SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
ราชกรีฑาสโมสร
ราชกรีฑาสโมสร ( ) หรือที่นิยมเรียกกันว่า สนามฝรั่ง เป็นสโมสรกีฬาในประเทศไทย บนที่ดินของสำนักงานพระคลังข้างที่ บริเวณถนนอังรีดูนังต์ ในพื้นที่แขวงปทุมวัน เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2444 ประกอบด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับสมาชิก เพื่อการเล่นกีฬาประเภทต่าง ๆ เช่น สนามกอล์ฟ สระว่ายน้ำ สนามเทนนิส ห้องฟิตเนส นอกจากนี้ ยังมีการจัดแข่งม้าในวันอาทิตย์เว้นอาทิตย์ สลับกับอดีตสนามม้านางเลิ้ง ปัจจุบันมีสมาชิกประมาณ 12,500 คน และมีพลตำรวจเอก วิสนุ ปราสาททองโอสถ อดีตจเรตำรวจแห่งชาติ เป็นนายกสมาคม
ประวัติ
เมื่อปี พ.ศ. 2433 แฟรงคลิน เฮิร์สท์ ชาวอังกฤษ ยื่นหนังสือต่อสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาเทวะวงศ์วโรปการ เสนาบดีว่าการต่างประเทศ เสนอให้จัดตั้งสมาคมเพื่อส่งเสริมการเพาะพันธุ์ดูแลม้าและการเล่นกีฬา โดยควรเป็นสถานที่ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางเมืองเพื่อเข้าถึงได้ง่าย และเปิดโอกาสให้คนไทยเข้าเป็นสมาชิกได้ด้วย หลังจากนั้น พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชทานพระบรมราชานุญาตให้จัดสร้าง รอยัล สปอร์ต คลับ (Royal Sports Club) ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เปลี่ยนเป็นชื่อภาษาไทยว่า สโมสรราชกรีฑา และเปลี่ยนชื่อเป็น ราชกรีฑาสโมสร จนถึงปัจจุบัน
ต่อมาใน พ.ศ. 2435 เริ่มทำสัญญาเช่าที่ดินบริเวณสระปทุมจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเพื่อก่อสร้างสโมสร โดยการก่อสร้างดำเนินไปจนถึง พ.ศ. 2444 จึงมีพิธีเปิดสโมสรอย่างเป็นทางการ เป็นสถานที่เล่นกีฬากอล์ฟแห่งแรกในประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2445 และมีการจัดแข่งม้าเป็นครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2446 จากนั้นเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2454 ฟัน เดน บอร์น ชาวเบลเยียม นำเครื่องบินแบบออวิลล์ไรต์ ปีกสองชั้น มาแสดงการบินเป็นครั้งแรกในประเทศไทย ที่สนามม้าของราชกรีฑาสโมสร ต่อมาใน พ.ศ. 2456 กระทรวงกลาโหมนำพื้นที่ส่วนหนึ่งของสนามม้าราชกรีฑาสโมสร ไปใช้เป็นสถานที่ขึ้นบินและลงจอดเครื่องบินแห่งแรกของประเทศไทย โดยใช้ชื่อว่า สนามบินสระปทุม จากนั้นเมื่อ พ.ศ. 2457 มีการพิจารณ
งแรกของประเทศไทย โดยใช้ชื่อว่า สนามบินสระปทุม จากนั้นเมื่อ พ.ศ. 2457 มีการพิจารณาว่า สนามบินถาวรควรตั้งอยู่บนที่ดอนซึ่งน้ำท่วมไม่ถึง จึงย้ายไปยังที่ดอนตอนเหนือของอำเภอบางเขน แล้วให้ชื่อว่าท่าอากาศยานดอนเมือง
สิ่งอำนวยความสะดวก

* สนามแข่งม้า
* สนามเทนนิส
* สนามแบดมินตัน
* สนามกอล์ฟ
* สนามฟุตบอล
* สระว่ายน้ำ - หลังจากที่สระแห่งเก่ามีปัญหาน้ำรั่ว จึงมีการสร้างใหม่เป็น 3 สระ และเปิดให้บริการตั้งแต่ปลายปี พ.ศ. 2550
* ห้องบิลเลียด
* ห้องปิงปอง
* ห้องฟิตเนส
* ห้องสควอช
* ห้องหมากรุก

ดูเพิ่ม
* สนามม้านางเลิ้ง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
*
อุทยานแห่งชาติขุนขาน
อุทยานแห่งชาติขุนขาน ตั้งอยู่ในลุ่มน้ำแม่ขานและลุ่มน้ำแม่แจ่ม ท้องที่อำเภอสะเมิง จังหวัดเชียงใหม่ มีเนื้อที่ 130,583.45 ไร่ หรือ 208.93 ตารางกิโลเมตร

ภูมิประเทศ
มีลักษณะส่วนใหญ่เป็นเทือกเขาสลับซับซ้อนประมาณร้อยละ 80 ของพื้นที่ มีความสูงจากระดับน้ำทะเลต่ำสุด 500 เมตร และสูงสุด 1,708 เมตร สภาพของพื้นที่มีความลาดชันมากกว่าร้อยละ 35 เป็นส่วนใหญ่ แม่น้ำสายสำคัญที่เป็นแหล่งน้ำอุปโภคบริโภค ได้แก่ น้ำแม่สะเมิง น้ำแม่สาบ น้ำแม่ขาน น้ำอมลอง น้ำแม่โต๋ น้ำแม่บ่อแก้ว น้ำแม่อมแตง น้ำแม่ตาละ น้ำแม่สะงะ และน้ำแม่แจ่ม
ลักษณะภูมิอากาศ
สภาพภูมิอากาศเย็นสบายตลอดปี อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย 28 องศาเซลเซียส ต่ำสุดเฉลี่ย 18 องศาเซลเซียส อุณหภูมิเฉลี่ยโดยทั่วไป 23 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปี 1,380 มิลลิเมตร

ทรัพยากรป่าไม้
สภาพป่าของอุทยานแห่งชาติ ประกอบไปด้วยป่า 5 ชนิด คือ

*ป่าดิบเขา พบตามภูเขาที่มีความสูงจากระดับน้ำทะเลปานกลางตั้งแต่ 1,000 เมตร ขึ้นไป บริเวณตอนบนของพื้นที่และบริเวณเทือกเขาแบ่งเขตอำเภอสะเมิงกับอำเภอแม่แจ่ม พันธุ์ไม้ที่พบมากได้แก่ ก่อ สนสามใบ ทะโล้ ตุ้มเต๋น มะขามป้อม จำปี มะส้าน สารภีป่า นมนาง เป็นต้น
* ป่าดิบแล้ง พบทั่วไปบริเวณหุบเขาและริมลำห้วยในระดับความสูง 600-1,000 เมตร พันธุ์ไม้ที่ขึ้นอยู่ได้แก่ ยาง ตะเคียน มะม่วงป่า ลำไยป่า มะไฟ มะเดื่อ เป็นต้น

* ป่าสนเขา พบตามยอดเขาโดยทั่วไปที่ระดับความสูง 700-1,300 เมตร พันธุ์ไม้ที่ขึ้นอยู่ได้แก่ สนสองใบ สนสามใบ ก่อ รัก รัง เหียง เป็นต้น

* ป่าเบญจพรรณ พบทางทิศตะวันออกของพื้นที่ พันธุ์ไม้ที่ขึ้นได้แก่ สัก เติม สมอไทย เส้า แดง ประดู่ เสี้ยว มะแฟน ซ้อ เป็นต้น

* ป่าเต็งรัง พบมากโดยทั่วไปบริเวณภูเขาที่ไม่สูงมากนัก พันธุ์ไม้ที่ขึ้นอยู่ได้แก่ เต็ง รัง เหียง พลวง สนสองใบ มะกอก เส้า เสี้ยว เป็นต้น
ทรัพยากรสัตว์ป่า
สัตว์ป่าที่เห็นได้โดยมาก ได้แก่ เก้ง หมูป่า ไก่ป่า ลิง เม่น หมาใน กระต่ายป่า กระรอก อีเห็น ตะกวด หมาจิ้งจอก ตุ่น บ่าง ค้างคาว พังพอน เป็นต้น ส่วนสัตว์ป่าที่เป็นจุดเด่น ได้แก่ นกนานาชนิด เสือโคร่ง และ เลียงผา

อาณาเขต
* ทิศเหนือ ติดต่อกับ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าสะเมิง ตำบลยั้งเมิน อำเภอสะเมิง จังหวัดเชียงใหม่
* ทิศใต้ ติดต่อกับ เขตอุทยานแห่งชาติออบขาน ตำบลบ่อแก้ว ตำบลแม่สาบ ตำบลสะเมิงใต้ อำเภอสะเมิง จังหวัดเชียงใหม่
* ทิศตะวันออก ติดต่อกับ เขตติดต่อ อำเภอแม่ริม ตำบลโป่งแยง อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่
* ทิศตะวันตก ติดต่อกับ เขตป่าสงวนแห่งชาติ ป่าแม่แจ่ม ตำบลแม่แดด ตำบลแม่นาจร อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่
แหล่งท่องเที่ยว
ด้านธรรมชาติ
อุทยานแห่งชาติขุนขาน มีสภาพป่าที่อุดมสมบูรณ์ และมีจุดเด่นทางธรรมชาติหลายแห่ง ได้แก่
* จุดชมทิวทัศน์ป่าแม่แจ่ม กิโลเมตรที่ 36–55
* จุดชมทิวทัศน์ป่าสะเมิง กิโลเมตรที่ 24–25
* น้ำตกแม่นาเปอะ 
* น้ำตกห้วยตาด 
* น้ำตกห้วยฮ้อม 
* น้ำตกอมลอง 
* น้ำตกห้วยอมแตง 
* หน้าผามาต๊ะ 
* ถ้ำหลวงแม่สาบ 
* บ่อน้ำร้อนท่าโต๋ 
* ดอยซาง 
* ดอยขุนแม่เอ๊าะ 
* ผาสามหน้า
นักท่องเที่ยวสามารถเดินทางมาท่องเที่ยวที่อุทยานขุนขานได้ตลอดทั้งปี

ด้านศึกษาธรรมชาติ
* เส้นทางเดินศึกษาธรรมชาติริมถนนสายสะเมิง–วัดจันทร์

อ้างอิง

*ขุนขาน สำนักอุทยานแห่งชาติ

แหล่งข้อมูลอื่น
* อุทยานแห่งชาติขุนขาน
* สถิติข้อมูลนักท่องเที่ยวในอุทยานแห่งชาติ
วัดอนาลโยทิพยาราม
วัดอนาลโยทิพยาราม หรือ ดอยบุษราคัม เป็นวัดธรรมยุติกนิกายที่พระธรรมวิสุทธิญาณ (ไพบูลย์ สุมงฺคโล) ที่ปรึกษาเจ้าคณะภาค 4-5-6-7 (ธ) ให้สร้างขึ้นบนดอยบุษราคัม บ้านสันป่าม่วง หมู่ที่ 6 ตำบลสันป่าม่วง อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา จากตัวเมืองไปเส้นทางพะเยา-เชียงราย ประมาณ 7 กม.แยกซ้ายไปตามทางหลวงหมายเลข 1127 ประมาณ 9 กิโลเมตร เพื่อเป็นอุทยานพระพุทธศาสนา มีศาสนสถานที่สวยงามเช่น พระพุทธรูปศิลปสุโขทัยองค์ใหญ่ พระพุทธรูปปางต่าง ๆ เช่น ปางลีลา พุทธคยา เก๋งจีนประดิษฐานเจ้าแม่กวนอิม หอพระแก้วมรกตจำลองทำด้วยทองคำ ฯลฯ บรรยากาศร่มรื่น พื้นที่กว้างขวาง แวดล้อมไปด้วยทรัพยากรป่าไม้ จากยอดดอยสามารถชมทัศนียภาพของกว๊านพะเยา และตัวเมืองของพะเยาได้อย่างสวยงามสามารถขึ้
กยอดดอยสามารถชมทัศนียภาพของกว๊านพะเยา และตัวเมืองของพะเยาได้อย่างสวยงามสามารถขึ้นวัดอนาลโยได้ 2 ทางคือ ทางรถยนต์และทางบันได
แคว้นอาลซัส
อาลซัส ( ) หรือ แอลซ็อส (อัลเซเชียน: Elsàss) เป็นอดีตแคว้นในประเทศฝรั่งเศส (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นกร็องแต็สต์) ตั้งอยู่บริเวณพรมแดนทางทิศตะวันออกของประเทศฝรั่งเศส และทางทิศตะวันตกของแม่น้ำไรน์ ติดกับประเทศเยอรมนีและสวิตเซอร์แลนด์ มีเมืองหลักและเมืองที่ใหญ่ที่สุดคือเมืองสทราซบูร์

ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 แคว้นอาลซัสถูกปรับปรุงในรัชสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 และพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 และกลายเป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศฝรั่งเศส บ่อยครั้งที่แคว้นอาลซัสได้ถูกกล่าวรวมกับแคว้นลอแรน เนื่องจากการครอบครองดินแดนของแคว้นทั้งสอง (อาลซัส-ลอแรน) เป็นที่เลื่องชื่อในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19-20
จนถึงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเยอรมนีรวมกับปรัสเซียและไซลีเชียเข้าโจมตีฝรั่งเศสและสามารถยึดอาลซัสและบางส่วนของลอแรนมาได้ระยะหนึ่ง พอเยอรมนีแพ้สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ฝรั่งเศสซึ่งชนะสงครามจึงเอาอาลซัสและบางส่วนของลอแรนคืนมา หลังจากนั้นในสงครามโลกครั้งที่สอง นาซีเยอรมันได้เข้ายึดปารีสและขู่ให้ฝรั่งเศสยกอาลซัสและบางส่วนของลอแรนให้เยอรมนี อาลซัสและบางส่วนของลอแรนจึงกลับเป็นของเยอรมนีอีกครั้ง เมื่อเยอรมนีนาซีแพ้สงครามโลกครั้งที่สอง เยอรมนีก็คืนอาลซัสและบางส่วนของลอแรนแก่ฝรั่งเศส

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของสภาแคว้นอาลซัส 
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของสภาแคว้นอาลซัส 
* ข้อมูลการท่องเที่ยวในแคว้นอาลซัส
แคว้นอากีแตน
อากีแตน ( ) เป็นอดีตแคว้นในประเทศฝรั่งเศส (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นนูแวลากีแตน) ตั้งอยู่บริเวณทิศตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศส ติดกับมหาสมุทรแอตแลนติกและเทือกเขาพิเรนีส ติดกับพรมแดนประเทศสเปน

ภูมิศาสตร์
แคว้นอากีแตนมีเนื้อที่ 41,308 ตารางกิโลเมตร คิดเป็นร้อยละ 7.6 ของพื้นที่ประเทศฝรั่งเศสทั้งหมด มีพรมแดนทางทิศใต้ติดต่อกับประเทศสเปน ทิศตะวันออกติดกับแคว้นมีดี-ปีเรเน ทิศเหนือติดกับแคว้นปัวตู-ชาร็องต์และลีมูแซ็ง ส่วนทางทิศตะวันตกติดกับมหาสมุทรแอตแลนติก

เมืองขนาดใหญ่ในแคว้นอากีแตนได้แก่ บอร์โด, โป, บายอน, มง-เดอ-มาร์ซ็อง, บียาริตส์, แบร์เกอรัก และเปรีเกอ

มีเมืองหลักชื่อบอร์โด มีสินค้าที่มีชื่อเสียง คือ ไวน์แดงและแฮม (จากเมืองบายอน)
มานุษยวิทยาสังคม
มานุษยวิทยาสังคม เป็นสาขาหนึ่งของวิชามานุษยวิทยาว่าด้วยการศึกษาว่ามนุษย์ที่มีชีวิตอยู่ในปัจจุบันประพฤติปฏิบัติตนอย่างไรในกลุ่มของสังคม

สาระของการมุ่งเน้นและการปฏิบัติในวิชา
นักปฏิบัติในสาขามานุษยวิทยาสังคม ทำการค้นหา ซึ่งส่วนมากเป็นงานระยะยาว (ซึ่งรวมถึงวิธีสังเกตการณ์ที่เข้าไปมีส่วนร่วม) การจัดรูปสังคมของกลุ่มชนเฉพาะบางกลุ่ม: ประเพณี เศรษฐกิจและองค์การการเมือง กฎหมายและวิธีแก้ข้อขัดแย้ง รูปแบบของการบริโภคและการแลกเปลี่ยน ความเป็นญาติพี่น้องและโครงสร้างครอบครัว ความสัมพันธ์ระหว่างเพศ การเลี้ยงดูเด็ก การปฏิบัติตนในสังคมและศาสนา ฯลฯ
มานุษยวิทยาสังคมยังมุ่งค้นหาและศึกษาบทบาทของความหมาย ความคลุมเครือและการขัดแย้งของชีวิตในสังคม ความรุนแรงและความไม่ลงรอยกัน โดยเน้นตรรกะแห่งพฤติกรรมสังคม มานุษยวิทยาสังคมฝึกฝนกันในด้านการแปลความหมายของพิธีกรรมและพฤติกรรมที่เป็นสัญลักษณ์ซึ่งไม่เพียงตัวหนังสือ แต่ด้วยการสื่อความที่ทดสอบที่สัมพันธ์กับการกระทำ วิธีปฏิบัติ และบริบททางประวัติศาสตร์ซึ่งเรื่องต่าง ๆ ฝังตัวอยู่ มานุษยวิทยาสังคมแสดงให้เห็นถึงความหลากหลายของตำแหน่งและมุมมองที่พบในกลุ่มสังคมนั้น ๆ
มานุษยวิทยาสังคมแตกต่างจากวิชาสาขาอื่นเช่น เศรษฐศาสตร์หรือรัฐศาสตร์โดยช่วงที่กว้างของเนื้อหารวม ๆ และความเอาใจใส่ที่มันมีต่อความหลากหลายทางวัฒนธรรมและสังคมทั่วโลกและและความจุของมันซึ่งทำให้สาขาวิชาต้องย้อนไปศึกษาสมมุติฐาน "ยูโรป-อเมริกัน" มานุษยวิทยาสังคมแตกต่างจากสังคมวิทยาทั้งในกรรมวิธีโดยรวมที่สาขานี้มีให้กับความเหมาะสมกับเรื่องราวตลอดจนการให้ความสว่างที่ได้จากการศึกษาระดับละเอียดเฉพาะและการขยายเลยไปจากความเข้มงวดของปรากฏการณ์สังคมและวัฒนธรรม ศิลปะ ความเป็นปัจเจกบุคคลและปริชานในขณะที่นักมานุษวิทยาสังคมบางคนใช้กรรมวิธีเชิงปริมาณ (โดยเฉพาะผู้ทำงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับเรื่องเศรษฐกิจท้องถิ่น ประชากรศาสตร์ หรือสุขภาพและความเจ็บป่วย) นักมานุษยวิ
องกับเรื่องเศรษฐกิจท้องถิ่น ประชากรศาสตร์ หรือสุขภาพและความเจ็บป่วย) นักมานุษยวิทยาสังคมโดยทั่วไปมักเน้นการวิเคราะห์เชิงคุณภาพที่มีระยะเวลาภาคสนามที่ยาวนานมากกว่าที่จะใช้กรรมวิธีเชิงปริมาณที่มักใช้ทั่วไปโดยนักเศรษฐศาสตร์และนักสังคมวิทยา
นักมานุษยวิทยาที่เกี่ยวข้องกับมานุษยวิทยาสังคม

* Andre Beteille 
* Mary Douglas 
* E. E. Evans-Pritchard
* Raymond Firth
* Rosemary Firth 
* Meyer Fortes
* Ernest Gellner
* Adam Kuper
* Edmund Leach 
* Murray Leaf
* Alan Macfarlane 
* Bronisław Malinowski
* David Maybury-Lewis
* Siegfried Frederick Nadel
* Alfred Radcliffe-Brown
* Audrey Richards
* Victor Turner
* Marilyn Strathern
* James Woodburn
บรรณานุกรม
* Bronislaw Malinowski (1915) The Trobriand Islands 
*(1922) Argonauts of the Western Pacific 
* (1929) The Sexual Life of Savages in North-Western Melanesia 
*(1935) Coral Gardens and Their Magic: A Study of the Methods of Tilling the Soil and of Agricultural Rites in the Trobriand Islands 
* Edmund Leach (1954) Political systems of Highland Burma. London: G. Bell.
* (1982) Social Anthropology 
* Thomas H. Eriksen (1985) Social Anthropology, pp. 926-929 in The Social Science Encyclopedia 
* Adam Kuper (1996) Anthropology and Anthropologists: The Modern British School

หมายเหตุ

อ้างอิง

* Benchmark Statement Anthropology (UK)
สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำจืดกรุงเทพมหานคร
สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำกรุงเทพมหานคร ( ) ก่อตั้งครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2483 บริเวณแผนกทดลองเพาะเลี้ยง เกษตรกลาง บางเขน เป็นเรือนไม้ชั้นเดียวรูปโดมมีปีกสองข้าง ในระยะแรกมีตู้กระจกเลี้ยงปลาขนาดประมาณ 1 ลูกบาศก์เมตร จำนวน 20 ตู้ โดยปลาที่นำมาแสดงเป็นปลาน้ำจืดที่นิยมเลี้ยงและมีความสำคัญทางเศรษฐกิจ ต่อมาเกิดการชำรุดทรุดโทรมและคับแคบลง กรมประมงจึงดำริที่จะสร้างสถานแสดงพันธุ์ปลาขึ้นใหม่ โดยใน พ.ศ. 2516 ได้มีความตกลงร่วมมือระหว่างรัฐบาลไทยและรัฐบาลแคนนาดาในการจัดตั้งสถาบันประมงน้ำจืดแห่งชาติ โครงการก่อสร้างสถานแสดงพันธุ์ปลาน้ำจืดแห่งใหม่จึงได้ผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสถาบันประมงน้ำจืดแห่งชาติด้วย
โดยสถานแสดงพันธุ์ปลาน้ำจืดได้ก่อสร้างใหม่เป็นอาคารคอนกรีต 3 ชั้น แล้วเสร็จใน พ.ศ. 2521 โดยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช สมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินพร้อมด้วยสมเด็จพระเจ้าลูกเธอเจ้าฟ้าจุฬาภรณ์วลัยลักษณ์ฯมาทรงเปิดสถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำ ณ สถาบันประมงน้ำจืดแห่งชาติ บางเขน อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2521 ซึ่งนับว่าเป็นพระมหากรุณาธิคุณอย่างสูงสุดสำหรับกรมประมง
ปัจจุบันสถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำกรุงเทพฯ เป็นหน่วยงานหนึ่งของกลุ่มวิจัยและพัฒนาสถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำจืด กองวิจัยและพัฒนาประมงน้ำจืด กรมประมง กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ตั้งอยู่ภายในรั้วของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ บางเขน และใน พ.ศ. 2546 กรมประมงได้รับงบประมาณเพื่อปรับปรุงอาคารสถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำ รวมทั้งก่อสร้างอาคารจัดแสดงพรรณไม้น้ำเพิ่มเติม เพื่อเป็นแหล่งให้ความรู้เกี่ยวกับพรรณไม้น้ำสวยงามและทำให้สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำจืดมีความสวยงามมากยิ่งขึ้น
การจัดแสดง
ส่วนแสดงพันธุ์สัตว์น้ำเป็นอาคารสูง 3 ชั้น จัดแสดงพันธุ์ปลาน้ำจืดประมาณ 100 ชนิด ประกอบด้วยปลาท้องถิ่นของไทยชนิดที่มีคุณค่าทางเศรษฐกิจ ปลาหายาก ใกล้สูญพันธุ์ รวมทั้งปลาต่างประเทศบางชนิดด้วย ในพื้นที่จัดแสดงประกอบด้วยตู้ขนาดใหญ่มีความจุตั้งแต่ 1.5-24.0 ลูกบาศก์เมตร จำนวน 33 ตู้ บ่อสัตว์น้ำที่สามารถสัมผัสได้ (touch pool) นอกจากนี้ยังมีแบบจำลอง และโครงกระดูกของปลากระโห้ที่เป็นปลามีเกล็ดขนาดใหญ่ที่สุดในโลก และโครงกระดูกปลาบึกที่พบในแม่น้ำโขงมีน้ำหนักประมาณ 293 กิโลกรัม ความยาวประมาณ 2.7 เมตร ซึ่งผู้เข้าชมสามารถดูข้อมูลของปลาแต่ละชนิดได้จากป้ายที่มีรายละเอียดเกี่ยวกับชื่อชนิดของปลา แหล่งที่อยู่อาศัย ลักษณะการกินอาหาร และลักษณะเด่นของปลาช
เกี่ยวกับชื่อชนิดของปลา แหล่งที่อยู่อาศัย ลักษณะการกินอาหาร และลักษณะเด่นของปลาชนิดนั้นๆ ส่วนในชั้นที่ 3 จะใช้เป็นบริเวณสำหรับปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ และยังมีบ่อพักปลา เพื่อใช้สับเปลี่ยนหมุนเวียนในการจัดแสดงต่อไป
ส่วนแสดงพรรณไม้น้ำเป็นอาคารเรือนกระจก (greenhouse) ชั้นเดียว โดยจากอาคารสถานแสดงพันธุ์

สัตว์น้ำจะมีทางเดินเชื่อมต่อเพื่อนำไปชมพรรณไม้น้ำของไทย ซึ่งมีทั้งที่นำมาเพาะชำไว้ในตู้กระจก ใช้ประดับตู้ภายในอาคารพรรณไม้น้ำ และเป็นแปลงสาธิตการปลูกพรรณไม้น้ำรอบๆ อาคาร โดยชนิดของพรรณไม้น้ำที่นำมาจัดแสดงนี้เป็นพรรณไม้น้ำชนิดที่ส่งออกของไทยเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งมีทั้งหมดประมาณ 100 ชนิด ซึ่งผู้เข้าชมสามารถดูข้อมูลพรรณไม้น้ำแต่ละชนิดได้จากป้ายชื่อไทย ชื่อสามัญ ชื่อวิทยาศาสตร์ ด้านข้างตู้

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* เยี่ยมชมสถานแสดงพันธ์สัตว์น้ำกรุงเทพฯ

*
ซีเอนา
ซีเอนา ( ) เป็นเมืองในจังหวัดซีเอนา แคว้นตอสคานา ประเทศอิตาลี ซีเอนาเป็นเมืองคู่แข่งของฟลอเรนซ์ที่มีชื่อเสียงทางศิลปะและสถาปัตยกรรมในยุคกลาง ใจกลางเมืองเก่าของซีเอนาถูกขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโก เมื่อปี ค.ศ. 1995
สถานที่สำคัญ
* อาสนวิหารซีเอนา สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 12
* หอศีลจุ่ม (ส่วนหนึ่งของอาสนวิหาร)
* จัตุรัสกัมโป (Piazza del Campo) เป็นจัตุรัสยุคกลางที่สมบูรณ์ที่สุดแห่งหนึ่งในยุโรป
* พาลัซโซพุบบลิโค (Palazzo Pubblico) 
* หอมังกีอา (Torre del Mangia) ที่จัตุรัสแคมโปสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 14
* สถาบันดนตรีกีจานา (Accademia Musicale Chigiana) 
* บาซีลีกาเดลลอสแซร์วันซา (Basilica dell'Osservanza)
* วิหารซานตามาเรียเดอีแซร์วี (Santa Maria dei Servi) 
* วิหารซันโดเมนีโก (San Domenico)
* วิหารซันฟรานเชสโก (San Francesco)
* วิหารซันโตสปีรีโต (Santo Spirito)
* วิหารซันมาร์ตีโน (San Martino)
* สถานศักดิ์สิทธิ์ซานตากาเตรีนา (Sanctuary of Santa Caterina) ซึ่
(San Martino)
* สถานศักดิ์สิทธิ์ซานตากาเตรีนา (Sanctuary of Santa Caterina) ซึ่งรวมบ้านของนักบุญแคทเธอริน กับ วัดซานตากาเตรีนา เป็นที่เก็บกางเขนศักดิ์สิทธิ์ (คริสต์ศตวรรษที่ 12) ที่นักบุญแคทเธอรินได้รับแผลศักดิ์สิทธิ์ (stigmata) และรูปปั้นของนักบุญแคทเธอริน (คริสต์ศตวรรษที่ 15)
ซานจีมิญญาโน
ซานจีมิญญาโน ( ) เป็นเมืองเล็ก ๆ บนเนินเขา ตั้งอยู่ในแคว้นตอสคานา ประเทศอิตาลี ห่างออกไปทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองเซียนาประมาณ 50 กิโลเมตรและอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองฟลอเรนซ์

ความสำคัญของซานจีมิญญาโนเป็นเมืองที่ยังรักษาลักษณะเมืองในยุคกลางไว้อย่างพร้อมมูลโดยเฉพาะหอคอยซึ่งจะมองเห็นได้แต่ใกล ตัวเมืองตั้งอยู่บนเนินสูงล้อมรอบด้วยกำแพงเมือง ตามลักษณะที่ยังพบในหลายเมืองและหมู่บ้านในบริเวณแคว้นตอสคานา

เมืองซานจีมิญญาโนได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก เมื่อปี พ.ศ. 2533 (ค.ศ. 1990)
ปิซา
ปิซา ( ) เป็นเมืองเอกของจังหวัดปิซา อยู่ในแคว้นตอสคานา ฝั่งแม่น้ำอาร์โน ประเทศอิตาลี อยู่ทางตะวันตกของเมืองฟลอเรนซ์ (ฟีเรนเซ) ประมาณ 100 กิโลเมตร และทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองเซียนาปรมาณ 130 กิโลเมตร

จตุรัสดูโอโมแห่งปิซาได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก เมื่อปี ค.ศ. 1987

สถานที่สำคัญ
* จตุรัสดูโอโมแห่งปิซา - มรดกโลก
* มหาวิหารปิซา (Pisa Duomo) - มรดกโลก
* หอศีลจุ่มเมืองปิซา (Baptistry (Pisa)) - มรดกโลก
* หอเอนเมืองปิซา - มรดกโลก
* สุสานนักบุญ (Campo Santo) - มรดกโลก
* พิพิธภัณฑ์มหาวิหารปิซา (Museo del Opera del Duomo)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* วิกิท่องเที่ยว: ท่องเที่ยวปิซา
อัสซีซี
]]
อัสซีซี ( ) เป็นโคมูนี (เทศบาล) ที่ตั้งอยู่ในจังหวัดเปรูจา แคว้นอุมเบรีย อยู่ทางตะวันตกของภูเขาซูบาซิโอ (Mt. Subasio) อัสซีซีเป็นเมืองเกิดของนักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซีผู้ก่อตั้งคณะฟรันซิสกันในปี ค.ศ. 1208 และนักบุญกลาราแห่งอัสซีซีผู้ก่อตั้งคณะกลาริส และนักบุญกาเบรียลแห่งแม่พระระทมทุกข์ในคริสต์ศตวรรษที่ 19

มหาวิหารนักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซีและคริสต์ศาสนสถานในเมืองอัสซีซีได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก เมื่อปีค.ศ. 2000
สถานที่สำคัญ
* มหาวิหารนักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซี (มรดกโลก) สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 13 เป็นมหาวิหารสามชั้น ส่วนล่างเริ่มสร้างไม่นานหลังจากที่ฟรังซิสแห่งอัสซีซีได้รับการประกาศเป็นนักบุญเมื่อปีค.ศ. 1228 และเสร็จเมื่อปีค.ศ. 1253 ส่วนนี้มีจิตรกรรมฝาผนังโดย ชิมาบูเอ (Cimabue) และ จอตโต ดี บอนโดเนซึ่งจิตรกรผู้มีชื่อเสียง ชั้นบนมีจิตรกรรมฝาผนังเป็นประวัติของฟรังซิสแห่งอัสซีซีโดยจอตโต ดี บอนโดเน
* มหาวิหารซันตามาเรียมัจโจเร (Santa Maria Maggiore) 
* มหาวิหารซันรูฟิโน (Cathedral of San Rufino) ด้านหน้ามหาวิหารเป็นลักษณะโรมาเนสก์ที่มี หน้าต่างกุหลาบสามบาน ภายในเป็นการตกแต่งสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 16 
* มหาวิหารนักบุญกลารา (Basilica of Santa Chiara) สร้างเมื่อ
ยคริสต์ศตวรรษที่ 16 
* มหาวิหารนักบุญกลารา (Basilica of Santa Chiara) สร้างเมื่อปีค.ศ. 1257 มีกำแพงค้ำยันมหึมาด้านข้าง หน้าต่างกุหลาบ ภายในเป็นแบบกอทิก มึจิตรกรรมฝาผนังและภาพเขียนจากคริสต์ศตวรรษที่ 13 บาซิลิกาเป็นที่ฝังศพของนักบุญกลารา 
* มหาวิหารซันตามาเรียเดกลีอันเจลี (Basilica of Santa Maria degli Angeli) ซึ่งมีโบสถ์น้อย Porziuncola อยู่ภายใน
Spirulina
Spirulina หรือเรียกว่า สาหร่ายเกลียวทอง เป็นสาหร่ายสีเขียวแกมน้ำเงิน(ไซยาโนแบคทีเรีย) พบในน้ำจืดและบางส่วนพบในน้ำทะเล ลักษณะคล้ายแบคทีเรีย คือ ไม่มีเยื่อหุ้มนิวเคลียส เป็นสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำ มีคลอโรฟิลล์แต่ไม่มีคลอโรพลาส ภายในมีสารไฟโคไซยานิน (Phycocyanin) สามารถตรึงไนโตรเจน คุณค่าสารอาหารไม่ใช่โปรตีนค่อนข้างต่ำ

ดูเพิ่ม
* สไปรูไลนา (ผลิตภัณฑ์เสริมอาหาร)
แคว้นโอแวร์ญ
โอแวร์ญ ( ) เป็นอดีตแคว้นในประเทศฝรั่งเศส (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์) ตั้งอยู่บริเวณกลางประเทศฝรั่งเศสเยื้องลงมาทางทิศใต้ ทิศเหนือติดกับแคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์และแคว้นบูร์กอญ ทิศตะวันตกติดกับแคว้นลีมูแซ็ง ทิศตะวันออกติดกับแคว้นโรนาลป์ ส่วนทางทิศใต้ติดกับแคว้นมีดี-ปีเรเนและแคว้นล็องก์ด็อก-รูซียง
มิกซี
มิกซี ( ; ) เป็นบริการเครือข่ายสังคมออนไลน์สัญชาติญี่ปุ่น ได้ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2542 และมีบริษัท มิกซีเป็นเจ้าของ ( ) ในเดือน กันยายน ปี พ.ศ. 2542 มิกซีมียอดผู้ใช้ประจำรายเดือนประมาณ 14 ล้านคน โดยมียอดผู้ใช้บนสมาร์ตโฟนประมาณ 8.6 ล้านคน บริษัท มิกซี ได้ก่อตั้งขึ้นโดย เคนจิ คาซาฮาระ ในปี พ.ศ. 2542 ซึ่งเป็นบริษัทจำกัดและได้กลายเป็นบริษัทมหาชนในปี พ.ศ. 2543 และได้เปลี่ยนชื่อจาก บริษัท อี-เมอร์คิวรี เป็น บริษัท มิกซี ในเดือน กุมภาพันธ์ ปี พ.ศ. 2549 เพื่อทำให้ชื่อเหมือนบริการเครือข่ายสังคมของบริษัท มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ ชิบูยา, โตเกียว

]]
มิกซีเริ่มให้บริการเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 คำว่ามิกซี (Mixi) มาจากคำว่า "Mix" ที่แปลว่า "ผสม" และ "I" ที่แปลว่า"ฉัน" มิกซีหมายถึงการที่ผู้ใช้สามารถรวมตัวกันผ่านเว็บไซต์นี้ได้ ผู้ที่จะสมัครใช้บริการมิกซีจะต้องได้รับการเชิญจากผู้ที่เป็นสมาชิกมิกซีอยู่แล้วเท่านั้น และจะต้องมีอายุมากกว่า 18 ปีขึ้นไป และที่สำคัญผู้ต้องการสมัครต้องมี Keitaidenwa (เมล์มือถือ) ที่จดทะเบียนที่ญี่ปุ่นเท่านั้น เนื่องจากต้องมีการยืนยันการสมัครทางเมล์มือถือ กิจกรรมในเว็บไซต์ได้แก่การรับส่งข้อความ เขียนบันทึก อ่านและตอบบันทึกของคนอื่น จัดตั้งและร่วมกลุ่มต่าง ๆ และเชิญชวนคนอื่น ๆ เข้ามาใช้เว็บ มิกซีต่างจากเว็บไซต์เครือข่ายสังคมอื่น ๆ เช่น มายสเปซ ตรงที่ไม่สามารถจัดเร
้เว็บ มิกซีต่างจากเว็บไซต์เครือข่ายสังคมอื่น ๆ เช่น มายสเปซ ตรงที่ไม่สามารถจัดเรียงองค์ประกอบต่าง ๆ ในหน้าเว็บได้ อย่างไรก็ตาม ผู้ใช้สามารถให้คะแนนและวิจารณ์หนังสือ เพลง ภาพยนตร์ เกม อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ และสิ่งของต่าง ๆ ได้ นอกจากนี้ ผู้ใช้ยังสามารถดูรายชื่อผู้ที่เข้ามาชมเว็บของตนได้
บริษัท มิกซีได้สร้างเกมมือถือที่โด่งดังไปทั่วประเทศญี่ปุ่นที่มีชื่อว่า มอนสเตอร์สไตรก์

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ

อ้างอิง
พิเศษ สังข์สุวรรณ
พิเศษ สังข์สุวรรณ หรือ ร้อยโท พิเศษ สังข์สุวรรณ เกิดเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2491 มีชื่อเล่นว่า ต้า (มาจากโตโยต้า ยี่ห้อรถของพ่อ) มีอาชีพเป็นนักประพันธ์เพลง นักแสดง นักเขียนบท รวมถึงผู้กำกับภาพยนตร์

การทำงาน
พิเศษ สังข์สุวรรณเข้ารับราชการในกองพันทหารม้าที่ 6 (ม.2 พัน 6) ค่านศรีพัชรินทร์ จังหวัดขอนแก่น หลังจากนั้นย้ายเข้ามาประจำอยู่ที่กองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายใน (กอ.รมน.) จนกระทั่งลาออกจากราชการเพื่อมาประกอบอาชีพนักแต่งเพลง นักเขียนบทตามที่ตนเองปรารถนา
เริ่มเป็นที่รู้จักจากการแต่งเพลงประกอบภาพยนตร์โฆษณา รถยนต์โตโยต้า โคโรลล่า ซึ่งได้ใช้ทักษะภาษาอังกฤษที่โดดเด่นสมเป็นศิษย์เก่าโรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชา จากนั้นจึงได้โชว์ฝีมือในเพลงประกอบภาพยนตร์ดังอย่างเรื่อง ทองพูน โคกโพ ราษฎรเต็มขั้น ซึ่งส่งผลให้เขาได้แต่งเพลงประกอบภาพยนตร์ของหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคลในอีกหลาย ๆ เรื่อง

ในเพลงโฆษณาชุด ผึ้ง ของธนาคารกสิกรไทย ยังได้รับรางวัลพระราชทานจากสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีอีกด้วย ทั้งนี้พิเศษยังลงแรงเป็นนักแสดงในภาพยนตร์อีกหลายเรื่อง เช่น ภาพยนตร์เรื่อง กล่อง, เพื่อเพื่อน เพื่อฝัน เพื่อวันเกียรติยศ และลองของ เป็นต้น

การศึกษา
* ระดับอนุบาล อนุบาลละอออุทิศ
* ระดับประถมศึกษา โรงเรียนนันทนศึกษา
* ระดับมัธยมศึกษา โรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชา
* ระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยศิลปากร คณะโบราณคดี รุ่นที่ 13 (พ.ศ. 2510 - 2514)
*โรงเรียนนายร้อยจปร. หลักสูตรนักเรียนนายร้อยพิเศษ รุ่นที่ 5 โรงเรียนทหารม้า ศูนย์การทหารม้า ค่ายอดิสร จังหวัดสระบุรี

เสียชีวิต
พิเศษ สังข์สุวรรณเสียชีวิตเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 เวลา 6.40 นาที ด้วยโรคมะเร็งขณะอายุได้ 59 ปี และสวดอภิธรรมที่วัดมกุฏกษัตริยารามราชวรวิหาร

ผลงานภาพยนตร์
* พ.ศ. 2526 มือปืน รับบท เสธ.ต้อม
* พ.ศ. 2536 มือปืน 2 สาละวิน รับบท หมู่เลิศ
* พ.ศ. 2540 เพื่อเพื่อน เพื่อฝัน เพื่อวันเกียรติยศ รับบท พ่อของเป้
* พ.ศ. 2541 กล่อง
* พ.ศ. 2543 บางระจัน รับบท เนเมียวสีหบดี
* พ.ศ. 2546 191 1/2 มือปราบทราบแล้วป่วน
*พ.ศ. 2547 ไอ้ฟัก รับบท ตาปั่น
* พ.ศ. 2548 ลองของ รับบท หมอไสยศาสตร์
* พ.ศ. 2548 นรก รับบท พญามัจจุราช
*พ.ศ. 2553 บางระจัน 2 รับบท เนเมียวสีหบดี
ผลงานเพลงเพลงประกอบภาพยนตร์
* พ.ศ. 2520 ภาพยนตร์เรื่อง ทองพูน โคกโพธิ์ (พิเศษ สังข์สุวรรณ - เพลงประกอบ)
*พ.ศ. 2535 ภาพยนตร์เรื่อง ขอความรักบ้างได้ไหม (พิเศษ สังข์สุวรรณ - เพลงประกอบ)
*พ.ศ. 2526 ภาพยนตร์เรื่อง มือปืน (พิเศษ สังข์สุวรรณ - เพลงประกอบ)
*พ.ศ. 2529 ภาพยนตร์เรื่อง ครูสมศรี (พิเศษ สังข์สุวรรณ - เพลงประกอบ)
*พ.ศ. 2533 ภาพยนตร์เรื่อง คนเลี้ยงช้าง (พิเศษ สังข์สุวรรณ - ดนตรีประกอบ)
*พ.ศ. 2536 ภาพยนตร์เรื่อง มือปืน 2 สาละวิน (พิเศษ สังข์สุวรรณ - เพลงประกอบ)
* พ.ศ. 2537 ภาพยนตร์เรื่อง กาลครั้งหนึ่งเมื่อเช้านี้ (พิเศษ สังข์สุวรรณ - เพลงประกอบ)
*พ.ศ. 2538 ภาพยนตร์เรื่อง ฉากสุดท้ายของทัดทรวง (พิเศษ สังข์สุวรรณ - เพลงประกอบ)
อัลบั้มเดี่ยว
* ปีพ.ศ. 2540 เพลงประกอบละครเวที เรื่อง นรสิงหาวตาร (2535) ผ่านฟ้า บทเพลงที่จำต้องเขียน
เพลงเบ็ดเตล็ด เนื้อร้อง เพลง "ดอกราตรี" ในอัลบั้ม "ทีเล่น ทีจริง" ของ ดนู ฮันตระกูล (2537) ทำนองโดย ดนู ฮันตระกูล ขับร้องโดย สุภัทรา อินทรภักดี

=== ผลงานอื่น ๆ ===

ผลงานแต่งเพลงประจำคณะโบราณคดีเกือบทุกเพลง รวมถึงเพลงแววมยุรา และมาลัยใบจันทน์ ซึ่งนำไว้ใช้ประกอบพิธีต้อนรับน้องใหม่ประจำคณะโบราณคดี

อ้างอิง

ดูเพิ่ม

* บล็อกพิเศษของพิเศษ สังข์สุวรรณ
ช็อคโกแลต (ภาพยนตร์)
ช็อคโกแลต ( ) เป็นภาพยนตร์ไทย ที่ออกฉายในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 กำกับโดยปรัชญา ปิ่นแก้ว สร้างและจัดจำหน่ายโดยสหมงคลฟิล์ม ด้วยทุนสร้าง 120 ล้านบาท และทำรายได้รวม 78.5 ล้านบาท

เรื่องย่อ
ช็อคโกแลต เป็นเรื่องเกี่ยวกับ เซน เด็กสาวที่เป็นออทิสติก ลูกครึ่งไทย–ญี่ปุ่น ที่เกิดจาก มาซาชิ หัวหน้าแก๊งยากูซ่า กับภรรยาลับชื่อ ซิน วันหนึ่งแม่ของเธอถูกทำร้ายจนล้มป่วยลง เซ็นจึงลุกขึ้นมาสู้ โดยอาศัยศิลปะการป้องกันตัว กังฟู ที่จำมาจากภาพยนตร์ของบรูซ ลี ที่ฉายทางโทรทัศน์ ผสานกับวิชามวยไทย ที่จำมาจากค่ายมวยไทยที่อยู่ข้างบ้านของเธอเอง
นักแสดง
นักแสดงหลัก
* ญาณิน วิสมิตะนันทน์ รับบทเป็น เซน
* อมรา ศิริพงศ์ รับบทเป็น ซิน
* ฮิโรชิ อะเบะ รับบทเป็น มาซาชิ
* พงษ์พัฒน์ วชิระบรรจง รับบทเป็น No.8
* ตภณ พบวันดี รับบทเป็น แมงมุม
* เดชาวุฒิ ฉันทากะโร รับบทเป็น Pricilla
* ธนิดา คงมีสุข รับบทเป็น เซน (ตอนเด็ก)
* ศิลปกร มงคลนิมิตร รับบทเป็น แมงมุม (ตอนเด็ก)

นักแสดงสมทบ
* กิตติฑัตย์ โควหกุล รับบทเป็น ชักกระตุก
* ศิริมงคล สิงห์วังชา รับบทเป็น นักมวยไทยลูกน้อง No.8
* ลิม ซูจอง รับบทเป็น ลูกน้องนักมวยไทย
* ซูเมีย อบัลฮาจา รับบทเป็น ลูกน้องนักมวยไทย
* นายแพทย์ ทวีศิลป์ วิษณุโยธิน รับบทเป็น หมอรักษาเชน
การถ่ายทำ
ญาณิน วิสมิตะนันทน์ (จีจ้า) เป็นนักแสดงหน้าใหม่ เป็นนักกีฬาเทควันโด ที่เข้ามาทดสอบบท และทำเวิร์กช็อปฉากการต่อสู้ สำหรับภาพยนตร์เรื่อง เกิดมาลุย กับพันนา ฤทธิไกร แต่ถูกดึงมาแสดงภาพยนตร์เรื่องนี้แทน บทภาพยนตร์เรื่อง ช็อคโกแลต ถูกเขียนขึ้นมาสำหรับเธอโดยเฉพาะ ญาณิน วิสมิตะนันทน์ ต้องฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ มวยไทยโบราณ และยิมนาสติก เป็นเวลา 2 ปี ตั้งแต่ พ.ศ. 2547 ก่อนเริ่มการถ่ายทำภาพยนตร์ โดยเธอเล่นบทบู๊ด้วยตัวเอง ไม่ใช้นักแสดงแทน

เพลงประกอบภาพยนตร์
เพลง Chocolate ของวง Hangman

ภาคต่อ
ภาพยนตร์ชุดนี้ได้รับการตอบรับในเชิงบวกเป็นส่วนใหญ่ และด้วยความสำเร็จในสถิติบ็อกซ์ออฟฟิศของภาพยนตร์ ทางสหมงคลฟิล์มจึงได้ประกาศถึงความตั้งใจที่จะถ่ายทำภาคต่อของภาพยนตร์ชุดนี้ในรูปแบบ 3 มิติ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* ช็อคโกแลต (2551) ที่ฐานข้อมูลภาพยนตร์และละครไทย

* เว็บไซต์ทางการ 
* ตัวอย่างภาพยนตร์ 
* หนังดี.คอม
*
โตเลโด
โตเลโด ( ; (ตุไลเตละห์)) เป็นเมืองและเทศบาลแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ทางภาคกลางของประเทศสเปน ห่างจากกรุงมาดริดไปทางทิศใต้ประมาณ 70 กิโลเมตร โตเลโดเป็นเมืองหลักของจังหวัดโตเลโดและของแคว้นกัสติยา-ลามันชา ในปี ค.ศ. 1986 (พ.ศ. 2529) องค์การยูเนสโกได้ประกาศให้เมืองนี้เป็นแหล่งมรดกโลก เนื่องจากมีมรดกทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมอย่างมากมายในฐานะหนึ่งในเมืองหลวงของจักรวรรดิสเปน รวมทั้งยังเป็นสถานที่ที่ปรากฏร่องรอยวัฒนธรรมของชาวคริสต์ ชาวยิว และชาวมัวร์อยู่ร่วมกันอีกด้วย บุคคลและศิลปินที่มีชื่อเสียงหลายคนต่างเกิดและเคยพำนักอยู่ในเมืองนี้ เช่น การ์ซีลาโซ เด ลา เบกา, พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 10 และเอลเกรโก ในปี ค.ศ. 2005 (พ.ศ. 2548) เมืองนี้มีประชากร 75,578 คน และมีพื
ี่ 10 และเอลเกรโก ในปี ค.ศ. 2005 (พ.ศ. 2548) เมืองนี้มีประชากร 75,578 คน และมีพื้นที่ 232.1 ตารางกิโลเมตร (89.59 ตารางไมล์)
โตเลโดเคยเป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรวิซิกอท (ในสเปนโบราณ) ตั้งแต่สมัยพระเจ้าลีอูวีกิลด์ และมีฐานะเป็นเมืองหลวงจนกระทั่งชาวมัวร์ (ชาวมุสลิมจากแอฟริกาเหนือ) ได้เข้ามายึดครองคาบสมุทรไอบีเรียเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 8 ภายใต้การปกครองของอาณาจักรกาหลิบแห่งกอร์โดบา โตเลโด (ซึ่งในขณะนั้นมีชื่อเรียกว่า "ตุไลเตละห์" طليطلة) ก็ได้เข้าสู่ยุคทอง ช่วงเวลาแห่งความรุ่งเรืองอันยาวนานนี้รู้จักกันในชื่อ "ลากอนบีเบนเซีย" (La Convivencia) หรือการอยู่ร่วมกัน (ของชาวคริสต์ ชาวยิว และชาวมุสลิม)
ในวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1085 (พ.ศ. 1628) พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 6 แห่งกัสติยาทรงยึดเมืองโตเลโดคืนจากชาวมุสลิมได้และสถาปนาเป็นเมืองหลวงแห่งอาณาจักรกัสติยา-เลออนในช่วงของการพิชิตดินแดนคืน (Reconquista) โตเลโดในอดีตมีชื่อเสียงจากการผลิตเหล็ก (โดยเฉพาะดาบ) และปัจจุบันยังคงเป็นศูนย์กลางการผลิตมีดและเครื่องมือเครื่องใช้ที่ทำจากเหล็ก เมื่อพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งสเปนทรงย้ายราชธานีจากโตเลโดไปมาดริดในปี ค.ศ. 1561 (พ.ศ. 2104) นั้น เมืองเก่าแห่งนี้ก็ค่อย ๆ เสื่อมลงและไม่ได้รับการฟื้นฟู
ป้อมอัลกาซาร์ (Alcázar) ซึ่งตั้งอยู่บนส่วนที่สูงที่สุดของเมืองนี้มีชื่อเสียงในคริสต์ศตวรรษที่ 19 และ 20 ในฐานะสถาบันวิชาทหารแห่งหนึ่ง เมื่อสงครามกลางเมืองสเปนระเบิดขึ้นในปี ค.ศ. 1936 (พ.ศ. 2479) กองทหารในป้อมนี้ถูกล้อมโดยกองกำลังของฝ่ายนิยมสาธารณรัฐ

ห้องภาพ

ภาพ:Tagus River Panorama - Toledo, Spain - Dec 2006.jpg|แม่น้ำเทกัสขณะไหลผ่านเมืองโตเลโด
ภาพ:Toledo bridge.JPG|สะพานซานมาร์ติงเหนือแม่น้ำเทกัส
ภาพ:Toledo-Espania-August-2006.JPG|กำแพงเมืองเก่าริมแม่น้ำเทกัส สิงหาคม 2006

เมืองพี่น้อง
* คอนยา 
* อาเคิน 
* นะระ 
* อาบานา 
* เยรูซาเลม 
* โทลีโด (รัฐโอไฮโอ)

ดูเพิ่ม
* ประเทศสเปน
* คาบสมุทรไอบีเรีย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เทศบาลเมืองโตเลโด
* 'ตำนานเมืองโตเลโด': ข้อมูลท่องเที่ยว, ประวัติศาสตร์, ตำนาน... 
* โตเลโด - เรื่องราวและรูปภาพ
แคว้นบัส-นอร์ม็องดี
บัส-นอร์ม็องดี ( , ; ) เป็นอดีตแคว้นในประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่บริเวณทิศตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศฝรั่งเศส ติดกับแคว้นเบรอตาญและแคว้นเปอีเดอลาลัวร์ทางทิศใต้ ติดกับแคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์และแคว้นโอต-นอร์ม็องดีทางทิศตะวันออก ส่วนทางทิศเหนือติดกับช่องแคบอังกฤษ ในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2016 มีการรวมแคว้นบัส-นอร์ม็องดีกับโอต-นอร์ม็องดีเข้าเป็นภูมิภาคเดียวที่มีชื่อว่านอร์ม็องดี

อ้างอิง

*Northcutt, Wayne; The Regions of France, A Reference Guide to History and Culture; 1996; Greenwood Press; 
*Some of the content of this article comes from the equivalent French-language Wikipedia article.

แหล่งข้อมูลอื่น

* Normandy - เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาอังกฤษ)
*
บอร์โด
บอร์โด ( , , บางครั้งในไทยมีสะกดว่า บอร์โดซ์ และ บอร์กโดซ์) เป็นเมืองท่าตั้งอยู่ทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศส เป็นเมืองหลักของจังหวัดฌีรงด์และของแคว้นนูแวลากีแตน มีชื่อเสียงอย่างมากมายจากไร่องุ่นที่พบเห็นในตลอดเส้นทางเข้าสู่เมืองและไวน์ประจำแคว้นตั้งแต่ศตวรรษที่ 18 โดยสถานที่ทำไวน์สำคัญ ๆ ที่ผู้รักไวน์ชาวไทยน่าจะรู้จักก็คือ แซ็งเตมีลียง, โปยัก (Pauillac), แซ็งแต็สแต็ฟ (Saint-Estèphe) และโซแตร์น (Sauternes) มีแม่น้ำการอนไหลผ่านและออกสู่มหาสมุทรแอตแลนติกที่เมืองซูลัก-ซูร์-แมร์ และยังมีท่าเรือปอร์เดอลาลูน (Port de la Lune) ที่ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นมรดกโลกจากองค์การยูเนสโกตั้งแต่ปีค.ศ. 2007 อีกด้วย
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญภายในเมือง ส่วนมากเป็นสิ่งก่อสร้างที่ถูกสร้างขึ้นมาตั้งแต่อดีตกาล เช่น สิ่งก่อสร้างสมัยโรมันอย่าง Palais Gallien, ถนนคนเดินที่ยาวที่สุดในยุโรปที่ La rue Sainte-Catherine, ประตูเมืองสุดคลาสสิกอย่าง Porte Cailhau เป็นต้น

บอร์โดถูกสร้างขึ้นตั้งแต่ศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์ศักราช โดยเดิมมีชื่อว่า "บูร์ดิกาลา" (Burdigala) ในภาษาละติน ทำให้ทุกแห่งในเมืองเต็มไปด้วยประวัติศาสตร์อันยาวนาน
การคมนาคมภายในตัวเมือง
รถบัสและรถรางเป็นการคมนาคมที่ใช้ภายในเมืองบอร์โด โดยมีบริษัท TBC (Tram et Bus de la CUB) เป็นผู้ดูแล ซึ่งผู้โดยสารสามารถเดินทางในราคาเดียวกันทั่วทั้งเมืองบอร์โด ซึ่งทาง TBC ได้เปิดให้บริการรถรางไฟฟ้าไปเมื่อปลายปี ค.ศ. 2003 ด้วยเทคโนโลยี ground-level power supply of the Alimentation par Sol (APS) หรือการจ่ายไฟฟ้าผ่านรางโดยส่งมาจากใต้ดินซึ่งเป็นแห่งแรกของโลก ด้วยเทคโนโลยีนี้จึงทำให้ไม่ต้องใช้การส่งไฟฟ้าผ่านสายที่โยงอยู่ด้านบนของตัวรถรางแบบที่อื่น แต่หากอยากจะเดินทางไปยังเมืองใกล้เคียงภายในเขจังหวัดฌีรงด์ ก็สามารถใช้บริการของรถบัส CiTram หรือรถไฟ โดยราคาขึ้นอยู่กับระยะทางหรือโปรโมชั่นตามเทศกาล
อุทยานแห่งชาติหาดวนกร
อุทยานแห่งชาติหาดวนกร ตั้งอยูในพื้นที่อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ และอำเภอทับสะแก จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ แต่เดิมเป็นป่าสงวนแห่งชาติป่าวังด้วนและป่าห้วยยาง เป็นที่ตั้งของสวนป่าห้วยทราย ท้องที่อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ สวนป่าห้วยยาง สวนรุกขชาติห้วยยาง และสถานีวนกรรมห้วยยาง ท้องที่อำเภอทับสะแก จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ต่อมาสถานีวนกรรมห้วยยางได้ถูกยกเลิกไป เมื่อทางกรมป่าไม้มีนโยบายที่จะจัดตั้งอุทยานแห่งชาติ จึงได้โอนพื้นที่แห่งนี้มาให้กองอุทยานแห่งชาติดำเนินการตั้งแต่ปีงบประมาณ 2532 เป็นต้นมา อุทยานแห่งชาติหาดวนกร ตั้งอยู่ริมถนนเพชรเกษม ห่างจากประจวบคีรีขันธ์ไปทางอำเภอทับสะแก ประมาณ 23 กิโลเมตร
ลักษณะภูมิประเทศ
อุทยานแห่งชาติหาดวนกรประกอบด้วยพื้นที่ที่มีลักษณะภูมิประเทศแบบที่ราบแนวชายฝั่งทะเลและแนวชายฝั่งยกตัว มีระดับความสูงเฉลี่ยจากระดับน้ำทะเลปานกลางตั้งแต่ 0-5 เมตร ลักษณะพื้นที่ค่อยๆลาดลงเป็นพื้นที่ค่อนข้างราบเรียบ จนถึงราบเรียบ (Slightly undulating to nearly level) มีเกาะเล็กๆ 2 เกาะ เรียกว่าเกาะจานและเกาะท้ายทรีย์ ซึ่งทั้งสองเกาะ เชื่อมติดกัน ลักษณะทางธรณีของเกาะเป็นหินอัคนีและหินทราย มีแนวชายหาดทรายสั้นๆ ลักษณะของทรายค่อนข้างละเอียดเกิดจากเศษซากปะการัง ที่เหลือเป็นแผ่นดิน ลักษณะของพื้นที่ที่เป็นแผ่นดินจะลาดลงจากทิศตะวันตกมาทางทิศตะวันออก ทำให้ทางด้านทิศตะวันตกมีความลาดชันมากกว่าทางทิศตะวันออก
ลักษณะของภูมิอากาศ
โดยทั่วไปเป็นมรสุมเขตร้อน และได้รับอิทธิพลจากลมทะเล จะมีความแตกต่างของช่วงฤดูแล้งและฤดูฝนอย่างเห็นได้ชัดเจน ฤดูฝนจะเริ่มตั้งแต่เดือน พฤษภาคม ถึงเดือน พฤศจิกายน รวมเป็นระยะเวลา 6-7 เดือน ฤดูหนาวจะเริ่มตั้งแต่เดือน ธันวาคม ถึงเดือน มกราคม ส่วนเดือนกุมภาพันธ์ ถึงเดือน เมษายน เป็นฤดูร้อน และแห้งแล้งเป็นเวลา 3 เดือน

ปริมาณน้ำฝน มีปริมาณฝนตกรวมตลอดปี 1,013.52 มิลลิเมตร เดือนตุลาคมมีปริมารฝนตกมากที่สุดถึง 288.32 มิลลิเมตร และเดือนธันวาคมมีฝนตกน้อยที่สุด เพียง 12.72 มิลิเมตร
อุณหภูมิ จะมีอุณหภูมิแตกต่างกันค่อนข้างมากระหว่างเวลากลางวันและเวลากลางคืน อุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปีอยู่ที่ 27.71 องศาเซลเซียส ซึ่งมีอุณหภูมิเฉลี่ยสูงสุดอยู่ในเดือน พฤษภาคม 29.45 องศาเซลเซียส และมีอุณหภูมิเฉลี่ยต่ำสุดอยู่ในเดือน มกราคม คือ 25.65 องศาเซลเซียส

ความชื้นสัมพัทธ์ มีความชื้นสัมพัทธ์เฉลี่ยตลอดปี 75.97 เปอร์เซ็นต์ซึ่งมีความชื้นสัมพัทธ์เฉลี่ยสูงสุด 82.4 เปอร์เซ็นต์ ในเดือนตุลาคม และมีความชื้นสัมพัทธ์เฉลี่ยต่ำสุดในเดือน ธันวาคม คือ 69.1 เปอร์เซ็นต์

แหล่งท่องเที่ยว
* เกาะจานและเกาะท้ายทรีย์
* หาดวนกร
* อ่าวมะค่า

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์อุทยานแห่งชาติของกรมอุทยาน 
* สถิติข้อมูลนักท่องเที่ยวในอุทยานแห่งชาติ 
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์
วัดเกาะหลัก
วัดเกาะหลัก อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เป็นวัดเก่าสร้างมาราว พ.ศ. 2300 ได้รับการยกฐานะ เป็นพระอารามหลวง เมื่อ พ.ศ. 2515

ชื่อวัดเกาะหลัก ตั้งตามสถานที่ตั้งวัด คือ บริเวณอ่าวเกาะหลัก
สถานที่ตั้งวัด เลขที่ 306 ถนนสละชีพ ตำบลประจวบคีรีขันธ์ อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เนื้อที่ 41 ไร่ 1 งาน 38 ตารางวา สถานะ เป็นพระอารามหลวง ชั้นตรี ชนิดสามัญ ประวัติการสร้าง ประมาณ พ.ศ. 2300 แต่ไม่ปรากฏหลักฐานการสร้าง ว่าใครเป็นผู้ริเริ่มสร้าง หรือสร้างในปี พ.ศ.ใดแน่นอน แต่มีประกาศตั้งวัดเมื่อ วันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2459 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ วันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2480
นามอดีตเจ้าอาวาส และระยะเวลาอยู่ครองวัด
1. หลวงพ่อศรีสุนทร จากคำบอกเล่าสืบต่อกันมา

2. สมภารหรั่ง จากคำบอกเล่าสืบต่อกันมา

3. สมภารถึก จากคำบอกเล่าสืบต่อกันมา

4. หลวงพ่อจ้อย จากคำบอกเล่าสืบต่อกันมา

5. พระอาจารย์อินทร์ จากคำบอกเล่าสืบต่อกันมา

6. พระครูสุทธาจารคุณ (อ่ำ อินฺทโชโต) พ.ศ. 2458 - 2472 ผู้รั้งตำแหน่งเจ้าคณะจังหวัดประจวบคีรีขันธ์

7. พระสุเมธีวรคุณ (เปี่ยม จนฺทโชโต) พ.ศ. 2473 - 2492 อดีตเจ้าคณะจังหวัดประจวบคีรีขันธ์

8. พระสุเมธีวรคุณ (โถ พฺรหฺมสโร) พ.ศ. 2492 - 2510 อดีตเจ้าคณะจังหวัดประจวบคีรีขันธ์

9. พระราชวิสุทธิคุณ (เกตุ จิตฺตสาโร วงศ์แหวน) พ.ศ. 2511 - 2542 อดีตเจ้าคณะจังหวัดประจวบคีรีขันธ์
พระที่นั่งไกรสรสีหราช (พระที่นั่งเย็น)
พระที่นั่งไกรสรสีหราช หรือ พระที่นั่งเย็น หรือ พระตำหนักทะเลชุบศร เป็นพระที่นั่งที่ประทับอีกแห่งหนึ่งของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ณ เมืองลพบุรี สมเด็จพระนารายณ์มหาราชทรงสร้างเพื่อทรงสำราญพระราชอิริยาบถ โดยสันนิษฐานว่าสร้างขึ้นก่อน พ.ศ. 2228 นับเป็นสถานที่ที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ดาราศาสตร์ของประเทศไทย เนื่องจากสมเด็จพระนารายณ์มหาราชใช้เป็นสถานที่ศึกษาจันทรุปราคา เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2228 ร่วมกับบาทหลวงเยซูอิตและบุคคลในคณะทูตชุดแรกที่พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ส่งมาเจริญสัมพันธไมตรี
เหตุที่ใช้พระที่นั่งเย็นเป็นที่ศึกษาจันทรุปราคามีบันทึกของชาวฝรั่งเศสว่าเป็นสถานที่ที่เหมาะสมมองท้องฟ้าได้ทุกด้าน มีพื้นที่กว้างพอในการติดตั้งเครื่องมือ มีหลักฐานภาพวาดการศึกษาจันทรุปราคาที่วาดโดยชาวฝรั่งเศสแสดงภาพสมเด็จพระนารายณ์ทรงสวมลอมพอก ทรงกล้องยาวบนขา ตั้งทอดพระเนตรดวงจันทร์จากสีหบัญชรและตรงเฉลียงหน้าสีหบัญชรด้านหนึ่งมีขุนนางหมอบกราบ อีกด้านหนึ่งมีนักดาราศาสตร์กำลังสังเกตการณ์โดยใช้กล้องส่องดาว กล่าวได้ว่าการศึกษาดาราศาสตร์เกิดขึ้นครั้งแรกในประเทศไทย ณ พระที่นั่งเย็นเมืองลพบุรีนี่เอง ปัจจุบัน พระที่นั่งไกรสรสีหราชมีราษฎรบุกรุกสร้างบ้านเรือนอยู่ในเขตรัศมีใกล้ชิดโบราณสถาน กระทั่งวันพุธที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 กรมศิลปากรจึงได้ออกประกาศข
้ชิดโบราณสถาน กระทั่งวันพุธที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 กรมศิลปากรจึงได้ออกประกาศขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถานพระตำหนักทะเลชุบศร
แคว้นบูร์กอญ
บูร์กอญ ( ) หรือ เบอร์กันดี ( ) เป็นอดีตแคว้นในประเทศฝรั่งเศส (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นบูร์กอญ-ฟร็องช์-กงเต) ตั้งอยู่บริเวณกลางเยื้องมาทางทิศตะวันออกของประเทศฝรั่งเศส ทิศเหนือติดกับแคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์และแคว้นช็องปาญาร์แดน ทิศตะวันตกติดกับแคว้นฟร็องช์-กงเต ทิศใต้ติดกับแคว้นโรนาลป์และแคว้นโอแวร์ญ และทิศตะวันออกติดกับแคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์
มหาวิหารนักบุญเปาโลนอกกำแพง
มหาวิหารนักบุญเปาโลนอกกำแพง ( ; ) เป็นหนึ่งในสี่มหาวิหารเอกหรือมหาวิหารสันตะปาปา อีกสามแห่งที่เหลือ ได้แก่ มหาวิหารนักบุญยอห์น ลาเตรัน มหาวิหารซันตามาเรียมัจโจเร และมหาวิหารนักบุญเปโตร

ประวัติ
จักรพรรดิคอนแสตนตินที่ 1 โปรดให้สร้างมหาวิหารนักบุญเปาโลนอกกำแพงขึ้น ณ จุดที่เชื่อกันว่าเป็นที่ฝังศพของนักบุญเปาโลอัครทูตหลังจากที่ถูกตัดศีรษะ สาวกของท่านก็สร้างอนุสรณ์ที่เรียกว่า “cella memoriae” เหนือที่ฝังศพนั้น อนุสรณ์นี้ถูกขยับขยายในรัชสมัยจักรพรรดิวาเลนติเนียนที่ 1
ที่ฝังศพของนักบุญเปาโล
จดหมายเหตุของอารามคณะเบเนดิกตินที่ติดกับมหาวิหารกล่าวถึงการเสริมสร้างว่าได้พบโลงหินอ่อนบนโลงเป็นแผ่นหินสองแผ่นที่สลักด้วยคำว่า “Paulo Apostolo Mart (yri) ” ซึ่งแปลว่า “แด่เปาโลอัครทูตและมรณสักขี” แต่การพบนี้มิได้บันทึกไว้เป็นหลักฐานเช่นการพบโลงหินอื่น ๆ ในสมัยเดียวกัน
เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 2006 ทางสำนักวาติกันกล่าวว่านักโบราณคดีของสำนักขุดพบโลงหินภายใต้แท่นบูชาที่มหาวิหารนักบุญเปาโล ที่เชื่อว่ามีศพของนักบุญเปาโลอยู่ภายใน เมื่อวันที 11 ธันวาคม ค.ศ. 2006 ทางสำนักวาติกันก็มีการแถลงข่าวอย่างเป็นทางการ ถึงรายละเอียดของการขุดค้น ที่เริ่มมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 2002 จนถึงวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 2006 ซึ่งเป็นผลมาจากการที่นักแสวงบุญแสดงความไม่พึงพอใจที่ไม่สามารถเยี่ยมชมและจับต้องที่ฝังศพของท่านอัครทูตในมหาวิหารนักบุญเปาโลได้เมื่อปี ค.ศ. 2000 
 การตรวจดูว่าจะมีซากของนักบุญเปาโลอยู่ภายในโลงจริงหรือไม่ยังไม่เป็นที่ตกลงกัน ความจริงแล้วโลงหินที่พบก็ยังมิได้เคลื่อนย้ายไปจากที่ที่พบ ฉะนั้นจึงเห็นเพียงด้านแคบด้านเดียว
ส่วนโค้งทำด้วยอิฐที่แสดงว่าเป็นมุขตะวันออกของมหาวิหารที่จักรพรรดิคอนสแตนตินสร้างอยู่ทางตะวันตกของโลงหินพบไม่นานหลังจากนั้น แสดงให้เห็นว่าทางเข้ามหาวิหารแต่เดิมอยู่ทางตะวันออกเหมือนกับมหาวิหารนักบุญเปโตร มหาวิหารใหญ่กว่าที่สร้างเมื่อ ค.ศ. 386 บนมหาวิหารเดิมมี Via Ostiense อยู่ทางตะวันออกและขยายออกไปทางตะวันตกทางแม่น้ำไทเบอร์ทำให้การวางตัวมหาวิหารผิดไปจากการวางไว้เดิมมาก

อ้างอิง

ข้อมูลเพิ่มเติม

* แผนผังมหาวิหาร
* บาซิลิกา
* นครรัฐวาติกัน
* สถาปัตยกรรมฟื้นฟูศิลปวิทยา
* สถาปัตยกรรมมหาวิหารในยุโรปตะวันตก

สมุดภาพ
ภาพ:Roma San Paolo fuori le mura BW 3.JPG|ทางเดินกลางภายในมหาวิหารเป็นทรงบาซิลิการายด้วยซุ้มโค้งสองด้านและมุขตะวันออกตกแต่งด้วยโมเสก
ภาพ:Roma San Paolo fuori le mura BW 4.JPG|โมเสกตกแต่งภายใต้มุขตะวันออก
ภาพ:Roma-sanpaoloforilemura01.jpg|ภายใน
ภาพ:Q10 s Paolo ciborio di Arnolfo 1000788.JPG|ซุ้มบริเวณคริสต์ศาสนพิธี
ภาพ:San Paolo fuori le mura (cloister) (2).jpg|ระเบียงฉันนบถ
ไป่ตู้ไป่เคอ
ไป่ตู้ไป่เคอ ( มีอีกชื่อว่า ไป่ตู้วิกิ) เป็นสารานุกรมออนไลน์ที่ร่วมกันเขียนในภาษาจีน จัดทำโดยไป่ตู้ มีการเปิดตัวรุ่นเบต้าในวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 2006 และเปิดตัวรุ่นทางการที่ผ่านการแก้ไขจากกลุ่มผู้ใช้ที่ลงทะเบียนในวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 2008 สารานุกรมนี้มีบทความ 25.54 ล้านบทความ และผู้แก้ไขมากกว่า 7.5 ล้านคน ทำให้เป็นสารานุกรมออนไลน์ภาษาจีนที่มีจำนวนรายการมากที่สุดในโลก

ไป่ตู้ไป่เคอถูกวิจารณ์ในด้านการเซ็นเซอร์, การละเมิดลิขสิทธิ์, การแสวงหากำไร และการเพิ่มข้อมูลที่ไม่มีแหล่งที่มา

ประวัติ
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2006 โรบิน หลี่ได้ก่อตั้งไป่ตู้ไป่เคอขึ้นหลังการตัดสินใจเซนเซอร์วิกิพีเดียของรัฐบาลจีนใน ค.ศ. 2005
รุ่นเบต้าของไป่ตู้ไป่เคอได้รับการเปิดตัวในวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 2006 หลังจากนั้น 20 วัน ไป่ตู้ไป่เคอมีผู้ใช้ลงทะเบียนมากกว่า 300,000 คนและมีบทความมากกว่า 100,000 บทความ แซงหน้าจำนวนบทความในวิกิพีเดียภาษาจีน ไป่ตู้ไป่เคอมีบทความมากกว่า 16 ล้านบทความและมีผู้แก้ไขมากกว่า 6.9 ล้านคน

William Chang จากไป่ตู้ ได้กล่าวไว้ในงาน WWW2008 ซึ่งเป็นงานสัมมนาของเวิลด์ไวด์เว็บคอนซอร์เทียมว่า "ไม่มีเหตุผลใดที่จีนจะใช้วิกิพีเดีย ... เป็นเรื่องปกติที่จีนจะผลิตสินค้าขึ้นเอง" เมื่อค้นหาในเว็บไซต์ไป่ตู้ ถ้ามีบทความในไป่ตู้ไป่เคอ ก็จะแสดงผลการค้นหาเป็นผลการค้นหาแรกหรือหนึ่งในช่องแรก

ดูเพิ่ม
* ไป่ตู้

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
ฮะจิบัง ราเมน
ฮะจิบัง ราเมน ( ) เป็นธุรกิจร้านอาหารญี่ปุ่น ประเภทราเมน ของบริษัท ไทยฮะจิบัง จำกัด ประเทศญี่ปุ่น เริ่มเปิดกิจการในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2510 บนถนนหลวงสายที่ 8 เมืองคางะ จังหวัดอิชิกาวะ ด้วยเหตุนี้จึงได้ตั้งชื่อร้านว่า "ฮะจิบัง" ซึ่งหมายความว่า "หมายเลข 8" และมีคามาโบโกะที่มีลวดลายแตกต่างจากที่อื่น ๆ คือ เป็นลายหมายเลข 8 ทำให้เป็นที่จดจำของลูกค้า

ปัจจุบัน ฮะจิบัง ราเมน มีสาขาในประเทศญี่ปุ่นทั้งหมด 154 สาขา และมีสาขาอยู่ในต่างประเทศ ได้แก่ ประเทศไทย ฮ่องกง และไต้หวัน รวม 127 สาขา (ข้อมูลเมื่อ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560) ในประเทศไทยมีสาขามากที่สุด คือ 150 สาขา (ข้อมูลเมื่อ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565)
ฮะจิบัง ราเมน เริ่มเปิดกิจการสาขาแรกในประเทศไทยที่ศูนย์การค้าสีลมคอมเพล็กซ์ เมื่อปี พ.ศ. 2535 เจ้าของ คือ บริษัท ไทยฮะจิบัง จำกัด

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ฮะจิบัง ราเมน 
* เว็บไซต์ฮะจิบัง ราเมน ประเทศไทย
อุทยานดอกไม้
อุทยานดอกไม้ เป็นเพลงลูกกรุงของไทยที่มีเนื้อหากล่าวถึงพรรณไม้ดอกมากที่สุด 48 ชนิด แต่งคำร้องโดย สกนธ์ มิตรานนท์ แต่งทำนองโดย ชูศักดิ์ รัศมีโรจน์ ขับร้องโดย วงจันทร์ ไพโรจน์ เพลงนี้แต่งขึ้นใน พ.ศ. 2499 ภายหลังมีการนำเพลงนี้ไปล้อเลียน อาทิ อุทยานผลไม้ ขับร้องโดย สุรพล สมบัติเจริญ และ อุทยานผี ขับร้องโดย มีศักดิ์ นาครัตน์
เนื้อเพลง
: ชมผกา จำปา จำปี
: กุหลาบ ราตรี พะยอม อังกาบ ทั้ง กรรณิการ์
: ลำดวน นมแมว ซ่อนกลิ่น ยี่โถ ชงโค มณฑา
: สายหยุด เฟื่องฟ้า ชบา และสร้อยทอง
:: บานบุรี ยี่สุ่น ขจร
:: ประดู่ พุดซ้อน พลับพลึง หงอนไก่ พิกุล ควรปอง
:: งาม ทานตะวัน รักเร่ กาหลง ประยงค์ พวงทอง
:: บานชื่น สุขสอง พุทธชาด สะอาดแซม
: พิศ พวงชมพู กระดังงา เลื้อยเคียงคู่ ดูสุดสวย แฉล้ม
: รสสุคนธ์ บุนนาค นางแย้ม สารภี ที่ถูกใจ
:: งาม อุบล ปน จันทน์กะพ้อ
:: ผีเสื้อ แตกกอ พร้อม เล็บมือนาง พุดตาน กล้วยไม้
:: ดาวเรือง อัญชัน ยี่หุบ มะลิวัลย์ แลวิไล
:: ชูช่อไสว เร้าใจในอุทยาน…

พรรณไม้ดอกทั้งหมด
# จำปา
# จำปี
# กุหลาบ
# ราตรี
# พะยอม
# อังกาบ
# กรรณิการ์
# ลำดวน
# นมแมว
# ซ่อนกลิ่น
# ยี่โถ
# ชงโค
# มณฑา
# สายหยุด
# เฟื่องฟ้า
# ชบา
# สร้อยทอง
# บานบุรี
# ยี่สุ่น
# ขจร
# ประดู่
# พุดซ้อน
# พลับพลึง
# หงอนไก่
# พิกุล
# ทานตะวัน
# รักเร่
# กาหลง
# ประยงค์
# พวงทอง
# บานชื่น
# พุทธชาด
# พวงชมพู
# กระดังงา
# รสสุคนธ์
# บุนนาค
# นางแย้ม
# สารภี
# อุบล
# จันทร์กะพ้อ
# ผีเสื้อ
# เล็บมือนาง
# พุดตาน
# กล้วยไม้
# ดาวเรือง
# อัญชัน
# ยี่หุบ
# มะลิวัลย์

อ้างอิง
ราเวนนา
ราเวนนา ( ; ) เป็นเมืองที่อยู่ในแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญา ประเทศอิตาลี ราเวนนาเคยเป็นเมืองหลักของจักรวรรดิโรมันตะวันตก และอาณาจักรออสโตรกอท (Ostrogoth Kingdom) ในเวลาต่อมา ปัจจุบันเป็นเมืองหลวงของจังหวัดราเวนนา มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 652 ตารางกิโลเมตร ราเวนนาเป็นเมืองที่มีเนี้อที่ใหญ่เป็นที่สองของอิตาลีรองจากกรุงโรม
สิ่งที่น่าสนใจ
เมืองราเวนนามีคริสต์ศาสนสถานสมัยคริสเตียนยุคแรกที่ได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก 8 แห่ง 
*หอศีลจุ่มเนโอเนียน (Neonian Baptistery) - ประมาณปี ค.ศ. 430
*สถานที่เก็บศพกาลลาพลาชิเดีย (Mausoleum of Galla Placidia) - ประมาณปี ค.ศ. 430
*หอศีลจุ่มอาริอัน (Arian Baptistry) - ประมาณปี ค.ศ. 500
*โบสถ์น้อยอาคิเอพิสโคพาล (Archiepiscopal Chapel) - ประมาณปี ค.ศ. 500
*มหาวิหารซานอพอลลินาเรนูโอโว (Basilica Sant'Apollinare Nuovo) - ประมาณปี ค.ศ. 500
*สถานที่เก็บศพทีโอโดริค (Mausoleum of Theodoric) ประมาณปี ค.ศ. 520
*มหาวิหารซานวิทาเล (Basilica of San Vitale) ค.ศ. 548
*มหาวิหารซานอพอลลินาเรอินคลาสเซ (Basilica of Sant' Apoll
of San Vitale) ค.ศ. 548
*มหาวิหารซานอพอลลินาเรอินคลาสเซ (Basilica of Sant' Apollinare in Classe) ค.ศ. 549
เก้าอี้อิง
]]
 ” (Green Man)]]

เก้าอี้อิง ( ) หรือ เก้าอี้กรุณา (Mercy seat) เป็นสิ่งที่กล่าวถึงในคัมภีร์ไบเบิล เป็นคันไม้สั้น ๆ ที่ยื่นออกมาจากม้านั่งที่พับได้ที่ตั้งอยู่ในบริเวณสวดมนต์หรือร้องเพลงสวดภายในวัดคริสต์ศาสนาเพื่อใช้ยืนอิงเพื่อผ่อนคลายความเมื่อยระหว่างที่ต้องยืนสวดมนต์นาน ๆ
ประวัติ
ในสมัยกลางนักบวชต้องยืนสวดมนต์วันละหลายครั้งและครั้งละนาน ๆ และอาจจะนานถึงวันละ 7-8 ชั่วโมง ผู้สูงอายุหรือเจ็บป่วยก็จะใช้ไม้ค้ำได้ ต่อมาก็มีการใช้ “เก้าอี้อิง” (Misericordia ซึ่งแปลตรง ๆ ว่า “ความกรุณา”) การสร้างเก้าอี้ก็เป็นแบบที่พับได้ เมื่อพับขึ้นก็จะมีคันเล็ก ๆ ยื่นออกมาเพื่อให้ผู้ยืนสวนมนต์ยืนอิงลงไปบนคันที่ยื่นออกมาเพื่อช่วยผ่อนคลายความเมื่อย และเมื่อยืนอิงก็จะดูไม่น่าเกลียดว่ากึ่งนั่งสวดมนต์ เพราะคันภายใต้จะมีระดับสูงกว่าที่นั่งเล็กน้อย

งานแกะไม้ทำเก้าอี้อิงก็เช่นงานศิลปะในยุคกลางอย่างอื่นซึ่งจะประณีต และมักจะเป็นฉากที่อาจจะแสดงฐานะของผู้นั่งเป็นนัย โดยเฉพาะที่นั่งที่ใกล้กับแท่นบูชา
เก้าอี้อิงในวัดในอังกฤษเริ่มทำกันมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 13 จนกระทั่งปัจจุบัน แต่งานหลังจากคริสต์ศตวรรษที่ 17 ก็เริ่มเป็นงานเลียนแบบของเก่าซึ่งทำให้ไม่มีค่าทางประวัติศาสตร์ศิลปะเท่าใด แคทตาลอกของจี แอล เร็มเนนต์ปี ค. ศ. 1969 ไม่ได้กล่าวถึงงานหลังจากคริสต์ศตวรรษที่ 17 และรวมเป็นงานสมัยใหม่ แต่ก็มีข้อยกเว้นบางกรณีของงานจากสมัยวิคตอเรียและแม้แต่งานสมัยใหม่บางชิ้น งานชุด “เก้าอี้อิง” จากคริสต์ศตวรรษที่ 13 ที่มีให้เห็นก็ได้แก่เก้าอี้อิงที่มหาวิหารเอ็กซีเตอร์ แต่เก้าอี้อิงส่วนใหญ่ในอังกฤษสร้างระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 14 ถึง 15 และจะไม่เป็นศิลปะศาสนาแต่จะเป็นเรื่องชาวบ้านหรือรูปสิ่งนอกศาสนา ซึ่งแปลกสำหรับสิ่งที่เอาไว้ในวัดโดยเฉพาะไว้ใกล้บริเวณที่ถือก
หรือรูปสิ่งนอกศาสนา ซึ่งแปลกสำหรับสิ่งที่เอาไว้ในวัดโดยเฉพาะไว้ใกล้บริเวณที่ถือกันว่าศักดิ์สิทธิ์ที่สุดในวัด
เก้าอี้อิงเหล่านี้ครั้งหนึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของสำนักสงฆ์แต่เมื่อมีการการปฏิรูปศาสนาที่ประเทศอังกฤษ เก้าอี้เหล่านี้ก็ถูกทำลายบ้างหรือแจกไปตามวัดประจำตำบลหรือหมู่บ้านบ้าง ที่ยังเหลืออยู่ก็มาถูกทำลายเอาเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยกลุ่มชนที่สนับสนุนลัทธิการทำลายศาสนศิลป์ และโดยนักปฏิรูปสมัยวิคตอเรีย เก้าอี้อิงชุดหนึ่งที่เชสเตอร์ถูกทำลายโดยดีน ฮอว์ซันผู้อ้างว่าเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสมที่จะเอาไว้ในวัด แต่ของเดิมจากยุคกลางก็ยังเหลืออยู่อีก 43 ตัว “เก้าอี้อิง” จากมหาวิหารลิงคอล์นถูกย้ายไปวังเวสท์มินส์เตอร์ (Westminster Hall) กล่าวกันว่าผู้ที่แกะเก้าอี้อิงมักจะเป็นช่างหัดใหม่ ตัวครูจะแกะสิ่งที่เด่น ๆ กว่า
แม้ว่า เก้าอี้อิง จะถูกทำลายไปมากแต่ก็ยังมีบางแห่งที่ยังมีเก้าอี้ฝืมือดีที่ยังเหลือให้เราชมอยู่เช่นที่วัดเซนต์โบทอฟ ที่เมืองบอสตันแขวงลิงคอล์นเชอร์ ที่อังกฤษที่เรียกกันว่า “ตอ” (The Stump)

อ้างอิง
*Remnant, G. L. (1969). Misericords in Great Britain (re-issue 1998). Oxford University Press. ISBN 0-19-817164-1

ข้อมูลเพิ่มเติม
* ศิลปะกอธิค
มัสยิดต้นสน
มัสยิดต้นสน หรือ กุฎีบางกอกใหญ่ หรือเรียกสั้น ๆ ว่า กุฎีใหญ่ และเคยถูกเรียกว่า สุเหร่าคลองนางหงษ์ เป็นมัสยิดซุนนีที่เก่าแก่ที่สุดในกรุงเทพมหานคร ประมาณกันว่าเป็นมัสยิดที่เริ่มมีขึ้นตั้งแต่ก่อนสมัยสมเด็จพระเจ้าทรงธรรม (พ.ศ. 2153–2171) ในช่วงสมัยกรุงศรีอยุธยา

ชื่อกุฎีบางกอกใหญ่ หรือกุฎีใหญ่นั้น ก็เพราะมัสยิดตั้งอยู่ปากคลองบางกอกใหญ่ ส่วนชื่อมัสยิดต้นสนนั้น ได้มาจากต้นสนคู่ที่ปลูกใหม่ในสมัย รัชกาลที่ 3 หน้าประตูกำแพงหลังเสร็จสิ้นการก่อสร้างอาคารหลังใหม่ จึงเรียกชื่อดังกล่าวสืบมา
ประวัติ
มัสยิดต้นสน เป็นศาสนสถานที่สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชเสด็จพระราชดำเนินมาประกอบพิธีศาสนกิจฝังศพ เจ้าพระยาจักรีศรีองครักษ์ (หมุด) นายทหารคู่พระทัยและโปรดเกล้าฯให้ปฏิสังขรณ์และพระราชทานที่ดินขยายพื้นที่จากเดิมที่เจ้าพระยาราชวังสันเสนีย์ (ม๊ะหมูด) บุตรเจ้าพระยารามเดโชชัยสร้างไว้ในแผ่นดินสมเด็จพระนารายณ์มหาราช

ในอดีตมุสลิมชีอะฮ์ไม่มีมัสยิดสำหรับประกอบศาสนกิจ ก็ได้ใช้มัสยิดต้นสนในการปฏิบัติศาสนกิจทั่วไป รวมทั้งกิจในเดือนมะหะหร่ำของชีอะฮ์ หรือแม้แต่การใช้กุโบร์ร่วมกัน

นอกจากการปฏิบัติศาสนกิจแล้ว มัสยิดต้นสนยังเปิดสอนวิชาศาสนาและภาษาอาหรับสำหรับเยาวชนช่วงวันหยุด

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

*
วัดรามพงศาวาส
วัดรามพงศาวาส ตั้งอยู่เลขที่ 3 หมู่ 10 ตำบลท่าหลวง อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุต มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 9 ไร่ 30 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือติดต่อกับแม่น้ำแควป่าสัก ทิศใต้และทิศตะวันออกติดต่อกับที่ดินของเอกชน ทิศตะวันตกติดต่อกับถนนเข้าหมู่บ้าน พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มอยู่ริมแม่น้ำแควป่าสัก
ประวัติ
วัดรามพงศาวาส ชาวบ้านมักเรียกสั้น ๆ ว่า "วัดราม" หรือ "วัดมอญ" สร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ พ.ศ. 2390 เดิมมีชาวมอญตั้งถิ่นฐานอยู่ ได้ร่วมใจกันสร้างแล้วเรียก "วัดรามัญประสิทธิ์" ต่อมาในปี พ.ศ. 2483 ได้เปลี่ยนนามวัดใหม่เป็น "วัดรามพงศาวาส" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2521 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523
รายชื่อเจ้าอาวาส
วัดรามพงศาวาสมีเจ้าอาวาสมาแล้ว 6 รูป คือ
# พระอาจารย์เซา
# พระอาจารย์แซม
# พระอาจารย์เวอะ ถึง พ.ศ. 2483
# พระครูจารุสารโสภณ พ.ศ. 2485 – 2514
# พระครูสารธรรมพิทักษ์ พ.ศ. 2516 – 2522
# พระครูถาวรปัญญาภรณ์ (อำนวย ถิรปญฺโญ) พ.ศ. 2524 - ปัจจุบัน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
วัดป่าเลไลย์
วัดป่าเลไลย์ สามารถหมายถึง
* วัดป่าเลไลย์ จังหวัดขอนแก่น
* วัดป่าเลไลย์ อำเภอคูเมือง จังหวัดบุรีรัมย์
* วัดป่าเลไลย์ อำเภอห้วยราช จังหวัดบุรีรัมย์
* วัดป่าเลไลย์ จังหวัดสกลนคร
* วัดป่าเลไลย์ จังหวัดหนองบัวลำภู
* วัดป่าเลไลย์ อำเภอทุ่งฝน จังหวัดอุดรธานี
* วัดป่าเลไลย์ อำเภอหนองวัวซอ จังหวัดอุดรธานี

ดูเพิ่ม
* วัดป่าเลไลยก์
* วัดป่าเรไร
เดชฤทธิ์ อิทธิอนุชิต
ร้อยตรี เดชฤทธิ์ อิทธิอนุชิต มีชื่อจริงว่า ทองปลิว ศรีนพ ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อจริงจากทองปลิวมาเป็นเดชฤทธิ์ตามชื่อในวงการ (ชื่อเล่น: ปลิว; 17 ตุลาคม พ.ศ. 2483 — 2 มีนาคม พ.ศ. 2566) ที่คลองขวางบน อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา เป็นนักมวยไทยชื่อดังรุ่นเดียวกับอภิเดช ศิษย์หิรัญ ได้รับฉายาจากแฟนมวยว่า "ไอ้ปลิว" หรือ "ไอ้ปลิวใจเพชร"

ประวัติ
เดชฤทธิ์เริ่มหัดชกมวยตั้งแต่อายุ 6 ขวบ หลังจากที่ครอบครัวย้ายมาอยู่ที่ มักกะสัน กรุงเทพมหานคร แล้ว เมื่อเรียนหนังสือจบชั้นป.4 โดยครูมวยคนแรก คือ สุดใจ อมรฤทธิ์
ชกมวยตามต่างจังหวัดจนมีชื่อเสียงแล้วจึงย้ายมาอยู่ ค่ายยนตรกิจ และ อิทธิอนุชิต ตามลำดับ เคยตระเวนชกโชว์ศิลปะมวยไทยไปทั่วโลกกับคณะของ อาจารย์เจือ จักษุรักษ์ เคยชกกับนักมวยชื่อดังรุ่นเดียวกันหลายคน เช่น ราวี เดชาชัย, สมพงษ์ เจริญเมือง, อดุลย์ ศรีโสธร โดยเฉพาะกับ อภิเดช ศิษย์หิรัญ ถือได้ว่าเป็นคู่รักคู่แค้นกันโดยตลอด ซึ่งทั้งคู่เคยชกกันถึง 12 ครั้ง ระหว่าง พ.ศ. 2506 ถึง พ.ศ. 2513 เป็นมวยไทย 11 ครั้ง และ มวยสากลอาชีพ 1 ครั้ง โดยเดชฤทธิ์เป็นฝ่ายชนะไปแค่ 4 ครั้ง และในแบบมวยสากลอาชีพ เดชฤทธิ์เป็นฝ่ายแพ้น็อกไปในยกที่ 7 เดชฤทธิ์เคยครองแชมป์มวยไทยรุ่นเฟเธอร์เวทและไลท์เวทของเวทีราชดำเนิน
ในแบบมวยสากล เคยชิงแชมป์ในรุ่นจูเนียร์เวลเตอร์เวทของเวทีราชดำเนิน แต่เป็นฝ่ายแพ้น็อกไปอย่างพลิกล็อก

เดชฤทธิ์ จบการศึกษาชั้นสูงสุด คือ ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) จากโรงเรียนการช่างอินทราชัย แขวนนวมไปในปี พ.ศ. 2517 หลังแขวนนวมแล้วได้รับราชการเป็นทหารบกชั้นประทวน สังกัดกรมสารวัตรทหารบก (สห.ทบ.) โดยถือเป็นนักมวยไทยรายแรกด้วยที่เมื่อแขวนนวมแล้วมีรถเบนซ์เป็นของตนเอง ที่ได้มาจากค่าแรงของตนเมื่อครั้งชกมวย

ปัจจุบัน เดชฤทธิ์เป็นข้าราชการบำนาญ เข้าร่วมกิจกรรมกับชมรมนักมวยเก่าโดยมีฐานะเป็นกรรมการบริหาร รวมถึงหารายได้พิเศษด้วยการร้องเพลงลูกทุ่งอยู่ที่โรงแรมอลิซาเบธ สะพานควาย
ด้านชีวิตส่วนตัว เดชฤทธิ์สมรสกับ นิตยา ศรีนพ มีบุตรด้วยกัน 5 คน เป็นชาย 1 คนและหญิง 4 คน

เกียรติยศ
* อดีตรองแชมป์มวยสากลภาคตะวันออกไกลและแปซิฟิก 
* รองแชมป์โลกรุ่นไลท์เวท

รางวัล
* รางวัลฮอลออฟเฟม สยามกีฬาอวอร์ดส์ 2009

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* เทปบันทึกการชกกับ สุพรชัย เจริญเมือง 
* เทปบันทึกการชกกับ อภิเดช ศิษย์หิรัญ (145 ปอนด์, 3 เม.ย. 2510, ราชดำเนิน)
* เทปบันทึกการชกกับ วิชาญ ส.พินิจศักดิ์ ส่วนที่ 1
* เทปบันทึกการชกกับ วิชาญ ส.พินิจศักดิ์ ส่วนที่ 2