SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2538 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 4 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 10 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2535 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1 และ 2) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 3 และ 4)

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2 • เขต 3 • เขต 4

|}
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองเชียงใหม่, อำเภอสันกำแพง, อำเภอสารภี, อำเภอดอยสะเก็ด และกิ่งอำเภอแม่ออน

เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอสันป่าตอง, อำเภอจอมทอง, อำเภอฮอด, อำเภอแม่แจ่ม, อำเภอสะเมิง, อำเภอหางดง, อำเภออมก๋อย, อำเภอดอยเต่า, กิ่งอำเภอแม่วาง และกิ่งอำเภอดอยหล่อ

เขตเลือกตั้งที่ 3
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอแม่ริม, อำเภอแม่แตง, อำเภอพร้าว และอำเภอสันทราย

เขตเลือกตั้งที่ 4
เขตการเลือกตั้งที่ 4 ประกอบด้วยอำเภอเชียงดาว, อำเภอฝาง, อำเภอแม่อาย, อำเภอไชยปราการ และอำเภอเวียงแหง
ดูเพิ่ม
* จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535
* จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539

อ้างอิง
จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ กันยายน พ.ศ. 2535 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2535 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 9 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2535 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2 • เขต 3

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองเชียงใหม่, อำเภอสันกำแพง, อำเภอสารภี และอำเภอดอยสะเก็ด
เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอแม่ริม, อำเภอสันทราย, อำเภอแม่แตง, อำเภอเชียงดาว, อำเภอพร้าว, อำเภอฝาง, อำเภอแม่อาย, กิ่งอำเภอเวียงแหง และกิ่งอำเภอไชยปราการ

เขตเลือกตั้งที่ 3
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอสันป่าตอง, อำเภอจอมทอง, อำเภอฮอด, อำเภอแม่แจ่ม, อำเภอสะเมิง, อำเภอหางดง, อำเภออมก๋อย, อำเภอดอยเต่า และกิ่งอำเภอแม่วาง

ดูเพิ่ม
* จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535
* จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538

อ้างอิง
อิจิจูซันไซ
อิจิจูซันไซ ( ) เป็นธรรมเนียมการจัดสำรับอาหารญี่ปุ่นซึ่งประกอบด้วยข้าวหนึ่งชาม ซุปหนึ่งถ้วย และกับข้าวสามอย่าง (จานหลักหนึ่งอย่างและเครื่องเคียงสองอย่าง) อิจิจูซันไซเป็นองค์ประกอบสำคัญของไคเซกิซึ่งสะท้อนความงามแบบญี่ปุ่นและคุณค่าทางโภชนาการของอาหารญี่ปุ่น

ประวัติศาสตร์
ต้นกำเนิดของอิจิจูซันไซสามารถสืบย้อนไปได้ถึงยุคเฮอังและวิวัฒนาการผ่านยุคมูโรมาจิซึ่งในสมัยนั้นจะเป็นธรรมเนียมการจัดสำรับอาหารของซามูไร รูปแบบของอิจิจูซันไซเริ่มเป็นมาตรฐานเมื่อถึงยุคเอโดะ นอกจากรูปแบบ "อิจิจูซันไซ" หรือซุปหนึ่งอย่าง กับข้าวสามอย่างแล้วยังมีรูปแบบอื่น ๆ อีกเช่น "อิจิจูนิไซ" (ซุปหนึ่งอย่าง กับข้าวสองอย่าง) หรือ "นิจูโงไซ" (ซุปสองอย่าง กับข้าวห้าอย่าง) เป็นต้น
แม้ว่าการจัดสำรับอิจิจูซันไซจะเริ่มเสื่อมความนิยมหลังยุคเมจิ แต่อิจิจูนิไซซึ่งเป็นรูปแบบที่ง่ายกว่านั้นก็ยังคงมีอิทธิพลต่อธรรมเนียมการจัดสำรับอาหารของญี่ปุ่นในปัจจุบัน ชาวญี่ปุ่นในปัจจุบันนิยมจัดสำรับรูปแบบนี้สำหรับโอกาสพิเศษ ซึ่งเป็นการสร้างภาพลักษณ์ให้กับอาหารญี่ปุ่นแบบร่วมสมัยขึ้นมา

องค์ประกอบของสำรับ
สำรับอาหารอิจิจูซันไซหนึ่งสำรับจะประกอบด้วย

*อาหารจานหลัก (ชูไซ) ซึ่งโดยส่วนใหญ่จะเป็นจานเนื้อหรือปลา
*เครื่องเคียง (ฟูกูไซ) จะประกอบด้วยอาหารสองชนิดซึ่งทำจากผัก ซึ่งอาจจะเป็นสลัด ผักดอง หรือผักต้ม
*ข้าว อาหารหลักของชาวญี่ปุ่น
*ซุป โดยทั่วไปจะเป็นซุปมิโซะ
ในสังคมปัจจุบัน
ในครัวเรือนญี่ปุ่นปัจจุบัน อิจิจูซันไซจะประกอบด้วยข้าว ซุป อาหารจานหลักหนึ่งอย่างและเครื่องเคียงสองอย่าง ซึ่งสะท้อนถึงคุณค่าทางโภชนาการและการจัดองค์ประกอบอย่างสวยงาม การกำหนดปริมาณอาหารให้มีขนาดเหมาะสมยังช่วยให้ภาพลักษณ์ของสำรับที่จัดออกมาดูสมดุลกันด้วย ชาวญี่ปุ่นเชื่อว่าการจัดสำรับอาหารแบบอิจิจูซันไซทำให้ผู้รับประทานมีสุขภาพดี แม้ว่าปริมาณไขมันและเกลือที่สูงอาจจะเป็นที่กังวลก็ตาม

ดูเพิ่ม
* ไคเซกิ

อ้างอิง
จังหวัดมอละมไยน์
จังหวัดมอละมไยน์ ( ; ) เป็นจังหวัดหนึ่งของรัฐมอญ ประเทศพม่า เมืองหลักของจังหวัดคือ มอละมไยน์ จังหวัดนี้ครอบคลุมพื้นที่ 6,084 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 1,232,221 คน ในการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2557

เขตการปกครอง
จังหวัดมอละมไยน์ประกอบด้วยอำเภอดังต่อไปนี้

* อำเภอมอละมไยน์
* อำเภอไจมะรอ 
* อำเภอช่องโซน
* อำเภอตาน-พยูซะยะ 
* อำเภอมุโดน

ในปี พ.ศ. 2565 เขตอำเภอเย่ในจังหวัดมอละมไยน์ ได้รับการยกระดับแยกเป็นจังหวัดเย่

อ้างอิง
จังหวัดสะเทิม
จังหวัดสะเทิม ( ; ) เป็นจังหวัดหนึ่งของรัฐมอญ ประเทศพม่า เมืองหลักของจังหวัดคือ สะเทิม จังหวัดนี้ครอบคลุมพื้นที่ 5,157 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 822,172 คน ในการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2557

เขตการปกครอง
จังหวัดสะเทิมประกอบด้วยอำเภอดังต่อไปนี้

* อำเภอสะเทิม
* อำเภอปอง

ในปี พ.ศ. 2565 เขตอำเภอไจโทและอำเภอบี้ลี่นในจังหวัดสะเทิม ได้รับการยกระดับแยกเป็นจังหวัดไจโท

อ้างอิง

*
จังหวัดไจโท
จังหวัดไจโท ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งของรัฐมอญ ประเทศพม่า เมืองหลักของจังหวัดคือ ไจโท

เขตการปกครอง
จังหวัดไจโทประกอบด้วยอำเภอดังต่อไปนี้

* อำเภอไจโท
* อำเภอบี้ลี่น

อำเภอทั้งสองแยกออกมาจากจังหวัดสะเทิม แล้วรวมกันเป็นจังหวัดไจโท ในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2565 หลังมีการปรับเขตใหม่ทั่วประเทศ

อ้างอิง
จังหวัดเย่
จังหวัดเย่ ( ; ) เป็นจังหวัดหนึ่งของรัฐมอญ ประเทศพม่า เมืองหลักของจังหวัดคือ เย่

เขตการปกครอง
จังหวัดเย่ประกอบด้วยอำเภอและเมืองดังต่อไปนี้

* อำเภอเย่
**เย่ 
**ละไม่ง์ 
**คอซา

ในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2565 หลังมีการปรับเขตใหม่ทั่วประเทศ อำเภอเย่จากจังหวัดมอละมไยน์ ถูกยกขึ้นเป็นจังหวัดใหม่

อ้างอิง
อาหารนาโงยะ
ตุ๋นมิโสะ]]
อาหารนาโงยะ หรือ นาโงยะเมชิ ( ) เป็นคำที่ใช้เรียกอาหารอันมีเอกลักษณ์ของเมืองนาโงยะ จังหวัดไอจิ ซึ่งเป็นที่รู้จักในฐานะแหล่งรวมของอร่อย อย่างไรก็ตามไม่ใช่ว่าทุกชนิดจะมีต้นกำเนิดจากเมืองนาโงยะ อาหารบางชนิดที่ไม่ได้มีต้นกำเนิดในเมืองนาโงยะหรือเขตมหานครชูเกียว แต่มีต้นกำเนิดจากภูมิภาคอื่น ๆ ก็ยังได้รับการจัดว่าเป็นอาหารนาโงยะด้วย

ลักษณะเด่น
 ]]
 ]]
อาหารนาโงยะโดดเด่นด้วยอาหารที่สร้างสรรค์เพิ่มเติมให้กับเมนูที่เป็นที่รู้จักในระดับประเทศ และลักษณะเฉพาะ อันได้แก่ เครื่องปรุงรสที่เข้มข้นและเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่เข้มข้น รวมเมนูอาหารระดับ B มักใช้ มิโสะถั่ว และ โชยุทามาริ

เมื่อจำแนกอย่างเป็นระบบสามารถสรุปได้คร่าว ๆ เป็น 5 ประเภท ดังนี้
# อาหารแบบดั้งเดิมที่ทำจากมิโสะ: อูดงตุ๋นมิโสะ, มิโซโอเด็ง ฯลฯ
# อาหารที่ทำจากเนื้อไก่: ราเม็งราดไข่, ปีกไก่ทอด ฯลฯ
# อาหารจำพวกพาสตา: เท็ปปังยากินาโปริตัง, สปาเกตตีอินเดีย ฯลฯ
# อาหารจำพวกบะหมี่แบบเอเชีย: ราเม็งไต้หวัน ฮิยาชิชูกะใส่มายองเนส ฯลฯ
# อาหารตามร้านกาแฟ: โองุระโทสต์, เซ็นจิ ฯลฯ

รวมภาพ
ไฟล์:AnkakeSpa1.jpg|link=ファイル:AnkakeSpa1.jpg|alt=あんかけスパゲッティ| อังกาเกะสปาเกตตี
ไฟล์:台湾まぜそば.jpg|link=ファイル:台湾まぜそば.jpg|alt=麺屋はなびの台湾まぜそば| มาเซโซบะไต้หวันของร้านเม็นยะฮานาบิ
ไฟล์:Yabaton's_misokatsu_（Nagoya_soul_food）.jpg|link=ファイル:Yabaton's_misokatsu_（Nagoya_soul_food）.jpg|alt=矢場とんの味噌カツ| มิโซกัตสึร้านยาบาตง
ไฟล์:Hitsumabushi1.jpg|link=ファイル:Hitsumabushi1.jpg|alt=あつた蓬莱軒のひつまぶし| ฮิตสึมาบุชิร้านอัตสึตะโฮไรเก็ง
ไฟล์:新京名古屋伏見店のベトコンラーメン(20210206).jpg|link=ファイル:新京名古屋伏見店のベトコンラーメン(20210206).jpg|alt=新京 名古屋伏見店のベトコンラーメン| ราเม็งเวียดกงร้านชิงเกียวนาโงยะฟุชิมิ
ไฟล์:Kishimen_in_Nagoya_station（名古屋駅のきしめん）.JPG|link=ファイル:Kishimen_in_Nagoya_station（名古屋駅のきしめん）.JPG|alt=きし
tation（名古屋駅のきしめん）.JPG|link=ファイル:Kishimen_in_Nagoya_station（名古屋駅のきしめん）.JPG|alt=きしめん| คิชิเม็ง
ไฟล์:Ten-Musu.JPG|link=ファイル:Ten-Musu.JPG|alt=千寿の天むす| เท็มมุสึร้านเซ็นจุ
ไฟล์:Italian_spaghetti,_at_Kissa_Yuki,_in_Nagoya,_Aichi_(2013.10.30)_1.jpg|link=ファイル:Italian_spaghetti,_at_Kissa_Yuki,_in_Nagoya,_Aichi_(2013.10.30)_1.jpg|alt=喫茶ユキのイタリアンスパゲッティ| สปาเกตตีอิตาลีของร้านคิสสะยุกิ
สปาเกตตีอินเดีย
เมืองนาโงยะ]]
สปาเกตตีอินเดีย ( ) เป็นอาหารนาโงยะชนิดหนึ่ง เป็นสปาเกตตีราดแกงกะหรี่ญี่ปุ่น ในบางภูมิภาค อาหารที่คล้ายกันนี้ยังเรียกว่า สปาเกตตีแกงกะหรี่ (カレースパゲッティ) หรือ พาสตาแกงกะหรี่ (カレーパスタ)

อ้างอิง
อูดงแกงกะหรี่นาโงยะ
อูดงแกงกะหรี่นาโงยะ ( ) เป็นเมนูอาหารจากเส้น (อูดงแกงกะหรี่) ท้องถิ่นประเภทหนึ่งจาก เมืองนาโงยะ จังหวัดไอจิ

ลักษณะเฉพาะ
กล่าวกันว่าอาหารอูดงแกงกะหรี่มีต้นกำเนิดในปี 1908 ในช่วงปลายยุคเมจิ ที่ร้านมิโจอันในวาเซดะ เขตชินจุกุ โตเกียว เช่นเดียวกับ ข้าวราดแกงกะหรี่ ที่แพร่หลายเป็นอาหารประจำชาติ อูดงแกงกะหรี่ก็ได้กลายเป็นหนึ่งในอาหารประเภทเส้นยอดนิยมที่สามารถรับประทานได้ที่ร้านอูดงและโซบะทั่วประเทศญี่ปุ่น

อย่างไรก็ตาม อูดงแกงกะหรี่ทั่วไปนั้นทำโดยการละลายผงกะหรี่และทำให้ข้นด้วยแป้งมันฝรั่ง โดยใช้ ดาชิที่ใช้สำหรับอูดงทุกประเภท เช่น คัตสึโอบูชิ และโดยมากมีความคล้ายคลึงกับอังกาเกะอูดง รสแกงกะหรี่
ในทางกลับกัน อูดงแกงกะหรี่นาโงยะที่จะอธิบายในบทความนี้มักถูกมองว่าเป็น อาหารนาโงยะ เนื่องจากจะมีลักษณะที่แตกต่างจากของทั่วประเทศตามที่กล่าวมา .

ซุปอูดงแกงกะหรี่นาโงยะมีพื้นฐานมาจากซุปไก่ ที่ใช้ในการทำราเม็ง ฯลฯ ทำจากส่วนผสมที่มีเอกลักษณ์ของเครื่องเทศต่าง ๆ คล้ายกับ แกงกะหรี่อินเดีย และมีความเผ็ดร้อน แกงกะหรี่ทำโดยดึงกลิ่นหอมออกมา แล้วเติมน้ำซุปจากอาหารทะเลแบบญี่ปุ่น การปรุงส่วนผสมและใช้ดาชิที่แตกต่างกันไปช่วยสร้างรสชาติที่หลากหลายแตกต่างกันไปในแต่ละร้าน

อ้างอิง
ขนมปังปิ้งโองูระ
ขนมปังปิ้งโองูระ หรือ โองูระโทสต์ ( ) เป็นอาหารว่าง ประเภทหนึ่งที่พบได้ในร้านกาแฟ ในจังหวัดไอจิเป็นหลัก เป็นหนึ่งในอาหารนาโงยะ

ภาพรวม
หลังจากปิ้งขนมปังที่หั่นเป็นชิ้นหนาแล้ว ก็ทาด้วยเนยเทียม หรือ เนย แล้วราดด้วยถั่วแดงกวน มักจะเสิร์ฟพร้อมกับถั่วแดงกวนบนขนมปังขาว แต่ก็สามารถเสิร์ฟพร้อมกับถั่วบดที่ประกบระหว่างขนมปัง หรือจะแยกขนมปังกับถั่วแดงก็ได้ โดยลูกค้าสามารถใส่ถั่วบดได้มากเท่าที่ต้องการ ตามความชอบ นอกจากนี้ยังมีบางร้านที่นำถั่วบดมาประกบระหว่างขนมปังชิ้นแรกแล้วทอดในน้ำมัน บางครั้งเรียกง่าย ๆ ว่าเป็น อันโทสต์ (あんトースト)
กล่าวกันว่ามีต้นกำเนิดในร้านกาแฟชื่อ "มิตสึบะ" (満つ葉) ซึ่งอยู่ในย่านซากาเอะ เมืองนาโงยะ ประมาณปี 1921 มีการเพิ่มขนมปังปิ้งทาเนยลงในเมนูตามกระแสไฮการะในสมัยนั้น และลูกค้าที่เป็นนักเรียนก็ชอบจุ่มขนมปังปิ้งในเซ็นไซแล้วรับประทาน พอเจ้าของร้านเห็นแล้วก็เลยเกิดความคิดที่จะสร้างขนมปังปิ้งโองูระโดยให้ถั่วแดงกวนวางอยู่บนขนมปังปิ้งตั้งแต่แรก จากนั้นจึงได้แพร่หลายไปทั่วจังหวัดไอจิ

อ้างอิง
เอบิโอโรชิ
เอบิโอโรชิ ( ) เป็นอาหารนาโงยะชนิดหนึ่ง

ภาพรวม
ทำโดยการราดหัวไชเท้าขูด ลงบน โซบะ, คิชิเม็ง หรือ อูดง ที่ราดด้วยดาชิ แล้วราดหน้าด้วย เท็มปุระกุ้งฝอย อาจกินแบบร้อนหรือเย็นก็ได้ แต่โดยทั่วไปมักจะกินเป็นบะหมี่เย็น

มักเสิร์ฟในชามแบนที่มีก้นตื้น เพื่อจะได้วางกุ้งเทมปุระตัวใหญ่

อ้างอิง
วัดตงหลิน (เซี่ยงไฮ้)
วัดจงหลิน ( ) เป็นวัดพุทธตั้งอยู่ในเขตจินชาน นครเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน

ประวัติศาสตร์
วัดนี้สร้างขึ้นครั้งแรกในสมัยราชวงศ์หยวนในปี 1308 แต่ถูกทำลายหลายครั้ง ทั้งจากสงคราม ไฟ การถูกทิ้งร้าง และรื้อถอนเพื่อสร้างสิ่งปลูกสร้างอื่น อาคารเก่าแก่หลังเดียวที่ยังหลงเหลือในวัดได้รับการขึ้นทะเบียนโบราณสถานภายใต้การพิทักษ์ของนครในปี 1987 วัดหลังปัจจุบันเป็นผลงานสค้างและออกแบบใหม่ในระหว่างปี 2004-2007

ลักษณะ
ณ ปี 2010 วัดมีขนาด 20 เฮกตาร์ ทางเข้าของวัดเป็นสะพานคู่ขนานสามสะพาน

ใจกลางของวัดเป็นลาน ที่ซึ่งประดิษฐานรูปปั้นสูง 5.4 เมตรของสุธนะ หรือ บุตรแห่งทรัพย์สิน ( ) ประดับด้วยคลอยโซนเนเอนาเมล รายล้อมด้วยปลาทองแดงเปิดปากแปดตัว
ด้านหลังของลานดังกล่าวเป็นโถงหลัก ซึ่งคือวิหารเจ้าแม่กวนอิม ลักษณะภายนอกของวิหารสร้างเลียนแบบหน้าผาธรรมชาติ ประตูทางเข้าอาคารมีความสูง 20 เมตร กว้าง 10 เมตร ทำมาจากทองสำริด ประดับด้วยรูปนูนต่ำรูปพระพุทธเจ้า 999 องค์ วิหารมีขนาดกว้าง 31 เมตร ลึก 42 เมตร และสูง 31 เมตร ภายในประดิษฐานเจ้าแม่กวนอิมพันมือประดับทอง สูง 27 เมตร บนฐานดอกบัวที่สูง 2 เมตร

อ้างอิง
ออโมล
ออโมล ( ; ) เป็นนครในอำเภอกลาง เทศมณฑลออโมล จังหวัดมอแซนแดรอน ประเทศอิหร่าน ทำหน้าที่เป็นเมืองหลักของเทศมณฑลและอำเภอ

ออโมลตั้งอยู่ริมHaraz River ตั้งอยู่ทางใต้ของทะเลแคสเปียนน้อยกว่า และทางเหนือของเทือกเขาแอลโบร์ซน้อยกว่า นครนี้อยู่ห่างจากเตหะราน และอยู่ทางตะวันตกของซอรี เมืองหลักของจังหวัดที่

เมืองพี่น้อง
{|class="wikitable"
|- valign="top"
|
* ลาฮอร์ ประเทศปากีสถาน 
* เกิ่นเทอ ประเทศเวียดนาม
|}

ดูเพิ่ม

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*Tourismo Amol
*chnpress.com
*lovelyiran.com
*itto.org
*parrpirar.org
*Yourwonder Amol
*Amol Chto
*Amol DataBase
*english.irib.ir
จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ มีนาคม พ.ศ. 2535 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2535 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 9 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2531 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2 • เขต 3

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองเชียงใหม่, อำเภอสันกำแพง, อำเภอสารภี และอำเภอดอยสะเก็ด
เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอแม่ริม, อำเภอสันทราย, อำเภอแม่แตง, อำเภอเชียงดาว, อำเภอพร้าว, อำเภอฝาง, อำเภอแม่อาย, กิ่งอำเภอเวียงแหง และกิ่งอำเภอไชยปราการ

เขตเลือกตั้งที่ 3
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอสันป่าตอง, อำเภอจอมทอง, อำเภอฮอด, อำเภอแม่แจ่ม, อำเภอสะเมิง, อำเภอหางดง, อำเภออมก๋อย, อำเภอดอยเต่า และกิ่งอำเภอแม่วาง

ดูเพิ่ม
* จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531
* จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535

อ้างอิง
จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2531 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 9 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2529 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2 • เขต 3

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองเชียงใหม่, อำเภอสันกำแพง, อำเภอสารภี และอำเภอดอยสะเก็ด
เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอแม่ริม, อำเภอสันทราย, อำเภอแม่แตง, อำเภอเชียงดาว, อำเภอพร้าว, อำเภอฝาง, อำเภอแม่อาย, กิ่งอำเภอเวียงแหง และกิ่งอำเภอไชยปราการ

เขตเลือกตั้งที่ 3
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอสันป่าตอง, อำเภอจอมทอง, อำเภอฮอด, อำเภอแม่แจ่ม, อำเภอสะเมิง, อำเภอหางดง, อำเภออมก๋อย, และอำเภอดอยเต่า

ดูเพิ่ม
* จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529
* จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535

อ้างอิง
ข้าวราดแกงกะหรี่
ข้าวราดแกงกะหรี่ ( ; curry rice) เป็นอาหารที่รับประทานโดยการราดแกงกะหรี่ลงบนข้าวสวย

มีต้นกำเนิดในประเทศอังกฤษ โดยมีที่มาจากอาหารอินเดีย และได้รับการนำเข้ามาสู่ประเทศญี่ปุ่นในยุคเมจิ แล้วก็ได้มีการเปลี่ยนแปลงและพัฒนาอย่างเป็นเอกลักษณะเฉพาะในญี่ปุ่น เป็นอาหารจานหนึ่งที่ได้รับความนิยมมากจนได้รับการเรียกว่าเป็นอาหารประจำชาติญี่ปุ่นควบคู่ไปกับราเม็ง เป็นเมนูยอดนิยมในการจัดอันดับความนิยมของเมนูอาหารกลางวันในโรงเรียนประถมศึกษาและมัธยมศึกษาตอนต้น

อ้างอิง
จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2529 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 9 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2526 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2 • เขต 3

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองเชียงใหม่, อำเภอสันกำแพง, อำเภอสารภี และอำเภอดอยสะเก็ด
เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอแม่ริม, อำเภอสันทราย, อำเภอแม่แตง, อำเภอเชียงดาว, อำเภอพร้าว, อำเภอฝาง, อำเภอแม่อาย และกิ่งอำเภอเวียงแหง

เขตเลือกตั้งที่ 3
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอสันป่าตอง, อำเภอจอมทอง, อำเภอฮอด, อำเภอแม่แจ่ม, อำเภอสะเมิง, อำเภอหางดง, อำเภออมก๋อย, และอำเภอดอยเต่า

ดูเพิ่ม
* จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526
* จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531

หมายเหตุ

อ้างอิง
จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2526 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2526 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 8 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2522 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1 และ 2) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 3)

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2 • เขต 3

|}
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองเชียงใหม่, อำเภอสันกำแพง, อำเภอสารภี, อำเภอดอยสะเก็ด และอำเภอหางดง

เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอแม่ริม, อำเภอสันทราย, อำเภอสะเมิง, อำเภอแม่แตง, อำเภอเชียงดาว, อำเภอพร้าว, อำเภอฝาง, อำเภอแม่อาย และกิ่งอำเภอเวียงแหง

เขตเลือกตั้งที่ 3
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอสันป่าตอง, อำเภอจอมทอง, อำเภอฮอด, อำเภอแม่แจ่ม, อำเภออมก๋อย, และอำเภอดอยเต่า

ดูเพิ่ม
* จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522
* จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529

อ้างอิง
จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2522 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2522 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 8 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2519 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1 และ 2) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 3)

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2 • เขต 3

|}
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองเชียงใหม่, อำเภอสันกำแพง, อำเภอสารภี, อำเภอดอยสะเก็ด และอำเภอหางดง

เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอแม่ริม, อำเภอสันทราย, อำเภอสะเมิง, อำเภอแม่แตง, อำเภอเชียงดาว, อำเภอพร้าว, อำเภอฝาง และอำเภอแม่อาย

เขตเลือกตั้งที่ 3
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอสันป่าตอง, อำเภอจอมทอง, อำเภอฮอด, อำเภอแม่แจ่ม, อำเภออมก๋อย, และกิ่งอำเภอดอยเต่า

ดูเพิ่ม
* จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519
* จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526

อ้างอิง
วัดมงคลวราราม (จังหวัดภูเก็ต)
วัดมงคลวราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสาคู อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต มีเนื้อที่ 60 ไร่ 1 งาน 26 ตารางวา ในปัจจุบันวัดมงคลวราราม มีพระครูสัทธาวราภิยุต ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดมงคลวรารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2455 ชาวบ้านเรียกว่า วัดในยาง ตามชื่อบ้าน สันนิษฐานว่าชาวบ้านร่วมใจกันสร้างขึ้น โดยมีหลวงพ่อหนังสือเป็นประธาน และได้เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ในสมัยของพระสมุห์เริง นนทิโย เป็นเจ้าอาวาส ได้เปลี่ยนจากนามเดิมเป็น "วัดมงคลวราราม" ด้านการศึกษาได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2490 นอกจากนี้ทางวัดยังได้สร้าง และจัดตั้งศูนย์พัฒนาเด็กเล็กขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2522
ราเม็งเนื้อม้า
ราเม็งเนื้อม้า ( ) เป็นราเม็งที่ทำจาก เนื้อม้าที่รับประทานในนางาอิ จังหวัดยามางาตะ

เมืองนางาอิมีม้าสำหรับเกษตรกรรมมากมายมาเป็นเวลานาน และมีวัฒนธรรมการกินเนื้อม้าที่แก่เกินจะใช้งานได้ นอกจากนี้ก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 ยังเป็นพื้นที่ผลิตม้าศึก แต่หลังจากสิ้นสุดสงครามก็ไม่มีความต้องการม้าทหาร และเนื้อม้าก็กลายเป็นเนื้อราคาถูกที่สามารถหาได้ในราคาหนึ่งในสามของเนื้อหมู ดังนั้นเนื้อม้าจึงถูกนำมาทำราเม็ง
ในเมืองนางาอิ เป็นเรื่องปกติที่จะนำเนื้อม้ามาใส่ในราเม็ง ดังนั้นจึงอาจไม่มีคำว่าเนื้อม้าอยู่ในชื่อเมนู ตัวอย่างเช่น ร้านคาเมยะโชกุโด (かめや食堂) ซึ่งก่อตั้งใน ปี 1953 ขายราเม็งราดด้วยชาชูเนื้อม้าภายใต้ชื่อ จูกะ โซบะ (中華そば) และร้านชินไรเก็ง (新来軒) ซึ่งก่อตั้งใน ปี 1930 ขายราเม็งขาย "ชินะโซบะ" (支那そば) ซึ่งสามารถเลือกได้ว่าจะใส่ชาชูเนื้อม้า หรือชาชูเนื้อหมู

อ้างอิง
จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2519 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2519 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 7 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2518 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2 และ 3)

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2 • เขต 3

|}
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองเชียงใหม่, อำเภอสันกำแพง, อำเภอสันทราย, อำเภอสารภี, อำเภอดอยสะเก็ด และอำเภอแม่ริม

เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอสะเมิง, อำเภอแม่แตง, อำเภอเชียงดาว, อำเภอพร้าว, อำเภอฝาง และอำเภอแม่อาย

เขตเลือกตั้งที่ 3
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอหางดง, อำเภอสันป่าตอง, อำเภอจอมทอง, อำเภอฮอด, อำเภอแม่แจ่ม, อำเภออมก๋อย และกิ่งอำเภอดอยเต่า

ดูเพิ่ม
* จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518
* จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522

อ้างอิง
จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2518 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2518 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 7 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2512 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2 และ 3)

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2 • เขต 3

|}
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองเชียงใหม่, อำเภอสันกำแพง, อำเภอสันทราย, อำเภอสารภี, อำเภอดอยสะเก็ด และอำเภอแม่ริม

เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอสะเมิง, อำเภอแม่แตง, อำเภอเชียงดาว, อำเภอพร้าว, อำเภอฝาง และอำเภอแม่อาย

เขตเลือกตั้งที่ 3
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอหางดง, อำเภอสันป่าตอง, อำเภอจอมทอง, อำเภอฮอด, อำเภอแม่แจ่ม, อำเภออมก๋อย และกิ่งอำเภอดอยเต่า
ดูเพิ่ม
* จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512
* การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ เขต 1 แทนตำแหน่งที่ว่าง พ.ศ. 2518
* จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519

อ้างอิง
จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2512 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 6 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2500 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 6 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้ง

ดูเพิ่ม
* จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500
* จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518

อ้างอิง
จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ ธันวาคม พ.ศ. 2500 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2500 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 5 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 5 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้ง

ดูเพิ่ม
* จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500
* จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512

อ้างอิง
จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 5 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2495 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 5 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้ง

ดูเพิ่ม
* จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500

อ้างอิง
ซัมโบ
)]]

ซัมโบ หรือ ซัมโป ( ) เป็นแท่นที่ใช้พิธีกรรมของศาสนาชินโตเพื่อใช้วางชินเซ็ง (อาหารถวายเทพเจ้า) ในสมัยโบราณยังใช้ในการมอบวัตถุแก่บุคคลสูงศักดิ์ด้วย แท่นแบบเดียวกันนี้ยังใช้ในวัดพุทธ ใช้การบูชารัตนตรัย (พระพุทธ, พระธรรม, พระสงฆ์) ซัมโบในกรณีนี้ บางครั้งเขียนด้วยอักษรคันจิว่า 三宝 และอ่านว่า ซัมโป (Sanpō) ซึ่งมีความหมายถึงรัตนตรัยหรือแก้วสามประการ

โครงสร้าง
ซัมโบมักทำจากไม้สนญี่ปุ่นหรือไม้จากพืชชนิดอื่น ๆ มีฐานรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ติดกับถาดที่เรียกว่าโอชิกิ (折敷) สาเหตุที่แท่นนี้ถูกเรียกด้วยคำว่า "ซัมโบ" หรือ "ซัมโป" ที่มีความหมายว่า "สามทาง" เพราะมีช่องที่เรียกว่าคูริกาตะ (眼像) อยู่บนส่วนฐานสามทิศทาง

ดูเพิ่ม
* โต๊ะหมู่บูชา

อ้างอิง
วัดทูกั่นเตน
วัดทูกั่นเตน ( ; ) เป็นหนึ่งในวัดพุทธที่มีชื่อเสียงของเมืองมเยาะอู้ รัฐยะไข่ ทางตะวันตกของประเทศพม่า ชื่อนี้มีความหมายว่า "พระอุโบสถคานขวาง"

วัดพุทธส่วนใหญ่ใน มเยาะอู้ ได้รับการออกแบบให้เป็น "วัดป้อมปราการ" อเนกประสงค์ แม้ว่าจะเป็น "เตน" (อุโบสถ) แต่ก็เป็นหนึ่งในอาคารที่มีความเป็นทหารมากที่สุดใน มเยาะอู้ โดยสร้างบนพื้นยกสูง มีทางเข้าเพียงทางเดียวและหน้าต่างขนาดเล็ก ดังที่ เอมีล ฟอร์ชแฮมเมอร์ (Emil Forchhammer) นักโบราณคดีที่ได้รับการว่าจ้างจากรัฐบาลอังกฤษเพื่อศึกษามเยาะอู้ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 กล่าวว่าวัดเหล่านี้อาจใช้เป็นที่หลบภัยของชาวพุทธในช่วงสงคราม
วัดที่ประดิษฐานพระพุทธรูปนี้สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1571 โดยพระเจ้ามี่นพะล่อง ตั้งอยู่บนเนินเขาเล็ก ๆ ห่างจากวัดชิตองไปไม่ไกล ตรงกลางวัดมีโดมเจดีย์ที่มียอดเป็นรูปร่มหรือ ที่ (ฉัตร) ล้อมรอบด้วยเจดีย์ขนาดเล็กอีกสี่องค์ตามมุมวัด ที่ฐานด้านหน้าโดมเจดีย์มีหน้าต่างสี่เหลี่ยมที่ออกแบบให้แสงอาทิตย์ยามรุ่งเช้าส่องลงมาที่พระพุทธรูปองค์หลักที่อยู่ในภายในซุ้มโค้ง ทางด้านตะวันตกของวัดมีห้องปฏิบัติธรรมขนาดเล็ก เข้าถึงได้เฉพาะทางเข้าหลักของวัดเท่านั้น
วัดนี้สร้างด้วยอิฐและหิน ด้านในเจดีย์มีห้องสามห้องวนตามเข็มนาฬิกา ภายในวัดมีพระพุทธรูปทั้งหมด 180 องค์ในซุ้ม (179 องค์เล็ก ๆ อยู่ตามทางเดิน และ 1 องค์อยู่ในซุ้มโค้งกลาง) ในแต่ละด้านของซุ้มมีรูปปั้นชายและหญิง ซึ่งว่ากันว่าเป็นตัวแทนของผู้บริจาคที่ทำให้การสร้างแห่งวัดนี้เกิดขึ้นได้

มีการกล่าวว่าวัดแห่งนี้เป็นแรงบันดาลใจในซากปรักหักพังที่พบในแผนที่ Sanhok บนเกมมือถือ PUBG

อ้างอิง

* Pamela Gutman (2001) Burma's Lost Kingdoms: splendours of Arakan. Bangkok: Orchid Press
วาตารุ ทาเกชิตะ
วาตารุ ทาเกชิตะ ( ; 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1946 – 17 กันยายน ค.ศ. 2021) เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการบูรณะและนักการเมืองชาวญี่ปุ่นที่เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในสภานิติบัญญัติแห่งชาติ และสมาชิกพรรคเสรีประชาธิปไตย เขามาจากคาเกยะ จังหวัดชิมาเนะ และจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเคโอ เขาได้รับเลือกตั้งแรกใน ค.ศ. 2000 พี่ชายของเขาคืออดีตนายกรัฐมนตรี โนโบรุ ทาเกชิตะ

ก่อนเข้าเล่นการเมืองใน ค.ศ. 2000 ทาเกชิตะเคยเป็นนักข่าวของช่อง NHK จากนั้นจึงเริ่มทำงานเป็นผู้ช่วยให้กับโนโบรุใน ค.ศ. 1985

เขาเป็นหัวหน้าฝ่ายเฮเซเค็นกีวไกใน ค.ศ. 2018 จนกระทั่งเสียชีวิตใน 3 ปีต่อมา โดยสนับสนุนโยชิฮิเดะ ซูงะในการเลือกตั้งหัวหน้าพรรคเสรีประชาธิปไตยเมื่อ ค.ศ. 2020
ทาเกชิตะมีส่วนเกี่ยวข้องกับองค์กรแก้ไขปรับปรุงอย่างเปิดเผยนามว่านิปปงไคงิ และยืนหยัดต่อต้านกลุ่มรักร่วมเพศ

ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2021 ทาเกชิตะประกาศว่าตนจะเกษียณจากการเมืองในการเลือกตั้งครั้งหน้าเนื่องด้วยปัญหาสุขภาพ โดยได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งหลอดอาหารใน ค.ศ. 2019 เขาเสียชีวิตในสำนักงานเมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 2021

อ้างอิง

*

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการ ในภาษาญี่ปุ่น
*
การประชุมใหญ่เพื่อวิจารณ์และกล่าวโทษ
การประณามต่อหน้าสาธารณะ หรือ การประชุมใหญ่สำหรับวิจารณ์และกล่าวโทษ ( ) หรือที่นิยมแปลเป็น การประชุมดูความดิ้นรน ( หรือ struggle meetings) หรือ ขบวนประณาม ( ) เป็นการแสดงความรุนแรงต่อหน้าสาธารณชนในสาธารณรัฐประชาชนจีนสมัยเหมา เจ๋อตง ที่ซึ่งคนที่ถูกกล่าวหาว่าเป็น "ศัตรูทางชนชั้น" จะถูกนำมาถูกทำให้อับอายต่อหน้าสาธารณะ, กล่าวหา, ทุบตี และทรมาณร่างกาย บางครั้งจนถึงแก่ชีวิต และหลายครั้งโดยคนที่เคยใกล้ชิด การประจานต่อหน้าสาธารณะเป็นการรณรงค์ใหญ่ที่เกิดขึ้นบ่อยที่สุด ตั้งแต่ก่อนและหลังการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน และเกิดขึ้นบ่อยที่สุดในสมัยการปฏิวัติทางวัฒนธรรม (1966–1976) ซึ่งถูกนำมาใช้ปลูกฝังจิตวิญญาณแห่งการรณรงค์ให้ฝูงชนส่งเสริมการปฏิรูปความคิดเหมา
การประชุมเช่นนี้มักทำตามที่ทำงาน ห้องเรียน หอประชุม ที่ซึ่ง "นักเรียนต่อต้านครูอาจารย์ มิตรสหายและคนรักถูกกดดันให้ทรยศกันและกัน เด็ก ๆ ถูกชักจูงให้เปิดโปงพ่อแม่ของตนเอง" นำไปสู่การล่มสลายของความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลและความเชื่อถือกันในสังคม

การประณามและประจาน "ศัตรูทางชนชั้น" มักนิยมทำตามจัตุรัสสาธารณะ เต็มไปด้วยฝูงชนที่เข้ามายืนชม เหยื่อจะถูกจับนั่งคุกเข่า ยกมือขึ้นชูกำปั้น และตะโกนข้อกล่าวหาที่ตนได้รับ วิธีเฉพาะที่ใช้ตามการประชุมเหล่านี้ อาจรวมถึงการจับกล้อนผม ( ), หมวกคนโง่, "จับหย่อนลงจากที่สูงบนเชือก" ( ) และการโจมตีทั้งด้วยถ้อยคำหรือด้วยกำลัง

อ้างอิง
ยาตาระ
ยาตาระ ( ) เป็นอาหารท้องถิ่นของจังหวัดนางาโนะ เป็นอาหารที่ทำโดยการสับผัก หรือ สึเกโมโนะ อย่างละเอียด แล้วผสมให้เข้ากัน และยังเปรียบได้กับฟุริกาเกะสำหรับผักฤดูร้อนด้วย

นอกจากในเมืองนากาโนะ และ เมืองอียามะ แล้ว ยังแพร่หลายไปถึงในเมืองอีซึนะ และ เมืองชินาโนะ ด้วย

อ้างอิง
เท็นดง
เท็นดง ( ) เป็นดมบุริที่มีเท็มปุระวางอยู่บนข้าวสวย เป็นคำย่อมาจาก เท็มปุระดง (天ぷら丼) แต่ปัจจุบันส่วนใหญ่เรียกเป็นเท็นดงกันหมด ถ้าทำเป็นจูบาโกะใส่อุปกรณ์บนโต๊ะอาหารเรียกว่า เท็นจู ( )

ภาพรวม
 เท็นดงแบบโบราณ]]
เท็นดงพบได้ทั่วไปในร้านอาหารที่ให้บริการ อาหารญี่ปุ่น รวมถึงร้านเท็มปุระโดยเฉพาะ ร้านโซบะ ร้านอาหารญี่ปุ่น และ ร้านเบ็นโต นอกจากนี้ยังมีร้านขายเท็นดงโดยเฉพาะด้วย

ต้นกำเนิดของเท็นดงนั้นยังไม่เป็นที่แน่ชัด มีทฤษฎีหนึ่งบอกว่าเท็นดงถือกำเนิดในปลาย ยุคเอโดะ และอีกทฤษฎีหนึ่งบอกว่ามีต้นกำเนิดมาจากแผงขายโซบะซึ่งเป็นจุดกำเนิดของร้านฮาชิเซ็ง ในชิมบาชิ ของโตเกียว (ก่อตั้งในปี 1831)
เท็นตามาดง
เท็นตามาดง ( ) หรือ เท็นโตจิดง ( ) เป็นดมบุริประเภทหนึ่งที่มีเท็มปุระราดด้วยไข่ไก่บนข้าวสวย

ภาพรวม
เป็นเท็มปุระราดไข่ที่ตีแล้ว เช่นเดียวกับใน คัตสึดง หรือ โอยาโกดง เท็มปุระที่ใช้อาจมีหลายประเภท เช่น กุ้ง และ คาคิอาเงะ เมื่อใช้คาคิอาเกะ บางครั้งอาจเรียกว่า "คากิอาเงตามาโงโตจิดง" (かき揚げ玉子とじ丼) หรือแค่ "คากิตามาดง" (かき玉丼)

ถ้าใช้เท็งกาซุอาจอีกอย่างว่า "ทานุกิดง" (たぬき丼) และถ้าใช้ อาบุราอาเงะ อาจเรียกว่า "คินุงาสะดง" (衣笠丼)

ที่ร้านยามาดะอุดง เท็นตามาดงที่ใช้คากิอาเงะใช้ชื่อว่า "คากิอาเงดง" (かき揚げ丼)

อ้างอิง
มากัมปาปันติงกี
มากัมปาปันติงกี ( ) เป็นกลุ่มสุสานเชิงประวัติศาสตร์ที่บารุซ อำเภอตาปานูลีกลาง ประเทศอินโดนีเซีย โดยมีสุสานเก่า 7 แห่งที่มีอายุถึงคริสต์ศตวรรษที่ 7 หรือ 8 ที่อยู่บนยอดเนินเขา

ประวัติ
หนึ่งในผู้ที่ได้รับการฝังศพแรก ๆ คือมะฮ์มูด อิบน์ อับดุรเราะห์มาน (เสียชีวิต ค.ศ. 664) หลานชายของมุอาษ อิบน์ ญะบัลที่ทำหน้าที่เป็นครูสอนศาสนาจากเยเมนและเผยแผ่อิสลามที่บารุซ เขายังเป็นที่รู้จักในนาม ชัยค์ มะฮ์มุด ( ) สุสานของเขามีความยาวอย่างน้อย 8 เมตร

ใน ค.ศ. 1990 รัฐบาบบารุซได้ประกาศให้กลุ่มสุสานมะกัมปาปันติงกีเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงศาสนาอย่างเป็นทางการ ทั้งคนท้องถิ่นและนักท่องเที่ยวยังคงแวะมาเยี่ยมเยียนมาจนถึงปัจจุบัน
ห้าจำพวกดำ
เป็นครูอาจารย์ (บุคลากรทางการศึกษา) คนแรกที่ถูกฆาตกรรมโดยยุวชนแดง ระหว่างในปักกิ่งระหว่างเดือนสิงหาสีแดงในปี 1966]]
"ห้าจำพวกดำ" ( ) เป็นการจัดแบ่งอัตลักษณ์ทางการเมืองและสถานะทางสังคมในสาธารณรัฐประชาชนจีนสมัยเหมา เจ๋อตง (1949–1976) โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสมัยการปฏิวัติทางวัฒนธรรม (1966–1976) ห้าจำพวกนี้ประกอบด้วยเจ้าของที่ดิน, เกษตรกรที่ร่ำรวย, พวกต่อต้านการปฏิวัติ, ผู้นำอิทธิพลที่ไม่ดี และ พวกฝ่ายขวา บุคคลใดที่ถูกตราหน้าว่าเป็นหนึ่งในห้าจำพวกนี้จะถูกตัดสินโดยสังคมและถือเป็นปรปักษ์ต่อการปฏิวัติวัฒนธรรม ต้องตกเป็นเหยื่อของการลงโทษอย่างต่อเนื่อง และบางครั้งอาจถูกจับรวมตัวไปสังหารหมู่ สมาชิกส่วนใหญ่ของห้าจำพวกดำได้รับการยอมรับกลับสู่สังคม (political rehabilitation) อีกครั้งในโครงการ ปัวล่วนฝ่านเจิ้ง ในสมัยของเติ้ง เสี่ยวผิง
นับตั้งแต่ "เดือนสิงหาสีแดง" ในปี 1966 ในปักกิ่ง สมาชิกของห้าจำพวกดำถูกแยกออกมาจากสังคม และถูกประณามในที่สาธารณะ, ทำให้อับอาย, ปรับทัศนคติในค่ายแรงงาน, ทุบตี และถูกสังหาร หลายคนถูกฆาตกรรมโดยยุวชนแดง

การเลือกปฏิบัติต่อคนห้าจำพวกดำนี้กระทำไปอย่างเป็นระบบ เนื่องจากการถูกจัดจำพวกดำส่งผลต่อโอกาสในอาชีพการงานไปจนถึงการแต่งงาน และอาจส่งต่อไปถึงลูกหลานได้ เมื่อเวลาผ่านไป คนจำพวกดำกลายมาเป็นกลุ่มชนชั้นล่างสุดที่ตกเป็นเหยื่อและได้รับการปฏิบัติราวกับว่ากลุ่มยังประกอบด้วยคนที่มีอำนาจมีอิทธิพลอยู่

นิยาม
"ห้าจำพวกดำ" ประกอบด้วย:
* เจ้าของที่ดิน หรือ ตี้จู่ ( )
* เกษตรกรที่ร่ำรวย หรือ ฟู่หนง ( )
* พวกต่อต้านการปฏิวัติ หรือ ฝ่างเก๋อมิ่ง ( )
* ผู้นำอิทธิพลที่ไม่ดี หรือ ฮ่วยเฟิ่นสื่อ ( )
* พวกฝ่ายขวา หรือ โย่วป้าย ( )

โดย "พวกฝ่ายขวา" ถูกนำมารวมใน "จำพวกดำ" นับตั้งแต่ขบวนการต่อต้านฝ่ายขวาในปี 1957 ส่วนในสมัยการปฏิวัติทางวัฒนธรรม มีการเพิ่มจำนวนเป็นเก้าจำพวกดำ โดยสี่จำพวกที่เพิ่มเข้ามาคือ คนทรยศ, สายลับ, พวกฝักใฝ่ทุนนิยม และ ปัญญาชน เก้าจำพวกนี้เรียกรวมกันใหม่ในชื่อ "ค่านิยมเก่าทั้งเก้าที่เน่าเฟะ"

ในมุมกลับกัน เหมายังจัดคนห้าจำพวก เช่น สมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์จีน, เกษตรกรยากไร้ และแรงงานระดับล่าง ให้เป็นห้าจำพวกแดง

การยอมรับกลับสู่สังคม
สมาชิกห้าจำพวกดำส่วนใหญ่ได้รับการยอมรับกลับสู่สังคม (political rehabilitation) ในโครงการ ปัวล่วนฝ่านเจิ้ง หลังสิ้นสุดการปฏิวัติทางวัฒนธรรม "พวกฝ่ายขวา" ส่วนใหญ่ได้รับการยอมรับกลับคืน ยกเว้นเพียง 100 คน ซึ่งรวมทั้ง จาง ปัวจุน, ลัว ลงจี, ชู อันพิง เป็นต้น ในสถิติทางการของรัฐเมื่อปี 1984 ระบุว่าเจ้าของที่ดินและเกษตรกรร่ำรวยรวมกว่า 4.4 ล้านคนได้รับการยอมรับกลับสู่สังคม และมากกว่า 20 ล้านคนที่ถูกตราหน้าเป็นสมาชิกของสี่จำพวกดำหรือครอบครัวได้รับการฟื้นคืนสถานะทางสังคม

อ้างอิง
สิงหาแดง
สิงหาแดง ( ) เป็นคำเรียกระยะเวลาที่เกิดความรุนแรงทางการเมืองและการสังหารหมู่ในปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ที่เริ่มต้นในเดือนสิงหาคม 1966 ระหว่างการปฏิวัติทางวัฒนธรรม สถิติทางการของรัฐที่ตีพิมพ์ในปี 1980 ระบุว่าระหว่างสิงหาแดง ยุวชนแดงในปักกิ่งสังหารผู้คนรวม 1,772 คน, บุกรุกทำลายบ้านเรือน 33,695 หลังคาเรือน และเป็นผลให้ครอบครัว 85,196 ครัวเรือนไร้ที่อยู่อาศัย อย่างไรก็ตาม ในสถิติทางการของรัฐที่ตีพิมพ์ใหม่ในปี 1985 ระบุยอดเสียชีวิตในปักกิ่งระหว่างสิงหาแดงอยู่ที่ 10,275 คน
เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม 1966 เหมา เจ๋อตง เข้าพบกับ ซ่ง ปินปิน ผู้นำยุวชนแดง ต่อหน้าจัตุรัสเทียนอันเหมิน เหตุการณ์นี้นำไปสู่ระลอกความรุนแรงและการสังหารหมู่ในปักกิ่งโดยยุวชนแดง ซึ่งก่อนหน้านี้ได้เริ่มขบวนการทำลายล้าง "สี่สิ่งเก่า" การสังหารหมู่โดยยุวชนแดงยังลุกลามออกไปตามเขตชนบทรอบปักกิ่ง ซึ่งรวมถึงการสังหารหมู่ต้าซิง ที่ซึ่ง 325 คนถูกสังหารระหว่างวันที่ 27 สิงหาคม ถึง 1 กันยายน ในอำเภอต้าซิงของกรุงปักกิ่ง นอกจากนี้ยังมีคนอีกจำนวนหนึ่งที่ทำการฆ่าตัวตายหรือพยายามฆ่าตัวตายหลังถูกจับ เช่น นักเขียน เลา เชอ, โจว ซัวเริน และ เชิน เมงเจีย ระหว่างสิงหาแดง เหมา เจ๋อตง ได้สั่งการโดยตรงไม่ให้เจ้าหน้าที่รัฐคนใดขัดขวางการกระทำของยุวชนแดง กระทรวงความมั่นคงสาธ
การโดยตรงไม่ให้เจ้าหน้าที่รัฐคนใดขัดขวางการกระทำของยุวชนแดง กระทรวงความมั่นคงสาธารณะยังสั่งให้ตำรวจปกป้องยุวชนแดง ไม่ให้จับกุม กระนั้น เหตุการณ์นี้เริ่มบานปลายเกินควบคุมในเดือนสิงหาคม 1966 ทำให้คณะกรามการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีน (CCP) และรัฐบาลต้องทำการแทรกแซงจนค่อย ๆ ลดการสังหารหมู่โดยยุวชนแดงลง จนสิ้นสุดในเดือนกันยายน
สิงหาแดงถือเป็นจุดเริ่มต้นของความสะพรึงสีแดง (Red Terror) ในจีน รวมถึงเคยถูกนำไปเปรียบเปรยกับคืนกระจกแตกของนาซีเยอรมนี และการสังหารหมู่หนานจิงของกองทัพญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง

อ้างอิง
สี่สิ่งเก่า
สี่สิ่งเก่า หรือ สี่เก่า ( ) เป็นคำเรียกการจัดประเภทโดยยุวชนแดงระหว่างการปฏิวัติทางวัฒนธรรมในสาธารณรัฐประชาชนจีน เพื่อเรียกองค์ประกอบของวัฒนธรรมจีนก่อนการปฏิวัติคอมมิวนิสต์จีนที่จะต้องทำลายทิ้ง สี่สิ่งเก่าได้แก่ 'ความคิดเก่า', 'วัฒนธรรมเก่า', 'ธรรมเนียมเก่า' และ 'นิสัยเก่า' ( , , และ ตามลำดับ) ระหว่างการสังหารหมู่สิงหาแดงในปี 1966 ไม่นานหลังจุดเริ่มต้นการปฏิวัติวัฒนธรรม ขบวนการทำลายสี่เก่าของยุวชนแดงได้เริ่มต้นขึ้นในปักกิ่ง แนวคิดที่ว่าวัฒนธรรมจีนเป็นเหตุให้เศรษฐกิจจีนถดถอยและจะต้องถูกปฏิรูปนั้นอาจมีที่มาบางส่วนตั้งแต่ขบวนการสี่พฤษภาคม (1919) และยังได้รับการสนับสนุนโดยเจ้าอาณานิคมในสมัยสงครามกับญี่ปุ่นครั้งที่สอง
สถานที่และสิ่งปลูกสร้างต่าง ๆ ที่ถูกจัดว่าเป็นสิ่งเก่าถูกบุกรุกและทำลาย เช่น สุสานขงจื๊อ ถูกโจมตีในเดือนพฤสจิกายน 1966 โดยยุวชนแดงจากมหาวิทยาลัยครุศาสตร์ปักกิ่ง ศพของผู้สืบทอดขงจื๊อลำดับที่ 76 ถูกขุดออกมาจากหลุมศพ เปลื้องผ้า และแขวนคอจากต้นไม้ด้านหน้าศาลเจ้าของสุสาน ศพของจักรพรรดิว่านลี่ถูกขุดจากสุสานจักรพรรดิหมิงและถูกนำมาประจานด้านหน้าสุสาน ก่อนเผาทำลายโดยยุวชนแดง
รัฐบาลจีนไม่ได่สนับสนุนการทำลายวัตถุและสถานที่ที่เกี่ยวข้องกับสิ่งเก่าอย่างเป็นทางการ รัฐบาลยังให้การปกป้องแหล่งโบราณคดีที่ค้นพบระหว่างการปฏิวัติทางวัฒนธรรม ซึ่งรวมถึง มาหวังตุย, พระใหญ่เล่อชาน และ กองทัพทหารดินเผา ไม่ให้โดนทำลายล้าง เมื่อครั้นทราบข่าวว่ายุวชนแดงกำลังเตรียมการบุกพระราชวังต้องห้าม โจว เอินไหล ออกคำสั่งให้ปิดประตูทางเข้าพระราชวังต้องห้ามทั้งหมด รวมถึงสั่งการให้กองทัพปลดแอกประชาชนประจำการเตรียมรัยมือกับยุวชนแดง ในภายหลัง โจว เอินไหล ยังป้องกันไม่ให้ปักกิ่งเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "นครบูรพาสีแดง" และป้องกันไม่ให้สิงโตจีนหน้าจัตุรัสเทียนอันเหมินถูกแทนที่ด้วยรูปปั้นเหมาได้สำเร็จ ในระยะหลัง ๆ ของการปฏิวัติทางวัฒนธรรม สิ่งปลูกสร้างที่สร้า
ยรูปปั้นเหมาได้สำเร็จ ในระยะหลัง ๆ ของการปฏิวัติทางวัฒนธรรม สิ่งปลูกสร้างที่สร้างด้วยสถาปัตยกรรมจีน, วรรณกรรมจีน, จิตรกรรมจีน และวัดจีน ล้วนถูกทำลายไปด้วย
พรรคคอมมิวนิสต์ไม่เคยตีพิมพ์สถิติทางการว่าด้วยมูลค่าความเสียหายที่เกิดขึ้น แต่ไม่เกินปี 1978 เรื่องราวการเสียชีวิตและการทำลายล้างจากการปฏิวัติทางวัฒนธรรมรั่วไหลจากจีนและเป็นที่รับรู้ไปทั่วโลก

แม้ในระหว่างการปฏิวัติวัฒนธรรมจนถึงหลังการปฏิวัติวัฒนธรรม ได้มีความพยายามมากมายที่จะอนุรักษ์โบราณวัตถุต่าง ๆ จากการถูกทำลาย เช่น เจ้าหน้าที่รัฐในเซี่ยงไฮ้ซึ่งทำการตรวจค้นบ้านของยุวชนแดง ย้ายโบราณวัตถุไปเก็บยังที่ปลอดภัย และบันทึกวัตถุที่ขนย้ายไม่ได้ไว้อย่างละเอียดเผื่อการบูรณะทดแทนในภายหลัง หลังการปฏิวัติทางวัฒนธรรม ได้มีความพยายามในการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรมผ่านโครงการต่าง ๆ ซึ่งรวมถึงที่รัฐสนับสนุน

อ้างอิง
ลัทธิบูชามะม่วง
ลัทธิบูชามะม่วง ( ) เป็นการนับถือบูชามะม่วงในสาธารณรัฐประชาชนจีนสมัยการปฏิวัติทางวัฒนธรรม เมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1968 เหมา เจ๋อตง ได้มอบมะม่วงสินธรีกล่องหนึ่งแก่คณะทำงานโฆษณาชวนเชื่อลัทธิเหมา เจ๋อตง แรงงานและไพร่ ประจำมหาวิทยาลัยชิงหัว มะม่วงกล่องนี้เหมาได้รับมาจากรัฐมนตรีการต่างประเทศของปากีสถาน มีอัน อาร์ชัด ฮุสซัยน์ ขณะเขาเดินทางเยือนจีน กระนั้นมีอีกกระแสหนึ่งที่อ้างว่ามะม่วงนี้มาจากประเทศพม่า การมอบมะม่วงนี้ให้กับคนงานแทนที่จะเก็บไว้กินเองถูกมองว่าเป็นการเสียสละตนเองเพื่อประโยชน์ของแรงงาน มะม่วงจึงถูกมองว่าเป็นสัญลักษณ์ของความเอื้ออาทรของเหมา เหตุการณ์นี้ประจวบเหมาะพอดีกับระยะเปลี่ยนผ่านของผู้นำการปฏิวัติวัฒนธรรมในจีนจากปัญญาชนไปเป็นชนชั้
หลังจากเหตุการณ์ดังกล่าว มะม่วงได้กลายมาเป็นสัญลักษณ์แทนความรักของเหมา และแทนที่จะนำมารับประทาน มะม่วงจะถูกนำไปแช่ในฟอร์มาลดีไฮด์หรือเคลือบด้วยขี้ผึ้งเพื่อรักษาสภาพสำหรับใช้เคารพบูชา ผู้คนในแถบนั้นของจีนในเวลานั้นมีน้อยคนมากที่รู้จักมะม่วง หลายคนประทับใจในผลไม้นี้ บ้างเปรียบเปรยกับลูกท้อแห่งความเป็นอมตะในปรัมปราวิทยาจีน
การบูชามะม่วง
มะม่วงที่เหมามอบให้ได้ถูกนำไปเก็บรักษาโดยใช้สารเคมีและนำไปจัดแสดงตามมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ในจีน มะม่วงจำลองทำจากขี้ผึ้งยังได้รับการเคารพบูชาจากแรงงานทั่วประเทศ และผู้ที่ปฏิเสธการเคารพบูชามะม่วงยังถูกจัดว่าเป็นพวกต่อต้านการปฏิวัติ ทันตแพทย์ชาวฟูหลิน ฮัน กวางตี (Han Guangdi) เคยพูดว่ามะม่วงดูไม่ได้พิเศษอะไร และดูเหมือนมันหวานเท่านั้น เขาถูกขึ้นศาลไต่สวนว่ามีความผิดฐานหมิ่นประมาท, ถูกตัดสินว่ามีความผิดจริง ถูกพาตัวแห่ประจานในเมือง ก่อนจะถูกประหารชีวิตด้วยปืน
มะม่วงจำลองที่ทำจากขี้ผึ้งหรือพลาสติกเป็นที่ต้องการอย่างมากในตลาด และมีการผลิตและจำหน่ายผลิตภัณฑ์หลากหลายรูปแบบที่มีรูปร่างและลวดลายเหมือนมะม่วง เช่น ผ้าปูที่นอน จาน ชาม ถ้วย กล่องดินสอ สบู่กลิ่นมะม่วง และบุหรี่รสมะม่วง ซึ่งมักมีรูปของเหมาเจ๋อตุงประกอบอยู่ด้วย กระแสนี้ไม่เพียงแต่สะท้อนให้เห็นถึงความนิยมของมะม่วงเท่านั้น แต่ยังสะท้อนถึงความสำคัญเชิงสัญลักษณ์ของมะม่วงในยุคนั้นอีกด้วย

ความเสื่อมถอยของลัทธิ
หลังผ่านไปมากกว่าหนึ่งปี ลัทธินี้ได้เสื่อมลงอย่างมาก และบางคนถึงกับนำมะม่วงจำลองที่ทำจากขี้ผึ้งมาใช้เป็นเทียนเวลาไฟดับ
ใน ค.ศ. 1974 อีเมลดา มาร์กอส สตรีหมายเลขหนึ่งของฟิลิปปินส์ เดินทางเยือนจีนพร้อมมอบมะม่วงให้แก่เหมาหนึ่งกล่อง ภรรยาของเหมา เจียง ชิง พยายามจะจุดไฟลัทธิบูชามะม่วงนี้กลับมาอีกครั้งโดยการมอบให้กับแรงงานเช่นเคย และต่อมายังกำกับภาพยนตร์โฆษณาชวนเชื่อในชื่อ บทเพลงมะม่วง ด้วยตนเอง กระนั้น เหมาเสียชีวิตก่อนภาพยนตร์จะเสร็จ และไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์หล้งภาพยนตร์ดังกล่าวออกฉาย เธอถูกจับกุมและภาพยนตร์ของเธอถูกถอนออกจากการฉาย ถือเป็นการสิ้นสุดลัทธิบูชามะม่วง

ปัจจุบัน มะม่วงเป็นผลไม้ที่หาซื้อได้ทั่วไปในประเทศจีน

อ้างอิง
ม้วนหนังสือพระวิหาร
ม้วนหนังสือพระวิหาร ( ; ) เป็นม้วนหนังสือที่ยาวที่สุดในกลุ่มม้วนหนังสือเดดซี ในบรรดาสิ่งที่ค้นพบที่คุมราน ม้วนหนังสือนี้ได้รับกำหนดด้วยตัวระบุว่า 11QTemple Scroll a (11Q19 [11QT a ]) ในม้วนหนังสือบรรยายถึงพระวิหารในศาสนายูดาห์ พร้อมด้วยข้อกำหนดโดยละเอียดเกี่ยวกับการถวายเครื่องบูชาและวัตรปฏิบัติในพระวิหาร เอกสารเขียนในรูปการเปิดเผยจากพระเจ้าถึงโมเสส จึงมีสื่อความหมายว่านี่เป็นพระวิหารที่เหมาะสมมากกว่าที่เผยแก่โมเสส และคำสั่งของโมเสสถูกลืมเลือนหรือถูกละเลยไปเมื่อซาโลมอนทรงสร้างพระวิหารแรกในเยรูซาเล็ม กล่าวอีกนัยหนึ่งคือตามความคิดของผู้เขียนม้วนหนังสือแล้ว "จริง ๆ ซาโลมอนควรสร้างพระวิหารแรกตามที่บรรบายในม้วนหนังสือพระวิหารนี้"

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* The Temple Scroll Online at the Israel Museum
* 11QT, the Leon Levy Dead Sea Scrolls Digital Library
* COJS Dead Sea Scrolls: Ideology
วัดชิตอง
วัดชิตอง (ยะไข่และ , เสียงอ่านภาษายะไข่: ) หรือตามการออกเสียงภาษาพม่ามาตรฐาน (Okell: Hyiʔthaùñ hpăyà ) เป็นวัดพุทธที่มีชื่อเสียงของเมืองมเยาะอู้ รัฐยะไข่ ประเทศพม่า ชื่อนี้มีความหมายว่า "วัดพระพุทธรูป 80,000 องค์" และยังเป็นที่รู้จักในชื่อ "วัดแห่งชัยชนะ"
ประวัติศาสตร์
วัดนี้สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1535–1536 โดยพระเจ้ามี่นบีน เพื่อเป็นอนุสรณ์ถึงการพิชิตเบงกอลของพระองค์ วัดนี้ตั้งอยู่บนด้านตะวันตกของเนินเขาโปกอง ทางเหนือของพระราชวัง และอยู่ติดกับวัดอันดอเตน วัดนี้มีลักษณะเฉพาะของวัดพุทธหลายแห่งที่พบในพม่าได้แก่ เจดีย์ทรงระฆังตรงกลาง ล้อมรอบด้วยเจดีย์ขนาดเล็กทั้งสี่มุม และล้อมรอบด้วยเจดีย์ขนาดเล็กกว่าอีกหลายองค์ ทางตะวันออกของวัดมีบันไดและอาคารที่สร้างขึ้นใหม่เมื่อราว 75 ปีที่แล้ว
มีห้องโถงกลางอยู่ใจกลางวัดซึ่งเข้าถึงได้ง่าย มีพระพุทธรูปหลายร้อยองค์เรียงรายอยู่ในห้องโถงหลัก บางองค์อยู่ในตำแหน่งเดิม บางองค์ย้ายมาจากแหล่งขุดค้นใกล้เคียง อย่างไรก็ตาม ลักษณะเด่นที่สุดของวัดชิตองไม่ใช่ห้องโถงกลาง แต่เป็นทางเดินที่มีลักษณะเป็นเขาวงกตสามชั้นที่ล้อมรอบห้องโถงหลัก ทางเดินทั้งสามนี้มีรูปสลักนูนต่ำมากมายของพระพุทธเจ้า, พระโพธิสัตว์, เทวดา, เทพารักษ์, ชาดก 550 ชาติ, วัฒนธรรมยะไข่ และสัตว์ต่าง ๆ ทั้งมีจริงและในตำนาน

วัดชิตอง เป็นสถานที่ท่องเที่ยวหลักของมเยาะอู้ ติดกับวัดที่มีชื่อเสียงอีกแห่งคือ วัดทูกั่นเตน
ความเสียหายจากสภาพอากาศ
เนื่องจากมเยาะอู้ตั้งอยู่ในเขตร้อนชื้น วัดหลายแห่งจึงได้รับความเสียหายจากฝนที่ตกหนักในฤดูมรสุม ในปี ค.ศ. 2003 ได้มีการค้นพบว่าเจดีย์กลางเริ่มรั่วซึม ทำให้ประติมากรรมที่ซับซ้อนบางส่วนในสองห้องลบล้างหายไป เพื่อป้องกันปัญหานี้ กรมโบราณคดีในพื้นที่จึงเทคอนกรีตทับเจดีย์อย่างเร่งด่วน วิธีนี้ช่วยป้องกันไม่ให้ประติมากรรมภายในถูกทำลาย แต่ยังทำลายรูปลักษณ์ภายนอกของวัด ซึ่งเป็นเจดีย์สำคัญของยะไข่ทางตอนเหนือ

ชาวยะไข่วิพากษ์วิจารณ์ความเสียหายของวัดอันล้ำค่านี้ แต่เนื่องจากเป็นวิธีเดียวที่จะปกป้องงานแกะสลักอันล้ำค่าภายในได้ การกระทำดังกล่าวจึงไม่ได้รับการประณามอย่างกว้างขวางเท่าที่คาดไว้

อ้างอิง
*
ตัลอะฟัร
ตัลอะฟัร ( , ) เป็นนครในเขตผู้ว่าการนิเนเวห์ ประเทศอิรัก ตั้งอยู่ห่างจากโมซุลทางตะวันตก ทางตะวันออกของซินญาร และทางตะวันตกเฉียงเหนือของคีร์คูก พลเมืองในพื้นที่นี้เป็นชาวเติร์กเมน

แม้ว่าไม่มีข้อมูลสำมะโนอย่างเป็นทางการ นครนี้เคยมีประชากรประมาณ 200,000 คน แล้วลดลงเหลือ 80,000 คนใน ค.ศ. 2007 ประชากรคัลอะฟัรประมาณร้อยละ 55 เป็นชาวเติร์กเมนนิกายซุนนี ส่วนร้อยละ 45 เป็นชาวเติร์กเมนนิกายชีอะฮ์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Iraq Image - Tal Afar Satellite Observation
* "Troops blitz Iraq's 'funnel of death'" (The Daily Telegraph, Sept. 11, 2005)
* "Bomber attacks 'model Iraqi city'" (BBC News, Oct. 7, 2006)
* 
* 
* TIME magazine Photo Essay of Operation Restoring Rights
* 
* Tall 'Afar at Global Security
วัดอันดอเตน
วัดอันดอเตน ( amtau sim bhu.ra:, Añṯotheiñ hpăyà) เป็นวัดพุทธในเมืองมเยาะอู้ รัฐยะไข่ ประเทศพม่า ตั้งอยู่ที่มุมตะวันออกเฉียงเหนือจากวัดชิตอง ชื่อนี้มีความหมายว่า "วัดพระทันตธาตุ" ภายในวัดมีพระทันตธาตุที่นำมาจากศรีลังกา สร้างขึ้นครั้งแรกเป็นพระอุโบสถ ระหว่างปี ค.ศ. 1515–1521 โดยพระเจ้าตะซาตะ และได้รับการบูรณะโดยพระเจ้ามี่นบีน ระหว่างปี ค.ศ. 1534–1542 ต่อมามี่นยาซาจี้ทรงต่อเติมเป็นวัดเพื่อบรรจุพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้า ซึ่งพระองค์อัญเชิญกลับมาจากการแสวงบุญที่ศรีลังกาในปี ค.ศ. 1596 หรือ ค.ศ. 1606–1607

อ้างอิง

* 
*
เจดีย์ยะดะนาโบน
วัดยะดะนาโบน ( , , ) เป็นเจดีย์พุทธในเมืองมเยาะอู้ รัฐยะไข่ ประเทศพม่า ตั้งอยู่ที่มุมตะวันออกเฉียงเหนือจากวัดชิตอง สร้างขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1612 โดยพระเจ้ามี่นคะม่องและราชินี

อ้างอิง
* Pamela Gutman (2001) Burma's Lost Kingdoms: splendours of Arakan. Bangkok: Orchid Press
วัดเล่มแยะนา
วัดเล่มแยะนา ( le:myak-hna bhu.ra:, Leìmyeʔhna hpăyà; ) เป็นเจดีย์พุทธในเมืองมเยาะอู้ รัฐยะไข่ ประเทศพม่า ตั้งอยู่ที่มุมตะวันตกเฉียงเหนือจากวัดชิตอง มีทางเข้าสี่ทางในแต่ละทิศที่สำคัญ และมีพระพุทธรูปแปดองค์ประทับนั่งรอบเสาหลักตรงกลาง วัดนี้สร้างขึ้นโดยพระเจ้านรเมขลาในปี ค.ศ. 1430 สร้างด้วยหินทรายดำทั้งหมด

อ้างอิง

*
วัดโกตอง
วัดโกตอง ( kui:saung:bhu.ra: Koùthaùñ hpăyà) เป็นวัดพุทธที่ใหญ่ที่สุดในเมืองมเยาะอู้ รัฐยะไข่ ประเทศพม่า ชื่อนี้มีความหมายว่า "วัดพระพุทธรูป 90,000 องค์" วัดนี้สร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1554–1556 โดยพระเจ้าติกคะ (မင်းတိက္ခာ)

อ้างอิง

*
อาวาโมริ
จังหวัดโอกินาวะ]]
 ซึ่งเป็นอาวาโมริที่มีงูดองอยู่ภายใน]]
อาวาโมริ ( ) หรือ อามูอิ ( ) เป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์จากจังหวัดโอกินาวะ ประเทศญี่ปุ่น อาวาโมริทำจากข้าวเมล็ดยาว นำไปหมักแล้วตามด้วยกลั่น

ประวัติ
ประวัติของอาวาโมริตั้งต้นมาจากการค้าขายระหว่างโอกินาวะหรืออาณาจักรรีวกีวในขณะนั้นกับอาณาจักรอื่น โดยมีต้นกำเนิดมาจากเหล้าขาวของไทย วิธีการกลั่นอาวาโมรินั้นถ่ายทอดมาจากอาณาจักรอยุธยาเมื่อสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 15 ซึ่งโอกินาวะหรืออาณาจักรรีวกีวในขณะนั้นเป็นตัวกลางหลักในการค้าระหว่างเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จีน และญี่ปุ่น อาวาโมริจะใช้ข้าวจากไทยเป็นวัตถุดิบทั้งหมด ชาวโอกินาวะได้พัฒนากระบวนการกลั่นจากเทคนิคที่ได้เรียนรู้จากประเทศเพื่อนบ้านเพื่อให้เหมาะสมกับสภาวะอากาศท้องถิ่นและให้สามารถนำราโคจิซึ่งเป็นราท้องถิ่นมาใช้หมักได้ อาณาจักรรีวกีวได้ส่งอาวาโมริเป็นเครื่องบรรณาการให้กับจีนและญี่ปุ่นระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึง 19
หลักฐานที่เก่าแก่ที่สุดซึ่งปรากฏชื่ออาวาโมริ (泡盛) ได้แก่บันทึกของขวัญจากพระเจ้าโช เทแห่งอาณาจักรรีวกีวพระราชทานแก่โทกูงาวะ อิเอ็ตสึนะ โชกุนคนที่สี่ของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะเมื่อ ค.ศ. 1671 ซึ่งกษัตริย์แห่งอาณาจักรรีวกีวเคยพระราชทานอาวาโมริเป็นของขวัญมาก่อนแล้ว แต่ในเอกสารฉบับก่อนหน้าจะบันทึกชื่อไว้ว่าเป็นโชจู (焼酒 หรือ 焼酎)

ใน ค.ศ. 2017 ผู้ผลิตอาวาโมริรายใหญ่สามรายในจังหวัดโอกินาวะได้ร่วมมือกันเพื่อขยายตลาดเพื่อส่งออกอาวาโมริไปยังสหรัฐและยุโรปเนื่องจากยอดขายในประเทศลดลง ผลิตภัณฑ์ใช้ชื่อตราสินค้าว่า "Ryukyu 1429" และเริ่มวางจำหน่ายในสหราชอาณาจักรเมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2019
การผลิต
แม้ว่าอาวาโมริจะเป็นสุรากลั่นเหมือนกับโชจู แต่อาวาโมริกับโชจูก็มีความแตกต่างที่สำคัญหลายประการ ประการแรก อาวาโมริมาจากการหมักครั้งเดียวในขณะที่โชจูมาจากการหมักสองครั้ง นอกจากนี้ อาวาโมริจะใช้ข้าวแบบไทยซึ่งเป็นข้าวเมล็ดยาว แตกต่างจากข้าวญี่ปุ่นซึ่งเป็นเมล็ดสั้นที่ใช้ผลิตโชจู ประการสุดท้าย อาวาโมริจะใช้ราโคจิดำซึ่งเป็นราโคจิท้องถิ่นของโอกินาวะ ในขณะที่โชจูจะใช้ราโคจิขาว ดำ และเหลือง

คูซุ
อาวาโมริที่บ่มเป็นเวลาอย่างน้อยสามปีจะเรียกว่า "คูซุ" ( ) ซึ่งมาจากคำอ่านในภาษาโอกินาวะและจะใช้เฉพาะกับอาวาโมริ ในขณะที่ในส่วนอื่นของญี่ปุ่นจะอ่านว่า "โคชุ" และจะใช้กับสาเกเก่า คูซุที่บ่มเก็บไว้กว่า 200 ถึง 300 ปีส่วนใหญ่สูญหายไประหว่างยุทธการที่โอกินาวะในสงครามโลกครั้งที่สอง ในปัจจุบันคูซุที่เชื่อกันว่าเก็บไว้นานที่สุดอยู่ที่โรงกลั่นสุราชิกินะ เขตชูริ นครนาฮะ ซึ่งมีอายุประมาณ 100 ถึง 150 ปี และมีความพยายามที่จะบ่มคูซุอายุ 200 และ 300 ปีใหม่อีกครั้ง

อ้างอิง
เต้าหู้โคยะ
เต้าหู้โคยะ หรือ โคยาโดฟุ ( ) ยังเป็นที่รู้จักในชื่อ ชิมิโดฟุ (凍み豆腐), โคริโดฟุ (凍り豆腐) หรือ โคยาซังโดฟุ (高野山豆腐) เป็นเต้าหู้แช่แข็ง เป็นวัตถุดิบหลักในตู้กับข้าวของญี่ปุ่น และเป็นส่วนผสมสำคัญในอาหารมังสวิรัติของศาสนาพุทธ มีต้นกำเนิดจากประเทศญี่ปุ่น ทำจากถั่วเหลือง, สารช่วยทำให้ตกตะกอน และโซดาทำขนม มีลักษณะเหมือนฟองน้ำเนื้อแข็งและต้องนำไปแช่น้ำก่อนใช้ ส่วนใหญ่ใช้ในสตูและซุป

อ้างอิง
ราเม็งและข้าว
ภาพรวม
มีคำอธิบายว่าสาเหตุที่รับประทานราเม็งพร้อมกับข้าว เชื่อว่าน่าจะเป็นเพราะลูกค้าที่ไม่สามารถพอใจกับแค่ปริมาณของราเม็งเพียงอย่างเดียว ถ้าเพียงต้องการเพิ่มปริมาณที่กิน สามารถแค่เพิ่มเส้นราเม็งในปริมาณที่มากขึ้น แต่ถ้าใช้ปริมาณที่มากขึ้น ความสมดุลระหว่างเส้นกับซุปจะสูญเสียไป และเส้นจะอืดระหว่างรับประทานจึงทำให้ใช้วิธีการเพิ่มข้าวแทนที่จะเพิ่มเส้น ว่ากันว่าจุดเริ่มต้นมาจากร้านราเม็ง อาจิโนะซัมเป ในซัปโปโระ ฮกไกโด โดยที่ร้านมีการเพิ่มข้าวให้กับลูกค้าที่แค่กินราเม็งอย่างเดียวไม่พอ แล้วมีลูกค้าหนุ่มคนหนึ่งใช้คำว่า "ราเม็งไรซ์" ในการสั่ง หลังจากนั้นก็แพร่หลายไปทั่วประเทศ นอกจากนี้ยังมีทฤษฎีที่ว่าต้นกำเนิดของการกินแบบนี้มาจากเมนู "ชินะโซบะไรซ์" (
ะเทศ นอกจากนี้ยังมีทฤษฎีที่ว่าต้นกำเนิดของการกินแบบนี้มาจากเมนู "ชินะโซบะไรซ์" (支那そばライス) ในร้านอาหารซันโจอัง ในเขตชินจุกุ โตเกียว
โภชนาการ
ในด้านโภชนาการ มีคนมองว่าการกินแบบนี้จะทำให้ได้รับแต่คาร์โบไฮเดรตมากไปทำให้ขาดสมดุลแล้วทำให้เป็นโรคอ้วนหรือเบาหวาน ขาดกรดไขมันจำเป็น วิตามิน เกลือแร่ อย่างไรก็ตาม เรื่องสารอาหารสามารถชดเชยได้โดยการเพิ่มผักให้มากขึ้น

อ้างอิง
คากิฟราย
คากิฟราย ( ) เป็นอาหารทอด ที่มีส่วนประกอบหลักคือหอยนางรม ถือเป็น โยโชกุประเภทหนึ่ง

โดยหลักแล้วจะใช้หอยนางรมแปซิฟิก (Crassostrea gigas) ซึ่งฤดูกาลที่เหมาะเริ่มตั้งแต่ต้นฤดูใบไม้ร่วงถึงต้นฤดูใบไม้ผลิ (บางแหล่งข้อมูลก็ว่า ตั้งแต่ปลายฤดูใบไม้ร่วงถึงฤดูร้อน ) นอกจากนี้ยังมีการใช้ หอยนางรมหิน (สกุล Saccostrea) ซึ่งฤดูกาลที่เหมาะจะอยู่ในช่วงเดือนพฤษภาคมถึงเดือนสิงหาคม (ฤดูใบไม้ผลิถึงฤดูร้อน ) จึงสามารถรับประทานคากิฟรายได้ตลอดทั้งปีในประเทศญี่ปุ่น

อ้างอิง
อิโมะฟราย
อิโมะฟราย ( ) เป็นอาหารญี่ปุ่นที่ทำโดยหั่นมันฝรั่งนึ่งเป็นชิ้นขนาดพอดีคำคำ ชุบแป้งสาลีและเกล็ดขนมปัง แล้วนำไปทอด

อาหารชนิดนี้ได้รับการจัดเป็นอาหารชวนชิมระดับ B ในท้องถิ่นเมืองซาโนะ จังหวัดโทจิงิ และกลายเป็น อาหารแห่งจิตวิญญาณ

อ้างอิง