SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
พิพิธภัณฑ์โบราณคดีอียิปต์พีทรี
พิพิธภัณฑ์โบราณคดีอียิปต์พีทรี เป็นส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์และคอลเล็กชันของยูนิเวอร์ซิตีคอลลิจลันเดินในลอนดอน เป็นพิพิธภัณฑ์ที่เก็บรักษาโบราณวัตถุมากกว่า 80,000 ชิ้นและจัดอยู่ในกลุ่มโบราณวัตถุชั้นนำของโลกจากอียิปต์และซูดาน
ประวัติ
 ปัจจุบันตั้งอยู่ในพิพิธภัณฑ์พีทรี]]
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ก่อตั้งขึ้นเพื่อเป็นศูนย์ทรัพยากรการสอนสำหรับภาควิชาโบราณคดีอียิปต์และนิรุกติศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยคอลเลจ ในเวลาเดียวกันกับที่แผนกนี้ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1892 ชุดสะสมในช่วงแรกเริ่มต้นได้รับการบริจาคโดยนักเขียนอะมีเลีย เอดเวิดส์ วิลเลียม แมตทิว ฟลินเดอส์ พีทรี ซึ่งเป็นศาสตราจารย์คนแรกได้ทำการขุดค้นที่สำคัญหลายครั้ง และในปี ค.ศ. 1913 พีทรีได้ขายชุดสะสมโบราณวัตถุของอียิปต์ให้กับมหาวิทยาลัยคอลเลจ สร้างชุดสะสมโบราณวัตถุอียิปต์ของฟลินเดอส์ พีทรี และเปลี่ยนพิพิธภัณฑ์ให้เป็นหนึ่งในคอลเล็กชันชั้นนำนอกประเทศอียิปต์ โดยชุดสะสมดังกล่าวจัดแสดงครั้งแรกในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1915 พีทรีได้ขุดค้นสถานที
โดยชุดสะสมดังกล่าวจัดแสดงครั้งแรกในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1915 พีทรีได้ขุดค้นสถานที่สำคัญหลายสิบแห่งในเส้นทางอาชีพของเขา รวมถึงสุสานสมัยโรมันที่ฮาวารา ซึ่งมีชื่อเสียงจากภาพเหมือนมัมมี่ที่สวยงามในรูปแบบโรมันคลาสสิก อะมาร์นา ซึ่งเมืองของฟาโรห์อะเคนอาเตน และพีระมิดแท้แห่งแรกที่ไมดุม ซึ่งเขาได้ค้นพบหลักฐานที่เก่าแก่ที่สุดเกี่ยวกับการทำมัมมี่
ของสะสมและห้องสมุดได้รับการจัดไว้ในห้องจัดแสดงภายในอาคารหลักของมหาวิทยาลัย และหนังสือนำเที่ยวได้รับการตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1915 ในช่วงแรก ผู้เข้าชมคอลเลกชั่นเป็นนักศึกษาและนักวิชาการ ซึ่งไม่ได้เปิดให้ประชาชนทั่วไปเข้าชม พีทรีได้เกษียณจากมหาวิทยาลัยคอลเลจลอนดอน (UCL) ในปี ค.ศ. 1933 ถึงแม้ว่าผู้สืบทอดของเขาจะยังคงเพิ่มชุดสะสมต่างๆ ต่อไป โดยขุดในส่วนอื่นๆ ของอียิปต์และซูดาน ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 (ค.ศ. 1939–1945) ของสะสมได้รับการบรรจุและย้ายออกจากลอนดอนเพื่อความปลอดภัย และในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1950 ก็ได้มีการย้ายไปยังที่เป็นคอกม้าเก่า ซึ่งยังคงอยู่ติดกับห้องสมุดวิทยาศาสตร์ ดี.เอ็ม.เอส วัตสัน ของยูซีแอล

อ้างอิง

บรรณานุกรม
รายพระนามแห่งมะดีนะตุลฮาบู
อนุสรณ์วิหารแห่งราเมสเซสที่ 3 ที่มะดีนะตุลฮาบู ซึ่งปรากฏพระนามของฟาโรห์แห่งสมัยราชอาณาจักรใหม่ของอียิปต์เพียงไม่กี่พระองค์ คำจารึกดังกล่าวมีลักษณะใกล้เคียงกับบันทึกรายพระนามแห่งราเมสเซียม ซึ่งได้ใช้ฉากภาพสลักของฟาโรห์ราเมสเซสที่ 2 มาเป็นแม่แบบการสร้างภาพสลักภาพดังกล่าว

ภาพสลักดังกล่าวเป็นฉากที่ฟาโรห์ราเมสเซสที่ 3 ทรงเข้าร่วมในพิธีเทศกาลแห่งเทพมิน ซึ่งมีการอัญเชิญรูปสลักของบรรพกษัตริย์ในขบวนแห่อันงดงามเพื่อถวายแด่เทพมิน ประกอบด้วยภาพสลักจำนวน 16 ภาพที่ปรากฏพระนามของฟาโรห์จำนวนเก้าพระองค์ซึ่งแบ่งออกเป็นสองส่วน
โครงร่างคร่าวๆ ของฉากภาพสลักดังกล่าวจัดตีพิมพ์เผยแพร่โดยวีว็อง เดอนง ในปี ค.ศ. 1802 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการเดินทางของนโปเลียนไปยังอียิปต์ในปี ค.ศ. 1798 ถึง 1801 ซึ่งมีการตีพิมพ์ฉากภาพสลักที่มีรายละเอียดมากขึ้นเล็กน้อยในปี ค.ศ. 1809 
ในอีกสามสิบปีต่อมา ฉากภาพสลักทั้งหมดรวมทั้งภาพแกะสลักของฟาโรห์ได้รับการตีพิมพ์ตีพิมพ์โดยจอห์น การ์ดเนอร์ วิลกินสันในปี ค.ศ. 1837 ตามมาด้วยฌ็อง-ฟร็องซัว ช็องปอลียง และเล็พซิอุส ภาพฉบับในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ทั้งหมดมีการละเว้นและมีข้อผิดพลาด แต่ในปี ค.ศ. 1940 การสำรวจเอพิกราฟิกได้เผยแพร่การแสดงฉากภาพสลักที่ชัดเจน (และสมบูรณ์)
ฟาโรห์ที่ถูกกล่าวถึงในบันทึกพระนาม
ภาพสลักได้แบ่งออกเป็น 2 ส่วน คือฉากภาพด้านซ้ายปรากฏขบวนแห่รูปสลักบรรพกษัตริย์จำนวน 7 พระองค์ ส่วนฉากด้านขวาปรากฏขบวนแห่รูปสลักบรรพกษัตริย์จำนวน 9 พระองค์
{| class="wikitable" width="90%"
|+ผู้ปกครองที่กล่าวถึงในรายพระนาม
! colspan="4" style="text-align: center;" | ด้านบนซ้าย
|-
! ลำดับ
! ฟาโรห์
! คำจารึก (พระนามครองราชย์)
! ไฮโรกลิฟอียิปต์
|-
| 1.
|ราเมสเซสที่ 3
|อูเซอร์มาอัตเร-เมริอามุน
| nb:tA:tA- 
|-
| 2.
|เซตนัคต์เอ
|อูเซอร์คาอูเร-เมริอามุน
| 
|-
| 3.
|ราเมสเซสที่ 2
|อูเซอร์มาอัตเร-เซเทปเอนเร
| 
|-
| 4.
|เมอร์เอนพทาห์
|บาเอนเร-เมริอามุน
| 
|-
|}
{| class="wikitable" width="90%"
! colspan="4" style="text-align: center;" | ด้านล่างซ้าย
|-
! ลำดับ
! ฟาโรห์
! คำจารึก (พระนามครองราชย์)
! ไฮโรกลิฟอียิปต์
|-
| 5.
|ราเมสเซสที่ 3
|อูเซอร์มาอัตเร-เมริอามุน
| nb:tA:tA- 
|-
| 6.
|เซตนัคต์เอ
|อูเซอร์คา
มสเซสที่ 3
|อูเซอร์มาอัตเร-เมริอามุน
| nb:tA:tA- 
|-
| 6.
|เซตนัคต์เอ
|อูเซอร์คาอูเร-เมริอามุน
| 
|-
| 7.
|เซติที่ 2
|อูเซอร์เคเปอร์อูเร-เซเทปเอนเร
| 
|-
|}
{| class="wikitable" width="90%"
! colspan="4" style="text-align: center;" | ด้านขวา
|-
! ลำดับ
! ฟาโรห์
! คำจารึก (พระนามครองราชย์)
! ไฮโรกลิฟอียิปต์
|-
| 8.
|ราเมสเซสที่ 3
|อูเซอร์มาอัตเร-เมริอามุน
| 
|-
| 9.
|เซตนัคต์เอ
|อูเซอร์คาอูเร-เมริอามุน
| 
|-
| 10.
|เซติที่ 2
|อูเซอร์เคเปอร์อูเร-เซเทปเอนเร
| 
|-
| 11.
|เมอร์เอนพทาห์
|บาเอนเร-เมริอามุน
| 
|-
| 12.
|ราเมสเซสที่ 2
|อูเซอร์มาอัตเร-เซเทปเอนเร
| 
|-
| 13.
|เซติที่ 1
|เมนมาอัตเร
| 
|-
| 14.
|ราเมสเซสที่ 1
|เมนเพติเร
| 
|-
| 15.
|ฮอร์เอมเฮบ
|ดเจเซอร์เคเปอร์อูเร-เซเทปเอนเร
| 
|-
| 16.
|อเมนโฮเทปที่ 3
|เนบมาอัตเร
| 
|}

ปัจจุบันฉากภาพสลักดังกล่าวยังคงอยู่ในพื้นที่เดิมบนเสาต้นที่สองทางทิศตะวันออกในลานที่สอง ซึ่งภาพสลักแนวนอนอยู่บนกำแพงด้านตะวันออก

อ้างอิง
อ่านเพิ่ม
*Kenneth A. Kitchen, "Ramesside Inscriptions", Vol V, pp. 205:12-13; 209:11-12, Oxford, 1983
วัฒนธรรมญิรซะฮ์
วัฒนธรรมญิรซะฮ์ หรือที่เรียกว่า นะกอดะฮ์ที่ 2 หมายถึง ช่วงเวลาทางโบราณคดีที่ญิรซะฮ์ ซึ่งเป็นสุสานในช่วงสมัยอียิปต์ยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันตกของแม่น้ำไนล์ สุสานแห่งนี้ตั้งชื่อตามญิรซะฮ์ ซึ่งเป็นเมืองร่วมสมัยที่อยู่ใกล้เคียงกันในอียิปต์ ญิรซะฮ์ตั้งอยู่ห่างจากโอเอซิสฟัยยูมไปทางตะวันออกเพียงไม่กี่ไมล์

นักโบราณคดีได้ระบุวัฒนธรรมญิรซะฮ์เป็นวัฒนธรรมทางวัตถุที่เป็นช่วงที่สองในสามของวัฒนธรรมนะกอดะฮ์ก่อนประวัติศาสตร์และเป็นที่รู้จักกันว่าช่วงนะกอดะฮ์ที่ 2 วัฒนธรรมญิรซะฮ์อยู่ถัดจากช่วงวัฒนธรรมอัลอัมเราะฮ์ ("นะกอดะฮ์ที่ 1") และตามด้วยช่วงสมัยนะกอดะฮ์ที่ 3 ("ช่วงก่อนสมัยราชวงศ์" หรือ "วัฒนธรรมเซไมเนียน")

อ้างอิง
วัฒนธรรมอัลอัมเราะฮ์
วัฒนธรรมอัลอัมเราะฮ์ หรือที่เรียกว่า นะกอดะฮ์ที่ 1 เป็นวัฒนธรรมทางโบราณคดีในพื้นที่บริเวณอียิปต์บนในช่วงสมัยยุคก่อนประวัติศาสตร์ มีอายุประมาณตั้งแต่ 4,000 ถึง 3,500 ปีก่อนคริสต์ศักราช
ภาพรวม
วัฒนธรรมอัลอัมเราะฮ์ได้ตั้งชื่อตามแหล่งโบราณคดีอัลอัมเราะฮ์ ซึ่งอยู่ห่างจากอัลบะดารีในอียิปต์บนไปทางใต้ประมาณ 120 กิโลเมตร (75 ไมล์) อัลอัมเราะฮ์เป็นพื้นที่แรกที่พบค้นกลุ่มวัฒนธรรมนี้โดยไม่ปะปนกับวัฒนธรรมญิรซะฮ์ในช่วงเวลาภายหลัง (นะกอดะฮ์ที่ 2) อย่างไรก็ตาม ช่วงเวลาดังกล่าวมีปรากฏหลักฐานทางโบราณคดีดีกว่าที่เมืองนะกอดะฮ์ ดังนั้นจึงเรียกว่าวัฒนธรรมนะกอดะฮ์ที่ 1 เครื่องปั้นดินเผาเคลือบสีดำยังคงผลิตต่อไป แต่เครื่องปั้นดินเผาเส้นขวางสีขาวซึ่งเป็นประเภทที่ตกแต่งด้วยเส้นสีขาวขนานชิดกันโดยมีเส้นสีขาวขนานชิดอีกชุดหนึ่งตัดกัน ซึ่งเริ่มผลิตในช่วงเวลาดังกล่าว วัฒนธรรมอัลอัมเราะฮ์อยู่ระหว่าง S.D. 30 และ 39 ในระบบการหาคู่ลำดับของฟลินเดอส์ พีทรี
ชาวอัลอัมเราะฮ์มีการครอบครองทาสและสร้างเรือพายจากต้นกกที่มัดรวมกัน ซึ่งสามารถล่องเรือในแม่น้ำไนล์ได้ การค้าระหว่างผู้ถือวัฒนธรรมอัลอัมเราะฮ์ในอียิปต์บนและประชากรในอียิปต์ล่างได้รับการยืนยันในช่วงเวลาดังกล่าวผ่านวัตถุที่ขุดพบใหม่ ซึ่งพบแจกันหินจากทางเหนือที่อัลอัมเราะฮ์ โดยวัฒนธรรมอัลบะดารี ซึ่งเป็นวัฒนธรรมก่อนหน้ายังได้ค้นพบว่าแร่มาลาไคต์สามารถให้ความร้อนจนกลายเป็นเม็ดทองแดงได้ ชาวอัลอัมเราะฮ์ขึ้นรูปโลหะดังกล่าวด้วยการบิ่น หินออบซิเดียนและทองคำจำนวนเล็กน้อยถูกนำเข้ามาจากนิวเบียในช่วงเวลาดังกล่าว มีแนวโน้มที่จะมีการค้ากับเครื่องเทศเช่นกัน ไม้ซีดาร์นำเข้ามาจากเมืองบิบลอส หินอ่อนจากแพรอส และแร่เอเมอรีจากนักซอส
นวัตกรรมใหม่ เช่น อาคารอิฐดิบ ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีในวัฒนธรรมญิรซะฮ์ ก็เริ่มปรากฏขึ้นในช่วงเวลาดังกล่าวเพื่อยืนยันความต่อเนื่องทางวัฒนธรรม อย่างไรก็ตาม ไม่ถึงขนาดเกือบแพร่หลายอย่างที่ทราบกันในช่วงเวลาต่อมา นอกจากนี้ จานสีเครื่องสำอางรีรูปสัตว์ดูเหมือนจะใช้ในช่วงเวลาดังกล่าว อย่างไรก็ตาม ฝีมือช่างยังเป็นแบบพื้นฐานอยู่มาก และงานศิลปะสลักที่พวกเขาทราบภายหลังนั้นยังไม่ปรากฏอยู่แล้วในปัจจุบัน
หมู่บ้านอัลอัมเราะฮ์แต่ละแห่งก็จะมีเทพเจ้าสัตว์ ซึ่งมนุษย์จะใช้เครื่องรางและสัตว์ต่าง ๆ รวมถึงนกและปลา อาหาร อาวุธ รูปปั้น ของประดับตกแต่ง มาลาไคต์ และบางครั้งสุนัขก็ถูกฝังไปพร้อมกับผู้เสียชีวิต 
ไฟล์:Naqada_black_top.jpg|ภาชนะรูปไข่จากสมัยนะกอดะฮ์ที่ 1 (อัลอัมเราะฮ์) แจกันดินเผาส่วนบนสีดำ ราวประมาณ 3,800–3,500 ปีก่อนคริสต์ศักราช
ไฟล์:El-Amra_cattle_british_museum.JPG|หุ่นดินโคสี่หัว ราว 3,500 ปีก่อนคริสต์ศักราช พบที่อัลอัมเราะฮ์
ไฟล์:Clay_figure_(RMO_Leiden,_Egypt_Naqada_I_period,_~4000bc_25cm)_(3802228234).jpg|หุ่นดินเหนียวจากสมัยนะกอดะฮ์ที่ 1 ของอียิปต์ ประมาณ 4,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช ที่พิพิธภัณฑ์อาร์เอ็มโอ ไลเดน
ไฟล์:Egyptian_disk_macehe
4,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช ที่พิพิธภัณฑ์อาร์เอ็มโอ ไลเดน
ไฟล์:Egyptian_disk_macehead_4000-3400_BCE.jpg|alt=Egyptian disk-shaped macehead, 4000–3400 BCE. At the end of the period, it was replaced by the superior Mesopotamian-style pear-shaped macehead, as seen on the Narmer Palette.|หัวคทารูปจานของอียิปต์เมื่อ 4,000–3,400 ปีก่อนคริสต์ศักราช ในตอนท้ายของช่วงเวลานั้น หัวคทารูปจานถูกแทนที่ด้วยคทาหัวลูกแพร์รูปแบบเมโสโปเตเมียที่เหนือกว่า ดังที่ปรากฏในแผ่นจานสีแห่งนาร์เมอร์
บอยซ์ทาวน์
บอยซ์ทาวน์ ( ) เป็นย่านโคมแดงของชายรักร่วมเพศในเมืองพัทยา, ประเทศไทย ตั้งอยู่ในพัทยาแลนด์ ซอย 3, ระหว่างซอย 13/4 และซอย 13/5

ย่านนี้ก่อตั้งขึ้นในทศวรรษที่ 1980 โดยเป็นสถานที่สำหรับชายรักร่วมเพศแห่งแรกในเมืองพัทยา ในไม่ช้าก็กลายเป็นสถานบันเทิงยามค่ำคืนยอดนิยมสำหรับนักเดินทางที่เป็นชายรักร่วมเพศและคนในท้องถิ่น โดยมีสถานที่อย่างโรงแรม ผับ ร้านอาหาร บาร์โชว์คาบาเรต์ และบาร์อะโกโก้ 
ในขณะที่พื้นที่นี้มักมีชายรักร่วมเพศมาท่องเที่ยวเป็นประจำตั้งแต่ปี ค.ศ. 1990 จนถึงปี ค.ศ. 2009 ในปี ค.ศ. 2010 มีการจัดระเบียบพื้นที่ นักเยี่ยมเยือนโดยตรงจำนวนมากพบว่าทำเลใจกลางพัทยาใต้เป็นทำเลที่ดีสำหรับการพำนักของเมือง
ตลอดหลายทศวรรษของการดำรงอยู่ของบอยซ์ทาวน์, โดยเจ้าของธุรกิจได้ทำงานการกุศลผ่านมูลนิธิเรียกว่า "เทศกาลเกย์พัทยา" และ "พัทยาไพรด์" ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2010 มีการบริจาคเงินให้กับมูลนิธิการกุศลรวมถึงเรื่องเอชไอวีและเอดส์

อ้างอิง

หนังสืออ่านเพิ่มเติม
*
ทาร์คัน
ทาร์คัน เป็นพื้นที่สุสานอียิปต์โบราณ ตั้งอยู่ประมาณ 50 กิโลเมตร ทางใต้ของกรุงไคโรบนฝั่งตะวันตกของแม่น้ำไนล์ สุสานแห่งนี้ถูกขุดขึ้นในสองฤดูกาลโดยฟลินเดอรส์ พีทรี ซึ่งปรากฏว่าได้ค้นพบหลุมฝังศพของเกือบทุกยุคสมัย แต่ที่สำคัญที่สุด คือ ค้นพบสุสานจำนวนมากจากสมัยการก่อตั้งรัฐของอียิปต์ หรือสมัยราชวงศ์ตอนต้น ราวประมาณ 3100 ปีก่อนคริสตกาล โดยพีทรีได้ค้นพบหลุมฝังศพมากกว่า 2,000 หลุม ซึ่งส่วนใหญ่เป็นหลุมธรรมดาบนพื้นที่เป็นสุสานของสามัญชนทั่วไป อย่างไรก็ตาม ยังค้นพบมาสตาบาหลายหลังจากสมัยราชวงศ์ที่หนึ่ง ซึ่งประดับประดาด้วยกรอบหน้าพระราชวัง
การค้นพบที่สำคัญที่สุด ได้แก่ หลุมฝังศพที่ปรากฏตราประทับมากมายที่เป็นของฟาโรห์นาร์เมอร์และชุดทาร์คัน ซึ่งเป็นหนึ่งในชุดที่เก่าแก่ที่สุดที่พบในอียิปต์ สุสานในยุคต่อมาเรียกว่า คัฟร์ อัมมัร ถึงแม้ว่าจะอยู่เคียงข้างกับสุสานในยุคก่อนก็ตาม และพบภาพเหมือนของมัมมี่ฟัยยูมจากหลุมฝังศพสมัยโรมัน
สุสานหมายเลข 1060
สุสานหมายเลข 1060 เป็นมาสตาบาที่เก่าแก่และใหญ่ที่สุดในทาร์คัน ซึ่งถูกแบ่งออกเป็นหลายห้อง โดยส่วนใหญ่จะใช้สำหรับเก็บของที่ใช้ในฝังศพ แม้ว่าจะหลงเหลือมาเพียงเล็กน้อยก็ตาม ตรงกลางเป็นห้องฝังศพใต้ดินที่มีห้องเล็กๆ ด้านข้างสี่ห้อง ซึ่งไม่มีประตูเชื่อมถึงกัน แต่มีประตูเจาะบนผนังซึ่งทำหน้าที่เป็นห้องสัญลักษณ์ ซอกที่ทาด้วยสีแดงนั้น ซึ่งมีเพียงช่องเดียวที่มีพื้นไม้ไม่ทาสี ซึ่งอาจจะบ่งบอกถึงสถานที่ทางศาสนาสำหรับผู้เสียชีวิต รอบ ๆ มาสตาบามีกำแพง ซึ่งไม่ทราบชื่อเจ้าของ

ระเบียงภาพ
File:Contents of tomb 99. 1st century CE. From tomb 99 at Tarkhan (Kafr Ammar), Egypt. The Petrie Museum of Egyptian Archaeology, London.jpg|สิ่งของจากหลุมฝังศพหมายเลข 99 ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 1 จากหลุมฝังศพที่ 99 ที่ทาร์คัน (คัฟร์ อัมมัร) ประเทศประเทศอียิปต์ จัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์โบราณคดีอียิปต์พีทรี กรุงลอนดอน
File:Pottery jar, drab ware. The original loop slip is still present. Ptolemaic period. From Tarkhan (Kafr Ammar), Egypt. The Petrie Museum of Egyptian Archaeology, London.jpg|โถดินเผา ซึ่งเป็นภาชนะสีอ่อนและยังเชือกพันเดิมยังอยู่ จากสมัยทอเลมีในทาร์คัน (คัฟร์ อัมมัร) ประเทศอียิปต์ จัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์โบราณคดีอียิปต์พีทรี กรุงลอนดอน
บรรณานุกรม

* Wolfram Grajetzki: "The architecture and the signification of the Tarkhan mastabas" In: Archeo-Nil 18 (2008), p. 103-112
* W. Grajetzki, Tarkhan, In: J. Picton, I. Pridden (editors): Unseen Images, Archive Photographs in the Petrie Museum, Volume I: Gurob, Sedment and Tarkhan, London 2008, p. 185-237 
* W M. Flinders Petrie, G.A. Wainwright, B.A., A.H. Gardiner, D. Litt.: Tarkhan I and Memphis V, London 1913
* W.M. Flinders Petrie: Tarkhan II, London 1914
* W.M. Flinders Petrie: Heliopolis, Kafr Ammar and Shurafa, London 1915
บอฆอลีฆอโทฆ
บอฆอลีฆอโทฆ ( ) เป็นอาหารอิหร่านตอนเหนือที่ทำมาจากถั่วปากอ้า, ผักชีลาว และไข่ มักเสิร์ฟพร้อมกับคอเท (ข้าวเปอร์เซีย) ในจังหวัดตอนเหนืออย่างจังหวัดกีลอนและจังหวัดมอแซนแดรอน และอาจถือได้ว่าเป็นโคเรช (สตูเปอร์เซีย) อาหารนี้ปรุงด้วยขมิ้น, เกลือ, กระเทียม และบางครั้งอาจใช้พริกไทย

ส่วนอาหารจากนี้นอกประเทศอิหร่านอาจทำมาจากถั่วลิมา ถั่วแดง หรือถั่วปากอ้า

== อ้างอิง ==
แนร์เกซี (อาหาร)
แนร์เกซี ( ) เป็นอาหารอิหร่านที่ทำมาจากไข่, หัวหอมทอด และปวยเล้ง ปรุงด้วยเกลือ, กระเทียม และพริกไทยดำ 
แนร์เกซีเป็นไข่เจียวปวยเล้งชนิดหนึ่งที่นิยมรับประทานเป็นอาหารเช้า

== อ้างอิง ==
โรงพยาบาลรวมใจรักษ์
โรงพยาบาลรวมใจรักษ์ เป็นโรงพยาบาลเอกชนระดับตติยภูมิขนาด 134 เตียง ปัจจุบัน เปิดให้บริการจริง 100 เตียง ก่อตั้งขึ้นโดย ความร่วมมือของ 3 บริษัท คือ บริษัท ประกิต โฮลดิ้งส์ จำกัด (มหาชน), บริษัท สหยูเนี่ยน จำกัด (มหาชน) และบริษัท สหพัฒนพิบูล จำกัด (มหาชน) ดำเนินงานโดย บริษัท การแพทย์ สุขุมวิท 62 จำกัด มีนายแพทย์ สุนทร ศรีทา อดีตผู้บริหารกลุ่มโรงพยาบาลพริ้นซ์ เป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาล
โรงพยาบาลรวมใจรักษ์ตั้งอยู่ในซอยสุขุมวิท 62 แขวงพระโขนงใต้ เขตพระโขนง กรุงเทพมหานคร เป็นอาคารโรงพยาบาลสูง 12 ชั้น และชั้นใต้ดิน 1 ชั้น เป็นโรงพยาบาลขนาด 134 เตียง ปัจจุบันเปิดให้บริการจริง 100 เตียง มีอาคารจอดรถ 8 ชั้น และชั้นใต้ดิน 1 ชั้น มี 22 ศูนย์รักษาโรคเฉพาะทาง เช่น แผนกสูตินรีเวชกรรม, แผนกอายุรกรรม, แผนกกุมารเวช,แผนกศัลยกรรม มี 4 ศูนย์การรักษาได้แก่ ศูนย์หัวใจครบวงจร, ศูนย์ตรวจสุขภาพ, ศูนย์ผ่าตัดผ่านกล้องแผลเล็ก และศูนย์ตรวจสุขภาพ

โรงพยาบาลมีการจัดพิธีวางศิลาฤกษ์ยกเสาเอกอาคารโรงพยาบาลเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2562 ได้มีพิธีเปิดทำการไปเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2565

อ้างอิง
วัดหลักแก่น
วัดหลักแก่น เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลำแก่น อำเภอท้ายเหมือง จังหวัดพังงา ปัจจุบันมีพระครูโกวิทบุญสาร (อมรเทพ) เป็นเจ้าอาวาส

วัดหลักแก่นตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2472 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2521 วัดมีความรุ่งเรืองในสมัยพระครูวิบูลเวชกิจหรือที่ชาวบ้านเรียกขานว่า "พ่อท่านพริ้ง ปุณณโก" เป็นเจ้าอาวาสตั้งแต่ พ.ศ. 2517 พ่อท่านพริ้งได้สร้างวัตถุมงคลดังไว้หลายรุ่น เช่น รูปเหมือนพระบูชา โดยเฉพาะเหรียญเนื้อทองแดงกะไหล่ทองรุ่นแรก สร้างขึ้น ปี พ.ศ.2545 ชานหมาก แผ่นตะกรุดลงอักขระ รุ่นฟ้าคำราม เป็นต้น
อุโบสถที่นี่สร้างขึ้นใหม่และตัดหวายลูกนิมิตไปเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 ได้เจ้าหน้าที่จากทัพเรือภาคที่ 3 ฐานทัพเรือพังงามาช่วยวาดภาพจิตรกรรมให้ อุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ภาพเขียนไว้บริเวณเหนือหน้าต่างและประตู โดยด้านหลังพระประธานวาดภาพจักรวาลตามคติความเชื่อเรื่องไตรภูมิ ผนังด้านข้าง ส่วนบนเขียนพุทธประวัติ ส่วนล่างฝั่งขวาพระเขียนภาพเรือรบต่าง ๆ ฝั่งซ้ายพระเขียนรูปเรือพระที่นั่ง ภาพเขียนตรงข้าม พระประธาน บนสุดเขียนภาพพระบรมวงศานุวงศ์ ใต้ลงมาเขียนภาพประภาคารกาญจนาภิเษกแหลมพรหมเทพไว้ตรงกลาง ขนาบข้างด้วยเรือรบและเรือพระที่นั่งนารายณ์ทรงครุฑ ส่วนล่างสุดที่อยู่เหนือประตูเขียนภาพจำลองอาคารต่าง ๆ ในวัดหลักแก่น ระหว่างประตูหน้าต่าง เขียนลายเทพนม บ
ประตูเขียนภาพจำลองอาคารต่าง ๆ ในวัดหลักแก่น ระหว่างประตูหน้าต่าง เขียนลายเทพนม บนประตูเขียนภาพทวารบาล ส่วนผนังข้างประตูด้านหลังพระประธานเขียนภาพป่าหิมพานต์
จีนวิทยา
จีนวิทยา ( ) หรือที่เรียกอีกอย่างว่า จีนศึกษา ( ) เป็นสาขาย่อยของสาขาวิชาอาณาบริเวณศึกษาหรือเอเชียตะวันออกศึกษา ที่เกี่ยวข้องกับการวิจัยทางสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์เกี่ยวกับประเทศจีน เป็นสาขาวิชาที่เน้นการศึกษาอารยธรรมจีนเป็นหลักผ่านภาษา ประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม วรรณคดี ปรัชญา ศิลปะ ดนตรี ภาพยนตร์ และวิทยาศาสตร์ของจีน ต้นกำเนิดของสาขาวิชานี้ "อาจตามรอยไปถึงการตรวจสอบที่นักวิชาการจีนริเริ่มขึ้นจากอารยธรรมของพวกเขาเอง"
สาขาวิชาจีนวิทยามักกล่าวถึงในวงวิชาการตะวันออก ในอดีตถูกมองว่าเทียบเท่ากับการประยุกต์นิรุกติศาสตร์กับวรรณกรรมคลาสสิกของจีน จนถึงศตวรรษที่ 20 จีนวิทยามักถูกมองโดยทั่วไปว่ามีความหมายถึง "นิรุกติศาสตร์จีน" (ภาษาและวรรณคดี) ในยุคปัจจุบันจีนวิทยาได้ขยายขอบเขตการศึกษาเป็นวงกว้างออกไปโดยรวมถึง ประวัติศาสตร์จีน อักษรศาสตร์ และหัวข้ออื่น ๆ

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
* Barrett, Timothy Hugh, Singular Listlessness: A Short History of Chinese Books and British Scholars (London: Wellsweep, 1989). 125 pages. "Published in its original form in F. Wood, ed., British Library Occasional papers, 10: Chinese studies [1988], p. 9-53.".
* Cayley, John & Ming Wilson ed., Europe Studies China: Papers from an International Conference on the History of European Sinology, London: Han-Shan Tang Books, 1995.
* 
* (See also E.G. Pulleyblank's review of the work in the Journal of the American Oriental Society, Vol. 122, No. 3 (Jul.-Sep., 2002), pp. 620–624, available through JSTOR).
* Mungello, David E., Curious Land: Jesu
pp. 620–624, available through JSTOR).
* Mungello, David E., Curious Land: Jesuit Accommodation and the Origins of Sinology , Stuttgart: F. Steiner Verlag Wiesbaden, 1985; rpr. Honolulu: University of Hawai'i Press, 1989 .
* 
* Yang Liansheng, Excursions in Sinology (Cambridge, MA: Harvard University Press, 1969).
* 
* Zurndorfer, Harriet, "A Brief History of Chinese Studies and Sinology," in
แหล่งข้อมูลอื่น
* The Sinology Institute
* New Sinology 后汉学/後漢學 The China Story Australian Center on China in the World 
* Guoxue
* Chinese Text Project
* Chinese Civilisation Centre - City University of Hong Kong
* Sinology Project, University of Massachusetts, Amherst 
* China Heritage Project - Australian National University
* Torbjörn Lodén,"Swedish Sinology: A Historical Perspective" (archived)

คู่มือห้องสมุดและการวิจัย
* 
* Electronic Resources for Chinese Studies and East Asian Libraries
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* (includes China)
วัดท่าโสม (จังหวัดตราด)
วัดท่าโสม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าโสม อำเภอเขาสมิง จังหวัดตราด มีที่ดินทั้งสิ้นจำนวน 3 แปลง ได้แก่ บริเวณที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 18 ไร่ 11 ตารางวา บริเวณตำบลท่าโสม อำเภอเขาสมิง จังหวัดตราด 16 ไร่ 2 งาน 63 ตารางวา และ บริเวณตำบลท่าโสม อำเภอเขาสมิง จังหวัดตราด 7 ไร่ 71 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูวิมลโสมนันท์ (โชค) เป็นเจ้าอาวาส

วัดท่าโสม เดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดมหา หรือ วัดศรีสะปาราม อย่างไรก็ตาม ตามเอกสารจดหมายเหตุเรื่องการขอรับพระราชทานที่ผูกพันธสีมา เมื่อ ร.ศ. 117 (พ.ศ. 2441) ระบุชื่อว่า วัดมหาศรีสะปาราม
วัดท่าโสมได้รับการตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2405 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกในปี พ.ศ. 2441 ต่อมาได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2543
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารหลวงพ่อไม้ ซึ่งเดิมเป็นอุโบสถเก่าของวัด ปัจจุบันเป็นที่ประดิษฐานของหลวงพ่อไม้ เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิแกะสลักด้วยไม้ตะเคียน และพระพุทธรูปไม้ขนาดใหญ่ปางปรินิพพานแกะสลักด้วยไม้สักทอง รวมไปถึงพระหยกที่นำมาจากเมืองจีนใหญ่ที่สุดในภาคตะวันออก อุโบสถหลังใหม่ที่สร้างขึ้นเมื่อ 2542 ประดิษฐานพระพุทธรูปสำคัญคือพระพุทธรูปหยกขาวทรงเครื่องจักรพรรดิ และภายในอุโบสถมีภาพเขียนจิตรกรรมฝาผนังเป็นภาพพุทธประวัติ วัดยังเป็นที่ตั้งของศูนย์บูรณาการวัฒนธรรมไทยสายใยชุมชนตำบลท่าโสม ซึ่งเป็นแหล่งศึกษาหาความรู้และพิพิธภัณฑ์

อ้างอิง
วัดจันทร์ธาดาประชาราม
วัดจันทร์ธาดาประชาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตาเนาะแมเราะ อำเภอเบตง จังหวัดยะลา วัดยังเป็นที่ตั้งของสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดยะลา แห่งที่ 8 ปัจจุบันมีพระครูเกษมธรรมธาดา เป็นเจ้าอาวาส
วัดจันทร์ธาดาประชาราม หรือ วัด กม.7 เพราะอยู่ห่างจากตัวเมืองเบตงประมาณ 7 กิโลเมตร ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2507 โดยมีพระครูทักษิณันตบริหาร (พ่อท่านคล้าย สุชาโต) เป็นเจ้าอาวาสรูแแรก เป็นเจ้าอาวาสมาจนกระทั่งละสังขาร ซึ่งสรีระของท่านตั้งอยู่ภายในอาคาร 80 ปี ซึ่งปัจจุบันมีประชาชนเข้ามาท่องเที่ยว ทำบุญ กราบไหว้ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2528
ภายในวัดมีพระปรางค์เปิดโลกอยู่ด้านบน ต่อด้วยลงมาในชั้นกลางเป็นพระสังกัจจายน์ และชั้นล่างเป็นวิหารหลวงปู่ทวด และวิหารพระพุทธไสยาสน์ (พระนอน) ขนาดยาว 20 เมตร สร้างพระพุทธไสยาสน์ (พระนอน) เพื่อสานต่อเจตนารมร์ของพระครูทักษิณันตบริหาร (พ่อท่านคล้าย สุชาโต) ภายในพระนอนสามารถลอดผ่านเข้าไปได้ และจะพบเป็นหัวใจพระนอน

อ้างอิง
วัดนพวงศาราม
วัดนพวงศาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสะบารัง อำเภอเมืองปัตตานี จังหวัดปัตตานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 26 ไร่ 3 งาน 62.5 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 1 แปลง เนื้อที่ 5 ไร่ 2 งาน 10.3 ตารางวา
วัดนพวงศารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2470 เริ่มแรกสร้างวัด พระญาณเวที ชินสีห์สาสนุเทศ วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร ได้รับแต่งตั้งให้มาดำรงตำแหน่งเจ้าคณะมณฑลปัตตานี ได้ตั้งสำนักงานคณะสงฆ์อยู่ที่วัดหงสาราม อำเภอปะนาเระ ซึ่งห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 32 กิโลเมตร การคมนาคมไม่สะดวก จึงได้สร้างวัดขึ้นที่บ้านโคกม่วง อำเภอเมืองปัตตานี เมื่อสร้างวัดขึ้นแล้วเรียกว่า วัดใหม่ปัตตานี ต่อมาได้เปลี่ยนเป็น "วัดนพวงศาราม" เมื่อวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2472 (ก่อน พ.ศ. 2511 สะกดว่า วัดนภวงศาราม) ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2477 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2515
อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 9 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก หลังคาสามชั้นแบบของกรมศิลปากร ศาลาการเปรียญกว้าง 9 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 โครงสร้างคอนกรีตชั้นเดียว หอสวดมนต์กว้าง 7 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 โครงสร้างคอนกรีตสองชั้น กุฏิสงฆ์ จำนวน 12 หลัง โครงสร้างเป็นอาคารทรงไทยชั้นเดียว 11 หลัง ใช้เป็นกุฏีรับรองอาคันตุกะ 1 หลัง และเป็นอาคารสองชั้นอีก 1 หลัง ปูชนียวัตถุมี พระพุทธรูปขัด 1 องค์ ขนาดกลาง 2 องค์ และพระพุทธรูปปิดทองขนาดใหญ่อีก 1 องค์ และมีตู้ลายทองรดน้ำ 1 ตู้

อ้างอิง
วัดบรรพตคีรี (จังหวัดมุกดาหาร)
วัดบรรพตคีรี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่บนภูก้อจ้อในตำบลหนองสูงใต้ อำเภอหนองสูง จังหวัดมุกดาหาร

วัดบรรพตคีรี หรือ วัดภูจ้อก้อ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2475 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2528 เริ่มแรกพระอาจารย์ขาวได้ธุดงค์มาปฏิบัติธรรมอยู่ที่ถ้ำภูก้อจ้อแห่งนี้ แล้วชักชวนให้ชาวบ้านแวงพากันสร้างพระพุทธรูปปูนขาวไว้หน้าถ้ำ จากนั้นก็มีพระกรรมฐานเวียนมาจำพรรษาหลายรูป จนกระทั่งเมื่อ พ.ศ. 2500 ชาวบ้านแวงได้นิมนต์หลวงปู่หล้า เขมปัตโต ซึ่งขณะนั้นจำพรรษาอยู่ที่ภูเก้า พร้อมด้วยพระตาล ชาวบ้านแวงที่เป็นพระบวชใหม่ ให้มาพำนักที่ถ้ำภูก้อจ้อแห่งนี้ ชาวบ้านได้ร่วมกันสร้างกุฏิขึ้นบนที่ราบหลังถ้ำ หลวงปู่หล้าได้พัฒนาวัดเรื่อยมาตามลำดับ
แต่เดิมเคยเป็นที่พำนักของหลวงปู่หล้า เขมปัตโต ภายหลังหลวงปู่หล้า ละสังขาร ได้มีการจัดสร้าง เขมปัตตเจดีย์ บรรจุอัฐิ สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2542 เป็นเจดีย์ทรงระฆังคว่ำ สูงกว่า 22 เมตร ที่ประดับด้วยกระเบื้องจากประเทศอิตาลี ชั้นบนเป็นพิพิธภัณฑ์แสดงประวัติ ผลงาน และเครื่องอัฐบริขารส่วนตัว ประดิษฐานหุ่นขี้ผึ้งจำลองของหลวงปู่หล้า เขมปัตโต

อ้างอิง
ซุปครีมเห็ด
ซุปครีมเห็ด ( ) คือซุปชนิดหนึ่งซึ่งเป็นรูส์แบบบางโดยใช้ครีม หรือ นม และถูกเพิ่มด้วยเห็ด หรือ น้ำบรอธเห็ด ซุปชนิดนี้เป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลายให้ทวีปอเมริกาเหนือจากการผลิตเป็นอาหารกระป๋อง ซุปครีมเห็ดมักจะถูกใช้เป็นส่วนประกอบในอาหารประเภทคัสเซอโรล และคอมฟอร์ตฟูด ซึ่งการใช้ดังกล่าวก็คล้ายคลึงกับการใช้น้ำเกรวีรสเห็ด

ประวัติ
ซุปที่ทำมาจากครีมและเห็ดนั้นมีประวัติการทำที่ยาวนานก่อนที่จะถูกทำมาผลิตเป็นอาหารกระป๋อง ในอาหารอิตาลีโบราณ (ซัลซาคอลลา) และอาหารฝรั่งเศส (เบชาแมล) ซึ่งเป็นครีมซอสหรือซุปมีพื้นฐานมาจากองค์ประกอบเหล่านี้มาหลายร้อยปีแล้ว สำหรับในสหรัฐบริษัท Campbell Soup Company ได้เริ่มทำการผลิตซุปครีมเห็ดใน ค.ศ. 1934 ซึ่งมันก็ได้กลายเป็นอาหารประเภทซุปที่เป็นที่รู้จักเป็นอย่างมาก

ในระดับภูมิภาค
สำหรับซุปครีมเห็ดกระป๋องนั้นได้ถูกนิยามว่าเป็น "อเมริกาส์เบชาแมล" ( ) ในรัฐมินนิโซตาส่วนประกอบมักจะถูกนิยามว่า "ลูเทอแรนบินเดอร์" ( ) ซึ่งอิงมาจากวิธีการเพิ่มความข้น และมันมีความโดดเด่นในสูตรอาหารจานร้อนโดยเฉพาะในตำราอาหารของคริสตจักรนิกายลูเทอแรน

อ้างอิง
วัดเขาเม็งอมรเมศร์
วัดเขาเม็งอมรเมศร์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากแพรก อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี มีเนื้อที่โดยประมาณ 35 ไร่
วัดเขาเม็งอมรเมศร์ สันนิษฐานว่าแต่เดิมใช้เป็นหอสังเกตการณ์ข้าศึกและยังค้นพบโบราณสถานเก่าแก่ที่อยู่ในสมัยอยุธยาอีกหลายอย่าง มีเจดีย์ตั้งอยู่บนยอดเขาซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นเจดีย์สมัยอยุธยาตั้งอยู่ 2 องค์และมีเก๋งจีน 1 หลัง ผนังเก๋งจีนมีอักขระภาษาจีนและสถูปเจดีย์แบบจีนตั้งอยู่บนยอดเขา มีผู้มาค้นพบราวปลายพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นชาวจีนหรือชาวญวนมาสร้างไว้ ต่อมาได้มีการสร้างอาคารครอบเก๋งจีนและได้สร้างมณฑปบนยอดเขาเม็ง ภายในมณฑปมีพระพุทธรูปปางเลไลย์องค์ใหญ่ ทางขึ้นเขาเป็นบันไดสายรุ้ง ทั้งสองฝั่งเป็นรูปปั้นพญานาค บันไดสายรุ้งนั้นมีจำนวนขั้นโดยประมาณ 400 ขั้นบันได ทางด้านหน้าของวัดจะมีพระพุทธรูปปางสมาธิ
วัดพระยาปันแดน
วัดพระยาปันแดน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำน่าน ในตำบลพญาแมน อำเภอพิชัย จังหวัดอุตรดิตถ์

วัดพระยาปันแดนเป็นวัดที่เจ้าเมืองพิษณุโลกกับเจ้าเมืองพิชัยได้ร่วมกันสร้างเพื่อตกลงเรื่องการแบ่งเขตแดนกัน โดยมีจุดเริ่มต้นที่หน้าจวนเจ้าเมืองของแต่ละเมือง ถ้าล่องเรือตามแม่น้ำน่านมาพบกัน ณ ที่ใดก็ถือว่าตรงจุดนั้นเป็นเขตแบ่งแดน วัดพระยาปันแดนยังปรากฏใน ลิลิตพายัพ พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระราชนิพนธ์เมื่อ พ.ศ. 2448 ครั้งยังเป็นสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชได้เสด็จไปประพาสมณฑลพายัพ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2350 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2458
ภายในวัดปรากฏเจดีย์ศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้นอยู่ด้านหลังอุโบสถ จำนวนสี่องค์ ส่วนอุโบสถมีการสร้างทับร่องรอยซากอุโบสถเก่า ในปัจจุบันไม่ปรากฏร่องรอยหลักฐานแล้ว ตัวอุโบสถหันหน้าลงสู่แม่น้ำน่านซึ่งเป็นคุ้งน้ำพอดี วัดมีเกจิอาจารย์คือ พระครูวิเชียรปัญญามหามุณี ผู้ทรงวิทยาคมที่ชาวบ้านเคารพศรัทธาอย่างยิ่ง

เมื่อ พ.ศ. 2563 เกิดไฟไหม้วัด มีกุฏิเสียหาย 13 ห้อง หอฉัน 1 หลัง เสียหายทั้งหมด หอสวดมนต์ 1 หลัง เสียหายทั้งหมด ศาลาอเนกประสงค์ 1 หลัง เสียหายบางส่วน เสียหายทั้งหมดพระพุทธรูป โบราณเสียหายหลายสิบองค์และพระเหรียญ รูปหล่อ บูชา เสียหายหลายพันองค์

อ้างอิง
จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2539 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 4 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 10 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2538 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1 และ 2) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 3 และ 4)

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2 • เขต 3 • เขต 4

|}
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองเชียงใหม่, อำเภอสันกำแพง, อำเภอสารภี, อำเภอดอยสะเก็ด และกิ่งอำเภอแม่ออน

เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอสันป่าตอง, อำเภอจอมทอง, อำเภอฮอด, อำเภอแม่แจ่ม, อำเภอสะเมิง, อำเภอหางดง, อำเภออมก๋อย, อำเภอดอยเต่า, อำเภอแม่วาง และกิ่งอำเภอดอยหล่อ

เขตเลือกตั้งที่ 3
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอแม่ริม, อำเภอแม่แตง, อำเภอพร้าว และอำเภอสันทราย

เขตเลือกตั้งที่ 4
เขตการเลือกตั้งที่ 4 ประกอบด้วยอำเภอเชียงดาว, อำเภอฝาง, อำเภอแม่อาย, อำเภอไชยปราการ และอำเภอเวียงแหง
ดูเพิ่ม
* จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538
* จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544

อ้างอิง
จังหวัดแม่ฮ่องสอนในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดแม่ฮ่องสอน พ.ศ. 2539 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 1 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2538

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยจังหวัดแม่ฮ่องสอนทั้งจังหวัด

ดูเพิ่ม
*จังหวัดแม่ฮ่องสอนในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538
*จังหวัดแม่ฮ่องสอนในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544

อ้างอิง
วัดดอนแก้ว (อำเภอแม่ระมาด)
วัดดอนแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่ระมาด อำเภอแม่ระมาด จังหวัดตาก

วัดดอนแก้วตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2465 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2477 อาคารเสนาสนะมีอุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2493 และกุฏิสงฆ์ 5 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้
วัดดอนแก้วมีพระพุทธรูปหินอ่อนที่เป็นที่เคารพนับถือ ได้อัญเชิญมาจากเมืองย่างกุ้ง ประเทศพม่าเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2465 โดยไปติดต่อขอบูชามาในราคา 800 รูปี โดยนำมาทางเรือผ่านเมืองมะละแหม่ง แล้วเดินทางต่อจนถึงท่าเรือจองโต ซึ่งจากท่าเรือแห่งนี้ครูบาขาวปี ได้ไปรับพระพุทธรูปหินอ่อนพร้อมญาติโยมและได้อัญเชิญขึ้นบนเกวียนแล้วเดินทางถึงเมืองกรุกกริก บ้านจ่อแฮ (บ้านกะเหรี่ยง) จากนั้นได้เดินทางมาถึงหมู่บ้านป๋างการ จนกระทั่งถึงหมู่บ้านเมียวดีริมแม่น้ำเมยประเทศพม่าตรงข้ามบ้านท่าสายลวด อำเภอแม่สอดในปัจจุบัน จึงอัญเชิญลงจากเกวียน ข้ามแม่น้ำเมยเข้าเขตประเทศไทย ที่อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก โดยพักที่บ้านท่าสายลวด 3 คืน จึงเดินทางเข้าอำเภอแม่ระมาด และอัญเชิญขึ้นประดิษ
าก โดยพักที่บ้านท่าสายลวด 3 คืน จึงเดินทางเข้าอำเภอแม่ระมาด และอัญเชิญขึ้นประดิษฐานที่วัดดอนแก้ว รวมเวลาทั้งหมด 12 วัน
พระพุทธรูปเป็นพระพุทธปฏิมาของชาวพม่าที่ได้แกะสลักขึ้นพร้อมกันสามองค์ โดยองค์แรกประดิษฐานที่ประเทศอินเดีย องค์ที่สองประดิษฐานที่ประเทศปากีสถาน และองค์ที่สามประดิษฐานที่วัดดอนแก้ว พระพุทธรูปแกะสลักจากหินอ่อนทั้งแท่ง มีขนาดหน้าตักกว้าง 50 นิ้ว สูง 63 นิ้ว

อ้างอิง
วัดดอนแก้ว (อำเภอเมืองตาก)
วัดดอนแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองหลวง อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 26 ไร่ 2 งาน 80.20 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือยาว 280 เมตร ติดต่อกับถนนเทศบาล 1 ทิศใต้ยาว 436 เมตร ติดต่อกับทางสาธารณะ ทิศตะวันออกยาว 155 เมตร ติดต่อกับทางสาธารณะ ทิศตะวันตกยาว 57.50 เมตร ติดต่อกับถนนมหาดไทยบำรุง โดยมีโฉนดที่ดินเลขที่ 3431 เป็นหลักฐาน และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 4 แปลง เนื้อที่ 15 ไร่ 11.6 ตารางวา ตามโฉนดที่ดินเลขที่ 593, 3432, 3433, 3434
วัดดอนแก้วตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2448 ประชาชนร่วมใจกันสร้างวัดนี้ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2508 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2519

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2509 วิหารกว้าง 15 เมตร ยาว 26.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 หอสวดมนต์กว้าง 8 เมตร ยาว 12.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2491 เป็นอาคารไม้ 2 ชั้น กุฎีสงฆ์จำนวน 5 หลัง และหอไตรกลางน้ำ สำหรับปูชนียวัตถุมีพระประธานในวิหารปางมารวิชัย มีพระพุทธรูปบูชาไม้แกะสลัก 3 องค์ ดินปั้น 1 องค์ ทองสัมฤทธิ์ 1 องค์ เจดีย์ทรงกลม 1 องค์

อ้างอิง
วัดศรีมณีวัน (จังหวัดตาก)
วัดศรีมณีวัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่จะเรา อำเภอแม่ระมาด จังหวัดตาก พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบมีถนนและเหมืองล้อมรอบ นอกจากนั้นวัดยังเป็นที่ตั้งของศูนย์พัฒนาคุณธรรมจริยธรรมของอำเภอแม่ระมาด สำนักงานเลขาธิการสภาวัฒนธรรมตำบลแม่จะเรา (ชั่วคราว) และศูนย์บูรณาการวัฒนธรรมไทยสายใยชุมชนตำบลแม่จะเรา
วัดศรีมณีวันตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2446 เดิมมีนามว่า วัดแม่จะเลาบ้านทุ่ง ได้เปลี่ยนเป็น "วัดศรีมณีวัน" เมื่อ พ.ศ. 2483 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2517 เดิมวัดตั้งอยู่ท่ามกลางของหมู่บ้าน ต่อมาในสมัยของเจ้าอาวาสพระอินทจักร จกฺกวโร พร้อมกับหมื่นเทพ สอนนา ผู้ใหญ่บ้าน ได้จัดการย้ายเสนาสนะมาจัดสร้างขึ้นใหม่ตรงที่ตั้งปัจจุบัน ระยะแรกได้รับบริจาคที่ดินจากนายมา นางน้อย พรมวิหาร นายหวัน นางบัว จันแก้วปง เนื้อที่ประมาณ 1 ไร่ 2 งาน 98 ตารางวา

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้สัก กุฏิสงฆ์ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปเนื้อทองเหลือง ปูนปั้นและไม จำนวนหลายองค์

อ้างอิง
พิพิธภัณฑสถานแห่งรัฐประวัติศาสตร์อุซเบกิสถาน
พิพิธภัณฑสถานแห่งรัฐประวัติศาสตร์อุซเบกิสถาน ( ) หรือชื่อเดิมคือพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติเตอร์กิสถาน เป็นพิพิธภัณฑ์ในกรุงทาชเคนต์ ประเทศอุซเบกิสถาน ในสมัยโซเวียต พิพิธภัณฑ์นี้มีชื่อว่าพิพิธภัณฑ์เลนิน ( )

จุดเด่นของพิพิธภัณฑ์คือภาพเขียนหินปูนแสดงภาพของพระพุทธเจ้าซึ่งพบที่ฟายอซเตปาใกล้เมืองเตร์มึส

อ้างอิง
วัดราเจ็ง
วัดราเจ็ง ( , [raʈʂeŋ kø̃pa]) หรือ วัดเร่อเจิ้น ( ) หรือ วัดเฉียวเจี่ยว ( ) เป็นวัดศาสนาพุทธแบบทิเบตในนิกายเกลุก ตั้งอยู่ในหมู่บ้านทังโก อำเภอลวินจุบ เมืองลาซ่า เขตปกครองตนเองทิเบต ประเทศจีน สร้างขึ้นในประมาณปี ค.ศ. 1056-1057 โดยจมเตินปา ผู้ซึ่งก่อตั้งนิกายกาตัม

อ้างอิง
อารามอาจี
อารามอาจี ( ; Alchi Monastery) หรือ อาจีเกินปา ( ) เป็นหมู่พุทธารามในศาสนาพุทธแบบทิเบต ตั้งอยู่ในหมู่บ้านอาจี อำเภอเลห์ ส่วนหนึ่งของสภาพัฒนาที่เขาปกครองตนเองในลาดัก ในลาดัก ประเทศอินเดีย หมู่อารามนี้ประกอบด้วยนิคมย่อยจำนวนสี่นิคมที่อยู่แยกกันในหมู่บ้านอาจี ในแต่ละอารามมีสิ่งปลูกสร้างที่มีอายุเก่าแก่แตกต่างกันไป อารามอาจีอยู่ภายใต้การบริหารของอารามลีกีร์ อาจียังเป็นส่วนหนึ่งของหมู่อนุสรณ์อาจี (‘Alchi group of monuments’) ร่วมกับมังคยู และ ซุมดาชุน ซึ่งได้รับการบรรยายไว้ว่ามี "รูปแบบงานช่างศิลป์เฉพาะตัว"
ตามธรรมเนียมพื้นถิ่น หมู่พุทธารามนี้สร้างขึ้นโดยคุรุนักแปล Rinchen Zangpo ในปี 958 ถึง 1055 กระนั้น จารึกในสิ่งปลูกสร้างต่าง ๆ ระบุว่าสร้างขึ้นโดยขุนนางชาวทิเบต นามว่า Kal-dan Shes-rab ในศตวรรษที่ 11 ดูคัง (Dukhang) หรือโถงรวมตัว และตัววัดหลัก (gTsug-lag-khang) ที่มีความสูงสามชั้นและมีชื่อเรียกว่า Sumtseg (gSum-brtsegs, แปลตรงตัวว่า 'สูงสามชั้น') ล้วนสร้างขึ้นด้วยงานศิลป์แบบกัศมีร์ ส่วนวิหารหลังที่สามเรียกว่าวิหารพระมัญชุศรี ('Jam-dpal lHa-khang) นอกจากนี้ในพื้นที่หมู่พทุธารามยังประกอบด้วยสถูปจำนวนหนึ่ง
งานจิตรกรรมฝาพนังของอารามสะท้อนให้เห็นถึงรายละเอียดเชิงศิลปะและเชิงศาสนาของทั้งกษัตริย์ฮินดูและพุทธในพื้นที่กัศมีร์และหิมาจัลประเทศในเวลานั้น งานิจตรกรรมเหล่านี้เป็นหนึ่งในจิตรกรรมที่เก่าแก่ที่สุดในลาดักที่ยังเหลือถึงปัจจุบัน นอกจากนี้ภายในยังมีพุทธประติมาขนาดใหญ่และงานแกะสลักไม้ที่วิจิตรตระการตาที่เทียบเท่าได้กับศิลปะยุโรปแบบบาโรก หนึ่งในจิตรกรรมฝาผนังที่โดดเด่นคือฉากกินดื่มของกษัตริย์ที่โถงดูคัง (Royal drinking scene in the Dukhang) อายุราวปี 1200 ซึ่งแสดงภาพกษัตริย์สวมเครื่องประดับศีรษะกะบะอ์ในรูปแบบเติร์ก-เปอร์เซีย ซึ่งคล้ายกันกับที่พบที่อารามมังคยูซึ่งอยู่ในพื้นที่เดียวกัน ศิลปินเลื่องชื่อของอินเดีย ศากติ ไมระ เคยบรรยายความงดงามของอารามน
ื้นที่เดียวกัน ศิลปินเลื่องชื่อของอินเดีย ศากติ ไมระ เคยบรรยายความงดงามของอารามนี้ไว้อย่างมีชีวิตชีวาในงานเชียนของเขา
พิพิธภัณฑ์บ้านเลทัน
พิพิธภัณฑ์บ้านเลทัน ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะในย่านฮอลแลนด์พาร์ก รอยัลโบโรออฟเคนซิงตันแอนด์เชลซี ในลอนดอน

อาคารหลังนี้เป็นที่อยู่อาศัยในลอนดอนของจิตรกร เฟรเดอริก เลทัน บารอนเลทันที่หนึ่ง (1830&ndash;1896) ผู้จ้างวานสถาปนิกและนักออกแบบ จอร์จ ไอชิสสัน ให้ออกแบบอาคารเป็นบ้านและสตูดิโอผสมกัน อาคารนี้มีความโดดเด่นที่การผสมผสานเอาองค์ประกอบและงานกระเบื้องจากตะวันออกใกล้มาใช้ในการสร้างห้องกาอะ หรือห้องรับรองแบบอาหรับ อาคารสร้างแล้วเสร็จในปี 1866 ถึง 1895 บนพื้นที่อิลเชสเตอร์เอสเตต ปละปัจจุบันได้รับการขึ้นทะเบียนระดับ II* อาคารมีชื่อเสียงด้วยการออกแบบภายในที่เป็นแบบโอเรียนทัลลิสต์ และ แอสเธติก
ตัวบ้าน
พิพิธภัณฑ์นี้เปิดสู่สาธารณะตั้งแต่ปี 1929 และในปี 1958 สภามณฑลลอนดอนได้ติดตั้งบลูแพล็กนะลึกถึงเลทันที่พิพิธภัณฑ์นี้ พิพิธภัณฑ์ได้รับรางวัลมรดกวัฒนธรรมยูโรปานอสตราโดยสหภาพยุโรปในปี 2012 อาคารเปิดให้เข้าชมทุกวันเว้นวันอังคาร และเป็นพิพิธภัณฑ์ร่วมของบ้านเลขที่ 18 สตัฟเฟิร์ด เทอร์เรซ ซึ่งเป็นบ้านของศิลปินยุควิกตอเรียนอีกคนในเคนซิงตัน

การออกแบบสร้าง
ไอชิสสันออกแบบส่วนแรกของบ้าน (เลขที่ 2 ถนนฮอลแลนด์พาร์ก, ต่อมาจัดเรียงเลขที่ใหม่เป็นบ้านเลขที่ 12) ในปี 1864 แม้ว่าเลทันจะไม่ได้สามารถเช่าที่ดินนี้ได้กระทั่งเดือนเมษายน 1866 การก่อสร้างบ้านเริ่มต้นไม่นานหลังจากนั้น ค่าใช้จ่ายการก่อสร้างบ้านอยู่ที่ 4500 ปอนด์ และสามารถเข้าอยู่ได้ภายในสิ้นปี อาคารสร้างจากอิฐซัฟเฟิก (Suffolk bricks) ประกอบ หินคาน ตกแต่ง สถาปัตยกรรมแบบคลาสสิก
สถาปนิกออกแบบบ้านนี้ในระยะเวลากว่า 30 ปี ประกอบด้วยระยะแรกซึ่งมีความกว้างแค่สามหน้าต่าง ห้องหลักประกอบด้วยสตูดิโอบนชั้นหนึ่งซึ่งหันหน้าออกทิศเหนือ มีขนาดแรกเริ่มอยู่ที่ 45 คูณ 25 ฟุต ตรงกลางมีกระจกใหญ่กลางเพื่อให้มีแสงเข้ามาเพียงพอต่อการสร้างงานจิตรกรรม ที่ปลายฝั่งตะวันออกยังมีระเบียงภาพและบันไดแยกสำหรับผู้มาเป็นแบบให้ภาพเขียน บ้านขยายออกอีกครั้งในทางตะวันออกในปี 1869–70 และมีการต่อเติมครั้งใหญ่อีกในปี 1877-79 ที่ซึ่งได้สร้าง "โถงอาหรับ" (Arab Hall) ขนาดสองชั้น เพื่อแสดงกระเบื้องที่เลทันสะสมขณะเดินทางไปตะวันออกกลาง
ในปี 1889 ได้มีการต่อเติมสตูดิโอฤดูหนาวเข้าไป และในปี 1895 เป็นการต่อเติมสุดท้ายของไอชิสสัน ซึ่งสร้างระเบียงภาพที่มีแสงส่องสว่างจากเพดาน หลังเลทันเสียชีวิตในปี 1896 สิ่งของในบ้านถูกนำไปขาย รวมถึงภาพเขียนของเลทันอย่างน้อยหนึ่งพันภาพ ภาพเขียนและวัตถุเกือบทั้งหมดนี้ สมาคมวิจิตรศิลป์เป็นผู้ซื้อไป ต่อมาในปี 1927 มิสซิส เฮนรี เพอริน (Mrs Henry Perrin) ได้เสนอจ่ายเงินสร้างพื้นที่ระเบียงภาพเพิ่ม อาคารจึงมีการขยับขยายอีกตรั้งตามการออกแบบของ Halsey Ricardo และเปิดให้บริการในปี 1929 ในฐานะ หอศิลป์เพอริน (Perrin Galleries) การต่อเติมในครั้งนี้สร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงลูกสาวของมิสซิสเพอริน ศิลปินและประติมากร มิวเรียล ไออา เพอริน (Muriel Ida Perrin) ซึ่งจบจาก
แฮแรร์
แฮแรร์ ( ; ; ; ; ) หรือชื่อในอดีต แฮแรร์เกย์ ( ) หรือ เกย์ ( ; ) เป็นเมืองในกำแพงเมืองทางตะวันออกของประเทศเอธิโอเปีย เมืองยังมีสมญานามในภาษาอาหรับว่า "นครแห่งนักบุญ" ( ) แฮแรร์เป็นเมืองหลวงของรัฐแฮแรรี เมืองโบราณแฮแรร์ตั้งอยู่บนยอดเขาทางตะวันออกของเอธิโอเปีย ห่างจากกรุงอาดดิสอาบาบาออกไปราว 5,000 กิโลเมตร ที่ความสูง จากระดับน้ำทะเล
เป็นเวลาหลายศตวรรษที่แฮแรร์เป็นศูนย์กลางการค้าที่สำคัญ เชื่อมต่อเส้นทางการค้าเข้ากับส่วนที่เหลือของเอธิโอเปีย รัฐจะงอยแอฟริกา คาบสมุทรอาหรับ เอเชีย และทั่วโลกผ่านทางท่าเรือของเมือง ยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนเมืองเก่าภายในกำแพงเมือง (ซึ่งเรียกว่า "แฮแรร์ยูโกล") เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมในปี 2006 โดย และรัฐบาลเอธิโอเปียยังออกคำสั่งให้การทำลายหรือรบกวนสิ่งปลูกสร้างโบราณสถานในแฮแรร์เป็นความผิดตามกฎหมาย สิ่งปลูกสร้างที่ว่านี้รวมถึงบ้านหิน พิพิธภัณฑ์ และวัตถุที่ทิ้งจากสมัยสงคราม ยูเนสโกระบุว่าเมืองแฮแรร์ถือเป็น "เมืองศักดิ์สิทธิ์ที่สุดอันดับที่ 4 ของศาสนาอิสลาม" ในเมืองประกอบด้วยมัสยิดรวม 82 แห่ง (สามแห่งในจำนวนนี้สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 10) และศาล
กอบด้วยมัสยิดรวม 82 แห่ง (สามแห่งในจำนวนนี้สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 10) และศาลเจ้ามุสลิมอีก 102 แห่ง
เอกสาร Fatḥ Madīnat Harar ที่ไม่ได้รับการตีพิมพ์ของ Yahyá Naṣrallāh ซึ่งว่าด้วยประวัติศาสตร์ของนครแฮแรร์ในคริสต์ศตวรรษที่ 13 บันทึกไว้ว่า นักบุญ Abadir Umar ar-Rida ในตำนาน และผู้นำทางศาสนาคนอื่น ๆ ได้มาตั้งรกรากในที่ราบสูงแฮแรร์เมื่อประมาณ ค.ศ. 1216 (ฮ.ศ. 612) ต่อมาแฮแรร์กลายมาเป็นราชธานีแห่งใหม่ของรัฐสุลต่านอาดัลใน ค.ศ. 1520 โดยสุลต่าน Abu Bakr ibn Muhammad เป็นผู้สถาปนา

อ้างอิง
วัดเกาะโพธาวาส
วัดเกาะโพธาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าบุญมี อำเภอเกาะจันทร์ จังหวัดชลบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 18 ไร่ 2 งาน 96 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูสุธีวราลังการ (อมร อริยเมธี ป.ธ.6) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดเกาะโพธาวาสหรือชาวบ้านนิยมเรียกกันว่า วัดเกาะโพธิ์ ตั้งวัดเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 เริ่มทำการก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2503 โดยนายทองพูนกับนางคำพา วิริยกาล เป็นผู้บริจาคที่ดินจำนวน 17 ไร่ 1 งาน 40 ตารางวา ได้รับอนุญาตให้สร้างวัด เมื่อ พ.ศ. 2506 และได้รับประกาศให้ตั้งวัดในปีเดียวกัน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2511
วัดหนองหอย (จังหวัดสงขลา)
วัดหนองหอย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัดขนุน อำเภอสิงหนคร จังหวัดสงขลา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 5 ไร่ 2 งาน 43 ตารางวา

วัดหนองหอยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2420 สมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2445 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 22 เมตร ยาว 28 เมตร ด้านการศึกษาได้จัดให้มีโรงเรียนวัดหนองหอยขึ้นในที่ดินวัด เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2466 โดยการอุปการะของหลวงพ่ออินทร์ จันทสโร เจ้าอาวาสวัดหนองหอย โดยเริมแรกใช้ศาลาการเปรียญวัดหนองหอยเป็นที่เล่าเรียน
อุโบสถมีฐานก่ออิฐถือปูน เดิมเป็นอุโบสถโถง ไม่มีฝาผนัง ครั้งเมื่อมีการบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2477 จึงตีฝาไม้โดยรอบและเจาะช่องหน้าต่างเป็นบานพับเล็กหลังคา 2 ชั้น บริเวณหน้าบันอุโบสถตกแต่งด้วยลายปูนปั้นแสดงฝีมือช่างท้องถิ่นสงขลา เช่น รูปพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณประกอบลายกระจังและลายพรรณพฤกษาและภาพพุทธประวัติตอนมหาภิเนษกรมณ์ มีเทวดามารองรับเท้าม้า ไม่แสดงภาพเจ้าชายสิทธัตถะ แต่แสดงเป็นภาพพระพุทธเจ้าประทับนั่งบนดอกบัว ซึ่งลอยอยู่สูงขึ้นไปเหนือรูปม้า ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปหยกขาวศิลปะพม่า นอกจากนี้ยังมีเจดีย์ 8 องค์ รอบอุโบสถแทนใบเสมา

อ้างอิง
วัดใหญ่ชัยมงคล (จังหวัดสุโขทัย)
วัดใหญ่ชัยมงคล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านใหม่ไชยมงคล อำเภอทุ่งเสลี่ยม จังหวัดสุโขทัย เป็นโบราณสถานขนาดใหญ่ที่สุดในเมืองบางขลังโดยอยู่นอกเมืองทางด้านทิศเหนือ มีเนื้อที่ 8 ไร่ 130 ตารางวา

วัดใหญ่ชัยมงคล หรือชาวบ้านเรียกว่า วัดใหญ่ หรือ วัดบางขลัง ตามหลักฐานทางโบราณคดี น่าจะเป็นโบราณสถานที่นิยมสร้างในสมัยพระมหาธรรมราชาลิไท ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2540

วัดใหญ่ชัยมงคลตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2529 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 กรมศิลปากรดำเนินการขุดแต่งโบราณสถานวัดใหญ่ชัยมงคล เมื่อ พ.ศ. 2544
ภายในเขตกำแพงแก้ว มีเจดีย์ประธานก่อด้วยศิลาแลงเป็นทรงพุ่มข้าวบิณฑ์หรือทรงดอกบัวตูม ปัจจุบันได้พังทลายลงมาปรากฏยอดทรงดอกบัวตูมตกอยู่ใกล้ ๆ เชื่อกันว่าเป็นที่ประดิษฐานพระบรมธาตุประจําเมือง ปัจจุบันได้รับการบูรณะให้เป็นองค์สมบูรณ์แล้ว มีวิหารหันหน้าไปทางทิศตะวันออกและมีเจดีย์รายกระจายอยู่อีกหลายองค์ วิหารที่ตั้งอยู่ทางด้านทิศเหนือของเจดีย์ประธาน น่าจะสร้างสมัยหลังเจดีย์ต่าง ๆ

อ้างอิง
อุทยานแห่งชาติมอร์นทรัวปีตง
อุทยานแห่งชาติมอร์นทรัวปีตง ( ) เป็นอุทยานแห่งชาติในประเทศดอมินีกา จัดตั้งขึ้นในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1975 โดยเป็นอุทยานแห่งชาติแห่งแรกที่จัดตั้งขึ้นอย่างถูกกฎหมายในประเทศ และกลายเป็นแหล่งมรดกโลกในปี 1997 อุทยานแห่งนี้ตั้งชื่อตามภูเขาที่สูงที่สุดมอร์นทรัวปีตง ซึ่งแปลว่าภูเขาที่มียอดเขาสามยอด ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีการระเบิดของภูเขาไฟที่สำคัญ ลักษณะเด่นภายในอุทยาน ได้แก่ หุบเขาแห่งความอ้างว้าง พื้นที่บ่อโคลนเดือดและน้ำพุร้อนขนาดเล็ก ทะเลสาบเดือด ช่องเขาตีโต และสระมรกต ภูเขานี้เป็นยอดเขาที่สูงเป็นอันดับสองในประเทศ รองจากมอร์นไดอะบลอติน ซึ่งสูงกว่า 1,447 เมตร (4,747 ฟุต)

อ้างอิง
โร่วเจียหมัว
โร่วเจียหมัวหรือโรวกาหมัว ( ) เป็นอาหารข้างถนนที่มีต้นกำเนิดมาจากอาหารของมณฑลฉ่านซี และรับประทานกันอย่างกว้างขวางทั่วทั้งประเทศจีน ในสหรัฐบางครั้งเรียก "แฮมเบอร์เกอร์จีน"

เนื้อสัตว์ส่วนใหญ่มักเป็นเนื้อหมูตุ๋นเป็นเวลาหลายชั่วโมงในซุปที่มีเครื่องเทศและเครื่องปรุงมากกว่า 20 ชนิด แม้ว่าจะสามารถใช้เครื่องเทศเพียงไม่กี่ชนิด (ซึ่งผู้ขายส่วนใหญ่มักทำ) แต่เนื้อที่ได้ก็จะมีรสชาติน้อยลง
นอกจากนี้ยังมีทางเลือกอื่นๆ ให้เลือกอีกด้วย ตัวอย่างเช่น ในพื้นที่มุสลิมในซีอานเนื้อสัตว์มักจะเป็นเนื้อวัว (ปรุงรสด้วยยี่หร่าและพริกไทย) และในมณฑลกานซู่มักจะเป็น เนื้อ แกะ จากนั้นจึงสับหรือบดเนื้อแล้วยัดไส้ใน "ไป๋จีโม่" ซึ่งเป็น ขนมปังแผ่นแบนชนิดหนึ่งไป๋จีโม่แท้ทำจากแป้งสาลีผสมยีสต์แล้วนำไปอบในเตาดินเผา แต่ปัจจุบันในหลายพื้นที่ของจีน ทำไป๋จีโม่ในกระทะ ทำให้มีรสชาติที่แตกต่างอย่างมากจากแบบที่อบในเตาดินเผา ขึ้นอยู่กับประเภทของเครื่องเทศที่ใช้ในการปรุงเนื้อสัตว์และวิธีการทำขนมปัง รสชาติของโรเจียโม่จะแตกต่างกันอย่างมากจากผู้ขายหนึ่งไปยังอีกผู้ขายหนึ่ง โรเจียโม่ไม่ใช่อาหารมื้อสมบูรณ์และมักขายในรูปแบบคอมโบกับเหลียงผี พบได้โดยมีการปรับเปลี่ยนตามภูมิ
าหารมื้อสมบูรณ์และมักขายในรูปแบบคอมโบกับเหลียงผี พบได้โดยมีการปรับเปลี่ยนตามภูมิภาคต่างๆ ทั่วประเทศจีน
โร่วเจียหมัว ถือเป็นอาหารจีนที่เทียบเท่ากับแฮมเบอร์เกอร์และแซนด์วิชเนื้อแบบตะวันตก โร่วเจียหมัว ถือเป็นแฮมเบอร์เกอร์ประเภทที่เก่าแก่ที่สุดชนิดหนึ่งในโลก เนื่องจากขนมปังหรือ "mo" ย้อนกลับไปถึงราชวงศ์ฉิน (221–206 ปีก่อนคริสตกาล) และเนื้อย้อนกลับไปถึงราชวงศ์โจว (1,045–256 ปีก่อนคริสตกาล) อย่างไรก็ตาม เนื่องจากผู้คนทั่วโลกได้ยัดเนื้อไว้ในขนมปังมานานหลายศตวรรษ จึงไม่ทราบว่าทำขึ้นที่ไหนเป็นครั้งแรก

อ้างอิง
วัดเชิงทะเล
วัดเชิงทะเล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชิงทะเล อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต ปัจจุบันมีพระครูสิริพรหมสุนทร (อนุชา อนุชาโต ป.ธ.5) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดเชิงทะเล หรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่า วัดตีนเล ตั้งวัดเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2460 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537 อย่างไรก็ดีวัดน่าจะเก่าแก่กว่านั้นเพราะปรากฏหลักฐานว่า หลวงพ่อปลอดเคยเป็นเจ้าอาวาสประจำอยู่ ณ วัดแห่งนี้ ระหว่าง พ.ศ. 2395–2429 ชื่อเสียงของท่านกล่าวกันว่าท่านมีวิทยาคมมีเวทมนต์คาถาขลังยิ่ง ก่อนที่จะมรณภาพเมื่อ พ.ศ. 2429โดยชาวบ้านได้อัญเชิญอัฐิธาตุของท่านใส่ไว้ในคนโทมีฝาปิดฝังไว้หน้าอุโบสถ (ปัจจุบันมีผู้สร้างบัวเจดีย์บรรจุอัฐิไว้)
ต่อมาในสมัยหลวงพ่อพลับเป็นเจ้าอาวาส ได้สร้างเสนาสนะต่าง ๆ เช่น ปลูกสร้างโรงครัวโรงธรรม ซ่อมแซมกุฎิวิปัสนากัมฐาน สร้างหอฉัน ตลอดจนศาลาการเปรียญและอุโบสถหลังแรก รวมถึงได้สร้างโรงเรียนวัดเชิงทะเลหรือเปลี่ยนมาเป็นโรงเรียนบ้านเชิงทะเลในปัจจุบัน

อ้างอิง
เกอเบ็กลีเทแพ
เกอเบ็กลีเทแพ ( ; ) คือ แหล่งโบราณคดียุคหินใหม่ในจังหวัดชันลืออูร์ฟา ภูมิภาคอนาโตเลียตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศตุรกี มีอายุก่อนยุคเครื่องปั้นดินเผาราวช่วง 9,500 และ 8,000 ปีก่อนคริสตศักราช (ก่อนสโตนเฮนจ์ในอังกฤษราว 6,600 ปี และพีระมิดในอียิปต์ราว 7,100 ปี) สถานที่ประกอบด้วยโครงสร้างทรงกลมขนาดใหญ่จำนวนมากที่รองรับด้วยเสาหินขนาดใหญ่ (Megalith) ซึ่งเก่าแก่ที่สุดในโลกที่พบในปัจจุบัน เสาเหล่านี้หลายต้นได้รับการตกแต่งอย่างหรูหราด้วยรายละเอียดที่เป็นรูปมนุษย์ เสื้อผ้า และรูปนูนของสัตว์ป่า ทำให้นักโบราณคดีได้รับรู้ถึงข้อมูลเชิงลึกที่หายากเกี่ยวกับศาสนาก่อนยุคประวัติศาสตร์และภาพสัญลักษณ์เฉพาะในยุคนั้น เนินที่มีความสูง 15 ม. (50 ฟุต) ขนาด 8 เฮกตาร์ (20
ละภาพสัญลักษณ์เฉพาะในยุคนั้น เนินที่มีความสูง 15 ม. (50 ฟุต) ขนาด 8 เฮกตาร์ (20 เอเคอร์) ยังรวมถึงอาคารขนาดเล็ก เหมืองหิน และถังเก็บน้ำที่สกัดด้วยหินจากยุคหินใหม่ ตลอดจนร่องรอยของกิจกรรมบางอย่างจากยุคต่อมา
แหล่งโบราณคดีนี้ค้นพบครั้งแรกในการสำรวจในปี 1963 และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี 2018 โดยตระหนักถึงคุณค่าที่โดดเด่นในระดับสากลในฐานะ "หนึ่งในการแสดงให้เห็นครั้งแรกของสถาปัตยกรรมอนุสาวรีย์ที่มนุษย์สร้างขึ้น" จนถึงปี 2021 แหล่งโบราณคดีแห่งนี้ได้รับการสำรวจเพียงราว 5% ของพื้นที่ทั้งหมด

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* Goblekli Tepe: A Summary of Past and Recent Results - Lee Clare Oriental Institute lecture 9 March 2020
* Explore Göbekli Tepe in the UNESCO collection on Google Arts and Culture
* Göbekli Tepe, UNESCO World Heritage List
* Tepe Telegrams, blog of the DAI's Göbekli Tepe Research project
* 
* Göbekli Tepe, Platform for Neolithic Radiocarbon Dates (PPND)
* 3D model of the site
วัดกุฎิ (อำเภอบ้านแหลม)
วัดกุฎิ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเพชรบุรีฝั่งตะวันออก ในตำบลท่าแร้ง อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี

วัดกุฎิ หรือ วัดกุฎิท่าแร้ง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2118 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2529 เดิมวัดนี้ได้สร้างกุฏิเป็นที่สำหรับพระภิกษุอยู่อาศัยปฏิบัติธรรมโดยสันโดษไม่ได้อยู่รวมกันเป็นหมู่กุฏิจึงได้ชื่อวัดกุฏิ มีการปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่สมัยรัตนโกสินทร์ตามที่ปรากฏใน นิราศเมืองเพชร ของสุนทรภู่ ความว่า
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ (หลังเก่า) มีหน้าบันไม้แกะสลักเป็นรูปใบไม้ ดอกไม้ประดับด้วยกระจกสีที่มีความงดงาม สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย รอบอุโบสถมีเสมาคู่หินทราย พระประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย เจดีย์รายตั้งอยู่ภายในกำแพงแก้ว ด้านหน้าอุโบสถ 3 องค์ ด้านหลัง 4 องค์ ส่วนใหญ่เป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง ทรวดทรงสมัยอยุธยาตอนปลายลงมา หมู่กุฏิสงฆ์เรือนไทยฝาไม้ปะกน หลังคามุงกระเบื้อง หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญทรงไทยประยุกต์สองชั้น หอไตรเป็นอาคารไม้ยกพื้นสูงสองชั้น ศาลาท่าน้ำ (ไม้) 3 หลัง และหอระฆัง

รายนามเจ้าอาวาส
พระอธิการนิล

พระอธิการโชติ

พระอธิการม่วง

พระอธิการอ่วม

พระอธิการตุ้ม

พระอธิการนิล

พระอธิการชุ่ม
พระอธิการนิล พยคฺฆนนฺโท มรณภาพ พ.ศ.2495

พระครูวินิจวัชราทร (เป๋ เขมจารี) พ.ศ.2496-2528

พระครูไพศาลศุภกิจ พ.ศ. 2528 – ปัจจุบัน

อ้างอิง
วิกรมศิลา
วิกรมศิลา ( , IAST: , ) เป็นหนึ่งในสามมหาวิหารที่สำคัญที่สุดในสมัยจักรวรรดิปาละ ร่วมกับนาลันทากับOdantapuri ปัจจุบันตั้งอยู่ในหมู่บ้าน Antichak ใกล้Kahalgaon อำเภอภคัลปุระ รัฐพิหาร

วิกรมศิลาได้รับการสถาปนาขึ้นโดยธรรมปาละ (ค.ศ. 783 - 820) จักรพรรดิปาละ เพื่อตอบสนองต่อคุณภาพทางการศึกษาที่คาดว่าลดลงในนาลันทา Atiśa บัณฑิตและนักปราชญ์ที่มีชื่อเสียง ได้รับการจัดอันดับเป็นเจ้าอาวาสคนสำคัญ มหาวิหารนี้ถูกทำลายโดยกองทัพของมูแฮมแมด บิน แบฆทียอร์ แฆลจีประมาณ ค.ศ. 1193

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Archaeological Survey of India page for Vikramashila
*
วัดศรีสุตาราม
วัดศรีสุตาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเสม็ดเหนือ อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 19 ไร่ 3 งาน 6 ตารางวา

วัดศรีสุตารามตั้งเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2504 ผู้บริจาคที่ดินสร้างวัด คือ นายสี พรมศิริ และนายทองใบ วงษ์ภักดี ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2512 มีเจ้าอาวาสรูปแรก คือ พระสุเมธ เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระอธิการวินัย ถิรจิตฺโต
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 6 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และมีศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ กุฏิสงฆ์ 5 หลัง และวิหาร นอกจากนั้นภายในที่ดินของวัดยังให้ทางราชการตั้งโรงเรียนชื่อว่า โรงเรียนวัดศรีสุตาราม (ภักดีสุตาประชาสรรค์) เริ่มก่อตั้งครั้งแรก เมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2501 เริ่มแรกใช้ศาลาวัดในการทำการเรียนการสอน

อ้างอิง
วัดหนองคอก
วัดหนองคอก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่เลขที่ 198/3 หมู่ 2 ในตำบลคลองตะเกรา อำเภอท่าตะเกียบ จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ 34 ไร่ 3 งาน 95 ตารางเมตร เป็นที่ดินได้รับอนุญาตจากกรมป่าไม้ในการใช้ประโยชน์
วัดหนองคอกสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2521 มีการพัฒนามาโดยตลอด และมีการจัดตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2535 และได้รับจัดตั้งเป็น สำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดฉะเชิงเทรา เป็นแห่งที่ 15 เป็นแห่งเดียวในอำเภอท่าตะเกียบ เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2551 ผู้บริจาคคือ คุณพ่อหนู นาคสพัฒน์ คุณแม่สมบูรณ์ สีนวล​ แและคุณพ่อถวิล นามวงษา ตั้งชื่อวัดว่า "วัดหนองคอก" เพื่อสอดคล้องกับชื่อของหมู่บ้าน ในอดีตบริเวณวัดเป็นที่พักไม้ซุงหรือปางไม้ ของบริษัทสัมปทานป่าไม้
 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2531

อ้างอิง
ออพเพนไฮเมอร์
ออพเพนไฮเมอร์ ( ) เป็นภาพยนตร์แนวมหากาพย์ ระทึกขวัญ ดราม่า ชีวประวัติ ที่ออกฉายใน ค.ศ. 2023 กำกับและเขียนบทโดย คริสโตเฟอร์ โนแลน สร้างจากหนังสือชีวประวัติอเมริกันโพรมีธีอุส ใน ค.ศ. 2005 ของ ไค เบิร์ด และ มาร์ติน เชอร์วิน ภาพยนตร์เรื่องนี้บันทึกชีวิตของเจ. รอเบิร์ต ออปเพนไฮเมอร์ นักฟิสิกส์เชิงทฤษฎีผู้มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาอาวุธนิวเคลียร์ชิ้นแรกซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการแมนฮัตตัน และด้วยเหตุนี้จึงนำไปสู่ยุคปรมาณู
ออพเพนไฮเมอร์ ออกฉายในสหรัฐเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 2023 ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จ โดยทำเงินทั่วโลก 955 ล้านดอลลาร์สหรัฐ กลายเป็นภาพยนตร์ทำเงินสูงสุดอันดับที่ 3 ในปี ค.ศ. 2023 ภาพยนตร์ระดับอาร์ที่ทำรายได้สูงสุดอันดับที่ 2 และภาพยนตร์เกี่ยวกับสงครามโลกครั้งที่สองที่ทำรายได้สูงสุดอันดับที่ 1 ในขณะเดียวกันปรากฏการณ์ "บาร์เบนไฮเมอร์" ที่เป็นการจับคู่ภาพยนตร์ควบฉายในวันเดียวกันอย่าง บาร์บี้ จากค่ายวอร์เนอร์บราเธอส์พิคเจอส์ก็ยังทำให้ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จร่วมกันอีกด้วย
ออพเพนไฮเมอร์ ได้รับการเสนอเข้าชิงรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 96 มากที่สุดจำนวน 13 สาขา และชนะ 7 สาขา ซึ่งรวมถึงรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม (โนแลน), นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม (คิลเลียน เมอร์ฟี) และนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม (รอเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์)

อ้างอิง