SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดสุวรรณภูมิ (จังหวัดสุพรรณบุรี)
วัดสุวรรณภูมิ เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมถนนพระพันวษา ตำบลท่าพี่เลี้ยง อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี

วัดสุวรรณภูมิ สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา ในอดีตมีชื่อว่า วัดกลาง ปรากฏชื่อในเสภาเรื่อง ขุนช้างขุนแผน ตอนนางศรีประจันยกนางวันทองให้ขุนช้าง โดยขุนช้างได้ใช้อุบายหลอกว่าขุนแผนเสียชีวิตในระหว่างศึกสงคราม นางวันทองจำต้องยอมแต่งงานกับขุนช้าง แล้วรื้อเรือนหอหลังเดิมของขุนแผนกับนางวันทองมาถวายที่วัดกลางแห่งนี้

ต่อมาวัดมีสภาพทรุดโทรม ได้รับการบูรณะสร้างใหม่ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ โดยพระยาสุนทรสงครามรามพิไชย (แจ่ม สุนทรวิภาต) เจ้าเมืองสุพรรณบุรี ชาวบ้านจึงเรียกกันว่า วัดใหม่
พ.ศ. 2459 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เสด็จตรวจการณ์คณะสงฆ์จังหวัดสุพรรณบุรี เสด็จประทับที่วัดนี้แล้วทรงเปลี่ยนนามวัดใหม่ว่า วัดสุวรรณภูมิ

สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่า ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2374 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2523

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหาร และทางวัดยังได้สร้างพิพิธภัณฑ์สมเด็จพระสังฆราชปุ่น ปุณณสิริ เมื่อ พ.ศ. 2514 ลักษณะอาคาร 2 ชั้น รวบรวมโบราณวัตถุ พระพุทธรูปสมัยต่างๆ เครื่องถ้วย ชาม แก้ว แจกัน นาฬิกา อาวุธ เชี่ยนหมาก โดยเฉพาะบาตรสังคโลก สมัยสุโขทัย อายุราวพุทธศตวรรษที่ 18–19 มีเพียงชิ้นเดียวในประเทศไทย
ลำดับเจ้าอาวาส
ลำดับเจ้าอาวาส และผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาสวัดสุวรรณภูมิ (เท่าที่พบข้อมูล) 
{| class="wikitable"
|+
!ลำดับ
!รายนาม
!เริ่มวาระ
!สิ้นสุดวาระ
!หมายเหตุ
|-
|1
|พระอาจารย์โพล้ง
|ราวปลายสมัยรัชกาลที่ 4 
|ราวสมัยรัชกาลที่ 5
|เจ้าอาวาส, มรณภาพ
|-
|2
|พระอาจารย์สุ่น
|ราวสมัยรัชกาลที่ 5
|ราวสมัยรัชกาลที่ 5
|เจ้าอาวาส, มรณภาพ
|-
|3
|หลวงพ่อเอี่ยม
|ราวสมัยรัชกาลที่ 5
|ราวสมัยรัชกาลที่ 5
|เจ้าอาวาส, มรณภาพ
|-
|4
|พระครูศรัทธานุสารี (ลี่ ปุริสพันธุ์)
|ราวสมัยรัชกาลที่ 5
|พ.ศ. 2462
|เจ้าอาวาส, มรณภาพ
|-
| rowspan="2" |5
| rowspan="2" |พระครูโพธาภิรัต (โต๊ะ บุญสิริ ชินปุตฺโต)
|พ.ศ. 2462
|พ.ศ. 2463
|ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
|-
|พ.ศ. 2463
|พ.ศ. 248
ินปุตฺโต)
|พ.ศ. 2462
|พ.ศ. 2463
|ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
|-
|พ.ศ. 2463
|พ.ศ. 2480
|เจ้าอาวาส, ย้ายไปเป็นเจ้าอาวาสวัดป่าเลไลยก์วรวิหาร
|-
| rowspan="2" |6
| rowspan="2" |พระเทพวุฒาจารย์ (เปลื้อง บุญซิววงษ์ คงฺคสุวณฺโณ)
|พ.ศ. 2480
|พ.ศ. 2481
|ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
|-
|พ.ศ. 2481
|พ.ศ. 2527
|เจ้าอาวาส, มรณภาพ
|-
|7
|พระปริยัติคุณาภรณ์ (พิมล พิมพินทรบุตร เขมงฺกโร) ป.ธ.4
|พ.ศ. 2527
|พ.ศ. 2546
|เจ้าอาวาส, มรณภาพ
|-
| rowspan="2" |8
| rowspan="2" |พระเทพปริยัติกวี (เชษฐา ผาสุข ฉินฺนาลโย) ป.ธ.9 ดร.
|พ.ศ. 2546
|พ.ศ. 2547
|ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
|-
|พ.ศ. 2547
| -
|เจ้าอาวาส, ปัจจุบัน
|-
|
|
|
|
|
|}
วัดเพ็งประดิษฐาราม
วัดเพ็งประดิษฐาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ในตำบลเคียนซา อำเภอเคียนซา จังหวัดสุราษฎร์ธานี ปัจจุบันมีพระครูวิสุทธิธุราทร (วัชรา ปริสุทฺโธ ป.ธ.3) เป็นเจ้าอาวาส
วัดเพ็งประดิษฐารามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2458 ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำตาปีบริเวณหลังตลาดเคียนซา ต่อมาประมาณ พ.ศ. 2460 บริษัทบ่อถ่านศิลาสยามจำกัดสินใช้ มีความประสงค์ใช้ที่ดินบริเวณที่ตั้งวัดเพื่อดำเนินกิจการ จึงย้ายวัดมาไว้ที่ตั้งปัจจุบัน และประมาณ พ.ศ. 2488 กำนันตำบลเคียนซาในขณะนั้น จึงได้บริจาคที่ดินที่เป็นสวนพริกให้เพื่อย้ายวัดมาสร้างใหม่ โดยมีเจ้าอาวาสรูปแรกชื่อ พระครูเพ็ง รัตโน วัดที่ย้ายมาสร้างใหม่ จึงได้ชื่อว่า วัดเพ็ง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2463 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2533
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถทรงไทย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 โรงฉันท์ไม้ยกพื้นทรงปั้นหยา กุฏิสงฆ์ทำด้วยไม้ สร้างสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เรือนรับรอง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2491 นอกจากนั้นยังมีเรือเจ้าแม่ธารทิพย์ เรือไม้ตะเคียนและท่านเจ้าฟ้า เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย พ.ศ. 2503

อ้างอิง
วัดแจ้ง (จังหวัดอุบลราชธานี)
วัดแจ้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี

วัดแจ้งตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2418 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2436 สร้างโดยดำริของเจ้าราชบุตร(หนูคำ) หนึ่งในคณะอาญาสี่ผู้ปกครองเมืองอุบลราชธานีในสมัยนั้น
อุโบสถ (สิม) เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2545 ซึ่งญาท่านเพ็ง (หลวงเพ็ง) ควบคุมการก่อสร้าง สันนิษฐานว่าเป็นช่างหลวงของเมืองอุบลราชธานี สิมทึบรับอิทธิพลทางภาคกลาง ก่ออิฐถือปูนขนาด 3 ห้อง มีมุขหน้าประตู ทางเข้าด้านเดียว หน้าต่าง 3 บาน กรอบหน้าต่างเป็นรังผึ้งย้อยลงมา ต่อมา พ.ศ. 2527 กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ต่อมา พ.ศ. 2530 กรรมาธิการสถาปนิกอีกสานของสมาคมสถาปนิกสยามในพระบรมราชูปถัมภ์ พิจารณาให้รางวัลชนะเลิศการอนุรักษ์อาคารทางศาสนาดีเด่นให้แก่วัด
อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 กุฏิสงฆ์ จำนวน 10 หลัง เป็นอาคารไม้ 5 หลัง และตึก 5 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 2 หลัง สร้างด้วยคอนกรีต ปูชนียวัตถุมีพระประธานองค์ใหญ่ ขนาดหน้าตักกว้าง 2.20 เมตร สูง 3.35 เมตร ก่อด้วยอิฐถือปูน และพระประธานองค์เล็ก จำนวน 10 องค์ อุโบสถ ซึ่งกรมศิลปากรขึ้นทะเบียนเป็นโบราณวัตถุไว้ และมีธรรมาสน์โบราณมียอดเป็นบุษบก
รายนามเจ้าอาวาส
* พระหอ พ.ศ. 2431–2440
* รูปที่ 2 พระครูทักษิณคณานุวัตร (ญาท่านเพ็ง) พ.ศ. 2440–2457
* รูปที่ 3 พระมั่น พ.ศ. 2457–2467
* รูปที่ 4 พระมั่น อานนฺโท พ.ศ. 2467–2478
* รูปที่ 5 พระสี สนฺติปาโล พ.ศ. 2478–2489
* รูปที่ 6 พระมหาสาย กิตฺติวณฺโณ พ.ศ. 2489–2504
* รูปที่ 7 พระครูโอภาสศาสนกิจ (ทา กมโล ) พ.ศ. 2504–2542
* รูปที่ 8 พระครูสุตจันทโสภณ (บุญจันทร์ กิตฺติโสภโณ) พ.ศ. 2543- 2563
* รูปที่ 9 พระอธิการวีรศักดิ์ อาภสฺสโร 2564-ปัจจุบัน

อ้างอิง
โนว์ยัวร์มีม
โนว์ยัวร์มีม ( ) เป็นเว็บไซต์และชุดวิดีโอที่ใช้ซอฟต์แวร์วิกิเพื่อบันทึกอินเทอร์เน็ตมีมและปรากฏการณ์ออนไลน์อย่างไวรัลวิดีโอ, ภาพมาโคร (image macro), วลีติดปาก, ผู้มีชื่อเสียงทางอินเทอร์เน็ต และอื่น ๆ นอกจากนี้ เว็บนี้ยังตรวจสอบมีมใหม่และมีมที่เปลี่ยนแปลงผ่านการวิจัย เดิมทีเว็บไซต์นี้ผลิตโดยร็อกเกตบูม ก่อนที่ทางชีซเบอร์เกอร์เน็ตเวิร์กเข้าซื้อกิจการในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2011 จากนั้นทาง Literally Media เข้าซื้อกิจการต่อใน ค.ศ. 2016 โนว์ยัวร์มีมยังได้รวมส่วนสำหรับมีมที่ผ่านการยืนยัน, ส่งตรวจ, เดดพูลด์ (deadpooled; ถูกปฏิเสธหรือไม่ได้รับการบันทึก), กำลังค้นคว้า และยอดนิยม
คำตอบรับ
สิ่งพิมพ์หลายแห่งยกย่องโนว์ยัวร์มีม โดยเว็บไซต์นี้ได้รับการอ้างอิงทั้งในวารสารศาสตร์และงานวิชาการที่ครอบคลุมอินเทอร์เน็ตมีม เดอะเดลีย์ดอต และ เดอะวอลล์สตรีทเจอร์นัล กล่าวถึงเว็บนี้เป็น"สารานุกรมบริแทนนิกา"ของมีมและวัฒนธรรมอินเทอร์เน็ต ไทม์ ได้บรรจุโนว์ยัวร์มีมเข้าในรายการ "50 เว็บไซต์ที่ดีที่สุดประจำปี 2009" สำหรับหมวดเว็บไซต์

ดูเพิ่ม

* อินเทอร์เน็ตมีม
* เลิร์กมอร์
* ไร้สาระนุกรม
* เออร์เบินดิกชันแนรี
* ไวรัลวิดีโอ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
เครป
]]

เครป ( , , ) หรือ แคร็ป ( , ) เป็นแพนเค้กแบบชนิดบาง โดยประเภทของเครปสามารถแบ่งออกได้เป็น 2 ประเภทคือ เครปแบบหวาน ( ) หรือ เครปแบบคาว ( ) เครปมักจะเสิร์ฟกับเครื่องโรยหน้าที่หลากหลาย เช่น ชีส, ผลไม้, ผัก, เนื้อสัตว์ หรืออาหารที่ใช้ทา ทั้งนี้เครปอาจจะเสิร์ฟในรูปแบบฟล็องเบ เช่น แคร็ปซูว์แซ็ต

ประเภท
เครปแบบหวานโดยส่วนมากจะทำมาจากแป้งสาลี ( ) ซึ่งด้วยรสชาติที่หวานทำให้ส่วนใหญ่เครปชนิดนี้เป็นส่วนหนึ่งของอาหารเช้าหรือของหวาน ในการใส่เครื่องโรยหน้าอาจจะเพิ่มได้ทั้งอาหารแบบทาชนิดเฮเซลนัตโกโก้, แยม, น้ำตาล (ได้ทั้งแบบเม็ดหรือผง), น้ำเชื่อมเมเปิล, วิปครีม, คัสตาร์ด หรือผลไม้หั่นชิ้น
สำหรับเครปแบบคาวสามารถทำจากแป้งที่ไม่ใช้แป้งสาลี เช่น แป้งบักวีต ซึ่งทั้งนี้ก็สามารถใช้แป้งสาลีได้แต่ต้องไม่ใส่น้ำตาล แต่ส่วนผสมที่ทำจากแป้งบักวีตจะไม่มีกลูเตน ซึ่งเหมาะสำหรับผู้ที่มีอาการแพ้แป้งสาลีหรือผู้ที่ไม่รับประทานอาหารที่มีกลูเตนแต่ยังต้องการที่จะรับประทานเครปชนิดนี้ โดยปกติในการใส่เครื่องโรยหน้าจะมีทั้งชีส, แฮม, ไข่, ราตาตูย, เห็ด, อาร์ทิโชก หรือผลิตภัณฑ์จากสัตว์
ทั้งนี้เครปสามารถทำให้กลายเป็นเครปเค้กจากการวางซ้อนแผ่นแป้งเครป โดยระหว่างชั้นอาจจะเพิ่มได้ทั้งผลไม้, ช็อกโกแลต, คุกกี้, มาร์ชแมลโลว์ เป็นต้น เครปเค้กส่วนใหญ่จะมีรสชาติหวานและถือเป็นของหวานชนิดหนึ่ง ซึ่งสามารถใช้แทนเป็นเค้กวันเกิดได้ ซึ่งโดยส่วนมากเครปเค้กจะมีประมาณ 15 ถึง 30 ชั้น และแผ่นแป้งเครปที่นำมาใช้จะมีความบางและนุ่ม

ส่วนผสมของแป้งเครปอาจจะมีวัตถุดิบอื่นได้ทั้งเนย, นม, น้ำ, ไข่, แป้ง, เกลือ และน้ำตาล การเพิ่มเครื่องโรยหน้าโดยส่วนมากจะใส่ลงตรงกลางของแผ่นแป้ง และเสิร์ฟโดยพับขอบด้านข้างไว้ตรงกลาง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
โรงละครของจักรพรรดิแนโร
โรงละครของจักรพรรดิแนโร ( ) เป็นโรงละครส่วนตัวของจักรพรรดิแนโรแห่งจักรวรรดิโรมัน สร้างขึ้นในโรม เป็นที่รู้จักเพียงในแหล่งข้อมูลลายลักษณ์อักษร กระทั่งถูกค้นพบในปี 2020 ระหว่างการขุดค้นทางโบราณคดี ซากของโรงละครถูกขุดค้นเรื่อยมาตลอดปี 2023 โดย ก่อนที่จะประกาศการค้นพบทางโบราณคดีนี้ในปีเดียวกัน

โรงละครตั้งอยู่บนฝั่งขวาของแม่น้ำทีเบอร์ ในพื้นที่อาเกร์วาตีกานุส ใน โฮร์ตี ของอากริปปีนาผู้อาวุโส พื้นที่เดียวกับที่กาลีกูลาเคยสร้างโรงละครสัตว์ของเขาขึ้น ซากของโรงละครที่ขุดค้นพบนั้นอยู่ในลานของวังเดลลาโรเวเรในนครโรม
ปรากฏการกล่าวถึงโรงละครนี้โดยเปิดเผยเฉพาะในงานเขียนของปลีนีผู้อาวุโส และมีการกล่าวถึงโดยอ้อมโดยซูเอโตนีอุส และ ตาซีตุส ตามคำบันทึกของปลีนี จักรพรรดิแนโรจัดแสดงสมบัติที่ยึดมาได้จากอดีตกอนซูลไว้ในโรงละครส่วนตัว (theatrum peculiare) ของเขา ซึ่งใช้งานโดยแนโรสำหรับการซักซ้อมการแสดงร้องเพลงในที่สาธารณะของเขาซึ่งจัดที่โรงละครปอมเปย์ โรงละครนี้กว้างใหญ่มากพอที่จะทำให้แนโรพอใจ ซูเอโตนีอุสเขียนไว้ว่าในระหว่างเทศกาล เนโรเนีย จักรพรรดิแนโรสัญญาว่าจะปรากฏตัว in hortis ("ในสวน") คำนี้เป็นคำกล่าวโดยอ้อมถึงโรงละครส่วนตัวแห่งนี้ ส่วนตาซีตุสระบุว่าในระหว่าง Ludi Juvenales แนโรได้ขับร้อง per domum aut hortos ซึ่งเป็นอีกหนึ่งการกล่าวโดยอ้อมถึงโรงละครแห่งนี้ นอกจ
บร้อง per domum aut hortos ซึ่งเป็นอีกหนึ่งการกล่าวโดยอ้อมถึงโรงละครแห่งนี้ นอกจากนี้ ยังเป็นไปได้ว่า domestica scaena ที่ตาซีตุสบันทึกไว้ว่าเป็นสถานที่ที่แนโรใช้ชื่นชมอัคคีภัยโรมครั้งใหญ่เมื่อปี 64 นั้นไม่ได้หมายถึงหอคอย Gaius Maecenas บนเขาเอสกีลิน แต่หมายถึงโรงละครของเขาแห่งนี้ โรงละครนี้ซึ่งตั้งอยู่บนฝั่งขวาของแม่น้ำทีเบอร์นั้นในเวลานั้นอยู่ห่างไกลมาจากบริเวณที่เกิดอัคคีภัยจึงถือเป็นจุดชมไฟที่ปลอดภัยกว่าหอคอยดังกล่าวซึ่งอยู่ตรงกลางพื้นที่ที่เกิดไฟ โรงละครนี้ถูกรื้อถอนเพื่อเอาวัสดุไปใช้งานในศตวรรษที่สอง ดังที่ปรากฏหลักฐานเป็นเสาหินอ่อนห้าเสาที่พบอยู่ในพื้นที่
มีการกล่าวถึงโรงละครนี้เป็นครั้งสุดท้ายในกลางศตวรรษที่ 12 ในหนังสือนำทางนครโรมแก่ผู้มาจาริกแสวงบุญ Mirabilia Urbis Romae ซึ่งระบุว่าโรงละครนี้ตั้งอยู่ใกล้กับ Castellum Crescentii (ปัจจุบันคือปราสาทนักบุญอังเจโล)

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
* 
*
ไอส์ไบน์
]]

ไอส์ไบน์ ( ; "กระดูกน้ำแข็ง, ขาน้ำแข็ง") เป็นอาหารเยอรมันอย่างหนึ่ง ได้จากการนำข้อขาหมูไปบ่มเกลือหรือแช่น้ำเกลือ จากนั้นนำไปต้มกับผัก เครื่องเทศ และสมุนไพร แล้วเคี่ยวต่อโดยใช้ไฟอ่อนไปเรื่อย ๆ ก่อนยกมาเสิร์ฟ ชื่ออาหารชนิดนี้มีที่มาจากการนำกระดูกขาหมูมาประกอบเป็นรองเท้าสเกตน้ำแข็งในสมัยโบราณ ในภาคใต้ของเยอรมนี อาหารชนิดนี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ ชไวนส์ฮัคเซอ ( ) แต่มีวิธีทำต่างออกไปโดยนำข้อขาหมูไปอบจนหนังกรอบแทนที่จะเคี่ยวจนเนื้อนุ่ม อาหารที่คล้ายกันในโปแลนด์เรียกว่า กอลองกา ( ; "หน้าแข้งน้อย") และในสวีเดนเรียกว่า เฟล็สก์เล็กเมียรูตมูส ( ; "ขาหมูกับผักหัวบด")
ในเยอรมนีมีการจำหน่ายไอส์ไบน์แบบปรุงสำเร็จห่อบรรจุภัณฑ์พลาสติก (โดยบ่มเกลือและบางครั้งก็รมควันมาแล้ว) สำหรับนำไปอบในเตาอบหรืออุ่นในเตาไมโครเวฟก่อนกิน เครื่องเคียงที่กินกับไอส์ไบน์ยังมีความแตกต่างกันไปตามภูมิภาค เช่น ในเบอร์ลินนิยมเสิร์ฟกับถั่วลันเตาบด ในแฟรงโคเนียโดยทั่วไปนิยมเสิร์ฟกับมันฝรั่งบดหรือเซาเออร์เคราท์ ส่วนในออสเตรียนิยมเสิร์ฟกับฮอร์สแรดิชและมัสตาร์ดแทน

อ้างอิง
จังหวัดเอริเทรีย
จังหวัดเอริเทรีย ( , ) เป็นจังหวัดทางตอนเหนือสุดของเอธิโอเปีย มีเมืองหลวงอยู่ที่แอสมารา เอริเทรียได้รับเอกราชในปี 1993 หลังสงครามอิสรภาพเอริเทรีย
ประวัติศาสตร์
ในอดีตภูมิภาคนี้เรียกว่า เมดรี บาห์รี (ดินแดนแห่งท้องทะเล) ชื่อของดินแดนนี้ถูกเปลี่ยนเป็นเอริเทรียหลังจากการสร้างอาณานิคมของอิตาลีในเอริเทรียในปี 1890 หลังจากการขยายการยึดครองของอิตาลีในพื้นที่ตั้งแต่ปี 1882 พรมแดนระหว่างเอริเทรียของอิตาลีและจักรวรรดิเอธิโอเปียถูกกำหนดไว้ในสนธิสัญญาวูแชเลในปี 1889 หลังจากที่อิตาลีพิชิตเอธิโอเปียในปี 1936 และตั้งอาณานิคมของแอฟริกาตะวันออกของอิตาลี เอริเทรียก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของเอริเทรีย ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ดินแดนแห่งนี้ตกอยู่ภายใต้การยึดครองของกองทัพบริติชและอยู่ภายใต้การดูแลของสหประชาชาติในปี 1951 เมื่อวันที่ 15 กันยายน 1952 ดินแดนแห่งนี้กลายเป็นรัฐปกครองตนเองเอริเทรีย รวมกับจักรวรรดิเอธิ
15 กันยายน 1952 ดินแดนแห่งนี้กลายเป็นรัฐปกครองตนเองเอริเทรีย รวมกับจักรวรรดิเอธิโอเปียภายใต้อำนาจอธิปไตยของจักรพรรดิเอธิโอเปีย.
การปกครองตนเองถูกถอนออกเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน 1962 หลังจากการเริ่มต้นของสงครามประกาศอิสรภาพของเอริเทรียในปี 1961 หลังจากการปฏิวัติเอธิโอเปียในปี 1974 จังหวัดนี้อยู่ภายใต้การปกครองของเดร์ก และต่อมาคือสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเอธิโอเปีย จังหวัดได้รับเอกราชทางนิตินัยภายใต้แนวร่วมปลดปล่อยประชาชนเอริเทรียในปี 1991 และถูกยกเลิกอย่างเป็นทางการโดยเอธิโอเปียในปี 1993 กลายเป็นรัฐเอกราชของเอริเทรีย

อ้างอิง
เด็กวัฒนธรรมที่สาม
เด็กวัฒนธรรมที่สาม ( ) หรือ บุคคลวัฒนธรรมที่สาม (third culture individuals) คือคนที่ถูกเลี้ยงดูมาในวัฒนธรรมอื่นที่ไม่ใช่ของพ่อแม่หรือวัฒนธรรมของประเทศที่ถือสัญชาติของตน และยังอาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกันในช่วงปีการพัฒนาการในวัยเด็ก โดยทั่วไปแล้วพวกเขาจะได้รับอิทธิพลทางวัฒนธรรมที่หลากหลายและมีความหลากหลายมากกว่าผู้ที่เติบโตมาในสภาพแวดล้อมทางวัฒนธรรมแบบใดแบบหนึ่ง คำนี้ใช้กับทั้งผู้ใหญ่และเด็ก โดยคำว่า เด็ก นั้นหมายถึงปีแห่งการพัฒนาการของแต่ละคน
เด็กวัฒนธรรมที่สามได้ย้ายไปมาระหว่างวัฒนธรรมก่อนที่จะมีโอกาสพัฒนาตัวตนและเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมของตนอย่างเต็มที่ วัฒนธรรมที่หนึ่งของบุคคลดังกล่าวหมายถึงวัฒนธรรมของประเทศที่พ่อแม่เป็นต้นกำเนิด วัฒนธรรมที่สองหมายถึงวัฒนธรรมที่ครอบครัวอาศัยอยู่ในปัจจุบัน และวัฒนธรรมที่สามหมายถึงโดยการรวมวัฒนธรรมจากประเทศบ้านเกิดของตัวเองเข้ากับวัฒนธรรมจากประเทศที่อาศัยอยู่ ไม่เกี่ยวข้องกับสองวัฒนธรรมแรก

อ้างอิง
จังหวัดปัตตานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดปัตตานี พ.ศ. 2539 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 4 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2538 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองปัตตานี, อำเภอยะหริ่ง, อำเภอปานาเระ, อำเภอสายบุรี, อำเภอกะพ้อ และอำเภอไม้แก่น
เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอยะรัง, อำเภอหนองจิก, อำเภอโคกโพธิ์, อำเภอแม่ลาน, อำเภอทุ่งยางแดง และอำเภอมายอ

ดูเพิ่ม
* จังหวัดปัตตานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538
* จังหวัดปัตตานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544

อ้างอิง
จังหวัดพังงาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพังงา พ.ศ. 2539 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 1 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2538 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยจังหวัดพังงาทั้งจังหวัด
ดูเพิ่ม
* จังหวัดพังงาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538
* จังหวัดพังงาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544

อ้างอิง
จังหวัดภูเก็ตในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดภูเก็ต พ.ศ. 2539 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 1 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2538 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยจังหวัดภูเก็ตทั้งจังหวัด
ดูเพิ่ม
* จังหวัดภูเก็ตในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538
* จังหวัดภูเก็ตในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544

อ้างอิง
วัดเจดีย์ (จังหวัดนครศรีธรรมราช)
วัดเจดีย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลานสกา อำเภอลานสกา จังหวัดนครศรีธรรมราช

วัดเจดีย์มีประวัติเชื่อมโยงกับไอ้ไข่เทวดาเด็กและหลวงปู่ทวดเหยียบน้ำทะเลจืด บ้างเชื่อว่าเป็นที่กำเนิดตำนานไอ้ไข่อย่างแท้จริง นอกจากนั้นวัดยังมีต้นมังคุด อายุ 100 ปี ซึ่งมีประวัติศาสตร์เชื่อมโยงกับ "หลวงพ่อมังคุด" หรือพระคุด พระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์คู่วัด เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยสร้างเมื่อสมัยกรุงสุโขทัย เจดีย์ทรงระฆังของวัด ด้านล่างประดิษฐานพระพุทธรูปประทับยืนในซุ้มทั้ง 4 ด้าน
เรื่องเล่าประวัติของวัดกล่าวว่าราวสมัยอยุธยา ชาวบ้านได้พบเจดีย์ห้ายอดในป่า จึงไปเล่าให้หลวงพ่อรุตวัดตรงควน หลวงพ่อจึงชักชวนชาวบ้านซ่อมแซมเจดีย์นี้ ต่อมาหลวงพ่อรุตได้ย้ายจากวัดตรงควนมาที่ตั้งของเจดีย์องค์ที่ได้รับการซ่อมแซมนี้ สร้างวัดใหม่ชื่อว่า "วัดเจดีย์" ส่วนวัดตรงควนได้ปล่อยร้างไป

สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าวัดเจดีย์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2450 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2539

อ้างอิง
วัดพระธาตุจอมศีล
วัดพระธาตุจอมศีล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านถ้ำ อำเภอดอกคำใต้ จังหวัดพะเยา
วัดพระธาตุจอมศีลมีตำนานเล่าว่ามียักษ์ 2 ตน เป็นสามีภรรยากัน ซึ่งรักษาบริเวณภูเขามาช้านาน อาหารของยักษ์ก็คือสัตว์ต่าง ๆ จากนั้นได้มีพระพุทธเจ้าเสด็จมาบริเวณน้ำออกฮู (รู) ในปัจจุบันนี้ ยักษ์ได้พบพระพุทธเจ้าที่ได้เสด็จมาบริเวณนั้น จากนั้นยักษ์ คิดว่า มีอาหารแล้วและจะจับพระพุทธเจ้ากินเป็นอาหาร แต่พระพุทธเจ้าก็แสดงอิทธิฤทธิ์ โดยยักษ์ก็จะร้อนเป็นไฟจนยักษ์บอกว่าพอแล้วข้ายอมแล้ว พอยักษ์หยุดคิดที่จะกินพระพุทธเจ้าแล้ว จากนั้นจึงยอมทุกอย่างที่พระพุทธเจ้าได้สั่งสอนไว้และได้และได้จำศีลอยู่ที่ภูเขา ต่อมาชาวบ้านได้สร้างวัดพระธาตุจอมศีล วัดพระธาตุจอมศีลตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2470 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2558
ภายในวิหารประดิษฐานพระพุทธรูปทรงเครื่อง นามว่า หลวงพ่อพุกกะยาภรณ์มณีศรีปทุม กล่าวกันว่าเป็นพระพุทธรูปทรงเครื่องที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีความสูง 7 เมตร หน้าตักกว้าง 5.5 เมตร สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2545 องค์พระสร้างด้วย ปูนปั้นปิดทอง เซรามิก เพชรนิลจินดาที่ได้มาจาก จังหวัดจันทบุรีและประเทศพม่า

อ้างอิง
อาสนวิหารเซบิยา
อาสนวิหารพระแม่มารีแห่งสำนัก ( ) หรือ อาสนวิหารเซบิยา ( ) เป็นอาสนวิหารโรมันคาทอลิกในเมืองเซบิยา ประเทศสเปน อาสนวิหารได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกยูเนสโกในปี 1987 ร่วมกับอัลกาซาร์และหอจดหมายเหตุอินดีสซึ่งอยู่ติดกัน อาสนวิหารนี้ถือเป็นหนึ่งในโบสถ์คริสต์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก และเป็นโบสถ์คริสต์สถาปัตยกรรมกอธิกที่ใหญ่ที่สุดในโลก

เมื่อสร้างแล้วเสร็จในคริสต์ศตวรรษที่ 16 อาสนวิหารเซบิยาขึ้นแท่นเป็นอาสนวิหารที่ใหญ่ที่สุดในโลกแทนที่ฮาเกียโซเฟียซึ่งเป็นอาสนวิหารที่ใหญ่ที่สุดในโลกมานานนับพันปี ส่วนกอธิกขอบอาสนวิหารมีขนาด กว้าง ตรงกลางมุขยื่นมีความสูงสูงสุด ส่วนหอคอยฆิรัลดามีความสูง
อาสนวิหารเซบิยาเป็นสถานที่ประกอบพิธีศีลบัปติศมาของอินฟันเตฆวนแห่งอารากอนในปี 1478 ซึ่งเป็นพระราชโอรสเพียงพระองค์เดียวของพระมหากษัตริย์คาทอลิก (พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งอารากอนและสมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลที่ 1 แห่งกัสติยา) ภายในโบสถ์น้อยหลวงเป็นที่บรรจุพระศพของพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 3 แห่งกัสติยา ผู้พิชิตเซบิยาคืนจากมุสลิม, พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 10 แห่งกัสติยา พระราชโอรสของพระองค์ และพระเจ้าเปโดรแห่งกัสติยา ผู้สืบราชสมบัติกัสติยาในสมัยหลัง นอกจากนี้ยังมีอนุสรณ์ศพของพระคาร์ดินัลฆวน เด เซร์บันเตส และเปโดร กอนซาเลซ เด เมนโดซา อยู่ในโบสถ์น้อยต่าง ๆ ของอาสนวิหาร นอกจากนี้ภายในอาสนวิหารยังเป็นที่ฝังร่างของคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส และดีเอโก โคลัมบัส ผู้เป็นบุ
วัดโนฟูกู
วัดโนฟูกู ( ) เป็นวัดศาสนาพุทธ ซึ่งตามตำนานระบุว่าสร้างขึ้นในปี 805 โดยภิกษุไซโช ตั้งอยู่ในคิตะซากาเซงาวะ เฮียวโงะ จังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น ไซโชได้สร้างรูปเคารพของยากูชิ เนียวไร และตั้งไว้ในโถงของวัด วัดนี้เป็นวัดสาขาของวัดโชเร็งในเกียวโตนับตั้งแต่สมัยเอโดะถึงสมัยเมจิตอนต้น

ถาวรวัตถุ

อาคารหลังเดิมของวัดโนฟูกูสูญสลายไปหมดแล้ว อาคารโถงหลักหลังปัจจุบัน ซูกิโนวะเอเด็ง ( ) สร้างขึ้นในปี 1953 พังลงในปี 1995 จากแผ่นดินไหวใหญ่ฮันชิน ก่อนจะถูกสร้างขึ้นใหม่ในปี 1997
พระใหญ่เฮียวโงะ หรือ เฮียวโงพไดบุตซุ ( ) เป็นอดีตพระพุทธรูปขนาดใหญ่ในเฮียวโงะ สร้างขึ้นแรกเริ่มในปี 1891 จากเงินบริจาคของพ่อค้าผู้ร่ำรวย ในเวลานั้นเป็นพระพุทธรูปขนาดใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสามของประเทศญี่ปุ่น มีภาพถ่ายของพระใหญ่นี้เป็นสมบัติของพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิตัน พระใหญ่เฮียวโงะถูกนำไปหลอมทิ้งในปี 1944 เพื่อใช้ในการสงคราม ส่วนพระองค์ปัจจุบันหล่อขึ้นใหม่ใรปี 1991 มีขนาด 11 เมตร (18 เมตรรวมฐาน), หนัก 60 ตัน และมีพิธีเบิกเนตร (ไคเง็ง-คุโย; หรือพิธีพุทธาภิเษก) ในเดือนพฤษภาคม 1991

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Page at Official Kobe Tourism Site
ฌโรขาทรรศนะ
เสด็จออกสีหบัญชร ฌโรขา จากบฆัตสิงห์มหัลในนาคาวร์]]
ฌโรขาทรรศนะ ( , เทวนาครี: झरोखा दर्शन, Jharokha Darshan) เป็นการพบปะสาธารณชน (ทรรศนะ) ประจำวันจากบานหน้าต่าง (ฌโรขา) จากป้อมหรือวังของกษัตริย์ในยุคกลางของอินเดีย ฌโรขาทรรศนะมีส่วนสำคัญในการสื่อสารกับสาธารณชนซึ่งหน้า และถูกนำมาใช้โดยจักรพรรดิของจักรวรรดิโมกุล รวมถึงจักรพรรดิหุมายูง และจักรพรรดิอักบัร แม้ว่าจะขัดกันกับคำสั่งของศาสนาอิสลาม
ทรรศนะ เป็นคำภาษาสันสกฤต แปลว่าการมองเห็น และสามารถหมายถึงการมองเทวรูป ) ต่อมาจักรพรรดิของโมกุลได้นำเอามาใช้เพื่อเรียกการปรากฏตัวรายวันเพื่อพบปะกับประชาชน ถือว่าเป็นอิทธิพลจากศาสนาฮินดู จักรพรรดิหุมายูงเป็นผู้แรกที่นำมาปฏิบัติ ตามด้วยบุตรของเขาคือจักรพรรดิอักบัรซึ่งทำในช่วงพระอาทิตย์ขึ้น
ในจักรวรรดิโมกุล จักรพรรดิที่ปฏิบัติฌโรขาทรรศนะได้แก่ หุมายูง, อักบัร, จะฮังกีร์ และชะห์จาฮัน ก่อนที่จะเลิกปฏิบัติไปโดยจักรพรรดิเอารังเซบในรัชสมัยปีที่ 11 เนื่องจากมองว่าการกระทำเช่นนี้ขัดกันกับคำสอนของศาสนาอิสลามที่ห้ามไม่ให้มีการบูชารูปเคารพ ทั้งในป้อมอัครา และ ป้อมแดง มีฌโรขาที่หันหน้าออกสู่แม่น้ำยมุนาที่จักรพรรดิจะมายืนพบปะสาธารณชนจากตรงนี้ เมื่อครั้นเดินทางไปยังนอกราชธานี จักรพรรดิของโมกุลจะออกฌโรขาทรรศนะผ่านทางบ้านไม้พกพาที่เรียกว่า Do-Ashiayana Manzil

ในระหว่างเดลีดูร์บาร์ในเดลีเมื่อ 12 ธันวาคม 1911 กษัตริย์จอร์จที่ห้าและราชินีแมรีเสด็จออกสีหบัญชรที่ฌโรขาในป้อมแดงเพื่อออกฌโรขาทรรศนะต่อหน้าสาธารณชนกว่า 500,000 คน

อ้างอิง
ฟาซิลกือบี
ฟาซิลกือบี ( ) เป็นป้อมปราการในเขตก็อนเดอร์ รัฐอามารา ประเทศเอธิโอเปีย สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 17 โดยจักรพรรดิฟาซีเลอเดิส และใช้งานเป็นที่พำนักของจักรพรรดิแห่งเอธิโอเปีย สถาปัตยกรรมของฟาซิลกือบีมีความโดดเด่นเป็นพิเศษ แสดงให้เห็นถึงอิทธิพลของลักษณะสถาปัตยกรรมฮินดู, อาหรับ และบาโรก ป้อมปราการฟาซิลกือบีได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกในปี 1979 กือบี ( ) เป็นคำในภาษาอามารา แปลว่า "หมู่อาคารที่มีรั้วล้อม"
หมู่อาคารภายในฟาซิลกือบีประกอบด้วยปราสาทจักรพรรดิฟาซีเลอเดิส, วังจักรพรรดิอียาซูที่ 1, โถงจักรพรรดิดาวิทที่ 3, ปราสาทจักรพรรดินีมึนทือวับ, สถานเสนาบดีกับหอสมุดของจักรพรรดิโยฮันนึสที่ 1, โถงงานเลี้ยงของจักรพรรดิเบอคัฟฟา, โรงม้า และโบสถ์สามหลัง ได้แก่ อาซาซาเมเก็ดดุสมีกาเอ็ล (Asasame Qeddus Mikael), อึลฟึญกียอร์กิส (Elfign Giyorgis) และเก็มจาเบ็ตมารียัม (Gemjabet Mariyam)

อ้างอิง
วัดเขาไกรลาศ (จังหวัดประจวบคีรีขันธ์)
วัดเขาไกรลาศ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองแก อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ตั้งอยู่บนเขาไกรลาสซึ่งอยู่ใกล้เคียงกับเขาตะเกียบ บนเขาไกรลาสมีจุดชมทิวทัศน์ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 114 ไร่ 1 งาน 50 ตารางวา

วัดเขาไกรลาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2474 ผู้บริจาคที่ดินสร้างวัด คือ นายสุมิตร ราษฎรหมู่บ้านเขาตะเกียบร่วมกันก่อสร้างเสนาสนะต่าง ๆ โดยได้รับความอุปถัมภ์จากพระธรรมจินดาภรณ์ วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2501 ต่อมา พ.ศ. 2502 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้เสด็จพระราชดำเนินตัดหวายลูกนิมิต
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 4 เมตร ยาว 10 เมตร ผนังอุโบสถเป็นหินเรียงฉาบด้วยปูน ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2501 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ปูชนียวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถ จำนวน 1 องค์ พร้อมด้วยพระอัครสาวก

อ้างอิง
หมู่ถ้ำการเล
หมู่ถ้ำการละ ( ) หรือ หมู่ถ้ำการเล ( ) เป็นหมู่ถ้ำสลักหินของอินเดียโบราณในศาสนาพุทธ ตั้งอยู่ที่การเล ใกล้กับโลณาวลา รัฐหมาราษฏระ นอกจากนี้ยังมีถ้ำอื่น ๆ ในพื้นที่ เช่น หมู่ถ้ำภชะ, ถ้ำพุทธปาฏัณ, หมู่ถ้ำเพทเส และ หมู่ถ้ำนาศิก วิหารในหมู่ถ้ำการเลพัฒนาขึ้นตามยุคสมัย เริ่มต้นที่ 200 ปีก่อนคริสต์กาลถึงศตวรรษที่ 5 ถ้ำที่เก่าแก่ที่สุดเชื่อว่าสร้างขึ้นเมื่อ 160 ปีก่อนคริสต์กาล
แม้หมู่ถ้ำการเลจะมีขนาดเล็กกว่าและเก่ากว่าถ้ำสลักหินส่วนใหญ่ในรัฐมหาราษฏระ แต่หมู่ถ้ำการเลเป็นที่รู้จักเป็นพิเศษจาก "มหาเจดีย์" ("Grand Chaitya") ในถ้ำหมายเลขแปด ซึ่งถือเป็นโถงเจดีย์ที่มีขนาดใหญ่และอยู่ในสภาพดีที่สุดจากยุคนี้ รวมถึงประติมากรรมในถ้ำซึ่งมีคุณลักษณะวิจิตรกว่าถ้ำอื่น ๆ ถ้ำมหาเจดีย์หรือถ้ำหมายเลขแปด เป็นถ้ำสำหรับประกอบพิธีสวดมนต์ คาดว่าก่อสร้างขึ้นในปี 50-70 และถือเป็นเดีย์สลักหินที่ใหญ่ที่สุดในอินเดียด้วยขนาดยาว และสูง ภายในโถงยังปรากฏประติมากรรมรูปชายและหญิง รวมถึงสัตว์ต่าง ๆ เช่นสิงโต
พ่อค้ามากมาย, พวกสาตราปตะวันตกจากสกะ และเจ้าครองนครของสตวาหนะ ล้วนได้บริจาคทุนทรัพย์เพื่อการก่อสร้างถ้ำเหล่านี้ ชาวพุทธในเวลานั้นมักจะสร้างอารามอยู่ตามบริเวณที่มีธรณีสันฐานตามธรรมชาติ ใกล้กับเส้นทางค้าขาย อารามเหล่านี้ยังใช้งานเป็นที่พักแรมแก่พ่อค้าที่เดินทางค้าชายเช่นกัน ชาวพุทธในเวลานั้นระบุตัวตนกับการค้าและการผลิต ผ่านทางความสัมพันธ์กับบรรดาพ่อค้ามาตั้งแต่ในช่วงแรก ๆ ถ้ำการเล ก็เป็นหนึ่งในอารามที่สร้างเข้าไปในธรณีสัณฐาน และตั้งอยู่ไม่ไกลจากเส้นทางการค้าโบราณ หมู่ถ้ำนี้ในปัจจุบันได้รับการคุ้มครองและดูแลโดยกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย

อ้างอิง
บรรณานุกรม
* Guide to Monuments of India 1: Buddhist, Jain, Hindu - by George Michell, Philip H. Davies, Viking - 1989
ชาวจักมา
จักมา (จักมา: ; ) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์หนึ่งซึ่งตั้งถิ่นฐานอยู่บริเวณทิศตะวันออกสุดของอนุทวีปอินเดีย เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในเขตเนินเขาจิตตะกองทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศบังกลาเทศ อาศัยอยู่มากในเขตปกครองตนเองจักมา รัฐมิโซรัม ประเทศอินเดีย หลังการก่อสร้างเขื่อนกาพตาอีเมื่อ พ.ศ. 2507 ชาวจักมาจำต้องอพยพออกจากหลักแหล่งเดิม กระจัดกระจายไปตามรัฐต่าง ๆ เช่น รัฐอรุณาจัลประเทศ 60,000 คน รัฐตริปุระ 79,000 คน และรัฐอัสสัมอีกราว 20,000–30,000 คน ชาวจักมาที่อาศัยในประเทศพม่า จะเรียกว่า ไดง์เนต ถือเป็นหนึ่งหนึ่งใน 135 ชาติพันธุ์ที่ได้รับการยอมรับจากรัฐบาลพม่า
ชาวจักมาเป็นเครือญาติกับกลุ่มชาติพันธุ์ในตระกูลภาษาทิเบต-พม่าแถบตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศอินเดีย แต่ภายหลังภาษาได้เปลี่ยนแปลงไปอันเกิดขึ้นจากการรวมอำนาจระหว่างชนเผ่าจึงรับเอาภาษาตระกูลอินโด-อารยันเข้ามา โดยเฉพาะภาษาเบงกอลถิ่นจิตตะกองที่ตั้งถิ่นฐานใกล้เคียงกับชุมชนชาวจักมา ชาวจักมายุคปัจจุบันนับถือศาสนาพุทธนิกายเถรวาทสืบทอดมานานนับศตวรรษ จากการปฏิรูปและการสถาปนาขึ้นเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 24 โดยรานีกาลินที สมเด็จพระราชินีนาถแห่งจักมาราช มีชาวจักมาส่วนน้อยที่เปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสต์ จากการสำรวจสำมะโนครัวประชากรรัฐมิโซรัม พ.ศ. 2554 พบว่า ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธนิกายเถรวาท และมีกลุ่มที่เปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสต์ คิดเป็นร้อยละ 7.3
ความสัมพันธ์ระหว่างชาวจักมากับเพื่อนบ้านค่อนข้างซับซ้อน ชาวจักมาจำนวนมากถูกรวมเข้ากับสังคมชนชั้นกลางของประเทศบังกลาเทศและอินเดีย หลายคนเข้าทำงานเป็นเจ้าหน้าที่รัฐการ นักการเมือง หรือเป็นทูตในกองทัพของประเทศอินเดียและบังกลาเทศ แต่ก็เคยเกิดเหตุขัดแย้งเนินเขาจิตตะกอง ซึ่งถูกมองว่าเป็นการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวจักมา กระทั่งมีการจัดทำข้อตกลงสันติภาพเนินเขาจิตตะกอง ความรุนแรงในพื้นที่จึงลดลงไป

อ้างอิง
เขากัง
เขากัง เป็นภูเขาหินปูนขนาดเล็กสูงประมาณ 50 เมตร ตั้งอยู่ภายในโรงพยาบาลพัทลุง ตำบลคูหาสวรรค์ อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง ชื่อ เขากัง เป็นตำนานท้องถิ่นภาคใต้แปลว่า "เกะกะไม่เรียบร้อย" หมายถึง พวกนักเลงหัวไม้หรือพวกพาลเกเร มาจากตำนานเขาอกทะลุว่านางบุปผามีลูกชายคนหนึ่ง ชื่อว่า นายซังกั้ง เมื่อตายแล้วกลายเป็นเขาซั้งกั้ง แต่ชาวพัทลุงนิยมเรียกสั้น ๆ ว่า "เขากัง"

ก่อน พ.ศ. 2499 บริเวณเขากังเป็นป่าช้าผีดิบ ต่อมาบริเวณดังกล่าวเป็นที่ตั้งโรงพยาบาลประจำจังหวัดและศาลจังหวัด กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อ พ.ศ. 2478
เขากังมีถ้ำพระอยู่ทางทิศใต้ของเขา ลักษณะเป็นเพิงผา บริเวณหน้าถ้ำมีศาลาพักร้อนสร้างด้วยไม้ 1 หลัง จากศาลามีบันไดขึ้นสู่เพิงผาหิน ด้านหน้ามีปืนใหญ่ 2 กระบอก เดิมเข้าใจว่ามี 4 กระบอก เพราะว่ายังมีรอยฐานปืนใหญ่อีก 2 แห่ง แต่ไม่มีตัวปืน ด้านขวาของปากถ้ำมีพระพุทธรูปปางมารวิชัย ฝีมือนายแจ้ง  พรหมคีรี สร้างไว้เมื่อ พ.ศ. 2469 ด้านซ้ายมือของปากถ้ำเดิมเป็นที่ตั้งศาลเทพารักษ์หรือเจ้าเขา ซึ่งคนทั่วไปเข้าใจผิดว่าเป็นอนุสาวรีย์ของดำหัวแพร ขุนโจรแห่งเมืองพัทลุงในอดีต ปัจจุบันไม่มีแล้ว ภายในถ้ำมีพระพุทธรูปจำหลักไม้ 7 องค์ ศิลปะรัตนโกสินทร์ ฝีมือช่างพื้นบ้าน ลักษณะไม่สวยงามเท่าที่ควร ที่ผนังถ้ำปั้นเป็นรูปหัวงูโผล่จากซอกหอน ชาวบ้านนับถือ เรียกว่า "ทวดเขากัง"
ชาวมระหม่า
มระหม่า ( ) หริอ มรันมะ เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่สองของเขตเนินเขาจิตตะกอง ประเทศบังกลาเทศ ส่วนใหญ่ตั้งถิ่นฐานอยู่ที่อำเภอพานทรพาน อำเภอขาคฬาฉฬี อำเภอรางคามาฏี ซึ่งตั้งอยู่ในภาคจิตตะกอง ทั้งยังพบชาวมระหม่าตั้งถิ่นฐานที่อำเภอคอกส์บาซาร์ ภาคจิตตะกอง และอำเภอปฏุยาขาลี ภาคบอรีชัล ในประเทศอินเดียมีชุมชนชาวมระหม่าขนาดใหญ่ที่รัฐตริปุระ และในประเทศพม่าพบชาวมระหม่าที่รัฐยะไข่ ถือเป็นหนึ่งใน 135 ชาติพันธุ์ที่รัฐบาลพม่าให้การยอมรับ
บรรพบุรุษของชาวมระหม่า คือชาวยะไข่ที่ตั้งถิ่นฐานในแถบชายฝั่งทะเลจิตตะกองเรื่อยไปจนถึงเทือกเขาอาระกัน (ปัจจุบันคือรัฐยะไข่ ประเทศพม่า) ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15-16 ชาวยะไข่มีชื่อเสียงจากการเป็นโจรสลัดร่วมกับพวกโปรตุเกส โดยออกโจรกรรมทั่วไปในแถบอ่าวเบงกอล กระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 18-18 มีชาวยะไข่อพยพออกจากมาตุภูมิไปตั้งถิ่นฐานบริเวณเขตเนินเขาจิตตะกอง ซึ่งตรงกับเหตุการณ์ที่อาณาจักรมเยาะอู้เข้ายึดเมืองจิตตะกองได้สำเร็จ แต่จากการศึกษาด้านพันธุศาสตร์พบว่าชาวมระหม่ามีแฮปโลกรุปฝ่ายมารดาเชื้อสายอินเดียความถี่สูง มีเชื้อสายเอเชียตะวันออกความถี่ต่ำ อีกทั้งยังมีความหลากหลายทางสายเลือดค่อนข้างสูงเมื่อเปรียบเทียบกับชาวตริปุระและชาวจักมา อันแสดงให้เห็นว่าชาวมระ
เลือดค่อนข้างสูงเมื่อเปรียบเทียบกับชาวตริปุระและชาวจักมา อันแสดงให้เห็นว่าชาวมระหม่าอาศัยอยู่ภูมิภาคนี้มายาวนาน หลังประเทศบังกลาเทศได้รับเอกราชใน พ.ศ. 2514 ชาวเบงกอลมุสลิมกลุ่มใหญ่อพยพเข้าไปตั้งถิ่นฐานบริเวณเขตเนินเขาจิตตะกอง ทำให้ชนพื้นเมืองเหล่านี้ต้องกลายเป็นชนกลุ่มน้อยไปโดยปริยาย
จังหวัดตราดในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดตราด พ.ศ. 2539 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 1 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2538 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยจังหวัดตราดทั้งจังหวัด
ดูเพิ่ม
* จังหวัดตราดในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538
* จังหวัดตราดในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544

อ้างอิง
จังหวัดระนองในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดระนอง พ.ศ. 2539 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 1 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2538 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1

|}

เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยจังหวัดระนองทั้งจังหวัด
ดูเพิ่ม
* จังหวัดระนองในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538
* จังหวัดระนองในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544

อ้างอิง
วัดสุทธาวาส (จังหวัดสิงห์บุรี)
วัดสุทธาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทับยา อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี

วัดสุทธาวาส เดิมชื่อ วัดใหม่ เป็นวัดเก่าสมัยกรุงศรีอยุธยา ได้สร้างในพื้นที่วัดเก่า ซึ่งเป็นวัดร้าง การสร้างวัดใหม่สังเกตได้จากพระพุทธรูปศิลา ซึ่งเป็นพระประธานในอุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2403 โดยนายเอม ชาวบางช้าง จังหวัดสมุทรสงคราม ได้อพยพครอบครัวมาตั้งถิ่นฐานในบริเวณใกล้กับวัด และได้พบพระพุทธรูปศิลาขนาดใหญ่ชำรุด อยู่บนเนินดินมีซากเจดีย์ เข้าใจว่าเป็นวัดร้าง จึงบูรณะพระพุทธรูปเพื่อสักการะ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2513
สิ่งก่อสร้างสมัยกรุงศรีอยุธยาคือวิหารหลังเก่าซึ่งภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวพุทธประวัติพระจุฬามณี วาดด้วยช่างฝีมือชั้นครู เป็นภาพตอนพระพุทธองค์ทรงออกบรรพชา ภาพตอนผจญมาร ภาพตอนพระพุทธองค์ฉันอาหารที่นายจุนทะถวาย ทรงประชวรแล้วเสด็จไปประทับ ณ ต้นรังคู่ เสด็จสู่ปรินิพพาน และภาพเรื่องราวของการถวายพระเพลิง การแจกจ่ายพระอัฐิธาตุแก่เหล่ากษัตริย์และเทวดา ส่วนหน้าบันเป็นภาพบรรจุพระอัฐิธาตุของพระพุทธเจ้าลอยในน้ำแต่มีสภาพเลือนลาง ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 40 นิ้ว สูง 65 นิ้ว พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย
ขนาดหน้าตักกว้าง 50 นิ้ว สูง 75 นิ้ว

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์เปร์กาโมน
พิพิธภัณฑ์เปร์กาโมน ( , ) เป็นอาคารอนุรักษ์บนเกาะพิพิธภัณฑ์ในย่านมิทเทอ เบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี สร้างขึ้นในระหว่างปี 1910 ถึง 1930 ตามพระราชดำริของจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี ตามแปลนที่ออกแบบโดยอัลเฟรท เม็สเซิล และลูทวิช ฮ็อฟมัน ตามสถาปัตยกรรมแบบคลาสสิกลดทอน พิพิธภัณฑ์ในฐานะส่วนหนึ่งของหมู่พิพิธภัณฑ์บนเกาะพิพิธภัณฑ์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกยูเนสโกในปี 1999 สมบัติจัดแสดงชิ้นสำคัญของพิพิธภัณฑ์รวมถึงแท่นบูชาเปร์กาโมน, ประตูตลาดมีแลโตส, ประตูอิชตาร์และเส้นทางมุ่งสู่ประตูจากบาบิโลน, ฟาซาดมชัตตา, ห้องอะเลปโป และชิ้นส่วนประติมากรรมมหากาพย์กิลกาเมช
นับตั้งแต่ปี 2014 มา อาคารบางส่วนปิดปรับปรุง โดยส่วนของแท่นบูชาเปร์กาโมนคาดว่าจะแล้วเสร็จในปี 2025 กระนั้นมีประกาศในเดือนมีนาคมว่าจะปิดเข้าชมตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2566 เป็นต้นไปเพื่อการบำรุงรักษาในองค์รวมซึ่งจำเป็นอย่างมาก และคาดว่าจะเปิดอีกครั้งในปี 2027 เป็นอย่างเร็ว

อ้างอิง

บรรณานุกรม
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* Virtual tour
* Virtual tour of the Pergamon Museum provided by Google Arts & Culture
ประตูอิชทาร์
เบอร์ลิน]]

ประตูอิชทาร์ ( ) เป็นประตูลำดับที่แปดในนครบาบิโลนชั้นใน ปัจจุบันคือพื้นที่ฮิลละฮ์ แคว้นบาบิล ประเทศอิรัก สร้างขึ้นในราว 575 ปีก่อนคริสต์กาล โดยดำริของกษัตริย์เนบูชัดเนซซาร์ที่สองเพื่อเป็นประตูเมืองทางเหนือของนครชั้นใน ประตูนี้เป็นส่วนหนึ่งของกำแพงเมืองขนาดใหญ่ที่ประกอบด้วยทางเดินมุ่งหน้าสู่ตัวประตู
โครงสร้างเดิมมีลักษณะเป็นประตูสองชั้นโดยบานขนาดใหญ่อยู่ด้านหลัง ผนังประดับประดาด้วยเครื่องเคลือบดินเผาส่วนใหญ่เคลือบสีน้ำเงิน มีภาพของสัตว์และเทพเจ้าในลักษณะนูนต่ำประดับ ประตูมีความสูง และมีฐานใต้ดินของเดินที่ลึก อยู่ใต้ดิน นักโบราณคดีชาวเยอรมัน โรเบิร์ต โคลเดเวย์ เป็นผู้นำการขุดค้นพื้นที่นี้ระหว่างปี 1904 ถึง 1914 หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่หนึ่งในปร 1918 ประตูชิ้นหน้าซึ่งมีขนาดเล็กกว่าได้ถูกนำมาก่อสร้างใหม่ที่พิพิธภัณฑ์แพร์กามอนในเบอร์ลิน
กษัตริย์เนบูชัดเนซซาร์ที่สอง (Nebuchadnezzar II) ครองราชย์ระหว่างปี 604–562 ปีก่อนคริสต์กาล ในรัชสมัยถือเป็นยุคทองของจักรวรรดิบาบิโลนใหม่ กษัตริย์เนบูชัดเนซซาร์ที่สองยังปรากฏในพระคัมภีร์ไบเบิลในฐานะผู้ยึดครองนครเยรูซาเลมได้ พระองค์มีพระราชดำริให้ก่อสร้างประตูขึ้น อุทิศแด่เทพีบาบิโลน นามว่า อิชทาร์ (Ishtar) ประตูสร้างขึ้นโดยใช้อิฐเคลือบและตกแต่งด้วยรูปนูนต่ำแสดง มูชยูชชู (มังกร), วัวป่าเอาโรช, สิงโต สับแถวกันไป สัตว์ทั้งสามชนิดนี้แทนเทพเจ้า มาร์ดุก, อาดัด และ อิชทาร์ ตามลำดับ

สถานทูตอิรักในปักกิ่งยังมีฟาซาดบางส่วนสร้างเลียนแบบจากประตูอิชทาร์ ฟาซาดของสถานทูตอิรักในอัมมัน ประเทศจอร์แดน มีลักษณะคล้ายกับประตูอิชทาร์เช่นกัน

อ้างอิง
พระศาสตา
]]

ศาสตา (IAST: Śāstā) เป็นเทพเจ้าในศาสนาฮินดูที่มีที่มาจากศาสนาพื้นเมืองทราวิฑ มักมีความเกี่ยวข้องกับพระศิวะและพระวิษณุ ตามปรัมปราวิทยาฮินดู พระศาสตาถือว่าเป็นอีกพระนามของอัยยัปปัน และเป็นบุตรหลานของพระศิวะกับพระโมหินี หน้าที่หลักของพระศาสตาในคติทราวิฑเป็นกุลเทวดาประจำตระกูลหนึ่ง ๆ รวมถึงเป็นเทพรักษ์ประจำหมู่บ้าน ในอินเดียใต้ มีคติคล้ายกันสำหรับพระอัยยนาร์ในทมิฬนาฑู และอัยยัปปันในเกรละ
ความสำคัญ
ศาสตา (ไทย: ศาสดา) เป็นคำทั่วไปที่แปลได้ว่า "ครู ผู้ชี้แนะ ผู้นำ" ในภาษาสันสกฤต ในอินเดียไต้มีเทพเจ้าจำนวนมากที่เกี่ยวข้องสัมพันธ์กับพระศาสตา เพลงภาษาทมิฬ ศาสตาวราวู (Shasta Varavu) ระบุว่ามีปางอวตารสำคัญแปดปางของพระศาสตา นอกจากนี้ยังปรากฏพระศาสนาในวรรณกรรมอาคม ทยานรัตนาวลี (Dyana Ratnavali) อวตารทั้งแปดที่สำคัญของพระศาสตา เรียกว่า อัษฏศาสตา ประกอบด้วย อาธิมหาศาสตา (Aadhi Maha Shasta), ธรรมศาสตา (Dharma Shasta หรือ อัยยัปปัน), ญาณศาสตา (Gnana Shasta), กัลยาณวราธศาสตา (Kalyana Varadha Shasta), สัมโมหนศาสตา (Sammohana Shasta), สันตนปราปติศาสตา (Santhana Prapti Shasta), เวทศาสตา (Veda Shasta) และ วีรศาสตา (Veera Shasta) พรหมศาสตา (Brah
apti Shasta), เวทศาสตา (Veda Shasta) และ วีรศาสตา (Veera Shasta) พรหมศาสตา (Brahma Shasta) บังเป็นอีกคำหนึ่งที่มีความเกี่ยวเนื่องกับพระขันธกุมาร
แอลวัช
แอลวัช ( ) เป็นเมืองและเทศบาลแห่งหนึ่งของประเทศโปรตุเกส และเป็นอดีตนครมุขนายกและป้อมปราการชายแดนทางด้านตะวันออกสุดของโปรตุเกสตอนกลาง ตั้งอยู่ในเขตปูร์ตาแลกรึในภูมิภาคอาเล็งแตฌู ห่างจากกรุงลิสบอนไปทางทิศตะวันออกประมาณ 200 กิโลเมตร และห่างจากเมืองบาดาโฆซของประเทศสเปนไปทางทิศตะวันตกประมาณ 8 กิโลเมตรตามเส้นทางรถไฟสายมาดริด–บาดาโฆซ–ลิสบอน เขตเทศบาลมีจำนวนประชากร 23,078 คน (พ.ศ. 2554) บนพื้นที่ 631.29 ตารางกิโลเมตร เฉพาะเขตเมืองมีประชากร 16,640 คน (พ.ศ. 2554)
แอลวัชเป็นหนึ่งในตัวอย่างที่ยอดเยี่ยมที่สุดของการใช้ผังป้อมปราการรูปดาวอย่างเข้มข้นในสถาปัตยกรรมการทหาร ยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนพื้นที่ส่วนหนึ่งในเขตเทศบาลแอลวัชเป็นแหล่งมรดกโลกตั้งแต่วันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2555 โดยใช้ชื่อแหล่งว่า "เมืองค่ายทหารชายแดนแห่งแอลวัชและป้อมปราการ"

อ้างอิง
วัดจงกอ
วัดจงกอ เป็นวัดเก่าแก่ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2430 ตั้งอยู่หมู่ที่ 7 ตำบลบ้านเก่า อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา เดิมเป็นวัดร้าง ปัจจุบันวัดนี้มีพระสงฆ์มาอยู่จำพรรษา และพัฒนาตั้งเป็นวัดขึ้นใหม่

ประวัติ
วัดจงกอ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2430 เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ต่อมาวันที่ 7 พฤศจิกายน 2554 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา และยังเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดนครราชสีมา แห่งที่ 135 
สถานที่สำคัญ
อาคารเสนาสนะ
อาคารภายในวัดจงกอ ประกอบด้วย อุโบสถ ศาลาการเปรียญ ศาลาปฏิบัติธรรม กุฏิสงฆ์ หอกลอง-ระฆัง ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปนสถาน
จารึก
จารึกวัดจงกอ เป็นจารึกพบที่วัดจงกอ มีการลงในวารสาร ศิลปากร ปีที่ 49 ฉบับที่ 2 (มีนาคม-เมษายน 2549) จารึกหลักนี้ ปักอยู่บนฐานชุกชี ด้านข้างขวาของพระพุทธรูปประธาน สลักเป็นตัวอักษรขอมโบราณ ภาษาสันสกฤตและเขมร บนแผ่นหินศิลา รูปใบเสมา กว้าง 34 ซม. สูง (จากพื้นซีเมนต์ถึงตำแหน่งสูงสุด) 51 ซม. หนา 6.5 ซม.
ข้อความจารึกด้านที่ 1 บรรทัดที่ 1 ระบุมหาศักราช 930 ตรงกับพุทธศักราช 1551 ซึ่งอยู่ในช่วงรัชสมัยของพระเจ้าสุริยวรมันที่ 1 ครองราชอาณาจักรกัมพูชา (พ.ศ. 1545-1593) เนื้อหากล่าวถึงพระบรมราชโองการ ธุลีพระบาทกมรเตงกำตวนอัญศรีชยวีรวรมันเทวะ ดำรัสสั่งให้ข้าราชการดำเนินการวัดที่ดิน และปักศิลาจารึกเพื่อถวายแก่กมรเตงชคตวิมาย กำหนดเขตศาสนสถาน และอุทิศข้าพระจำนวนมาก ดังมีรายชื่อปรากฏในจารึก

อ้างอิง
ฟรังซึซีญา
ฟรังซึซีญา ( ; ) เป็นแซนด์วิชชนิดหนึ่งตามแบบฉบับของอาหารโปรตุเกสสมัยใหม่ มีต้นกำเนิดจากเมืองโปร์ตูในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20

ฟรังซึซีญาประกอบด้วยขนมปังปิ้งใส่ไส้ที่เป็นไส้กรอกและเนื้อสัตว์ต่าง ๆ เช่น ไส้กรอกท้องถิ่น แฮม มอร์ตาเดลลาไส้มะกอกออลิฟ เนื้อวัวหรือเนื้อหมูทอด จากนั้นหุ้มตัวแซนด์วิชด้วยเนยแข็งแผ่น อบในเตาอบเฉพาะไฟบนให้เนยแข็งพอละลาย นำออกมาราดซอสเผ็ดที่มีส่วนผสมของเบียร์ มะเขือเทศบด และเครื่องเทศ (ตัวแซนด์วิชอาจมีมากกว่าหนึ่งชั้น หรืออาจเพิ่มไข่ดาวไว้ด้านบนก่อนราดซอสก็ได้) โดยทั่วไปนิยมเสิร์ฟอาหารจานนี้กับเฟรนช์ฟรายส์และเบียร์
ฟรังซึซีญายังมีรูปแบบที่ต่างออกไปอีก เช่น ฟรังซึซีญาปอวูวา ( ) ซึ่งใช้ขนมปังและซอสอีกประเภทหนึ่งและใช้มือหยิบกินได้อย่างสะดวก

ดูเพิ่ม
* คร็อก-เมอซีเยอ
* เวลช์แรร์บิต

อ้างอิง
บีฟานา
บีฟานา ( ) เป็นแซนด์วิชชนิดหนึ่งที่นิยมรับประทานกันทั่วประเทศโปรตุเกส หนังสือพิมพ์ เดอะซิดนีย์มอร์นิงเฮรัลด์ ระบุว่าอาหารจานนี้เป็น "ความภาคภูมิใจอย่างหนึ่งของชาติ" ในโปรตุเกส ส่วนเว็บไซต์ เทสต์แอตลัส รายงานว่าอาหารจานนี้อาจปรากฏขึ้นครั้งแรกในเมืองเว็งดัชนอวัชทางตอนกลางของประเทศ
ส่วนผสมแบบฉบับของบีฟานา ได้แก่ เนื้อหมูสันนอกติดกระดูกที่นำไปทุบหรือแล่ให้บาง เคี่ยวกับมันหมู กระเทียม หัวหอม ใบกระวาน และไวน์ขาว จากนั้นนำขนมปังอุ่นมาประกบเป็นแซนด์วิช อาหารจานนี้ยังมีรูปแบบที่แตกต่างไปตามภูมิภาคซึ่งรวมถึงการหมัก การอบ หรือการย่างเนื้อหมู การทำซอสแยกต่างหากก่อนราดบนขนมปัง หรือการเสิร์ฟกับมัสตาร์ด ซอสพริก หรือหัวหอมผัด เป็นต้น ทางตอนเหนือของโปรตุเกสมักใช้เนื้อหมูฉีกเส้นเคี่ยวในซอสเข้มข้น ในขณะที่ทางตอนใต้มักใช้เนื้อหมูสันนอกเคี่ยวในซอสที่มีลักษณะเบากว่า
บีฟานามีจำหน่ายในงานเทศกาลต่าง ๆ ที่จัดขึ้นทั่วประเทศ โดยทั่วไปถือว่าเป็นอาหารราคาถูกที่ทำได้ง่ายและรวดเร็ว แมคโดนัลด์ในโปรตุเกสจำหน่ายอาหารจานนี้ในรูปแบบที่เรียกว่า แมคบีฟานา

อ้างอิง
ปีว่าง
ปีว่าง ( หรือ sabbatical year) คือช่วงเวลาที่นักเรียนหยุดพักจากการเรียน โดยปกติหลังจากจบมัธยมปลายหรือก่อนเริ่มเรียนระดับบัณฑิตศึกษา ในช่วงเวลานี้ นักเรียนจะมีส่วนร่วมในกิจกรรมด้านการศึกษาและการพัฒนาที่หลากหลาย เช่น การเดินทาง การทำงาน อาสาสมัคร หรือการเรียนในหลักสูตรต่าง ๆ ระยะเวลาของปีว่างไม่ได้จำกัดอยู่ที่การหยุดยาวหนึ่งปี แต่อาจมีระยะเวลาตั้งแต่หลายเดือนไปจนถึงสองสามปี
กิจกรรมที่ทำกันในช่วงปีว่างจะแตกต่างกันอย่างมากและขึ้นอยู่กับความสนใจและเป้าหมายของแต่ละคน นักเรียนบางคนอาจลงเรียนหลักสูตรเพื่อพัฒนาทักษะทางวิชาการในสาขาต่าง ๆ เช่น คณิตศาสตร์หรือการเรียนภาษา ในขณะที่บางคนอาจเรียนด้านการค้า ศิลปะ หรือมีส่วนร่วมในกีฬา งานอาสาสมัครก็เป็นกิจกรรมยอดนิยม เพราะช่วยให้นักศึกษาได้ตอบแทนสังคมและได้รับประสบการณ์อันมีค่า

การวิจัยชี้ให้เห็นว่านักเรียนที่ใช้เวลาช่วงปิดภาคเรียนมีแนวโน้มที่จะมีผลการเรียนดีกว่านักเรียนที่ไม่ได้เรียน อย่างไรก็ตาม ผู้ปกครองบางคนอาจกังวลว่าบุตรหลานของตนจะเรียนจบช้าลง แทนที่จะกลับมาศึกษาต่อเมื่อสิ้นสุดระยะเวลาที่วางแผนไว้ในตอนแรก

อ้างอิง
บากัลเยาอาบรัช
บากัลเยาอาบรัช ( ; ) เป็นอาหารโปรตุเกสชนิดหนึ่ง ได้จากการนำเนื้อปลาค็อดเค็มฉีก มันฝรั่งทอด (หั่นเป็นชิ้นเล็กประมาณก้านไม้ขีดไฟ) และหอมใหญ่หั่นเสี้ยวมาผัดรวมกับไข่ โรยหน้าด้วยมะกอกออลิฟดำและพาร์สลีย์สดก่อนเสิร์ฟ

ต้นกำเนิดของสูตรอาหารชนิดนี้ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด แต่กล่าวกันว่าบากัลเยาอาบรัชในรูปแบบปัจจุบันถือกำเนิดขึ้นในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในไบรูอัลตูซึ่งเป็นย่านเก่าแก่ของลิสบอน โดยอาจดัดแปลงมาจากสูตรปรุงปลาค็อดที่เก่าแก่กว่าและมีชื่อเรียกอื่นแต่มีเทคนิคการปรุงคล้ายกัน คำว่า บรัช ในชื่ออาหารชนิดนี้น่าจะเป็นชื่อผู้คิดสูตรขึ้น
เทคนิคการปรุงอาหาร "แบบบรัช" นี้ยังใช้ได้กับวัตถุดิบอื่น ๆ เช่น เนื้อไก่ ผัก เห็ด เป็นต้น อาหารอย่าง ฟรังกูอาบรัช ( ) หรือที่เรียกว่า บรัชดึฟรังกู ( ) ซึ่งใช้เนื้อไก่แทนเนื้อปลาค็อดก็ได้รับความนิยมเช่นกัน

อ้างอิง
วัดถ้ำสุมะโน
วัดถ้ำสุมะโน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านนา อำเภอศรีนครินทร์ จังหวัดพัทลุง นอกจากนั้นยังเป็นสำนักปฏิบัติธรรมแห่งที่ 2 ของจังหวัดพัทลุง
วัดถ้ำสุมะโนตั้งชื่อตามพระอาจารย์เดช สุมโน ที่ค้นพบถ้ำเมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2530 ท่านมีภูมิลำเนาเดิมอยู่ที่อำเภอปักธงชัย จังหวัดนครราชสีมา ได้ตั้งจิตอธิษฐานขณะเจริญภาวนาในพระอุโบสถวัดพระศรีรัตนศาสดารามว่าขอพบถ้ำที่ถูกใจ เป็นที่รวมญาติธรรม แล้วภาพถ้ำก็ได้ปรากฏในนิมิต หลังจากนั้นท่านก็ได้ออกธุดงค์ไปในภาคอีสาน ภาคกลาง ภาคเหนือ จนได้พบถ้ำที่มีลักษณะตรงกับที่ปรากฏในนิมิตเมื่อ 5 ปีก่อน 
ต่อมาในวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2530 พระอาจารย์เดช สุมโน และคณะคุณณรงค์ นพดารา รวมทั้งพุทธศาสนิกชนชาวภูเก็ต ได้เริ่มพัฒนาถ้ำเป็นครั้งแรก ภายในถ้ำจุคนได้หลายร้อยคน โถงถ้ำแห่งนี้ถูกตั้งชื่อว่าปราสาทนพดาราตามชื่อของโยมที่บริจาคในการพัฒนาถ้ำครั้งแรกเพื่อเป็นเกียรติแก่
ต่อมาผู้มีจิตศรัทธาได้รวบรวมปัจจัยซื้อที่ดินรอบภูเขาถวายและได้รับการแต่งตั้งเป็นวัดถ้ำสุมะโน ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2535 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2558 วัดถ้ำสุมะโนได้รับการพัฒนาขึ้นโดยลำดับ ไม่ว่าจะเป็นถ้ำต่าง ๆ สถานที่เสนาสนะกุฏิที่พักพระสงฆ์

อ้างอิง
วัดไตรภูมิ (อำเภอเมืองเพชรบูรณ์)
วัดไตรภูมิ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำป่าสัก ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ จังหวัดเพชรบูรณ์

วัดไตรภูมิตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2100 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2122 เป็นวัดที่ประดิษฐาน พระพุทธมหาธรรมราชา ซึ่งเป็นพระพุทธรูปทรงเครื่องศิลปะลพบุรี หล่อด้วยทองสัมฤทธิ์หน้าตักกว้าง 13 นิ้ว สูง 18 นิ้ว ไม่มีฐาน พระพักตร์กว้าง มีลักษณะเป็นเหลี่ยม พระโอษฐ์แบะ พระกรรณยาวเกือบจรดพระอังสา ประดิษฐานบนโต๊ะบูชาในศาลาไม้ มีจำนวนสององค์ องค์จริงคือองค์บนสุด ส่วนองค์ที่อยู่ด้านล่างหล่อจำลอง วัดมีประเพณีอุ้มพระดำน้ำในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 10
ตำนานเกี่ยวกับพระพุทธรูปเล่าว่า พระเจ้าชัยวรมันที่ 7 กษัตริย์แห่งนครธมได้พระราชทานพระพุทธมหาธรรมราชาแก่พ่อขุนผาเมือง เจ้าเมืองราด (หล่มสัก) ในครั้งที่ทรงอภิเษกสมรสกับพระนางสุขรมหาเทวีพระธิดาของพระองค์ เพื่อเป็นพระพุทธรูปคู่บ้านคู่เมือง แต่หลังจากที่พ่อขุนผาเมืองและพ่อขุนบางกลางท่าวเจ้าเมืองบางบาง (นครไทย) ร่วมกันกอบกู้อิสรภาพ พระนางสุขรมหาเทวีทรงแค้นเคืองมากจึงเผาเมืองราดจนพินาศ เสนาอำมาตย์ต้องอัญเชิญพระพุทธมหาธรรมราชาหลบหนีไฟ โดยล่องแพมาตามแม่น้ำป่าสัก แต่เกิดแพแตก องค์พระจมหายไปกับแม่น้ำ จนกระทั่งชาวบ้านพบในแม่น้ำป่าสักบริเวณหน้าวัด จึงได้อัญเชิญมาประดิษฐานที่วัดนี้
วัดธรรมยาน
วัดธรรมยาน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาเฉลียง อำเภอหนองไผ่ จังหวัดเพชรบูรณ์

วัดธรรมยานสร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์บูชาหลวงพ่อฤๅษีลิงดำ วัดท่าซุง (สมัยเป็นเจ้าคุณพระสุธรรมยานเถระ) จึงนำคำว่า “ธรรมยาน” มาตั้งเป็นชื่อวัด วัดธรรมยานตั้งวัดเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2556
สิ่งก่อสร้างภายในวัด ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2554 โดยมีสถาปนิกอาวุโสจากบริษัท เอสซีจี จำกัด เป็นผู้ดำเนินการออกแบบและควบคุมการสร้าง มีรูปแบบเป็นสถาปัตยกรรมไทยประยุกต์ มีพระพุทธรูปที่ประดิษฐานซ้อนกันอยู่ 2 องค์แล้ว ยังมีรูปเหมือนหลวงพ่อฤาษีลิงดำด้วย ภายในตกแต่งด้วยลายไม้เรียบ ๆ ไม่เน้นภาพจิตรกรรมและการประดับกระจกตกแต่งสีสันสดใส หน้าอุโบสถมีประติมากรรมพญานาคขนาดใหญ่ 2 ตนอยู่คู่กัน คือ พญาศรีสุธนและพญาศรีสุนันท์ อุโบสถมีระเบียงคด ซึ่งประดิษฐานสมเด็จองค์ปฐมและพระพุทธเจ้า 28 พระองค์ มีรูปหล่อพระพุทธรูปหน้าตัก 4 ศอกยาวตลอดแนวกำแพง ยังมีวิหาร เป็นที่ประดิษฐานของสมเด็จพระพุทธธรรมยาน หรือ หลวงพ่อยิ้ม พระประธานหน้าตัก 15 ศอก สมเด็จองค์ปฐม สมเด็จปา
็จพระพุทธธรรมยาน หรือ หลวงพ่อยิ้ม พระประธานหน้าตัก 15 ศอก สมเด็จองค์ปฐม สมเด็จปางจักรพรรดิ์ หลวงปู่ปานหน้าตัก 8 ศอก หลวงพ่อพระราชพรหมยานหน้าตัก 8 ศอก และมีพระชำระหนี้สงฆ์โดยรอบมหาวิหารจำนวน 104 องค์
วัดดอนมูล (อำเภอท่าวังผา)
วัดดอนมูล เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีภูมิ อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน

จากพงศาวดารน่านกล่าวว่าเมื่อ พ.ศ. 2399 พระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดชได้กวาดต้อนชาวไทลื้อจากสิบสองปันนาเข้าในเขตจังหวัดน่าน ตั้งเป็นชุมชนไทลื้อ สร้างวัดดอนมูลเมื่อ พ.ศ. 2375 และสร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2380 โดยเจ้าหลวงอนุภาพ มีพระปัญญาเป็นเจ้าอาวาส ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532 และกรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2543 ขึ้นทะเบียนเป็นอาคารควรค่าแก่การอนุรักษ์จากสมาคมสถาปนิกสยาม เมื่อ พ.ศ. 2553
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารทรงไทลื้อก่ออิฐถือปูนแบบใช้ผนังรับน้ำหนัก ขนาด 6 ห้องทรงจั่วที่ต่อหลังคาปีกนกโดยรอบ ผนังจึงหนาถึง 50 เซนติเมตร เดิมเจาะช่องหน้าต่างไม่มีบานหน้าต่างต่อมาได้ขยายออกและใส่บานหน้าต่าง ประตูหน้าเข้าทางทิศตะวันออก ส่วนประตูข้างเข้าทางทิศใต้ มีบันไดพญานาคเข้าสู่ตัววิหาร ช่วงเสาที่ 2 จากทิศตะวันออกประดิษฐานพระประธานก่ออิฐถือปูนลงรักปิดทอง หลังคามุงด้วยไม้แป้นเกล็ดตกแต่งช่อฟ้าใบระกาหางหงส์เป็นรูปสัตว์ในป่าหิมพานต์ เช่น นกหัสดีลิงค์ กินนร หงส์ หน้าบันแต่งลายประจำยามในช่องสี่เหลี่ยมแบบลูกฟัก ประดับกระจกเงาที่ตอนกลางหน้าบัน

อ้างอิง
ปรางค์ฤๅษี (อุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ)
ปรางค์ฤๅษี เป็นโบราณสถานขอมในอุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ ตำบลนาสนุ่น อำเภอศรีเทพ จังหวัดเพชรบูรณ์ ห่างจากเมืองศรีเทพ 3 กิโลเมตร

ลักษณะทางกายภาพเป็นปราสาทก่อด้วยอิฐไม่สอปูนตั้งอยู่บนฐานศิลาแลงขนาดไม่สูงนักสถาปัตยกรรมแบบขอม หันหน้าไปทางทิศตะวันออก และมีอาคารขนาดเล็กในบริเวณเดียวกัน ล้อมรอบด้วยแนวกำแพงก่อด้วยศิลาแลง

จากการสำรวจ ปรางค์ฤๅษีเป็นเทวาลัยในศาสนาฮินดู ลัทธิไศวนิกาย สร้างขึ้นในพุทธศตวรรษที่ 16 พบโบราณวัตถุเนื่องในศาสนาฮินดู ได้แก่ ศิวลึงค์ ฐานประติมากรรม และชิ้นส่วนโคนนทิ

โบราณสถาน
ลักษณะของปราสาทคาดการณ์ว่าร่วมสมัยปรางค์ศรีเทพ ปราสาทศิลปะขอมทั่วไปมักวางทิศตะวันตก จากการวางปราสาททางตะวันออกของปรางค์ฤๅษี จึงเชื่อว่า เป็นปราสาทที่เก่าที่สุดในเมืองศรีเทพ

ปราสาทหมายเลข 1 เป็นปราสาทแบบขอม ก่อด้วยอิฐไม่สอปูนบนฐานศิลาแลง ซึ่งรูปแบบไม่คล้ายคลึงกับปรางค์ศรีเทพ ฐานมีแผนผังเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส ด้านละ 7.5 เมตร ปรางค์มีแผนมังสี่เหลี่ยมจัตุรัสย่อมุมไม้ยี่สิบด้านละ 4.6 เมตร ยอดปรางค์ทำมาจากหินทรายสีเทาทรงกลม ค้นพบทางตะวันตกเฉียงเหนือของโบราณสถาน
กรอบประตูมีหน้าบันลักษณะวงโค้งสูง พบมากในศิลปะขอมแบบสมโบร์ไพร์กุก เสาแปดเหลี่ยมประดับกรอบประตูแปดเหลี่ยมพบครั้งแรกในศิลปะขอมแบบกุเลน หน้าปรางค์ประธานพบอาคารก่อด้วยศิลาแลงคาดว่าเป็นโคปุระและบรรณาลัย พบโบราณวัตถุเนื่องในศาสนาฮินดู ได้แก่ ศิวลึงค์ ฐานประติมากรรม และชิ้นส่วนโคนนทิ

ปราสาทหมายเลข 2 เป็นปราสาททางใต้ของปรางค์ประธาน ก่อกำแพงแก้วล้อมแยกปรางค์ประธานแบบขอม ฐานมีแผนผังสี่เหลี่ยมจัตุรัสด้านละ 5.2 เมตร ทางใต้พบลวดบัวเชิงฐานปรางค์ ปรางค์มีแผนผังสี่เหลี่ยมจัตุรัสด้านละ 4 เมตร ก่อด้วยอิฐพังทลายเหลือฐานปราสาท พบโบราณวัตถุ ได้แก่ จารึก 72 อักษรขอม อายุพุทธศตวรรษที่ 16
อ้างอิง
*อุทยา่นประวัติศาสตร์ศรีเทพ. เมืองศรีเทพ. "ศรีเทพ เมืองศุนย์กลางความเจริญแห่งลุ่มแม่น้ำป่าสัก". มปป.
ประเพณีแต่งงานผี
ในประเพณีและวัฒนธรรมจีน หมิงฮุน ( ) เป็นประเพณีการสมรสให้แก่วิญญาณผู้ตายโดยฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งอาจจะเสียชีวิตไปแล้วหรือยังอยู่ก็ได้ ต้นกำเนิดและที่มาของประเพณีทางโบราณคดีและประวัติศาสตร์นี้ยังไม่ปรากฏแน่ชัดว่าเริ่มปฏิบัติมาตั้งแต่สมัยใดและยังมีการปฏิบัติอยู่ในปัจจุบัน 
ในประเพณีและวัฒนธรรมของชนบทในไต้หวัน หากมีหญิงโสดเสียชีวิต ครอบครัวของผู้วายชนม์จะทิ้งซองแดงอันภายในใส่เงินสดและเล็บ เส้นผมของผู้ตายเอาไว้ และรอจนกว่าจะมีผู้ชายเดินมาเก็บซองนั้น ชายคนแรกที่หยิบได้ซองนั้นขึ้นมาจะเป็นเจ้าบ่าวของผู้วายชนม์และจะเป็นสิริมงคลแก่ทุกฝ่าย หากบุรุษผู้นั้นปฏิเสธไม่ยอมวิวาห์ด้วยแล้วจะเกิดเหตุการณ์โชคร้ายแก่บุรุษผู้นั้น
ในวัฒนธรรมร่วมสมัย
นวนิยายของนักเขียนชาวมาเลเซียเชื้อสายจีนในสหรัฐอเมริกานามว่า หยางชื่อ ชู ใน พ.ศ. 2556 ใช้ที่มาของเรื่องราวจากประเพณีนี้เป็นส่วนสำคัญ และกลายเป็นหนังสือขายดีของอันดับหนังสือขายดีเดอะนิวยอร์กไทมส์และได้รับเลือกให้เป็นหนังสือยอดเยี่ยมโดย Oprah.com ต่อมาได้กลายเป็นพื้นฐานของซีรีส์ต้นฉบับของ Netflix เรื่อง เจ้าสาวเซ่นศพ (The Ghost Bride) ซึ่งร่วมกำกับโดยผู้กำกับชาวมาเลเซีย Quek Shio-chuan และ Ho Yu-hang นำแสดงโดย Huang Pei-jia, Wu Kang-jen, หลิน ลู่ตี๋ และ Kuang Tian

ภาพยนตร์แต่งงานกับผี ให้ความสำคัญกับการเริ่มต้นของเรื่องราวจากประเพณีนี้ ได้รับเลือกให้เป็นภาพยนตร์ปิดเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติรางวัลม้าทองคำปีพุทธศักราช2565