SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
วัดโพธาราม (จังหวัดระนอง)
วัดโพธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลละอุ่นใต้ อำเภอละอุ่น จังหวัดระนอง มีเนื้อที่รวมประมาณ 23 ไร่ 1 งาน 90 ตารางวา โดยพระอธิการสุภา ฉายา ปุณฺณวุฑฺโฒ เป็นเจ้าอาวาส
แต่เดิมวัดโพธารามตั้งอยู่บนภูเขาที่มีความกันดารเรื่องน้ำ ชาวบ้านเรียกว่า วัดควน ต่อมาจึงย้ายมาตั้งวัดอยู่ในที่ลุ่มริมแม่น้ำละอุ่น โดยใช้ชื่อว่า วัดละอุ่นใต้ ตามชื่อบ้าน สร้างวัดเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2446 โดยนายปลื้ม พยัฆยุทธิ์ บริจาคที่ดินให้สร้างวัด ได้รับพระราชทานนามจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อคราวเสด็จฯประพาสต้นหัวเมืองระนอง ว่า "วัดโพธาราม" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2501 มีการเปิดสอนพระปริยัติธรรมเมื่อ พ.ศ. 2493

อาคารเสนาสนะประกอบด้วย ศาลาการเปรียญ กุฏิจำนวน 4 หลัง หอฉัน อุโบสถหลังเดิม และอุโบสถหลังใหม่เป็นอาคารสองชั้นยกเสาสูงบริเวณด้านล่าง สามารถใช้ประโยชน์ได้ในช่วงที่น้ำไม่ท่วม
รายนามเจ้าอาวาส
* พระใบฎีกานุ้ย พ.ศ. 2446–2460
* พระเขียว พ.ศ. 2461–2463
* พระเวช พ.ศ. 2464–2466
* พระเพลิง พ.ศ. 2467–2468
* พระน้อย พ.ศ. 2469–2472
* พระมหาผิน พ.ศ. 2473–2475
* พระคง พ.ศ. 2476–2477
* พระอ้าย พ.ศ. 2478–2479
* พระมุง พ.ศ. 2480–2488
* พระครูวุฒิชัย พ.ศ. 2489–2554
* พระอธิการสุภา พ.ศ. 2555–ปัจจุบัน

อ้างอิง
จังหวัดสุพรรณบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุพรรณบุรี กันยายน พ.ศ. 2535 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2535 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 5 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2535 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2)

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2

|}
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองสุพรรณบุรี, อำเภอบางปลาม้า, อำเภอสองพี่น้อง และอำเภออู่ทอง

เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบไปด้วยอำเภอดอนเจดีย์, อำเภอศรีประจันต์, อำเภอสามชุก, อำเภอเดิมบางนางบวช, อำเภอด่านช้าง และอำเภอหนองหญ้าไซ

ดูเพิ่ม
* จังหวัดสุพรรณบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535
* จังหวัดสุพรรณบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538

อ้างอิง
ปรอฮกคะติฮ์
ปรอฮกคะติฮ์ ( , ปรหุกขะทิ; ) หรือ น้ำพริกปลาร้ากะทิเขมร เป็นเครื่องจิ้มของประเทศกัมพูชา มีส่วนประกอบคือ เนื้อปรอฮก เนื้อหมูสับ เกรืองเหลือง กะทิ น้ำส้มมะขาม น้ำตาลโตนด มะเขือพวง และใบมะกรูด เป็นอาหารที่ใกล้เคียงกับน้ำพริกในสำรับอาหารไทยมาก และมีความใกล้เคียงกับ น้ำพริกจรั๊วะโดง ในสำรับอาหารชาวไทยเชื้อสายเขมรแถบอีสานใต้
ส่วนประกอบสำคัญของปรกฮกคะติฮ์นอกจากเนื้อปรอฮกแกะก้างและเนื้อหมูสับละเอียด คือ เกรืองเหลือง ซึ่งได้มาจาก หอมแดง กระเทียม ตะไคร้ ข่า ขมิ้น และผิวมะกรูดตำละเอียด แต่จะไม่ใส่พริกลงในเครื่องแกงอย่างการทำอาหารไทย โดยจะนำพริกแห้งไปแช่น้ำจนเปื่อยยุ่ย แล้วนำไปสับบนเขียงแยกไว้ เพราะตามธรรมเนียมการทำอาหารเขมรดั้งเดิมจะไม่นิยมพริก และอาหารเขมรดั้งเดิมจะไม่นิยมใช้กะทิ เพราะกะทิเป็นเครื่องบ่งบอกว่าเป็นอาหารหวาน มิใช่อาหารคาว อีกหนึ่งส่วนประกอบสำคัญคือ มะสัง ซึ่งเป็นผสไม้รสเปรี้ยวอมหวานไว้เพิ่มรสเปรี้ยวในอาหาร แต่ปัจจุบันหายากต้องใช้น้ำมะขามเปียกหรือน้ำมะนาวแทน บางสูตรอาจใส่แอปเปิลเขียว พีช เนคทารีน กะหล่ำปลี หรือดอกกะหล่ำแทนมะเขือพวง
วิธีการทำปรอฮกคะติฮ์ คือนำส่วนผสมที่เตรียมไว้ลงไปผัดในน้ำมันจนหอม แล้วใส่พริกแห้งแช่น้ำลงไปผัดให้เข้ากันจึงเติมน้ำกะทิลงไป เมื่อน้ำเดือดให้ใส่ปรอฮกแกะก้างและเนื้อหมูสับละเอียดลงไปผัด เคี่ยวจนเข้ากันดีแล้วเติมน้ำตาลโตนด น้ำปลา เกลือ มะสังเพื่อแต่งรส เคี่ยวจนเป็นน้ำขลุกขลิก จากนั้นใส่มะเขือพวงและใบมะกรูดซอยลงไป รอจนมะเขือพวงสุกเป็นอันเสร็จ
ชาวเขมรรับประทานปรอฮกคะติฮ์ใช้รับประทานกับข้าวเคียงกับผักสดหรือผักตามฤดูกาล เช่น แตงกวา แคร์รอต กะหล่ำปลี ถั่วฝักยาว ผักกาดแก้ว มะเขือเปราะ ถั่วพลู และผักชี สำหรับชาวต่างชาติที่ไม่คุ้นเคย ปรอฮกคะติฮ์จะมีกลิ่นฉุนแรง อาจทำให้เข้าใจว่าเนื้อหมูที่ผสมกับปรอฮกในน้ำพริกบูดเน่า โดยอาหารชนิดนี้เป็นอาหารที่ปรากฏในพิธีกรรมเซ่นไหว้ผีบรรพชน และใช้สำหรับเลี้ยงแขกในเทศกาลต่าง ๆ ตามความเชื่อของชาวเขมร

ปราก โซะคน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศและความร่วมมือระหว่างประเทศของกัมพูชา เสนอชื่อ ปรอฮกคะติฮ์ เป็นเมนูส่งเสริมการโฆษณาอาหารการทูตของประเทศกัมพูชา

อ้างอิง
ขนมน้ำตาลทรายขาว
ขนมน้ำตาลทรายขาว หรือ ไป๋ถางเกา หรือ ปากถ่องโก๊ว ( ) หรือ หลุนเจี้ยวเกา (伦教糕) เป็นขนมแบบดั้งเดิมของจีนที่ทำจากข้าว และ น้ำตาลทรายขาว ในฮ่องกง มาเก๊า และ มณฑลกวางตุ้ง ที่มาแรกเริ่มก่อตั้งโดยพ่อค้าหาบเร่ชื่อว่า อีเหลียง (一梁) ในตำบลหลุนเจี้ยวซึ่งปัจจุบันอยู่ในเมืองฝัวซาน มณฑลกวางตุ้ง ในสมัยราชวงศ์หมิง ว่ากันว่าเกิดจากการที่ผู้ขายทำผิดพลาดโดยไม่ได้ตั้งใจเมื่อนึ่งขนม ทำให้แป้งหลุดออกมา อย่างไรก็ตาม ทุกคนที่ลองชิมก็รู้สึกว่าขนมใหม่นี้มีเนื้อสัมผัสที่เนียน ต่อมาพ่อค้าหาบเร่เปลี่ยนมาใช้น้ำตาลทรายขาวในการทำเค้ก ซึ่งทำให้เค้กนึ่งมีสีใสและมีสีขาวมากขึ้น นักชิมเรียกขนมนี้ว่า "หลุนเจี้ยวเกา" ตามชื่อสถานที่แหล่งกำเนิด และต่อมายังเรียกว่า "ไป๋ถางเกา" ซึ่งแป
"หลุนเจี้ยวเกา" ตามชื่อสถานที่แหล่งกำเนิด และต่อมายังเรียกว่า "ไป๋ถางเกา" ซึ่งแปลว่า "ขนมน้ำตาลทรายขาว"
ความสัมพันธ์กับปาท่องโก๋

ว่ากันว่าเดิมทีในไทยเคยเรียกขนมชนิดนี้ว่า "ปาท่องโก๋" ซึ่งแผลงมาจาก "ปากถ่องโก๊ว" ในภาษากวางตุ้ง โดยสมัยก่อนนิยมขายร่วมกับขนมอีกชนิดหนึ่งคือ อิ่วจาก้วย แต่เนื่องจากอิ่วจาก้วยได้รับความนิยมมากกว่า ผู้คนจึงซื้อกันแต่อิ่วจาก้วย แล้วก็เริ่มเกิดการสับสนเรียกอิ่วจาก้วยผิดเป็น "ปาท่องโก๋" จึงทำให้ในไทยเรียกอิ่วจาก้วยว่า "ปาท่องโก๋"

อ้างอิง
เทศกาลล่าปา
เทศกาลล่าปา ( ) เป็นวันหยุดตามประเพณีของจีนที่จัดขึ้นในวันที่ 8 ของเดือนล่า (หรือล่าเยฺว่ 臘月) คือเดือน 12 ตามปฏิทินจีน ถือเป็นการเริ่มต้นของช่วงเทศกาลตรุษจีน ในวันเทศกาลนี้มีประเพณีรับประทานโจ๊กล่าปา

เทศกาลล่าปาไม่ได้มีการกำหนดวันแน่นอนจนกระทั่งในยุคราชวงศ์เหนือ-ใต้เมื่อได้รับอิทธิพลจากศาสนาพุทธ จึงมีการกำหนดให้วันที่ 8 ของเดือน 12 เป็นวันเทศกาล ซึ่งถือเป็นวันตรัสรู้ของพระพุทธเจ้าด้วย ดังนั้นธรรมเนียมประเพณีหลายอย่างของเทศกาลล่าปาจึงมีความเกี่ยวข้องกับศาสนาพุทธ เทศกาลนี้เทียบได้โดยตรงกับเทศกาลโรฮัตสึของญี่ปุ่นและวันโพธิ์ของเอเชียใต้
ประวัติ
ชื่อของเทศกาลล่าปาบ่งบอกถึงวันที่บนปฏิทินจีน ล่าเป็นชื่อของเดือน 12 และเดือนสุดท้าย ส่วนปามีความหมายว่า "แปด" ในจีนยุคโบราณ เลข "แปด" สื่อถึงการบวงสรวงถึงเทพเจ้า 8 องค์ในช่วงท้ายปี

เทศกาลในรูปแบบดั้งเดิมมีการเฉลิมฉลองโดยการบวงสรวงแก่เทพเจ้าและบรรพบุรุษเพื่อขอพรให้มีโชคลาภ สุขภาพ ความปลอดภัย และการเก็บเกี่ยวได้ผลดีในปีใหม่ คำว่า ล่า เดิมหมายถึงการบวงสรวงเหล่านี้

หลังจากศาสนาพุทธแพร่หลายในจีนในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 1 เทศกาลล่าปาได้ถูกใช้เพื่อเป็นที่รำลึกถึงการตรัสรู้ของพระโคตมพุทธเจ้า และมีการกำหนดวันที่ที่แน่นอน (วันที่ 8 ของเดือน 12) ในยุคราชวงศ์เหนือ-ใต้

ในยุคราชวงศ์ชิง พิธีกรรมของเทศกาลล่าปาจัดขึ้นในวัดยงเหอในกรุงปักกิ่ง
ประเพณี
เทศกาลล่าปาถือเป็นการเป็นเริ่มต้นของเทศกาลตรุษจีนซึ่งจะอยู่ในช่วงอีกประมาณ 3 สัปดาห์ให้หลัง

ประเพณีเก่าแก่คือการตีกลองเพื่อขับไล่โรคภัยไข้เจ็บ การปฏิบัติเช่นนี้มีต้นกำเนิดมาจากประเพณีโบราณของการใช้เวทมนตร์ และยังคงมีการปฏิบัติในสถานที่ต่าง ๆ เช่นในอำเภอซิน-ฮฺว่า มณฑลหูหนาน

โจ๊กล่าปา

ตามธรรมเนียมแล้ว การรับประทานโจ๊กล่าปาเป็นองค์ประกอบสำคัญของเทศกาลนี้ มีเรื่องเล่าในตำนานจำนวนมากที่เล่าถึงต้นกำเนิดของโจ๊กล่าปา เรื่องเล่าหนึ่งกล่าวว่าโจ๊กล่าป่ามีต้นกำเนิดในยุคราชวงศ์ซ่ง โดยมีอารามพุทธที่แจกจ่ายโจ๊กให้กับผู้คนเพื่อเป็นเกียรติแก่เรื่องราวที่ศากยมุนี (พระโคตมพุทธเจ้า) ตรัสรู้ในวันที่ 8 เดือน 12 หลังพระองค์เสวยปายาส
โจ๊กล่าปาหรือล่าปาโจว ( ) เป็นที่นิยมอย่างมากในหลายสถานที่ในประเทศจีน ใช้ข้าว ถั่ว ผลเปลือกแข็งเมล็ดเดียว และผลไม้แห้งหลายชนิดเป็นส่วนผสมหลัก ผู้คนเชื่อว่าโจ๊กล่าปาดีต่อสุขภาพในฤดูหนาว

โจ๊กล่าป่ายังเป็นที่รู้จักในอีกชื่อว่า "โจ๊กแปดสมบัติ" หรือ "ปาเป่าโจว" ( ) และมักทำด้วยส่วนผสมตั้งแต่ 8 อย่างขึ้นไปที่สื่อถึงโชคดี แปดเป็นเลขมงคลในประเทศจีน และคำว่าปาในล่าปาก็มีความหมายถึงเลขแปด
โจ๊กล่าปามีหลากหลายรูปแบบในภูมิภาคต่าง ๆ ของจีน ส่วนผสมมีตั้งแต่ธัญพืชผสม เช่น ข้าว ข้างฟ่าง และข้าวบาร์เลย์, ถั่วและผลเปลือกแข็งเมล็ดเดียว เช่น ถั่วเขียว ถั่วอาซูกิ เมล็ดบัว ถั่วลิสง วอลนัต และเกาลัด, ผลไม้แห้ง เช่น พุทราจีน ลำไย ลูกเกด และเก๋ากี้, ส่วนผสมอื่น ๆ เช่น ผักและเนื้อสัตว์

กระเทียมล่าปา
อาหารในเทศกาลล่าป่าอีกอย่างหนึ่งคือกระเทียมล่าปาซึ่งเป็นที่นิยมอย่างมากในภาคเหนือของจีน คำว่า กระเทียม ในภาษาจีนคือ ซฺว่าน ( ) ซึ่งพ้องเสียงคำว่า ซฺว่าน ( ) ที่มีความหมายว่า "คำนวณ" และกล่าวกันว่าในเทศกาลล่าปา ธุรกิจต่าง ๆ ควรจัดทำงบดุลและคำนวนรายรับรายจ่ายของปีนั้น ๆ กระเทียมล่าปาทำโดยการแช่กระเทียมในน้ำส้มสายชู กระเทียมล่าปาจะแช่ในน้ำส้มสายชูตั้งแต่เทศกาลล่าปาจนถึงเทศกาลตรุษจีน จากนั้นกระเทียมและน้ำส้มสายชูก็จะถูกใช้ร่วมกับเกี๊ยวเจี่ยวจึ (餃子) ในช่วงเทศกาลตรุษจีน

ในวัฒนธรรมประชานิยม
เทศกาลล่ามีความเกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องนวนิยายเรื่อง มังกรทลายฟ้า ของกิมย้ง

ในปี ค.ศ. 2011 กูเกิลเผยแพร่กูเกิล ดูเดิลเพื่อเฉลิมฉลองเทศกาลล่าป่า

อ้างอิง
โจ๊กล่าปา
โจ๊กล่าปา หรือ ล่าปาโจว ( ) เป็นโจ๊กทางพิธีการของจีน นิยมรับประทานตามธรรมเนียมในวันที่ 8 ของเดือน 12 ตามปฏิทินจีน

วันที่รับประทานโจ๊กล่าปาตามธรรมเนียมเป็นที่รู้จักโดยทั่วไปว่าเป็นเทศกาลล่าปา รูปแบบแรกสุดของโจ๊กล่าปาปรุงด้วยถั่วแดง ภายหลังได้พัฒนารูปแบบเป็นประเภทต่าง ๆ จำนวนมาก ส่วนผสมหลักของโจ๊กล่าปาคือข้าวชนิดต่าง ๆ ถั่ว ถั่วลิสง ผลไม้แห้ง เมล็ดบัว เป็นต้น มีรูปแบบที่แตกต่างกันไปตามภูมิภาคในประเทศจีน อาจมีส่วนผสมเป็นเต้าหู้ มันฝรั่ง เนื้อสัตว์ และผัก

โจ๊กล่าปายังเป็นที่รู้จักในชื่อ "โจ๊กแปดสมบัติ" หรือ "ปาเป่าโจว" ( ) และมักทำด้วยส่วนผสมตั้งแต่ 8 อย่างขึ้นไปที่สื่อถึงโชคดี แปดเป็นเลขมงคลในประเทศจีน และคำว่าปาในล่าปาก็มีความหมายถึงเลขแปด
ผัดพริกขิง
ผัดพริกขิง หรือ ผัดพริกแกง เป็นอาหารไทยประเภทผัดชนิดหนึ่ง มีส่วนประกอบหลักคือเนื้อสัตว์ (เนื้อวัว, เนื้อหมู, เนื้อไก่ หรือหอยหลอด) ถั่วฝักยาว (หรือผักบุ้งแทนกันได้) พริกแกงเผ็ด ใบมะกรูด และพริกชี้ฟ้า รับประทานคู่กันกับข้าวสวย แม้อาหารชนิดนี้จะมีชื่อว่า ผัดพริกขิง แต่กลับไม่มีขิงเป็นส่วนประกอบเลย และคงตกทอดมาจากคำเรียกเดิมของ "พริกแกง" ว่า "พริกขิง"

ในประเทศกัมพูชา มีอาหารรูปแบบเดียวกัน เรียกว่า ชาเกรือง ( , ฉาเครือง; ) ซึ่งมีวัตถุดิบบางประการต่างจากผัดพริกขิงของไทย เช่น บางสูตรอาจใส่น้ำปลาร้าเขมร แทนการใช้น้ำปลา เป็นอาทิ
ประวัติ
ผัดพริกขิงปรากฏอยู่ตำราอาหาร ตำหรับสายเยาวภา (พ.ศ. 2478) ซึ่งหม่อมราชวงศ์เตื้อง สนิทวงศ์ ได้อธิบายถึง "พริกขิงผัด" ไว้ความว่า "...ยังเครื่องปรุงอีกชนิดหนึ่ง ซึ่งเรียกกันว่าพริกขิงผัด แต่ไม่มีขิงเลย ไม่ทราบเหตุผลว่าทำไมเรียกกันเช่นนี้ และไม่ทราบว่าจะไปค้นที่ไหนได้ ข้าพเจ้าได้เรียนถามผู้หลักผู้ใหญ่หลายท่าน ท่านก็ว่าไม่ทราบเหมือนกัน..." ทั้งยังได้อธิบายว่าอาหารชนิดนี้ว่าพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเยาวภาพงศ์สนิท โปรดเสวยผัดพริกขิงเนื้อแย้แทนกุ้งแห้งอยู่เนือง ๆ และกล่าวถึงวิธีการทำไว้ว่า "เมื่อโขลกเครื่องเสร็จแล้ว ก็ตักน้ำมันหมู ให้มากพอกับที่เมื่อผัดเสร็จแล้วมีน้ำมันชุ่มจะดี ในกระทะพอร้อน ก็ตักพริกขิงที่โขลกไว้ใส่ลงจนสุก เติมน้ำปลาน้ำตา
วมีน้ำมันชุ่มจะดี ในกระทะพอร้อน ก็ตักพริกขิงที่โขลกไว้ใส่ลงจนสุก เติมน้ำปลาน้ำตาลตามชอบรส ถ้าต้องการจะใส่ผัก เช่น ถั่วฝักยาว หรือผักบุ้งก็ได้..." ถือเป็นอาหารที่เหมาะกับสำหรับผู้กำลังเดินทาง ระหว่างทางได้เนื้อสัตว์ใด ๆ มาเป็นวัตถุดิบ "...จะใช้พริกขิงนั้นเป็นน้ำพริกแกงหรือนำมาผัดกับเนื้อนั้น ๆ ก็ได้"
กฤช เหลือลมัย อธิบายว่า ผัดพริกขิง คือการนำเครื่องแกงจากครกมาผัด ใส่กุ้งแห้งหรือปลาย่างป่น ผัดคั่วจนแห้งจนมีลักษณะกึ่งผัดเผ็ดกึ่งน้ำพริกผัด สามารถพกพารอนแรมไปในท้องที่ห่างไกลได้ และเมื่อได้วัตถุดิบจำพวกเนื้อสัตว์ ก็สามารถนำผัดพริกขิงนี้ไปประกอบเป็นอาหารชนิดใหม่ได้ และกล่าวอีกว่า "...ในความเข้าใจของแม่ครัวชั้นสูงในเขตภาคกลาง ไม่มีขิงเป็นส่วนประกอบแต่อย่างใด"

ในหนังสือ ตำราอาหารเมืองสมุทรสงคราม ของอารีย์ นักดนตรี มีอาหารท้องถิ่นคือ "หอยหลอดผัดพริกขิงสูตรแม่กลอง" ซึ่งในพริกแกงของอาหารชนิดนี้ได้ใส่ขิงเป็นส่วนประกอบหนึ่งด้วย ส่วนภาคเหนือมีอาหารชนิดหนึ่ง คือ "แคบหมูผัดพริกขิง" คือเอาพริกแกงเผ็ดโขลกกับขิงสด ผัดเข้ากับแคบหมู
ปัจจุบันมีการทำ "หมูผัดพริกขิงสด" คือหมูผัดพริกขิงตามปกติ แต่ใส่ขิงสดซอยลงไปด้วยเพื่อเพิ่มรสชาติฉุนซ่า

ส่วนประกอบ
ผัดพริกขิง ประกอบด้วยเนื้อสัตว์ (เนื้อวัว, เนื้อหมู, เนื้อไก่ หรือหอยหลอด) ถั่วฝักยาว (หรือผักบุ้งแทนกันได้) พริกแกงเผ็ด ใบมะกรูด พริกชี้ฟ้า รวมทั้งเครื่องปรุงรสอย่างน้ำตาลทราย (หรือน้ำตาลปี๊บ) และน้ำปลา ส่วนพริกแกงไม่มีสูตรตายตัว บางแห่งว่าประกอบไปด้วยพริกแห้ง หอมแดง กระเทียม ข่า ตะไคร้ รากผักชี ผิวมะกรูด พริกไทย กะปิ ตำให้ละเอียด บางแห่งก็ว่าตะไคร้ พริกชี้ฟ้าแห้ง กระเทียม หอมแดง และข่า
การทำผัดพริกขิงเริ่มจากการผัดเครื่องแกงจนมีกลิ่นหอม แล้วนำเนื้อสัตว์ลงไปผัดจนสุก จากนั้นปรุงรสด้วยน้ำปลา น้ำตาลทราย ถั่วฝักยาวหั่นท่อน ใบมะกรูด พริกชี้ฟ้าหั่นแฉลบ โดยผัดให้แห้ง ปรุงให้ได้รสชาติจัดจ้าน เค็ม เผ็ด และหวาน ตามลำดับ รับประทานเคียงเข้ากันกับข้าวสวย

โภชนาการ
ผักพริกขิงให้พลังงาน 421 กิโลแคลลอรี ได้โปรตีน 13 กรัม คาร์โบไฮเดรต 48 กรัม ไขมัน 19 กรัม ฟอสฟอรัส 133 มิลลิกรัม โพแทสเซียม 382 มิลลิกรัม และโซเดียม 566 มิลลิกรัม

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์รัตติกาล
พิพิธภัณฑ์รัตติกาล เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนวแฟนตาซีระทึกขวัญ นำแสดงโดยธนภพ ลีรัตนขจร และอรรถพันธ์ พูลสวัสดิ์ ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2565 ได้มีการปล่อยตัวอย่างละครในงาน 'Diversely Yours' ของจีเอ็มเอ็มทีวี ณ ยูเนี่ยน ฮอลล์ กรุงเทพฯ ละครซีรีส์เรื่องนี้ออกอากาศตอนแรกทางช่องจีเอ็มเอ็ม 25 และวิว เมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2566
เรื่องย่อ
พิพิธภัณฑ์รัตติกาล เล่าเรื่องราวของ "โดม" (กัน อรรถพันธ์) บาริสต้าหนุ่มที่กำลังเผชิญหน้ากับวิกฤตการปิดตัวของร้านกาแฟที่ทำงานอยู่ เขาได้รับข้อเสนองานที่ไม่คาดคิดจาก "คทา" (ต่อ ธนภพ) ซึ่งเป็นลูกค้าประจำของร้าน งานนี้อยู่ที่พิพิธภัณฑ์แปลก ๆ ที่เปิดหลังพระอาทิตย์ตกดินเท่านั้น โดมที่มีทางเลือกไม่มากนัก ตัดสินใจรับข้อเสนอของคทาหลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วน ในวันแรกที่เริ่มงาน พนักงานคนหนึ่งได้แจ้งให้เขาทราบว่าพิพิธภัณฑ์แห่งนี้มีผีสิง และเตือนไม่ให้เขาเข้าไปในโซน 16 โดมไม่สามารถต้านทานความอยากรู้อยากเห็นได้อีกต่อไป เขาตัดสินใจละเมิดกฎและเข้าไปในโซน 16 ซึ่งเป็นโซนต้องห้ามของพิพิธภัณฑ์ เหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในพิพิธภัณฑ์ ก่อให้เก
้องห้ามของพิพิธภัณฑ์ เหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในพิพิธภัณฑ์ ก่อให้เกิดความเสียหายมากมาย คทาจึงต้องเข้ามาจัดการเพื่อหยุดยั้งเหตุการณ์เหล่านี้ อย่างไรก็ตาม โดมได้ปล่อยสิ่งมีชีวิตออกมาโดยไม่ตั้งใจ และวัตถุเกือบทุกอย่างภายในพิพิธภัณฑ์สูญหายไป โดมที่ต้องรับผิดชอบต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาจึงร่วมมือกับคทาเพื่อตามหาวัตถุที่หายไปและนำกลับคืนสู่ที่ที่ควรจะอยู่
เต้าเจี้ยวโผวเล้ง
เต้าเจี้ยวโผวเล้ง ( ; เพ็งอิม: pou 2 lêng 5 dao 7 zion 3 , โผวเหล่งเต่าเจี่ย) เป็นเต้าเจี้ยวที่ผลิตในย่านเมืองเก่าตำบลอั่งเอี๊ยของเมืองโผวเล้งในมณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน วัตถุดิบที่ใช้ทำได้แก่ ถั่วเหลือง, เกลือ และ แป้ง กระบวนการผลิตคือการหมัก และ ตากแดดอบแห้ง เต้าเจี้ยวที่ได้เป็นสีเหลืองทอง สามารถใช้เป็นเครื่องปรุงสำหรับเนื้อปลาหรือเนื้อสัตว์ได้

โรงผลิตเต้าเจี้ยวโผวเล้งได้เริ่มปรากฎขึ้นตั้งแต่ในช่วงปลายราชวงศ์หมิงและต้นราชวงศ์ชิง ในปี 1840 ฟาง ซูเจ๋อ (方書哲) ได้เปิดโรงผลิตที่ประตูตะวันออกของตำบลอั่งเอี๊ยเมืองโผวเล้งเพื่อผลิตและจำหน่ายเต้าเจี้ยวโผวเล้ง
ในช่วงยุคสาธารณรัฐจีน มีร้านเต้าเจี้ยวโผวเล้งมากกว่า 10 ร้านปรากฏขึ้นที่ตำบลอั่งเอี๊ย ในช่วงทศวรรษ 1950 ร้านเต้าเจี้ยวโผวเล้ง 12 แห่งในเมืองโผวเล้งได้ก่อตั้งกิจการร่วมค้าเพื่อร่วมกันผลิตเต้าเจี้ยวโผวเล้ง

ในเดือนมกราคม 2009 เทคนิคการทำเต้าเจี้ยวโผวเล้ง (普宁豆酱製作技艺) ได้รับการจัดอันดับให้อยู่ในรายชื่อมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมณฑลกวางตุ้งชุดที่ 3

ในปี 2013 โรงงานเต้าเจี้ยวในโผวเล้งได้รับการจัดอันดับให้เป็นฐานสาธิตการคุ้มครองการผลิตที่เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมณฑลกวางตุ้ง สำหรับทักษะการทำเต้าเจี้ยวโผวเล้ง

อ้างอิง
รุ่นวัยที่เด็กเกิดมาก
รุ่นวัยที่เด็กเกิดมาก หรือ เบบีบูมเมอร์ ( ) มักเรียกสั้น ๆ ว่า บูมเมอร์ เป็นกลุ่มประชากรที่เกิดหลังรุ่นวัยสงบเงียบ และรุ่นที่ตามหลังเบบีบูมเมอร์คือ คนรุ่นเอกซ์ รุ่นนี้มักจะหมายถึงคนที่เกิดระหว่าง ค.ศ. 1946 ถึง 1964 ในช่วงกลางศตวรรษที่ 20 ซึ่งเป็นช่วงที่เกิดกันมาก เวลา บริบทประชากร และตัวระบุทางวัฒนธรรมอาจแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ คนที่เกิดช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สองส่วนใหญ่เป็นลูกหลานของคนรุ่นยิ่งใหญ่ที่สุด (Greatest Generation) หรือคนรุ่นวัยสงบเงียบ และมักเป็นพ่อแม่ของคนรุ่นมิลเลนเนียล
ในโลกตะวันตก วัยเด็กของคนรุ่นเบบีบูมเมอร์ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 และ 1960 มีการปฏิรูปการศึกษาครั้งสำคัญ ทั้งในส่วนของการอยู่ในอุดมการณ์ที่เรียกว่า สงครามเย็น และในช่วงความต่อเนื่องของช่วงระหว่างสงคราม ช่วงเวลาของพวกเขาเป็นยุคที่เศรษฐกิจรุ่งเรืองและมีความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีอย่างรวดเร็ว ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 และ 1970 ซึ่งเป็นช่วงที่วัยรุ่นและวัยผู้ใหญ่ตอนต้นมีจำนวนมากพอสมควร โดยคนโตสุดอายุครบ 18 ปี ในปี 1964 พวกเขาและผู้คนรอบข้างที่ต่างก็สร้างวาทกรรม เฉพาะเจาะจงเกี่ยวกับกลุ่มคนรุ่นเดียวกัน และการเคลื่อนไหวทางสังคมที่เกิดขึ้นจากจำนวนคนในกลุ่ม เช่น วัฒนธรรมต่อต้านกระแสหลักในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 และการตอบโต้

อ้างอิง
รุ่นวัยเครือข่ายสื่อสาร
รุ่นวัยเครือข่ายสื่อสาร หรือ คนรุ่นแซด ( มักเขียนสั้น ๆ ว่า Gen Z) หรือที่รู้จักในชื่อ ซูเมอส์ (Zoomers) คือกลุ่มประชากรที่ต่อจากมิลเลนเนียลและก่อนรุ่นวัยแอลฟา นักวิจัยและสื่อประชานิยม ระบุว่าช่วงกลางถึงปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 เป็นปีเกิดเริ่มต้นและช่วงต้นคริสต์ทศวรรษปี 2010 เป็นปีเกิดสิ้นสุด โดยคนรุ่นนี้ส่วนใหญ่จะเกิดระหว่างปี 1997 ถึง 2012 คนในรุ่นนี้เป็นลูกหลานของรุ่นวัยที่เด็กเกิดมากหรือคนรุ่นเอกซ์
เนื่องจากเป็นคนรุ่นแรกของสังคมที่เติบโตมาพร้อมกับการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตและเทคโนโลยีดิจิทัลพกพาตั้งแต่อายุยังน้อย คนรุ่นนี้จึงได้รับการขนานนามว่า "คนรุ่นดิจิทัล" แม้ว่าพวกเขาจะไม่จำเป็นต้องมีความรู้ด้านดิจิทัล และอาจประสบปัญหาในสถานที่ทำงานดิจิทัล ยิ่งไปกว่านั้น ผลกระทบเชิงลบของเวลาหน้าจอมักพบมากที่สุดในวัยรุ่น เมื่อเปรียบเทียบกับเด็ก กับคนรุ่นก่อน ๆ คนรุ่นแซดมีแนวโน้มที่จะใช้ชีวิตช้ากว่าคนรุ่นก่อน ๆ เมื่อพวกเขาอายุเท่ากัน มีอัตราการตั้งครรภ์ในวัยรุ่นและบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่ต่ำกว่า วัยรุ่นรุ่นแซดมีความกังวลในเรื่องผลการเรียนและโอกาสในการทำงานมากกว่าคนรุ่นก่อน และมีความสามารถด้านความอดทนรอคอยดีกว่าคนรุ่นเดียวกันในช่วงทศวรรษ 1960 แม้จะมี
อน และมีความสามารถด้านความอดทนรอคอยดีกว่าคนรุ่นเดียวกันในช่วงทศวรรษ 1960 แม้จะมีข้อกังวลแย้งกันอยู่ก็ตาม การส่งข้อความด้านเพศในหมู่วัยรุ่นมีมากขึ้นเรื่อย ๆ และผลที่ตามคือขาดความเข้าใจ วัฒนธรรมย่อยของเยาวชนไม่ได้หายไป แต่กลับเบาบางลง ความหวนรำลึกถึงอดีตเป็นประเด็นหลักของวัฒนธรรมวัยรุ่นในช่วงทศวรรษ 2010 และ 2020
วัดแก้วฟ้า
วัดแก้วฟ้า อาจหมายถึง
* วัดแก้วฟ้า จังหวัดนนทบุรี
* วัดแก้วฟ้า จังหวัดสมุทรสงคราม
* วัดแก้วฟ้ารังษี จังหวัดปราจีนบุรี 
* วัดแก้วฟ้าจุฬามณี กรุงเทพมหานคร 
* วัดแก้วแจ่มฟ้า กรุงเทพมหานคร
ตือฮวนจุกบี้
ตือฮวนจุกบี้ หรือ ตือฮวงจุกบี้ ( ; เพ็งอิม: te 1 huang 1 zug 8 bhi 2 ) เป็นอาหารกินเล่นที่ทำจากข้าวชนิดหนึ่ง พบได้ในภูมิภาคแต้จิ๋วของมณฑลกวางตุ้ง รวมถึงไต้หวัน และยังพบได้ในคาบสมุทรเกาหลีด้วย ทำโดยเอาข้าวเหนียวที่ผ่านการปรุงรสยัดใส่ลงในลำไส้ใหญ่ของหมู ชาวอุยกูร์หรือชาวซีปั๋วเองก็ชอบกินข้าวเหนียวยัดไส้แบบนี้ แต่อาจไม่จำเป็นต้องเป็นไส้หมู

ชื่อเรียก
อาหารชนิดนี้มีชื่อเรียกทั่วไปในภาษาแต้จิ๋วในภูมิภาคแต้จิ๋วเดิมว่า "ตือตึ่งจุกบี้" ( ; เพ็งอิม: te 1 deng 5 zug 8 bhi 2 ) โดยคำว่า 豬腸 หมายถึง "ลำไส้หมู" แต่ชาวจีนแต้จิ๋วในไทยมักเรียกลำไส้หมูว่า "ตือฮวง" จึงเรียกอาหารชนิดนี้ว่า "ตือฮวงจุกบี้" ( ; เพ็งอิม: te 1 huang 1 zug 8 bhi 2 )
"ตือฮวง"​ เป็นการออกเสียงที่ถูกต้องตามภาษาแต้จิ๋วมาตรฐาน แต่คนไทยมักเรียกเพี้ยนเป็น "ตือฮวน" ทำให้ "ตือฮวนจุกบี้" เป็นชื่อเรียกอาหารชนิดนี้โดยทั่วไปที่ได้ยินในไทย

คำว่า "จุกบี้" ในภาษาแต้จิ๋วแปลว่า "ข้าวเหนียว" แต่ในไทยบางครั้งมักใช้คำนี้เรียกตือฮวนจุกบี้

สำหรับในภาษาจีนกลางจะเรียกว่า "นั่วหมี่ฉาง" ( , แปลตรงตัวว่า "ลำไส้ข้าวเหนียว") หรือ "จูฉางจ้างนั่วหมี่" ( )

วิธีการทำ
ตือฮวนจุกบี้ถือเป็นไส้กรอกชนิดหนึ่งในความหมายโดยกว้าง โดยไส้ส่วนใหญ่เป็นข้าวเหนียว ข้าวเหนียวยาวดิบแช่และปรุงรสจนกลายเป็นข้าวเหนียวไส้ จากนั้นเติมข้าวเหนียวที่กรอกลงในลำไส้หมูแปรรูป
แบบไต้หวัน
ในภาษาจีนฮกเกี้ยนสำเนียงไต้หวัน เรียกอาหารชนิดนี้ว่า ตั่วตึ๋ง ( ) ซึ่งปกติในภาษาจีนกลางจะแปลว่า ลำไส้ใหญ่

ทางตอนใต้ของไต้หวันจะใช้ข้าวเหนียวดิบสำหรับทำไส้กรอก ในขณะที่ทางตอนเหนือของไต้หวันจะใช้ข้าวเหนียวที่หุงสุกแล้ว การต้มปลอกไส้กรอกจะทำให้ปลายของปลอกไส้กรอกสุกได้ง่ายและตรงกลางจะไม่สุก ดังนั้นจึงจำเป็นต้องตัดให้มีความยาวพอเหมาะ ทางภาคเหนือใช้ข้าวเหนียวหุงสุกจึงมีโอกาสน้อยที่ไส้กรอกจะสุกตรงกลาง ของทางใต้ยังอาจมีการเติมถั่วลิสงด้วย
ในสมัยก่อนมักทำให้มีความยาวประมาณ 15 ถึง 20 เซนติเมตร และมีเส้นผ่านศูนย์กลางอยู่ระหว่าง 3.5 เซนติเมตร ถึง 4.5 เซนติเมตร ขึ้นอยู่กับน้ำหนัก ในช่วงที่เศรษฐกิจตกต่ำในช่วงทศวรรษ 1990 ได้มีการทำไส้กรอกข้าวเหนียวขนาดเล็ก (ยาวประมาณ 10 ซม. และเส้นผ่านศูนย์กลาง 3 ซม.) เพื่อลดต้นทุน จึงไม่ได้ใส่ถั่วลิสงลงในไส้กรอกข้าวเหนียวขนาดเล็ก

แบบแต้จิ๋ว
ตือฮวนจุกบี้ของแต้จิ๋วอาจมีการเติมหมูรมควันด้วย ขั้นแรกให้ล้างลำไส้หมูแล้วใช้เกลือขจัดกลิ่น จากนั้นผัดหมูรมควัน, เห็ดหอม, กุ้งแห้ง, หอมแดง ฯลฯ จนมีกลิ่นหอม ข้าวเหนียว ยัดเข้าลำไส้ใหญ่มัดปลาย ด้วยเชือกหรือด้าย
วิธีการปรุง ได้แก่ การต้ม และ การนึ่ง การต้มทำโดยปรุงไส้หมูยัดไส้ในน้ำสำหรับปรุงอาหารหมู หั่นเป็นชิ้นแล้วเสิร์ฟ และราดด้วยซีอิ๊วหวานแบบแต้จิ๋ว การนึ่งทำโดยใส่ไส้หมูยัดไส้ลงในเข่งนึ่ง แล้วนึ่งด้วยไฟอ่อนปานกลางเป็นเวลา 35 ถึง 40 นาที

แบบเกาหลี
 เป็นตือฮวนจุกบี้แบบเกาหลี]]
ในคาบสมุทรเกาหลีเรียกอาหารชนิดนี้ว่า ซุนแด (순대) สร้างขึ้นจากหนังปลายสุดของลำไส้ใหญ่ซึ่งหนากว่าลำไส้เล็ก ขั้นแรกล้างลำไส้ซ้ำๆ ในน้ำเกลือหยาบเพื่อขจัดกลิ่นคาว หุงข้าวเหนียว ใส่ เลือดหมู แล้วเติมข้าวเหนียวปรุงรสและไส้อื่น ๆ เช่น เห็ด, ผักกาดขาว, กระเทียม, ต้นหอม, พริก, วุ้นเส้น, หอมใหญ่ ยัดเข้าไปในลำไส้หมูแล้วหั่นเป็นชิ้น จิ้มกับ เกลือ สูตรพิเศษหรือ กะปิ ตอนรับประทาน
แบบน่าซี
อาหารชนิดนี้เรียกว่า "มาปู" ในภาษาน่าซีของชาวน่าซีในลี่เจียง ทำโดยการผสมข้าวสวยนึ่งหรือข้าวเหนียวกับเลือดหมูสดหรือไข่ขาวและเครื่องเทศต่าง ๆ ในขณะที่ยังร้อน แล้วเทลงในลำไส้หมูที่ทำความสะอาดแล้วปิดฝา แล้วนึ่งจนสุก ถ้าใช้เลือดสดทำจะเรียกว่า มาปูดำ และถ้าใช้ไข่ขาวจะเรียกว่า มาปูขาว เวลารับประทานจะต้องหั่นเป็นชิ้นกลม ทอดน้ำมัน หรือนึ่งในเข่งนึ่ง

อ้างอิง
การีซารามาน
การีซารามาน ( , การีสารามาน; ) หรือเรียกโดยย่อว่า ซารามาน ( ) เป็นอาหารประเภทแกงชนิดหนึ่งของประเทศกัมพูชา มีลักษณะเป็นแกงเข้ากะทิ ปรากฏในสำรับเครื่องเสวยของเจ้านายกัมพูชา และยังเป็นอาหารที่คล้ายคลึงกับแกงมัสมั่น ซึ่งเป็นแกงชนิดหนึ่งในอาหารไทย
ประวัติ
ที่มาของอาหารชนิดนี้ยังไม่เป็นที่ชัดเจน พึงสังเกตได้ว่าเดิมแกงซารามานจะใช้เนื้อวัวเป็นหลัก จึงสันนิษฐานว่าจุดเริ่มต้นของอาหารชนิดนี้คงจากชุมชนชาวจามมุสลิมเป็นสำคัญ ทั้งนี้ในภาษาเขมร คำว่า "จาม" นั้น ถูกใช้เรียกชาวมุสลิมแบบรวม ๆ ซึ่งอาจหมายถึงชาวชวา มลายู และจาม ทำให้ที่มาของอาหารยังคงคลุมเครือ บางแหล่งข้อมูลระบุว่าอาหารชนิดนี้ได้มาจากชาวชวา ในตำราอาหารของสมเด็จพระราชกนิษฐา นโรดม รัศมีโสภณ เจ้านายฝ่ายในของเขมร ระบุชื่ออาหารไว้ว่า ซ็อมลอ-ซรมัน-ชเวีย ( , สมฺลสรหฺมันชวา; ) โดยแกงซารามานนั้นมีความคล้ายคลึงกับเรินดังในสำรับอาหารชวา เพราะเรินดังมีน้ำแกงอยู่มากและมีรสชาติอ่อนเผ็ดตรงกับลักษณะของแกงซารามาน
ส่วนประกอบ
การีซารามานเป็นแกงที่มีรสชาติเข้มข้นและมีองค์ประกอบซับซ้อนมากที่สุดในบรรดาแกงของสำรับอาหารเขมร เพราะมีการเข้าเครื่องเทศอย่างหลากหลาย ได้แก่ โป๊ยกั้ก เมล็ดยี่หร่า กานพลู เมล็ดผักชี รากผักชี อบเชย กระวาน ตะไคร้ พริกแห้ง ข่า มะกรูด หอมแดง และกระเทียม ส่วนใหญ่ใช้เนื้อวัวเป็นส่วนประกอบหลัก และใส่กะทิให้น้ำแกงเข้มข้น แต่งรสชาติด้วยน้ำมะขามเปียก โรยหน้าด้วยมะพร้าวคั่ว และถั่วลิสงคั่ว

อ้างอิง
; หมายเหตุ

ตรงกับชื่อ ซาละหมั่น หรือ สะละหมั่น ซึ่งเป็นอีกชื่อหนึ่งของแกงมัสมั่น ในสำรับอาหารไทย

; เชิงอรรถ

อ้างอิง
ลูกชิ้นปลา
ลูกชิ้นปลา เป็นอาหารประเภทลูกชิ้นที่ทำจากเนื้อปลา และ แป้ง ส่วนใหญ่ทำเป็นทรงกลม แต่ก็มีรูปทรงอื่น ๆ เช่น ทรงเหมือนถั่ว หรือทรงสี่เหลี่ยม เป็นต้น พบได้ในหลายท้องถิ่นตามที่ต่าง ๆ บนโลก โดยแต่ละที่มีความแตกต่างกันไป

ลูกชิ้นปลาจากในแต่ละท้องถิ่น

ลูกชิ้นปลาในเมืองเวินโจว

ลูกชิ้นปลาเป็นอาหารขึ้นชื่ออย่างหนึ่งของเวินโจว มีความแตกต่างจากลูกชิ้นปลาทั่ว ๆ ไป ตรงที่ทำเป็นก้อนยาวที่ไม่เป็นรูปร่างชัดเจน มีสีออกขาวโปร่งแสง
มักใช้ปลาจวดสดเป็นส่วนประกอบหลัก เอาก้างปลาออก แล้ว หั่นเป็นเส้นบาง ๆ ใช้มีดขูดปลาเป็นชิ้น ๆ แช่ด้วย เหล้า, เกลือ และ ผงชูรส สักครู่ ใส่แป้งแล้วผสมขิงกับต้นหอมให้เข้ากัน แล้วนวดด้วยมือ ปรุงจนเนื้อปลายืดหยุ่นเต็มที่ เมื่อใส่ลงในหม้อให้ใช้นิ้วบีบปลาเป็นก้อนยาวแล้วหย่อนลงในน้ำเดือดที่ปรุงไว้ล่วงหน้าสามารถรับประทานได้จนโปร่งแสงและลอยตัว เวลารับประทานให้เติมน้ำซุปต้นตำรับลงในหม้อพร้อม น้ำส้มสายชูหมักข้าว ต้นหอมสับ และ พริกไทย เพื่อขจัดกลิ่นคาว จะทำเป็นซุปอย่างเดียวก็ได้ หรือมักทำเป็นบะหมี่ลูกชิ้นปลาหรือผงลูกชิ้นปลาแห้งก็ได้ ในปี 1998 "ลูกชิ้นปลาเวินโจว" ถูกกำหนดให้เป็น "ขนมจีนที่มีชื่อเสียง" (中華名小吃)

ลูกชิ้นปลาในมณฑลหูเป่ย์
มณฑลหูเป่ย์มีแม่น้ำและทะเลสาบมากมายและผลิตปลาน้ำจืดจำนวนมาก ดังนั้นการทำลูกชิ้นปลาจึงเป็นที่นิยมอย่างมากโดยเฉพาะในช่วงเทศกาลมักจะมีลูกชิ้น ปลา อยู่บนโต๊ะเกือบทุกครั้ง โดยทั่วไป ลูกชิ้นปลาที่ดีจะทำโดยใช้ปลาแบมบูซ่า แต่ก็สามารถทำกับ ปลาเฉา ปลาซ่ง ปลาลิ่น ฯลฯ วิธีทำคือใช้มีดขูดเนื้อปลาออก สับเนื้อแล้วผสมกับ แป้ง มันหมู ไข่ขาว ฯลฯ ใส่เกลือ ต้นหอม และน้ำขิงลงไปคนให้เข้ากันเป็นระยะเวลาหนึ่ง ถ้าลูกชิ้นลอยน้ำได้ แปลว่าเนื้อปลาทำเสร็จแล้ว ถ้าสำเร็จก็นำลูกชิ้นใส่หม้อน้ำเย็นแล้วต้มให้เป็นลูกชิ้นได้
ลูกชิ้นปลาในญี่ปุ่น
ที่ญี่ปุ่นลูกชิ้นปลาเรียกว่า สึมิเระ อาจทำมาจากปลาอิวาชิ, ปลาอาจิ, ปลาซัมมะ, ปลานกกระจอก เป็นต้น นอกจากนี้แล้วยังมีอาหารที่ทำจากเนื้อปลาปั้นเป็นก้อนที่เรียกว่า สึกุเนะ แต่ว่าสึกุเนะไม่จำเป็นต้องเป็นเนื้อปลาเสมอไป อาจทำจากเนื้อไก่ได้ด้วย

ลูกชิ้นปลาในไทย
ลูกชิ้นปลายังสามารถพบได้ในอาหารไทย มักทอดหรือย่างเป็นของว่าง บางครั้งลูกชิ้นปลาก็นำมาปรุงในแกง เช่น แกงเขียวหวาน เรียกว่า "แกงเขียวหวานลูกชิ้นปลา"
ลูกชิ้นปลาในยุโรปเหนือ
อาหารลูกชิ้นปลายังพบได้ในประเทศในยุโรปเหนือ เช่น สวีเดน นอร์เวย์ ลูกชิ้นปลาท้องถิ่นมักขายเป็นกระป๋อง ในสวีเดนลูกชิ้นปลาจะเสิร์ฟพร้อมกับมันบดหรือข้าวและยี่หร่า ในขณะที่ในนอร์เวย์มักจะเสิร์ฟพร้อมกับมันฝรั่งและซอสเบชาแมล

อ้างอิง
อั่งถ่อก้วย
อั่งถ่อก้วย ( ; เพ็งอิม: ang 5 to 5 guê 2 , แปลว่า "ขนมลูกท้อแดง) เป็นอาหารที่มีต้นกำเนิดจากภูมิภาคแต้จิ๋วของมณฑลกวางตุ้ง โดยทั่วไปจะใส่ไส้เป็น กุยช่าย ข้าวเหนียว เผือกฝอย ถั่ว ฯลฯ แต่ที่นิยมที่สุดคือกุยช่าย

เนื่องจากราคาวัตถุดิบสูงขึ้น ราคาในเมืองกิ๊กเอี๊ยในต้นปี 2017 จึงเพิ่มขึ้นจาก 1.8 หยวนเป็น 2.2 หยวนต่ออัน
อั่งถ่อก้วยยังเป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับการบูชาในท้องถิ่นและใช้ในการอธิษฐานขอพรให้มีอายุยืนยาว ขั้นแรกให้ทำเปลือกจากแป้ง ข้าวเจ้า และ น้ำ ม้วนเป็นเส้นยาว แล้วทำเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วกดให้เป็นแผ่นบางกลม นำมาห่อส่วนผสมต่าง ๆ (อาจเป็นข้าวเหนียว เห็ดหอม กุ้งแห้ง เครื่องในไก่ ถั่วลิสง เป็นต้น) มักย้อมด้วยสีแดงแล้วขึ้นรูปด้วยแม่พิมพ์ แล้วนำไปนึ่งในเข่งนึ่ง

ในไทยบางครั้งอั่งถ่อก้วยถูกเรียกผิดเป็น ขนมกุยช่าย เพราะมักขายคู่กันและมีลักษณะคล้ายกัน แต่ที่จริงแล้วเป็นขนมคนละชนิด

ความหมาย
อั่งถ่อก้วยมักใช้สื่อความหมายและเป็นสัญลักษณ์แทนสิ่งต่าง ๆ ดังนี้
* ‌อายุยืนยาวและโชคดี‌:
* อั่งถ่อก้วยถูกเรียกแบบนี้เพราะรูปร่างคล้ายลูกท้อ ซึ่งเป็นผลไม้ที่มักถือเป็นสัญลักษณ์ของการมีอายุยืนยาวในวัฒนธรรมจีน
* สีแดง หมายถึง ความเจริญรุ่งเรืองและความสุข เสริมความหมายของความโชคดีและความโชคดี
* ชาวจีนแต้จิ๋วมักจะทำอั่งถ่อก้วยในช่วงเทศกาลหรือเมื่อบูชาเทพเจ้าเพื่อสวดภาวนาเพื่อความปลอดภัยและอายุยืนยาวของครอบครัว ไม่ได้เป็นเพียงอาหารอันโอชะเท่านั้น แต่ยังเป็นการแสดงให้เห็นถึงความปรารถนาของชาวจีนแต้จิ๋วอีกด้วย
* อั่งถ่อก้วยยังเป็นสัญลักษณ์ของความสุขและความพึงพอใจ และเป็นส่วนที่ขาดไม่ได้ในเทศกาลและพิธีสำคัญของชาวจีนแต้จิ๋ว
* ในบทเพลงที่สนุกสนานและเสียงหัวเราะของเทศกาล อั่งถ่อก้วยเป็นเหมือนผู้พิทักษ์ที่ช่วยผู้คนปัดเป
นุกสนานและเสียงหัวเราะของเทศกาล อั่งถ่อก้วยเป็นเหมือนผู้พิทักษ์ที่ช่วยผู้คนปัดเป่าวิญญาณชั่วร้ายและหลีกเลี่ยงสิ่งชั่วร้าย และนำความสุขและโชคดีมาให้
* อั่งถ่อก้วยเป็นขนมของชาวฮั่นแบบดั้งเดิมที่มีชื่อเสียงในภูมิภาคแต้จิ๋ว และเป็นตัวแทนสำคัญของวัฒนธรรมดั้งเดิมของชาวจีนแต้จิ๋ว
กล่าวโดยรวม อั่งถ่อก้วยไม่เพียงแต่เป็นที่ชื่นชอบของผู้คนในด้านรสชาติที่อร่อยเท่านั้น แต่ยังสื่อถึงอารมณ์ความรู้สึกอันลึกซึ้งของชาวจีนแต้จิ๋วในเรื่องอายุยืนยาว โชคดี ความสุข ความสงบสุข อีกด้วย

อ้างอิง
เต้าหู้ทอดโผวเล้ง
เต้าหู้ทอดโผวเล้ง ( ; เพ็งอิม: pou 2 lêng 5 dao 7 guan 1 ) เป็นเต้าหู้ทอดของเมืองโผวเล้งในภูมิภาคแต้จิ๋วของมณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน

เต้าหู้ทอดโผวเล้งปั้นจากวัตถุดิบ เช่น ถั่วเหลือง หรือ แป้งมัน และทำโดยผ่านกระบวนการต่าง ๆ เช่น บด เติมผง กวน แล้วทำเป็นรูปทรงสี่เหลี่ยมหกด้าน

ประวัติศาสตร์
เล่ากันว่าผู้ริเริ่มคือเหอ เหย่หยวิน (何野云) กุนซือของเฉิน โหย่วเลี่ยง ในช่วงปลายยุคราชวงศ์หยวนต้นยุคราชวงศ์หมิง หลังจากที่พ่ายให้กับจู หยวนจาง เขาได้ย้ายมาอาศัยอยู่ที่โผวเล้ง ที่นั่นเขาได้พัฒนากระบวนการผลิตเต้าหู้ทอดโผวเล้งขึ้นมาเพื่อขอบคุณคนในท้องถิ่นที่ให้ความช่วยเหลือ โดยอาศัยทรัพยากรและสภาพดินและน้ำในท้องถิ่น และสอนให้กับคนในท้องถิ่น

อ้างอิง
แกงนอกหม้อ
แกงนอกหม้อ เป็นอาหารไทยประเภทแกง เป็นอาหารถิ่นจังหวัดนครสวรรค์ ยังพบอำเภอที่ยังปรุงแกงนอกหม้อกันอยู่ เช่น อำเภอลาดยาว อำเภอชุมแสง อำเภอเก้าเลี้ยว อำเภอบรรพตพิสัย และอำเภอเมืองนครสวรรค์ เป็นต้น
แกงนอกหม้อมีหน้าตาโดยรวมคล้าย ๆ แกงคั่ว เนื้อสัตว์ที่นิยมนำมาใช้คือ เนื้อไก่หรืออาจใช้เนื้อหมูก็ได้ จะมีการคั่วเครื่องแกงไว้ก่อน คั่วไก่ไว้ก่อน เสร็จแล้วก็เอาคั่วรวมกันอีกที โดยใส่ผักต่าง ๆ เช่น ผักชี หัวปลี (บางพื้นที่เอามาแกล้มสด ๆ บางพื้นที่ก็คั่วหรือผัดไปด้วยเลย) มีรสชาติออกเปรี้ยว ๆ หวาน ๆ มีกลิ่นของผงเครื่องเทศลาบ มีความมันของกะทิ มีความเผ็ดแบบที่ต้องมีข้าวกับผักมากินคู่กัน เช่นหยวกกล้วย หรือกินกับหมี่ทอดกรอบ บ้างสันนิษฐานว่าเมื่อรับประทานลาบบ่อย ๆ จึงเกิดเบื่อ จึงนำกะทิมาใส่ในลาบจึงเกิดเป็นอาหารรสชาติใหม่
แกงนอกหม้อตามที่บันทึกไว้ในตำราอาหาร แม่ครัวหัวป่าก์ เขียนโดยท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์ ระบุว่าคำว่าแกงนอกหม้อนั้น น่าจะหมายถึงแกงหรืออาหารที่ไม่ได้นำส่วนผสมไปเคี่ยวหรือต้มให้สุก แต่เป็นแกงที่นำน้ำแกงมาราดที่ส่วนผสมของแกง แล้วสามารถรับประทานได้เลย คือเป็นการเสิร์ฟคล้ายการเสิร์ฟแบบจีนและญี่ปุ่น โดยการนำน้ำแกงราดในส่วนผสมและเสิร์ฟทันที สำหรับตำรับท่านผู้หญิงเปลี่ยน วัตถุดิบสำคัญ คือกุ้งสดต้ม ปลาช่อนแห้งและปลาสลิดแห้งปิ้ง ทั้งสามอย่างฉีกเป็นชิ้นเล็ก ๆ ผักที่ใช้มีแตงกวาปอกเปลือก ฝานเอาแต่เนื้อบาง ๆ มะม่วงดิบสับซอย ใบผักชี พริกชี้ฟ้าหั่น ปรุงรสด้วยกระเทียมดองหั่นฝอยและน้ำกระเทียมดอง น้ำปลา น้ำมะนาว น้ำวัตถุดิบทั้งหมดใส่ในชามก้นลึก เอาหม้อน้ำต้มก
ละน้ำกระเทียมดอง น้ำปลา น้ำมะนาว น้ำวัตถุดิบทั้งหมดใส่ในชามก้นลึก เอาหม้อน้ำต้มกุ้งตั้งไฟให้เดือด จึงตักน้ำต้มกุ้งร้อนจัดใส่ในชาม ให้ท่วมชิ้นวัตถุดิบเหล่านั้น
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดสุรินทร์ พ.ศ. 2567
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดสุรินทร์ พ.ศ. 2567 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2567 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567

สืบเนื่องจากพรชัย มุ่งเจริญพร ได้ลาออกจากตำแหน่งเมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2567

ผู้สมัครนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด
หมายเลข 1: ธัญพร มุ่งเจริญพร
อดีตประธานสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดสุรินทร์ ภรรยาปกรณ์ มุ่งเจริญพร สส.สุรินทร์ เขต 1 พรรคภูมิใจไทย

หมายเลข 2: พรชัย มุ่งเจริญพร
อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดสุรินทร์ และอดีตผู้สมัคร สส.สุรินทร์ เขต 1 พรรคมัชฌิมาธิปไตย ในปี พ.ศ. 2550 และอดีตผู้สมัคร สส.สุรินทร์ เขต 7 พรรคภูมิใจไทย ในปี พ.ศ. 2562
หมายเลข 3: นัทธมน ศิริวัฒนวานิช
(เดิมชื่อ: นัฐมล สมบูรณ์เทอดธนา) อดีตรองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดสุรินทร์ อดีตสส.สุรินทร์ เขต 4 พรรคชาติไทย ปัจจุบันเป็นสมาชิกพรรคเพื่อไทย

หมายเลข 4: ภัทรพล หงษ์สูง
อดีตผู้สมัคร สส.สุรินทร์ เขต 5 พรรคประชาธิปไตยใหม่

หมายเลข 5: ฉลอง สัตตรัตนามัย
ทนายความ และอดีตผู้สมัครนายกเทศมนตรีเมืองสุรินทร์

== ผลการเลือกตั้ง ==

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครศรีธรรมราช พ.ศ. 2567
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครศรีธรรมราช พ.ศ. 2567 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2567 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567

สืบเนื่องจากกนกพร เดชเดโช ได้ลาออกจากตำแหน่งเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2567

ผู้สมัครนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด

หมายเลข 1: กนกพร เดชเดโช
อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครศรีธรรมราช ลงสมัครในนามกลุ่มพลังเมืองนคร โดยได้รับการสนับสนุนจาก ชัยชนะ เดชเดโช รองหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์
=== หมายเลข 2: วาริน ชิณวงศ์ === 
นักธุรกิจด้านการเกษตร อดีตประธานหอการค้าจังหวัดนครศรีธรรมราช 2 สมัย อดีตคณะกรรมการหอการค้าไทย และอดีตทีมงานเลขานุการของพิพัฒน์ รัชกิจประการ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน ปัจจุบันเป็นสมาชิกพรรคภูมิใจไทย ลงสมัครในนามกลุ่มนครเข้มแข็ง โดยมีพิมพ์ภัทรา วิชัยกุล และเทพไท เสนพงศ์ ให้การสนับสนุน

=== หมายเลข 3: อาญาสิทธิ์ ศรีสุวรรณ === 
อดีต สส.นครศรีธรรมราช เขต 3 พรรคพลังประชารัฐ ลงสมัครในนามกลุ่มนครก้าวหน้า

=== หมายเลข 4: สัณหพจน์ สุขศรีเมือง === 
อดีต สส.นครศรีธรรมราช เขต 2 และอดีตสมาชิกพรรคพลังประชารัฐ ลงสมัครในนามกลุ่มนครก้าวใหม่
ผลการเลือกตั้ง
{| class=wikitable style=float:right
! คะแนนเลือกตั้งนายก อบจ. นครศรีธรรมราช รายบุคคล
|-
| 
|-
|}
{| class="wikitable sortable"
|+ผลการเลือกตั้ง แบ่งตามเขตอำเภอ
! rowspan="2" |อำเภอ
! colspan = | กนกพร เดชเดโช
! colspan = | วาริน ชิณวงศ์
! colspan = | อาญาสิทธิ์ ศรีสุวรรณ
! colspan = | สัณหพจน์ สุขศรีเมือง
|-
! คะแนน
! คะแนน
! คะแนน
! คะแนน
|-
| เมืองนครศรีธรรมราช 
| 38,044 
| | 62,371 
| 589
| 2,428
|-
| พรหมคีรี 
| 7,599 
| | 9,358 
| 69 
| 221 
|-
| ลานสกา 
| 8,006 
| | 11,552 
| 65 
| 178 
|-
| ฉวาง 
| | 14,066 
| 12,430 
| 135 
| 594 
|-
| ร่อนพิบูลย์
| | 22,523 
| 14,672 
| 149 
| 189 
|-
| เชียรใหญ่ 
| 8,307 
| | 9,551 
| 82 
| 512 
|-
| ชะอวด 
| | 18,776 
| 15,726 
| 328 
| 609 
|-
| ท่าศาลา 
| | 27,801 
| 21,068 
| 185 
| 556 
|-
76 
| 15,726 
| 328 
| 609 
|-
| ท่าศาลา 
| | 27,801 
| 21,068 
| 185 
| 556 
|-
| ทุ่งสง 
| 24,106 
| | 36,212 
| 360 
| 1,242 
|-
| นาบอน 
| | 5,916 
| 5,504 
| 109 
| 173 
|-
| ทุ่งใหญ่ 
| | 15,965 
| 13,282 
| 144 
| 395 
|-
| ปากพนัง 
| 19,809 
| | 20,446 
| 81 
| 595 
|-
| พิปูน 
| | 6,753 
| 6,388 
| 47 
| 139 
|-
| สิชล 
| 15,418 
| | 19,578 
| 206 
| 513 
|-
| ขนอม 
| 2,190 
| | 7,587 
| 58 
| 635 
|-
| หัวไทร 
| | 13,414 
| 12,556 
| 88 
| 471 
|-
| บางขัน
| | 10,024 
| 8,270 
| 120 
| 263 
|-
| ถ้ำพรรณรา 
| 3,877 
| | 3,885 
| 91 
| 172 
|-
| จุฬาภรณ์ 
| | 8,242 
| 7,085 
| 344 
| 80 
|-
| พระพรหม 
| 5,555 
| | 10,891 
| 171 
| 373
| | 8,242 
| 7,085 
| 344 
| 80 
|-
| พระพรหม 
| 5,555 
| | 10,891 
| 171 
| 373 
|-
| นบพิตำ 
| | 7,716 
| 7,541 
| 102 
| 168 
|-
| ช้างกลาง 
| 5,356 
| | 6,271 
| 81 
| 204 
|-
| เฉลิมพระเกียรติ 
| 5,372 
| | 6,599 
| 53 
| 159 
|-
! รวม
! 294,835
! | 328,823
! 3,657
! 10,869
|}
กดาม-ชา-มเร็จ-คเจ็ย
กดาม-ชา-มเร็จ-คเจ็ย ( , กฺดามฉาเมฺรจขฺจี; ) บ้างเรียก ปูผัดพริกไทยอ่อน เป็นอาหารประเภทผัดชนิดหนึ่งของประเทศกัมพูชา มีส่วนประกอบสำคัญคือ ปู, กระเทียม, น้ำตาลโตนด, หอมต้นเดี่ยว, น้ำปลา และพริกไทยกำปอด ถือเป็นอาหารที่พบได้เฉพาะจังหวัดกำปอดและจังหวัดแกบ ซึ่งอยู่ชายฝั่งอ่าวไทย พริกไทยจากกำปอดถือเป็นพริกไทยคุณภาพสูง และเป็นเครื่องบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ของประเทศกัมพูชา ทั้งนี้หากไม่มีพริกไทยอ่อนแบบสด ให้ใช้พริกไทยเขียวในน้ำเกลือ บางแห่งใช้พริกไทยดำบดหยาบแทน นอกจากปู สามารถใช้โปรตีนจากทะเลอย่างอื่นแทนได้ เช่น กุ้ง หรือปลาหมึก
การทำปูผัดพริกไทยอ่อนไม่ซับซ้อน คือ ใส่กระเทียมทุบลงผัดให้หอม นำปูสับเป็นชิ้นลงไปผัด ปรุงรสด้วยน้ำปลา ปิดฝารอจนปูสุกดี แล้วใส่พริกไทยอ่อนและต้นหอมหั่นท่อนลงไป ผัดให้เข้ากันเป็นอันเสร็จ

ในประเทศไทยมีอาหารใกล้เคียงกัน เรียกว่า ปูผัดพริกไทยดำ ซึ่งไม่ใช้พริกไทยสดอย่างกัมพูชา

อ้างอิง
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเพชรบุรี พ.ศ. 2567
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเพชรบุรี พ.ศ. 2567 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2567 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567

สืบเนื่องจากชัยยะ อังกินันทน์ ได้ลาออกจากตำแหน่งเมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2567

ผู้สมัครนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด

หมายเลข 1: ชัยยะ อังกินันทน์
อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเพชรบุรี และสามี ธิวัลรัตน์ อังกินันทน์ สส. เพชรบุรี เขต 1 พรรครวมไทยสร้างชาติ

=== หมายเลข 2: กฤษณ์ แก้วอยู่ === 
อดีต สส.เพชรบุรี เขต 1 พรรคพลังประชารัฐ และอดีตผู้สมัคร สส.เพชรบุรี เขต 1 พรรคภูมิใจไทย

ผลการเลือกตั้ง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
จัสมินณิก้า
จัสมินณิก้า ( ) เรียกย่อ ๆ ว่า JMNK เป็นนักร้องดูโอสัญชาติไทย ในสังกัดเอ็กซ์โอเอ็กซ์โอเอนเตอร์เทนเมนต์ ประกอบด้วยสมาชิกคือ จัสมิน - จัสมิน มาริสา ฮิวส์ และณิก้า - อาณิก้า ฮอร์แมน

ประวัติ
ทั้งคู่เคยเข้าแข่งขันในรายการโฟร์อีฟเกิร์ลกรุปสตาร์ แต่ไม่ผ่านการคัดเลือกเป็นสมาชิกวงโฟร์อีฟ อย่างไรก็ตาม จัสมินเคยมีผลงานแสดงนำในมิวสิกวิดีโอ "เธอมีความหมาย" ของแอทลาส ซึ่งเป็นศิลปินในสังกัดเดียวกัน

จัสมินณิก้าเปิดตัวเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2565 ด้วยซิงเกิล "เกือบดี" โดยมีปณต คุณประเสริฐ (ณต เก็ตสึโนวา) เป็นผู้แต่งคำร้องและโปรดิวเซอร์เพลง
จากนั้นในวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2566 จัสมินณิก้าเผยแพร่เพลงเร็ว "Just Kid (ding) รู้ว่าเด็ก" เป็นซิงเกิลที่ 2 โดยเป็นเพลงแรกที่ทั้งคู่ช่วยกันแต่งคำร้องและทำนองเองทั้งหมด และมีศิรสิทธิ์ ตั้งบุญดวงจิตต์ (เบน Luss) เป็นโปรดิวเซอร์เพลง ต่อมาในเดือนตุลาคมปีเดียวกัน ทั้งคู่เผยแพร่เพลงช้า "ถ้าเธอมีเพื่อนเป็นแฟนเก่า" เป็นซิงเกิลที่ 3

ในปี พ.ศ. 2567 จัสมินณิก้าเผยแพร่เพลง "รักจริง (แค่เมื่อวาน)" เป็นซิงเกิลที่ 4 ในเดือนมีนาคม และ "เพื่อนเตือนแล้ว (Ignore)" เป็นซิงเกิลที่ 5 ในเดือนกันยายน โดยมิวสิกวิดีโอเพลงนี้นำแสดงโดย มีน - นิชคุณ ขจรบริรักษ์
สมาชิก
{| class="wikitable" style="text-align: center"
! width="250px" align="left" |ชื่อ-นามสกุล
! width="100px" align="left" |ชื่อเล่น
! width="400px" align="left" |วันเกิด
|-
|จัสมิน มาริสา ฮิวส์
|จัสมิน
| 
|-
|อาณิก้า ฮอร์แมน
|ณิก้า
| 
|}

ผลงาน

เพลง

ซิงเกิล
{| class="wikitable" style="text-align: center"
|+
!ปี
!เพลง
|-
|พ.ศ. 2565
|"เกือบดี"
|-
| rowspan = "2" |พ.ศ. 2566
|"Just Kid (ding) รู้ว่าเด็ก"
|-
|"ถ้าเธอมีเพื่อนเป็นแฟนเก่า"
|-
| rowspan = "2" |พ.ศ. 2567
|"รักจริง (แค่เมื่อวาน)"
|-
|"เพื่อนเตือนแล้ว (Ignore)"
|-
| rowspan = "2" |พ.ศ. 2568
|"เพื่อนแบบใด (I See It)"
|-
|"DMMA"
|-
|พ.ศ. 2569
|"แม่บอก"
|}
เพลงอื่น ๆ
{| class="wikitable" style="text-align: center"
!ปี
!ชื่อเพลง
!ศิลปิน
!หมายเหตุ
|-
|พ.ศ. 2566
|"ให้ฟ้าดินเป็นพยาน"
|ณิก้า
|
* ร้องร่วมกับ ภัทรไพบูลย์ โอภาสสุวรรณ (เจ็ท แอทลาส)
* เพลงประกอบละคร นางนาค สะใภ้พระโขนง
|-
|}

ผลงานอื่น ๆ
{| class="wikitable" style="text-align: center"
!ปี
!ชื่อเรื่อง
!รูปแบบ
!ช่อง/สถานที่
!ศิลปิน
!บท
!หมายเหตุ
|-
|พ.ศ. 2567
|นิทานหิ่งห้อย เดอะ มิวสิคัล
|ละครเพลง
|โรงละครเคแบงก์สยามพิฆเนศ
|จัสมิน
|พายอาร์
|
* Double Cast กับ แฮนน่า โรเซ็นบรูม
* จัสมินแสดงรอบวันที่ 19-21 กรกฎาคม
|}

อ้างอิง
วิดบีร์
นาซีออนาลนียวิดบีร์ ( ; ) รู้จักกันในชื่อ วิดบีร์ เป็นการแข่งขันดนตรีที่จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีโดยซุสปีลแนและแอสแตแบ ซึ่งเป็นการคัดเลือกตัวแทนสำหรับการเข้าร่วมการประกวดเพลงยูโรวิชันของยูเครน ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2021 มีการประกาศว่าสถานีโทรทัศน์ทั้งสองรายได้ยุติความร่วมมือกัน และซุสปีลแนกำลังมองหารูปแบบการคัดเลือกใหม่สำหรับการประกวดเพลงยูโรวิชันปี 2022 เป็นการสิ้นสุด วิดบีร์ ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2021 ซุสปีลแนได้ประกาศว่าทางสถานีโทรทัศน์จะจัดวิดบีร์ปี 2022 ในรูปแบบใหม่ด้วยตนเอง

ในปีแรก เกิดสถิติการโหวตทางเอสเอ็มเอส โดยได้รับคะแนนโหวตเฉพาะ 344,268 คะแนน โดย 37.77% สนับสนุนจามาลา ซึ่งต่อมาจะชนะการประกวดเพลงยูโรวิชันปี 2016
ผู้ชนะ
{|class="wikitable"
|-
|style="background:gold"| 
|ชนะเลิศ
|-
|style="background:silver"| 
|รองชนะเลิศอันดับหนึ่ง
|-"
|width=15px style="background:#c96"| 
|รองชนะเลิศอันดับสอง 
|-
|style="background:##ececec"| 
|เพลงที่ได้รับเลือกแต่ไม่ได้เข้าร่วมประกวด
|-
| 
|รอประกาศ
|}
{|class="wikitable sortable"
|-
!rowspan="2"|ปี
!style="width:180px;" rowspan="2" |ศิลปิน
!rowspan="2"|เพลง
!colspan="4"|ผลการประกวดเพลงยูโรวิชัน
|-
!style="width:70px;"|อันดับในรอบชิงชนะเลิศ
!style="width:70px;"|คะแนน
!style="width:70px;"|อันดับในรอบรองชนะเลิศ
!style="width:70px;"|คะแนน
|-
|-style="background:gold"
!2016
|จามาลา
|"1944"
|style="text-align:center;"|1
|style="text-align:center;"|534
|style="background:silver; text-align:center;"|2
|style="background:silver; text-align:center;"|287
|-
!2017
|โอ.ทอร์วัลด์
|"ไทม์"
|style="text-align:center;"|24
|style="text-align:center;"|36
|colspan="2" data-sort-value="-9999" 
|-
!2018
|เมโลวิน
="text-align:center;"|36
|colspan="2" data-sort-value="-9999" 
|-
!2018
|เมโลวิน
|"อันเดอร์เดอะแลดเดอร์"
|style="text-align:center;"|17
|style="text-align:center;"|130
|style="text-align:center;"|6
|style="text-align:center;"|179
|-
!2019
|มารุฟ
|"ไซเรนซอง"
| colspan="4" X
|-
! 2020
| โก_อา
| "ซอลอแวย์"
| colspan="4" X
|- 
! 2022
| อลีนา ปาช
| "แชโดว์สออฟฟอร์กอทเทินแอนเซสเตอร์ส"
| colspan="4" 
|-
! 2023
| ตวอร์ชี
| "ฮาร์ตออฟสตีล"
| style="text-align:center;" |6
| style="text-align:center;" |243
| colspan="2" data-sort-value="-9999" 
|-
! 2024
| อาลอนา อาลอนาและแจร์รี แฮย์ล
| "แตแรซาอีมารียา"
|style="background:#c96; text-align:center;"|3
|sty
์รี แฮย์ล
| "แตแรซาอีมารียา"
|style="background:#c96; text-align:center;"|3
|style="background:#c96; text-align:center;"|453
|style="background:silver; text-align:center;"|2
|style="background:silver; text-align:center;"|173
|-
! 2025
| ซือแฟร์บลัต
| "เบิร์ดออฟเพรย์"
|style="text-align:center;" |9
|style="text-align:center;" |219
|style="background:gold; text-align:center;"|1
|style="background:gold; text-align:center;"|137
|-
!2026
| แลเลกา
| "ริดนึม"
| colspan="4" 
|}
อุทยานแห่งชาติเนียะฮ์
มรดกโบราณคดีแห่งกลุ่มถ้ำของอุทยานแห่งชาติเนียะฮ์ ( ) ตั้งอยู่ในเขตมิริ รัฐซาราวัก ประเทศมาเลเซีย ใกล้ชายฝั่งตะวันตกของเกาะบอร์เนียว ณ ใจกลางอุทยานแห่งชาติเนียะฮ์ เป็นที่ตั้งของแหล่งโบราณคดีถ้ำเนียะฮ์ ซึ่งมีการปฏิสัมพันธ์ของมนุษย์ที่ยาวนานที่สุดในเขตป่าฝน ครอบคลุมอย่างน้อย 50,000 ปี จากสมัยไพลสโตซีน ถึงกลางสมัยโฮโลซีน
ถ้ำเนียะฮ์ เป็นที่ตั้งสำคัญแห่งหนึ่งในยุคก่อนประวัติศาสตร์ ซึ่งค้นพบซากมนุษย์โบราณเมื่อ 40,000 ปีมาแล้ว อันเป็นการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ที่เก่าแก่ที่สุดของมาเลเซียตะวันออก การศึกษาเพิ่มเติมเมื่อไม่นานมานี้ถูกตีพิมพ์ใน ค.ศ. 2006 แสดงหลักฐานของกิจกรรมของมนุษย์ครั้งแรกที่ถ้ำเนียะฮ์ เมื่อประมาณ 46,000 - 34,000 ปีมาแล้ว นอกจากนี้ยังพบสิ่งของต่างๆ ได้แก่ อุปกรณ์สับและเกล็ดสมัยไพลสโตซีน ขวานยุคหินใหม่ ขวานหินคมลาดด้านเดียว (adze) เครื่องปั้นดินเผา อัญมณีเปลือกหอย เรือ เสื่อ รวมถึงเครื่องมือเหล็ก เซรามิก และลูกปัดแก้วที่มีอายุย้อนไปถึงยุคเหล็ก การค้นพบที่มีชื่อเสียงที่สุดคือกะโหลกศีรษะมนุษย์ที่มีอายุประมาณ 38,000 ปีก่อนคริสตศักราช ภายในถ้ำมีภาพเขียนสีแ
อกะโหลกศีรษะมนุษย์ที่มีอายุประมาณ 38,000 ปีก่อนคริสตศักราช ภายในถ้ำมีภาพเขียนสีและหินเขียนสี อายุราว 1,200 ปี รวมถึงภาพโลงศพไม้หรือเรือมรณะ ในระหว่าง ค.ศ. 1954 ถึง ค.ศ. 1966 มีการขุดพบชิ้นส่วนกระดูกสัตว์ประมาณ 750,000 ชิ้น หนึ่งในนั้นถูกระบุว่าเป็นกระดูกฝ่ามือของเสือหนุ่ม
แหล่งมรดกโลก
มรดกโบราณคดีแห่งกลุ่มถ้ำของอุทยานแห่งชาติเนียะฮ์ได้รับลงทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 46 เมื่อ พ.ศ. 2567 ที่กรุงนิวเดลี ประเทศอินเดีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณามรดกโลกทางวัฒนธรรม จำนวน 2 ข้อ ดังนี้
*(iii) เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
*(v) เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ

อ้างอิง
ขนมปังปิ้งฝรั่งเศส
ขนมปังปิ้งฝรั่งเศส หรือเป็นที่นิยมเรียกกันว่า เฟรนโทสต์ (อังกฤษ: French toast)เป็นอาหารจานหนึ่งที่ทำจากขนมปังหั่นบาง ๆ ชุบในไข่ที่ตีแล้วและมักจะใส่นมหรือครีมลงไปจากนั้นนำไปทอดในกระทะ มีทั้งชื่ออื่นๆ และรูปแบบชื่ออื่นๆ ได้แก่ ขนมปังไข่ ขนมปังปิ้งบอมเบย์ ขนมปังปิ้งยิปซี และ อัศวินผู้น่าสงสาร (แห่งวินด์เซอร์)

เมื่อเสิร์ฟขนมปังปิ้งฝรั่งเศสหรือเฟรนโทสต์เป็นอาหารของหวาน มักจะเติม น้ำตาล วานิลลา หรือ อบเชย ก่อนทอดลงไปในกระทะ จากนั้นอาจโรยน้ำตาล (มักจะเป็น น้ำตาลไอซิ่ง ) เนย ผลไม้ หรือน้ำเชื่อมลงไปด้านบนตบท้าย เมื่อเป็นอาหารของคาว มักจะทอดด้วยเกลือหรือพริกไทยเล็กน้อย จากนั้นจึงเสิร์ฟพร้อมซอส เช่น ซอสมะเขือเทศ หรือ มายองเนส

อ้างอิง
ขนมหวาน
ขนมหวาน หรือ ลูกอม หรือ ลูกกวาด ( , sweet หรือ lolly) คือ ขนมที่มีน้ำตาลเป็นส่วนผสมหลัก อย่างเช่น ช็อกโกแลต หมากฝรั่ง ผัก ผลไม้ หรือถั่วที่เคลือบด้วยน้ำตาล เรียกว่า ผักผลไม้เชื่อม
ขนมหวานมีลักษณะเด่นคือมีการใช้น้ำตาลหรือสารทดแทนน้ำตาลในปริมาณมาก ในด้านขนาด เค้กหรือขนมปังมักจะต้องแบ่งกันกินกันหลายคน ขณะที่ขนมหวานหรือลูกอมมักจะทำเป็นชิ้นเล็ก ๆ อย่างไรก็ตาม นิยามของขนมหวานยังขึ้นอยู่กับว่าผู้คนกินอาหารชนิดนี้อย่างไรด้วย อย่าง ขนมอบที่เสิร์ฟเป็นของหวานหลังมื้ออาหาร โดยทั่วไปแล้ว ขนมหวานจะกินแบบเป็นบางครั้งบางคราวโดยมักจะหยิบกินด้วยมือ เป็นของว่างระหว่างมื้ออาหาร แต่ละวัฒนธรรมมีแนวคิดของตนเองว่าอะไรคือขนมหวานมากกว่าของหวาน อาหารชนิดเดียวกันอาจเป็นขนมหวานในวัฒนธรรมหนึ่งและเป็นของหวานในอีกวัฒนธรรมหนึ่งก็ได้

ประวัติ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Candy Wrapper Museum – Extensive photo archive
* National Confectioners Association – Information on a variety of candies
* Science of Candy – Descriptions and videos of hardness stages
* 33 Unique Treats From All Around the World in The New York Times
วัดหมื่นเงินกอง
วัดหมื่นเงินกอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระสิงห์ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดหมื่นกองสร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์มังราย ในรัชกาลของพญากือนา สร้างเมื่อ พ.ศ. 2070 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2071 โดยชื่อ "หมื่นเงินกอง" คือชื่อของมหาอำมาตย์ตำแหน่งขุนคลังท่านหนึ่งในรัชกาลพระเจ้ากือนา

อาคารเสนาสนะทีสำคัญ ได้แก วิหารทรงพื้นเมืองมีการบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2534 เป็นวิหารที่มีลวดลายแกะสลัก อุโบสถทรงพื้นเมือง ศิลปะล้านนาลวดลายแกะสลักปิดทอง เจดีย์ทรงปราสาทฐานสี่เหลี่ยมย่อมุมสูง มีเรือนธาตุย่อมุม มีซุ้มจรนำประดิษฐานพระพุทธรูปทั้งสี่ด้านองค์ระฆังกลม บัลลังค์ย่อมุม ถัดขึ้นไปเป็นปล้องไฉน ปลียอดและฉัตร

อ้างอิง
วัดเมธัง
วัดเมธัง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระสิงห์ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 2 ไร่ 98 ตารางวา

วัดเมธัง เดิมชื่อ วัดช่างลาน สร้างเมื่อ พ.ศ. 2095 โดยเริ่มสร้างสถูปก่อน ต่อมาสามีภรรยาชื่อหนานเมธังกับนางแก้ว ได้บริจาคที่และเงินเพื่อสร้างวัดใหม่ ถัดจากที่เดิมไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ เมื่อสร้างเสร็จจึงได้ชื่อว่า "วัดเมธัง" ส่วนวัดช่างลานเดิมได้ร้างไป คงเหลือร่องรอยเล็กน้อย วัดเมธังได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2514

อาคารและเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถทรงล้านนา กุฏิสงฆ์ วิหารทรงล้านนา หอไตรได้รับการบูรณะใหม่ เจดีย์ขนาดเล็ก เป็นเจดีย์แบบย่อมุม ลักษณะคล้าย กับเจดีย์วัดพระธาตุดอยสุเทพ
รายนามเจ้าอาวาส
* พระปัญญา
* พระสุริยะ
* พระเตชะ
* พระโพธิ
* พระญาณะวิชัย
* พระสิทธิ
* พระคำปัน
* พระอินต๊ะ
* พระบุญเป็ง จนฺทรํสี
* พระสุข ชยวุฑฺฒิ
* พระแก้ว
* พระบุญปั๋น
* พระครูสิทธิวรคุณ (แก้ว ปญฺญาสาโร)
* พระครูสิทธิวรคุณ (ดวงทิพย์ สิริภทฺโท)

อ้างอิง
วัดลำผักชี
วัดลำผักชี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงลำผักชี เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันพระศรีปริยัติมงคล (นิยม กิตฺติเมธี ป.ธ.9) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดลำผักชีตั้งวัดเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2530 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2536 โดยหลวงพ่อเฉย ปัญญาวุฒโท หรือคุณพ่อเฉย เล็กใจซื่อ และคุณแม่จ้อย เล็กใจซื่อ (ภรรยา) เป็นผู้มีจิตศรัทธาเลื่อมใสในพระพุทธศาสนา บริจาคที่ดิน เนื้อที่ 10 ไร่ ให้แก่คุณน่วม นันทวิชัย เพื่อสร้างวัด จึงหารือกับท่านเจ้าคุณ วินัยสารสุธี วัดพระศรีมหาธาตุวรมหาวิหาร เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร และท่านพระครูนิบัญธรรมวินิจ เจ้าคณะอำเภอฝ่ายธรรมยุติ เจ้าอาวาสวัดประสิทธิไพศาล อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น เริ่มแรกสร้างเป็นสำนักสงฆ์โดยให้พระครูสมุห์ ยุทธสาร ญาณิสสโร (ศิษย์ของท่านพระครูนิบุญธรรมวินิจ เข้ามาดูแลรักษาและดำเนินการก่อสร้าง เมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.
ครูนิบุญธรรมวินิจ เข้ามาดูแลรักษาและดำเนินการก่อสร้าง เมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2519 ต่อมาคุณน่วม นันทวิชัย พร้อมคณะ กราบทูลสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามเพื่อขอประทานตั้งชื่อวัด จึงได้ประทานชื่อให้ว่า "วัดลำผักชี"
จังหวัดสุพรรณบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุพรรณบุรี มีนาคม พ.ศ. 2535 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2535 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 5 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2531 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2)

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2

|}
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองสุพรรณบุรี, อำเภอบางปลาม้า, อำเภอสองพี่น้อง และอำเภออู่ทอง

เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบไปด้วยอำเภอดอนเจดีย์, อำเภอศรีประจันต์, อำเภอสามชุก, อำเภอเดิมบางนางบวช, อำเภอด่านช้าง และอำเภอหนองหญ้าไซ

ดูเพิ่ม
* จังหวัดสุพรรณบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531
* จังหวัดสุพรรณบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535

อ้างอิง
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดอุบลราชธานี พ.ศ. 2567
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดอุบลราชธานี พ.ศ. 2567 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2567 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2567

สืบเนื่องจากกานต์ กัลป์ตินันท์ ได้ลาออกจากตำแหน่ง เมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2567

ผู้สมัครนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด

หมายเลข 1: กานต์ กัลป์ตินันท์
อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดอุบลราชธานี สังกัด พรรคเพื่อไทย

หมายเลข 2: สิทธิพล เลาหะวนิช
อดีตรองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดอุบลราชธานี สังกัด พรรคประชาชน

หมายเลข 3: จิตรวรรณ หวังศุภกิจโกศล
ที่ปรึกษาพรรคไทรวมพลัง อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครราชสีมา สังกัดพรรคเพื่อแผ่นดิน (พ.ศ. 2550)
หมายเลข 4: อธิปไตย ศุ้ย ศรีมงคล
ปัจจุบันเป็นสมาชิกพรรคไทรวมพลัง

ผลการเลือกตั้ง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
จังหวัดสุพรรณบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุพรรณบุรี พ.ศ. 2531 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 5 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2529 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2)

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2

|}
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองสุพรรณบุรี, อำเภอบางปลาม้า, อำเภอสองพี่น้อง และอำเภออู่ทอง

เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบไปด้วยอำเภอดอนเจดีย์, อำเภอศรีประจันต์, อำเภอสามชุก, อำเภอเดิมบางนางบวช, อำเภอด่านช้าง และกิ่งอำเภอหนองหญ้าไซ

ดูเพิ่ม
* จังหวัดสุพรรณบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529
* จังหวัดสุพรรณบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535

อ้างอิง
จังหวัดสุพรรณบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุพรรณบุรี พ.ศ. 2529 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 5 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2526 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2)

ภาพรวม

ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต
{| id=toc class=toc summary=เนื้อหา
|-
| align=center |
เขต 1 • เขต 2

|}
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองสุพรรณบุรี, อำเภอบางปลาม้า, อำเภอสองพี่น้อง และอำเภออู่ทอง

เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบไปด้วยอำเภอดอนเจดีย์, อำเภอศรีประจันต์, อำเภอสามชุก, อำเภอเดิมบางนางบวช, อำเภอด่านช้าง และกิ่งอำเภอหนองหญ้าไซ

ดูเพิ่ม
* จังหวัดสุพรรณบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526
* จังหวัดสุพรรณบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531

อ้างอิง