SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติศิลปะ พิธีกรรม และประเพณีกาบอง
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติศิลปะ พิธีกรรม และประเพณีกาบอง ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์หลักของประเทศกาบอง ซึ่งเก็บรวบรวมชิ้นงานศิลปวัตถุแบบกาบองดั้งเดิมกว่า 2,500 ชิ้น

อาคารพิพิธภัณฑ์แห่งใหม่ทำพิธีเปิดในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562 ตั้งอยู่ในตัวเมืองลีเบรอวีล เลขที่ 51 ถนนโอกุสแต็ง บูมา ตรงข้ามกับอาคารหอการค้า

ประวัติ
ใน พ.ศ. 2503 กาบองให้การต้อนรับกลุ่มนักวิจัยชาวฝรั่งเศสจากสำนักงานวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคนิคโพ้นทะเล ( ) ตามคำร้องขอของประธานาธิบดีเลอง อึมบา ( ) ซึ่งต่อมาได้มีการจัดตั้งเป็นสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนา ( ) ซึ่งประกอบด้วยแอร์แบร์ เปเป ( ), ปีแยร์ ซาเล ( ) นักชาติพันธุ์ดนตรีวิทยา และหลุยส์ แปรัว ( ) นักชาติพันธุ์วิทยา
พร้อมด้วยทีมนักวิจัยและล่ามชาวกาบองซึ่งรวมถึงเอลี เอโกกา อึมเว ( ), ฌ็อง-เดอ-ดีเยอ มูเบญา ( ) และปัสกาล อ็องเบ ( ) เป้าหมายของพวกเขาคือการสร้างพื้นที่ซึ่งสามารถเก็บรักษาผลการวิจัยและเป็นที่รับรองภารกิจในการเผยแพร่วัฒนธรรม

พิพิธภัณฑ์เริ่มก่อตั้งในขนาดเล็ก บริเวณซึ่งเป็นที่พักอาศัยเดิมของแอร์แบร์ เปเป ในย่านมงตาญแซ็งต์ ( ) มีพิธีเปิดโดยประธานาธิบดีเลอง อึมบา เมื่อวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2506

อย่างไรก็ตาม สิ่งสะสมยังคงมีเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทำให้มีความต้องการพื้นที่ใหม่ พิพิธภัณฑ์จึงย้ายไปอยู่ใจกลางเมือง ในอาคารที่ทำการของรัฐเก่าโดยพิพิธภัณฑ์เปิดดำเนินการอีกครั้งเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2510 ภายใต้ชื่อพิพิธภัณฑ์ศิลปะและประเพณี
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2518 พิพิธภัณฑ์ศิลปะและประเพณีได้อยู่ภายใต้การดูแลของสำนักเลขาธิการกระทรวงวัฒนธรรมและศิลปะ และในปี พ.ศ. 2519 ได้เปลี่ยนสถานะเป็นพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติศิลปะและประเพณี

อาคารพิพิธภัณฑ์ใหม่
พิพิธภัณฑ์แห่งใหม่มีพื้นที่ 4,057 ตารางเมตร ประกอบด้วยห้องนิทรรศการถาวรและชั่วคราว สวนพฤกษศาสตร์ที่มีพืชท้องถิ่นประมาณร้อยชนิด ห้องเก็บสื่อภาพและเสียง (ห้องสมุดเทป) ห้องสมุด อาคารฝ่ายบริหาร ตลอดจนร้านค้าและร้านอาหาร
สิ่งสะสม
สิ่งสะสมของพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยวัตถุทางชาติพันธุ์วรรณนา 2,500 ชิ้นที่รวบรวมตั้งแต่ พ.ศ. 2497 โดยแบ่งชุดสิ่งสะสมออกเป็น 16 รายการได้แก่ เครื่องจักสาน เครื่องครัว โลหวิทยา เครื่องดนตรี รูปปั้นขนาดเล็ก ประติมากรรมศิลาอึมบีกู ( ) วัตถุโบราณคดี หีบวัตถุมงคล หน้ากาก ไม้เท้า การล่าสัตว์ เงินสินสอด เครื่องปั้นดินเผา การประมง เครื่องประดับ และเบ็ดเตล็ด

พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ยังมีชุดสิ่งสะสมสื่อสารคดีที่รวบรวมผลงาน 2,627 รายการ และมีชุดสื่อภาพและเสียงที่ประกอบด้วยสิ่งบันทึกในด้านสุนทรียภาพ 4 สาขาได้แก่ นิทาน การเต้นรำ เพลง และเครื่องดนตรี จำนวน 1,114 รายการ
นิทรรศการ
*2540: จิตวิญญาณแห่งป่าแตร์ดูว์กาบง ( )
*2548: หน้ากากศักดิ์สิทธิ์: การค้นพบหน้ากากของกาบอง 
*2557: พิธีกรรมและความเชื่อ 
*2562: กาบอง ดินแดนแห่งบวีตี (Bwiti), นิทรรศการภาพถ่ายของโอมาร์ บองโก ออนดิมบา (Omar Bongo Ondimba), นิทรรศการ AtWork 24 ผลงานสร้างสรรค์โดยนักสร้างสรรค์รุ่นใหม่ร่วมสมัย 
*15 เมษายน – 15 มิถุนายน 2564: รากแห่งความหวัง - ฌอร์ฌ อึมบูรู ( ) 
*20 ธันวาคม – 30 มิถุนายน 2565: เส้นใยและรูปทรง: เครื่องจักสานกาบองทุกรูปแบบ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ นครศรีธรรมราช
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ นครศรีธรรมราช เป็นพิพิธภัณฑ์ ที่ตั้งอยู่บนถนนราชดำเนิน ในพื้นที่ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช โดยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนินพร้อมด้วย สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี และสมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี ทรงเปิดพิพิธภัณฑ์เมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2517
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ นครศรีธรรมราช เป็นอาคารทรงไทย 2 ชั้น ภายในจัดแสดงวัตถุโบราณเก่าแก่ที่ค้นพบใน 4 จังหวัดภาคใต้ อันได้แก่ ชุมพร สุราษฎร์ธานี นครศรีธรรมราช และพัทลุง อาทิ เทวรูปพระวิษณุ ศิลปะปาละซึ่งพบที่โคนต้นไม้ใน อำเภอกะปง จังหวัดพังงา, กลองทองสัมฤทธิ์ 2 ใบ ศิลปะดงเซิน รวมถึงยังมีศิลปะทางศาสนาตั้งแต่สมัย ทวารวดี, ศรีวิชัย และรัตนโกสินทร์ พร้อมด้วยพระพุทธรูปอีกหลายองค์

บริเวณใกล้เคียงกับอาคารพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ นครศรีธรรมราช ยังเป็นที่ตั้งของสำนักศิลปากรที่ 12 และหอสมุดแห่งชาตินครศรีธรรมราช

ภาพ

ไฟล์:พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ นครศรีธรรมราช 1.jpg
ไฟล์:พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ นครศรีธรรมราช 2.jpg
ไฟล์:พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ นครศรีธรรมราช 3.jpg
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ฉ่านซี
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ฉ่านซี เป็นพิพิธภัณฑ์ขนาดใหญ่ในนครโบราณซีอาน ตั้งอยู่ทางเหนือของเจดีย์ห่านใหญ่ มณฑลฉ่านซี ประเทศจีน พิพิธภัณฑ์นี้เป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์รัฐขนาดใหญ่ในจีนแห่งแรก ๆ ที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกสมัยใหม่ และเป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุด ของสะสมของพิพิธภัณฑ์มีจำนวนราย 370,000 ชิ้น ซึ่งรวมถึงภาพจิตรกรรมฝาผนัง จิตรกรรม เครื่องปั้นดินเผา เหรียญ และวัตถุจากโลหะ พิพิธภัณฑ์หลังปัจจุบันสร้างขึ้นในระหว่างปี 1983 ถึง 2001 ด้วยสถาปัตยกรรมที่ถอดแบบมาจากของราชวงศ์ถัง
ประวัติศาสตร์
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ฉ่านซีสร้างขึ้นตั้งแต่ปี 1983 ก่อนจะเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการเมื่อเดือนมิถุนายน 1991 ด้วยพื้นที่ที่ดินของพิพิธภัณฑ์ขนาด ประกอบด้วยพื้นที่ตัวอาคารขนาด ห้องเก็บโบราณวัตถุขนาด , โถงจัดแสดงขนาด 11,000 ตารางเมตร และวัตถุในสะสมรวมกว่า 370,000 ชิ้น

ของสะสม
ของสะสมชิ้นสำคัญของพิพิพิธภัณฑ์ เช่น:
* ซากฟอสซิลของมนุษย์หลันเถียน ซึ่งมีชีวิตอยู่ก่อนมนุษย์ปักกิ่ง
* วัตถุจากกรุสมบัติหมู่บ้านเหอเจียจากสมัยราชวงศ์ถังซึ่งค้นพบในปี 1970
* พลธนูคุกเข่า ขนาด จากสุสานจักรรพดิจิ๋นซีฮ่องเต้
* ภาพปูนเปียกและตุ๊กตาเครื่องปั้นดินเผาจากสุสานของเจ้าหญิงหลี่ เซียนฮุย จากสมัยราชวงศ์ถัง
* ตราประทับของจักรพรรดิ ทำจากมรกต มาจากจักรวรรดิฮั่นตะวันตก ค้นพบใกล้กับสุสานของจักรพรรดิฮั่นเกาซู่

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*Shaanxi History Museum website
*Shanxi History Museum information
พิพิธภัณฑ์ญิฮาด
พิพิธภัณฑ์ญิฮาด ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ในนครเฮราต ประเทศอัฟกานิสถาน สร้างขึ้นในปี 2010 เพื่อให้ชาวอัฟกันเข้าใจข้อพิพาทในอดีตและประวัติศาสตร์ของอัฟกานิสถาน นับตั้งแต่เปิดให้บริการ พิพิธภัณฑ์ญิฮาดมีผู้เข้ามาเยี่ยมชมจำนวนมากซึ่งรวมถึงสมาชิกรัฐสภาของสหรัฐ และรองผู้บังคับบัญชาของกองกำลังเนโทในประเทศอัฟกานิสถาน เป้าหมายของพิพิธภัณฑ์คือเพื่อให้ความรู้เกี่ยวกับเป้าหมายของมุญาฮิดีน และให้ความรู้แก่ชาวอัฟกานิสถาน พิพิธภัณฑ์ญิฮาดยังเป็นอนุสรณ์สถานที่ระลึกถึงวีรชนมุญาฮิดีนที่ต่อสู้กับกองกำลังของโซเวียตในทศวรรษ 70 และ 80
ชาวอัฟกานิสถานจำนวนมากไม่ได้รับการศึกษาในระบบ ทำให้ไม่ทราบว่าบรรพชนของตนได้ต่อสู้เพื่อขับไล่พวกโซเวียต นดกจากนี้ หนังสือเรียนในโรงเรียนมักจะสอนประวัติศาสตร์ถึงแค่ทศวรรษ 1970 เพื่อที่จะได้ไม่กระตุ้นให้เกิดความตึงเครียดในความสัมพันธ์ระหส่างประเทศขึ้น นิทรรศการต่าง ๆ ภายในพิพิธภัณฑ์แสดงให้เห็นถึงความโหดร้ายทารุณและผลกระทบต่อผู้คนจากสงคราม ข้อความของพิพิธภัณฑ์จึงยังเป็นการส่งต่อให้เห็นความน่ากลัวของสงคราม ผู้สร้างพิพิธภัณฑ์จงใจจำกัดเนื้อหาบางส่วนออกเพื่อลดความเป็นการเมืองลง โดยเฉพาะการสู้รบของกลุ่มญิฮาดหลังสงครามกับโซเวียตสิ้นสุด นับตั้งแต่เนโทยุติการปฏิบัติการในอัฟกานิสถานในปี 2014 ผู้เข้าชมยังมีโอกาสได้ครุ่นคิดถึงเส้นทางอนาคตที่ต้องการจะเห็นอัฟ
สถาปัตยกรรม
พิพิธภัณฑ์ออกแบบเป็นโรทันดาสีน้ำเงิน เขียว และขาว ด้านนอกของอาคารมีจารึกชื่อบางส่วนของเหยื่อสงคราม โดยรอบตัวโรทันดายังมีบทกวีจำนวนมากที่ระลึกถึงผู้พลีชีพ ตัวพิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในสวนสาธารณะบนยอดเขาในเฮราต รายล้อมโดยรอบด้วยสวนดอกไม้และน้ำพุ

นิทรรศการ
นิทรรศการภายในพิพิธภัณฑ์มีอยู่จำนวนมาก และมีเนื้อหาหลักอยู่ที่การต่อสู้ของกลุ่มมุญาฮิดีนต่อต้านกองทัพของโซเวียต
*อาวุธ: ภายในพิพิธภัณฑ์จัดแสดงอาวุธโซเวียตที่ใช้งานในระหว่างสงคราม เช่น รถถัง เครื่องบินเจ็ต เฮลิคอปเตอร์ และตัวยิงจรวดมวลเบา นอกจากนี้ยังมีของสะสมที่ประกอบด้วยปืนไรเฟิล ระเบิด และกับระเบิดพลาสติกจำนวนมากที่ตั้งจัดแสดง 
*หอเกียรติยศภาพบุคคล: จัดแสดงภาพบุคคลของผู้นำทัพมากกว่า 60 คนในการต่อสู้กับโซเวียต 
*แบบจำลอง: ห้องแบบจำลองเหตุการณ์ขนาดย่อส่วน (ไดโอรามา) แสดงให้เห็นเหตุการณ์และการยุทธ์ของชาวบ้านและกลุ่มมุญาฮิดีนต่อโซเวียต 
*ภาพเขียนฝาผนัง: ในห้องโถงกลมขนาดใหญ่ของพิพิธภัณฑ์แสดงภาพเขียนฝาผนังที่บอกเล่าเรื่องราวของเหตุการณ์สำคัญในประวัติศาสตร์อัฟกานิสถาน ซึ่งรวมถึงระยะต่าง ๆ ของการก่อการกำเริบของอัฟกานิสถานต่อโซเวียตในปี 1979 ในบริเวณของเฮราต
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*The Jihad Museum: Afghanistan Remembers the Soviet Invasion โดย The Atlantic, 5 มีนาคม 2014
พิพิธภัณฑ์สงครามลัตเวีย
พิพิธภัณฑ์สงครามลัตเวีย ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์การทหาร ตั้งอยู่ที่กรุงรีกา ประเทศลัตเวีย

พิพิธภัณฑ์สงครามลัตเวียก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2459 ในชื่อพิพิธภัณฑ์กองพันทหารปืนไรเฟิลลัตเวีย เดิมทีพิพิธภัณฑ์มีสถานที่ตั้งอยู่ที่ถนน Tērbatas 1/3 พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ได้รวบรวมเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับพลปืนไรเฟิลลัตเวียและสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ใน พ.ศ. 2460 เมื่อริกาถูกโจมตี ข้าวของในพิพิธภัณฑ์ถูกอพยพออกไป ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2462 พิพิธภัณฑ์ได้รับการบูรณะและดำเนินงานที่หอคอยเพาเดอร์ในเมืองเก่าริกา พิพิธภัณฑ์เปิดให้ประชาชนเข้าชมในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2464
ใน พ.ศ. 2479 รัฐบาลได้เข้าซื้อที่ดินบริเวณข้างเคียง การก่อสร้างอาคารพิพิธภัณฑ์ใหม่เริ่มขึ้นใน พ.ศ. 2480 ตามโครงการของสถาปนิก Artūrs Galindoms งานตกแต่งภายในได้รับการออกแบบเพิ่มเติมโดยสถาปนิก R. Legzdiņš สิ่งของในพิพิธภัณฑ์ทั้งหมดถูกเก็บไว้ชั่วคราวที่ห้องเครื่องของพิพิธภัณฑ์บนถนน Torņa อาคารพิพิธภัณฑ์แห่งใหม่สร้างเสร็จในฤดูร้อน พ.ศ. 2483 แต่พิพิธภัณฑ์ไม่สามารถจัดนิทรรศการได้ก่อนที่โซเวียตจะยึดครองลัตเวียใน พ.ศ. 2483 พิพิธภัณฑ์สงครามลัตเวียอยู่ภายใต้เขตอำนาจของคณะกรรมการเก็บกวาดของกองทัพประชาชนลัตเวียซึ่งได้ส่งมอบสิ่งของจากพิพิธภัณฑ์ให้กับกรรมการราษฎรฝ่ายการศึกษาและถูกเก็บไว้ที่อาคารตลาดหลักทรัพย์ริกาเดิม และส่งมอบที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ให้กับกองท
ถูกเก็บไว้ที่อาคารตลาดหลักทรัพย์ริกาเดิม และส่งมอบที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ให้กับกองทัพแดง พิพิธภัณฑ์สงครามลัตเวียได้ปิดตัวลงในวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2484 อาคารหลังนี้เป็นที่ตั้งของโรงเรียนทหารเรือริกานาฮีมอฟตั้งแต่ต้น พ.ศ. 2488 และยังคงเป็นที่ตั้งของโรงเรียนนี้ต่อไปจนถึง พ.ศ. 2496
ตั้งแต่ พ.ศ. 2500 ถึง พ.ศ. 2533 สถานที่ดังกล่าวถูกครอบครองโดยพิพิธภัณฑ์การปฏิวัติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตลัตเวีย ซึ่งตีความประวัติศาสตร์ลัตเวียในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ผ่านมุมมองของอุดมการณ์โซเวียต อย่างไรก็ตาม พิพิธภัณฑ์ได้รวบรวมโบราณวัตถุอันล้ำค่าที่เป็นตัวแทนของสหภาพโซเวียตไว้เป็นคอลเล็กชันในช่วงที่ดำรงอยู่

ในวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2533 รัฐบาลลัตเวียได้บูรณะพิพิธภัณฑ์สงครามลัตเวียขึ้นอีกครั้ง
ส่วนจัดแสดง
พิพิธภัณฑ์มีการจัดแสดงต่าง ๆ ที่เน้นไปที่สงครามต่าง ๆ ที่ลัตเวียมีส่วนเกี่ยวข้อง มีการจัดแสดงเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของลัตเวียและริกาก่อนยุคปัจจุบัน และอีกหนึ่งนิทรรศการเน้นไปที่คริสต์ศตวรรษที่ 18-19 มีการจัดแสดงนิทรรศการสำคัญเกี่ยวกับการมีส่วนร่วมของลัตเวียในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและครั้งที่สองซึ่งครอบคลุมการรบหลายครั้งโดยละเอียด มีการสำรวจกิจกรรมทางทหารล่าสุดของลัตเวีย รวมถึงการมีส่วนร่วมในภารกิจรักษาสันติภาพของสหประชาชาติ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
พิพิธภัณฑ์ความโหดร้ายป่าเถื่อนในสงครามของอเมริกา ซินช็อน
พิพิธภัณฑ์ความโหดร้ายป่าเถื่อนในสงครามของอเมริกา ซินช็อน (เกาหลี: 신천박물관; ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ระลึกถึงเหตุการสังหารหมู่ซินช็อน ซึ่งเป็นการสังหารหมู่ชาวเกาหลีเหนือในระหว่างสงครามเกาหลีที่ซึ่งรัฐบาลเกาหลีเหนืออ้างว่าก่อการโดยกองทัพของสหรัฐและเกาหลีใต้ พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในแคว้นซินช็อน ประเทศเกาหลีเหนือ ในเดือนกรกฎาคม 2015 มีการสร้างพิพิธภัณฑ์หลังใหม่ขึ้นและย้ายที่ตั้งพิพิธภัณฑ์ไปอีกจุดหนึ่ง

ประวัติศาสตร์
พิพิธภัณฑ์จัดแสดงเรื่องราวของการสังหารหมู่ซินช็อน ที่ซึ่งเกาหลีเหนืออ้างจำนวนผู้เสียชีวิตอยู่ที่มากกว่า 35,000 ราย การสังหารหมู่นี้เกิดขึ้นในช่วงปลายปี 1950 ในเวลานั้น เมืองสำคัญของเกาหลีเหนือ ซึ่งรวมถึงเมืองหลวง เปียงยาง ได้ถูกยึดครองโดยเกาหลีใต้ สหรัฐ และกองกำลังของสหประชาชาชาติ
สถาบันการค้นคว้าทางประวัติศาสตร์ของเกาหลี (Institute for Korean Historical Studies) จากประเทศเกาหลีใต้ให้ข้อสรุปว่ากลุ่มศาลเตี้ยจากทั้งฝั่งคอมมิวนิสต์และฝั่งต่อต้านคอมมิวนิสต์ ล้วนมีส่วนร่วมในการฆาตกรรมหมู่ผู้คนในพื้นที่ซินช็อน และกองพันทหารราบที่ 19 ของสหรัฐ เข้าครอบครองซินช็อนได้ แต่ไม่สามารป้องกันการฆาตกรรมพลเมืองโดยตำรวจลับที่ติดตามมาด้วย กระนั้น กองพันทหารราบไม่ได้มีส่วนในการสังหารหมู่โดยตรง และหลังซินช็อนถูกฝั่งคอมมิวนิสต์ยึดคืนได้ ก็มีการสังหารหมู่เกิดขึ้นต่ออีก แหล่งข้อมูลอื่น ๆ ให้ข้อสรุปว่า "การสังหารหมู่" นี้เกิดขึ้นโดยคู่ต่อสู้ในท้องถิ่นที่ใช้ความอลหม่านของสงครามมาบังหน้า

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Sinchon Calls for Revenge at Naenara
* Sinchon Museum picture album at Naenara
* Another picture album at Naenara
* Photo gallery of museum artifacts on Flickr
* Traveller's blog about North Korea, with webpage dedicated to Sinchon
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติอัฟกานิสถาน
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติอัฟกานิสถาน ( ; ) เป็นอาคารความสูง 2 ชั้น ตั้งอยู่ตรงข้ามถนนกับวังดารุลอามานในย่านดารุลอามาน กรุงคาบูล ประเทศอัฟกานิสถาน ในอดีตพิพิธภัณฑ์นี้เคยถือว่าเป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ที่ดีที่สุดของโลก และเคยมีรายงานเกี่ยวกับการขยายอาคารพิพิธภัณฑ์และการสร้างพิพิธภัณฑ์หลังใหม่อยู่
ของสะสมของพิพิธภัณฑ์ในอดีตถือว่าเป็นโบราณวัตถุที่สำคัญที่สุดชุดหนึ่งในเอเชียกลาง ด้วยของสะสมมากกว่า 100,000 ชิ้นที่มีอายุเก่าแก่ที่สุดถึงหลายพันปีก่อน และมีวัตถุจากวัฒนธรรมต่าง ๆ ทั้งเปอร์เซีย พุทธ และอิสลามเป็นต้น อย่างไรก็ตาม นับตั้งแต่สงครามกลางเมืองที่เริ่มต้นในปี 1992 ได้ถูกปล้นหลายครั้งและถูกจรวดโจมตีอีกจำนวนหนึ่ง เป็นผลให้ของสะสมกว่า 70% ที่จัดแสดงสูญหายโดยถาวร นับตั้งแต่ปี 2007 ได้มีองค์การนานาชาติจำนวนหนึ่งร่วมกันช่วยกู้คืนโบราณวัตถุราว 8,000 ชิ้น ซึ่งรวมถึงรูปปั้นแกะสลักหินทรายที่ได้คืนมาจากเยอรมนี ในปี 2012 ได้มีโบราณวัตถุ 843 ชิ้นที่สหราชอาณาจักรส่งมอบคืน ซึ่งรวมถึงงาช้างเบกรามอันมีชื่อเสียง
ประวัติศาสตร์
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติอัฟกานิสถานเปิดให้บริการในปี 1919 ในรัชสมัยของกษัตริย์อามานุลลอฮ์ ข่าน ของสะสมเดิมทีจัดแสดงภายในพระราชวังบาเฆบาลา และในปี 1922 ได้ย้ายออกมาพร้อมใช้ชื่อของสะสมว่า "ของสะสมหายาก" ('Cabinet of Curiosities') อาคารหลังปัจจุบันของพิพิธภัณฑ์ได้ย้ายมาเริ่มต้นใช้งานในปี 1931 ในปี 1973 สถาปนิกชาวเดนมาร์กได้รับการว่าจ้างให้ออกแบบอาคารใหม่ของพิพิธภัณฑ์ อย่างไรก็ตามไม่มีความคืบหน้าในการก่อสร้างอาคารใหม่นี้ ในปี 1989 ทองคำแบกเตรียได้ถูกเคลื่อนย้ายไปยังคลังใต้ดินของธนาคารกลางอัฟกานิสถาน
หลังการล่มสลายของรัฐบาลของโมฮาเมด นาญีบุลลอฮ์ และการเริ่มต้นของสงครามกลางเมืองในต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 พิพิธภัณฑ์ถูกปล้นหลายรอบ เป็นผลให้ของสะสมมากกว่า 70% สูญหาย ในเดือนพฤษภาคม 1993 มีการโจมตีทางจรวดลงที่พิพิธภัณฑ์ ซากของอาคารได้ถล่มลงมาทับโบราณวัตถุภายใน ซึ่งรวมถึงเครื่องปั้นดินเผาโบราณ ในเดือนมีนาคม 1994 พิพิธภัณฑ์ในตอนนั้นใช้งานเป็นฐานบัญชาการของกองทัพ ได้ถูกจรวดโจมตีและเสียหายอย่างหนัก รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสารสนเทศและวัฒนธรรม ในสมัยของประธานาธิบดีบูร์ฮานูดดีน รับบานี มีคำสั่งให้เจ้าหน้าที่ของพิพิธภัณฑ์ 71 คนเริ่มทำการเคลื่อนย้ายโกดังวัตถุของพิพิธภัณฑ์ไปไว้ยังโรงแรมคาบูล (ปัจจุบันคือโรงแรมเซรีนา คาบูล) เพื่อป้องกันความเสียหายจากการโจมตีด้วย
งแรมคาบูล (ปัจจุบันคือโรงแรมเซรีนา คาบูล) เพื่อป้องกันความเสียหายจากการโจมตีด้วยจรวดและระเบิดในอนาคต การขนย้ายเสร็จสิ้นในเดือนกันยายน 1996 ในระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ถึงมีนาคม 2001 กลุ่มตอลิบานได้เข้าทำลายโบราณวัตถุจำนวนมากเนื่องด้วยเหตุผลทางศาสนา โดยมีรายงานในช่วงปลายปีเดียวกันว่าตอลิบานทำลายโบราณวัตถุมากกว่า 2,750 ชิ้นในปีนั้น
ในการโจมตีของตอลิบานปี 2021 และหลังการยึดกรุงคาบูลสำเร็จ โมฮามัด ฟาฮีม รอฮีมี (Mohammad Fahim Rahimi) ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ซึ่งอยู่ในตำแหน่งตั้งแต่ปี 2016 ประกาศสัญญาว่าตนจะคงตำแหน่งนี้เพื่อพิทักษ์ของสะสมของพิพิธภัณฑ์ หลังเกิดความกังวลอย่างมากไปทั่วว่าตอลิบานอาจจะเข้ามาทำลายโบราณวัตถุอีกครั้ง ดังเช่นที่เคยเกิดขึ้นไปแล้วในคริสต์ทศวรรษ 1990 ข้อมูลจากเดือนมีนาคม 2023 ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ (แทน) คือ โมฮามัด ซูบัยร์ อาเบดี (Mohammad Zubair Abedi)

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์การสถาปนาพรรค
พิพิธภัณฑ์การสถาปนาพรรค ( ; Party Founding Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ในเขตกลาง นครเปียงยาง ประเทศเกาหลีเหนือ ทางตอนใต้ของเขาแฮบัง อาคารนี้ก่อสร้างขึ้นโดยรัฐบาลญี่ปุ่นสมัยยึดครองคาบสมุทรเกาหลีในปี 1923 ในเดือนตุลาคม 1970 อาคารนี้ได้ถูกแปรสภาพเพื่อใช้งานเป็นพิพิธภัณฑ์ของรัฐบาลเกาหลีเหนือ

ประวัติศาสตร์
อาคารหลังเดิมสร้างขึ้นในปี 1923 โดยรัฐบาลญี่ปุ่นที่ครอบครองเกาหลีในตอนนั้น หลังคิม อิล-ซ็อง เดินทางกลับเกาหลีหลังสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุด เชื่อว่าเขาได้สถาปนาพรรคคนงานเกาหลีขึ้นในอาคารนี้เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม 1945 การพบปะครั้งแรก ๆ ของพรรคหลายครั้งก็มีขึ้นที่นี่ อาคารได้รับความเสียหายในในระหว่างสงครามเกาหลี ส่วนพิพิธภัณฑ์เปิดใช้งานในปี 1970
รูปแบบ
สถาปัตยกรรมอาคารเป็นรูปแบบอาณานิคมญี่ปุ่นที่พบได้ทั่วไป ส่วนหลังคาได้ถอดแบบมาจากอาคารรัฐสภาญี่ปุ่นในโตเกียว

ชั้นแรกของพิพิธภัณฑ์จัดแสดงภาพถ่ายและวัตถุ ชั้นที่สองได้รับการอนุรักษ์ในรูปดั้งเดิม

อ้างอิง

บรรณานุกรม
*

แหล่งข้อมูลอื่น
*Party Founding Museum picture album at Naenara
พิพิธภัณฑ์การปฏิวัติเกาหลี
พิพิธภัณฑ์การปฏิวัติเกาหลี ( ; Korean Revolution Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ในเปียงยาง ประเทศเกาหลีเหนือ สถาปนาขึ้นในเดือนสิงหาคม 1948 ภายในจัดแสดงนิทรรศการขนาดใหญ่ที่บอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับคิม อิล-ซ็อง และขบวนการการปฏิวัติเกาหลี ตัวอาคารตั้งอยู่หลังอนุสรณ์สถานใหญ่เขามันซู เยื้องกันกับอาคารรัฐสภามันซูแดซึ่งเป็นสถานที่พบปะของสภานิติบัญญัติเกาหลีเหนือ
พิพิธภัณฑ์การปฏิวัติเกาหลีบอกเล่าเรื่องราวตั้งแต่ปี 1860 ซึ่งรวมถึงการต่อสู้ต้านทานการรุกรานของญี่ปุ่น, สงครามเกาหลี และการสร้างชาติคอมมิวนิสต์ ห้อง 90 ห้องของพิพิธภัณฑ์ยังมีวัตถุที่เกี่ยวเนื่องกับคิม อิล-ซ็อง และคณะ, การรวมชาติเกาหลี, ชาวเกาหลีโพ้นทะล และการยุทธ์ในอดีต นับตั้งแต่เปิดให้บริการ พิพิธภัณฑ์มีผู้เข้าชม 27 คนจากทั้งในและนอกประเทศ ด้วยขนาดพื้นที่ 240,000 ตารางเมตร อาคารพิพิธภัณฑ์จึงเป็นหนึ่งในสิ่งปลูกสร้างที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีการปรับปรุงพิพิธภัณฑ์ครั้งใหญ่ซึ่งแล้วเสร็จในปี 2017 มีโถงจัดแสดงใหม่เพิ่มเติมเข้ามาในปี 2022 เพื่อระลึกถึงโอกาสครบรอบสิบปีของการดำรงตำแหน่งของคิม จ็อง-อึน

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม

* 
* 
* 
*
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ กาญจนาภิเษก
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ กาญจนาภิเษก ตั้งอยู่ในตำบลคลองห้า อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี เป็นโครงข่ายพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติจัดแสดงด้านชาติพันธุ์วิทยา ก่อตั้งจากนโยบายของกรมศิลปากร ใต้แนวคิดแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ต่อมากรมศิลปากรได้จัดพื้นที่โดยรวมพิพิธภัณฑสถานเฉพาะด้านสาขาอื่น ๆ จากกรุงเทพมหานคร มารวมไว้ด้วยกัน เพื่อจัดตั้งพื้นที่โครงการให้เป็นศูนย์ศิลปวัฒนธรรมเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ กาญจนาภิเษกยังจัดแสดงในรูปแบบนิทรรศการสัญจรตามสถานศึกษา ในศูนย์กลางชุมชน จัดแสดงจำพวกโบราณวัตถุ ภาพสไลด์ ศิลปะวัตถุ มีการจัดแสดงโบราณวัตถุมากกว่า 10,000 รายการ
ประวัติ
ในปี พ.ศ. 2545 กรมศิลปากรได้ย้ายโบราณวัตถุจากคลังพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร มาจัดเก็บไว้ในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ กาญจนาภิเษก

ในปี พ.ศ. 2564 - 2566 กรมศิลปากรได้จัดทำแผนการปรับปรุงพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ กาญจนาภิเษก การดำเนินงานจะใช้งบปรมาณ 250 ล้านบาท โดยกรมศิลปากรได้จัดทำแม่บทหลัก 5 ด้าน

การจัดแสดง
ด้านชาติพันธุ์วิทยา การจัดแสดงเรื่องราวของกลุ่มชาติพันธุ์วิทยาในประเทศไทย แบ่งเป็น 5 ตระกูลภาษาหลักของคนในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ ได้แก่

* ภาษาตระกูลไท
* ภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติก
* ภาษาตระกูลจีน-ทิเบต
* ภาษาตระกูลออสโตรเนเชียน หรือ มาลาโยโพลีเนเชียน
* ภาษาตระกูลม้ง-เมี่ยน

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์พระราชวังแห่งชาติ
พิพิธภัณฑ์พระราชวังแห่งชาติ ( ) (บ้างเรียก "พิพิธภัณฑ์แห่งชาติกู้กง") คือพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติตั้งอยู่ใน ย่านซื่อหลิน กรุงไทเป ประเทศไต้หวัน ภายในประกอบด้วยวัตถุโบราณและงานศิลปะของจีนกว่า 700,000 ชิ้น ครอบคลุมวัตถุโบราณต่าง ๆ บางชิ้นงานมีอายุมากกว่า 8,000 ปี หรืออยู่ในช่วงยุคหินใหม่จนถึงยุคสมัยใหม่ นอกจากนี้ยังมีชิ้นงานศิลปะในช่วงยุคทองของจีนอย่างราชวงศ์หมิงและชิง พิพิธภัณท์แห่งนี้ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ทางโบราณคดีและศิลปะที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก
แนวคิดก่อตั้งพิพิธภัณฑ์แห่งนี้สามารถนับย้อนไปได้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1933 ในช่วงอุบัติการณ์มุกเดน ที่กองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น มีชัยชนะเหนือกองทัพสาธารณรัฐจีน เป็นเหตุให้เจียง ไคเชก มีแนวคิดที่จะรวบรวมโบราณวัตถุและงานศิลปะที่มีคุณค่าของจีนให้พ้นจากการถูกยึดครองโดยกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่น ด้วยเหตุนี้วัตุถเหล่านี้จึงถูกส่งไปหลายแห่งทั้งในเซี่ยงไฮ้ ก่อนจะย้ายไปยัง หนานจิง อันซุ่น เล่อซาน จนเมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 ได้ยุติลง กองทัพคอมมิวนิสต์จีนได้มีชัยเหนือกองทัพสาธารณรัฐจีนหลายครั้ง เป็นเหตุให้เจียง ไคเช็คจำเป็นต้องขนย้ายวัตถุมีค่าทั้งหมดไปยังไต้หวัน วัตถุส่วนใหญ่ถูกขนย้ายมาจาก พิพิธภัณฑ์พระราชวัง (National Beijing Palace Museum, 故宫博物院) ซึ่งตั้งอยู่ในพร
จาก พิพิธภัณฑ์พระราชวัง (National Beijing Palace Museum, 故宫博物院) ซึ่งตั้งอยู่ในพระราชวังต้องห้าม และรวมถึงจากที่อื่น ๆ อีก 5 แห่งในกรุงปักกิ่งในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1948 - 1949 ภายหลังวัตถุเหล่านี้เข้าไต้หวันแล้วยังไม่ได้มีอาคารถาวรที่เก็บงานเหล่านี้ที่ชัดเจน จึงถูกเก็บกระจายอยู่หลายแห่งในไต้หวัน ก่อนที่จะถูกรวบรวมขึ้นอีกครั้งในปี ค.ศ. 1965 เมื่อได้มีการก่อตั้งพิพิธภัณท์พระราชวังแห่งชาติขึ้น
แบบของอาคารแห่งนี้ถือเป็นงานประกวดทางสถาปัตยกรรมระดับชาติของไต้หวัน เดิมแบบที่ได้รับการคัดเลือกเป็นแบบของสถาปนิกที่ชื่อว่า หวังต้าหง (王大閎) ซึ่งถือเป็นสถาปนิกโมเดิร์นนิสต์ยุคต้นที่มีชื่อเสียงของไต้หวัน เขาได้ออกแบบอาคารให้มีลักษณะเรียบง่ายตามลักษณะจำเพาะของงานสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ แต่เนื่องจากทางรัฐบาลไต้หวันมีความต้องการให้ปรับแบบให้มีความสอดคล้องกับสถาปัตยกรรมจีนดั้งเดิม แต่เขาเลือกที่จะไม่ได้ปรับแบบใหม่ตามความประสงค์ของรัฐบาล ส่งผลให้แบบปัจจุบันตกเป็นของหวงเป่าหยู (黃寶瑜) ที่นำแนวคิดของพระราชวังจีนทั้งในแง่ของการประดับตกแต่ง งานหลังคา และการเลือกทำเลที่สอดคล้องกับการมีภูเขาขนาดใหญ่เป็นฉากหลังของอาคารตามหลักการฮวงจุ้ยจีนมาปรับใช้ในงานออกแบบ
หอจดหมายเหตุและพิพิธภัณฑ์การต่อต้านของติมอร์
หอจดหมายเหตุและพิพิธภัณฑ์การต่อต้านของติมอร์ ( ; ) เป็นพิพิธภัณฑ์ในดิลี ประเทศติมอร์-เลสเต ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับการต่อสู้เพื่อเอกราชของติมอร์จากอินโดนีเซีย

ประวัติศาสตร์
หอจดหมายเหตุเปิดให้บริการในเดือนธันวาคม 2005 โดยในพิธีเปิดมีนายกรัฐมนตรีมารี อัลกาตีรี และประธานาธิบดีชานานา กุฌเมา เข้าร่วมในพิธี

สถาปัตยกรรม
หอจดหมายเหตุตั้งอยู่ตรงพื้นที่ที่ในอดีตเป็นอาคารศาลยุติธรรมของติมอร์ของโปรตุเกส ก่อนที่ตัวอาคารจะถูกเผาทำลายในระหว่างวิกฤตการณ์ติมอร์ตะวันออก ปี 1999 อาคารมีขนาดพื้นที่ 1,325 ตารางเมตร และลานขนาดตาราง 1,165 เมตร สถาปนิกผู้ควบคุมการออกแบบคือตาเนีย เบต็องกูร์ กูไรยา
นิทรรศการ
พื้นที่หลักของหอจดหมายเหตุเป็นนิทรรศการถาวรในชื่อ "ต่อต้านคือชนะ" ( ) ซึ่งบอกเล่าเรื่องราวประวัติศาสตร์ของการต่อต้านของติมอร์ต่อการปกครองโดยกองทัพของอินโดนีเซีย โดยใช้เทคนิคและเทคโนโลยีต่าง ๆ ที่ทันสมัย เพื่อให้ผู้เข้าชมเข้าใจถึงการต่อต้านและนักสู้ติมอร์ในเวลานั้น นิทรรศการมีคำบรรยายประกอบเป็นภาษาเตตุน, ภาษาโปรตุเกส และภาษาอังกฤษ

หอจดหมายเหตุการต่อต้าน
ในพื้นที่ของหอจดหมายเหตุยังเป็นที่เก็บรักษาเอกสาร ภาพถ่าย และวัตถุที่เกี่ยวข้อง ของสะสมบางส่วนนี้ได้รับการเสนอชื่อแก่ยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นความทรงจำแห่งโลก
ในปี 2013 มูลนิธิมารียู ซูวารึช ได้พัฒนาช่องทางออนไลน์เพื่อเผยแพร่เอกสารจากหอจดหมายเหตุนี้ ทำให้หอจดหมายเหตุนี้มีหอจดหมายเหตุออนไลน์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*AMRT archival holdings 
*AMRT on Facebook
พิพิธภัณฑ์ลาฮอร์
พิพิธภัณฑ์ลาฮอร์ ( ; ; "บ้านอัศจรรย์ลาฮอร์") เป็นพิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในย่านเดอะมอลล์ นครลาฮอร์ แคว้นปัญจาบ ประเทศปากีสถาน เปิดทำการครั้งแรกในปี 1865 ก่อนที่จะย้ายมาตั้งที่ปัจจุบันในปี 1894 พิพิธภัณฑ์ลาฮอร์เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศปากีสถาน และมีผู้เข้าชมมากที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศ

ของสะสมของพิพิธภัณฑ์รวมถึงงานพุทธศิลป์โบราณจากวัมนธรรมอินโด-กรีก และ คันธาระ, โบราณวัตถุจากอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ, จักรวรรดิโมกุล, จักรวรรดิสิกข์ และจักรวรรดิอังกฤษ
ในปี 1948 หลังการแบ่งปัญจาบ โบราณวัตถุของพิพิธภัณฑ์ได้ถูกแบ่งกันระหว่างสองประเทศที่เกิดขึ้นใหม่ซึ่งได้แก่อินเดียกับปากีสถาน โดยราว 60% ของของสะสมเดิมคงอยู่กับพิพิธภัณฑ์ลาฮอร์ในปากีสถาน ที่เหลือถูกส่งมอบแก่อินเดียและสุดท้ายได้นำไปเก็บรักษาที่พิพิธภัณฑ์และหอศิลป์แห่งรัฐในจัณฑีครห์ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อการนี้โดยเฉพาะ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Official website 
* Official Facebook page
* Official Twitter page
* Lahore Museum at Google Cultural Institute
พิพิธภัณฑ์ชาซีลอน
พิพิธภัณฑ์ชาซีลอน ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ชาที่ตั้งอยู่ในอดีตโรงงานผลิตชาหันตานะ ซึ่งสร้างขึ้นในปี 1925 ตั้งอยู่ห่างไป ทางตอนใต้ของนครกัณฏิ

เทือกเขาหันตานะเป็นหนึ่งในพื้นที่แรก ๆ ที่การเพาะปลูกชาเป็นไปสำเร็จหลังความพยายามเพาะปลูกกาแฟไม่ประสบผลเท่าที่ควรในศรีลังกา ในปี 1959 สถาบันวิจัยชาแห่งซีลอนได้จัดตั้งสถานีย่อยบนที่ดินในหันตานะ

พิพิธภัณฑ์ชาซีลอนตั้งขึ้นในวันที่ 9 มกราคม 1998 ภายใต้การนำของคลิฟเฟิร์ด รัตวัตเต ประธานคณะกรรมการชาแห่งศรีลังกา และเปิดให้บริการสู่สาธารณะในวันที่ 1 ธันวาคม 2001
อาคารที่ตั้งพิพิธภัณฑ์เดิมทีเป็นโรงงานชาความสูงสี่ชั้นซึ่งถูกทิ้งร้างมานานกว่าสิบปี การดำเนินงานตกแต่งภายในใหม่ในปี 2001 เป็นผลงานของสมาคมผู้เพาะปลูกชาและคณะกรรมการชาศรีลังกา ภายในมีนิทรรศการซึ่งบรรยายเรื่องราวซึ่งรวมถึงผู้ริเริ่มการปลูกชาในศรีลังกา เช่น เจมส์ เทย์เลอร์ และ ธอมัส ลิปตัน ชั้นแรกของอาคารยังมีจัดแสดงเครื่องมือ เครื่องจักร และอุปกรณ์จากศตวรรษที่ 19 ชั้นสองเป็นหอสมุดและพิพิธภัณฑ์ ชั้นสามเป็นร้านค้า ส่วนชั้นบนสุดเป็นร้านอาหารและร้านน้ำชา

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บทางการ
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกัณฏิ
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกัณฏิ ( ; ) เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ในกัณฏิ ประเทศศรีลังกา ตั้งอยู่ติดกันกับวัดพระเขี้ยวแก้ว เป็นส่วนหนึ่งของอดีตพระราชวังหลวงกัณฏิ นิทรรศการหลักของพิพิธตั้งอยู่ในอาคาร Palle Vahala ซึ่งในอดีตใช้เป็นที่อยู่อาศัยของนางบำเรอของกษัตริย์ นิทรรศการส่วนที่สองตั้งอยู่ในอาคารที่อดีตเป็นพระราชวังหลวง ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์อยู่ภายใต้การดูแลของสำนักกิจการพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ
อาคาร Palle Vahala หรือ Meda Vahala สร้างขึ้นในสมัยของศรีวิกรมราชสิงห์ และใช้งานเป็นส่วนที่พำนักของราชินีของกษัตริย์แห่งกัณฏิ อาคารนี้ต่อมาถูกใช้งานเป็นที่เก็บรักษาวัตถุและงานศิลปะของสมาคมศิลปะกัณฏิซึ่งตั้งขึ้นในปี 1882 พิพิธภัณฑ์เปิดให้เข้าชมสู่สาธารณะในปี 1942

ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์มีวัตถุโบราณจัดแสดงมากกว่า 5,000 ชิ้น ซึ่งรวมถึงอาวุธ เครื่องประดับ เป็นต้น โดยมาจากสมัยอาณาจักรกัณฏิ (ศตวรรษที่ 17–19) และในยุคหลังอาณานิคมอังกฤษ ซึ่งรวมถึสนธิสัญญาปี 1815 ฉบับคัดลอก ในอาณาเขตของพิพิธภัณฑ์ยังมีรูปปั้นของเซอร์เฮนรี วาร์ด อดีตผู้ว่าการซีลอน (1855–1860) รูปปั้นนี้เดิมทีตั้งอยู่ที่ควีนส์โฮเต็ล

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
พิพิธภัณฑ์อวกาศ
พิพิธภัณฑ์อวกาศ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์การสำรวจอวกาศแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ในเมืองแปแรยัสเลา แคว้นเคียฟ ประเทศยูเครน พิพิธภัณฑ์นี้เป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์จำนวนกว่า 30 แห่งของ "นครพิพิธภัณฑ์" แปแรยัสเลา และเป็นส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์สถาปัตยกรรมพื้นบ้านและวิถีชีวิตภูมิภาคนีเปอร์ตอนกลางแห่งเขตสงวนประวัติศาสตร์และชาติพันธุ์วรรณนาแห่งชาติแปแรยัสเลา ( )
ในอดีต อาคารพิพิธภัณฑ์นี้เป็นโบสถ์ไม้ประจำหมู่บ้านวิยูนึชแชซึ่งตั้งอยู่ห่างจากแปแรยัสเลาไม่มากนัก โดยเป็นโบสถ์ที่สร้างขึ้นเมื่อปี 1891 เพื่ออุทิศแด่นักบุญปารัสเกวี ต่อมาเมื่อหมู่บ้านวิยูนึชแชถูกน้ำท่วมจากการสร้างอ่างเก็บน้ำเมื่อปี 1971 จึงมีการรื้อถอนโบสถ์มาประกอบสร้างขึ้นใหม่ในที่ปัจจุบันเมื่อปี 1973
พิพิธภัณฑ์เริ่มเปิดทำการในอาคารโบสถ์เมื่อปี 1979 โดยใช้ชื่อว่า พิพิธภัณฑ์ความรู้เรื่องโลกและการสำรวจอวกาศอย่างสันติ ( ) ก่อนจะเปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบันเมื่อปี 2003 ภายในประกอบด้วยห้องอนุสรณ์ซึ่งจำลองช่วงสมัยของแซร์ฮีย์ กอรอลอว์ และอาเล็กซันเดร์ อิชลินสกี รวมถึงมีการจัดแสดงเครื่องยนต์จรวด RD-219, ระบบคอมพิวเตอร์มินสค์-32, ลูกตุ้มฟูโกขนาด และชุดนักบินอวกาศ SK-II จากภารกิจการบินโซยุซ 23 นอกจากนี้ยังมีการจัดแสดงภาพถ่ายจากยานอวกาศมาร์ส 5, มาร์ส 6 และเวเนรา 9

อ้างอิง
บ้านคาร์ล มาคส์
พิพิธภัณฑ์บ้านคาร์ล มาคส์ ( ; คาร์ล มาคส์ เฮาส์) เป็นพิพิธภัณฑ์ชีวประวัติบุคคลและพิพิธภัณฑ์บ้านนักเขียน ในเมืองเทรียร์ รัฐไรน์ลันท์-ฟัลทซ์ ประเทศเยอรมนี บ้านหลังนี้เป็นบ้านที่คาร์ล มาคส์ เกิดเมื่อปี 1818 คาร์ล มากส์เป็นบิดาของคติมาคส์ ซึ่งมีอิทธิพลอย่างสูงต่อแนวคิดสังคมนิยมและคอมมิวนิสต์ ปัจจุบันอาคารแปรสภาพเป็นพิพิธภัณฑ์ที่บอกเล่าเรื่องราวชีวิตของมาคส์ งานเขียนของเขา และประวัติศาสตร์ของลัทธิคอมมิวนิสม์
ประวัติศาสตร์
บ้านหลังนี้สร้างขึ้นในปี 1727 มีลักษณะเป็นบ้านสูงสองชั้น สถาปัตยกรรมบาโรก คาร์ล มากส์ ถือกำเนิดขึ้นในบ้านหลังนี้เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม 1818 ต่อมาในเดือนตุลาคม 1819 ครอบครัวของมากส์ได้ย้ายออกไปอาศัยในอาคารขนาดเล็กกว่าใกล้กับพอร์ทานีฌรา ความสำคัญของบ้านหลังนี้พึ่งมาได้รับการนึกถึงในปี 1904 เมื่อพรรคสังคมนิยมเยอรมนี (SPD) มีความพยายามจะเข้ายึดครองบ้านหลังนี้ ความพยายามนี้สำเร็จในปี 1928 กระทั่งพรรคนาซีขึ้นสู่อำนาจในปี 1933 อาคารถูกยึดคืนและแปรสภาพเป็นโรงพิมพ์
ในวันที่ 5 พฤษภาคม 1947 อาคารได้ถูกแปรสภาพเป็นพิพิธภัณฑ์ที่บอกเล่าชีวิตและผลงานของคาร์ล มากส์ และในปี 1968 ได้ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของมูลนิธิฟรีดริค เอแบร์ท ซึ่งเป็นองค์การทางการเมืองที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับพรรค SPD ในวันที่ 14 มีนาคม 1983 ในโอกาสครบรอบ 100 ปีของการเสียชีวิตของมากส์ พิพิธภัณฑ์ได้เปิดให้บริการอีกครั้งหลังปิดปรับปรุงครั้งใหญ่และขยายขึ้นเป็นสามชั้น
นิทรรศการ
เนื่องในโอกาสครบรอบสองศตวรรษชาตกาลชองคาร์ล มากส์ เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม 2018 ได้มีการปรับนิทรรศการใหม่ทั้งหมดในชื่อ "จากเทรียร์สู่โลก คาร์ล มากส์ แนวคิดของของเขากับแรงกระเทือนตราบถึงปัจจุบัน" ("From Trier to the World. Karl Marx, his ideas and their impact until today") ซึ่งประกอบไปด้วยสามหน่วย และอีกหนึ่งหน่วยที่เป็นเรื่องราวของอาคารโดยเฉพาะ พื้นที่แรกของนิทรรศการเป็นชีวประวัติของคาร์ล มากส์ บอกเล่าจุดเริ่มต้นชีวิตของเขาในเทรียร์ไปจนถึงการถูกเนรเทศ ส่วนที่สองของนิทรรศการเป็นผลงานเขียนของมากส์ โดยมากส์ปรากฏในฐานะนักปรัชญา นักข่าว นักสังคมวิทยา และนักเศรษฐศาสตร์ ท้ายที่สุด ส่วนที่สามจัดแสดงผลสืบเนื่องจากงานของมากส์ที่มีต่อโลกจนถึงปัจจ
ของจัดแสดงยังประกอบด้วยเก้าอี้อ่านหนังสือของมากส์, ฉบับตีพิมพ์แรกของหนังสือ Das Kapital และประติมากรรมส่วนครึ่งตัวบนของมากส์ที่แกะสลักโดยเหลนของเขา

ปัจจุบันยอดเข้าชมพิพิธภัณฑ์อยู่ที่ราว 50,000 คนต่อปี ในจำนวนนี้ เกือบหนึ่งในสามเป็นนักท่องเที่ยวชาวจีน

ดูเพิ่ม
*เองเฌิลส์ เฮาส์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Karl Marx House birthplace and museum
ร้านค้าของพิพิธภัณฑ์
ร้านค้าของพิพิธภัณฑ์ เป็นร้านขายของที่ระลึกในพิพิธภัณฑ์ สินค้าที่จำหน่ายโดยทั่วไป ได้แก่ แบบจำลองของผลงานในพิพิธภัณฑ์ ไปรษณียบัตรรูปภาพ หนังสือที่เกี่ยวข้องกับสิ่งสะสมของพิพิธภัณฑ์ และของที่ระลึกประเภทต่าง ๆ หอศิลป์หรือพิพิธภัณฑ์ศิลปะมักจำหน่ายเสื้อผ้าและของตกแต่งที่ได้รับแรงบันดาลใจจากหรือคัดลอกจากผลงานศิลปะ ร้านค้าของพิพิธภัณฑ์มักตั้งอยู่ใกล้ทางเข้าหรือทางออกของพิพิธภัณฑ์ นิทรรศการพิเศษชั่วคราวมักมีร้านขายของที่ระลึกเป็นของตัวเอง ร้านค้าของพิพิธภัณฑ์มักเป็นแหล่งรายได้ที่สำคัญสำหรับพิพิธภัณฑ์เนื่องจากเงินทุนจากภาครัฐลดลง และผู้เชี่ยวชาญด้านพิพิธภัณฑ์มักพิจารณาว่าร้านค้าเหล่านี้เป็นองค์ประกอบสำคัญของการให้ความรู้แก่ผู้มาเยี่ยมชม
กล่าวกันว่าพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทันในนครนิวยอร์กได้ก่อตั้งร้านค้าของพิพิธภัณฑ์แห่งแรกของโลกในปี ค.ศ. 1908 ในประเทศสหรัฐอเมริกา ร้านค้าของพิพิธภัณฑ์ได้รับการพัฒนาขึ้นหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ในช่วงแรกร้านค้ามักมีขนาดเล็กและไม่ได้รับการจัดการอย่างมืออาชีพ ร้านค้าของพิพิธภัณฑ์กลายเป็นผู้สร้างรายได้ที่สำคัญให้พิพิธภัณฑ์ในช่วงทศวรรษ 1980

ร้านค้าของพิพิธภัณฑ์ได้กลายเป็นองค์ประกอบสำคัญของการรับรู้ของผู้มาเยี่ยมชมต่อพิพิธภัณฑ์ จริง ๆ แล้วบางการศึกษาแสดงให้เห็นว่าผู้มาเยี่ยมชมใช้เวลาอยู่ที่ร้านค้า ร้านกาแฟ และส่วนอื่น ๆ มากกว่าส่วนจัดแสดง
นักเขียนเกี่ยวกับพิพิธภัณฑ์บางคนมีจุดยืนต่อต้านการแสวงกำไร และวิพากษ์วิจารณ์ร้านค้าของพิพิธภัณฑ์ว่าทำลายคุณค่าทางวัฒนธรรมของพิพิธภัณฑ์

อ้างอิง

บรรณานุกรม
*
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติโคลัมโบ
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติโคลัมโบ ( ; ) หรือ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติศรีลังกา เป็นพิพิธภัณฑ์ในนครโคลัมโบ ประเทศศรีลังกา โดยเป็นพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ ก่อตั้งขึ้นในปี 1877 และอยู่ภายใต้การดูแลของกรมพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ของสะสมของพิพิธภัณฑ์มีความสำคัญต่อประวัติศาสตร์ของศรีลังกา เช่น ตราราชวงศ์ของกษัตริย์กันทยัน และพระพุทธรูปโตฬุวีฬะ
พิพิธภัณฑ์สถาปนาขึ้นในวันที่ 1 มกราคม 1877 โดยเซอร์วิลเลียม เฮนรี เกรเกอรี ผู้ว่าราชการซีลอนของอังกฤษ ราชสมาคมเอเชียติกแห่งศรีลังกามีบทบาทมากในการสร้างความสนใจแก่เกรเกอรีในปี 1872 ให้ระลึกถึงความต้องการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์สาธารณะขึ้นในซีลอน ใบอนุญาตดำเนินการออกให้โดยคณะสภานิติบัญญัติของซีลอนในหนึ่งปีให้หลัง อาคารนี้ได้สถาปนิกประจำรัฐบาล เจมส์ จอร์จ สมิตเธอร์ (1833&ndash;1910) เป็นผู้เตรียมการออกแบบโดยใช้รูปแบบสถาปัตยกรรมแบบอิตาลีใหม่
อราสี มริกร (Arasi Marikar) ผู้ดำเนินการก่อสร้างหลักของพิพิธภัณฑ์ได้รับคำสอบถามในพิธีเปิดพิพิธภัณฑ์โดยผู้ว่าราชการเกรเกอรี มริกรร้องขอผู้ว่าราชการต่อหน้าฝูงชนที่มาเข้าร่วมพิธีเปิด (ซึ่งส่วนใหญ่เป็นมุสลิม) ให้พิพิธภัณฑ์ปิดทำการทุกวันศุกร์ซึ่งเป็นวันหยุดพักผ่อนของมุสลิม คำขอนี้ได้รับการตอบรับและดำเนินการเรื่อยมา แต่ท้ายที่สุดพิพิธภัณฑ์ได้ปรับมาเปิดให้บริการทุกวัน เว้นวันหยุดนักขัตฤกษ์เท่านั้น

อ้างอิง
เอ็งเงิลส์-เฮาส์
เอ็งเงิลส์-เฮาส์ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ในวุพเพอร์ทาล ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ในบ้านหลังที่ฟรีดริช เอ็งเงิลส์ (1820–1895) เติบโต พิพิธภัณฑ์เป็นสมาชิกส่วนหนึ่งของของ ในวุพเพอร์ทาล

บ้านรูปแบบแบร์คบาโรกตอนปลายหลังนี้สร้างขึ้นในปี 1775 โดย ในที่ที่เวลานั้นคือบาร์เมิน แค้วนแบร์ค ฟรีดริช เอ็งเงิลส์ ผู้พ่อ บิดาของเอ็งเงิลส์ เกิดในบ้านหัลงนี้ในปี 1796 ส่วนเอ็งเงิลส์เองเกิดที่บ้านอีกหลังหนึ่งที่ตั้งห่างออกไปราว 100 เมตรจากบ้านหลังนี้ บ้านหลังดังกล่าวก็เป็นของครอบครัวเช่นเดียวกัน บ้านหลังดังกล่าวถูกทำลายลงในเวลาต่อมา เอ็งเงิลส์เติบโตและใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังนี้แทน
บ้านได้แปรสภาพเป็นพิพิธภัณฑ์ซึ่งเปิดให้บริการในปี 1970 เนื่องในโอกาสครบรอบ 150 ปีชาตกาลของเอ็งเงิลส์ และกลายมาเป็นจุดหมายปลายทางที่เป็นที่นิยมในหมู่นักท่องเที่ยวและนักลัทธิสังคมนิยม พิพิธภัณฑ์ปิดตัวลงในปี 2016 เพื่อทำการปรับปรุงใหญ่ และมีแผนจะเปิดอีกครั้งในปี 2020 เนื่องในโอกาสครบรอบ 200 ปีชาตกาลของเอ็งเงิลส์ อน่างไรก็ตามแผนนี้ถูกยกเลิกไปเนื่องจากการระบาดทั่วของโรคโควิด-19 พิธีเปิดได้เลื่อนออกมาเป็นเดือนกันยายน 2021 ที่ซึ่งในพิธีเปิดมีรัฐมนตรีกระทรวงวัฒนธรรมและวิทยาการประจำรัฐไรน์เหนือ-เวสท์ฟาลิอา อีซาเบล ไฟฟ์แฟร์-โพเอินส์เฌน (Isabel Pfeiffer-Poensgen) และแขกอีก 300 คนเข้าร่วม

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์โจเซฟ สตาลิน (กอรี)
พิพิธภัณฑ์โจเซฟ สตาลิน เป็นพิพิธภัณฑ์ในกอรี ประเทศจอร์เจีย ซึ่งมีเนื้อหาบอกเล่าชีวิตของโจเซฟ สตาลิน ผู้นำสหภาพโซเวียตซึ่งเกิดที่กอรี พิพิธภัณฑ์ประกอบไปด้วยสามส่วน ทั้งหมดตั้งอยู่ล้อมรอบจัตุรัสกลางเมืองกอรี พิพิธภัณฑ์นี้อุทิศแก่เรื่องราวของสตาลินอย่างเป็นทางการในปี 1957 ภายหลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียตและขบวนการเรียกร้องเอกราชประเทศจอร์เจีย พิพิธภัณฑ์ปิดตัวลงในปี 1989 ก่อนที่จะเปิดตัวใหม่อีกครั้งและกลายมาเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของกอรี

นิทรรศการ
ส่วนแรกของพิพิธภัณฑ์คือบ้านเกิดของสตาลิน ซึ่งเป็นกระท่อมไม้ขนาดเล็กตั้งอยู่กลางศาลาทรงกรีก-อิตาลี สตาลินเกิดในบ้านหลังนี้เมื่อปี 1879 และใช้ชีวิตห้าปีแรกอยู่ที่นี่ กระท่อมไม้ไลังนี้ประกอบด้วยสองห้องบนชั้นแรก บิดาของสตาลิน วิสซารีออน จูฆาชวิลิ ช่างรองเท้า เช่าห้องหนึ่งห้องทางซ้ายของอาคารและมีที่ทำงานช่างอยู่ในชั้นใต้ดิน ส่วนเจ้าของบ้านอาศัยในอีกห้องหนึ่ง ในอดีต พื้นที่บริเวณนี้เป็นย่านชุมชนที่มีบ้านเรือนในลักษณะเดียวกันนีเอยู่มากมาย ก่อนที่จะถูกรื้อถอนไปเพื่อสร้างสิ่งปลูกสร้างใหม่ขนาดใหญ่ในสมัยโซเวียต
ส่วนสำคัญของพิพิธภัณฑ์คือตัวพิพิธภัณฑ์สตาลิน ซึ่งเป็นอาคารขนาดใหญ่สร้างด้วยสถาปัตยกรรมแบบสตาลิน เริ่มต้นในปี 1951 ในฐานะพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์สังคมนิยม กระนั้นเป็นที่ชัดเจนว่าจะใช้งานเป็นอนุสรณ์ของสตาลินโดยตรง โดยสตาลินเสียชีวิตในปี 1953 นิทรรศการภายในแบ่งออกเป็นหกโถงเรียงลำดับเหตุการณ์โดยคร่าว ๆ ภายในจัดแสดงวัตถุที่อ้างว่าเป็นของสตาลิน ซึ่งรวมถึงเฟอร์นิเจอร์ใช้สอยในบ้าน ไปจนถึงของขวัญต่าง ๆ ของเขา ตอนสุดท้ายของนิทรรศการจัดแสดงหน้ากากผู้วายชนม์ของสตาลินจำนวนสิบสองชิ้น ซึ่งทำขึ้นไม่นานหลังสตาลินเสียชีวิต อารมณ์โดยรวมของพิพิธภัณฑ์นี้ให้ความรู้สึกประดุจศาลเจ้าบูชาเทพเจ้าทางฆราวาส ซึ่งคือสตาลิน
อีกด้านหนึ่งของพิพิธภัณฑ์เป็นรถไฟขบวนส่วนตัวของสตาลิน โดยเป็นรถขบวนพูลแมนสีเขียว กันกระสุน มีน้ำหนัก 83 ตัน และใช้งานโดยสตาลินนับตั้งแต่ปี 1941 ซึ่งรวมถึงการใช้งานระหว่างเดินทางไปการประชุมยัลตา และการประชุมเตหะราย รถไฟขบวนนี้ถูกส่งมายังพิพิธภัณฑ์หลังกู้คืนมาได้จากลานรถไฟในรอสตอฟออนดอนเมื่อปี 1985
แนวคิดการปรับเปลี่ยนนิทรรศการ
หลังเกิดสงครามโอเดสเซียใต้ ปี 2008 รัฐมนตรีกระทรวงวัฒนธรรมของจอร์เจีย Nikoloz Vacheishvili ประกาศว่าอาจมีการปรับสภาพนิทรรศการของพิพิธสตาลินในกอรีเป็นพิพิธภัณฑ์แห่งการรุกรานของรัสเซีย โดยจะเปิดให้บริการในอนาคตอันใกล้ มีการติดป้ายประกาศที่ทางเข้าของพิพิธภัณฑ์ว่า "พิพิธภัณฑ์นี้เป็นประวัติศาสตร์ที่สร้างขึ้นมาหลอกลวง นี่เป็นตัวอย่างที่พบได้ทั่วไปของโฆษณาชวนเชื่อโซเวียต และยังพยายามที่จะสร้างความชอบธรรมให้แก่ระบอบการปกครองที่บ้าเลือดมากที่สุดในประวัติศาสตร์" ป้ายผ้าดังกล่าวถูกนำออกในปี 2017
รูปปั้นของสตาลินที่ใจกลางจัตุรัสถูกนำออกในเดือนมิถุนายน 2010 โดยมีแผนว่าจะย้ายไปตั้งในพิพิธภัณฑ์แทน ในเดือนธันวาคม 2012 คณะกรรมการเทศบาลกอรีลงคะแนนเสียงเห็นชอบที่จะเลิกการปรับเปลี่ยนเนื้อหาของพิพิธภัณฑ์

นอกจากนี้ยังมีข้อเสนอให้แปรสภาพนิทรรศการที่นี่เป็น "นิทรรศการว่าด้วยนิทรรศการ" เพื่อเน้นให้เห็นความคลาดเคลื่อนและเนื้อหาอันเป็นเท็จจำนวนมากในนิทรรศการเดิม ข้อเสนอนี้นำโดยนักประวัติศาสตร์ ภัณฑารักษ์ และผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ Lasha Bakradze

อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นเมืองด่านซ้าย
พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นเมืองด่านซ้าย หรือ พิพิธภัณ์ผีตาโขนวัดโพนชัย เป็นพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นที่ตั้งอยู่ในวัดโพนชัย ถนนแก้วอาสา ตำบลด่านซ้าย อำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย เป็นพิพิธภัณฑ์ที่จัดแสดงเกี่ยวกับขนบธรรมเนียมประเพณีของอำเภอด่านซ้าย รวมถึงผีตาโขนซึ่งเป็นการละเล่นพื้นบ้านของอำเภอด่านซ้าย
ประวัติ
พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นเมืองด่านซ้ายเดิมเป็นนิทรรศการเกี่ยวกับประเพณีผีตาโขนในห้องสมุดประชาชนอำเภอด่านซ้ายที่เริ่มตั้งแต่ปี พ.ศ. 2522 ภายหลังเมื่อการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.) ส่งเสริมการท่องเที่ยวในอำเภอด่านซ้ายทำให้มีผู้สนใจเข้าชมจำนวนมาก เจ้าหน้าที่ประจำการศึกษานอกโรงเรียน (กศน.) ของอำเภอด่านซ้ายจึงของบประมาณจากการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยและจังหวัดเลยเพื่อจัดสร้างเป็นพิพิธภัณฑ์ โดยนำกุฏิหลังเดิมของเจ้าอาวาสวัดโพนชัยมาดัดแปลงเป็นพิพิธภัณฑ์ กุฏิหลังนี้สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2478 สร้างด้วยไม้ทั้งหมดตามแบบสถาปัตยกรรมแบบพื้นถิ่น

พิพิธภัณฑ์
พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นเมืองด่านซ้ายเป็นอาคารเรือนไม้ แบ่งส่วนจัดแสดงออกเป็น 6 ส่วน ได้แก่:
* ห้องเมืองด่านซ้ายและพระธาตุศรีสองรัก: จัดแสดงเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของชาวอำเภอด่านซ้าย ตำนานและประวัติของพระธาตุศรีสองรัก

* ห้องผีตาโขน: จัดแสดงเกี่ยววัฒนธรรมประเพณีฮีตสิบสอง คลองสิบสี่ของชาวภาคอีสาน งานประเพณีบุญหลวงและการละเล่นผ่ีตาโขน รวมไปถึงประวัติความเป็นมา การทำหน้ากาก และคติความเชื่อเกี่ยวกับการละเล่นผีตาโขน

* ห้องสื่อวิดีทัศน์: ฉายเรื่องราวของอำเภอด่านซ้าย และจัดแสดงนิทรรศการเกี่ยวกับแหล่งท่องเที่ยว อาหารพื้นเมือง และบุคคลสำคัญของอำเภอด่านซ้าย

* ของดีเมืองด่านซ้าย: จัดแสดงสาระความรู้ความภาคภูมิใจของชาวอำเภอด่านซ้าย เช่น สมุนไพรพื้นบ้าน
* ส่วนสาธิตทำการหน้ากากผีตาโขน: สาธิตการทำหน้ากากผีตาโขนให้ผู้สนใจทุกวันเสาร์-อาทิตย์ และให้ผู้เข้าชมสามารถลองสวมชุดและหน้ากากผีตาโขนได้

* ส่วนขายของที่ระลึก

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นเมืองด่านซ้าย (ผีตาโขน) ที่เว็บไซต์มิวเซียมไทยแลนด์
* พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นเมืองด่านซ้าย (ผีตาโขน) ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร 
* พิพิธภัณฑ์ผีตาโขนวัดโพนชัย ที่เว็บไซต์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติชาวชนบทโรมาเนีย
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติชาวชนบทโรมาเนีย ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ในบูคาเรสต์ ประเทศโรมาเนีย ซึ่งมีของสะสมที่เกี่ยวข้องกับวิถีชีวิตของชาวชนบทโรมาเนีย เช่น สิ่งทอ (โดยเฉพาะเสื้อผ้า) รูปเคารพ เครื่องดินเผา ในปี 1996 พิพิธภัณฑ์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นพิพิธภัณฑ์ยุโรปแห่งปี พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ที่ถนนชอเซอาวากีเซเลฟ ไม่ไกลจากจัตุรัสชัยชนะ และอยู่ภายใต้การดูแลของกระทรวงวัฒนธรรม มีของสะสมมากกว่า 100,000 ชิ้น
พิพิธภัณฑ์สถาปนาขึ้นในปี 1906 โดยอาเลกซันดรู ซีการา-ซามูร์กัช ต่อมาปิดตัวลงและเปิดอีกครั้งในเดือนกุมภาพันธ์ 1990 หรือหกเดือนหลังการล่มสลายของผู้เผด็จการนีกอลาเอ ชาวูเชสกู ในสมัยคอมมิวนิสต์ อาคารนี้ใช้งานเป็นพิพิธภัณฑ์เกี่ยวกับพรรคคอมมิวนิสต์โรมาเนีย ชั้นใต้ดินของพิพิธภัณฑ์ในปัจจุบันยังคงมีห้องที่มีไว้สำหรับจัดแสดงวัตถุเดิมบางส่วนจากพิพิธภัณฑ์พรรคในลักษณะแฝงนัย
อาคารพิพิธภัณฑ์สร้างขึ้นตามสถาปัตยกรรมแบบโรมาเนีย โดยสร้างขึ้นบนที่ดินที่เดิมเป็นโรงกษาปณ์แห่งรัฐ ( ) ตัวอาคารเป็นผลงานออกแบบของนีกอลาเอ กีกา-บูเดชต์ และก่อสร้างขึ้นระหว่างปี 1912 ถึง 1941 โดยในตอนแรกมีจุดมุ่งหมายจะให้เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะของโรมาเนีย ตัวอาคารได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของกระทรวงวัฒนธรรมและเอกลักษณ์ของชาติ

ในระหว่างจลาจลเดือนมิถุนายน 1990 อาคารถูกถล่มโจมตีเนื่องจากผู้ประท้วงสับสนอาคารนี้กับที่ทำการใหญ่ของพรรคชาวชนบทแห่งชาติ

อ้างอิง
แกลม
ในกรุงปารีส]]
แกลม (GLAM) เป็นอักษรย่อสำหรับหอศิลป์ (galleries), ห้องสมุด (libraries), หอจดหมายเหตุ (archives) และพิพิธภัณฑ์ (museums) และใช้หมายถึงสถาบันทางวัฒนธรรมที่มีพันธกิจในการให้การเข้าถึงความรู้ แกลมสะสมและดูแลรักษามรดกทางวัฒนธรรมเพื่อสาธารณประโยชน์ แกลมในฐานะสถาบันผู้สะสมมีหน้าที่รักษาและทำให้แหล่งข้อมูลปฐมภูมิเข้าถึงได้และมีคุณค่าสำหรับนักวิจัย
รูปแบบของอักษรย่อต่าง ๆ ได้แก่ GLAMR ซึ่งรวมถึงการจัดการระเบียน (records management) และรูปแบบก่อนหน้า LAM ซึ่งไม่ได้รวมถึง "หอศิลป์" (ซึ่งอาจถูกมองว่าเป็นพิพิธภัณฑ์รูปแบบหนึ่ง หรืออาจสับสนกับสถานประกอบการเชิงพาณิชย์ที่มีการซื้อและขายงานศิลปะ) หรืออีกรูปแบบหนึ่งคือ GLAMA ซึ่งรวมถึงสถานศึกษา (academia) หรืออาจเขียนเป็น GLEAM ซึ่งรวมถึง "การศึกษา" (education)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Library, Archive and Museum Collaboration, OCLC
การอนุรักษ์และบูรณะทรัพย์สินทางวัฒนธรรม
(เวนิส)]]
การอนุรักษ์และบูรณะทรัพย์สินทางวัฒนธรรม มุ่งเน้นไปที่การคุ้มครองและการดูแลทรัพย์สินทางวัฒนธรรม (มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้) ได้แก่ งานศิลปะ สถาปัตยกรรม โบราณคดี และสิ่งสะสมของพิพิธภัณฑ์ กิจกรรมการอนุรักษ์ ได้แก่ การอนุรักษ์เชิงป้องกัน การตรวจสอบ การเอกสาร การวิจัย การรักษา และการศึกษา สาขาวิชานี้มีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับวิทยาศาสตร์การอนุรักษ์ ภัณฑารักษ์ และนายทะเบียน

อ้างอิง

อ่านเพิ่มเติม
* 
* Copies of this volume are available for free pdf download from the Smithsonian's digital library by clicking on the included link.
* 
* 
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น
* BCIN, the Bibliographic Database of the Conservation Information Network 
* CAMEO: Conservation and Art Materials Encyclopedia OnLine
* Conservation OnLine (CoOL) Resources for Conservation Professionals
* DOCAM — Documentation and Conservation of the Media Arts Heritage
* ICOMOS Open Archive: EPrints on Cultural Heritage
* Publications & Resources at the Getty Conservation Institute
อนุสรณ์สถานเหยื่อลัทธิคอมมิวนิสต์และการต่อต้าน
ในซีกีเยตูมาร์มัตซีเยย์]]

อนุสรณ์สถานเหยื่อลัทธิคอมมิวนิสต์และการต่อต้าน ( ) ในประเทศโรมาเนียประกอบด้วยพิพิธภัณฑ์อนุสรณ์สถานซีกีเยตซึ่งตั้งอยู่ในเมืองซีกีเยตูมาร์มัตซีเยย์ เทศมณฑลมารามูเรช และศูนย์ระหว่างประเทศเพื่อการศึกษาว่าด้วยลัทธิคอมมิวนิสต์ซึ่งตั้งอยู่ในกรุงบูคาเรสต์

ศูนย์ระหว่างประเทศเพื่อการศึกษาว่าด้วยลัทธิคอมมิวนิสต์
ศูนย์ระหว่างประเทศเพื่อการศึกษาว่าด้วยลัทธิคอมมิวนิสต์ ( ) ก่อตั้งขึ้นในปี 1993 โดยอานา บลันดียานา และรอมูลุส รูซัน ภายใต้การบริหารดูแลของมูลนิธิสถาบันพลเรือน ศูนย์ระหว่างประเทศแห่งนี้เป็นศูนย์เพื่อการวิจัย การศึกษา และพิพิธภัณฑสถานวิทยา
พิพิธภัณฑ์อนุสรณ์สถานซีกีเยต
พิพิธภัณฑ์อนุสรณ์สถานซีกีเยต ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ของศูนย์ระหว่างประเทศเพื่อการศึกษาว่าด้วยลัทธิคอมมิวนิสต์ โดยสร้างขึ้นจากซากของเรือนจำซีกีเยตในปี 1993 ตั้งอยู่ในใจกลางเมืองซีกีเยตูมาร์มัตซีเยย์ เทศมณฑลมารามูเรช

โครงการพิพิธภัณฑ์และอนุสรณ์สถานในเรือนจำเก่าแล้วเสร็จในปี 2000 โดยแปรสภาพห้องขังแต่ละห้องเป็นห้องจัดแสดงของพิพิธภัณฑ์ที่บอกเล่าเหตุการณ์ตามลำดับของระบบเผด็จการเบ็ดเสร็จและระบอบคอมมิวนิสต์ในโรมาเนีย ไปจนถึงการต่อสู้และเหยื่อของระบอบเผด็จการคอมมิวนิสต์ทั้งในโรมาเนียและในยุโรปตะวันออก
เมื่อปี 1998 สภายุโรประบุให้อนุสรณ์สถานซีกีเยตเป็นหนึ่งในสถานที่หลักของยุโรปเพื่อการอนุรักษ์ความทรงจำ ร่วมกับพิพิธภัณฑ์รัฐเอาช์วิทซ์-เบียร์เคอเนาและอนุสรณ์สถานก็อง

อ้างอิง
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติประวัติศาสตร์โรมาเนีย
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติประวัติศาสตร์โรมาเนีย ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่บนถนนกาเลอาวิกตอรีเยย์ บูคาเรสต์ ประเทศโรมาเนีย ภายในเก็บรักษาและจัดแสดงโบราณวัตถุจากสมัยโบราณถึงปัจจุบันของโรมาเนีย

พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ภายในอาคารที่อดีตเคยเป็นวังกิจการไปรษณีย์ซึ่งเคยเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ตราไปรษณียากรมาก่อนเช่นกัน พื้นที่ผิวของพิพิธภัณฑ์มีขนาดรวม 8,000 ตารางเมตร นิทรรศการถาวรของพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยปูนปลาสเตอร์หล่อขึ้นรูปจำลองเสาตรายานุสขนาดเท่าจริง, เครื่องราชกกุธภัณฑ์ของโรมาเนีย, ขุมทรัพย์ปีเยตรออาเซเล และเหรียญรางวัลโนเบลของจริงของจอร์เจ เอมิล ปาลาเด ซึ่งเป็นชาวโรมาเนียที่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์
โครงการก่อสร้างตัวอาคารที่เป็นพิพิธภัณฑ์ในปัจจุบันได้รับการอนุมัติในปี 1892 โดยอาเลกซันดรู เซอวูเลสกู สถาปนิก และเอร์เนสต์ สตูร์ซา ผู้ตรวจการไปรษณีย์ ได้ถูกส่งไปเยี่ยมชมอาคารที่ทำการไปรษณีย์ต่าง ๆ ทั่วยุโรปเพื่อพิจารณาออกแบบอาคารหลังนี้ การออกแบบสุดท้ายได้รับอิทธิพลจากไปรษณียาคารในนครเจนีวาของสวิตเซอร์แลนด์ อาคารมี 3 ชั้นและชั้นใต้ดินยกสูง มุขเสาเรียงด้านหน้ามีเสาดอริก 10 ต้นรองรับ และมีบันได 12 ขั้นเข้าไปสู่ตัวอาคาร ภายนอกยังมีประติมากรรมตกแต่งมากมาย

ระเบียงภาพ
Image:Bucharest History Museum 1.jpg
Image:National Museum of Romanian History - arcades.JPG|ส่วนอาร์เขดของอาคาร
Image:Muzeul de Istorie - frontal.jpg
Image:Traj col exhibit 1.jpg|เสาตรายานุสหล่อจำลอง
File:Bucuresti, Romania, Muzeul National de Istorie, Lapidariu (interior 5); B-II-m-A-19843.JPG|เสาตรายานุสหล่อจำลอง
Image:Elisabeth of Wied.jpg|ภาพเขียนบุคคลรูปเอลีซาเบ็ทแห่งวีท
Image:Balasa Cantacuzino sarcophagus.jpg|โลงศพของเจ้าหญิงเบอลาชา กันตากูซีโน
File:Bucuresti, Romania, Muzeul National de Istorie, Tezaurul Istoric (6); B-II-m-A-19843.JPG|มงกุฎเหล็กกล้าแห่งโรมาเนีย
Image:Helmet of Cotofenesti - Front by Radu Oltean.jpg|หมวกทองแห่งกอตซอเ
รมาเนีย
Image:Helmet of Cotofenesti - Front by Radu Oltean.jpg|หมวกทองแห่งกอตซอเฟเนชต์, 400 ปีก่อนคริสต์กาล
Image:Plevna objects.jpg|วัตถุจากการล้อมนครเปลฟนา 
Image:Dacian_Gold_Bracelet_at_the_National_Museum_of_Romanian_History_2011_-_6.jpg|กำไลดากิอา
Bucharest - The Thinker & The Sitting Woman of Cernavoda - no bg.png|นักคิดแห่งฮามันจียา
Sofia Potocky's Sarcophagus - Bucharest IMG 01.jpg|โลงศพของโซเฟีย โปท็อกกี (Sofia Potocky's Sarcophagus)
วังบารอก (ตีมีชออารา)
วังบารอก ( ) เป็นวังขนาดใหญ่ในย่านเชตาเตของนครตีมีชออารา ประเทศโรมาเนีย เป็นหนึ่งในอาคารตัวอย่างชิ้นสำคัญของตีมีชออาราในศตวรรษที่ 18 ในปัจจุบันอาคารเป็นที่ตั้งของ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติศิลปะ ตีมีชออารา ( ) อาคารนี้ประกอบด้วยสองชั้นและหลังคาแบบม็องซาร์ ประตูทางเข้าสองประตูซึ่งออกแบบตามสถาปัตยกรรมบารอกแบบเวียนนา โถงบารอกบนชั้นหนึ่งของอาคารเป็นสถานที่ใช้จัดเทศกาลและการเฉลิมฉลองต่าง ๆ ที่จัดขึ้นตามโอกาสการเดินทางเยือนของจักรพรรดิและกษัตริย์มากมาย เช่น จักรพรรดิโยเซ็ฟที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์, จักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 แห่งออสเตรีย, พระเจ้าเฟร์ดีนันด์ที่ 1 แห่งโรมาเนีย เป็นต้น รวมถึงยังเป็นสถานที่ที่ศิลปินและนักดนตรีเลื่องชื่อมากมา
่ 1 แห่งโรมาเนีย เป็นต้น รวมถึงยังเป็นสถานที่ที่ศิลปินและนักดนตรีเลื่องชื่อมากมายเคยมาแสดง เช่น ฟรันทซ์ ลิสท์, โยฮันเนิส บรามส์, ปาโบล ซาราซาเต, จอร์เจ เอเนสกู เป็นต้น
เดิมทีพิพิธภัณฑ์ศิลปะนี้เป็นหน่วยงานหนึ่งของพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติบานัต กระทั่งปี 2006 ได้แยกออกมาเป็นหน่วยงานเอกเทศ ของสะสมส่วนสำคัญของหอศิลป์ตีมีชออารานี้เป็นภาพเขียนของอิตาลี เฟลมิช เยอรมัน ออสเตรีย ฮังการี และโรมาเนียที่ฌิกโมนด์ โอร์โมช ผู้ร่วมก่อตั้งและผู้มีบทบาทสำคัญในแวดวงศิลปะของตีมีชออารา บริจาคมาในช่วงปี 1888–1895 ต่อมา ยออากิม มีลอยา ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์บานัตระหว่างปี 1928–1940 ได้มีบทบาทในการรวบรวมของสะสมที่เป็นงานศิลปะโรมาเนียและศิลปะบานัตเก่าแก่ ต่อมาศิลปินอาวูเรล ชูเป ผู้อำนวยการคนต่อมาจนถึงปี 1948 ได้สานต่อการรวบรวมงานศิลปะของบานัตและโรมาเนียโดยเฉพาะจากยุคร่วมสมัยและสมัยใหม่

อ้างอิง
หวาง เจิ้นตั๋ว
หวาง เจิ้นตั๋ว ( , ค.ศ. 1911–1992) ชื่อรอง เทียนมู่ ( ) เป็นนักประวัติศาสตร์ นักโบราณคดี และนักพิพิธภัณฑ์วิทยา ถือเป็นหนึ่งในผู้วางรากฐานวิชาประวัติศาสตร์ของเทคโนโลยีจีน

ประวัติช่วงต้นและการศึกษา
หวาง เจิ้นตั๋วเกิดในตระกูลเจ้าของที่ดินอันมั่งคั่งในนครเป่าติ้ง มณฑลเหอเป่ย์ บิดาของหวาง เจิ้นตั๋วเป็นวิศวกรทหาร และปู่ของหวาง เจิ้นตั๋วคือหวาง อิงไข่ (王英楷) เป็นนายพลระดับสูงของราชวงศ์ชิง หวาง เจิ้นตั๋วสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเยียนจิงในปี ค.ศ. 1934

การศึกษาเทคโนโลยีจีน
หวาง เจิ้นตั๋วมีชื่อเสียงจากการทำความเข้าใจเทคโนโลยีโบราณ รวมถึงการบูรณะเครื่องวัดความไหวสะเทือนของจาง เหิงในปี ค.ศ. 1936

อ้างอิง
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติประวัติศาสตร์ธรรมชาติ กรีกอเร อันตีปา
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติประวัติศาสตร์ธรรมชาติ กรีกอเร อันตีปา ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติในบูคาเรสต์ ประเทศโรมาเนีย สถาปนาขึ้นในปี 1834 ในชื่อ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติประวัติศาสตร์ธรรมชาติ ในปี 1933 ได้เปลี่ยนชื่อตามชื่อของกรีกอเร อันตีปา นักวิทยาศาสตร์ผู้บริหารพิพิธภัณฑ์อยู่เป็นเวลา 51 ปี และผู้ปรับโครงสร้างของพิพิธภัณฑ์ในอาคารหลังใหม่ซึ่งออกแบบโดยสถาปนิกกรีกอเร เชร์กีเยซ โดยมีพระเจ้าการอลที่ 1 แห่งโรมาเนียเสด็จพระราชดำเนินมาทรงประกอบพิธีเปิดในปี 1908 ในปี 2011 พิพิธภัณฑ์ได้เปิดอีกครั้งหลังการปรับปรุงครั้งใหญ่มูลค่า 14 ล้านดอลลาร์ ของสะสมของพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยวัตถุตัวอย่างกว่า 2 ล้านชิ้น ที่นี่ถือเป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีเกียรติภูมิและได้รั
ด้วยวัตถุตัวอย่างกว่า 2 ล้านชิ้น ที่นี่ถือเป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีเกียรติภูมิและได้รับการจัดระเบียบดีที่สุดแห่งหนึ่งของโลก
ระเบียงภาพ

ไฟล์:1, Șoseaua Pavel D. Kiseleff, Bucharest (Romania) 1.jpg|หน้าอาคาร
ไฟล์:Bucuresti, Romania, Muzeul National de Istorie Naturala Grigore Antipa; B-II-m-A-18983 (Interior, detaliu 31).JPG|โครงกระดูกของ Deinotherium gigantissimum
ไฟล์:Bucuresti, Romania, Muzeul National de Istorie Naturala Grigore Antipa; B-II-m-A-18983 (Interior, detaliu 53).JPG|โถงห้องผีเสื้อ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
พิพิธภัณฑ์สาลี่ทตโตริ นิจิซเซกิ
พิพิธภัณฑ์สาลี่ทตโตริ นิจิซเซกิ ( ) ตั้งอยู่ในเมือง คูราโยชิ จังหวัดทตโตริ ประเทศญี่ปุ่น เป็นพิพิธภัณฑ์ที่อุทิศให้กับประวัติศาสตร์ของสาลี่ สาลี่จีนหรือสาลี่นาชิ (梨) เพาะปลูกในจังหวัดทตโตริและเป็นหนึ่งในตัวนำโชคของจังหวัด

ดูเพิ่ม
* สาลี่ (ผลไม้)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* พิพิธภัณฑ์สาลี่ทตโตริ นิจิซเซกิ
พิพิธภัณฑ์เบียร์ซัปโปโระ
พิพิธภัณฑ์เบียร์ซัปโปโระ ( ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในซัปโปโระการ์เดนพาร์กในเขตฮิงาชิ เมืองซัปโปโระ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น พิพิธภัณฑ์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกของฮกไกโดในปี ค.ศ. 2004 และเป็นพิพิธภัณฑ์เบียร์เพียงแห่งเดียวในประเทศญี่ปุ่น อาคารก่อด้วยอิฐสีแดงของพิพิธภัณฑ์เดิมสร้างขึ้นเพื่อเป็นโรงงานของบริษัทน้ำตาลซัปโปโระในปี ค.ศ. 1890 ภายหลังจึงเปิดเป็นพิพิธภัณฑ์ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1987 อาคารยังเป็นที่ตั้งของลานเบียร์ซัปโปโระในปีกอาคารทิศใต้ด้วย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* The Sapporo Beer Museum 
* Happy Jappy — Sapporo Beer Museum
โค่วโถว
โค่วโถว ( ) เป็นการแสดงความเคารพอย่างสูงโดยการหมอบกราบ คือการคุกเข่าและก้มศีรษะลงถึงพื้น ในวัฒนธรรมเขตจีน การโค่วโถวเป็นการแสดงความเคารพอย่างสูงที่สุด การมีใช้อย่างแพร่หลายเพื่อใช้แสดงความเคารพต่อผู้อาวุโส ผู้บังคับบัญชา หรือโดยเฉพาะอย่างยิ่งจักรพรรดิจีน เช่นเดียวกับวัตถุสักการะทางศาสนาและวัฒนธรรม ในยุคปัจจุบัน การโค่วโถวมีการใช้น้อยลง
ศัพทวิทยา
คำว่า "โค่วโถว" เขียนเป็นอักษรจีนว่า 叩頭/叩头 ( ) มีอีกคำเรียกหนึ่งว่า "เคอโถว" เขียนเป็นอักษรจีนว่า 磕頭/磕头 ( ) แต่ความหมายของตัวอักษรมีความแตกต่างกัน โดย มีความหมายโดยทั่วไปว่า "เคาะ" หรือ "โขก" ส่วน มีความหมายว่าทั่วไปว่า "แตะบน (พื้นผิว)" และ / มีความหมายว่าศีรษะ ต้นกำเนิดของธรรมเนียมนี้น่าจะอยู่ในช่วงยุควสันตสารทหรือยุครณรัฐของประวัติศาสตร์จีน (771–221 ก่อนคริสตกาล) เพราะเป็นธรรมเนียมที่มีสมัยราชวงศ์ฉิน (221 – 206 ก่อนคริสตกาล)

ดูเพิ่ม
*โดเงซะ
*การหมอบกราบ
*วันทยหัตถ์

อ้างอิง

บรรณานุกรม
* Fairbank, John K., and Ssu-yu Teng. "On the Ch'ing tributary system." Harvard Journal of Asiatic Studies 6.2 (1941): 135–246. online
* Frevert, Ute. "Kneeling and the Protocol of Humiliation." in by Benno Gammerl, Philipp Nielsen, and Margrit, eds. Encounters with Emotions: Negotiating Cultural Differences since Early Modernity (2019): pp. 133–159 excerpt.
* Gao, Hao. "The "Inner Kowtow Controversy" During the Amherst Embassy to China, 1816–1817." Diplomacy & Statecraft 27.4 (2016): 595–614.
* Hevia, James L. "‘The ultimate gesture of deference and debasement’: kowtowing in China." Past and Present 203.suppl_4 (2009): 212–234.
* Pritchard,
kowtowing in China." Past and Present 203.suppl_4 (2009): 212–234.
* Pritchard, Earl H. "The kotow in the Macartney embassy to China in 1793." Journal of Asian Studies 2.2 (1943): 163–203. online
* 
* Rockhill, William Woodville. "Diplomatic Missions to the Court of China: The Kotow Question I," The American Historical Review, Vol. 2, No. 3 (Apr. 1897), pp. 427–442. online
* Rockhill, William Woodville. "Diplomatic Missions to the Court of China: The Kotow Question II," The American Historical Review, Vol. 2, No. 4 (Jul. 1897), pp. 627–643. online