SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
โรฮังกับความลับของพิพิธภัณฑ์ลูฟร์
โรฮังกับความลับของพิพิธภัณฑ์ลูฟร์ ( ; ) เป็นมังงะญี่ปุ่นเรื่องสั้น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยฮิโรฮิโกะ อารากิ แผ่นต้นฉบับของเรื่องสั้น 2 แผ่นถูกจัดแสดงในนิทรรศการ Le Louvre invite la bande dessinée ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ ประเทศฝรั่งเศส ระหว่างเดือนมกราคมถึงเมษายน พ.ศ. 2552 ภายหลังได้ตีพิมพ์ในนิตยสารอัลตราจัมป์ในประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่เดือนมีนาคมถึงพฤษภาคม พ.ศ. 2553 โดยแบ่งตีพิมพ์เป็น 3 ตอน และตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) 1 เล่มในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2554 ถือเป็นส่วนหนึ่งของซีรีส์คิชิเบะ โรฮัง ไม่เคลื่อนไหว ซีรีส์มังงะภาคแยกของ เพชรแท้ไม่มีวันสลาย ภาค 4 ของซีรีส์มังงะ โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ
ภาพยนตร์คนแสดงดัดแปลงดัดแปลงออกฉายในโรงภาพยนตร์ในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2566 และฉายในโรงภาพยนตร์ในประเทศไทยเมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2566

หมายเหตุ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการของภาพยนตร์ 
*
วัดปันเสา
]]

วัดปันเสา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดปันเสา แต่เดิมหรือคำเมืองเรียกกันว่า วัดปั่นเส่า (เส่าในภาษาล้านนา หมายถึงเตาสำหรับหลอมโลหะ คำว่า ปัน เป็นการนับจำนวนของชาวล้านนา หมายถึง จำนวน 1,000) ตามประวัติกล่าวว่าสร้างในสมัยที่ราชวงศ์มังรายปกครองเมืองเชียงใหม่ ระหว่างรัชกาลของพญาผายูถึงพญากือนา มีเรื่องเล่าสืบต่อกันมาว่าวัดนี้ หมื่นดังนคร ปู่ดัง ขุนนางผู้ใหญ่ในสมัยพระยาติโลกราชเป็นผู้อุปถัมน์วัดนี้ และเป็นผู้หล่อพระเจ้าเก้าตื้อ ซึ่งประดิษฐานในวัดสวนดอก (ปัจจุบัน)
วัดปันเสาถูกทิ้งรกร้างมานาน จนกระทั่งเมื่อ พ.ศ. 2550 ทางศูนย์มาลาเรีย เขต 2 เชียงใหม่ ได้บอกคืนพื้นที่ของวัดให้กับสำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดเชียงใหม่ ได้สร้างเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมสำหรับศรัทธาประชาชนโดยทั่วไปและสร้างเป็นสถานที่สำหรับรองรับพระสงฆ์ที่เดินทางมาจากต่างจังหวัด ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2561

เจดีย์ทรงกลมแบบเชียงใหม่ที่ได้รับอิทธิพลจากสุโขทัย เห็นได้ว่าน่าจะประกอบด้วยฐานหน้ากระดานสี่เหลี่ยม 3 ชั้น รองรับด้วยฐานบัวย่อเก็จลูกแก้วถีดขึ้นไปเป็นหน้ากระดานกลวงประมาณ 3 ชั้น รองรับมาลัยเถาที่เป็นแบบบัวคว่ำหน้ากระดาน 3 ชั้น แบบสุโขทัย องค์ระฆังใหญ่ บัลลังค์เป็นสี่เหลี่ยม ยอดปล้องในแบบสุโขทัย
ภายในวิหารจันทรสถิตมหาทานบารมีศรีชัยมงคลเป็นที่ประดิษฐาน พระพัฒนนพบุรีศรีล้านนาประชานาถ หรือ พระเจ้าแสงคำเมือง

อ้างอิง
วัดหนองก๋าย
วัดหนองก๋าย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสันป่ายาง อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่

วัดหนองก๋ายมีตามตำนานพื้นบ้านเล่าว่า บริเวณวัดหนองก๋ายปัจจุบัน เป็นสถานที่ซึ่งพระพุทธเจ้าได้ทรงเสด็จผ่านเพื่อไปประทับรอยพระพุทธบาทบนเขาพระพุทธบาท 4 รอย เมื่อครั้งพุทธกาล แต่เดิมเป็นวัดร้างจน สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2297 จนพระปลัดประเสริฐเดินธุดงค์มาที่จังหวัดเชียงใหม่ เพื่อขึ้นไปสักการะพระพุทธบาทสี่รอย ท่านได้มาเจอวัดร้างแห่งนี้แล้วได้ทำความสะอาดวิหาร ภายหลังบูรณะและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2556
โบราณสถานที่สำคัญ ได้แก่ วิหารอาคารก่ออิฐถือปูนยกพื้นสูง แต่งเป็นชั้นเขียงขนาด 8 ห้อง โดยเป็นห้องมุขโถงทางด้านหน้า 1 ห้อง หลังคาทรงจั่วเรียงกัน 2 ตับ ซ้อนกัน ตอนหน้า 3 ชั้นตอนหลัง 2 ชั้น โครงสร้างวิหารเป็นเสาไม้กลมคู่นอก และคู่ใน รองน้ำหนักส่วนหลังคาภายใน มีภาพเขียนประติมากรรมฝาผนัง วัดมีเจดีย์ประธานจัดเป็นทรงระฆังที่ส่วนยอดมีลักษณะพิเศษ กล่าวคือ ปลียอดแบบทรงกรวยเรียงซ้อนกัน 3 ชั้น 
คลังภาพ
(2023) วัดหนองก๋าย อ.แม่แตง จ.เชียงใหม่ (12).jpg|พระประธานอายุ 1,300 ปี
(2023) วัดหนองก๋าย อ.แม่แตง จ.เชียงใหม่ (25).jpg|เจดีย์
(2023) วัดหนองก๋าย อ.แม่แตง จ.เชียงใหม่ (8).jpg|จิตรกรรมฝาผนัง
(2023) วัดหนองก๋าย อ.แม่แตง จ.เชียงใหม่ (18).jpg|อุโบสถทรงเจดีย์พุทธคยา อยู่ในระหว่างการก่อสร้าง

อ้างอิง
วัดปราสาท (อำเภอด่านขุนทด)
วัดปราสาท สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2468 ตั้งอยู่บ้านปราสาท ตำบลหินดาด อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา

ประวัติ
วัดปราสาท เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ได้สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2468 สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ต่อมาได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 24 มกราคม 2501
ลำดับเจ้าอาวาสที่ปรากฏชื่อชัดเจน
{| class="wikitable plainrowheaders sortable" style="font-size:95%"
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ลำดับที่
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| เจ้าอาวาส 
! style="background: ; color: ฺBlack; text-align:center;"| ปี
|-
|align=center| 1 || พระน้อย || พ.ศ. 2468-2470
|-
|align=center| 2 || พระสี || พ.ศ. 2471-2473 
|-
|align=center| 3 || พระมา || พ.ศ. 2474-2480 
|-
|align=center| 4 || พระสุข || พ.ศ. 2485-2487 
|-
|align=center| 5 || เจ้าอธิการอ่อน สํวโร || พ.ศ. 2498-2504
|-
|align=center| 6 || พระอ่าง ปญฺญาธโร || พ.ศ. 2523-2524 
|-
|align=center| 7 || เจ้าอธิการเ
ter| 6 || พระอ่าง ปญฺญาธโร || พ.ศ. 2523-2524 
|-
|align=center| 7 || เจ้าอธิการเชิดชัย ปญฺญาธโร || พ.ศ. 2525-2538 
|-
|align=center| 8 || พระวอน ธมฺมนนฺโท || พ.ศ. 2539 ถึงปัจจุบัน 
|}
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะภายในวัด ประกอบด้วย อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ หอกลอง-ระฆัง ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปนสถาน

อ้างอิง
วัดไผ่ล้อม (จังหวัดตาก)
วัดไผ่ล้อม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลระแหง อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 14 ไร่ 3 งาน 56 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 1 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ 45.40 ตารางวา ตามโฉนดที่ดินเลขที่ 9100
วัดไผ่ล้อมตั้งวัดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2400 เดิมชื่อว่า วัดเวฬุวัน เพราะแต่เดิมมีป่าไผ่ล้อมรอบ ผู้ริเริ่มดำเนินการสร้างวัดคือ ป้าปุกเงินและป้าปุกทอง โดยมีนายคง นางบุญยัง จีนวงษ์ และนายทองดี นางบัวผัน แสนแก้ว จัดซื้อบริจาคให้วัดเดิมติดต่อกัน ต่อมาทางเทศบาลได้ตัดถนนผ่านกลางจึงกลายเป็น 2 แปลง ให้โรงเรียนเทศบาล 1 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ 2 งาน อีก 1 แปลงให้ประชาชนเช่าเนื้อที่ 1 ไร่ 54 ตารางวา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2425 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 60 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญประกอบด้วย อุโบสถกว้าง 30 เมตร ยาว 60 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2425 ศาลาการเปรียญกว้าง 20 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 หอสวดมนต์กว้าง 6 เมตร ยาว 8 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2495 กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ 4 หลัง อาคารคอนกรีต 1 หลัง ปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถ มีพระพุทธรูปขนาดและปางต่าง ๆ จำนวนทั้งหมด 73 องค์ ภายในวัดมีโรงเรียนประถมศึกษาของทางราชการตั้งอยู่ในวัด

อ้างอิง
สมัน (อาหาร)
สมัน หรือ ซามา ในภาษามลายูปัตตานี เป็นเครื่องโรยหน้าชนิดหนึ่งของไทย พบได้ทั่วไปในจังหวัดปัตตานี จังหวัดยะลา และจังหวัดนราธิวาส โดยจะรับประทานเคียงเป็นหน้าข้าวเหนียว ข้าวเหนียวมูน ต่างไส้ขนมปัง เคียงกับนาซิดาแฆ นาซิตีแนะ หรือโรยหน้าขนมกอและลือเมาะ มีลักษณะและหน้าที่อย่างเดียวกันกับกระฉีก หากแต่กระฉีกจะมีรสชาติหวานมันและใช้มะพร้าวขูดเป็นวัตถุดิบหลัก สมันมีสองรูปแบบหลักคือ สมันกุ้ง (หรือ ซามาอูแด) กับสมันปลา (หรือ ซามาอีแก) และยังมีสมันรูปแบบอื่นตามวัตถุดิบหลัก ถือเป็นอาหารที่มีอายุการเก็บรักษาได้นานแรมเดือน และกลายเป็นหนึ่งในเสบียงกรังสำหรับชาวมุสลิมที่ไปแสวงบุญที่นครมักกะฮ์ในยุคก่อน
โดยวิธีการทำสมัน จะนำกระเทียม หอมแดง พริกแห้ง (บ้างก็ไม่ใส่พริก) ตำ (หรือปั่น) พอละเอียดแล้วใส่กะทิ ทำเป็นพริกแกง ส่วนเนื้อกุ้งและเนื้อปลานำมาตำ (หรือปั่น) ให้ละเอียดเช่นกัน จากนั้นให้นำพริกแกงมาผัดในกระทะจนหอม แล้วใส่เนื้อกุ้งและปลาที่ละเอียดแล้ว และใส่ส้มแขกลงไป จากปรุงรสด้วยน้ำตาลแว่นและเกลือ ผัดให้แห้งราวหนึ่งชั่วโมงจึงแล้วเสร็จ สมันบางสูตรอาจใช้มะพร้าวคั่ว เนื้อปลาย่าง หอมแดง ตะไคร้ เกลือ และน้ำตาล เป็นวัตถุดิบหลัก

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติจีน
พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติจีน (จีน: 中国科学技术馆; พินอิน: Zhōngguó kēxué jìshù guǎn; อังกฤษ: China Science and Technology Museum: CSTM) ตั้งอยู่เลขที่ 5 ถนนเป่ย์เฉินตะวันออก เขตเฉาหยาง กรุงปักกิ่ง โดยอยู่ในเครือของสมาคมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศจีน และเป็นพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีครบวงจรระดับชาติเพียงแห่งเดียวในสาธารณรัฐประชาชนจีน หน้าที่หลักของพิพิธภัณฑ์คือ การจัดนิทรรศการ การฝึกอบรม และการศึกษาเชิงทดลอง

ประวัติ

การขนส่ง
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ตั้งอยู่ในหมู่บ้านโอลิมปิกปักกิ่งใกล้กับสถานีรถไฟโอลิมปิกกรีนของรถไฟใต้ดินปักกิ่ง
อ้างอิง
วัดภูสมณาราม
วัดภูสมณาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปางหมู อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน บริเวณวัดเป็นที่ตั้งสะพานซูตองเป้ หรือสะพานแห่งความสำเร็จ เป็นสะพานไม้ไผ่ กว้าง 2 เมตร ยาวประมาณ 600 เมตร คำว่า "ซูตองเป้" เป็นภาษาไทใหญ่ หมายถึง "อธิษฐานสำเร็จ" ปัจจุบันมีพระปลัดจิตตภัทร อัคคปัญโญ เป็นเจ้าอาวาส

วัดภูสมณารามตั้งวัดเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2563 ภายในวัดเป็นที่ประดิษฐาน หลวงพ่อเจ้าพาราซูตองเป้ พระพุทธรูปหล่อด้วยทองเหลือง น้ำหนัก 1,230 กิโลกรัม ทรงเครื่องจักรพรรดิไทใหญ่ประยุกต์ วัดมีการจัดงานการทำบุญตักบาตรดอกไม้เนื่องในวันเข้าพรรษา

และวัดแห่งนี้มีอีกสาขา2 ตั้งอยู่ในเขตบ้านปางหมู (หย่อมบ้านห้วยป๊อกจ่าน)

อ้างอิง
วัดจักรวรรดิ์ (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดจักรวรรดิ์ เป็นโบราณสถานร้างตั้งอยู่นอกเกาะเมืองอยุธยา ด้านทิศตะวันออกในพื้นที่ฝั่งอยุธยา อยู่ข้างวัดกุฎีดาว ในตำบลหันตรา อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดจักรวรรดิ์ หรือ ชาวบ้านเรียกว่า วัดเจ้ามอญ จากผลการขุดแต่งพบว่าวัดจักรวรรดิ์เป็นวัดที่เริ่มสร้างมาแต่สมัยอยุธยาตอนต้น แต่เดิมเป็นวัดขนาดเล็กที่มีคูน้ำล้อมรอบวัด 3 ด้าน มีสะพานแดงใช้ข้ามคูน้ำ โดยมีสถาปัตยกรรมที่สำคัญ คือ เจดีย์ฐาน 8 เหลี่ยมแบบที่นิยมสร้างสมัยอยุธยาตอนต้นเป็นประธานของวัด สันนิษฐานว่าเมื่อครั้งที่สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ขณะยังทรงดำรงพระยศเป็นพระพระมหาอุปราชในรัชกาลสมเด็จพระที่นั่งท้ายสระ และได้ทำการบูรณะวัดกุฎีดาวนั้น คงจะมีการบูรณะวัดจักรวรรดิ์ซึ่งอยู่ใกล้เคียงกันควบคู่ไปด้วย โดยการขยายขอบเขตของวัดให้กว้างขวางขึ้น พอกทับเจดีย์ประธาน และขยายขนาดของอุโบสถ ซึ่งอยู่ทางด้านทิศตะวันออกของเจดีย์ประธานให้มีขนาดใหญ่ขึ้น
วัดจักรวรรดิ์วางตัวยาวตามแนวแกนทิศตะวันออก-ตะวันตก มีเจดีย์ทรงระฆังเป็นประธานของวัด มีคูน้ำล้อมรอบวัด 3 ด้าน มีสะพานแดงใช้ข้ามคูน้ำ บรรดาสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ภายในวัดมีร่องรอยการบูรณปฏิสังขรณ์หลายครั้ง วัดแห่งนี้ไม่ปรากฏหลักฐานการสร้างที่แน่นอน จากการศึกษาทางโบราณคดีสรุปว่าเริ่มก่อสร้างในสมัยอยุธยาตอนต้น และมีการใช้งานเรื่อยมาจนถึงสมัยอยุธยาตอนปลาย

อ้างอิง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศรวันดา
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศรวันดาทั้งสิ้น 2 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 1 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | แหล่งอนุสรณ์การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ : ญามาตา, มูรัมบี,
อ้างอิง
|-
! scope="row" | แหล่งอนุสรณ์การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ : ญามาตา, มูรัมบี, จีโซซี และบีเซเซโร
| 
| จังหวัดอีสเทิร์น, จังหวัดเซาเทิร์น, จังหวัดคิกาลี และจังหวัดเวสเทิร์น 
| วัฒนธรรม: (vi)
| 24.65
| align="center" | 2566/2023
| 
| 1586 
|}
แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ
: *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | คำบรรยาย
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | อุทยานแห่งชาติญุงเกว
| 
| จังหวัดเวสเทิร์น และจังหวัดเซาเทิร์น 
| ธรรมชาติ: (x)
| 101,963.67;
ิญุงเกว
| 
| จังหวัดเวสเทิร์น และจังหวัดเซาเทิร์น 
| ธรรมชาติ: (x)
| 101,963.67; พื้นที่กันชน 10,085.22
| align="center" | 2566/2023
| 
| 1697 
|}
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ปัจจุบันประเทศรวันดายังไม่มีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคต

อ้างอิง
วัดชัยมงคล (จังหวัดแพร่)
วัดชัยมงคล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเวียง อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่

แต่เดิมบริเวณวัดชัยมงคล เป็นที่รกร้างว่างเปล่า มีพืชต่าง ๆ ขึ้นปกคลุมโดยทั่วไป ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2434 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2468 มีพญามงคล (ต้นตระกูลพงษ์พันธ์) ชาวบ้านเหมืองหิต เป็นผู้ลงมือถากถางพื้นที่เป็นคนแรก ด้วยเหตุนี้จึงมีคำว่า "มงคล" เป็นนามของวัดด้วย สมัยเมื่อสร้างวัดใหม่ ๆ ชาวบ้านเรียกกันว่า วัดชัยมงคลโป่งจ้าง ด้วยบริเวณแห่งนี้เป็นดินโป่ง เป็นธาตุอาหารสำหรับสัตว์ โดยเฉพาะช้างชอบกิน มีพระธรรมธรการินตา ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสรูปแรก เมื่อ พ.ศ. 2442
วัดมี หลวงพ่อพุทธชัยมงคล ประดิษฐานในอุโบสถหลังปัจจุบัน ก่อด้วยอิฐถือปูน หน้าตักกว้าง 7 ศอก ก่อสร้างทั้งวิหารและองค์พระประธาน ได้สำเร็จลงเมื่อ พ.ศ. 2445 ฉลองสมโภชเมื่อ พ.ศ. 2456 ต่อมามีการสร้างซุ้มรอบหลวงพ่อพุทธชัยมงคล ซึ่งจำลองมาจากพระพุทธชินราช มีฉัตร 9 ชั้น ห้อยจากเพดานวิหารลงมาอยู่เหนือเศียรหลวงพ่อ และมีหอไตรหรือหอธรรมสร้างเมื่อ พ.ศ. 2468

รายนามเจ้าอาวาส
* พระธรรมธรการินตา (เปี้ย การินโท) พ.ศ. 2442–2484 
* พระเป็ง จันโท รักษาการ เจ้าอาวาส พ.ศ. 2484–2486 
* พระครูวินัยการโกวิท (บุญมี วรจันโท) พ.ศ. 2486–2526 
* พระครูศรีมงคล ชยาภรณ์ (สัมฤทธิ์ สุภาจาโร) เจ้าคณะอำเภอเมืองแพร่ พ.ศ. 2517–2559 
* พระครูโฆษิตสังขพิทักษ์ พ.ศ. 2559 ถึงปัจจุบัน
วัดพระนอน (จังหวัดแพร่)
วัดพระนอน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเวียง อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่

ประวัติ
ตามตำนานเล่าว่าวัดพระนอนสร้างโดยเจ้าพระยาชัยชนะสงครามและพระนางเจ้าอู่ทองศรีพิมพาเมื่อ จ.ศ. 236 อย่างไรก็ดีสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1320
แต่เดิมนั้นวัดนี้มีพระพุทธรูปปางไสยาสน์ คือพระนอนซึ่งองค์จริงนั้นเป็นหินยาวขนาดหกศอก ต่อมาเจ้าปู่ท้าวคำ ซึ่งเป็นพระอัยกาของเจ้าพระยาชัยชนะสงคราม เห็นว่าไม่ปลอดภัย จึงสั่งให้สร้างพระนอนองค์ใหญ่ครอบองค์เดิมไว้ และช่วยกันตกแต่งพระพุทธรูปนอนองค์ใหม่ให้สวยงาม พอดีมีกองทัพพม่ามารุกรานเมืองโกศัย ชาวเมืองตื่นกลัวพากันอพยพหลบลี้ตามป่าเขา โดยยังมิทันได้ฉลองพระพุทธรูปนอน เจ้าพระยาชัยชนะสงครามได้ออกศึกและสวรรคตในสนามรบ นางพิมพาจึงได้ลงมือสร้างวัดพระนอนและเจดีย์ขึ้น แล้วจารึกในแผ่นทองคำ
เมื่อนครโกศัยไม่มีเจ้าเมืองปกครอง วัดพระนอนจึงถูกละทิ้งเป็นวัดร้างเป็นเวลานานเท่าใดไม่ปรากฏ ชาวบ้านได้พบต้นไม้ใหญ่เป็นต้นมะม่วงขึ้นปกคลุมพระนอนคล้ายกับร่ม ชาวบ้านได้บูรณะวัดและตั้งชื่อใหม่ว่า วัดม่วงคำ และในการบูรณะครั้งนั้นได้พบแผ่นทองคำจารึกของพระนางพิมพาจึงทำให้รู้ว่าแต่เดิมคือวัดพระนอนที่สร้างสำเร็จในเดือนเก้าเหนือขึ้นสิบห้าค่ำ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2336
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถซึ่งสร้างแบบสมัยเชียงแสนไม่ได้เจาะหน้าต่างแต่ทำผนังเป็นช่องแสงแทน มีลวดลายแบบอยุทธยาตอนปลายผูกเป็นลายก้านขดและมีภาพรามเกียรติ์ประกอบ วิหารมีชายคาไม้ฉลุโดยรอบและหลังคาประดับด้วย ไม้แกะสลักเป็นรูปพญานาคบริเวณหน้าจั่ว พระพุทธรูปนอนปางสีหไสยาสน์ซึ่งเป็นพระพุทธรูปปูนปั้น มีความยาว 5 เมตร ลงรักปิดทองตลอดองค์ เจดีย์ตั้งอยู่ด้านหลังอุโบสถ เป็นเจดีย์ทรงระฆังคว่ำรูป 8 เหลี่ยม มีพระพุทธรูปอยู่ 4 ด้าน

อ้างอิง
ซอสน้ำผึ้งกระเทียม
ซอสน้ำผึ้งกระเทียม ( ) เป็นซอสเปรี้ยวหวานที่มีรสชาติผสมระหว่างน้ำผึ้ง และกระเทียม ซึ่งเป็นที่นิยมอย่างมากในประเทศแคนาดา ซอสน้ำผึ้งกระเทียมเป็นอีกหนึ่งในหลายซอสที่นิยมราดบนปีกไก่, ซี่โครง รวมถึงอาหารประเภทอื่นอาทิ มีตบอล

ดูเพิ่ม
*ซอสกระเทียม
*บัฟฟาโลวิงส์

อ้างอิง
พิซซาฮาวายเอียน
พิซซาฮาวายเอียน ( ) เป็นพิซซาที่มีต้นกำเนิดมาจากประเทศแคนาดา ซึ่งท็อปปิ้งแบบดั้งเดิมมีทั้งสับปะรด, ซอสมะเขือเทศ, ชีส และแฮม หรือเบคอน

ประวัติ
แซม ปาโนปูลอส ชาวแคนาดาที่ได้อพยพมาจากประเทศกรีกได้ทำการคิดค้นพิซซาฮาวายเอียนครั้งแรก ณ แซทเทิลไลท์เรสเทอรองตส์ในแชทัม, รัฐออนแทรีโอ, ประเทศแคนาดา ใน ค.ศ. 1962 โดยได้รับแรงบันดาลใจมาจากประสบการณ์การเตรียมอาหารจีน ซึ่งมีรสชาติที่เปรี้ยวหวาน เขาได้ทำการทดลองโดยการทำการเพิ่มสับปะรด, แฮม, เบคอน และท็อปปิ้งอย่างอื่น ซึ่ง ณ ตอนแรกการเพิ่มท็อปปิ้งดังกล่าวก็ยังไม่ได้รับความนิยมมากนัก
หลังจากการเพิ่มสับปะรดลงในพิซซารูปแบบดั้งเดิมซึ่งมีทั้งซอสมะเขือเทศ และชีส ร่วมกับแฮมหรือเบคอน พิซซาของเขาเริ่มเป็นที่นิยมในระดับชุมชน ก่อนที่ในที่สุดพิซซาดังกล่าวก็ได้กลายเป็นหนึ่งในเมนูหลักของร้านพิซซาทั่วโลก ซึ่งชื่อของเมนูชนิดนี้ไม่ได้มีแรงบันดาลใจมาจากรัฐฮาวาย, สหรัฐ ปาโนปูลอสได้ออกมาเปิดเผยว่าเขาได้เลือกใช้คำว่า ฮาวายเอียน เพราะเป็นชื่อยี่ห้อของสับปะรดกระป๋องที่เขาใช้ ณ เวลานั้น
ในประเทศเยอรมนี พิซซาฮาวายเอียนได้ถูกคิดค้นโดยใช้องค์ประกอบหลักคือแฮม, สับปะรด กับชีส และเป็นเมนูที่มีชื่อว่าโทสต์ฮาวาย อาหารชนิดนี้ได้ถูกนำเสนอครั้งแรกในรายการทำอาหารของประเทศเยอรมนีใน ค.ศ. 1955 และใน ค.ศ. 1957 "พิซซาฮาวายเอียน" ที่มีองค์ประกอบคือสับปะรด, มะละกอ และพริกหยวกเขียวหั่น แต่ไม่มีแฮม หรือเบคอน ได้ถูกปรากฏในพอร์ตแลนด์, รัฐออริกอน ใน ค.ศ. 1960 ได้มีตอนหนึ่งใน The Adventures of Rocky and Bullwinkle and Friends ได้มีการอ้างถึง "พิซซาสับปะรด"
ชีสที่ใช้โดยส่วนมากในพิซซาฮาวายเอียนนั้นส่วนมากจะเป็นมอซซาเรลลา ในร้านอาหารบางแห่งสหรัฐนั้นนิยมใช้ซอสบาร์บีคิว และหมูฉีก ร่วมกับสับปะรดและชีส ซึ่งเป็นทางเลือกแทนที่จะทำในรูปแบบดั้งเดิมซึ่งจะใช้ซอสมะเขือเทศ, แฮม หรือเบคอน

ในวัฒนธรรมสื่อ
ใน ค.ศ. 2014 นิตยสารไทม์ ได้จัดให้พิซซาฮาวายเอียนเป็นอันดับที่หนึ่งของการจัดอันดับ "13 พิซซาที่ทรงอิทธิพลมากที่สุดตลอดกาล" จากความคิดเห็นเกี่ยวกับพิซซาฮาวายเอียนที่มักจะทำให้เกิดความแตกแยก และการแบ่งฝ่าย ซึ่งถึงแม้จะมีหลายคนที่อร่อยกับรสชาติ แต่หลายคนก็ไม่ชอบเมนูดังกล่าวเป็นอย่างมากอันเนื่องมาจากความหวานของสับปะรดซึ่งอยู่บน "ส่วนประกอบของพิซซาแบบเค็ม"
นอกจากนี้จอห์น กรีน ซึ่งเป็นนักเขียนชาวอเมริกันได้ออกมาให้ความคิดเห็นสะท้อนเกี่ยวกับต้นกำเนิดและความหลากหลายของอาหารชนิดนี้ว่าไม่ใช่สิ่งประดิษฐ์ที่ถูกคิดค้นโดยชาวแคนาดา แต่เป็นชาวกรีกที่เข้ามาตั้งถิ่นฐาน ได้รับแรงบันดาลใจมาจากอาหารจีนโดยการนำผลไม้จากทวีปอเมริกาใต้มาใส่ในอาหารอิตาเลียน ซึ่งได้รับความนิยมอย่างมหาศาลในประเทศออสเตรเลีย

ผลสำรวจ
จากผลสำรวจในประเทศออสเตรเลียผลว่าพิซซาฮาวายเอียนเป็นหน้าที่นิยมที่สุดใน ค.ศ. 1999 โดยกินส่วนแบ่งในร้อยละ 15 จากยอดขายของพิซซาทั้งหมด
ใน ค.ศ. 2015 จากการทบทวนร้านอาหารสั่งกลับบ้านในสหราชอาณาจักรผ่านการจัดส่งทางจัสอีต พบว่าพิซซาฮาวายเอียนเป็นหน้าพิซซ่าที่มียอดขายมากที่สุด และจากผลสำรวจของแฮร์รีสโพลล์ใน ค.ศ. 2016 ในกลุ่มตัวอย่างผู้ใหญ่ชาวอเมริกันพบว่าสับปะรดเป็นท็อปปิ้งที่ไม่ชอบน้อยที่สุดซึ่งมีผลคะแนนมากกว่าปลาแอนโชวีและเห็ด
และจากการสำรวจของยูโกลบว์ออมนิบัสใน ค.ศ. 2019 ร้อยละ 12 ของชาวอเมริกันที่กินพิซซามีความคิดเห็นว่าสัปปะรดเป็นหนึ่งในสามของท็อปปิ้งบนพิซซาที่ชอบมากที่สุด ในขณะที่ร้อยละ 24 ของชาวอเมริกันที่กินพิซซามีความคิดเห็นว่าสับปะรดเป็นหนึ่งในสามของท็อปปิ้งบนพิซซาที่ไม่ชอบมากที่สุด แต่อย่างไรก็ตามสัปปะรดไม่ใช่ท็อปปิ้งคนอเมริกันไม่ชอบมากที่สุด โดยวัตถุดิบอื่นที่ชาวอเมริกันไม่ชอบบนพิซซามากที่สุดคือปลาแอนโชวีและมะเขือยาว

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
กลุ่มปูชนียสถานของชาวโหยสฬะ
กลุ่มปูชนียสภานของชาวโหยสฬะ ( ) ประกอบด้วยโบสถ์พราหมณ์สามแห่งที่สร้างขึ้นในรูปแบบสถาปัตยกรรมโหยสฬะในอินเดียใต้ และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก ปูชนียสถานเหล่านี้สร้างขึ้นระหว่างศตวรรษที่ 12-13 ในสมัยจักรวรรดิโหยสฬะ รูปแบบทางสถาปัตยกรรมของทั้งสามแห่งพัฒนาขึ้นในสมัยโหยสฬะตอนต้นซึ่งกำลังขึ้นเรืองอำนาจในแถบอินเดียใต้ รูปแบบของโหยสฬะในยุคนี้เริ่มมีความโดดเด่นแตกต่างจากรูปแบบร่วมสมัยของจักรวรรดิและวัฒนธรรมอื่น ๆ

ด้วยสถาปัตยกรรมที่โดดเด่น งานประติมากรรมสมจริง และงานแกะสลักหิน ยูเนสโกขึ้นทะเบียนทั้งสามสถานที่ให้เป็นแหล่งมรดกโลกในปี 2023
รายชื่อ
{| class="wikitable sortable"
 |+ ปูชนียสถานของชาวโหยสฬะ แหล่งมรดกโลกของยูเนสโก
 |-
 ! ที่
 ! ชื่อในปัจจุบัน
 ! ศาสนา
 ! เทพเจ้า
 ! สร้างเสร็จ (ค.ศ.)
 ! class="unsortable"| ภาพ
 |-
 | 1
 | จันนเกศวเทวาลัย
 | ฮินดู
 | พระวิษณุ
 | 1117
 | 
 |-
 | 2
 | โหยสเฬสวรเทวาลัย
 | ฮินดู
 | พระศิวะ
 | 1160
 | 
 |-
 | 3
 | เกศวเทวาลัย
 | ฮินดู
 | พระวิษณุ
 | 1258
 | 
|}

อ้างอิง
กาลาซัน
กาลาซัน หรือ จัณฑิกาลาซัน ( , ชวา: Candhi Kalasan) เป็นพุทธศาสนสถานบนเกาะชวา ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ห่างไป ทางตะวันออกของนครยกยาการ์ตา ก่อนถึงปรัมบานัน

ตามจารึกกาลาซัน ค.ศ. 778 เขียนด้วยภาษาสันสกฤต อักษรปรนาครี ระบุว่าจัณฑินี้สถาปนาขึ้นมาโดยประสงค์ของคุรุสังราชา ไศเลนทรวงศดิลก (Guru Sang Raja Sailendravamçatilaka) ซึ่งโน้มน้าวให้ มหาราช เตชปุรนาปานะ ปานังการัน (Maharaja Tejapurnapana Panangkaran) ให้ก่อสร้าง ตาราภาวนัม (Tarabhavanam) ขึ้นสำเร็จ เพื่อเป็นสักการสถานแด่พระโพธิสัตว์ตารา

มหาราชปานังการันได้มอบหมู่บ้านกลัศ (Kalaça) แก่สังฆะที่ต่อมาได้สร้างวิหารขึ้นที่นี่
กาลาซันปรากฏในส่วนต่อขยาย ไรส์ออฟเดอะราชาส์ (Rise of the Rajas) ของวิดีโอเกมคอมพิวเตอร์วางแผนในเวลาจริง เอจออฟเอมพายส์ ทูว์ โดยกาลาซันเป็นสิ่งมหัศจรรย์ (Wonder) ของอารยธรรมมาเลย์ (Malay civilization) ในเกม

อ้างอิง
สิ่งปลูกสร้างกาลัมบอ
สิ่งปลูกสร้างกาลัมบอ ( ) เป็นสิ่งปลูกสร้างไม้สมัยยุคหินเก่าตอนล่าง ที่ซึ่งค้นพบอยู่สองชิ้นควบคู่กับเครื่องมือไม้อื่น ๆ ที่แหล่งขุดค้นทางโบราณคดีในน้ำตกกาลัมบอ ประเทศแซมเบีย ถือเป็นสิ่งปลูกสร้างไม้ที่เก่าแก่ที่สุดที่มีการค้นพบ ประมาณอายุอยู่ที่ 476,000 ปี โดยการตรวจวัดอายุโดยตรวจการเรืองแสง ซึ่งเก่าแก่กว่า Homo sapiens
สิ่งปลูกสร้างนี้และเครื่องมือไม้ที่พบร่วมด้วยขุดค้นมาได้ในปี 2019 จากแหล่ง BLB รอบแม่น้ำกาลัมบอ ในพื้นที่ BLB5 ใต้แม่น้ำ และมีความสัมพันธ์กับโบราณวัตถุอะชีวเลียน การค้นพบนี้ถือว่าผิดแปลก เนื่องจากปกติไม้มักไม่สามารถอยู่รอดมาได้ยาวนานขนาดนี้ สมาชิกคณะขุดค้นที่ค้นพบวัตถุเหล่านี้เมื่อปี 2019 เจฟ ดัลเลอร์ (Geoff Duller) ระบุว่าด้วยระดับน้ำที่สูงและการทับถมของชั้นตะกอนที่เป็นลักษณะละเอียด (fine sediment) ช่วยปกคลุมไม้ไว้ได้
ตัวโครงสร้างไม้สร้างมาจากท่อนไม้ของพืช large-fruited bushwillow (Combretum zeyheri) สองท่อนขัดกัน เชื่อมโดยใช้รอยบาก ไม้ท่อนเล็กความยาว มีปลายเรียว (tapered ends) และรอบบากรูปตัวยู (U-shaped notch) ซึ่งเชื่อมเข้ากับท่อนไม้อันยาวกว่าด้านบน ดัลเลอร์ระบุว่าโครงสร้างนี้น่าจะเป็นส่วนหนึ่งของแท่นไม้ยกพื้นสำหรับเป็นทางเดิน เพื่อใช้เก็บอาหาร ไม้แห้งสำหรับทำฟืน หรืออาจเป็นฐานอาคารที่อยู่อาศัย การค้นพบนี้สามารถระบุว่ามนุษย์โฮมินินที่เคยอาศัยอยู่ที่น้ำตกกาลัมบอมีวิถีชีวิตที่มีการตั้งรกราก ซึ่งอาจท้าทายมุมมองต่อวิถีชีวิตของยุคหินว่ามีชีวิตแบบเร่ร่อนไม่ปักหลัก

อ้างอิง
เอ็กซ์โปซิชันพาร์ก (ลอสแอนเจลิส)
ที่เอ็กซ์โปซิชันพาร์กในปี 2021]]
อุทยานนิทรรศการ หรือ เอ็กซ์โปซิชันพาร์ก ( ) เป็นสวนสาธารณะในเมืองพื้นที่ ทางใต้ของ ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย ในย่านชื่อเดียวกัน สวนสาธารณะแห่งนี้ก่อสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1872 เพื่อเป็นพื้นที่จัดงานเกษตรกรรม รวมถึงโคลิเซียมอนุสรณ์แห่งลอสแอนเจลิส, สนามกีฬาบีเอ็มโอ, ศูนย์วิทยาศาสตร์แคลิฟอร์เนีย (ซึ่งภายในจัดแสดงกระสวยอวกาศเอนเดฟเวอร์), พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติแห่งเทศมณฑลลอสแอนเจลิส, และพิพิธภัณฑ์แคลิฟอร์เนียแอฟริกันอเมริกัน อีกทั้งยังมีพิพิธภัณฑ์ศิลปะการเล่าเรื่องของลูคัสที่อยู่ระหว่างการก่อสร้าง โดยมีวิทยาเขตหลักของมหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนียอยู่ใกล้เคียง
ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2028 โคลีเซียมจะใช้จัดการแข่งขันกรีฑาและพิธีการหลัก ส่วนสนามกีฬาบีเอ็มโอจะเป็นหนึ่งในสนามฟุตบอลของการแข่งขันนี้

ใกล้กับห้องจัดแสดงนิทรรศการทางอากาศและอวกาศ]]

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
* University Park Family 
* Leimert Park Beat
เกาะหินดับ
เกาะหินดับ เป็นเกาะในตำบลอ่างทอง อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี ในพื้นที่อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะอ่างทอง ตั้งอยู่ ณ ละติจูด 9° 40' 50" เหนือ ลองจิจูด 99° 40' 54" ตะวันออก เกาะมีความกว้าง 400 เมตร ยาว 500 เมตร สูง 75 เมตร อยู่ทางทิศตะวันออกของเกาะช้างโทรม ระยะห่าง 1.8 กิโลเมตร

เกาะมีลักษณะของแนวแนวหินบาง&hairsp;ๆ เรียงซ้อนขึ้นมาเหมือนงานประติมากรรม และมีหินหลากหลายสี เช่น สีส้ม ดำ เป็นจุดที่มีแนวปะการังและ ชายหาดยาวที่สุดในเขตอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะอ่างทอง

อ้างอิง
รูปปั้นคลอดลูกดัมบาร์ตันโอกส์
รูปปั้นคลอดลูกดัมบาร์ตันโอกส์ ( ) เป็นรูปปั้นหินสกัพพอไลต์รูปสตรีคลอดลูกในท่านั่งยอง ซึ่งเป็นไปได้ว่าเป็นของแอซเท็ก จัดแสดงอยู่ในฐานะส่วนหนึ่งของของสะสมของดัมเบอร์ตันโอกส์ สหรัฐ นักวิชาการจำนวนมากเชื่อว่าเป็นชิ้นงานยุคก่อนโคลัมเบีย ในขณะที่บางส่วนเชื่อว่าสร้างขึ้นมาในภายหลัง เป็นไปได้ว่าในศตวรรษที่ 19 รูปปั้นนี้มีความสูง 20.2 เซนติเมตร

การกล่าวถึงแรก ๆ ถึงรูปปั้นนี้มาจาก Ernest-Théodore Hamy ซึ่งเห็นรูปปั้นนี้ครั้งแรกในร้านขายของเก่าแห่งหนึ่งในปารีส ต่อมารูปปั้นนี้ถูกซื้อโดยสูตินรีแพทย์และนักสะสมชาวฝรั่งเศส Alban Ribemont-Dessaignes ในปี 1947 รูปปั้นนี้ได้กลายมาเป็นของรอเบิร์จ วูดส์ บลิสส์ ผู้ก่อตั้งดัมบาร์ตันโอกส์
บทความทางวิชาการชิ้นที่เก่าแก่ที่สุดเกี่ยวกับรูปปั้นนี้เป็นผลงานเขียนโดย Ernest-Théodore Hamy ในปี 1899 โดยเรียกรูปปั้นนี้ว่า "โดดเด่นเป็นพิเศษสุด ๆ ในประวัติศาสตร์ศิลปะเม็กซิกัน" ("absolutely unique in the history of Mexican art") ในปี 1906 เขาตีพิมพ์บทความหนึ่งในวารสาร Journal de la Société des Américanistes ระบุว่ารูปปั้นนี้มีที่มาจากเม็กซิโกยุคก่อนโคลัมเบีย และเป็นรูปของเทพีแอซเท็กนามว่า Ixcuina หรือ Tlazolteotl นักวิชาการ เช่น พาล เคเลเมน, มิกูเอลอโควาร์รูบีอัส, จอห์น แอลเดิน เมสัน, ไมเคิล ดี โค และ เจฟฟรีย์ คิล์ทเทอร์ เชื่อว่ารูปปั้นนี้เป็นของแท้ คนอื่น ๆ เช่น Claude-François Baudez และ Esther Pasztory ตั้งคำถามเกี่ยวกับลักษณะเชิงรูปแบบ
่น Claude-François Baudez และ Esther Pasztory ตั้งคำถามเกี่ยวกับลักษณะเชิงรูปแบบของรูปปั้น มีการตั้งคำถามถึงความแท้จริงของรูปปั้นนี้บนพื้นฐานของความสามารถทางหัตถกรรมเชิงเทคนิกเมื่อเปรียบเทียบกับข้อจำกัดของศิลปะในยุคก่อนโคลัมเบีย
ถงจื้อ (ศัพท์)
ถงจื้อ ( ) เป็นศัพท์หนึ่งที่ใช้ในประเทศจีน มีความหมายหลากหลายในบริบทต่าง ๆ มาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 20

เริ่มแรกคำนี้ถูกนำมาใช้ในภาษาจีนพื้นถิ่นโดยซุน ยัตเซ็นเพื่อกล่าวถึงผู้ติดตามของเขา (ก๊กมินตั๋ง) ต่อมาหลังการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน คำนี้ถูกใช้เพื่อหมายถึง "สหาย" ในความหมายของคอมมิวนิสต์ คำนี้ใช้เรียกเกือบทุกคนไม่ว่าจะเพศชายหรือหญิง เด็กหรือผู้ใหญ่ อย่างไรก็ตาม ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ความหมายของคำนี้เลิกใช้กันทั่วไปแล้วยกเว้นในวาทกรรมของพรรคคอมมิวนิสต์จีนและในหมู่คนรุ่นเก่า

ส่วนในมาเก๊าและฮ่องกง คำนี้ส่วนใหญ่มักหมายถึงกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ (LGBT) แทนที่จะเป็นความหมายทางการเมืองแบบดั้งเดิม
ทางการเมือง
คำนี้ยังคงใช้ในบริบทที่เป็นทางการระหว่างสถานะทางการเมืองทั้งในจีนแผ่นดินใหญ่และไต้หวัน

ในพรรคคอมมิวนิสต์จีน การจัดประเภทบุคคลว่าเป็น "สหาย" มีความสำคัญยิ่งสำหรับบุคคลที่ถูกประณามหรือลดตำแหน่ง เพราะมันบ่งชี้ว่าพรรคไม่ได้ปฏิเสธบุคคลนั้นโดยสิ้นเชิงว่าเป็นสมาชิกพรรค

ในไต้หวัน คำนี้ยังคงใช้อย่างเป็นทางการในทางการเมือง ตัวอย่างเช่น เซี่ย ฉางถิง กล่าวหลังแพ้การเลือกตั้งประธานาธิบดีสาธารณรัฐจีนเมื่อ ค.ศ. 2008 ว่า "สหายหลายคนหวังว่าฉันจะอยู่ได้จนถึงวันที่ 25 พฤษภาคม" (很多同志希望我能夠留到五月二十五日)

ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2016 คณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนออกคำสั่งขอความร่วมมือให้สมาชิกพรรคทั้ง 90 ล้านคนเรียกกันและกันว่า "สหาย"
ทางทหาร
คำว่า "สหาย" อยู่ในข้อบังคับของกองทัพจีนว่าเป็น 1 ใน 3 วิธีที่เหมาะสมสำหรับการกล่าวทักทายสมาชิกอีกคนหนึ่งในกองทัพอย่างเป็นทางการ ตัวอย่างเช่น "สหาย" บวกกับยศหรือตำแหน่ง เช่น "สหายพันเอก" หรือเรียกง่าย ๆ ว่า "สหาย" เมื่อขาดข้อมูลเกี่ยวกับยศของบุคคลนั้น

ในมาเก๊าและฮ่องกง

ดูเพิ่ม
* การรักร่วมเพศในประเทศจีน
* สมาคมสายด่วนถงจื้อไต้หวัน
* ถงชี
* ช่องว่างระหว่างวัย
* การรักร่วมเพศและศาสนา
* โตวาริชช

อ้างอิง
วัดถ้ำผาปู่
วัดถ้ำผาปู่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาอ้อ อำเภอเมืองเลย จังหวัดเลย
วัดถ้ำผาปู่ แต่เดิมเป็นสำนักสงฆ์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 จนกระทั่ง พ.ศ. 2495 หลวงปู่คำดี ปภาโส ได้นำสานุศิษย์จากจังหวัดขอนแก่นมาจำพรรษาและสร้างถาวรวัตถุ เช่น ศาลา หอระฆัง กุฏิ และได้ตั้งเป็นวัดฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2511 พ.ศ. 2521 นายเจมส์ เพนนี นักศึกษาปริญญาเอกคณะมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย ได้ร่วมสำรวจกับโครงการโบราณคดีภาคตะวันออกเฉียงเหนือของกรมศิลปากร เริ่มมีการค้นพบภาพเขียนสีในเขตจังหวัดเลย ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2526 อาจารย์ปฐมฤกษ์ เกตุทัต จากคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร ได้เข้าสำรวจและพบภาพเขียนสีอยู่บนเพิงผาวัดถ้ำผาปู่ จังหวัดเลย
ภายในวัดมีถ้ำผาปู่อยู่ใต้ภูเขาหิน มีพระพุทธรูปประดิษฐ์อยู่ภายในถ้ำ และมีหินงอก หินย้อย บริเวณภายนอกถ้ำเป็นแหล่งอาศัยของค่างแว่น ชะนี และลิง หลักฐานทางโบราณคดีที่พบ ได้แก่ ภาพเขียนสียุคก่อนประวัติศาสตร์ ซึ่งกรมศิลปากรเคยสำรวจพบตั้งแต่ พ.ศ. 2526 จำนวน 6 ภาพ อยู่สูงจากพื้นดินประมาณ 3–5 เมตร ทั้ง 6 ภาพ ได้แก่ ภาพที่ 1 ภาพเส้นคู่ขนาน 3 เส้น ขนาดสูงประมาณ 1 เมตร ภาพที่ 2 ภาพรูปสามเหลี่ยมทึบต่อกันขนานด้วยเส้นสองข้าง ภาพที่ 3 ภาพสี่เหลี่ยมบรรจุรูปสามเหลี่ยมทึบภาพที่ 4 ภาพแถบเส้นทึบตั้งฉากกับเส้นทึบในแนวนอน สูง 49 เซนติเมตร ภาพที่ 5 ภาพรูปสามเหลี่ยมผืนผ้าทึบ สูง 74 เซนติเมตร และภาพที่ 6 ภาพวงกลมเส้นหยักและเส้นตรงผสมกัน นอกจากนี้ภายในวัดยังมีพิพิธภัณฑ์
ตร และภาพที่ 6 ภาพวงกลมเส้นหยักและเส้นตรงผสมกัน นอกจากนี้ภายในวัดยังมีพิพิธภัณฑ์หลวงปู่คำดี ปภาโส วัดยังมีเจดีย์ของหลวงปู่คำดี ปภาโส ที่บริเวณด้านหน้าทางเข้าวัดถ้ำผาปู่ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2536 เพื่อเป็นอนุสรณ์สถานที่พระราชทานเพลิงศพหลวงปู่คำดี สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2537
มัสยิดบางอ้อ
มัสยิดบางอ้อ มีประวัติความเป็นมาตั้งแต่ช่วงต้นรัชกาลที่ 5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ชาวมุสลิมย่านบางอ้อได้ประกอบศาสนกิจร่วมกันบนแพ ก่อนที่จะมีการสร้างอาคารไม้ชั่วคราวทรงหกเหลี่ยมขึ้นในช่วงปลายสมัยรัชกาลที่ 5 เพื่อใช้เป็นสถานที่ทำละหมาดบนที่ตั้งของบริเวณมัสยิดบางอ้อในปัจจุบัน ต่อมาได้มีการสร้างอาคารถาวรขึ้นเป็นเรือนไม้ทรงปั้นหยา โดยมีขนาดใหญ่กว่าอาคารไม้หลังเดิม เรือนไม้ทรงปั้นหยานี้แล้วเสร็จราวปี พ.ศ. 2449 เพื่อเป็นอาคารอเนกประสงค์ ใช้เป็นสถานที่ละหมาดและเรียนคัมภีร์อัลกุรอาน
ในช่วงต้นรัชกาลที่ 6 เริ่มก่อสร้างอาคารก่ออิฐถือปูนขึ้นอีกหลังหนึ่ง อาคารใหม่หลังนี้มีความสวยงามทัดเทียมอาคารอื่น ๆ ในกรุงเทพฯ ที่สร้างขึ้นในยุคเดียวกัน เมื่อสร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2462 จึงได้ใช้เป็นอาคารมัสยิดบางอ้อมาจนถึงปัจจุบัน อาคารมัสยิดได้รับรางวัลจากสมาคมสถาปนิกสยาม เป็นอาคารที่ควรค่าแก่การอนุรักษ์ในปี พ.ศ. 2559
สถาปัตยกรรม
มัสยิดบางอ้อ มีสถาปัตยกรรมผสมกันระหว่างศิลปะเรอเนซองส์ บาโรก โมกุล ปั้นหยา อาหรับ และเปอร์เซีย โดยมีช่างผู้ก่อสร้างเป็นคนจีน อาคารมัสยิดเป็นอาคารชั้นเดียวก่ออิฐถือปูน ประดับลายปูนปั้นไว้โดยรอบ โดยโครงสร้างหลักก่อสร้างในรูปแบบศิลปะเรอเนซองส์ ที่เน้นความสมมาตรและความเป็นสัดส่วนของรูปทรงเรขาคณิต ที่หน้าบันหรือจั่วมีความหรูหราแบบศิลปะบาโรก ขณะที่หลังคามัสยิดเป็นทรงปั้นหยา ส่วนโดมสีเขียวบนหลังคาหออะษาน (หอคอยสุเหร่า) ได้รับอิทธิพลจากรูปดอกบัวใหญ่ตามคติฮินดูและรูปหม้อน้ำของชาวอาหรับ ซึ่งเป็นองค์ประกอบสำคัญของศิลปะโมกุล ทางขึ้นของหออะษานทั้งสองข้างเป็นบันไดวน ทำด้วยไม้สักที่มีความแข็งแรงและสวยงาม
อาคารมัสยิดแบ่งออกเป็น 2 ส่วน ส่วนแรกคือ โถงด้านหน้าเป็นอาคารสี่เหลี่ยมผืนผ้าทอดตัวขนานไปกับแนวแม่น้ำเจ้าพระยา ส่วนที่ 2 คือ อาคารส่วนที่ทำพิธีละหมาด เป็นอาคารเกือบสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่ไม่ประกบติดกับส่วนโถง แต่เอียงไปตามทิศทางที่ตรงกับทิศตะวันตก ซึ่งมีความหมายว่าผู้ทำละหมาดจะหันหน้าไปในทิศกิบละฮ์ (Qiblah) หรือทิศที่หันไปสู่ที่ตั้งของวิหารอัลกะอ์บะฮ์ ในมัสยิดอัลฮะรอม นครมักกะฮ์ ประเทศซาอุดีอาระเบีย
วัฒนธรรมชุมชนมัสยิดบางอ้อ
กิจกรรมของชุมชนที่แสดงให้เห็นวัฒนธรรมอาหารของชุมชมมัสยิดบางอ้อคือ "โครงการอาหารสานใจ" โดยมีคุณอุไร มุฮำหมัด และคุณซารีนา นุ่มจำนงค์ เป็นผู้ริเริ่ม ซึ่งเกิดจากสมาชิกในชุมชนต้องการสืบทอดมรดกวัฒนธรรมอาหารเก่าแก่ โดยนำอาหารมาเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างผู้สูงอายุและเยาวชน เพื่อสร้างกิจกรรมให้ผู้ใหญ่ได้เปิดใจถ่ายทอดสูตรอาหารดั้งเดิมของชุมชนไปสู่เด็กรุ่นใหม่ และรักษาตำรับอาหารย่านบางอ้อให้ยังคงอยู่สืบไป

อ้างอิง
ซุปเครื่องใน
ซุปเครื่องใน บ้างเรียก ซุปเนื้อ หรือเรียกโดยย่อว่า ซุป เป็นอาหารไทยประเภทต้มหรือซุปชนิดหนึ่ง พบได้ทั่วไปในจังหวัดปัตตานี จังหวัดยะลา และจังหวัดนราธิวาส มีวัตถุดิบหลักคือเนื้อวัวและเครื่องในของวัวใกล้เคียงกับต้มเครื่องในของสำรับอาหารอีสาน หากแต่มีรูปแบบการปรุงที่ต่างออกไป แหล่งรวมร้านซุปที่มีชื่อเสียงคือซอยมัสยิดกาโบ ตรงข้ามกับสถานีรถไฟยะลา ซอยดังกล่าวมีร้านซุปที่มีชื่อเสียงรวมกันหลายร้าน จนได้รับสมญาว่า "ตรอกร้านซุป" ซึ่งแต่ละร้านจะมีรสชาติใกล้เคียงกัน พวกเขาต้องแข่งขันในด้านความสะอาด การบริการ และความรวดเร็วเป็นสำคัญ
ซุปเครื่องในจะใช้เนื้อวัวพื้นบ้านในจังหวัดยะลา โดยจะนำกระดูกขา กระดูกซี่โครง สมุนไพร และเครื่องในบางส่วนมาต้มราวสองชั่วโมง เพื่อทำเป็นน้ำซุป และทำการเสิร์ฟด้วยการปรุงแบบชามต่อชามด้วยน้ำตาล น้ำปลา น้ำมะนาว พริกป่น พริกน้ำส้ม รองพื้นด้วยถั่วงอก ก่อนโรยด้วยหอมเจียว และต้นหอม เสิร์ฟพร้อมกับมะนาวผ่าซีก และน้ำจิ้มที่ทำจากน้ำตาล น้ำส้มสายชู กระเทียม มักรับประทานซุปเครื่องใน เข้าชุดกับข้าวสวยและไข่เจียว

นอกจากซุปเครื่องในแล้ว ยังมีซุปอีกประเภทหนึ่งซึ่งใกล้เคียงกัน เรียกว่า ซุปช่อมาลี หรือ กูกู ( , กีบวัว) คือซุปที่มีเท้าวัวเป็นวัตถุดิบหลัก

อ้างอิง
วัดสว่างอารมณ์ (จังหวัดสุพรรณบุรี)
วัดสว่างอารมณ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ติดกับแม่น้ำท่าจีน ในตำบลพิหารแดง อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 13 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 26 ไร่

วัดสว่างอารมณ์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2370 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2479 วัดสว่างอารมณ์ได้รับการกล่าวถึงใน นิราศสุพรรณ ของสุนทรภู่ ความว่า

ด้านการศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2479
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 26.54 เมตร ยาว 11.65 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 18.80 เมตร ยาว 38.20 เมตร เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง มณฑป และวิหารจัตุรมุข ปูชนียวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถ และรูปหล่ออดีตเจ้าอาวาส

รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูฉันทวิริยคุณ
* พระอธิการทิม
* พระมานิต
* พระสมุห์บุญชอบ มนฺตชาโต

อ้างอิง
สถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองในระดับชาติ
สถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองในระดับชาติ ( ) มักเรียกโดยย่อว่า กั๋วเป่า ( , "คุ้มครองระดับชาติ") เป็นหนึ่งในอนุสรณ์สถาน 5,058 รายการของประเทศจีนซึ่งขึ้นทะเบียนว่าเป็นสถานที่ที่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ ศิลปะ หรือวิทยาศาสตร์อย่างมีนัยสำคัญโดยหน่วยงานมรดกทางวัฒนธรรมแห่งรัฐ ซึ่งเป็นหน่วยงานบริหารโบราณวัตถุและโบราณสถานทางวัฒนธรรมในสังกัดของคณะมนตรีรัฐกิจสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นการขึ้นทะเบียนมรดกทางวัฒนธรรมระดับสูงสุดของประเทศจีนซึ่งเป็นเป็นระดับชาติ แม้ว่าจะมีการลงทะเบียนสถานที่คุ้มครองในระดับมณฑล ระดับนคร และระดับรอง ๆ เป็นวงกว้างมากกว่าก็ตาม
เนื่องจากสถานที่ที่ได้รับการคุ้มครองในระดับชาติถือเป็นอนุสรณ์สถานที่ได้รับการคุ้มครองในระดับสูงสุดในประเทศจีนตามกฎหมาย จึงห้ามไม่ให้ทำลายหรือรื้อถอนสถานที่เหล่านั้น เว้นแต่จะได้รับการอนุมัติจากหน่วยงานมรดกทางวัฒนธรรมของรัฐเสียก่อนจึงจะสามารถรื้อถอนสถานที่นั้น ๆ ได้

อ้างอิง
วัดดอนกลาง (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดดอนกลาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระแก้ว อำเภอภาชี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ตั้งอยู่บนเนื้อที่ 24 ไร่ 26 ตารางวา เป็นพื้นที่สี่เหลี่ยม ติดคลองชลประทานสุดเขตอำเภอภาชี ปัจจุบันมีพระครูสิริพิพัฒนาภรณ์ เป็นเจ้าอาวาส

วัดดอนกลางตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2446 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2513 วัดดอนกลางมีเจ้าอาวาสมาแล้ว 6 รูป รูปที่สำคัญในอดีตคือ รูปที่ 6 ท่านพระครูสังฆโกวิท อดีตเจ้าคณะตำบลพระแก้ว เป็นเจ้าอาวาสนานถึง 44 ปี
วัดดอนกลางมีพระพุทธรูปองค์สำคัญ คือ พระประธานซึ่งเป็นหนึ่งในเก้าองค์ซึ่งพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระสุหร่ายที่กรุงเทพมหานคร จึงได้ย้ายพระพุทธรูปปูนปั้นที่อยู่ในอุโบสถมาไว้ที่หอสวดมนต์ ท่านพระครูสังฆโกวิท ได้ทำความสะอาดพระพุทธรูปองค์นี้ทุกวัน ปรากฏว่าปูนที่หุ้มหลุดออกเห็นเนื้อแท้อยู่ด้านใน จึงได้แกะออกดู กลายเป็นพระพุทธรูปองค์นี้เป็นเนื้อทองสัมฤทธิ์ทั้งองค์ หน้าตักกว้าง 2 ศอก สูง 3 ศอก ปางมารวิชัย เรียกว่า หลวงพ่อทอง ต่อมา พ.ศ. 2531 พระครูสังฆโกวิทมีความปรารถนาสร้างพระพุทธรูปจำลองของหลวงพ่อทององค์ใหญ่ มีการวางศิลาฤกษ์เพื่อสร้างพระใหญ่ เมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2530 แต่ไม่ทันสำเร็จ ท่านพระครูสังฆโกวิท ได้มรณภาพ เมื่
มื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2530 แต่ไม่ทันสำเร็จ ท่านพระครูสังฆโกวิท ได้มรณภาพ เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2533 ต่อมาชาวบ้านระดมงบประมาณ พระใหญ่สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2537 องค์พระจึงแล้วเสร็จ
วัดโตนดเตี้ย
วัดโตนดเตี้ย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอุทัย อำเภออุทัย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันนามว่า พระครูเกษมพัฒนากรณ์

วัดโตนดเตี้ยตั้งชื่อตามหมู่บ้านที่มีต้นตาลโตนดอยู่จำนวนมากในชุมชนริมคลองช่องสะเดา ซึ่งเป็นชุมชนโบราณในสมัยกรุงศรีอยุธยา จากพงศาวดารระบุว่าเป็นเส้นทางที่สมเด็จพระเจ้าตากสินทรงใช้เป็นเส้นทางตีฝ่าวงล้อมออกจากข้าศึกเมื่อตอนเสียกรุงครั้งที่ 2 วัดได้สร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา แต่สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2425 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2527
วัดมีวิหารเก่าที่สร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา และเป็นที่ประดิษฐาน "หลวงพ่อใหญ่" พระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 180 เซนติเมตร เมื่อ พ.ศ. 2550–2552 สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภา นเรนทิราเทพยวดี กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา มีพระดำริให้มีการบูรณะปฏิสังขรณ์วิหาร และดำเนินการขุดค้นทางโบราณคดี โดยหลักฐานที่พบ ได้แก่ ฐานอุโบสถเดิม ชิ้นส่วนพระพุทธรูปสำริดชิ้นส่วนสถาปัตยกรรม และชิ้นส่วนภาชนะดินเผา เป็นต้น

อ้างอิง
ไฟรเคอร์เพอร์คุลทัวร์
ในสมัยเยอรมนีตะวันออก ภาพปี 1984]]

ไฟรเคอร์เพอร์คุลทัวร์ ( ; เอ็ฟเคเค หรือ เอ็ฟคาคา; FKK) เป็นวัฒนธรรมทางสังคมและสุขภาพที่มีจุดเริ่มต้นในจักรวรรดิเยอรมนี โดยเริ่มต้นจากส่วนหนึ่งของขบวนการทางสังคม เลเบินซเรฟอร์ม ในปลายศตวรรษที่ 19 คำว่า Freikörperkultur สามารถแปลได้ว่า วัฒนธรรมร่างกายเสรี (free body culture) ประกอบขึ้นจากความสัมพันธ์กับแง่มุมของสุขภาพจากการเปลือยกายในแสงแดดและสายลม โดยมีความมุ่งหมายเพื่อปฏิรูปชีวิตและสังคม วัฒนธรรมนี้มีความคล้ายคลึงกันบ้างกับวัฒนธรรมเปลือยกาย, คติธรรมชาตินิยม และคตินิยมการเปลือยกาย ในแง่ของการเปลือยกายของบุคคลและครอบครัวเป็นชุมชน ในระหว่างเวลานันทนาการและในชีวิตประจำวัน
ภายในศตวรรษที่ 20 มา วัฒนธรรมของการเปลือยกายโดยเปิดเป็นชุมชนใน "พื้นที่ภายอกอันกว้างใหญ่" ("great outdoors") และประโยชน์ต่อสาธารณสุข ได้เฟื่องฟูในเยอรมนี เพื่อเป็นตัวเลือกแทนความเครียดและความวิตกกังวลในชีวิตที่มีความเป็นเมืองและกลายเป็นอุตสาหกรรม ในประเทศเยอรมนีในยุคปัจจุบันมีข้อบังคับทางกฎหมายอยู่น้อยมากเกี่ยวกับการเปลือยกายในที่สาธารณะ ปัจจุบันวัฒนธรรมนี้ได้แพร่หลายในระดับนานาชาติภายใต้แนวคิดของความ "นิยมธรรมชาติ" และ "นิยมการเปลือยกาย" โดยเกี่ยวเนื่องกับสิ่งแวดล้อมเชิงนันทนาการในสาธารณะที่มีการกำหนดไวเในหลายประเทศในยุโรป อเมริกาเหนือและใต้ ออสเตรเลีย แอฟริกา เอเชีย และแคริบเบียน โดยมีความแพร่หลายมากที่สุดยังคงอยู่ในประเทศที่พูดภาษาเยอรมันแ
วัดถ้ำทัมพุลละ
วัดถ้ำทัมพุลละ ( ; , ทํพุลฺล รช มหา วิหารย; , ตมฺปุฬฺไฬ โปะรฺโกวิลฺ) หรือ วัดทองแห่งทัมพุลละ ( ) เป็นหมู่ถ้ำในพุทธศาสนาและแหล่งมรดกโลก ตั้งอยู่ในเมืองทัมพุลละในภาคกลางของประเทศศรีลังกา ห่างไป ทางตะวันออกของโคลอมโบ
หมู่ถ้ำทัมพุลละเป็นหมู่ถ้ำที่ใหญ่ที่สุดและได้รับการอนุรักษ์ไว้ดีที่สุดในศรีลังกา ถ้ำเหล่านี้ตั้งอยู่ที่ความสูง 160 เมตรจากพื้นที่โดยรอบ และในบริเวณโดยรอบยังมีถ้ำอีก 80 แห่งที่มีการบันทึกไว้ ถ้ำที่สำคัญในหมู่ถ้ำทัมพุลละมีอยู่ห้าถ้ำซึ่งมีขนาดต่างกันไป ภายในมีทั้งจิตรกรรมและประติมากรรมที่เกี่ยวของกับพระโคตมพุทธเจ้าและพุทธประวัติ โดยมีพระพุทธรูปอยู่รวม 153 องค์, กษัตริย์แห่งศรีลังกาสามองค์ และเทพเทวาในพุทธศาสนามากมาย รวมถึงพระวิษณุและพระคเณศ งานจิตรกรรมฝาผนังกินพื้นที่กว่า และมีเรื่องราวจากพุทธประวัติซึ่งรวมถึงตอนปราบมารและการแสดงปฐมเทศนาธัมมจักกัปปวัตตนสูตร ถ้ำทัมพุลละได้รับการอนุรักษ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง งานจิตรกรรมฝาผนังภายในถ้ำ โดยมีรายงานการทำ
ละได้รับการอนุรักษ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง งานจิตรกรรมฝาผนังภายในถ้ำ โดยมีรายงานการทำความสะอาดและทาสารเคลือบผิวมาตั้งแต่ทศวรรษ 1960
เชื่อว่าในหมู่ถ้ำเหล่านี้ยังเคยใช้อยู่อาศัยโดยมนุษย์ยุคก่อนประวัติศาสตร์และก่อนพุทธศาสนา มีการพบซากหลุมฝังศพมนุษย์อายุราว 2700 ปี ที่อิพพันกตุวะไม่ไกลไปจากวัดถ้ำทัมพุลละ

อ้างอิง
โหมะน์ตี
โหมะน์ตี ( ) เป็นอาหารพม่าชนิดหนึ่ง มีวัตถุดิบหลักเป็นเส้นแป้งหมักคล้ายกับเส้นขนมจีนของประเทศไทย โหมะน์ตีในแต่ละท้องถิ่นมีลักษณะและวัตถุดิบที่แตกต่างกัน โดยเฉพาะโหมะน์ตีแบบยะไข่ได้รับความนิยมมากที่สุด ส่วนโหมะน์ตีแบบมัณฑะเลย์ก็เป็นโหมะน์ตีที่มีชื่อเสียงมากเช่นกัน อย่างไรก็ตามโหมะน์ฮี่นก้าของเมืองมะละแหม่ง หรือข้าวเส้นของเมืองเชียงตุง ซึ่งเป็นอาหารที่มีลักษณะใกล้เคียงกันก็อาจถูกเรียกแทนว่าโหมะน์ตีได้
ความหลากหลาย
* โหมะน์ตีแบบยะไข่ ( ) คือโหมะน์ตีของรัฐยะไข่ ทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศพม่า มีสองรูปแบบคือแบบน้ำกับแบบแห้ง แบบน้ำทำจากซุปใส่ปลายอดจากแห้ง หอมเจียว กระเทียม ผักชี พริกแดงและพริกหนุ่ม โรยหน้าด้วยอะจอ ทอดมัน หรือแคบหมู ส่วนแบบแห้งคือนำวัตถุดิบโหมะน์ตีมายำแล้วใส่น้ำพริกหนุ่ม ทำให้โหมะน์ตีแบบแห้งนี้มีสีออกเขียว 
* โหมะน์ตีแบบมัณฑะเลย์ ( ) หรือ น่านจี้โตะ ( ) คือโหมะน์ตีของเมืองมัณฑะเลย์ ซึ่งมีวัตถุดิบหลักเป็นเนื้อสัตว์ ต่างจากแบบยะไข่ที่จะใช้ปลาทะเล เส้นที่ใช้มีลักษณะกลมหนา เรียกว่า น่านจี้ เนื้อสัตว์นำมาทำเป็นน้ำราด พร้อมใส่ผงมาซาลา ถั่วลูกไก่ และน้ำมันต่าง ๆ เพื่อแต่งกลิ่นและรสชาติ เมื่อจะรับประทานให้ตักน้ำแกงราดบนเส้น โรยหน้
้ำมันต่าง ๆ เพื่อแต่งกลิ่นและรสชาติ เมื่อจะรับประทานให้ตักน้ำแกงราดบนเส้น โรยหน้าด้วยหอมเจียว ต้นหอม ถั่วลูกไก่บด ผักชี และไข่ต้ม 
* โหมะน์ตีแบบทวาย ( ) หรือ ดะแวโหมะน์และโตะ ( ) คือโหมนะน์ตีของเมืองทวาย ทางภาคใต้ของประเทศพม่า น้ำราดทำจากปลากุเราสี่หนวดหรือปลาดุกต้มกับน้ำตาลโตนดและกะทิ เมื่อเสิร์ฟจะนำน้ำราดมาราดบนเส้น ก่อนโรยหน้าด้วยมุรุกกุ 
* โหมะน์ตีแบบคอเต่าง์ ( ) เป็นโหมะน์ตีที่เรียกตามชื่อหมู่บ้านขนาดเล็กแห่งหนึ่งในภาคซะไกง์ ใช้เส้นกลมใหญ่แบบน่านจี้โตะ น้ำราดทำจากหัวปลาและลูกชิ้นปลา ใส่หัวไชเท้าดอง ถั่วแขก กะหล่ำปลีสับ แป้งถั่วลูกไก่ และน้ำมันกระเทียม โรยหน้าด้วยอะจอ ลูกเนียง และทอดมัน มีมุขปาฐะว่าพระมเหสีนางหนึ่งของพระเจ้ามินดงที่กำลังท
ด้วยอะจอ ลูกเนียง และทอดมัน มีมุขปาฐะว่าพระมเหสีนางหนึ่งของพระเจ้ามินดงที่กำลังทรงพระครรภ์ มีพระประสงค์ที่จะเสวยกิมิชาติ ชาวบ้านคอเต่าง์จึงทำเส้นโหมะน์ตีให้มีขนาดกลมใหญ่หนาเหมือนหนอน กลายเป็นเอกลักษณ์พิเศษ 
* โหมะน์ตีแบบตองอู ( ) เป็นโหมะน์ตีของเมืองตองอู ลักษณะเป็นยำเส้น เสิร์ฟพร้อมน้ำแกงโหมะน์ฮี่นก้า มะเขือเทศดิบหั่น ถั่วแขกหั่น โรยหน้าด้วยถั่วลูกไก่ทอด และกระเทียมเจียว 
* โหมะน์ตีแบบย่างกุ้ง ( ) เป็นโหมะน์ตีของเมืองย่างกุ้ง มีลักษณะที่คล้ายคลึงกับแบบยะไข่เป็นอย่างมาก หากแต่ต่างตรงที่จะเติมน้ำมันลงไปมากกว่า
* โหมะน์ตีแบบโยดะยา ( ) เป็นโหมะน์ตีของเชลยจากอาณาจักรอยุธยาในเมืองมัณฑะเลย์เมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 17 น้ำราดทำจากปลาแทนเนื้อสัตว์ นำเส
ยุธยาในเมืองมัณฑะเลย์เมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 17 น้ำราดทำจากปลาแทนเนื้อสัตว์ นำเส้นขนมจีนมาหั่นเป็นชิ้นคลุกเข้ากับน้ำมันขมิ้น เสิร์ฟพร้อมหอมเจียวและถั่วฝักยาวดิบ ส่วนโหมะน์ตีแบบโยดะยาที่ย่านมินตาซุ เสิร์ฟพร้อมกับแป้งถั่ว กุ้งแห้ง และน้ำเกรวีเข้มข้น
อายาวัสกา
อายาวัสกา ( ) เป็นยาต้มที่มีฤทธิ์ต่อระบบประสาทจากอเมริกาใต้ ตามธรรมเนียมแล้วใช้โดยวัฒนธรรมพื้นบ้านกับหมอชาวบ้านในลุ่มแม่น้ำแอมะซอนและโอริโนโกเพื่อประกอบพิธีกรรมและรักษาโรคที่เกี่ยวกับจิตและกาย เดิมทีอายาวัสกามีจำกัดอยู่ในแถบประเทศเปรู, บราซิล, โคลอมเบีย และเอกวาดอร์ ก่อนที่จะเริ่มแพร่หลายไปยังประเทศบราซิลนับตั้งแต่กลางศตวรรษที่ 20 ในบริบทของศาสนาเกิดใหม่ที่ใช้อายาวัสกาในทางพิธีกรรม เช่น ซังตูไดมี, อูนีเยาดูเวเฌตัล และบาร์กีญา ซึ่งเป็นศาสนาที่ผสมผสานลัทธิเชมันแอมะซอน, ศาสนาคริสต์, ลัทธิวิญญาณนิยม และศาสนาพื้นถิ่นชาวบราซิลเชื้อสายแอฟริกา เข่น อุงบังดา, กังดงแบล และตังโบร์จีมีนา หลังจากนั้นมา อายาวัสกาได้แพร่หลายไปในหลายประเทศทั่วโลก รวมถึงสหรัฐ
ังโบร์จีมีนา หลังจากนั้นมา อายาวัสกาได้แพร่หลายไปในหลายประเทศทั่วโลก รวมถึงสหรัฐ, สหราชอาณาจักร, ยุโรปตะวันตก และเริ่มมีบ้างในยุโรปตะวันออก, แอฟริกาใต้, ออสเตรเลีย และญี่ปุ่น
ไม่นานมานี้ ปรากฏการณ์ใหม่ ๆ เกี่ยวกับการใช้อายาวัสกาได้พัฒนาและขยับไปสู่ศูนย์กลางในเมืองต่าง ๆ ของอเมริกาเหนือและยุโรป ประกอบกับการเติบโตของพิธีกรรมที่ผสมผสานลัทธิเชมันใหม่, การท่องเที่ยวเชิงจิตวิญญาณ และการท่องเที่ยวเน้นการใช้สารเพื่อนันทนาการ หลักฐานโดยเรื่องเล่า การศึกษาในหมู่ผู้บริโภคอายาวัสกา และการทดลองทางคลินิกเสนอว่าอายาวัสกามีความเป็นไปได้ทางเภสัชวิทยาในการรักษาที่กว้าง โดยเฉพาะในการรักษาความผิดปกติทางอารมณ์ โรควิตกกังวล และโรคเสพติดสาร
อายาวัสกามักทำมาจากการต้มเคี่ยวลำต้นของเถาวัลย์ชนิด Banisteriopsis caapi และใบของไม้พุ่มชนิด Psychotria viridis เป็นเวลานาน กระนั้น มีพืชชนิดอื่นอีกนับร้อยที่อาจนำมาเติมหรือทดแทนได้ขึ้นอยู่กับการเตรียมที่แตกต่างกันไป P. viridis ประกอบด้วยสาร N,N-ไดเมธิลทริปทามีน (DMT) สารซึ่งออกฤทธิ์หลอนประสาทอย่างหนัก แม้จะไม่ได้ออกฤทธิ์หากรับประทานโดยตรง ส่วน B. caapi เต็มไปด้วยอัลคาลอยด์ฮาร์มาลา เช่น ฮาร์มีน, ฮาร์มาลีน และเททราไฮโดรฮาร์มีน (THH) ซึ่งสามารถออกฤทธิ์เป็นตัวยับยั้งโมโนอามีนออกซีเดส (MAOi) ซึ่งยับยั้งการสร้างและสลาย DMT ในตับและในทางเดินอาหาร ส่งผลให้ DMT สามารถเข้าสู่การไหลเวียนในระบบเลือดทั่วร่างกายและในสมอง ที่ซึ่งไปกระตุ้นตัวรับ 5-HT 1A/2A/
สู่การไหลเวียนในระบบเลือดทั่วร่างกายและในสมอง ที่ซึ่งไปกระตุ้นตัวรับ 5-HT 1A/2A/2C ในสมองส่วนหน้าและส่วนพาราลิมบิก
เติงเฟิง
เติงเฟิง ( ; ไปรษณีย์: Tengfeng) เป็นนครระดับอำเภอในนครเจิ้งโจว มณฑลเหอหนาน ประเทศจีน

เติงเฟิงมีขนาดพื้นที่ และมีจำนวนประชากรประมาณ 630,000 คน ครอบคลุมบริเวณมุมตะวันตกเฉียงใต้ของเจิ้งโจวและเป็นเขตการปกครองระดับอำเภอที่อยู่ทางตะวันตกสุดของเจิ้งโจว
เติงเฟิงตั้งอยู่ที่เชิงเขาซง หนึ่งในภูเขาที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดในประเทศจีน เมืองนี้เป็นหนึ่งในศูนย์กลางทางจิตวิญญาณที่มีชื่อเสียงที่สุดของจีน และเป็นที่ตั้งของสถาบันทางศาสนาและวัดที่มีชื่อเสียงหลายแห่ง เช่น วัดจงเยฺว่, วัดเส้าหลิน (ศูนย์กลางศิลปะการต่อสู้ที่มีชื่อเสียง), รวมถึงสถาบันขงจื๊อซงหยาง และ ด้วยเหตุนี้ จึงมีการแสดงออกทางผ่านทางบทกวีจากวรรณคดีจีนว่าสถานที่แห่งนี้เป็น "ศูนย์กลางแห่งสวรรค์และโลก" บางส่วนของเมืองได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกเมื่อ ค.ศ. 2010

ภาพ
ไฟล์:Mt. Shaoshi Cliff - 少室山峭壁 - panoramio - Aaron Zhu.jpg|เขาเช่าชื่อ
ไฟล์:The Dengfeng Observatory1.jpg|หอดูดาวเก้าเฉิง หรือหอดูดาวเติงเฟิง
ไฟล์:Songshan Shaolin (4).jpg|วัดเส้าหลิน
ไฟล์:Училище Сунъян шуюань 1.jpg|สถาบันขงจื๊อซงหยาง
ไฟล์:中岳庙内2.jpg|วัดจงเยฺว่
ไฟล์:Medicine Monk Statue @ Shaolin Temple - panoramio.jpg|รูปปั้นพระภิกษุที่วัดเส้าหลิน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* เว็บไซต์ทางการของยูเนสโก
วัดตาขัน
วัดตาขัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตาขัน อำเภอบ้านค่าย จังหวัดระยอง ปัจจุบันพระครูวิบูลย์ภารกิตติ์ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดตาขันตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2423 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2440 ผู้ริเริ่มตั้งวัดฝ่ายฆราวาสไม่ปรากฏหลักฐาน ฝ่ายสงฆ์ที่นับว่าเป็นผู้ริเริ่มก่อตั้งจริงจัง และเป็นที่รู้จักกันทั่วไป คือ ท่านพ่อตั้งหรือหลวงพ่อตั้งได้เป็นผู้ริเริ่มขึ้นและเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ปกครองวัดอยู่หลายพรรษา จนมีบางท่านแทนที่จะเรียกชื่อว่าวัดตาขันว่า วัดหลวงพ่อตั้ง
วัดมีพิพิธภัณฑ์วัดตาขันซึ่งพระครูวิบูลย์ภารกิตติ์เป็นผู้ริเริ่มการก่อตั้ง มีการจัดแสดงวัตถุสิ่งของ จึงเป็นแต่เพียงใช้มุมหนึ่งภายในศาลาวัด เก็บและจัดแสดงวัตถุสิ่งของจำนวนหนึ่งซึ่งญาติโยมที่มาทำบุญที่วัด ทางเข้าวัดมี พระพุทธตรีโลกเชษฐ์ เป็นพระพุทธรูปพื้นหลังด้านข้างองค์พระสีเขียวโดดเด่น มีอุโบสถมหาอุด ด้านในเป็นกุฏิของพระภิกษุ สามเณร ด้านหลังกุฏิมีศาลาการเปรียญ อเนกประสงค์ ในพื้นที่วัดเป็นที่ตั้งของโรงเรียนวิบูลวิทยา

อ้างอิง
วัดหวายกรอง
วัดหวายกรอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางบุตร อำเภอบ้านค่าย จังหวัดระยอง

วัดหวายกรองเป็นลักษณะที่ราบ มีถนนสาธารณะตัดผ่าน ซึ่งปัจจุบันนาดยางแล้ว คือ ถนนสายบางบุตร-ดอนจันทร์ทางด้านทิศใต้และทิศตะวันตกติดแม่น้ำระยอง

วัดหวายกรองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2390 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2531 วัดมีโบราณวัตถุและเสนาสนะได้แก่ มณฑปพระพุทธบาทจำลองทรงจัตุรมุข (พ.ศ. 2460) อุโบสถ (พ.ศ. 2426) เจดีย์ก่ออิฐฐานแปดเหลี่ยม (พ.ศ. 2435) ยังอยู่ในสภาพที่จะบูรณะได้ นับเป็นวัดเก่าที่ยังเหลือของโบราณวัตถุไม่ถูกรื้อถอน

อ้างอิง
แบร์คไฮน์
แบร์คไฮน์ ( , ) เป็นไนต์คลับในเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ในเขตฟรีดริชส์ไฮน์ใกล้กับพรมแดนเขตคร็อยทซ์แบร์ค ไม่ไกลจากสถานีรถไฟเบอร์ลินตะวันออก ไนต์คลับนี้ก่อตั้งขึ้นในปี 2004 โดยนอร์แบร์ท ทอร์มัน (Norbert Thormann) และมิชชาเอล ท็อยเฟอเลอ (Michael Teufele) ซึ่งเป็นเพื่อนกัน และกลายเป็นหนึ่งในคลับที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลก และได้รับการขนานนามว่าเป็น "เมืองหลวงโลกของดนตรีเทคโน"
ห้องหลักของแบร์คไฮม์มุ่งเน้นไปที่ดนตรีเทคโน ชั้นบนมีพื้นที่เล็ก ๆ ชื่อ พาโนรามาบาร์ (Panorama Bar) ซึ่งเป็นดนตรีเฮาส์ ชั้นใต้ดินเปิดให้เข้าสำหรับผู้ชายเท่านั้น มีชื่อว่า "Lab.Oratory" (ลับโอราโทรี) โรลลิงสโตนเขียนบรรยายถึงส่วนชั้นใต้ดินนี้ไว้ในปี 2014 ว่าเป็น "ที่รู้กันในฐานะเซ็กซ์คลับที่สุดขั้วที่สุดของเบอร์ลิน" ภายในคลับยังมีดาร์กรูมซึ่งมีไว้ใช้ทำกิจกรรมทางเพศเป็นพิเศษ สื่อมักจะรายงานว่าผู้เข้าใช้บริการของคลับมักปล่อยตัวให้เปิดเผยต่อการมีเพศสสัมพันธ์อยู่เสมอ
วัฒนธรรม
ภายในมีกฎห้ามถ่ายภาพเป็นอันขาด ผู้ที่เข้าใช้บริการที่มีมือถือพกมาด้วยจะต้องได้รับสติกเกอร์ติดปิดที่กล้องของมือถือ กฎนี้ยังคงบังคับใช้แม้ในระหว่างปี 2020 ซึ่งคลับปิดให้บริการและแปลงไปเป็นพื้นที่จัดแสดงงานศิลปะชั่วคราวระหว่างการระบาดของโควิด-19 ในห้องส้วมของคลับไม่มีกระจก เพื่อให้ผู้เข้าใช้บริการไม่ต้องกังวลกับ "ความเสื่อมเสียเกียรติยศจนหมดสนุกหลังเห็นหน้าของตนหลังปาร์ตีที่สุดเหวี่ยง" ("buzzkilling indignity of seeing their own faces after an epic partying session")
ผลการค้นคว้าทางวิชาการในปี 2022 ระบุว่าแบร์คไฮน์เป็น "การรวมกันขององค์ประกอบต่าง ๆ ของตัณหาและยา" ('pharmacolibidinal constellation') ที่โดดเด่นเป็นพิเศษ รสนิยมทางเพศอาจเปลี่ยนแปร (sexual orientations may become porous) และพฤติกรรมที่มีอยู่เดิมเปลี่ยนแปลงไปได้ตามสภาพแวดล้อมพิเศษของคลับ
ระเบียบการผ่านประตูแบร์คไฮน์เป็นที่รู้จักในทางที่ไม่ดีเป็นพิเศษ ระเบียบประตูของแบร์คไฮน์ทั้งเคร่งครัดและไม่โปร่งใส และมักถูกกล่าวหาว่ามีอคติทางเชื้อชาติ และมักนำไปสู่ข้อสงสัยและข้อถกเถียงเกี่ยวกับนโยบายซึ่งขึ้นอยู่กับความรู้สึกของคนคุมประตูเป็นหลัก สเว็น มาร์ควาร์ท (Sven Marquardt) หัวหน้าคนคุมประตูผู้เป็นช่างภาพเช่นกัน กลายมาเป็นคนมีชื่อเสียงย่อย ๆ ในแวดวงเทคโน

อ้างอิง
วัดม่วงชุม (จังหวัดสิงห์บุรี)
วัดม่วงชุม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไม้ดัด อำเภอบางระจัน จังหวัดสิงห์บุรี
วัดม่วงชุมสันนิษฐานว่าสร้างตั้งแต่สมัยอยุธยา เดิมชื่อว่า วัดกระดังงา เป็นวัดร้างตั้งแต่สมัยสงครามกับพม่าและเสียกรุงครั้งที่ 2 พบหลักฐานทางโบราณคดีอย่างเศียรพระหินทรายเป็นจำนวนมาก รวมถึง หลวงพ่อดำ ที่ประดิษฐานอยู่ด้านหลังวัดต่อมาภายหลังเมื่อสงบจากศึกกับพม่าชาวบ้านจึงกลับมาตั้งถิ่นฐานกันใหม่ จนเมื่อ พ.ศ. 2424 นายโคกร่วมกับชาวบ้านได้ก่อสร้างวัดขึ้นมาใหม่ ณ ที่ตั้งวัดในปัจจุบันซึ่งใกล้กับวัดเดิมและตั้งชื่อวัดว่า "วัดม่วงชุม" เพราะชาวบ้านบางระจันได้มาชุมนุมกันที่ใต้ต้นมะม่วง ณ ที่แห่งนี้ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าวัดม่วงชุมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2424 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2482
วัดม่วงชุมเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดสิงห์บุรี แห่งที่ 13 มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์คือ พระพุทธรูปหลวงพ่อขาว หลวงพ่อดำ พระสิงห์ใหญ่พระพุทธสิหิงห์มิ่งมงคล พระมหาเจดีย์บางระจัน

อ้างอิง
สะพานเจริญศรัทธา 37
สะพานเจริญศรัทธา 37 หรือชาวนครปฐมรู้จักในชื่อ สะพานยักษ์ เป็นสะพานที่ตั้งอยู่ในตำบลพระปฐมเจดีย์ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม สร้างข้ามคลองเจดีย์บูชาที่ถนนรถไฟ อยู่ระหว่างวัดพระปฐมเจดีย์กับสถานีรถไฟนครปฐม สะพานตั้งอยู่ทิศเหนือของพระปฐมเจดีย์ด้านวิหารโถงซึ่งประดิษฐานพระร่วงโรจนฤทธิ์
ประวัติ
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นข้ามคลองเจดีย์บูชาเพื่อใช้เป็นเส้นทางเสด็จพระราชดำเนินจากสถานีรถไฟนครปฐมไปนมัสการองค์พระปฐมเจดีย์ โดยมีสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ทรงออกแบบสะพานคอนกรีตแบบใหม่ อย่างไรก็ดีจากข้อมูลรายงานการอนุรักษ์สะพานเจริญศรัทธา อำเภอเมือง จังหวัดนครปฐม พ.ศ. 2548 ฉบับอัดสำเนา โดย สำนักศิลปากรที่ 2 จังหวัดสุพรรณบุรี รายงานว่า "สมเด็จเจ้าฟ้ากรมพระยานริศฯ ทรงรับราชการสนองพระเดชพระคุณในทางการช่างการออกแบบจนกระทั่งถึง พ.ศ. 2465 จึงทรงเปลี่ยนไปรับตำแหน่งกรรมการสภาการคลัง จึงอาจเป็นไปได้ว่าทรงมีส่วนในการให้คำปรึกษาในการออกแบบสะพานเจริญศรัทธา"
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยายมราช เสนาบดีกระทรวงนครบาลจัดช่างผู้ชำนาญจากพระนครมาร่วมสร้าง จัดสร้างขึ้นด้วยพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์ เป็นสะพานชุดสุดท้ายในหมู่สะพานชุดเจริญ เพียงสะพานเดียวที่ทรงโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นในหัวเมืองจังหวัดนครปฐม พระองค์เสด็จพระราชดำเนินมาทรงเปิดสะพานเจริญศรัทธา เมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2461

สถาปัตยกรรม
สะพานเจริญศรัทธา 37 มีขนาดกว้าง 4 วา 1 ศอก ยาว 17 วา 1 ศอก มีพนัก 2 ข้าง มีซุ้มโคมไฟฟ้าอยู่บริเวณปลายสะพานทั้ง 2 ด้าน ข้างละ 2 ซุ้ม ในการก่อสร้างใช้พระราชทรัพย์ส่วนพระองค์ประมาณ 49,537.55 บาท
สถาปัตยกรรมของสะพานเจริญศรัทธา มีการประยุกต์รูปแบบศิลปะทวารวดีมาใช้ในการตกแต่งสะพาน ตั้งแต่เสาสะพาน ซุ้มประดับ ยักษ์แบก และลวดลายพันธุ์พฤกษาต่าง ๆ ด้านหน้าคานทั้งสามชั้นประดับด้วยลายรูปยักษ์แบก ราวสะพานประดับด้วยดอกบัวและสัญลักษณ์ทางพระพุทธศาสนา และบริเวณยอดซุ้มประดับด้วยลายพระปรมาภิไธยประจำรัชกาลที่ 6

อ้างอิง