SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
เทวาประสิทธิ์ พาทยโกศล
เทวาประสิทธิ์ พาทยโกศล (24 กันยายน พ.ศ. 2450 - 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2516) เกิดเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2450 เป็นบุตรคนใหญ่ของจางวางทั่ว พาทยโกศลและนางปลั่ง นามเดิมว่านก ต่อมาเมื่ออายุ 10 ปี สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต ประทานนามให้ว่า "เทวาประสิทธิ์" ตามชื่อเพลงเพลงหนึ่ง เทวาประสิทธิ์ได้สมรสกับนางสาวยุพา โอชกะ เมื่อ พ.ศ. 2474 มีบุตรชายเพียงคนเดียวคือนายอุทัย พาทยโกศล
ประวัติ
เทวาประสิทธิ์ได้หัดเรียนดนตรีไทยจากหลวงกัลยาณมิตตาวาส (ทับ พาทยโกศล) ผู้เป็นปู่และจากจางวางทั่วผู้บิดานับตั้งแต่ขั้นพื้นฐาน จนกระทั่งท่านสามารถบรรเลงเครื่องปี่พาทย์ได้ดีตั้งแต่อายุ ได้ 8 ปี จากนั้นท่านได้ไปเรียนดนตรีกับ ทูลกระหม่อมบริพัตรฯ ตั้งแต่ยังเด็ก ได้ไปเรียนเป่าปี่ในกับพระยาประสานดุริยศัพท์ (แปลก ประสานศัพท์) จนกระทั่งเชี่ยวชาญในการเป่าปี่
ในปี พ.ศ. 2466 เทวาประสิทธิ์ขณะที่มีอายุ 15 ปี ได้เข้าร่วมประชันวงปี่พาทย์ที่วังบางขุนพรหม และเดี่ยวปี่ได้รางวัลชนะเลิศ ส่วนในทางซอสามสายนั้นท่านได้รับประทานซอคู่พระหัตถ์ซึ่งเสียงดีมากมาคันหนึ่ง เรียกกันว่า ซอทวนนาค และยังได้เรียนกับพระยาอมาตยพงศ์ธรรมพิศาล (ประสงค์ อมาตยกุล) เมื่ออายุได้ 20 ปี ได้เข้ารับราชการทหาร อยู่ในกองแตรวงมหาดเล็กรักษาพระองค์ ทำหน้าที่เขียนโน้ตสากล หลังจากนั้นเป็นนักดนตรีอยู่กับวงพิณพาทย์วังบางขุนพรหมของทูลกระหม่อมบริพัตรฯ และวงพิณพาทย์ของจางวางทั่ว ท่านได้ควบคุมวงปี่พาทย์ต่อจากบิดาของท่าน ซึ่งรู้จักกันในนามว่า วงพาทยโกศล หรือวงฝั่งขะโน้น
เทวาประสิทธิ์ ได้ถ่ายทอดวิชาดนตรีให้สถาบันการศึกษาหลายแห่ง เช่น โรงเรียนการช่างสตรีโชติเวช โรงเรียนสตรีมหาพฤฒาราม โรงเรียนสตรีวิทยา โรงเรียนศึกษานารี คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล วิทยาลัยครูบ้านสมเด็จ วิทยาลัยเพชรบุรีวิทยาลงกรณ์ วิทยาลัยเทคนิคกรุงเทพ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ท่านเคยช่วยราชการในด้านการบรรยายพิเศษ และปรับวงดนตรีให้แก่กองทัพบกและกรมตำรวจ นอกจากนั้น ท่านได้เคยถวายสอนซอสามสายแด่ สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าอุบลรัตนราชกัญญาฯ ได้ถวายสอนซอด้วงและซออู้แด่ สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เมื่อครั้งดำรงตำแหน่งพระอิสริยศักดิ์เป็นสมเด็จพระเจ้าลูกเธอและแด่สมเด็จพระเจ้าลูกเธอเจ้าฟ้าจุฬาภ
ผลงาน
เพลงที่เทวาประสิทธิ์แต่งไว้มีไม่มากนัก เช่น
* เพลงมหาจุฬาลงกรณ์ ทำเป็นทางโหมโรงและทางธรรมดา
* โหมโรงเพลงอาทิตย์อุทัย
* เพลงเต่าเห่ 
* เพลงนาคบริพัตรเถา
* เพลงช้างประสานงาเถา
* เพลงมุล่งเถา
* เพลงนั่งช้างชั้นเดียว
* เพลงขึ้นพลับพลา
* เพลงเทวาประสิทธิ์เถา
ท่านถึงแก่กรรมด้วยโรคมะเร็ง เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2516

อ้างอิง
*
สุมิตรา สุจริตกุล
สุมิตรา สุจริตกุล เป็นนางข้าหลวงในรัชกาลที่ 6 และเป็นนักดนตรีที่มีชื่อเสียง เกิดเมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2450 ที่บ้านบนฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาระหว่างวัดระฆังกับโรงพยาบาลศิริราช ปัจจุบันคือ บริษัทเรือของคุณหญิงสุภัทรา สิงหลกะ ผู้เป็นน้องสาว เป็นบุตรของพระยาราชมนตรี (สง่า สิงหลกะ) กับเจ้าบุญปั่น สิงหลกะ เมื่ออายุได้ 9 ปี เข้าเรียนที่โรงเรียนเซนต์โยเซฟคอนแวนต์ ได้เริ่มเรียนเปียโนเพลงฝรั่งจากมาดามมากาเร็ต เมื่ออายุได้ 13 ปี ได้ไปเรียนเปียโนเพลงไทยจากเจ้าบัวชุ่ม ณ เชียงใหม่ ต่อมา บิดาได้พามาถวายตัวต่อรัชกาลที่ ๖ และอยู่ในพระอุปถัมภ์ของพระสุจริตสุดา ขณะอายุได้ 16 ปี ได้เริ่มเล่นเปียโนถวายพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวตั้งแต่นั้นมา พระสุจริตสุดา
่มเล่นเปียโนถวายพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวตั้งแต่นั้นมา พระสุจริตสุดา ได้หาครูมาสอนเพิ่มเติมให้หลายคน คือ พระยาสาครสงคราม (สุริเยศ อมาตยกุล) หลวงชาญเชิงระนาด พระสรรเพลงสรวง (บัว กมลวาทิน) และจางวางทั่ว พาทยโกศล
หลังจากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวเสร็จสวรรคต ท่านยังอยู่ในพระอุปการะของพระสุจริตสุดา จน พ.ศ. 2469 ได้ตั้งวงดนตรีหญิงชื่อ วงดนตรีนารีศรีสุมิตร ได้อัดแผ่นเสียงเพลงพระราชนิพนธ์ใน พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้แก่ เพลงตับในเรื่องวิวาห์พระสมุทร คือ เพลงโยนดาบ จีนหน้าเรือ สามเส้า ปี่แก้วน้อย ตะนาวแปลง เพลงจากเรื่องพระยาราชวังสัน คือ เพลงพระอาทิตย์ชิงดวง และเพลงพญาโศก และเป็นครั้งแรกที่มีการบันทึกแผ่นเสียงเพลงพญาโศกด้วยการเดี่ยวเปียโน เมื่อ พ.ศ. 2470
สุมิตราได้สมรสกับ นายสุทัศน์ สุจริตกุล มหาดเล็กในพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวและเป็นที่ นายฉันหุ้มแพร ในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล มีบุตรธิดาด้วยกันรวม ๗ คน เมื่อสามีถึงแก่กรรมแล้ว ท่านต้องสอนเปียโน เลี้ยงลูกมาตั้งแต่บัดนั้น ขายที่ดินส่งลูกเรียนหนังสือ ซื้อเปียโนด้วยเงินผ่อน จนมีไว้ในบ้านถึง 3 เครื่อง ตั้งแยกกันไว้ 3 ห้องมีศิษย์มาเรียนพร้อมกัน 3 คน ท่านก็วิ่งรอกสอน 3 ห้องพร้อมกัน ได้เงินค่าสอนชั่วโมงละ 30 บาท สอน 3 ชั่วโมง ได้เงิน 90 บาท แต่ต้องเสีย 100 บาท ให้ลูกสาวไปเรียนเปียโนกับฝรั่งที่มาสอนให้เพียงชั่วโมงเดียว ด้วยความหวังว่าลูกของท่านจะได้เป็นนักเปียโนที่ดีกว่ามารดา และท่านก็ได้สมใจของท่าน ลูกของท่านสำเร็จการศึกษาทั้งภาย
นนักเปียโนที่ดีกว่ามารดา และท่านก็ได้สมใจของท่าน ลูกของท่านสำเร็จการศึกษาทั้งภายในและนอกประเทศและทุกคนประสบความสำเร็จในชีวิตครอบครัว
คุณสุมิตรา อยู่กับบุตรีคนสุดท้องชื่อ อาจารย์ชวลิดา เครือสิงห์( สุจริตกุล) หรือครูหมู ซึ่งเป็นครูสอนเปียโนอยู่ที่ โรงเรียนดนตรีสยามกลการได้ถ่ายทอดความสามารถจากมารดามาไว้อย่างครบครัน ท่านเคยได้รับพระราชทานเงินเลี้ยงชีพจากสมเด็จพระครีนครินทราบรมราชชนนี และ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ท่านถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2529 รวมอายุได้ 79 ปี

อ้างอิง
 *
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเอสวาตินี
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อสถานที่ 1 แห่งในประเทศเอสวาตินีเพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลก
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศเอสวาตินีมีสถานที่ที่ได้รับการขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 1 แห่ง
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นบัญชี (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" |เหมืองอึงเกวน
th:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" |เหมืองอึงเกวนยา
| 
| 
| วัฒนธรรม: (iii)
| 
| 2551/2008
| 
| 5421 
|}
หลวงเสียงเสนาะกรรณ (พัน มุกตวาภัย)
หลวงเสียงเสนาะกรรณ (พัน มุกตวาภัย) เกิดที่ตำบลงิ้วราย อำเภอนครไชยศรี จังหวัดนครปฐม เดิมเป็นนักเทศน์และนักสวดคฤหัสถ์มาก่อน แล้วจึงเข้ารับราชการเป็นนักร้องในกรมมหรสพ หลวงเสียงเสนาะกรรณได้ต่อเพลงจากพระยาประสานดุริยศัพท์ (แปลก ประสานศัพท์) และหม่อมส้มจีน และได้ต่อเพลงละครดึกดำบรรพ์จากหม่อมจันทร์ กุญชร ณ อยุธยา จนในสมัยรัชกาลพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้เป็นครูสอนขับร้องอยู่ในวัง และที่พระตำหนักของพระสุจริตสุดา
หลวงเสียงเสนาะกรรณ ได้บันทึกแผ่นเสียงกับบริษัทแผ่นเสียงตราสุนัขเมื่อ พ.ศ. 2468 เพลงที่บันทึกไว้ครั้งนั้น ได้แก่ เพลงเขมรไทรโยค ละครดึกดำบรรพ์เรื่องอิเหนา ตอนบวงสรวง ตอนตัดดอกไม้ฉายกริช ละครดึกดำบรรพ์เรื่องคาวี เป็นต้น เคยเป็นผู้ขับเสภาถวายพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เวลาทรงพระเครื่องใหญ่ โดยขับเสภา เรื่องขุนช้างขุนแผนและพระยาราชวังสัน
อังอิง
*
อีเซอร์ ศรแดง
อีเซอร์ ศรแดง มีชื่อจริงคือ ประดิษฐ์ รื่นพิทักษ์ เกิดเมื่อ พ.ศ. 2479 ที่พระนครศรีอยุธยา ต่อมาได้อพยพพร้อมครอบครัวมาอยู่กรุงเทพฯเมื่ออายุได้ 10 ปี เขาเริ่มหัดมวยเมื่ออายุราว 17-18 ปี ที่ค่ายกิ่งเพชร และได้ขึ้นเวทีชกครั้งแรกในงานประจำปีนมัสการพระสมุทรเจดีย์ พ.ศ. 2498 ในชื่อ อีเซอร์ ศ.มหานาค และเป็นฝ่ายชนะน็อคสมชาย พระขรรค์ชัยได้อย่างงดงาม จากนั้น อีเซอร์ได้ขึ้นชกที่เวทีราชดำเนิน และย้ายไปอยู่ค่ายสิงห์ประเวศร์ ขึ้นชกชนะนักมวยชื่อดังได้หลายคน เช่น ทองสุก รวงทอง บุญมี ราชวัฏ จน พ.ศ. 2502 จึงย้ายมาอยู่ค่ายศรแดงจนกระทั่งแขวนนวม
อีเซอร์ขึ้นชกชนะนักมวยชื่อดังได้อีกหลายคน เช่น ทหารหน้า ทวีศักดิ์ ศรชัย มัลลยุทธ ฉลามศักดิ์ คล่องผจญ ทรงเดช ร.ฟ.ท. กิตติศักดิ์ ลูกบ่อน้ำมันฝาง ดาวประกาย ศ.พินิจศักดิ์ และฉกาจ พูนชัย เป็นต้น อีเซอร์มีโอกาสได้ชิงแชมป์มวยไทยรุ่นเวลเตอร์เวท เวทีลุมพินี เมื่อ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2505 แต่แพ้แตก โพธิ์ทอง เดชาชัย ไม่ได้แชมป์ อีเซอร์ชกมวยจนถึง พ.ศ. 2515 ก็ตัดสินใจแขวนนวม
หลังแขวนนวม อีเซอร์หันมาทำกิจการรถสองแถวจนมีฐานะมั่นคง ปัจจุบัน (พ.ศ. 2558) เขาเลิกกิจการรถสองแถว ย้ายไปอยู่ที่จังหวัดชลบุรี และอุทิศตนให้กับการปฏิบัติศาสนกิจทางศาสนาอิสลาม
อ้างอิง
* สมพงษ์ แจ้งเร็ว. ยอดมวยมุสลิม อีเซอร์ ศรแดง “อีแร้งกระพือปีก”. ศิลปวัฒนธรรม. ปีที่ 36 เล่มที่ 10 สิงหาคม 2558 หน้า 158 – 169.
ธรรมยุติกนิกายในประเทศกัมพูชา
สมเด็จพระสังฆราชฝ่ายคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกายแห่งพระราชอาณาจักรกัมพูชา]]
ธรรมยุติกนิกายเข้าสู่กัมพูชาในปี พ.ศ. 2398 โดยพระบาทสมเด็จพระนโรดม พรหมบริรักษ์ ได้อาราธนาพระมหาปาน ปญฺญาสีโล ซึ่งเป็นพระภิกษุชาวกัมพูชาที่เข้ามาอุปสมบทในคณะธรรมยุต กรุงเทพมหานครซึ่งมีพระวชิรญาณเถระ เป็นพระอุปัชฌาย์ และให้กลับตั้งคณะธรรมยุตที่กัมพูชา ต่อมาพระมหาปานได้เป็นพระสังฆราชฝ่ายธรรมยุติกนิกายพระองค์แรกของกัมพูชา

ปัจจุบันสมเด็จพระอภิสิริสุคนธามหาสังฆราชาธิบดี (บัวร์ กรี) ทรงเป็นพระสังฆราชฝ่ายธรรมยุติกนิกายพระองค์ที่ 2 แห่งกัมพูชา พำนักอยู่ที่วัดปทุมวดีราชวราราม กรุงพนมเปญ
ประวัติ
ธรรมยุติกนิกายเป็นนิกายหนึ่งในพุทธศาสนาที่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงตั้งขึ้นเมื่อพระองค์ยังทรงผนวชในรัชกาลที่ 3 ต่อมาในปี ค.ศ. 1864 สมเด็จพระหริรักษ์รามาอิศราธิบดี (พระองค์ด้วง) ได้ขอพระราชทานธรรมยุติกนิกายไปเผยแผ่พระพุทธศาสนาในประเทศกัมพูชา พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงโปรดเกล้าฯ ให้พระอมรภิรักขิต (เกิด) พระมหาปาน ปญฺญาสีโล (ต่อมาได้เป็นสมเด็จพระสุคนธาธิบดี พระสังฆราชฝ่ายธรรมยุติ) และพระสงฆ์ 8 รูป อุบาสก 4 คน เดินทางไปสืบศาสนายังกรุงกัมพูชา สมเด็จพระหริรักษ์รามาอิศราธิบดีได้ทรงอาราธนาพระมหาปานให้จำพรรษาอยู่ที่วัดศาลาคู่ (วัดอ์พิลปี) กรุงอุดงค์มีชัย พุทธศาสนาแบบธรรมยุติกนิกายจึงเริ่มมีขึ้นในประเทศกัมพูชาตั้งแต่ครั้ง
การนำเอาธรรมยุตินิกาย (ซึ่งเน้นที่การทำให้พระธรรมวินัยบริสุทธิ์ตามที่มีมาในพระไตรปิฎก) จากสยามเข้ามาเผยแพร่ ได้ทำให้พุทธศาสนาเถรวาทในกัมพูชาเกิดการแบ่งแยกเป็น 2 คณะ โดยคณะสงฆ์เถรวาทเดิมได้ชื่อว่า คณะมหานิกาย เช่นเดียวที่เกิดขึ้นในประเทศสยาม คณะธรรมยุติกนิกายในกัมพูชามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับพระราชวงศ์เช่นเดียวกับที่เป็นในสยา มแต่คณะธรรมยุติกนิกายในกัมพูชากลับมีส่วนนำความก้าวหน้าเพียงเล็กน้อยมาสู่ชาวกัมพูชาที่ไม่ใช่เจ้านายและชนชั้นสูง อีกทั้งไม่ได้มีมีบทบาทในการนำความทันสมัยมาสู่สังคมกัมพูชาดังเช่นที่เป็นในสยาม ในขณะที่มหานิกายซึ่งเป็นนิกายดั้งเดิมซึ่งมีความเคร่งครัดในพระธรรมวินัยน้อยกว่า กลับมีบทบาทที่โดดเด่นกว่าคณะธรรมยุติกนิกาย

อ้างอิง
เอแคเทอรีนา แวนดารีวา
เอแคเทอรีนา แวนดารีวา ( ; ) เกิดวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 1991 เป็นนักมวยไทยหญิงชาวเบลารุส ซึ่งครองแชมป์โลกและทวีปยุโรปหลายสมัย โดยเป็นผู้ชนะทั้งในระดับสมัครเล่นและระดับอาชีพ

ค.ศ. 2016 เธอได้เดินทางมายังค่ายมวยของบัวขาว บัญชาเมฆ เพื่อเก็บตัวก่อนเข้าร่วมการแข่งขันที่เมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* Екатерина Вандарьева на сайте клуба «Кик файтер»
* 天が二物を与えたファッションモデル兼美貌のムエタイ・チャンピオン「カテリーナ・ヴァンダリーヴァ (Ekaterina Vandaryeva) 」 - DNA
ไข่อีสเตอร์
]]
ไข่อีสเตอร์ ( ) คือไข่ที่ถูกตกแต่งสำหรับมอบให้กันเพื่อฉลองเทศกาลอีสเตอร์หรือฤดูใบไม้ผลิ ไข่อีสเตอร์พบทั่วไปในฤดูของอีสเตอร์ไทด์ (ฤดูกาลอีสเตอร์) ประเพณีดั้งเดิมใช้ไข่ไก่นำมาย้อมหรือทาสี แต่ในประเพณีสมัยใหม่ใช้ไข่ช็อกโกแลต หรือไข่พลาสติกสอดไส้ขนม เช่น ช็อกโกแลต โดยทั่วไป ไข่ใช้เป็นสัญลักษณ์แทนความอุดมสมบูรณ์ และการเกิดใหม่

อ้างอิง
สโคกลันด์
สโคกลันด์ ( ) เป็นอดีตเกาะในเซยเดอร์เซในเทศบาลโนร์โตสต์โปลเดอร์ สโคกลันด์เป็นผืนดินพรุที่ยืดยาวที่หมดสภาพความเป็นเกาะหลังโนร์โตสต์โปลเดอร์ได้ผืนดินคืนจากทะเลใน ค.ศ. 1942 ในปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของแผ่นดินที่ระบายน้ำออกที่ยกสูงขึ้นเล็กน้อยและยังหลงเหลือคันกั้นน้ำบางส่วนบริเวณมิดเดิลบืร์ต ในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2014 มีผู้อยู่อาศัยบนนี้ 8 คน แต่สำนักงานสถิติเนเธอร์แลนด์รายงานว่ามีผู้อยู่อาศัยอยู่ 5 คน
ประวัติ
สถานที่นี้เคยมีมนุษย์ไปตั้งถิ่นฐาน แต่ต่อมาก็ถูกทิ้งร้างไปเพราะน้ำทะเลท่วมขึ้นมา จึงต้องอพยพผู้คนออกใน ค.ศ. 1859 แต่หลังจากระบายน้ำออกจากบริเวณเซยเดอร์เซตั้งแต่ช่วง ค.ศ. 1940 พื้นที่นี้ก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินที่ระบายน้ำออกไป สโคกลันด์มีร่องรอยของชุมชนมนุษย์ที่เก่าแก่ถึงสมัยก่อนประวัติศาสตร์ เป็นสัญลักษณ์ของการต่อสู้อย่างกล้าหาญและยาวนานของชาวดัตช์ที่จะเอาชนะน้ำซึ่งล้อมรอบเข้ามา

ระเบียงภาพ
File:Schokland1.jpg|โบสถ์สโคกลันด์ที่มิดเดิลบืร์ต
File:Schokland2.jpg|โบสถ์กับกำแพงทะเล
File:Schokland_-_Church.jpg|โบสถ์
File:Schokland, zwerfsteen bij ingang museum-restaurant foto6 2013-04-28 13.02.jpg|Glacial erratic ป้ายที่ก้อนหินซ้ายเขียนเป็น "หินจากนอร์เวย์" ในภาษาดัตช์
File:Schokland, ruïne van de kerk foto6 2013-04-28 13.20.jpg|ซากโบสถ์ที่ Ens
File:Schokland luchtfoto.jpg|สโคกลันด์มองจากทางเหนือ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* สโคกลันด์
*
แนวป้องกันน้ำดัตช์
แนวป้องกันน้ำดัตช์ หรือเดิมขึ้นทะเบียนในนาม แนวป้องกันของอัมสเตอร์ดัม ( ) สร้างขึ้นระหว่างปีคริสต์ศักราช 1880 ถึง 1920 ทอดยาวเป็นระยะทาง 135 กิโลเมตรรอบเมืองอัมสเตอร์ดัม เป็นตัวอย่างเพียงหนึ่งเดียวของปราการที่สร้างอยู่บนหลักของการควบคุมน้ำ ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 ชาวเนเธอร์แลนด์ได้ใช้ความรู้อันเชี่ยวชาญด้านวิศวกรรมไฮดรอลิกในการป้องกันเมือง ศูนย์กลางของประเทศได้รับการปกป้องโดยโครงข่ายของป้อมติดอาวุธ 45 ป้อม ที่ทำงานร่วมกับการปล่อยน้ำท่วมชั่วคราวจากพื้นที่ถมทะเล และระบบที่ซับซ้อนของคลองและประตูน้ำ
มรดกโลก
แนวป้องกันของอัมสเตอร์ดัมได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลก ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 20 เมื่อ พ.ศ. 2539 ที่เมืองเมรีดา ประเทศเม็กซิโก ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
*(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวนและภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
*(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษย
วัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
*(v) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของวัฒนธรรมมนุษย์ ขนบธรรมเนียมประเพณีแห่งสถาปัตยกรรม วิธีการก่อสร้าง หรือการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งเสื่อมสลายได้ง่ายจากผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมตามกาลเวลา
ใน พ.ศ. 2564 คณะกรรมการมรดกโลกได้มีมติขยายขยายพื้นที่ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกของแนวป้องกันของอัมสเตอร์ดัมตามที่ทางการเนเธอร์แลนด์รร้องขอ ให้ครอบคลุมไม่เฉพาะแนวป้องกันในกรุงอัมสเตอร์ดัม แต่ให้ครอบคลุมถึงแนวป้องกันตั้งแต่ไอส์เซิลเมร์ถึงเวอร์เกินดัม

แหล่งข้อมูลอื่น
* Website of the Defence Line of Amsterdam
* Website about the Defence Line of Amsterdam 
* Virtual Tour
ทะเลสาบตะวันตก
]]
 และวัดหลิงหยิน]]

ทะเลสาบตะวันตก หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ ทะเลสาบซีหู ( ; ) ทะเลสาบน้ำจืดขนาดใหญ่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตก ของเมืองหางโจว มณฑลเจ้อเจียง ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นทะเลสาบขนาดใหญ่ที่มีทัศนียภาพสวยงามเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี ทะเลสาบมีความยาวจากทิศใต้ถึงทิศเหนือ 3.3 กิโลเมตร ความกว้างจากทิศตะวันออกไปทิศตะวันตก 2.8 กิโลเมตร รอบด้านประกอบด้วยภูเขา 3 ลูก น้ำมีความใสราวกับกระจก และมีสิ่งก่อสร้างทางวัฒธรรมที่สวยงามอยู่รายรอบทั้งเจดีย์, เก๋งจีน, วัด, สวนแบบจีน, สวนเซ็นญี่ปุ่น, ศาลเจ้า จนถูกขนานนามว่าเป็น "สวรรค์บนดิน"
ทะเลสาบตะวันตก จึงเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ขึ้นชื่อ และได้รับความนิยมมาตั้งแต่ยุคโบราณ กวีชาวจีนหลายคนได้ชื่นชมและรจนาความงามของทะเลสาบแห่งนี้ มาตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 14 และเป็นแหล่งกำเนิดของนิทานพื้นบ้านเรื่องนางพญางูขาว อันเป็นที่รู้จักกันดี
มรดกโลก
ทะเลสาบตะวันตกตลอดจนทิวทัศน์ทางวัฒนธรรมทั้งหลายได้รับการลงทะเบียนขึ้นเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 35 เมื่อปี พ.ศ. 2554 ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ในชื่อ "ภูมิทัศน์วัฒนธรรมทะเลสาบตะวันตกในหางโจว" ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
*(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
*(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ใ
*(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
*(vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*เว็บไซต์ท่องเที่ยวมณฑลเจ้อเจียง 
*TRAVELWESTLAKE - เว็บไซต์แหล่งท่องเที่ยวเมืองหางโจว
ตานเสียแห่งจีน
ตานเสียแห่งจีน เป็นชื่อเรียกภูมิประเทศที่เกิดขึ้นบนแผ่นดินซึ่งมีธรณีสัณฐานเป็นหินแปรสีแดง มีการกัดเซาะที่เกิดจากอิทธิพลของพลังภายในของลักษณะทางธรณีวิทยา (รวมทั้งการยกตัวของเปลือกโลก) และปัจจัยภายนอก (รวมทั้งการกัดเซาะด้วยลมและน้ำ) สมบัติทางธรรมชาติ แหล่งนี้ประกอบไปด้วยพื้นที่ 6 พื้นที่ในเขตกึ่งโซนร้อนทางตะวันตกเฉียงใต้ของจีน มีลักษณะเฉพาะเป็นหน้าผาสีแดงที่น่าตื่นตาและเทือกเขาที่มีถูกกัดเซาะด้วยแรงลม รวมทั้งเสาหินธรรมชาติ หอคอย หุบเขาลึกกับร่องลำธาร และน้ำตก ลักษณะภูมิประเทศอันสลับซับซ้อนนี้ช่วยรักษาป่าดงดิบของพืชใบกว้างไว้ และเป็นที่อยู่ของพืชพันธุ์และนานาสัตว์ที่หายากกว่า 400 ชนิด
มรดกโลก
ตานเสียแห่งจีนได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 34 เมื่อปี พ.ศ. 2553 ที่กรุงบราซิเลีย ประเทศบราซิลด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
*(vii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดของการเป็นตัวแทนในวิวัฒนาการสำคัญต่างๆในอดีตของโลก เช่น ยุคสัตว์เลื้อยคลาน ยุคน้ำแข็ง ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการพัฒนาความหลากหลายทางธรรมชาติบนพื้นโลก
*(viii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดในการเป็นตัวแทนของขบวนการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญทางธรณีวิทยาหรือวิวัฒนาการทางชีววิทยา และปฏิสัมพันธ์ของมนุษย์ต่อสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติที่กำลังเกิดอยู่ เช่น ภูเขาไฟ เกษตรกรรมขั้นบันได

อ้างอิง
* China Danxia
แหล่งซากดึกดำบรรพ์เฉิงเจียง
แหล่งซากดึกดำบรรพ์เฉิงเจียง ตั้งอยู่บนเนินเขาบนพื้นที่ 512 เฮกเตอร์ในมณฑลยูนนาน ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นบันทึกของสังคมในทะเลแห่งยุคแคมเบรียนเริ่มแรกที่สมบูรณ์ที่สุด ด้วยพืชและสัตว์ประจำถิ่นที่ถูกเก็บรักษาไว้ได้อย่างพิเศษสุด เผยให้เห็นถึงกายวิภาคของเนื้อเยื่อทั้งอ่อนและแข็งในหลากหลายพันธุ์พืชและสัตว์ ทั้งที่มีกระดูกสันหลังและไม่มีกระดูกสันหลัง มันเป็นบันทึกเริ่มแรกของระบบนิเวศทางทะเลที่ซับซ้อน แหล่งนี้เก็บรักษาข้อมูลของกลุ่มที่มีความสัมพันธ์ทางพันธุกรรมอย่างน้อย 14 กลุ่มและกลุ่มต่าง ๆ ที่ยังเป็นปริศนาอีกกลุ่มหนึ่ง รวมกว่า 196 ชนิด เป็นหลักฐานอันพิเศษสุดของการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วของสิ่งมีชีวิตบนโลกเมื่อ 530 ล้านปีมาแล้ว เมื่อสัตว์กลุ่ม
เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วของสิ่งมีชีวิตบนโลกเมื่อ 530 ล้านปีมาแล้ว เมื่อสัตว์กลุ่มหลัก ๆ เกือบทั้งหมดบนโลกปัจจุบันนี้เริ่มปรากฏขึ้น เป็นการเปิดหน้าต่างทางบรรพชีววิทยาที่สำคัญยิ่งต่อวงวิชาการ
มรดกโลก
แหล่งซากดึกดำบรรพ์เฉิงเจียงได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 36 เมื่อปี 2555 ที่เซนต์ปีเตอร์เบิร์ก ประเทศรัสเซียด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
*(viii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดในการเป็นตัวแทนของขบวนการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญทางธรณีวิทยาหรือวิวัฒนาการทางชีววิทยา และปฏิสัมพันธ์ของมนุษย์ต่อสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติที่กำลังเกิดอยู่ เช่น ภูเขาไฟ เกษตรกรรมขั้นบันได

อ้างอิง
* 
* Chengjiang Fossil Site
แหล่งแซนาดู
แหล่งแซนาดู ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของกำแพงเมืองจีน แหล่งโบราณคดีแซนาดูล้อมรอบด้วยซากเมืองหลวงตามตำนานของกุบไลข่าน ออกแบบโดยที่ปรึกษาชาวจีนของผู้ปกครองชาวมองโกล ชื่อ ลิว บิงซง (Liu Bingzhdong) ในปี ค.ศ. 1256 (พ.ศ. 1799) บนพื้นที่มากกว่า 25,000 เฮกเตอร์ แหล่งแสดงให้เห็นถึงความพยายามที่เป็นเอกลักษณ์ด้วยการผสมผสานวัฒนธรรมของชาวมองโกลเร่ร่อนกับชาวจีนฮั่นเข้าด้วยกัน สถานที่นี้เป็นฐานที่มั่นจากที่ซึ่งกุบไลข่านสถาปนาราชวงศ์หยวนซึ่งปกครองจีนอยู่กว่าร้อยปี ขยายอาณาเขตข้ามทวีปเอเชียออกไป การถกเถียงในข้อศาสนาซึ่งเกิดขึ้นที่นี่ มีผลทำให้เกิดการแผ่กระจายพระพุทธศาสนาแบบทิเบตไปสู่เอเชียตะวันออกเฉียงเหนืออันเป็นวัฒนธรรมและประเพณีความเชื่อทางศาสนาหนึ่งที่ยังคงถือ
เชียตะวันออกเฉียงเหนืออันเป็นวัฒนธรรมและประเพณีความเชื่อทางศาสนาหนึ่งที่ยังคงถือปฏิบัติอยู่จนทุกวันนี้ ตัวแหล่งได้รับการวางผังตามแบบอย่างความเชื่อเรื่องฮวงจุ้ยจีนซึ่งสัมพันธ์กับภูเขาและแม่น้ำ ร่องรอยของเมืองยังคงเหลือให้เห็น รวมทั้งวัดวาอาราม พระราชวัง สุสาน กระโจมพักแรมของชนเผ่าเร่ร่อน และคลองส่งน้ำไต้ฝานหยานควบคู่ไปกับทางน้ำอื่น ๆ
มรดกโลก
แหล่งแซนาดูได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 36 เมื่อปี 2555 ที่เซนต์ปีเตอร์เบิร์ก ประเทศรัสเซียด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
*(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
*(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
*(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเ
รือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
*(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
*(vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์
คณะกรรมการส่งเสริมวัฒนธรรมภาษาไทย
คณะกรรมการส่งเสริมวัฒนธรรมภาษาไทย (หรือ คนะกัมการส่งเสิมวัธนธัมภาสาไทย) ตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2485 โดยมีวัตถุประสงค์ปรับปรุงส่งเสริมวัฒนธรรมทางภาษาไทยให้เจริญก้าวหน้ายิ่งขึ้น และเพื่อพิจารณาปรับปรุงส่งเสริมภาษาไทยและหนังสือไทย ทั้งในทางเรียงความ ร้อยแก้ว และกาพย์ กลอน โคลง ฉันท์

ทั้งนี้ คณะกรรมการส่งเสริมวัฒนธรรมภาษาไทยได้ยกร่างและเสนอรัฐบาลสมัยจอมพล ป. พิบูลสงครามให้ประกาศใช้อักขรวิธีไทยแบบใหม่อีกด้วย
รายนามกรรมการ
แต่งตั้งกรรมการ 26 ท่านเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2485 ได้แก่
# จอมพล แปลก พิบูลสงคราม ประธานกรรมการ
# นายยง อนุมานราชธน รองประธานกรรมการที่ 1
# นายเพียร ราชธรรมนิเทศ รองประธานกรรมการที่ 2
# พระนางเธอลักษมีลาวัณ กรรมการที่ปรึกษา
# หม่อมกอบแก้ว อาภากร กรรมการที่ปรึกษา
# ท่านผู้หญิงพิบูลสงคราม กรรมการที่ปรึกษา
# พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรรณไวทยากร
# นายพันเอก ประยูร ภมรมนตรี
# นายวิจิตร วิจิตรวาทการ
# นายเถียร วิเชียรแพทยาคม กรรมการ
# นาย ต. สารประเสริฐ กรรมการ
# นายเซ็ง ศิวศริยานนท์ กรรมการ
# นายพันเอก น. สารานุประพันธ์ กรรมการ
# นายอรุณ บุณยมานพ กรรมการ
# นายสนิท ศตะกูรมะ กรรมการ
# นายสังข์ พัฒโนทัย กรรมการ
# นายเปลื้อง ณ นคร ก
มการ
# นายสนิท ศตะกูรมะ กรรมการ
# นายสังข์ พัฒโนทัย กรรมการ
# นายเปลื้อง ณ นคร กรรมการ
# นางนิล คงศักดิ์ กรรมการ
# นางสาวสงวน เฟื่องเพ็ชร์ กรรมการ
# นายร้อยตรี สมจิตต์ ศิกษมัต กรรมการ
# นายบุญธรรม ตราโมท กรรมการ
# นายประเสริฐ ทรัพย์สุนทร กรรมการ
# นายทองสืบ ศุภมาร์ค กรรมการ
# นายทวี ทวีวรรธน กรรมการ
# นายกี อยู่โพธิ์ กรรมการและเลขานุการ
# นางสาวสุดา จันทนศิริ กรรมการและผู้ช่วย
แต่งตั้งกรรมการเพิ่มเติมเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2485 ได้แก่
# นายไพโรจน์ ชัยนาม กรรมการที่ปรึกษา
# นายเชย สุนทรพิพิธ กรรมการ

แต่งตั้งกรรมการเพิ่มเติมเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2485 ได้แก่
# นายสง่า กาญจนาคพันธุ์ กรรมการ

ผลงาน
เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2485 คณะกรรมการส่งเสริมวัฒนธรรมภาษาไทยได้วางระเบียบและหลักเกณฑ์การใช้ตัวหนังสือไทยและจัดพิมพ์พจนานุกรมตัวสะกดแบบใหม่ขึ้น

อ้างอิง
แหล่งข้อมูล
* ข่าวราชการ เรื่อง ตั้งกรรมการส่งเสริมวัฒนธรรมภาษาไทย ราชกิจจานุเบกษา ตอนที่ ๓๔ เล่ม ๕๙ หน้า ๑๔๓๔ วันที่ ๒๖ พฤษภาคม ๒๔๘๕
* ข่าวราชการ เรื่อง ตั้งกรรมการส่งเสริมวัฒนธรรมภาษาไทยเพิ่มเติม ราชกิจจานุเบกษา ตอนที่ ๓๔ เล่ม ๕๙ หน้า ๑๔๓๗ วันที่ ๒๖ พฤษภาคม ๒๔๘๕
* ข่าวราชการ เรื่อง ตั้งกรรมการส่งเสริมวัฒนธรรมภาษาไทยเพิ่มเติม ราชกิจจานุเบกษา ตอนที่ ๓๗ เล่ม ๕๙ หน้า ๑๕๔๑ วันที่ ๙ มิถุนายน ๒๔๘๕
เดอะก็อดฟาเธอร์ (นักมวยปล้ำ)
ชาลส์ ไรต์ (Charles Wright) เกิด 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1961 เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันที่รู้จักในการทำงานกับ WWE ตลอดปี 1990 และช่วงต้นยุค 2000 เขาได้ใช้ชื่อในการปล้ำว่า Sir Charles, Papa Shango, Kama, Kama Mustafa, The Godfather, และ The Goodfather. เขาเคยได้แชมป์ USWA Unified World Heavyweight Champion 2สมัย, แชมป์ WWF Intercontinental Champion 1สมัย, และ WWF Tag Team Champion 1สมัย (กับ Bull Buchanan) เขาเคยเป็นคู่เอก Saturday Night's Main Event XXXI กับ เบรต ฮาร์ต ชิงแชมป์ WWF Championship ในปี 2016 เขาได้รับการบรรจุชื่อเข้าสู่หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอีในบทบาทของ เดอะก็อดฟาเธอร์
คาแรกเตอร์เด่น
Papa Shango (1992–1993)
ตัวละครหมอผีวูดู ใส่หน้ากากทาสีหน้า ดำเนินเรื่องเหนือธรรมชาติ
มีบทบาทดังสุดช่วงปี 1992 เข้ามาป่วนคู่เอก WrestleMania VIII ระหว่าง Hulk Hogan กับ Sid Justice
ถูกมองว่าน่ากลัวในสายตาเด็ก ๆ ช่วงนั้น แต่กิมมิคถูกยกเลิกเร็วเพราะแปลกเกินไป

Kama "The Supreme Fighting Machine" (1995–1996)
เปลี่ยนสไตล์มาเป็นนักสู้ศิลปะการต่อสู้ผสม (MMA Style)
เคยเข้าร่วมกลุ่ม Million Dollar Corporation ของ Ted DiBiase
มีเหตุการณ์เด่นคือขโมยโกศใส่เถ้าศพของ Undertaker และนำไปทำเป็นสร้อยคอ
Kama Mustafa (1997–1998)
เข้าร่วมกลุ่มดังยุค Attitude Era อย่าง Nation of Domination
ใช้ชื่อ Kama Mustafa ปล้ำร่วมกับ The Rock, Faarooq, Mark Henry, D’Lo Brown

The Godfather (1998–2002)
คาแรกเตอร์ที่ทำให้เขาโด่งดังที่สุด
มาพร้อมกับ “The Ho Train” และภาพลักษณ์เจ้าของไนต์คลับ/มาเฟียใจดี
ได้รับความนิยมสูงในยุค Attitude Era
คว้าแชมป์ Intercontinental Championship 1 สมัย ในปี 1999

The Goodfather (2000–2001)
หลังจากเข้าร่วมกลุ่ม Right to Censor คาแรกเตอร์ถูกเปลี่ยนไปเป็นฝ่ายธรรมะ ต่อต้านความเซ็กซี่และความรุนแรง
ได้แชมป์ WWE World Tag Team Championship 1 สมัย คู่กับ Bull Buchanan
หลังจากรีไทร์
Wright ผันตัวไปทำธุรกิจที่ลาสเวกัส เปิดบาร์และคลับส่วนตัว
ปรากฏตัวพิเศษใน WWE หลายครั้งในฐานะ The Godfather เช่น Royal Rumble และ Raw Reunion

แชมป์และรางวัล
* Pro Wrestling Illustrated
** PWI ranked him #353 of the 500 best singles wrestlers of the "PWI Years" in 2003

* United States Wrestling Association
** USWA Unified World Heavyweight Championship (2 times)

* World Wrestling Federation/WWE
** WWF Intercontinental Championship (1 time) 
** WWF Tag Team Championship (1
time) – with Bull Buchanan 
** WWE Hall of Fame (Class of 2016)
* Wrestling Observer Newsletter awards
** Worst Gimmick (1992)
** Worst Feud of the Year (1992) vs. The Ultimate Warrior 
** Most Embarrassing Wrestler (1992)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* WWE Hall of Fame profile of The Godfather
* WWE Alumni profile of Papa Shango
*
อาเซียนพาราเกมส์ 2017
อาเซียนพาราเกมส์ 2017 ( ) เป็นการแข่งขันกีฬาคนพิการในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ครั้งที่ 9 ระหว่างวันที่ 17-23กันยายน พ.ศ. 2560 (ค.ศ. 2017) จัดขึ้นที่กัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย

สนามกีฬาหลัก
* สนามกีฬาแห่งชาติบูกิตจาลีล (สนามกีฬาหลัก) 
* ปุตราอินดอร์สเตเดียม

การแข่งขัน
ประเทศที่เข้าร่วม
ประเทศที่เข้าร่วมกีฬาอาเซียนพาราเกมส์ 2017 มีทั้งหมด 11 ประเทศ ซึ่งเป็นชาติสมาชิกของสหพันธ์กีฬาคนพิการอาเซียน

* 
* 
* 
* 
* (เจ้าภาพ)
* 
* 
* 
* 
* 
*

สรุปเหรียญรางวัล

ดูเพิ่ม
* ซีเกมส์ 2017

อ้างอิง
ประสิทธิ์ ถาวร
ประสิทธิ์ ถาวร เป็นนักดนตรีและอาจารย์ทางด้านดนตรีไทย เกิดที่ตำบลท่าเจ้าสนุก อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยาเมื่อ 12 กันยายน พ.ศ. 2464 บิดาชื่อนายสุด เป็นนักเทศน์ มารดาชื่อนางฟู เรียนหนังสือที่โรงเรียนประชาบาลวัดสฏางค์เมื่ออายุ 7 ปีจนอายุได้ 13 ปี จึงมาเรียนที่โรงเรียนนาฏดุริยางค์ กรมศิลปากร เมื่อ พ.ศ. 2477 จนจบชั้นมัธยมปีที่ 3 และได้รับประกาศนียบัตรวิชาดุริยางค์ไทย ใน พ.ศ. 2482 ประสิทธิ์หัดเล่นดนตรีไทยครั้งแรกเมื่อเรียนชั้นประถม ได้เรียนระนาดจากครูเจริญ ดนตรีเจริญ จนได้เพลงเดี่ยวระนาด เช่น พญาโศก และเชิดนอกก่อนเข้าโรงเรียนนาฏดุริยางค์ ต่อมาสมัครเป็นศิษย์ของหลวงประดิษฐไพเราะ (ศร ศิลปบรรเลง) ได้เข้ามารับราชการ ณ กองการสังคีต กรมศิลปกรเมื่อ
งประดิษฐไพเราะ (ศร ศิลปบรรเลง) ได้เข้ามารับราชการ ณ กองการสังคีต กรมศิลปกรเมื่อ พ.ศ. 2493 จนเกษียณอายุราชการ เมื่อ พ.ศ. 2526
ประวัติ
ประสิทธิ์สมรสกับทองเดิม มีบุตรชายคนเดียว ชื่อ ธงชัย ประสิทธิ์มีชื่อเสียงทางด้านการตีระนาด ได้สอนประจำอยู่ในวิทยาลัยนาฎศิลป์ กรมศิลปากรระหว่าง พ.ศ. 2493 – 2525 แต่งเพลงไว้หลายเพลง เช่น เพลงม่านรามัญ พม่ากลองยาว พม่านิมิต เทวาประสิทธิ์เถา เคยเดี่ยวระนาดเอกสองรางถวายพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินีในรัชกาลที่ 7 เดี่ยวระนาดที่โรงละครนานาชาติในกรุงโตเกียวและไปแสดงดนตรีในหลายประเทศ เช่น อินโดนีเซีย มาเลเซีย สิงคโปร์ เยอรมันและพม่า เป็นผู้บรรเลงปี่พาทย์พม่าได้ และนำปี่พาทย์พม่ามาเผยแพร่ในไทย ผลงานชิ้นเอกคือการตั้งวงมโหรีพิเศษใช้นักดนตรี 200 คน บรรเลงครั้งแรก ณ โรงละครแห่งชาติเมื่อ พ.ศ. 2518 ท่านได้เป็นศิลป
้นักดนตรี 200 คน บรรเลงครั้งแรก ณ โรงละครแห่งชาติเมื่อ พ.ศ. 2518 ท่านได้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีไทย) เมื่อ พ.ศ. 2531 ประสิทธิ์ ถาวร เสียชีวิตเมื่อปี พ.ศ. 2545 รวมอายุได้ 81 ปี
โองการ กลีบชื่น
เรืออากาศเอก โองการ กลีบชื่น (พ.ศ. 2455 - 25 ธันวาคม พ.ศ. 2520) มีนามเดิมว่า ทองต่อ เป็นบุตรของนายขำและนางทองอยู่ บิดาเป็นเจ้าของวงปี่พาทย์ประจำวัดพระพิเรนทร์และวัดอนงคาราม โองการจึงได้เรียนดนตรีไทยกับบิดาตั้งแต่เด็ก ต่อมาได้เข้าถวายตัวเป็นมหาดเล็กในสมเด็จพระบรมวงศ์เธอเจ้าฟ้าฯ กรมขุนเพชรบูรณ์อินทราชัย จนกระทั่งกรมขุนเพชรบูรณ์ฯสิ้นพระชนม์ จึงไปเรียนดนตรีต่อจากหลวงประดิษฐไพเราะ (ศร ศิลปบรรเลง) เข้ารับราชการในกองปี่พาทย์และโขนหลวงใน พ.ศ. 2467 จนกระทั่งลาออกใน พ.ศ. 2474 ไปถวายตัวอยู่กับสมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมหลวงลพบุรีราเมศร์ที่วังบางคอแหลม เป็นนักดนตรีประจำวงวังบางคอแหลม ต่อมาได้เป็นครูสอนปี่พาทย์ในโรงเรียนนาฏดุริยางค์เมื่อ พ.ศ. 2477
ในปีนั้นเองโองการได้เป็นผู้ควบคุมวงดนตรีไทยร่วมในคณะนาฏศิลป์เป็นทูตสันตวไมตรีไปประเทศญี่ปุ่นเป็นเวลา 4 เดือน เนื่องจากมีความรู้ในภาษาญี่ปุ่นจนเป็นล่ามได้ ในพ.ศ. 2483 ได้เปลี่ยนชื่อจากทองต่อมาเป็นโองการ ต่อมาโอนมารับราชการ ณ กองดุริยางค์ทหารอากาศเมื่อ พ.ศ. 2500 และได้รับพระราชทานยศเป็นเรืออากาศเอกจนถึง พ.ศ. 2510 ก็ลาออก แต่ยังไปสอนพิเศษให้แก่วงดนตรีไทยของทหารอากาศอยู่ โองการได้รับถ่ายทอดวิชาให้สืบทอดการทำพิธีอ่านโองการไหว้ครู และครอบดนตรีไทยให้กับนักดนตรีรุ่นต่อ ๆ ไปได้ จึงได้เป็นผู้ประกอบพิธีอ่านโองการไหว้ครูตามสถาบันต่าง ๆ จน พ.ศ. 2520 จึงได้ทำพิธีมอบหมายการอ่านโองการไหว้ครูให้แก่นายพักตร์ โตสง่าและนายสุพจน์ โตสง่า
ผลงานทางด้านการแต่เพลง ได้แก่ เพลงขอมกล่อมลูกเถา คู่มอญรำดาบเถา พญาสี่เสาเถา พระจันทร์ครึ่งซีกเถา แต่งทางร้องเพลงพม่าห้าท่อน 6 ชั้น ธรณีกรรแสงเถา พระอาทิตย์ชิงดวงเถา ทองย่อนเถาเนื้อเต็ม โองการแต่งงานครั้งแรกมีบุตร 2 คน ต่อมาได้จดทะเบียนสมรสกับนางสาวเพลินพิศ พลางกูร เมื่อ พ.ศ. 2490 โองการถึงแก่กรรมเมื่อ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2520 ที่โรงพยาบาลวชิระ รวมอายุได้ 65 ปี

ได้รับยกย่องเชิดชูเกียรติให้เป็นบูรพศิลปิน สาขาศิลปะการแสดง ประจำปี พ.ศ. 2560

อ้างอิง
*
โดราเอมอน ตอน สามอัศวินในจินตนาการ
โดราเอมอนเดอะมูฟวี่: โนบิตะ สามอัศวินในจินตนาการ ( ) เป็นโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาว มีความยาวทั้งสิ้น 99 นาที ภาพยนตร์ชุดนี้ถือเป็นตอนที่ 15 ของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ ออกฉายครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 1994
เรื่องย่อ
คืนหนึ่งโนบิตะได้ฝันว่าตัวเองอยู่ในโลกเทพนิยายแฟนตาซี เป็นอัศวินที่เก่งกาจกว่าใครๆแต่เมื่อฉากสำคัญเขามักจะต้องตื่นทุกครั้งจนรู้สึกเซ็งและขอร้องให้โดราเอมอนหาของวิเศษที่ทำให้ฝันดีๆมาให้นั้นคือ เครื่องตั้งความฝันตามใจ มีความสามารถทำให้ฝันไปตามที่ผู้ใช้ต้องการและสามารถดูและควบคุมฝันคนอื่นได้ โนบิตะเลือกเรื่องที่อยากจะฝันอยู่พักใหญ่จนมาลงเอยที่เรื่อง สามอัศวินในจินตนาการ เขานึกสนุกจึงอยากให้เพื่อนๆอย่างชิซุกะ ไจแอนท์และซึเนโอะมาอยู่ในฝันเขาด้วย(โดราเอมอนได้ตามทีหลังเนื่องด้วยความเบื่อที่เป็นคนดูฝ่ายเดียวและง่วงนอนเช่นกัน) โนบิตะรู้สึกสนุกและชอบมากจนอยากฝันนานๆจึงสลับความฝันและความจริงให้นานขึ้น ซึ่งต่างจากเพื่อนๆที่เข้ามาในฝันเดียวกันโด
นๆจึงสลับความฝันและความจริงให้นานขึ้น ซึ่งต่างจากเพื่อนๆที่เข้ามาในฝันเดียวกันโดยไม่ปรึกษากันก่อน เรื่องสามอัศวินในจินตนาการเป็นเรื่องราวของอัศวินดาบเงินชิโรดาเงะที่แข็งแกร่งและเป็นอมตะ ต้องผจญภัยกับพ้องเพื่อน สู้กับกลุ่มจักรพรรดิ์ปีศาจเอโดโรมุและกองทัพปีศาจที่ชั่วร้ายต้องการยึดโลกนี้...
เจดีย์ฮหวั่งฟุก
เจดีย์ฮหวั่งฟุก ( ; ฮ้านตึ: ) เป็นเจดีย์ในจังหวัดกว๋างบิ่ญ ประเทศเวียดนาม เจดีย์มีประวัติมากกว่า 700 ปี และเป็นหนึ่งในเจดีย์ที่เก่าแก่ที่สุดในภาคกลางของประเทศเวียดนาม

ประวัติ

ในปี ค.ศ. 1301 สมเด็จพระจักรพรรดิเจิ่น เญิน ตง แห่งราชวงศ์เจิ่น ทรงได้เยี่ยมชมวัดนี้และพระราชทานชื่อว่า วัดจีเกี๊ยน ( ) และในปี ค.ศ. 1716 เหงียน ฟุก จู ขุนนางของตระกูลเหงียนได้เปลี่ยนชื่อวัดเป็น วัดกิ๊ญเทียน ( ) ต่อมาสมเด็จพระจักรพรรดิมิญ หมั่ง แห่งราชวงศ์เหงียน ได้ทรงเยี่ยมชมวัดนี้ในปี ค.ศ. 1821 และทรงเปลี่ยนชื่อวัดแห่งนี้เป็น วัดฮหวั่งฟุก ( ; ฮ้านตึ: ) หรือที่เรียกว่า เจดีย์จั่ม หรือ เจดีย์กวาน ( )
เจดีย์ได้รับการบูรณะขึ้นใหม่หลายครั้ง ในปี ค.ศ. 1985 เจดีย์ได้รับความเสียหายอย่างรุนแรงจากพายุโซนร้อน เหลือเพียงประตูฐานของวัด และระฆังหนัก 80 กิโลกรัม และพระพุทธรูปเก่าบางส่วน วัดถูกรวมอยู่ในรายชื่อของมรดกทางวัฒนธรรมจังหวัดกว๋างบิ่ญ

ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2014 การบูรณะเจดีย์ได้รับการริเริ่มขึ้น เมื่อวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 2016 เจดีย์ใหม่ได้ถูกเปิดตัวด้วยการร่วมมือกันของรัฐบาลเวียดนาม สมาชิกของพุทธเถรจากประเทศเวียดนามและพม่า สมเด็จพระสังฆราชเทพ วงศ์ จากกัมพูชา และชาวพุทธทั่วประเทศเวียดนาม เจดีย์ฮหวั่งฟุกได้รับการยอมรับเป็นสมบัติทางประวัติศาสตร์ของประเทศเวียดนาม
ในวันพิธีเปิดพุทธเถรจากพม่าได้นำพระบรมสารีริกธาตุพระโคตมพุทธเจ้าจากพระมหาธาตุเจดีย์ชเวดากองในย่างกุ้งไปยังเจดีย์ฮหวั่งฟุก

สมุดภาพ

HoangPhucPagoda1.jpg|ประตูวัดที่ยังเหลืออยู่
HoangPhucPagoda3.jpg|ประตูวัดที่ยังเหลืออยู่

อ้างอิง
แหล่งตู่ซี
แหล่งตู่ซี ตั้งอยู่บนพื้นที่ภูเขาทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศจีน เต็มไปด้วยมรดกที่ยังคงหลงเหลือของชนเผ่าต่าง ๆ ซึ่งบรรดาหัวหน้าเผ่าจะได้รับการแต่งตั้งจากรัฐบาลและใช้ชื่อว่า 'ถูซือ' ชนเผ่านี้ปกครองดินแดนแห่งนี้ตั้งแต่ช่วงศตวรรษที่ 13 ถึง ช่วงต้นศตวรรษที่ 20
ระบบถูซือเป็นผลต่อยอดมาจากระบบปกครองชนกลุ่มน้อยของราชวงศ์จีนใน 3 ศตวรรษก่อนคริสตกาล เพื่อให้เกิดความเป็นหนึ่งเดียว ในขณะเดียวกันก็ยังทำให้ชนกลุ่มน้อยต่างๆ สามารถรักษาจารีตประเพณีและวิถีชีวิตของตัวเองเอาไว้ได้ ป้อมปราการที่หลงเหลือในดินแดนแห่งนี้ ยังเป็นหลักฐานอย่างดีของลักษณะการปกครองดังกล่าว
มรดกโลก
แหล่งตู่ซีได้รับการลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 39 เมื่
้รับการลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 39 เมื่อปี 2558 ที่เมืองบอนน์ ประเทศเยอรมนีด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
*(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
*(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
แม่ไม้มวยไทย
จังหวัดสมุทรสงคราม (ขวาสุด : จระเข้ฟาดหาง)]]

แม่ไม้มวยไทย เป็นท่าต่อสู้ของวิชามวยไทยที่สำคัญที่สุด ซึ่งรวมถึงมีการใช้ในศาสตร์แห่งกระบี่กระบอง

ประวัติความเป็นมา
จากมติของคณะรัฐมนตรี ได้มีการอ้างอิงถึงสมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 8 (หรือสมเด็จพระเจ้าเสือ) ว่าทรงเป็นผู้คิดค้นท่าแม่ไม้ ไม้กลมวยไทย ในแบบฉบับพระเจ้าเสือ กระทั่งมีการทำเป็นตำรามวยไทย เพื่อถ่ายทอดแก่อนุชน

แม่ไม้มวยไทย
แม่ไม้มวยไทย แบ่งออกเป็น 15 ไม้ อันได้แก่ :
{| class="wikitable"
! ไม้ที่ !! ชื่อท่า !! คำอธิบาย
|-
| 1
| สลับฟันปลา
| ใช้มือข้างหนึ่งปัดหมัดของอีกฝ่าย แล้วใช้มืออีกข้างกระแทกที่ไหล่ด้านนอกของฝ่ายรุก
|-
| 2
| ปักษาแหวกรัง
| ก้าวเท้าข้างหนึ่งทแยงเข้าวงใน ใช้แขนปัดหมัดฝ่ายรุกให้พ้นใบหน้า และใช้มืออีกข้างกระแทกไหล่ด้านในของฝ่ายรุก
|-
| 3
| ชวาซัดหอก
| ก้าวเท้าเฉียงออกวงนอก ยกแขนข้างหนึ่งปัดหมัดฝ่ายรุกออก แล้วใช้แขนอีกข้างหนึ่งยกศอกกระแทกชายโครงฝ่ายรุก
|-
| 4
| อิเหนาแทงกริช
| ก้าวเท้าทแยงเข้าวงใน ยกแขนข้างหนึ่งปัดหมัดฝ่ายรุกออก แล้วใช้แขนอีกข้างหนึ่งยกศอกกระแทกชายโครงฝ่ายรุก
|-
| 5
| ยอเขาพระสุเมรุ
| ก้มศีรษะเพื่อให้หมัดฝ่ายรุกพ้นไป พร้อมก้าวเท้าไปข้างหน้าเล็กน้อย แล้วใช้หมัดเสยคางฝ่ายรุก
พื่อให้หมัดฝ่ายรุกพ้นไป พร้อมก้าวเท้าไปข้างหน้าเล็กน้อย แล้วใช้หมัดเสยคางฝ่ายรุก
|-
| 6
| ตาเถรค้ำฝัก
| ก้าวเท้าข้างหนึ่งเข้าวงใน พร้อมกับงอแขนข้างหนึ่งปัดหมัดฝ่ายรุกให้พ้นศีรษะ แล้วใช้มืออีกข้างชกปลายคางฝ่ายรุกทันที
|-
| 7
| มอญยันหลัก
| ยกแขนทั้งสองป้องกันหน้า แล้วใช้เท้าข้างหนึ่งถีบท้องหรือช่องอกฝ่ายรุกให้กระเด็น
|-
| 8
| ปักลูกทอย
| หันตัวหาทิศทางที่ฝ่ายรุกเตะมา ยกศอกทั้งสองขึ้นป้องกัน พร้อมกับใช้มือป้องกันการพลาดถูกใบหน้าไปในตัว
|-
| 9
| จระเข้ฟาดหาง
| ใช้ส้นเท้ากระแทกเข้าที่ศีรษะของฝ่ายรุก
|-
| 10
| หักงวงไอยรา
| ใช้แขนโอบจับบริเวณน่องฝ่ายรุก พร้อมกับใช้ศอกอีกข้างแทงเข้าที่บริเวณโคนขาของฝ่ายรุก
|-
| 11
| นาคาบิดหาง
| ใช้มือทั้งสองตะปบส้
ีกข้างแทงเข้าที่บริเวณโคนขาของฝ่ายรุก
|-
| 11
| นาคาบิดหาง
| ใช้มือทั้งสองตะปบส้นเท้าอีกฝ่ายที่เตะมา แล้วใช้มือที่จับปลายเท้าฝ่ายรุกบิดออกด้านนอก ใช้มือที่จับส้นเท้าฝ่ายรุกดึงเข้าหาตัว พร้อมใช้เข่ากระแทกเข้าที่น่องฝ่ายรุก
|-
| 12
| วิรุฬหกกลับ
| พลิกตัวทแยงสู่ทิศที่ฝ่ายรุกเตะมา แล้วใช้เท้ากระแทกต้นขาฝ่ายรุกออกไป โดยใช้มือทั้งสองป้องกันการพลาดเตะถูกชายโครง
|-
| 13
| ดับชวาลา
| ใช้มือข้างหนึ่งกดแขนฝ่ายรุกที่ชกมาให้ลงต่ำ พร้อมกับใช้มืออีกข้างชกหน้าฝ่ายรุกในเวลาเดียวกัน
|-
| 14
| ขุนยักษ์จับลิง
| ยกแขนทั้งสองปัดการเตะที่แข้งของฝ่ายรุก แล้วยกแขนข้างหนึ่งป้องกันศอกของฝ่ายรุก ซึ่งเป็นการหลบการชก, การเตะ และการศอกในเวลาเดียวกัน
|-
| 15
| หักคอเอราวัณ
ายรุก ซึ่งเป็นการหลบการชก, การเตะ และการศอกในเวลาเดียวกัน
|-
| 15
| หักคอเอราวัณ
| ใช้มือทั้งสองจับที่ต้นคอของฝ่ายรุก แล้วกระแทกเข่าข้างหนึ่งไปที่หน้าของฝ่ายรุก
|}
แม่ไม้มวยไทยท่าอื่น
บางสื่อระบุว่า แม่ไม้มวยไทยมีจำนวนถึง 385 ท่า โดยมีท่าที่ยากที่สุดคือ “นารายณ์บั่นเศียร”

ลูกไม้มวยไทย
 จังหวัดสมุทรสงคราม]]
ลูกไม้มวยไทย เป็นท่าย่อยที่แยกออกไปจากแม่ไม้ โดยผู้ฝึกต้องผ่านการฝึกแม่ไม้มวยไทยก่อน จึงจะสามารถฝึกลูกไม้มวยไทยได้ดี แบ่งออกเป็น 15 ไม้ อันได้แก่ :

* เอราวัณเสยงา
* บาทาลูบพักตร์
* ขุนยักษ์พานาง
* พระรามน้าวศร
* ไกรสรข้ามห้วย
* กวางเหลียวหลัง
* หิรัญม้วนแผ่นดิน
* นาคมุดบาดาล
* หนุมานถวายแหวน
* ญวนทอดแห
* ทะแยค้ำเสา
* หงส์ปีกหัก
* สักพวงมาลัย
* เถรกวาดลาน
* ฝานลูกบวบ

ในวัฒนธรรมร่วมสมัย
ในภาพยนตร์องค์บาก มีเพลง “แม่ไม้มวยไทย” ขับร้องโดยแอ๊ด คาราบาว ประกอบท้ายเรื่อง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
คณะเผยแพร่ศาสนาแอละโมในแซนแอนโทนีโอ
คณะเผยแพร่ศาสนาแอละโมในแซนแอนโทนีโอ ( ) หรือทั่วไปเรียก ดิแอละโม (the Alamo) เป็นส่วนหนึ่งของแหล่งมรดกโลกคณะเผยแพร่ศาสนาแซนแอนโทนีโอในแซนแอนโทนีโอ รัฐเท็กซัส สหรัฐ ก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 18 เป็นคณะเผยแพร่ศาสนาโรมันคาทอลิกและป้อมปราการ (fortress compound) เป็นสมรภูมิของยุทธการที่ดิแอละโมใน ค.ศ. 1836 ปัจจุบันแอละโมเป็นพิพิธภัณฑ์ในเขตประวัติศาสตร์จัตุรัสแอละโม
ที่แห่งนี้เป็นคณะเผยแพร่ศาสนาของสเปนแรก ๆ ในเท็กซัส สร้างเพื่อการศึกษาแก่อเมริกันพื้นเมืองในพื้นที่หลังเข้ารีตศาสนาคริสต์ ใน ค.ศ. 1793 คณะเผยแพร่ศาสนาถูกเปลี่ยนเป็นโลกวิสัย (secularize) และถูกทิ้ง สิบปีต่อมา กลายเป็นป้อมที่มีหน่วยทหารประจำ คือ กองร้อยบินที่สองซานการ์โลสเดปาร์รัส (Second Flying Company of San Carlos de Parras) ซึ่งคาดว่าจะให้ชื่อคณะเผยแพร่ศาสนานี้ว่า แอละโม ระหว่างการปฏิวัติเท็กซัส พลเอก มาร์ติน เปร์เฟกโต เด โกส (Martín Perfecto de Cos) ของเม็กซิโกยอมจำนนป้อมต่อกองทัพเท็กซัสในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1835 หลังการล้อมเบคาร์ (Siege of Béxar) จากนั้นทหารเท็กซัสจำนวนค่อนข้างน้อยยึดครองป้อมเป็นเวลาหลายเดือน สุดท้ายแพ้ที่ยุทธการที่ดิแอละโม
ซัสจำนวนค่อนข้างน้อยยึดครองป้อมเป็นเวลาหลายเดือน สุดท้ายแพ้ที่ยุทธการที่ดิแอละโมในวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 1836 เมื่อกองทัพเม็กซิโกถอยจากเท็กซัสอีกหลายเดือนต่อมา พวกเขาทลายกำแพงของดิแอละโมหลายส่วนและเผาอาคารบางหลัง
ในอีกห้าปีต่อมา มีการใช้ดิแอละโมบางครั้งเพื่อประจำทหารทั้งฝ่ายเท็กซัสและเม็กซิโก แต่สุดท้ายก็ถูกทิ้ง ใน ค.ศ. 1849 หลายปีหลังเท็กซัสถูกผนวกเข้าสหรัฐ กองทัพบกสหรัฐเริ่มให้เช่าที่นี้สำหรับใช้เป็นสถานีพลาธิการ (quartermaster's depot) กองทัพบกสหรัฐทิ้งคณะเผยแพร่ศาสนานี้ใน ค.ศ. 1876 หลังมีการก่อสร้างฟอร์ตแซมฮิวสตันในบริเวณใกล้เคียง มีการขายโบสถ์น้อยดิแอละโมให้รัฐเท็กซัส ซึ่งมีการจัดการท่องเที่ยวเป็นครั้งคราวแต่ไม่พยายามฟื้นฟู อาคารที่เหลือถูกขายให้บริษัทพ่อค้าที่ใช้เป็นร้านของชำขายส่ง
หลังก่อตั้งใน ค.ศ. 1892 กลุ่มธิดาสาธารณรัฐเท็กซัสเริ่มพยายามรักษะดิแอละโม ใน ค.ศ. 1905 เอดีนา เอมีเลีย เด ซาบาลา และแคลรา ดริสกอลล์ชักจูงสภานิติบัญญัติรัฐให้ซื้ออาคารที่เหลือสำเร็จ และกำหนดให้กลุ่มธิดาสาธารณรัฐเท็กซัสเป็นผู้อารักขาถาวรของที่นั้น ในช่วงศตวรรรษถัดมา มีความพยายามเป็นครั้งคราวเพื่อโอนการควบคุมของดิแอละโมจากกลุ่มธิดา ต้น ค.ศ. 2015 ผู้ตรวจการที่ดินเท็กซัส จอร์จ พี. บุช ถอนการควบคุมดิแอละโมให้สำนักงานที่ดินทั่วไปเท็กซัสอย่างเป็นทางการ

วันที่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 2015 ดิแอละโมร่วมกับคณะเผยแพร่ศาสนาอีกสี่คณะในอุทยานประวัติศาสตร์แห่งชาติคณะเผยแพร่ศาสนาแซนแอนโทนีโอ ได้รับกำหนดเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก
ฮิราอิซูมิ
ฮิราอิซูมิ วัด สวน และแหล่งโบราณคดีต่าง ๆ ที่แสดงลักษณะของนิกายสุขาวดีในพระพุทธศาสนา คือ แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมของประเทศญี่ปุ่น ประกอบด้วยแหล่งวัฒนธรรม 5 รายการ และภูเขากินไกซันอันศักดิ์สิทธิ์ ปรากฏเป็นหลักฐานร่องรอยของสถานที่ราชการ กำหนดอายุตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 11 และ 12 (พุทธศตวรรษที่ 16-17) ในช่วงสมัยที่ฮิราอิซูมิเป็นศูนย์กลางการปกครองของอาณาจักรทางเหนือ และเป็นคู่แข่งกับเกียวโต อาณาจักรนี้สร้างอยู่บนพื้นฐานความคิด ตามคติความเชื่อเรื่องจักรวาล ของพระพุทธศาสนานิกายมหายาน สุขาวดีที่แพร่หลายเข้ามาในญี่ปุ่นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 8 (พุทธศตวรรษที่ 13) สมบัติทางวัฒนธรรมชิ้นนี้แสดงถึงความเป็นดินแดนสุขาวดีอันเป็นที่ปรารถนาของมนุษย์ภายหลังความตาย
ธรรมชิ้นนี้แสดงถึงความเป็นดินแดนสุขาวดีอันเป็นที่ปรารถนาของมนุษย์ภายหลังความตาย รวมทั้งความสงบของจิตใจในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ นิกายสุขาวดีจึงพัฒนาขึ้นในการออกแบบและวางผังสวนที่เป็นลักษณะเฉพาะของญี่ปุ่น ด้วยการผสมผสานกันระหว่างการบูชาธรรมชาติตามความเชื่อดั้งเดิมและลัทธิชินโตของชาวญี่ปุ่น
มรดกโลก
ฮิราอิซูมิ วัด สวน และแหล่งโบราณคดีต่าง ๆ ที่แสดงลักษณะของนิกายสุขาวดีในพระพุทธศาสนา ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 35 เมื่อ พ.ศ. 2554 (ค.ศ. 2011) ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศสด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
*(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
*(vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์
แหล่งข้อมูลอื่น
* Chusonji
โอนต์ไบต์กุก
โอนต์ไบต์กุก ( , แปลตรงตัวว่า เค้กมื้อเช้า) หรือ เปเปอร์กุก ( , เค้กพริก) เป็นเค้กเครื่องเทศชนิดหนึ่งในตำรับอาหารดัตช์ ข้าวไรย์เป็นส่วนผสมที่สำคัญโดยทำให้เค้กมีสีน้ำตาลอ่อน มักแต่งกลิ่นรสด้วยเครื่องเทศอย่างกานพลู, อบเชย, ขิง, จันทน์เทศ และซักเคด (ผิวมะนาวหรือส้มหั่นเป็นชิ้นลูกเต๋าแล้วเชื่อม) ในหลายพื้นที่ของเนเธอร์แลนด์มีสูตรเค้กในท้องถิ่นเป็นของตนเอง สูตรที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ "เอาเดอไวเฟิงกุก" ( ) ซึ่งแต่งกลิ่นด้วยเทียนสัตตบุษย์และส่วนใหญ่รับประทานกันในภาคเหนือ

ตามธรรมเนียมแล้ว ชาวดัตช์จะเสิร์ฟโอนต์ไบต์กุกเป็นอาหารเช้าแทนขนมปังโดยทาเนยเป็นชั้นหนาไว้ด้านบน อย่างไรก็ตาม ยังนิยมเสิร์ฟเค้กชนิดนี้เป็นขนมหรืออาหารว่างด้วย เนื่องจากรสหวานของมัน
สโตรปวาเฟิล
สโตรปวาเฟิล ( , แปลตรงตัวว่า ขนมรังผึ้งน้ำเชื่อม) เป็นขนมชนิดหนึ่งของเนเธอร์แลนด์ ทำจากแผ่นแป้งกลมบางประกบกัน ตรงกลางสอดไส้น้ำเชื่อมข้นหนืดเหมือนน้ำตาลเคี่ยว ขนมชนิดนี้เป็นที่นิยมในเนเธอร์แลนด์ ได้รับการคิดค้นขึ้นครั้งแรกที่เมืองเคาดา ตั้งแต่ปี 2016 ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ ได้เสริฟสโตรปวาเฟิลเป็นของว่างอาหารเช้าฟรีสำหรับเที่ยวบินในประเทศ

ส่วนประกอบและการอบ
แป้งสำหรับทำขนมรังผึ้งประกอบด้วย แป้งประกอบอาหาร เนย น้ำตาลแดง ยีสต์ นม และไข่ โดยนำแป้งกลม ๆ ขนาดกลางไปวางบนเตาวาเฟิลและกดเพื่อให้ได้แผ่นทรงกลมขนาดเท่า ๆ กัน หลังถูกอบขนมรังผึ้งถูกแบ่งครึ่งขณะยังอุ่นอยู่ จากนั้นจึงใส่ใส้ทำด้วยน้ำเชื่อม น้ำตาลแดง เนย และอบเชย ระหว่างสองครึ่งเพื่อติดมันเข้าด้วยกัน
ความเป็นมา
สโตรปวาเฟิลถูกคิดค้นขึ้นครั้งแรกที่เมืองเคาดาในสมัยปลายตวรรษที่ 18 หรือต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 คนอบขนมปังใช้ของเหลือจากการทำเบเกอรี่เช่นเศษขนมปัง ทำให้หวานด้วยน้ำเชื่อม บ้างก็ว่าเคราร์ด กัมป์เฮยเซินเป็นผู้คิดค้นในระหว่าง ค.ศ. 1810 ปีที่เขาเปิดร้านถึง ค.ศ. 1840 นับว่าเป็นสูตรที่เก่าแก่ที่สุดของขนมรังผึ้งน้ำเชื่อม มีประมาณ 100 คนที่ขายขนมรังผึ้งน้ำเชื่อมในศตวรรษที่ 19 ที่เมืองเมืองเคาดา และในศตวรรษที่ 20 เริ่มมีโรงงานผลตเกิดขึ้น ในปี1960 มีทั้งหมด 17 โรงงานเฉพาะในเกาดาและ 4 แห่งยังดำเนินการอยู่จนถึงทุกวันนี้

รูป

อ้างอิง
โยเดิงกุก
โยเดิงกุก ( , แปลตรงตัวว่า คุกกี้ยิว) เป็นขนมปังกรอบชนิดหนึ่งจากเนเธอร์แลนด์ มีลักษณะแบน กลม และมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 10 เซนติเมตร
แหล่งการปฏิวัติอุตสาหกรรมเมจิของญี่ปุ่นฯ
แหล่งมรดกจากการปฏิวัติอุตสาหกรรมของญี่ปุ่นในยุคเมจิ: การถลุงเหล็กและผลิตเหล็กกล้า การต่อเรือและการทำเหมืองถ่านหิน เป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมที่ประกอบด้วยสถานที่ 23 แห่ง ซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศญี่ปุ่น คือที่เมืองฮางิ จังหวัดยามางูจิ และในเมืองต่าง ๆ บนเกาะคีวชู โดยสถานที่เหล่านี้มีหลักฐานที่แสดงให้เห็นการพัฒนาด้านอุตสาหกรรมอย่างรวดเร็วของญี่ปุ่น ตั้งแต่ช่วงกลางศตวรรษที่ 19 ถึงช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ด้วยการพัฒนาอุตสาหกรรมเหล็ก การต่อเรือ และการทำเหมืองถ่านหิน สถานที่เหล่านี้ยังเป็นตัวอย่างของกระบวนการค้นหาเทคโนโลยีของญี่ปุ่นจากยุโรปและอเมริกา ในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 และบ่งบอกว่าเทคโนโลยีพวกนี้ถูกปรับให้เข้ากับความจำเป็นและประเพณีท
างศตวรรษที่ 19 และบ่งบอกว่าเทคโนโลยีพวกนี้ถูกปรับให้เข้ากับความจำเป็นและประเพณีทางสังคมของญี่ปุ่นอย่างไร ซึ่งถือเป็นการส่งต่อการพัฒนาอุตสาหกรรมตะวันตกไปยังประเทศที่ไม่ใช่ชาติตะวันตกสำเร็จเป็นครั้งแรกด้วย และจากการปฏิวัติอุตสาหกรรมในประเทศช่วงเวลานั้น ถือเป็นการเปลี่ยนแปลงทางสังคมของญี่ปุ่นครั้งใหญ่ในทุกด้านจนทำให้ประเทศญี่ปุ่นพัฒนาประเทศแบบก้าวกระโดดจนกลายเป็นมหาอำนาจทางเศรษฐกิจในปัจุบัน
มรดกโลก
แหล่งมรดกจากการปฏิวัติอุตสาหกรรมของญี่ปุ่นในยุคเมจิ:การถลุงเหล็กและผลิตเหล็กกล้า การต่อเรือและการทำเหมืองถ่านหิน ของญี่ปุ่นได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 39 เมื่อปี 2558 ที่เมืองบ็อน ประเทศเยอรมนี ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
*(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
*(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแท
้ซึ่งวัฒนธรรม
*(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
แอ่งน้ำอุฟส์นูร์
แอ่งน้ำอุฟส์นูร์ ( , ; ) เป็นพื้นที่แอ่งปิดล้อมที่อยู่เหนือสุดของเอเซียกลาง ได้ชื่อตามทะเลสาบอุฟส์นูร์ (Uvs Nuur Lake) เป็นทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในประเทศมองโกเลียตามขนาดพื้นที่ครอบคลุม 3,350 ตารางกิโลเมตรที่ความสูงเหนือระดับน้ำทะเล 759 เมตร ทะเลสาบที่กว้าง ตื้น และเค็มมาก มีความสำคัญต่อนกอพยพ นกน้ำ และนกทะเล แหล่งนี้ประกอบด้วยพื้นที่อนุรักษ์ 12 พื้นที่ เป็นตัวแทนของเขตชีวภาพสำคัญของยูเรเซีย (Eurasia) ตะวันออก ระบบนิเวศแบบสเต็ปป์ หรือทุ่งหญ้าสเต็ปป์ รองรับความหลากหลายอย่างมากของนก ทะเลทรายเป็นที่อยู่อาศัยของหนูทะเลทราย เช่น เจอร์บิล (gerbil) เจอร์บัว (jerboa) และโพลแคทลายหินอ่อน (marbled polecat) ที่หายาก ภูเขาเหล่านี้เป็นที่หลบภัยของสัตว์ที่อยู
คทลายหินอ่อน (marbled polecat) ที่หายาก ภูเขาเหล่านี้เป็นที่หลบภัยของสัตว์ที่อยู่ในภาวะเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์คือเสือดาวหิมะ แกะภูเขา (อาร์กาลี argali) และเอเซียติก ไอเบ็กซ์ (Asiatic ibex แพะภูเขาขนิดหนึ่ง)
มรดกโลก
แอ่งน้ำอุฟส์นูร์ได้จดทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 27 เมื่อปี พ.ศ. 2546 ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
*(ix) - เป็นแหล่งที่เกิดจากปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่มีเอกลักษณ์หายากหรือสวยงามเป็นพิเศษ เช่น แม่น้ำ น้ำตก ภูเขา
*(x) - เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของชนิดสัตว์และพันธุ์พืชที่หายากหรือที่ตกอยู่ในสภาวะ อันตราย แต่ยังคงสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ ซึ่งรวมถึงระบบนิเวศอันเป็นแหล่งรวมความอุดมสมบูรณ์ของพืชและสัตว์ที่ทั่ว โลกให้ความสนใจด้วย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
สหพันธ์มวยไทยและสาขาวิชาที่เกี่ยวข้องแห่งประเทศฝรั่งเศส
สหพันธ์มวยไทยและสาขาวิชาที่เกี่ยวข้อง ( , อักษรย่อ: FMDA) เป็นสหพันธ์เพื่อการจัดการส่งเสริมกีฬามวยไทยสำหรับชาวฝรั่งเศส ในประเทศฝรั่งเศส

สาขาวิชาที่เกี่ยวข้อง
สาขาวิชาที่เกี่ยวข้องกับองค์กรนี้คือ มวยไทยโบราณ (ซึ่งเป็นการรวมตัวกันของมวยแข็งและมวยอ่อนในศิลปะการต่อสู้ไทยสายต่าง ๆ อันได้แก่ มวยไชยา, มวยโคราช, มวยลพบุรี และมวยท่าเสา) และรูปแบบทางเทคนิค ที่ได้แรงบันดาลใจจากวานรเผือก (หนุมาน) รวมถึงมวยไทยเลิศฤทธิ์ (มวยโบราณสำหรับกองทัพ), กระบี่กระบอง (การใช้อาวุธแบบดั้งเดิม) และวิชาเชิงกลยุทธ์ (เทคนิคการป้องกัน)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
ภูมิทัศน์วัฒนธรรมหุบเขาออร์ค็อง
ภูมิทัศน์วัฒนธรรมหุบเขาออร์ค็อง (Орхоны хөндийн соёлын дурсгал) มีพื้นที่ 121,967 เฮกตาร์ ตั้งอยู่รอบบริเวณผืนทุ่งกว้างบนสองฝั่งแม่น้ำออร์ค็อง และแหล่งโบราณคดีมากมายที่มีอายุถึงคริสต์ศตวรรษที่ 6 (พุทธศตวรรษที่ 11) บริเวณนี้ยังรวมคาราคอรม เมืองหลวงในคริสต์ศตวรรษที่ 13–14 (พุทธศตวรรษที่ 18–19) ของอาณาจักรเจงกิส ข่าน เข้าไว้ด้วย กล่าวโดยรวมสิ่งที่หลงเหลือในบริเวณนี้ สะท้อนให้เห็นถึงสายสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงระหว่างชนเผ่าร่อนเร่ สังคมปศุสัตว์ และศูนย์กลางการปกครองและศาสนา และความสำคัญของหุบเขาออร์ค็องในประวัติศาสตร์ของเอเชียกลาง ทุ่งหญ้ายังคงถูกใช้เลี้ยงสัตว์โดยชนเผ่าเร่รอนมองโกเลียน
มรดกโลก
ภูมิทัศน์วัฒนธรรมหุบเขาออร์ค็องได้รับจดทะเบียนให้เป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 28 เมื่อ พ.ศ. 2547 ที่เมืองซูโจว ประเทศจีน ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
*(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
*(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
*(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่
ี่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
*(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
บูร์คันคัลดุน
ภูเขาบูร์คันคัลดุน ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศมองโกเลีย อยู่ตอนกลางของเทือกเขาเคนติอี ที่ซึ่งที่ราบอันกว้างใหญ่ของมองโกเลียไปบรรจบกับป่าสนเขาไซบีเรีย ของประเทศรัสเซีย

ภูเขาบูร์คันคัลดุน มีความเชื่อมโยงกับการบูชาภูเขาศักดิ์สิทธิ์ รวมทั้งแม่น้ำและโอโวโอ (Ovoo: กองหินของคนทรง) ด้วยพิธีการต่าง ๆ ซึ่งเกิดจากการผสมผสานกันระหว่างพิธีกรรมของคนทรงในยุคโบราณ และพิธีการของศาสนาพุทธ ภูเขาแห่งนี้ยังเป็นสถานที่ที่เชื่อกันว่า เป็นที่เกิดและที่ฝังศพของ เจงกีส ข่าน ผู้ก่อตั้งจักรวรรดิมองโกล และพบหลักฐานว่า เจงกีส ข่าน สร้างการบูชาภูเขาขึ้น เพื่อสร้างความสามัคคีแก่ชาวมองโกล
มรดกโลก
ภูเขาใหญ่บูร์คันคัลดุนและภูมิทัศน์ศักดิ์สิทธิ์โดยรอบได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 39 เมื่อปี 2558 ที่เมืองบอนน์ ประเทศเยอรมนีด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
*(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
*(vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์