SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
เกาะเหลาตรง
เกาะเหลาตรง ตั้งอยู่ในตำบลท่าข้าม อำเภอปะเหลียน จังหวัดตรัง อยู่ในเขตน่านน้ำทะเลตรัง-สตูล เป็นแหล่งโบราณคดีทั้งที่ขุดค้นแล้ว และยังไม่ได้ขุดค้นโบราณวัตถุ
เกาะเหลาตรงเดิมชื่อ เกาะปูเลา-ตะฮง เป็นภาษามลายู แปลว่า "เกาะมะเขือ" ในสมัยอยุธยาตอนปลาย เกาะเหลาตรงยังไม่มีคนอยู่อาศัย ชาวประมงใช้เป็นที่หลบลมพายุ แวะจอดเรือหาน้ำจืดจากบ้านหยงสตาร์และแวะนำเรือที่ชำรุดขึ้นซ่อมบริเวณเกาะเหลาตรง ประมาณ พ.ศ. 2430 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการทำไม้ฟืนจากต้นแสม ตัดเป็นท่อนสั้น ๆ ผ่าเป็นดุ้น มัดบรรทุกเรือสำเภาไปขายที่ปีนัง และสิงคโปร์ เกาะมีป่าชายเลนที่มีต้นแสมและโกงกางเป็นจำนวนมาก ชาวจีนจึงเข้ามาทำงานและปลูกบ้านเรือนพักอาศัยอยู่บนเกาะ แต่เมื่อมีคนอยู่อาศัยมากขึ้นจึงมีปัญหาเรื่องน้ำจืดจึงได้อพยพออกจากเกาะไปปลูกสร้างบ้านเรือนพักอาศัยบริเวณหน้าที่ทำการด่านศุลกากรหยงสตาร์ ทำให้เกาะเหลาตรงมีสภาพเป็น
้านเรือนพักอาศัยบริเวณหน้าที่ทำการด่านศุลกากรหยงสตาร์ ทำให้เกาะเหลาตรงมีสภาพเป็นเกาะร้างนับแต่นั้นถึงปัจจุบัน
จากหลักฐานทางโบราณคดีเกี่ยวกับเครื่องถ้วยที่เกาะเหลาตรง พบว่ามีทั้งเครื่องถ้วยที่ผลิตในประเทศไทย เช่น โอ่ง ไห และเครื่องถ้วยที่ผลิตจากต่างประเทศ ได้แก่ เครื่องถ้วยยุโรป และเครื่องถ้วยจีน สำหรับเครื่องถ้วยยุโรปเป็นเครื่องถ้วยที่พบทั่วไปตามท่าเรือเก่าในจังหวัดสงขลา พัทลุง ปัตตานี และนราธิวาส นอกจากนี้ยังมีรายงานว่าพบเครื่องถ้วยยุโรปแบบเดียวกันในแหล่งโบราณคดีหลายแห่งในประเทศอินโดนีเชีย สิงคโปร์ และมาเลเซีย สันนิษฐานว่าเครื่องถ้วยยุโรปที่พบ ผลิตในราว พ.ศ. 2343–2437 โดยมีตัวแทนนำเข้าคือ บริษัทดัตซ์ อีสต์ อินเดีย คอร์ปอเรชันของฮอลแลนด์ (Dutch East India Corporation) บนเกาะยังมีซากปรักหักพังของศาลเจ้าจีนโบราณตั้งอยู่ใกล้เคียงกันอีกด้วย

อ้างอิง
วังเจ้าเมืองพัทลุง
วังเจ้าเมืองพัทลุง เป็นวังของเจ้าเมืองพัทลุงในสมัยการปกครองแบบกินเมือง ตั้งอยู่หมู่ที่ 4 ตำบลลำปำ อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง ประกอบด้วยวังเก่าและวังใหม่ เป็นเรือนไทยที่มีรูปแบบผสมผสานระหว่างภาคกลางกับภาคใต้
ประวัติ
วังเจ้าเมืองพัทลุงสร้างโดยพระยาอภัยบริรักษ์ (น้อย) ซึ่งเป็นเจ้าเมืองพัทลุงระหว่าง พ.ศ. 2412–2431 ได้สร้างที่พำนัก ซึ่งใช้เป็นที่ว่าราชการเมืองด้วย แต่ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่าสร้างในสมัยใด ตกทอดเป็นของเจ้าเมืองคนถัดมาคือ พระยาวรวุฒิไวย ฯ (น้อย) ได้พำนักอยู่ที่วังเก่าจนถึงอนิจกรรมเมื่อปี พ.ศ. 2446 วังเก่าจึงตกเป็นมรดกแก่บุตรชายของท่าน คือหลวงศรีวรวัตร (พิณ จันทโรจวงศ์) หลังจากนั้นก็ตกเป็นมรดกของคุณยายประไพ มุตตามระ บุตรีของหลวง ศรีวรวัตร ซึ่งมีศักดิ์เป็นหลานของพระยาวรวุฒิไวย ฯ ก่อนจะมอบให้แก่กรมศิลปากร กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานวังเก่า เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2535
ส่วนวังใหม่สร้างโดยพระยาอภัยบริรักษ์ (เนตร) เมื่อ พ.ศ. 2434 วังใหม่สร้างขึ้นด้านหลังวังเก่าทางด้านทิศใต้ติดกับคลองลำปำ จึงมีชาวบ้านเรียกวังใหม่นี้ว่า วังชายคลอง หรือ วังใหม่ชายคลอง แต่ไม่เป็นที่นิยมเรียกเท่าชื่อ "วังใหม่" ได้รับการขึ้นทะเบียนโบราณสถานในส่วนวังใหม่เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2526

สถาปัตยกรรม
วังเก่า
วังเก่าเป็นเรือนไทยแฝดสามหลังติดกัน จั่วขวางตะวัน ใต้ถุนสูงหลังที่ 1 และ 2 ทำเป็นห้องนอนหน้าห้องนอนของหลังที่ 1 และ 2 ปล่อยเป็นห้องโถงติดต่อกันห้องแม่ทานเป็นห้องที่ 3 ลักษณะเป็นห้องยาวครอบคลุมพื้นที่แนวห้องโถงหน้าเรือนหลังที่ 1 และ 2 ถัดออกไปเป็นชานขนาดเล็กต่อไปยังเรือนครัววัสดุก่อสร้างเป็นไม้ทั้งหมด

วังใหม่
วังใหม่เป็นกลุ่มเรือนไทย 5 หลังยกพื้นสูงล้อมรอบชานบ้านที่อยู่ตรงกลางเป็นลานทรายก่อด้วยกำแพงอิฐกั้นทรายไว้เพื่อยกระดับลานทรายให้สูงกว่าพื้นธรรมดา กลุ่มเรือนไทย 5 หลังประกอบไปด้วยเรือนประธาน ซึ่งเป็นที่พักของพระยาอภัยบริรักษ์ (เนตร) เจ้าเมือง พร้อมภรรยาเอกและบุตร ลักษณะเป็นเรือนแฝด 2 หลัง ภายในเรือนแฝดมีห้องนอนหลายห้อง
หน้าห้องนอนลักษณะเป็นโถง คงเป็นที่สำหรับเจ้าเมืองว่าราชการโดยมีระเบียงลดระดับลงไปจากห้องนี้อยู่ 2 ด้าน ถัดลงไปก็เป็นลานบ้านซึ่งเป็นลานทราย กลางลานทรายมีต้นชมพู่ขนาดใหญ่ต้นหนึ่งมีแท่นก่อด้วยอิฐรอบเป็นที่นั่ง ส่วนเรือนไทยอีก 4 หลัง ที่ล้อมรอบลานบ้านอยู่นี้ 3 หลัง เป็นเรือนขนาดเล็ก มีห้องนอนและระเบียงหน้าห้องเหมือนกันทั้ง 3 หลัง ใช้เป็นที่อยู่ของอนุภรรยาและบุตร อีกหลังหนึ่งเป็นเรือนครัวมีขนาดใหญ่กว่าเรือนเล็กทั้ง 3 หลัง

อ้างอิง
วัดเขาเจียก
วัดเขาเจียก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขาเจียก อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง ทางทิศตะวันออกเป็นภูเขาเรียกว่า "เขาเจียก"

วัดเขาเจียกเรียกตามชื่อภูเขาสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2181 แต่สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2101 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2469 หลักฐานทางสถาปัตยกรรมที่ปรากฎ มีอายุไม่เกินสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น
อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2453 เป็นอาคารทรงไทยไม่มีฝาผนัง ฐานก่อด้วยคอนกรีต เสาไม้หลังคามุงกระเบื้องดินเผา โดยพระแท่น พรหมสโร อดีตเจ้าอาวาสวัดเขาเจียกเป็นประธานสร้าง มีพระด้วง อินทสรง รองเจ้าอาวาส เป็นผู้ดำเนินการสร้าง สร้างอุโบสถเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2479 ต่อมาอุโบสถเดิมได้ทรุดโทรมลง พ.ศ. 2512 จึงได้ทำการบูรณะเปลี่ยนเสาไม้เป็นเสาคอนกรีต ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย 3 องค์ พระโมคคัลลานะและสารีบุตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2471 หน้าพระประธานมีพระพุทธรูปหล่อด้วยสำริดปางสมาธิ มีจารึกว่า "หม่อมแหนสร้างไว้ พ.ศ. 2425" หน้าอุโบสถมีรูปเหมือนของพระด้วง บุญสโร สร้างด้วยปูนปั้นเมื่อ พ.ศ. 2471
บริเวณวัดมีถ้ำพระเขาเจียก ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของวัด บริเวณหน้าถ้ำเรียกว่าวัดใน บริเวณอุโบสถเรียกว่าวัดนอก ภายในถ้ำมีพระพุทธรูป ปูนปั้นปางไสยาสน์ทาสีทอง

อ้างอิง
เกาะไข่ (จังหวัดสตูล)
เกาะไข่ หรือ เกาะตะรัง เป็นเกาะขนาดเล็กขนาดราว 60,000 ตารางเมตร ในอุทยานแห่งชาติตะรุเตาตั้งอยู่ระหว่างเกาะตะรุเตากับเกาะอาดัง โดยอยู่ห่างจากเกาะตะรุเตาไปทางทิศตะวันตกประมาณ 20 กิโลเมตร เกาะตั้งอยู่ในท้องที่ตำบลเกาะสาหร่าย อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล สามารถขึ้นไปท่องเที่ยวบนเกาะไข่ได้ แต่ไม่อนุญาตให้พักค้างแรมบนเกาะ
รูปร่างเกาะไข่คล้ายนกที่มีส่วนปากและหัวอยู่ทางด้านทิศเหนือและมีส่วนขาอยู่ทางด้านทิศตะวันตกของเกาะ ตรงส่วนขาข้างหนึ่งของนกมีซุ้มประตูหินธรรมชาติ ซึ่งเกิดจากหินตะกอนชนิดหินทราย (กลุ่มหินแก่งกระจาน) ทางด้านทิศใต้มีแนวหาดทรายคล้ายทะเลแหวกข้ามไปยังกองหินปลายเกาะ มีแนวปะการังอยู่โดยทั่วไปซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นปะการังเขากวาง ในช่วงเดือนพฤศจิกายนจะมีเต่าทะเลขึ้นมาวางไข่เป็นจำนวนมาก

ทางราชการมีการจัดกิจกรรมงานวิวาห์บนเกาะไข่ โดยจะมีพิธีลอดซุ้มประตูหินและจดทะเบียนสมรส

อ้างอิง
วัดบ้านกร่าง (จังหวัดสุพรรณบุรี)
วัดบ้านกร่าง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำสุพรรณบุรี ในตำบลบ้านกร่าง อำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี มีพื้นที่ปัจจุบันจำนวน 29 ไร่

วัดบ้านกร่างเป็นวัดเก่าสมัยกรุงศรีอยุธยา แต่ประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2410 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2529 ได้รับยกย่องจากกรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ ให้เป็นวัดพัฒนาตัวอย่าง เมื่อ พ.ศ. 2536
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสต้นเมืองสุพรรณบุรี เมื่อวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2451 กล่าวถึงวัดบ้านกร่างว่า "พลับพลาที่พักนี้ตั้งที่ตำบลบ้านกร่าง ใกล้ที่ว่าการอำเภอศรีประจันต์ฝั่งตะวันออก ตรงกับวัดที่ชื่อเดียวกันข้าม มีพระเจดีย์กลางน้ำองค์ 1 เป็นพระเจดีย์ไม้สิบสอง อยู่ข้างจะเขื่อง ว่าเป็นที่ราษฎรประชุมกันไหว้พระทุกปี"
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถและวิหาร สร้างขึ้นในสมัยอยุธยา ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานองค์ใหญ่ ศิลปะอู่ทอง ใบเสมารอบอุโบสถมีที่มาจากการนำพระวัดกร่างพิมพ์ทรงพลใหญ่มาจำลองให้มีขนาดเท่าใบเสมา ส่วนวิหารภายในมีหลวงพ่อแก้วและพระประธาน ถัดมาเป็น มณฑป ด้านในมีรอยพระพุทธบาทจำลอง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2476 ด้านหลังวิหารมีเจดีย์ที่ได้รับการปฏิสังขรณ์ใหม่ สร้างขึ้นเพื่อบรรจุพระเครื่องตระกูลวัดบ้านกร่าง (พระขุนแผน) ภายในเจดีย์ เคยพบพระพุทธรูปเนื้อสัมฤทธิ์จำนวน 20–30 องค์ รวมไปถึงพระเครื่องซึ่งมีลักษณะเป็นแก้วสีเขียว นอกจากนั้นยังมีพระบรมรูปสมเด็จพระนเรศวรมหาราชทรงหลั่งน้ำทักษิโณทกประกาศอิสรภาพ แกะสลักจากไม้ตะเคียนขนาดใหญ่
กรุพระขุนแผนบ้านกร่างมีชื่อเสียง เป็นพระเครื่องเนื้อดินเผาศิลปะอยุธยา เชื่อกันว่าจะแคล้วคลาดคงกระพัน สันนิษฐานกันว่า น่าจะสร้างขึ้นหลังสงครามยุทธหัตถีระหว่างสมเด็จพระนเรศวรมหาราชกับพระมหาอุปราช เมื่อตอนยกทัพกลับผ่านอำเภอศรีประจันต์ ได้พักทัพริมฝั่งแม่น้ำสุพรรณบุรี ทรงรับสั่งให้ทหารสร้างพระเครื่อง ว่ากันว่าเป็นจำนวนถึง 84,000 องค์ แล้วบรรจุในกรุวัดบ้านกร่าง
ลำดับเจ้าอาวาส
ลำดับเจ้าอาวาส และผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาสวัดบ้านกร่าง เท่าที่พบข้อมูล 
{| class="wikitable"
|ลำดับที่
|รายนาม
|เริ่มวาระ
|สิ้นสุดวาระ
|หมายเหตุ
|-
|1
|พระอุปัชฌาย์ขวัญ
|ราวสมัยรัชกาลที่ 1
|ไม่พบข้อมูล
|เจ้าอาวาส, มรณภาพ
|-
| -
| -
| -
| -
|ไม่พบข้อมูล
|-
|2
|พระอาจารย์สอน
|ราวสมัยรัชกาลที่ 3
|ราวสมัยรัชกาลที่ 3
|เจ้าอาวาส, ลาสิกขา
|-
| -
| -
| -
| -
|ไม่พบข้อมูล
|-
|3
|หลวงตาแก้ว
|ราวสมัยรัชกาลที่ 5
|ราวสมัยรัชกาลที่ 5
|เจ้าอาวาส
|-
|4
|หลวงตาปลั่ง
|ไม่พบข้อมูล
|ไม่พบข้อมูล
|เจ้าอาวาส, ลาสิกขา
|-
|5
|เจ้าอธิการโพธิ์ ชาวบ้านกร่าง
|ราวสมัยรัชกาลที่ 6
|ราวสมัยรัชกาลที่ 6
|เจ้าอาวาส, ลาสิกขา
|-
|6
|พระอุปัชฌาย์ทวน สุนทรวิภาต คงฺคสุ
|ราวสมัยรัชกาลที่ 6
|เจ้าอาวาส, ลาสิกขา
|-
|6
|พระอุปัชฌาย์ทวน สุนทรวิภาต คงฺคสุวณฺโณ
|ราวสมัยรัชกาลที่ 6
|พ.ศ. 2473
|เจ้าอาวาส, มรณภาพ
|-
|7
|พระอธิการศรี พลายละหาร
|พ.ศ. 2473
|พ.ศ. 2474
|เจ้าอาวาส, ลาสิกขา
|-
|8
|พระอธิการกลุ่ม นูมหันต์
|พ.ศ. 2474
|พ.ศ. 2480
|เจ้าอาวาส, ลาสิกขา
|-
|9
|พระเมธีธรรมสาร (ไสว จันทโสภา ธมฺมสาโร) 
|พ.ศ. 2481
|พ.ศ. 2522
|เจ้าอาวาส, มรณภาพ
|-
| rowspan="2" |10
| rowspan="2" |พระครูอาภัสศีลคุณ (ทวี แป้นสุวรรณ อาภสฺสโร)
|พ.ศ. 2522
|พ.ศ. 2523
|ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
|-
|พ.ศ. 2523
|พ.ศ. 2533
|เจ้าอาวาส, มรณภาพ
|-
|11
|พระครูสุนทรสีลสัมบัน (คำรณ ล้ำเลิศ คุณสมฺปนฺโน)
|พ.ศ. 2533
| -
|เจ้าอาวาส, ปัจจุบัน
|-
|
|
|
|
|
|}
เกอเนอือร์เก็นช์
เกอเนอือร์เก็นช์ ( ; ; ) เป็นเมืองทางตอนเหนือของประเทศเติร์กเมนิสถาน ไม่ไกลจากพรมแดนกับประเทศอุซเบกิสถาน และเป็นที่ตั้งของอดีตนครโบราณกูร์กานจ์ ( ) ซึ่งประกอบไปด้วยซากปรักหักพังของวัฒนธรรมฆวารัซม์ ประชากรของนครละทิ้งนครไปในช่วงต้นศตวรรษ 18 เพื่อไปหาที่ตั้งรกรากใหม่ กูร์กานจ์จึงตกอยู่ในสภาพร้างนี้เรื่อยมา ในปี 2005 ซากปรักหักพังของเกอเนอือร์เก็นช์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก
อูร์เกนช์เก่าตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำอามูดาร์ยาและในอดีตตั้งอยู่บนเส้นทางสายไหม ในปัจจุบันเป็นหนึ่งในแหล่งโบราณคดีที่สำคัญที่สุดของประเทศเติร์กเมนิสถาน เต็มไปด้วยซากปรักหักพังจากศตวรรษที่ 11–16 ซึ่งประกอบด้วยมัสยิด, ซุ้มทางเข้าออกของสถานีคาราวาน, ป้อมปราการ, อนุสรณ์ไว้ศพ และหออะษาน ที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ หออะษานกูตลุกตีมูร์

อ้างอิง
หน้าต่างเนวาร์
กาฐมาณฑุ]]

หน้าต่างเนวาร์ ( ; เนวาร ฌยาล) เป็นคำเรียกหน้าต่างไม้ที่แกะสลักอย่างวิจิตร อันเป็นองค์ประกอบที่มีลักษณะเด่นของสถาปัตยกรรมเนปาลแบบธรรมเนียม รวมถึงได้รับการบรรยายไว้ว่าเป็นสัญลักษณ์ของวัฒนธรรมและงานช่างของวัฒนธรรมเนวาร์ ระดับชั้นของความซับซ้อนและวิจิตรในการแกะสลักหน้าต่างเนวาร์มาถึงจุดสูงสุดในตอนกลางของศตวรรษที่ 18 หน้าต่างเนวาร์สามารถพบได้ตามพระราชวัง, บ้านเรือน และศาสนสถานต่าง ๆ ทั่วทั้งเนปาลมณฑล
ชื่อ, เสาข้าง และบานหน้าต่าง ประดับประดาด้วยเทวรูป, ประติมากรรมรูปสัตว์ในตำนาน, มังกร, นาค, นกยูง, หม้อกลัศ และองค์ประกอบอื่น ๆ และหน้าต่างอาจถูกครอบด้วยฉัตรเชิงพิธีกรรม บ้านเรือเนวาร์มักใช้หน้าต่างรูปแบบที่ต่างกันไปในแต่ละชั้นของบ้าน ต่างกันไปตามการใช้สอย ในช่วงศตวรรษ 21 หน้าต่างแบบเนวาร์เริ่มกลับมาได้รับความนิยมอีกครั้งเนื่องมาจากความนิยมในงานสถาปัตยกรรมเนวาร์ อันเป็นผลมาจากการท่องเที่ยวและความตระหนักในวัฒนธรรมที่มีเพิ่มขึ้น

หนึ่งในรูปแบบที่พบมากที่สุดของหน้าต่างเนวาร์คือ สันชญา (เทวนาครี: सँझ्या; Sanjhyā) ซึ่งเประกอบด้วยสามหน่วย และมักตั้งอยู่ตรงจุดกลางของฟาซาด ส่วนใหญ่มักใช้เป็นหน้าต่างของชั้นสามของอาคาร

อ้างอิง
วัดสุวรรณมาตร
วัดสุวรรณมาตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ ณ บ้านวังคู หมู่ที่ 3 ในตำบลคลองอุดมชลจร อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ในการสร้างวัด จำนวน 8 ไร่ 3 งาน 60 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูสุวรรณธรรมวงศ์ (เสียง) เจ้าคณะตำบลคลองอุดมชลจร ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดสุวรรณมาตร หรือเดิมเรียกว่า วัดคัดซ้อน จัดตั้งเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2445 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 24 เมตร ยาว 30 เมตร ผู้บริจาคที่ดินสร้างวัด คือ นายธูป ทองธรรมรงค์ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 เป็นสถานที่ที่ประชาชน ชาวตำบลคลองอุดมชลธรและชุมชนใกล้เคียงใช้ประกอบพิธีกรรมทางศาสนาและกิจกรรมทางประเพณี 
อ้างอิง
วัดบ้านซ่อง (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดบ้านซ่อง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านซ่อง อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 16 ไร่ 2 งาน 7 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูโสภณวิริยานุยุต (เพียร) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดบ้านซ่องตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2324 สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยปลายกรุงศรีอยุธยาหรือต้นสมัยรัตนโกสินทร์ นายอินทร์และนายโซ ได้ร่วมกันปฏิสังขรณ์วัดซึ่งชำรุดทรุดโทรมและเปลี่ยนชื่อเป็น วัดอินทโชสังฆโพธาราม แต่ชาวบ้านยังคงเรียกว่าวัดบ้านซ่องเช่นเดิม โดยชื่อวัดสันนิษฐานว่ามาจากการเป็นที่ซ่องสุมฝึกปรือคนที่ไปร่วมกับกองกำลังพระเจ้าตาก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2511 ด้านการศึกษาามีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2531
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 12 เมตร ยาว 24 เมตร ศาลาการเปรียญกว้าง 16 เมตร ยาว 32 เมตร เป็นอาคารไม้ทรงไทย หอสวดมนต์กว้าง 16 เมตร ยาว 19 เมตร เป็นอาคารไม้ลักษณะทรงสเปน และกุฏิสงฆ์จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ 2 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 3 หลัง ปูชนียวัตถุทีสำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ พระพุทธรูปสำริด ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 29 นิ้ว จีวรลายพิกุล

อ้างอิง
โบกาดูอิงแฟร์นู
ประมาณ ค.ศ. 1863–1865]]
โบกาดูอิงแฟร์นู ( ; ) คือหุบเหวแห่งหนึ่งที่หน้าผาริมทะเลใกล้กับเมืองกัชไกช์ในเขตลิสบอน ประเทศโปรตุเกส ในช่วงน้ำขึ้น คลื่นทะเลจะไหลเข้าสู่ก้นเหวและกระทบโขดหินอย่างแรง ทำให้ที่นี่กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมแห่งหนึ่งในพื้นที่ ถ้ำเหวแห่งนี้เป็นถ้ำแห่งแรกที่ปรากฏในภาพเคลื่อนไหวใด ๆ กล่าวคือ ในภาพยนตร์เงียบจากสหราชอาณาจักรเรื่อง อะซีเคฟเนียร์ลิสเบิน ใน ค.ศ. 1896 ซึ่งแสดงภาพคลื่นแตกที่ปากถ้ำแห่งนี้

อ้างอิง
วัดถ้ำพระ (จังหวัดแม่ฮ่องสอน)
วัดถ้ำพระ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านกาศ อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน
วัดถ้ำพระ เดิมชื่อ สำนักสงฆ์ถ้ำพระโบราณ (ถ้ำเหง้า) โดยเมื่อ พ.ศ. 2541 พระอาจารย์จรัญ อภิชาโต พระภิกษุสายพระป่ากรรมฐาน ซึ่งเป็นลูกศิษย์ของหลวงปู่สิมพุทธจาโร วัดถ้ำผาปล่อง ได้เดินทางเข้ามาในพื้นที่อำเภอแม่สะเรียง เห็นว่าถ้ำนี้เหมาะแก่การเจริญภาวนาจึงตัดสินใจอยู่จำพรรษาที่ถ้ำนี้ ภายหลังได้มีการพัฒนาปรับปรงพื้นที่ ตลอดจนสร้างถนนขึ้นไปยังถ้ำ ต่อมาได้รับอนุญาตให้ใช้พื้นที่จากกรมป่าไม้ สำนักสงฆ์ถ้ำพระโบราณ (ถ้ำเหง้า) จนตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 ถือเป็นวัดสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกายแห่งแรกในอำเภอแม่สะเรียง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2560
อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ อุโบสถศิลปะแบบล้านนา ด้านบนเป็นจุดชมวิว ส่วนชั้นล่างของอุโบสถก็มีหลวงพ่อทันใจหินเขียว จากหินแม่น้ำโขง ประดิษฐานอยู่

อ้างอิง
สเต๊กฮัมบวร์ค
สเต๊กฮัมบวร์ค ( ) เป็นอาหารจานเนื้อที่มีต้นกำเนิดในเยอรมนี เป็นที่นิยมกินในญี่ปุ่น

ต้นกำเนิดของสเต๊กฮัมบวร์คอยู่ที่เมืองฮัมบวร์ค ประเทศเยอรมนี ราวคริสต์ศตวรรษที่ 18 ชื่อเมืองฮัมบวร์คเมื่อออกเสียงเป็นภาษาอังกฤษก็กลายเป็น "แฮมเบิร์ก" บนเรือที่อพยพไปยังอเมริกาจากภูมิภาคฮัมบวร์คของเยอรมนี พ่อครัวปรุงและย่างเนื้อตากแห้งตามความต้องการของผู้โดยสารที่ต้องการกินสเต๊กจากบ้านเกิด

ในภาษาญี่ปุ่นเรียกชื่อตามเสียงอ่าน "แฮมเบิร์ก" ในภาษาอังกฤษจึงกลายเป็น "ฮัมบางุ" ( )

อ้างอิง
ไก่นัมบัง
ในเขตชูโอ โตเกียว]]
 ]]
ไก่นัมบัง (チキン南蛮) เป็นอาหารญี่ปุ่นที่มีต้นกำเนิดในจังหวัดมิยาซากิ มีส่วนประกอบคือแป้งสาลีและไข่ไก่ แล้วทอดด้วยน้ำมัน แช่ในน้ำส้มสายชูหวาน

ไก่นัมบังนั้นโดยทั่วไปแล้วมักจะใส่ซอสทาร์ทาร์ แต่ร้านอาหารแห่งหนึ่งซึ่งเป็นต้นกำเนิดของไก่นัมบังในจังหวัดมิยาซากินั้นมีการทำโดยไม่ใช้ซอสทาร์ทาร์ จึงถือว่าซอสทาร์ทาร์นั้นอาจไม่ได้จำเป็นเสมอไป

อ้างอิง
ปั้งปั้งจี
ปั้งปั้งจี (棒棒鸡, 棒棒雞, bàngbàngjī) เป็นอาหารจานเย็นในอาหารเสฉวน ทำจากเนื้อไก่นึ่งราดด้วยซอสเสฉวนและซอสไกว้เว่ย์ ในประเทศญี่ปุ่นมักใช้ ซอสทาฮีนี ซึ่งทำจากงา

ภาพรวม
ว่ากันว่าชื่อมีการใช้ตัวอักษรจีน 棒 (แท่งไม้) เนื่องจากไก่ย่างถูกตีด้วยแท่งไม้เพื่อให้เนื้อนุ่ม สูตรดั้งเดิมจะฉีกไก่เป็นชิ้นเล็ก ๆ ด้วยมือ นอกจากนี้ยังมีวิธีการปรุงโดยตัดด้วยมีดทำครัว ในปี 2018 แทบไม่มีร้านไหนในเฉิงตู มณฑลเสฉวน ที่ทำปั้งปั้งจีด้วยการตีไก่ด้วยไม้แล้ว

ในประเทศจีน เป็นเรื่องปกติที่จะใช้แค่เนื้อไก่อย่างเดียวโดยไม่มีการปรุงด้วยส่วนผสมอื่น ๆ รสชาตก็อาศัยความเผ็ดร้อนของพริกตามแบบฉบับของอาหารเสฉวน

อ้างอิง
เมอเนียร์
แบบเมอเนียร์กับถั่วแขก]]
เมอเนียร์ ( ) เป็นวิธีการปรุงอาหารประเภทปลาแบบหนึ่ง ปรุงรสเนื้อปลาด้วยเกลือและพริกไทย โรยด้วยแป้งสาลีหรือแป้งชนิดอื่น ๆ หลังจากอบทั้งสองด้านด้วยเนยแล้วก็โรยด้วยน้ำมะนาว บางคนก็ชอบทำเป็นเนื้อกรอบนอกนุ่มใน มักใช้ปลาเนื้อขาว เช่น ปลากะพงขาว ปลาแบสดำ ปลาเรนโบว์เทราต์ ปลาแซลมอน

นอกจากซอสมะนาว อาจใช้ซอสบอลแซมิกและซอสทาร์ทาร์ บางครั้งใช้ซอสขาว (ซอสเบชาแมล) ซอสออโรรา และซอสถั่วเหลือง

ความหมาย
คำว่า เป็นรูปเพศหญิงของ ซึ่งหมายถึง "เจ้าของโรงโม่แป้ง" หรือ "คนโม่แป้ง" ส่วน หมายถึง "ปลา XXX แบบภรรยาคนโม่แป้ง" (โดยที่ XXX ในที่นี้แทนชื่อปลา) ตัวอย่างเช่น "ปลาลิ้นหมาแบบเมอเนียร์" ("ปลาลิ้นหมาแบบภรรยาคนโม่แป้ง") ในภาษาฝรั่งเศสคือ
หมูย่างซอสขิง
หมูย่างซอสขิง หรือ โชงายากิ ( ) เป็นอาหารญี่ปุ่นประเภทเนื้อย่างหมักซอส โดยใช้น้ำขิง โชยุ มิริง และน้ำตาล

หมูย่างซอสขิงมีชื่อเรียกในภาษาอังกฤษแบบญี่ปุ่นอีกอย่างว่า โพกูจินจะ ( ) แต่มักหมายถึงจานเนื้อผัดที่ใช้เนื้อสันนอกหนาและปรุงรสอย่างตะวันตก ในภาษาอังกฤษเรียกว่า

กลิ่นหอมของขิงช่วยลดกลิ่นและความมันของเนื้อ และรสเผ็ดร้อนของขิงช่วยกระตุ้นความอยากอาหาร

เนื่องจากทำได้ง่ายและรวดเร็วจึงมักทำหมูย่างซอสขิงที่บ้าน นอกจากนี้ยังมีการใช้ซอสรสขิงที่ใช้กับสเต๊กและฮัมบางุ

อ้างอิง
วัดเขาทะโมน
วัดเขาทะโมน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าเสน อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี

วัดเขาทะโมนตั้งอยู่บริเวณเขาทะโมนซึ่งเป็นเขาหินปูนลูกโดด วางตัวอยู่ในแนวตะวันออก-ตะวันตก ในหนังสือสมุดราชบุรี (พ.ศ. 2468) ระบุว่า "เขาทะโมนมีวัดที่เขา 1 วัด มีถ้ำอยู่ 3 ถ้ำ เรียกว่า ถ้ำพระยาแกรก ถ้ำยอด ถ้ำยา และถ้ำอื่น ๆ อีก เมื่อถึงเวลาหน้าเทศกาลมีราษฎรไปนมัสการทุก ๆ ปี" สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2457
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถซึ่งมีมานานแล้ว แต่ได้รับการซ่อมแซมปรับปรุงมาโดยตลอด กุฏิเจ้าอาวาส ลักษณะเป็นอาคาร 2 ชั้น ก่ออิฐฉาบปูน ที่ชายคามีไม้แกะสลัก แบบที่เรียกว่าลายขนมปังขิงประดับโดยรอบ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ เศียรพระพุทธรูปขนาดใหญ่ สูงประมาณ 3 เมตร กว้าง 1.5 เมตร ก่อด้วยอิฐฉาบปูน ว่ากันว่าเป็นเศียรของพระพุทธรูปนอน แต่ไม่พบองค์พระมีเพียงเศษอิฐกระจาย พระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 104 เซนติเมตร ก่ออิฐถือปูนปิดทอง ประดิษฐานอยู่บนฐานบัวปูนปั้น จำนวน 2 องค์ ตั้งคู่กันอยู่ ลักษณะพระพุทธรูปทั้ง 2 องค์พระพุทธรูปปูนปั้นปางสมาธิ ตั้งหันพระพักตร์ไปทางทิศตะวันตก ประดิษฐานอยู่บนฐานชุกชี (อิฐที่ฐานชุกชี หนา 15 เซนติเมตร) และมีเจดีย์ตั้งอย
ันตก ประดิษฐานอยู่บนฐานชุกชี (อิฐที่ฐานชุกชี หนา 15 เซนติเมตร) และมีเจดีย์ตั้งอยู่ 1 องค์ เป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูน ทรงกลมขนาดเล็ก ส่วนยอดชำรุด
เจ้าอาวาสวัด

# พระอธิการพราหมณ์ 
# พระอธิการเอี่ยม
# พระอธิการใหม่ อินทโชติ พ.ศ. 2448-2487
# พระอธิการแฉ่ง พ.ศ. 2487 (รับตำแหน่งได้ 7 วัน มรณภาพ)
# พระอธิการบุญเหลือ พ.ศ. 2488-2494
# พระครูอ้าย วิสาขโร พ.ศ. 2495-2515
# พระครูโสภณวัชราภรณ์ (เอื่อน อตฺตมโน) พ.ศ. 2515-2557
# พระอธิการดำหริย์ ธมฺมรํสี พ.ศ. 2559-ปัจจุบัน

อ้างอิง
คาโมะนัมบัง
คาโมะนัมบัง ( ) เป็นอาหารจากเส้นของญี่ปุ่น เป็นโซบะตามฤดูกาลพร้อมซุปร้อนที่มีเนื้อเป็ดและต้นหอมเป็นส่วนประกบ

บางครั้งใช้เนื้อไก่ แทนเนื้อเป็ด ซึ่งในกรณีนี้บางครั้งเรียกว่า โทรินัมบัง (鶏南蛮) หรือ คาชิวะนัมบัง (かしわ南蛮) บางครั้งก็เรียกง่าย ๆ ว่า นัมบังโซบะ (南蛮蕎麦) หรืออาจเรียกแค่ นัมบัง เฉย ๆ โดยนัมบังในที่นี้หมายถึงต้นหอม ถือเป็นเมนูหนึ่งที่พบบ่อยในร้านโซบะ

อ้างอิง
นัมบันซูเกะ
]]

นัมบันซูเกะ ( ) คืออาหารที่ใช้น้ำส้มสายชูหวานที่ใส่ต้นหอมและพริกเคล้ากับคาราอาเงะ หรือปลา ส่วนใหญ่มักจะใช้เนื้อไก่ ปลาอาจิ ปลาวากาซางิ และปลาชิชาโมะ เป็นหลัก เนื่องจากสามารถเก็บรักษาไว้ได้ค่อนข้างนาน จึงเหมาะสำหรับถนอมอาหาร และถ้าดองเป็นเวลานาน แม้แต่กระดูกก็สามารถรับประทานได้ด้วย

ที่มา
ชาวญี่ปุ่นเรียกประเทศตะวันตกต่าง ๆ เช่นสเปนและโปรตุเกสว่า "นัมบัง" ตั้งแต่ยุคมูโรมาจิจนถึงยุคเอโดะ ในประเทศที่เรียกว่านัมบังนั้นมีอาหารที่เรียกว่า เอสกาเบเช ( ) ซึ่งเป็นตาปาที่ประกอบด้วยปลาเล็กที่ทอดแล้วดองในน้ำส้มสายชู เชื่อกันว่าอาหารชนิดนี้ได้รับการเผยแพร่ไปยังคีวชูผ่านการค้านัมบัง แล้วแพร่กระจายไปทั่วประเทศ ที่เรียกว่า นัมบันซูเกะ ก็เพราะเป็นอาหารที่มาจากนัมบัง

อ้างอิง
วัดคงคาเลียบ (จังหวัดสงขลา)
วัดคงคาเลียบ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่ทอม อำเภอบางกล่ำ จังหวัดสงขลา มีเนื้อที่ตั้งวัด 12 ไร่ 2 งาน 93 ตารางวา พื้นที่ตั้งวัด เป็นที่ราบรุ่ม แวดล้อมด้วยหมู่บ้านและสายน้ำ

วัดคงคาเลียบ มีนายไข่ แก้วงาม ได้ถวายที่ดินให้ หลวงพ่อเฟื่อง อินทสุวณโณ เมื่อ พ.ศ. 2487 (บ้างว่า พ.ศ. 2495) เพื่อสร้างเป็นวัดพร้อมกับอุปสมบทเป็นพระภิกษุ เมื่อหลวงพ่อเฟื่องมรณภาพ พระภิกษุไข่ก็ได้เป็นเจ้าอาวาสสืบต่อมา ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2516 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2519
สถาปัตยกรรมภายในวัดสร้างรูปแบบศิลปกรรมไทยผสมผสานกับศิลปกรรมจีน อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ วิหารจัตุรมุขประดิษฐาน มณฑปพ่อท่านคล้าย หลวงพ่อปัญญา ญาณวโร หลวงพ่อไข่ ขันติโก และเจดีย์บรรจุอัฐิหลวงพ่อเฟื่อง เจ้าอาวาสรูปแรก ผู้ดำเนินการสร้างวัด

อ้างอิง
ไข่ฝูหรง
ไข่ฝูหรง ( ) เป็นอาหารกวางตุ้งของจีน ใช้หมูแดง (หรือแฮม) กุ้ง ถั่วงอก กุยช่าย หอมใหญ่ และส่วนผสมอื่น ๆ ผสมกับไข่ หลังจากที่อาหารจานนี้ได้รับการเผยแพร่เข้าสู่ยุโรปและสหรัฐแล้วก็ได้รับการปรับปรุงสูตรให้เข้ากับรสนิยมของท้องถิ่นและกลายเป็นอาหารที่คล้ายกับไข่เจียวแบบตะวันตก หรืออาจเรียกได้ว่าไข่ฝูหรงคือไข่เจียวแบบจีน

ในภาษาทางตะวันตกมักเรียกชื่อไข่ฝูหรงว่า fu yung ตามเสียงอ่านในภาษาจีนกวางตุ้งว่า ฝู่หย่ง แต่เชื่อกันว่าวิธีการปรุงนั้นมาจากอาหารเซี่ยงไฮ้

ภาพรวม
ไข่ฝูหรงทำโดยการนำเนื้อบด กุ้ง กุ้งฝอย หมูแดง แฮมจินหฺวา ฯลฯ ผสมกับไข่ที่ตีแล้วนำมาย่าง นอกจากนี้ยังอาจมีการใช้ถั่วงอก หน่อไม้ กะหล่ำปลี หน่อไม้ หัวหอม เห็ด และมัลเบอร์รีเป็นส่วนผสม
ที่ญี่ปุ่นนิยมใช้ไข่ฝูหรงในการทำเท็นชินดง ส่วนในอาหารอินโดนีเซียก็ใช้ปูฝูหรง โดยเรียกว่า ฟูยุงไฮ ( ) มักใช้แคร์รอต ถั่วงอก กะหล่ำปลี เนื้อปู มีการราดด้วยน้ำส้มสายชูหวานและโรยด้วยถั่วเขียว ในเนเธอร์แลนด์เรียกไข่ฝูหรงว่า ฟุโยงไฮ ( ) และเสิร์ฟพร้อมซอสมะเขือเทศหวาน

อาหารที่คล้ายกัน
อาหารจีนแบบเกาหลีมี ชาจังโพกึมบับ ( ) เป็นอาหารที่มีลักษณะคล้ายกับไข่ฝูหรง ใช้ชาจังกับข้าวขาวมาผัดและวางไข่เจียวไว้ข้างบน

ในอาหารมาเลเซีย มีอาหารที่คล้ายกับไข่ฝูหรง เรียกว่า เตอลูร์บุงกุซ ( ) ซึ่งแปลตรงตัวว่า "ห่อไข่" เป็นอาหารที่มีเนื้อไก่หรือเนื้อวัว ปรุงรสด้วยหัวหอม เห็ด และผักห่อด้วยไข่บาง ๆ
ในประเทศไทย มีอาหารที่เรียกว่า ไข่ยัดไส้ เป็นอาหารไทยแบบจีน สูตรทั่วไปใช้หมูสับและหัวหอมสับ

ส่วนอาหารเวียดนาม มีอาหารทำจากไข่ที่เรียกว่า จึ๊งเฮิ้ป ( )

อ้างอิง
โหยวหลินจี
โหยวหลินจี ( ) หรือ เจียวหมาจี ( ) เป็นอาหารจีนที่ใช้เนื้อไก่ทอดราดด้วย ต้นหอมสับและน้ำจิ้มที่ทำจากโชยุ

ในภาษาญี่ปุ่นมักเรียกว่า ยูรินจี ( ) ซึ่งเป็นการเรียกทับศัพท์ตามภาษาจีน ส่วนในภาษาเกาหลีเรียกว่า ยูรินกี ( )

โหยวหลินจีในที่ต่าง ๆ

แบบญี่ปุ่น
ที่ญี่ปุ่นนั้นมักทำโดยชุบแป้งทอดและใส่น้ำจิ้ม ในสูตรที่ทำกินในบ้านมักใช้แป้งมันฝรั่ง แต่ไม่ได้ใช้ไข่ไก่ น้ำจิ้มนั้นมักทำจากโชยุ ขิง น้ำตาล น้ำมันงา หรืออาจใช้น้ำส้มสายชู กระเทียม พริก ด้วย ที่จีนนั้นจะเรียกโหยวหลินจีในลักษณะนี้ว่า รื่อซื่อโหยวหลินจี ( )
แบบไต้หวัน
ที่ไต้หวันมักเรียกว่า เจียวหมาจี ( ) หรือเรียกเต็ม ๆ ว่า ไท่ซื่อเจียวหมาจี ( ) แต่ว่าไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับประเทศไทยโดยตรง ต้นกำเนิดมาจากไต้หวัน ไม่มีกระดูก ทำเป็นไก่ชุดแป้งทอด หวานเผ็ดกว่าของญี่ปุ่น และใช้กับน้ำจิ้มที่กลิ่นหอมเข้มข้น

อ้างอิง
วัดมหาธาตุแหลมสัก
วัดมหาธาตุแหลมสัก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแหลมสัก อำเภออ่าวลึก จังหวัดกระบี่
วัดมหาธาตุแหลมสัก เดิมชื่อ วัดแหลมสัก ตั้งวัดเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2530 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 โดยมีพระอาจารย์เนตร จิรปุญโญ เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก แต่เดิมนั้นชาวบ้านแหลมสักไม่มีวัดที่จะประกอบศาสนกิจ จะต้องเดินทางไปยังวัดสถิตโพธาราม จนท่านอาจารย์อาจและท่านอาจารย์คำผาย ธุดงค์มาจากภาคอีสาน ชาวบ้านได้ร่วมใจกันสร้างเพิงที่พักให้ จากนั้นสร้างโรงฉัน ซึ่งได้ใช้ประกอบศาสนกิจ ต่อมาระหว่าง พ.ศ. 2475–2505 พระอาจารย์จันทร์แรม เขมศิริ ได้มาปฏิบัติธรรมและจำพรรษานา่น 7 พรรษา ก่อนจะเดินทางกลับภาคอีสาน ได้ให้พระอาจารย์เนตร จิรปุญโญ และพระอาจารย์สงวนดูแลต่อ ปัจจุบันพระครูปัญญาภินันท์ (พระชูศัก ปัญญาสักโก)
วัดแหลมสักประดิษฐานพระมหาธาตุเจดีย์สีขาวองค์ใหญ่ กว้าง 45 เมตร ยาว 45 เมตร และสูง 40 เมตร เริ่มก่อสร้างในวันวิสาขบูชา 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2553

อ้างอิง
วัดกัลปนาราม
วัดกัลปนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขานิพันธ์ อำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดกัลปนาราม หรือเดิมชื่อว่า วัดควนร่อน เป็นวัดเก่าแก่รกร้างสร้างมานาน ค้นหาประวัติเดิมไม่ได้ ที่ตั้งวัดแต่เดิมเป็นท่าเรือจ้างโดยสารจากท่าเรือนี้ไปอำเภอพระแสง เริ่มสร้างขึ้นมาใหม่เมื่อ พ.ศ. 2486 โดยเจ้าคณะจังหวัดสุราษฎร์ธานี ฉายา พระเทพรัตนกวี และมอบหมายให้ พระใบฎีกา (ด้วน) นรโท เป็นเจ้าอาวาส รูปแรกเข้าดำเนินการปรับปรุงบูรณะเรื่อยมาจวบจนปัจจุบัน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2494
อุโบสถของวัดได้พยายามก่อสร้างมานานกว่า 80 ปี ก็ยังไม่สามารถจะสร้างได้ และเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม 2560 พระครูฉันทจิตตารักษ์ (อุดม แก้วเจริญ) ธมฺกาโม เจ้าอาวาสได้วางศิลาฤกษ์ แต่หลังจากนั้นมาได้ 7 วัน ท่านก็มรณภาพ

รายนามเจ้าอาวาส
* พระใบฎีกา (ด้วน) นรโท พ.ศ. 2493–2525 
* พระรื่น วรธมฺโม พ.ศ. 2530–2532 
* พระครูพัฒกิจโกศล พ.ศ. 2533–2540 
* พระนวม โกวิโท พ.ศ. 2541–2543 
* พระปลัดวงศ์ สทฺธาวิโก พ.ศ. 2544–2548 
* พระครูฉันทจิตตารักษ์ (อุดม แก้วเจริญ) ธมฺกาโม พ.ศ. 2549–2560

อ้างอิง
อุนโช อิชิซูกะ
อุนโช อิชิซูกะ ( , 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1951 – 13 สิงหาคม 2018 ) เป็นนักพากย์ นักแสดง ผู้บรรยายชาวญี่ปุ่น สังกัดอาโอนิโปรดักชัน เกิดที่เมืองคัตสึยามะ จังหวัดฟูกูอิ ชื่อจริงคือ ยูกิโนริ อิชิซูกะ โดยเขียนคันจิเป็น เหมือนกัน แค่อ่านต่างกัน

เขาเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งหลอดอาหารเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม ค.ศ. 2018 ด้วยวัย 67 ปี และในวันที่ 2 ตุลาคมของปีเดียวกันได้งานเลี้ยงอำลาจัดขึ้นที่สถานจัดงานศพอาโอยามะ โดยมีโคอิจิ ยามาเดระ เข้าร่วมด้วย

อ้างอิง
เรื่องราวอีเหละเขะขะของแม่ลูกแม่มด
เรื่องราวอีเหละเขะขะของแม่ลูกแม่มด ( ) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยพิโรยะ เดิมเป็นมังงะเรื่องสั้นที่เผยแพร่ในเว็บไซต์คอมิกเมเทออร์ของสำนักพิมพ์เฟล็กซ์คอมิกซ์ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2561 ก่อนจะได้เผยแพร่ในฐานะซีรีส์มังงะในเว็บไซต์เดียวกันตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2562 ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ดังโงะมังงะ ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอเอ-เรียล ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2566
เนื่อเรื่อง
แม่มดร่างเล็กชื่ออลิสซ่าที่อาศัยอยู่ตามลำพังในป่าได้พบกับทารกมนุษย์ที่ถูกทิ้ง เธอจึงตัดสินใจเลี้ยงทารกและตั้งชื่อให้ว่าวิโอล่า 16 ปีต่อมา วิโอล่าเติบโตจนมีร่างกายใหญ่กว่าอลิสซ่าผู้เป็นแม่บุญธรรมจนคนอื่น ๆ เข้าใจตำแหน่งของทั้งคู่ผิด เรื่องนี้เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตประจำวันที่ไม่ธรรมดาของอลิสซ่า วิโอล่า และผู้คนรอบตัว

ตัวละคร

; 
: 
:แม่มด อายุ 223 ปี แต่มีรูปร่างเล็กเหมือนเด็กผู้หญิง เชี่ยวชาญในการปรุงยา

; 
: 
:เด็กสาวเผ่ามนุษย์ อายุ 16 ปี ลูกสาวบุญธรรมของอลิสซ่า

; 
: 
:นกฟีนิกซ์ที่วิโอล่าอัญเชิญและกลายมาเป็นอสูรรับใช้ของวิโอล่า

; 
: 
:หญิงเผ่ามนุษย์ผู้เปิดร้านขายของในเมือง อายุ 40 ปี มีร่างกายที่แข็งแกร่งกำยำ
; 
: 
:แม่มดผู้เป็นเพื่อนสมัยเด็กของอลิสซ่า อายุ 221 ปี เชี่ยวชาญการสร้างอุปกรณ์เวท

; 
: 
:แม่มดผู้เป็นเพื่อนสมัยเด็กของอลิสซ่า อายุ 220 ปี เชี่ยวชาญการพยากรณ์

; 
: 
:พ่อค้าเผ่าเอลฟ์ อายุ 183 ปี รู้จักอลิสซ่าตั้งแต่อยู่ในวัยเด็กและตกหลุมรักอลิสซ่า แต่อลิสซ่ามองเฟนเนลเหมือนเป็นน้องชาย

; 
: 
:ช่างไม้เผ่าออร์ค อายุ 21 ปี เพื่อนของเฟนเนล

; 
: 
:สามีของรีล่า อายุ 40 ปี

; 
: 
:พ่อของอลิสซ่า อายุราว 350 ปี

; 
: 
:อสูรรับใช้ตัวที่ 2 ของวิโอล่า

; 
:
สื่อ
มังงะ
ซีรีส์มังงะแต่งเรื่องและวาดภาพโดยพิโรยะ เดิมเป็นมังงะเรื่องสั้นที่เผยแพร่ในเว็บไซต์คอมิกเมเทออร์ของสำนักพิมพ์เฟล็กซ์คอมิกซ์ในวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 ภายหลังเริ่มเผยแพร่ในฐานะซีรีส์มังงะในเว็บไซต์เดียวกันตั้งแต่วันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2562 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 5 เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2566

ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ดังโงะมังงะ ประกาศลิขสิทธิ์เมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2566

หนังสือมังงะ
อนิเมะ
ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2565 มีการประกาศว่าซีรีส์มังงะจะได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ ผลิตโดยสตูดิโอเอ-เรียล กำกับโดยมาซาฮิโระ ทากาตะ ซึ่งทำหน้าที่เป็นผู้กำกับเสียงด้วย เขียนบทโดยไจโร นัคเคิล ออกแบบตัวละครโดยมิวะ โยชิดะ แต่งดนตรีประกอบโดยมิว ซีรีส์อนิเมะเริ่มออกอากาศในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2566 ทางช่องโตเกียวเอ็มเอ็กซ์และเครือข่ายอื่น ๆ เพลงเปิดชื่อเพลงว่า "Sugar Doughnuts" ร้องโดยนานะ มิซูกิ ส่วนเพลงปิดชื่อเพลงว่า "Welcome!" ร้องโดยวงแองเจลา เมเดียลิงก์ได้ลิขสิทธิ์เผยแพร่ซีรีส์อนิเมะในเอเชียกลาง เอเชียใต้ และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และฉายผ่านสัญญาณต่อเนื่องทางช่องยูทูปอนิ-วันเอเชีย และในประเทศไทยทางช่องยูทูปอนิ-วัน ไทยแลนด์ ครันช
เนื่องทางช่องยูทูปอนิ-วันเอเชีย และในประเทศไทยทางช่องยูทูปอนิ-วัน ไทยแลนด์ ครันชีโรลได้ลิขสิทธิ์เผยแพร่นอกทวีปเอเชีย
รายชื่อตอน

อ้างอิง

อ่านเพิ่มเติม
*

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* อนิเมะ เรื่องราวอีเหละเขะขะของแม่ลูกแม่มด ที่อนิ-วัน ไทยแลนด์
* อนิเมะ เรื่องราวอีเหละเขะขะของแม่ลูกแม่มด ที่อนิ-วัน เอเชีย
* อนิเมะ เรื่องราวอีเหละเขะขะของแม่ลูกแม่มด ที่บิลิบิลิ
*
วัดเขาปูน (จังหวัดชุมพร)
วัดเขาปูน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านนา อำเภอเมืองชุมพร จังหวัดชุมพร ตั้งอยู่บนยอดเขาสูงกว่าระดับน้ำทะเลเกือบ 300 เมตร

วัดเขาปูน หรือ วัดสุวรรณคีรี สร้างเมื่อ พ.ศ. 2224 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2294 ขณะที่ในบัญชีรายชื่อวัดทั่วประเทศของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ (พ.ศ. 2565) ระบุว่าได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2544 เหตุที่ชื่อว่าวัดเขาปูนเพราะในสมัยนั้นมีชาวจีนมาตั้งโรงเผาหิน เพื่อทำเป็นปูนแดงกินกับหมาก จนชาวบ้านเรียกกันติดปากว่าวัดเขาปูน
วัดมีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ น้ำไม่เคยแห้งจากบ่อ น่าจะเกิดขึ้นจากการยุบตัวของพื้นดิน เนื่องจากเกิดโพรงหินปูนใต้ผิวดิน บ่อมีลักษณะเป็นบ่อผนังหิน (หินปูน) 1 บ่อ ภายในบ่อมีความกว้างมากกว่าปากบ่อมาก ปากบ่อมีอยู่ 3 ปาก แต่มี 2 ปากอยู่ต่อเนื่องกัน จึงเหมือนกับว่ามีอยู่ 2 บ่อ ตั้งอยู่ข้างเคียงกัน เป็นบ่อใหญ่และบ่อเล็ก ชาวบ้านมักนำน้ำในบ่อกลับไปบูชา รดศีรษะ ใช้อาบ และดื่ม อ้างว่ารักษาโรคภัยไข้เจ็บและแก้ปวดเมื่อย นอกจากบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์แล้ว บริเวณโดยรอบวัด ยังมีบ่อน้ำในลักษณะเดียวกันอีกหลายบ่อ ที่ศาลาข้างบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ ยังมีรอยพระพุทธบาทจำลองประดิษฐานอยู่ด้วย

อ้างอิง
วัดดอนสะท้อน
วัดดอนสะท้อน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากแพรก อำเภอสวี จังหวัดชุมพร ปัจจุบันมีพระปลัดประมวล ฐิตธมฺโม เป็นเจ้าอาวาส

ประวัติ
วัดดอนสะท้อนตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับการบูรณะครั้งใหญ่ สมัยหลวงพ่อทอง พุทธสุวณโณ เป็นเจ้าอาวาส เมื่อ พ.ศ. 2466 โดยได้สร้างกุฏิครึ่งตึกครึ่งไม้สองชั้นขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2486 ได้บูรณะวิหาร พ.ศ. 2482 สร้างอุโบสถหลังใหม่ในตำแหน่งของอุโบสถหลังเดิม วัดได้รับการประกาศเขตวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2495 ปัจจุบันหลังคากุฏิได้เปลี่ยนแปลงกระเบื้องหลังคาดินเผาของเดิมเป็นกระเบื้องลอนคู่สีแดง ส่วนสถาปัตยกรรมอื่น ๆ ยังคงของเดิม
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ กุฎิหลวงพ่อทอง พุทธสวณโณ ซึ่งได้ขึ้นทะเบียนกับสำนักงานโบราณคดีและพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติที่ 11 นครศรีธรรมราช และเป็นผู้ดูแลซ่อมแซมทั้งสิ้น ประกาศขึ้นทะเบียนประกาศราชกิจจานุเบกษา เล่ม 114 ตอน 80 ง. วันที่ 12 กันยายน 2540 ชั้นล่างของกุฏิก่ออิฐถือปูน เสาก่ออิฐถือปูนเป็นแบบย่อมุมสิบสอง มีลวดบัวหัวเสารับปูนปั้นบัวแปดกลีบ พื้นชั้นล่างเป็นซีเมนต์ขัดมัน บันไดทางขึ้นบนชั้นบนก่ออิฐฉาบปูน ตัวอาคารชั้นบนเป็นไม้ทั้งหมด พื้นไม้กระดาน 7 x 8 นิ้ว ฝาไม้ตีซ้อนเกล็ดแนวนอน ระเบียงด้านหน้ามีลูกกรงไม้กลึงโดยรอบ ประตูหน้าต่างลูกฟักไม้ ประกอบลวดบัวช่องลมโดยรอบอาคารทั้งหมดเป็นแผ่นไม้ฉลุลาย หัวเสาระเบียงด้านหน้าลอนคู่ ซึ่งเดิมมุง
นอกจากนั้นยังมีวิหารก่ออิฐฉาบปูนไม่มีบัวฐาน มีเส้นลวดประดับบัวหัวเสา ราวลูกกรงลวดบัวลูกมะหวดแบน เสารางลูกรงมีหัวเม็ด หลังคาทรงไทย โครงสร้างไม้เนื้อแข็ง มุงด้วยกระเบื้องลอนคู่ ประดับด้วยช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หัวนาค สันหลังคาชุดล่างประดับใบระกาและปูนปั้นรูปครุฑ ผ้าไขราไม้ ฝ้าเพดานช่องงไม้ 1 x 8 นิ้ว

อ้างอิง
หลักเมือง (อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย)
หลักเมือง หรือรู้จักกันในนาม ศาลหลักเมือง เป็นโบราณสถานอาคารเดี่ยวขนาดเล็กทางทิศเหนือคูน้ำของวัดมหาธาตุ สันนิษฐานว่า เป็นศาลหลักเมืองของเมืองสุโขทัย
หลักเมืองมีลักษณะทางกายภาพเป็นอาคารทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสยกพื้นสูง ด้านบนมีฐานบัวก่อด้วยอิฐรองรับเสาแปดเหลี่ยมศิลาแลง มีบันไดทางขึ้นทางทิศตะวันออก แต่เดิมคาดว่ามีหลังคามุงด้วยกระเบิ้องและเครื่องบนทำจากไม้ ปัจจุบัน ชำรุดสิ้นสภาพ ฐานอิฐกว้าง 3 เมตร สูง 1.50 เมตร จากการสันนิษฐานทางโบราณคดี หลักเมืองนี้คงจะสร้างขึ้นพร้อมกับการสร้างเมืองสุโขทัยเมื่อรัชสมัยพ่อขุนศรีอินทราทิตย์ในราวปี พ.ศ. 1781 โดยย้ายจากหลักเมืองบริเวณวัดพระพายหลวง แล้วสร้างเมืองใหม่บริเวณที่มีวัดมหาธาตุเป็นศูนย์กลาง จึงต้องสร้างหลักเมืองขึ้นใหม่
โบราณสถานแห่งนี้สันนิษฐานว่าเป็นหลักเมืองโดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ปรากฏในพระราชนิพนธ์ เที่ยวเมืองพระร่วง เนื้อหาว่า ทางทิศเหนือของวัดมหาธาตุริมวัดชนะสงคราม ราษฎรกล่าวว่าเป็นศาลหลักเมือง ทรงให้พระวิเชียรปราการตรวจโบราณสถานแห่งนี้ซึ่งแจ้งว่าเป็นหลักเมือง เมื่อครั้งทรงตรวจพบว่าโบราณสถานเป็นเนินดิน เมื่อขุดพบเป็นเสาศิลาแลงสี่มุม ตรงกลางมีหลุมทรงสันนิษฐานว่าเป็นหลุมฝังลูกนิมิต ซึ่งทรงพบแผ่นศิลาหักเป็นสองท่อน ข้อความจารึกเลือนลาง ทรงสันนิษฐานว่าอาจเป็นดวงเมือง ความว่า

คลังภาพ
ไฟล์:201312141123a HL ps Sukothai, San Lak Muang.jpg|เสาศิลาแลงของโบราณสถาน
ไฟล์:Sukhothai Lak Mueang.jpg|หลักเมืองทางทิศใต้ของวัดชนะสงคราม
ไฟล์:201312141122a HL ps Sukothai, San Lak Muang.jpg|หลักเมืองริมคูน้ำทางทิศเหนือของวัดมหาธาตุ

อ้างอิง
อังกาเกะ
]]
อังกาเกะ ( ) เป็นคำทั่วไปสำหรับเรียกอาหารที่ทำโดยการเติมแป้ง (แป้งคูซุ, แป้งมันฝรั่ง ฯลฯ) ที่ละลายในน้ำหรือน้ำซุปดาชิ แล้วให้ความร้อน ใส่โทโรมิ นอกจากนี้ยังหมายถึงเส้นอูดงและเส้นโซบะที่ใส่โทโรมิที่ทำโดยใช้แป้งคูซุหรือแป้งมันฝรั่งที่ละลายลงน้ำใส่ลงในน้ำซุปดาชิที่ปรุงรสเป็นพิเศษ

ภาพรวม
อังกาเกะจากแป้งคูซุนั้นอาจเรียกอีกอย่างว่า คูซูทามาริ ( ) บางครั้งใช้วางบนจานนึ่งหรือต้มหรือรองข้างใต้

อาหารที่ใช้อังกาเกะมีลักษณะที่เรียบลื่นเมื่อสัมผัส และทำให้ร่างกายอบอุ่นไม่เย็นลงง่าย ๆ

ในอาหารจีนเรียกว่า ลิว ( )
ในประเทศจีนนั้น ข้าวราดอังกาเกะโดยทั่วไปเรียกว่า ฮุ่ยฟั่น ( ) และรับประทานกันอย่างแพร่หลายไม่เพียงแต่ในจีนเท่านั้น แต่ยังรวมถึงภูมิภาคที่มีคนจีนอยู่มากภายในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อย่างเช่นสิงคโปร์ด้วย

อ้างอิง
จังหวัดดอร์นอด
ดอร์นอด ( ; แปลตรงตัว "ตะวันออก") เป็นหนึ่งในยี่สิบเอ็ดจังหวัดของประเทศมองโกเลีย ตั้งอยู่ทางตะวันออกของประเทศ มีเนื้อที่ 123,597 ตารางกิโลเมตร โดยมีเมืองหลักคือ ชอยบัลซัน ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองหลวงอูลานบาตาร์ไปทางตะวันออก 655 กิโลเมตร จังหวัดมีพรมแดนติดกับดินแดนซาไบคัลสกีของประเทศรัสเซียทางทิศเหนือ และเขตปกครองตนเองมองโกเลียในของประเทศจีนทางทิศใต้และทิศตะวันออก

จังหวัดนี้ก่อตั้งขึ้นในช่วงการปฏิรูปการปกครองในปี ค.ศ. 1941 และได้รับชื่อใหม่ว่า ชอยบัลซัน ตามชื่อผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์ คาร์ลอกีง ชอยบัลซัน นอกจากนี้เมืองหลักของจังหวัดยังถูกเรียกว่า บายาน ตือเมน ในปี ค.ศ. 1963 ชื่อของจังหวัดถูกเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น ดอร์นอด

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
กุงกุมะ
ประเทศอินเดีย]]
กุงกุมะ (อักษรโรมัน: Kumkuma) เป็นผงที่ใช้ในกิจกรรมทางสังคมและศาสนาในประเทศอินเดีย ทำมาจากผงขมิ้นกับผงอื่น ๆ ชื่ออื่น ๆ ในอินเดีย เช่น kuṅkumam (สันสกฤต कुङ्कुमम्, ทมิฬ குங்குமம், ภาษามลยาฬัม കുങ്കുമം), kumkuma (เตลูกู కుంకుమ), kukum (กงกัณ कुकूम्), kunku (มราฐา कुंकू and คุชราต કંકુ), kumkum (เบงกอล কুমকুম และ ฮินดี कुमकुम), kunkuma (กันนาดา ಕುಂಕುಮ)
กุงกุมะมักป้ายบนหน้าผากของชาวอินเดีย ซึ่งมีที่มาจากความเชื่อเรื่องพลังงานในร่างกายที่เรียกว่าจักระ โดยจักระที่หก หรือที่รู้จักในชื่อ ตาที่สาม ตั้งอยู่ที่ตรงกลางหน้าผาก ระหว่างคิ้ว และเชื่อว่าเป็นช่องทางติดต่อระหว่างมนุษย์และเพทเจ้า การป้ายกุงกุมะยังแตกต่างไปตามธรรมเนียม เช่น ลัทธิไศวะนิยมทาเส้นสีขาวแนวนอนสามเส้น ทำมาจากวิภูติ และมีจุดกุงกุมะอยู่ตรงกลาง หรือที่เรียกว่าตริปุนทระ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* Kumkum 2008 
* Lead in Spices, Herbal Remedies, and Ceremonial Powders Sampled from Home Investigations for Children with Elevated Blood Lead Levels — North Carolina, 2011–2018
กิ่วแม่ปาน
กิ่วแม่ปาน หรือ เส้นทางศึกษาธรรมชาติกิ่วแม่ปาน อยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ ตำบลบ้านหลวง อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ บริเวณกิโลเมตรที่ 42 ของถนนสายจอมทอง-ยอดดอยอินทนนท์ ใกล้กับพระมหาธาตุนภเมทนีดลและพระมหาธาตุนภพลภูมิสิริ คำว่า "กิ่ว" ในภาษาไทยถิ่นเหนือ หมายถึง เส้นทางเล็ก ๆ ที่มีขนาดแคบ ส่วนคำว่า "แม่ปาน" หมายถึง ลำห้วยแม่ปาน

กิ่วแม่ปานตั้งอยู่ที่ความสูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 2,400 เมตร เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมระหว่างวันที่ 1 พฤศจิกายน–31 พฤษภาคม ของทุกปี สภาพธรรมชาติแตกต่างกัน 2 ลักษณะ คือ ป่าดิบเขากับทุ่งหญ้าบนสันเขา มีจุดชิมวิวที่กิโลเมตรที่ 42 ชมพระอาทิตย์ขึ้นและชมทะเลหมอก มีน้ำตกลานเสด็จ ผาแง่มน้อย
เส้นทางศึกษาธรรมชาติกิ่วแม่ปานเป็นเส้นทางเดินศึกษาธรรมชาติระยะสั้น เป็นวงรอบระยะทางประมาณ 3.2 กิโลเมตร ใช้เวลาในการเดิน 2–3 ชั่วโมง แบ่งออกได้เป็น 4 ระยะ ช่วงแรกเป็นป่าดิบชื้นมีมอส และเฟิร์นขึ้นอยู่อย่างหนาแน่นตามลำต้นของไม้ใหญ่ ช่วงที่สองเป็นทุ่งหญ้าขนาดใหญ่ ช่วงที่สามมีกุหลาบพันปีแดง ขึ้นอยู่ตามหน้าผาเป็นดงกว้างจำนวนมากและมีขนาดใหญ่ ผลิดอกเบ่งบานในช่วงเดือนมกราคม–มีนาคม รวมทั้งมีไม้พุ่มขนาดเล็กอย่างช้ามะยมดอยและต่างไก่ป่า และช่วงที่สี่คือ ลำห้วยแม่ปาน

อ้างอิง
น้ำตกแม่ยะ
น้ำตกแม่ยะ เป็นน้ำตกที่ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ ในอำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ เป็นน้ำตกขนาดใหญ่และสูงที่สุดในบรรดาน้ำตกในอุทยานฯ เกิดจากลำห้วยแม่ยะ ไหลลดหลั่นลงมาถึง 30 ชั้น รวมความสูงประมาณ 260 เมตร ในช่วงฤดูฝนสายน้ำตกจะแผ่กว้างถึง 100 เมตร รวมความสูงประมาณ 280 เมตร น้ำไหลลงไปรวมกันที่แอ่งน้ำเบื้องล่าง และบางช่วงของหน้าผาเป็นชะง่อนหิน ช่วงท้ายของน้ำตกยังเป็นโรงผลิตกระแสไฟฟ้าจากพลังน้ำด้วย น้ำตกแม่ยะขึ้นชื่อว่าเป็นหนึ่งในน้ำตกที่สวยที่สุดในประเทศไทย
ลักษณะชั้นหินที่สำคัญในแนวนี้ประกอบด้วยหินประเภท หินแกรนิต ลักษณะพืชพรรณเป็นป่าเบญจพรรณ มีพันธ์ไม้สำคัญได้แก่ สัก แดง ประดู่ เป็นต้น สัตว์ป่าที่พบเห็นได้แก่ เลียงผา กวางผา กวาง หมูป่า เป็นต้น บริเวณน้ำตกมีร้านค้าสวัสดิการ ลานจอดรถหินบดรองรับรถได้ประมาณ 50 คัน และห้องน้ำไว้สำหรับบริการนักท่องเที่ยว

อ้างอิง
วัดเกาะวาลุการาม
วัดเกาะวาลุการาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวนดอก อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง มีพื้นที่ 9 ไร่ 2 งาน
วัดเกาะวาลุการามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2449 ที่ตั้งเดิมเป็นเกาะกลางแม่น้ำวังจึงได้ชื่อว่า วัดเกาะ แต่จากประวัติของวัดระบุว่าสร้างขึ้นในพุทธศวรรษที่ 25 เป็นพ่อค้า แม่ค้า พาณิชย์ คหบดีที่ตั้งเคหสถานบ้านเรือน ในแถวตลาดจีน และอื่น ๆ อาคารหลังแรกของวัดเป็นกุฏิไม้ไผ่ หลังคามุงตอนตึง (ตองควง) ฝาขัดแตะ ตั้งอยู่บริเวณข้างต้นโพธิ์ใหญ่ ซึ่งเวลานี้ได้ล้มโค่นลงแล้ว กุฏิพระนอนน่าจะสร้างระหว่าง พ.ศ. 2427–2430 มีเจ้าอาวาสรูปแรกเป็นพระธุดงค์จากจังหวัดจันทบุรีนามหลวงพ่อกริ่ม เป็นเจ้าอาวาสช่วง พ.ศ. 2427
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถที่มีศิลปะผสมผสานไทย ล้านนา และพม่า ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเขียนโดยชาวพื้นเมืองชื่อ ปวน หรือ ป.สุวรรณสิงห์ เจดีย์ทรงระฆังคว่ำศิลปะแบบพม่าสร้างราวประมาณ พ.ศ. 2460 ศาลาการเปรียญเก่าทรงไทยภาคกลาง มณฑปพระพุทธบาทจำลองสี่รอยทำจากหินอ่อนแกะสลักเป็นรูปพระพุทธบาท ซ้อนกัน 4 รอย จากเมืองมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า และนำมาประดิษฐานไว้ที่วัดเกาะวาลุการาม เมื่อ พ.ศ. 2467 สร้างถวายโดยหลวงกำจรวานิช-นางบุญชู สินานนท์ ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ พระพุทธรูปสัมฤทธิ์ปางห้ามญาติ และปางไสยาสน์ (พระนอน) ซึ่งระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2145 โดยมีเจ้าหัวแสนหลวงไนเป็นองค์อุปถัมภ์
==รายนามเจ้าอาวาส== 
* หลวงพ่อกริ่ม จนฺทวํโส 
* หลวงพ่อเอม เมตฺติโก 
* พระครูสุเวทกิตติคุณ (หลวงพ่อบุญชุบ ทินฺนโก) 
* พระอธิการสุชาติ จนฺทสโร

อ้างอิง
ข้าวฮายาชิ
ข้าวฮายาชิ ( ) คืออาหารที่ทำโดยนำเนื้อวัวที่แล่เป็นแผ่นบางและหัวหอม มาเคี่ยวในซอสเดอมี-กลัส แล้ววางลงบนข้าว ในภูมิภาคคันไซมีชื่อเรียกอีกอย่างว่า ข้าวไฮชิ ( )

ในบางภูมิภาค จะใช้เนื้อหมูแทนเนื้อวัว และเพิ่มเห็ดและส่วนผสมอื่น ๆ ลงไปด้วย

มีการทำวางขายในรูปแบบซอสประเภทที่แค่เอามาราดลงบนข้าวขาวที่อุ่นเสร็จก็สามารถกินได้เลย เช่นเดียวกับแกงกะหรี่

ที่มาของชื่อ
ที่มาของคำว่า "ฮายาชิ" ในชื่ออาหารชนิดนี้นั้นไม่เป็นที่แน่ชัด บ้างก็เชื่อกันว่ามาจากสตูเนื้อวัวและผักที่ทำโดย ยูเตกิ ฮายาชิ ผู้ก่อตั้งบริษัทมารูเซ็ง
นอกจากนี้ยังมีอีกทฤษฎีที่ว่าชื่อนี้มีที่มาจากการที่ "ฮายาชิ" ซึ่งเป็นกุ๊กที่อูเอโนะเซโยเก็งทำ อาหารให้พนักงานและได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี จึงเพิ่มเข้ามาในรายการอาหาร อย่างไรก็ตาม ไม่อาจยืนยันได้ว่าฮายาชิคนนี้มีตัวตนอยู่จริงหรือไม่ จึงเป็นทฤษฎีที่ไม่น่าเชื่อถือ
และยังมีอีกทฤษฎีว่าเกิดจากชายคนหนึ่งชื่อ "ฮายาชิ" ซึ่งอาศัยอยู่ในโยโกฮามะในช่วงต้นยุคเมจิ เมื่อฮายาชิไปร้านอาหารฝรั่ง เขามักจะสั่ง "ข้าวแกงกะหรี่ไม่ใส่ผงกะหรี่" ตอนแรกอาหารชนิดนี้ยังไม่มีชื่อ ดังนั้นพนักงานจึงเรียกมันว่า "ข้าวแกงกะหรี่ของฮายาชิซัง" หรือเรียกสั้น ๆ ว่า "ข้าวฮายาชิ" ว่ากันว่าเรื่องนี้แพร่กระจายไปยังลูกค้ารายอื่น ๆ และกลายเป็นที่นิยมขึ้นมา แล้วในที่สุดก็สามารถหาได้ทั่วไปตามร้านอื่น อย่างไรก็ตาม อูเมงากิ ผู้แนะนำทฤษฎีนี้ในหนังสือของเขาเองได้ปฏิเสธโดยกล่าวว่า "มันน่าสนใจ แต่คงเป็นแค่เรื่องแต่ง"

อ้างอิง
น้ำตกห้วยแม่ขมิ้น
น้ำตกห้วยแม่ขมิ้น เป็นน้ำตกที่ตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันออกของอุทยานแห่งชาติเขื่อนศรีนครินทร์ ในพื้นที่หมู่ 4 บ้านพุชะนี ตำบลแม่กระบุง อำเภอศรีสวัสดิ์ จังหวัดกาญจนบุรี อยู่ห่างจากที่ทำการอุทยานแห่งชาติเขื่อนศรีนครินทร์ 100 เมตร

น้ำตกมี 7 ชั้นมีชื่อเรียกดังนี้ชั้นที่ 1 ดงว่าน ชั้นที่ 2 ม่านขมิ้น ชั้นที่ 3 วังหน้าผา ชั้นที่ 4 ฉัตรแก้ว ชั้นที่ 5ไหลจนหลง ชั้นที่ 6 ดงผีเสื้อ และชั้นที่ 7 ร่มเกล้า ตั้งแต่ชั้นแรกถึงชั้น 4 มีระยะทางเพียง 300–750 เมตร ตั้งแต่ชั้น 5 ขึ้นไปจนถึงชั้นบนสุดของน้ำตกมีระยะทางมากกว่า 1 กิโลเมตร
น้ำในน้ำตกไหลมาจากต้นน้ำของเทือกเขากะลาซึ่งเป็นป่าดิบเขาแล้งทางทิศตะวันออกของอุทยานแห่งชาติเขื่อนศรีนครินทร์ และไหลลงมาสู่อ่างเก็บน้ำเขื่อนศรีนครินทร์ ลักษณะภูมิประเทศเป็นพื้นที่ล้อมรอบด้วยภูเขาหินปูนสลับซับซ้อน ตัวน้ำตกตั้งอยู่บริเวณที่ราบเชิงเขาที่มีความลาดเอียงเล็กน้อย ตั้งอยู่ที่ระดับความสูงประมาณ 270 เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง
พืชพรรณที่พบในบริเวณนี้เป็นป่าเบญจพรรณ ประกอบด้วยพันธุ์ไม้ที่สำคัญ ได้แก่ แดง มะค่าโมง ประดู่ รกฟ้า มะกอกป่า กระโดน ตะแบก ไผ่บง ไผ่รวก และไผ่ซาง เป็นต้น ส่วนสัตว์ป่าที่พบ ได้แก่ ลิงกัง พญากระรอกดำ เม่นใหญ่แผงคอสั้น ไก่ป่า นกเขาเปล้าธรรมดา นกกะเต็นแดง นกโพระดกธรรมดา นกจับแมลงคอสีฟ้า เต่าเหลือง ตะกวด จิ้งเหลนภูเขาเกล็ดเรียบ งูเหลือม และกบหนอง เป็นต้น บริเวณน้ำตกชั้น 4 พบแมลงหนอนปลอกน้ำที่อาศัยอยู่คล้าย ๆ ชั้นหินงอกหินย้อยบริเวณชั้นน้ำตก

อ้างอิง
วัดวังผาแดง
วัดวังผาแดง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาสวน อำเภอศรีสวัสดิ์ จังหวัดกาญจนบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 32 ไร่ ปัจจุบันมีพระครูโสภณกาญจนพิสุทธิ์ เป็นเจ้าอาวาส

วัดวังผาแดงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2480 วัดยังเป็นที่รับของแก่พระภิกษุที่เดินทางมาเพื่อปฏิบัติธรรมเจริญ จิตภาวนา และยังเป็นที่ตั้งของศูนย์สงเคราะห์และฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติด ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2481
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2481 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ กุฏิสงฆ์ จํานวน 11 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 9 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารไม้ พื้นคอนกรีตเสริมเหล็ก โรงครัว หอกลอง และหอพักผู้เข้ารับการบําบัดรักษาผู้ติดยาเสพติด (ธรรมะรักษาใจ)

รายนามเจ้าอาวาส
* พระคํา สุธมฺโม พ.ศ. 2480–2487
* พระสํารวย กวิวํโส พ.ศ. 24880–2492
* พระอธิการเย็น อนาลโย พ.ศ. 2493–2499
* พระอธิการอนุชา อติเมโธ พ.ศ. 2500–2516
* พระอธิการสมพงษ์ อภิชาโต พ.ศ. 2517–2527
* พระอธิการสุชิน อุตฺตเมโธ พ.ศ. 2528–2532
* พระครูโสภณกาญจนพิสุทธิ์ พ.ศ. 2533–

อ้างอิง
วัดผาอ่าง
วัดผาอ่าง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปางหมู อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน ปัจจุบัน มีพระปลัดมงคล สุจิณฺณธมฺโม ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดผาอ่างตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2541 สันนิษฐานว่าเป็นวัดโบราณซึ่งสร้างขึ้นในช่วงของการสร้างบ้านสร้างเมืองแม่ฮ่องสอน ทำเลของวัดเป็นวัดหน้าด่านเนื่องด้วยเป็นวัดแรกที่จะเข้าสู่ตัวเมือง จนถึงสมัยของอดีตเจ้าอาวาส พระครูอนุชิตสุตตาทร อดีตเจ้าคณะอำเภอเมืองแม่ฮ่องสอนและเจ้าอาวาสวัดผาอ่าง ท่านได้บูรณะปรับปรุงและพัฒนาวัดผาอ่างมาอย่างต่อเนื่อง ทำให้วัดผาอ่างมีความเจริญมาตามลำดับ
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระประธาน นามว่า หลวงพ่อพระพุทธรัตนรุ่งเรือง พระครูอนุชิตสุตตาทร สร้างขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2555 วัดยังเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ ซึ่งได้รับการประทานจากสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก เพื่ออัญเชิญไปประดิษฐานบรรจุไว้ ณ ยอดพระเศียร มีพระธาตุนามว่า ปิยเจดีย์ (เจดีย์แห่งความรัก) นอกจากนี้ยังมีพระธาตุ "ปิยเจดีย์" เป็นเจดีย์ศิลปะไทใหญ่ผสมผสานศิลปะพม่า มีองค์พระนอน พระพุทธไสยาสน์ ประดิษฐาน ณ ศาลาบริเวณหน้าวัดผาอ่าง เป็นศิลปะชาวไทใหญ่ สำหรับการสร้างไม่ปรากฎอย่างแน่ชัดว่าสร้างขึ้นเมื่อใด ซึ่งองค์พระธาตุปิยเจดีย์และพระนอนองค์นี้ มีตำนานเล่าสืบต่อกันมาว่า พญาสิงหนาทราชา (เจ้าเมืองแม่ฮ่องสอนคนแรก) และเจ้าแม่
้ มีตำนานเล่าสืบต่อกันมาว่า พญาสิงหนาทราชา (เจ้าเมืองแม่ฮ่องสอนคนแรก) และเจ้าแม่นางเมี๊ยะ สร้างเป็นอนุสรณ์ความรักให้แก่นางคำใสที่ได้ช่วยชีวิตพญาสิงหนาทราชาถึงสองครั้งที่วัดผาอ่างแห่งนี้
วัดบางกระเบา
วัดบางกระเบา เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกระเบา อำเภอบ้านสร้าง จังหวัดปราจีนบุรี มีพื้นที่ตั้งวัด 32 ไร่ 9 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 374 ไร่ 3 งาน วัดมีพระเกจิอาจารย์ชื่อเสียงโด่งดังคือ หลวงพ่อจาด ภายในบริเวณวัดบางกระเบามีค้างคาวแม่ไก่จำนวนนับพันตัวอาศัยอยู่ตามต้นไม้
วัดบางกระเบาเดิมชื่อว่า วัดน้อยนางหงส์ โดยมีนายน้อยและนางหงส์เป็นผู้ก่อตั้ง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2438 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2443 ในวโรกาสพระราชพิธีเฉลิมพระชนม์พรรษาครบ 6 รอบ วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2542 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ยกวัดราษฎร์ขึ้นเป็นพระอารามหลวง เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2543
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7.5 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2562 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 18.5 เมตร ยาว 36.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 15 เมตร ยาว 19.7 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2546 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล กว้าง 24.15 เมตร ยาว 8.2 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2556 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง ณาปนสถาน 1 หลัง หอระฆัง 2 หลัง หอกลอง 2 หลัง โรงครัว 2 หลัง โรงพัสดุ 1 หลัง และเรือนรับรอง 1 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถกว้าง 88 นิ้ว สูง 102 นิ้ว ปางประทานพร พระประธานประจำศาลาการเปรียญ กว้าง 48 นิ้ว สูง 63 นิ้ว ปางม
วัดพระธาตุขิงแกง
วัดพระธาตุขิงแกง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระธาตุขิงแกง อำเภอจุน จังหวัดพะเยา ตั้งอยู่บนเนินเขาธาตุขิงแกง ซึ่งสามารถมองเห็นทัศนียภาพของหมู่บ้านขิงแกง
ตำนานวัดพระธาตุขิงแกงระบุว่าตั้งแต่ครั้งพระพุทธเจ้าเสด็จไปทั่วดินแดนล้านนา รวมถึงเมืองพะเยา มียักษ์ตนหนึ่งมันไม่ได้กินอาหารมานานเจ็ดวันแล้ว พบเห็นพระพุทธเจ้า มันหมายจะจับกินแต่ไล่พระองค์ไม่ทันไล่จนหมดแรง ณ ที่นั้นพระพุทธเจ้าก็ได้เอาฝ่าเท้าเหยียบก้อนหินก้อนหนึ่ง พอยักษ์เห็นรอยเท้าพระพุทธองค์แล้วพระพุทธองค์ก็ปรากฏให้ยักษ์เห็นพระองค์ จึงทาให้พระธาตุขิงแกงมีรูปปั้นยักษ์ยืนอยู่บริเวณพระธาตุ เพื่อคอยดูแลปกป้องพระธาตุแห่งนี้ สำหรับข้อมูลการตั้งวัด สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2470 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2528 ปัจจุบันได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของจังหวัดพะเยา องค์พระธาตุได้บรรจุพระเกศาธาตุและพระธาตุกระดูกเท้าข้า
็นโบราณสถานของจังหวัดพะเยา องค์พระธาตุได้บรรจุพระเกศาธาตุและพระธาตุกระดูกเท้าข้างขวาของพระพุทธเจ้า ในวันขึ้น 15 ค่า เดือน 5 หรือที่ทางภาคเหนือเรียกว่า เดือน 7 เป็ง จะมีประเพณีสรงน้าพระธาตุขิงแกงทุกปีพระธาตุขิงแกง
องค์พระธาตุมีลักษณะเป็นเจดีย์แบบล้านนาพื้นบ้าน ตั้งอยู่บนฐานกระดานสี่เหลี่ยม 2 ชั้น ที่มุมเจดีย์ มีเจดีย์ประดับอยู่ 4 มุม ต่อด้วยเรือนธาตุย่อมุมยี่สิบ ยืดสูงรูปแปดเหลี่ยม มีซุ้มจรนำ 4 ทิศ มีพระพุทธรูปอยู่ในซุ้มทิศละ 1 องค์ ขึ้นไปเป็นฐานปัทม์ต่อด้วยชั้นมาลัยเถา ซ้อนกันขึ้นไปรับองค์ระฆังต่อด้วยบัลลังค์ ปล้องไฉน ปลียอด และฉัตร

อ้างอิง
กีวดง
กีวดง ( ) หรือ กีวเมชิ ( ) เป็นอาหารญี่ปุ่นที่ใช้เนื้อวัวและหัวหอมฝานบาง ๆ มาเคี่ยวในซอสที่มีรสเค็ม-หวาน (เช่น โชยุ) แล้ววางบนข้าวสวย ใส่ในชาม บางครั้งก็มีการใช้ชิราตากิมาตุ๋นเข้าไปด้วยกัน

อ้างอิง
อูเมโบชิ
อูเมโบชิ ( ) เป็นอาหารที่ได้จากการตากบ๊วยเค็ม ผลบ๊วยที่นำมาดองจะเรียกว่า "อูเมซูเกะ" ( ) และเมื่อนำมาตากแห้งจึงเรียกว่า "อูเมโบชิ"

มีการผลิตอูเมโบชิในญี่ปุ่นมาเป็นเวลานานและเป็นอาหารที่ใช้ในการทำโอนิงิริและเบ็นโต มีรสเปรี้ยวมาก ความเปรี้ยวนี้ส่วนใหญ่มาจากกรดซิตริกที่มีอยู่ในตัวบ๊วยเอง

วันที่ 30 กรกฎาคมของทุกปี ได้รับการกำหนดให้เป็นวันอูเมโบชิ

ที่มีการวางอูเมโบชิไว้บนข้าว]]

อ้างอิง
คนเนียกุ
คนเนียกุ ( ) หรือ คอนยัก ( ; ชื่อวิทยาศาสตร์: Amorphophallus konjac) เป็นพืชชนิดหนึ่งในวงศ์บอน ใช้ทำเป็นอาหารได้ นิยมใช้ทำเป็นอาหารญี่ปุ่น

ชื่อและการจัดหมวดหมู่
คนเนียกุมีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Amorphophallus konjac โดยคำว่า konjac นี้มีที่มาจากชื่อเรียก คนเนียกุ ( ) ในภาษาญี่ปุ่น หรือชื่อเรียก โคนยัก ( , ) ในภาษาเกาหลี

ส่วนชื่อภาษาอังกฤษเรียกอีกอย่างว่า ("เท้าช้าง") หรือ ("ลิ้นปีศาจ")

คนเนียกุที่ทำเป็นเส้นบางจะเรียกว่าชิราตากิ ใช้ทำเป็นเส้นบะหมี่แทนเส้นราเม็งหรืออูดงที่ทำจากแป้งข้าวสาลี

การปลูก
ไฟล์:幼蒟蒻.jpg|ต้นกล้าเริ่มผลิใบ
ไฟล์:Amorphophallus konjac plant notunfold.JPG|ใบและลำต้น
ไฟล์:Amorphophallus konjac trunk.JPG|ลำต้นกลายเป็นกระดำกระด่าง
ไฟล์:Amorphophallus konjac (Flower Factory).jpg|ดอก
ไฟล์:Amorphophallus konjac (fruit) 01.JPG|ผล
ไฟล์:Palm House (Schönbrunn) - Amorphophallus konjac 20080212.jpg|หัวมัน
ไฟล์:Morishita, Showa, Tone District, Gunma Prefecture 379-1204, Japan - panoramio (1).jpg|ทุ่งคนเนียกุ (ที่หมู่บ้านโชวะ จังหวัดกุมมะ)

การใช้ทำเป็นอาหาร
ไฟล์:こんにゃく作り.jpg|ผงคนเนียกุผสมกับน้ำ
ไฟล์:Konnyaku.jpg|คนเนียกุรูปแผ่นสี่เหลี่ยม ซึ่งพบบ่อยที่สุด
ไฟล์:Shiratakinoodles.jpg|หม้อไฟที่ใส่ชิราตากิ
ไฟล์:Tamakonnyaku.jpg|ลูกชิ้นคนเนียกุ
ไฟล์:Reins_konjac.jpg| ทาซูนะคนเนียกุ
ไฟล์:Akakonnyaku.jpg|อากาคนเนียกุ

อ้างอิง
ชิราตากิ
ชิราตากิ (白滝) เป็นอาหารประเภทเส้นแบบหนึ่งที่เป็นที่นิยมในประเทศญี่ปุ่น ทำขึ้นจากต้นคนเนียกุ ซึ่งเป็นพืชพื้นเมืองในเขตกึ่งร้อนชื้นของเอเชีย

ชิราตากิประกอบด้วยน้ำและกลูโคแมนแนนเป็นส่วนใหญ่ และเนื่องจากมีปริมาณคาร์โบไฮเดรตต่ำ จึงเหมาะอย่างยิ่งสำหรับอาหารทุกประเภทที่จำกัดปริมาณคาร์โบไฮเดรตและเหมาะสำหรับผู้ป่วยโรคเบาหวาน

ชื่อเรียกว่า "ชิราตากิ" นั้นเป็นคำอธิบายลักษณะของเส้นก๋วยเตี๋ยว โดยแปลตรงตัวว่า "น้ำตกสีขาว"

อ้างอิง
มงกุฎช่อมะกอก
]]

มงกุฎช่อมะกอก ( ) หรือที่เรียกว่า โคตินอส ( ; ) เป็นรางวัลสำหรับผู้ชนะในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกโบราณ มันเป็นกิ่งของต้นมะกอกป่า พันธุ์ Kallistefanos Elea (เรียกอีกอย่างว่า Elaia Kallistephanos) ซึ่งเติบโตในโอลิมเปีย, นำมาพันเป็นวงกลมหรือเกือกม้า โดย ไพส์ แอมฟิทาเลส ( ; , หมายถึง เด็กชายที่พ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่) พร้อมกรรไกรทองคำหนึ่งคู่ จะเป็นคนตัดกิ่งก้านของต้นมะกอกป่าศักดิ์สิทธิ์ใกล้กับวิหารของซูส จากนั้นเขาก็นำช่อมะกอกเหล่านั้นไปที่วิหารของฮีรา และวางไว้บนโต๊ะงาช้างทองคำ จากนั้นเฮลลาโนดิไก ( , หมายถึง ผู้ตัดสินกีฬาโอลิมปิก) จะนำช่อมะกอกไปทำพวงมาลา และสวมมงกุฎให้กับผู้ชนะการแข่งขัน

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* What prizes did Olympic victors get? at Perseus
* Winners' rewards in Antiquity not in numbness (page 11)
สึมิเระ
]]
สึมิเระ ( ) หรือ สึมิอิเระ ( ) เป็นอาหารประเภทลูกชิ้นที่ทำจากปลา เช่น ปลาอิวาชิ, ปลาอาจิ, ปลาซัมมะ, ปลานกกระจอก หรือเนื้อสัตว์ชนิดอื่น ๆ มักใช้เป็นส่วนผสมในโอเด็งหรืออาหารประเภทหม้อไฟ

"สึมิเระ" และ "สึกูเนะ"
สึมิเระนั้นมีส่วนคล้ายกับสึกูเนะ ( ) เพราะมีวัตถุดิบเหมือนกัน แต่ข้อแตกต่างคือสึมิเระทำโดยหยิบด้วยปลายนิ้วหรือช้อนแล้วใส่ในน้ำซุป ส่วนสึกูเนะทำขึ้นโดยการขึ้นรูปล่วงหน้า

วิธีการทำ
 ]]

* ทำโดยการใส่สารยึดเกาะ (เช่น ไข่ไก่หรือแป้ง) ลงในเมล็ดพืชที่ทำจากปลาหรือเนื้อสัตว์อื่น แล้วฉีกออกด้วยมือให้เป็นชิ้นขนาดพอดีคำ
* เทลงในน้ำซุปเดือดและตั้งไฟ

อ้างอิง