SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
หุบเขากาฐมาณฑุ
หุบเขากาฐมาณฑุ ( ) คือแหล่งมรดกโลกของประเทศเนปาล โดยมรดกทางวัฒนธรรมของหุบเขากาฐมาณฑุแบ่งออกเป็นอนุสรณ์สถานและอาคารต่าง ๆ รวม 7 กลุ่มซึ่งแสดงให้เห็นถึงความสำเร็จอย่างสูงทางประวัติศาสตร์และศิลปะที่ทำให้หุบเขากาฐมาณฑุมีชื่อเสียงในโลก

แหล่งมรดกโลกทั้ง 7 แห่งของหุบเขากาฐมาณฑุ ได้แก่ จัตุรัสทรวารแห่งพระราชวังหนุมานโฒกา (กาฐมาณฑุ), จัตุรัสทรวารแห่งปาฏัน, จัตุรัสทรวารแห่งภักตปุระ, เจดีย์พุทธสวยัมภู, เจดีย์โพธินาถ, วัดฮินดูปศุปติ และวัดฮินดูจางคุนารายณ์
แหล่งมรดกโลก
หุบเขากาฐมาณฑุได้รับการขึ้นทะเบียนให้เป็นแหล่งมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 3 เมื่อปี พ.ศ. 2522 ที่ประเทศอียิปต์ ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
* (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
* (vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์

อ้างอิง

* Kathmandu Valley
*
เสด็จประพาสต้น (หนังสือ)
เสด็จประพาสต้น เป็นพระนิพนธ์ในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ หนึ่งในผู้ตามเสด็จเมื่อปี 2447 โดยพระนิพนธ์ในรูปแบบจดหมายจำนวน 8 ฉบับถึง นายประดิษฐ์ ซึ่งนายประดิษฐ์ก็คือเจ้าพระยายมราช (ปั้น สุขุม) พระสหายสนิทของพระองค์ ส่วนพระองค์ใช้พระนามแฝงว่า นายทรงอานุภาพ หุ้มแพร หลังจากสมเด็จ ฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพพระนิพนธ์เสร็จก็โปรดให้ตีพิมพ์และต่อมาได้มีการตีพิมพ์มาอย่างต่อเนื่องจนถึงทุกวันนี้
ส่วนในการเสด็จประพาสต้นครั้งที่ 2 เมื่อปี 2449 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้พระราชนิพนธ์ด้วยพระองค์เองในชื่อว่า การเสด็จประพาสต้นครั้งที่ ๒ โดยโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้านิภานภดล กรมขุนอู่ทองเขตขัตติยนารี ราชเลขานุการิณีซึ่งได้ตามเสด็จในคราวนั้นเป็นผู้จดบันทึกและในเวลาต่อมาได้มีการนำพระราชนิพนธ์เล่มนี้มาตีพิมพ์จัดจำหน่ายจนถึงทุกวันนี้

แหล่งข้อมูลอื่น
*
เมืองทุ่งยั้ง
เมืองทุ่งยั้ง เป็นเมืองเก่าสมัยสุโขทัยและมีเมืองซ้อนกันอีกเมืองหนึ่งซึ่งเรียกว่า เวียงเจ้าเงาะ โดยเมืองทุ่งยั้งเดิมเป็นเมืองขึ้นของเมืองพิชัยแต่ต่อมา แม่น้ำน่านเกิดเปลี่ยนเส้นทางน้ำทำให้เมืองทุ่งยั้งเกิดความแห้งแล้งชาวบ้านจึงอพยพออกจากพื้นที่ไปอาศัยในแถบ บางโพ-ท่าอิฐแทน จึงทำเมืองทุ่งยั้งกลายเป็นเมืองร้าง และพังทลายลงในที่สุดคงเหลือไว้แต่พระธาตุทุ่งยั้งเพียงอย่างเดียวที่ยังหลงเหลืออยู่ว่าเป็นเมืองโบราณ
เมืองทุ่งยั้งในอดีตมีเจ้าเมืองปกครองสืบทอดกันมา เจ้าเมืองคนสุดท้าย ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นพระจงรณฤทธิ์ (พรม ศรีพันธุ์) ต้นตระกูลศรีพันธุ์ เป็นเจ้าเมืองซึ่งมีภรรยาหลายคน จึงมีลูกหลานหลายสายภรรยาเอกคือแม่สาย ศรีพันธุ์ สำหรับสายของแม่ใหญ่เนย ศรีพันธุ์ ภรรยารอง มีบุตรีชื่อแม่พัน(ศรีพันธุ์)กอนวงษ์ ได้แต่งงานกับกำนันบุญ กอนวงษ์ อดีตกำนันตำบลทุ่งยั้ง มีบุตร 5 คน หนึ่งในนั้นคือกำนันบรรจง กอนวงษ์ อดีตกำนันตำบลทุ่งยั้ง สายของแม่ผ่อง ศรีพันธุ์ มีบุตรชื่อพ่อพิศ ศรีพันธุ์ และแม่ทองพูล (ศรีพันธุ์) ภมรจันทร์ ปัจจุบันยังคงมีคนในรุ่นหลาน เหลนและโหลนบางสายอาศัยอยู่ในพื้นที่เมืองทุ่งยั้ง
ขนาดของเมือง
* เมืองทุ่งยั้งมีอาณาเขตกว้างใหญ่ครอบคลุมบริเวณเนินเขานางทอง (วัดพระแท่นศิลาอาสน์ จนถึงที่ราบลุ่มบ้านไผ่ล้อม) เมืองทุ่งยั้งมีเนื้อที่ประมาณ 30 ไร่ มีคูน้ำและกำแพงเมือง 2–3 ชั้น

ตำนานการก่อตั้งเมืองทุ่งยั้ง
* เมืองทุ่งยั้งมีตำนานเล่าขานกันว่า เจ้าเมืองสวรรคโลก นามว่าบาธรรมราช เป็นผู้สร้างเมืองทุ่งยั้ง และตั้งชื่อเมืองนี้ว่า กัมโพชนคร

หลักฐานการค้นพบเมืองทุ่งยั้ง
* พงศาวดารเหนือ
* กฎหมายลักษณะลักพา (กฎหมายโบราณสมัยพระเจ้าอู่ทองพระเจ้าอู่ทอง)
*

เมืองทุ่งยั้งในปัจจุบัน
* ปัจจุบันเมืองทุ่งยั้งยังคงหลงเหลือหลักฐานหลายอย่างในความเป็นเมืองโบราณ ในลักษณะคันคูน้ำกำแพงดิน3ชั้น และแทบจะเป็นแนวคันดินที่ทำมาจากศิลาแลงแห่งเดียวในประเทศไทย จนภายหลังทางราชการไม่เข้าใจ จึงได้นำพระราชนิพนธ์บทละครนอก ใน "พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย" เรื่องสังทอง มาตั้งชื่อโบราณสถานที่ไม่เข้าใจ ว่า "เวียงเจ้าเงาะ" ซึ่งก็คือส่วนหนึ่งของเมืองทุ่งยั้งนั่นเอง

โบราณวัตถุที่ค้นพบ
# กรุพระบรมธาตทุ่งยั้ง
# กำไลหิน
# กำไลสำริด
# พร้าสำริด
# มีดสำริด
# เครื่องมือกระเทาะหิน
# สร้อยทำจากลูกปัด
# ลูกปัดหิน

การเดินทาง
* เดินทางโดยใช้ทางหลวงหมายเลข 102 (สวรรคโลก-อุตรดิตถ์) เวียนจากสวรรคโลกมา จะเห็นป้ายวัดพระบรมธาตุ

อ้างอิง
# หนังสือตำนานเมืองเหนือ
# หนังสือพระเมืองอุตรดิตถ์
# หนังสืออุตรดิตถ์บ้านเรา
# หนังสืออุตรดิตถ์ที่รัก
# หนังสือตำนานเมืองอุตรดิตถ์
# เมืองทุ่งยั้ง และเวียงเจ้าเงาะ 
# การศึกษาไทย เมืองทุ่งยั้ง
คลองบางกอกใหญ่
(วัดบางยี่เรือนอก)]]
คลองบางกอกใหญ่ หรือชื่อในอดีตว่า คลองบางหลวง เดิมเคยเป็นส่วนหนึ่งของแม่น้ำเจ้าพระยาหรือแม่น้ำเจ้าพระยาสายหลักตามธรรมชาติมาก่อน กล่าวคือ บริเวณแม่น้ำเจ้าพระยาสายปัจจุบันตั้งแต่ปากคลองบางกอกน้อย ตรงข้ามมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ไปจนถึงปากคลองบางกอกใหญ่ดังที่เห็นในปัจจุบันนั้นในอดีตเคยเป็นแผ่นดิน และแม่น้ำเจ้าพระยาเดิมจะอ้อมเลี้ยวจากหน้ามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เป็นคุ้งกว้างมาทะลุออกข้างวัดท้ายตลาด ต่อมาในรัชสมัยสมเด็จพระไชยราชาธิราช (พ.ศ. 2077 - 2089) โปรดเกล้าให้ขุดคลองลัดระหว่างคุ้งแม่น้ำทั้งสอง ในบริเวณดังกล่าว เพื่อย่นระยะทางและอำนวยความสะดวกให้กับบรรดาพ่อค้าทูตานุทูตชาวตะวันตกที่เริ่มเข้ามาติดต่อค้าขายและเจริญสัมพันธไมตรีกับอา
รรดาพ่อค้าทูตานุทูตชาวตะวันตกที่เริ่มเข้ามาติดต่อค้าขายและเจริญสัมพันธไมตรีกับอาณาจักรเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ในสมัยนั้น ต่อมาเมื่อกระแสน้ำส่วนใหญ่เปลี่ยนทิศทางมาไหลผ่านคลองขุดใหม่ คลองลัดนี้ก็ค่อยๆ กว้างใหญ่ขึ้นจนกลายเป็นแม่น้ำ ส่วนแม่น้ำเจ้าพระยาเดิมก็เริ่มเล็กลงจนกลายเป็นคลองบางกอกน้อยและคลองบางกอกใหญ่ถึงสมัยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีราชสำนักย้ายมาอยู่ที่กรุงธนบุรี คลองบางกอกใหญ่กลายมาเป็นชุมชนของข้าหลวง และโปรดเกล้าให้บรรดาชาวจีนซึ่งได้เคยช่วยเหลือพระองค์มาตั้งบ้านเรือนอยู่ริมคลองบางกอกใหญ่ ผู้คนจึงนิยมเรียกกันติดปากว่า "คลองบางข้าหลวง" หรือ "คลองบางหลวง" สืบมาถึงในปัจจุบัน 
รัฐบาลจอมพลถนอม กิตติขจร กำหนดให้คลองบางกอกใหญ่เป็นคลองสำคัญซึ่งจะต้องอ
ัจจุบัน 
รัฐบาลจอมพลถนอม กิตติขจร กำหนดให้คลองบางกอกใหญ่เป็นคลองสำคัญซึ่งจะต้องอนุรักษ์ไว้ตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2510
ปากคลองบางกอกใหญ่แยกจากแม่น้ำเจ้าพระยาทางฝั่งขวาของป้อมวิไชยประสิทธิ์ ไปสิ้นสุดที่คลองมอญ ตรงข้ามปากคลองชักพระ
 มีความยาวประมาณ 6 กิโลเมตร
คลองบางกอกใหญ่ในปัจจุบันนั้นถือเป็นเส้นทางสัญจรและระบายน้ำและด้วยความที่เคยเป็นแม่น้ำเจ้าพระยาสายเดิมมาก่อนในอดีตตั้งแต่ครั้งกรุงศรีอยุธยายังเป็นราชธานี จึงมีสถานที่ทรงคุณค่าทางประวัติศาสตร์ตั้งริมสองฝั่งมากมาย ทั้งยังเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมที่สำคัญอย่างมากจนถึงปัจจุบัน มีศาสนสถานตั้งอยู่อย่างหนาแน่นทั้งสองฝั่ง วัดและมัสยิดริมคลองบางกอกใหญ่ได้แก่
{|
| valign = "top" |
* วัดโมลีโลกยาราม
* วัดหงส์รัตนารามราชวรวิหาร
* วัดโบสถ์อินทรสารเพชร
* วัดสังข์กระจายวรวิหาร
* วัดประดิษฐาราม
* วัดเวฬุราชิณ
* วัดอินทารามวรวิหาร
* วัดจันทารามวรวิหาร
* วัดราชคฤห์
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| valign = "top" |
* วัดประดู่ฉิมพลี
* วัดนวลนรดิศวรวิหาร
* วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ
* วัดคูหาสวรรค์วรวิหาร
* วัดกัลยาณมิตร
* วัดวิจิตรการนิมิตร
* มัสยิดบางหลวง (กุฎีขาว)
* มัสยิดต้นสน (กุฎีใหญ่)
* กุฎีเจริญพาศน์ (กุฎีกลาง, กุฎีล่าง) 
|}
== เรือโดยสาร == 
ในกลางปี 2562 จะมีแผนเส้นทางการเดินเรือ จากท่าเรือบางหว้า วิ่งไปตามแนวคลองบางกอกใหญ่ออกสู่แม่น้ำเจ้าพระยาสิ้นสุดที่ท่าเรือวัดใหม่ยายแป้น บริเวณคลองบางกอกน้อย มีท่า 10 ท่า ได้แก่ ท่าเรือบางหว้า ท่าเรือภาษีเจริญ ท่าเรือตลาดพลู สะพานเนาวจำเนียร สะพานเจริญพาศน์ ท่าเรือสะพานพุทธ ท่าเรือราชินี ท่าเรือวัดอรุณฯ ท่าเรือมหาราช อู่จอดเรือพระราชพิธี วัดใหม่ (ยายแป้น) 
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
วัดปุรณาวาส
วัดปุรณาวาส ตั้งอยู่เลขที่ 21 คลองมหาสวัสดิ์ หมู่ที่ 3 แขวงศาลาธรรมสพน์ เขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ลักษณะพื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบอยู่ริมคลองมหาสวัสดิ์ มีถนนแยกจากสะพานปื่นเกล้าไปทางคลองทวีวัฒนา โดยรอบมีชุมชนวัดปุรณาวาส

ที่ตั้งและอาณาเขต
ตั้งอยู่เลขที่ 21 คลองมหาสวัสดิ์ หมู่ที่ 3 แขวงศาลาธรรมสพน์ เขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร
* ทิศเหนือ ยาว 158.85 เมตร ติดต่อกับคลองมหาสวัสดิ์
* ทิศตะวันออก ยาว 127.45 เมตร ติดต่อกับบ้านเรือนราษฎร
* ทิศใต้ ยาว 153.30 เมตร ติดต่อกับทางรถไฟสายใต้
* ทิศตะวันตก ยาว 122.20 เมตร ติดต่อกับอาคารพาณิชย์ มีธรณีสงฆ์ 1 แปลง
* เนื้อที่ 11 ไร่ 1 งาน 82 ตารางวา โฉนดเลขที่ 4836
ประวัติ
วัดปุรณาวาส สร้างขี้นประมาณ พ.ศ. 2397 ในสมัยรัชกาลที่ 4 ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง แต่เดิมมีนามเรียกกันว่า "'วัดนก"' บ้าง "'วัดกลางคลอง'" บ้าง พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 เมื่อคราวเสด็จตรวจคลองขุดมหาสวัสดิ์ ได้พระราชทานพระราชทรัพย์ร่วมก่อสร้างเสนาสนะกับนายบุญ แล้วพระราชทานนามว่า"'วัดราชบุญธรรม'" ต่อมานายบุญ ซึ่งได้อุปถัมภ์บำรุงวัดมาโดยตลอด ได้สร้างอุโบสถขึ้นอีก ทางวัดได้เห็นความสำคัญจึงขนานนามวัดใหม่ว่า "'วัดบุญญาวาสน์ราชศรัทธาธรรม'" ครั้นราว พ.ศ. 2480 ได้เปลี่ยนนามใหม่อีกครั้งหนึ่งว่า "'วัดปุรณาวาส'"
พินัยกรรม
พินัยกรรม ( ) หมายถึง นิติกรรมซึ่งบุคคลแสดงเจตนากำหนดการเผื่อตายในเรื่องทรัพย์สินของตน หรือในการต่าง ๆ อันจะให้เกิดเป็นผลบังคับได้ตามกฎหมายเมื่อตนตายแล้ว
อเล็กซานเดอร์ คันนิงแฮม
เซอร์อเล็กซานเดอร์ คันนิงแฮม (Sir Alexander Cunningham) (23 มกราคม ค.ศ. 1814 – 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1893) เป็นนักโบราณคดีชาวอังกฤษ เคยดำรงตำแหน่งเป็นนายพลและวิศวกรแห่งกองทัพสหราชอาณาจักร เขาเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะ "บิดาแห่งการสำรวจโบราณคดีอินเดีย"

ประวัติ
อเล็กซานเดอร์ คันนิงแฮม เกิดในลอนดอน ในปี ค.ศ. 1814 หลังจบการศึกษาเมื่ออายุ 19 ปี เขาได้เดินทางไปรับหน้าที่เป็นวิศวกรของรัฐบาลอินเดียในสมัยยังเป็นอาณานิคมของอังกฤษ และได้รับยศแรกเป็นร้อยตรี หลังจากเขาเดินทางมาอินเดีย งานโบราณคดีของอินเดียได้ก้าวหน้าไปอย่างมาก เนื่องจากเขาสนใจขุดค้นสำรวจทางโบราณคดีของอินเดีย นอกจากนี้ เขายังค้นพบพุทธสถานโบราณจำนวนมากในอินเดีย ทำให้สังเวชนียสถานในอินเดียเป็นที่รู้จักของคนทั่วโลกอีกครั้ง นับแต่การเสื่อมไปของศาสนาพุทธเมื่อพันกว่าปีก่อน
ตลอดชีวิตการทำงานของเขา เขาได้รับตำแหน่งและเจริญในหน้าที่การงานและได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ยกย่องมากมาย เขาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1893 ปัจจุบัน เขาเป็นที่รู้จักในฐานะเป็น บิดาแห่งการโบราณคดีอินเดีย

อ้างอิง
อุทยานแห่งชาติลำน้ำน่าน
อุทยานแห่งชาติลำน้ำน่าน เป็นอุทยานที่ตั้งอยู่ในเขตพื้นที่ 2 จังหวัด คือ ในอำเภอน้ำปาด อำเภอท่าปลา อำเภอบ้านโคก จ.อุตรดิตถ์ และ อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่ ภูมิประเทศโดยรวมเป็นเทือกเขาสูงสลับซับซ้อนกันพื้นที่อุทยานมีความอุดมสมบูรณ์สูง มีป่าไม้มากมาย ได้แก่ ป่าเต็งรัง ป่าเบญจพรรณ ป่าดิบเขา และ ป่าดิบแล้ง โดยบริเวณอุทยานแห่งชาติลำน้ำน่านนี้เป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำยมในจังหวัดแพร่ และเป็นแม่น้ำสาขาในแม่น้ำน่านที่ไหลลงสู่ จ.อุตรดิตถ์ อุทยานแห่งชาติลำน้ำน่านมีพื้นที่โดยรวมทั้งหมด 999.15 ตารางกิโลเมตร หรือ 624,468 ไร่เศษ โดยสรุปแล้วอุทยานแห่งนี้ตั้งอยู่บนเหนือสันเขื่อนสิริกิติ์ในทางทิศเหนือ อุทยานแห่งลำน้ำน่านได้รับประกาศเป็นอุทยานแห่งชาติ เมื่อวันที่ 3
ภูมิประเทศ
สภาพพื้นที่ของอุทยานแห่งชาติลำน้ำน่านเป็นเทือกเขาสูงสลับซับซ้อนกัน มีเทือกเขาและดอยเขาหลายดอย ได้แก่ ดอยดอยแม่แนง ดอยสันผักเหียก ดอนสันผาหมู ดอยปางม่วงคำ ดอยผาตืบ ภูพระยาพ่อ ดอยจะคาน เขาหาดหล้า เขาหวยจันทร์ ภูม่อนกระต่าย ภูขอนแก่น และในบริเวณอุทยานยังเป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำยมในจังหวัดแพร่ และเป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำสาขาของแม่น้ำน่าน จ.อุตรดิตถ์ แม่น้ำและห้วยสำคัญได้แก่ แม่สาย น้ำแม่แนง ห้วยอมถ้ำ ห้วยปันเงิน ห้วยห้วยผาเวียง ห้วยปูโล ห้วยจันทร์ ห้วยม่วง ห้วยกั้ง ห้วยวังคำ และห้วยทราย เป็น
ภูมิอากาศ
บริเวณอุทยานแห่งชาติตั้งอยู่ในเขตลมมรสุมเขตร้อนชื้น มีอากาศอบอ้าวในฤดูร้อน และมีอากาศหนาวเย็นในฤดูหนาวซึ่งในอุทยานเหมาะแก่การท่องเที่ยวในช่วงฤดูหนาว

พันธุ์ไม้และสัตว์ป่านานาพรรณ
ป่าในบริเวณอุทยานแบ่งออกเป็นทั้งหมด 4 เขต ได้แก่ ป่าเต็งรัง ป่าเบญจพรรณ ป่าดิบเขา และป่าดิบแล้ง มีไม้ทางเศรษฐกิจอยู่หลายชนิดได้แก่ ไม้เต็งรัง มะค่า แดง และไม้ชิงชัน ในเขตอุทยานแห่งชาติลำน้ำน่านยังมีสัตว์ป่าทั้งทางบกและทางน้ำหลากหลายชนิดได้แก่ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ นก ปลา กวาง เลียงผา หมูป่า หมีควาย หมีคน อีเห็น ลิง เม่น เสือปลา ไก่ฟ้า ไก่ป่า เต่าภูเขา งูชนิดต่าง ๆ และนกไม่น้อยอีกกว่า 200 ชนิด
จุดเด่นที่น่าสนใจ
อุทยานแห่งชาติลำน้ำน่าน มีบริเวณการทำสวนเมี่ยง (ชา) ในท้องที่ อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่ นอกจากนี้ยังมีอ่างเก็บน้ำเขื่อนสิริกิติ์และภูพญาพ่ออยู่ในพื้นที่ด้วย กิจกรรมการท่องเที่ยวที่นักท่องเที่ยวนิยม ได้แก่ เล่นน้ำตก น้ำในแอ่งหรือลำน้ำ ล่องเรือ ศึกษาธรรมชาติ ขับรถชมทัศนียภาพและ ทิวทัศน์ธรรมชาติ และเที่ยวชมน้ำตก ซึ่งนักท่องเที่ยวสามารถเดินทางมา ท่องเที่ยวได้ตลอดทั้งปี

การเดินทาง
ระยะทางจากตัวเมืองอุตรดิตถ์ ถึงอำเภอท่าปลา 35 กิโลเมตร ระยะทางจากอำเภอท่าปลา ถึงสำนักงานอุทยานแห่งชาติลำน้ำน่าน 14 กิโลเมตร สภาพถนนเป็นถนนลาดยาง 45 กิโลเมตร และถนนลูกรัง 4 กิโลเมตร

อ้างอิง
# หนังสือเที่ยวเศรษฐกิจไทยครึกครื้นเศรษฐกิจไทยคึกคัก
# หนังสือ อ.ส.ท.ฉบับเดือนสิงหาคมพ.ศ. 2542
# หนังสือ UNSEEN THAILAND เล่ม1
มหาปวารณา
วันมหาปวารณา เป็นวันสำคัญในพุทธศาสนา ตรงกับวันสุดท้ายของการอยู่จำพรรษา 3 เดือน คือ วันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 11 พระพุทธเจ้าทรงอนุญาตให้พระภิกษุทำการปวารณา คือ ยอมให้ว่ากล่าวตักเตือนซึ่งกันและกัน หมายถึงยอมมอบตนให้สงฆ์กล่าวตักเตือน ในข้อบกพร่องที่ภิกษุทั้งหลายได้เห็นได้ยิน หรือมีข้อสงสัย ด้วยจิตเมตตา เพื่อจักได้สำรวมระวังปรับปรุงแก้ไขตนเอง เพื่อความเจริญของพระธรรมวินัยและความผาสุกในการอยู่ร่วมกัน

วันที่พระสงฆ์ทำมหาปวารณานี้ เรียก "ตามที่เข้าใจกันทั่วไป" ว่า วันออกพรรษา
ความเป็นมาของวันมหาปวารณา
ครั้งหนึ่ง มีภิกษุที่จำพรรษาในแคว้นโกศล ตั้งกติกาว่า จะไม่พูดกัน แต่ใช้วิธีบอกใบ้ หรือใช้มือแทนคำพูด เมื่อออกพรรษาแล้วไปเฝ้าพระพุทธเจ้า พระองค์ตรัสถาม ทรงติเตียน และทรงอนุญาตการปวารณา คือ การอนุญาตให้ภิกษุอื่นว่ากล่าวตักเตือนกันได้ ภิกษุจำพรรษาแล้ว ย่อมปวารณากันด้วยเหตุ 3 ประการคือ
# โดยได้เห็น
# โดยได้ยิน ได้ฟัง
# โดยสงสัย

วิธีปวารณา
ภิกษุเถระพึงห่มผ้าอุตราสงค์เฉวียงบ่า นั่งกระโหย่งประคองอัญชลีแล้วกล่าวปวารณา 3 ครั้งณาสูตร พระพุทธเจ้าทรงปวารณาแก่หมู่สงฆ์
คราวหนึ่งในพระวิหารบุพพาราม กรุงสาวัตถี พระพุทธเจ้าประทับอยู่กับภิกษุสงฆ์ 500 รูป ล้วนเป็นพระอรหันต์ในวันอุโบสถขึ้น 15 ค่ำเพื่อจะทรงทำปวารณา พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสแก่เหล่าภิกษุนั้นว่า จะติเตียนการกระทำทางกาย ทางวาจาของพระองค์บ้างหรือไม่ พระสารีบุตรตอบปฏิเสธเพราะพระองค์ยังทางที่ยังไม่เกิดให้เกิดขึ้น จากนั้นพระสารีบุตรก็กล่าวปวารณาให้พระพุทธเจ้าติเตียนท่าน พระผู้มีพระภาคเจ้ากล่าวปฏิเสธ เพราะพระสารีบุตรเป็นบัณฑิต เป็นผู้มีปัญญามาก พระสารีบุตรทูลถามอีกว่า พระองค์จะไม่กล่าวติเตียนการกระทำทางกาย ทางวาจา ของเหล่าภิกษุบ้างหรือ พระองค์กล่าวปฏิเสธ เพราะเหล่าภิกษุได้บรรลุวิชชา 3 อภิญญา 6 ได้อุภโตภาควิมุตติ และได้ปัญญาวิมุติเป็นพระอรหันต์
เหตุที่ทำให้เป็นคนว่ายากและว่าง่าย

#
# เป็นผู้มักโกรธ มีความโกรธครอบงำแล้ว
# เป็นผู้มักโกรธ ผูกโกรธ
# เป็นผู้มักโกรธ มักระแวง
# เป็นผู้มักโกรธ เปอนุมานสูตร ธรรมที่ทำให้เป็นผู้ว่ายาก 16 ประการ
## เป็นผู้มีความปรารถนาลามก
## เป็น ล่งวาจาใกล้ต่อความโกรธ
# เมื่อก์ฟ้อง ไม่พอใจตอบในความประพฤติ
# เมื่อภิกษุผู้เป็นโจทก์ฟ้อง กลับปรักปรำโจทก์
# ภิกษุเป็นผู้ลบหลู่ ตีเสมอ
# ภิกษุเป็นผู้ริษยา ตระหนี่
# ภิกษุเป็นผู้โอ้อวด เจ้ามายา
# ภิกษุเป็นผู้กระด้าง ดูหมิ่นผู้อื่น
# ภิกษุเป็นผู้ถือแต่ความเห็นของตน ถือรั้นถอนได้ยาก

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* วันออกพรรษา
โมจิ
โมจิ ( ) เป็นอาหารชนิดหนึ่งของญี่ปุ่นที่ทำจากข้าวเหนียว ตัดเป็นก้อน สามารถนำไปประยุกต์ทำขนมได้หลายชนิด ในญี่ปุ่น แต่ละปีจะมีประเพณี​ตำโมจิซึ่งเป็นการนำข้าวเหนียวญี่ปุ่นที่นึ่งเสร็จใหม่ ๆ มาตำ ปัจจุ​บันไม่ค่อยมีให้เห็นบ่อยนัก

วิธีการทำ
การทำโมจินั้นเริ่มจากการนำข้าวเหนียวไปนึ่งให้สุกแล้วนำมาตำให้เหนียวขึ้นก็จะได้โมจิสด
ขนมที่ทำจากโมจิ
แป้งโมจินำไปย่างหรือทำให้สุกก่อนราดด้วยน้ำเชื่อม หรือทำขนมอื่น ๆ เช่น ถั่วแดงกวน มีชื่อเรียกต่างกัน เช่น
* ไดฟูกุ (daifuku) เป็นโมจิเหนียวนำมาปั้นและใส่ไส้ขนมหวานได้ทั้งครีม ถั่วแดงกวนและไส้อื่น ๆ
* ดังโงะ (dango) แป้งโมจิก้อนกลมนำไปย่างบนเตา ราดซอสโชยุแบบเหนียวหวาน
* โอชิรูโกะ​ (oshiruko)​ เป็นซุปถั่วแดงกวน ใส่โมจิ นิยมกินกันในวันปีใหม่
* ซากุระโมจิ (sakura mochi) เป็นขนมแป้งไส้ถั่วแดงกวนห่อด้วยใบซากุระ ดองแช่น้ำเกลือ นิยมรับประทานกันในเทศกาลฮินะมัตสึริ (เทศกาลเด็กผู้หญิง) และเทศกาลฮานามิ (เทศกาลชมดอกไม้ (ซากุระ)

ขนมญี่ปุ่นเกือบทุกประเภทมีการใช้โมจิเป็นส่วนผสมหลัก

อ้างอิง
* แนะนำโมจิ
* วิธีการย่างโมจิ
*หน้า 33, ไทยแลนด์โอนลี่ 8 อาหารญี่ปุ่นเหล่านี้มีเฉพาะเมืองไทย!. "SPECIAL SCOOP" โดย สิทธิโชค ศรีโช. · HEALTH & CUISINE ปีที่ 16 ฉบับที่ 188: กันยายน 2559
เตยหอม
เตยหอม ( ) เป็นไม้ยืนต้นพุ่มเล็ก ขึ้นเป็นกอ ใบเป็นใบเดี่ยว เรียงสลับเวียนเป็นเกลียวขึ้นไปจนถึงยอด ใบเป็นทางยาว สีเข้ม เป็นมันเผือก ขอบใบเรียบ​ แต่ใบบางต้นอาจมีหนาม ในใบมีกลิ่นหอมจากน้ำมันหอมระเหย Fragrant Screw Pine สีเขียวจากใบเป็นสีของคลอโรฟิลล์ ใช้แต่งสีขนมได้
การใช้ประโยชน์
ในบังกลาเทศเรียกว่า ketaki ใช้เพิ่มกลิ่นหอมของ ข้าวพิลาฟ หรือข้าวปุเลา บิรยานี และพุดดิ้งมะพร้าว payesh ในอินโดนีเซียเรียก pandan wangi พม่าเรียก soon-mhway ในศรีลังกาเรียก rampe ในเวียดนามเรียก lá dứa ใบใช้ได้ทั้งใบสดและใบแห้ง และมีขายในรูปใบแช่แข็งในประเทศที่ปลูกไม่ได้ ใช้ปรุงกลิ่นในอาหารของหลายประเทศเช่น อินโดนีเซีย สิงคโปร์ ฟิลิปปินส์ มาเลเซีย ไทย บังกลาเทศ เวียดนาม จีน ศรีลังกา และพม่า โดยเฉพาะข้าวและขนม แต่บางส่วนที่จะนำมาต้มให้ระเหยออกมาน้ำสี ซึ่งสามารถใช้ในงานศิลปะ เช่น การมัดย้อมเสื้อผ้า เพิ่มหาแนวทางการใช้ประโยชน์ใหม่ๆ
การใช้มีทั้งนำไปขยำกับกะทิ ใส่ในภาชนะหุงต้ม ไก่ใบเตยจะเป็นการนำใบเตยมาห่อไก่แล้วนำไปทอด ใช้แต่งกลิ่นเค้กใบเตย และของหวานอื่น ๆ ในฟิลิปปินส์ใช้เตยหอมแต่งกลิ่นในสลัดที่เรียก buko pandan

กลิ่นหอมของใบเตยเกิดจากสารเคมีที่เรียกว่า 2-acetyl-1-pyrroline ซึ่งเป็นกลิ่นแบบเดียวกับที่พบในขนมปังขาว ข้าวหอมมะลิและดอกชมนาด มีสารสกัดจากใบเตยขาย ซึ่งมักจะแต่งสีเขียว ใบใช้ไล่แมลงสาบได้

อ้างอิง
* Li J. and Ho S.H. (2003). Pandan leaves (Pandanus amaryllifolius Roxb.) As A Natural Cockroach Repellent . Proceedings of the 9th National Undergraduate Research Opportunites Programme (2003-09-13).
* Van Wyk, Ben-Erik (2005). Food Plants of the World. Portland, Oregon: Timber Press, Inc. ISBN 0-88192-743-0
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* Spices: P. amaryllifolius
* Pandanus amaryllifolius photo
* Siam-Herbs
กุหลาบมอญ
กุหลาบมอญ หรือ ยี่สุ่น ( ) ไม้พุ่มสูง 1-2 เมตร ลำต้นและกิ่งก้านมีหนามแหลม ใบประกอบแบบขนนก เรียงสลับ ใบย่อยรูปไข่ ขอบใบหยักฟันเลื่อย ดอกออกที่ปลายกิ่งเป็นดอกช่อ กลีบดอกสีชมพู กลิ่นหอม ผลเป็นผลกลุ่ม ใช้แต่งกลิ่นขนม เชื่อว่าชาวมอญนำมาปลูกในไทยสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช

เป็นกุหลาบลูกผสมที่ได้มาจาก Rosa gallica และ Rosa moschata การวิเคราะห์ DNA แสดงให้เห็นว่ากุหลาบสายพันธุ์ที่สาม Rosa fedtschenkoana มีความเกี่ยวข้องทางพันธุกรรมกับกุหลาบมอญ ซึ่งบ่งชี้ว่าอาจมีต้นกำเนิดที่เชิงเขาของเอเชียกลาง หรืออิหร่าน
ดอกไม้ชนิดนี้ขึ้นชื่อในเรื่องกลิ่นหอมอันละเอียดอ่อน และมักเก็บเกี่ยวเพื่อนำไปทำน้ำมันดอกกุหลาบ ซึ่งใช้ในการทำน้ำหอมและทำน้ำกุหลาบ กลีบดอกยังสามารถรับประทานได้อีกด้วย นิยมใช้แต่งกลิ่นอาหาร เป็นเครื่องเคียง เป็นชาสมุนไพร กุหลาบมอญเป็นดอกไม้ประจำชาติของอิหร่าน

ในปี 2019 กุหลาบมอญได้รับการเพิ่มเข้าในรายชื่อมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของยูเนสโก ในฐานะองค์ประกอบหนึ่งของมรดกทางวัฒนธรรมซีเรีย

อ้างอิง

* มหาวิทยาลัยมหิดล. สมุนไพรสวนสิรีรุกขชาติ. กทม. คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล. 2539
แหล่งข้อมูลอื่น
* Harkness, P. (2003). The Rose: An Illustrated History. Firefly.
* Huxley, A., ed. (1992). New RHS Dictionary of Gardening. Macmillan.
* Damask Rose
โบราณคดีสโมสร
โบราณคดีสโมสร ก่อตั้งขึ้นเมื่อ วันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2450 (รศ. 126) ระหว่างที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จพระราชพิธีรัชมังคลาภิเษก ณ พระที่นั่งชั่วคราวสรรเพชญ์มหาปราสาท พระราชวังโบราณ เมืองกรุงเก่า โดยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าฯ ทรงประชุมในหมู่พระบรมวงศานุวงศ์และข้าราชการ ทรงรับเป็นสภานายก มีพระยาโบราณบุรานุรักษ์ สมุหเทศาภิบาลมณฑลกรุงเก่า เป็นเลขานุการ

แหล่งค้นคว้าเพิ่มเติม

* เปเลจจี, มาอูริซีโอ. (2548, ก.ค.-ก.ย.). ยี อี เยรินี กับกำเนิดโบราณดดีสยาม (กนกวรรณ ฤทธิไพโรจน์, แปล). เมืองโบราณ. 31(3): 48-59.

อ้างอิง
ตลาดน้ำตลิ่งชัน
ตลาดน้ำตลิ่งชัน เป็นตลาดน้ำริมคลองชักพระ แขวงคลองชักพระ เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร ตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2530 ตามนโยบายของผู้บริหารกรุงเทพ

ตลาดน้ำตลิ่งชัน ตั้งอยู่บริเวณหน้าสำนักงานเขตตลิ่งชัน เปิดดำเนินการในวันเสาร์-อาทิตย์ เวลา 07.00-17.00 น. มีสินค้ามากมายจัดจำหน่าย โดยช่วงแรกของทางเข้ามีไม้ดอกไม้ประดับจำหน่าย ถัดมาจะเป็นร้านขายขนมไทยและอาหารของฝาก ภายในตลาดนั้นได้มีการจัดทำเรือนแพลอยน้ำ ให้นักท่องเที่ยวได้ซื้ออาหารจากพ่อค้าแม่เค้าที่ขายบนเรือมานั่งรับประทานบนแพ และมีบริการเรือนำเที่ยวพาไปยังสถานที่ท่องเที่ยวใกล้เคียง เช่น วัดปากน้ำภาษีเจริญ โดยซื้อตั๋วได้บนฝั่ง

ประวัติ
จำลอง ศรีเมือง ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครเมื่อ พ.ศ. 2530 มีนโยบายจัดกิจกรรมเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวตามนโยบายส่งเสริมการท่องเที่ยวไทย ได้วางแผนให้สำนักงานเขตต่าง ๆ เสนอกิจกรรมท่องเที่ยวของตัวเอง นายประชุม เจริญลาภ ผู้อำนวยการเขตตลิ่งชันในขณะนั้นรับนโยบายมาประชุมกับกำนัน ผู้ใหญ่บ้านและเจ้าหน้าที่ฝ่ายต่าง ๆ จึงเกิดแนวคิดว่าเขตตลิ่งชันมีเอกลักษณ์คือตลาดน้ำตั้งแต่ในอดีต จึงได้เสนอไปยังกรุงเทพมหานครและต่อมาได้รับการอนุมัติ
สำนักงานเขตตลิ่งชันได้มองหาพื้นที่รอบเขต พบว่าบริเวณวัดช่างเหล็ก วัดตลิ่งชัน หน้าโรงเรียนตลิ่งชัน และหน้าสำนักงานเขตตลิ่งชันเป็นพื้นที่เหมาะสมในการทำเป็นตลาดน้ำ แต่สถานที่ที่เหมาะสมที่สุดคือหน้าสำนักงานเขตตลิ่งชัน เพราะสถานที่อื่นมีที่จอดรถไม่เพียงพอและแออัดไม่สามารถขยายพื้นที่ต่อไปได้ แต่บริเวณหน้าสำนักงานเขตตลิ่งชันมีที่จอดรถของทางสำนักเขต มีสวนสาธารณะ และยังตั้งอยู่ริมคลองที่สามารถสร้างแพริมน้ำได้ เริ่มแรกหลังประชาสัมพันธ์เรื่องตลาดน้ำก็มีคนสนใจเป็นจำนวนมาก ขอติดต่อเข้ามาขายของ ในช่วงแรกมี 20–30 ซุ้ม ภายหลังมีผู้ค้าเพิ่มขึ้น ประชาชนได้ช่วยกันออกทุนทรัพย์เพื่อสร้างโป๊ะแพริมคลองชักพระจำนวน 13 หลัง แต่จะแตกต่างจากตลาดน้ำดั้งเดิมคือมีลักษณะเป็
้างโป๊ะแพริมคลองชักพระจำนวน 13 หลัง แต่จะแตกต่างจากตลาดน้ำดั้งเดิมคือมีลักษณะเป็นตลาดบกแต่มีการสร้างโป๊ะแพขึ้นริมน้ำ
จนเมื่อ พ.ศ. 2534 มีการเปลี่ยนแปลงองค์กรบริหารในสำนักงานเขตตลิ่งชัน ซึ่งไม่ได้ให้ความสนใจในการพัฒนาตลาดน้ำเท่าที่ควร เพราะผลตอบแทนค่อนข้างต่ำ ขาดงบประมาณจึงทำให้ตลาดน้ำถูกปล่อยปละละเลยจนทรุดโทรมลง กลุ่มผู้ค้าตลาดน้ำพยายามปรับปรุงพัฒนาแต่ก็ยังไม่คึกคักเหมือนตอนเริ่มเปิดใหม่ ในช่วงปี พ.ศ. 2535 แทบไม่มีนักท่องเที่ยวมาใช้บริการเลย
จนกระทั่ง พ.ศ. 2541 เมื่อสำนักงานเขตตลิ่งชันเปลี่ยนชุดบริหารใหม่ เรืออากาศโทอิราวัสส์ ปัทมะสุคนธ์ มารับตำแหน่งผู้อำนวยการเขตตลิ่งชัน จึงเข้ามาปรับปรุงตลาดน้ำตลิ่งชันอีกครั้ง ประกอบกับในช่วงนั้นประเทศไทยอยู่ในช่วงปีอเมซิงไทยแลนด์ ได้มีการปรับปรุงซ่อมแพโป๊ะ ปรับปรุงสภาพแวดล้อม ที่จอดรถ วางแผนส่งเสริมการท่องเที่ยว กำหนดกิจกรรมอย่างต่อเนื่อง เช่น วันลอยกระทง วันสงกรานต์ ประเพณีชักพระ จึงทำให้ตลาดน้ำตลิ่งชันกลับมาคึกคักเหมือนเดิม

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
เรือหางแมงป่อง
เรือหางแมงป่อง เป็นเรือของจังหวัดเชียงใหม่ สันนิษฐานว่าเรือหางแมงป่องมีใช้ในสมัยพระนางจามเทวี แห่งนครหริภุญชัย มีเรื่องเล่าว่าเกิดขึ้นจากจินตนาการของสล่าทำเรือในสมัยก่อน ที่บังเอิญไปเจอกาบมะพร้าวลอยอยู่เหนือน้ำในฤดูน้ำหลาก และบนกาบมะพร้าวมีพวก มด หนอน แมลง และแมงป่อง อาศัยอยู่ แล้วแมงป่องชี้หางไปบนฟ้า ซึ่งดูแล้วเหมือนโครงสร้างของเรือ

เรือหางแมงป่องเหมาะสมกับสภาพพื้นที่ของเชียงใหม่ เพราะแม่น้ำปิงมีเกาะแก่งมากในหน้าแล้งเนื่องจากเรือหางแมงป่องทำจากไม้สักและสามารถลอยน้ำได้ดีกว่าเรือบางอื่น นอกจากนั้นยังแข็งแรง เวลาที่ถูกเกาะแก่งเรือก็ไม่แตก
ไม้สักที่ใช้ในการทำเรือหางแมงป่องนั้นจะต้องมีขนาด 20 คนโอบ ซี่งขนาดใหญ่ เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 4 ถึง 8 เมตร เพราะในพื้นที่ภาคเหนืออุดมสมบูรณ์ไปด้วยไม้สักซี่งไม้ประเภทนี้มีน้ำหนักเบา และสามารถลอยน้ำได้ดีกว่าไม้ชนิดอื่น ๆ ไม่บิดไม่งอ จึงทำให้การใช้ไม้สักขุดทำเรือนิยมแพร่หลายในสมัยนั้น อีกทั้งไม้สักยังใช้ในการขุดทำเรืออื่น ๆ ด้วย
ในยุคต้น เรือหางแมงป่องใช้เป็นเรือที่เจ้านายฝ่ายเหนือใช้ ยุคทองของเรือหางแมงป่องอยู่ในสมัยของเจ้าอินทรวิชยานนท์ เจ้าผู้ครองเมืองเชียงใหม่ลำดับที่ 7 ซึ่งเป็นพระบิดาของ เจ้าดารารัศมีพระวรชายาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 พระองค์ทรงสร้างเรือหางแมงป่องขึ้นเพื่อให้เจ้าดารารัศมีเสด็จไปยังพระนคร แต่ยุคหลังเรือหางแมงป่องใช้ในการขนส่งสินค้าระหว่าง กรุงเทพฯ – เชียงใหม่ ใช้เวลาเดินทางประมาณ 6 เดือน ถึง 9 เดือน
การสร้างเรือหางแมงป่องยุคหลังต้องหยุดชะงักลง เพราะไม้สักขนาดใหญ่หาได้ยาก เนื่องจากมีการตัดไม้ ค้าไม้ เพื่อนำไปขายยังกรุงเทพฯ และตั้งแต่มีการสร้างทางรถไฟเข้าสู่เมืองเชียงใหม่และการทำเขื่อนภูมิพลที่จังหวัดตาก จึงทำให้เรือหางแมงป่องหายจากน่านน้ำแม่ปิง

อ้างอิง

* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น
*
ขนมเมืองเพชร
ขนมเมืองเพชร เป็นคำที่ใช้เรียกขนมที่มีชื่อเสียงและเป็นเอกลักษณ์ของจังหวัดเพชรบุรีซึ่งมีหลายชนิด ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ขนมที่เป็นเอกลักษณ์ของเพชรบุรีคือขนมที่ทำมาจากตาลโตนด ขนมที่ทำจากตาลโตนดนี้ได้แก่ มีกล่าวถึงในบทสวดสุบินของเก่า ที่ว่า

ขนมที่ทำจากตาลโตนดที่สำคัญของเพชรบุรี ได้แก่
* จาวตาลเชื่อมเป็นการนำจาวตาลระยะที่ 3 ซึ่งเนื้อของจาวตาลแข็งซุยคล้ายจาวมะพร้าว แต่แน่นกว่า นำมาเชื่อมกับน้ำตาล นำไปเป็นส่วนประกิบของขนมอื่นได้อีก เช่น กินกับข้าวเหนียวมูน เป็นต้น
* โตนดทอด นำจาวตาลเชื่อมาชุบแป้งทอด เป็นขนมดั้งเดิมชนิดหนึ่ง
* ขนมตาล ทำจากลูกตาลที่แก่และสุกงอม นำเนื้อลูกตาลมายีแล้วนำไปผสมกับแป้ง น้ำตาลโตนดและกะทิ คนให้เข้ากัน นำไปนึ่ง สุกแล้วโรยด้วยมะพร้าวขูดโรยงา
* ตังเม นำน้ำตาลสดมาเคี่ยวให้งวดด้วยไฟแรงเพื่อทำเป็นน้ำตาลปึก ส่วนที่เป็นน้ำตาลเหนียวๆจับอยู่ที่ขอบกระทะ เรียกตังเม ใช้ใบตองแห้งปาดขึ้นมาก็ได้เป็นขนมหวานอีกชนิดหนึ่ง
ตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 4 เป็นต้นมาจนถึงปัจจุบัน ขนมเมืองเพชรที่เป็นที่นิยม ได้แก่
* ขนมขี้หนู มีชื่อเสียงมาก่อนขนมอื่น รัชกาลที่ 4 โปรดมาก ลักษณะเด่นของขนมขี้หนูเมืองเพชรคือ นุ่ม ไม่หวานจัด หอมด้วยกลิ่นดอกมะลิ โรยด้วยมะพร้าวขูดเป็นเส้นก่อนรับประทาน ปัจจุบันขนมขี้หนูเมืองเพชรเป็นของหารับประทานยาก ผู้ที่ทำได้ส่วนใหญ่อยู่ในวัยชรา
* ข้าวเกรียบงา เป็นขนมที่ทาเป็นแผ่น แล้วนำไปตากแดดให้แห้ง จะรับประทานเลยหรือจะนำไปปิ้งก่อนก็ได้ ในระยะแรกใช้เพียงแป้งกับน้ำตาล ละเลงเป็นแผ่นใหญ่และหนากว่าในปัจจุบัน แต่ไม่เป็นที่นิยม จึงมีผู้ดัดแปลงใส่มะพร้าวหั่นเป็นแท่งขนาดเล็กลงไป และเพิ่มงาลงไปอีกอย่างหนึ่ง จึงเป็นข้าวเกรียบงาอย่างที่เห็นอยู่ในปัจจุบัน
* ขนมหม้อแกง มีรสหวานมันและต่างจากขนมหม้อแกงเมืองอื่นตรงที่เนื้อละเอียดแต่ไม่แน่นจนแข็ง ไม่จับเป็นก้อนหรือมีรูพรุน ไม่มีหอมเจียวโรยหน้า

อ้างอิง
* นิยม สุขรองแพ่ง. ขนมเมืองเพชร ใน เพชรบุรี. กุศล เอี่ยมอรุณ, บก. กรุงเทพฯ: สารคดี, 2536
วัดบางกระดี่
วัดบางกระดี่ ตั้งอยู่ที่เลขที่ 41 หมู่ 8 ถนนบางกระดี่ แขวงแสมดำ เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัด 22 ไร่ 3 งาน 40.9 ตารางวา
ประวัติ
สันนิษฐานว่า สร้างประมาณปี พ.ศ. 2420 บางกระดี่ เป็นชื่อของหมู่บ้านเดิม หรือคลองข้างวัดทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือ เนื่องจากมี ปลากระดี่ อยู่ชุกชุม ศิลปกรรมสร้างเป็นแบบมอญ พระประธานในพระอุโบสถเป็นพระพุทธรูปทองเหลือง ปางมารวิชัย เป็นศิลปะสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น มีพระพุทธรูปยืนซึ่งแกะสลักจากซุงทั้งต้น และมีเจดีย์ทรงฉลุลายโปร่ง ซึ่งมีความงดงามมาก บริเวณหน้าวัดมีเสาหงส์ เป็นสัญลักษณ์ วัดนี้ถือเป็นศูนย์รวมชาวไทยเชื้อสายมอญ ที่ยังคงสืบทอดและอนุรักษ์ขนบธรรมเนียมประเพณีต่างๆ ของตนไว้เป็นอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นการถือผี หรือประเพณีต่าง ๆ ในรอบปี เช่น การแข่งเรือ การเล่นสะบ้า ประเพณีสงกรานต์เป็นต้น
บทเรียนกายวิภาคของนายแพทย์ตึลป์
บทเรียนกายวิภาคของนายแพทย์นีโกลาส ตึลป์ ( ; ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยแร็มบรันต์ จิตรกรชาวดัตช์ในยุคทองของเนเธอร์แลนด์ ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่เมาริตส์เฮยส์ (Mauritshuis) เดอะเฮก ประเทศเนเธอร์แลนด์

แร็มบรันต์เขียนภาพ "บทเรียนกายวิภาคของนายแพทย์ตึลป์" เสร็จในปี ค.ศ. 1632 นายแพทย์นีโกลาส ตึลป์ (Nicolaes Tulp) ในภาพกำลังอธิบายระบบกล้ามเนื้อของแขนแก่นักศึกษาแพทย์ ศพในภาพเป็นของอาชญากรอาริส กินต์ (Aris Kindt) ที่เสียชีวิตโดยการถูกลงโทษโดยการแขวนคอในเช้าวันเดียวกันด้วยข้อหาลักทรัพย์ ผู้สังเกตการณ์เป็นนายแพทย์ที่ต้องจ่ายเงินเพื่อจะปรากฏในภาพเขียน
การชำแหละเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 1632 สมาคมศัลยแพทย์แห่งอัมสเตอร์ดัมที่นายแพทย์ตึลป์เป็นผู้เชี่ยวชาญกายวิภาคศาสตร์ประจำเมืองอนุญาตให้ทำการชำแหละ (dissection) ได้เพียงปีละครั้ง และร่างที่ใช้ในการชำแหละต้องมาจากอาชญากรผู้ถูกสังหารเท่านั้น

บทเรียนกายวิภาคศาสตร์ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 จัดกันในห้องบรรยายที่เป็นโรงละครจริง ๆ โดยมีผู้เข้าร่วมที่เป็นนักศึกษา ผู้ร่วมวิชาชีพ และสาธารณชนที่ต้องจ่ายค่าเข้าชม ผู้ที่เข้ามาสังเกตการณ์จะแต่งตัวให้เหมาะสมอย่างการเข้าร่วมพิธีการของสังคม
เชื่อกันว่านอกไปจากบุคคลที่อยู่ข้างหลังและบุคคลทางด้านซ้ายมาเพิ่มในภายหลัง บุคคลหนึ่งที่ขาดจากภาพนี้คือผู้เตรียมศพที่มีหน้าที่เตรียมร่างสำหรับการชำแหละ ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 นักวิทยาศาสตร์ที่มีความสำคัญเช่นนายแพทย์ตึลป์จะไม่ทำหน้าที่ที่ถือว่าเป็นหน้าที่ย่อย ๆ เช่นการชำแหละ ซึ่งเป็นหน้าที่ของผู้อื่น ฉะนั้นเราจึงไม่เห็นภาพของเครื่องมือที่ใช้ในการชำแหละในภาพนี้ แต่จะมีภาพของตำรากายวิภาคศาสตร์เปิดอยู่ตรงมุมล่างขวาของภาพ ที่อาจจะเป็นตำรา "โครงสร้างของร่างกายมนุษย์" ( ) ที่พิมพ์ในปี ค.ศ. 1543 โดยอันเดรอัส เวซาลีอุส
ผู้เชี่ยวชาญทางแพทย์ให้ความเห็นเกี่ยวกับความถูกต้องของกล้ามเนื้อและเอ็นที่เขียนโดยแร็มบรันต์เมื่อมีอายุได้ 26 ปี เราไม่ทราบว่าแร็มบรันต์ไปศึกษาเกี่ยวกับกายวิภาคของมนุษย์มาจากที่ใด อาจจะเป็นไปได้ว่าแร็มบรันต์ลอกรายละเอียดมาจากหนังสือตำราทางกายวิภาคศาสตร์ แต่ในปี ค.ศ. 2006 นักค้นคว้าชาวดัตช์สร้างฉากเดียวกับภาพเขียนโดยใช้ศพที่เป็นชายและแสดงให้เป็นความบกพร่องต่าง ๆ ของแขนซ้ายที่ถูกชำแหละเมื่อเทียบกับศพจริง ผู้เชี่ยวชาญพบว่าจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อปลายแขนที่ถูกชำแหละแสดงขึ้นซึ่งน่าจะเป็นกล้ามเนื้อกลุ่มงอแขนนั้นเกาะที่ปุ่มแลทเทอรัล อีพิคอนไดล์ของกระดูกต้นแขน (lateral epicondyle) ทั้งที่ความจริงแล้วควรจะเป็นปุ่มมีเดียล อีพิคอนไดล์ (medial epicondyle)
condyle) ทั้งที่ความจริงแล้วควรจะเป็นปุ่มมีเดียล อีพิคอนไดล์ (medial epicondyle) ความจริงแล้วปุ่มแลทเทอรัล อีพิคอนไดล์เป็นจุดเกาะร่วมของกล้ามเนื้อกลุ่มเหยียดแขน
ใบหน้าของศพบางส่วนอยู่ในเงา ซึ่งเป็นนัยยะถึงเงาแห่งความตาย (umbra mortis) ซึ่งเป็นลักษณะที่แร็มบรันต์ใช้บ่อยในการเขียนภาพ แร็มบรันต์ลงชื่อด้านบนซ้ายของภาพว่า "Rembrandt f[ecit] 1632" ซึ่งเป็นภาพแรกที่ทราบว่าลงชื่อด้วยชื่อตัวแทนที่จะเป็นอักษรย่อ "RHL" (Rembrandt Harmenszoon of Leiden, แร็มบรันต์ ฮาร์เมินส์โซนแห่งไลเดิน) ซึ่งแสดงให้เห็นว่ามีความมั่นใจในตนเองพอที่จะลงชื่อตัวได้

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* แร็มบรันต์
* กายวิภาคศาสตร์
คิด ร็อก
โรเบิร์ต เจมส์ ริตชีย์ ( ) เกิดเมื่อวันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 1971 หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ คิด ร็อก ( ) เป็นแร็ปเปอร์ที่ผันตัวมาเป็นนักร้อง-นักแต่งเพลง เคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี่ 5 ครั้ง คิดร็อกเป็นที่รู้จักในเรื่องบุคลิกที่แปลกประหลาด และผลงานเพลงที่นำแร็ปเข้ามาผสมกับเฮฟวีเมทัล, บลูส์ร็อก, เซาเทิร์นร็อก, ฟังก์ และดนตรีคันทรี
คิด ร็อก ออกผลงานสตูดิโออัลบั้มมาหลายชุด แต่ไม่เป็นที่รู้จักมาก จนผลงานในปี 1998 กับชุด Devil Without a Cause ภายใต้สังกัดแอตแลนติกเรคอร์ด ที่ขายได้กว่า 11 ล้านชุด มีเพลงฮิตในอัลบั้มอย่าง "Bawitdaba", "Cowboy, " และ "Only God Knows Why" ในปี 2000 เขาออกผลงานชุด The History of Rock ที่เป็นอัลบั้มเพลงรวมเพลงรีมิกซ์และเพลงสำเนาบันทึกเสียงใหม่จากผลงานอัลบั้มก่อน มีซิงเกิลอย่าง "American Bad Ass" ในปี 2001 เขาออกผลงานชุด Cocky ซึ่งมีเพลงในลักษณะคันทรีอย่าง "Picture" ร่วมกับเชอรีล โครว์ ที่มียอดขายระดับแผ่นเสียงทองคำสำหรับซิงเกิล และทำให้อัลบั้มนี้มียอดขายกว่า 5 ล้านชุด ต่อมาเขาออกผลงานในชื่อตัวเองในปี 2003 แต่ไม่ประสบความสำเร็จในชาร์ต เขาออกผลงานช
ต่อมาเขาออกผลงานในชื่อตัวเองในปี 2003 แต่ไม่ประสบความสำเร็จในชาร์ต เขาออกผลงานชุด Live Trucker ในปี 2006 ซึ่งเป็นอัลบั้มรวมเพลงฮิตแสดงสด ในปี 2008 ออกผลงานชุด Rock N Roll Jesus ซึ่งมีเพลงดังอย่าง "All Summer Long" ถือเป็นเพลงฮิตเพลงแรกที่ขึ้นอันดับ 1 ทั่วโลก ขึ้นอันดับ 1 กว่า 8 ประเทศในยุโรปและออสเตรเลีย
ศูนย์ศิลปวัฒนธรรมมอญ บางกระดี่
ศูนย์ศิลปวัฒนธรรมมอญ บางกระดี่ ตั้งอยู่ในหมู่ 9 ถนนพระราม 2 แขวงแสมดำ เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร เกิดจากความร่วมมือของชุมชนชาวมอญ จัดตั้งขึ้นเพื่อให้เป็นพิพิธภัณฑ์พื้นบ้าน ศูนย์รวมการอนุรักษ์จัดแสดง เครื่องมือ เครื่องใช้ เครื่องดนตรี เครื่องประดับโบราณ พระคัมภีร์อักษรมอญ พระพุทธรูป และภาพถ่าย ตลอดจนศิลปวัฒนธรรม และขนบธรรมเนียมประเพณีอันเก่าแก่ของชาวไทยเชื้อสายมอญเอาไว้ สถานที่ตั้งอยู่ในพื้นที่ของผู้ใหญ่บ้าน มีลักษณะเป็นเรือนไม้ ใต้ถุนโล่ง มีเนื้อที่ประมาณ 100 ตารางเมตร โดยนายสมชาย มอญดะ เป็นผู้รวบรวมสิ่งของจากชาวบ้าน วัด และคลอง หรือสิ่งของจากบรรพบุรุษของชาวมอญ บางกระดี่เป็นหมู่บ้านของชาวมอญ ซึ่งได้อพยพหนีภัยพม่าเข้ามาตั้งถิ่นฐานบ้านเรือนใน
บางกระดี่เป็นหมู่บ้านของชาวมอญ ซึ่งได้อพยพหนีภัยพม่าเข้ามาตั้งถิ่นฐานบ้านเรือนในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ โดยมี วัดบางกระดี่ เป็นศูนย์กลาง
อารามแซ็ง-ซาแว็ง-ซูร์-การ์ต็องป์
อารามแซ็ง-ซาแว็ง-ซูร์-การ์ต็องป์ ( ) เดิมเป็นแอบบีย์ของคณะเบเนดิกติน ตั้งอยู่ที่แซ็ง-ซาแว็ง-ซูร์-การ์ต็องป์ มณฑลปัวตู ประเทศฝรั่งเศส อารามแซงต์ซาแว็งเริ่มสร้างราวกลางคริสต์ศตวรรษที่ 11 ในลักษณะสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ ความสำคัญของอารามอยู่ที่จิตรกรรมฝาผนังจากคริสต์ศตวรรษที่ 11 และ 12 ที่ได้รับการอนุรักษ์ให้อยู่ในสภาพที่ดีมาก
แผนผังอารามเป็นแบบกางเขนโดยมีหอสี่เหลี่ยมเหนือจุดตัดของกางเขน บริเวณแขนกางเขนเป็นบริเวณแรกที่ได้รับการก่อสร้าง ต่อมาเป็นบริเวณขับเพลงสวด (Choir) พร้อมกับบริเวณจรมุข (ambulatory) โดยมีชาเปลกระจายออกไปด้วยกันห้าโบสถ์น้อยทางมุขตะวันออก ต่อมาตัวอารามก็ได้รับการขยายเพิ่มเติมโดยการเพิ่มทางเดินข้างประกบทางเดินกลาง หอระฆัง และระเบียงทางเข้าหน้าโบสถ์ และในที่สุดก็เพิ่มทางเดินกลางอีกหกช่วง หอระฆังสร้างด้วยหินที่สูงกว่า 80 เมตรที่ต่อเติมในคริสต์ศตวรรษที่ 14 และได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ในคริสต์ศตวรรษที่ 19
เพดานโค้งประทุนรองรับด้วยเสาที่มีหัวเสาที่แกะสลักเป็นใบไม้ ภายในคริปต์เป็นที่ฝังศพนักบุญซาแว็งและนักบุญซิเปรียน ผนังเป็นจิตรกรรมฝาผนังที่แสดงภาพชีวิตของนักบุญทั้งสององค์

อารามแซ็ง-ซาแว็ง-ซูร์-การ์ต็องป์ได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อปี ค.ศ. 1983

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Fully illustrated description of the church

สมุดภาพ

ไฟล์:PixAile7.jpg|มองจากเบื้องบน
ไฟล์:Interieur_Saint-Savin-sur-Gartempe.jpg|ทางเดินกลาง
ไฟล์:Saint-Savin_Chapit.JPG|หัวเสาแกะสลัก
ไฟล์:Saint-Savin nef.jpg|เพดานที่ยังมีจิตรกรรมฝาผนังที่อยู่ในสภาพดี
ไฟล์:Meister_von_Saint-Savin-sur-Gartempe_001.jpg|รายละเอียดของจิตรกรรมฝาผนัง
ซาฟารีปาร์ค
สวนสัตว์เปิดซาฟารีปาร์ค ( ) เป็นสวนสัตว์เปิดแห่งแรกในกาญจนบุรี ตั้งอยู่ที่อำเภอบ่อพลอย ห่างจากตัวเมืองกาญจนบุรีไป 40 กิโลเมตร โดยเป็นสวนสัตว์เปิดที่มีลักษณะเหมือนกับซาฟารีเวิลด์ที่กรุงเทพมหานคร โดยแบ่งส่วนต่าง ๆ ออกเป็น 8 โซน

การแบ่งส่วน
โครงการที่ 1 สวนสัตว์เปิด แบ่งออกเป็น 8 โซน

* โซนที่ 1 กวางแฟลโลว์สีแฟนซี
* โซนที่ 2 หมีควาย
* โซนที่ 3 แบล๊คบัคและเนื้อทราย
* โซนที่ 4 เสือโคร่ง
* โซนที่ 5 สิงโตอัฟริกา
* โซนที่ 6 เสือดาว
* โซนที่ 7 กวางดาวอินเดีย กวางฟลอโลว์สีขาว นกอีมู
* โซนที่ 8 ยีราฟ ม้าลาย ลามา นกกระจอกเทศ และนกฟลามิงโก้
นักท่องเที่ยวจะได้นั่งรถมินิบัสเข้าไปในโซนสัตว์ซึ่งมีทั้งหมด 8 โซน สัตว์ทุกตัวที่นี่จะเดินเข้ามาหานักท่องเที่ยวที่รถ เพื่อให้นักท่องเที่ยวได้ป้อนอาหาร-ถ่ายรูป และสัมผัสได้ใกล้ชิดอย่างมาก ถึงขนาดว่าสามารถ "กอดคอยีราฟถ่ายรูป" ได้เลยทีเดียว หรือ "ป้อนอาหารด้วยปาก" ก็ยังได้ ทำให้นักท่องเที่ยวรู้สึกตื่นเต้น สนุกสนานมาก โซนสัตว์ที่อันตรายกรุณางดเปิดกระจก เช่น เสือ, สิงโต และ หมีควาย เค้าก็จะไม่เข้ามาใกล้หรือ ทำอันตรายแก่นักท่องเที่ยว นักท่องเที่ยวสามารถนำรถส่วนตัวเข้าเที่ยวชมสวนสัตว์เปิด หรือใช้บริการรถมินิบัส ของทางสวนสัตว์ ซึ่งบริการฟรี และที่นี่มีบริการให้อาหารสัตว์ด้วยการซื้อขันอาหารจากด่านขายบัตรผ่านประตู ราคา ชุดละ 100 บาท (มี 4 ขัน) เพื่อนำไ
้วยการซื้อขันอาหารจากด่านขายบัตรผ่านประตู ราคา ชุดละ 100 บาท (มี 4 ขัน) เพื่อนำไปป้อนอาหารสัตว์กินพืชภายในโซนได้
โครงการที่ 2 การแสดงโชว์

* 1. การแสดงโชว์ช้างแสนรู้
* 2. การแสดงโชว์จับจระเข้ด้วยมือเปล่า
* 3. ลานแสดงนกมาคอว์
บรรยากาศภายในสวนสัตว์

File:Safari Park,Kanchanaburi (23).jpg|thumb|180px|สามารถซื้ออาหารของทางสวนสัตว์เข้าไปป้อนให้กวางและยีราฟได้
File:Safari Park,Kanchanaburi (22).jpg|กวางแฟลโลว์
File:Safari Park,Kanchanaburi (37).jpg|สิงโต
File:Safari Park,Kanchanaburi (47).jpg|เสือดาว
File:Safari Park,Kanchanaburi (68).jpg|ยีราฟยื่นหัวเข้ามาขอของกิน
File:Safari Park,Kanchanaburi (78).jpg|ยีราฟขอของกินจากนักท่องเที่ยว
File:Safari Park,Kanchanaburi (99).jpg|ช้างที่รอการแสดง
File:Safari Park,Kanchanaburi (100).jpg|จระเข้

แหล่งข้อมูลอื่น
วงปี่พาทย์ดึกดำบรรพ์
วงปี่พาทย์ดึกดำบรรพ์ เกิดขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยได้รับอิทธิพลจากละครโอเปร่าของยุโรป ซึ่งเจ้าพระยาเทเวศร์วงวิวัฒน์ (ม.ร.ว.หลาน กุญชร) และสมเด็จฯ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ร่วมกันปรับจากชื่อโรงละครของเจ้าพระยาเทเวศร์ฯ ก็เลยเรียกเรียกวงดนตรีนี้ตามชื่อของโรงละคร

เครื่องดนตรีในวง
สมเด็จฯ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ทรงคัดเลือกเครื่องดนตรีที่มีเสียงทุ้มนุ่มนวลมารวมกัน ดังนี้
* ระนาดเอก (ใช้ไม้นวมตี)
* ระนาดทุ้ม
* ระนาดทุ้มเหล็ก
* ฆ้องวงใหญ่
* ฆ้องหุ่ย 7 ใบเรียงตามระดับเสียง
* ขลุ่ยเพียงออ
* ตะโพน
* กลองตะโพน
* ฉิ่ง
* ซออู้ (เพิ่มเข้ามาภายหลัง)
* ขลุ่ยอู้ (มีผู้คิดเพิ่มภายหลัง)
การจัดที่ตั้งเครื่องดนตรี
วงปี่พาทย์ดึกดำบรรพ์ได้เปลี่ยงแปลงตำแหน่งที่ตั้งเครื่องดนตรี โดยให้ระนาดเอกอยู่กลาง ระนาดทุ้มอยู่ขวา ระนาดทุ้มเหล็กอยู่ซ้าย ฆ้องวงใหญ่อยู่หลังระนาดเอก
นางเบญกาย
นางเบญกาย เป็นตัวละครในวรรณคดีเรื่อง รามเกียรติ์ เป็นธิดาของพิเภกกับนางตรีชฎา และเป็นหลานของทศกัณฐ์ ที่ต่อมาได้ตกเป็นภรรยาคนหนึ่งของหนุมาน (ตอนนี้ไม่ปรากฏในรามายณะ)

นางปรากฏตัวในตอนนางลอย ที่ทศกัณฐ์ผู้เป็นลุงได้สั่งให้เธอแปลงกายนางสีดาแสร้งเป็นศพลอยน้ำไปยังค่ายของพระราม หวังที่จะทำให้พระรามหมดกำลังใจและถอนทัพกลับ แต่หนุมานได้เห็นพิรุธบางประการจึงทูลพระรามก่อนนำไปสู่การเปิดเผย

ประวัติ
นางเบญกาย เป็นธิดาของพิเภก กับนางตรีชฎา โดยพิเภกเป็นน้องชายของทศกัณฐ์ เบญกายจึงเป็นหลานลุงของทศกัณฐ์ด้วย
ทศกัณฐ์ผู้เป็นลุงได้สั่งให้เธอแปลงกายไปเป็นนางสีดาโดยทำเหมือนว่านางสีดาเป็นศพลอยตามน้ำยังหน้าพลับพลาของพระรามหวังทำลายขวัญและกำลังใจฝ่ายตรงข้าม เมื่อรับคำสั่งนั้นนางเบญกายจึงไปเฝ้าดูนางสีดาแล้วแปลงกายเป็นนางสีดาอย่างแนบเนียน แม้แต่ทศกัณฐ์เองก็จำไม่ได้ ดังปรากฏความตอนหนึ่ง ความว่า
]]
จากนั้นนางก็ทำตามคำบัญชาของทศกัณฐ์ เมื่อพระรามเห็นศพนางสีดาลอยน้ำมาก็เสียใจมากที่ต้องมาสูญเสียนางอันเป็นที่รักไป พาลต่อว่าหนุมานที่เข้าไปเผากรุงลงกาในคราวนั้น ทศกัณฐ์คงเจ็บใจและสังหารนางสีดาทิ้งเสีย แต่หนุมานทูลให้พระรามเห็นพิรุธนานาประการ อาทิ ศพที่ลอยน้ำจะต้องเป็นศพที่เน่าเปื่อย และศพนางสีดานี้ลอยทวนน้ำขึ้นมานั้นผิดวิสัยของศพที่จะต้องลอยตามกระแสน้ำ จึงทูลขอศพนางสีดานั้นไปเผาไฟ นางเบญกายก็ทนร้อนไม่ไหวจึงกลับคืนร่างเดิมและเหาะขึ้นฟ้าไป แต่หนุมานก็เหาะตามไปจับตัวนางมาได้
โทษของนางเบญกายนั้นถึงประหารชีวิต แต่เนื่องจากพระรามได้ทราบว่านางเบญกายเป็นบุตรสาวของพิเภกผู้มีความยุติธรรม จึงได้ปล่อยนางเบญกายไป โดยให้หนุมานไปส่งนางเบญกายที่กรุงลงกา แต่ระหว่างทางที่หนุมานพานางเบญกายไปส่งยังกรุงลงกานั้น หนุมานซึ่งมีจิตปฏิพัทธ์นางเบญกายแต่แรกที่พบกัน จึงได้เกี้ยวพาราสีนางจนได้นางเบญกายเป็นภรรยา

ในคราวที่หนุมานมาปราบท้าวมหาบาลซึ่งบุกมาที่กรุงลงกา หนุมานได้เข้าไปพำนักกับนางเบญกายด้วย ทำให้ในเวลาต่อมา นางเบญกายได้ให้กำเนิดบุตรชายนามว่า อสุรผัด มีหน้าเป็นวานร และมีกายเป็นยักษ์
ครั้นเมื่อทศกัณฐ์ทำพิธีตั้งอุโมงค์บำเพ็ญตบะ หนุมาน, สุครีพ และนิลนนท์ ได้รับมอบหมายให้ไปทำลายพิธี โดยนำน้ำล้างเท้าของนางเบญกายไปรดแผ่นหินที่ปิดปากอุโมงค์

ลักษณะ
กายสีนวลจันทร์ 1 พักตร์ 2 กร ทรงรัดเกล้าเปลว

อ้างอิง
หมู่เกาะเอโอเลียน
หมู่เกาะเอโอเลียน ( ; ซิซิลี: Ìsuli Eoli) เป็นกลุ่มเกาะ (archipelago) ภูเขาไฟในทะเลติร์เรเนียน (Tyrrhenian Sea) ทางตอนเหนือของซิซิลี ผู้ที่พำนักอาศัยอยู่บนเกาะเรียกว่า “เอโอเลียน” หมู่เกาะเอโอเลียนเป็นสถานที่ที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวเป็นอันมากในช่วงฤดูร้อน ในปีหนึ่งๆ หมู่เกาะเอโอเลียนมีนักท่องเที่ยวที่มาชมราว 200,000 คน

เกาะที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่มเกาะคือเกาะลีปารี ซึ่งบางครั้งก็ทำให้ผู้โฆษณามักจะเรียกกลุ่มเกาะนี้ว่า “หมู่เกาะลีปารี”

“หมู่เกาะเอโอเลียน” ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 2000

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* มรดกโลก

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* How To Reach The Aeolian Islands
อากวีเลยา
อากวีเลยา หรือ อากวีเลจา ( ) เป็นที่ตั้งถิ่นฐานโบราณของเมืองโรมันที่ในปัจจุบันอยู่ในประเทศอิตาลีตรงส่วนบนสุดของทะเลเอเดรียติกริมทะเลสาบน้ำเค็มประมาณ 10 กิโลเมตรจากทะเลบนฝั่งแม่น้ำนาตีโซ (ปัจจุบันนาตีโซเน) ที่เปลี่ยนเส้นทางไปบ้างตั้งแต่สมัยโรมัน อากวีเลยาเป็นที่ตั้งของมรดกโลกพื้นที่โบราณคดีและมหาวิหารอากวีเลยา
ประวัติ
อากวีเลยาก่อตั้งเป็นอาณานิคมของโรมันโบราณราว 180/181 ปีก่อนคริสต์ศกราชตามลำแม่น้ำนาทิสสาบนดินแดนทางไต้ของเทือกเขาจูเลียนแอลป์ (Julian Alps) ราว 8 ไมล์เหนือบริเวณลากูน ชื่อบริเวณมาจากภาษาท้องถิ่น “Akylis” อาณานิคมใช้เป็นป้อมพรมแดนทางตะวันออกเฉียงเหนือของอิตาลีและใช้ในการป้องกันเวเนตีผู้เป็นพันธมิตรกับโรมระหว่างสงครามอิลลิเรียน (Illyrian Wars) และเป็นที่ใช้เป็นที่สังเกตการณ์ของผู้ที่อาจจะมาเป็นศัตรูของชนเผ่าที่ไม่เป็นมิตรเช่นกลุ่มคาร์นิ หรืออิสตริ ตามความเป็นจริงแล้วที่ตั้งของอากวีเลยาไม่ไกลจากที่ที่ชนผู้รุกรานชาวกอลที่พยายามเข้ามาตั้งถิ่นฐานราว 183 ก่อนคริสต์ศกราช
สถานที่สำคัญ
มหาวิหาร
มหาวิหารอากวีเลยาเป็นสถานที่ที่สำคํญที่สุดแห่งหนึ่งของคริสต์ศาสนา ลักษณะการก่อสร้างเป็นหลังคาแบนแบบบาซิลิกา ที่ก่อสร้างโดยพาทริอาร์คพ็อพโพในปี ค.ศ. 1031 บนที่ตั้งของวัดเดิม และมาสร้างใหม่อีกครั้งราวปี ค.ศ. 1379 เป็นสถาปัตยกรรมกอธิคโดยพาทริอาร์คมาร์ควัด

อากวีเลยาได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 2000 เพราะเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดเมืองหนึ่งของจักรวรรดิโรมันสมัยแรกที่ยังอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ซึ่งทำให้มีความสำคัญทางโบราณคดี นอกจากนั้นก็ยังเป็นที่ตั้งของมหาวิหารอากวีเลยาซึ่งเป็นมหาวิหารที่มีความสำคัญในการเผยแพร่คริสต์ศาสนาไปยังทวีปยุโรปตอนกลางในสมัยต้นยุคกลาง

อ้างอิง

* Catholic Encyclopedia
พื้นที่โบราณคดีอากรีเจนโต
พื้นที่โบราณคดีอากรีเจนโต ( ) หรือ หุบเขาแห่งวิหาร ( ) เป็นบริเวณทางโบราณคดีในเมืองอากรีเจนโตบนเกาะซิซิลี ทางตอนใต้ของประเทศอิตาลี หุบเขาแห่งวิหารเป็นสถานที่สำคัญของสถาปัตยกรรมและศิลปะกรีกที่เป็นทั้งสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญแห่งหนึ่งในซิซิลีและเป็นอนุสาวรีย์แห่งชาติของอิตาลี การขุดค้นและศึกษาและการบูรณปฏิสังขรณ์ทางโบราณคดีเป็นงานของนักโบราณคดีของคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดเมนีโก โล ฟาโซ ปีเอตราซานตา (Domenico Lo Faso Pietrasanta) ผู้เป็นดุ๊กแห่งแซร์ราดีฟัลโกระหว่างปี ค.ศ. 1809 ถึงปี ค.ศ. 1812.

พื้นที่โบราณคดีอากรีเจนโตได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 1997

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* มรดกโลก

แหล่งข้อมูลอื่น
ยีโอลดีเชชเชอร์ชีส
ยีโอลดีเชชเชอร์ชีส ( ) เป็นผับเก่าแก่ในกรุงลอนดอน อังกฤษ ตั้งอยู่แยกออกจากถนนฟลีต บน Wine Office Court

อายุ
ยีโอลดีเชชเชอร์ชีสเป็นหนึ่งในผับในลอนดอนที่สร้างขึ้นใหม่ไม่นานหลังจากไฟไหม้ครั้งใหญ่เมื่อ พ.ศ. 2209 โดยก่อนหน้านี้มีผับตั้งอยู่ที่ตำแหน่งนี้มาตั้งแต่ พ.ศ. 2081 แม้ว่าจะมีผับที่เก่าแก่กว่าจำนวนมากที่เหลือรอดมาได้เนื่องจากตั้งอยู่พ้นจากขอบเขตที่เกิดเหตุไฟไหม้ หรือเนื่องจากสร้างจากหินอย่างเช่น Tipperary บนฝั่งตรงข้ามของ Fleet Street แต่ยีโอดล์เชชเชอร์ชีสก็ยังสามารถดึงดูดผู้สนใจได้ด้วยเสน่ห์ของบรรยากาศแบบทึมๆอันเนื่องมาจากภายในผับมีแสงสว่างธรรมชาติน้อย
ไม้บุผนังบางส่วนภายในผับเป็นของเมื่อศตวรรษที่ 19 ห้องใต้ดินหลังคาโค้งนั้นเชื่อกันว่าเป็นของ Carmelite Monastery ซึ่งเคยตั้งอยู่ที่ตำแหน่งนี้เมื่อศตวรรษที่ 13 ทางเข้าผับแห่งนี้ตั้งอยู่ในตรอกแคบๆและเงียบสงบมาก ในฤดูหนาวทางผับจะเปิดเตาผิงเพื่อให้ความอบอุ่นแก่ลูกค้า
ขนมปังกรอบไดเจสทีฟ
ขนมปังกรอบไดเจสทีฟ ( ) คือขนมปังกรอบหรือคุกกี้กึ่งหวานชนิดหนึ่ง เป็นที่นิยมในสหราชอาณาจักร ไอร์แลนด์ กรีซ และประเทศที่มีฐานะปานกลางอื่นๆ ชื่อ ไดเจสทีฟ ที่มีความหมายว่าช่วยย่อยนั้น มีที่มาจากความเชื่อเมื่อแรกผลิตที่ว่าการใช้โซเดียมไบคาร์บอเนตทำให้ขนมปังกรอบมีคุณสมบัติลดกรดในกระเพาะได้

ประวัติ
ขนมปังกรอบไดเจสทีฟถูกคิดค้นขึ้นที่เอดินเบอระ โดย McVitie's ในปีค.ศ. 1892 ผู้ที่คิดค้นมีชื่อว่าอเล็กซานเดอร์ กรันท์ (Alexander Grant)
ขนมปังกรอบชนิดนี้ถูกโฆษณาว่ามีส่วนช่วยในการย่อยอาหาร แต่ผลการวิจัยในช่วงหลังได้สรุปว่าที่โฆษณานั้นไม่เป็นความจริงแต่อย่างใด แต่ทั้งที่มีข่าวลือว่าเมื่อมีผลวิจัยออกมาเช่นนี้แล้ว การที่ขนมปังกรอบชนิดนี้ยังใช้ชื่อ ไดเจสทีฟ ในการวางขายที่สหรัฐอเมริกานั้นเป็นเรื่องผิดกฎหมาย ขนมปังกรอบไดเจสทีฟก็ยังมีจำหน่ายทั่วไปบนชั้นสินค้านำเข้าในร้านชำและสั่งทางไปรษณีย์

และปัจจุบันนี้ "เดอะ ออริจินัล ไดเจสทีฟ" ก็ยังคงเป็นบริษัทขนมปังกรอบที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับเก้าในสหราชอาณาจักร
การบริโภค
ขนมปังไดเจสทีฟมักนิยมรับประทานคู่กับชาหรือกาแฟ บ่อยครั้งจะทานโดยจุ่มขนมปังลงไปในชาก่อนแล้วรีบทานโดยเร็วก่อนที่ขนมปังกรอบจะยุ่ย
นอกจากนี้ ขนมปังไดเจสทีฟยังเป็นที่นิยามในการนำไปทำฐานของชีสเค้กและนำมากรุแทนแป้งพาย

ในปีหนึ่ง เฉพาะที่สหราชอาณาจักรเพียงที่เดียว ขนมปังกรอบมียอดขายรวมสูงถึง 35 ล้านปอนด์ ซึ่งก็หมายความว่า ชาวอังกฤษซื้อขนมปังกรอบไดเจสทีฟปีละ 71 ล้านถุง และรับประทานขนมปังกรอบไดเจสทีฟวันละ 52 แผ่น

วัตถุดิบที่คล้ายคลึงกัน
โดยทั่วไปแล้ว หากไม่ได้อาศัยอยู่ในสหราชอาณาจักรหรือหาขนมปังกรอบไดเจสทีฟไม่ได้ จะใช้ขนมปังกรอบเกรแฮม (Graham crackers) แทน

References
ปงดูว์การ์
ปงดูว์การ์ ( ) เป็นสะพานส่งน้ำสร้างโดยจักรวรรดิโรมัน พาดผ่านแม่น้ำการ์ดง ใกล้กับเมืองเรอมูแล็ง (Remoulins) เมืองเล็ก ๆ ในจังหวัดการ์ แคว้นล็องก์ด็อก-รูซียง ทางตอนใต้ของประเทศฝรั่งเศส สะพานนี้เป็นส่วนหนึ่งของระบบส่งน้ำของเมืองนีม มีความยาวกว่า 50 กิโลเมตร สร้างโดยชาวโรมันเพื่อส่งน้ำจากจากเมืองอูว์แซ็ส โดยระหว่างสองเมืองเป็นหุบเขา ระบบส่งน้ำที่ส่วนใหญ่อยู่ใต้ดิน ย้ายมาสร้างอยู่บนสะพานเพื่อข้ามแม่น้ำการ์ดง นักประวัติศาสตร์คาดการณ์ว่าสะพานถูกสร้างราวคริสต์ศตวรรษที่ 1 โดยสะพานแห่งนี้จัดเป็นสะพานส่งน้ำที่สร้างในสมัยจักรวรรดิโรมันที่ยังคงสภาพที่สมบูรณ์ที่สุดแห่งหนึ่ง รองจากสะพานส่งน้ำแห่งเซโกเบีย
สะพานแห่งการ์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในปี ค.ศ. 1985 โดยองค์การยูเนสโก สะพานประกอบด้วยฐานโค้งจำนวนสามชั้น สูง 48.80 เมตร โดยระหว่างความยาวทั้งหมด ความสูงของที่ส่งน้ำต่างระดับกันประมาณเพียง 17 เมตรเท่านั้น ในขณะที่ตัวสะพานมีความสูงทั้งสองฝั่งนั้นต่างกันเพียง 2.5 เซนติเมตร ซึ่งจัดว่าเป็นความสำเร็จทางเทคโนโลยีการก่อสร้าง และความชาญฉลาดทางวิศวกรรมของชาวโรมันในอดีต ในอดีตทางส่งน้ำสามารถส่งน้ำได้ประมาณ 200,000 ลูกบาศก์เมตรต่อวัน เพื่อส่งน้ำเข้ากับระบบน้ำในเมืองนีม รวมทั้งน้ำพุต่าง ๆ และโรงอาบน้ำ ปงดูว์การ์ยังถูกใช้งานจนกระทั่งประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 6 บางเขตยังใช้ได้นานกว่า แต่เนื่องจากการขาดการบำรุงรักษาที่เหมาะสม ราวศตวรรษที่ 14 ระบบส่งน้ำได้
้นานกว่า แต่เนื่องจากการขาดการบำรุงรักษาที่เหมาะสม ราวศตวรรษที่ 14 ระบบส่งน้ำได้เริ่มอุดตันอันเนื่องจากการสะสมของแร่ธาตุ
ภายหลังการล่มสลายของจักรวรรดิโรมัน ระบบส่งน้ำได้ถูกทิ้งและหยุดการใช้งานลง ตัวสะพานได้ถูกรักษาไว้อย่างดีเนื่องจากการใช้งานอีกด้านหนึ่งคือเป็นสะพานข้ามเขา โดยมีการเก็บค่าผ่านทางจากนักท่องเที่ยวเพื่อข้ามแม่น้ำ โดยเหล่าบิชอปและผู้มีอำนาจในสมัยนั้น โดยนำเงินมาบำรุงซ่อมแซมอยู่เสมอ จนถึงราวคริสต์ศตวรรษที่ 17 หินบางส่วนได้หลุดและทลายลง และตั้งแต่สะพานแห่งการ์ได้กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวหลัก ได้มีการปรับปรุงครั้งใหญ่เรื่อยมาตั้งแต่ราวคริสต์ศตวรรษที่ 18 จนถึง 21 โดยมีรัฐบาลและหน่วยงานท้องถิ่นเป็นผู้รับผิดชอบ ในปี ค.ศ. 2000 ได้มีการเปิดศูนย์บริการนักท่องเที่ยวแห่งใหม่ และการย้ายสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ ในบริเวณรอบที่ตั้งสะพาน และในปัจจุบันได้กลายเป็นแหล่งท่อง
ย้ายสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ ในบริเวณรอบที่ตั้งสะพาน และในปัจจุบันได้กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศฝรั่งเศส
แหล่งข้อมูลอื่น

*เว็บไซต์ทางการของพิพิธภัณฑ์ปงดูว์การ์ 
*ตำแหน่งที่ตั้งของปงดูว์การ์ (Michelin)

Coordinates:
ไกอา ออนไลน์
ไกอา ออนไลน์ เป็นเกมจากประเทศอังกฤษ เป็น anime-สังคมและเครือข่ายเวทีตามเว็บไซต์ ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 2003 ใช้ชื่อว่า Gaia.com แต่ชื่อถูกเปลี่ยน GaiaOnline.com ในปี ค.ศ. 2004 โดยเจ้าของ Gaia อินเตอร์ แรกเริ่มเป็น anime linklist แต่ตอนนี้ระบุก่อตั้งโดย Derek Liu (ชื่อผู้ใช้ "Lanzer") เว็บไซต์เกมสังคม ในที่สุดก็กลายเป็นฟอรั่มตามเว็บไซต์ตอนนี้ ปัจจุบันนี้ มากกว่าหนึ่งล้านโพสต์ถูกทำรายวัน และมีการเข้าชมโดยผู้ใช้ที่ไม่ต่ำกว่า 7 ล้านแต่ละเดือน Gaia ยังได้รับรางวัล 2007 Webware 100 รางวัลในหมวดหมู่ชุมชน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Gaia Online
* Gaiapedia, a Gaia community-maintained encyclopedia
โขนฉาก
โขนฉาก เกิดขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อมีผู้คิดสร้างฉากประกอบเรื่องเมื่อแสดงโขนบนเวที คล้ายกับละครดึกดำบรรพ์ ส่วนวิธีแสดงดำเนินเช่นเดียวกับโขนโรงใน แต่มีการแบ่งเป็นชุดเป็นตอน เป็นฉาก และจัดฉากประกอบตามท้องเรื่อง จึงมีการตัดต่อเรื่องใหม่ไม่ให้ย้อนไปย้อนมา เพื่อสะดวกในการจัดฉาก กรมศิลปากร ได้ทำบทเป็นชุด ๆ ไว้หลายชุด เช่น ชุดปราบกากนาสูร ชุดมัยราพณ์สะกดทัพ ชุดชุดนางลอย ชุดนาคบาศ ชุดพรหมาสตร์ ชุดศึกวิรุญจำบัง ชุดทำลายพิธีหุงน้ำทิพย์ ชุดสีดาลุยไฟและปราบบรรลัยกัลป์ ชุดหนุมานอาสา ชุดพระรามเดินดง ชุดพระรามครองเมือง
การแสดงโขน โดยทั่วไปนิยมแสดงเรื่อง "รามเกียรติ์" กรมศิลปากรเคยจัดแสดงเรื่องอุณรุฑ แต่ไม่เป็นที่นิยมเท่าเรื่องรามเกียรติ์ เรื่องรามเกียรติ์ที่นำมาแสดงโขนนั้นมีหลายสำนวน ทั้งที่ประพันธ์ขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา กรุงธนบุรีและกรุงรัตนโกสินทร์ โดยเฉพาะบทในสมัยรัตนโกสินทร์ นิยมแสดงตามสำนวนของพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่กรมศิลปากรปรับปรุงเป็นชุดเป็นตอน เพื่อแสดงโขนฉาก ก็เดินเรื่องตามสำนวนของพระองค์ นอกจากนี้ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ก็เคยทรงพระราชนิพนธ์บทร้องและบทพากย์ไว้ถึง 6 ชุด คือ ชุดสีดาหาย ชุดเผาลงกา ชุดพิเภกถูกขับ ชุดจองถนน ชุดประเดิมศึกลงกา และชุดนาคบาศ
เฮอร์คิวเลเนียม
เฮอร์คิวเลเนียม ( ) คือเมืองโรมันโบราณที่ตั้งอยู่ในบริเวณที่เรียกว่าแอร์โกลาโนในปัจจุบันของประเทศอิตาลี “เฮอร์คิวเลเนียม” ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกเมื่อปี ค.ศ. 1997

เฮอร์คิวเลเนียมมีชื่อเสียงเพราะเป็นเมืองที่หายไปพร้อมกับเมืองปอมเปอี, สตาเบีย (Stabiae) และโอโพลอนทิส (Oplontis) เมื่อภูเขาไฟวิสุเวียสเริ่มประทุระเบิดขึ้นเมื่อวันที่24 สิงหาคม ค.ศ. 79 เฮอร์คิวเลเนียมถูกฝังอยู่ภายใต้หินอัคนีภูเขาไฟ (pyroclastic) ที่แข็งตัวเป็นหินทัฟฟ์ (tuff) ตั้งแต่พบเมืองในปี ค.ศ. 1981 ก็ได้มีการขุดค้นพบโครงกระดูกจำนวน 150 โครง เฮอร์คิวเลเนียมเป็นเมืองที่มีขนาดเล็กกว่าปอมเปอี แต่ผู้อยู่อาศัยมีฐานะที่ดีกว่า

อ้างอิง
* National Geographic, Vol 162, No 6. Buried Roman Town Give Up Its Dead, (December, 1982)
* National Geographic, Vol 165, No 5. The Dead Do Tell Tales, (May, 1984)
* Discover, magazine, Vol 5, No 10. The Bone Lady (October, 1984)
* The Mayo Alumnus, Vol 19, No2. An Archaeologist's Preliminary Report: Time Warp at Herculaneum, (April, 1983)
* Carnegie Mellon Magazine, Vol 4, No 2. Bone Lady Reconstructs People at Herculaneum, Winter, 1985
* In the Shadow of Vesuvius National Geographic Special, (February 11, 1987)
* 30 years of National Geographic Special, (January 25, 1995)

ดูเพิ่ม
* มรดกโลก

แหล่งข้อมูลอื่น
* Area Vesuvio 
* The Friends of Herculaneum Society
* Herculaneum: Destruction and Re-discovery
* The local archaeological authorities 
* AD 79: Year of Destruction 
* The Philodemus Project will publish Philodemus' works on poetry and on rhetoric. 
* Brigham Young University: Herculaneum Scrolls
* Images of Herculaneum
ชายฝั่งอามาลฟี
ชายฝั่งอามัลฟี ( ; ) เป็นชายฝั่งทางตอนใต้ของคาบสมุทรซอร์เรนตีเน (Sorrentine Peninsula) ของประเทศอิตาลี ที่เริ่มตั้งแต่โปซีตาโนทางตะวันตกไปถึงวิเอตริมาเรทางตะวันออก เมืองที่เรียงรายเป็นระยะ ๆ บนชายฝั่งอามัลฟีก็รวมทั้งวีเอตรีซุลมาเร, เชตารา, มาโยรี, มีโนรี, ราเวลโล, สกาลา, อาตรานี, อามัลฟี, กอนกาเดย์มารีนี, ฟูโรเร, ปรายาโน และโปซีตาโน

ชายฝั่งอามัลฟีมีชื่อเสียงว่าเป็นชายฝั่งที่เป็น rugged terrain, มีทิวทัศน์ที่สวยงาม และเมืองที่งามเหมือนรูปถ่าย "ชายฝั่งอามัลฟี" ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกเมื่อปี ค.ศ. 1997
ชายฝั่งใช้เป็นฉากในภาพยนตร์เรื่อง "นายไปรษณีย์" (Positano) ในปี ค.ศ. 1953 จากนวนิยายที่เขียนโดยนักเขียนอเมริกันผู้มีชื่อเสียง จอห์น สไตน์เบ็ก (John Steinbeck)

สถานที่ที่น่าสนใจ
*มหาวิหารในอามัลฟีและระเบียงฉันนบถ (Chiostro del Paradiso)
*โบสถ์ซานตามารีอาอัสซุนตาที่โปซีตาโน 
*โบสถ์ซานซัลวาโตเรเดลบีเรกโตและวัดซานตามารีอามัดดาเลนาที่อาตรานี
*คฤหาสน์ชิมโบรเนและคฤหาสน์รูโฟโลในราเวลโล
*มหาวิหารแห่งราเวลโล ทางเดินกลางมี "แท่นเทศน์แห่งพระวรสาร" ที่สร้างในปี ค.ศ. 1272 โดยนิกโกลอ ดี บาร์โตโลเมโอ ดา ฟอจจา
*โบสถ์ซานลูกาและซานเจนนาโรในปรายาโน 
*โบสถ์ซานปันกราซีโอในกอนกาเดย์มารีนี
*โบสถ์ซานตาโตรฟิเมนาและคฤหาสน์โรมันโบราณที่มีโนรี

อ้างอิง
ดูเพิ่ม
* มรดกโลก

แหล่งข้อมูลอื่น

*Amalfi Coast Travel Information and Photo Gallery 
*Amalfi Coast Photo Gallery 
*The Amalfi coast on line travel guide
*Another Amalfi coast guide for travellers