SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดบางคณฑีใน
วัดบางคณฑีใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางคนที อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม
วัดบางคณฑีในได้รับอนุญาตตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2472 ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง สิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ชำรุดทรุดโทรมปรักหักพังลงเป็นส่วนมาก จนแทบจะเป็นวัดร้างในระยะเวลาหนึ่ง ปัจจุบันสภาพของวัดเจริญขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก นับตั้งแต่พระอธิการแต้ม เจ้าอาวาสวัดปรกราษฎร์รังสฤษฏ์ ได้มาช่วยบูรณปฏิสังขรณ์ถาวรวัตถุต่าง ๆ ให้คงอยู่ในสภาพเดิมและก่อสร้างต่อเติมเป็นลำดับมา เพราะท่านเคยอุปสมบทอยู่ที่วัดนี้ อีกทั้งเจ้าอาวาสองค์ต่อมา คือ พระอธิการสิน ก็ได้ดำเนินบูรณะของเก่าที่ชำรุดทรุดโทรมและสร้างใหม่ขึ้น เช่น อุโบสถ กุฏิสงฆ์ หอฉัน หอเรียน ศาลาท่าน้ำ กุดังเก็บศพ สภาพของวัดจึงเจริญ และมีระเบียบเรียบร้อย จนกระทั่งพระสมุห์กวย
่าน้ำ กุดังเก็บศพ สภาพของวัดจึงเจริญ และมีระเบียบเรียบร้อย จนกระทั่งพระสมุห์กวย เป็นเจ้าอาวาส ท่านได้ปรับปรุงและดัดแปลงแก้ไขศาสนสถานให้มีระเบียบทันสมัยยิ่งขึ้น คงสภาพเก่าอยู่เฉพาะอุโบสถและสุสานเท่านั้น
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถซึ่งภายในประดิษฐานพระประธานปูนปั้น ปางมารวิชัย ของเก่าคู่มากับวัด ขนาดหน้าตักกว้าง 3 เมตร สูง 4 เมตร เจดีย์เก่า ขนาดฐานกว้าง 4.5 เมตร สูง 10 เมตร เป็นเจดีย์ขนาดใหญ่ได้ถูกรื้อถอนไปหมดแล้ว ภายในเจดีย์พบพระพุทธรูปบูชา 9 องค์ มีพระพุทธรูปยืนปางห้ามสมุทร 1 องค์ ปางมารวิชัย 7 องค์ ปางสมาธิ 1 องค์ พร้อมด้วยไหกระเทียม 7 ใบ พระพุทธโบราณเหล่านี้ นำไปประดิษฐานไว้ที่ศาลเจ้าแม่กวนอิม ส่วนศาลเจ้าแม่กวนอิมพันมือ เป็นศาลสร้างใหม่ ภายในประดิษฐานเจ้าแม่กวนอิมพันมือเป็นประธานของศาล ส่วนด้านข้างประดิษฐานพระพุทธรูปโบราณที่ได้จากการรื้อเจดีย์องค์ใหญ่ และพระประธานในอุโบสถเก่า นำมาประดิษฐานไว้ที่ศาลแห่งนี้

อ้างอิง
วัดบางคูวัดนอก
วัดบางคูวัดนอก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางคูวัดและแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลบางคูวัด อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินที่ตั้งวัดเนื้อที่ 5 ไร่ 2 งาน 6 ตารางวา

วัดบางคูวัดนอกสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2312 สันนิษฐานว่าชาวมอญที่อพยพจากเมืองร่างกุ้งช่วยกันสร้างขึ้น เนื่องจากมีเจดีย์ที่เป็นรูปทรงมอญ นอกจากนี้ชาวบ้านยังนิยมเรียกอีกชื่อว่า วัดปากคลอง ตามลักษณะภูมิประเทศที่ตั้งวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2533 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 7 เมตร ยาว 15 เมตร
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 15 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ กว้าง 8 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง และเจดีย์ทรงมอญที่สันนิษฐานว่า สร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีองค์ระฆังอวบอ้วนคล้ายทรงดอกบัวตูม ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางสมาธิ ขนาดหน้าตักกว้าง 59 นิ้ว สูง 69 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 และพระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางสมาธิ ขนาดหน้าตักกว้าง 57 นิ้ว สูง 59 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการเย็น 
* พระอธิการแชะ 
* พระอธิการสมนึก 
* พระอธิการฉาย 
* พระอธิการขวัญ นาถธมฺโม

อ้างอิง
วัดบางคณฑีนอก
วัดบางคณฑีนอก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำแม่กลอง ในตำบลกระดังงา อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม ฝั่งตรงข้ามเป็นวัดเกตการาม
วัดบางคณฑีนอกสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2406 โดยสมเด็จพระวันรัตน์ (ทับ พุทฺธสิริ) วัดโสมนัสราชวรวิหาร เป็นผู้สร้าง ซึ่งได้รับการถวายที่ดินจากนายพู่ และคุณหญิงอิ่ม จึงมีบัญชาให้หลวงปู่ปาน โสปาโก ซึ่งขณะนั้นบวชอยู่ที่วัดโสมนัสราชวรวิหาร ออกมาดูแลการก่อสร้างจนแล้วเสร็จ แล้วให้ชื่อว่า วัดธรรมยุตติการาม แต่ชาวบ้านโดยทั่วไปเรียกว่า วัดปากคลอง ต่อมาในปี พ.ศ. 2458 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ได้เสร็จมาตรวจราชการคณะสงฆ์ในจังหวัดสมุทรสงคราม ทรงเห็นว่าวัดสายธรรมยุตไม่ได้มีแค่วัดเดียวในจังหวัด จึงได้เปลี่ยนชื่อวัดเสียใหม่ให้สอดคล้องกับพื้นที่ว่า "วัดบางคณฑีนอก" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2506
สิ่งสำคัญของวัด ได้แก่ พระพุทธรูปปางมารวิชัย เนื้อทองเหลืองขัดหล่อ ลงรักปิดทอง จีวรลายดอกพิกุล ประดิษฐานเป็นพระประธานในอุโบสถ และหอไตรปัจจุบันทำเป็นหอสวดมนต์

หลวงปู่ปาน ท่านถือเป็นพระเกจิรูปสำคัญของ พระสายธรรมยุตในจังหวัดสมุทรสงคราม มีการสร้างเหรียญหลวงปู่ปาน หลังปี พ.ศ. 2500 ในสมัยที่หลวงพ่อแทน เป็นเจ้าอาวาส ลักษณะเป็นเหรียญรูปไข่แบบมีหูในตัว สร้างขึ้นด้วยเนื้ออัลปาก้า เนิ้อทองแดงรมดำ และเนื้อทองแดงกระไหล่ทอง จำนวนการสร้างไม่ได้มีการจดบันทึกไว้

อ้างอิง
วัดทรงคนอง
วัดทรงคนอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทรงคนอง อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม

วัดทรงคนองประกาศตั้งวัดเมื่อปี พ.ศ. 2256 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2484 เป็นวัดที่สร้างในสมัยอยุธยา หลักฐานที่ยังคงเหลืออยู่ ได้แก่ กลุ่มพระพุทธรูปสร้างด้วยหินทรายขนาดต่าง ๆ จำนวนหลายองค์ และบางองค์มีความเก่าแก่ไปถึงสมัยอยุธยาตอนต้นร่วมสมัยกับสมัยอู่ทองตอนปลายหรือสุพรรณภูมิ มีประวัติการสร้างอุโบสถมาแล้ว 3 หลัง ซึ่งมีการบูรณะและปฏิสังขรณ์มาโดยตลอด ต่อมาสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ได้เสด็จตรวจวัดในลุ่มแม่น้ำท่าจีน พระองค์เสด็จแวะเยี่ยมและได้ถวายรูปถ่ายของพระองค์ไว้ให้กับวัดทรงคนอง 1 รูป
วัดแห่งนี้มีพระเกจิอาจารย์ที่มีคนเคารพเลื่อมใสกันเป็นอย่างมากอยู่หลายองค์ ได้แก่ พระสมุห์มี จนฺทสโร (หลวงพ่อมี) อดีตเจ้าอาวาสรูปที่ 7 ซึ่งท่านมีความรู้เรื่องยารักษาโรคพื้นบ้านเป็นอย่างดี ต่อมาตำรานี้ได้สืบทอดลงมาถึง พระครูฐิติญาณสังวร (ขวบ ฐิติญาโน) อดีตเจ้าอาวาสรูปที่ 8 และต่อลงมาถึงพระวงษ์อาภากโร ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดทรงคนอง ซึ่งปัจจุบันมรณภาพแล้ว สำหรับพระเครื่องและวัตถุมงคลที่มีชื่อเสียงของวัดนี้ ได้แก่ พระปิดตา พระสมเด็จหลวงพ่อมี และพระหลวงพ่อโป๊หลุย เป็นต้น
รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูสุข 
* พระอธิการอิน 
* พระอธิการเรือง 
* พระอธิการกล่อม 
* พระอธิการรุ่ง 
* พระอธิการแจ่ม 
* พระสมุห์ มี จนฺทสโร 
* พระครูฐิติญาณสังวร (ขวบ ฐิติญาโณ) 
* พระครูนิเทศกิจจาทร (มหา นิเทสโก) 
* พระมหาสมเกียรติ เตชวณฺโณ ป.ธ.7

อ้างอิง
วัดสำแล
วัดสำแล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลบ้านกระแชง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 12 ไร่ 80 ตารางวา โฉนดเลขที่ 6341 ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 8 แปลง เนื้อที่ 103 ไร่ 45 ตารางวา

วัดสำแลสร้างโดยมอญที่อพยพมาเมื่อครั้งต้นรัตนโกสินทร์ได้ร่วมกันสร้างขึ้น สมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ต่อมา พ.ศ. 2412 เกิดความทรุดโทรมจึงบูรณะใหม่อีกครั้ง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2414 เขตวิสุงตามสีมากว้าง 16 เมตร ยาว 25 เมตร
แต่เดิมวัดสำแลในปัจจุบันเปลี่ยนชื่อมา 3 ครั้งแล้ว ชาวมอญที่อพยพเข้ามาในสมัยรัชกาลที่ 2 ช่วยกันสร้างวัดขึ้นให้ชื่อว่า แภ่ธ่มษะ "แภ่" แปลว่า วัด "ธ่มษะ" แปลว่า สำแล เป็นชื่อวัดที่อยู่ในเมืองมอญ ปัจจุบันยังมีวัดนี้อยู่ ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จผ่านวัดสำแล เหลียวทอดพระเนตรวัดถึง 3 ครั้ง จึงเปลี่ยนชื่อเป็นวัด "สามแล" หลังจากนั้น การเขียนชื่อวัดก็เปลี่ยนแปลงเป็น "วัดสำแล" จนถึงปัจจุบันนี้
อุโบสถหลังเดิมหันหน้าเข้าแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นโบสถ์มหาอุดด้านหลังไม่มีประตู ขนาดของโบสถ์มีความกระทัตรัด หน้าบันตอนบนสลักลายสีทองบนพื้นขาว แกะสลักเป็นรูปพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณ ลักษณะช้างรูปแบบสมจริงมีพระอินทร์ประทับนั่งบนบุษบกเหนือกระพองช้าง ตกแต่งด้วยลายดอกบุนนาค กรอบด้านล่างเป็นซุ้มพระบัญชรมีพระพุทธรูปอยู่ภายในกรอบหน้าต่างและประตูทางเข้าแกะลายเรียบง่าย แต่ฝีมือชั้นครูตัวโบสถ์จะผายเล็กน้อย รับกับเสาหน้ามุข แต่ละต้นซึ่งเป็นลักษณะโคนใหญ่ปลายเรียว มีใบสีมาตั้งอยู่บนฐานกลีบบัวไม่มีซุ้ม มีหมู่เจดีย์มอญอยู่หน้าอุโบสถเก่า ประกอบด้วยเจดีย์ประธานรายล้อมด้วยเจดีย์บริวารหลายมหาเจดีย์ชเวดากอง ศาลาการเปรียญสร้างด้วยไม้สักทั้งหลัง ภายในศาลาการเปรียญ มีตู้พร
หาเจดีย์ชเวดากอง ศาลาการเปรียญสร้างด้วยไม้สักทั้งหลัง ภายในศาลาการเปรียญ มีตู้พระไตรปิฎกแบบมอญและพระพุทธรูปพร้อมทั้งรูปปั้นอดีตเจ้าอาวาสตั้งประดิษฐานอยู่ มีหอระฆังตั้งอยู่หน้าศาลาการเปรียญ
วัดนังคัลจันตรี
วัดนังคัลจันตรี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงคำพร้อย อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 19 ไร่ 37 งาน

วัดนังคัลจันตรีสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2436 สร้างโดยพระครูโทน วัดบำเพ็ญเหนือ อำเภอมีนบุรี กับสมภารแป้น ก้อนนาค และประชาชนร่วมกันสร้าง (ซึ่งต่อมาสมภารแป้นได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดเป็นรูปแรก) โดยมีหลวงโยธาภิบาลและคุณหญิงสะอาด เป็นผู้ถวายที่ดินประมาณ 20 ไร่ เพื่อสร้างวัด ชาวบ้านเรียกว่า วัดคลองเจ็ด หรือ วัดปากคลองเจ็ด
ภายในวัดมีพระพุทธรูปโบราณและปูชนียวัตถุ อาทิเช่น หลวงพ่อโต เป็นพระประธานในโบสถ์ หลวงพ่อประสิทธิโชค พระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ในวิหาร นอกนั้นยังมีหลวงพ่อพุทธโสธรจำลอง รอยพระพุทธบาทจำลอง ท้าวเวสสุวรรณ ศาลเจ้าศักดิ์สิทธิ์ เซียงซือกง และมีสะพานไม้โบราณ สะพานนรการผดุง ตั้งอยู่หน้าที่ว่าการอำเภอลำลูกกา สร้างขึ้นด้วย 3 ไม้ คือ ไม้เต็ง ไม้แดง ไม้ตะเคียน เมื่อปี พ.ศ. 2437 และได้นำชื่อ ขุนนรการผดุง นายอำเภอลำลูกกาขณะนั้นมาตั้งเป็นชื่อสะพาน

อ้างอิง
วัดสินวิเศษศรัทธาราม
วัดสินวิเศษศรัทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางคนที อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม ปัจจุบันมีพระครูอุดมสมุทรกิจ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดสินวิเศษศรัทธาราม เดิมชื่อ วัดต้นมะม่วง เนื่องด้วยเดิมพื้นที่ของวัดเป็นดงมะม่วง เจ้าของสวนมะม่วงได้ยกที่ดินบางส่วนสร้างวัด เพื่อถวายเป็นพุทธบูชา วัดสร้างเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2496

ภายในวัดมีพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ที่สิ่งสำคัญได้แก่ หลวงพ่อโต ซึ่งเป็นพระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปหล่อปางมารวิชัย นอกจากนี้ยังมีรูปหล่อหลวงพ่อเพชร และรูปหล่อหลวงพ่อทอง (อดีตเจ้าอาวาส) ประดิษฐานอยู่ภายในวัดด้วย และมีศาลาท่าน้ำของวัด 2 หลังเป็นทรงไทยหลังคาซ้อน 2 ชั้น
วัดมีพระเกจิอาจารย์ คือ หลวงพ่อทอง มีเรื่องเล่าถึงความศักดิ์สิทธิ์ของท่าน ในด้านมหาอุด คงกระพันชาตรี โดยเฉพาะตะกรุดโทนของท่านด้วยนั้นเลื่องลือกันเป็นอันมาก

อ้างอิง
วัดพลับ (จังหวัดจันทบุรี)
วัดพลับ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกะจะ อำเภอเมืองจันทบุรี จังหวัดจันทบุรี ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานโดยกรมศิลปากรตั้งแต่ปี พ.ศ. 2523

ประวัติ
วัดพลับเป็นวัดเก่าแก่ตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลาย เดิมชื่อว่า วัดพลับสุวรรณพิมพราราม ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดสุวรรณติมพรุธาราม มีความหมายว่า "วัดพลับทอง" และท้ายสุดเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดพลับ"
เมื่อ พ.ศ. 2310 ครั้นกรุงศรีอยุธยาล่มสลาย สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชซึ่งตีฝ่าวงล้อมข้าศึกมาตั้งทัพที่ภาคตะวันออก พระองค์ทรงใช้วัดพลับเป็นที่พักทัพและจัดเตรียมกองทัพก่อนเข้าตีเมืองจันทบุรี ทั้งยังทรงประกอบพิธีบำรุงขวัญทหาร สร้างพระยอดธงแจกจ่าย และนำน้ำในบ่อน้ำมาทำน้ำพระพุทธมนต์ประพรมเหล่าทหารหาญ โดยกระทำพิธีปลุกเสกในอุโบสถหลังเก่า ภายหลังเมื่อพระองค์กอบกู้กรุงศรีอยุธยากลับคืนมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พระองค์พร้อมด้วยแม่ทัพนายกองได้เสด็จกลับมาบูรณะวัดพลับอีกครั้ง และได้นำพระยอดธงที่เหลือจากการแจกจ่ายทหารในครั้งนั้นเข้าบรรจุในพระเจดีย์กลางน้ำถวายเป็นพุทธบูชา
วัดพลับยังได้ให้ทางราชการตั้งโรงเรียน 2 โรงเรียน คือ โรงเรียนบากะจะ โรงเรียนประถมศึกษาวัดพลับจันทบุรชีบาอุทิศ และศูนย์เด็กเล็กก่อนเกณฑ์ของวัดอีก 1 ศูนย์ และเมื่อ พ.ศ. 2543 กรมการศาสนาได้ประกาศให้วัดพลับเป็นอุทยานการศึกษาในวัด

อาคารและเสนาสนะ

อุโบสถหลังเก่าได้รับการปฏิสังขรณ์หลายครั้ง มีหน้าบันเป็นลวดลายปูนปั้นรูปพระนารายณ์ทรงครุฑ หลังคาตกแต่งด้วยเครื่องลำยองปูนปั้น เคยเป็นสถานที่ปลุกเสกมุรธาภิเษกในพระพิธีพระบรมราชาภิเษกของพระมหากษัตริย์ราชวงศ์จักรีทุกพระองค์ สร้างใหม่ พ.ศ. 2506 ปฏิสังขรณ์ พ.ศ. 2533 ด้านหลังพระประธานภายในพระอุโบสถ มีพระพุทธรูปเก่าแก่ที่เชื่อว่าสร้างตั้งแต่สมัยสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช
เจดีย์ทรงระฆังตั้งอยู่กลางน้ำ ศิลปะสมัยอยุธยาตอนกลางสูงประมาณ 7 เมตร ตัวองค์ระฆังก่ออิฐถือปูนธรรมดา ไม่ประดับกระเบื้องมีฐานประทักษิณ โดยรอบ 4 ด้าน กรมศิลปากรได้ปฏิสังขรณ์ แล้วเสร็จเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2552 หอไม้ทรงไทยสร้างอยู่กลางสระน้ำ หลังคา 2 ชั้นทรงจั่วโครงสร้างไม้ตกแต่งด้วยเครื่องลำยอง มีระเบียงรอบหอเสารองรับหลังคาเป็นเสาเดิมยังเห็นร่องรอยการตกแต่งด้วยลายรดน้ำลงรักปิดทอง กรมศิลปากรได้ปฏิสังขรณ์แล้วเสร็จเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2552
พระปรางค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2441 เป็นศิลปะสมัยรัตนโกสินทร์ สูง 20 เมตร องค์พระปรางค์ตั้งอยู่บนฐานประทักษิณ 2 ชั้น มีบันไดมีมุขยื่นทั้ง 4 ด้านโดยรอบ ส่วนยอดของพระปรางค์ มีการซ้อนชั้น องค์พระปรางค์เล็กมีชั้นฐานเชิงบาตรรองรับประดับซุ้มด้วยรูปปั้นเศียรช้างทั้ง 4 ทิศ และส่วนยอดสุดตกแต่งด้วยยอดปรางค์ประดับด้วยตรีศูล ได้รับการบูรณะเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550
วิหารไม้รูปทรงสี่เหลี่ยมจตุรัส ส่วนยอดของหลังคาเป็นทรงจัตุรมุข มีเจดีย์ขนาดเล็กประดับบนยอดจัตุรมุขมีเครื่องลำยองที่ทำด้วยไม้ แกะสลัก สวยงามตกแต่งจตุรมุขและบริเวณช่องลมทั้ง 4 ด้านประดับด้วยการแกะสลักลวดลายไม้ฉลุที่งดงาม ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางบำเพ็ญทุกรกิริยา กรมศิลปากรได้ปฏิสังขรณ์วิหารไม้แห่งนี้เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2556 นอกจากนั้นวัดยังมีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์และอนุสรณ์สถานสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช

อ้างอิง
วัดจูมค้องสุรินทาราม
วัดจูมค้องสุรินทาราม ( ) เป็นวัดในหลวงพระบาง แขวงหลวงพระบาง ประเทศลาว อยู่ติดกับวัดเชียงม่วน สร้างขึ้นโดยครูบาแก้ว เมื่อ พ.ศ. 2386 ในรัชสมัยเจ้าสุกเสริม ที่มาของชื่อวัดมาจากการเอาฆ้องทอง (ทอง หมายถึงทองเหลือง) มาหล่อเป็นพระพุทธรูปของวัด
สิมมีศิลปะแบบหลวงพระบาง ภายในแบ่งเป็น 3 ห้อง ยาว 4 ห้องขวาง สิมตั้งอยู่บนฐานบัว ผนังไม่สูงมากนัก หลังคาซ้อนกันหลายชั้น และมีความอ่อนโค้ง มีแขนนาง (คันทวย) รองรับน้ำหนักหลังคา ป้านลมเรียบ มีโหง่ (ช่อฟ้า) ที่ปลายสันหลังคา มีมุขด้านหน้า มีรูปตุ๊กตานักรบ หรือทหารแต่งกายโอ่อ่าในชุดออกรบจีนมีหนวดเครายาว ใบหน้าเคร่งขรึม ทำจากหินทรายสีเขียวซึ่งพระเจ้าจักรพรรดิของจีนถวายแก่พระเจ้าจันทรเทพประภาคุณ สิมได้รับบูรณะภายหลังหลายครั้งได้มีการตกแต่งเพิ่มเติม โดยปิดทองผนังด้านหลังสิมทั้งสองด้านและวาดดอกดวงใส่บานประตูและหน้าต่างทุกบาน ภาพฝาผนังเก่าเป็นเรื่องราวพระเวสสันดรชาดก นอกจากนี้ยังมีอูบมุง (หอไหว้ขนาดเล็ก) ที่มีการประดับตกแต่งหน้าบันอย่างงดงาม และพระธาตุท
วัดลาดหลุมแก้ว
วัดลาดหลุมแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลาดหลุมแก้ว อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่ 20 ไร่ ซึ่งเดิมมี 12 ไร่ และได้ซื้อเพิ่มเติมอีก 8 ไร่

วัดลาดหลุมแก้วสร้างขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 2468 โดยมีนายดาพงษ์ นางจันทร์ เอกเอี่ยม ถวายที่ดินและสร้างวัด ได้ขนานนามตามนามท้องที่ตั้งวัดว่า "วัดลาดหลุมแก้ว" วัดได้รับพระทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2482 กำหนดเขตวิสุงคามสีมา 40 เมตร ยาว 30 เมตร
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2503 กุฏิสงฆ์จำนวน 13 หลัง เป็นอาคารไม้สัก 11 หลัง คอนกรีตเสริมเหล็ก 2 หลัง หอสวดมนต์ และศาลาการเปรียญ วัดนี้มีปูชนีย์วัตถุที่สำคัญ คือ พระประธานในอุโบสถ นามว่า หลวงพ่อเพ็ชร หลวงพ่อเกสรสร้างขึ้นด้วยเกสรและว่านร้อยแปด พระไตรปิฎกที่ทำจากใบลาน จำนวน 50 ชุด เป็นอักษรไทย และมีหุ่นขี้ผึ้งหลวงพ่อบุญเทียม ภูริปัญโญ

อ้างอิง
วัดโรงธรรม
วัดโรงธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองวัดโรงธรรม ในตำบลบ้านปรก อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม มีเนื้อที่ 4 ไร่ 3 งาน 95 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูสังฆรักษ์วิรัตน์ ปภัสสโร (รัตน์) เป็นเจ้าอาวาส
วัดโรงธรรม สร้างในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น ประมาณปี พ.ศ. 2351 ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง ต่อมามีสตรีชื่อ นุช อยู่ในพระราชวังปลายสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มาปฏิสังขรณ์อุโบสถและสร้างกำแพงแก้วล้อมรอบอุโบสถ ประมาณปี พ.ศ. 2410 ต่อมานายอ่วม บ้านอยู่เยื้องหน้าวัดโรงธรรม ได้มาปฏิสังขรณ์ศาลาการเปรียญและมุงหลังคาด้วยกระเบื้องดินเผา หลังจากนั้นมีเจ้าอาวาสและประชาชนผู้มีจิตศรัทธาได้ร่วมมือกันสร้างและบูรณะถาวรวัตถุของวัดมาโดยตลอด
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ ซี่งได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2528 สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก เหยียบมุข 2 ชั้น หลังคามุงกระเบื้องดินเผา ในสมัยพระอธิการเกษม สุเมโธ เป็นเจ้าอาวาส ศาลาอเนกประสงค์  2 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก หลังคามุงกระเบื้องลอน กุฏิสงฆ์ 6 หลัง เป็นไม้สักทั้งหมด และศาลาหอฉัน 1 หลัง สิ่งที่สำคัญได้แก่ พระประธานในอุโบสถ ปั้นด้วยปูนขาว ปางมารวิชัย เตียงไม้แกะสลักลายทองงดงามสำหรับพระสวดปาฏิโมกข์ และกำแพงแก้วรอบอุโบสถบรรจุพระพุทธรูปองค์เล็ก ๆ รอบด้าน

อ้างอิง
เฟธไฟเทอร์
เฟธไฟเทอร์ ( ) เป็นเกมต่อสู้ที่ได้รับการพัฒนาโดยเว็บไซต์โมลเลอินดุสเตรียของอิตาลี ซึ่งผู้เล่นจะต่อสู้ในฐานะบุคคลสำคัญทางศาสนา เช่น พระโคตมพุทธเจ้า, พระเยซู หรือมุฮัมมัด และต้องต่อสู้กับเซนูหลังจากเอาชนะตัวละครที่เล่นได้ทั้งหมด

เกมดังกล่าวถูกถอดถอนออกชั่วคราวจากเว็บไซต์การจัดเมื่อปลายเดือนเมษายน ค.ศ. 2009 เพื่อตอบสนองต่อการประท้วงจากฝ่ายสังเกตการณ์อาการกลัวอิสลามขององค์การการประชุมอิสลาม ในการตอบสนอง ผู้สร้างเกมได้โพสต์ภาคต่อของเกมโดยมีการเซ็นเซอร์ใบหน้าของมุฮัมมัด ซึ่งผู้เล่นจะต้องมอบ "ความรัก" ให้โดยคลิกที่บุคคลสำคัญทางศาสนาแต่ละท่าน หากไม่มีการกระทำนี้ รูปก็ค่อย ๆ เลือนหายไป ซึ่งเกมดั้งเดิมได้รับการโพสต์ใหม่ในเว็บไซต์ของผู้ผลิต
ส่วนในประเทศบราซิล อูนิแฟร์โซออนไลน์ถูกบังคับให้นำเกมออกจากเซิร์ฟเวอร์ของตนตามคำตัดสินของศาล ในคดีที่ได้รับการสนับสนุนจากมัสยิดในบาร์เรโตส รัฐเซาเปาลู

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Faith Fighter at Molleindustria
* Faith Fighter at Newgrounds
เรือกอและ
เรือกอและ ( ) เป็นเรือประมงท้องถิ่นในภาคใต้ตอนล่างของประเทศไทยและชายฝั่งตะวันออกของประเทศมาเลเซียฝั่งตะวันตก 
มีความยาวระหว่าง 10 ถึง 12.5 เมตร ท้ายเรือสูงกว่าตัวเรือ การออกแบบเรือมีลักษณะผสมผสานระหว่างลวดลายมลายู ลวดลายชวา และลวดลายไทย โดยมีสัดส่วนของลวดลายไทยอยู่มาก เช่น ลายคลื่น ลายดอกบัว ลายพญานาค ลายหนุมาน ลาย บุหรงซีงอ หรือสิงหปักษี (สัตว์ในตำนานที่มีตัวเป็นสิงห์หรือราชสีห์และหัวเป็นนกคาบปลาไว้) ตรงหัวเรือ เชื่อกันว่า บุหรงซีงอ มีเขี้ยวเล็บและมีฤทธิ์เดชมาก ทั้งยังดำน้ำเก่ง จึงเป็นที่นิยมชมชอบของชาวประมงเรือกอและมาตั้งแต่อดีตกาล กล่าวกันว่า ชาวบ้านบางนรา คนใดไม่มีเรือกอและไว้หาปลาก็เหมือนไม่มีเสื้อผ้าใส่

อ้างอิง
ชัฟ
และสวมหมวกของเบอร์เบอรี]]
"ชัฟ" ( ; ) หรือ "ชาร์เฟอร์" (charver) และ "สกัลลี" (scally) เป็นคำเชิงเหยียดในสหราชอาณาจักรเพื่อใช้เรียกเยาวชนชั้นล่างต่อต้านสังคมที่แต่งตัวด้วยชุดกีฬา "ชัฟเฟท" (Chavette) เป็นคำเรียกชัฟที่เป็นผู้หญิง ส่วนคำวิเศษณ์ปรากฏในรูป "ชัฟฟี" (chavvy) "ชัฟฟิช" (chavvish) และ "ชัฟทัสทิก" (chavtastic) ส่วนในไอร์แลนด์ใช้คำว่า "สแคงเกอร์" (skanger) ลักษณะวัฒนธรรมย่อยที่เทียบเท่าในวัฒนธรรมอื่น ๆ เช่น เรดเน็ก และ กอปนิค

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น
วัดอัยยิการาม
วัดอัยยิการาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลำผักกูด อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี

วัดอัยยิการามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2440 โดยมีคุณหญิงพลอย โกมารกุล ถวายที่ดิน 7 ไร่ 2 งาน ซึ่งมีหลวงพ่อทรัพย์ นายคำและนายแกละเป็นผู้รับมอบและได้ขนานนามว่า วัดแก้วพลอยฑูรย์ เพื่อเป็นเกียรติแก่คุณหญิงพลอยโกมารกุล แต่ชาวบ้านเรียก วัดปากบึง เพราะวัดตั้งอยู่ริมปากบึงใหญ่ระหว่างคลองแปดกับคลองเก้า ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดอัยยิการาม" เมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐาน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2504
ปูชนียสถานที่สำคัญคือ พระประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปแบบพระพุทธชินราช ทองเหลืองปิดทองคำเปลว พระพุทธรูปในวิหาร พระขาว หรือ หลวงพ่อเงิน องค์ใหญ่ที่ประดิษฐานอยู่กลางวัด หลวงพ่ออู่ทอง สร้างในสมัยอู่ทอง เป็นพระพุทธรูปทองคำโบกปิดทับด้วยปูน ประชาชนนำแผ่นทองมาติดเต็มองค์ และ หลวงพ่อนาค ยังมีหลวงพ่อโตปางป่าเลไลย์สูง39เมตรที่สถานปฏิบัติธรรมนาวัดอัยยิการาม

อ้างอิง
วัดพระนอนจักรสีห์วรวิหาร
วัดพระนอนจักรสีห์วรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดวรวิหาร สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลจักรสีห์ อำเภอเมืองสิงห์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี โดยมีพระธรรมวชิรกวี เจ้าคณะจังหวัดสิงห์บุรี เป็นเจ้าอาวาส
วัดพระนอนจักรสีห์วรวิหารสร้างตั้งแต่เมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐาน แต่สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นก่อนกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี โดยตามพงศาวดารระบุว่าในปี พ.ศ. 2297 สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศแห่งกรุงศรีอยุธยา ได้เสด็จมานมัสการและซ่อมแซมองค์พระ โดยได้สร้างพระวิหาร พระอุโบสถ และเสนาสนะต่าง ๆ ขึ้นใหม่ ต่อมาในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จมานมัสการและทรงบูรณะปฏิสังขรปูชนียวัตถุต่าง ๆ กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานที่สำคัญของชาติ เมื่อ พ.ศ. 2478
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ พระวิหารมีลักษณะสถาปัตยกรรมแบบสมัยอยุธยา ประดิษฐาน พระนอนจักรสีห์ เป็นพระพุทธรูปปางไสยาสน์ขนาดใหญ่มาก มีความยาว 1 เส้น 3 วา 2 ศอก 1 คืบ 7 นิ้ว หรือประมาณ 46 เมตร สร้างเป็นแบบพระนอนอินเดีย เหมือนพระพุทธไสยาสน์ที่ถ้ำเมืองยะลา คือพระกรขวา ศอกยื่นไปทางด้านหน้า ไม่งอ พระกรตั้งขึ้นรับพระเศียรเหมือนพระนอนไทย ถือเป็นพระพุทธรูปปางไสยาสน์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในเมืองไทย เมื่อคำนวณทางปริมาตรซึ่งองค์พระ ภายในพระวิหารยังมีพระกาฬ พระพุทธรูปศิลาลงรักปิดทอง และพระแก้ว พระหล่อนั่งขัดสมาธิเพชร สร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 5 ซึ่งทั้งสององค์มีพุทธลักษณะงดงาม ในอดีตเคยใช้เป็นพระประทานในการถือน้ำพิพัฒน์สัตยาของข้าราชการ บริเวณด้านหน้าวิหารมีต้นสาละลัง
เป็นพระประทานในการถือน้ำพิพัฒน์สัตยาของข้าราชการ บริเวณด้านหน้าวิหารมีต้นสาละลังกาใหญ่ ส่วนพระอุโบสถมีลักษณะสถาปัตยกรรมแบบสมัยรัตนโกสินทร์ เจดีย์มีลักษณะสถาปัตยกรรมแบบสมัยอยุธยา
สมพัตสรเกษตรกรซูเมอร์
สมพัตสรเกษตรกรซูเมอร์ ( ) เป็นสมพัตสรเกษตรกรชุดแรกที่มีการบันทึกไว้ มีอายุย้อนไปได้ถึง 1,700 ถึง 1,500 ปีก่อนคริสต์ศักราช ได้รับการค้นพบใน ค.ศ. 1949 โดยคณะนักสำรวจชาวอเมริกันในประเทศอิรักซึ่งได้รับการสนับสนุนจากสถาบันตะวันออกแห่งมหาวิทยาลัยชิคาโกและพิพิธภัณฑ์แห่งมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย

แผ่นจารึก
สมพัตสรเกษตรกรซูเมอร์เป็นแผ่นจารึกดินเหนียวที่มีขนาด × และมีรอยจารึกอายุมากกว่า 3,500 ปี ได้รับการค้นพบในแหล่งอารยธรรมซูเมอร์โบราณที่นิปปูร์ แผ่นจารึกนี้ต้องผ่านกระบวนการบูรณะอย่างสมบูรณ์เพราะอยู่ในสภาพเสื่อมโทรมในขณะที่ได้รับการค้นพบ

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น
*
กอปนิค
นั่งยองแบบสลาฟบนบันไดของครุชชอฟคาแห่งหนึ่ง]]

กอปนิค ( , ; ; ) เป็นสมาชิกของวัฒนธรรมย่อยในรัสเซีย ยูเครน เบลารุส และอดีตรัฐโซเวียต หมายถึงชายหนุ่มจากภูมิหลังชนชั้นแรงงานซึ่งมักอาศัยอยู่ในย่านชานเมืองของรัสเซีย และมาจากครอบครัวที่ยากจนและมีการศึกษาต่ำ คำเรียกคนกลุ่มนี้ในรูปสตรีคือ กอปนิตซา (gopnitsa) และคำเรียกในรูปกลุ่มคนคือ โกโปตา ( ; gopota) วัฒนธรรมย่อยกอปนิคมีรากฐานมาตั้งแต่ช่วงปลายชองจักรวรรดิรัสเซียและพัฒนาขึ้นในศตวรรษที่ 20 ในหลายเมืองของสหภาพโซเวียต ในช่วงปลายทศวรรษ 2010s วัฒนธรรมย่อยกลุ่มนี้เริ่มเลือนหายไป ใขขณะที่ยังคงเหลือในรูปแบบของแกงก์ในประเทศสลาวิกและบอลติก
ศัพทมูล
เป็นไปได้สูงว่ากอปนิคมาจากคำสแลงภาษารัสเซียที่ใชเรียกขโมยตามท้องถนน: กอป-ซตอป ( ; gop-stop)

ภาพเหมารวม
กอปนิคมักปรากฏนั่งยองแบบสลาฟแบบส้นเท้าติดพื้นใน "ท่าคอร์ท" (in court; на кортах, na kortakh) หรือ "ทำท่าปู" (doing the crab; на крабе, na krabe) กันเป็นกลุ่มอยู่ด้านนอกแฟลทหรือโรงเรียน เชื่อกันว่าเกิดจากพฤติกรรมการเรียนรู้ที่จะไม่นั่งบนพื้นที่หนาวเย็นของรัสเซีย กอปนิคมีแนวโน้มที่จะเสพติดสารและแอลกอฮอล์ รวมถึงมีส่วนร่วมในอาชญากรรมและแกงก์นักเลง ภาพเหมารวมของกอปนิคนิยมสวมแทร็กสูท โดยเฉพาะอาดิดาส และดื่มเหล้าหรือเสพสารเสพติด

ดูเพิ่ม
* ชุทซปาห์
* ชัฟ
* เรดเน็ค
* อักกลีอเมริกัน

อ้างอิง
คริสตจักรอัครทูตอาร์มีเนีย
คริสตจักรอัครทูตอาร์มีเนีย ( ; ) เป็นคริสตจักรประจำชาติของชาวอาร์มีเนีย คริสตจักรอาร์มีเนียเป็นจารีตย่อยหนึ่งของออเรียนทัลออร์ทอดอกซ์ และเป็นหนึ่งในสถาบันทางศาสนาคริสต์ที่เก่าแก่ที่สุด โดยมีราชอาณาจักรอาร์มีเนียโบราณเป็นรัฐแรกที่ถือศาสนาคริสต์เป็นศาสนาประจำชาติภายใต้รัชสมัยของกษัตริย์ทิริดาเตสที่สาม แห่งราชวงศ์อาซาชิด ในต้นศตวรรษที่สี่

ชื่ออื่น ๆ ของคริสตจักรได้แก่ คริสตจักรออาร์มีเนียนออร์ทอดอกซ์ (Armenian Orthodox Church) และ คริสตจักรเกรเกอรีอาร์มีเนีย (Armenian Gregorian Church) และในบางครั้งอาจปรากฏเรียกสั้น ๆ ว่า คริสตจักรอาร์มีเนีย (Armenian Church)

หมายเหตุ

อ้างอิง

บรรณานุกรม

* 
* 
* 
* 
* 
*

อ่านเพิ่ม
* 
* 
* 
*
แหล่งข้อมูลอื่น

*Armenian Church Mother See of Holy Etchmiadzin website
*Official site of the Armenian Catholicosate of Cilicia 
*Armenian Patriarchate of Jerusalem
วัดหนองกระโดน (จังหวัดนครปฐม)
วัดหนองกระโดน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านยาง อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม ปัจจุบันมีเนื้อที่ 58 ไร่ 2 งาน 59 ตารางวา
วัดหนองกระโดนก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2485 โดยมีนางมณฑา ทองคำ ได้ถวายที่ดินให้ตั้งวัดมีเนื้อที่ 24 ไร่ 3 งาน 60 ตารางวา ในขณะนั้นประชาชนในหมู่บ้านหนองกระโดน มีอยู่ประมาณ 80 ครัวเรือน และเป็นหมู่บ้านที่อยู่ห่างไกลจากวัดต่าง ๆ ชาวบ้านในหมู่บ้านจึงได้ช่วยกันปลูกสร้างที่อยู่อาศัยของพระภิกษุ โดยตั้งอยู่ในดงไม้กระโดน ชายหนองน้ำ ชาวบ้านจึงตั้งชื่อว่า "วัดหนองกระโดน" ในระยะแรก ได้มีพระภิกษุเปลี่ยนมาจำพรรษา ตั้งแต่ พ.ศ. 2485 จนถึง พ.ศ. 2499 พระอธิการบัว สิริธมฺโม ย้ายมาจากวัดทัพหลวงมาจำพรรษาที่วัดหนองกระโดน ได้มีการพัฒนาสร้างกุฏิและสร้างอุโบสถ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2508
วัดยังมีตำนานเล่าว่า บริเวณที่สร้างวัดมีพระธุดงค์ ชื่อว่า พระแสงทอง ฉายา ปุคคโล แต่ชาวบ้านเรียกกันในนาม หลวงปู่ปุคคโล แสงทอง ได้จารึกมาปักกลดบริเวณใต้ต้นกร่างใหญ่และได้มรณภาพใต้ต้นกร่างใหญ่นั้น ต่อมาชาวบ้านได้สร้างรูปปั้นหลวงปู่ปุคฺคโล แสงทองขึ้น ในปี พ.ศ. 2522 และได้มีการจัดงานปิดทองรูปปั้นขึ้นในวันขึ้น 9 ค่ำ เดือน 9 ของทุกปี
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการเหว่า ญาณสโย พ.ศ. 2485–2487 
* พระอธิการพิน ปคฺโคโต พ.ศ. 2487–2489 
* พระอธิการเจ็ก กิตฺติภทฺโท พ.ศ. 2489–2491 
* พระอธิการเกียว กตปุญโญ พ.ศ. 2491–2493 
* พระอธิการแดง วรวํโส พ.ศ. 2493–2494 
* พระอธิการก๋ง เขมนฺโท พ.ศ. 2494–2496 
* พระอธิการบัว สิริธมฺโม พ.ศ. 2496–2499 
* พระอธิการบัว ฐิติโก พ.ศ. 2499–2521 
* พระครูเกษมบุญวัฒน์ (บุญทีป เขมงกโร) พ.ศ. 2521 
* พระครูปฐมสุตากร (รัตนะ สิทฺธิรตโน ป.ธ.4) พ.ศ. 2550

อ้างอิง
วัดตาก้อง
วัดตาก้อง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตาก้อง อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม
วัดตาก้องสร้างเมื่อ พ.ศ. 2225 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2525 เดิมทีบริเวณหน้าวัดมีแม่น้ำสายโบราณสายหนึ่งที่ใช้เป็นเส้นทางเดินเรือไปบ้านยางพระแท่นดงรัง จังหวัดกาญจนบุรี วัดตั้งอยู่ตรงหมู่บ้านตาก้อง เดิมเรียกว่า บ้านอ้ายก้อง สันนิษฐานว่าคงเรียกตามชาวจีนซึ่งมีฐานะร่ำรวยเป็นเจ้าของโรงหีบอ้อย จากคำบอกเล่าวัดตาก้อง เดิมมีชื่อว่า วัดไพรวัลย์นิกาวาส เหตุที่ใช้ชื่อนี้เพราะที่ตั้งของวัดยังเป็นป่าอยู่ ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการแบ่งเขตการปกครองเป็นหมู่บ้าน ตำบล และอำเภอ ในครั้งนั้นหมู่บ้านอ้ายก้องได้ยกฐานะเป็นตำบลชื่อว่า ตำบลตาก้อง จึงสันนิษฐานว่าเปลี่ยนชื่อวัดตามชื่อตำบล
วัดตาก้อง มีหลวงพ่อแช่มซึ่งเป็นที่ศรัทธาของศิษยานุศิษย์ โบสถ์มหาอุดอายุมากกว่า 200 ปี ใช้วิธีการสร้างโบสถ์ของคนโบราณ ก่อผนังทึบ ไม่มีช่องหน้าต่างและมีประตูเข้าแค่ทางเดียว เจาะช่องเล็ก ๆ ไว้บนผนังด้านหลังพระประธาน อุโบสถหลังใหม่ประดิษฐานพระพุทธรูปขัดสมาธิ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระจุฬามณีเจดีย์ สร้างด้วยแก้วอินทนิล ยอดเจดีย์ทำด้วยทองคำแท้ ประดับด้วยรัตนะคือแก้ว 7 ประการ ล้อมรอบด้วยกำแพงทองประดับด้วยธงทิวสีต่าง ๆ เจดีย์บรรจุพระเกศธาตุกับพระเขี้ยวแก้วขวาของพระพุทธเจ้า พระจุฬามณีเจดีย์สร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 2465 และวัดยังมีรูปปั้นของครูสุรพล สมบัติเจริญ เหตุเพราะสุรพล สมบัติเจริญ เป็นศิษย์ของหลวงพ่อแช่ม
รายนามเจ้าอาวาส
* พระเทียน 
* พระอินทร์ 
* พระ ปลั่ง
* พระเกริ่น 
* พระกร่าย อินฺทโชโต 
* พระอธิการเปลี่ยน ชินปุตฺโต 
* พระครูภัทรกิจรังสรรค์ (ร่อน ฐานิสฺสโร) 
* พระครูอุดมจารุวัตร (กิมฮง นาคสโม) 
* พระครูสาราภิวัฒน์ (วีระวงศ์ เตชฺสมฺปนฺโน) 
* พระครูปลัดสมโภชน์ ฐิตสีโล

อ้างอิง
วัดเกาะเกรียง
วัดเกาะเกรียง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในริมแม่น้ำเจ้าพระยา ตำบลบางคูวัด อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 16 ไร่ 2 งาน 22 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 3 แปลง เนื้อที่ 2 ไร่ 1 งาน 71 ตารางวา
วัดเกาะเกรียงสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2365 โดยชาวมอญที่อพยพมาจากเมืองย่างกุ้ง ประเทศพม่า และนำชื่อบ้านเกาะเกรียง ซึ่งเป็นชื่อหมู่บ้านในเมืองย่างกุ้ง มาตั้งเป็นชื่อวัด ในระยะแรกที่สร้างยังไม่มีอุโบสถแต่สร้างเหมือนเป็นเพิงมุงสังกะสี ต่อมามีพระพุทธรูปลอยน้ำมาติดอยู่ที่หน้าวัดซึ่งอยู่ติดกับแม่น้ำเจ้าพระยา ชาวบ้านช่วยกันลากขึ้นมา แต่ก็ไม่สามารถนำขึ้นมาได้ ชาวบ้านจึงได้จุดธูปเทียนอัญเชิญขึ้นจากน้ำเพื่อมาประดิษฐานเป็นพระประธานภายในโบสถ์ใหม่ที่สร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว พระพุทธรูปชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อขาว ผู้สูงอายุเล่าว่า หลวงพ่อขาว ท่านมีพี่น้อง 3 องค์ คือ หลวงพ่อดำปัจจุบันอยู่วัดลาดหลุมแก้ว
หลวงพ่อขาวเป็นพระพุทธรูปสร้างด้วยศิลาแดงแบบ 5 ท่อนต่อ ปางมารวิชัย ศิลปะอยุธยา ประดิษฐานอยู่ในอุโบสถ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2364 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ กว้าง 14.60 เมตร ยาว 24.60 เมตร กุฎิสงฆ์จำนวน 2 หลัง เป็นตึก 2 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 14.60 เมตร ยาว 31.17 เมตร หอฉัน 1 หลัง หอสวดมนต์ 1 หลัง ฌาปนสถาน 1 หลัง และกุฏิเจ้าอาวาส 1 หลัง ปูชนียวัตถุอื่น ๆ ได้แก่ พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางประทานพร ขนาดหน้าตักกว้าง 40 นิ้ว และพระพุทธไตรรัตนนายก หรือ หลวงพ่อโต เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย เป็นที่เคารพสักการะของประชาชนทั่วไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งชาวจีนซึ่ง
นปั้นปางมารวิชัย เป็นที่เคารพสักการะของประชาชนทั่วไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งชาวจีนซึ่งขนานนามหลวงพ่อโตองค์นี้ว่า ซำปอกง
วัดสวนมะม่วง (จังหวัดปทุมธานี)
วัดสวนมะม่วง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านงิ้ว อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี และเป็นวัดที่สอนวิปัสสนากรรมฐานแบบ ยุบหนอ-พองหนอ ตามแนวสติปัฎฐาน 4 โดยมีพระอาจารย์เดือน (เจ้าอาวาสวัดสวนมะม่วง) เป็นผู้ฝึกอบรม โดยจะสอนเดินจงกรม นั่งสมาธิและเทศนาธรรม

วัดสวนมะม่วงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2398 โดยชาวบ้านที่เป็นชาวสวนในบริเวณนั้น จึงมีชื่อตามลักษณะภูมิประเทศที่มีสวนมะม่วงเป็นจำนวนมากมาตั้งแต่แรกสร้างวัด และจากข้อมูลของพระอธิการปทุมเขมจิตโต เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน วัดสร้างโดยชาวมอญจากหงสาวดี ปรากฏหลักฐานคือ เจดีย์ซึ่งตั้งอยู่ที่หน้าวัดที่ได้สร้างเป็นแบบทรงรามัญ
ปูชนียสถานและปูชนียวัดถุที่สำคัญ ได้แก่ หอไตรเรือนไทยสองชั้นแบบขนมผิง ฝาเฟี้ยมตกแต่งด้วยลายฉลุที่จั่ว ศาลาการเปรียญไม้ ศาลาท่าน้ำสร้างด้วยไม้แบบโบราณ เจดีย์รามัญแบบเจดีย์ชเวดากอง เสาหงส์ ธงตะขาบ พระประธานในโบสถ์ สมัยอู่ทอง รูปหล่อของพระครูปทุม เดชสถาน ประดิษฐานอยู่ที่ศาลาการเปรียญ

อ้างอิง
วัดตะโหนดราย
วัดตะโหนดราย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกระบือ อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม
วัดตะโหนดรายได้ขอตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2335 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก แต่เดิมเป็นสวนต้นตาลโตนดเรียงรายอยู่หลายต้นจึงได้ชื่อว่า "วัดตะโหนดราย" ต่อมามีนายปาน และนางแป้ง ได้ช่วยสร้างอุโบสถให้ 1 หลัง และกุฏิสงฆ์ 5 หลัง ปัจจุบันนี้ทรุดโทรมไปแล้ว และได้ซ่อม สร้าง ปฏิสังขรณ์ใหม่ และยังมีผู้มีจิตศรัทธาอีก 1 ท่าน คือ นางลำภู รุ่งเจริญ ได้ถวายที่ดินให้เป็นที่ธรณีสงฆ์ของวัด 1 แปลง เนื้อที่ 12 ไร่ และ เป็นผู้มีศรัทธาอุปถัมภ์วัดด้วยดีเสมอมา ต่อมาท่านกำนันกรึงนางเม้ย รุ่งเจริญ ได้เป็นผู้นำประชาชนร่วมจัดหาทุนสร้างอาคารเรียนขึ้น 1 หลัง ให้ชื่อว่า โรงเรียนศึกษารุ่งเจริญ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2425
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ วิหารประดิษฐานหลวงพ่อโตและประดิษฐานหลวงพ่อปางสระปางทุกรกิริยา วิหารหลวงปู่ฤๅษีนารอท ศาลาการเปรียญ ศาลาบำเพ็ญกุศล กุฎิสงฆ์ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ พระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปเนื้อศิลาแดงลงรักปิดทอง ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 33 นิ้ว 49 นิ้ว และพระโมคคัลลานะ พระสารีบุตร พระปางนาคปรกอีก 2 องค์ เป็นเนื้อศิลาแดงเช่นเดียวกัน และมีธรรมาสน์ 4 ธรรมาสน์ และธรรมาสน์ บุษบกประจำศาลาการเปรียญ 1 หลัง ตู้พระไตรปิฎก 5 ตู้

อ้างอิง
วัดนาตาขวัญ
วัดนาตาขวัญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาตาขวัญ อำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง มีเนื้อที่ 32 ไร่

วัดนาตาขวัญได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2200 ได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาประมาณ พ.ศ. 2270 ชื่อของวัดมาจากตาผู้หนึ่งชื่อ ตาขวัญ ไม่มีภรรยาและบุตร มีที่นามาก เป็นผู้มีศรัทธาในบวรพระพุทธศาสนาจึงมอบที่นาของตนให้สร้างเป็นวัด ชาวบ้านจึงเรียกกันติดปากว่า "วัดนาตาขวัญ" ประวัติอีกแหล่งหนึ่งระบุว่า ตาขวัญ คหบดีเจ้าของที่นาผู้มีจิตศรัทธาในบวรพระพุทธนาเป็นผู้บริจาคที่ดินให้สร้างวัดขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2335 ชาวบ้านจึงได้เรียกชื่อวัดตามชื่อผู้บริจาคที่ดินว่า "วัดนาตาขวัญ" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อปี พ.ศ. 2514
อุโบสถหลังเก่า สร้างขึ้นเมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัด ลักษณะเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าหลังคาเครื่องไม้ลดชั้นมุงกระเบื้องว่าวซ้อนกัน ไม่มีเครื่องลำยอง หน้าบันเรียบทั้งสองด้าน เฉลียงด้านหน้ามีหลังคาจั่นหับคลุม เดิมมุงด้วยกระเบื้องมี 1 ช่องประตู ด้านหลังปิดทึบ ผนังด้านข้างมีช่องหน้าต่างด้านละ 5 ช่อง บานประตูหน้าต่างเป็นไม้ มีกำแพงแก้วเตี้ย ๆ ล้อมรอบอุโบสถ บนลานประทักษิณมีใบเสมาหินแกรนิตแกะสลักตั้งบนฐานแบบเสมานั่งแท่น ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นลงรักปิดทอง ปางมารวิชัย และพระอัครสาวก เจดีย์ลักษณะเป็นเจดีย์ทรงระฆัง ก่ออิฐถือปูน มีซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปทั้ง 8 ทิศ สูงประมาณ 10.50 เมตร ปัจจุบันทางวัดได้ซ่อมแซมโดยก่อปูนปิดซุ้มพระท
ธรูปทั้ง 8 ทิศ สูงประมาณ 10.50 เมตร ปัจจุบันทางวัดได้ซ่อมแซมโดยก่อปูนปิดซุ้มพระที่ฐานเจดีย์ ต่อเติมยอดเจดีย์และทาสีใหม่ พระปรางค์ที่ซ่อมแซมไว้อย่างสวยงาม หอระฆังมีหลังคา ยอดจัตุรมุข
ค็อคนี
]]

ค็อคนี ( ) เป็นชาวลอนดอนรูปแบบหนึ่ง โดยทั่วไปมักใช้เรียกคนพูดโดยใช้สำเนียงหรือภาษาอังกฤษแบบค็อคนี พบทั่วไปในและรอบ ๆ ลอนดอน โดยเฉพาะในชนชั้นแรงงาน กับ ชนชั้นกลางตอนล่าง และโดยเฉพาะคนที่มาจากย่านอีสท์เอนด์ หรือที่ตามธรรมเนียมถือกันว่าคือผู้ที่เกิดในระยะเสียง (earshot) ของระฆังโบว์

ส่วนภาษาอังกฤษแบบเอสชัวรีเป็นสำเนียงกลางระหว่างค็อคนีกับอาร์พี ปรากฏพบใช้ทั่วไปในลอนดอนและอังกฤษตะวันออกเฉียงใต้เช่นกัน อย่างไรก็ตามในปัจจุบัน ด้วยลักษณะพหุวัฒนธรมของลอนดอนที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ สำเนียงและภาษาแบบค็อคนีค่อย ๆ ถูกกลืนและผสมผสานกับสำเนียงแบบอื่นจนในปัจจุบันอาจเป็นการยากที่จะชี้เฉพาะความค็อคนีตามการบัญญัติในยุคก่อน

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*Wells, John C. (1982). Accents of English. Volume 1: An Introduction (pp. i–xx, 1–278), Volume 2: The British Isles (pp. i–xx, 279–466). Cambridge University Press. .
*

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* 
* – Listen to examples of London and other regional accents and dialects of the UK on the British Library's "Sounds Familiar" website
วัดคลองชัน
วัดคลองชัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลาดสวาย อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่วัด 14 ไร่ 1 งาน 12 ตารางวา พื้นที่วัดเป็นที่ราบลุ่มอยู่ริมคลองหกวาสายล่าง มีถนนสายลำลูกกาผ่านทางทิศเหนือ
วัดคลองชันสร้างเมื่อ พ.ศ. 2440 ไม่พบหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้าง เดิมชื่อ วัดสาลีราษฏร์บำรุง ต่อมาเปลี่ยนเป็น วัดปากคลองชัน ตามสภาพที่ตั้งของวัดในขณะนั้น ต่อมาคำว่า "ปาก" หายไปเมื่อใดไม่ทราบ ได้เรียกสั้น ๆ ว่า "วัดคลองชัน" และได้ใช้นามนี้มาจนปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2449 ทางวัดยังเปิดการเรียนการสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2452 รวมถึงให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาลสอนระดับประถมศึกษาในที่ดินของวัดอีกด้วย
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถสร้าง เมื่อ พ.ศ. 2453 กุฏิสงฆ์ ศาลาการเปรียญ วิหาร หอสวดมนต์ หอระฆัง หอกลาง ด้านปูชนียวัตถุสำคัญ คือ พระประธานในอุโบสถ หน้าตักกว้าง 49 นิ้ว เป็นพระพุทธสิหิงค์จำลอง รูปหล่อหมอชีวกโกมารภัจจ์ 1 องค์ รูปเหมือนอดีตเจ้าอาวาส เจดีย์ประดิษฐานรอยพระพุทธบาทจำลอง มีพระสงฆ์ที่มรณภาพแล้วร่างไม่สลายไปตามธรรมชาติ 1 รูป และวิหารหลวงพ่อโสธรจำลอง </

พระปลัดสมวงศ์ (หลวงตาวงศ์)
 สังขารไม่เน่าไม่เปื่อย (ในโรงแก้ว)
****** รายนามเจ้าอาวาส ********
ตั้งแต่สร้างวัดมาจนถึงปัจจุบัน
๑. พระครูธัญญสารโสภิต (หลวงปู่แต้ม) (ตั้งแต่ พ.ศ. ๒๔๔๙-๒๕๐๕)
๒. พระอธิการทองย้อย เตชปญฺโญ (ตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๐๖-๒๕๑๗)
๓. พระอธิการเบี้ยว จิตฺตสีโล (ตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๑๗-๒๕๑๘)
๔. พระอธิการประเทือง ปทุโม (ตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๑๘-๒๕๓๕)
๕. พระครูปริยัติธรรมธารี (นภดล ธมฺมธโร) (ตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๓๗-ปัจจุบัน)

อ้างอิง
วัดโพสพผลเจริญ
วัดโพสพผลเจริญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคูคต อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินของวัดทั้งหมด 32 ไร่ 1 งาน 94 ตารางวา พื้นที่วัดเป็นที่ราบลุ่มอยู่ริมถนนคลองหกวาล่างมีถนนลำลูกกาเป็นทางคมนาคมสะดวก

วัดโพสพผลเจริญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2436 โดยมีนายขุน ตำบลฉุน พร้อมด้วยบุตรภรรยา เป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัดในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมมีชื่อว่า วัดลาดกระแซง ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น วัดไพสพผลเจริญ จากนั้นเปลี่ยนชื่อครั้งสุดท้าย เป็น "วัดโพสพผลเจริญ" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2517
ภายในอุโบสถวัดโพสพผลเจริญมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่องราวพุทธประวัติที่งดงาม มีศาลาการเปรียญที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดปทุมธานี วัดนี้มีปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธศรีทศพล เป็นพระพุทธรูปประจำในพระอุโบสถ ตู้พระไตรปิฎก และยังมีพระประจำวัน

อ้างอิง
วัดห้วยผักชี
วัดห้วยผักชี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทุ่งลูกนก อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ 12 ไร่

วัดห้วยผักชีประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2481 โดยมีนายมาก อุไกรหงษา และนายเงิน ไม่ทราบนามสกุล เป็นผู้มอบที่ดินให้พื้นที่แต่เดิมเป็นป่าไผ่ และมีนายอินทร์ มหาดเล็ก เป็นผู้ริเริ่มชักชวนชาวบ้านมาช่วยกันแผ้วถางป่าปรับพื้นที่ และร่วมแรงร่วมใจกันปลูกสร้างกุฏิที่พักสงฆ์ขึ้นมา สาเหตุที่ตั้งชื่อวัดว่าวัดห้วยผักชีชีเพราะว่าวัดตั้งอยู่ริมห้วยซึ่งมีผักชีล้อมขึ้นอยู่เต็มห้วยจำนวนมาก
จากนั้นได้อาราธนานิมนต์พระสงฆ์จากที่อื่นมาจำพรรษาอยู่ตลอด และมีผู้บริจาคที่ดินเพิ่ม คือ นายเทิง นายมาก นางดอย อุไกรหงษา ต่อมามี นายกำจัด กลั่นสุนทร และข้าราชการต่างประเทศซื้อที่ดินถวายวัดเพิ่มอีกจำนวน 2 ไร่ นายงาม นางสิงห์ สาโรจน์ บริจาคเพิ่มอีก 200 ตารางวา ได้นิมนต์พระอาจารย์เกาะมาจำพรรษาที่พักสงฆ์ห้วยผักชี จากนั้นชาวบ้านก็พากันเดินทางไปนิมนต์หลวงพ่อบ้อง อธิปัญโญ ที่วัดมะขาม อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี ในราวปี พ.ศ. 2506 ให้มาจำพรรษาที่วัดห้วยผักชีและเป็นเจ้าอาวาสปกครองวัดห้วยผักชีเป็นรูปแรก ท่านริเริ่มสร้างบูรณปฏิสังขรณ์เสนาสนะและเริ่มสร้างอุโบสถวัดห้วยผักชี วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2515 และทำการผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2515
รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการบ้อง อธิปญฺโญ 
* พระอธิการวินิจ วินิจฺจาโร 
* พระอธิการชัยวัฒน์ ปวฒฺฑโน 
* พระอธิการทองคำ ทตฺตมโน 
* พระครูสุนทรวิทยคุณ (โสภณวิชญ์ มหาวีโร)

อ้างอิง
วัดปากคลองมะขามเฒ่า
วัดปากคลองมะขามเฒ่า เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมบริเวณปากคลองมะขามเฒ่า แม่น้ำท่าจีน ในตำบลมะขามเฒ่า อำเภอวัดสิงห์ จังหวัดชัยนาท
วัดปากคลองมะขามเฒ่า หรือเรียกว่า วัดปากคลอง ตามชื่อบ้าน สร้างขึ้นเป็นวัดประมาณ พ.ศ. 2432 เดิมมีนามว่า วัดอู่ทองปากคลองมะขามเฒ่า ต่อมาคำว่า "อู่ทอง" ตัดหายไป การสร้างวัดเริ่มมีสองสามีภรรยาได้บริจาคที่ดินเป็นที่สร้างวัด และมีบุตรชายชื่อ "สุข" ต่อมาได้อุปสมบทและได้เป็นเจ้าอาวาสอยู่ปกครองวัดนี้ ซึ่งชาวบ้านเรียกกันว่า "หลวงปู่สุข" ได้ไปบวชที่อื่นและออกธุดงค์เป็นเวลานานประมาณ 10 ปี แล้วกลับมาเยี่ยมโยมบิดามารดาและได้เป็นเจ้าอาวาสวัดปากคลองมะขามเฒ่า วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2440
พระเกจิอาจารย์ชื่อดังในอดีต คือ พระครูวิมลคุณากร (ศุข เกสโร) หรือที่ชาวบ้านรู้จักในนาม หลวงปู่ศุข ประชาชนทั่วไปต่างเลื่อมใสศรัทธาท่านในด้านความศักดิ์สิทธิ์ ด้วยตำนานที่ยังเล่าขานกันสืบมาในเรื่องของวิชาอาคม และเครื่องรางของขลัง ความนิยมในพระเครื่องหลวงปู่ศุข วัดปากคลองมะขามเฒ่า ยังมีอยู่สูงมากในปัจจุบัน แม้ว่าท่านจะมรณภาพไปตั้งแต่ปี พ.ศ. 2466 หลวงปู่ศุขยังได้สร้างพระเครื่อง เครื่องรางของขลัง ซึ่งประชาชนนิยมนำไปสักการะบูชา เชื่อว่าให้คุณทั้งในด้านโชคลาภ เมตตามหานิยม และแคล้วคลาดอยู่ยงคงกระพัน
สิ่งสำคัญภายในวัด ได้แก่ รูปเหมือนหลวงปู่ศุข รูปเหมือนกรมหลวงชุมพร เจ้าแม่กวนอิม มณฑป (หลวงปู่ศุข ได้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2456) อุโบสถซึ่งภายในมีจิตรกรรมฝาผนัง เป็นภาพเขียนฝีพระหัตถ์ของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์และมีข้าราชบริพารร่วมเขียนด้วย ทั้งหมดเขียนด้วยอักษรขอม ผนังด้านใต้มีภาพเขียนที่บอกเวลาเขียนไว้คือปี พ.ศ. 2433

อ้างอิง
วัดบัวขวัญ (จังหวัดปทุมธานี)
วัดบัวขวัญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางสะแก ในตำบลลาดหลุมแก้ว อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี

วัดบัวขวัญสร้างมื่อราว พ.ศ. 2424 โดยมีนายสง ทองหะเหนิด ชาวมอญ เป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด ต่อมาสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจาตุรนต์รัศมี กรมพระจักรพรรดิพงษ์ ได้ถวายที่สร้างวัดอีก เดิมมีนามว่า วัดสะแกหลักเมตร หรือ วัดเม็ด ต่อมาปี พ.ศ. 2482 ได้เปลี่ยนนามเป็น "วัดบัวขวัญ" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2519
ภายในวัดมีสิ่งที่น่าสนใจได้แก่ มีพระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์ ปางบำเพ็ญทุกขกิริยา สร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เรียกว่า พระผอม นอกจากนี้ยังมีรอยพระพุทธบาทจำลอง ซึ่งจำลองมาจากวัดพระพุทธบาท จังหวัดสระบุรี และพลับพลาที่ประทับแรกนาขวัญ สมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นไม้สักสถาปัตยกรรมสวยงาม เรียกว่า ศาลาแดง เดิมอยู่ที่วังพญาไท (โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า) ตัวอาคารเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดกว้าง 6 เมตร ยาว 15.20 เมตร ลักษณะเป็นอาคารเครื่องไม้ชั้นเดียวยกพื้นสูง มีผนังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาด 6x15.20 เมตร หลังคาทรงจั่วซ้อนลด 2 ชั้น มุงด้วยแป้นเกร็ดกระเบื้องไม้ ออกปีกนกคลุมโดยรอบ ฝ้าเพดานเป็นกระดานแผ่นเรียบตีทับแนว พื้นปูด
เกร็ดกระเบื้องไม้ ออกปีกนกคลุมโดยรอบ ฝ้าเพดานเป็นกระดานแผ่นเรียบตีทับแนว พื้นปูด้วยไม้ เรือนประธานมีขนาด 4 ห้อง ยกพื้นสูงและแบ่งกั้น 1 ห้อง รอบ ๆ เรือนประธานทำเป็นพื้นระเบียงทั้ง 4 ด้าน พร้อมราวระเบียงกั้นกันตก มีบันไดขึ้น 2 ข้างที่ด้านสกัด อาคารส่วนใหญ่ทาสีน้ำมันสีแดง
วัดซอยสามัคคี
วัดซอยสามัคคี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคูคต อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัด 19 ไร่ 3 งาน 64 ตารางวา โฉนดที่ดินเลขที่ 397-44

ชาวบ้านย่านตำบลคูคตได้มีโอกาสต้อนรับพระธุดงค์จำนวน 13 รูป ได้ร่วมกันถวายภัตตาหารคาวหวาน ได้เกิดความประทับใจในสีลาจารวัตรอันงดงามของพระธุดงค์ ตระกูลน้อยไม้ จึงร่วมใจถวายที่ดินประมาณ 20 ไร่ พร้อมถวายจตุปัจจัยจำนวนหนึ่งสร้างวัด ใช้ชื่อว่า ศูนย์วิปัสสานาธรรมสุขใจ และได้รับการประกาศจากกระทรวงศึกษาธิการตั้งเป็นวัดชื่อ "วัดซอยสามัคคี" เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2530 ด้านการศึกษา ในปี พ.ศ. 2533 จัดตั้งโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม
เสนาสนะภายในวัด ได้แก่ อุโบสถ 1 หลัง ศาลาการเปรียญ 1 หลัง กุฏิสงฆ์ จำนวน 30 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้จำนวน 16 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก จำนวน 14 หลัง ฌาปนสถาน 1 หลัง ปัจจุบันบูรณะเป็นแบบปลอดมลภาวะ ศาลาบำเพ็ญกุศล 2 หลัง หอไตร เป็นอาคารทรงไทย ครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น และศาลาปฏิบัติธรรมเฉลิมพระเกียรติ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว 1 หลัง
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถและศาลา ปางสมาธิ เนื้อทองเหลือง ขนาดหน้าตักกว้าง 109 นิ้ว สูง 130 นิ้ว พระประธานประจำศาลาปฏิบัติธรรมหลังเก่า ปางมารวิชัย เนื้อทองเหลือง ขนาดหน้าตักกว้าง 52 นิ้ว สูง 72 นิ้ว พระประธานประจำอุโบสถและศาลา ชั้นล่าง ปางมารวิชัย เนื้อทองเหลือง ขนาดหน้าตักกว้าง 59 นิ้ว สูง 82 นิ้ว และพระประธานประจำศาลาปฏิบัติธรรมเฉลิมพระเกียรติ ปางสมาธิ เนื้อทองเหลือง ขนาดหน้าตักกว้าง 49 นิ้ว สูง 69 นิ้ว

อ้างอิง
วัดบางนางลี่ใหญ่
วัดบางนางลี่ใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำแม่กลอง ในตำบลสวนหลวง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม ปัจจุบันมีพระมหาวิรัช มหาวีโร เป็นเจ้าอาวาส

วัดบางนางลี่ใหญ่ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 1823 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2508 เดิมมีอยู่ 2 วัดมีชื่อเรียกตามตำบลบางนางลี่ที่ตั้งอยู่ คือ วัดบางนางลี่ใหญ่และวัดบางนางลี่น้อย ตั้งอยู่ไม่ห่างกันนัก วัดบางนางลี่น้อยอยู่ปากคลองบางนางลี่ด้านบนหรือด้านเหนือ ส่วนวัดบางนางลี่ใหญ่ตั้งอยู่ปากคลองบางนางลี่ล่างหรือด้านใต้ หลังวัดบางนางลี่น้อย ต่อมาวัดบางนางลี่น้อยได้พังลงน้ำหมดไปแล้ว และได้ย้ายสิ่งสำคัญของวัดบางนางลี่น้อยไปรวมกับวัดภุมรินทร์กุฎีทอง เช่น กุฏีทอง เป็นต้น
อุโบสถสร้างมาแต่ครั้งสุโขทัย อุโบสถสร้างแบบสำเภา ซึ่งต่อมาสมัยอยุธยานิยมสร้างเลียนแบบสุโขทัย เป็นโบสถ์มหาอุด บานหน้าต่างทำเป็นช่องเล็ก ๆ ด้านละ 3 ช่อง พัทธสีมา 2 ใบซ้อนแสดงว่าได้ผูกอีกครั้งหนึ่ง สมัยลังกาวงศ์ ปัจจุบันได้สร้างอุโบสถใหม่แล้ว
โบราณวัตถุของวัด ได้แก่ พระพุทธรูปยืนอุ้มบาตร แกะสลักด้วยไม้ตะเคียน สูงประมาณ 193 เซนติเมตร นามว่า หลวงพ่อตะเคียน หลวงพ่อตะเคียน” ลงรักปิดทอง เล่ากันว่าเป็นพระพุทธรูปลอยน้ำมา มีงานสมโภชปิดทองในแรม 3 ค่ำ เดือน 12 ทุกปีมาแต่โบราณ พระประธานในอุโบสถ เป็นของเก่าอยู่ในอุโบสถเดิม พระพุทธรูปสานสานด้วยหวายลงรักปิดทอง ปางมารวิชัย
หน้าตักกว้างประมาณ 2 ศอกเศษ นามว่า หลวงพ่อสาน เป็นพระเก่า ภายในบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ และดินสังเวชนียสถาน และธรรมาสน์ สวดพระอภิธรรมของหลวง พระนั่งสวด 4 รูป และบุษบกสำหรับสวดพระอภิธรรมของเก่า ปัจจุบันฝากไว้ที่วัดเพชรสมุทรวรวิหาร

อ้างอิง
วัดเดชานุสรณ์
วัดเดชานุสรณ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลยายชา อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม

วัดเดชานุสรณ์สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2349 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช โดยชาวจีนเจ้าของโรงหีบอ้อยเก่าชื่อ หลงจู๊เน่า แต่บางท่านก็เล่าว่าสร้างขึ้นในระยะใกล้เคียงกับวัดสรรเพชญ ซึ่งสร้างโดยตาเพชร โดยยายชาได้สร้างวัดนี้หลังตาเพชรไม่นาน วัดจึงได้ชื่อว่า วัดยายชา ต่อมาสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ได้เปลี่ยนชื่อของวัดมาเป็น "วัดเดชานุสรณ์" วัดเดชานุสรณ์ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2471
สิ่งที่สำคัญของวัดได้แก่ พระประธานภายในอุโบสถสร้างด้วยศิลา สันนิษฐานว่าเป็นพระพุทธรูปสมัยอู่ทอง นอกจากนี้วัดยังมี เรือนราชฤดี ซึ่งแต่เดิมเป็นพระตำหนักราชฤดี ในสมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายา ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว หลักฐานเหล่านี้ได้บันทึกไว้ในหนังสือทางประวัติศาสตร์ชื่อ วัฒนธรรมสามพราน ในอดีตวัดเดชานุสรณ์มีพระเถระที่มีชื่อเสียงได้แก่ พระครูสาครคุณาธาร (หมุด ติสฺสวงฺโส) อดีตเจ้าอาวาสรูปที่ 5 ปัจจุบันมีพระครูอดุลพัฒนาภรณ์ (ประเทือง จารุมโย) เป็นเจ้าอาวาส

อ้างอิง
วัดพระธาตุเรณู
วัดพระธาตุเรณู หรือ วัดธาตุเรณู เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเรณู อำเภอเรณูนคร จังหวัดนครพนม มีพื้นที่ประมาณ 16 ไร่เศษ

วัดพระธาตุเรณู เดิมชื่อ วัดกลาง เพราะสร้างขึ้นตรงกลางเมืองเป็นวัดคู่บ้านคู่เมือง แต่จะสร้างขึ้นเมื่อใดนั้นไม่มีหลักฐานแน่นอน เล่ากันมาว่าเจ้าผู้ปกครองเมืองคนแรกพร้อมด้วยอุปฮาดกรมการเมืองและราษฎรร่วมกันสร้างขึ้นแต่โบราณกาลมา ถือว่าวัดกลางเป็นวัดสำคัญของเมือง เป็นวัดสำหรับกระทำพิธีดื่มน้ำพระพิพัฒน์สัตยาตามประเพณีด้วย ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดพระธาตุเรณู" หรือ "วัดธาตุเรณู"
วัดมีองค์พระธาตุเรณูประดิษฐานอยู่โดยจำลองมาจากองค์พระธาตุพนมเดิม (องค์ก่อนกรมศิลปากรบูรณะเมื่อปี พ.ศ. 2483) แต่มีขนาดเล็กกว่า สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2461 โดยพระอุปัชฌาย์อินภูมิโย แต่ยังไม่ทันจะทำการฉลองสมโภชก็ถูกฟ้าผ่าพังทลายจนหมดสิ้น ทั้งฝ่ายสงฆ์และฝ่ายฆราวาสจึงประชุมเห็นพร้อมกันว่าต้องทำการก่อสร้างพระธาตุนี้ขึ้นอีกให้ได้ โดยก่ออิฐให้หนาขึ้น ทำการก่อสร้างอยู่ราวปีกว่าก็สำเร็จเรียบร้อย จึงได้จัดงานฉลองสมโภชในปี พ.ศ. 2463 ทางวัดจะมีงานนมัสการสมโภชเป็นงานเทศกาลประจำทุกปี เริ่มตั้งแต่วันขึ้น 11 ค่ำ ถึง วันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 4
พระธาตุเรณูมีลักษณะเป็นเจดีย์รูปสี่เหลี่ยม ซึ่งจำลองมาจากพระธาตุองค์เดิม สูง 35 เมตร ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมกว้างด้านละ 8.37 เมตร ก่ออิฐถือปูนแบบโบราณ เรียกว่า ชะทาย ทำจากปูนขาวผสมทราย ยางบงและน้ำหนังเป็นตัวประสาน มีซุ้มประตูหลอกทั้ง 4 ด้าน ส่วนเรือนธาตุมีลักษณะเช่นเดียวกับส่วนฐาน แต่ทำซ้อนลดชั้นขึ้นไปเป็นฐานบัวคว่ำ เหนือขึ้นไปเป็นเอวขัน และส่วนยอดเป็นทรงบัวเหลี่ยม ซึ่งชาวลาวเรียกว่า หัวน้ำเต้า หรือแบบหมากปลี ซึ่งหมายถึงปลีกล้วย ภายในบรรจุพระไตรปิฎก

อุโบสถประจำวัดธาตุเรณูสร้างใหม่เมื่อ พ.ศ. 2551 ภายในยังประดิษฐาน พระองค์แสน พระพุทธรูปทองคำปางสมาธิ ศิลปะแบบลาว

อ้างอิง
วัดสระแก้ว (จังหวัดสระแก้ว)
วัดสระแก้ว เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ในตำบลสระแก้ว อำเภอเมืองสระแก้ว จังหวัดสระแก้ว
เดิมที่ตั้งวัดสระแก้ว ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของที่ตั้งในปัจจุบัน ประมาณ 500 เมตร โดยวัดตั้งอยู่ติดกับหนองน้ำด้านทิศตะวันออก จึงถูกเรียกว่า วัดหัวหนอง หรือ วัดศาลานอก ปัจจุบันหนองน้ำดังกล่าวได้เป็นที่ตั้งของโรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชสระแก้ว วัดสระแก้วสร้างขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2453 ถึงปี พ.ศ. 2466 ได้รับการยกฐานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2543 และได้รับการยกย่องเป็น วัดพัฒนาตัวอย่างดีเด่น สำนักเรียนดีเด่น เป็นโรงเรียนปริยัติธรรมของอำเภอเมือง ปัจจุบันเป็นศูนย์หลักสูตรประกาศนียบัตรบริหารกิจการคณะสงฆ์ ของมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย
วัดมีเกจิอาจารย์ คือ หลวงพ่อทอง หรือ พระครูรัตนสราธิคุณ เป็นที่เคารพรักของประชาชนทั่วไป อบรมเผยแพร่หลักธรรมของพระพุทธศาสนา และมีความรู้ความสามารถด้านวิชาแพทย์แผนโบราณ และยังเป็นพระภิกษุผู้ทรงวิทยาคุณด้านไสยศาสตร์ แม้ท่านจะมรณภาพแล้วตั้งแต่ พ.ศ.2523 ประชาชนทั่วไปก็ยังเคารพนับถือท่าน คณะลูกศิษย์จึงได้ร่วมใจกันสร้างรูปปั้นของหลวงพ่อไว้ ณ วิหารหลวงพ่อทอง

อ้างอิง
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2547
จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2547 เป็นการเลือกตั้งสมาชิกสภาท้องถิ่นและผู้บริหารท้องถิ่นขององค์การบริหารส่วนจังหวัดทั่วประเทศ (ยกเว้นจังหวัดบุรีรัมย์) ซึ่งเป็นการเลือกตั้งผู้บริหารท้องถิ่นโดยตรงจากประชาชนเป็นครั้งแรกในประเทศไทย กำหนดจัดขึ้นในวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2547

ในการเลือกตั้งครั้งดังกล่าว มีผู้สมัคร จำนวน 5 คน ผู้มีสิทธิ์ออกเสียง จำนวน 1,112,525 คน
ผู้สมัคร
* หมายเลข 1 : ธวัชวงศ์ ณ เชียงใหม่ อายุ 59 ปี เป็นอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ ให้การสนับสนุนโดยพรรคไทยรักไทย 
* หมายเลข 2 : บุษบา ยอดบางเตย อายุ 53 ปี เป็นอดีตนายกเทศมนตรีนครเชียงใหม่ ภริยาพลตรี อินทรัตน์ ยอดบางเตย 
* หมายเลข 3 : อุดรพันธ์ จันทรวิโรจน์ อายุ 58 ปี อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงใหม่ (8 ปี) ให้การสนับสนุนโดยพรรคไทยรักไทย 
* หมายเลข 4 : ณรงค์ นิยมไทย อายุ 60 ปี เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ เป็นนักจัดรายการวิทยุรายการข่าว
* หมายเลข 5 : ปรัชญา กีรตินันท์ อายุ 52 ปี นักธุรกิจ
วัดนิเทศราษฎร์ประดิษฐ์
วัดนิเทศราษฎร์ประดิษฐ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพืชอุดม อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินทั้งหมด 10 ไร่ 3 งาน 96 ตารางวา อยู่ริมคันคลองสิบสามสายกลาง ปัจจุบันมีพระปลัดทวีทรัพย์ สนฺตมโน เป็นเจ้าอาวาส
วัดนิเทศน์ราษฎร์ประดิษฐ์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2437 โดยเจ้าไพรงาม หรือสง่างาม สร้างขึ้นในที่ดินของตนเอง และขนานนามว่า วัดบ้านเจ้า ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2439 ต่อมาที่ดินได้ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้อื่น ขุนนิเทศน์คอไห (แดงทับทิมโต) ร่วมกับชาวบ้านในท้องถิ่นนั้นจัดซื้อที่ดินให้เป็นกรรมสิทธิ์ของวัดให้ถูกต้อง เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2478 พร้อมกับได้เปลี่ยนนามวัดเป็น "วัดนิเทศน์ราษฎร์ประดิษฐ์" ทางวัดได้สอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2498 เป็นต้นมา ปัจจุบันยังจัดอบรมคุณธรรม จริยธรรม ให้แก่เยาวชนทุกวันอาทิตย์
หลวงพ่อบุญลือ หรือ พระครูพินิจธัญโสภณ เจ้าอาวาสรูปที่ 4 ท่านริเริ่มพัฒนาด้วยการบุรณปฏิสังฆรณ์เสนาสนะภายในวัดอย่างต่อเนื่อง ครั้นถึงเทศกาลทอดกฐิน ได้นำรายได้จากการทอดกฐิน ครึ่งหนึ่งมอบให้กับโรงเรียนเทพศรินท์คลองสิบสาม ส่วนอีกครึ่งหนึ่งนำมาพัฒนาวัด และยังช่วยเหลือรักษาชาวบ้านที่เจ็บป่วยจากโรคภัยไข้เจ็บรวมทั้งที่ชาวบ้านโดนทำคุณไสยศาสตร์ต่าง ๆ หลวงพ่อบุญลือก็ใช้วิชาอาคมปัดเป่าถอดถอนคุณไสยเหล่านั้นออกไปจนหายเป็นปกติ ชื่อเสียงของท่านเป็นที่รู้จักไปทั่วทั้งชาวไทยพุทธและชาวไทยมุสลิม

อ้างอิง