SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
จังหวัดพระนารายณ์
จังหวัดพระนารายณ์ เป็นจังหวัดที่มีการร้องขอให้จัดตั้งขึ้นโดยแยกพื้นที่ อำเภอลำสนธิ อำเภอสระโบสถ์ อำเภอชัยบาดาล อำเภอท่าหลวง และ อำเภอโคกเจริญ ออกจากจังหวัดลพบุรี ตามข้อเสนอของนิยม วรปัญญา สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลพบุรี เมื่อปี พ.ศ. 2546 ยังไม่มีการบอกว่าเป็นจังหวัดอย่างแน่ชัดแต่อย่างใด
ผลการพิจารณา
ในปี พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทย ได้พิจารณาว่าการแบ่งเขตการปกครองของจังหวัดลพบุรี ไปเป็นจังหวัดใหม่ชื่อ "จังหวัดพระนารายณ์" ยังไม่เป็นการสมควร เนื่องจากปัจจุบันจังหวัดลพบุรียังมีพระนารายณ์ราชนิเวศน์เป็นหลักฐาน และได้มีการประกาศเป็นพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติสมเด็จพระนารายณ์ เมื่อปี พ.ศ. 2504 เป็นที่รู้จักของประชาชนจังหวัดลพบุรีที่ส่วนใหญ่ไม่ต้องการให้แบ่งแยกพื้นที่จังหวัดไปเป็นจังหวัดใหม่ ประกอบกับเมื่อได้พิจารณาตามหลักเกณฑ์การจัดตั้งจังหวัดใหม่ตามมติคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2524 ปรากฏว่าเนื้อที่และสภาพภูมิศาสตร์ จำนวนอำเภอในเขตปกครอง จำนวนประชากร และลักษณะพิเศษของจังหวัด ไม่เข้าหลักเกณฑ์การจัดตั้งจังหวัดใหม่ตามมติคณะรัฐมนตร
ร และลักษณะพิเศษของจังหวัด ไม่เข้าหลักเกณฑ์การจัดตั้งจังหวัดใหม่ตามมติคณะรัฐมนตรี จึงยังไม่เห็นสมควรแยกเขตการปกครองของจังหวัดลพบุรีไปตั้งเป็นจังหวัดใหม่ในขณะนี้
การเสนอจัดตั้งจังหวัด พ.ศ. 2553
ในปี พ.ศ. 2553 นิยม วรปัญญา สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลพบุรี ได้ยื่นกระทู้ถามนายกรัฐมนตรี (อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ) เกี่ยวกับการจัดตั้งจังหวัดพระนารายณ์อีกครั้ง โดยยกฐานะอำเภอชัยบาดาลเป็นอำเภอเมือง ตำบลม่วงค่อมยกฐานะเป็นกิ่งอำเภอม่วงค่อม แยกจากอำเภอชัยบาดาล อำเภอท่าหลวง อำเภอพัฒนานิคม อำเภอลำสนธิ อำเภอสระโบสถ์ อำเภอโคกเจริญ และอำเภอหนองม่วง แต่ไม่ได้รับการพิจารณาเนื่องจากไม่เข้าหลักเกณฑ์การจัดตั้งจังหวัด

อ้างอิง
วัดโบสถ์ (อำเภอเมืองปทุมธานี)
วัดโบสถ์ เดิมชื่อ วัดสร้อยนางหงษ์ ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 5 บ้านกลาง ตำบลบ้านกลาง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี สร้างเมื่อ พ.ศ. 2164 โดยชาวมอญที่อพยพมามาจากเมืองหงสาวดี และเอาชื่อหมู่บ้านที่ตนอพยพมาอาศัยอยู่ ตั้งเป็นชื่อวัดและได้สร้างเสาหงส์ขึ้นไว้เป็นสัญลักษณ์แห่งเมืองหงสาวดี วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในปี พ.ศ. 2167 มีโบราณสถาน และโบราณวัตถุ คือสิ่งสำคัญอยู่คู่วัดโบสถ์ วิหารพระรามัญทรงเครื่อง (หลวงพ่อรามัญทรงเครื่อง) พระแสงอาญาสิทธิ์ ของเก่าแก่จากรามัญ ช้างสี่เศียรใช้ติดตั้งประดับหัวเสา อายุเก่าแก่ถึง 150 ปี สร้างด้วยทองคำสัมฤทธิ์อยู่ในโบสถ์เก่าของวัดและรูปปั้นสุนัขย่าเหลหล่อด้วยตะกั่วที่อดีตเจ้าอาวาสได้ร
ทธิ์อยู่ในโบสถ์เก่าของวัดและรูปปั้นสุนัขย่าเหลหล่อด้วยตะกั่วที่อดีตเจ้าอาวาสได้รับพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวในครั้งที่เสด็จประพาสเมืองสามโคก ต่อมาเปลี่ยนเป็นเมืองปทุมธานี
พิพิธภัณฑ์จิบลิ
พิพิธภัณฑ์จิบลิ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่จัดแสดงผลงานจากอนิเมะของสตูดิโอจิบลิ ซึ่งก่อตั้งโดย ฮายาโอะ มิยาซากิ ตั้งอยู่ที่เมืองมิตากะ ในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เริ่มเปิดให้เข้าชมตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2544
การจัดแสดง
งานแสดงประจำ
ชั้นหนึ่งเป็นงานแสดงประวัติและหลักการทางวิทยาศาสตร์ของอนิเมะ เช่นการแสดงที่ใช้หุ่นตัวละครของจิบลิที่มีท่าทางแตกต่างกันเล็กน้อย เรียงเป็นวงกลมบนโต๊ะที่หมุนได้ เมื่อโต๊ะหมุนในจังหวะที่สอดคล้องกับแสงกะพริบจะทำให้มองเห็นเป็นภาพเคลื่อนไหว บนชั้นสองมีห้องซึ่งตกแต่งเลียนแบบสตูดิโออนิเมะ มีภาพสเกตช์ สตอรี่บอร์ด อุปกรณ์ต่าง ๆ ที่ใช้ในการสร้างอนิเมะ และคำอธิบายขั้นตอนต่าง ๆ ในการสร้างภาพยนตร์อนิเมะ ตั้งแต่การสเกตช์ภาพ การสร้างสตอรี่บอร์ด คีย์เฟรม การลงสี ฯลฯ

งานแสดงพิเศษ
พิพิธภัณฑ์จิบลิมีการแสดงอนิเมะทั้งของสตูดิโอจิบลิและอนิเมะจากที่อื่น
{|class="wikitable"
! ค.ศ.
! การแสดง
|-
| 2009–2010
| โปเนียว ธิดาสมุทรผจญภัย 
|-
| 2008–2009
| Petit Louvre 
|-
| 2007–2008
| โกลดิล็อกส์กับหมีสามตัว ( ) อ้างอิงจากหนังสือภาพของ เลโอ ตอลสตอย 
Panda! Go, Panda!, ผลงานของมิยาซากิและอิซะโอะ ทะกะฮะตะ ในปี 1972 ก่อนที่จะเป็นสตูดิโอจิบลิ 
|-
| 2006–2007
| Aardman Studios โดยเน้นที่ผลงานเรื่อง วอลเลซและกรอมมิท
|-
| 2005–2006
| Heidi, Girl of the Alps
|-
| 2004–2005
| พิกซาร์แอนิเมชันสตูดิโอส์
|-
| 2003–2004
| ผลงานของ ยูริ นอร์สไตน์ อะนิเมเตอร์ชาวรัสเซีย
|-
| 2002–2004
| ลาพิวต้า พลิกตำนานเหนือเวหา และ Imaginary Flying Machines
|-
| 2001–2002
| สปีรีตอเวย์
|}
ภาพยนตร์สั้น
ในโรงภาพยนตร์ดาวเสาร์บนชั้นหนึ่งของพิพิธภัณฑ์ฉายภาพยนตร์สั้นของจิบลิหนึ่งเรื่องจากรายการดังต่อไปนี้

* การเดินเล่นของโคะโระ ( ) 
* แมงมุมน้ำมอมมอง ( ) 
* เมและรถเมล์แมว ( ) 
* วันที่ฉันเก็บดาว ( ) 
* ล่าปลาวาฬ ( ) 
* หาที่พัก ( )

ผู้เข้าชมพิพิธภัณฑ์สามารถชมภาพยนตร์สั้นได้เพียงครั้งเดียวต่อการเข้าพิพิธภัณฑ์หนึ่งครั้ง ภาพยนตร์จะเปลี่ยนไปตามกำหนดการของพิพิธภัณฑ์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ของ Ghibli Museum
บ้านชากแง้ว
ชากแง้ว หรือ บ้านชากแง้ว ( ) ในอดีตมีชื่อว่า หนองชะแง้ว เป็นชุมชนและหมู่บ้านในตำบลห้วยใหญ่ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี ประเทศไทย ถือเป็นชุมชนชาวไทยเชื้อสายจีนที่ยังคงรักษาวิถีชีวิตแบบดั้งเดิมคล้ายกับตลาดน้อยในกรุงเทพ แม้ว่าจะตั้งอยู่ห่างจากพัทยาไม่ถึง 10 กิโลเมตร (6.21 ไมล์) ซึ่งพัทยาเป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับโลกที่เต็มไปด้วยผับ บาร์ หรือร้านขายสุรา รวมถึงบาร์อะโกโก้ และนักท่องเที่ยวชาวตะวันตกจำนวนมาก บ้านชากแง้วจึงได้รับการขนานนามว่า "ไชนาทาวน์แห่งภาคตะวันออก"
ประวัติ
ชากแง้วทีประวัติไม่ต่ำกว่า 200 ปี ภูมิประเทศของชุมชนประกอบด้วยที่ราบล้อมรอบด้วยเนินเขาหรือที่ราบลุ่ม บึง คลอง และอยู่ห่างจากชายทะเลเพียง 8-9 กิโลเมตร (4.9-5.5 ไมล์) จึงมีทรัพยากรดิน น้ำ และป่าไม้ที่อุดมสมบูรณ์ พระสุนทรโวหาร หรือ สุนทรภู่ กวีชื่อดังของไทย ได้เขียนถึงหนองชะแง้วใน "นิราศเมืองแกลง" เมื่อ พ.ศ. 2350 (ปลายรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช) ระหว่างทางไปเยี่ยมบิดาที่เมืองแกลง (ปัจจุบันคืออำเภอแกลง) จังหวัดระยอง เมื่อท่านมาถึงที่นี่ในยามค่ำคืน ท่านได้เรียกที่นี่ว่า "หนองชะแง้ว" โดยเขียนถึงบริเวณนี้ว่า
{|
|ถึงปากช่องหนองชะแง้วเข้าแผ้วถาง || แม้นค่ำค้างอรัญวาได้อาศัย
|-
|เป็นที่ลุ่มขุมขังคงคาลัย || วังเวงใจรีบเดินไม่เมินเลย
|-
|หนทางรื่นพื้นทรายละเอียดอ่อน || ในดงดอนดอกพะยอมหอมระเหย
|-
|หายละหวยด้วยพระพายมาชายเชย || ชะแง้เงยแหงนทัศนามา
|}

จากร้องกรองข้างต้น สามารถสันนิษฐานได้ว่า "ชะแง้ว" มาจาก "ชะแง้" ซึ่งหมายถึงการเงยหน้ามอง เนื่องจากชุมชนตั้งอยู่บนที่ราบต่ำล้อมรอบด้วยเนินเขา อีกสมมติฐานหนึ่งคือ "ชะ" หมายถึงที่ราบน้ำท่วมถึงหรือป่าละเมาะ อาจเป็นป่าที่งอกใหม่หลังจากถูกตัด "แง้ว" มาจาก "งิ้ว" เพราะสามารถพบเห็นต้นงิ้วได้ทั่วไปในบริเวณนี้
ก่อนคริสต์ทศวรรษ 1960 ชาวจีนอพยพ (ส่วนใหญ่เป็นชาวแต้จิ๋ว) ที่เข้ามาอาศัยอยู่ในประเทศไทย ได้ตั้งรกรากอยู่ที่นี่และปลูกมันสำปะหลัง มีโรงสีแป้งมันสำปะหลัง 13 แห่ง มีโรงภาพยนตร์ 2 แห่ง หนึ่งในนั้นมีที่นั่ง 1,000 ที่นั่ง รวมถึงมีสถานีรถโดยสารประจำทาง นักร้องชื่อดังในยุคนั้นเดินทางจากกรุงเทพมาแสดงที่นี่ เช่น สุรพล สมบัติเจริญหรือไวพจน์ เพชรสุพรรณ ถือกันว่าชากแง้วเจริญรุ่งเรืองก่อนพัทยา ส่งผลให้เกิดการผสมผสานระหว่างวัฒนธรรมไทยดั้งเดิมและวัฒนธรรมจีน

ต่อมา ชากแง้วก็ซบเซาลงเมื่อพัทยาเจริญรุ่งเรืองขึ้นตามลำดับ ผู้คนได้อพยพไปยังสถานที่ใหม่ ๆ
ปัจจุบัน
ปัจจุบัน ชากแง้วได้รับการส่งเสริมให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2555 โดยองค์กรภายใต้สำนักนายกรัฐมนตรี ล้อมรอบด้วยห้องแถวไม้สองชั้นแบบดั้งเดิมที่มีระเบียงเรียงราย ใจกลางชุมชนเป็นที่ตั้งของศาลเจ้าม่าโจ้ว หรือ เจ้าแม่ทับทิม ซึ่งเป็นเทพีแห่งทะเล การประมง และการเดินเรือตามความเชื่อของชาวจีน เป็นที่เคารพนับถือของผู้คนในชุมชนและชุมชนใกล้เคียง

ทุกวันเสาร์ ตั้งแต่เวลา 15.00 น. ถึงประมาณ 21.00 น. ชาวบ้านจะเปิดตลาดแบบดั้งเดิมในรูปแบบถนนคนเดิน มีสินค้าหลากหลาย โดยเฉพาะทั้งอาหารไทยและอาหารจีนที่หายาก นอกจากนี้ยังมี "ชากแง้วรามา" ซึ่งเป็นโรงภาพยนตร์ไม้ดั้งเดิมที่ยังคงอยู่จนถึงปัจจุบัน
นอกจากนี้ ยังมีชุมชนเก่าแก่อีกแห่งหนึ่งไม่ไกลจากที่นี่ คือ "ตะเคียนเตี้ย" ซึ่งเป็นชุมชนที่มีวิถีชีวิตแบบไทยดั้งเดิม

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
*
โขนธรรมศาสตร์
โขนธรรมศาสตร์ ก่อตั้งขึ้นโดย หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช อดีตนายกรัฐมนตรี และ ศิลปินแห่งชาติ เพื่อเป็นการอนุรักษ์โขนและฝึกให้นักศึกษาดูโขนเป็น โขนธรรมศาสตร์จัดแสดงครั้งแรกต่อหน้าพระที่นั่งพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ในชื่อตอนที่ว่า "นาคบาศ"

อ้างอิง
* ผู้จัดการ, โขนธรรมศาสตร์ มรดกมีชีวิต , 20 เมษายน 2549
*
วงปี่พาทย์
วงปี่พาทย์ เป็นวงที่ประกอบไปด้วยเครื่องดนตรีประเภทตี เป่า และเครื่องประกอบจังหวะ ใช้บรรเลงในงานพระราชพิธีและพิธีต่าง ๆ แบ่งได้ 3 ขนาด ได้แก่
* วงปี่พาทย์เครื่องห้า แบ่งออกเป็น 2 ชนิด ได้แก่ 
*# ปีพาทย์เครื่องห้าอย่างหนัก จะใช้สำหรับการบรรเลงในการแสดงมหรสพหรืองานในพิธีต่าง ๆ ซึ่งจะประกอบไปด้วยเครื่องดนตรีต่าง ๆ ดังนี้คือ ฆ้องวงใหญ่ ปี่ใน กลองทัด ตะโพน และฉิ่ง
*# ปีพาทย์เครื่องห้าอย่างเบา ประกอบไปด้วยเครื่องดนตรีต่าง ๆ ดังนี้ คือ กลองชาตรี ฆ้องคู่ ฉิ่ง ปี่ และทับหรือโทน
* วงปี่พาทย์เครื่องคู่ เหมือนวงปี่พาทย์เครื่องห้า เพียงแต่เพิ่มระนาดทุ้มและฆ้องวงเล็กเข้าไป
* วงปี่พาทย์เครื่องใหญ่ เหมือนวงปี่พาทย์เครื่องคู่ เพียงแต่เพิ่มระนาดเอกเหล็กและระนาดทุ้มเหล็กเข้าไป
นอกจากนี้วงปี่พาทย์ยังมีอีก 3 ประเภทใหญ่ ๆ คือ
* วงปี่พาทย์นางหงส์
* วงปี่พาทย์มอญ
* วงปี่พาทย์ดึกดำบรรพ์
และยังมีวงปี่พาทย์พื้นเมืองทางภาคเหนือที่มีเอกลักษณ์เฉพาะถิ่นอีกด้วย เรียกว่า วงปี่พาทย์ล้านนา

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
หนังสือและบทความ
* จิตตพิมญ์ แย้มพราย. (2559). ดุริยศิลป์บนแผ่นดินศรีอยุธยา. ใน อโยธยาศรีรามเทพนครบวรทวารวดี: มรดกความทรงจำแห่งสยามประเทศ. เล่ม 2. บรรณาธิการโดย วินัย พงศ์ศรีเพียร. น. 271-296. กรุงเทพฯ: โครงการวิจัยอิสระประวัติศาสตร์ไทย.

เว็บไซต์
* ลักษณะท่าทีในการเล่นดนตรีไทย 
* ชนิดและประเภทของวงปี่พาทย์
ติ่มซำ
ติ่มซำ ( ; สำเนียงกวางตุ้งแปลว่า ตามใจ, ตามสั่ง) เป็นอาหารว่างหรืออาหารเรียกน้ำย่อยของจีน นิยมรับประทานกับน้ำชา (หยำฉ่า 飲茶 ว่า ดื่มน้ำชา เสิร์ฟพร้อมติ่มซำ) ที่เป็นที่รู้จักกันทั่วโลก เป็นคำเรียกรวมอาหารหลายอย่าง มักเป็นอาหารจำพวกปรุงด้วยการนึ่ง เช่น ขนมจีบ, ซาลาเปา, ฮะเก๋า, เกี๊ยวซ่า เป็นต้น บรรจุในภาชนะขนาดเล็ก เช่น เข่งไม้ไผ่ หรือจานใบเล็ก ในร้านอาหารจีนบางร้านนึ่งติ่มซำไว้บนเตารอลูกค้าสั่ง บางร้านใส่รถเข็นหรือใส่ตะกร้าคล้องคอ ให้พนักงานนำไปเสนอลูกค้าในร้าน ขณะที่กำลังรออาหารอื่น นอกจากนั้นอาหารทอดบางอย่างก็อาจรวมอยู่ในเมนูติ่มชำด้วย
ในประเทศไทย จังหวัดที่ขึ้นชื่อทางด้านติ่มซำ คือ จังหวัดตรังและจังหวัดภูเก็ต ตามร้านกาแฟยามเช้า จะขายกาแฟหรือชาพร้อมกับติ่มซำหลากหลายชนิด หรือรับประทานคู่กับหมูย่างเมืองตรัง ในภาคใต้ของประเทศไทยจะเรียกติ่มซำว่า "แต่เตี้ยม"

โดยมากแล้ว ติ่มซำจำพวกขนมจีบหรือฮะเก๋า จะรับประทานโดยจิ้มกับน้ำส้มสายชูดำ แต่ที่จังหวัดตรัง จะเป็นซอสลักษณะสีแดงขุ่น มีรสชาติหวาน ทำมาจากมันเทศ ถั่วลิสงต้มสุก ปรุงรสด้วยน้ำตาล น้ำส้ม และเกลือ เรียกว่า "ค้อมเจือง" หรือ "น้ำส้มเจือง" ซึ่งเพี้ยนมาจากคำว่า "กำเจือง" สันนิษฐานว่าที่มาจากซอสมะเขือเทศของฝรั่ง
เมนูติ่มซำ
จานหลัก
* จำพวกแผ่นแป้งห่อ (餃, 餃子)
** ฮะเก๋า (蝦餃)
** ฝั่นโก๋ (粉果)
** เกี๊ยว (水餃 ต้ม, 蒸餃 นึ่ง, 鍋貼 ทอด, 煎餃 เจี๋ยน)
** ขนมจีบ (燒賣)
** เกี๊ยวน้ำ (灌湯餃)
** ขนมกุยช่าย (韭菜餃子)
* จำพวกแผ่นแป้งม้วน (捲)
** เปาะเปี๊ยะทอด (春捲)
** ก๋วยเตี๋ยวหลอด (腸粉)
** ฟองเต้าหู้ม้วน (腐皮捲 ทอด, 鮮竹捲 นึ่ง)
* จำพวกก้อนแป้งกลม (包, 包子)
** ซาลาเปา (叉燒包)
** เสี่ยวหลงเปา (小籠包)
** หมั่นโถว (饅頭)
* จำพวกก้อนแป้งตัด (糕)
** ขนมกุยช่ายเจี๋ยน (韭菜煎)
** ขนมผักกาด (蘿蔔糕)
* จำพวกอื่น ๆ
** ฟงจ๋าว (鳳爪)
** ซี่โครงหมู (叉燒 แดง, 排骨 ดำ)
** หน่อไหมไก๊ (糯米雞)
** โจ๊ก (粥)

อ้างอิง

ดูเพิ่ม
* โชคดีติ่มซำ
โรงอุปรากรซิดนีย์
โรงอุปรากรซิดนีย์ ( ) เป็นหนึ่งในสิ่งก่อสร้างสมัยใหม่ที่รู้จักกันดีทั่วโลก ออกแบบโดยเยิร์น อุตโซน (Jørn Utzon) สถาปนิกชาวเดนมาร์ก ตั้งอยู่บริเวณปากอ่าวซิดนีย์ นครซิดนีย์ รัฐนิวเซาท์เวลส์ ประเทศออสเตรเลีย และเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2550 องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนโรงอุปรากรซิดนีย์เป็นแหล่งมรดกโลก

ขนาด
โรงอุปรากรมีขนาดประมาณ 1.8 เฮกเตอร์ (4.5 เอเคอร์) ภายในประกอบไปด้วยห้องต่าง ๆ ดังนี้
* โรงแสดงคอนเสิร์ต 2,679 ที่นั่ง ซึ่งมีไปป์ออร์แกนที่ใหญ่ที่สุดในโลก 
* โรงอุปรากร 1,547 ที่นั่ง
* โรงละคร 544 ที่นั่ง
* เพลเฮาส์ 398 ที่นั่ง
* โรงภาพยนตร์ 364 ที่นั่ง และ
* อื่น ๆ ประกอบด้วยสตูดิโอสำหรับซ้อม 5 ห้อง ภัตตาคาร 4 ร้าน บาร์ 6 แห่ง ฯลฯ

ตัวโรงละครมีความสูง 65 เมตร ด้านยาว 183 เมตร จุดที่กว้างที่สุดมีความยาว 120 เมตร และเสาเข็มฝังเข้าไปในดินมีความลึกถึง 25 เมตร

แหล่งข้อมูลอื่น
นาซีโกเร็งปัตตายา
นาซีโกเร็งปัตตายา ( , "ข้าวผัดพัทยา") เรียกสั้น ๆ ว่า นาซีปัตตายา ( , "ข้าวพัทยา") เป็นข้าวผัดเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่ทำจากข้าวผัดไก่ที่นำไปห่อด้วยไข่เจียว มักเสิร์ฟพร้อมซอสพริก แตงกวา และข้าวเกรียบกุ้ง ถึงแม้ว่าจะมีชื่อนี้ เชื่อกันว่าอาหารจานนี้มีต้นกำเนิดในประเทศมาเลเซีย และปัจจุบันพบได้ทั่วไปในประเทศอินโดนีเซียและสิงคโปร์

เกาะสุมาตรา]]
ในประเทศอินโดนีเซีย นาซีโกเร็ง ประเภทนี้มักเรียกเป็น นาซีโกเร็งอัมปลป ( , ข้าวผัดห่อ) เพราะนาซีโกเร็งประเภทนี้ มักห่อด้วยแผ่นไข่เจียวบาง อย่างไรก็ตาม เนื่องจากอิทธิพลจากเพื่อนบ้านและความใกล้ชิด ทำให้เริ่มมีผู้เรียกอาหารนี้เป็น นาซีโกเร็งปัตตายา
ศัพทมูลวิทยาและต้นกำเนิด
เชื่อว่าชื่ออาหารมีที่มาจากเมืองพัทยาในประเทศไทย อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าจะมีชื่อเหมือนภาษาไทย อาหารจานนี้เป็นที่นิยมในประเทศมาเลเซียมากกว่าประเทศไทย และข้าวผัดพัทยาห่อไข่เจียวแทบไม่พบในตัวเมืองพัทยาเลย ทำให้มีความเป็นไปได้มากกว่าว่าอาหารนี้มีต้นกำเนิดในประเทศมาเลเซีย และชื่อที่คล้ายภาษาไทยน่าจะเป็นกลยุทธ์ทางการตลาดหรือความแปลกใหม่

จานคล้ายกัน
ส่วนในประเทศญี่ปุ่นมีอาหารที่คล้ายกันนี้เรียกว่าออมไรซ์ (โอมุไรซุ มาจากศัพท์ภาษาอังกฤษว่า omelette/omuretsu กับ rice) หรือข้าวห่อไข่ ซึ่งเป็นข้าวผัดไข่ห่อด้วยไข่เจียว และราดซอสมะเขือเทศแทน

อ่านเพิ่ม
*

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
จังหวัดกัซนี
กัซนี (ดารี: ; ปาทาน: , Ghazni) เป็นหนึ่งใน 34 จังหวัดของประเทศอัฟกานิสถาน ตั้งอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศอัฟกานิสถาน ประกอบด้วย 19 อำเภอ และประชากรราว 1.3 ล้านคน มากเป็นอันดับที่ 5 ของประเทศ มีเมืองหลักคือกัซนี ตั้งอยู่บนทางด่วนสายคาบูล-คันดาฮาร์ และมีท่าอากาศยานกัซนีให้บริการเที่ยวบินไปยังเมืองหลวง คาบูล

อ้างอิง
เกาะตาปู
เกาะตาปู หรือ เกาะตะปู เป็นเกาะโขดหินขนาดเล็ก ตั้งอยู่ทางด้านเหนือในเวิ้งอ่าวของเกาะเขาพิงกัน ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของอุทยานแห่งชาติอ่าวพังงาในท้องที่ตำบลกะไหล อำเภอตะกั่วทุ่ง จังหวัดพังงา ห่างจากที่ทำการอุทยานฯ ไปตามลำคลองเกาะปันหยีเป็นระยะทางประมาณ 15 กิโลเมตร เกาะตาปูมีลักษณะเป็นเกาะเดี่ยว ส่วนบนโปนออกและคอดกิ่วลงที่บริเวณฐานเหมือนกับตาของปู (เกาะในลักษณะนี้มีศัพท์ทางธรณีวิทยาเรียกว่า เกาะหินโด่ง) การชมเกาะตาปูต้องชมในระยะไกลจากเรือ หรือจากสันดอนของเกาะเขาพิงกัน ไม่สามารถขึ้นไปบนเกาะได้
ที่มาและลักษณะ
เกาะตาปูเป็นเขาหินปูน มีอายุยุคเพอร์เมียนหรือประมาณ 250–295 ล้านปีมาแล้ว เนื่องจากหินปูนมีคุณสมบัติสึกกร่อนจากการละลายน้ำได้ง่าย ดังนั้นเกาะต่าง ๆ ในบริเวณอ่าวพังงาจึงมีรูปร่างแปลก ๆ และมีหลายรูปแบบขึ้นอยู่กับการผุพังทำลายของเนื้อหิน
กำเนิดของเกาะตาปูมีความสัมพันธ์กับการเปลี่ยนแปลงระดับน้ำทะเลสมัยโบราณ เดิมเกาะตาปูและเกาะเขาพิงกันด้านตะวันออกมีสภาพเชื่อมต่อเป็นผืนเดียวกันและอยู่บนผืนแผ่นดิน การเคลื่อนไหวของเปลือกโลกในเวลาต่อมาทำให้เกิดรอยเลื่อนใหญ่เป็นแนวยาวพาดผ่านพื้นที่อ่าวพังงาด้านตะวันตก เรียกว่ารอยเลื่อนคลองมะรุ่ย รอยเลื่อนนี้ทำให้เกิดรอยเลื่อนย่อย ๆ ติดตามมา ดังจะเห็นได้จากรอยเลื่อนที่เขาพิงกัน รอยเลื่อน รอยแตก และรอยแยกที่พบในหินปูนเกาะตาปู นอกจากนั้น รอยเลื่อนยังทำให้เกิดการหักพังของหินขึ้นในบริเวณรอยต่อระหว่างเขาตาปูกับเขาพิงกันทางด้านตะวันออก ทำให้เขาตาปูแยกออกมาเป็นเขาลูกโดด
แผ่นดินเขาตาปูและเขาพิงกันได้รับอิทธิพลจากน้ำทะเลที่แผ่ขยายเข้ามาท่วมในช่วงหลังสุดเมื่อประมาณ 10,000 ปีที่ผ่านมา ทำให้พื้นที่เขาพิงกันและเขาตาปูมีสภาพเป็นเกาะ โดยบริเวณเขาตาปูเป็นหัวแหลมยื่นออกไปในทะเล ต่อมาหัวแหลมถูกคลื่นกัดเซาะและขัดเกลาจนกระทั่งมีรูปทรงเรียวและขาดออกจากตัวเขาพิงกันตะวันออกอย่างเด่นชัด มีสภาพเป็นเกาะหินโด่ง
น้ำทะเลที่ขึ้นสูงสุดเมื่อประมาณ 6,000 ปีที่ผ่านมา มีระดับสูงกว่าระดับปัจจุบันประมาณ 4 เมตร การขึ้นลงของน้ำทะเลได้กัดเซาะเกาะตาปูให้เกิดเป็นแนวรอยน้ำเซาะหิน เว้าเข้าไปที่ระดับดังกล่าว ต่อมาน้ำทะเลลดระดับลงมาอยู่ที่ระดับความสูงประมาณ 2.5 เมตรจากระดับน้ำทะเลปัจจุบัน ระดับน้ำทะเลใหม่ได้กัดเซาะส่วนล่างของเกาะตาปูให้เกิดเป็นรอยน้ำเซาะหินแนวใหม่ คือ ระดับที่เป็นส่วนคอดกิ่วที่สุด และเป็นบริเวณที่มีสิ่งมีชีวิต เช่น หอย เพรียง เกาะอาศัยอยู่โดยรอบ เมื่อได้นำซากหอยนางรมที่ติดอยู่ในแนวรอยกัดเซาะนี้ไปหาอายุโดยวิธีคาร์บอนรังสี (C14) ได้อายุประมาณ 2,620 + 50 ปี แสดงว่ารอยคอดกิ่วนี้เกิดจากการกัดเซาะของน้ำทะเลเมื่อเวลาประมาณ 2,500 ปีที่ผ่านมา หลังจากนั้นน้ำทะเ
ี้เกิดจากการกัดเซาะของน้ำทะเลเมื่อเวลาประมาณ 2,500 ปีที่ผ่านมา หลังจากนั้นน้ำทะเลจึงลดระดับลงมาอยู่ที่ระดับปัจจุบัน ส่วนที่คอดกิ่วที่เกิดขึ้นเมื่อ 2,500 ปีที่ผ่านมานี้เองทำให้เกาะตาปูมีลักษณะโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ และเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงของประเทศ
เกาะตาปูมีปัญหาการพังทลายอันเกิดจากการกัดเซาะกัดเซาะของน้ำทะเล การขุดเจาะเนื้อหินเพื่อเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์จำพวกหอยนางรม เพรียง ปู ฯลฯ ความแรงของคลื่นลมในฤดูมรสุม การเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมของโลก เนื่องจากปฏิกิริยาเรือนกระจกอันอาจมีผลให้คลื่นลมเปลี่ยนความเร็ว และสุดท้ายคือการถูกรบกวนด้วยกิจกรรมของมนุษย์ เช่น การจอดเรือโดยการทิ้งสมอการผูกเรือไว้รอบเกาะ รวมทั้งคลื่นจากเรือหางยาวที่วิ่งรอบเกาะ

ภาพยนตร์
เกาะตาปูเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงจนมีภาพยนตร์ฮอลลีวูดมาถ่ายทำที่เกาะนี้ ในปี พ.ศ. 2517 ภาพยนตร์เรื่อง เจมส์ บอนด์ ตอน 007 เพชฌฆาตปืนทอง ทำให้เกาะตาปูได้รับการขนานนามอีกชื่อหนึ่งว่า "เกาะเจมส์ บอนด์" (James Bond Island)

อ้างอิง
อุทยานแห่งชาติกูนุงมูลู
อุทยานแห่งชาติกูนุงมูลู หรือเรียกสั้น ๆ ว่า อุทยานแห่งชาติมูลูคืออุทยานมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในรัฐซาราวัก ประเทศมาเลเซีย ติดกับชายแดนของประเทศบรูไน ได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลก ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 24 ที่ประเทศออสเตรเลีย เมื่อปี พ.ศ. 2543 อุทยานแห่งชาติมีพื้นที่ประมาณ 754 ตร. กม. หรือ 471,250 ไร่ ข้อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2517

อ้างอิง

* Hans P. Hazebroek and Abang Kashim bin Abang Morshidi National Parks of Sarawak, 2000, Perpustakaan Negara Malaysia, 
* David W Gill. "The Gunung Mulu National Park Nomination for World Natural Heritage Listing. Sarawak, Malaysia". 1999. Sarawak Forest Department.

แหล่งข้อมูลอื่น
* Sarawak Forestry | อุทยานแห่งชาติมูลู
* Gunung Mulu National Park UNESCO collection on Google Arts and Culture
* Mulu Caves Project
ไทยศึกษา
ไทยศึกษา หรือ ไทยคดีศึกษา เป็นการศึกษาวิจัยที่รวมรวบผู้เชี่ยวชาญสาขาต่างๆ เช่นประวัติศาสตร์ มานุษยวิทยา ศาสนศึกษา รัฐศาสตร์ ภาษาไทย วรรณคดีไทย และดนตรีศึกษา เพื่อศึกษาวิจัยในประเด็นเกี่ยวกับประเทศไทยและชาติพันธุ์ไต

แหล่งข้อมูลอื่น
* สยามสมาคม 
* สถาบันไทยศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
* สถาบันไทยคดีศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
* Thai Studies ที่มหาวิทยาลัยวิสคอนซิน แมดิสัน
* National Thai Studies Centre ที่มหาวิทยาลัยแห่งชาติออสเตรเลีย
* Thaiistik (Universität Hamburg) 
*
*
บันไดสเปน
บันไดสเปน ( ) เป็นบันไดในกรุงโรม ประเทศอิตาลี ที่เชื่อมระหว่างปียัซซาดีสปัญญากับปียัซซาตรีนีตาเดย์มอนตี เป็นบันไดที่กว้างที่สุดและยาวที่สุดในทวีปยุโรป มีขั้นบันไดทั้งหมด 138 ขั้น ออกแบบโดยสถาปนิกชาวอิตาลี ฟรันเชสโก เด ซังค์ติส (Francesco de Sanctis) กับอาเลสซันโดร สเปคคี (Alessandro Specchi) สร้างขึ้นในระหว่างปี ค.ศ. 1723-1725 ด้วยเงินจากกองทุนมรดกของนักการทูตฝรั่งเศส เอเตียน เกฟีเย (Étienne Gueffier)

ปียัซซาดีสปัญญา
ปียัซซาดีสปัญญา ลานด้านหน้าบันไดสเปน กลางลานมีฟอนตานาเดลลาบาร์คัชชา น้ำพุแบบอย่างบาโรกยุคต้นรูปทรงเรือโบราณตั้งโดดเด่น สร้างขึ้นในปี 1627-1629 ผลงานของนักประติมากรชื่อดัง ปีเยโตร แบร์นีนี บิดาของ จัน โลเรนโซ แบร์นีนี ประติมากรและสถาปนิกบาโรกที่มีชื่อเสียงโด่งดังยิ่งกว่าผู้พ่อ ตามตำนานว่า พระสันตะปาปาอูร์บาโนที่ 8 มีดำริให้สร้างจำลองจากเรือที่ถูกพัดพามาจากแม่น้ำไทเบอร์ตอนน้ำท่วม
ที่มุมขวาของเชิงบันได จะเห็นอาคารที่เคยเป็นสถานที่พำนักอาศัยของจอห์น คีตส์ กวีชาวอังกฤษ จนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1821 ปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์ Keats-Shelley Memorial House เพื่อรำลึกถึงคีตส์และเพอร์ซี บิช เชลลี และยังเป็นหอจดหมายเหตุรวบรวมผลงานสำคัญ รวมทั้งต้นฉบับและงานเขียนของกวีในยุคโรแมนติกอีกหลายท่าน

ในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา จัตุรัสแห่งนี้เป็นสถานที่ยอดนิยมของนักท่องเที่ยว เป็นแหล่งรวมศิลปินและนักเขียน และเรียงรายด้วยโรงแรมและที่พักอาคารหรู
เทศบาลกรุงโรมได้ออกกฎระเบียบห้ามรับประทานอาหารบริเวณบันไดแห่งนี้ แต่นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ยังคงชอบที่จะนั่งพูดคุยกัน รับประทานทานอาหาร ดื่มน้ำ และเครื่องดื่มต่าง ๆ อยู่เสมอ หลายครั้งมีการเล่นดนตรี การแสดงเปิดหมวกของเหล่าศิลปินจำเป็น ช่วยสร้างบรรยากาศของที่นี่ให้ครึกครื้นและคราคร่ำด้วยผู้คน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* ภาพยนตร์เสมือนจริงและอัลบั้มภาพ
* รายละเอียดและภาพถ่ายโดย Giuseppe Vasi
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เรือพระราชพิธี
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เรือพระราชพิธี เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่บริเวณปากคลองบางกอกน้อย เขตบางกอกน้อย ภายในพิพิธภัณฑ์ฯ จัดแสดงเรือพระราชพิธีสำคัญ 8 ลำ ได้แก่ เรือพระที่นั่งสุพรรณหงส์ เรือพระที่นั่งอนันตนาคราช เรือพระที่นั่งอเนกชาติภุชงค์ เรือพระที่นั่งนารายณ์ทรงสุบรรณ รัชกาลที่ 9 เรือครุฑเหินเห็จ เรือกระบี่ปราบเมืองมาร เรืออสุรวายุภักษ์ และเรือเอกไชยเหินหาว

นอกจากเรือพระที่นั่งและเรือต่าง ๆ ที่ใช้ในกระบวนพยุหยาตราทางชลมารคที่จัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์ฯ แล้ว ยังมีเครื่องประกอบและสิ่งของเครื่องใช้ในพระราชพิธีต่าง ๆ จัดแสดงอยู่ด้วย เช่น บัลลังก์บุษบก บัลลังก์กัญญา พายชนิดต่าง ๆ และเครื่องแต่งกายของเหล่าฝีพาย
เดิมเป็นอู่หรือโรงเก็บเรือพระราชพิธี โดยมีสำนักพระราชวังและกองทัพเรือควบคุมดูแล เมื่อคราวสงครามโลกครั้งที่ 2 อู่และเรือพระราชพิธีบางส่วนถูกระเบิดได้รับความเสียหาย และอยู่ในสภาพทรุดโทรมต่อมาอีกหลายปี

ใน พ.ศ. 2490 สำนักพระราชวังและกองทัพเรือได้มอบหมายให้กรมศิลปากรบูรณะซ่อมแซมเรือพระที่นั่งและเรือเก่าที่ใช้ในพระราชพิธี ซึ่งล้วนแต่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ ความงดงามทางศิลปกรรม แล้วใน พ.ศ. 2517 กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเรือพระที่นั่งต่าง ๆ ให้เป็นมรดกของชาติ พร้อมกับยกฐานะของอู่เรือหลวงขึ้นเป็น “พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เรือพระราชพิธี”
อ้างอิง
* ประวัติความเป็นมา พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เรือพระราชพิธี
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เรือพระราชพิธี โดย ผู้จัดการออนไลน์ 10 กันยายน 2545 16:03 น.

แหล่งข้อมูลอื่น
พิพิธภัณฑ์บ้านจิม ทอมป์สัน
พิพิธภัณฑ์บ้านจิม ทอมป์สัน ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ ตั้งอยู่ที่บ้านเรือนไทยของจิม ทอมป์สัน ริมคลองแสนแสบ ฝั่งตรงข้ามคลองกับชุมชนบ้านครัว ซึ่งเป็นชุมชนมุสลิม เป็นชุมชนทอผ้าแห่งหนึ่งที่ยังหลงเหลืออยู่ในพระนคร จิม ทอมป์สันย้ายมาอาศัยอยู่ที่นี่ตั้งแต่ พ.ศ. 2490 จนกระทั่งหายสาบสูญเมื่อ พ.ศ. 2510
จิม ทอมป์สันเริ่มสร้างหมู่เรือนไทยเมื่อ พ.ศ. 2502 บนพื้นที่ประมาณ 5 ไร่เศษ โดยได้ซื้อเรือนไทยจากตระกูลพงศยมัด ด้วยสนนราคา 45,000 บาท เมื่อ พ.ศ. 2501 จากนั้นได้ตระเวนซื้อบ้านไทยที่อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา บรรทุกลงเรือตามแม่น้ำเจ้าพระยาแล้วเลาะคลองแสนแสบมายังบ้านครัว รวมถึงนางสุรีย์ มนูทัศน์ ได้มอบเรือนไทยหลังหนึ่งให้เปล่ากับจิม ทอมป์สัน เพื่อเป็นมิตรภาพในการลงทุนค้าขายผ้าไหม จากนั้น พ.ศ. 2502 เล็ก มานะเกษม เป็นนายช่างควบคุมการก่อสร้างโดยไม่ขอรับค่าแรงส่วนตัวเพราะร่วมลงทุนค้าผ้าไหมด้วยกัน จนก่อสร้างเป็นเรือนไทย 6 หลังแล้วเสร็จ เปิดต้อนรับผู้เข้าชมตั้งแต่ พ.ศ. 2507 จนเมื่อ พ.ศ. 2510 จิม ทอมป์สันได้หายสาบสูญ ทรัพย์สินของเขาได้รับอนุญาตจ
.ศ. 2507 จนเมื่อ พ.ศ. 2510 จิม ทอมป์สันได้หายสาบสูญ ทรัพย์สินของเขาได้รับอนุญาตจากรัฐบาลให้ก่อตั้งเป็นมูลนิธิเจมส์ เอชดับเบิลยู ทอมป์สัน เพื่อดูแลรักษาบ้านและทรัพย์สินของจิม ต่อมามูลนิธิฯ ได้ซื้อที่ดินเพื่อการก่อสร้างอาคารใหม่เพิ่มเติม
ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์บ้านจิม ทอมป์สัน อยู่ในความดูแลของมูลนิธิจิม ทอมป์สัน จัดแสดงศิลปวัตถุของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะพระพุทธรูปยุคสมัยต่างๆ ไว้เป็นจำนวนมาก ตัวอาคารเรือนไทยได้รับรางวัลอาคารอนุรักษ์ดีเด่น ประจำปี พ.ศ. 2539 จากสมาคมสถาปนิกสยาม ในพระบรมราชูปถัมภ์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* ประวัติจากเว็บไซต์พิพิธภัณฑ์บ้านจิม ทอมป์สัน
หอสักการะฟ้า
หอสักการะฟ้า (จีนตัวย่อ: 天坛; จีนตัวเต็ม: 天壇; พินอิน: Tiāntán ภาษาแมนจู: Abkai mukdehun) ตั้งอยู่ในกรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน สร้างในสมัยจักรพรรดิหย่งเล่อแห่งราชวงศ์หมิง เมื่อ พ.ศ. 1963 (ค.ศ. 1420) โดยมีชื่อว่า เทียนตี้ถัน แปลว่า หอสักการะฟ้าดิน ต่อมาใน พ.ศ. 2077 (ค.ศ. 1534) ได้มีการสร้างหอสักการะดินขึ้นอีกแห่ง หอสักการะฟ้าดินจึงเปลี่ยนชื่อเปลี่ยนชื่อเป็นหอสักการะฟ้าเพียงอย่างเดียว ครั้น พ.ศ. 2432 (ค.ศ. 1889) ฟ้าผ่าหอเสียหาย จึงสร้างขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2449 (ค.ศ. 1906)

ตัวหอมีเส้นผ่าศูนย์กลางยาว 32.5 เมตร และ สูง 38 เมตร โดยมิได้ใช้ตะปูแม้แต่ตัวเดียว หอนี้ได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อ พ.ศ. 2541 (ค.ศ. 1998)

อ้างอิง
จิ่วไจ้โกว
จิ่วไจ้โกว ( , ความหมาย หุบเขาเก้าหมู่บ้าน; ) เป็นพื้นที่อนุรักษ์ธรรมชาติทางตอนเหนือของมณฑลเสฉวน ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน มีชื่อเสียงจากน้ำตกหลายระดับชั้นและทะเลสาบที่มีสีสันงดงาม และได้รับการประกาศให้เป็นมรดกโลกเมื่อปี พ.ศ. 2535

สภาพทางภูมิศาสตร์

จิ่วไจ้โกวตั้งอยู่ทางตอนใต้สุดของเทือกเขาหมินซาน ห่างจากเมืองเฉิงตูไปทางเหนือ 330 กิโลเมตร ถือเป็นส่วนหนึ่งของเทศมณฑล Nanping ในเขตปกครองตนเองชนชาติทิเบตและเชียงอาป้า ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลเสฉวน ใกล้เขตแดนของมณฑลกานซู
บริเวณหุบเขามีพื้นที่อย่างน้อย 240 ตารางกิโลเมตร ขณะที่องค์กรด้านการอนุรักษ์บางแห่งกำหนดให้มีพื้นที่ 600-700 ตารางกิโลเมตร โดยมีพื้นที่กันชนเพิ่มเข้ามา 400 - 600 ตารางกิโลเมตร ระดับความสูงจะแตกต่างไปตามแต่ละพื้นที่ โดยมีทั้งพื้นที่มีมีความสูง 1,998 - 2,140 เมตร (ที่ปากทางเข้าหุบเขาซูเจิ้ง) ไปจนถึง 4,558 - 4,764 เมตร (บนภูเขา Ganzigonggai ที่ส่วนยอดสุดของหุบเขา Zechawa)

สภาพอากาศในหุบเขาจัดว่าหนาวเย็น ตลอดปีมีอุณหภูมิเฉลี่ย 7.2 °C เดือนมกราคม -1 °C และเดือนกรกฎาคม 17 °C ปริมาณน้ำฝนตลอดทั้งปี 661 มิลลิเมตร โดยเป็นปริมาณระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงตุลาคมราว 80%

ข้อมูลทางประวัติศาสตร์
พื้นที่อันห่างไกลแห่งนี้มีชาวทิเบตและเชียงตั้งรกรากอยู่มานานหลายศตวรรษ แต่ไม่ได้มีการสำรวจอย่างเป็นทางการจนกระทั่งปี พ.ศ. 2515 มีการทำธุรกิจตัดไม้อย่างหนักจนถึงปี พ.ศ. 2522 ซึ่งรัฐบาลจีนได้สั่งห้ามกิจการดังกล่าว และประกาศพื้นที่นี้เป็นอุทยานแห่งชาติในปี พ.ศ. 2525 จนกระทั่ง พ.ศ. 2527 จึงได้เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชม โดยการวางกฎระเบียบและสถานที่ต่าง ๆ ภายในอุทยานเสร็จสมบูรณ์ใน พ.ศ. 2531 และในปี พ.ศ. 2535 องค์การยูเนสโกได้ประกาศพื้นที่นี้ให้เป็นมรดกโลก และเป็น World Biosphere Reserve ใน พ.ศ. 2540
ตั้งแต่เริ่มเปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชม จำนวนนักท่องเที่ยวได้เพิ่มมากขึ้นทุกปี โดยในปีเช่น
*พ.ศ. 2527 มีนักท่องเที่ยวจำนวน 5,000 คน 
*พ.ศ. 2534 มีนักท่องเที่ยวจำนวน 170,000 คน 
*พ.ศ. 2538 มีนักท่องเที่ยวจำนวน 160,000 คน
*พ.ศ. 2540 มีนักท่องเที่ยวจำนวน 200,000 คน 
โดยเป็นชาวต่างชาติประมาณ 3,000 คน ปี
*พ.ศ. 2545 มีนักท่องเที่ยวจำนวน 1,190,000 คน 
*พ.ศ. 2547 มีนักท่องเที่ยวเฉลี่ยวันละ 7,000 คน
ไชยา (ภาพยนตร์)
ไชยา เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2550 เป็นเรื่องเกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้มวยไชยา ซึ่งเป็นมวยคาดเชือกแบบเก่าแก่โบราณของ อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี

ภาพยนตร์กำกับโดย ก้องเกียรติ โขมศิริ ซึ่งเคยมีผลงานกำกับเรื่อง ลองของ และเขียนบทภาพยนตร์ เปนชู้กับผี ได้รับคัดเลือกเป็นภาพยนตร์ฉายปิด เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติกรุงเทพ ประจำปี 2550 ในวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2550

ในปี พ.ศ. 2559 ทาง ช่อง 3 เอสดี และบริษัท ถนัดละคร ได้นำภาพยนตร์เรื่องนี้มาดัดแปลงเนื้อหาพร้อมกับเพิ่มตัวละครและเปลี่ยนชื่อเป็น ลูกผู้ชายเลือดเดือด
เรื่องย่อ
เรื่องราวเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2520 เปี๊ยก (อัครา อมาตยกุล) สะหม้อ (สนธยา ชิตมณี) และเผ่า (ธวัชชัย เพ็ญภักดี) เป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่เด็ก ทั้งสามเป็นนักมวยไทยไชยา ซึ่งวันหนึ่งค่ายมวยที่สังกัดอยู่เกิดเลิกกิจการลง ทั้งสามจึงเดินทางเข้ากรุงเทพฯ เพื่อตามหาความฝัน ที่จะได้เป็นนักมวยไทยที่มีชื่อเสียงซึ่งเปี๊ยก ไม่ประสบความสำเร็จในการชกมวย จึงตัดสินใจไปแข่งมวยเถื่อนหลังจากนั้นเปี๊ยกและสะหม้อได้เข้าไปเป็นลูกน้องของผู้มีอิทธิพล ส่วนเผ่าได้ไปเข้าค่ายมวยและขึ้นชกที่เวทีราชดำเนินก่อนโด่งดังในเวลาต่อมา เปี๊ยกและสะหม้อได้ร่วมมือกันฆ่าครูของเผ่าที่ป่าช้าก่อนที่เปี๊ยกจะโดนตำรวจจับในเวลาต่อมาและระหว่างที่จะย้ายเปี๊ยกไปคุมขังที่อื่นสะหม้อได้เข้ามาช่วยเ
นตำรวจจับในเวลาต่อมาและระหว่างที่จะย้ายเปี๊ยกไปคุมขังที่อื่นสะหม้อได้เข้ามาช่วยเปี๊ยกหนีและหลังจากที่เปี๊ยกขับรถหนีไปสะหม้อได้โดนฝรั่งกลุ่มที่เป็นนายหน้านักมวยฆ่าแต่สะหม้อเอาระเบิดติดกับตัวแล้วรถก็ระเบิด ในวันนี้เผ่าต้องลงชิงแชมป์กับนักมวยฝรั่งซึ่งเปี๊ยกได้มาที่สนามและฆ่าผู้มีอิทธิพลลงหลังจากนั้นจึงโดนตำรวจยิงก่อนตายเผ่าซึ่งได้แชมป์มาได้เข้ามาหาเปี๊ยกโดยศรีไพร ซึ่งเป็นภรรยาของเปี๊ยก
เพลงประกอบภาพยนตร์
* นักร้องบ้านนอก

การตอบรับ
ในนิตยสาร ฟิล์มแมกซ์ มีนักวิจารณ์ร่วมให้ดาว "ไชยา" ทั้งหมด 11 คน รวม 31 ดาว เฉลี่ยเท่ากับ 2.82 ดาว (จากคะแนนเต็ม 4 ดาว)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* ภาพยนตร์เรื่อง ไชยา 
* ไฟว์สตาร์ แจ้งเกิด เต้ ประวิตร ใน "ไชยา"
กุ้ง
กุ้ง จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง ชั้น Crustacea อันดับ Decapoda มีด้วยกันหลายวงศ์ กุ้งเป็นสัตว์น้ำ หายใจด้วยเหงือก ลำตัวยาว แบนหรือกลม แบ่งเป็นปล้อง ๆ เปลือกที่หุ้มท่อนหัวและอกคลุมมาถึงอกปล้องที่ 8 ส่วนใหญ่กรีมีลักษณะแบนข้าง ก้ามและขาอยู่ที่ส่วนหัวและอก มี 10 ขา มีทั้งในน้ำจืดและน้ำเค็ม โดยปกติชอบหลบซ่อนตัวอยูเงียบ ๆ ตามพื้นน้ำหรือในซอกมืด ๆ จะออกหากินในเวลากลางคืน กุ้งกินทั้งพืชและสัตว์เป็นอาหาร เช่น กิน กุ้งด้วยกันเอง ลูกปลา ไส้เดือน สัตว์หน้าดินขนาดเล็กชนิดต่าง ๆ ข้าว เนื้อมะพร้าวตลอดจนซากสัตว์ สามารถแบ่งออกได้หลายชนิด เช่น กุ้งกุลาดำ กุ้งก้ามกราม กุ้งนาง กุ้งหลวง กุ้งก้ามเกลี้ยง กุ้งตะกาด กุ้งตะเข็บ กุ้งฝอย กุ้งหัวแข็ง กุ้งหัวโข
งนาง กุ้งหลวง กุ้งก้ามเกลี้ยง กุ้งตะกาด กุ้งตะเข็บ กุ้งฝอย กุ้งหัวแข็ง กุ้งหัวโขน กุ้งขาว กุ้งรู กุ้งหิน กุ้งดีดขัน กุ้งแชบ๊วย กุ้งเครย์ฟิช ส่วนประกอบของเปลือกกุ้งส่วนใหญ่เป็นไคติน รองลงมาก็เป็นจำพวกแร่ธาตุ โปรตีน ส่วนของไขมัน เป็นต้น
ฮาร์ดคอร์พังก์
ฮาร์ดคอร์พังก์ ( ) เป็นแนวดนตรีย่อยของพังก์ร็อก เกิดช่วงปลายยุคทศวรรษ 1970 และมาพัฒนาเรื่องโครงสร้างดนตรีกระชับและสั้นขึ้นอีก เสียงดนตรีที่ดังขึ้นและเบสที่หนักขึ้น ดนตรีฮาร์คอร์พังค์โดยทั่วไปจะมีลักษณะ หนากว่า หนักกว่า และ เร็วกว่าเพลงพังค์ร็อกในยุคทศวรรษที่ 1970

และได้วางรากฐานให้กับอเมริกันฮาร์ดคอร์และฮาร์ดคอร์ทั่วโลก และเป็นต้นกำเนิดของลัทธิ "Straight Edge" และเป็นแบบอย่างการใช้ชีวิตอย่างเคารพตัวเองมาถึงปัจจุบัน วงเด่น ๆ เช่น Black Flag, Dead Kennedys, Crucifix และ The Circle Jerk

อ้างอิง
หาดจอมเทียน
หาดจอมเทียน เป็นหาดทรายสวยงามทอดตัวเป็นแนวยาว อยู่ห่างจากพัทยาใต้ 4 กิโลเมตร ตามถนนเลียบชายหาดหรือแยกขวาจากถนนสุขุมวิท ตรงกิโลเมตรที่ 150.5 หาดแห่งนี้ได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยว จึงทำให้มีธุรกิจเกิดขึ้นมากมาย โดยเฉพาะ ธุรกิจ ที่พัก และ โรงแรมเป็นหาดยอดนิยม ของเมืองพัทยา
การเดินทาง
โดยรถส่วนตัว
จากกรุงเทพ ฯ สามารถเดินทางไปจังหวัดชลบุรีได้ 4 เส้นทาง 
# ใช้เส้นทางสายบางนา-ตราด ทางหลวงหมายเลข 34 เข้าสู่จังหวัดชลบุรี
# ใช้เส้นทางสายกรุงเทพฯ-มีนบุรี ทางหลวงหมายเลข 304 ผ่านจังหวัดฉะเชิงเทรา-บางปะกง เข้าสู่จังหวัดชลบุรี
# ใช้เส้นทางสายเก่า ถนนสุขุมวิท ทางหลวงหมายเลข 3 ผ่านจังหวัดสมุทรปราการ ไปจนถึงแยกอำเภอบางปะกง และให้แยกเข้าสู่เส้นทางหมายเลข 784 ไปจนถึงจังหวัดชลบุรี
# ใช้เส้นทางหลวงพิเศษ (MOTOR WAY) สายกรุงเทพฯ-ชลบุรี-พัทยา
รถโดยสารประจำทาง
ขึ้นรถจากสถานีเอกมัย มีทั้งรถโดยสารแบบธรรมดา และรถโดยสายปรับอากาศ
รถไฟ
จากสถานีรถไฟกรุงเทพมีบริการเดินทางโดยรถไฟจากกรุงเทพฯ - พลูตาหลวง - กรุงเทพฯ ผ่านสถานีรถไฟพัทยาเฉพาะวันจันทร์ - ศุกร์วันละ 1 เที่ยว คือ รถไฟขบวนที่ 283 เริ่มจากสถานีรถไฟกรุงเทพเที่ยวกำหนดเวลา 06.55 จะถึง สถานีรถไฟพัทยาช่วงเวลาประมาณ 10.35 น. หรืออาจไปลงที่ป้ายหยุดรถไฟพัทยาใต้ ช่วงประมาณเวลา 10.40 น. ในช่วงขากลับจะมีรถไฟขบวนที่ 284 ขึ้นจากป้ายหยุดรถไฟพัทยาใต้เที่ยวกำหนดเวลา 14.14 น. หรือขึ้นที่สถานีรถไฟพัทยาเที่ยวกำหนดเวลา 14.21 น. จะถึงสถานีรถไฟกรุงเทพประมาณเวลา 18.25 น.

อ้างอิง
* หาดจอมเทียน
ภาษาจีนฮากกา
]]
ภาษาแคะ, ภาษาฮากกา หรือ เค่อเจียฮว่า (พักฟ้าซื้อ: )( ; พักฟ้าซื้อ: ) คือหนึ่งในภาษาของตระกูลกลุ่มภาษาจีนที่ชาวฮากกาพูดเป็นภาษาแม่ในพื้นที่ประเทศจีนตอนใต้ ไต้หวัน และพื้นที่พลัดถิ่นบางแห่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และในชุมชนชาวจีนโพ้นทะเลทั่วโลก

หมายเหตุ

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* Taiwan Language Tool (including Hakka)
* 
*
บั้งไฟ
คำสำคัญ "บั้งไฟ" สามารถหมายถึง

* บุญบั้งไฟ เป็นประเพณีหนึ่งของภาคอีสานของประเทศไทย ตลอดจนประเทศลาว
* บั้งไฟพญานาค หรือก่อน พ.ศ. 2529 เรียก บั้งไฟผี เป็นปรากฏการณ์ในแม่น้ำโขง
* บั้งไฟ สตูดิโอ เป็นบริษัทรับผลิตรายการโทรทัศน์ ก่อตั้ง พ.ศ. 2548
* บั้งไฟ พับลิชชิ่ง เป็นบริษัทในกลุ่มธุรกิจสิ่งพิมพ์
* บั้งไฟ ฟิล์ม เป็นบริษัทสร้างภาพยนตร์ ก่อตั้ง พ.ศ. 2548
* บั้งไฟ (บุญติดจรวด) เป็นภาพยนตร์สัญชาติออสเตรเลีย ฉายเมื่อ พ.ศ. 2556
คิมชีจีแก
คิมชีจีแก ( ) เป็นอาหารเกาหลีมีลักษณะซุปและจัดเสิร์ฟในหม้อร้อน โดยมีส่วนประกอบได้แก่ กิมจิ (คิมชี) หัวหอม เต้าหู้ และเนื้อสัตว์ซึ่งอาจจะเป็นเนื้อหมูหรืออาหารทะเล คิมชีจีแกมีรสชาติเผ็ดกลมกล่อม

แหล่งข้อมูลอื่น
* แนะนำอาหารและส่วนผสมของคิมชีจีแก
อักษรธรรมลาว
ตำบลในเมือง อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี อักษรในป้ายนี้เขียนด้วยอักษรธรรมล้านช้าง รูปปริวรรตอักษรไทย: "วฺดสฺรีอุบนรตฺตนาราม" คำอ่าน: "วัดศรีอุบลรัตนาราม"]]
อักษรธรรมลาว หรือ อักษรธรรมล้านช้าง หรือ อักษรธรรมอีสาน เป็นอักษรที่มีวิวัฒนาการมาจากอักษรธรรมล้านนา นิยมเรียกว่า โตธรรมลาว ส่วนอักษรธรรมล้านนาแบบดั้งเดิมนั้น ทางฝ่ายลาวจะนิยมเรียกว่า อักษรยวน หรือ อักษรโยน ซึ่งหมายถึงอักษรของชาวไทยวน หรือชาวล้านนา ใช้ในการเขียนคัมภีร์ทางพุทธศาสนาในสมัยโบราณ สามารถเขียนคำที่มาจากภาษาบาลี-สันสกฤต ได้ครบถ้วน และใช้ในการเขียนภาษาลาวได้ด้วย แต่ไม่นิยมใช้ อักษรชนิดนี้ในปัจจุบันไม่นิยมใช้เขียน และกำลังเสื่อมสูญไป จะพบตามคัมภีร์ใบลานเก่า ๆ ที่เรียกว่า
ัจจุบันไม่นิยมใช้เขียน และกำลังเสื่อมสูญไป จะพบตามคัมภีร์ใบลานเก่า ๆ ที่เรียกว่าหนังสือผูก และยังมีใช้อยู่บ้างในองค์กรทางพุทธศาสนาของลาว ในประเทศไทยสามารถพบอักษรชนิดนี้ได้เช่นกัน หากแต่เรียกกันว่า "อักษรธรรมอีสาน" ตามชื่อท้องถิ่นที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน
ประวัติ
อักษรธรรมลาวมักนิยมบันทึกเรื่องราวเกี่ยวกับพระพุทธศาสนา เช่น ชาดก วรรณกรรมทางพุทธศาสนา รวมถึงตำราวิชาการต่าง ๆ ส่วนอักษรไทน้อยนิยมบันทึกเรื่องราววรรณกรรมเริงรมย์ที่ใช้อ่านในงานศพคนอีสาน นิทานพื้นบ้าน และหนังสือราชาการรวมทั้งบันทึกส่วนตัวส่วนบุคคล อักษรธรรมลาวที่จารึกเก่าแก่ที่สุดในภาคอีสานคือจารึกฐานพระพุทธรูปพระประธานวัดพระธาตุพนม จังหวัดนครพนม ถูกเขียนโดยอาณาจักรล้านช้าง เมื่อ พ.ศ. 2046 ในอดีตบริเวณพระธาตุพนมเดิมเป็นอาณาจักรศรีโคตรบูรณ์ ซึ่งมีความสำคัญในบริบทของบ้านเมืองที่มีพระธาตุพนมอันเป็นศูนย์รวมจิตใจของผู้คนในบริเวณแถบนี้ และเมื่ออาณาจักรล้านช้างได้ย้ายราชธานีจากหลวงพระบางลงมาที่เมืองเวียงจันทน์ ส่งผลให้เกิดการกระจายของจารีตการ
ย้ายราชธานีจากหลวงพระบางลงมาที่เมืองเวียงจันทน์ ส่งผลให้เกิดการกระจายของจารีตการบันทึกอักษรธรรมลาวและอักษรไทน้อยในเอกสารใบลานเป็นจำนวนมาก
อักษรธรรมลาวมีรูปลักษณ์ที่กลมได้รับอิทธิพลและสืบทอดมาจากอักษรล้านนาซึ่งเป็นเหตุให้คล้ายกับอักษรธรรมล้านนา (ตัวเมือง) แต่แตกต่างกันไปบ้างในบางตัว ในครั้งสมัยอดีตเมื่อจะเรียนอักษรธรรมอีสานและอักษรไทน้อยมักจะเรียนที่วัดประจำท้องถิ่นมีพระสงฆ์เป็นครูสอน

ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 มีการขยายการศึกษาระบบโรงเรียนจากส่วนกลางสู่ภาคอีสานจากนโยบายปฏิรูปประเทศ จึงใช้อักษรไทยกลางเข้ามาแทนเอกสารใบลาน ใน พ.ศ. 2464 มีการการประกาศใช้พระราชบัญญัติประถมศึกษาทำให้อักษรไทยกลางเข้ามามีอิทธิพลเต็มที่จึงทำให้เอกสารใบลานแต่เก่าถูกทอดทิ้ง
พยัญชนะ
อักษรธรรมลาวแบงออกเป็น 2 ประเภท ได้แก่ พยัญชนะตัวเต็ม ทำหน้าที่เป็นพยัญชนะต้นเขียนไว้บนบรรทัดตามปกติมี 37 รูป และ พยัญชนะตัวเฟื้อง คือ พยัญชนะที่เขียนครึ่งรูปใช้เพื่อแสดงการสะกดหรือควบกล้ำในคำ ใช้เฉพาะในกรณีที่เป็นตัวสะกดหรือตัวควบกล้ำเท่านั้น

ดูเพิ่ม
* อักษรมอญ
* อักษรธรรมล้านนา
* อักษรขอม
* อักษรไทน้อย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์อักษรโบราณอีสาน มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี
* โครงการอนุรักษ์ใบลานภาคตะวันออกเฉียงเหนือ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
* ศาลาอักษรธรรมอีสาน โรงเรียนสว่างวีระวงศ์ จังหวัดอุบลราชธานี
โจ๊กกองปราบ
โจ๊กกองปราบ เป็นแฟรนไชส์ธุรกิจอาหารแห่งหนึ่งในประเทศไทย เริ่มดำเนินกิจการตั้งแต่ พ.ศ. 2539 โดยพศวัศร์ โชคสกุลวัฒนา ร้านแรกก่อนที่จะมาเป็นแฟรนไชส์ตั้งอยู่ในซอยโชคชัย 4 เขตลาดพร้าว กรุงเทพฯ (ร้านเจ๊เกียง) ซึ่งยังคงเปิดกิจการอยู่ และตั้งอยู่หลังกองปราบปราม จึงได้ชื่อว่า โจ๊กกองปราบ อาหารที่เป็นธุรกิจหลักคือโจ๊ก ทั้งแบบปรุงเสร็จและกึ่งสำเร็จรูป นอกจากนั้นยังมีเกาเหลา ก๋วยเตี๋ยว ข้าวหมูแดง ข้าวหมูกรอบ ปัจจุบันมีอาหารบรรจุกระป๋องจำหน่ายด้วย ธุรกิจนี้สามารถพบได้ในทั้งรูปแบบรถเข็นและร้าน ปัจจุบันมีมากกว่า 250 สาขา

อ้างอิง
* โจ๊กกองปราบ-แฟรนไชส์ไทยแท้ ราคาไม่แพง-พุ่งแรงเกินคาด จาก มติชน

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
จังหวัดรัตนคีรี
รัตนคีรี หรือ รัตตะนะกิรี ( ) เป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศกัมพูชา อยู่ห่างจากกรุงพนมเปญไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ 636 กิโลเมตร มีพื้นที่ 10,782 ตารางกิโลเมตร ประชากร 184,000 คน (พ.ศ. 2553) นับถือศาสนาพุทธและวิญญาณนิยม

การเดินทาง
สามารถเดินทางไปได้โดยทางอากาศ ทางบก และทางเรือ โดยเดินทางจากพนมเปญ ไปจังหวัดกระแจะหรือจังหวัดสตึงแตรงตอนหน้าฝนเท่านั้น หรือต่อรถจากกระแจะ โดยเครื่องบินหรือรถจากจังหวัดสตึงแตรงไปยังจังหวัดรัตนคีรี

เศรษฐกิจ
อาชีพหลักคือเกษตรกรรม ผลิตผลหลักคืออัญมณีและผลผลิตทางการเกษตร อุตสาหกรรมหลักคือการทำสวน-ทำไร่และการท่องเที่ยว

การสาธารณสุข
จังหวัดรัตนคีรีเป็นจังหวัดที่มีดัชนีชี้วัดด้านสุขภาพต่ำที่สุดในประเทศกัมพูชา
การศึกษา
จังหวัดรัตนคีรีมีโรงเรียนที่เปิดสอนในระดับประถมศึกษา มัธยมศึกษา จำนวน 76 แห่ง (พ.ศ. 2541) แต่มีจำนวนประชากรเพียงร้อยละ 10 เท่านั้น ที่ได้รับการศึกษาขั้นประถมศึกษา
การแบ่งเขตการปกครอง
จังหวัดรัตนคีรีแบ่งออกเป็น 9 อำเภอ ( ) ได้แก่
{| class="wikitable sortable"
!#
!ชื่อ
!อังกฤษ
!เขมร
!หน่วยการปกครอง
!Geocode
|-
|1
|อันดวงเมียะห์ (อณฺตวงมาส)
|Andoung Meas
|អណ្ដូងមាស
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|1601
|-
|2
|บานลุง
|Ban Lung
|បានលុង
|เทศบาล (กฺรุง, ក្រុង)
|1602
|-
|3
|บาเกียว (บาคาว)
|Bar Kaev
|បរកែវ
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|1603
|-
|4
|โกนมอม (กูนมุ )
|Koun Mom
|កូនមុំ
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|1604
|-
|5
|ลุมพัด (ลํผาต่)
|Lumphat
|លំផាត់
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|1605
|-
|6
|โอจุม (อูรชุ )
|Ou Chum
|អូរជុំ
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|1606
|-
|7
|โอยาดาว (อูรยา"ดาว)
|Ou Ya Dav
|អូរយ៉ាដាវ
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|1607
|-
|8
|ตาแ
โอยาดาว (อูรยา"ดาว)
|Ou Ya Dav
|អូរយ៉ាដាវ
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|1607
|-
|8
|ตาแวง
|Ta Veaeng
|តាវែង
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|1608
|-
|9
|เวินไซ (เวินไส)
|Veun Sai
|វើនសៃ
|อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)
|1609
|}
พลพรรครักเอย
พลพรรครักเอย วงดนตรีที่เกิดจากการรวมตัวของผองเพื่อนในทีมฟุตบอล แมงปอล้อคลื่น สมาชิกทั้ง 5 คน ประกอบด้วย แท่ง, หนุ่ม, บีท, กลาง, และ เปี๊ยก

ที่มา
พลพรรครักเอยได้รวมตัวกันเล่นดนตรีครั้งแรกในงานฟุตบอลการกุศลที่ประเทศอังกฤษ เมื่อปี พ.ศ. 2547 หลังจากนั้นเหล่าพลพรรคทั้ง 5 ก็เริ่มสนุกกับการเล่นดนตรีและประสบการณ์ใหม่ๆ ที่ได้เจอในการร้องเพลง จึงเริ่มรับงานคอนเสิร์ตและฝึกซ้อมดนตรีด้วยกันอย่างจริงจัง และมีผลงานเป็นอัลบั้มชุดแรก พักรบ ให้คนทั่วไปได้รู้จักในปี พ.ศ. 2548 และอัลบั้มชุดที่สอง พบรัก ในปี พ.ศ. 2549 โดยทั้ง 2 อัลบั้ม เป็นเพลงที่มีเนื้อหาฟังง่าย เนื้อหาอารมณ์ดี ยิ้มๆ ตามแบบฉบับของพวกเขา

สมาชิก
วง พลพรรครักเอย ประกอบด้วยสมาชิก 5 คน ดังนี้
* แท่ง ศักดิ์สิทธิ์ แท่งทอง : ร้องนำ
* หนุ่ม คงกะพัน แสงสุริยะ : กีต้าร์ 
* บีท เรวัตร เหลืองตระกูล : กีต้าร์
* กลาง ณัฐพล สุนทราณู : เบส
* เปี๊ยก อนุ สวัสดี : กลอง

ผลงาน
พักรบ (พ.ศ. 2548)
# พลพรรครักเอย
# แฟนไม่มา แฟนไม่มี
# อืมม!
# ไม่มีอะไร
# เสาไฟฟ้ากับรถขนปูน
# บาดตาบาดใจ
# เจ้าบ่าวไม่กลัวฝน
# มีน้ำยา
# อยากทำก็ทำ
# ให้เธอได้

พบรัก (พ.ศ. 2549)
# อย่าถือคนบ้า
# จิ๊กโก๋อกหัก
# โสด (เฉพาะคืนนี้) Feat. ไวพจน์ เพชรสุพรรณ
# คืออะไร
# เมื่อไหร่จะยอม (สักที)
# สุดที่รัก
# คนเดียวในใจ
# ดอกไม้พลาสติก (ต้นฉบับ เรวัต พุทธินันทน์)
# งานวัด
# อย่าดูถูกตัวเอง

แหล่งข้อมูลอื่น
* tangsaksit.com แท่งศักดิ์สิทธิ์ดอตคอม
วัดป่าหลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน
วัดป่าหลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน หรือ วัดเสือ ตั้งอยู่ ณ ตำบลสิงห์ อำเภอไทรโยค จังหวัดกาญจนบุรี

วัดนี้ได้สถาปนาขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2537 โดยเริ่มจากชาวบ้านช่วยลูกเสือซึ่งแม่มันถูกฆ่าจากนายพรานและนำมาที่วัด เจ้าอาวาสรับไว้ในขณะที่ไม่มีใครรับ และเอาใจใส่เลี้ยงดูเหมือนเป็นลูก ๆ จึงเป็นที่มาของวัด โดยตั้งใจให้เป็นที่พักพิงของสัตว์ป่าที่บาดเจ็บหรือขาดพ่อแม่ทั้งหลาย และได้รับการเลี้ยงดูแบบชาวพุทธที่ดี เช่น เมื่อบรรดาเสือแสดงอากัปกิริยาที่ไม่ดีมีการร้องคำรามขู่ พระที่เลี้ยงก็จะเอาน้ำสาดจากขวดพลาสติก หรือหาอะไรปิดตาเสือเหล่านี้ไว้ เมื่อมีวัวหรือแพะเดินผ่านมาใกล้ ๆ
เสือในวัดเป็น เสือโคร่งอินโดจีน (Panthera tigris corbetti) ซึ่งเสือโคร่งที่มีถิ่นกำเนิดในประเทศไทย, ลาว, พม่า, กัมพูชา, เวียดนาม, มาเลเซีย และจีนด้านตะวันออก มีจำนวน 17 ตัวที่วัด เป็นเสือกำพร้าที่ได้ช่วยชีวิตมาจากป่าเจ็ดตัว และอีกสิบตัวเกิดที่วัดนี้ (ข้อมูล เดือนธันวาคม 2548)

นิตยสารไทม์ฉบับวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 ได้ยกย่องให้วัดป่าหลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโนเป็นตัวอย่างที่ดีที่สุดสำหรับการอยู่ร่วมกันโดยสันติ ซึ่งหมายถึงการที่ทางวัดสามารถนำเสือที่เป็นสัตว์ดุร้ายมาอยู่ร่วมกับคนได้โดยไม่เกิดอันตราย
ในปีพ.ศ. 2558 ได้มีข่าวการพบซากเสือ 40 ตัว โดยเก็บไว้เตรียมใช้ทำเครื่องรางภายในวัดป่าหลวงตามหาบัว หลังจากนั้นเจ้าหน้าที่ได้ทำการย้ายเสือของกลาง 137 ตัวภายในวัด นำไปดูแลยังสถานีเพาะเลี้ยงสัตว์ป่าเขาประทับช้าง และที่สถานีเพาะเลี้ยงสัตว์ป่าเขาสน อ.จอมบึง จ.ราชบุรี ข่าวนี้ได้ถูกขยายประเด็นออกไปหลายทิศทาง โดยเฉพาะการพบซากลูกเสือ 40 ตัว ถูกดองและแช่แข็งพร้อมกับสัตว์ป่าสงวนหลายชนิด ตามด้วยการพบลูกเสือโคร่งดองเพิ่มอีก 30 ซาก พร้อมหนังเสือโคร่ง 2 ผืน เขากระทิง เขากวาง เขี้ยวเสือโคร่ง ตะกรุดหางเสือและเครื่องรางของขลังกว่า 1,000 ชิ้น นำไปสู่การตรวจสอบว่า วัดแห่งนี้เกี่ยวข้องกับขบวนการค้าเสือข้ามชาติหรือไม่
อ้างอิง
* วัดป่าหลวงตามหาบัวญาณสัมปันโน ติดอันดับ ของดีที่สุดของเอเชีย นสพ.เดลินิวส์
* ย้ายเสือวัดป่าหลวงตาบัวใครได้ใครเสีย..!! คมชัดลึก

ดูเพิ่ม
* หลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ของวัด
วัดหาดเสือเต้น
วัดหาดเสือเต้น ตั้งอยู่ที่ บ้านหาดเสือเต้น หมู่ที่ 6 ตำบลคุ้งตะเภา อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ จังหวัดอุตรดิตถ์ สังกัดเขตการปกครองคณะสงฆ์ตำบลคุ้งตะเภา ตัววัดมีเนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน 60 ตารางวา ตั้งอยู่กลางหมู่บ้านหาดเสือเต้น ริมถนนทางหลวงจังหวัด หมายเลข 1213 สายป่าขนุน-ห้วยฉลอง

ประวัติ
วัดหาดเสือเต้น ในอดีตสถานที่ตั้งวัดนั้นยังเป็นที่ป่า บริเวณทางด้านหน้าวัดเป็นทางเรียบ ด้านหลังเป็นหาดทรายของแม่น้ำน่าน ตามคำบอกเล่าสืบต่อกันมาว่ามีเสืออยู่อาศัยในบริเวณป่านั้น เมื่อถึงเวลากลางคืนพระจันทร์เต็มดวง เสือตัวนั้นชอบออกมาหากิน และมาเล่นที่ชายหาดกินน้ำ บางทีก็กระโดดโลดเต้นเล่นอยู่ตรงนั้น เลยเรียกหมู่บ้านนั้นว่าบ้านหาดเสือเต้น เพื่อจำง่ายจึงตั้งชื่อวัดให้เป็นอันเดียวกับหมู่บ้านว่า วัดหาดเสือเต้น
วัดหาดเสือเต้น ปัจจุบันมีเนื้อที่ดินในโฉนด 8 ไร่ 2 งาน ตั้งอยู่ที่ราบกลางหมู่ที่ 6 ด้านหน้าติดถนนสายป่าขนุน - ห้วยฉลอง ด้านหลังติดแม่น้ำน่าน อาณาเขตครอบคลุมศรัทธาพุทธศาสนิกชน 2 หมู่บ้าน คือหมู่ 6 และ 8 ตำบลคุ้งตะเภา ตัววัดห่างจากตัวเมืองอุตรดิตถ์ 13 กิโลเมตร ผู้สร้างวัดคือ พ่อหนู คงรอด และพ่อคำ อินมา (ผู้มอบถวายที่ดินสร้างวัดคือ พ่อมี อินยา (อดีตผู้ใหญ่บ้านหมู่ 6) และ พ่อเภา จินดาประทุม) และได้รับอนุญาตให้ตั้งวัดเมื่อปี พ.ศ. 2530 ต่อมาก็มีผู้ศรัทธามาสร้างและบูรณะพัฒนาวัดมาตลอดจนถึงปัจจุบัน

รายนามเจ้าอาวาส ตั้งแต่รูปแรกจนถึงปัจจุบัน
* รูปที่ 1 พระอธิการสวงค์ อิสสโร พ.ศ. 2521 ถึง พ.ศ. 2522
* รูปที่ 2 พระครูประดิษฐ์ ฐานกโร พ.ศ. 2522 ถึง พ.ศ. 2539
* รูปที่ 3 พระอธิการชอุ่ม จนทธมโม พ.ศ. 2539 ถึง ปัจจุบัน

อาณาเขตที่ตั้งวัด

* ทิศเหนือ ยาว 65 เส้น 2 ศอก จรดที่นางอิน / นางย้อย
* ทิศใต้ ยาว 65 เส้น จรดถนนป่าขนุน - ห้วยฉลอง
* ทิศตะวันออก ยาว 62 เส้น 2 ศอก จรดที่นางแก้ว / นายบุญ
* ทิศตะวันตก ยาว 46 เส้น จรดทางสาธารณะ

พื้นที่ตั้งของวัดมีลักษณะอยู่กลางลานหมู่บ้าน ด้านหน้าติดถนนทางหลวงจังหวัด หมายเลข 1213 สายป่าขนุน-ห้วยฉลอง ด้านหลังติดแม่น้ำน่าน ด้านข้างทั้ง 2 ข้าง เป็นหมู่บ้านหาดเสือเต้น
ศาสนสถาน-ถาวรวัตถุ
 วัดหาดเสือเต้น]]
* อุโบสถ กว้าง 9 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2534 เป็นอาคารคอนกรีต เสริมเหล็ก จิตรกรรมฝาหนังพระเจ้าสิบชาติ (พระเวสสันดร)
* ศาลาการเปรียญ กว้าง 22 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2506 เป็นอาคารไม้ มุงหลังคากระเบื้อง
* หอสวดมนต์ กว้าง 8 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 เป็นอาคาร 2 ชั้น ครึ่งตึกครึ่งไม้ ชั้นบนเป็นไม้ ชั้นล่างเป็นคอนกรีต
* กุฏิสงฆ์ จำนวน 1 หลัง เป็นอาคารไม้ 1 หลัง
* ซุ้มประตูไม้ทรงไทย จำนวน 1 ซุ้ม
* ศาลาเอนกประสงค์ กว้าง 12 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
* ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยไม้ 1 หลัง

ข้อมูลจำเพาะ
* ได้รับพระบรมราชานุญาตให้สร้างวัด ตามพระราชบัญญัติลักษณะการปกครองคณะสงฆ์ ร.ศ. 121 เมื่อปี พ.ศ. 2430

* มีพระบรมราชโองการพระราชทานวิสุงคามสีมา ปี พ.ศ. 2535

ที่ดินเฉพาะบริเวณที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน 60 ตารางวา โดยมีหนังสือแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินเป็นโฉนด เลขที่ 8378 กรรมสิทธิ์ที่ดินเป็นของวัด

สังกัดการปกครองคณะสงฆ์

อ้างอิง

* ชอุ่ม จนทธมโม.พระอธิการ. เอกสาร . อุตรดิตถ์ : วัดหาดเสือเต้น, ๒๕๔๗. (อัดสำเนา)

ดูเพิ่ม
* หมู่บ้านหาดเสือเต้น

แหล่งข้อมูลอื่น

* ประวัติวัดในจังหวัดอุตรดิตถ์ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติจังหวัดอุตรดิตถ์
วัดเด่นกระต่าย (อำเภอเมืองอุตรดิตถ์)
วัดเด่นกระต่าย ตั้งอยู่ที่ หมู่บ้านหนองบัว หมู่ที่ 11 ตำบลผาจุก อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ อยู่ในเขตปกครองคณะสงฆ์ตำบลคุ้งตะเภา มีฐานะเป็นวัด สังกัดการปกครองคณะสงฆ์มหานิกาย ภาค 5

สภาพวัด

วัดเด่นกระต่าย เป็นวัดในพระพุทธศาสนาเถรวาท สังกัดมหานิกาย (ยังไม่ได้รับการพระราชทานวิสุงคามสีมา) มีพื้นที่ 10 ไร่เศษ ตัววัดตั้งอยู่บนพื้นที่สาธารณประโยชน์ของชุมชน(ติดกับโรงเรียนบ้านเด่นกระต่ายที่ถูกยุบไป) ศาสนสถาน-ถาวรวัตถุส่วนใหญ่ของวัดเด่นกระต่ายตั้งอยู่บนเนินเขาขนาดเล็กที่ชาวบ้านเรียกว่า เด่นกระต่าย วัดมีพระภิกษุจำพรรษาไม่มากนัก (พ.ศ. 2550)

ประวัติวัด

(รอเพิ่มเติมเนื้อหาในส่วนนี้)

ศาสนสถาน-ถาวรวัตถุ
*กุฏิเจ้าอาวาส 1 หลัง
*ศาลาการเปรียญขนาดเล็ก 1 หลัง
*หอระฆัง 1 หลัง
*เมรุ 1 หลัง 
*กุฏิเดี่ยว 4 หลัง
*ห้องน้ำ 2 หลัง

อ้างอิง
โอ้เอ๋ว
โอ้เอ๋ว หรือ โอ๊ะเอ๋ว ( ) เป็นอาหารท้องถิ่นของจังหวัดภูเก็ต และจังหวัดอื่นๆใกล้เคียง เช่น จังหวัดตรัง และจังหวัดพังงา ได้จากวุ้นของเมล็ดโอ้เอ๋ว หรือเมล็ดอ้ายอวี้ ( ) ซึ่งเป็นพืชจำพวกมะเดื่อชนิดหนึ่งที่มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Ficus pumila var. awkeotsang ซึ่งเป็นสายพันธุ์หนึ่งหรือชนิดย่อยประเภทหนึ่งของต้นตีนตุ๊กแกเกาะผนัง หรือ มะเดื่อเถา (F. pumila) ลักษณะคล้ายเมล็ดแมงลัก ที่แช่น้ำแล้วใช้เมือกโอ้เอ้วมาผสมกับเมือกของกล้วยน้ำว้าใส่เจี่ยกอ ( ) เพื่อให้โอ้เอ๋ว เกาะตัวเป็นก้อน นำมาใส่น้ำเชื่อมและน้ำแข็งไส กินแก้ร้อนใน และลดการกระหายน้ำ
ชาวภูเก็ตจะรับประทานโอ้เอ๋ว สามแบบ คือ โอ้เอ๋วใส่ถั่วแดงและเฉาก๊วย (ขาว ดำ แดง) โอ้เอ๋วใส่ถั่วแดง (ขาว แดง) และ โอ้เอ๋วใส่เฉาก๊วย (ขาว ดำ) บางคนนิยมใส่กล้วยและน้ำหวานด้วย แหล่งขายโอ้เอ๋วในจังหวัดภูเก็ตที่สำคัญคือ โรงหนังสยามเก่า และซอยหล่อโรงหรือตลาดฉำฉา ส่วนชาวตรังจะรับประทานโอ้เอ๋วกับมะนาว และน้ำผึ้ง เช่นเดียวกันกับชาวไต้หวัน

ประวัติ
โอ้เอ๋ว มีที่มาจากทางปีนัง ประเทศมาเลเซีย คนขายโอ้เอ๋วเจ้าแรกในภูเก็ตชื่อ แปะเอ๊ง เป็นคนจีน ขายอยู่ในตรอกสุ่นอุทิศ หรือตรอกแปะหล่าวหนั่ว( ,แปะหล่าวหนั่ว) ปัจจุบันแปะเอ๊งเสียชีวิตแล้ว แต่ก็มีคนสืบทอด ต่อมาขายอยู่ที่เดิม
ในบางที่มีคนกล่าวว่า ของหวานชนิดนี้ ที่ปีนังเรียกว่า บุนทาวบี้แต่มาขายที่ภูเก็ตไม่มีคนเรียกชื่อนี้ วันหนึ่งมีคนลิ้นไก่สั้นพูดไม่ชัดมากินโอ้เอ๋ว แปะเอ๊งถามว่า “โฮเหลี่ยวโบ๋” ( ) หมายความว่า 
"ดีไหม รสชาติดีไหม "คนลิ้นไก่สั้นตอบว่า “โอ๊เอี่ยว” คือ โฮเหลี่ยว ซึ่งหมายถึง ดี โอ๊เอี่ยวที่คนลิ้นไก่สั้นพูดก็เพี้ยนมาเป็น
“โอ้เอ๋ว” และเป็นชื่อเรียกของหวานชนิดนี้ที่ภูเก็ตตลอดมา

อันที่จริง โอ้เอ๋ว เพี้ยนมาจากภาษาจีนฮกเกี้ยน โอ้-เกี้ยว ( ;ò-giô) เป็นชื่อของหวานที่ทำจากเมือกผลไม้ชนิดหนึ่งเรียกว่า อ้ายอวี้ ( ) ในมณฑลฮกเกี้ยนและไต้หวัน เป็นที่นิยมในรับประทานในช่วงฤดูร้อน และเผยแพร่เข้าสู่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้โดยชาวจีนอพยพที่มาทำงานในสมัย เป็นผู้นำพาเผยแพร่
ส่วนผสมโอ้เอ๋ว
โอ้เอ๋ว มีลักษณะเป็นวุ้นใส ไม่มีสี ทำมาจากกล้วยน้ำว้าสุก เมล็ดสมุนไพรจีน เรียกว่า อ้ายยวี่ มีฤทธิ์เย็น แก้ร้อนในได้และน้ำด่าง นำกล้วยมาต้มแล้วบดให้เนื้อละเอียด นำเมล็ดสมุนไพรมาต้มกับน้ำด่าง ตั้งทิ้งไว้สักพัก แล้วผสมกับกล้วยน้ำว้าบดตั้งไฟให้เดือดทิ้งไว้แล้วกรองเอากากออก น้ำที่ได้จะค่อย ๆ แข็งเป็นวุ้น

โอ้เอ๋ว คนโบราณกินโอ้เอ๋วเปล่า ๆ แก้ร้อนใน แต่ปัจจุบันกินกับน้ำแข็งใส ใส่ถั่วแดงต้ม หรือวุ้นดำราดน้ำเชื่อม หรือน้ำแดงและน้ำนมแมว ให้มีกลิ่นหอมหวาน เวลาสั่งเลือกได้ตามชอบ ถ้าสั่งขาวแดง แปลว่า โอวเอ๋วกับถั่วแดง, ขาวดำ แปลว่า โอ้เอ๋วกับวุ้นดำ ถ้าขาวแดงดำ ก็ใส่ทั้งหมดทุกอย่าง

อ้างอิง
* 
* 
*
เจ้าแม่กวนอิมลอยน้ำ
พระโพธิสัตว์กวนอิม (เจ้าแม่กวนอิมลอยน้ำ) เป็นรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมทำจากเซรามิก สูงประมาณ 1 เมตรเศษ (119 เซนติเมตร) หนัก 40 กิโลกรัม ประดิษฐานอยู่ที่สมาคมสงเคราะห์การกุศลฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา มีผู้พบลอยน้ำมา บริเวณสะพานข้ามแม่น้ำบางปะกง

ประวัติ
เมื่อเวลาประมาณ 01.30 น. ของวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจ สภ.อ.เมืองฉะเชิงเทรา ได้รับแจ้งมาว่า คนหาปลาที่บริเวณแม่น้ำบางปะกงได้พบศพหญิงลอยน้ำมาติดที่ยังแม่น้ำบางปะกง ใกล้ ๆ กับห้างตะวันออกพลาซ่า บริเวณชายเขื่อนแม่น้ำ จากนั้นเจ้าหน้าที่ตำรวจพร้อมหน่วยบรรเทาสาธารณภัยฉะเชิงเทรา รุดไปที่เกิดเหตุเพื่อทำหน้าที่ชันสูตรศพตามที่ได้รับรายงาน แต่เมื่อไปถึงที่เกิดเหตุกับตกตะลึงเมื่อได้เข้าไปใกล้ ๆ ภาพที่เห็นจากแสงสปอตไลท์ที่ส่องไปคือ "เทวรูปองค์เจ้าแม่กวนอิม" ลอยอยู่ในน้ำแทนที่จะจมน้ำเหมือนรูปปั้นทั่ว ๆ ไป
ปาฏิหาริย์
เจ้าหน้าที่ตำรวจพร้อมด้วยหน่วยบรรเทาสาธารณภัย สมาคมสงเคราะห์การกุศลฉะเชิงเทรา ได้ช่วยกันกู้เทวรูปขึ้นจากน้ำ โดยมีการใช้เจ้าหน้าที่จำนวนหลายคนก็ยังไม่สามารถนำองค์เจ้าแม่กวนอิมขึ้นจากน้ำได้ ทั้ง ๆ ที่มีน้ำหนักเพียง 40 กิโลกรัม จนกระทั่งมีผู้รู้ได้ทำการจุดธูปอธิษฐานอัญเชิญองค์เจ้าแม่กวนอิมให้ขึ้นจากน้ำ จึงได้เกิดปาฏิหาริย์ปรากฏแก่ประชาชนรวมทั้งเจ้าหน้าที่ทุกคนที่ทำการกู้ เพราะใช้คนเพียงแค่คนเดียวเท่านั้นก็สามารถอัญเชิญขึ้นจากน้ำได้อย่างง่ายดาย ผิดกับตอนแรกที่ใช้เจ้าหน้าที่หลายคนก็ไม่สามารถนำขึ้นมาได้
วายุภักษ์
วายุภักษ์ เป็นตัวละครยักษ์ ในเรื่องรามเกียรติ์ เป็นเจ้าเมืองวิเชียรที่เนินเขาจักรวาล ในตอน ศึกวายุภักษ์ ได้จับตัวพระราม พระลักษมณ์ ไปแต่สุครีพและหนุมานตามไปชิงตัวคืน วายุภักษ์ถูกนิลพัทกับองคตตัดหัวขาด

ลักษณะภายนอกของ วายุภักษ์นั้น คือ มีกายเป็นสีเขียวแก่ มี 1 หน้า 2 มือ มีกายและหน้าเป็นอสูรเท้าและหางท่อนเอวเหมือนนกอินทรี ปีกแขนทั้งสองมีครีบดังพญาครุฑ บิดาเป็นยักษ์ และ มารดาเป็นนก ครองเมืองมหาวิเชียรธานี

อ้างอิง
สะพานอุตตมานุสรณ์
สะพานอุตตมานุสรณ์ หรือที่นิยมเรียกกันว่า สะพานมอญ เป็นสะพานไม้ที่ยาวที่สุดในประเทศไทย มีความยาว 445 เมตร และเป็นสะพานไม้ที่ยาวเป็นอันดับ 2 ของโลกรองจากสะพานไม้อูเบ็ง ในประเทศพม่า เป็นสะพานที่ข้ามแม่น้ำซองกาเลีย ที่ตำบลหนองลู อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี

สะพานนี้สร้างขึ้นโดยดำริของ หลวงพ่ออุตตมะ เจ้าอาวาสวัดวังก์วิเวการาม ในปี พ.ศ. 2529 จนถึง พ.ศ. 2530 โดยใช้แรงงานของชาวมอญ เป็นสะพานไม้ที่ใช้สัญจรไปมาของชาวมอญและชาวไทยที่อาศัยอยู่บริเวณนี้ ปัจจุบันเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของจังหวัดกาญจนบุรี
ในวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 เวลา 18.30 น. สะพานอุตตมานุสรณ์ได้พังทลายขาดเป็น 2 ท่อนในช่วงกลางสะพาน ความยาวประมาณ 30 เมตร เนื่องจากเกิดเหตุฝนตกหนักติดต่อกันนานถึง 3 วัน ทำให้เกิดน้ำป่าไหลเชี่ยวกรากจากทุ่งใหญ่นเรศวร พัดขยะตอไม้ลงสู่แม่น้ำซองกาเลีย ปะทะกับเสาสะพานทำให้เกิดขาดกลาง และเสียหายเพิ่มเป็น 70 เมตร ในเที่ยงของวันต่อมา

หลังจากผ่านไป 1 ปี การซ่อมแซมสะพานแห่งนี้ก็ยังไม่เสร็จ และเกินสัญญาว่าจ้าง 120 วัน เนื่องจากมีปัญหาด้านบริษัทผู้รับเหมาที่มีปัญหาไม่สามารถนำไม้ที่ต้องขนส่งมาจากภาคอีสานมาซ่อมแซมได้ เนื่องจากเกรงว่าจะผิดกฎหมาย
ในที่สุดสะพานอุตตมานุสรณ์ก็ได้รับการซ่อมแซม จากทหารช่างจากกองพลทหารราบที่ 9 (พล.ร.9) ค่ายสุรสีห์ ร่วมกับชาวบ้านในพื้นที่ ใช้เวลาเพียงแค่ 29 วัน และมีพิธีเปิดใช้อีกครั้งอย่างเป็นทางการในวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2557 ซึ่งเป็นวันครบรอบชาตกาล 104 ปี ของหลวงพ่ออุตตมะ โดยมีการแสดงแสงสีเสียง

ระเบียงภาพ

ไฟล์:Bridge II, Sangkhlaburi, Thailand.jpg|สะพานมอญ พ.ศ. 2547
ไฟล์:Walking on the Mon Bridge.jpg|สะพานมอญ พ.ศ. 2553
ไฟล์:Mon Bridge - panoramio (1).jpg|สะพานมอญช่วงเสียหาย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น