōju) หมายถึงรัตนชาติที่สามารถประทานพรให้สมหวังได้ ปรากฏในธรรมเนียมต่าง ๆ ของทั้งศาสนาพุทธและศาสนาฮินดู บ้างเปรียบจินตามณีกับหินนักปราชญ์ในวิชาเล่นแร่แปรธาตุของตะวันตก

ในคติศาสนาพุทธเชื่อว่าผู้ครอบครองจินตามณีคือพระโพธิสัตว์สององค์ พระอวโลกิเตศวร และ พระกษิติครรภะ ในจารีตทิเบตปรากฏจินตามณีอยู่บนหลังของม้าวายุในธงสวดมนต์ของทิเบต และปรากฏอยู่ในครอบครองของพระพุทธเจ้าองค์ต่าง ๆ
ในศาสนาฮินดูมักปรากฏเชื่อมโยงกับพระวิษณุและพระคเณศ หากปรากฏในครอบครองของพระวิษณุจะเรียกว่ากาวสตูภมณี (Kaustubha Mani) หรือหากปรากฏบนหน้าผากของนาคจะเรียก นาคมณี (Naga Mani) ใน โยควสิสถะ ซึ่งเขียนขึ้นในราวคริสต์ศตวรรษที่ 10 มีบรรยายถึงเรื่องราวของจินตามณี ส่วน วิษณุปุราณะ มีการเอ่ยถึง "สยมันตกามณี" ซึ่งเป็นมณีที่จะนำความรุ่งโรจน์มาแก่ผู้ถือครอง

คิชโชเต็งหรือพระลักษมีในคติญี่ปุ่นและชินโตมักปรากฏถือจินตามณีในมือเช่นกัน

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* Beer, Robert (1999). The Encyclopedia of Tibetan Symbols and Motifs (Hardcover). Shambhala. , 
*
วัดอมรญาติสมาคม
วัดอมรญาติสมาคม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองมอญในตำบลท่านัด อำเภอดำเนินสะดวก จังหวัดราชบุรี
วัดอมรญาติสมาคมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2437 เดิมชื่อว่า วัดมอญ เนื่องจากคนไทยเชื้อสายมอญเป็นผู้สร้าง โดยนายเกาะ เจริญทรัพย์ ที่เป็นเสมียนของบริษัทฝรั่ง ท่านได้ไม้สักจากกรุงเทพมหานครมาเป็นจำนวนมาก เพื่อปลูกบ้าน และยุ้งข้าว จึงได้นำไม้ที่เหลือจำนวนหนึ่งมาสร้างวัด ครั้งแรกได้สร้างกุฏิ 1 หลัง อุโบสถสร้างด้วยไม้สักทั้งหลังยกเว้นหลังคาซึ่งมุงด้วยสังกะสี อุโบสถหลังดังกล่าวยังปรากฏอยู่ทุกวันนี้ เมื่อสร้างวัดเสร็จจึงได้อาราธนาหลวงพ่อน้อย จากวัดคงคาราม ตำบลคลองตาคต อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี มาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก หลวงพ่อน้อยพัฒนาวัดนี้เรื่อยมา โดยสร้างเสาหงส์คู่ไว้หน้าวัด เจดีย์แบบชเวดากองแต่สร้างไม่เสร็จ ปัจจุบันยังปรากฏรากฐานเจดีย์
หลวงพ่อเฟื่อง ธมฺมปาโล เป็นเจ้าอาวาสรูปที่ 2 มีการก่อสร้างกุฏิเพิ่มขึ้นอีก พร้อมทั้งศาลาการเปรียญขนาดใหญ่ และโรงเรียนประชาบาลอมรวิทยาคาร แบบเรือนไม้ 2 ชั้น 9 ห้องเรียน พร้อมทั้งได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "วัดอมรญาติสมาคม" เมื่อ พ.ศ. 2501 ได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ปูด้วยหินอ่อน ประตูหน้าต่างฝังมุก ภายในประดิษฐาน หลวงพ่อพระศรีโสพิศ พระพุทธรูปสมัยอยุธยา เนื้อศิลาแลง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2505

อ้างอิง
วัดถ้ำน้ำ
วัดถ้ำน้ำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนางแก้ว อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี บริเวณวัดมีเนื้อที่ประมาณ 10 ไร่

วัดถ้ำน้ำตั้งวัดเมื่อวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2532 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538
วัดถ้ำน้ำเป็นสถานที่ท่องเที่ยว มีถ้ำน้ำซึ่งมีน้ำอยู่ในถ้ำเกือบเต็มพื้นที่ทั้งหมด เป็นน้ำที่ไหลมาจาก ลำคลองที่ติดกับวัดและไหลออกไปอีกทางหนึ่ง ซึ่งเรียกว่า "ปล่องน้ำ" ในน้ำมีพันธุ์ปลาน้ำจืดจำนวนมากอาศัยอยู่ ส่วนใหญ่ในช่วงหน้าน้ำจะมีประมาณน้ำที่สูงมาก ในช่วงหน้าแล้งน้ำจะลดลงไม่มาก มีการทำทางเดินที่ทางวัดสร้างขึ้นมาเป็นทางปูน สำหรับเดินชมหินงอกหินย้อนภายในถ้ำน้ำ และเข้ามานมัสการพระพุทธรูปภายในถ้ำน้ำ ภายนอกถ้ำเป็นก้อนชิ้นเดียวตันทั้งก้อน หินภายในถ้ำเป็นหินแกรนิตซึ่งมีโพรงอากาศเป็นรอยหลุมอยู่ในเนื้อหิน และมีเสาสินที่เกิดนี้ขนาดใหญ่มาก

อ้างอิง
วัดอ่างทองวรวิหาร
วัดอ่างทองวรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดวรวิหาร สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางแก้ว อำเภอเมืองอ่างทอง จังหวัดอ่างทอง อยู่ข้างศาลากลางจังหวัดอ่างทอง หรือตรงข้ามโรงเรียนอนุบาลวัดอ่างทอง

กรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 เดิมเป็นวัดราษฎร์ 2 วัด คือวัดโพธิ์ทองและวัดโพธิ์เงิน ต่อมา พ.ศ. 2443 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จทางชลมารคได้ทอดพระเนตรเห็นวัดทั้งสองนี้จึงมีพระราชดำริให้รวมเป็นวัดเดียวกัน พระราชทานนามว่า "วัดอ่างทอง"
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ พระอุโบสถซึ่งสร้างขึ้นใหม่ระหว่าง พ.ศ. 2499–2500 แทนอุโบสถหลังเดิมที่สร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2445 พระอุโบสถหลังใหม่เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน พระเจดีย์ทรงระฆังแปดเหลี่ยมประดับกระจกสี บรรจุพระบรมสารีริกธาตุประดิษฐานอยู่บริเวณพระอุโบสถ หมู่กุฏิทรงไทย หอระฆังคู่อยู่หน้ากุฏิไม้สักทรงไทย และอาคารโรงเรียนปริยัติธรรมสโมสร เป็นสถาปัตยกรรมประยุกต์แบบตะวันตกทรงปั้นหยา ก่ออิฐถือปูน 2 ชั้น สร้างเมื่อ พ.ศ. 2461 โดยพระโพธิวงศาจารย์ (แผ้ว)
ปูชนียวัตถุ คือ พระประธานในพระอุโบสถสร้างด้วยก่ออิฐถือปูน เป็นพระปางมารวิชัย สร้างมาคู่กับวัดมาแต่แรก มีลักษณะที่ไม่ถูกสัดส่วน เอนไปทางตะวันตกเฉียงเหนือจนใกล้โค่น ภายหลังชาวบ้านได้ร่วมกันหล่อพระประธานขึ้นใหม่ด้วยโลหะเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 1.42 เมตร สูง 2.00 เมตร แต่ภายหลังที่หล่อพระประธานองค์ใหม่เสร็จ พระประธานองค์เก่ากลับตั้งตรงขึ้นได้อย่างน่าอัศจรรย์ ตั้งตรงได้ดิ่งกับฉัตรที่เหนือพระเศียรพอดี ประชาชนต่างพาเลื่อมใสมากยิ่งขึ้น จนทำการปฏิสังขรณ์ขึ้นอีก โดยทำแท่นให้แข็งแรงและลงรักปิดทองจนเป็นที่เรียบร้อย ส่วนพระประธานองค์ใหม่ ได้นำขึ้นประดิษฐานไว้ตอนหน้าพระองค์เดิม

อ้างอิง
อาเรปา
อาเรปา ( ) เป็นของกินชนิดหนึ่งที่ทำจากแป้งโดข้าวโพดปิ้ง จี่ หรือทอด มีต้นกำเนิดมาจากตอนเหนือของทวีปอเมริกาใต้ในสมัยก่อนโคลัมบัสและมีความโดดเด่นในตำรับอาหารของโคลอมเบียและเวเนซุเอลาเป็นหลัก แต่ยังปรากฏในตำรับอาหารของโบลิเวียและประเทศอื่น ๆ ด้วย
อาเรปาเป็นอาหารที่นิยมกินกันในชีวิตประจำวันในประเทศดังกล่าว โดยอาจกินเปล่า ๆ หรือผ่าครึ่ง (แบบไม่ตลอด) เพื่อใส่ไส้เข้าไปอย่างแซนด์วิช เช่น เนยแข็งขูด กัวฆาดา (ลิ่มน้ำนม) เนื้อวัว เนื้อไก่ อาโวคาโด หรือ เดียบลิโต (แฮมและเนื้อหมูบดสำหรับทาขนมปัง) ขนาดของอาเรปา พันธุ์ข้าวโพดที่ใช้ และส่วนผสมที่เพิ่มเข้ามานั้นแตกต่างกันไปตามสูตร อาเรปามีลักษณะคล้ายกับกอร์ดิตาของเม็กซิโก ปูปูซาของเอลซัลวาดอร์ ตอร์ติยาเดมาอิซของเอกวาดอร์ และตอร์ติยาหรือชังกาของปานามา

อ้างอิง
เอมปานาดา
เอมปานาดา (กาลิเซียและ ) คืออาหารชนิดหนึ่งที่ทำจากแป้งพายห่อไส้ที่ปรุงรสไว้ ปิดริมแป้ง แล้วนำไปอบหรือทอด ไส้ของเอมปานาดาอาจประกอบด้วยเนื้อสัตว์ ปลาทูน่า ไข่ต้ม เนยแข็ง มะเขือเทศ ข้าวโพด หรือส่วนผสมอื่น ๆ

ที่มาของเอมปานาดายังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด แต่คาดกันว่าน่าจะมาจากแคว้นกาลิเซียซึ่งเป็นภูมิภาคทางตะวันตกเฉียงเหนือของสเปน โดยชื่ออาหารนี้มีที่มาจากกริยา ในภาษากาลิเซีย ซึ่งแปลว่า "ห่อด้วยขนมปัง" หรือ "ชุบเกล็ดขนมปัง" ตำราอาหาร ยิบราดัลก็อก ซึ่งตีพิมพ์เป็นภาษากาตาลาใน ค.ศ. 1520 กล่าวถึงเอมปานาดาที่ใส่ไส้อาหารทะเลในตำรับอาหารกาตาลา อิตาลี ฝรั่งเศส และอาหรับ ในปัจจุบันสามารถพบเอมปานาดาได้ทั่วไปในวัฒนธรรมยุโรปใต้ ลาตินอเมริกา และฟิลิปปินส์

อ้างอิง
ตามัล
ตามัล ( ) เป็นอาหารมีโซอเมริกาดั้งเดิมชนิดหนึ่ง ทำจากมาซา (แป้งโดที่ทำจากเมล็ดข้าวโพดแช่น้ำปูนใส) นึ่งในใบข้าวโพดหรือตองกล้วย โดยสามารถแกะเอาใบห่อทิ้งก่อนกินหรือใช้เป็นที่รองขณะกินก็ได้ อาจสอดไส้เนื้อสัตว์ เนยแข็ง ผลไม้ ผัก พริกที่ปรุงรสแล้ว หรืออื่น ๆ ตามต้องการ

ตามัลมีต้นกำเนิดในมีโซอเมริกาตั้งแต่ 8,000 ถึง 5,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช การทำตามัลน่าจะแพร่กระจายจากวัฒนธรรมพื้นเพดั้งเดิมในเม็กซิโกและกัวเตมาลาไปยังส่วนอื่นของลาตินอเมริกา นักโบราณคดีคาร์ล เทาเบอ, วิลเลียม แซเทิร์น และเดวิด สจวร์ต เห็นว่าตามัลอาจมีอายุย้อนไปถึง ค.ศ. 100 พวกเขาพบภาพอาหารชนิดนี้ในจิตรกรรมฝาผนังที่แหล่งโบราณคดีซานบาร์โตโลในจังหวัดเปเตนของกัวเตมาลา
เช่นเดียวกับในอารยธรรมโอลเมกและทอลเทกที่เจริญรุ่งเรืองมาก่อนหน้า ตามัลในอารยธรรมแอซเทกและมายาถือเป็นอาหารที่พกพาได้สะดวกทั้งในการออกล่าสัตว์ การเดินทางไกล หรือการส่งเสบียงเลี้ยงกองทัพของตน ในสมัยนั้นตามัลยังถือเป็นอาหารศักดิ์สิทธิ์ในฐานะอาหารของเหล่าเทพ ชาวแอซเทก, มายา, โอลเมก และทอลเทกต่างถือว่าตนเองเป็น "คนของข้าวโพด" ดังนั้นตามัลจึงมีบทบาทสำคัญในพิธีกรรมและเทศกาลต่าง ๆ ของพวกเขา

อ้างอิง
ชิลิกอนการ์เน
ชิลิกอนการ์เน ( ; ) เป็นสตูรสเผ็ดที่มีพริก (บางครั้งอยู่ในรูปของพริกป่น) เนื้อสัตว์ (มักใช้เนื้อวัว) มะเขือเทศ และถั่วแดงเป็นส่วนประกอบ เครื่องปรุงรสอื่น ๆ อาจรวมถึงกระเทียม หัวหอม และยี่หร่า อาหารชนิดนี้มีต้นกำเนิดในภาคเหนือของเม็กซิโกหรือภาคใต้ของรัฐเท็กซัสในสหรัฐ
รสนิยมตามท้องถิ่นและส่วนบุคคลทำให้มีการใช้เนื้อสัตว์ ส่วนผสม และอัตราส่วนที่แตกต่างกัน และสูตรที่หลากหลายส่งผลให้เกิดการโต้เถียงกันในหมู่ผู้ที่ชื่นชอบชิลิกอนการ์เน บางคนยืนกรานว่าคำ ชิลิ ("พริก") ใช้ได้กับสูตรพื้นฐานที่ไม่ใส่ถั่วและมะเขือเทศเท่านั้น ชิลิกอนการ์เนเป็นอาหารชนิดหนึ่งที่พบได้ในการแข่งขันทำอาหาร และอาจใช้เป็นเครื่องเคียง เครื่องตกแต่ง หรือส่วนผสมในอาหารอื่น ๆ อย่างซุปหรือซัลซาเป็นต้น

อ้างอิง
ฟาฆิตา
ฟาฆิตา ( ) ในตำรับอาหารเท็กซ์-เม็กซ์หมายถึง เนื้อสัตว์ที่นำไปย่างจากนั้นผัดกับพริกหวานและหัวหอม มักเสิร์ฟบนแผ่นตอร์ติยาแป้งข้าวโพดหรือแป้งสาลี ศัพท์นี้แต่เดิมใช้เรียกเนื้อชายพื้นท้อง (skirt steak) ซึ่งเป็นส่วนของเนื้อวัวที่ใช้ทำอาหารชนิดนี้ในช่วงแรก เนื้อสัตว์ที่นิยมใช้คือเนื้อไก่และเนื้อวัวส่วนอื่น ๆ หรืออาจใช้ผักแทนเนื้อสัตว์ ในร้านอาหารทั่วไปมักปรุงเนื้อสัตว์กับหัวหอมและพริกหวานโดยมีเครื่องปรุงรสยอดนิยมคือผักกาดหั่นฝอย, ครีมเปรี้ยว, กัวกาโมเล, ซัลซา, ปิโกเดกาโย, เนยแข็งขูด, ถั่วบด และมะเขือเทศหั่นสี่เหลี่ยมลูกเต๋า

อ้างอิง
นาโช
นาโช ( ) เป็นอาหารประจำภูมิภาค จากตอนเหนือของประเทศเม็กซิโก ประกอบด้วยทอร์ทียาชิปหรือโตโตโปราดด้วยเนยแข็งที่อุ่นให้ละลาย (หรือซอสที่มีเนยแข็งเป็นส่วนผสมหลัก) มักเสิร์ฟเป็นอาหารว่างหรืออาหารเรียกน้ำย่อย รูปแบบที่พิถีพิถันยิ่งขึ้นจะใส่ส่วนผสมอื่นเพิ่มเติมและอาจเพียงพอที่จะกินเป็นอาหารจานหลัก

อิกนาซิโอ "เอลนาโช" อานายา เป็นผู้คิดค้นอาหารชนิดนี้ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งในรัฐโกอาวีลาเมื่อ ค.ศ. 1940 สูตรในครั้งนั้นประกอบด้วยทอร์ทียาชิป ราดด้วยเนยแข็งโคลบีที่อุ่นให้ละลายและพริกฆาลาเปญโญซอย

อ้างอิง
ตอร์ติยาชิป
ตอร์ติยาชิป ( ) หรือ ชิปเดตอร์ติยา ( ) เป็นของขบเคี้ยวชนิดหนึ่ง ทำจากแผ่นแป้งตอร์ติยาข้าวโพดที่ตัดเป็นสามเหลี่ยมแล้วนำไปทอดหรืออบ แป้งตอร์ติยาข้าวโพดได้จากการนำเมล็ดข้าวโพดบ่มในน้ำปูนใส แล้วผสมกับน้ำมันพืช เกลือ และน้ำ แม้จะมีการผลิตตอร์ติยาชิปในเชิงพาณิชย์เป็นครั้งแรกในลอสแอนเจลิสในปลายคริสต์ทศวรรษ 1940 แต่ตอร์ติยาชิปก็เติบโตมาจากตำรับอาหารเม็กซิโกซึ่งยังมีอาหารในรูปแบบใกล้เคียงที่รู้จักกันดีอย่างโตโตโปและโตสตาดา

โดยทั่วไปตอร์ติยาชิปจะทำมาจากข้าวโพดสีเหลือง แต่อาจทำจากข้าวโพดสีขาว สีน้ำเงิน หรือสีแดงได้เช่นกัน ในการทำตอร์ติยาชิปสำหรับจิ้มซอสต่าง ๆ มักใส่เกลือเพียงเล็กน้อยเท่านั้น นอกเหนือจากนั้นอาจแต่งกลิ่นรสตอร์ติยาชิปด้วยรสชาติที่หลากหลาย
ตอร์ติยาข้าวโพด
ในอเมริกาเหนือ ตอร์ติยาข้าวโพด ( ) หรือที่มักเรียกสั้น ๆ ว่า ตอร์ติยา ( ) คือขนมปังแผ่นบางชนิดหนึ่งที่ไม่ใส่สารช่วยให้ขึ้นฟู โดยใช้แป้งที่ได้จากเมล็ดข้าวโพดแห้งบ่มในน้ำปูนใส ผสมกับเกลือ น้ำ และบางครั้งน้ำมันพืช ในเม็กซิโกมีแป้งข้าวโพดสามสีสำหรับทำตอร์ติยา ได้แก่ ข้าวโพดขาว ข้าวโพดเหลือง และข้าวโพดน้ำเงิน (หรือข้าวโพดดำ)
ขนมปังที่คล้ายคลึงกันจากอเมริกาใต้ที่เรียกว่าอาเรปา (ทำจากข้าวโพดบดโดยตรง ไม่ใช่จากข้าวโพดบ่มน้ำปูนใส และโดยทั่วไปมีความหนากว่าตอร์ติยามาก) มีอยู่ก่อนที่ชาวยุโรปจะเดินทางมาถึงทวีปอเมริกา และถูกชาวสเปนเรียกว่า ตอร์ติยา เนื่องจากมีหน้าตาคล้ายคลึงกับเค้กไร้สารช่วยให้ฟูและไข่เจียวสเปนดั้งเดิม (แต่เดิมไม่มีมันฝรั่งซึ่งมีถิ่นกำเนิดในอเมริกาใต้) ชาวแอซเทกและกลุ่มชนอื่น ๆ ที่พูดภาษานาวัตล์เรียกตอร์ติยาว่า ตลัชกัลลี ( ) และอาหารเหล่านี้ได้กลายเป็นรูปลักษณ์ต้นแบบของตอร์ติยาในปัจจุบัน
เมล็ดข้าวโพดตามธรรมชาติมีหลายสีขึ้นอยู่กับพันธุ์ปลูก ตั้งแต่สีขาวซีด สีเหลือง ไปจนถึงสีแดงและสีม่วงอมน้ำเงิน ในทำนองเดียวกัน ข้าวโพดบดหยาบและตอร์ติยาที่ทำจากข้าวโพดบดหยาบอาจมีสีใกล้เคียงกัน อย่างไรก็ตาม แผ่นตอร์ติยาสีขาวและสีเหลืองนั้นพบได้บ่อยที่สุด

อ้างอิง
วัดกลางบางปะกง
วัดกลางบางปะกง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางปะกง อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ตั้งวัด 39 ไร่ 3 งาน

วัดกลางบางปะกงตั้งวัด เมื่อ พ.ศ. 2436 โดยมีคหบดี 3 ท่าน ได้แก่ นายสมศักดิ์ นายหนู และนายตี๋ ได้ร่วมกันสร้งวัดบริเวณกลางหมู่บ้าน จึงเป็นเหตุให้ชื่อว่า "วัดกลางบางปะกง" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาและผูกพัทธสีมาฝังลูกนิมิตในปี พ.ศ. 2436 สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (แพ ติสฺสเทโว) วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร เป็นประธานในพิธี วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2528
วัดมีอุโบสถสร้างใหม่ และอุโบสถเก่าสร้างด้วยไม้ทั้งหลัง หน้าบันไม้แกะสลัก ลวดลายวิจิตร มีวิหารจัตุรมุข มีเจดีย์เก่าย่อมุมสององค์อยู่หน้าอุโบสถด้านทิศตะวันตก มีจารึกระบุว่า สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2442 ซุ้มกำแพงโบสถ์ด้านทิศตะวันออก มีข้อความระบุว่า สร้างมาเมื่อ พ.ศ. 2471 มีพระพุทธบาทจำลอง กว้าง 4 เมตร ประดิษฐานอยู่ที่มณฑปในวันเพ็ญกลางเดือนสี่ของทุกปีจะมีงานเทศกาลนมัสการพระพุทธบาทเป็นงานประจำปี มีโรงเรียนพระปริยัติธรร แผนกธรรม เปิดสอน เมื่อ พ.ศ. 2449

อ้างอิง
วัดเชิงเลน (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดเชิงเลน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลราชคราม อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 29 ไร่ 3 งาน 80 ตารางวา

ที่ตั้งเดิมของวัดตั้งอยู่ที่คลองโรงช้าง ชื่อว่า วัดสะแก้วป่าใหญ่ หรือ วัดสะแก้ว ต่อมา พ.ศ. 2370 ได้ย้ายมายังที่ตั้งปัจจุบัน เป็นที่ดินชายเลนตื้นเขินห่างจากที่ตั้งเดิมประมาณ 2 กิโลเมตร ใช้ชื่อว่า วัดชายเลน หรือ วัดตีนเลน ตามสภาพที่ตั้งวัด และได้รับอนุญาตตั้งวัดในปีนั้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2375 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 15.20 เมตร ยาว 24.50 เมตร ทางวัดได้จัดสอนพระปริยัติธรรมตลอดมา โดย วัฒนธรรมอำเภอบางไทร สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูน กว้าง 4.50 เมตร ยาว 13.75 เมตร วิหารก่ออิฐถือปูน กว้าง3.15 เมตร ยาว 6.20 เมตร ศาลาการเปรียญสร้างด้วยคอนกรีต กว้าง 0.50 เมตร ยาว 19.50 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ 7 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง หอระฆัง ฌาปนสถานและสุสาน ปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถ พร้อมกับพระพุทธรูปอื่น ๆ จำนวน 4 องค์ ที่วิหารมีพระพุทธรูปศิลาแลงจำนวน 4 องค์ และมีเจดีย์ใหญ่ 4 องค์ ตั้งอยู่ด้านหน้าอุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2370

อ้างอิง
ชานจาแผ่น
ชานจาแผ่น หรือ เซียงจา ( ; ) เป็นขนมจีนที่ทำจากผลชานจาของจีน เป็นแท่งและตัดเป็นแผ่น ๆ สีน้ำตาลอ่อนอมชมพูอ่อน หรือน้ำตาลแดง หนา 2 มิลลิเมตร และบรรจุในหลอดกระดาษทรงกระบอกในแบบดั้งเดิมสีแดง โดยปกติแล้วใช้กินเป็นของว่างรสหวานอมเปรี้ยวพร้อมกับชาหรือเป็นของว่างสำหรับเด็ก บางคนกินเพื่อลดรสขมของยาสมุนไพรจีน

การจัดจำหน่าย
ชานจาแผ่น (เซียงจา) มีจำหน่ายทั่วไปในประเทศจีน ตลาดย่านคนเชื้อสายจีนทั้งในเอเชียและประเทศทางตะวันตก มีขนาดที่หลากหลายโดยทั่วไปที่ขายในประเทศไทยมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 25 มิลลิเมตร ในขณะที่บางยี่ห้อมีขนาด 35–40 มิลลิเมตร ความหนาโดยทั่วไป 2 มิลลิเมตร
ปัจจุบันชานจาแผ่นเพิ่มประเภทน้ำตาลต่ำและไร้สารเติมแต่งซึ่งมักมีสีที่ซีดอ่อนกว่าแบบธรรมดา เพื่อมุ่งเป้าไปที่ผู้ใส่ใจสุขภาพ สามารถซื้อได้ในประเทศจีน แต่มีปริมาณไม่มากในต่างประเทศ

รูปแบบอื่นที่พบได้แก่ แบบตัดเป็นแท่งหรือเป็นก้อนทรงลูกบาศก์ ซึ่งเป็นชั้นคล้ายขนมชั้น

ในประเทศไทย
มักเรียก "ชานจาแผ่น" ในชื่อ "เซียงจา" บางครั้งยังเรียก "เซียงจาบ๊วยแผ่น" หรือ "บ๊วยแผ่นเซียงจา" ซึ่งเป็นเพียงการอ้างอิงขนมที่มีรสเปรี้ยวแบบบ๊วย ทั้งที่ไม่มีส่วนประกอบของบ๊วย ต่างจาก"บ๊วยแผ่น" ที่ทำจากบ๊วยโดยตรงและมักผลิตเป็นแผ่นยาวบาง

รวมทั้งบางครั้งมีการเข้าใจผิดว่าชานจาคือพุทราจีนชนิดหนึ่งด้วย

ระเบียบข้อบังคับด้านสุขภาพ
สีผสมอาหาร
องค์การอาหารและยาสหรัฐ (US FDA) ได้ตรวจยึดชานจาแผ่นหลายครั้ง เนื่องจากตรวจพบ Ponceau 4R (E124, Acid Red 18) ซึ่งเป็นสีผสมอาหารที่ไม่ผ่านการอนุมัติ Ponceau 4R ยังคงอนุญาตให้ใช้ในยุโรป เอเชีย และออสเตรเลีย แต่ไม่ผ่านการรับรองจาก US FDA ในปี พ.ศ. 2549 คณะกรรมการอาหารและยาแห่งประเทศจีนได้ประกาศอาหารที่ไม่ได้มาตรฐานซึ่งรวมชานจาแผ่นจาก 3 บริษัทมีการผสมสารเพิ่มสีแดงที่เป็นสารก่อมะเร็งผสมอยู่ เมื่อปี พ.ศ. 2557 ในประเทศไทยคณะกรรมการอาหารและยา (อย.) ได้ระบุว่ามีการขึ้นทะเบียนการนำเข้าชานจาแผ่น จาก 8–9 บริษัทแต่ยังไม่พบว่าเป็น 3 บริษัทดังกล่าว
ปัจจุบัน ชานจาแผ่นบางยี่ห้อมีสีผสมอาหาร Allura Red AC (FD& C #40) (สีแดง) ซึ่งในยุโรปเป็นสีผสมอาหารที่ไม่แนะนำให้เด็กบริโภค และมีระเบียบข้อบังคับการห้ามใช้สีผสมอาหารในเดนมาร์ก เบลเยียม ฝรั่งเศส และสวิตเซอร์แลนด์

น้ำตาล
โดยทั่วไปผลชานจาสด อาจช่วยในการควบคุมและรักษาสมดุลของกลุ่มอาการผิดปกติทางเมแทบอลิก (Metabolic Syndrome) ให้ดีขึ้น และการไหลเวียนของเลือด อย่างไรก็ตามชานจาแผ่นแบบทั่วไปทำขึ้นการเติมน้ำตาลจำนวนมาก ทำให้ไม่มีผลที่ดีในทางสุขภาพ

อ้างอิง
วัดเชิงท่า (อำเภอบางปะอิน)
วัดเชิงท่า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะเกิด อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ตั้งวัด 42 ไร่ 57 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 16 ไร่ 32 ตารางวา ทางทิศตะวันออก ติดต่อกับแม่น้ำเจ้าพระยา ปัจจุบันมี พระอธิการวิเชียร อภิวณฺโท

วัดเชิงท่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2225 ในสมัยอยุธยา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2230 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตรยาว 80 เมตร วในสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี มีพ่อค้าชาวจีนให้เรือสำเภาล่มกลางน้ำแม่น้ำตรงบริเวณหน้าวัดเชิงท่าปัจจุบัน
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7.50 เมตร ยาว 19.70 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2225 ศาลาการเปรียญ กว้าง 11.85 เมตร ยาว 20.45 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 หอสวดมนต์ กว้าง 3.55 เมตรยาว 12.90 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ 7 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง วิหาร กว้าง 4.50 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารไม้ ศาลาธรรมสังเวช 1 หลัง และหอระฆัง 1 หลัง ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางพุทธชินราชจำลอง ขนาดหน้าตักกว้าง 59 นิ้ว สูง 79 นิ้ว พระประธานประจำศาลาการเปรียญปางมารวิชัย ขัดสมาธิ ขนาดหน้าตักกว้าง 37 นิ้ว สูง 49 นิ้ว สร้างเมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2500 และระพุทธรูปเก่าแก่อายุกว่า 100 ปี
49 นิ้ว สร้างเมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2500 และระพุทธรูปเก่าแก่อายุกว่า 100 ปี เนื้อสัมฤทธิ์ ศิลปะขอม ปางห้ามสมุทร ทรงยืน สูง 18 นิ้ว กว้าง 5 นิ้ว ผิวพระเป็นสนิมเขียว พบพระพุทธรูปนี้ขึ้นจากน้ำหน้าวัดเชิงท่า
วัดสิงห์คูยาง
วัดสิงห์คูยาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกสำโรง อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 23 ไร่ 3 งาน 72 ตารางวา
วัดสงห์คูยาง สร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2365 ชาวบ้านเรียก วัดบ้านโคกสำโรง มีเรื่องเล่าว่า วัดสิงห์คูยางได้รกร้าง กลายเป็นป่ารกร้าง ด้านหลังของวัดมีสระน้ำ 4 สระ คือ สระบัว สระยาง มีต้นยางใหญ่อยู่ที่คันคูสระ 2 ต้น และสระหน้าโบสถ์ ต่อมามีภิกษุเดินธุดงค์มาปักกรดที่บริเวณนี้ ท่านมีอาคมทางไสยศาสตร์แก่กล้า เมื่อชาวบ้านเกิดเจ็บป่วย ท่านได้ทำน้ำมนต์แจกชาวบ้านให้นำไปอาบและดื่มกิน จนหาย อาการป่วยก็บรรเทา เมื่อเจ็บป่วยกันทั้งบ้านเพราะโรคลุกรามระบาด รักษาไม่ทัน ท่านจึงทำน้ำมนต์ลงในสระกลางวัด แล้วชาวบ้านตักน้ำนั้นไปอาบ ดื่มกินก็หายจากอาการป่วยไข้หมดสิ้น ทำให้ชาวบ้านเลื่อมใส ท่านก็ได้จำพรรษาอยู่ที่วัดร้างนี้ และได้ตั้งวัดขึ้นเรียกว่า วัดบ้านสามโร
ลื่อมใส ท่านก็ได้จำพรรษาอยู่ที่วัดร้างนี้ และได้ตั้งวัดขึ้นเรียกว่า วัดบ้านสามโรง ต่อมา พ.ศ. 2381 ผู้มีจิตศรัทธานามว่า "สิงห์" ได้บูรณะวัดครั้งใหญ่ และประกอบกับสระลูกหนึ่งในวัดที่มีต้นยางใหญ่อยู่ที่คันคู จึงเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดสิงห์คูยาง" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในราว พ.ศ. 2400
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ วิหาร ศาลาอเนกประสงค์ ศาลาบำเพ็ญกุศล พระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปหินสลัก ชาวบ้านเรียก หลวงพ่อตากแดด ประดิษฐานอยู่ในวิหารเก่า

อ้างอิง
วัดสารนาถธรรมาราม
วัดสารนาถธรรมาราม เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทางเกวียน อำเภอแกลง จังหวัดระยอง ปัจจุบันมีเนื้อที่ตั้งวัด 61 ไร่ 3 งาน 56 ตารางวา

วัดสารนาถธรรมารามสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2487 โดยพระมหารัชชมังคลาจารย์ เจ้าอาวาสวัดสัมพันธวงศ์ กรุงเทพ เริ่มแรกมีเนื้อที่ 56 ไร่ 49 ตารางวา หลังได้วางศิลาฤกษ์รากฐานเสร็จ ก็เกิดสงครามเอเชียบูรพาขึ้น ทำให้การก่อสร้างต้องหยุดไป แต่ได้มีการสร้างต่อภายหลัง มีงานสมโภชอุโบสถ เมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2506
อุโบสถ กว้าง 32 เมตร ยาว 46 เมตร ยอดโบสถ์เป็นบรมธาตุเจดีย์กว้าง 7 เมตร หลังคาลาดลด 4 ชั้น ประดับช่อฟ้าใบระกา พร้อมกระดิ่ง 16 ใบ ทำพิธีฉลองพระประธานเมื่อ พ.ศ. 2499 พระประธานนามว่า พระพุทธโธ ภายในอุโบสถเป็นสถานที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุและพระพุทธรูป องค์พระประธานจำลองมาจากพระพุทธชินราช จากนั้นได้สร้างกำแพงแก้วรอบอุโบสถ เจดีย์เล็ก ทรงระฆังแบบลังกา 38 องค์ เท่ากับมงคล 38 ประการ ที่ 4 มุมของกำแพงแก้ว มีการจำลองพระปฐมเจดีย์ พระธาตุพนม พุทธคยา ประเทศอินเดีย และพระบรมธาตุไชยา

อ้างอิง