SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครพนม พ.ศ. 2568
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครพนม พ.ศ. 2568 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2568 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568 ประกอบไปด้วยการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด 1 ที่นั่ง เป็นการเลือกตั้งที่จัดขึ้นพร้อมกับการเลือกตั้งสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครพนม พ.ศ. 2568

สืบเนื่องจาก ศุภพานี โพธิ์สุ นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครพนมได้ลาออกจากตำแหน่ง เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2567
ผู้สมัคร
หมายเลข : 1 ประสพโชค วาชัยยุง
อดีตนักการภารโรง ลงสมัครในนามอิสระ 
หมายเลข : 2 ศุภพานี โพธิ์สุ
อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครพนม สังกัดกลุ่มนครพนมร่วมใจ โดยมี ศุภชัย โพธิ์สุ อดีต สส.นครพนม พรรคภูมิใจไทย ซึ่งเป็นบิดาของศุภพานี ให้การสนับสนุน
หมายเลข : 3 นายแพทย์ ประสงค์ บูรณ์พงศ์
อดีต สส.นครพนม พรรคพลังประชาชน และอดีต สส.บัญชีรายชื่อ พรรคเสรีรวมไทย ปัจจุบันเป็นสมาชิกพรรคเพื่อไทย
หมายเลข : 4 จำเนียร วงษานุรักษ์
อดีตเลขานุการนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครพนม ลงสมัครในนามอิสระ
หมายเลข : 5 วาสนา ไตรยราช
ลงสมัครในนามอิสระ
หมายเลข : 6 สุวิทย์ มีมา
ลงสมัครในนามอิสระ
หมายเลข : 7 พิเชษฐ กุลากุล
ลงสมัครในนามอิสระ
หมายเลข : 8 อนุชิต หงษาดี
นามอิสระ
หมายเลข : 7 พิเชษฐ กุลากุล
ลงสมัครในนามอิสระ
หมายเลข : 8 อนุชิต หงษาดี
อดีตนายกองค์การบริหารส่วนตำบลโพนสวรรค์ สังกัด พรรคเพื่อไทย โดยมี มนพร เจริญศรี สส.นครพนม พรรคเพื่อไทย, รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม, และอดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครพนม (2547-2551) ให้การสนับสนุน
|- class="vcard" 
! style="background-color:#0F1599" | 
| class="org" style="width: 130px" | กลุ่มนครพนมร่วมใจ
| class="fn" | ศุภพานี โพธิ์สุ (2)*
| style="text-align: right; margin-right: 0.5em" | 142,317
| style="text-align: right; margin-right: 0.5em" | 43.47
| style="text-align: right; margin-right: 0.5em" | –5.77
|-
|- class="vcard" 
! style="background-color:#FE3401" | 
| class="org" style="width: 130px" | อิสระ
| class="fn" | นายแพทย์ ประสงค์ บูรณ์พงศ์ (3)
| style="text-align: right; margin-right: 0.5em" | 4,963
| style="text-align: right; margin-right: 0.5em" | 1.52
| style="text-align: right; margin-right: 0.5em" | –
|-
|- style="background-color:#F6F6F6" 
! style="background-color: #E30613" | 
| colspan="5" | เพื่อไทย ได้ที่นั่งจาก กลุ่มนครพนมร่วมใจ
|- หมวดหมู่:แม่แบบการเลือกตั้ง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

ดูเพิ่ม

* การเลือกตั้งสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครพนม พ.ศ. 2568
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดบึงกาฬ พ.ศ. 2568
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดบึงกาฬ พ.ศ. 2568 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2568 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568 ประกอบไปด้วยการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด 1 ที่นั่ง เป็นการเลือกตั้งที่จัดขึ้นพร้อมกับการเลือกตั้งสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดบึงกาฬ พ.ศ. 2568

สืบเนื่องจาก แว่นฟ้า ทองศรี นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดบึงกาฬได้ลาออกจากตำแหน่ง เมื่อวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2567
ผู้สมัคร
หมายเลข : 1 ว่าที่ร้อยตรี ภูมิพันธ์ บุญมาตุ่น
อดีตผู้สมัครนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดบึงกาฬ พ.ศ. 2563 สังกัด คณะก้าวหน้า ปัจจุบันสังกัด พรรคเพื่อไทย โดยได้รับการสนับสนุนจาก นิพนธ์ คนขยัน อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดบึงกาฬ

หมายเลข : 2 ฉัตราวุฒิ ทองสัมฤทธิ์
ผู้อำนวยการสถานีวิทยุปางสมาเรดิโอ
หมายเลข : 3 แว่นฟ้า ทองศรี
อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดบึงกาฬ (นามสกุลเดิม อนันตทัศน์) ภริยาของ ทรงศักดิ์ ทองศรี อดีตสส.บุรีรัมย์ หลายสมัย และมีบุตรีคือ ทยิดา ทองศรี ที่มีสามีคือ สยาม เพ็งทอง เป็นสส.บึงกาฬ เขต1 พรรคภูมิใจไทย สังกัดกลุ่มบึงกาฬบึงใจ

ผลการเลือกตั้ง
|- class="vcard" 
! style="background-color:#0F1599" | 
| class="org" style="width: 130px" | กลุ่มบึงกาฬบึงใจ
| class="fn" | แว่นฟ้า ทองศรี (3)*
| style="text-align: right; margin-right: 0.5em" | 103,973
| style="text-align: right; margin-right: 0.5em" | 56.74
| style="text-align: right; margin-right: 0.5em" | –
|-

|- style="background-color:#F6F6F6" 
! style="background-color: #0F1599" | 
| colspan="5" | กลุ่มบึงกาฬบึงใจ รักษาที่นั่ง 
|- หมวดหมู่:แม่แบบการเลือกตั้ง

อ้างอิง
มัคส์ มอร์เกินทาเลอร์
มัคส์ รูดอล์ฟ มอร์เกินทาเลอร์ (Max Rudolf Morgenthaler; 20 พฤษภาคม 1901 – 8 กันยายน 1980) เป็นนักเคมีอาหารชาวสวิส ผู้คิดค้นกาแฟสำเร็จรูปภายใต้ตราสินค้าเนสกาแฟ
ประวัติ
มอร์เกินทาเลอร์เริ่มเข้าศึกษาใน ค.ศ. 1919 ในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย วิชาเอกเคมี ที่วิทยาลัยเทคนิคบวร์คดออร์ฟ (สาขาวิชาเทคโนโลยีและสารสนเทศ มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์ประยุกต์เบิร์น) เมืองบวร์คดอร์ฟ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ต่อมาใน ค.ศ. 1924 เขาศึกษาในระดับปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยแบร์น ภายใต้การดูแลของฟริตซ์ เอฟราอิม และเป็นพนักงานที่ห้องปฏิบัติการประจำรัฐแบร์น ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาบริหารห้องปฏิบัติการด้วยตนเอง และตั้งแต่ ค.ศ. 1926 – 1929 เขาทำงานที่ สถาบันโคนมและแบคทีเรียวิทยาแห่งสหพันธรัฐสวิส ในลีเบอเฟลด์ หลังจากนั้นจึงย้ายไปทำงานกับเนสท์เล่ที่เวอแว
ในปีแรกที่มอร์เกินทาเลอร์เข้าทำงานในเนสท์เล่นั้น หลุยส์ ดัปล์ ประธานบริษัทเนสท์เล่ในขณะนั้นมอบหมายให้เขาพัฒนาวิธีการถนอมกาแฟให้คงอยู่ยาวนาน โดยใช้เมล็ดกาแฟที่มีการผลิตมากเกินไป อย่างไรก็ตาม แม้มอร์เกินทาเลอร์จะทำงานในโครงการนี้มาเป็นเวลาสี่ปี แต่เนสท์เล่ก็พับโครงการนี้ อย่างไรก็ตาม เขายังคงทำการวิจัยต่อไปแบบส่วนตัว และในที่สุดเมื่อ ค.ศ. 1936 ก็สามารถนำเสนอวิธีการทำงานของเขา กาแฟสำเร็จรูปของตนได้รับการจดสิทธิบัตรในชื่อของเขา และเปิดตัวเป็นผลิตภัณฑ์โดยเนสท์เล่ใน ค.ศ. 1938 ภายใต้ชื่อ เนสกาแฟ เขาได้รับสัญญาว่าจะได้รับส่วนแบ่งจากการวางจำหน่ายผลิตภัณฑ์นี้จากเนสท์เล่ 10%
ในปี ค.ศ. 1940 มอร์เกินทาเลอร์ได้รับเหรียญเกียรติยศทองคำและได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้จัดการงานแทนของเนสท์เล่ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเนสท์เล่รับรองคุณภาพของเนสกาแฟแต่ละซองแตกต่างกัน เขาจึงลาออกในช่วงต้นปี ค.ศ. 1955

บรรณานุกรม

* พจนานุกรมชีวประวัติของชาวสวิสที่เสียชีวิต เล่มที่ 8, 1982, หน้า 67.
* Jean Heer: Nestlé: หนึ่งร้อยยี่สิบห้าปีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1866 ถึง 1991 Nestlé, Vevey 1991, หน้า 184–187
*

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* Der Vater des Nescafés, ausführlicher Artikel im Tages-Anzeiger vom 2. April 2013 zum 75-jährigen Jubiläum der Markteinführung von Nescafé
* Gabriel Heim: Blitzkaffee ohne Kanne Im Blog des Schweizerischen Nationalmuseums vom 24. Oktober 2018

อ้างอิง
ปฏิทินเบงกอล
ปฏิทินเบงกอล ( , ภาษาพูด , Bāṅlā Sôn หรือ , Bāṅlā Sāl, "ปีบังลา") เป็นปฏิทินสุริยคติ ที่ใช้ในภูมิภาคเบงกอลในอนุทวีปอินเดีย ปฏิทินฉบับปรับปรุงใช้งานเป็นปฏิทินทางการและระดับชาติในบังกลาเทศ ส่วนปฏิทินแบบก่อนหน้าใช้งานในรัฐเบงกอลตะวันตก, รัฐตรีปุระ และรัฐอัสสัมของอินเดีย ปฏิทินเบงกอลเริ่มต้นที่เดือน Boishakh ต่างจากปฏิทินฮินดูดั้งเดิมของอินเดียที่เริ่มต้นด้วยเดือน Choitro ปฏิทินเบงกอลเริ่มต้นใน ค.ศ. 590&ndash;600 เพื่อระบุถึงการขึ้นครองราชย์ของ Shashanka กษัตริย์เอกราชองค์แรกของหน่วยการเมืองเบงกอลที่รวมเป็นหนึ่ง ในสมัยจักรพรรดิอักบัรแห่งโมกุล มีการปรับเปลี่ยนปฏิทินดั้งเดิมบางประการ เพื่ออำนวยความสะดวกในการจัดเก็บรายได้จากที่ดินในช่วงเริ่มต้นฤดูเก
งเดิมบางประการ เพื่ออำนวยความสะดวกในการจัดเก็บรายได้จากที่ดินในช่วงเริ่มต้นฤดูเก็บเกี่ยวของชาวเบงกอล วันแรกของปีเบงกอลมีชื่อว่า Pohela Boishakh (วันที่ 1 เดือน Boishakh) ซึ่งถือเป็นวันหยุดในประเทศบังกลาเทศ
ศักราชเบงกอลมีชื่อเรียกว่า Bengali Sambat (BS) และมีปีเริ่มต้นที่ ค.ศ. 593/594 โดยมีจำนวนปีน้อยกว่าปฏิทินกริกอเรียน 594 ปีถ้าปีนั้นอยู่ก่อน Pohela Boishakh หรือ 593 ถ้าอยู่หลัง Pohela Boishakh

ดูเพิ่ม
* ปฏิทินฮินดู
* ปฏิทินอิสลาม
* ปฏิทินมัลละ
* ปฏิทินประจำชาติของอินเดีย
* ปฏิทินโรมัน
* ปฏิทินญี่ปุ่น

อ้างอิง

บรรณานุกรม
*
วัดมะกอกสีมาราม
วัดมะกอกสีมาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลรอบเมือง อำเภอเมืองปราจีนบุรี จังหวัดปราจีนบุรี มีเนื้อที่รวม 11 ไร่ 74 ตารางวา ติดกับแม่น้ำบางปะกง

วัดมะกอกสีมารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2412 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2495 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 13.2 เมตร ยาว 22.3 เมตร การศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2464 มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกบาลี เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2500 มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญ
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ กว้าง 13.5 เมตร ยาว 22.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2496 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหาร กว้าง 7.5 เมตร ยาว 7.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 20 เมตร ยาว 13 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และกุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง ปูชนียวัตถุมีหลวงพ่อเชียงแสน เป็นพระพุทธรูปที่สร้างสมัยพุทธศตวรรษที่ 20-23 ในสมัยรัชกาลที่ 5 เจ้าพระยาสุรศักดิ์มนตรี ได้อัญเชิญมาจากเมืองเชียงแสน ครั้งสมัยปราบฮ่อ พ.ศ. 2430 แล้วนำมาไว้ที่วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวร
งเชียงแสน ครั้งสมัยปราบฮ่อ พ.ศ. 2430 แล้วนำมาไว้ที่วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร ก่อนที่จะอัญเชิญมาประดิษฐานที่วัดมะกอกสีมาราม เมื่อ พ.ศ. 2460 ภายหลังถูกโจรกรรมแต่กลับได้คืนมาเมื่อ พ.ศ. 2554
รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูศิริปัญญามุนี ตั้งแต่ พ.ศ. 2412 ถึง พ.ศ. 2450
* พระเทพญาณเวที ตั้งแต่ พ.ศ. 2450 ถึง พ.ศ. 2463
* พระปราจีนมุนี ตั้งแต่ พ.ศ. 2463 ถึง พ.ศ. 2500
* พระครูสังฆรักษ์เล็ก ปาลโก ตั้งแต่ พ.ศ. 2500 ถึง พ.ศ. 2522
* พระครูปลัดมั่น สุปติฏโฐ ตั้งแต่ พ.ศ. 2522 ถึง พ.ศ. 2529
* พระครูสถาพร ธมฺมจารี ตั้งแต่ พ.ศ. 2529 ถึง พ.ศ. 2539
* พระครูวินัยอาจ ธมฺมิโก ตั้งแต่ พ.ศ. 2540
* พระครูอาภากรธรรมกิจ 
* พระครูสมุห์ปาน โชติปญฺโญ

อ้างอิง
ฮิโตซึมะ โนะ คุจิบิรุ วะ คัน ชูไฮ โนะ อาจิ งะ ชิเตะ
เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นที่เขียนโดยชินจาโอะ มูซูเมะ และวาดภาพประกอบโดยทามะ โนกามิ เริ่มลงพิมพ์เป็นตอนในเว็บไซต์มังงะยันมางะเว็บของโคดันชะเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ที่ผลิตโดยสตูดิโอไรโอเซ่ เริ่มออกอากาศในเดือนกรกฎาคมถึงสิงหาคม พ.ศ. 2568

ตัวละคร
; 
: 
; 
:
สื่อ
มังงะ
ฮิโตซึมะ โนะ คุจิบิรุ วะ คัน ชูไฮ โนะ อาจิ งะ ชิเตะ เขียนโดยชินจาโอะ มูซูเมะ และวาดภาพประกอบโดยทามะ โนกามิ เริ่มลงพิมพ์เป็นตอนในเว็บไซต์มังงะยันมางะเว็บ ของโคดันชะ เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 ตอนต่าง ๆ ได้รับการรวบรวมไว้ในรูปแบบหนังสืออิเล็กทรอนิกส์และเป็นรูปเล่ม(ทังโกบง) มีหนังสืออิเล็กทรอนิกส์จำนวน 24 เล่มและเป็นรูปเล่มจำนวน 3 เล่มได้วางจำหน่าย ณ เดือนตุลาคม พ.ศ. 2568
อนิเมะ
การดัดแปลงเป็นอนิเมะของ WWWave Corporation ภายใต้แบรน Deregula ได้รับการประกาศเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568 ต่อมาได้รับการยืนยันว่าจะเป็นซีรีส์ทางโทรทัศน์ที่สร้างโดยสตูดิโอไรโอเซ่ และกำกับและเขียนบทโดยฮาจิเมะ เคมะ โดยมีโยริโกะ คาเรอิเป็นผู้ออกแบบตัวละคร ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 2 กรกฎาคมจนถึงวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2568 ทางช่องโตเกียวเอ็มเอ็กซ์และ บีเอส11 โดยบริการสตรีมมิ่ง AnimeFesta จะออกอากาศเวอร์ชัน Deregula พร้อมฉากอนิเมะที่ไม่มีการเซ็นเซอร์และขยายความ เพลงเปิดเรื่องคือ "Can't you high!?" ขับร้องโดยอุซุโฮ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
*
ข้าวเหนียวมูน
ข้าวเหนียวมูน คือส่วนประกอบของขนมไทยหลายชนิด โดยกินได้ดีกับผลไม้หรือแม้แต่ของคาวอย่าง ข้าวเหนียวสังขยา ข้าวเหนียวมะม่วง ข้าวเหนียวหน้ากุ้ง ข้าวเหนียวหน้าปลาแห้ง ข้าวเหนียวทุเรียน ข้าวเหนียวขนุน ข้าวต้มมัด ข้าวเหนียวปิ้ง ข้าวเหนียวถั่วดำ หรือนำมาไว้ราดหน้าไอศกรีม ฯลฯ ส่วนประกอบของข้าวเหนียวมูนในปัจจุบันมักทำมาจาก ข้าวเหนียวเขี้ยวงู น้ำกะทิ น้ำตาลทราย และเกลือ เหตุที่มักเลือกใช้ข้าวเหนียวเขี้ยวงู เนื่องจากมีเม็ดเล็กเรียวยาว เวลาเอามานึ่งจนสุกจะเกาะตัวเหนียว ไม่เละ มีความนุ่มนาน

ข้าวเหนียวมูนถือเป็นอาหารมงคล ที่ใช้ในงานเทศกาล ประเพณีและพิธีกรรมต่าง ๆ เช่น งานมงคลสมรส การทำบุญขึ้นบ้านใหม่ การทำบุญสลากภัต
ข้าวเหนียวมูนไม่ปรากฏว่ามีในสมัยใด แต่สันนิษฐานว่าน่าจะมีการมูนข้าวเหนียวเพื่อกินกับสังขยาในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราชที่รับนำขนมไข่มาจากตอร์ตาเดอนาตา (Torta de nata) ข้าวเหนียวมูนปรากฏอยู่ใน กาพย์เห่เรือชมเครื่องคาวหวาน ซึ่งเป็นพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ความว่า "ข้าวเหนียวใส่สีโศกแสดง เป็นนัยไม่เคลือบแคลง แจ้งว่าเจ้าเศร้าโศกเหลือ" โดยคำว่าสีโศกคือ สีเขียวเข้มจากใบเตยคั้น

อ้างอิง
ปฏิทินเกาหลี
ตลอดช่วงเวลาหลายปีในประวัติศาสตร์ของเกาหลี ได้มีการใช้ระบบปฏิทินหลากหลายรูปแบบ หลายระบบในนั้นได้รับการนำมาจากปฏิทินจันทรคติของจีน พร้อมกับการปรับแก้เป็นครั้งคราวเพื่อให้สอดคล้องกับที่ตั้งทางภูมิศาสตร์และรูปแบบฤดูกาลของเกาหลี

ปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียนถูกนำมาใช้ในปี ค.ศ. 1896 โดยพระเจ้าโคจง ปัจจุบันคนเกาหลีส่วนใหญ่ใช้ปฏิทินเกรกอรีแล้ว อย่างไรก็ตาม วันหยุดประเพณีและการนับอายุของคนรุ่นเก่ายังคงอิงตามปฏิทินสุริยจันทรคติแบบดั้งเดิม
ประวัติศาสตร์
ในช่วงต้นสมัยโครยอใช้ปฏิทินเซวียนหมิง (선명력; 宣明曆) ซึ่งนำเข้าจากจีนในสมัยราชวงศ์ถัง จนถึงปี ค.ศ. 1281 ในขณะที่ราชวงศ์ถังแก้ไขปฏิทินเซวียนหมิงหลายครั้ง เกาหลียืนกรานที่จะใช้ฉบับที่ไม่มีการแก้ไข จนกระทั่งพระเจ้ามุนจงขึ้นครองราชย์ จึงมีการทำปฏิทินขึ้นใหม่หลายฉบับ เช่น Sipchŏng (십정력; 十精曆), Ch'iryo (칠요력; 七曜曆), Kyŏnhaeng (견행력; 見行曆), Tun'gap (둔갑력; 遁甲曆) และ T'aeil (태일력; 太一曆)

ในปี ค.ศ. 1281 (ปีที่ 7 แห่งรัชสมัยของพระเจ้าชุงนยอล) ได้มีการนำปฏิทิน Shòushí (수시력; 授時曆) ที่ทำขึ้นโดยราชวงศ์หยวนมาใช้
เทศกาล
ปฏิทินจันทรคติใช้สำหรับการเฉลิมฉลองเทศกาลดั้งเดิม เช่นเทศกาลซอลลัล เทศกาลชูซอกและวันประสูติของพระพุทธเจ้านอกจากนี้ยังใช้สำหรับพิธีรำลึกถึงบรรพบุรุษ และวันคล้ายวันเกิดของชาวเกาหลีรุ่นเก่า

อ้างอิง
การทำบุญขึ้นบ้านใหม่
การทำบุญขึ้นบ้านใหม่ คือ ประเพณีไทยเพื่อเป็นการทำบุญในคราวที่ขึ้นบ้านใหม่หรือย้ายไปอยู่ที่ใหม่หรือการทำบุญเปิดป้ายสำนักงานใหม่ ทำขึ้นเพื่อเป็นสิริมงคลแก่เจ้าภาพ แสดงความเคารพต่อพระรัตนตรัย และยังเป็นการสร้างความสัมพันธ์อันดี เป็นการให้เกียรติกับเหล่าเทวดา เจ้าที่ เจ้าทางที่อาศัยอยู่ ณ สถานที่นั้น เพื่อให้การเริ่มต้นเข้าอยู่อาศัยให้อยู่ร่มเย็นเป็นสุข หรือการเริ่มกิจการประสบแต่ความสุขและความสำเร็จ

ประเพณีนี้มีแต่โบราณ เริ่มตั้งแต่การปลูกบ้านสร้างเรือนไทย โดยในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้นได้รับแบบแผนมาจากสมัยอยุธยาอีกต่อ คติความเชื่อของคนโบราณ การขึ้นบ้านใหม่ไม่ทำกันในฉับพลันทันที แต่มีกระบวนการยืดยาวกว่า
ประวัติ
พิธีขึ้นบ้านใหม่ ได้พบหลักฐานว่ามีปรากฏในพระไตรปิฎกว่าได้มีการนิมนต์พระพุทธเจ้า และสาวกเข้าร่วมพิธีขึ้นบ้านใหม่ ที่เหล่าศากยะ เมืองกบิลพัสดุ์
ความเชื่อและพิธี
ใน สารานุกรมวัฒนธรรมไทย ระบุว่าการทำความสะอาดขัดล้างสิ่งสกปรกในบ้านก็ต้องเลือกล้างตามวันอย่างวันจันทร์ วันพุธ และวันพฤหัสบดี สามวันนี้จะเจริญดี ในขณะเดียวกัน ถ้าไปทำในวันอาทิตย์ วันอังคาร และวันศุกร์ จะเสียทรัพย์ (รวมถึงห้ามทำความสะอาดบ้านสำหรับบ้านเก่าด้วย) ตามตำราไทย ให้ขึ้นบ้านใหม่วันพุธ วันพฤหัสบดี วันศุกร์ จะดีมาก ในหนังสือ ปฏิทิน 125 ปี (พ.ศ. 2509) ระบุว่า "วันเสาร์เป็นวันที่ไม่ควรที่จะขึ้นอยู่บ้านใหม่ และยกเสาเอก หรือเปิดอาคารห้างร้านค้า เพราะทางโหราศาสตร์ถือว่า ดาวเสาร์เป็นดวงดาวที่ท่านจัดไว้ว่าเป็นเทพยดาแห่งความทุกข์ยาก เจ้าแห่งความวิตก จึงไม่ควรที่จะทำการเพื่อหวังสิ่งสุขสวัสดิมงคล เช่นขึ้นบ้านใหม่เป็นต้น"
สำหรับทิศในการขึ้นบ้าน ถ้าขึ้นทิศบูรพา (ตะวันออก) จะเป็นความ ถ้าขึ้นทิศอาคเนย์ (ตะวันออกเฉียงใต้) จะตายเร็ว ถ้าขึ้นทิศทักษิณ (ทิศใต้) จะเสียของ ถ้าขึ้นทิศประจิม (ตะวันตก) จะเจ็บไข้ ถ้าขึ้นทิศหรดี (ตะวันตกเฉียงใต้) ขุนนางท้าวพระยาจะให้ลาภ ถ้าขึ้นทิศพายัพ (ตะวันตกเฉียง เหนือ) จะสุขสบายมีลาภ ถ้าขึ้นทิศอุดร (เหนือ) จะมีบุตรมาก รักกันดี ถ้าขึ้นทิศอีสาน (ตะวันออกเฉียงเหนือ) ข้าวของอุดม
ในปัจจุบันการขึ้นบ้านใหม่จึงนิยมทำกันแค่ทำบุญและเลี้ยงพระเท่านั้น อาจเป็นถวายภัตตาหารเช้าหรือเพล หากถวายภัตตาหารเพล ก็ควรเริ่มพิธีการเวลาประมาณ 10.30 นาฬิกา นิมนต์พระสงฆ์ 5, 7 หรือ 9 รูป จัดสถานที่สำหรับประกอบพิธี โดยจะประกอบไปด้วย โต๊ะหมู่บูชา พระพุทธรูป เครื่องนมัสการ วงสายสิญจน์จากพระพุทธรูป โยงไปทางมุมห้อง เวียนไปทางขวา วนรอบตัวบ้าน แล้วกลับมาที่พระพุทธรูปอีกครั้ง ก่อนพันรอบบาตรน้ำมนต์ และวางที่เหลือไว้บริเวณประธานสงฆ์ แล้วทำพิธี เมื่อพระสงฆ์อนุโมทนา เจ้าภาพกรวดน้ำและรับพร เจ้าภาพนิมนต์พระสงฆ์รูปหนึ่งไปเจิมและประน้ำพระพุทธมนต์ที่ประตูหรือป้ายและประตู โปรยทรายเสกรอบบ้านใหม่ (หากเป็นบ้านเก่าจะไม่โปรย) ส่วนพระสงฆ์รูปอื่นเจริญชัยมงคลคาถาชยันโ
ท้องถิ่น
คนภาคเหนือของไทย มีพิธีสืบชะตานิยมทำเมื่อขึ้นบ้านใหม่ ย้ายที่อยู่ใหม่ ได้รับยศหรือตำแหน่งสูงขึ้น พิธีกรรมแบบล้านนาในการทำบุญบ้านจะเน้นเรื่องฤกษ์เป็นหลัก ภาคอีสานจะทำบุญขี้นบ้านใหม่จะทำติดกันสามปีหลังจากขึ้นบ้านใหม่แล้ว

อ้างอิง
ดาชิมากิทามาโงะ
]]
ดาชิมากิทามาโงะ ( ) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า ดาชิมากิ (だし巻き) เป็นอาหาร ที่ทำโดยผสมไข่ไก่ที่ตีแล้วกับดาชิแล้วนำไปอบจนแข็ง

ภาพรวม
เป็นทามาโงยากิชนิดหนึ่ง โดยใช้เรียกทามาโงยากิชนิดที่มีน้ำซุปดาชิเยอะโดยเฉพาะ โดยทั่วไปอาจมองว่าเป็นอาหารย่างไฟอ่อน ๆ ปรุงรสแบบ คันไซ

ในภูมิภาคคันไซ "อาหารชุดดาชิมากิทามาโงะ" (だし巻き卵定食) ซึ่งมีดาชิมากิทามาโงะเป็นอาหารจานหลักอาจพบได้ทั่วไปตามร้านอาหาร

วิธีทำ

ตอกไข่และตีให้เข้ากัน เติมน้ำดาชิแล้วทอดในภาชนะที่ที่ทาน้ำมันไว้ โดยค่อย ๆ กลิ้งม้วนไข่ขึ้นไปทีละน้อย

เพื่อให้ได้เนื้อละเอียด อาจกรองไข่ที่ตีแล้วผ่าน ตะแกรง หรืออาจผสมแป้งสาลี หรือ แป้งมันฝรั่ง ที่ละลายน้ำลงในแป้ง
เมื่อสุกแล้วจึงนำไปขึ้นรูปแล้วปล่อยให้เย็นก่อนจึงค่อยทำเสร็จ

ดาชิมากิทามาโงะที่ทำโดยพ่อครัวผู้ชำนาญและมีส่วนผสมของน้ำซุปดาชิปริมาณมาก มีลักษณะนุ่มมาก และน้ำซุปจะไหลออกมาเมื่อยกขึ้น

นอกจากจะผลิตและจำหน่ายโดยร้านค้าเฉพาะทางแล้ว ยังมีจำหน่ายในแบบบรรจุแบบสุญญากาศที่ผลิตทีละเป็นจำนวนมาก ในซูเปอร์มาร์เก็ต และยังมีผลิตภัณฑ์สำหรับการใช้ในเชิงพาณิชย์อีกด้วย

อ้างอิง
จังหวัดเคอร์ดิสถาน
จังหวัดเคอร์ดิสถาน ( , ) เป็นหนึ่งใน 31 จังหวัดของประเทศอิหร่าน จังหวัดมีพื้นที่ และมีเมืองหลักคือเมืองแซแนนแดจ

จังหวัดเคอร์ดิสถานตั้งอยู่ทางตะวันตกของอิหร่านในเขตภูมิภาค 3 ติดกับเคอร์ดิสถานอิรักของประเทศอิรัก ทางทิศตะวันตก และติดกับจังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันตกทางทิศเหนือ ติดกับจังหวัดแซนจอนทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ติดกับจังหวัดแฮเมดอนทางทิศตะวันออก และติดกับจังหวัดเคร์มอนชอฮ์ทางทิศใต้

การตั้งถิ่นฐานบริเวณเคิร์ดิสถานของมนุษย์ในยุคแรกเริ่มนั้นย้อนกลับไปถึงยุคหินเก่า มีมนุษย์นีแอนเดอร์ทาลอาศัยอยู่ในหุบเขาเซอร์วันของเคอร์ดิสถานเมื่อกว่า 40,000 ปีก่อน

อ้างอิง
วัดเกาะแก้ว (จังหวัดสิงห์บุรี)
วัดเกาะแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่างาม อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี มีเนื้อที่อันเป็นที่ตั้งวัด 9 ไร่ 82 ตารางวา

วัดเกาะแก้วสร้างเมื่อ พ.ศ. 2454 โดยหลวงพ่อน้อย ที่เป็นเข้าอาวาสรูปที่ 1 และชาวบ้านเกาะแก้ว มีนายหลอดเป็นกำลังสำคัญในการดำเนินการก่อสร้าง แรกสร้างมีกุฏิเพียง 2 หลัง เป็นกุฏิหลังคามุงแฝก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2496
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 โครงสร้างก่ออิฐถือปูน กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์กว้าง 6 เมตร ยาว 8 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2486 และวิหารหลวงพ่อข่อย ปูชนียวัตถุมีเจดีย์เก่าแก่ตั้งอยู่ ได้รับการบูรณะแล้ว มีรอยพระพุทธบาทจำลอง

อ้างอิง
ลอลลาพาลูซา
ลอลลาพาลูซา ( ; ) เป็นเทศกาลดนตรีประจำปีของสหรัฐอเมริกาที่จัดขึ้นเป็นเวลาสี่วัน จัดที่แกรนต์พาร์กในชิคาโก โดยเริ่มต้นจากการเป็นงานทัวร์ในปี 1991 และในปี 2005 ก็จัดที่ชิคาโกเป็นสถานที่จัดงานถาวร แนวเพลงในเทศกาลนี้ ได้แก่ ออลเทอร์นาทิฟร็อก ร็อก เฮฟวีเมทัล พังก์ร็อก ฮิปฮอป และดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์ ในงานลอลลาพาลูซายังมีการนำเสนองานศิลปะภาพ องค์กรไม่แสวงหากำไร และองค์กรทางการเมืองอีกด้วย เทศกาลนี้มีผู้เข้าร่วมงานประมาณ 400,000 คน ในเดือนกรกฎาคมของทุกปี และขายบัตรหมดในทุกปี ลอลลาพาลูซาเป็นหนึ่งในเทศกาลดนตรีที่ใหญ่ที่สุดในโลกและจัดต่อเนื่องยาวนานที่สุดในสหรัฐอเมริกา

อ้างอิง
คอนนอต
คอนนอต ( หรือ Connaught ; หรือ ) เป็นจังหวัดที่เล็กที่สุดจากทั้งหมด 4 จังหวัดของประเทศไอร์แลนด์ ตั้งอยู่ทางตะวันตกของไอร์แลนด์

ประชากรของคอนนอตมีจำนวน 1,418,859 คน ใน ค.ศ. 1841 จากนั้นก็เกิดภาวะขาดแคลนอาหารครั้งใหญ่ ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1840 ซึ่งเริ่มลดลงเป็นเวลา 120 ปี จนเหลือต่ำกว่า 400,000 คน จังหวัดนี้มีประชากรเกือบ 590,000 คน ตามผลการสำรวจสำมะโนประชากรเบื้องต้นในปี 2022

อ้างอิง
พิซซาซีฟูด
]]

พิซซาซีฟูด ( ) หรือ พิซซาหน้าอาหารทะเล เป็นพิซซาที่ปรุงสำเร็จพร้อมกับมีอาหารทะเลเป็นวัตถุดิบหลัก ประเภทของอาหารทะเลทั้งแบบสด, แช่แข็ง หรือกระป๋อง สามารถใช้ได้บนพิซซาซีฟูด โดยร้านพิซซาขายปลีกและร้านอาหารขนาดเล็กหลายร้านนิยมนำเสนอพิซซาซีฟูดให้กับผู้บริโภค

วัตถุดิบ
อาหารทะเลนานาชนิดสามารถนำมาปรุงบนหน้าของซีฟูดพิซซาได้ทั้งปลา (เช่น ปลาแซลมอน, ปลาทูน่า, ปลาแอนโชวี) หอย, ปู, หอยเชลล์, หอยแมลงภู่, กุ้ง, ปลาหมึก, ล็อบสเตอร์ และหอยทากทะเล เป็นต้น ซึ่งสามารถใช้ได้ทั้งอาหารทะเลเลียนแบบ หรือไม่ก็อาหารทะเลแบบสดหรือแช่แข็ง ซึ่งในบางประเภทได้ใช้อาหารทะเลแบบกระป๋องอาทิปลาทูน่ากระป๋องในการปรุง

อ้างอิง

เอกสารอ่านประกอบ

*
เปอร์เมต
เปอร์เมต ( , ) เป็นเมืองและเทศบาลในเทศมณพลจีโรกัสเตอร์ ประเทศแอลเบเนีย เทศบาลเปอร์เมตประกอบด้วยหน่วยบริหารชาร์โชเวอ, ฟราเชอร์, เปตรัน, Qendër Piskovë และเปอร์เมต ณ ค.ศ. 2023 มีประชากรทั้งหมด 7,980 คน ในพื้นที่ทั้งหมด 602.47 ตารางกิโลเมตร ประชากรในหน่วยเทศบาลตามสำมะโน ค.ศ. 2023 อยู่ที่ 4,809 คน

ชื่อ

ตัวเมืองมีชื่อในภาษาแอลเบเนียว่า Përmet ในภาษาอิตาลีมีชื่อเรียกว่า อาโรมาเนียเป็น ในภาษากรีกรู้จักเป็น Πρεμετή/Premeti และภาษาตุรกีรู้จักในชื่อ Permedi

หมายเหตุ

อ้างอิง

ข้อมูล

* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น

*bashkiapermet.gov.al Official Website
สไปเดอร์โรล
สไปเดอร์โรล ( ) เป็นซูชิประเภทมากิซูชิที่ประกอบไปด้วยปูนิ่มทอดหรือชุบเกล็ดขนมปังและส่วนประกอบอื่น อาทิ แตงกวา, อาโวคาโด, ต้นอ่อนผักกาดหัว หรือผักกาดหอม พร้อมกับมายองเนสแบบเผ็ดม้วนอยู่ภายในของโนริและข้าวซูชิ

ศัพทมูลวิทยา
ชื่อของอาหารดังกล่าวมาจากลักษณะของขาปูนิ่มที่โผล่ออกมาจากปลายของโรลซึ่งมีลักษณะที่คล้ายกับแมงมุม โดยชื่อนี้มักใช้กับอาหารจานดังกล่าวในทวีปอเมริกาเหนือ และอาจจะหาได้ยากในพื้นที่อื่น

อ้างอิง
เรนโบว์โรล
เรนโบว์โรล ( ) เป็นซูชิโรลประเภทอูรามากิ ที่มีไส้ประกอบไปด้วยแตงกวา, อาโวคาโด และปูอัด วัตถุดิบจะถูกเตรียมพร้อมกับปลาอีกหลากหลายชนิด ซึ่งปลาที่นิยมใช้จะมีทั้งปลาทูน่า, ปลาแซลมอน, ปลาไวต์ฟิช, ปลาหางเหลือง, ปลากะพงแดง และปลาไหล เรนโบว์โรลจะมีลักษณะคล้ายกับแคลิฟอร์เนียโรลเพียงแต่จะเพิ่มปลาทูน่า, ปลาแซลมอน และอาโวคาโด ในรูปแบบอื่นยังมีทั้งมะม่วงแบบชิ้นพร้อมด้วยอาโวคาโดหรือใช้ปูอัด, กุ้งเท็มปูระ และอาหารทะเลชนิดอื่น

ศัพทมูลวิทยา

ชื่อดังกล่าวมาจากลักษณะสีสันการจัดวางของปลาดิบและผลไม้บนหน้าของโรลซึ่งดูคล้ายกับรุ้งกินน้ำ ซึ่งนอกจากนี้อาหารชนิดนี้ยังเป็นที่รู้จักในชื่อ เกอิชาโรล, ดรากอนโรล หรือฟิชโรล
ความเป็นมา
เรนโบว์โรลถือได้ว่าเป็นวิวัฒนาการของซูชิอีกหนึ่งลำดับในวัฒนธรรมการทำอาหารของสหรัฐต่อจากแคลิฟอร์เนียโรลซึ่งเป็นโรลประเภทแรกที่โนริถูกห่อภายในด้วยข้าว โดยในขณะที่แคลิฟอร์เนียโรลจะไม่ใช้ปลาดิบในการทำเรนโบว์โรลนั้นถือเป็นวิวัฒนาการอีกขั้นในการเพิ่มปลาดิบทั้งปลาทูน่า, ปลาแซลมอน, กุ้ง หรือปลาไวน์ฟิชเข้าไป

อ้างอิง
นาบิล อานาน
นาบิล อานาน เป็นนักมวยไทยชาวไทย-ฝรั่งเศส-แอลจีเรีย เขาเป็นอดีตแชมป์โลกมวยไทยเยาวชนของสหพันธ์มวยไทยนานาชาติ ก่อนหน้านี้เขาเคยแข่งขันและเหว่ในศึก World Lethwei Championship และปัจจุบันได้เซ็นสัญญากับวันแชมเปียนชิพ โดยเป็นแชมป์โลกมวยไทยรุ่นแบนตัมเวตของวัน
ประวัติ
นาบิล อานาน เกิดเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2547 ที่ เมือง มาร์กเซยฝรั่งเศส โดยมีแม่เป็นชาวไทยและพ่อเป็นชาวฝรั่งเศสซึ่งมีเชื้อสายแอลจีเรีย เขาเริ่มฝึกศิลปะการต่อสู้ตั้งแต่อายุ 7 ขวบด้วยเทควันโดและคาราเต้ เขาเริ่มฝึกมวยไทยตั้งแต่อายุ 11 ขวบที่ค่ายเพชรรุ่งเรือง ปัจจุบันเขาอยู่ภายใต้สัญญากับ Venum และฝึกซ้อมอยู่ที่ค่าย Venum Muay Thai ในเมืองพัทยา ภายใต้การดูแลของ Mehdi Zatout ตั้งแต่อายุ 14 ปี

อ้างอิง
คอลิด อัลอัสอัด
คอลิด มุฮัมมัด อัลอัสอัด ( ; ; 1 มกราคม ค.ศ. 1932 – 18 สิงหาคม ค.ศ. 2015) เป็นนักโบราณคดีชาวซีเรียที่เป็นหัวหน้าฝ่ายโบราณวัตถุสถานในเมืองโบราณแพลไมรา แหล่งมรดกโลกของยูเนสโก เขาดำรงตำแหน่งนี้เป็นเวลากว่า 40 ปี อัลอัสอัดถูกตัดหัวตามสาธารณะโดยกลุ่มไอซิสในวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 2015 ด้วยอายุ 83 ปี

ชีวิตช่วงต้น การศึกษา และครอบครัว
อัลอัสอัดเกิดใน ค.ศ. 1932 ที่แพลไมรา ซึ่งเป็นบริเวณที่เขาใช้ชีวิตส่วนใหญ่ เขาได้รับประกาศนียบัตรด้านประวัติศาสตร์และได้รับการศึกษาที่มหาวิทยาลัยดามัสกัส อัลอัสอัดมีลูกชาย 6 คนและลูกสาว 5 คน หนึ่งในนั้นเขาตั้งชื่อว่า Zenobia ตามพระนามของราชินีผู้เป็นที่รู้จัก
อาชีพ
โบราณคดี
อนทำงาน อัลอัสอัดได้ขุดค้นและบูรณะแพลไมราโบราณ เขาดำรงตำแหน่งผู้ดูแลหลักของที่ตั้งแพลไมราใน ค.ศ. 1963 โดยดำรงตำแหน่งนี้มาเป็นเวลากว่า 40 ปี การสำรวจของเขาเน้นไปที่ปราการของแพลไมราในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 3 และทำงานร่วมกับคณะโบราณคดีจากอเมริกา โปแลนด์ เยอรมนี ฝรั่งเศส และสวิสเซอร์แลนด์ ความสำเร็จของเขาคือการยกระดับแพลไมราให้เป็นแหล่งมรดกโลก เขาสามารถพูดภาษาแอราเมอิกได้เชี่ยวชาญ และแปลข้อความเป้นประจำจนกระทั่ง ค.ศ. 2011

อัลอัสอัดจัดนิทรรศการโบราณวัตถุแห่งแพลไมราตั้งแต่ ค.ศ. 1974 เป็นต้นมา
เมื่อเขาเกษียณใน ค.ศ. 2003 Walid ลูกชายของเขารับช่วงต่องานของพ่อที่แพลไมรา มีรายงานว่าทั้งสองถูกฝ่ายรัฐอิสลามคุมตัวในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2015 มีเพียงลูกชายเท่านั้นที่รอดชีวิต

การเมือง
เชื่อกันว่าเขาเข้าร่วมกับพรรคบะอษ์สังคมนิยมซีเรียประมาณ ค.ศ. 1954 แต่ไม่เป็นที่กระจ่างว่าเขาเป็นผู้สนับสนุนรัฐบาลบัชชาร อัลอะซัดอย่างเด่นชัดหรือไม่ The Economist รายงานว่าบางคนอ้างว่าเขาเป็น "ผู้สนับสนุนที่มั่นคง" ของอัลอะซัด

เสียชีวิต
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2015 แพลไมราและเมืองโบราณที่อยู่ใกล้เคียงตกอยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐอิสลาม อัลอัสอัดช่วยอพยพผู้คนออกจากพิพิธภัณฑ์ในเมืองก่อนที่กลุ่มรัฐอิสลามจะเข้ายึดครอง แต่เขาถูกจับกุมตัวไป ฝ่ายรัฐอิสลามจึงทรมานอัลอัสอัดพื่อพยายามค้นหาตำแหน่งของโบราณวัตถุที่เขาช่วยซ่อนไว้ เขาถูกสังหารที่แพลไมราตอนอายุ 83 ปีในวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 2015

มีรายงานว่าร่างของเขาถูกนำไปจัดแสดงที่แพลไมรา (ตัดมุร) ส่วนใหม่ และจากนั้นนำไปในส่วนเมืองเก่า ซึ่งทรัพย์สมบัติของเมืองถูกรัฐอิสลามทำลายทิ้งไปแล้ว

ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2021 ฝ่ายซีเรียรายงานพบร่างกายของอัลอัสอัดในพื้นที่ชนบททางตะวันออกของแพลไมรา 10 กิโลเมตร
นอกจากอัลอัสอัดที่ถูกสังหารแล้ว Qassem Abdullah Yehya รองผู้อำนวยการห้องปฏิบัติการ DGAM ยังทำหน้าที่ปกป้องพื้นที่แพลไมรา และถูกกลุ่มรัฐอิสลามสังหารขณะปฏิบัติหน้าที่เมื่อวันที่ 12 สิงหาคม ค.ศ. 2015 ขณะนั้นเขามีอายุ 37 ปี
บรรณานุกรม
* ; 2nd edition 1990.
* .
* 
* 
* Asaad, Khaled; Yon, Jean-Baptiste (2001), Inscriptions de Palmyre. Promenades épigraphiques dans la ville antique de Palmyre (= Guides archéologiques de l'Institut Français d'Archéologie du Proche-Orient Bd. 3). Institut Français d'Archéologie du Proche-Orient, Beirut 2001; .
* Asaad, Khaled; Schmidt-Colinet, Andreas (eds) (2013), Palmyras Reichtum durch weltweiten Handel. Archäologische Untersuchungen im Bereich der hellenistischen Stadt. 2 vols. Holzhausen, Vienna 2013; .

อ้างอิง
ไน่เสฺว่
ประเทศจีน]]
ไน่เสฺว่เตอะฉา ( ) หรือ ไน่เสฺว่ ( ) เป็นร้านแฟรนไชส์เครื่องดื่มชาที่ก่อตั้งในเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน ในปี 2015

ไน่เสฺว่ดำเนินการโดยบริษัทนายูกิโฮลดิงส์จำกัด (奈雪的茶控股, Nayuki Holdings Limited) และจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ฮ่องกงในเดือนมิถุนายน 2021 โดยในขณะนั้นบริษัทมีร้านค้ามากกว่า 1,000 แห่งทั่วประเทศจีน

ชื่อ 奈雪 อ่านเป็นภาษาญี่ปุ่นว่า "นายูกิ" (なゆき) และเดิมชื่อแบรนด์เคยใช้ชื่อว่า นายูกิโนะจะ (奈雪の茶, Nayuki no Cha) แต่ได้มีการเปลี่ยนเป็นชื่อปัจจุบันตั้งแต่ปี 2022 เป็นต้นมา
ภาพรวม
ร้านไน่เสฺว่ขายชาและขนมปังเนื้อนุ่ม มีชาหลากหลายชนิด เช่น ชาจีน ชาไต้หวัน และชาญี่ปุ่น ขนมปังเนื้อนุ่มมีให้เลือกหลากหลาย เช่น ครัวซ็อง ทาร์ตไข่ มัฟฟิน และอื่น ๆ

สาขาในประเทศต่าง ๆ
ร้านไน่เสฺว่ไม่เพียงแต่ได้รับความนิยมในประเทศจีนเท่านั้น แต่ยังแพร่หลายไปยังประเทศญี่ปุ่น ประเทศเกาหลีใต้ และประเทศไทยอีกด้วย

ในประเทศญี่ปุ่น
ร้านไน่เสฺว่สาขาแรกในญี่ปุ่นคือสาขาโดตมโบริที่โอซากะ เปิดตัวเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน 2020 อย่างไรก็ตาม เนื่องจากผลกระทบจากการระบาดของโควิด-19 ร้านสาขานี้จึงปิดตัวลงในวันที่ 30 กันยายน 2021
ในประเทศไทย
สำหรับในประเทศไทย ไน่เสฺว่เปิดสาขาแรกที่เอ็มสเฟียร์ ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2566 ตามด้วยสาขาเรือธงที่เซ็นทรัลเวิลด์ในปีถัดมา รวมถึงเปิดสาขาที่พาเหรด แอท วัน แบงค็อก เดอะมอลล์ ไลฟ์สโตร์ บางกะปิ และเดอะมอลล์ ไลฟ์สโตร์ งามวงศ์วาน อีกด้วย

อ้างอิง
เมียทิ้งปิ๊งน้อง
เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นที่เขียนและวาดโดย เริ่มลงพิมพ์เป็นตอนในนิตยสารมังงะแนวเซเน็งยังจัมป์รายสัปดาห์ของสำนักพิมพ์ชูเอชะในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2565

สื่อสิ่งพิมพ์
เมียทิ้งปิ๊งน้องเขียนและวาดภาพประกอบโดย เริ่มลงพิมพ์เป็นตอนในนิตยสารมังงะแนวเซเน็งยังจัมป์รายสัปดาห์ของชูเอชะ เมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2565 สปรินออฟได้รับการเผยแพร่ในนิตยสารเสริมยังจัมป์ ไดอิจิวะ เมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2566 ตอนต่างๆ ได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นเล่ม(ทังโกบง) จำนวน 12 เล่ม ณ เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2569 สำนักพิมพ์เฟิร์ส เพจ โปรได้ประกาศเป็นผู้ถือลิขสิทธิ์ในฉบับภาษาไทยเมื่อ 16 มกราคม พ.ศ. 2567

จำนวนเล่ม

ดูเพิ่ม
* มินาโมโตะคุง โมโนกาตาริ มังงะอีกเรื่องจากผู้เขียนคนเดียวกัน
วัดเกาะราษฎร์ศรัทธาธรรม
วัดเกาะราษฎร์ศรัทธาธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านโพธิ์ อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา พื้นที่ตั้งวัด มีจํานวน 6 ไร่ 40 ตารางวา โฉนดเลขที่ 14075

วัดเกาะราษฎร์ศรัทธาธรรม เดิมเรียกว่า วัดเกาะ สร้างขึ้นเป็นวัดตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2385 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2428

อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2489 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 หอสวดมนต์ กุฏิสงฆ์ หอระฆัง ศาลาบำเพ็ญกุศล ฌาปนสถาน ปูชนียวัตถุ ประกอบด้วยพระประธานประจำอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2428 พระประธานประจำศาลาการเปรียญ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย พระปรางค์ และเจดีย์

อ้างอิง
เรดบูล จีเอ็มบีเอช
เรดบูล จีเอ็มบีเอช ( ) เป็นบริษัทเอกชนข้ามชาติสัญชาติออสเตรียที่ผลิตเครื่องดื่มชูกำลังยี่ห้อเรดบูล นอกจากนี้ยังเป็นที่รู้จักในเรื่องกิจกรรมกีฬาและทีมกีฬาที่หลากหลายอีกด้วย สำนักงานใหญ่ของเรดบูลจีเอ็มบีเอชตั้งอยู่ที่ Fuschl am See, ซัลทซ์บวร์ค
ประวัติ
ดีทริช มาเทสชิทซ์ นักธุรกิจชาวออสเตรีย และเฉลียว อยู่วิทยา นักธุรกิจชาวไทยก่อตั้งเรดบูล จีเอ็มบีเอชขึ้นในปี ค.ศ. 1984 ในขณะที่ทำงานให้กับ Blendax (ซึ่งต่อมาถูกซื้อกิจการโดยพรอคเตอร์ แอนด์ แกมเบิล) ในปี ค.ศ. 1982 ดีทริชเดินทางมาประเทศไทยและได้พบกับเฉลียวเจ้าของบริษัท TC Pharmaceuticals เขาพบว่ากระทิงแดง เครื่องดื่มชูกำลังที่บริษัทของเฉลียวคิดค้นขึ้นในช่วงทศวรรษที่ 1970 ช่วยบรรเทาอาการเจ็ตแล็กของเขาได้ หลังจากเห็นศักยภาพทางการตลาดของเครื่องดื่มนี้แล้ว เขาจึงร่วมมือกับเฉลียวเพื่อนำเครื่องดื่มชนิดนี้เข้าสู่ตลาดยุโรป ภายใต้ข้อตกลงของพวกเขา หุ้นส่วนทั้งสองได้ลงทุนคนละ 500,000 ดอลลาร์ในการก่อตั้งเรดบูล จีเอ็มบีเอช โดยทั้งสองจะได้ถือหุ้นร้อยล
ุนคนละ 500,000 ดอลลาร์ในการก่อตั้งเรดบูล จีเอ็มบีเอช โดยทั้งสองจะได้ถือหุ้นร้อยละ 49 ในบริษัท ส่วนหุ้นร้อยละ 2 ที่เหลือจะตกเป็นของเฉลิม บุตรชายคนโตของเฉลียว พวกเขายังตกลงกันว่าดีทริชจะเป็นผู้บริหารบริษัทด้วย
ระหว่างปี ค.ศ. 1984 ถึง ค.ศ. 1987 บริษัทเรดบูล จีเอ็มบีเอชได้ปรับปรุงสูตรเครื่องดื่มกระทิงแดงเพื่อให้เข้ากับรสนิยมของชาวยุโรปมากขึ้นด้วยการเติมคาร์บอนไดออกไซด์ลงในเครื่องดื่มและลดความหวานลง ในปี ค.ศ. 1987 บริษัทได้เปิดตัวเครื่องดื่มชูกำลังรุ่นปรับปรุงใหม่ในประเทศออสเตรียภายใต้ชื่อเรดบูล พบว่าประสบความสำเร็จอย่างมากจากการทำตลาดกับกลุ่มคนทำงานรุ่นใหม่ ตราสินค้าดังกล่าวขยายตัวไปทั่วยุโรปในช่วงต้นทศวรรษที่ 1990 และขยายสู่ตลาดสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1997 โดยครองส่วนแบ่งตลาดได้ 75% ภายในเวลาเพียงปีเดียว ความมั่งคั่งของผู้ก่อตั้งเรดบูลเติบโตขึ้นพร้อมกับความสำเร็จของบริษัท และในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2012 ทั้งเฉลียวและดีทริชต่างก็มีมูลค่าทรัพย์สินสุทธิโดยประ
และในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2012 ทั้งเฉลียวและดีทริชต่างก็มีมูลค่าทรัพย์สินสุทธิโดยประมาณมากกว่า 5.3 พันล้านเหรียญสหรัฐต่อคน บริษัทได้ขยายการจำหน่ายไปกว่า 171 ประเทศ และจำหน่ายเรดบูลได้มากกว่า 11,500 ล้านกระป๋องในปี ค.ศ. 2022 ทำให้เป็นเครื่องดื่มชูกำลังที่มีผู้บริโภคมากที่สุดในโลก
ในปี ค.ศ. 2018 เรดบูลได้เปิดตัวผลิตภัณฑ์โซดาออร์แกนิกภายใต้ชื่อ Organics by Red Bull ซึ่งไม่มีคาเฟอีน

อ้างอิง
วัดถ้ำพุหว้า
วัดถ้ำพุหว้า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองหญ้า อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี เป็นสาขาหนึ่งของวัดปากน้ำ นอกจากวัดนี้เป็นสถานที่ปฏิบัติธรรม

วัดถ้ำพุหว้าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2483 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 ได้รับการบูรณะครั้งใหญ่ขึ้น ด้วยการสร้างอุโบสถหินทรายครอบตัวถ้ำเอาไว้ รูปแบบศิลปะขอมโบราณประยุกต์ขนาดใหญ่สีน้ำตาลแดง ภายในถ้ำมีหินงอกหินย้อย มีพระพุทธรูปหลายองค์ รวมถึงพระบรมสารีริกธาตุที่อัญเชิญมาจากพม่า มีพระพุทธรูปปางสมาธิ ประดิษฐานเป็นองค์ประธาน 
อ้างอิง
ทีม 0%
ทีม 0% ( ) เป็นโครงการชุมชนที่มีจุดมุ่งหมายเพื่อให้แน่ใจว่าสามารถผ่านด่านที่ผู้ใช้สร้างขึ้นในซูเปอร์มาริโอเมเกอร์และซูเปอร์มาริโอเมเกอร์ 2อย่างเสร็จสมบูรณ์โดยบุคคลอย่างน้อยหนึ่งคนนอกเหนือจากผู้อัปโหลดต้นฉบับ

โครงการนี้เคลียร์ด่านทั้งหมดในซูเปอร์มาริโอเมเกอร์ก่อนการปิดเซิร์ฟเวอร์ออนไลน์ของวี ยู และนินเท็นโด 3ดีเอสตามกำหนดการในเดือนเมษายน ค.ศ. 2024 ณ เดือนเมษายน ค.ศ. 2024 เป้าหมายของโครงการคือเคลียร์ด่านที่ยังไม่ผ่านทั้งหมดในซูเปอร์มาริโอเมเกอร์ 2ก่อนเซอร์เวอร์ออนไลน์ของตัวเกมปิดตัวลง

ดูเพิ่ม

* วัฒนธรรมวิดีโอเกม
* วัฒนธรรมอินเทอร์เน็ต

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* Official website for Super Mario Maker information
* Official website for Super Mario Maker 2 information
วาติกันวิทยา
วาติกันวิทยา ( ) เป็นคำที่คิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 20 เพื่ออธิบายถึงสาขาของการหนังสือพิมพ์และการวิจัยที่ศึกษาและรายงานเกี่ยวกับการดำเนินงานของสันตะสำนักและคริสตจักรโรมันคาทอลิก คำว่า "วาติกันวิทยา" ตั้งชื่อตามนครรัฐวาติกันอันเป็นรัฐเอกราชขอสันตะสำนักที่แยกออกมาภายในกรุงโรม ประเทศอิตาลี โดยมุ่งเน้นเป็นพิเศษไปที่กลไกการคัดเลือกและแต่งตั้งซึ่งเป็นกลไกที่ผู้นำคริสตจักรใช้

นักข่าวหรือนักวิชาการที่มุ่งเน้นความเชี่ยวชาญในสาขานี้ บางครั้งเรียกว่านักวาติกันวิทยา (Vaticanologist), นักวาติกันนิยม (Vaticanist) หรือผู้สังเกตการณ์วาติกัน (Vatican watcher)
รายชื่อนักวาติกันวิทยาในปัจจุบัน
*Ed Condon and J.D. Flynn, The Pillar
*John L. Allen Jr., Crux Now
*Matthew Bunson, EWTN and National Catholic Register
* Bruno Bartoloni
*Gerson Camarotti, Globo News 
*Massimo Franco, Corriere della Sera
*Eric Frattini, Mauri Spagnol Group, Sperling & Kupfer
*Delia Gallagher, CNN's Faith and Values correspondent
*Michael Hewitt-Gleeson, popelucianischool.net
*Robert Hutchinson, author of When in Rome: A Journal of Life in Vatican City
*Sandro Magister, L'Espresso
*Vasin Manasurangul, Pope Report
*George Menachery, Vatican Adventure 
*Robert Mickens, globalpulse.com
*Frédéric Mounier, La Croix
*Robert Moyniha
re 
*Robert Mickens, globalpulse.com
*Frédéric Mounier, La Croix
*Robert Moynihan, Inside the Vatican
*Gerard O'Connell, America
*Rocco Palmo, Whispers in the Loggia
*Catherine Pepinster, The Tablet
*Elisabetta Piqué, La Nación
*Marco Politi, La Repubblica
*Philip Pullela, Reuters
*Peter Steinfels, The New York Times
*Damian Thompson, The Catholic Herald
*Andrea Tornielli, Il Giornale, La Stampa 
*Paul Vallely, papal biographer, Pope Francis – Untying the Knots
*Giancarlo Zizola, Le Monde
ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญ (ญี่ปุ่น)
, จังหวัดวากายามะ ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญของญี่ปุ่น|thumb]]
ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญของญี่ปุ่น ( จูโยบุงกะไซ ,ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญ) คือ รายการที่ได้รับการขึ้นทะเบียนอย่างเป็นทางการให้เป็น "ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้ ( ; Tangible Cultural Properties)" โดยสำนักงานวัฒนธรรมของรัฐบาลญี่ปุ่น (กระทรวงศึกษาธิการ วัฒนธรรม กีฬา วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี) และได้รับการพิจารณาว่ามีความสำคัญเป็นพิเศษต่อประวัติศาสตร์ ศิลปะ และวัฒนธรรมของชาวญี่ปุ่น จัดว่ามีคุณค่ามากที่สุดรองจาก "สมบัติแห่งชาติญี่ปุ่น"

จำนวนรายการที่ขึ้นทะเบียน
ณ วันที่ 1 พฤศจิกายน 2567 มีทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญ ประกอบด้วย
* สิ่งก่อสร้าง (建造物) 2,582 รายการ (5,497 หลัง) 
* สิ่งสวยงามและหัตถกรรม (美術工芸品) 10,910 รายการ
** ภาพ (絵画) 2,063 รายการ
** สิ่งแกะสลัก (彫刻) 2,737 รายการ 
** สิ่งประดิษฐ์ (工芸品) 2,481 รายการ
** หนังสือ (書跡・典籍) 1,933 รายการ 
** เอกสารโบราณ (古文書) 794 รายการ
** ข้อมูลทางโบราณคดี (考古資料) 666 รายการ
** ข้อมูลทางประวัติศาสตร์ (歴史資料) 236 รายการ

ตัวอย่าง
File:Horyu-ji15s3200.jpg|ปฏิมากรรมนิโอ ณ โฮรีวจิ, จังหวัดนาระ
File:Kochi Castle04s3872.jpg|ปราสาทโคจิ, จังหวัดโคจิ
File:Nihonbashi 12.jpg|สะพาน นิฮมบาชิ, โตเกียว
File:JomonStatue.JPG|หุ่นดินเฟายุคโจมง, พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติโตเกียว
File:Nikolai-do.jpg|อาสนวิหารแห่งการฟื้นคืนพระชนม์อันศักดิ์สิทธิ์, โตเกียว
File:Hokkaido Prefectural Office02s5s4272.jpg|ศาลาว่าการเก่าฮกไกโด
File:TsurugaokaHachiman4226.jpg|ศาลเจ้าสึรูงาโอกะฮาจิมัง, จังหวัดคานางาวะ
File:Meiji Yasuda Life Insurance Company Head Office 2009.jpg|อาคารเมจิเซเมกัง, โตเกียว
File:The actor Otani Oniji II as Yakko Edobei - Sharaku - TNM.jpg|ภาพวาด จากชุดภาพ "ภาพนักแสดงในโรงละครสามแห่งในเอโ
อาคารเมอร์เดกา
อาคารเมอร์เดกา หรือ เกอดุงเมอร์เดกา ( ) เป็นอาคารสถาปัตยกรรมอาร์ตเดโก ตั้งอยู่บนถนนเอเชีย-อาฟรีกา (Jalan Asia-Afrika) ในนครบันดุง ประเทศอินโดนีเซีย ปัจจุบันเปิดใช้งานเป็นพิพิธภัณฑ์จัดแสดงนิทรรศการ ภาพถ่าย และวัตถุที่เกี่ยวเนื่องกับการประชุมเอเชีย-แอฟริกา ซึ่งถือเป็นการประชุมแรกของขบวนการไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด และจัดขึ้นในอาคารแห่งนี้เมื่อปี 1955
อาคารหลังนี้เป็นผลงานออกแบบปี 1926 ด้วยสถาปัตยกรรมอาร์ตเดโก โดย ฟัน กาเลิน (Van Galen) และ วึล์ฟ ชือมาเคอร์ (Wolff Schoemaker) ซึ่งในเวลานั้นเป็นศาสตราจารย์ประจำสถาบันเทคนิกบันดุง และเป็นสถาปนิกแนวหน้าในเวลานั้นของบันดุง ในปี 1940 มีการออกแบบสร้างส่วนต่อเติมด้วยสถาปัคยกรรมสตรีมไลน์มอเดอร์น ผลงานออกแบบโดย อัลเบิร์ต อาลเบอร์ส
อาคารนี้สร้างขึ้นแรกเริ่มสำหรับสมาคมคองคอร์เดีย (Sociëteit Concordia) ซึ่งเป็นสมาคมคนรวยในบันดุงและพื้นที่โดยรอบ ให้บริการโถงเต้นรำและสถานที่พบปะทางสังคมและนันทนาการ ต่อมาในสมัยญี่ปุ่นเข้ายึดครอง ได้เปลี่ยนชื่ออาคารเป็น Dai Toa Kaikan ใช้งานเป็นศูนย์วัฒนธรรม ต่อมานับตั้งแต่ปี 1945 อาคารนี้ใช้งานเป็นศูนย์กลางสำหรับขบวนการเอกราช หลังอินโดนีเซียได้รับเอกราชในปี 1949 อาคารนี้แปรสภาพกลับมาเป็นโถงพบปะและจัดการแสดง เต้นรำ จนถึงกาลาดินเนอร์
ในปี 1954 รัฐบาลอินโดนีเซียเลือกให้บันดุงเป็นเมืองที่จัดการประชุมเอเชีย-แอฟริกา และอาคารนี้ถูกคัดเลือกเป็นสถานที่จัดการประชุมด้วยว่ามีโถงและหอประชุมที่ใหญ่ที่สุดในเมือง รวมถึงที่ตั้งซึ่งอยู่ใจกลางเมือง ติดกับโรงแรมซาวอยโฮมัน และโรงแรมเพรอาเงอร์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*Museum of the Asian-African Conference (Official site)
วัดบางขุนไทร
วัดบางขุนไทร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางขุนไทร อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 21 ไร่ 3 งาน 24 ตารางวา มีธรณีสงฆ์จำนวน 15 ไร่ 56 ตารางวา โฉนดที่ดินเลขที่ 13647 และ 11464
วัดบางขุนไทรตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2423 ชื่อวัดตั้งตามหมู่บ้านซึ่งสันนิษฐานว่า ผู้นำในการพัฒนาและสร้างความเจริญ มีฐานันดรศักดิ์ชั้นขุน วัดสร้างขึ้นเมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัด แต่เล่ากันว่ามีพระธุดงค์ชื่อหลวงพ่อโทนมาปักกลดที่นี่ ชาวบ้านมีจิตศรัทธาจึงสร้างกุฏิถวาย ตัวหนังสือใต้พระประธานอุโบสถหลังเก่า ระบุว่า "ข้าพเจ้าจึงแจง ผัวอำแดงปุยภรรยา เป็นผู้สร้างในพระศาสนา ร.ศ. 118" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2522 ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ.2500 ศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2540 ศูนย์อบรมเด็กก่อนเกณฑ์ในวัด เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2536
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถกว้าง 21 เมตร ยาว 7 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 4 หลัง เป็นอาคารไม้ 2 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง ศาลาการเปรียญกว้าง 21 เมตร ยาว 7 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ กว้าง 12 เมตร ยาว 7 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 22 เมตร ยาว 8 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล สร้างด้วยไม้ 2 หลัง ปูชนียวัตถุมีพระประธานทรงเครื่อง สมัยรัตนโกสินทร์ สร้างเมื่อ ร.ศ. 118 พระพุทธรูปปางบำเพ็ญทุกรกิริยา สร้างเมื่อ พ.ศ. 2476 พระพุทธรูปปางเสด็จโปรดสัตว์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2472 พระพุทธบาทจำลอง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2467 และพระเทวา
็จโปรดสัตว์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2472 พระพุทธบาทจำลอง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2467 และพระเทวาดีดพิณ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2467
ปาวน
ปาวน หรือ จันดีปาวน ( ) เป็นพุทธศาสนสถานในอำเภอมาเกอลัง จังหวัดชวากลาง ประเทศอินโดนีเซีย สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 9 ในสมัยราชวงศ์ไศเลนทร์ ส่วนหนึ่งของสามวัดในหมู่วัดโบโรบูดูร์ ซึ่งประกอบด้วยสามพุทธศาสนสถานที่ตั้งอยู่บนเส้นแกนเดียวกัน คือ โบโรบูดูร์, ปาวน และ เมินดุต ทั้งหมดได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก

ประวัติศาสตร์

ปาวนตั้งอยู่ตรงกลางระหว่างอีกสองพุทธศาสนสถานที่ตั้งอยู่บนเส้นแกนเดียวกัน คือ โบโรบูดูร์ (1.75 กิโลเมตร ทางตะวันตก) และ เมินดุต (1.15 กิโลเมตร ทางตะวันออก) ทั้งหมดล้วนสร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์ไศเลนทร์ (ศตวรรษที่ 8-9)
นักวิชาการยาซีร์ มาร์ซูกี (Yazir Marzuki) และ ตูตี เฮอราตี (Toeti Heraty) ระบุว่า "ระหว่างเมินดุตและโบโรบูดูร์คือวัดปาวน ซึ่งเป็นเพชรเม็ดเอกของสถาปัตยกรรมวัดแบบชวา เป็นไปได้สูงว่าวัดนี้สร้างขึ้นเพื่อชำระล้างจิตใจก่อนการเดินทางขึ้นสู่โบโรบูดูร์"
ชื่อแรกเริ่มเดิมทีของวัดปาวนนั้นไม่เป็นที่ทราบชัดเจน คำว่า ปาวน เป็นภาษาชวาแปลว่า "ครัว" มีที่มาจากรากคำว่า อาวู (awu) แปลว่าฝุ่นผง จากความสัมพันธ์กับคำว่าฝุ่นผงนี้ทำให้เชื่อว่าวัดปาวนอาจสร้างขึ้นเพื่อเป็นที่ไว้ศพหรืออัฐิของกษัตริย์ในอดีต กระนั้น ข้อมูลว่าเป็นอัฐิหรือร่างของใครที่เก็บรักษาที่ปาวนนั้นไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด ชื่อท้องถิ่นของปาวนคือ "บัจรานาลัน" (Bajranalan) ซึ่งเป็นชื่อของหมู่บ้าน ชื่อนี้มีที่มาจากคำสันสกฤตว่า วัชรานล ซึ่งประกอบจากคำว่า วัชระ และ อนละ (ไฟ)

สถาปัตยกรรม
 และหม้อปูรณฏกะ เป็นต้น]]
ตัววัดหันหน้าออกทางตะวันตก เฉียงเหนือเล็กน้อย ตั้งบนฐานแปลนรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส บันไดประดับสองข้ามด้วยรูปสลักมกร-กาลา ซึ่งพบทั่วไปในจันดีแบบชวา ผนังภายนอกเป็นรูปแกะสลักนูนต่ำแสดงพระโพธิสัตว์และพระนางตารา รวมถึงรูปกัลปพฤกษ์ซึ่งขนาบข้างด้วยกินนร-กินรี ภายในเป็นห้องที่ว่างเปล่าและมีหน้าต่าล

หลังคาประดับยอดด้วยสถูปห้างองค์ และรัตนะสี่องค์ ด้วยลักษณะที่เรียบง่ายนี้ทำให้นักประวัติศาสตร์บางคนเรียกขานปาวนให้เป็น "เพชรเม็ดงามของสถาปัตยกรรมวัดแบบชวา" ซึ่งต่างกันกับรูปแบบสถาปัตยกรรมวัดทรงสูงชะลูกแบบชวาตะวันออกที่สร้างขึ้นในสมัยถัด ๆ มา เช่นสมัยสิงหะส่าหรี และ มัชปาหิต
พิธีกรรม
ในเดือนพระจันทร์เต็มดวง (พฤษภาคมหรือมิถุนายน) ระหว่างเทศกาลวิสาขบูชา พุทธศาสนิกชนในแถบนี้จะประกอบพิธีเดินจาริกจากวัดเมินดุต ผ่านวัดปาวน และสิ้นสุดที่โบโรบูดูร์

อ้างอิง
ประเจียด
ประเจียด คือผ้าลงเลขยันต์ถือกันว่าเป็นเครื่องป้องกันอันตรายได้ โดยมากใช้ผ้าขาว ผ้าแดง และผ้าเหลืองก็มี มักเป็นผ้ารูปสี่เหลี่ยม ผืนผ้าหรือสี่เหลี่ยมจัตุรัสใช้โพกศรีษะ พันคอ พันแขนหรือใส่กระเป๋า หากเป็นผืนเล็ก ๆ เอามาทําเป็นเสื้อเรียกว่า "เสื้อยันต์" ซึ่งอาจจะนับว่าอยู่ในประเภทผ้าประเจียดก็ได้ มักจะเขียนด้วยหมึกดําและดินสอดําเป็นพื้น การลงผ้าประเจียดต้องมีพิธีการเบื้องต้นเช่นเดียวกับการทํา เครื่องรางของขลังอื่น ๆ คือต้องถือเอาฤกษ์ดี ยามดี วันดี ทิศดี
การทําผ้าประเจียดมีวัตถุประสงค์เพื่อคุ้มกันอันตราย โดยจะมีคุณภาพตามแต่ความต้องการ เช่น คงทน คลาด แคล้ว มหาอุด เมตตามหานิยม เป็นโชคลาภหรือมีโชคทางการค้า เป็นต้น อานุภาพของผ้าประเจียดตามยันต์ที่เขียนเช่น หากลงยันต์ตรีนิสิงเห จะมีอานุภาพป้องกันภูติผีปีศาจ หากลงยันต์ปิโยก็จะมีอานุภาพด้านเมตตามหานิยม
ประวัติ
ในยุคโบราณสมัยทำสงครามปรากฏหลักฐานผ้าประเจียดที่ยังหลงเหลือเช่น ผืนผ้าประเจียดที่สมเด็จพระเจ้าตากสินทรงนำมาแจกจ่ายให้แก่บรรดาแม่ทัพนายกองตลอดจนหัวหมู่ ในการยกทัพลงไปปราบก๊กเจ้าพระยานครศรีธรรมราช เมื่อ พ.ศ 2312 หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมชเขียนไว้ว่า เมื่อครั้งกองทัพไทยไปรบกับพม่าที่ลาดหญ้า ครั้งพระเจ้าปดุงกรีฑาทัพใหญ่มาตีไทย เมื่อ พ.ศ. 2328 พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชทรงแจกผ้าลงเลขยันต์ (ประเจียด) ให้แก่ทหารโดยถือกันว่าเป็นเครื่องป้องกันอันตรายได้ ใช้เป็นผู้ผูกคอ หรือผูกต้นแขน ต่อมาเกจิอาจารย์รุ่นต่อ ๆ มา นิยมทำแจกศิษย์นำติดไปใช้ติดตัว
ในปัจจุบันมีการผูกผ้าประเจียดในกีฬามวยไทยรวมถึงมวยโบราณ เพื่อเป็นเครื่องรางที่นักมวยไทยสวมใส่เพื่อเป็นสิริมงคลและขวัญกำลังใจในการต่อสู้ นอกจากนี้ นักกระบี่กระบองได้มีการคาดผ้าประเจียดเช่นกัน

อ้างอิง
พิรอด
พิรอด เป็นแหวนชนิดหนึ่ง ถักด้วยผ้ายันต์หรือด้ายดิบเป็นต้น ใช้เป็นเครื่องราง หากใช้สวมนิ้วเรียกว่า พิรอดนิ้ว หากสวมที่แขนเรียกว่า พิรอดแขน มีการลงยันต์ลงกระดาษ (โบราณใช้กระดาษว่าว) หรือผ้าตราสังศพ นำเอามาแผ่เป็นริ้วลงอักขระเลขยันต์ ตลอดจนบาทพระคาถาแล้วฝั่นให้เป็นเกลียวแล้วจึงนำเอามาถักทำเป็นแหวน เมื่อปลุกเสกดีแล้วนำเอาแหวนพิรอดใส่ในเตาอั้งโล่ที่มีถ่านไฟลุกโซน วงไหนไม่ไหม้จึงจะใช้ได้นำเอามาลงรักปิดทองต่อไป ส่วนยอดของแหวนบ้างทำเป็น 3 ยอด 5 ยอด หรือ 9 ยอด

พิรอดนิ้วเป็นเครื่องประดับและเครื่องรางของขลัง ส่วนพิรอดแขนหรือสนับแขนพิรอด คือ สนับแขนพิรอดมีขนาดใหญ่สวมไว้ที่แขนเป็นอาวุธของนักมวยโบราณ โดยในปัจจุบันจะพบเห็นในการแข่งขันชกมวยไทย
แหวนพิรอดของหลวงพ่อม่วงวัดประดู่ทรงธรรม จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีชื่อมาก พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) ได้ทรงกล่าวถึงในพระราชนิพนธ์ว่า "เอาแหวนถักพิรอดมาแจกแหวนนั้นทำนองเดียวกับขรัวม่วงวัดประดู่ แต่ขรัวม่วงถักด้วยกระดาษลงรักนี่ถักด้วยด้ายทำเรียบร้อยดี"

อ้างอิง
มงคล (มวยไทย)
สวมมงคล]]

มงคล เป็นเครื่องรางที่คาดศีรษะของนักมวยไทยสวมไว้ก่อนขึ้นชก รวมถึงในขณะการไหว้ครูรำมวย มักทำจากผ้าหรือเชือกถักด้วยมือ อาจม้วนพันด้วยด้ายหรือสายสิญจน์โดยรวบเป็นหางยาวราว 2–6 นิ้ว และอาจผ่านพิธีกรรมทางศาสนาเพื่อเสริมพลังและปกป้องนักมวยจากอันตราย ตามความเชื่อ เป็นหนึ่งในเครื่องรางของนักมวยไทยนอกเหนือจากประเจียด นอกจากนี้ นักกระบี่กระบองต้องมีการสวมมงคลเช่นกัน

ในขณะที่ขึ้นสังเวียนนักมวยที่เป็นชายจะปีนเหนือเชือกเข้าไปในสังเวียนเพื่อไม่ให้มีอะไรผ่านมงคล หากเป็นนักมวยหญิงจะรอดใต้เชือกและจะไม่สวมมงคลรอดเชือกแต่จะมีพี่เลี้ยงดูแลแทนและจะสวมให้เมื่อไหว้ครูรำมวย
ในพระราชพงศาวดารสมัยที่ 1 กล่าวถึงเครื่องรางของขลังในเหตุการณ์ที่สมเด็จพระนารายณ์มหาราชครั้นดํารงพระยศเป็นพระมหาอุปราชทรงยกทัพไปชิงราชสมบัติจากสมเด็จพระศรีสุธรรมราชา (พระปิตุลา) โดยใช้มงคลเป็นเครื่องราง และใบสะเดาเป็นประเจียด

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*
วัดลู่ชาน
วัดลู่ชาน ( ลู่ชานซื่อ) เป็นวัดพุทธที่เขาเยฺว่ลู่ นครฉางชา มณฑลหูหนาน ประเทศจีน ประกอบด้วยทางเข้า หอมหาวีรชน ห้องจั้วฉาน (ซาเซ็ง) ห้องรับประทานอาหาร เป็นต้น

ประวัติ

ราชวงศ์จิ้น
เมื่อ ค.ศ. 268 ศักราชไท่ฉื่อ (泰始) ปีที่ 4 ในรัชสมัยของจักรพรรดิสุมาเอี๋ยน (司馬炎 ซือหม่า เหยียน) หรือจิ้นอู่ตี้ (晉武帝) แห่งราชวงศ์จิ้นตะวันตก ภิกษุจู๋ ฝ่าฉง ( ) ได้สร้างวัดฮุ่ยกวางหมิง ( ฮุ่ยกวางหมิงซื่อ) เป็นวัดแแห่งแรกในบริเวณที่เป็นมณฑลหูหนานในปัจจุบัน ภายหลังจู๋ ฝ่าฉงก็มีพระภิกษุผู้มีชื่อเสียงคือฝาเต่า ( ) และฝาหมิ่น ( ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
ราชวงศ์สุย
เมื่อ ค.ศ. 589 ศักราชไคหฺวาง (開皇) ในรัชสมัยของจักรพรรดิสุยเหวินตี้ (隋文帝) ภิกษุจื้ออี่ ( ) มาที่วัดฮุ่ยกวางหมิงเพื่อเทศน์เรื่องสัทธรรมปุณฑรีกสูตรและสอนศาสนาพุทธ

เมื่อ ค.ศ. 602 ภิกษุจื้ออี่ให้สร้างเจดีย์เพื่อบรรจุพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้า

ราชวงศ์ถัง
ในช่วงต้นยุคราชวงศ์ถัง พระภิกษุได้เปลี่ยนชื่อวัดเป็นวัดลู่ชาน ( ลู่ชานซื่อ) ภิกษุหมัวเฮอ เหยี่ยนน่า ( ) ศิษย์ของภิกษุเฉินฮุ่ย (神會) มายังวัดลู่ชานเพื่อเผยแผ่ศาสนาพุทธท้องถิ่น

เมื่อ ค.ศ. 845 หลังการข่มเหงศาสนาพุทธครั้งใหญ่ วัดลู่ชานถูกทำลาย
เมื่อ ค.ศ. 847 ศักราชต้าจง (大中) ปีที่ 1 ในรัชสมัยของจักรพรรดิถังเซฺวียนจง (唐宣宗) ธยานาจารย์จิ่งเฉิน ( จิ่งเฉินฉานชื่อ) บูรณะวัดขึ้นใหม่และตั้งชื่อวัดว่า ลู่เยฺวี่ยน ( ) นักเขียนและนักกวีเดินทางมาที่วัดแห่งนี้เพื่อท่องบทกวีและวาดภาพ

ราชวงศ์ยฺเหวียน
ในยุตราชวงศ์ยฺเหวียน วัดลู่ชานถูกทหารชางมองโกลทำลาย วัดถูกทิ้งร้างเป็นเวลา 150 ปี

ราชวงศ์หมิง
ในรัชสมัยของจักรพรรดิเฉิงฮฺว่าตี้ (成化帝) เหล่าพระภิกษุและราชสำนักร่วมกับบูรณะวัดลู่ชานขึ้นใหม่

ในรัชสมัยของจักรพรรดิว่านลี่ตี้ (萬曆帝) ธยานาจารย์เมี่ยวกวาง ( เมี่ยวกวางฉานชื่อ) บูรณะพระวิหารหลัก พระวิหารพระโพธิสัตว์กวนอิม และหอไตรขึ้นใหม่ จักรพรรดิว่านลี่ตี้ทรงเปลี่ยนชื่อวัดเป็น วัดว่านโช่ว ( ว่านโช่วซื่อ)
ช่วงปลายยุคราชวงศ์หมิง ภิกษุหานชาน เต๋อชิง (憨山德清) มาที่วัดว่านโช่วเพื่อเผยแผ่ศาสนาพุทธท้องถิ่น

เมื่อ ค.ศ. 1643 ศักราชฉงเจิน (崇禎) ปีที่ 16 ในรัชสมัยจักรพรรดิฉงเจินตี้ (崇禎帝) วัดว่านโช่วถูกทหารชิงทำลาย

ราชวงศ์ชิง
เมื่อ ค.ศ. 1658 ศักราชชุ่นจื้อ (順治) ปีที่ 15 ในรัชสมัยจักรพรรดิชุ่นจื้อตี้ (順治帝) เจ้าอาวาสจื้อถาน ( ) และเหวินซิง ( ) ร่วมกับราชสำนักในการบูรณะวัดว่านโช่วขึ้นใหม่ ภิกษุนักกวีจื้อถาน, เหวินซิง, หมีซง ( ), เทียนฟ่าง ( ) และลี่-ยฺหวิน ( ) จำพรรษาในวัดนี้
สาธารณรัฐจีน
ช่วงต้นยุคสาธารณรัฐจีน เหล่าพระภิกษุเปลี่ยนชื่อว่าเป็นวัดกู่ลู่ชาน ( กู่ลู่ชานซื่อ) ในช่วงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง วัดกู่ลู่ชานถูกเครื่องบินญี่ปุ่นทิ้งระเบิดจนได้รับความเสียหาย

สาธารณรัฐประขาขนจีน
เมื่อ ค.ศ. 1966 ในช่วงการปฏิวัติทางวัฒนธรรม มีพระภิกษุเพียง 7 รูปที่จำพรรษาในวัดลู่ชาน

เมื่อ ค.ศ. 1983 เทศบาลประชาชนนครฉางชาบูรณะวัดขึ้นใหม่ วัดได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นวัดพุทธสำคัญของประเทศจีนในกลุ่มฮั่น

เมื่อ ค.ศ. 2013 วัดลู่ชานเปิดให้เข้าชมฟรีตั้งแต่วันที่ 10 พฤษภาคม

คลังภาพ

อ้างอิง
ห้องสมุดและพิพิธภัณฑ์ประธานาธิบดีจอห์น เอฟ. เคนเนดี
ห้องสมุดและพิพิธภัณฑ์ประธานาธิบดีจอห์น เอฟ. เคนเนดี ( ) เป็นห้องสมุดและพิพิธภัณฑ์ประธานาธิบดีของจอห์น เอฟ. เคนเนดี (ค.ศ. 1917–1963) ซึ่งเป็นประธานาธิบดีคนที่ 35 ของสหรัฐอเมริกา (ค.ศ. 1961–1963) ตั้งอยู่ที่โคลัมเบียพอยท์ ในย่านดอร์เชสเตอร์ เมืองบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ ติดกับมหาวิทยาลัยแมสซาชูเซตส์ที่บอสตัน สถาบันเอ็ดเวิร์ด เอ็ม. เคนเนดีแห่งวุฒิสภาสหรัฐอเมริกา และหอจดหมายเหตุและพิพิธภัณฑ์เครือจักรภพแห่งแมสซาชูเซตส์ อาคารนี้ได้รับการออกแบบโดยสถาปนิก ไอ. เอ็ม. เพ โดยเป็นที่เก็บเอกสารต้นฉบับและจดหมายของรัฐบาลเคนเนดีอย่างเป็นทางการ รวมไปถึงเอกสารที่ตีพิมพ์และไม่ได้ตีพิมพ์เป็นพิเศษ เช่น หนังสือและเอกสารของและเกี่ยวกับเออร์เนสต์ เฮมิงเวย์
ห้องสมุดและพิพิธภัณฑ์เป็นส่วนหนึ่งของระบบห้องสมุดประธานาธิบดี ซึ่งบริหารจัดการโดยสำนักงานห้องสมุดประธานาธิบดี ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสำนักหอจดหมายเหตุและบันทึกแห่งชาติ

ห้องสมุดและพิพิธภัณฑ์แห่งนี้เปิดใน ค.ศ. 1979 โดยประธานาธิบดีจิมมี คาร์เตอร์และสมาชิกในครอบครัวเคนเนดี

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* John F. Kennedy Library and Museum
* John F. Kennedy Library and Museum online store
โอกิโนชิมะ
โอกิโนชิมะ ( ) เป็นเกาะริมชายฝั่งมูนากาตะ จังหวัดฟูกูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น มูนากาตะ ไทชะจัดให้พื้นที่นี้เป็นพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ ประชากรเกาะมีเพียงพนักงานศาลเจ้าเพียงคนเดียว เขาเป็นหนึ่งในนักบวชชินโตประมาณ 24 รูปที่ใช้เวลา 10 วันบนเกาะเพื่อสวดมนต์และเฝ้าระวังผู้บุกรุก

เกาะทั้งหมดถือเป็นคามิของชินโต และห้ามไม่ให้ผู้หญิงเข้าเกาะ เหตุผลที่เสนอมาประการหนึ่งก็คือ ในความเชื่อชินโตถือว่าเลือดเป็นสิ่งไม่บริสุทธิ์ และการมีประจำเดือนจะทำให้เกาะนี้มีมลทิน โดยอนุญาตให้ชายเพียง 200 คนที่ได้ชำระล้างร่างกายตามพิธีกรรมในทะเลโดยรอบแล้วเท่านั้น เข้าบนเกาะได้ในทุกวันของแต่ละปี เป็นเวลาหลายศตวรรษ

เกาะนี้มีพื้นที่ และมีระดับความสูงสูงสุดที่ประมาณ
ดูเพิ่ม
* รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศญี่ปุ่น
* เขาแอทอส

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* The Sacred Island of Okinoshima and Associated Sites in the Munakata Region
วิถีมังสวิรัติดื่มน้ำนม
วิถีมังสวิรัติดื่มน้ำนม ( ) คือวิถีมังสวิรัติที่ดำรงชีพด้วยการงดการบริโภคเนื้อสัตว์และไข่ แต่ยังคงบริโภคน้ำนมและผลิตภัณฑ์จากน้ำนม เช่น โยเกิร์ต คีเฟอร์ เนย เนยแข็ง (ที่ไม่มีเอนไซม์จากกระเพาะสัตว์ กล่าวคือ ได้จากแหล่งจุลินทรีย์) ครีม ฆี รวมถึงน้ำผึ้ง

ความแตกต่างหลักระหว่างวิถีกินและใช้แต่พืชกับวิถีมังสวิรัติดื่มน้ำนมคือการบริโภคผลิตภัณฑ์จากน้ำนม ผู้ยึดวิถีกินและใช้แต่พืชจะไม่บริโภคผลิตภัณฑ์จากน้ำนม โดยเชื่อว่าการผลิตผลิตภัณฑ์เหล่านี้ทำให้สัตว์ต้องทนทุกข์ทรมานหรือตายก่อนเวลาอันควร หรือไม่เช่นนั้นก็เป็นการลิดรอนสิทธิสัตว์

ดูเพิ่ม
* วิถีมังสวิรัติ
* วิถีมังสวิรัติกินไข่
* วิถีมังสวิรัติกินไข่และน้ำนม
* วิถีกินและใช้แต่พืช

อ้างอิง
วิถีมังสวิรัติกินไข่
วิถีมังสวิรัติกินไข่ ( ) คือวิถีมังสวิรัติที่ดำรงชีพด้วยการงดการบริโภคเนื้อสัตว์และน้ำนม แต่ยังคงบริโภคไข่และผลิตภัณฑ์จากไข่
แรงจูงใจทางจริยธรรมในการงดเว้นผลิตภัณฑ์จากน้ำนมมาจากประเด็นว่าด้วยแนวปฏิบัติทางอุตสาหกรรมที่อยู่เบื้องหลังการผลิตน้ำนม มีข้อกังวลเกี่ยวกับการบังคับให้แม่วัวตั้งท้องตลอดเวลาเพื่อจะได้ผลิตน้ำนมและการฆ่าลูกวัวเพศผู้ที่ไม่ต้องการ ข้อกังวลอื่น ๆ ได้แก่ การแยกลูกวัวออกจากแม่วัวทันทีหลังคลอดและการไม่ให้ลูกวัวได้รับน้ำนมจากแม่วัวตามธรรมชาติ แตกต่างจากแนวปฏิบัติทางอุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้องกับไก่ไข่ซึ่งออกไข่สำหรับการบริโภคของมนุษย์โดยไม่ผ่านการปฏิสนธิ ผู้ยึดวิถีมังสวิรัติกินไข่มักนิยมบริโภคไข่จากแม่ไก่ที่เลี้ยงแบบปล่อยอิสระโดยไม่ขังในกรง อย่างไรก็ตาม ก็มีข้อกังวลทางจริยธรรมเกี่ยวกับการบริโภคไข่เช่นกัน โดยเฉพาะในส่วนที่เกี่ยวข้องกับการกำจัดลูกไก่เพศผู้หล
กี่ยวกับการบริโภคไข่เช่นกัน โดยเฉพาะในส่วนที่เกี่ยวข้องกับการกำจัดลูกไก่เพศผู้หลังจากฟักออกจากไข่ไม่นาน
ความแตกต่างที่สำคัญอย่างหนึ่งระหว่างวิถีกินและใช้แต่พืชกับวิถีมังสวิรัติกินไข่คือการหลีกเลี่ยงไข่ โดยผู้ยึดวิถีกินและใช้แต่พืชจะไม่บริโภคไข่หรือผลิตภัณฑ์จากไข่เลย

ดูเพิ่ม
* วิถีมังสวิรัติ
* วิถีมังสวิรัติดื่มน้ำนม
* วิถีมังสวิรัติกินไข่และน้ำนม
* วิถีกินและใช้แต่พืช

อ้างอิง
วิถีมังสวิรัติกินไข่และน้ำนม
วิถีมังสวิรัติกินไข่และน้ำนม ( ) คือวิถีมังสวิรัติที่ดำรงชีพด้วยการงดการบริโภคเนื้อสัตว์หรือผลิตภัณฑ์จากสัตว์ ยกเว้นไข่และน้ำนมรวมถึงผลิตภัณฑ์จากไข่และน้ำนม แตกต่างจากวิถีกินผักและสัตว์น้ำตรงที่วิถีมังสวิรัติกินไข่และน้ำนมจะงดเว้นการกินปลาหรืออาหารทะเลอื่น ๆ อาหารตามวิถีนี้โดยทั่วไปอาจประกอบด้วยผลไม้ ผัก ธัญชาติ อาหารทดแทนเนื้อสัตว์ ถั่ว ผลเปลือกแข็ง น้ำนม โยเกิร์ต เนยแข็ง และไข่

ดูเพิ่ม
* วิถีมังสวิรัติ
* วิถีมังสวิรัติกินไข่
* วิถีมังสวิรัติดื่มน้ำนม
* วิถีกินและใช้แต่พืช

อ้างอิง