SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
พิพิธภัณฑ์ที่ระลึกดาไซ โอซามุ
พิพิธภัณฑ์ที่ระลึกดาไซ โอซามุ ( ) หรือมักเรียกด้วยชื่อว่า ชาโยกัง ( เป็นพิพิธภัณฑ์บ้านนักเขียนที่ตั้งอยู่ในเมืองคานางิในนครโกโชงาวาระ จังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น เป็นพิพิธภัณฑ์ที่สร้างอุทิศให้กับโอซามุ ดาไซ นักเขียนผู้ล่วงลับผู้ใช้ชีวิตในวัยเด็กช่วงต้นในพื้นที่คานางิ และเป็นที่เก็บสะสมเครื่องเรือนโบราณ เครื่องประดับ และสิ่งสะสมเกี่ยวกับผลงานของโอซามุ ดาไซ
== ประวัติ == 
อาคารของพิพิธภัณฑ์สร้างในปี ค.ศ. 1907 โดยบิดาของดาไซผู้เป็นเจ้าที่ดินผู้มั่งคั่งและเป็นสมาชิกของสภานิติบัญญัติแห่งชาติในยุคเมจิ ดาไซอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้ตั้งแค่ ค.ศ. 1909 จนถึง ค.ศ. 1923 เมื่อดาไซย้ายไปยังนครอาโอโมริ แต่ดาไซก็กลับมาที่บ้านหลังนี้หลายครั้ง แล้วย้ายกลับมาอยู่บ้านหลังนี้อีกครั้งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1942 ถึง ค.ศ. 1945 หลังการเสียชีวิตของดาไซในปี ค.ศ. 1948 บ้านก็ถูกขายไปและปรับปรุงใหม่เป็นโรงแรมเรียวกัง โดยมีพิพิธภัณฑ์ส่วนตัวขนาดเล็กเพื่อเป็นที่ระลึกถึงดาไซ ชื่อ ชาโยคัง ที่เป็นอีกชื่อหนึ่งของพิพิธภัณฑ์นำมาจากนวนิยายผลงานของเรื่องหนึ่งคือ ชาโย หรือ อาทิตย์สิ้นแสง โรงแรมประสบปัญหาทางการเงินที่ถดถอยแม้ว่ายังได้รับความนิยมจา
หรือ อาทิตย์สิ้นแสง โรงแรมประสบปัญหาทางการเงินที่ถดถอยแม้ว่ายังได้รับความนิยมจากผู้ชื่นชอบผลงานของดาไซ โรงแรมถูกขายให้เมืองคานางิในปี ค.ศ. 1996 และได้รับการปรับปรุงขนานใหญ่เพื่อฟื้นฟูรูปลักษณ์ดั้งเดิม ก่อนจะเกิดทำการอีกครั้งในฐานะพิพิธภัณฑ์ที่ระลึกดาไซ โอซามุในปี ค.ศ. 1998
พิพิธภัณฑ์ทาจิเนปูตะ
พิพิธภัณฑ์ทาจิเนปูตะ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในนครโกโชงาวาระ จังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น

พิพิธภัณฑ์จัดแสดงสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเทศกาลทาจิเนปูตะของนครโอโชงาวาระซึ่งจัดขึ้นทุกเดือนสิงหาคม ภายในพิพิธภัณฑ์มีรถแห่ทาจิเนปูตะสามคัน รวมถึงสตูดิโอการสร้างซึ่งผู้เยี่ยมชมสามารถชมกระบวนการสร้างรถแห่ได้ พิพิธภัณฑ์ยังมีห้องแสดงผลงานศิลปะที่สร้างสรรค์โดยศิลปินที่เกี่ยวข้องกับจังหวัดอาโอโมริอีกด้วย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดอาโอโมริ
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดอาโอโมริ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในนครอาโอโมริ จังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น

พิพิธภัณฑ์มีสิ่งสะสมของโบราณวัตถุจากยุคโจมง รวมถึงนิทรรศการที่ให้รายละเอียดเกี่ยวกับวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ของอาโอโมริ พิพิธภัณฑ์เปิดทำการในปี พ.ศ. 2516

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการ
นครมัสยิดวาเครหาฏ
นครมัสยิดวาเครหาฏ ( ; Mosque City of Bagerhat, ชื่อเดิม คาลีฟาตาบาด; Khalifatabad) เป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกในอำเภอวาเครหาฏ ประเทศบังกลาเทศ ซึ่งประกอบด้วยมัสยิด, อาคารสาธารณะ, อนุสรณ์ศพ, สะพาน ถนน และที่เก็บน้ำจำนวนกว่า 360 หลัง ที่สร้างมาจากอิฐ บรรดามัสยิดแห่งวาเครหาฏสร้างขึ้นในสมัยของรัฐสุลต่านเบงกอลในศตวรรษที่ 15 โดยมีมัสยิดหกสิบโดมที่มีขนาดใหญ่สุด มัสยิดหลังอื่น ๆ ยังรวมถึงมัสยิดสีนคาร และ มัสยิดเก้าโดม มัสยิดเหล่านี้สร้างขึ้นในสมัยของอูลุก ข่าย ชหัน เจ้าหน้าที่กองทัพชาวเติร์ก ซึ่งได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ดูแลแคว้นในสุนทรพันส์โดยสุลต่าน มะห์มูด ชะห์ แห่งเบงกอล
วาเครหาฏเป็น "นครโรงกษาปณ์" ของรัฐสุลต่านเบงกอล และยังมีความหนาแน่นของมัสยิดยุครัฐสุลต่านสูงที่สุดบริเวณหนึ่งของประเทศบังกลาเทศ ในบรรดาโบราณสถานของเมือง มี 50 กว่าหลังที่สร้างด้วยสถาปัตยกรรมแบบรัฐสุลต่านเบงกอลอันเป็นรูปแบบพื้นถิ่นของสถาปัตยกรรมอินโด-อิสลาม ซึ่งบางครั้งเรียกว่าสถาปัตยกรรมแบบ 'ข่าน ชหัน' (Khan Jahan Style) ยูเนสโกให้การรับรองพื้นที่นี้เป็นแหล่งมรดกโลกในปี 1985 ในบรรดาสิ่งปลูกสร้างของวาเหคาฏ มัสยิดหกสิบโดมเป็นที่รู้จักมากที่สุด ทั้งนี้มัสยิดนี้จริง ๆ แล้วมีเสา 60 ต้น กับ 77 โดม

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ที่ระลึกซากาโมโตะ เรียวมะ
พิพิธภัณฑ์ที่ระลึกซากาโมโตะ เรียวมะ หรือ พิพิธภัณฑ์ที่ระลึกซากาโมโตะ เรียวมะประจำจังหวัดโคจิ ( ) เปิดทำการบนที่ตั้งเดิมเดิมของปราสาทอูราโดะในคัตสึราฮามะ นครโคจิ จังหวัดโคจิ ประเทศญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534 สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยจดหมายและเอกสารอื่น ๆ ของซากาโมโตะ เรียวมะและผู้อยู่ร่วมยุคสมัยเดียวกัน และยังมีห้องสมุดที่มีหนังสือมากกว่าสองพันเล่มที่เกี่ยวข้องกับการฟื้นฟูเมจิ

ดูเพิ่ม
* บากูมัตสึ
* พิพิธภัณฑ์ที่ระลึกบ้านเกิดของเรียวมะ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
พิพิธภัณฑ์ที่ระลึกบ้านเกิดของเรียวมะ
พิพิธภัณฑ์ที่ระลึกบ้านเกิดของเรียวมะ หรือ พิพิธภัณฑ์ที่ระลึกบ้านเกิดของเรียวมะประจำจังหวัดโคจิ ( ) เปิดทำการในนครโคจิ จังหวัดโคจิ ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2547 สร้างอุทิศให้กับชีวประวัติของซากาโมโตะ เรียวมะและพื้นที่ท้องถิ่นเมืองคามิและนครโคจิโดยเฉพาะในช่วงยุคบากูมัตสึ

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์ที่ระลึกซากาโมโตะ เรียวมะ
* พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ปราสาทโคจิ
* พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดโคจิ
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดโคจิ
* พิพิธภัณฑ์วรรณกรรมประจำจังหวัดโคจิ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* พิพิธภัณฑ์ที่ระลึกบ้านเกิดของเรียวมะ
* พิพิธภัณฑ์ที่ระลึกบ้านเกิดของเรียวมะ
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ปราสาทโคจิ
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ปราสาทโคจิ ( ) เปิดทำการในนครโคจิ จังหวัดโคจิ ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2560 ตั้งอยู่ ตั้งอยู่ข้างประตูหลักของปราสาทโคจิ สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์บอกเล่าประวัติศาสตร์ของแคว้นศักดินาโทซะและจังหวัดโคจิ ประกอบด้วยสิ่งของ 67,000 ชิ้นซึ่งได้รับการอนุรักษ์ วิจัย และจัดแสดงที่คลังสมบัติและหอจดหมายเหตุประจำตระกูลยามาอูจิแห่งโทซะมาก่อน

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดโคจิ
* แคว้นศักดินาโทซะ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ปราสาทโคจิ
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดโคจิ
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดโคจิ ( ) เปิดทำการในนครนังโกกุ จังหวัดโคจิ ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2534 ตั้งอยู่ในพื้นที่ของปราสามโอโกะและบ้านตระกูลโชโซกาเบะ สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์เกี่ยวข้องกับโบราณคดี ประวัติศาสตร์ และประเพณีพื้นบ้านของพื้นที่

ดูเพิ่ม
* แคว้นศักดินาโทซะ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดโคจิ 
* พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดโคจิ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดโคจิ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดโคจิ ( ) ก่อตั้งในนครโคจิ จังหวัดโคจิ ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2536 เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่งจากหลายแห่งในประเทศญี่ปุ่นที่ได้รับการสนุนสนับจากส่วนจังหวัด

สิ่งจัดแสดงถาวรในพิพิธภัณฑ์ ได้แก่ ผลงานศิลปะโดยศิลปินท้องถิ่นรวมถึงผลงานของมาร์ก ชากาล, สิ่งสะสมที่เป็นภาพถ่ายและสิ่งของส่วนตัวจำนวนมากที่เป็นของยาซูฮิโระ อิิชิโมโตะ และยังมีเวทีสำหรับการแสดงละครโนและการแสดงอื่น ๆ

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดโคจิ
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดโคจิ
พิพิธภัณฑ์วรรณกรรมประจำจังหวัดโคจิ
พิพิธภัณฑ์วรรณกรรมประจำจังหวัดโคจิ ( ) เปิดทำการบนที่ตั้งของปราสาทโคจิ ในนครโคจิ จังหวัดโคจิ ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2540 สร้างอุทิศให้กับชีวประวัติของนักเขียนจดหมายและวรรณกรรมในพื้นที่จากโทซะ นิกกิ รวมไปถึงกิโด ชูชิงอาจารย์วรรณกรรมห้าขุนเขา จนถึงยุคปัจจุบัน

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ปราสาทโคจิ
* พิพิธภัณฑ์ที่ระลึกโยชิอิ อิซามุ
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดโคจิ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* พิพิธภัณฑ์วรรณกรรมประจำจังหวัดโคจิ
พิพิธภัณฑ์ที่ระลึกโยชิอิ อิซามุ
พิพิธภัณฑ์ที่ระลึกโยชิอิ อิซามุ หรือ พิพิธภัณฑ์ที่ระลึกโยชิอิ อิซามุประจำนครคามิ ( ) เปิดทำการในย่านโคโฮกุ ในนครคามิ จังหวัดโคจิ ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2546 สร้างอุทิศให้กับชีวประวัติและผลงานกวีนิพนธ์ของอิซามุ โยชิอิ ในบริเวณพิพิธภัณฑ์มีเคกิ-โซซึ่งเป็นสถานที่พักผ่อนของอิซามุ โยชอิในปี พ.ศ. 2477 ได้รับการบูรณะในปี พ.ศ. 2507 และย้ายมาที่ตั้งปัจจุบันในบริเวณพิพิธภัณฑ์ในปี พ.ศ. 2549 ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้

ดูเพิ่ม
* หอที่ระลึกยานาเซะ ทากาชิ
* พิพิธภัณฑ์วรรณกรรมประจำจังหวัดโคจิ
* มิงกะ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* พิพิธภัณฑ์ที่ระลึกโยชิอิ อิซามุ
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด
เป็นพิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดของจังหวัดทตโตริ]]
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด ( ) คือ พิพิธภัณฑ์ที่เชี่ยวชาญในด้านสิ่งสะสมในท้องถิ่นของจังหวัดในประเทศญี่ปุ่น
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดถือกำเนิดขึ้นในประเทศญี่ปุ่นยุคหลังสงคราม และเนื่องจากพิพิธภัณฑ์เหล่านี้มีเพิ่งถือกำเนิดในยุคใกล้ สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์จึงมักไม่มีศิลปะญี่ปุ่นยุคเก่า โดยเน้นไปที่ศิลปะยุคเมจิ ศิลปะศตวรรษที่ 20 และศิลปะร่วมสมัย เป็นหลัก พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดส่วนใหญ่จัดแสดงสิ่งสะสมเกี่ยวกับศิลปะ วัฒนธรรม และประวัติศาสตร์โดยเน้นที่จังหวัดของตนเป็นหลัก แต่สามารถจัดแสดงผลงานและสิ่งสะสมจากนอกจังหวัดได้ควบคู่ไปกับสิ่งสะสมในท้องถิ่นของจังหวัด ซึ่งมักจะเป็นศิลปะร่วมสมัยจากศูนย์วัฒนธรรมเช่นที่โตเกียว และศิลปะต่างประเทศจากนอกประเทศญี่ปุ่น ตัวอย่างเช่น พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดนางาซากิ ที่เชี่ยวชาญด้านศิลปะที่เกี่ยวข้องกับนครนางาซากิ ก็เป็นแหล่งสะ
จำจังหวัดนางาซากิ ที่เชี่ยวชาญด้านศิลปะที่เกี่ยวข้องกับนครนางาซากิ ก็เป็นแหล่งสะสมภาพจิตรกรรมจากประเทศสเปนที่เป็นของนักสะสมชาวญี่ปุ่น
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดมักจะมีขนาดใหญ่ และบางแห่งมีความโดดเด่นในด้าน สถาปัตยกรรมของตัวพิพิธภัณฑ์เองมากกว่าสิ่งสะสมที่จัดแสดงไว้ คูนิโอะ มาเอกาวะสถาปนิกที่มีชื่อเสียงออกแบบทั้งพิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดคูมาโมโตะในนครคูมาโมโตะ และพิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดไซตามะที่เขตโอมิยะ นครไซตามะ

รายชื่อพิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด
ตัวอย่างของพิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดได้แก่:
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะเครื่องปั้นเผาประจำจังหวัดไอจิ
* พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดอาโอโมริ
* พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ประจำจังหวัดฟูกูอิ
* พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์วัฒนธรรมประจำจังหวัดฟูกูอิ
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดฟูกูโอกะ
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดฟูกูชิมะ
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดฮิโรชิมะ
* พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดฮิโรชิมะ
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดเฮียวโงะ
* พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดอิบารากิ
* พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดอิชิกาวะ
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดอิชิกาวะ
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะและหัตถกรรมดั้งเดิมประจำจังหวัดอิชิกาวะ
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดโคจิ
* พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดโคจิ
* พิพิธภัณฑ์เนิน
ศิลปะประจำจังหวัดโคจิ
* พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดโคจิ
* พิพิธภัณฑ์เนินฝังศพโบราณประจำจังหวัดคูมาโมโตะ
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดคูมาโมโตะ
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดมิยาซากิ
* พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติและประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดมิยาซากิ
* พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดโออิตะ
* พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดโอกายามะ
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะจังหวัดโอกายามะ
* พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดโอกินาวะ
* พิพิธภัณฑ์ชิกัตสึ อาซูกะประจำจังหวัดโอซากะ
* เรเมคัง ศูนย์ข้อมูลประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดคาโงชิมะ
* พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดซางะ
* พิพิธภัณฑ์ปราสาทนาโงยะประจำจังหวัดซางะ
* พิพิธภัณฑ์เนินฝังศพโบราณซากิตามะประจำจังหวัดไซตามะ
* พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดโทจิงิ
* พิพิธ
์เนินฝังศพโบราณซากิตามะประจำจังหวัดไซตามะ
* พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดโทจิงิ
* พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ประจำจังหวัดโทจิงิ
* พิพิธภัณฑ์จังหวัดโทกูชิมะ
* พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดทตโตริ
* พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดวากายามะ
* พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดยามางาตะ
* พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดยามางูจิ
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดยามางูจิ
ฆือนาลึก
ฆือนาลึก ( ) หรือ แคทช์ (ฆือนาลึก: ) เป็นเทศบาลและหมู่บ้านคอเคซัสโบราณที่มีที่มาย้อนไปถึงสมัยแอลเบเนียคอเคซัส หมู่บ้านนี้ตั้งอยู่ในภูเขาสูงของเขตกูบาในประเทศอาเซอร์ไบจาน เทศบาลฆือนาลึกประกอบด้วยหมู่บ้านฆือนาลึกและหมู่บ้านกาลัยฆูดัท หมู่บ้านนี้เป็นส่วนหนึ่งของ ภูมิทัศน์วัฒนธรรมของชาวฆือนาลึกและเส้นทางเคลื่อนย้ายปศุสัตว์ตามฤดูกาล "เคิชโยลู" ซึ่งยูเนสโกขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในปี 2023
ฆือนาลึกตั้งอยู่ทางใต้ของกูบา ในใจกลางเทือกเขาคอเคซัสใหญ่ซึ่งแยกคอเคซัสเหนือในรัสเซียออกจากคอเคซัสใต้ ฆือนาลึกเป็นหมู่บ้านที่โดดเดี่ยวและอยู่สูงที่สุดแห่งหนึ่งในแถบคอเคซัส และมีอุณหภูมิที่ต่างกันอย่างมากระหว่างฤดูร้อนกับฤดูหนาว จาก −20 °ซ ถึง 18 °ซ ประชากรของฆือนาลึกอยู่ที่ประมาณ 2,000 คน ประชากรของหมู่บ้านนี้ใช้ภาษาฆือนาลึกซึ่งเป็นภาษาโดดเดี่ยวในตระกูลภาษาคอเคซัสเหนือ กระนั้นชาวบ้านส่วนใหญ่ก็พูดภาษาอาเซอร์ไบจานได้เช่นกัน
อิลฮัม แอลีเยฟ ประธานาธิบดีอาเซอร์ไบจาน ได้จัดตั้งเขตสงวนสถาปัตยกรรมประวัติศาสตร์และชาติพันธุ์แห่งรัฐ ฆือนาลึก ขึ้นตามกฤษฎีกาประธานาธิบดีในปี 2007 เพื่ออนุรักษ์วัฒนธรรม ภาษา และลักษณะอันโดดเด่นของฆือนาลึก ฆือนาลึกเป็นหนึ่งในโบราณสถานเสี่ยงอันตรายสูงสุด 100 แห่งของกองทุนโบราณสถานโลกประจำปี 2008 เนื่องมาจากความกังวลเกี่ยวกับการสร้างถนนสายใหม่ที่เชื่อมต่อฆือนาลึกเข้ากับกูบา

อ้างอิง
อุทยานพิพิธภัณฑ์ศิลปะอิหร่าน
อุทยานพิพิธภัณฑ์ศิลปะอิหร่าน ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะตั้งอยู่ในเขตเอแลฮีเอฮ์ นครเตหะราน ประเทศอิหร่าน อุทยานมีบนาดพื้นที่ไม่ถึงปนึ่งเฮกตาร์ จุดหมายตาสำคัญของอุทยานคือแบบจำลองสิ่งปลูกสร้างในประวัติศาสตร์ของอิหร่านที่สำคัญในขนาดย่อ อาคารเหล่านี้สร้างขึ้นสมัยจักรวรรดิปาห์ลาวี

อาคารหลังหลักสร้างขึ้นในปี 1931 โดยเป็นของอะฮ์มัด อามีร์ อะฮ์มาดี ผู้บังคับบัญชาของเรซา ชะฮ์ มีการบูรณะครั้งใหญ่ในปี 2005 ซึ่งมีการจัดภูมิทรรศสวนใหม่ควบคู่ ในปัเดียวกันนี้ได้เปิดอาคารและพื้นที่สวนโดยรอบใหม่ในฐานะพิพิธภัณฑ์ศิลปะ
ในรัชสมัยของราชวงศ์ปาห์ลาวีในทศวรรษ 1960s มีการจัดเทศกาล "ฉลอง 2500 ปีแห่งจักรวรรดิเปอร์เซีย" มีการสั่งทำแบบจำลองอาคารโบราณในอิหร่านที่สำคัญโดยตรงจากศิลปินของอิตาลี โดยแบบจำลองทำมาจากคอนกรีต และใช้เรซินกับพอลีเอสเทอร์เพื่อประดับกระจกหน้าจ่าง จากนั้นจึงทาด้วยสีน้ำมันในแบบจำลองของฮาชท์เบเฮชท์, เชเฮลโซทูน และ ชัมโซลเอเมเรฮ์

แบบจำลองของโบราณสถานอิหร่านที่สำคัญภายในอุทยาน รวมถึงแบบจำลองของฮาชท์เบเฮชท์, เชเฮล โซทูน, โกนบาเดคาวุส, ชัมโซเอมาเรฮ์, สะพานสามสิบ, สถานีคาราวาน, สวนฟิน, หออาซาดี, หอมีลาด, สุสานดาเนียล, โดมโซลทานนีเยฮ์ และ อารามนักบุญทัดดีอุส

อ้างอิง
นาโฏร์ราชวารี
นาโฏร์ราชวารี (อักษรโรมัน: Natore Rajbari) หรือ วังนาโฏร์ เป็นอดีตพระราชวังหลวงในนาโฏร์ ประเทศบังกลาเทศ ในอดีตเป็นที่พำนักและที่ทรงงานของราชสกุลราชศาหีแห่งซามินดาร์ รานีภาวนี อาศัยอยู่ที่นี่และขยับยขยายพื้นที่ของวังหลังการเสียชีวิตของสามี
 ปัจจุบันวังนี้เป็นพิพิธภัณฑ์
วังหลังแรก "ราชวารี" สร้างขึ้นโดยราชา รามชีวัน โมอิตรา (Raja Ramjivan Moitra) ล้อมรอบด้วยคูน้ำสองชุดที่ยังสามารถพบได้ในปัจจุบัน อาคารหลังเดิมส่วนใหญ่ของวังพังลงในระหว่างแผ่นดินไหวปี 1897 ต่อมามีการสร้างขึ้นใหม่หรือสร้างอาคารทดแทน ผู้สืบทอดตำแหน่งของรามชีวันคือ รามกันตะ (Ramkanta) ซึ่งเป็นบุตรบุญธรรม หลังรามกันตะเสียชีวิต วังนาโฏร์ได้ถูกส่งต่อมาอยู่ภายในการบริหารของภรรยาม่าย รานีภาวนี ซึ่งพัฒนาวังขึ้นอย่างมาก หลังรานีภาวนีเสียชีวิตในปี 1797 บุตรบุญธรรมของเธอ ราชา รามกฤษณะ (Ramkrishna) ได้แบ่งวังนีแป็นสองส่วนให้กับลูกทั้งสอง คือ วิศวนาถ (Bishwanath) กับ ศิวนาถ (Sibnath) และกลับมายุบรวมกันเป็นพื้นที่เดียวอีกครั้งในปี 1950

อ้างอิง
จารึกเซเบก-คู
จารึกเซเบก-คู ( ) มีอีกชื่อว่า จารึกคู-โซเบก ( ) เป็นศิลาจารึกที่อุทิศแด่ผู้ที่มีชื่อว่าเซเบก-คู (คู-โซเบก) ที่มีชีวิตในรัชสมัยฟาโรห์เซนุสเรตที่ 3 (ครองราชย์: 1878 – 1839 ปีก่อน ค.ศ.) ค้นพบโดยจอหืน การ์สแตงใน ค.ศ. 1901 ที่นอกสุสานคู-โซเบกที่อไบดอส ประเทศอียิปต์ ปัจจุบันตั้งอยู่ที่พิพิธภัณฑ์แมนเชสเตอร์
ข้อความส่วนใหญ่กล่าวถึงชีวิตของคู-โซเบก และมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์เนื่องจากมีบันทึกการทัพอียิปต์แรกสุดในคานาอัน (หรือบริเวณสักแห่งในทวีปเอเชีย) เท่าที่รู้จัก ข้อความนั้นเขียนไว้ว่า "พระองค์เสด็จไปทางเหนือเพื่อโค่นล้มชาวเอเชีย พระองค์เสด็จถึงต่างประเทศที่มีชื่อว่า Sekmem (...) จากนั้น Sekmem จึงล่มสลายพร้อมกับซาก Retenu" โดยที่ Sekmem (s-k-m-m) คาดว่าเป็นเชเคม

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* The stela of Sebek-khu, the earliest record of an Egyptian campaign in Asia (1914)
แชคี
แชคี ( ) เป็นนครในประเทศอาเซอร์ไบจาน ตั้งอยู่ในอำเภอแชคี ทางตอนใต้ของเทือกเขาเกรตเตอร์คอเคซัส ห่างไป จากบากู ประชากรตามสำมะโนปี 2020 อยู่ที่ 68,400 ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ของเมือง ตลอดจนวังของข่านแชคีได้รับการขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกในปี 2019 เนื่องจากสถาปัตยกรรมอันโดดเด่นและประวัติศาสตร์ในฐานะศูนย์กลางการค้าขายที่สำคัญจุดหนึ่งบนเส้นทางสายไหม
นครแชคีตั้งขึ้นเมื่อ 800 ปีก่อนคริสต์ศักราช เป็นหนึ่งในนครที่โตที่สุดในบรรดารัฐคอเคซัสอัลบาเนียในศตวรรษที่ 1 อาณาจักรแชคีแบ่งออกเป็น 11 แคว้น และมีวิหารหลักของชาวอัลบาเนียโบราณตั้งอยู่ที่นครแชคี ต่อมาชาวอัลบาเนียได้รับศาสนาคริสต์มาจากอาร์มีเนีย อิทธิพลทางวัฒนธรรมและศาสนาจากอาร์มีเนียยังคงความสำคัญต่อแชคีดังที่ปรากฏในปัจจุบัน

อ้างอิง
วังแห่งข่านแชคี
วังแห่งข่านแชคี ( ) เป็นอดีตที่พำนักฤดูร้อนของข่านแชคี ตั้งอยู่ในเมืองแชคี ประเทศอาเซอร์ไบจาน สร้างขึ้นในปี 1797 โดยมูฮัมมัด ฮูซัยน์ ข่าน มุชตัก โดยสร้างขึ้นเพื่อเป็นที่พำนะกของข่านที่มีอำนาจเหนือแชคี และเป็นลูกขุนผู้ดูแลจักรวรรดิแซนด์, กาจาร์ และเปอร์เซีย กระทั่งถูกผนวกเข้ากับจักรวรรดิรัสเซียตามสนธิสัญญากูลีสตันในปี 1813

วังแห่งข่านแชคีได้รับการเสนอชื่อเป็นแหล่งมรดกโลกเบื้องต้นโดยยูเนสโกในปี 1998 โดยการเสนอที่นำโดยกุลนารา เมห์มันดาโรวา และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในปี 2019 ร่วมกับศูนย์กลางประวัติศาสตร์ของนครแชคี ปัจจุบันวังเปิดเป็นพิพิธภัณฑ์และสถานที่ท่องเที่ยวของแชคี
ในปี 1946 นักเขียนชาวโซเวียต กอนสตันตีนอฟ (Konstantinov) เขียนถึงวังแห่งนี้ว่า "พระราชวังอันวิจิตรตระการตานี้เป็นสุดยอดของความหรูหราและสุดยอดของรสนิยมในสถาปัตยกรรมเปอร์เซีย วังนี้สร้างขึ้นในปี 1790 โดยบุคคลจากชีรอซ นามว่า ฮาจี เซย์นัล อับดิน (Haji Zeynal Abdin)"
อาคารของวังตลอดจนสระน้ำและต้นไม้ที่ปลูกเป็นสิ่งปลกสร้างที่เหลืออยู่ของหมู่อาคารขนาดใหญ่ที่เป็นวังภายในป้อมปราการของข่านแชคี ที่ซึ่งในอดีตมีที่พำนักฤดูหนาว และที่พักของสมาชิกข่านไปจนถึงที่พักของทาสบริวาร หมู่อาคารประดับด้วยกระเบื้อง น้ำพุ และกระจกสีจำนวนมาก ภายนอกใช้กระเบื้องสีน้ำเงินเข้ม เทอร์คว็อยส์ และออเคอร์ จัดเรียงเป็นรูปเรชาคณิต ส่วนภาพจิตรกรรมฝาผนังใช้สีเทมเพอราสร้างสรรค์ โดยได้แรงบันดาลใจมากจากนีซามี กันจาวี

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์สถาปัตยกรรมแห่งชาติ จีโทฆชยายัน
บ้านพิพิธภัณฑ์จีโทฆชยายัน ชีวิตสังคมและสถาปัตยกรรมแห่งชาติ ( ; Dzitoghtsyan House-Museum of Social Life and National Architecture) เป็นพิพิธภัณฑ์ในเขตประวัติศาสตร์กูมัยรีในเมืองกยูมรี ประเทศอาร์มีเนีย ตั้งขึ้นในปี 1984 ในบ้านของตระกูลจีโทฆชยายัน ซึ่งสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 19 ภายในพิพิธจัดแสดงองค์ประกอบจากวิถีชีวิตประจำวันในนครกยูมรี ตลอดจนลักษณะทางสถาปัตยกรรมและวัฒนธรรมพื้นถิ่นของกยูมรี

บ้านของตระกูลจีโทฆชยายันสร้างขึ้นในปี 1872 โดยพี่น้องผู้ชายสี่คนที่อพยพมาจากหมู่บ้านจีโทฆ (Dzitogh) มายังนครที่ปัจจุบันคือกยูมรี ตัวอาคารสร้างขึ้นจากหินทัฟฟ์สีแดงจากชีรัค
บ้านพิพิธภัณฑ์นี้จัดแสดงลักษณะของชีวิตสังคมในกยูมรี นับตั้งแต่ศตวรรษที่ 19 ถึงทศวรรษ 1920 นอกจากนี้ยังมีจัดแสดงเนื้อหาเกี่ยวกับศาสนา สถาปัตยกรรม และวัฒนธรรมของเมืองกยูมรีเช่นกัน

อัางอิง
จังหวัดเอร์มานัสมิราบัล
เอร์มานัสมิราบัล ( , ; ตั้งชื่อตามพี่น้องมิราบัล) เป็นจังหวัดของสาธารณรัฐโดมินิกัน แยกจากจังหวัดเอสไปยัตใน ค.ศ. 1952 และเดิมมีชื่อว่า ซัลเซโด ( ) ตามชื่อเมืองหลัก บางครั้งก็มีผู้เรียกจังหวัดด้วยชื่อนี้

จังหวัดนี้มีความอุดมสมบูรณ์มากและผลผลิตทางการเกษตรหลักคือกล้าย

ชื่อ
การเปลี่ยนชื่อจังหวัดมีผลในวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007 เป็นการรำลึกถึงพี่น้องมิราบัลที่เสียสละเพื่อประเทศชาติอย่างที่สุด โดยสละชีวิตที่มีเอกสิทธิ์เพื่อต่อสู้กับราฟาเอล ตรูฮิโย ผู้นำโดมินิกันที่มีอำนาจ พี่น้องมิราบัลมาจากซัลเซโด และหลังถูกฆาตกรรมก็ฝังศพไว้ที่นั่น

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* Oficina Nacional de Estadística Homepage of the official statistics portal of the Dominican Republic
* Oficina Nacional de Estadística, Maps Administrative divisions of the provinces of the Dominican Republic, downloadable in PDF format
วัดสุนทรพิชิตาราม
วัดสุนทรพิชิตาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระอาจารย์ อำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก
วัดสุนทรพิชิตาราม หรือ วัดบึงพระอาจารย์ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2460 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2543 มีเรื่องเล่ากันว่า มีพระอาจารย์ผู้เรืองวิทยาคมแปลงกายเป็นจระเข้ใหญ่ ทอดกายต่างสะพาน ให้เหล่าศิษย์ได้ข้ามฟากบึงให้พ้นภัยจากจระเข้เจ้าถิ่น แต่กลับไม่สามารถคืนร่างได้ ลูกศิษย์ได้ทำบาตรน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์คว่ำหกไป จำต้องอาศัยร่างจระเข้กบดานจำศีลภาวนาอยู่ในบึงแห่งนี้ ต่อมาชาวบ้านได้ใช้น้ำในบึงรักษาโรคภัยมานับร้อยปี จนเรียกบึงนี้ว่า "บึงพระอาจารย์" ในปัจจุบันยังถือว่าน้ำในบึงเป็นแหล่งน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่ทางราชการใช้ประกอบพิธีกรรม
วัดมีเกจิอาจารย์ที่มีชื่อเสียงคือ พระครูเมธีธรรมสาธก หรือ หลวงพ่อหนู เกสโร อดีตเจ้าคณะอำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก ปัจจุบัน พระครูคุณสารโสภิต หรือ หลวงพ่อทองใบ คุณ สาโร เป็นเจ้าอาวาส พัฒนาและบูรณะวัดมาตามลำดับ ท่านได้ร่วมกับชาวบ้านจัดสร้างหลวงพ่อพระพุทธโสธรองค์ใหญ่และองค์จำลอง

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์เขตเบอไลต์
พิพิธภัณฑ์เขตเบอไลต์ ( อักษรยาวี: ) เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม ตั้งอยู่ที่ถนนเมาลานา เมืองกัวลาเบอไลต์ เขตเบอไลต์ ประเทศบรูไน

การออกแบบ
อาคารตั้งอยู่ในพื้นที่ขนาด 6 เอเคอร์ (2.4 เฮกตาร์) โดยมีรูปแบบผสมผสานระหว่างสถาปัตยกรรมมลายูท้องถิ่นกับสถาปัตยกรรมอาณานิคม ลักษณะหลังคาเป็นแบบเบอละฮ์บุมบุง ( ) และแบบโปตงลีมัซ ( )
ประวัติ
ตัวอาคารสร้างขึ้นใน พ.ศ. 2481 ห้องจัดเลี้ยงของอาคารเคยถูกใช้ในโอกาสการเสด็จเยือนเขตนี้ของสมเด็จพระราชาธิบดีสุลต่านฮัสซานัล โบลเกียห์ เนื่องในวันเฉลิมพระชนมพรรษา เดิมอาคารถูกใช้เป็นที่พำนักอย่างเป็นทางการของรอง (ผู้ช่วย) ข้าหลวงอังกฤษ (British Resident) และต่อมาได้กลายเป็นบ้านพักอย่างเป็นทางการของเจ้าหน้าที่บริหารเขตเบอไลต์จนถึง พ.ศ. 2533 เจ้าหน้าที่บริหารเขตคนแรกที่อาศัยอยู่ในอาคารนี้คือเปองีรัน อาบู บาการ์ ( ) นอกจากนี้เขายังเป็นคนในพื้นที่คนแรกที่ได้รับแต่งตั้งเป็นรองข้าหลวงอังกฤษ โมฮามัด กัซซิม โจฮัน ( ) เป็นเจ้าหน้าที่บริหารเขตคนสุดท้ายที่เคยอาศัยอยู่ในอาคารนี้ก่อนย้ายไปยังอาคารบ้านพักในปัจจุบัน ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 มีการขยายพื
นอาคารนี้ก่อนย้ายไปยังอาคารบ้านพักในปัจจุบัน ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 มีการขยายพื้นที่อาคารเพื่อรองรับผู้คนได้จำนวนมากขึ้น
ในปีพ.ศ. 2549 อาคารได้กลายเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ของเขตภายใต้พระราชบัญญัติโบราณวัตถุและกรุสมบัติ ค.ศ. 1967 ( ) อาคารนี้ได้รับการปรับปรุงใหม่ในปี พ.ศ. 2554 และเปิดเป็นพิพิธภัณฑ์เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 พิธีเปิดจัดโดยกรมพิพิธภัณฑ์ในสังกัดกระทรวงวัฒนธรรม เยาวชน และกีฬา ( )

การจัดแสดง
พิพิธภัณฑ์มีห้องแสดงนิทรรศการห้าห้อง โดยสี่ห้องจัดแสดงนิทรรศการถาวรและอีกหนึ่งห้องใช้สำหรับนิทรรศการชั่วคราว ซึ่งนิทรรศการถาวรประกอบด้วย: 
* นิทรรศการมรดกทางวัฒนธรรม ( )
* ประวัติความเป็นมาการบริหารและการพัฒนาเขตเบอไลต์ ( )
* ประวัติความเป็นมาของอุตสาหกรรมน้ำมันและแก๊ส ( )
* นิทรรศการมรดกทางธรรมชาติ ( )

ระเบียงภาพ
ไฟล์:Belait District Museum 31 July 2023 06.jpg|มรดกทางวัฒนธรรม
ไฟล์:Belait District Museum 31 July 2023 35.jpg|มรดกทางธรรมชาติ
ไฟล์:Belait District Museum 31 July 2023 26.jpg|ประวัติของอุตสาหกรรมน้ำมันและแก๊ส 
ไฟล์:Belait District Museum 31 July 2023 21.jpg|ประวัติการบริหารและการพัฒนาเขตเบอไลต์ 
ไฟล์:Belait District Museum 31 July 2023 33.jpg|นิทรรศการชั่วคราว

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
เนินเขาสิงคุตตระ
เนินเขาสิงคุตตระ ( , ) เป็นเนินเขาเล็ก ๆ ในเมืองย่างกุ้ง ประเทศพม่า เป็นที่ตั้งของเจดีย์ชเวดากองซึ่งเป็นเจดีย์ที่มีชื่อเสียงที่สุดในประเทศ

คำอธิบายและประวัติ
เนินเขาตั้งอยู่ปลายสุดของทิวเขาพะโค ห่างจากใจกลางย่างกุ้งไปทางเหนือราว 3 กิโลเมตร ใกล้ชายฝั่งตะวันตกของทะเลสาบกานดอจี้ (ทะเลสาบหลวง) แบ่งออกเป็น 3 ชั้น คือ ชั้นล่างที่ระดับถนน (ทางขึ้นเขาต้องเดินเท้าจากจุดนี้) ชั้นกลาง (จุดเริ่มต้นบริเวณศักดิ์สิทธิ์ของเจดีย์ ไม่อนุญาตให้สวมรองเท้าและถุงเท้า) และชั้นบน (ชั้นที่อยู่ติดกับเจดีย์หลัก) มีทางเดินมีหลังคาทั้งสี่ทางถอดยาวตั้งแต่ถนนจนถึงยอดเขา หนึ่งทางสำหรับแต่ละทิศที่สำคัญ ทางทิศใต้และทิศตะวันออกเป็นทางเข้าเจดีย์ที่ได้รับความนิยมมากที่สุด
หลังจากการยึดเมืองย่างกุ้งของอังกฤษในสงครามอังกฤษ–พม่าครั้งที่สอง เนินเขาแห่งนี้ก็กลายเป็นค่ายทหาร และคงสถานะไว้จนถึงทศวรรษปี พ.ศ. 2463

อ้างอิง

* Official Shwedagon Pagoda website
* John Strong, "Relics of the Buddha" (Googlebooks), chapter Hair Relics of the Shwedagon Pagoda
* Shwedagon.org
คัสทอมเฟิร์มแวร์
คัสทอมเฟิร์มแวร์ ( ) เป็นเฟิร์มแวร์ใหม่หรือปรับปรุง อันไม่เป็นทางการ ซึ่งบุคคลที่ 3 ผู้ไม่ใช่บริษัทผู้ผลิตอุปกรณ์เป็นคนทำ อุปกรณ์ที่อาจติดตั้งคัสทอมเฟิร์มแวร์รวมทั้งเครื่องเล่นวิดีโอเกม สมาร์ทโฟน และอุปกรณ์ฝังตัวต่างๆ เพื่อให้ได้ลูกเล่นใหม่หรือเปิดลูกเล่นที่ดั้งเดิมปิดไม่ให้ใช้

ในชุมชนเครื่องเล่นวิดีโอเกม คำนี้มักเขียนเป็นภาษาอังกฤษว่า custom firmware หรือ CFW โดยหมายถึงซอฟต์แวร์ระบบที่ได้เปลี่ยนไปจากเดิม (ซอฟต์แวร์ระบบดั้งเดิมจะเรียกว่า official firmware หรือ OFW) 
เครื่องเล่นที่อาจติดตั้งซอฟต์แวร์เช่นนี้รวมทั้งเพลย์สเตชัน พอร์เทเบิล, , , , , และ

การติดตั้งคัสทอมเฟิร์มแวร์ในอุปกรณ์บางอย่างจะต้องปลดล็อกบูตโหลดเดอร์

เครื่องเล่นวิดีโอเกม
แอนดรอยด์

สำหรับอุปกรณ์ระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์ การติดตั้งคัสทอมเฟิร์มแวร์ หรือที่มักจะเรียกว่าการติดตั้งคัสทอมรอม เป็นการเขียนทับ/เปลี่ยน (system partition) ที่มีระบบปฏิบัติการ โดยซิสเท็มพาร์ทิชันปกติจะเมานท์ (mount) เพื่อให้อ่านเพียงเท่านั้น 
การเขียนทับด้วย รุ่นปรับปรุงเช่นนี้ ปกติจะเรียกว่า แฟลชคัสทอมรอม 
ซึ่งปกติจะต้องปลดล็อกบูตโหลดเดอร์ (bootloader) โดยในอดีตเป็นปฏิบัติการที่ผู้ผลิตอุปกรณ์ไม่สนับสนุน ผู้ทำจึงต้องมีความชำนาญบ้างในการเจาะช่องโหว่ของระบบเพื่อจะติดตั้ง
แต่เริ่มตั้งแต่ปี 2015 
ผู้ผลิตหลายบริษัทรวมทั้ง
และ 
ได้ให้วิธีปลดล็อกบูตโหลดเดอร์ (ยกเว้นอุปกรณ์รุ่นที่บริษัทโทรศัพท์ได้ล็อกไว้)
จึงไม่ต้องใช้ช่องโหว่ของระบบในการทำ 
คัสทอมรอมที่ติดตั้งจะมีลูกเล่นต่างๆ กันโดยอาจใช้แบตน้อยกว่า หรือมีประโยชน์อื่นๆ สำหรับผู้ใช้ 
อนึ่ง อุปกรณ์ที่ไม่ได้รับ จากผู้ผลิตอีกต่อไป ก็ยังสามารถได้อัปเดตจากคัสทอมรอม 
แต่ผลเสียที่อาจมีอย่างหนึ่งก็คือ คัสทอมรอมบางอย่างอาจไม่รองรับลูกเล่นของโทรศัพท์ทุกอย่าง
การติดตั้งคัสทอมเฟิร์มแวร์ เช่น ลิเนียจโอเอส พารานอยด์แอนดรอยด์ หรือพิกเซลเอ็กซ์พีเรียนซ์ ทั่วๆ ไปจะต้องดำเนินการอย่างคร่าวๆ ดังนี้ 
* ตั้งโปรแกรม adb และ fastboot บนคอมพิวเตอร์ที่ใช้เป็นโฮสต์
* เปิดการใช้งาน USB Debugging บนอุปกรณ์แอนดรอยด์
* ปลดล็อกบูตโหลดเดอร์บนอุปกรณ์แอนดรอยด์ ให้สังเกตว่านี่จะทำยากง่ายต่างกัน หรือทำไม่ได้เลย โดยขึ้นอยู่กับอุปกรณ์ (ดูการปลดล็อกบูตโหลดเดอร์)
* ดาวน์โหลดไฟล์ที่จะแฟลช/ติดตั้ง บ่อยครั้งจะเป็นแค่ custom recovery image และ custom ROM สำหรับอุปกรณ์นั้นโดยเฉพาะๆ
* บูตอุปกรณ์แอนดรอยด์ให้อยู่ในโหมดฟาสต์บูต แล้วใช้ fastboot บนคอมแฟลช/ติดตั้ง custom recovery image ที่ระบุบนอุปกรณ์แอนดรอยด์ 
* บูตอุปกรณ์ให้เข้าไปใน cu
ตั้ง custom recovery image ที่ระบุบนอุปกรณ์แอนดรอยด์ 
* บูตอุปกรณ์ให้เข้าไปใน custom recovery image แล้วใช้ adb บนคอมติดตั้งไฟล์ที่จำเป็นๆ รวมทั้ง custom ROM บนอุปกรณ์แอนดรอยด์
* เมื่อติดตั้งสำเร็จแล้ว ก็จะบูตระบบเป็นระบบปฏิบัติการใหม่ได้
อุปกรณ์อื่นๆ

อุปกรณ์ต่างๆ เช่น กล้องดิจิทัล, เราเตอร์ไร้สาย และสมาร์ททีวีก็อาจใช้คัสทอมเฟิร์มแวร์ได้เช่นกัน

เชิงอรรถและอ้างอิง
หอศิลป์แอดัม
หอศิลป์แอดัม ( ; ) เป็นหอศิลป์ที่สร้างขึ้นโดยเฉพาะ ตั้งอยู่ในวิทยาเขตเคลเบิร์นของมหาวิทยาลัยวิกตอเรียแห่งเวลลิงตัน ในเวลลิงตัน ประเทศนิวซีแลนด์

ประวัติ

วันที่ 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1997 เจนนี ฮาร์เปอร์ และทีนา บาร์ตัน ได้เริ่มดำเนินการจัดตั้งหอศิลป์

อาคารนี้เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1999 โดยเซอร์ไมเคิล ฮาร์ดี บอยส์ ผู้สำเร็จราชการนิวซีแลนด์

ผู้มีอุปการะคุณของหอศิลป์ ได้แก่ มูลนิธิมหาวิทยาลัยวิกตอเรียแห่งเวลลิงตัน รวมถึง เดนิสและเวอร์นา แอดัม (ซึ่งต่อมาหอศิลป์ได้ตั้งชื่อตามการบริจาคของพวกเขาเป็นจำนวนเงิน 1 ล้านดอลลาร์นิวซีแลนด์ในปี ค.ศ. 1998 )
หอศิลป์นี้ออกแบบโดยเอียน แอธฟิลด์ โดยถูกสร้างขึ้นระหว่างอาคารมหาวิทยาลัยสามแห่ง คือ อาคารโอลด์เคิร์ก อาคารฮันเตอร์ และอาคารสมาพันธ์นักศึกษา (ด้านบนของ "Culliford stair")

บันไดสร้างขึ้นในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1960 เพื่อเชื่อมอาคารต่าง ๆ แต่ต้องถูกทิ้งร้างเพื่อความปลอดภัย อาคารนี้มีพื้นที่หอศิลป์ต่าง ๆ ที่ใช้จัดนิทรรศการ การแสดง การบรรยาย และการเสวนา

นิทรรศการ
นิทรรศการที่เคยจัดที่หอศิลป์ ได้แก่ โครงการเดี่ยวของโจเซฟ โคซูต (สหรัฐ), โจเซฟ กริจลี (สหรัฐ), เฟร์นังดา โกมิส (บราซิล), จาง หฺวัน (จีน), เดสทินี ดีกัน (ออสเตรเลีย), กึนเทอร์ อึคเคอร์ (เยอรมนี), ฌูเวา มารีอา กุฌเมา และเปดรู ไปวา (โปรตุเกส), เบรตต์ แกรห์ม (นิวซีแลนด์), มาร์ก แอดัมส์ (นิวซีแลนด์), กาวิน ฮิปกินส์ (นิวซีแลนด์), ดาร์ซี แลงก์ (นิวซีแลนด์), วิเวียน ลินน์ (นิวซีแลนด์), พอลลีน โรดส์ (นิวซีแลนด์) และบิลลี แอปเปิล (สหราชอาณาจักร/สหรัฐ/นิวซีแลนด์)
การแสดงที่เคยจัดขึ้นในหอศิลป์ ได้แก่ Face to Face: Contemporary Art From Taiwan; Play: Recent Video from Australia and New Zealand; Concrete Horizons: Contemporary Art from China; Breaking Ice: Revisioning Antarctica; 40yearsvideoart.de และ The Subject Now

หอศิลป์แอดัมเข้าชมได้ฟรี

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* Take Five: Including We Will Work With You! and NZ Sculpture Onshore, New Zealand Listener
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดทตโตริ
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดทตโตริ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดที่ตั้งอยู่ในนครทตโตริ จังหวัดทตโตริ ประเทศญี่ปุ่น สร้างอุทิศให้กับธรรมชาติ ประวัติศาสตร์ คติชาวบ้าน และศิลปะของจังหวัดทตโตริ พิพิธภัณฑ์จัดแสดงสิ่งสะสมถาวรมากกว่าสามพันชิ้น พิพิธภัณฑ์ยังมีพื้นที่จัดแสดงนิทรรศการชั่วคราวด้วย

ดูเพิ่ม

* พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์นครทตโตริ
* แคว้นอินาบะ
* แคว้นโฮกิ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดทตโตริ 
* พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดทตโตริที่สถาบันวัฒนธรรมกูเกิล
พระราชบัญญัติพิพิธภัณฑ์ (ญี่ปุ่น)
พระราชบัญญัติพิพิธภัณฑ์ ( ) เป็นกฎหมายญี่ปุ่นที่ครอบคลุมเรื่องที่เกี่ยวข้องกับพิพิธภัณฑ์ของประเทศ กฎหมายตราขึ้นในฐานะกฎหมายหมายเลข 285 ในปี พ.ศ. 2494 และแก้ไขครั้งล่าสุดในปี พ.ศ. 2551

ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด
* (JAM)

อ้างอิง

แหล่งข่อมูลอื่น
* Museum Act (UNESCO Database of National Cultural Heritage Laws)
* Present Status of Museums in Japan (Agency for Cultural Affairs; includes an English translation of the Museum Act)
* Museum Act (e-gov.go.jp)
* Museums (Agency for Cultural Affairs)
การสังหารหมู่ที่เทศกาลดนตรีในเรอิม
เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม 2023 กองกำลังติดอาวุธฮะมาสบุกโจมตีอิสราเอลจากฉนวนกาซาอย่างไม่ให้ตั้งตัว พลเรือน 364 คนถูกสังหารและอีกหลายคนบาดเจ็บทั้งจากการโจมตีและจากการโจมตีโต้กลับ ฮะมาสจับพลเรือนอย่างน้อย 40 คนไปเป็นตัวประกันจากซูเปอร์โนวาซุกคอตแกเดอริง ( ) ซึ่งเป็นเทศกาลดนตรีกลางแจ้งที่จัดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองเทศกาลอยู่เพิงใกล้กับกิบบุตส์เรอิม ( ) การสังหารหมู่นี้เป็นส่วนหนึ่งของชุดการโจมตีอิสราเอลแบบประสานกันของฮะมาสที่เกิดขึ้นในวันเดียวกัน ซึ่งรวมถึงการกำหนดเป้าหมายไปที่พลเรือนอิสราเอลในชุมชนใกล้เคียงอย่างเนติฟฮาอาซาราฮ์, เบเอรี, กฟาร์อาซาฮ์, นีร์อ็อซ และโฆลิตในช่วงเริ่มต้นสงครามอิสราเอล−ฮะมาส
เมื่อเวลา 06:30 น. ในช่วงรุ่งสาง มีผู้สังเกตเห็นจรวดบนท้องฟ้า เมื่อเวลาราว 07:00 น. เสียงสัญญาณเตือนภัยจากการโจมตีด้วยจรวดดังขึ้น ทำให้ผู้เข้าร่วมงานเทศกาลดนตรีพากันหลบหนี จากนั้นกลุ่มนักรบติดอาวุธซึ่งแต่งเครื่องแบบทหารและใช้รถจักรยานยนต์ รถบรรทุก และเครื่องร่อนติดเครื่องยนต์เข้าปิดล้อมพื้นที่จัดงานแล้วกราดยิงใส่ผู้ที่พยายามหลบหนีอย่างไม่เลือกหน้า ผู้เข้าร่วมงานที่หาที่หลบภัยในสถานที่ใกล้เคียง เช่น ที่หลบระเบิด พุ่มไม้ สวนผลไม้ ถูกสังหารขณะที่ยังซ่อนตัวอยู่ ผู้ที่หนีไปถึงถนนและลานจอดรถขับรถออกไปไม่ได้เนื่องจากกองกำลังติดอาวุธกราดยิงใส่ยานพาหนะที่อยู่เบื้องหน้า กองกำลังติดอาวุธยังยิงสังหารผู้บาดเจ็บบางคนในระยะประชิดขณะที่พวกเขาหมอบอยู่กับพื้น
รายละเอียดเกี่ยวกับที่อยู่และสถานภาพของตัวประกันยังไม่เป็นที่ทราบกันในหมู่สาธารณชน การสังหารหมู่ครั้งนี้ถือเป็นการโจมตีก่อการร้ายครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของรัฐอิสราเอล และถือเป็นการสังหารหมู่พลเรือนอิสราเอลครั้งเลวร้ายที่สุดเท่าที่เคยเกิดขึ้น

อ้างอิง
เหลียงยฺเหวียน
เหลียงยฺเหวียน ( ) หรือในชื่ออื่นคือ เหลียงโร่วยฺเหวียน ( ) หรือเหลียงซียฺเหวียน ( ) เป็นอาหารว่างที่มีต้นกำเนิดจากนครจางฮว่า และนครเจียอี้ ไต้หวัน ผิวด้านนอกของขนมมีความโปร่งแสงและเหนียวนุ่ม ทำจากแป้งมันฝรั่ง ( ) ของญี่ปุ่น ผสมกับแป้งมันสำปะหลัง หรือแป้งมันเทศ ใส่ไส้ตรงกลางเป็นไส้เนื้อหรืออื่น ๆ เนื่องจากในเวลารับประทานขนมจะมีอุณหภูมิต่ำจึงถูกเรียกว่าเหลียงยฺเหวียน ซึ่งแปลตรงตัวว่า "วงกลมเย็น" จางฮว่าเหลียงยฺเหวียน ( ) ใช้เห็ดและเนื้อไม่ติดมันเป็นไส้ ซึ่งมีเอกลักษณ์เฉพาะและได้รับความนิยมมาก

นอกจากนี้ยังมีเหลียงยฺเหวียนที่สอดไส้ถั่วบด และไส้หวานอื่น ๆ อีกด้วย

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมอัลเกาะรอเราะฮ์
พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมอัลเกาะรอเราะฮ์ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ในหมู่บ้านอัลเกาะรอเราะฮ์ ใกล้กับเมืองคอนยูนิสในฉนวนกาซา พิพิธภัณฑ์ก่อตั้งขึ้นในปี 2016 โดยจัดแสดงเนื้อหาเกี่ยวกับโบราณคดีและประวัติศาสตร์ในพื้นที่ ของสะสมของพิพิธภัณฑ์เก็บรวบรวมโดยบรรดาผู้ก่อตั้งพิพิธภัณฑ์และสมาชิกของชุมชนท้องถิ่น พิพิธภัณฑ์ถูกกองกำลังอิสราเอลทำลายระหว่างสงครามกับฮะมาสในเดือนตุลาคม 2023
ภูมิหลัง
พิพิธภัณฑ์นี้ตั้งขึ้นในปี 2016 ในหมู่บ้านอัลเกาะรอเราะฮ์ใกล้กับเมืองคอนยูนิส ทางตอนใต้ของฉนวนกาซา ก่อตั้งขึ้นโดยบุคคล 6 คน ซึ่งรวมถึงมุฮัมมัด อะบู ละฮียะฮ์ ( ) ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ และนัจญ์ลาอ์ อะบู ละฮียะฮ์ ( ) ภรรยา มุฮัมมัดสนใจโบราณคดีท้องถิ่นมาตั้งแต่เด็ก ส่วนนัจญ์ลาอ์จบการศึกษาด้านโบราณคดีและศิลปศาสตร์จากมหาวิทยาลัยอิสลามกาซา
พิพิธภัณฑ์ดำเนินงานโดยได้รับมอบใบอนุญาตจากกระทรวงการท่องเที่ยวและโบราณคดีปาเลสไตน์ในฐานะพิพิธภัณฑ์เอกชน ตัวพิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในอาคารยุ้งฉาง พิพิธภัณฑ์นี้ถือเป็นแห่งที่สองในพื้นที่ และเป็นแห่งแรกที่เป็นพิพิธภัณฑ์เอกชน การออกแบบพิพิธภัณฑ์มีเป้าหมายเพื่อให้ความรู้ผู้เข้าชมเกี่ยวกับมรดกทางวัฒนธรรมของปาเลสไตน์ และเพื่อให้ผู้เข้าชมรับรู้ถึงเอกลักษณ์ความเป็นปาเลสไตน์อย่างชัดเจนขึ้น
ของสะสม
ของสะสมของพิพิธภัณฑ์มีมากกว่า 3,500 ชิ้น ซึ่งเป็นวัตถุทางโบราณคดี ประวัติศาสตร์ และเงินตราจากกาซา วัตถุต่าง ๆ มีอายุตั้งแต่ 4,000 ปีก่อนคริสต์ศักราชจนถึงสมัยปัจจุบัน ส่วนใหญ่เก็บสะสมมาหรือสมาชิกชุมชนท้องถิ่นเป็นผู้บริจาคให้ วัตถุชิ้นสำคัญของพิพิธภัณฑ์ เช่น งานโมเสกสมัยไบแซนไทน์, ดาบจากสมัยสงครามครูเสด, เษาบ์และอัญมณีที่สตรีสวมใส่ก่อนวันนักบะฮ์ ของสะสมยังรวมถึงวัตถุเกี่ยวกับการทหารที่มาจากสมัยปาเลสไตน์ใต้ปกครองอังกฤษ ในปี 2021 พิพิธภัณฑ์ร่วมฉลองวันมรดกปาเลสไตน์แห่งชาติ (National Day of Palestinian Heritage)
ถูกทำลาย
พิพิธภัณฑ์ถูกกองกำลังอิสราเอลทิ้งระเบิดใส่จนเสียหายระหว่างการสงครามกับฮะมาสในเดือนตุลาคม 2023 ในฐานะส่วนหนึ่งของยุทธวิธีซึ่งพุ่งเป้าไปที่มรดกทางวัฒนธรรมของกาซา คล้ายกันกับเมื่อ 19 ตุลาคม ที่ซึ่งโบสถ์นักบุญโปร์ฟีริออสถูกทิ้งระเบิดทางอากาศ

รางวัล
* รางวัลอีครอม-ชัรญะฮ์ สำหรับการฟื้นฟูมรดกทางวัฒนธรรม (2022)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*عملت الشابة نجلاء أبو نحلة على أنشاء متحف القرارة الثقافي بجهودها الخاصة บนยูทูบ (เป็นภาษาอาหรับ) โดย Jinha Agency
*نجلاء أبو نحلة شابة فلسطينية تؤسس متحف ثقافي في قطاع غزة บนยูทูบ (เป็นภาษาอาหรับ) โดย Jinha Agency
*บัญชีติ๊กต็อกอย่างเป็นทางการ
พิพิธภัณฑ์เปศวาร์
พิพิธภัณฑ์เปศวาร์ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ในเปศวาร์ ประเทศปากีสถาน เป็นที่รู้จักจากของสะสมจำพวกงานศิลปะพุทธที่มาจากภูมิภาคคันธาระ พิพิธภัณฑ์สถาปนาขึ้นในปี 1907 ในชื่อ "วิกตอเรียฮอลล์" เพื่อระลึกถึงราชินีวิกตอเรีย อาคารมีความสูงสองชั้น สร้างด้วยสถาปัตยกรรมที่ผสมผสานรูปแบบของอังกฤษ ฮินดู พุทธ และโมกุล พิพิธภัณฑ์เริ่มแรกมีโถงจัดแสดงเดียว ต่อมามีการเพิ่มเติมอีกสองโถงในปี 1969–70 และมีการขยายอีกครั้งในปี 2004–05 ซึ่งเพิ่มอาคารอีกส่วนที่มีหอจัดแสดงสองหอ, ห้องจัดเก็บวัตถุโบราณ, พื้นที่ทำงานสำหรับเจ้าหน้าที่ของพิพิธภัณฑ์ ตลอดจนห้องทดลองของพิพิธภัณฑ์
พิพิธภัณฑ์เปศวาร์มีของสะสมจำพวกงานศิลปะพุทธยุคคันธาระมากที่สุดแห่งหนึ่งในโลก ของสะสมที่สำคัญเช่น พระพุทธรูปขนาบด้วยศาสนบุคคลอีกสองคน (Buddhist Triad) ซึ่งมีลักษณะคล้ายกันกับ พระพุทธรูปบรัสเซลส์ พระพุทธรูปจากซะฮ์รีบะฮ์โลล ซึ่งค้นพบในปี 1909 และมีน้ำหนักราว 1.5 ตัน สูง 3 เมตร นอกจากนี้ยังมีของสะสมจำพวกเงินตรา ประกอบด้วยเหรียญกษาปณ์ 8,625 เหรียญ ในจำนวนนี้ 4,510 ชิ้นมาจากสมัยก่อนอิสลาม เหรียญกษาปณ์ของพิพิธภัณฑ์ยังมีที่มาจากกรีกบักเตรีย, อินโดกรีก และกุษาณ เป็นต้น

อ้างอิง
บรรณานุกรม
*Frontier Archaeology Vol.II, 2004, Catalogue of Coins in the Peshawar Museum No.1 Kushan Period (ed. Ali, I), Directorate of Archaeology & Museums
*Frontier Archaeology Vol.IV, 2006, Catalogue of Coins No.2 Indo-Greek and Scytho-Parthian Period (ed. Ali, I), Directorate of Archaeology & Museums
พิพิธภัณฑ์อนุสาวรีย์ไซดัม
พิพิธภัณฑ์อนุสาวรีย์ไซดัม ( , ) หรือพิพิธภัณฑ์คาร์คอริง ( , ) เป็นพิพิธภัณฑ์ในประเทศมองโกเลียที่อุทิศให้กับจารึกออร์ค็อง ( ) ตั้งอยู่ในเมืองคาร์คอริง ( ) จังหวัดเออเวอร์คังไก ( )

จัดแสดงอนุสาวรีย์ของบิลเกข่าน (เตอร์กิกเก่า: , ) และคูลเตกิน (เตอร์กิกเก่า: , ) ซึ่งถูกพบในภูมิทัศน์วัฒนธรรมหุบเขาออร์ค็อง ที่ได้รับการประกาศเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก โดยอยู่ห่างจากพิพิธภัณฑ์ไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ 47 กิโลเมตร

พิพิธภัณฑ์แห่งนี้สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2551 โดยความร่วมมือกับองค์การความร่วมมือและประสานงานแห่งตุรกี ( , ) มีการนำอนุสาวรีย์เหล่านั้นมาเก็บรักษาในพิพิธภัณฑ์เพื่อการอนุรักษ์โบราณวัตถุที่ดีกว่า และนำชิ้นงานจำลองไปตั้งไว้ ณ สถานที่ที่พบครั้งแรก
เค็นโซ ทังเงะ
เค็นโซ ทังเงะ ( ) เป็นสถาปนิกชาวญี่ปุ่น ผู้ได้รับรางวัลพริตซ์เกอร์เมื่อ ค.ศ. 1987 เป็นหนึ่งในสถาปนิกที่โดดเด่นที่สุดในศตวรรษที่ 20 เป็นผู้ผสมผสานรูปแบบญี่ปุ่นดั้งเดิมเข้ากับสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ และมีผลงานออกแบบอาคารที่สำคัญในห้าทวีป ผลงานทางอาชีพของเขาครอบคลุมในครึ่งหลังของศตวรรษที่ 20 มีผลงานอันโดดเด่นหลายอาคารในโตเกียวและเมืองใหญ่ในญี่ปุ่น รวมถึงเมืองใหญ่ทั่วโลก เช่นเดียวกับผังเมืองและสิ่งแวดล้อมในโตเกียว
ทังเงะยังเป็นผู้ผลักดันอันมีอิทธิพลต่อรูปแบบสถาปัตยกรรมเมแทบอลิซึม ทังเงะได้รับอิทธิพลจากเลอกอร์บูซีเย นักปรัชญาสมัยใหม่ชาวสวิสตั้งแต่ทังเงะยังอายุยังน้อย ทังเงะรับรางวัลในระดับนานาชาติในปี 1949 เมื่อเขาชนะการแข่งขันสำหรับการออกแบบสวนอนุสรณ์สันติภาพฮิโรชิมะ เขาเป็นสมาชิกของ CIAM (Congres Internationaux d'Architecture Moderne) ในปี 1950

อ้างอิง
ศาลวนวิหาร
ศาลวนวิหาร ( Shalban Bihar) เป็นแหล่งโบราณคดีในมอินมตี อำเภอกุมิลลา ประเทศบังกลาเทศ ซากของศาลวนวิหารเป็นซากของอดีตวิหารพุทธแบบปาหาฑปุระ สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 7 ประกอบด้วยกุฏิสงฆ์ 115 ห้อง และใช้งานเรื่อยมาถึงศตวรรษที่ 12 การขุดค้นทางโบราณคดีที่ศาลวนวิหารพบโบราณวัตถุอายุตั้งแต่ศตวรรษที่ 7-12
วิหารนี้ตั้งขึ้นโดย ภพเทพ (Bhava Deva) ผู้นำคนที่สี่ของจักรวรรดิเทพตอนต้น บนพื้นที่ขนาด 168 ตารรงเมตร ที่ในเวลานั้นเป็นย่านชานเมืองของนครเทพบรรพต (Devaparvata) ราชธานีชองสมตตะ ชื่อในอดีตของพื้นที่นี้คือ ศาลวนราชรวรี (Shalban Rajar Bari) ซึ่งแปลว่าที่พำนักของกษัตริย์ที่ศาลวน ก่อนที่ต่อมาจะเปลี่ยนเป็น ศาลวนวิหาร หลังการขึดพบหลักฐานทางโบราณคดีที่เสนอว่าพื้นที่นี้เป็นวิหารพุทธมากกว่า
การขุดค้นทางโบราณคดีค้นพบว่าศาลวนวิหารมีการสร้างใหม่สี่ระยะ โดยระยะแรกสุดตรงกับสมัยที่สาม ซึ่งเป็นโครงสร้างกลางรูปกากบาท (cruciform central shrine) ไม่ปรากฏหลักฐานของอารามขากสมัยที่หนึ่งและสองหลงเหลืออยู่ (ศตวรรษที่ 7) ในสมัยที่สี่และห้า (ศตวรรษที่ 9–10) มีการสร้างชั้นใหม่และขยายอาณาเขตของวิหารออกไปจากวิหารเดิม ภายในห้องกุฏิมีสิ่งน่าสนใจสองประการที่ค้นพบ ได้แก่เตาไฟซึ่งน่าจะมีไว้ประกอบอาหารภายในกุฏิ และแท่นฐานทำจากอิฐประดับลายซึ่งน่าจะมีไว้เป็นแท่นบูชาส่วนบุคคล วัตถุที่ขุดค้นได้จากศาลวนวิหาร เช่น จารึกทองแดงเจ็ดแผ่น, ประติมากรรมจากหิน ทองสัมฤทธิ์ และดินเผาเคลือบจำนวนมาก ตลอดจนวัตถุทองคำ 350 ชิ้น เป็นต้น
เขามัณฑะเลย์
เขามัณฑะเลย์ ( , ) เป็นเนินเขาสูง ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือจากใจกลางเมืองมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า ชื่อเมืองตั้งตามชื่อของเนินเขา เขามัณฑะเลย์ขึ้นชื่อเรื่องเจดีย์และอารามมากมาย และเป็นสถานที่จาริกแสวงบุญที่สำคัญสำหรับชาวพุทธพม่ามาเกือบสองศตวรรษ บนยอดเขามีเจดีย์ซุต้องปเย ทิวทัศน์มุมกว้างของเมืองจากยอดเขามัณฑะเลย์เพียงอย่างเดียวก็คุ้มค่าที่จะลองขึ้นบันได มีบันไดมุงหลังคาสี่ชั้นซึ่งทอดขึ้นเนินเขาทางทิศใต้ ทิศตะวันออกเฉียงใต้ ทิศตะวันตก และทิศเหนือ มีม้านั่งก่อปูนที่สะดวกสบายเรียงรายอยู่ตลอดบันไดเหล่านี้ขึ้นไป ปัจจุบันมีถนนวันเวย์ช่วยประหยัดเวลา และยังทำให้ผู้ที่ขึ้นบันไดไม่ได้สามารถขึ้นบันไดเลื่อนและขึ้นลิฟต์ไปยังเจดีย์บนยอดเขาได้

คลังภาพ
ไฟล์:Mandalay Hill seen from Sagaing Hill.jpg|เขามัณฑะเลย์จากมุมมองบนเขาซะไกง์
ไฟล์:Mandalay Hill, Myanmar.JPG|เขามัณฑะเลย์จากคูน้ำพระราชวัง
ไฟล์: Chinthe, Mandalay Hill, Myanmar.JPG|รูปปั้นสิงห์ทางขึ้นเขาด้านทิศใต้
ไฟล์:Stairs to Sutaungpyai Pagoda.jpg|บันไดทางขึ้นสู่ยอดเขา
ไฟล์:View from Mandalay Hill (east).jpg|ลิฟต์ขี้นเขามัณฑะเลย์
ไฟล์:Mandalay Palace seen from Mandalay Hill.jpg|พระราชวังมัณฑะเลย์จากมุมมองบนเขา

อ้างอิง
* Asian Historical Architecture: Mandalay Hill
ถ้ำพระยานคร
ภายในถ้ำพระยานคร]]

ถ้ำพระยานคร เป็นถ้ำตั้งอยู่ที่อุทยานแห่งชาติเขาสามร้อยยอด ในตำบลสามร้อยยอด อำเภอสามร้อยยอด จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ในถ้ำมีพระที่นั่งคูหาคฤหาสน์ ซึ่งเป็นพลับพลาแบบจตุรมุขสร้างในสมัยรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระที่นั่งเป็นฝีพระหัตถ์ของพระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นปราบปรปักษ์
ประวัติ
ถ้ำพระยานครตั้งอยู่บนไหล่เขาลูกหนึ่งในทิวเขาสามร้อยยอด อันเป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติเขาสามร้อยยอด สาเหตุที่ถ้ำแห่งนี้ได้ชื่อว่าถ้ำพระยานคร เนื่องจากพระยานครผู้ครองเมืองนครศรีธรรมราชเป็นผู้พบ แต่ยังไม่ทราบแน่ชัดว่าเป็นพระยานครคนใด ที่พอจะเข้าเค้าว่าเป็นผู้มาพบถ้ำนี้มี 2 คนซึ่งมีชีวิตอยู่ในสองสมัย คือ สมัยกรุงศรีอยุธยาและสมัยรัตนโกสินทร์ สมัยกรุงศรีอยุธยา คือ ในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช (พ.ศ. 2199–2231) พระยานครสั่งประหาร ศรีปราชญ์ซึ่งถูกเนรเทศไปอยู่เมืองนครศรีธรรมราชโดยมิได้รับพระบรมราชานุญาต ในระหว่างเดินทางไปเข้าเฝ้าได้หลบคลื่นลมและพระราชอาญาไปอยู่ที่ถ้ำนี้แต่ท้ายที่สุดก็ถูกประหารชีวิตที่ถ้ำนี้
ส่วนในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ ตรงกับสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช (พ.ศ. 2325–2352) ไทยมีการสงครามกับพม่า (ตรงกับสมัยพระเจ้าปดุง) พระยานครถูกพม่าหลอกว่าเมืองหลวงแตกจึงหนีต่อมาสอบสวนความจริงได้แล้ว โปรดฯ ให้กลับไปครองเมืองนครศรีธรรมราชตามเดิมระหว่างเดินทางเจอคลื่นลมจัด จึงได้หลบไป และพบถ้ำนี้เข้า โดยระหว่างทางไปถ้ำมีบ่อน้ำกรุด้วยอิฐดินเผารูปสี่เหลี่ยมคางหมู กว้าง 1 เมตร ลึก 4 เมตร เรียกว่า "บ่อพระยานคร" สันนิษฐานว่าพระยานครเป็นผู้สร้างขึ้น
ในสมัยรัตนโกสินทร์มีพระมหากษัตริย์หลายพระองค์เสด็จพระราชดำเนินมายังถ้ำนี้ ได้แก่ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยมีหลักฐานเสด็จพระราชดำเนินเมื่อคราวเสด็จพระราชดำเนินมณฑลปักษ์ใต้ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 5 ได้เสด็จไปที่ถ้ำนี้หลายครั้ง ได้แก่ พ.ศ. 2406, 2429, 2431, 2432 และ 2433 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว 
พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ก็เคยเสด็จพระราชดำเนินมา
ลักษณะ
ถ้ำพระยานครเป็นถ้ำขนาดใหญ่ ภายในถ้ำมีหินงอก หินย้อยเป็นเชิงชั้นเหมือนม่าน บางส่วนก็หยดย้อยลงมาเป็นรูปร่างต่าง ๆ โดยสองคูหามีปล่องด้านบน ส่วนด้านล่างในถ้าเป็นป่าต้นไม้ค่อนข้างสูงชะลูด ภายด้านในถ้ำจะพบประติมากรรมธรรมชาติที่เกิดขึ้นจากหินปูน เช่น สะพานหินธรรมชาติ หินรูปร่างคล้ายหัวจระเข้ ซึ่งเกิดขึ้นจากการกัดกร่อนโดยน้ำตามธรรมชาติ

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ ณ จุดต่ำสุดของโลก
พิพิธภัณฑ์ ณ จุดต่ำสุดของโลก ( ; ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในพื้นที่เฆารุศศอฟี ( ) อำเภออัลอัฆวารุลญะนูบียะฮ์ ( ) เขตผู้ว่าราชการอัลกะร็อก ในหุบเขาจอร์แดน ประเทศจอร์แดน พิพิธภัณฑ์แห่งนี้อุทิศให้กับการจัดแสดงโบราณวัตถุทางประวัติศาสตร์และซากทางโบราณคดี
ประวัติ
แนวคิดในการสร้างพิพิธภัณฑ์นี้มีประวัติย้อนไปในคริสต์ทศวรรษ 1990 ซึ่งเสนอโดยกอนสตันดีโนส โปลีติส ( ) นักโบราณคดีจากสมาคมกรีกเพื่อการศึกษาตะวันออกใกล้ ( ) และกรมโบราณวัตถุของจอร์แดนหลังจากการขุดค้นในพื้นที่ ใน พ.ศ. 2539 บริษัทอาหรับโปแตช ( ) ให้ทุนสนับสนุนการก่อสร้างพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ โดยบริษัทอาหรับโปแตชได้ให้จอร์จ ฮะกีม (Georges Hakim) สถาปนิกชาวเลบานอนออกแบบอาคารพิพิธภัณฑ์ ซึ่งรัฐบาลจอร์แดนได้ให้ทุนสนับสนุนการก่อสร้างใน พ.ศ. 2547 อาคารพิพิธภัณฑ์แล้วเสร็จในปี 2549 ต่อมาในปี 2550 กระทรวงการท่องเที่ยวและโบราณวัตถุจอร์แดนได้ติดต่อกับสมาคมกรีกเพื่อการศึกษาตะวันออกใกล้เพื่อออกแบบนิทรรศการบางส่วนของพิพิธภัณฑ์ให้เสร็จสมบูรณ์ พิพิธภัณฑ์แห่งนี้
ออกใกล้เพื่อออกแบบนิทรรศการบางส่วนของพิพิธภัณฑ์ให้เสร็จสมบูรณ์ พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เปิดตัวครั้งแรกใน พ.ศ. 2555
งานสะสม
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้รวบรวมชุดสิ่งสะสมเครื่องเซรามิกยุคสำริด โมเสกประดับอารามไบแซนไทน์ พิพิธภัณฑ์มีเครื่องแต่งกายแบบกรีก-โรมัน ซึ่งค้นพบที่ซากโบราณสถานก็อยซูน ( ) พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ยังมีป้ายสุสานของชาวคริสต์จากซากเมืองโศอาร์ ( ) อีกด้วย นอกจากนี้ยังมีกระเบื้องโมเสกทางเท้าที่สมบูรณ์จาก พิพิธภัณฑ์มีห้องปฏิบัติการสำหรับการบูรณะโบราณวัตถุ ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นกระเบื้องโมเสกโบราณ นอกจากนี้ พิพิธภัณฑ์ยังมีเครื่องปั้นดินเผาอายุ 5,000 ปีที่ย้อนกลับไปถึงยุคสำริดอีกด้วย พิพิธภัณฑ์ยังมีการจัดแสดงนิทรรศการหัตถกรรมที่มาจากชุมชนในจอร์แดน

ระเบียงภาพ
ไฟล์:MuLPE 06.jpg|เครื่องปั้นดินเผาโบราณ
ไฟล์:MuLPE 07.jpg|สิ่งจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์
ไฟล์:MuLPE 08.jpg|แม่พิมพ์เครื่องมือโลหะ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
วัดศรีจันทร์ (อำเภอเมืองขอนแก่น)
วัดศรีจันทร์ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น มีที่ดินตั้งวัด 10,179 ตารางวา หรือ 25 ไร่ 1 งาน 79 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 2 ไร่ 2 งาน 93 ตารางวา ในวัดยังเป็นที่ตั้งของสำนักงานเจ้าคณะจังหวัดขอนแก่น(ธรรมยุต) สำนักงานยุวพุทธิกสมาคมจังหวัดขอนแก่น และสำนักงานมูลนิธิพระครูวิเวกวัฒนาทร (บุญเพ็ง กัปปโก)
วัดศรีจันทร์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2368 โดยท่านญาคูหลักคำ (พิมพ์) เป็นผู้รวบรวมศรัทธาประชาชนในการก่อสร้าง และเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก สันนิษฐานว่าที่ชื่อวัดศรีจันทร์เพราะจะได้มีชื่อใกล้เคียงกับวัดศรีนวล (วัดเดิมของเจ้าอาวาสรูปแรก) ชาวบ้านมักเรียกว่า วัดนอก เรียกวัดศรีนวลว่า "วัดใน" เพราะวัดตั้งอยู่ในคุ้มบ้านพระลับ ส่วนวัดศรีจันทร์ ตั้งอยู่นอกคุ้มมีบ้านเรือนอยู่น้อยและกระจัดกระจายออกมาทางหนองแสบง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2545

ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ พระพุทธรูปปางมารวิชัย พระประธานในพระอุโบสถ

อ้างอิง
เภลปุรี
เภลปุรี, เภฬปุรี หรือ เบลปูรี (อักษรโรมัน: Bhelpuri หรือ Bhel Puri) เป็นขนมขบเคี้ยวที่มีที่มาจากประเทศอินเดีย จัดเป็นจาตประเภทหนึ่ง ทำมาจากข้าวพอง, ผัก และน้ำจิ้มมะขามเปรี้ยว เภลปุรีมีลักษณะรสสัมผัสกรอบ
บ่อยครั้งมักเรียกเภลปุรีว่าเป็น “ขนมริมหาด” ('beach snack') เนื่องมาด้วยอาหารจานนี้มีความสัมพันธ์อย่างมากกับชายหาดของนครมุมไบ เช่น หาดจาวปตี หรือ จูฮู มีทฤษฎีหนึ่งเสนอว่าที่มาของเภลปุรีมาจากภัตตาคาร วิถัล (Vithal) ตั้งอยู่ในละแวกของสถานีปลายทางวิกตอเรียในมุมไบ ส่วนอีกทฤษฎีหนึ่งเชื่อว่ามีที่มาจากชุมชนชาวคุชราตในมุมไบ ซึ่งสร้างสรรค์อาหาาจานนี้ขึ้นมาด้วยการเพิ่มรสชาติให้กับจาตที่มีรสธรรมดาของอินเดียเหนือ ก่อนที่จะแพร่กระจายจากชุมชนชาวคุชราตไปทั่วประเทศจนเกิดรูปแบบพื้นถิ่นขึ้นมากมาย
เภลปุรีตำรับมุมไบแพร่หลายไปทั่วประเทศอินเดีย ตลอดจนมีการปรับรสให้เข้ากับท้องถิ่น เภลแห้งทำมาจากภทัง (bhadang) ซึ่งเป็นนัมกีนรสเผ็ดของมหาราษฏระ โรยหน้าด้วยหอมใหญ่ ผักชี และน้ำมะนาว ส่วนในตำรับอาหารเบงกอลมีรูปแบบที่เรียกว่า ฌาฬมุรี (แปลว่า “ข้าวพองเผ็ด”) รูปแบบท้องถิ่นในรัฐกรณาฏกะ เรียกว่า จูรูมูรี (churumuri หรือ churmuri)
เภลปุรีทำมาจากข้าวพองและเสวะ (ซึ่งคิอขนมขบเคี้ยวทอด รูปลักษณะเหมือนเส้นบะหมี่เส้นเล็ก ทำมาจากแป้งเบซาน) ผสมกับมันฝรั่ง หอมใหญ่ จาตมสาลา และ ชัตนี ตลอดจนขนมทอดอื่น ๆ เภลปุรีให้รสที่สมดุลระหว่างรสหวาน เค็ม เปรี้ยว และเผ็ด รวมถึงมีรสสัมผัสหลากหลายโดยเฉพาะรสสัมผัสกรอบ ส่วนผสมอื่น ๆ ที่พบได้ทั่วไป เช่น มะเขือเทศ และพริก ส่วนในอินเดียเหรือยังนิยมใส่มันฝรั่งต้มหั่นเต๋า

อ้างอิง
อาหารโยชนา
อาหารโยชนา (โอฑิศา: ଆହାର ଯୋଜନା, Āhār Yojanā) เป็นโครงการอุดหนุนที่ดำเนินการโดยกระทรวงอุปทานอาหารและสวัสดิการผู้บริภาคและสหกรณ์ รัฐบาลรัฐโอฑิศา ในประเทศอินเดีย เพื่อให้บริการอาหารเที่ยงแก่ผู้ยากไร้ในสังคมเมืองในราคาจำหน่ายห้ารูปี โครงการนี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจากอัมมาอุนวกัมของรัฐทมิฬนาฑู โครงการอาหารโยชนาเริ่มต้นในปี 2015 โดยผู้ว่าการรัฐโอฑิศา นวีน ปัฏนายิก โดยเริ่มต้นในวันที่ตรงกับวันอุตกัลทิวาส โครงการนี้มีบริการในห้าเมืองใหญ่ของรัฐโอฑิศา ต้นทุนค่าอาหารต่อมื้ออยู่ที่ราว 20 รูปี แต่วางจำหน่ายในราคา 5 รูปี โดยใช้เงินสนับสนุนจากองค์การเหมืองแร่รัฐโอฑิศา
โครงการทดลองมีเริ่มต้นใน 5 เทศบาล ได้แก่ ภุพเนศวร, สัมพัลปุระ, เพรหมปุระ, รุรเกละ และ กัตตัก ประกอบด้วยศูนย์อาหาร (Āhār centers) 21 แห่ง ปัจจุบันมีศูนย์อาหารกว่า 100 แห่ง ใน 30 อำเภอ ครอบคลุมพื้นที่ของ 73 เมือง ศูนย์อาหารส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในพื้นที่หรือละแวกพื้นที่โรงพยาบาล, ป้ายรถประจำทาง และสถานีรถไฟ ให้บริการอาหารที่ปรุงสุกในวันนั้น ๆ ด้วยราคา 5 รูปี โดยมาตรฐานความสะอาดของอาหารมีการตรวจสอบโดยโรงพยาบาลในพื้นที่ นอกจากนี้ยังมีศูนย์อาหาา 54 แห่งในบริเวณโรงพยาบาลซึ่งให้บริการอาหารมื้อดึกเช่นกัน

อ้างอิง
มี่เสวี่ย
มี่เสวี่ยปิงเฉิง ( ) หรือ มี่เสวี่ย เป็นร้านแฟรนไชส์ไอศกรีมและชาเย็นจากประเทศจีน ก่อตั้งเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2540 ในนครเจิ้งโจว มณฑลเหอหนาน ก่อตั้งโดยจาง หงเชา ( ) หลังจากพัฒนาในประเทศจีนมากว่า 20 ปี มี่เสวี่ยมีร้านมากกว่า 22,500 แห่ง ครอบคลุม 31 มณฑลและเขตปกครองตนเองของจีนและกำลังสำรวจตลาดต่างประเทศ ได้เปิดสาขาต่างประเทศแห่งแรกนอกประเทศจีนในเวียดนามเมื่อ พ.ศ. 2561 ต่อมาได้เปิดสาขาต่างประเทศในอินโดนีเซียเมื่อ พ.ศ. 2563 ปัจจุบันมี่เสวี่ยมีร้านนอกประเทศมากกว่าประมาณ 1,000 แห่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้รวมถึงในฟิลิปปินส์ ไทย เวียดนาม และอินโดนีเซีย

มี่เสวี่ยในประเทศไทย
ร้านมี่เสวี่ยได้เปิดให้บริการในประเทศไทยเมื่อ กันยายน 2565 บริหารงานโดยบริษัท มี่เสวี่ย (ประเทศไทย) จำกัด สาขาแรกตั้งอยู่ที่ซอยรามคำแหง 53 มี่เสวี่ยเตรียมตั้งเป้าจะขยายสาขาในประเทศไทยอีก 2,000 สาขาใน 3 ปี ในเดือนพฤษภาคม 2566 มี่เสวี่ยมีสาขาไทย 21 สาขา และมกราคม 2567 มี่เสวี่ยมีสาขาในไทย 200 สาขา นอกจากนี้ มี่เสวี่ยมีแผนจะสร้างคลังสินค้าและโรงงานแปรรูปผลไม้ในประเทศไทย เพื่อนำผลไม้ที่มีคุณภาพสูงของไทยไปใช้เป็นวัตุถดิบในร้าน MIXUE

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
น้ำตกสาริกา
น้ำตกสาริกา บ้างเรียก น้ำตกตาดสาริกา เป็นน้ำตกตั้งอยู่ที่อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ ในตำบลสาริกา อำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก เป็นน้ำตกขนาดใหญ่มี 9 ชั้น ไหลตกจากหน้าผาชัน สูง 100 เมตร

ในแต่ละชั้นมีหินธรรมชาติและมีแอ่งน้ำขนาดเล็ก ๆ อยู่ทั่วบริเวณ น้ำตกสาริกามีน้ำไหลเกือบตลอดปี มีน้ำมากในฤดูฝน ส่วนบริเวณใกล้น้ำตกจะมีถ้ำสาริกาซึ่งเป็นสถานที่ที่หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต เคยมานั่งบำเพ็ญธรรม และบริเวณทางขึ้นของน้ำตกสาริกาประดิษฐาน เจ้าพ่อปลัดจ่างและเจ้าแม่สาริกาที่แกะสลักจากไม้คูน
ชั้นหินที่สำคัญในแนวน้ำตกประกอบด้วยหินแกรนิต ลักษณะภูมิประเทศ เป็นหน้าผาสูงชัน ล้อมรอบด้วยเขากะลืม เขาสาริกา และเขามดดำ อยู่บริเวณหุบเขาที่ระดับความสูงประมาณ 100 เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง พืชพรรณ มีลักษณะเป็นป่าเบญจพรรณ ประกอบด้วยไม้ยืนต้นประเภทผลัดใบ เช่น มะค่าโมง ประดู่ ตะแบก ตะเคียนหนู แดง นนทรี สมอพิเภก และตะคล้ำ เป็นต้น พืชชั้นล่างมีไม้ไผ่และหญ้าต่าง ๆ สัตว์ป่าที่พบบ่อยได้แก่ เลียงผา เม่น ชะนี พญากระรอก กระต่ายป่า และนกชนิดต่าง ๆ ที่พบได้แก่ นกเงือก นกขุนทอง นกขุนแผน นกแต้วแร้ว นกโพระดก และนกแซงแซว เป็นต้น

อ้างอิง
เรดเฮร์ริง
แรงพยาบาท นักสืบ โฮมส์ ได้ตรวจสอบร่องรอยทางอาชญากรรมซึ่งตอนหลังในนิยายก็จะปรากฏว่าเป็นเรื่องตั้งใจทำให้เข้าใจไขว้เขว
]]
 ที่ทาเกลือ ใส่สี แล้วรมควัน จนกระทั่งมีสีแดง-น้ำตาล ซึ่งก็คือปลาเฮร์ริงแดง หรือเรดเฮร์ริง หรือเรียกในภาษาอังกฤษอีกอย่างว่าคิปเปอร์ (kipper)
ในสมัยก่อนจะมีการแช่ คิปเปอร์มีชื่อว่ามีกลิ่นแรง 
ในปี 1807 เขียนว่าเมื่อยังเป็นเด็ก เขากับเด็กอื่นๆ ได้ใช้คิปเปอร์ล่อสุนัขล่าเนื้อให้ไปที่อื่นจากบริเวณที่เด็กๆ ต้องการจะล่ากระต่าย เรื่องนี้น่าจะเป็นต้นกำเนิดของคำว่า เรดเฮร์ริง]]
เรดเฮร์ริง ( แปลว่า ปลาเฮร์ริงแดง) เป็นอะไรที่ทำให้เข้าใจเขว หรือดึงความสนใจไปจากปัญหาหรือคำถามที่เป็นประเด็นหรือสำคัญ 
มันอาจเป็นเหตุผลวิบัติทางตรรกะ หรือเป็น
ากปัญหาหรือคำถามที่เป็นประเด็นหรือสำคัญ 
มันอาจเป็นเหตุผลวิบัติทางตรรกะ หรือเป็นเทคนิคการประพันธ์ ที่ทำให้ผู้อ่านหรือผู้ชมสรุปเรื่องอย่างผิดๆ 
ผู้ประพันธ์อาจใช้เทคนิคนี้อย่างตั้งใจ เช่นในนิยายรหัสคดี หรือเป็นโวหารการพูด เช่น ในการเมือง หรืออาจใช้เพื่อให้เหตุผลอย่างไม่ได้ตั้งใจ
นักโต้เถียงชาวอังกฤษวิลเลียม คอบเบ็ตต์ ได้ทำคำนี้ให้เป็นที่นิยมในปี 1807 เมื่อเล่าเรื่องการใช้ปลารมควันที่มีกลิ่นแรง เพื่อจะเบนความสนใจของสุนัขล่าเนื้อไม่ให้ไปไล่กระต่าย
เหตุผลวิบัติ
เมื่อเป็นเหตุผลวิบัติอรูปนัย เรดเฮร์ริงอยู่ในกลุ่มเหตุผลวิบัติโดยความไม่เข้าประเด็น (relevance fallacies)
ไม่เหมือนกับเหตุผลวิบัติอีกอย่างคือหุ่นฟาง ซึ่งเป็นการบิดเบียนจุดยืนของฝ่ายตรงข้าม 
เรดเฮร์ริงจะดูเหมือนคำอธิบายที่เป็นไปได้ แต่จริงๆ ก็จะเป็นคำอธิบายที่ไม่เข้าประเด็น เพียงแต่เบี่ยงความสนใจ 
ตามพจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด เรดเฮร์ริงอาจจะตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจเพื่อให้เข้าใจไขว้เขว 
เป็นพจน์ที่โดยหลักใช้ระบุว่า เหตุผลที่ให้ไม่เข้าประเด็น 
เช่น "ผมคิดว่าเราควรจะมีข้อบังคับทางการศึกษาที่เคร่งครัดขึ้นสำหรับนักเรียน 
ผมอยากให้คุณสนับสนุนเรื่องนี้ เพราะเราอยู่ในวิกฤติทางงบประมาณ และเราก็ไม่ต้องการให้มีผลต่อเงินเดือนของเรา"
แม
เพราะเราอยู่ในวิกฤติทางงบประมาณ และเราก็ไม่ต้องการให้มีผลต่อเงินเดือนของเรา"
แม้ประโยคท้ายดูเหมือนจะใช้สนับสนุนประโยคแรก แต่ก็ไม่ได้อยู่ในประเด็น
กลวิธีเรื่องเล่า
วรรณคดีทั้งที่เป็นนิยายและสารคดี อาจตั้งใจใช้เรดเฮร์ริงเพื่อให้ผู้อ่านหรือผู้ชมสรุปเรื่องอย่างผิดๆ 
ตัวอย่างเช่น ตัวละครคือ บิชอปอาริงกาโรซ่า ในนิยายรหัสลับดาวินชีของแดน บราวน์ ปรากฏเกือบตลอดทั้งเรื่องว่าเป็นตัวการการสมคบคิดของคริสตจักร แต่ภายหลังจึงเปิดเผยว่า ถูกตัวร้ายจริงๆ หลอก 
ชื่อภาษาอิตาลีของตัวละครแปลคร่าวๆ ได้ว่า ปลาเฮร์ริงแดง ( โดย จริงๆ แปลว่าสีชมพู แต่ก็ใกล้คำว่า คือสีแดงมาก)

หนังสือเชอร์ล็อก โฮมส์เล่มแรกคือ แรงพยาบาท ก็ใช้เรดเฮร์ริงด้วย เมื่อฆาตกรในเรื่องเขียนไว้ในที่เกิดเหตุว่า 
(เป็นคำเยอรมันแปลว่า การแก้แค้น) ซึ่งทำให้ทั้งตำรวจในเรื่องและผู้อ่านเข้าใจผิดว่า เป็นคนเยอรมัน
การศึกษาและการทดสอบทางกฎหมาย มักจะใช้เรดเฮร์ริงเพื่อให้นักศึกษาเข้าใจข้อสรุปประเด็นทางกฎหมายอย่างผิดๆ 
เป็นการทดสอบความเข้าใจกฎหมายที่เป็นพื้นฐาน และทดสอบสมรรถภาพการแยกแยะพฤติการณ์แวดล้อมที่สำคัญตามความเป็นจริง

ประวัติ

ดูเพิ่ม

* ปืนของเชคอฟ
* ผลบวกลวงและผลลบลวง

เชิงอรรถ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น