SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
ปาปริกา
ปาปริกา ( ) เป็นเครื่องเทศที่ทำจากพริกแดงแห้งและบด โดยปรกติจะทำจากพริกในชนิดพันธุ์ Capsicum annuum พริกที่ใช้ทำปาปริกามักจะรสเบากว่าและมีเนื้อบางกว่าพริกที่รับประทานกันทั่วไป

พริกพันธุ์ต่าง ๆ สามารถสืบเชื้อสายได้ถึงบรรพบุรุษในอเมริกาเหนือ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเม็กซิโกกลาง ซึ่งมีการปลูกพริกมานานหลายศตวรรษ ต่อมาพริกได้ถูกนำมาสู่โลกเก่า โดยสเปนในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 เครื่องปรุงรสนี้ใช้เพื่อเพิ่มสีสันและรสชาติให้กับอาหารหลายประเภทในที่ต่าง ๆ ทั่วโลก
การค้าขายปาปริกาขยายจากคาบสมุทรไอบีเรียไปยังแอฟริกาและเอเชีย  และในที่สุดก็ไปถึงยุโรปกลางผ่านคาบสมุทรบอลข่าน ซึ่งในขณะนั้นอยู่ภายใต้การปกครองของออตโตมัน ซึ่งสามารถอธิบายเหตุผลที่ว่าทำไมคำว่าปาปริกามีที่มาจากภาษาฮังการี ในภาษาสเปนปาปริการู้จักกันในชื่อ pimentón ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 พริกนี้กลายเป็นส่วนผสมทั่วไปในอาหารของแคว้นเอซเตรมาดูราตะวันตก แม้จะปรากฏในยุโรปกลางตั้งแต่ช่วงเริ่มต้นของการยึดโดยออตโตมัน แต่ปาปริกาก็ไม่ได้รับความนิยมในฮังการีจนถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19
ปาปริกามีความเผ็ดตั้งแต่เผ็ดน้อยถึงเผ็ดมาก รสชาติแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ แต่พืชที่ปลูกเกือบทั้งหมดมักจะมีความหวาน ปาปริกาหวานส่วนใหญ่ประกอบด้วยเปลือกพริกโดยเอาเมล็ดออกมากกว่าครึ่งหนึ่ง ในขณะที่ปาปริกาเผ็ดประกอบด้วยเมล็ด ก้าน ออวุล และกลีบเลี้ยง การที่ปาปริกามีสีแดง ส้ม หรือเหลือง เป็นเพราะสารแคโรทีนอยด์

ประวัติและศัพทมูลวิทยา
พริกเป็นวัตถุดิบในการผลิตพริกปาปริกา มีต้นกำเนิดมาจากอเมริกาเหนือ ซึ่งปลูกในป่าในเม็กซิโกกลาง และได้รับการเพาะปลูกมาเป็นเวลาหลายศตวรรษโดยชาวเม็กซิโก ต่อมาได้แนะนำมาสู่โลกเก่าที่สเปนในคริสต์ศตวรรษที่ 16 โดยเป็นส่วนหนึ่งของการแลกเปลี่ยนโคลัมเบีย
พริกที่ใช้ทำปาปริการูปแบบฮังการีปลูกในปี ค.ศ. 1569 โดยชาวตุรกีที่บูดอ (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของบูดาเปสต์ เมืองหลวงของฮังการี) ปาปริกาในยุโรปกลางมีรสชาติเผ็ดจนถึงคริสต์ทศวรรษที่ 1920 เมื่อเกษตรกรที่เซเกดพบพริกที่มีรสหวานจึงได้ทำการทาบกิ่งเข้ากับต้นอื่น ๆ

คำว่า ปาปริกา ในภาษาไทยเป็นการทับศัพท์มาจากคำว่า paprika ในภาษาอังกฤษ พบการใช้คำว่า paprika ในภาษาอังกฤษครั้งแรกตั้งแต่ปี ค.ศ. 1896 แม้ว่าจะมีการอ้างอิงถึงปาปริกาของตุรกีก่อนหน้านี้ในปี ค.ศ. 1831 คำนี้มาจากคำว่า ในภาษาฮังการี ซึ่งเป็นคำที่มาจาก piper ในภาษาละติน หรือ πιπέρι (piperi) ในภาษากรีกสมัยใหม่ ซึ่งสืบทอดมาจากคำว่า पिप्पलि (pippali) ในภาษาสันสกฤต

ระเบียงภาพ
ไฟล์:Paprika.fruits.three.j.jpg|รูปทรงและสีต่าง ๆ ของพริกที่ใช้ทำปาปริกา
ไฟล์:Paprika pepper farmer in Tanzania (5761933485).jpg|ชาวสวนปาปริกาในแทนซาเนีย
ไฟล์:Cachi 02.jpg|พริกแดงที่ผึ่งอากาศให้แห้งก่อนแปรรูปเป็นผง
ไฟล์:Dried paprika sale.jpg|ปาปริกาทั้งแบบบดแล้วและทั้งพริกขายที่ตลาดใน เบลเกรด เซอร์เบีย
ไฟล์:Pimenton-ahumado-candeleda.jpg|ปาปริการมควัน ซึ่งเรียกว่า pimentón ในภาษาสเปน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* Magyar Fűszerpaprika Múzeum (Kalocsa) – พิพิธภัณฑ์ในประเทศฮังการี
ซาลามี
ซาลามี ( ) เป็นไส้กรอกที่ประกอบด้วยเนื้อสัตว์ โดยทั่วไปคือเนื้อหมู ที่ถูกหมักและตากลม ในอดีตซาลามีเป็นที่นิยมในหมู่ชาวไร่ชาวนาของยุโรปใต้ ตะวันออก และกลาง เพราะสามารถเก็บไว้ที่อุณหภูมิห้องได้นานถึง 40 วันเมื่อหั่นแล้ว ซึ่งเป็นอาหารเพิ่มเติมกับเนื้อสดที่อาจมีน้อยหรือมีอย่างไม่สม่ำเสมอ ประเทศและภูมิภาคต่าง ๆ ทั่วยุโรปทำซาลามีแบบดั้งเดิมแตกต่างกัน
วัตถุดิบ
ซาลามีแบบดั้งเดิมมีลวดลายเหมือนหินอ่อนและทำจากเนื้อวัวหรือเนื้อหมู โดยปกติแล้วเนื้อวัวจะใช้สำหรับซาลามีฮาลาลและโคเชอร์ ซึ่งไม่ใช้เนื้อหมูด้วยเหตุผลทางศาสนา ผู้ผลิตยังสามารถใช้เนื้อสัตว์อื่น ๆ ซึ่งรวมทั้งเนื้อกวาง และเนื้อสัตว์ปีก (ส่วนใหญ่ใช้เนื้อไก่งวง) ซาลามีจากเนื้อห่านยังเป็นอาหารพื้นเมืองของภาคเหนือของอิตาลี นอกจากนี้ซาลามียังสามารถทำได้จากเนื้อม้า ในภูมิภาคพรอว็องส์ของฝรั่งเศส เนื้อลาถูกนำมาใช้เป็นไส้กรอกซาลามิ นอกจากเนื้อส่วนผสมเพิ่มเติมโดยทั่วไปได้แก่: 
* กระเทียม
* ไขมันสับ
* เกลือ
* เครื่องเทศ ทั่วไปมักจะเป็นพริกไทยขาว
* สมุนไพรต่างๆ
* น้ำส้มสายชู
* ไวน์
ผู้ผลิตซาลามีมักจะหมักส่วนผสมของเนื้อดิบเป็นเวลาหนึ่งวัน จากนั้นจึงบรร
ชู
* ไวน์
ผู้ผลิตซาลามีมักจะหมักส่วนผสมของเนื้อดิบเป็นเวลาหนึ่งวัน จากนั้นจึงบรรจุลงในปลอกเซลลูโลสธรรมชาติที่อาจรับประทานได้หรือรับประทานไม่ได้ แล้วแขวนไว้เพื่อถนอมอาหาร บางสูตรใช้ความร้อนประมาณ 40 °C (104 °F) เพื่อเร่งการหมักและการแห้ง อุณหภูมิสูงกว่านี้ (ประมาณ 60 °C (140 °F)) จะหยุดการหมักเมื่อซาลามีถึงค่าพีเอชที่ต้องการ แต่ซาลามีจะยังไม่สุกเต็มที่ซึ่งการสุกต้องการ 75 °C (167 °F) หรือสูงกว่า ผู้ผลิตมักจะจัดการกับปลอกหุ้มด้วยราที่รับประทานได้ (Penicillium) เชื้อรานี้จะให้รสชาติ ช่วยในกระบวนการทำให้แห้ง และช่วยป้องกันการเน่าเสียระหว่างถนอมอาหาร 
อ้างอิง
วัดนางตรา
วัดนางตรา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าศาลา อำเภอท่าศาลา จังหวัดนครศรีธรรมราช
วัดนางตรา เดิมชื่อว่า วัดพระนางสุพัตรา โดยตำนานได้กล่าวไว้ว่า พระเจ้าศรีธรรมาโศกราช ได้นำพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้ามาจากชมพูทวีปและได้มาสร้างเจดีย์ที่จังหวัดนครศรีธรรมราชเพื่อบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ข่าวการสร้างเจดีย์ได้แพร่ถึงอาณาจักรศรีวิชัยในเกาะสุมาตรา ซึ่งมีเจ้าหญิงองค์หนึ่งทรงพระนามว่า พระสุมาตรา ทรงเลื่อมใสในพระพุทธศาสนามาก มีความปรารถนาจะร่วมสร้างพระเจดีย์จึงได้จัดเรือสำเภา 300 ลำ พร้อม ทรัพย์สมบัติข้าทาสบริวารเดินทางจากเกาะสุมาตราสู่นครศรีธรรมราช แต่เกิดอุบัติเหตุเรือล่มประกอบกับการสร้างพระเจดีย์ได้เสร็จเรียบร้อยแล้ว พระนางจึงได้สร้างวัดขึ้นโดยตั้งชื่อวัดว่า วัดพระนางสุพัตรา แต่ภายหลังเรียกสั้นลงเหลือ "วัดนางตรา"
ส่วนอีกตำนานกล่าวว่าวัดนางตราสร้างโดยพระนางเลือดขาว สำหรับชื่อ "วัดนางตรา" มาจากวัดอยู่ใกล้แม่น้ำท่าสูง พระนางจึงสั่งให้สร้างทำบนกั้นน้ำ หรือพนังกั้นน้ำ เพื่อป้องกันน้ำท่วม ชาวบ้านเรียกกันว่า วัดพนังตรา หรือ "วัดนางตรา" สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าวัดนางตราตั้งวัดเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2560
โบราณสถานเก่าแก่ของวัดได้แก่อุโบสถกว้างประมาณ 5 เมตร สร้างด้วยอิฐหน้าวัว มีคูรอบอุโบสถ มีเจดีย์ประธานลักษณะคล้ายพระบรมธาตุไชยาแต่ยอดหัก อยู่ทางทิศเหนือ แหล่งโบราณสถานนี้มีอายุเก่าแก่สมัยศรีวิชัยในช่วงพุทธศตวรรษที่ 12–18 มีการขุดพบพระพิมพ์ทั้งเนื้อดิน ชิน ทอง เงิน และสัมฤทธิ์ ที่เป็นพระเครื่องและพระบูชามากมาย สันนิษฐานว่าพระนางเลือดขาวทรงสร้างไว้

อ้างอิง
วัดสนธิ์ (จังหวัดนครศรีธรรมราช)
วัดสนธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมะม่วงสองต้น อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช ที่ดินของวัดมีจำนวน 7 ไร่ 81.6 ตารางวา
วัดสนธิ์ หรือ วัดนาสนธิ์ เป็นวัดเก่าแก่ได้รับการสถาปนามาจากพระเจ้าศรีธรรมาโศกราช เมื่อครั้งสร้างพระมหาธาตุเจดีย์ทรงศรีวิชัยยุคแรกหรือเมื่อคราวสร้างเมืองพระเวียงเป็นเมืองหลวงที่สองของอาณาจักรตามพรลิงก์บนหาดทรายแก้ว ในระหว่างปี พ.ศ. 1089–1300 โดยจะอยู่ติดกับวัดเตาปูน ซึ่งเดิมเป็นที่ตั้งเตาเผาเปลือกหอยเพื่อทำปูนขาวผสมยางไม้และข้าวเหนียว พระเจ้าศรีธรรมาโศกราชคงเสด็จมาตรวจเตาปูนและได้สร้างวัดเตาปูนขึ้นและที่ประทับชั่วคราวเมื่อเสด็จมาตรวจดูเตาปูนเป็นวัดนาสนธิ์ พร้อมกันนี้ให้สร้างพระพิมพ์บรรจุกรุ โดยพระกรุวัดนาสนธิ์เท่าที่พบมี 3 พิมพ์ คือ พิมพ์วงเขนหรือพิมพ์พระจันทร์เต็มดวง พิมพ์ผานไถ และพิมพ์ใบพุทราหรือพิมพ์ยอดขุนพล
เดิมวัดสนธิ์เป็นวัดร้าง ภายหลังได้ขอยกวัดสนธิ์ (ร้าง) ขึ้นเป็นวัดมีพระภิกษุอยู่จำพรรษา ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2563 อาคารเสนาสนะที่สร้างแล้ว คือ กุฏิสงฆ์ 3 หลัง ศาลาการเปรียญ โรงครัว โรงเก็บของ และห้องน้ำ 1 หลัง 16 ห้อง

อ้างอิง
วัดสนธิ์ (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดสนธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกะแดะ อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดสนธิ์ แต่เดิมเป็นวัดร้าง ไม่ปรากฏแน่ชัดว่าใครเป็นผู้สร้าง แต่หลักฐานที่ปรากฏน่าจะไม่ต่ำจากสมัยอยุธยา เล่าสืบต่อกันมาว่า พระรุ่มเป็นรูปแรกที่มาปฏิสังขรณ์ มาจากที่ใดไม่ทราบแน่ชัด ต่อมาได้เป็นเจ้าอาวาส ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2220
หลักฐานทางโบราณคดีที่พบ บริเวณรอบอุโบสถมีใบเสมาเก่า ไม่มีลวดลาย ทำด้วยศิลาทรายแดงหักอยู่เกลื่อนกลาด สถาบันทักษิณคดีศึกษา สงขลา ได้มาขอใบเสมาและนำไปแสดงไว้ที่พิพิธภัณฑ์ของสถาบันฯ 1 ชิ้น นอกจากนั้นยังมีชิ้นส่วนของพระพุทธรูปศิลาทรายแดงอีกมาก ใกล้อุโบสถยังมีเจดีย์โบราณก่อด้วยอิฐถือปูน 1 องค์ สภาพกำลังทรุดโทรม ภายอุโบสถมีพระพุทธรูปศิลาทรายแดงซึ่งเป็นพระประธานสภาพยังคงสมบูรณ์แต่ถูกตกแต่งด้วยสีจนดูเป็นของใหม่ และมีพระพุทธรูปองค์ใหญ่ในโบสถ์เก่าหน้าตักกว้างประมาณ 1 วาเศษ สูงประมาณ 6 ศอกเศษ ก่ออาสนะขึ้นสูงประมาณ 3 ศอกเศษ ก่อด้วยอิฐแดงแบบโบราณ ไม่สอปูนซีเมนต์ องค์พระเป็นหินสีเขียวแก่เกือบดำ เคลือบฉาบทาทั่วทั้งองค์ ลักษณะน่าจะเป็นฝีมือช่างชาวอินเดียสมัยค
กรมศิลปากรได้เคยสำรวจและขึ้นทะเบียนโบราณสถานแห่งนี้มานานแล้ว และทางวัดได้ดูแลแต่หลักฐานสำคัญทางโบราณคดีต่าง ๆ สูญหายไปเป็นจำนวนมาก

อ้างอิง
วัดราชมณฑป
วัดราชมณฑป เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัดจันทร์ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 18 ไร่ 1 งาน 8 ตารางวา

วัดราชมณฑป หรือ วัดตะไกร หรือที่ชาวบ้านนิยมเรียกกันว่า วัดหลวงพ่อโต สันนิษฐานว่าน่าจะก่อตั้งขึ้นเมื่อครั้งกรุงธนบุรีหรือกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น เหตุที่เรียกว่าวัดตะไกรเพราะผู้บริจาคที่ดินที่ชื่อว่าตะไกร ส่วนสาเหตุที่เปลี่ยนชื่อเป็นวัดหลวงพ่อโต สันนิษฐานได้ 2 ประการ คือ เพื่อเป็นการให้เกียรติและยกย่องสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ที่ได้เคยมาทำการอุปสมบท ณ วัดแห่งนี้ อีกประการหนึ่งคือ เรียกตามองค์พระพุทธรูปที่ถูกสร้างไว้ตั้งแต่ยังเป็นวัดตะไกร
ในสมัยกรุงศรีอยุธยา พม่าได้เข้ามารุกรานเมืองพิษณุโลกและได้เข้าทำการปล้นสะดมเอาทรัพย์สินของวัดไปและยังได้ทำลายถาวรวัตถุของวัดไปจนเกือบหมดสิ้น และต่อมาเมื่อครั้งที่เกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 วัดตะไกร ได้ถูกฝ่ายอักษะโจมตีด้วยการทิ้งระเบิด จนทำให้วัดตะไกรมีสภาพปรักหักพัง แม้แต่พระพุทธรูปองค์ประธานของวัดก็ถูกทำลายไปด้วยและได้กลายมาเป็นวัดร้างตั้งแต่นั้นมา
จนเมื่อ พ.ศ. 2480 ได้มีพระภิกษุ ปุ้ย ฐามิโก ซึ่งเดิมจำพรรษาอยู่ที่วัดสว่างอารมณ์ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก ได้ร่วมกับชาวบ้านร่วมกันบูรณปฏิสังขรณ์วัดตะไกรขึ้นมาใหม่ และได้มีการเปลี่ยนชื่อวัดตะไกรหรือวัดหลวงพ่อโต มาเป็น "วัดราชมณฑป" โดยมีตาอ่วม ยายสงวน สุขฉิม ตาเลื่อม ยายหนู แก้วบ้านดอน ได้ร่วมกันบริจาคที่ดิน ต่อมาตากลมได้ร่วมสร้างกุศลด้วย โดยได้ขายที่ดินให้กับทางวัดเพิ่มอีก 2 ไร่ และขอรับเงินจากทางวัด เพียง 1,000 บาท สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2480 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2563
วัดราชมณฑปได้สร้างศาลาประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้น หลวงพ่อขาว ที่มีมาแต่เมื่อครั้งเป็นวัดตะไกร และยังมีการปั้นพระพุทธชินราชจำลอง

อ้างอิง
กีฬามวยไทยสมัครเล่นในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 47
กีฬามวยไทยสมัครเล่นในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 47 เป็นการแข่งขันกีฬามวยไทยสมัครเล่นที่จัดขึ้นในจังหวัดศรีสะเกษ กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 15–25 มีนาคม พ.ศ. 2565 โดยได้จัดขึ้นที่อาคารมวย โรงเรียนกีฬาจังหวัดศรีสะเกษ ในครั้งนี้จะมีการแข่งขันทั้งหมด 17 รายการ ซึ่งมีการชิงชัยเหรียญรางวัลรวมทั้งสิ้น 68 เหรียญ

สรุปเหรียญรางวัล
ผู้ได้รับเหรียญรางวัล
ชาย
{| 
|-
|rowspan=2|ไลท์ฟลายเวท (45–48 กก.)
|rowspan=2| 
|rowspan=2| 
| 
|-
| 
|-
|rowspan=2|ฟลายเวท (48–51 กก.)
|rowspan=2| 
|rowspan=2| 
| 
|-
| 
|-
|rowspan=2|แบนตัมเวท (51–54 กก.)
|rowspan=2| 
|rowspan=2| 
| 
|-
| 
|-
|rowspan=2|เฟเธอร์เวท (54–57 กก.)
|rowspan=2| 
|rowspan=2| 
| 
|-
| 
|-
|rowspan=2|มิดเดิลเวท (71–75 กก.)
|rowspan=2| 
|rowspan=2| 
| 
|-
| 
|-
|rowspan=2|ไลท์เวท (57–60 กก.)
|rowspan=2| 
|rowspan=2| 
| 
|-
| 
|-
|rowspan=2|ไลท์เวลเตอร์เวท (60– 63.5 กก.)
|rowspan=2| 
|rowspan=2| 
| 
|-
| 
|-
|rowspan=2|เวลเตอร์เวท (63.5–67 กก.)
|rowspan=2| 
|rowspan=2| 
| 
|-
| 
|-
|rowspan=2|ไลท์มิดเดิลเวท (67–71 กก.
กก.)
|rowspan=2| 
|rowspan=2| 
| 
|-
| 
|-
|rowspan=2|ไลท์มิดเดิลเวท (67–71 กก.)
|rowspan=2| 
|rowspan=2| 
| 
|-
| 
|-
|rowspan=2|ไลท์เฮฟวีเวท (75–81 กก.)
|rowspan=2| 
|rowspan=2| 
| 
|-
| 
|}
หญิง
{| 
|-
|rowspan=2|พินเวท (42–45 กก.)
|rowspan=2| 
|rowspan=2| 
| 
|-
| 
|-
|rowspan=2|ไลท์ฟลายเวท (45–48 กก.)
|rowspan=2| 
|rowspan=2| 
| 
|-
| 
|-
|rowspan=2|ฟลายเวท (48–51 กก.)
|rowspan=2| 
|rowspan=2| 
| 
|-
| 
|-
|rowspan=2|แบนตัมเวท (51–54 กก.)
|rowspan=2| 
|rowspan=2| 
| 
|-
| 
|-
|rowspan=2|เฟเธอร์เวท (54–57 กก.)
|rowspan=2| 
|rowspan=2| 
| 
|-
| 
|-
|rowspan=2|ไลท์เวท (57–60 กก.)
|rowspan=2| 
|rowspan=2| 
| 
|-
| 
|-
|rowspan=2|ไลท์เวลเตอร์เวท (60– 63.5 กก.)
|rowspan=2| 
|rowspan=2| 
| 
|-
| 
|}

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*ตารางการแข่งขันและผลการแข่งขัน
อิซากายะ
โตเกียว ป้ายทางขวามือแสดงเมนูตามปกติ (ซ้าย) และเมนูอาหารเรียกน้ำย่อยตามฤดูกาล นาเบะ (ขวา)]]

อิซากายะ ( ) เป็นประเภทของบาร์ญี่ปุ่นอย่างง่ายที่ให้บริการเครื่องดื่มแอลกอฮอล์และอาหารว่าง อิซากายะเป็นสถานที่เรียบง่ายสำหรับการดื่มหลังเลิกงาน คล้ายกับผับของอังกฤษหรือของไอร์แลนด์, บาร์ตาปัส (tapas) ของสเปน, ร้านเหล้า (saloon) หรือทาเวิร์นของชาวอเมริกัน

คำว่า "อิซากายะ" เป็นคำประสมระหว่าง อิรุ (iru, "อยู่") และ ซากายะ (zakaya, "ร้านสาเก") ซึ่งชี้ให้เห็นว่าอิซากายะมีต้นกำเนิดมาจากร้านสาเกที่อนุญาตให้ลูกค้าสามารถนั่งในร้านเพื่อดื่มได้ ในบางครั้ง อาจเรียกอิซากายะว่า "อากาโจจิง" (akachōchin, "โคมแดง") ในบทสนทนาประจำวัน จากโคมไฟกระดาษที่ตั้งอยู่หน้าร้าน
การพัฒนาของอิซากายะในระดับเต็มเริ่มต้นช่วงยุคเอโดะ (ค.ศ. 1603–1867) ร้านขายเหล้าจากที่เคยขายแอลกอฮอล์ตามน้ำหนัก ผู้คนเริ่มดื่มแอลกอฮอล์ขณะกำลังยืน หลังจากนั้นอิซากายะต่าง ๆ เริ่มใช้ถังสาเกทำเป็นม้านั่งให้แก่ลูกค้า และค่อย ๆ เริ่มห้บริการอาหารทานเล่นอย่างง่ายที่เรียก ซากานะ (sakana) นักประวัติศาสตร์ Penelope Francks ชี้ให้เห็นถึงการพัฒนาของอิซากายะในประเทศญี่ปุ่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเอโดะและอิซากายะตามท้องถนนตลอดประเทศว่าเป็นเครื่องบ่งชี้ถึงการเติบโตของความนิยมการดื่มสาเกในฐานะสินค้าบริโภคในช่วงท้ายศตวรรษที่ 18 ใน ค.ศ. 1962 อิซากายะในโตเกียวปรากฏในข่าวต่างประเทศ หลังโรเบิร์ต เอฟ. เคนเนดีรับประทานอาหารที่นั่นระหว่างการประชุมกับผู้นำแรงงานญี่ปุ่น
งโรเบิร์ต เอฟ. เคนเนดีรับประทานอาหารที่นั่นระหว่างการประชุมกับผู้นำแรงงานญี่ปุ่น ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2018 อิซากายะและร้านเหล้าเล็ก ๆ หรือสิ่งก่อสร้างอื่นในทำนองเดียวกันได้รับยกเว้นจากกฎหมายการห้ามสูบบุหรี่ภายในร้านที่ผ่านร่างโดยสภานิติบัญญัติแห่งชาติและถูกบังคับใช้อย่างเป็นทางการตั้งแต่เดือนเมษายน ค.ศ. 2020
อิซากายะมักได้รับการเปรียบเทียบว่าคล้ายกับทาเวิร์นหรือผับ แต่ยังมีความแตกต่างอยู่ในหลายประการ ขึ้นอยู่กับอิซากายะแต่ละร้าน ลูกค้าอาจนั่งบนเสื่อทาตามิและรับประทานอาหารบนโต๊ะที่ตั้งอยู่ต่ำลงไปตามวิถีญี่ปุ่นดั้งเดิม หรืออาจนั่งบนเก้าอี้และรับประทานบนโต๊ะ อิซากายะหลายร้านมอบทางเลือกให้ทั้งสองรวมถึงการนั่งติดบนบาร์ หรือบางร้านอาจเปิดในรูปแบบของ "ทาจิ-โนมิ" (tachi-nomi) ซึ่งแปลตรงตัวว่า "ดื่มขณะยืน" โดยปกติแล้ว ลูกค้าตะได้รับโอชิโบริ (oshibori, "ผ้าเปียก") เพื่อทำความสะอาดมือ ผ้าจะชุบให้เย็นในหน้าร้อนและชุบให้ร้อนในหน้าหนาว ตามด้วยอาหารเรียกน้ำย่อยเล็ก ๆ ที่เรียกโอโตชิ (otōshi) ในพื้นที่โตเกียว หรือสึกิดาชิ (tsukidashi) ในพื้นที่โอซากะ-โคเบะ นอกจาก
(otōshi) ในพื้นที่โตเกียว หรือสึกิดาชิ (tsukidashi) ในพื้นที่โอซากะ-โคเบะ นอกจากนี้ยังเป็นธรรมเนียมปฏิบัติท้องถิ่นและมักถูกรวมเข้ากับใบเสร็จค่าอาหารแทนที่ค่าเข้าร้าน
อ้างอิง

บรรณานุกรม
* 
* 
* 
*

หนังสืออ่านเพิ่ม
*Izakaya: The Japanese Pub Cookbook (2008) by Mark Robinson, photographs by Masashi Kuma, , Kodansha International
*Izakaya: Japanese Bar Food (Hardie Grant Publishing 2012), photographs by Chris Chen. 
*Izakaya by Hideo Dekura (New Holland Publishers 2015).

ดูเพิ่ม
* อาหารญี่ปุ่น
* ร้านราเม็ง
วัดถ้ำเขาปรางค์
วัดถ้ำเขาปรางค์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนิคมลำนารายณ์ อำเภอชัยบาดาล จังหวัดลพบุรี

แต่เดิมบริเวณนี้เรียกว่า เขาล้อมฟาง จนเมื่อประมาณ พ.ศ. 2516 หลวงพ่อสุวัฒน์ คัมภีร์ปัญโญ (เจ้าอาวาสของวัดเขาปรางค์ในปัจจุบัน) เป็นลูกศิษย์ของหลวงพ่อลี ธัมมธโร วัดอโศการาม ได้ธุดงค์มาถึงที่นี่และเห็นว่าที่นี่เหมาะสมกับการปฏิบัติธรรม สมควรแก่การสร้างวัดขึ้น จนตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2531 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2539
จุดเด่นของวัดคือพระพุทธรูปปางปฐมเทศนา หรือ ปางแสดงธรรมจักร ขนาดกว้าง 32 เมตร สูง 56 เมตร อยู่ในพระอิริยาบถนั่งขัดสมาธิ พระหัตถ์ขวายกขึ้น จีบนิ้วเป็นรูปวงกลม พระหัตถ์ซ้ายยกขึ้นประคอง มีเครื่องประกอบเป็นวงล้อธรรมจักรและฉัตรด้านบนสุด สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2557 โดยมีบันไดพญานาคเจ็ดเศียรให้ขึ้นไปชมวิวบริเวณลานรอบฐานองค์พระ นอกจากนั้นวัดยังมี เจดีย์เก้ายอด หรือ นวโลกุตระเจดีย์ ที่เป็นพระเจดีย์ที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุและอัฐิธาตุของพระคณาจารย์สายกรรมฐานอยู่บนยอดเจดีย์

อ้างอิง
ตลาดน้ำอโยธยา
ตลาดน้ำอโยธยา เป็นตลาดน้ำตั้งอยู่ที่ตำบลไผ่ลิง อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ตั้งอยู่ในบริเวณชุมชนอโยธยา นอกเกาะเมืองอยุธยา ที่เดียวกับปางช้างอโยธยาข้างวัดมเหยงคณ์ มีเนื้อที่ 60 ไร่ ถือเป็นตลาดน้ำที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ตลาดเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 โดยเปิดทำการทุกวัน
ตลาดน้ำแบ่งเป็นพื้นที่ส่วนต่าง ๆ ประกอบด้วยร้านค้า 249 ร้าน เรือขายอาหาร 50 ลํา ตลาดนัดชุมชนวิถีไทยมากกว่า 40 ร้าน สินค้ากลุ่มหนึ่งตำบล หนึ่งผลิตภัณฑ์ มีการนำชื่ออำเภอทั้งหมดของจังหวัดพระนครศรีอยุธยามาตั้งเป็นอาคารสถานที่ เช่น ตลาดบางซ้ายเป็นตลาดเครื่องจักสาน ตลาดบางบาลเป็นตลาดขนมและของฝาก ตลาดบางปะหันเป็นตลาดที่ขึ้นชื่อของขนมโรตี ตลาดเสนาเป็นตลาดกุ้งสดและปลาเผา เป็นต้น มีกิจกรรมเช่นนั่งเรือชมตลาด แสดงละครอิงประวัติศาสตร์ ให้อาหารปลา ป้อนอาหารแพะและควาย เป็นต้น

อ้างอิง
วัดอินทาราม (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดอินทาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองตีนนก อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา โดยมีเจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระครูอินทพัฒนประสุต (สำเริง)

วัดอินทาราม หรือที่ประชาชนนิยมเรียกว่า วัดทด เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2408 ซึ่งมีนายสิน นาเทศ ชาวตำบลหนองตีนนก อำเภอบ้านโพธิ์ เป็นผู้มอบที่ดินเพื่อสร้างวัด จำนวน 8 ไร่ 2 งาน และได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2439 เนื้อที่ที่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2546

ภายในวัดได้ให้ราชการตั้งโรงเรียนในที่ดินของวัด ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2464 โดยอาศัยศาลาการเปรียญของวัดเป็นที่เรียน

อ้างอิง
วัดกองก๋อย
วัดกองก๋อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกองก๋อย อำเภอสบเมย จังหวัดแม่ฮ่องสอน ปัจจุบันมีพระอธิการชยุธ ชวนปญฺโญ เจ้าอาวาส

วัดกองก๋อยสร้างเมื่อ พ.ศ. 2409 โดยท้าวอ้าย ปิ่นญาติ ได้ชักชวนญาติพี่น้องและคนในหมู่บ้านกองก๋อยช่วยกันสร้างวัดขึ้นมา มีกุฏิไม้เล็ก ๆ ห้องสุขา ศาลาไม้ และกำหนดเขต ทำแนวรั้ววัด คิดพื้นที่ประมาณ 5 ไร่ 2 งาน ชื่อ "กองก่อย" คงเพี้ยนมาจากคำว่า "กองกลอย" เนื่องจากพื้นที่นี้ตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน ชาวบ้านได้ ขุดหาหัวกลอย ออกมาขายให้พ่อค้า จะต้องทำมาขายที่หมู่บ้านกองก๋อยแห่งนี้ ภายหลังชื่อหมู่บ้านเพี้ยนมาเป็นบ้านกองก๋อย เมื่อสร้างวัดก็ตั้งชื่อวัดตามชื่อหมู่บ้าน
ภายในวัดกองก๋อยมีต้นโพธิ์ที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดแม่ฮ่องสอนขนาด 9 คนโอบ (ลำต้นเดียว) ความสูงประมาณ 30 เมตร แผ่กิ่งก้านสาขาร่มรื่น สวยงามมาก คาดว่ามีอายุประมาณ 600–700 ปี มีเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ เป็นเจดีย์สร้างใหม่ กว้าง 9 เมตร ยาว 9 เมตร สูง 32 เมตร (ทรงสุโขทัย) เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2553 มีประเพณีปี๋ใหม่เมือง (สงกรานต์) โดยคณะศรัทธาไปหาตัดต้นไม้ในป่า ที่มีง่าม นำมาค้ำต้นโพธิ์ภายในวัด

อ้างอิง
เกาะพนัก
เกาะพนัก เป็นเกาะในความดูแลของอุทยานแห่งชาติอ่าวพังงา ตั้งอยู่ในตำบลคลองเคียน อำเภอตะกั่วทุ่ง จังหวัดพังงา
เกาะพนักเป็นเกาะขนาดใหญ่ มีถ้ำลอดซึ่งเป็นถ้ำทะเลที่เกิดจากแรงกัดเซาะของคลื่นจนทะลุเป็นโพรงเข้าไปเป็นถ้ำ ภายในมีหินงอก หินย้อย มีแอ่งน้ำตกขนาดเล็กเป็นชั้น ๆ ลดหลั่นกันอยู่ในถ้ำ บางถ้ำมีความสูงกว่าระดับน้ำ จึงต้องใช้วิธีปีนขึ้นไป แต่บางแห่งต้องใช้เรือแคนูพายเข้าไปเท่านั้น ภายในเกาะมีถ้ำหลายถ้ำได้แก่ ถ้ำค้างคาว หรือ ถ้ำแบท เข้าได้เฉพาะช่วงน้ำลง มีระยะทางประมาณ 100 เมตร และมีแสงส่องถึง ถ้ำโกงกาง สามารถเดินเข้าไปได้เมื่อน้ำลงต่ำสุดเท่านั้น พื้นของถ้ำเป็นเลนปนทรายแข็ง ความยาวถ้ำประมาณ 100 เมตร ด้านในมืด ถ้ำไอศกรีม ถ้ำนาค ถ้ำแก้ว ถ้ำปีน และถ้ำที่มีลักษณะเป็นทะเลอยู่ภายใน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไม้ตรา อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 16 ไร่ 3 งาน พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มอยู่ริมลำคลองถูกน้ำท่วมทุกปี

วัดราษฎร์ศรัทธาธรรมสร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 2440 ชาวบ้านเรียก วัดคลองเก่า โดยมีพระอุปัชฌาย์เล็ก ฐิตสีโล ร่วมกับชาวบ้านสร้างวัดนี้ ต่อมาท่านได้สร้างวัดสง่างามและวัดกกแก้วบูรพา เสร็จแล้วกลับมาถึงมรณภาพที่วัดนี้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2518 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม พ.ศ. 2482 มีโรงเรียนประถมศึกษาของทางราชการตั้งอยู่ในที่ดินวัดด้วย
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่อุโบสถ กว้าง 6 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญกว้าง 15 เมตร ยาว 23 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2440 หอสวดมนต์กว้าง 9 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2447 กุฏิสงฆ์จำนวน 9 หลัง เป็นอาคารไม้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ ขนาดพระเพลากว้าง 2 ศอก 9 นิ้ว พร้อมด้วยพระอัครสาวก พระพุทธรูปทรงเครื่องลายดอกพิกุล ศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้น อายุกว่า 200 ปี และรอยพระพุทธบาทจำลอง ด้านพระเกจิชื่อดังคือหลวงปู่พล ถาวโร มีชื่อเสียงในด้านวิชาการสักยันต์ และ ปลุกเสกเครื่องราง

อ้างอิง
สะพานเจริญราษฎร์ 32
สะพานเจริญราษฎร์ 32 ตั้งอยู่บนถนนกรุงเกษมข้ามคลองมหานาค และขนานกับคลองผดุงกรุงเกษมด้วยส่วนหนึ่ง อยู่ในท้องที่เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
สะพานเจริญราษฎร์ 32 เป็นสะพานที่สร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อปี พ.ศ. 2455 (ร.ศ. 131) เป็นสะพานที่ 2 ในบรรดาสะพานชุดเจริญ บริเวณที่สร้างสะพานเจริญราษฎร์นี้เคยเป็นที่ตั้งของสะพาน 100 ปี ซึ่งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเนื่องในพระราชพิธีสมโภชพระนครครบ 100 ปี
ต่อมาสะพานนี้ชำรุด พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงโปรดให้สร้างสะพานใหม่ขึ้นแทน โดยทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระราชทรัพย์ประจำพระชนมวารประจำปี 2454 ให้กรมสุขาธิบาลสร้างเป็นอนุสรณ์ในการเฉลิมพระชนมพรรษาและเพื่อประโยชน์แก่สาธารณชน และพระราชทานนามว่า สะพานเจริญราษฎร์ 32 เนื่องจากทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างในคราวเฉลิมพระชนมพรรษา 32 พรรษา พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินทรงประกอบพิธีเปิด เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2455

สถาปัตยกรรม
สะพานสร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ขนาดกว้าง 10.73 เมตร ยาว 30 เมตร สูงจากระดับน้ำธรรมดาถึงท้องสะพาน 2 เมตร ที่มุมสะพานทั้ง 4 ด้านเป็นเสาสะพานปูนปั้นรูปนาค 5 เศียรตั้งอยู่บนแท่นปูนสี่เหลี่ยม เป็นศิลปะไทยแบบประยุกต์ ที่ฐานแท่นสี่เหลี่ยมที่รองรับนาคนั้นตกแต่งด้วยการทำปูนปั้นเป็นรูปใบไม้ มีแผ่นโลหะอักษรพระบรมนามาธิไธยย่อ ว.ป.ร. อยู่กลางรัศมี ประดับอยู่กลางพังพานของเศียรนาค
ลูกกรงราวสะพานเป็นปูนภายในมีแกนเหล็ก โดยมีการตกแต่งลูกกรงราวสะพานด้วยปูนปั้นลักษณะคล้ายกลีบบัวที่ส่วนล่างของลูกกรงดังกล่าว แท่นป้ายชื่อสะพานอยู่กึ่งกลางของราวสะพานทั้ง 2 ฟาก โดยตรงกลางป้ายเขียนว่า สะพานเจริญราษฎร์ 32 ร.ศ. 131 และเหนือชื่อนั้นมีการตกแต่งด้วยปูนปั้นรูปกาบหอยอยู่ตรงกลาง ส่วนอีก 2 ข้างเป็นปูนปั้นรูปดอกไม้ซึ่งประดับอยู่ที่ส่วนปลายของแนวคิ้วปูนที่ทำเป็นเส้นโค้งเหนือป้ายขื่อ และที่ด้านข้างของป้ายชื่อสะพานทั้ง 2 ด้านมีปูนปั้นเป็นรูปต้นไม้ลักษณะใบคล้ายต้นบอน

อ้างอิง
สะพานวรเสรษฐ
สะพานวรเสรษฐ เป็นสะพานข้ามคูวัดเบญจมบพิตร คูเดียวกับสะพานพระรูป สะพานถ้วย และสะพานงา แต่ไม่ได้อยู่ในสะพานชุดเดียวกัน สะพานนี้อยู่นอกรั้ววัดบนถนนนครปฐมที่มาจากหน้าทำเนียบรัฐบาล สิ้นสุดที่หน้าวัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร ข้ามคูวัดตอนที่จะบรรจบกับคลองเปรมประชากร ตั้งอยู่ในท้องที่แขวงดุสิต เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร
ประวัติ
สะพานวรเสรษฐสร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อ พ.ศ. 2444 โดยพระอัยยิกาเธอกรมหลวงวรเสรษฐสุดาทรงบริจาคราชทรัพย์และให้สร้างตามแบบของกรมโยธาธิการ เป็นสะพานหนึ่งในจำนวน 5 สะพานในบริเวณวัดเบญจมบพิตร ได้แก่ สะพานถ้วย สะพานงา และสะพานพระรูป (อยู่ในวัดเบญจมบพิตร) สะพานโสภาคย์ และสะพานวรเสรษฐ (อยู่ด้านหน้านอกวัดเบญจมบพิตร)

กรมศิลปากรประกาศขึ้นเป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2518 แต่มิได้กำหนดเขตที่ดิน
สถาปัตยกรรม
สะพานวรเสรษฐเป็นสะพานคอนกรีตประกอบด้วยเสาด้านละ 4 ต้น ลักษณะเสาเป็นรูปสี่เหลี่ยมปลายหัวเสาตัดตรง ระหว่างเสาคู่กลางประดับด้วยเหล็กหล่อเป็นลวดลายพันธ์ุพฤกษาแบบตะวันตก ขนาดของตัวสะพาน ประมาณ 5.50x9.30 เมตร ที่ราวสะพานด้านทิศตะวันตกมีแผ่นป้าย สพานวรเสรษฐ ติดอยู่
ราวสะพานฝั่งตะวันตกยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ มีร่องรอยการซ่อมบริเวณหัวเสาของสะพานเป็นบางส่วน ตัวสะพานด้านตะวันออกซึ่งประกอบด้วยเสาคอนกรีตและลวดลายเหล็กหล่อ โดยเสาคอนกรีตต้นด้านเหนือ (ที่ขนาบเหล็กหล่อ) บริเวณหัวเสาชำรุดเหลือเพียงครึ่งเดียวแต่ยังคงปรากฎร่องรอยของรูสำหรับเสียบเดือยของเหล็กหล่ออยู่ สำหรับตัวสะพานส่วนที่ต่อจากเสาต้นดังกล่าวทรุดตัวไปทางตะวันออก (ด้านคลองแยก) เกิดเป็นรอยแยกขาดจากตัวเสาบริเวณผนังดีรอยร้าว ส่วนเสาสะพานต้นด้านใต้สภาพหัวเสาหลุดและตกลงไปในคลอง (ยังเห็นอยู่ในคลอง) ส่วนลูกกรงที่เป็นลวดลายเหล็กหล่อขาดหายไปเหลือเพียงส่วนฐานของลายซึ่งอยู่ในสภาพถูกตัดและขาดในระดับเดียวกัน

อ้างอิง
วัดสุทธาวาส (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดสุทธาวาส วิปัสสนา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลาดบัวหลวง อำเภอลาดบัวหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดสุทธาวาส วิปัสสนา แต่เดิมเรียกว่า วัดตะพังโคลน ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2465 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2492 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2557 วัดแห่งนี้ได้รับแต่งตั้งให้เป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดพระนครศรีอยุธยาแห่งที่ 13 ตามมติที่ประชุมมหาเถรสมาคม โดยจัดให้มีการปฏิบัติธรรมแนวสติปัฏฐาน 4 เป็นประจำทุกเดือน วัดเติบโตก้าวหน้า ขยายขอบเขตวัดจากเดิม 44 ไร่ เป็น 97 ไร่ และริเริ่มโครงการพัฒนาวัดสุทธาวาสให้กลายเป็นพุทธมณฑลของ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยเริ่มเมื่อปี พ.ศ. 2556
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ พระบรมมหาธาตุเจดีย์ขนาดกว้าง 80 เมตร ยาว 80 เมตร สูง 130 เมตร บรรจุพระบรมสารีริกธาตุของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า 9 องค์ ที่ได้รับพระราชทานมาจากสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายกเมื่อ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 และอาคารสำหรับปฏิบัติสมาธิวิปัสสนา โรงเรียนปริยัติสำหรับพระภิกษุสงฆ์ด้วย

อ้างอิง
วัดเขาบางทราย
วัดเขาบางทราย เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางทราย อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี
วัดเขาบางทราย หรือ วัดเขาพระพุทธบาทบางทราย มีประวัติกล่าวกันว่าพระมหากษัตริย์ผู้ครองกรุงศรีอยุธยาเป็นผู้สร้างขึ้นในระหว่าง พ.ศ. 2249–2275 เป็นพระอารามหลวงที่มีความรุ่งเรืองอยู่ระยะหนึ่ง ต่อมากลายเป็นวัดร้าง จนในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์ได้โปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) ซึ่งขณะนั้นดำรงตำแหน่งเจ้าพระยาพระคลังที่สมุหกลาโหม ยกทัพไปปราบอั้งยี่ ที่วัดคงคาลัย ตำบลบางทราย อำเภอเมืองชลบุรี (ปัจจุบันวัดคงคาลัย เป็นที่ตั้งตลาดสด บางทราย เหลือเพียงศาลและป้ายชื่อวัดเท่านั้น) เจ้าพระยาพระคลังได้มีบัญชาสั่งให้ปลัดทัพสถาปนาวัดเขาบางทรายขึ้นมาใหม่ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2384 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 23
ต่อมาวัดได้รับการบูรณะอีกครั้งในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยพระยาวิชิตชลเขต ผู้กำกับราชการเมืองชลบุรีกับพระราชาคณะหลายรูป เสนาสนะที่ได้รับการบูรณะได้แก่ มณฑปพระพุทธบาท เจดีย์ วิหาร ตึกพำนักเจริญภาวนาและบ่อน้ำ เป็นต้น พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวขณะทรงผนวชเสด็จพระราชดำเนินมานมัสการพระพุทธบาทและเสด็จเยี่ยมเจ้าอาวาส เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2447 ตรงกับวันพฤหัสบดี แรม 9 ค่ำ เดือน 12 ปีมะโรง ทางราชการเคยใช้วัดนี้เป็นสถานที่ทำพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยาเรื่อยมาจนตลอดสมัยรัชกาลที่ 5
งานประเพณีที่สำคัญ ในช่วงวันสิ้นเดือน 4 จนถึงวันขึ้น 2 ค่ำ เดือน 5 จะมีการจัดงานประเพณีเดินขึ้นไปไหว้พระพุทธบาทบางทราย รวมทั้งงานประเพณีตักบาตรเทโวที่จัดขึ้นช่วงวันออกพรรษา

อ้างอิง
ป้อมมัศมัก
ป้อมมัศมัก ( ) หรือ พระราชวังมัศมัก เป็นป้อมที่ทำจากดินเหนียวและอิฐโคลน ตั้งอยู่ในอัดดีเราะฮ์ รียาด ประเทศซาอุดีอาระเบีย โดยสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1865 ให้กับเจ้าชายอับดุรเราะห์มาน อิบน์ ซุลัยมาน อัดดะบาอัน แห่งเอมิเรตญะบัลชัมมัร ป้อมนี้มีบทบาทสำคัญในการรวมประเทศซาอุดีอาระเบีย โดยหนึ่งในยุทธการที่สำคัญในสุดในการรวมประเทศคือ ยุทธการที่รียาด ซึ่งเกิดขึ้นในบริเวณป้อมนี้ จากนั้นจึงมีการแปลงป้อมนี้ไปเป็นพิพิธภัณฑ์จัดแสดงตั้งแต่ ค.ศ. 1995 และกลายเป็นหนึ่งในแลนด์มาร์กที่สำคัญที่สุดของมรดกซาอุดีอาระเบีย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Plan and Photographs 
* Virtual tour of the fort
ยฺหวี่ชือเฉีย
ยฺหวี่ชือเฉีย ( ) เป็นเทพีแห่งฝนของจีน พระนางปรากฏและมีบทบาทใน คัมภีร์ทะเลและขุนเขา ในฐานะชายาผู้นำของประเทศที่เรียกว่ายฺหวี่ชือ (雨师国) ; ซึ่ง "นาม" นี้เป็นนามที่บ่งบอกว่าเป็นพระนางเป็นชายาของพระวัสสานเทวดา

ดูเพิ่ม
* รายพระนามเทวดาจีน
* รายพระนามเทวดาที่ได้รับการสถาปนาในห้องสิน
* เทพเจ้าในห้องสิน
* เจ้าแม่พระจันทร์
* พระแม่ นฺหวี่วา
* พระพายจีน
* พระมณีเมขลาจีน
* หลุยจินจู้ (รามสูรจีน)
* เทพเจ้าและผู้เศษของจีน
* พระพิรุณเทวดา

อ้างอิง
วัดธ่อเจริญธรรม
วัดธ่อเจริญธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ใกล้แม่น้ำเพชรบุรี ในตำบลท่าราบ อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี

วัดธ่อเจริญธรรม ไม่ทราบแน่ชัดว่าสร้างขึ้นเมื่อใด แต่จากสิ่งก่อสร้างที่หลงเหลืออยู่น่าจะมีมาตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลาย สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2484
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่อุโบสถทรงไทย ก่ออิฐถือปูน ขนาด 5 ห้อง ฐานอ่อนโค้งเล็กน้อย หัวเสาปูนปั้นเป็นแบบบัวแวงและกรวยเชิง ผนังทางด้านหน้า (ทิศตะวันออก) พระประธานปูนปั้น ปางมารวิชัยขนาดใหญ่ ประดิษฐานอยู่บนฐานชุกชี ประดับด้วยลวดลายปูนปั้น ด้านหน้ามีพระอัครสาวกนั่งประคองอัญชลีอยู่ทั้งสองข้าง บนฐานชุกชีที่แยกออกมา ที่ผนังด้านหลังพระประธาน มีร่องรอยการเปลี่ยนแปลงที่ตั้งพระประธาน ในลักษณะขยับออกมาด้านหน้าและยกให้สูงขึ้น เจดีย์รายจำนวน 8 องค์ หอระฆังได้รับการบูรณะใหม่ เสากลมมีหลังคาซ้อนลดหลั่น 3 ชั้น ศาลาการเปรียญทางวัดรื้อไปเมื่อ พ.ศ. 2530

อ้างอิง
วัดคู้เกษมสโมสร
วัดคู้เกษมสโมสร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่หมู่ที่ 3 ในตำบลคลองอุดมชลจร อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเจ้าอาวาสคือพระครูเกษมธรรมสโมธาน (ไพศาล ศิริปญฺโญ)

วัดคู้เกษมสโมสร ชาวบ้านโดยทั่วไปเรียกกันว่า วัดคู้ ตั้งเมื่อวัดเมื่อ พ.ศ. 2424 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร มีเนื้อที่ในการสร้างวัด จำนวน 10 ไร่ 90 ตารางวา ผู้บริจาคที่ดินสร้างวัด คือนายมี สุวรรณดิษฐ์ ที่ตั้งวัดอยู่ติดริมคลอง ตรงที่ตั้งวัดลำคลองคดเคี้ยว จึงได้ตั้งชื่อวัด "คู้เกษมสโมสร"
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่พระพุทธรูปปางมารวิชัย ซึ่งประดิษฐานเป็นพระประธานในอุโบสถ วัดมีเกจิอาจารย์คือ หลวงปู่ยิ้ม วัตถุมงคลของท่านมีเหรียญรุ่นแรกปี 2470 เป็นเหรียญปั้ม ขอบข้างเลื่อย พระปิดตาเนื้อดินขุยปู ผสมผงวิเศษ หลังจาร พระเนื้อผง พิมพ์ บัวตูม บัวบาน พระเนื้อดินพิมพ์ เสมาหลังจาร

อ้างอิง
ซักกอเราะฮ์
ซักกอเราะฮ์ ( , ) หรือ (อังกฤษ: Saqqara, Sakkara หรือ Saccara ) เป็นหมู่บ้านชาวอียิปต์ในเขตผู้ว่าการกีซา ซึ่งเป็นที่ตั้งของสุสานโบราณของเชื้อพระวงศ์สมัยอียิปต์โบราณ โดยเป็นหมู่สุสานขนาดใหญ่ประจำเมืองเมมฟิส ซึ่งเป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรอียิปต์โบราณ ในบริเวณซักกอเราะฮ์เป็นที่ตั้งของพีระมิดจำนวนหลายหลัง รวมถึงพีระมิดขั้นบันไดของฟาโรห์โจเซอร์ (Step Tomb) และสุสานแมสตาบาอีกจำนวนหนึ่ง ซักกอเราฮ์ตั้งอยู่ห่างจากไคโรสมัยปัจจุบันไปทางใต้ราว 30 กิโลเมตร (19 ไมล์) ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 7 กม. x 1.5 กม. (4.3 ไมล์ x 0.9 ไมล์)

)]]
ซักกอเราะฮ์ประกอบด้วยสิ่งปลูกสร้างหินที่สมบูรณ์ที่สุดและเก่าแก่ที่สุดที่ทราบกันในประวัติศาสตร์ นั่นคือพีระมิดแห่งดโจเซอร์ ซึ่งสร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์ที่สาม แห่งอียิปต์ และฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณจำนวนอีกสิบหกพระองค์ก็โปรดให้สร้างพีระมิดที่ซักกอเราะฮ์เช่นกัน ซึ่งขณะนี้อยู่ในสถานะการอนุรักษ์ต่าง ๆ เจ้าพนักงานระดับสูงในสมัยโบราณได้เพิ่มอนุสาวรีย์พิธีศพส่วนตัวในสุสานแห่งนี้ตลอดช่วงสมัยการปกครองของฟาโรห์ ยังคงเป็นสิ่งปลูกสร้างที่สำคัญสำหรับการฝังศพที่ไม่ใช่ของราชวงศ์และพิธีกรรมทางศาสนามานานกว่า 3,000 ปี ทั้งในสมัยปโตเลมีและโรมัน
ทางเหนือขอซักกอเราะฮ์คือ อะบูศีร และทางใต้คือ เดาะฮ์ชูร พื้นที่ที่เริ่มตั้งแต่จากกีซาไปยังเดาะฮ์ชูรได้ถูกใช้เป็นสุสานของชาวเมมฟิสในช่วงเวลาต่าง ๆ และถูกกำหนดให้เป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกในปี ค.ศ. 1979 นักวิชาการบางคนเชื่อว่าชื่อ "ซักกอเราะฮ์" ไม่ได้มาจากเทพเจ้าแห่งพิธีศพของอียิปต์โบราณพระนามว่า โซคาร์ แต่มาจากชนเผ่าเบอร์เบอร์ท้องถิ่นที่เรียกว่าบะนี ซักคัร

อ้างอิง
วัดศรีสุทธาวาส (จังหวัดเชียงราย)
วัดศรีสุทธาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียง อำเภอเวียงป่าเป้า จังหวัดเชียงราย ลักษณะพื้นที่เป็นเนินเตี้ย มีป่าไม้เบญจพรรณล้อมรอบมีพื้นที่เป็นวัดและธรณีสงฆ์ รวม 43 ไร่ 3 งาน 73 ตารางวา

ประวัติ
วัดศรีสุทธาวาสมีหลายชื่อ ได้แก่ วัดศรีราชคฤห์ (วัดราช) หรือ วัดนอก (นอกเวียง) วัดหลวงราชคฤห์ วัดใหม่ วัดราษฏร์ วัดกิตติวาส วัดเจดีย์สุวรรณ ตามประวัติวัดทั่วราชอาณาจักรของกรมศาสนา ระบุไว้ว่าวัดศรีสุทธาวาสสร้างเมื่อ พ.ศ. 2286 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2427 แต่ประวัติการสร้างวัดมีการสร้างจากหลักฐานแผ่นศิลาจารึก ชร.1 จารึกวิหารจันทรอาราม ระบุว่าเริ่มก่อสร้างวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2011 โดยเจ้าหมื่นท้าวลูกหมื่นพลางเงินญาง เจ้าเมืองวังเหนือได้สร้างวิหารขึ้นชื่อว่า "จันทรอาราม" มีพระพุทธรูปสัมฤทธิ์จารึกอักษรโบราณ และมีแนววิหารโบราณเป็นหลักฐานให้เห็นถึงปัจจุบัน สมัยสร้างราว พ.ศ. พ.ศ. 2256–2286 ตรงกับสมัยของพญามังราย สร้างใหม่หลังจากร้างไปห
ใน พ.ศ. 2286 ได้สร้างต่อเติมบูรณะไปเรื่อย ๆ จนเสร็จสมบูรณ์ใน พ.ศ. 2297 แล้วก็ร้างไปจนกระทั่ง พ.ศ. 2426 พระครูอุตตมะ พร้อมพระครูยติวัตตวิมล พระยาเทพณรงค์ เจ้าเมืองเวียงป่าเป้า พระขันธเสมาหน่องส่วยโหง่งและลูกศิษย์ ร่วมกันบูรณะสร้างวัด พระพุทธรูปในวิหาร เจดีย์ อุโบสถ หอไตร ธรรมาสน์ และหอสรงบางส่วน ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2464 พระครูยติวัตตวิมล ได้บูรณะปฏิสังขรณ์พระธาตุเจดีย์ซึ่งเหลือแต่ฐานเป็นเจดีย์แบบพม่าขึ้นมาใหม่ สร้างพระประธานในวิหาร และวิหารหลังใหม่ครอบวิหารหลังเดิมครอบพระพุทธรูปประประธาน พ.ศ. 2533–2538 ได้สร้างวิหารหลังใหม่ให้ใหญ่ขึ้นเป็นแบบทรงภาคกลางครอบวิหารหลังเดิมซึ่งชำรุด
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่หอไตรสร้างเมื่อ พ.ศ. 2446 กรมศิลปากรขึ้นทะเบียนเป็นโบราณตั้งแต่เมื่อ พ.ศ. 2544 ปัจจุบันมีสภาพทรุดโทรมมาก พระธาตุเจดีย์แบบสิบสองปันนา อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2451 มีมุขสร้างคร่อมบันไดรูปปูนปั้นครุฑแบกนาค ยักษ์แบกนาค และแม่พระธรณีบีบมวยผม ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือพระประธานแบบพม่าประดิษฐานในวิหาร อยู่บนฐานชุกชีและที่ฐานมีปูนปั้นเรื่องราวพุทธประวัติและทศชาติชาดก ฝีมือช่างไทใหญ่และสิบสองปันนา

อ้างอิง
วัดนาทวี
วัดนาทวี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาทวี อำเภอนาทวี จังหวัดสงขลา

วัดนาทวีตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2360 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เพื่อแทนที่วัดนาหว้า ซึ่งถูกเผาทำลายไปในสมัยสงครามเมื่อครั้งต้นกรุงรัตนโกสินทร์ เดิมเป็นที่ดินของนายยอดทอง ซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากเมืองจะโหน่งให้ดำรงตำแหน่งหัวเมือง นายทองหัวเมืองจึงนำความไปปรึกษากับเจ้าคณะหมวดที่เมืองจะนะตกลง สร้างวัดขึ้นใหม่ในที่ดินของตนเอง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2558
ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ หลวงพ่อโต เป็นพระพุทธรูปโบราณปางมารวิชัย สร้างในสมัยอยุธยา มีหน้าตักกว้าง 2.20 เมตร ทำจากปูนปั้นฝีมือช่างท้องถิ่น ด้านการเคารพนับถือจากชาวบ้าน เชื่อว่าเมื่อชาวบ้านแถบนาทวีและใกล้เคียง เกิดเรื่องข้าวของหายหรือถูกโจรลักขโมยวัวควาย จะเดินทางมากราบไหว้บนบานหลวงพ่อโต ขอให้ได้สิ่งของหรือสัตว์เลี้ยงกลับคืน ซึ่งส่วนมากมักจะได้คืนกลับมา วัดยังมี แหวนพุทธดำรง มีลักษณะคล้ายแหวนทำด้วยหยก แต่เป็นกำไลโบราณที่ทำจากหินคาเนเลี่ยนหรือหินนำโชค ซึ่งขุดพบที่ท้องนาในอำเภอนาทวี ชาวบ้านที่ขุดพบได้นำมาถวายให้กับวัด

อ้างอิง
วัดบางกล้วย (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดบางกล้วย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ตำบลบางไทร อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 19 ไร่ 1 งาน 10 ตารางวา

มีเรื่องบอกเล่าว่าเมื่อราว 300 ปีที่ผ่านมา พระธุดงชาวพม่ากะเหรี่ยงเดินธุดงค์มาปักกรดบนที่ดินของบริเวณวัดนี้ ชื่อหลวงพ่อเน่ย และต่อมาได้สร้างเป็นสำนักสงฆ์ มุงหลังคาด้วยหญ้าคา เรียกว่า สำนักสงฆ์เกาะทับ ต่อมาขุนสวัสดิ์ หนวดแดง ได้มอบที่ดิน 5 ไร่เศษ หลังจากหลวงพ่อเน่ยได้มรณะภาพ มีการสร้างอุโบสถไม้ ฐานเสาอุโบสถฝึงลึกในดินประมาณ 1 เมตร และรองฐานตีนเสาด้วยไม้แดง และไม้เคี่ยมขนาดหนา 2 นิ้ว กว้าง 10 นิ้ว โดยประมาณ พระประธานในอุโบสถสร้างด้วยปูนทรายแร่เช่นกัน
18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2456 สำนักสงฆ์วัดบางกล้วย ได้ประกาศเป็นวัดตามกฏหมาย (ตามหลักฐานราชการ) โดยมีพระอธิการหีตเป็นเจ้าอาวาส 16 สิงหาคม พ.ศ. 2461 วัดบางกล้วยได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา มีพระโยคา ธรรมวินิจ เป็นผู้ครองวัด ฝ่ายมหานิกาย ต่อมา พ.ศ. 2464 วัดได้อยู่ในความดูแลปกครองของฝ่ายธรรมยุติกนิกาย พ่อปู่สงฆ์และแม่ย่าทับ ชัยสงคราม ได้ถวายที่ดินวัดเพิ่มอีก 4 ไร่ และได้ซื้อที่ดินเพิ่มอีก 10 ไร่เศษ ในภายหลังรวมเนื้อที่ดินทั้งหมด ประมาณ 19 ไร่เศษ

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิ ซึ่งสร้างด้วยไม้ หลังคามุงกระเบื้องว่าวสี่เหลี่ยม
รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อเน่ย
* หลวงพ่อเต้า
* หลวงพ่อเรือง
* หลวงพ่อปราบ
* พระครูโยคาธิการวินิต
* พระอธิการหีต
* พระช้อย
* พระใบฏีกาสน
* พระชะแล้ม
* พระนิกร
* พระนัด
* พระปลัดกิมเหี้ยง
* พระครูโสภณจิตตสุนทร (โสภณ ปิยจิตโต) พ.ศ. 2517–ปัจจุบัน

อ้างอิง
วัดถ้ำช้างเผือก
วัดถ้ำช้างเผือก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขาสมอคอน อำเภอท่าวุ้ง จังหวัดลพบุรี อยู่ห่างจากวัดถ้ำตะโกประมาณ 1 กิโลเมตร มีศาสนสถานทางบริเวณด้านล่างและด้านบนภูเขาและด้านบนภูเขามีความอุดมสมบูรณ์ร่มรื่นจากต้นไม้ใหญ่และต้นไม้ขนาดกลางอยู่จำนวนมาก
วัดถ้ำช้างเผือก แต่เดิมสร้างอยู่ตรงหน้าถ้ำช้างเผือกซึ่งพระยาโชฎึกราชเศรษฐเป็นผู้สร้าง แต่ในฤดูน้ำหลากการเดินทางไม่สะดวกจึงมีการย้ายวัดขึ้นไปอยู่เหนือถ้ำประมาณ 50 ปีเศษมาแล้ว แต่ยังคงใช้ชื่อวัดตามที่เรียกกันมาแต่เดิม สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2375 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2496 กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 53 หน้า 905 ตอนที่ 24 เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2479

วัดมีพระพุทธรูปปางไสยาสน์ก่ออิฐถือปูนยาว 10 เมตร บริเวณเชิงเขามีทำนบดินและอ่างเก็บน้ำโบราณที่อาจสร้างราวพุทธศตวรรษที่ 18 ด้านบนภูเขามีวิหารที่มองเห็นบริเวณโดยรอบของอำเภอท่าวุ้ง

อ้างอิง
วัดบ้านปูน
วัดบ้านปูน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะตะเภา อำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 4 ไร่ 1 งาน 30 ตารางวา ทางด้านทิศตะวันออกติดต่อกับถนนริมแม่น้ำปิง ภายในวัดมีถนนผ่านกลางจากทิศตะวันออกไปทะลุทางทิศตะวันตก
วัดบ้านปูนสร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2400 มีนามตามชื่อบ้าน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2526 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 8 เมตร ยาว 16 เมตร มีช่วงหนึ่งวัดอยู่ในสภาพร้าง เมื่อปีพ.ศ 2502 หลวงพ่อพันธ์ได้รับอนุญาตให้ย้ายจากวัดวังหม้อ มาอยู่ที่วัดบ้านปูน ก็ด้วยชาวบ้านวังหม้อ เห็นอกเห็นใจที่ชาวบ้านปูนขาดพระสงฆ์ที่จะดูแลวัดวาอารามและยังร้างอยู่
และที่วัดวังหม้อก็ยังมีครูบาอรรถ์ทีดูแลอยู่ หลังจากที่ท่านมาอยู่วัดบ้านปูน ท่านก็ร่วมกับศรัทธาชาวบ้านปูน ช่วยกันถางป่าถางพง เพราะร้างมานาน โดยมีปู่เอ่า ใจงาม เป็นมรรคนายกสมัยนั้น ได้ร่วมกันก่อสร้างกุฏิ วิหาร ศาลาการเปรียญ หอระฆัง หอไตร และอุโบสถเป็นต้น
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญกว้าง 10 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 หอสวดมนต์กว้าง 8 เมตร ยาว 14 เมตร พ.ศ. 2519 กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง และเจดีย์ศรีสุธา

อ้างอิง
วัดปากคลอง
วัดปากคลอง อาจหมายถึง
* วัดปากคลอง จังหวัดชุมพร
* วัดปากคลอง จังหวัดเชียงใหม่
* วัดปากคลอง จังหวัดตรัง
* วัดปากคลอง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดปากคลอง จังหวัดพังงา
* วัดปากคลอง จังหวัดพิษณุโลก
* วัดปากคลอง จังหวัดเพชรบุรี
* วัดปากคลอง จังหวัดลพบุรี
* วัดปากคลอง จังหวัดสระบุรี
* วัดปากคลอง จังหวัดสุโขทัย
วัดปากคลอง (จังหวัดพังงา)
วัดปากคลอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลรมณีย์ อำเภอกะปง จังหวัดพังงา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 12 ไร่ ที่ตั้งของวัดแวดล้อมไปด้วยภูเขาที่เรียกว่าภูเขาแม่ยาย

วัดปากคลองสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2476 โดยมีนายเพิ่ม ยอดน้ำ นายขีด ทองสุข และนางโปรย ร่วมกันสร้างวัด โดยแรกเริ่มได้สร้างเสนาสนะเป็นแบบชั่วคราว บางปีขาดพระสงฆ์อยู่จำพรรษาเสนาสนะก็ชำรุด เมื่อมีพระสงฆ์มาอยู่จำพรรษาอีกก็สร้างขึ้นใหม่อีก เสนาสนะต่าง ๆ ได้สร้างขึ้นเป็นหลักฐานมั่นคงแบบถาวรกว่าเดิมนับตั้งแต่ พ.ศ. 2514 ในสมัยที่พระใบฎีกาจรับ ปญฺญาวุโธ ขึ้นมาเป็นเจ้าอาวาส วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2522
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญกว้าง 9 เมตร ยาว 19 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์จำนวน 2 หลัง โครงสร้างเป็นอาคารไม้ 1 หลัง และครึ่งตึกครึ่งไม้ อีก 1 หลัง และมีโรงครัว 1 หลัง

อ้างอิง
เมลก์เตร์ต
เมลก์เตร์ต หรือ ทาร์ตนม ( ) เป็นของหวานจากประเทศแอฟริกาใต้ที่มีต้นกำเนิดจากชาวดัตช์ที่เข้าไปตั้งถิ่นฐานในเขตอาณานิคมแหลม ซี่งประกอบด้วยแป้งพายแบบร่วนกรอบเป็นขอบนอก และภายในเป็นไส้คัสตาร์ดที่ทำจากนม แป้ง น้ำตาล และไข่ อัตราส่วนของนมต่อไข่จะสูงกว่าในทาร์ตไข่โปรตุเกสหรือทาร์ตไข่แบบจีน จึงทำให้เมลก์เตร์ตมีเนื้อสัมผัสที่บางเบากว่าและมีรสชาตินมเข้มข้นกว่า
ของหวานชนิดนี้มีที่มาจากชาวดัตช์ที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานในอาณานิคมแหลมของเนเธอร์แลนด์ในช่วงศตวรรษที่ 17 และเชื่อว่าน่าจะดัดแปลงมาจาก มัตเตินตาร์ต ( ) ซึ่งเป็นของหวานของเนเธอร์แลนด์ที่มีลักษณะคล้ายกับชีสเค้ก และปรากฏในตำราอาหารภาษาดัตช์ ซึ่งจัดพิมพ์โดยโตมัส ฟัน เดอร์โนต ( ) ราว ค.ศ. 1514 บางสูตรจะกำหนดให้อบคัสตาร์ดพร้อมกันกับแป้งพาย ในขณะที่บางสูตรจะให้เตรียมคัสตาร์ดไว้ก่อนแล้วค่อยเติมลงไปในขอบแป้งพายก่อนเสิร์ฟ เมลก์เตร์ตมักจะโรยผงอบเชยลงไปด้วยขณะเสิร์ฟ และในบางครั้งนมที่นำมาใช้ทำเมลก์เตร์ตก็ผ่านการนำอบเชยไปแช่เพื่อให้กลิ่นและรสละลายออกมาเช่นกัน เมลก์เตร์ตนิยมเสิร์ฟในงานฉลองทางศาสนาที่โบสถ์และงานเลี้ยงตามบ้าน และสามารถหาซื้อได้ทั่วไปตามซูเปอร์มาร์
านฉลองทางศาสนาที่โบสถ์และงานเลี้ยงตามบ้าน และสามารถหาซื้อได้ทั่วไปตามซูเปอร์มาร์เกตในประเทศแอฟริกาใต้ โดยทั่วไปนิยมเสิร์ฟแช่เย็น อุณหภูมิห้อง หรืออาจจะอุ่นเล็กน้อย
วัดฟ้าฮ่าม
วัดฟ้าฮ่าม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำปิง ในตำบลฟ้าฮ่าม อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

ประวัติและตำนาน
วัดฟ้าฮ่ามสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1943 (จุลศักราช 762 ปีชวด โทศก) ตามหลักเสาเสมาสีขาวมีเรื่องราวประวัติที่ได้บันทึกกล่าวไว้ว่า พระเจ้าแสนเมืองมา กษัตริย์แห่งราชวงศ์มังราย (เม็งราย) องค์ที่ 9 ในเวลานั้นพระเจ้าพรหม พระมาตุลาของพระองค์ ครองเมืองเชียงราย ได้ยกทัพมาตีนพบุรีศรีนครพิงค์ (เชียงใหม่) เพื่อแย่งชิงราชบัลลังก์แต่ถูกทัพหลวง ภายใต้การนำของขุนแสนผานองตีพ่ายกลับไป ต่อมาอีกไม่นานพระเจ้าพรหมก็เสด็จมาถึงนพบุรีศรีนครพิงค์อีก เพื่อขอพระราชทานอภัยโทษ
พระเจ้าพรหมได้อัญเชิญพระพุทธสิหิงค์ซึ่งสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 700 ตามตำนานกล่าว่าเมื่ออัญเชิญพระพุทธรูปล่องมาตามลำน้ำระมิง (แม่น้ำปิง) พอมาถึงเชียงใหม่แล้วอัญเชิญขึ้นที่วังสิงห์คำเหนือท่าเจดีย์งามประมาณ 50 วา แต่เกิดเหตุการณ์ปาฏิหาริย์ขององค์พระพุทธสิหิงค์ ปรากฎว่าท้องฟ้าสว่างก็มืดลงและมีรัศมีจากองค์พระพุทธสิหิงค์พุ่งไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นลำแสงสีทองดั่งรุ้งกินน้ำ ยาวประมาณ 2,000 วา แสงนั้นไปสิ้นสุดลง ณ ที่แห่งหนึ่ง พระเจ้าแสนเมืองมาจึงโปรดให้สร้างอารามขึ้น ณ ที่ลำแสงสิ้นสุดนั้น เรียกว่า อารามฟ้าฮ่าม (วัดฟ้าฮ่าม) หมายถึง "ฟ้าสว่าง อร่ามเรืองรอง" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2490
เสนาสนะ
วิหารศิลปะล้านนา มีการแกะสลักลายไม้หน้าวิหาร ปิดทองและประดับกระจกสี ภายในวิหารประดิษฐานพระพุทธรูปปั้นศิลปะล้านนา วิหารได้รับการบูรณะในสมัยของพระครูลิงหวิชัย (หลวงปู่ครูบาสิงห์) และได้มีการวาดภาพพุทธประวัติและพระเจ้าสิบชาติบนฝาผนังภายในวิหาร

เจดีย์ศิลปะล้านนาซึ่งสันนิษฐานว่ามีมาแต่สมัยสร้างวัด ภายในเจดีย์ได้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ เจดีย์ได้รับการบูรณะ เมื่อ พ.ศ. 2516 พระครูสิงหวิชัยพร้อมด้วยคณะศรัทธาจึงได้สร้างเจดีย์ครอบองค์เดิม โดยได้เพิ่มซุ้มทั้งสี่ด้านและนำพระพุทธรูปมาประดิษฐานไว้ในซุ้มทั้งสี่ ในสมัยของพระปลัดปัญญา ปญญาธโร เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน ได้มีการประดับฉัตรรอบองค์เจดีย์ทั้งสี่ด้าน
อุโบสถศิลปะล้านนา ได้สร้างแทนอุโบสถหลังเดิมที่ชำรุดไป ได้ริเริ่มสร้างในสมัยของพระครูสิงหวิชัย แต่ไม่ทันได้เสร็จเรียบร้อย ท่านก็ได้มรณภาพเสียก่อน ในสมัยพระปลัดปัญญา ปญญาธโร ได้ทำการก่อสร้างจนเสร็จเรียบร้อย ภายในอุโบสถได้ประดิษฐานพระพุทธสิหิงค์จำลอง ซึ่งทำการหล่อและทำพิธีพุทธาภิเษกที่วัดฟ้าฮ่าม เมื่อ พ.ศ. 2540 มีนามว่า พระสิงหนิมิตพิชิตภัย

อ้างอิง
เจดีย์ภูเขาทอง
เจดีย์ภูเขาทอง ( ) เป็นเจดีย์สูง 50 เมตร อยู่ในตำบลภูเขาทอง ใกล้เกาะเมืองอยุธยา นักท่องเที่ยวสามารถเดินขึ้นไปได้ไกลถึงครึ่งทางของเจดีย์ซึ่งสามารถมองเห็นทุ่งนาโดยรอบและเมืองอยุธยาได้
ประวัติศาสตร์
ในปี พ.ศ. 2112 หลังจากยึดกรุงศรีอยุธยาได้แล้ว พระเจ้าบุเรงนอง มีพระบัญชาให้สร้างพระเจดีย์ขนาดใหญ่ซึ่งอยู่ติดกับ วัดภูเขาทอง เพื่อรำลึกถึงชัยชนะของพระองค์ แต่พระเจดีย์สร้างไม่เสร็จมีเพียงฐานพระเจดีย์ที่สร้างเสร็จ ต่อมาในปี พ.ศ. 2130 สมเด็จพระนเรศวรมหาราช เมื่อครั้งเป็นพระมหาอุปราชโปรดเกล้าให้สร้างพระเจดีย์เพื่อระลึกถึงเหตุการณ์ที่พระองค์นำ อยุธยา ประกาศอิสรภาพจากพม่าในปี พ.ศ. 2127 โดยพระองค์ตัดสินพระทัยสร้างเจดีย์ทรงไทยบนฐานเดิม ในอีก 2 ศตวรรษต่อมา พระเจดีย์ก็ทรุดโทรมลง ซึ่งการบูรณะในสมัย สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ในสมัยอยุธยาตอนปลาย พระองค์โปรดเกล้า ฯ ให้สร้างพระเจดีย์องค์ใหม่เป็นแบบพระเจดีย์แบบย่อมุม โดยสร้างบนฐานเก่าของพระเจด
วัดที่อยู่ติดกันคือวัดภูเขาทองซึ่งสถาปนาโดย สมเด็จพระราเมศวร กษัตริย์องค์ที่สองของกรุงศรีอยุธยาในปี พ.ศ. 1930 ซึ่งยังคงอยู่จนถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
คูเมืองนครราชสีมา
คูเมืองนครราชสีมา ได้ก่อสร้างขึ้นในสมัยอยุธยา ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ช่วงปี พ.ศ. 2199 - พ.ศ. 2231 เป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ทางการท่องเที่ยวที่สำคัญของนครราชสีมา

ประวัติ

ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช มีพระราชดำริว่า ดินแดนภาคอีสานเป็นฉนวนป้องกันการรุกรานของขแมร์ (เขมร) ลาว ญวน และเป็นหัวเมืองใหญ่ควบคุมเขมรป่าดงที่ขึ้นแก่ไทย จึงโปรดให้สร้างเมืองขึ้นใหม่ เนื่องจากเป็นที่ตั้งของเมืองที่เป็นจุดยุทธศาสตร์ทางการรบ จึงมีการสร้างกำแพงและขุดคู้มืองขึ้นด้วย
โดยคูเมืองกว้าง 20 เมตร (10 วา) และลึก 6 เมตร (3 วา) ยาวล้อมรอบเมือง มีความกว้างประมาณ 1,000 เมตร (มาตราวัดของไทย : 25 เส้น) ยาวประมาณ 1,700 เมตร (มาตราวัดของไทย : 43 เส้น) ยาวล้อมรอบกำแพงเมืองและเขตเมืองเก่า และมีการขุดลำปรุจากลำตะคองเป็นทางน้ำเข้ามาหล่อเลี้ยงคูเมืองด้วย

การปรับปรุงคูเมือง
รายงานเกี่ยวกับการขุดคูเมือง โดยพระยาประสิทธิศัลการ ข้าหลวงเทศาภิบาลมณฑลนครราชสีห์มา ในสมัยรัชกาลที่ 5
 "คูรอบกำแพงเมือง แต่เดิมชาวเมืองทำนา เห็นด้วยเกล้าฯว่า เมืองนครราชสีห์มาเป็นเมืองดอน เวลาระดู(ฤดู)แล้งอัตคัดน้ำ เมื่อปลายปี ศก ๑๑๑ ข้าพระพุทธเจ้าได้รับพระราชทานขอแรงเลขสมกรมการ (น่าจะเป็นหน่วยงานโยธา) มาขุดคูเมือง ลึก ๕ ศอก กว้าง ๑๐ วา
ครั้นเดือนพฤษภาคม ศก ๑๑๒ ขุดได้ ๘ ส่วน ยังค้างอยู่ ๒ ส่วน จึ่งจะรอบเมือง และได้ใช้มูลดินที่ขุดจากคู เกลี่ยทำเปนถนนรอบคูชั้นนอก แต่ถนนนี้ยังเกลี่ยไม่แล้ว เวลานี้มีน้ำขังอยู่ในคูเสมอ เปนประโยชน์แก่บ้านเมืองมาก"

สถานที่ใกล้เคียง
* อนุสาวรีย์ท้าวสุรนารี
* ประตูเมืองนครราชสีมา

อ้างอิง
วัดปากน้ำแขมหนู
วัดปากน้ำแขมหนู เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตะกาดเง้า อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี

วัดปากน้ำแขมหนูตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2456 ได้รับบริจาคที่ดินจากนางอ้อย ไม่ทราบนามสกุล และต่อมามีคณะศรัทธาได้ถวายที่ดินเพิ่มอีกจำนวน 21 ไร่เศษ มีพระอธิการผลเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก
อุโบสถหลังแรกเริ่มก่อสร้างและได้รับวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489 ต่อมาทางวัดได้ก่อสร้างต่อเติมอุโบสถครั้งที่ 2 เมื่อ พ.ศ. 2493 และได้ฉลองอุโบสถครั้งแรก เมื่อวันที่ 8–11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2502 ในช่วงปี พ.ศ. 2532 อุโบสถหลังเก่ามีสภาพทรุดโทรมอันเนื่องจากพื้นที่วัดอยู่ติดกับทะเล ทำให้อุโบสถผุกร่อนลุกลามไปทั่วจนถึงหลังคา โดยช่วงหน้าฝนเกิดน้ำรั่ว จนไม่สามารถประกอบกิจสังฆกรรมของสงฆ์ได้ ภายหลังได้มีการสร้างอุโบสถหลังใหม่ มีการใช้กระเบื้องเซรามิกมาประดับลวดลายลงพื้นโบสถ์ด้วยสีน้ำเงิน ภายในอุโบสถ มีประตูโบสถ์ไม้ ทั้ง 4 บาน มีการแกะสลักภาพนูนต่ำ เกี่ยวกับพุทธประวัติ ด้านนอกบานประตูและหน้าต่าง มีการลงลายมุข ภาพเทพทวารบาล ส่วนพื้นผนังด้านใน
ระวัติ ด้านนอกบานประตูและหน้าต่าง มีการลงลายมุข ภาพเทพทวารบาล ส่วนพื้นผนังด้านในอุโบสถ มีการประดับภาพลงสีในพื้นเซรามิกเกี่ยวกับวรรณคดีชาดกและพระมหาชนก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561
วัดโขมง
วัดโขมง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโขมง อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี

ตามประวัติวัดระบุว่าวัดโขมงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2330 โดยมีพระอาจารย์เริ่มเป็นผู้ริเริ่มสร้างวัดและผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2500 ส่วนสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2397
อุโบสถแบบมหาอุดคือมีทางเข้าทางเดียว มีใบเสมาศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้น นอกจากนั้นวัดยังมีศิลปวัตถุ ได้แก่ นาฬิกาแดดทำจากไม้กันเกราแผ่นเดียวเป็นรูปทรงคล้ายตุ๊กตา มีแขน 2 แขน คาดว่าสร้างพร้อมกับอุโบสถมหาอุด ติดตั้งอยู่บนยอดซุ้มเสมาทั้ง 8 ทิศ ปัจจุบันเหลืออยู่เพียงชิ้นเดียว เก๋งจีนโบราณซึ่งสันนิษฐานว่าสร้างหลังจากสร้างวัดไม่นาน น่าจะเก็บกระดูกของคนจีนซึ่งมีฐานะ แต่ประวัติการสร้างนั้นไม่แน่ชัด

รายนามเจ้าอาวาส
* เจ้าอธิการเริ่ม
* พระอุปัจฉาย์แจง ติสฺสโร
* พระอุปัจฉาย์เฝื่อน เตวิชฺโช
* พระครูสังฆกิจจานุโยค (หอ วสนฺโน)
* พระครูพิพัฒน์พลาธร (จำปา เตชพโล)

อ้างอิง
วัดวังเย็น (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดวังเย็น เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวังเย็น อำเภอแปลงยาว จังหวัดฉะเชิงเทรา
บริเวณหมู่บ้านวังเย็นเป็นสถานที่พักทัพของพระเจ้าตากสิน เมื่อครั้งยกทัพไปตีเมืองจันทบุรี เพราะบริเวณนี้มีคลองส่งน้ำไหลผ่านพื้นที่เป็นป่าและมีความร่มเย็น จึงเรียกว่า บ้านวังเย็น ชาวบ้านได้ร่วมกันสร้างที่พักสงฆ์เมื่อประมาณ พ.ศ. 2420 ซึ่งตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามคลองกับที่ตั้งวัดวังเย็นปัจจุบันประมาณ 800 เมตร ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ต่อมามีการตายโรคโรคระบาด มีผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก ต่อมาพระลี้ เมรสนัดได้นำพาญาติโยมย้ายจากที่เดิมมาตั้งวัดแห่งใหม่ในที่ตั้งปัจจุบัน สร้างเสนาสนะอย่างศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ และอุโบสถ ในปี พ.ศ. 2466 พระลี้ เมรสนัด ได้ลาสิกขา หลวงปู่มากได้เป็นเจ้าอาวาส
ในสมัยหลวงพ่อจาม พันธมุตโต ท่านเป็นผู้นำพาญาติโยมปรับปรุงพัฒนาซื้อที่ขยายเขตวัดให้กว้างขวาง และให้ที่วัดสร้างโรงเรียนวัดวังเย็น และได้สร้างศาลาหลังใหม่แทนหลังเก่า พร้อมทั้งอุโบสถหลังใหม่แทนหลังเก่าที่ทรุดโทรม สร้างเมรุ กุฏิสงฆ์ ฯลฯ อุโบสถหลังเก่าได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2476 อุโบสถหลังใหม่ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2538

รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์ลี้ 
* หลวงปู่มาก
* หลวงปู่ไพ่
* หลวงปู่อ่อง
* อาจารย์ฉุย
* อาจารย์เกตุ
* อาจารย์จ้อย
* พระครูสันติธรรมาทร (หลวงพ่อจาม พันธมุตโต) พ.ศ. 2509–2540 
* พระครูวีรปัญโญภาส พ.ศ. 2540–

อ้างอิง
วัดเชียงโฉม
วัดเชียงโฉม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างเผือก อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ มีเนื้อที่ประมาณ 7.32 ไร่ มีจุดเด่นคือเจดีย์ทรงปล่อง ซึ่งเป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมที่สันนิษฐานว่าได้รับอิทธิพลส่วนหนึ่งมาจากเจดีย์ทรงจีน หรือที่เรียกว่า ถะ โดยยังพบเห็นในวัดเชียงใหม่จำนวน 3 แห่ง ได้แก่ เจดีย์วัดร่ำเปิง (ตโปทาราม) เจดีย์วัดพวกหงษ์ และเจดีย์วัดเชียงโฉม สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นราวพุทธศตวรรษที่ 21 จากหลักฐานในศิลาจารึกวัดตะโปทารามเมื่อปี พ.ศ. 2035
วัดเชียงโฉม หรือ วัดเจดีย์ปล่อง ปรากฏหลักฐานการก่อสร้างราวพุทธศตวรรษที่ 21 สมัยพระเจ้าติโลกราชถึงพญาแก้ว เป็นศิลปะล้านนาระยะที่ 3 เมื่อ พ.ศ. 2083 ในสมัยพระนางจิรประภาเทวี พระองค์ได้บูรณะเจดีย์วัดเชียงโฉม แต่ภายหลังพม่าได้เข้ามาตีเมืองเชียงใหม่และปกครองเชียงใหม่อยู่ 200 ปี นอกจากนั้นในตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่และตำนานสิบห้าราชวงศ์ระบุว่าในสมัยพญามังราย ได้กล่าวถึงว่ามีชุมชนนอกกำแพงเมืองอยู่ 3 แห่ง หนึ่งในนั้นคือเชียงโฉม ในสมัยพระเจ้ากาวิละ พระองค์ทรงฟื้นฟูเมืองเชียงใหม่ แต่วัดเชียงโฉมไม่ได้รับการบูรณะจึงอยู่ในสภาพวัดร้าง
จนเมื่อ พ.ศ. 2547 วัดเชียงโฉมได้รับการบูรณะฟื้นฟู ให้เป็นวัดที่มีพระสงฆ์อยู่จำพรรษา ด้วยแรงผลักดันของชุมชน จึงได้ไปกราบเรียนพระเทพวรสิทธาจารย์ รองเจ้าคณะจังหวัด เชียงใหม่ เจ้าอาวาสวัดพระธาตุดอยสุเทพราชวรวิหาร เป็นประธานในการบูรณะฟื้นฟูพร้อมทั้งได้สร้างพระพุทธรูปเป็นพระประธานในวิหาร

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
วัดถ้ำอภัยดำรงธรรม
วัดถ้ำอภัยดำรงธรรม หรือ วัดถ้ำพวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปทุมวาปี อำเภอส่องดาว จังหวัดสกลนคร ตั้งอยู่ในเขตพื้นที่รอยต่อ 3 จังหวัด คือ จังหวัดสกลนคร จังหวัดอุดรธานี และจังหวัดกาฬสินธุ์ บนเทือกเขาภูพานซึ่งเชื่อมต่อจากจังหวัดสกลนครที่มีนามตามชาวบ้านท้องถิ่นเรียกว่า ภูผาเหล็ก คงความหมายที่ว่าบริเวณพื้นที่ถ้ำพวงนั้นมีแร่เหล็กเป็นจำนวนมาก หากนำแม่เหล็กวางลงบนพื้นดิน จะมีหินเล็ก ๆ ติดขึ้นมาเป็นพวง
เมื่อ พ.ศ. 2504 พระอาจารย์วัน อุตฺตโม ได้เริ่มก่อตั้งวัดถ้ำอภัยดำรงธรรมและจำพรรษาอยู่ ณ วัดแห่งนี้ จนมีพระภิกษุสามเณรเพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ ในปี พ.ศ. 2514 ท่านพระอาจารย์วัน อุตฺตโม ได้นำคณะศิษยานุศิษย์ร่วมกันสร้างถนนขึ้นสู่ยอดเขาภูผาเหล็กซึ่งมีถ้ำอีกแห่งหนึ่งมีชื่อว่า ถ้ำพวง และยังสร้าสร้างวัดถ้ำพวง (เป็นส่วนหนึ่งของวัดถ้ำอภัยดำรงธรรม) จากนั้นได้สร้างอาคารเสนาสนะ รวมถึงสร้างพระพุทธรูปปางนาคปรกหน้าตักกว้าง 5 เมตร ไว้ ณ ถ้ำพวง นามว่า พระมงคลมุจลินท์ พร้อมทั้งสร้างวิหารครอบองค์พระพุทธรูปในเวลาต่อมา วัดยังมีพิพิธภัณฑ์อัฐบริขารพระอาจารย์วัน อุตตโม เป็นอาคารรูปทรงจัตุรมุข 2 ชั้น ประดับประดาด้วยหินอ่อนทั้งหลัง ชั้นล่างตกแต่งเป็นห้องแสดงภาพวาดเกี่
ุรมุข 2 ชั้น ประดับประดาด้วยหินอ่อนทั้งหลัง ชั้นล่างตกแต่งเป็นห้องแสดงภาพวาดเกี่ยวกับประวัติของพระอาจารย์ตั้งแต่เกิด ส่วนภายในชั้นบนมีรูปปั้นของท่านในท่านั่งขัดสมาธิ และมีสังเวชนียสถาน
วัดถ้ำอภัยดำรงธรรมตั้งวัดเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2528 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534

อ้างอิง