รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศญี่ปุ่น
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศญี่ปุ่นทั้งสิ้น 26 แหล่ง ประกอบด้วยมรดกโลกทางวัฒนธรรม 21 แหล่ง และมรดกโลกทางธรรมชาติ 5 แห่ง

ที่ตั้ง

สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก

แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:15%;" scope="col"| สถานที่
! class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! scope="col" | ที่ตั้ง
! scope="col" | ประเภท
! scope="col"| พื้นที่ ha (acre)
! scope="col"| ปี (พ.ศ./ค.ศ.)
! scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | พุทธสถานในพื้นที่โฮรีวจิ
| 
| 
| วัฒนธรรม: (i), (ii), (iv), (vi)
| 15 (37); พื้นที่กันชน 571 (1,410)
| rowspan="2" align="center" | 2536/1993
| มีพุทธสถานราว 48 แห่งบริเวณโฮรีวจิ หลายแห่งสร้างมาตั้งแต่ช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 7 ทำให้เป็นหนึ่งในสิ่งก่อสร้างไม้ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก ผลงานชิ้นเอกทางสถาปัตยกรรมไม้เหล่านี้มีความสำ
่งก่อสร้างไม้ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก ผลงานชิ้นเอกทางสถาปัตยกรรมไม้เหล่านี้มีความสำคัญไม่เพียงแต่แสดงถึงความเป็นมาของศิลปะการปรับตัวให้เข้ากับวัฒนธรรมจีนของญี่ปุ่น แต่ยังเป็นสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ทางศาสนาพุทธอีกด้วย 
| 
|-
! scope="row" | ฮิเมจิโจ
| 
| 
| วัฒนธรรม: (i), (iv)
| 107 (260); พื้นที่กันชน 143 (350)
| เป็นตัวอย่างที่ดีที่สุดที่แสดงถึงสถาปัตยกรรมญี่ปุ่นในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 ประกอบด้วยอาคาร 83 แห่งที่มีการออกแบบอย่างซับซ้อน มีระบบป้องกันการบุกรุกขั้นสูงและอุปกรณ์ป้องกันที่ชาญฉลาดจากตอนต้นของยุคโชกุน เป็นผลงานชิ้นเอกในการก่อสร้างด้วยไม้ที่น่าสนใจทั้งในรูปลักษณ์ที่สง่างาม และความละเอียดอ่อนของความสัมพันธ์ระหว่างมวลอาคารกับชั้น
ั้งในรูปลักษณ์ที่สง่างาม และความละเอียดอ่อนของความสัมพันธ์ระหว่างมวลอาคารกับชั้นหลังคาหลายชั้น
| 
|-
! scope="row" | อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณ (นครเกียวโต, อูจิ และโอตสึ) 
| 
| 
| วัฒนธรรม: (ii), (iv)
| 1,056 (2,610); พื้นที่กันชน 3,579 (8,840)
| align="center" | 2537/1994
| สถาปนาขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 794 ตามรูปแบบเมืองหลวงของจีนโบราณ เกียวโตเป็นเมืองหลวงของประเทศญี่ปุ่นจนถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในฐานะที่เป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรมญี่ปุ่นมานานกว่าพันปี แสดงให้เห็นถึงการพัฒนาสถาปัตยกรรมไม้ของญี่ปุ่นโดยเฉพาะสถาปัตยกรรมทางศาสนาพุทธและชินโตจำนวน 17 แห่งและศิลปะของสวนญี่ปุ่นซึ่งมีอิทธิพลต่อภูมิทัศน์ในสวนทั่วโลก
| 
|-
! scope="row" | หมู่บ
ปะของสวนญี่ปุ่นซึ่งมีอิทธิพลต่อภูมิทัศน์ในสวนทั่วโลก
| 
|-
! scope="row" | หมู่บ้านประวัติศาสตร์แห่งชิรากาวาโงและโกกายามะ
| 
| 
| วัฒนธรรม: (iv), (v)
| 68 (170); พื้นที่กันชน 58,873 (145,480)
| align="center" | 2538/1995
| หมู่บ้านสองแห่งในหุบเขาที่มีแม่น้ำโชกาวะไหลผ่านถูกสร้างตามสถาปัตยกรรมดั้งเดิมราวคริสต์ศตวรรษที่ 18-19 โดยประกอบด้วยไม้และทำหลังคามุงฟางให้สูงชันโดยไม่ใช้ตะปูในการก่อสร้าง เป็นการแสดงถึงภูมิปัญญาชาวบ้านที่ประกอบอาชีพเกษตรกรในการรับมือสภาพอากาศแปรปรวนในฤดูหนาว
| 
|-
! scope="row" | อนุสรณ์สันติภาพฮิโรชิมะ (โดมปรมาณู)
| 
| 
| วัฒนธรรม: (vi)
| 0.40 (0.99); พื้นที่กันชน 43 (110)
| rowspan="2" align="center" | 2539/1996
| โดมปรมา
(0.99); พื้นที่กันชน 43 (110)
| rowspan="2" align="center" | 2539/1996
| โดมปรมาณูเป็นโครงสร้างเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่บริเวณที่เกิดระเบิดปรมาณูครั้งแรกเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2488 ไม่เพียงแต่เป็นสัญลักษณ์ที่แข็งแกร่งและทรงพลังของวัตถุที่ทำลายล้างมากที่สุดที่มนุษย์สร้างขึ้นในขณะนั้น ยังแสดงถึงความหวังในการสร้างสันติภาพของโลก และการกำจัดอาวุธนิวเคลียร์ทั้งหมดด้วย
| 
|-
! scope="row" | ศาลเจ้าชินโตอิตสึกูชิมะ
| 
| 
| วัฒนธรรม: (i), (ii), (iv), (vi)
| 431 (1,070); พื้นที่กันชน 2,634 (6,510)
| ศาลเจ้าชินโตที่มีจุดเด่นเป็นเสาโทริอิซึ่งถูกลงตั้งอยู่กลางทะเลเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 12 เพื่อเป็นทางผ่านของเรือที่จะเข้าสักการะ ตัวศาลเจ้ามีประวัติศาสต
ิสต์ศตวรรษที่ 12 เพื่อเป็นทางผ่านของเรือที่จะเข้าสักการะ ตัวศาลเจ้ามีประวัติศาสตร์ที่ยาวนานมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 6 ในฐานะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำเกาะอิตสึกูชิมะและเป็นที่พึ่งพาใจของเรือเดินทะเลที่ต้องผ่านเกาะแห่งนี้ในกระแสน้ำที่ผันขึ้นลงอยู่เสมอ
| 
|-
! scope="row" | อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์นาระโบราณ
| 
| 
| วัฒนธรรม: (ii), (iii), (iv), (vi)
| 617 (1,520); พื้นที่กันชน 2,502 (6,180)
| align="center" | 2541/1998
| นาระเป็นเมืองหลวงของญี่ปุ่นในช่วงปี ค.ศ. 710-784 ในยุคสมัยนาระที่มีความเจริญรุ่งเรืองทางด้านศิลปะ ศาสนาและวัฒนธรรมอันเป็นรากฐานของวัฒนธรรมญี่ปุ่น ประกอบด้วยวัดพุทธ 5 แห่ง ศาลเจ้าคาซูงะ วังหลวงและป่าโบราณที่แสดงถึงภาพอันมีชีวิตชีวา
อบด้วยวัดพุทธ 5 แห่ง ศาลเจ้าคาซูงะ วังหลวงและป่าโบราณที่แสดงถึงภาพอันมีชีวิตชีวาของชีวิตในอดีตเมืองหลวงของญี่ปุ่นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 8 ซึ่งเป็นช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองและวัฒนธรรมอย่างลึกซึ้ง
| 
|-
! scope="row" | ศาลเจ้าและวัดแห่งนิกโก
| 
| 
| วัฒนธรรม: (i), (iv), (vi)
| 51 (130); พื้นที่กันชน 373 (920)
| align="center" | 2542/1999
| ศาลเจ้าและวัดแห่งนิกโกที่ถูกสร้างขึ้นตั้งแต่ก่อนยุคเอโดะจนสิ้นสุดรัชสมัย พร้อมกับสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติในบริเวณมีมานานนับศตวรรษ เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่รู้จักกันเพราะผลงานชิ้นเอกด้านสถาปัตยกรรมและการตกแต่ง สถานที่แห่งนี้มีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับประวัติศาสตร์ของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ
| 
|-
! scop
นี้มีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับประวัติศาสตร์ของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ
| 
|-
! scope="row" | แหล่งกูซูกุและทรัพย์สินที่เกี่ยวข้องของอาณาจักรรีวกีว
| 
| 
| วัฒนธรรม: (ii), (iii), (vi)
| 55 (140); พื้นที่กันชน 560 (1,400)
| align="center" | 2543/2000
| อาณาจักรรีวกีวเคยเป็นอาณาจักรที่รุ่งเรืองในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15-19 ครอบครองดินแดนหมู่เกาะรีวกีวในมหาสมุทรแปซิฟิก มีการค้นพบหลักฐานที่แสดงถึงความรุ่งเรืองเป็นป้อมปราการและปราสาทหินเรียกว่า “กูซูกุ“ กระจายไปทั่วเกาะโอกินาวะโดยที่บางแห่งถูกทำลายจากการถูกรุกราน รวมไปถึงสถาปัตยกรรมเฉพาะถิ่นของสุสานหลวงและสวนตำหนัก
| 
|-
! scope="row" | แหล่งศักดิ์สิทธิ์และเส้นทางจาริกแสวงบุญในทิวเขาคิอิ
| 
| 
| วัฒนธรร
cope="row" | แหล่งศักดิ์สิทธิ์และเส้นทางจาริกแสวงบุญในทิวเขาคิอิ
| 
| 
| วัฒนธรรม: (ii), (iii), (vi), (vi)
| 495 (1,220); พื้นที่กันชน 1,137 (2,810
| align="center" | 2547/2004
| พื้นที่บริเวณคาบสมุทรคิอิเป็นที่ตั้งของศาสนสถานทั้งศาสนาพุทธและศาสนาชินโตจำนวนมาก จึงเกิดเป็นเส้นทางแสวงบุญของเหล่านักบวชมาช้านานกว่า 1,200 ปีที่พาดผ่านผืนป่าโบราณและยังเชื่อมต่อไปจนถึงเมืองหลวงในยุคสมัยนั้นอย่างเมืองนาระและเมืองเกียวโตที่นำพาจักรพรรดิและประชาชนได้เดินทางมาสักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในพื้นที่แห่งนี้
| 
|-
! scope="row" | เหมืองเงินอิวามิและภูมิทัศน์วัฒนธรรม
| 
| 
| วัฒนธรรม: (ii), (iii), (v)
| 529 (1,310); พื้นที่กันชน 3,134 (7,740
| align="center" | 255
(ii), (iii), (v)
| 529 (1,310); พื้นที่กันชน 3,134 (7,740
| align="center" | 2550/2007
| เหมืองเงินอิวามิเป็นเหมืองที่มีการขุดแร่เงินขนาดใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่นตั้งแต่ปี ค.ศ.1526 ยาวนานมาจนถึงปี ค.ศ.1923 การเปิดเหมืองแห่งนี้ก่อให้เกิดกรรมวิธีการหลอมที่ได้อิทธิพลมาจากเกาหลี และยังเป็นการขับเคลื่อนเศรษฐกิจของเมืองและหมู่บ้านที่ตั้งอยู่รอบเหมืองจากการตั้งผลิตภัณฑ์เป็นของตนเองขึ้นมา โดยเฉพาะเหล่าพ่อค้าที่ทำการส่งออกแร่เงินให้กับต่างชาติ ก่อให้เกิดการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมบริเวณเหมือง
| 
|-
! scope="row" | ฮิราอิซูมิ วัด สวน และแหล่งโบราณคดีต่างๆ ที่แสดงลักษณะของนิกายสุขาวดีในพระพุทธศาสนา
| 
| 
| วัฒนธรรม: (ii), (iv)
| 176 (430); พื้นที่กันชน 6,008 (14
ีในพระพุทธศาสนา
| 
| 
| วัฒนธรรม: (ii), (iv)
| 176 (430); พื้นที่กันชน 6,008 (14,850)
| align="center" | 2554/2011
| ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 11-12 ฮิราอิซูมิเป็นศูนย์กลางทางด้านการเมืองการปกครอง วัฒนธรรมและศาสนาพุทธนิกายมหายาน สุขาวดี และศาสนาชินโตซึ่งก่อตั้งโดยตระกูลฟูจิวาระเหนือ ศูนย์กลางแห่งนี้ถูกสร้างโดยอิงคติความเชื่อเรื่องจักรวาลสุขาวดีซึ่งสื่อถึงความสงบของจิตใจมนุษย์ ประกอบด้วยวัดพุทธที่มีการวางผังสวนที่อิงตามความเชื่อดั้งเดิมและความเชื่อของศาสนาชินโตจำนวน 5 แห่ง
| 
|-
! scope="row" | ฟูจิซัง-สถานที่ศักดิ์สิทธิ์และแหล่งที่มาของความบันดาลใจทางศิลปะ
| 
| 
| วัฒนธรรม: (iii), (iv)
| 20,702 (51,160); พื้นที่กันชน 49,628 (122,630)
| align="cen
นธรรม: (iii), (iv)
| 20,702 (51,160); พื้นที่กันชน 49,628 (122,630)
| align="center" | 2556/2013
| ภูเขาฟูจิหรือฟูจิซังถูกปรากฎในงานวรรณกรรมและจิตรกรรมมาตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 หรือราวยุคสมัยเอโดะที่มีการสร้างเส้นทางที่เชื่อมต่อกับเมืองเกียวโต ทำให้ผู้คนที่สัญจรเส้นทางนี้ได้ชื่นชมความงามของฟูจิซังและนำไปสร้างสรรค์ในผลงานต่างๆ ให้เป็นที่รู้จักไปทั่วโลก รวมไปถึงเป็นที่ฝึกฝนฐานทัพซามูไรและหลักแนวคิดวิถีปฏิบัติระหว่างผู้คน ศาสนา และธรรมชาติเข้าด้วยกัน
| 
|-
! scope="row" | โรงงานทอผ้าโทมิโอกะและสถานที่ที่เกี่ยวข้อง
| 
| 
| วัฒนธรรม: (ii), (iv)
| 7.2; พื้นทีก่นชน 414.6
| align="center" | 2557/2014
| โรงงานทอผ้าโทมิโอกะถือเป็นหลักฐานในการพัฒนา
414.6
| align="center" | 2557/2014
| โรงงานทอผ้าโทมิโอกะถือเป็นหลักฐานในการพัฒนาเทคโนโลยีอุตสาหกรรมการทอผ้าไหมดิบในยุคสมัยเมจิช่วงทศวรรษ 1870 หลังการปฏิวัติเมจิที่มีการพัฒนาญี่ปุ่นให้ทันสมัย โดยโรงงานแห่งนี้มีเครื่องจักรที่ใช้ในการปั่นด้ายที่มีความซับซ้อนจากฝรั่งเศสเพื่อพัฒนาคุณภาพผ้าไหมดิบในการส่งออกขายต่างประเทศและกระตุ้นเศรษฐกิจของญี่ปุ่นให้มีความทัดเทียมเทียบเท่ายุโรป
| 
|-
! scope="row" | แหล่งมรดกจากการปฏิวัติอุตสาหกรรมของญี่ปุ่นในยุคเมจิ: การถลุงเหล็กและผลิตเหล็กกล้า การต่อเรือและการทำเหมืองถ่านหิน
| 
| 
| วัฒนธรรม: (ii), (iii), (iv)
| 306.66; พื้นที่กันชน 2,408.33
| align="center" | 2558/2015
| การปฏิวัติเมจิในปี ค.ศ.1868 ทำให้ญี่ปุ่น
2,408.33
| align="center" | 2558/2015
| การปฏิวัติเมจิในปี ค.ศ.1868 ทำให้ญี่ปุ่นได้พัฒนาระบบอุตสาหกรรมโดยมีการนำเข้าเทคโนโลยีจากตะวันตกเข้ามาใช้ ส่งผลทำให้สังคมและเศรษฐกิจเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิงตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 จนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยเน้นไปที่อุตสาหกรรมถ่านหิน การถลุงเหล็กและผลิตเหล็กกล้าเพื่อใช้ในการต่อเรือเดินสมุทร ซึ่งการเจริญเติบโตของอุตสาหกรรมญี่ปุ่นพบได้มากสุดบริเวณภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศโดยเฉพาะบนเกาะคิวซู
| 
|-
! scope="row" | งานสถาปัตยกรรมของเลอกอร์บูซีเย คุณูปการอันโดดเด่นต่อขบวนการสมัยใหม่ (ร่วมกับ , , , , และ ) 
| 
| 
| วัฒนธรรม: (i) (ii) (vi)
| 
| align="center" | 2559/2016
| สถานที่ที่ขึ้นทะเบียนได้แก
ธรรม: (i) (ii) (vi)
| 
| align="center" | 2559/2016
| สถานที่ที่ขึ้นทะเบียนได้แก่ พิพิธภัณฑ์ศิลปะตะวันตกแห่งชาติ อันเป็นแหล่งสะสมผลงานศิลปะตะวันตกตั้งแต่ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาการจนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ตัวอาคารออกแบบโดยเลอกอร์บูซีเย ซึ่งนำเสนอถึง “ความสำคัญและความงดงามของงานศิลป์“ อีกทั้งยังเป็นสัญลักษณ์การฟื้นฟูความสัมพันธ์ระหว่างญี่ปุ่นกับฝรั่งเศสหลังสงครามโลกครั้งที่สองอีกด้วย
| 
|-
! scope="row" | เกาะศักดิ์สิทธิ์โอกิโนชิมะและสถานที่ที่เกี่ยวข้องในภูมิภาคมูนากาตะ 
| 
| 
| วัฒนธรรม: (ii) (iii)
| 98.93; พื้นที่กันชน 79,363.48
| align="center" | 2560/2017
| โอกิโนชิมะตั้งอยู่ห่างจากชายฝั่งตะวันตกของเกาะคีวชูไป 60 กิโลเมตร เป็นตัวอย่างที่โดดเด
ชิมะตั้งอยู่ห่างจากชายฝั่งตะวันตกของเกาะคีวชูไป 60 กิโลเมตร เป็นตัวอย่างที่โดดเด่นที่แสดงถึงประเพณีการสักการะบูชาบนเกาะที่มีความสมบูรณ์และให้ข้อมูลประวัติการจัดพิธีการตามพิธีการที่เปลี่ยนไปในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 4-9 และยังสืบต่อมาจนถึงปัจจุบัน บนเกาะมีการค้นพบวัตถุโบราณจำนวนมาก หลายชิ้นมีฝีมือประณีตและถูกนำมาจากต่างประเทศอันเป็นหลักฐานของการแลกเปลี่ยนระหว่างหมู่เกาะญี่ปุ่น คาบสมุทรเกาหลี และแผ่นดินใหญ่ของทวีปเอเชีย 
| 
|-
! scope="row" | แหล่งคริสเตียนลับในภูมิภาคนางาซากิ 
| 
| 
| วัฒนธรรม: (iii)
| 5,566.55; พื้นที่กันชน 12,252.52
| align="center" | 2561/2018
| ในช่วงที่มีการปิดประเทศตั้งแต่ปี ค.ศ.1603-1868 ชาวญี่ปุ่นที่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโ
่วงที่มีการปิดประเทศตั้งแต่ปี ค.ศ.1603-1868 ชาวญี่ปุ่นที่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกในยุคสมัยนั้นถูกบังคับห้ามศรัทธาศาสนาคริสต์และถูกปราบปรามอย่างหนัก จนกระทั่งการเปิดประเทศและยกเลิกกฎในปี ค.ศ.1873 ทำให้ชุมชนคริสต์ในนางาซากิและคูมาโมโตะที่มีการฟื้นฟูได้สร้างโบสถ์คริสต์หลายแห่งเพื่อใช้ในการประกอบศาสนพิธีโดยยังมีการอิงความเชื่อที่ยังหลงเหลือในช่วงปิดประเทศ
| 
|-
! scope="row" | กลุ่มโคฟุงโมซุ-ฟูรูอิจิ : เนินสุสานญี่ปุ่นโบราณ 
| 
| 
| วัฒนธรรม: (iii) (iv)
| 166.66; พื้นที่กันชน 890
| align="center" | 2562/2019
| โคฟุงเป็นหลุมฝังศพโบราณที่ทำเนินดินสูงเป็นรูปรูกุญแจและทำคูน้ำล้อมรอบตัวสุสาน ถูกสร้างขึ้นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 3-6 อันเป็นยุคสม
ุญแจและทำคูน้ำล้อมรอบตัวสุสาน ถูกสร้างขึ้นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 3-6 อันเป็นยุคสมัยโคฟุงที่กำลังเรืองอำนาจในญี่ปุ่น มีการค้นพบสุสานรูปแบบนี้ทั่วญี่ปุ่นจำนวนกว่า 160,000 แห่งซึ่งส่วนมากเป็นสุสานของคนมีศักดินา ตัวอย่างที่ชัดเจนคือหมู่สุสานโมซุในเมืองซาไก ที่เชื่อกันว่าสุสานที่ใหญ่ที่สุดเป็นที่ฝังพระบรมศพของจักรพรรดินินโตกุ และยังมีสุสานพระบรมศพของจักรพรรดิริจูอีกด้วย
| 
|-
! scope="row" | แหล่งยุคก่อนประวัติศาสตร์โจมงในภาคเหนือของญี่ปุ่น
| 
| 
| วัฒนธรรม: (iii) (v)
| 
| align="center" | 2564/2021
| ยุคโจมงถือได้ว่าเป็นยุคสมัยเปลี่ยนผ่านวิถีชีวิตของผู้คนจากล่าสัตว์เป็นเกษตรกรรมเมื่อ 14,000-1,000 ปีก่อนคริสตกาล การขุดค้นแหล่งอันเป็นที่ตั้งถิ่นฐานข
นเกษตรกรรมเมื่อ 14,000-1,000 ปีก่อนคริสตกาล การขุดค้นแหล่งอันเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ในยุคสมัยนั้นทางตอนเหนือของญี่ปุ่นพบว่ามีอายุเก่าแก่ราว 10,000-400 ปีก่อนคริสตกาล มีการค้นพบเครื่องมือหินและเครื่องปั้นดินเผาเป็นจำนวนมาก หนึ่งในนั้นคือรูปปั้นโดะงูที่สื่อถึงการนับถือเทพในยุคโจมง
| 
|-
! scope="row" | เหมืองทองเกาะซาโดะ
| 
| 
| วัฒนธรรม: (iv)
| 
| align="center" | 2567/2024
| เหมืองทองโบราณที่มีการใช้ประโยชน์มาตั้งแต่สมัยเฮอังจนถึงสมัยเอโดะ แสดงให้เห็นถึงการพัฒนาทางเศรษฐกิจของเกาะซาโดะ รวมไปถึงเทคโนโลยีเหมืองแร่ที่สืบทอดมาอย่างยาวนานและการถลุงแร่ด้วยมือซึ่งสอดคล้องกับวิถีชุมชนท้องถิ่นบนเกาะ
| 
|-
|}
{|class="wikitable sortable"
! style="width:15%;" scope="col"| สถานที่
! class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! scope="col" | ที่ตั้ง
! scope="col" | ประเภท
! scope="col"| พื้นที่ ha (acre)
! scope="col"| ปี (พ.ศ./ค.ศ.)
! scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | ยากูชิมะ
| 
| 
| ธรรมชาติ: (vii), (ix)
| 10,747 (26,560)
| rowspan="2" align="center" | 2536/1993
| ยากูชิมะเป็นพื้นที่ที่อุดมสมบูรณ์ที่ตั้งอยู่บนหมู่เกาะโอสุมิ มีความโดดเด่นในด้านธรรมชาติอันเก่าแก่อย่างป่าโบราณที่เป็นแหล่งยืนต้น "ซูงิ" (ต้นซีดาร์ญี่ปุ่น) และที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าเฉพาะถิ่นอย่างลิงกังยากูชิมะและกวางยากูชิกะ
ร์ญี่ปุ่น) และที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าเฉพาะถิ่นอย่างลิงกังยากูชิมะและกวางยากูชิกะ รวมไปถึงเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของนกหายากอีกด้วย| 
|-
! scope="row" | ชิรากามิซันจิ
| 
| 
| ธรรมชาติ: (ix)
| 16,939 (41,860)
| เทือกเขาชิรากามิตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเกาะฮนชู โดยยังคงสภาพสมบูรณ์ของป่าบีชตั้งแต่สมัยดึกดำบรรพ์ที่ล้อมรอบเนินเขาอันเป็นแหล่งพักพิงของเหล่าสัตว์ป่ามากมาย เช่น หมีควายญี่ปุ่น เลียงผา ลิงกัง และนกหลากหลายสายพันธุ์อีก 87 ชนิด
| 
|-
! scope="row" | ชิเรโตโกะ
| 
| 
| ธรรมชาติ: (ix), (x)
| 71,100 (176,000)
| align="center" | 2548/2005
| คำว่า “ชิเรโตโกะ“ ในภาษาไอนุมีความหมายว่า “จุดสุดขอบโลก“ ซึ่งตัวอุทยานตั้งอยู่ในคาบสมุทรชิเรโตโกะที่ปลายสุดทางต
วามหมายว่า “จุดสุดขอบโลก“ ซึ่งตัวอุทยานตั้งอยู่ในคาบสมุทรชิเรโตโกะที่ปลายสุดทางตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะฮกไกโด เป็นแหล่งอุดมไปด้วยป่าผลัดใบอบอุ่นอันเป็นแหล่งพักพิงของสัตว์ป่ามากมาย เช่น นกอินทรีชเต็ลเลอร์ แมวน้ำลายจุด และหมีสีน้ำตาลดำซึ่งพบได้มากที่สุดในประเทศญี่ปุ่น
| 
|-
! scope="row" | หมู่เกาะโองาซาวาระ
| 
| 
| ธรรมชาติ: (ix)
| 7,939 (19,620)
| align="center" | 2554/2011
| หรืออีกชื่อว่า “หมู่เกาะโบนิน“ เป็นหมู่เกาะเขตร้อนประกอบไปด้วยเกาะกว่า 30 เกาะที่เกิดขึ้นจากการระเบิดของภูเขาไฟใต้ทะเล หมู่เกาะแห่งนี้มีความพิเศษทางด้านระบบนิเวศที่แตกต่างไปจากที่อื่นในญี่ปุ่น โดยมีลักษณะเฉพาะตัวและความแตกต่างในด้านวิวัฒนาการ เป็นแหล่งพืชพรรณและสัตว์นาน
่น โดยมีลักษณะเฉพาะตัวและความแตกต่างในด้านวิวัฒนาการ เป็นแหล่งพืชพรรณและสัตว์นานาชนิดที่มีความเสี่ยงที่จะสูญพันธุ์ในอนาคต
| 
|-
! scope="row" | เกาะอามามิโอชิมะ เกาะโทกูโนชิมะ ส่วนเหนือของเกาะโอกินาวะ และเกาะอิริโอโมเตะ
| 
| 
| ธรรมชาติ: (x)
| 42,698; พื้นที่กันชน 24,467
| align="center" | 2564/2021
| บริเวณแนวรอยต่อของจังหวัดคาโงชิมะและจังหวัดโอกินาวะเป็นที่ตั้งของกลุ่มเกาะที่ยังคงความสมบูรณ์ของธรรมชาติไว้อย่างดีอันเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่ามากมาย บางสายพันธุ์พบได้ในเขตหมู่เกาะนี้เท่านั้น เช่น กระต่ายอามามิ แมวป่าอิริโอโมเตะ หนูป่าริวกิว เป็นต้น
| 
|-
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศญี่ปุ่นมีสถานที่ที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 4 แห่ง 
: ปี ค.ศ. ใน "วงเล็บ" หมายถึงปีที่สถานที่นั้น ๆ ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
* วัด ศาลเจ้า และสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ ของคามากูระโบราณ (1992)
* ปราสาทฮิโกเนะ (1992)
* อาซูกะ-ฟูจิวาระ: แห่งโบราณคดีของนครหลวงญี่ปุ่นโบราณและทรัพย์สินที่เกี่ยวข้อง (2007)
* ฮิราอิซูมิ (ส่วนต่อขยาย) (2012)

อ้างอิง