SPAISS6F1/Tourism_Softpower huggingface dataset:
พระครูอุดมวิชชากร (เหมือน อินฺทโชโต)
พระครูอุดมวิชชากร (หลวงปู่เหมือน อินฺทโชโต) อดีตเจ้าอาวาสวัดกำแพง และอดีตเจ้าคณะตำบลบางปลาสร้างเขต 2 หลวงปู่เหมือน ท่านเป็นเกจิดังของวัดกำแพง ตำบลมะขามหย่ง อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี ท่านพัฒนาวัดกำแพงจนมีความรุ่งเรืองในหลายๆ ด้าน และยังเป็นผู้อุปการะ องค์อุปการะยุวพุทธิกสมาคมชลบุรี ในพระสังฆราชูปถัมภ์ , อุปการะโรงเรียนเทศบาลวัดกำแพง (อุดมพิทยากร) และองค์อุปการะมูลนิธิพระครูอุดมวิชชากร อีกด้วย วัตถุมงคลของท่านได้ความนิยมอย่างมากโดยเฉพาะปิดตา และเหรีญรุ่นแรก
ประวัติ
 พระครูอุดมวิชชากร ท่านมีนามเดิมว่า " เหมือน " นามสกุล " ถาวรวัฒนะ " เกิดเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2436 ปีมะเส็ง ณ บ้าน ตำบลมะขามหย่ง อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี ตรงกับสมัยรัชกาลที่ 5 โยมบิดาชื่อ ตึ๋ง โยมมารดาชื่อ ปุ่น ถาวรวัฒนะ (มารดาเป็นน้องสาวของหลวงพ่อเจียม อดีตเจ้าอาวาสวัดกำแพง)

บรรพชา
 หลวงปู่เหมือน ท่านบรรพชาเป็นสามเณร แล้วจึงอุปสมบทต่อ
อุปสมบท
หลวงปู่เหมือน อายุได้ 20 ปีบริบูรณ์ จึงได้อุปสมบท ณ พัทธสีมาวัดเสม็ด ตำบลเสม็ด อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี เมื่อปี 2456 โดยมี
:- พระอุปัชฌาย์ พระอธิการจั่น วัดเสม็ด ต.เสม็ด อ.เมือง จ.ชลบุรี
:- พระกรรมวาจาจารย์ พระวินัยธรรม (ถมยา) วัดกลาง ต.มะขามหย่ง อ.เมืองชลบุรี จ.ชลบุรี
:- พระอนุสาวนาจารย์ พระอธิการหมอน วัดกำแพง ต.มะขามหย่ง อ.เมืองชลบุรี จ.ชลบุรี
ท่านได้รับฉายาทางธรรมว่า " อินฺทโชโต " แปลว่า " ผู้รุ่งเรืองดุจพระอินทร์ "

== งานปกครอง == 
*พ.ศ. 2462 เป็นเจ้าอาวาสวัดกำแพง อ.เมือง จ.ชลบุรี
*พ.ศ. 2502 เป็นเจ้าคณะตำบลบางปลาสร้อยเขต 2
*พ.ศ. 2502 เป็นพระอุปัชฌาย์
งานด้านการศึกษา
 เป็นองค์อุปการะ ได้ดำรงตำแหน่งองค์อุปการะสถาบันต่างๆ ดังนี้
:#องค์อุปการะยุวพุทธิกสมาคมชลบุรี ในพระสังฆราชูปถัมภ์
:#องค์อุปการะโรงเรียนเทศบาลวัดกำแพง (อุดมพิทยากร)
:#องค์อุปการะมูลนิธิพระครูอุดมวิชชากร

สมณศักดิ์
*พ.ศ. 2495 ได้รับพระราชทานสมณศักดิ์สัญญาบัตรพัดยศ ชั้นตรี ที่ " พระครูอุดมวิชชากร "
*พ.ศ. 2522 เป็นพระครูสัญญาบัตรเจ้าคณะตำบล ชั้นเอก

มรณภาพ
 หลวงปู่เหมือน มรณภาพด้วยโรคหัวใจล้มเหลว ณ กุฏิเก่าของท่านในวัดกำแพง เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2527 สิริอายุได้ 91 พรรษาที่ 71

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* ประวัติ หลวงปู่เหมือน วัดกำแพง และเรื่องเล่า - นวรัตน์ดอตคอม
จังหวัดโอกซีเดนตัลมินโดโร
โอกซีเดนตัลมินโดโร ( ) หรือ คันลูรังมินโดโร ( ) เป็นจังหวัดในเขตมีมาโรปา ประเทศฟิลิปปินส์ ครอบคลุมพื้นที่ทางตะวันตกของเกาะมินโดโร เมืองศูนย์กลางคือมัมบูเรา แต่เมืองที่มีประชากรมากที่สุดคือซันโฮเซ ใน ค.ศ. 2015 จังหวัดโอกซีเดนตัลมินโดโรมีประชากร 487,414 คน ตั้งอยู่ใกล้กับช่องแคบเกาะเวิร์ด ศูนย์กลางความหลากหลายทางชีวภาพทางทะเลของโลก

ภูมิศาสตร์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* Local Governance Performance Management System
ชาวสิงหล
ชาวสิงหล (สิงหล: සිංහල ජාතිය) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่ใช้ภาษากลุ่มอินโด-อารยันบนเกาะลังกาของประเทศศรีลังกา มีประชากร 16.2 ล้านคน หรือคิดเป็นร้อยละ 75 จากประชากรทั้งหมดในศรีลังกา ชาวสิงหลมีอัตลักษณ์ทางด้านภาษา ประวัติศาสตร์ และศาสนา ส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธนิกายเถรวาท มีจำนวนน้อยที่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกซึ่งเข้ารีตในยุคอาณานิคม ชาวสิงหลส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในจังหวัดกลางเหนือ, จังหวัดกลาง, จังหวัดใต้ และจังหวัดตะวันตก
ใน มหาวงศ์ และ ทีปวงศ์ ซึ่งเป็นมหากาพย์ช่วงศตวรรษที่ 3-5 ซึ่งบันทึกโดยพระสงฆ์แห่งอนุราธปุรมหาวิหารยะ (Anuradhapura Maha Viharaya) ในศรีลังกา ระบุว่าเจ้าชายวิชยะ (Vijaya) พร้อมบรรพบุรุษของชาวสิงหลอพยพจากเมืองสิงหปุระ (Sinhapura) ซึ่งตั้งอยู่ในอนุทวีป ไปตั้งถิ่นฐานบนเกาะลังกาเมื่อ 543 ปีก่อนคริสต์ศักราช

นิรุกติศาสตร์
สิงหลเป็นคำจากภาษาสันสกฤตซึ่งภาษาในยุคกลางที่เทียบได้คือสีหละ ส่วนคำในภาษาสิงหลจริง ๆ คือ เฮลา ความหมายของคำนี้คือสิงโต

ศาสนา
ศาสนาพุทธในประเทศศรีลังกาเป็นแบบเถรวาทเช่นเดียวกับไทย ในเอกสารภาษาบาลี (เช่นมหาวงศ์) อ้างว่าชาวสิงหลคือชาติพันธุ์ที่ถูกกำหนดให้พิทักษ์พุทธศาสน์ ใน ค.ศ. 1988 ประชาชนที่ใช้ภาษาสิงหลร้อยละ 93 ระบุตัวตนว่าเป็นพุทธศาสนิกชน อย่างไรก็ตามชาวสิงหลพุทธมีมุมมองและการปฏิบัติศาสนกิจใกล้เคียงกับฮินดู ทั้งมีคำสอนที่ใกล้เคียงกัน ชาวสิงหลพุทธจึงรับองค์ประกอบทางศาสนาของฮินดูมาปรับใช้ในวัฒนธรรมทางศาสนา โดยนำยึดโยงกับความเชื่อพื้นเมืองดั้งเดิมและธรรมเนียมการนับถือผี การบูชาเทพเจ้าหรือปีศาจ
คณนาถ โอเพเยเสเกเร (Gananath Obeyesekere) นักมานุษยวิทยาชาวศรีลังกา และกิตสิริ มาลัลโคทา (Kitsiri Malalgoda) เรียกศาสนาพุทธของชาวสิงหลว่า "ศาสนาพุทธนิกายโปรเตสแตนต์" ซึ่งเลียนแบบกลยุทธ์ในการเผยแผ่ศาสนาของมิชชันนารีนิกายโปรเตสแตนต์ในยุคอาณานิคมบริติช โดยมีการจัดระเบียบการปฏิบัติศาสนกิจ การจัดตั้งโรงเรียนพุทธเพื่อให้ความรู้แก่ยุวชนพุทธ รวมทั้งมีการก่อตั้งองค์กรของชาวพุทธ เช่น ยุวพุทธสมาคม (Young Men's Buddhist Association) และมีการพิมพ์แผ่นพับเพื่อส่งเสริมให้ประชาชนมีส่วนร่วมในการปกป้องพระพุทธศาสนาทั้งในการโต้วาทีหรือในความขัดแย้งทางศาสนา
มีคริสต์ศาสนิกชนเชื้อสายสิงหลจำนวนมากในกลุ่มจังหวัดชายทะเลของศรีลังกาอย่างมีนัยสำคัญ มีการเผยแผ่ศาสนาคริสต์สู่ชาวสิงหลตั้งแต่ยุคที่เกาะลังกาตกเป็นอาณานิคมโปรตุเกส ดัตช์ และสหราชอาณาจักร ตามช่วงระยะเวลาปกครอง โดยมากคริสต์ศาสนิกชนชาวสิงหลนับถือนิกายโรมันคาทอลิก ส่วนน้อยเป็นโปรเตสแตนต์ มีศูนย์กลางทางวัฒนธรรมที่เมืองนิกอมโบ (Negombo)

จากการสำรวจของแกลลัพโพล (Gallup poll) พบว่าชาวศรีลังการ้อยละ 99 ระบุว่าศาสนามีบทบาทสำคัญต่อชีวิตประจำวัน

พันธุกรรม
ของชาวสิงหลกับชนกลุ่มอื่นในดินแดนอนุทวีป ตามการวิเคราะห์ Alu Polymorphism]]
การศึกษาในยุคใหม่ชี้ให้เห็นถึงลักษณะเด่นที่มีร่วมกับชาวเบงกอลและชาวโอดิชา และมีอิทธิพลจากชาวทมิฬเล็กน้อย การศึกษาแสดงให้เห็นว่าความสัมพันธ์กับประชากรชาวคุชราตและชาวปัญจาบซึ่งยังสามารถสังเกตได้ การศึกษาอื่น ๆ เกี่ยวกับความสัมพันธ์กับอดีต ยังแสดงให้เห็นว่าชาวสิงหลมีการผสมผสานทางพันธุกรรมจากประชากรในเอเชียตะวันออก และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้บางส่วน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับกลุ่มที่ใช้ตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก โดยเฉพาะ Y-DNA, mtDNA haplogroups และเครื่องหมายทางพันธุกรรมของอิมมูโนโกลบูลินในหมู่ชาวสิงหล เป็นตัวอย่างซึ่งแสดงอิทธิพลทางพันธุกรรมของเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียง
ล เป็นตัวอย่างซึ่งแสดงอิทธิพลทางพันธุกรรมของเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยพบในหลายกลุ่มประชากรของอินเดียในบริเวณตะวันออกเฉียงเหนือที่ชาวสิงหลมีความเกี่ยวข้องทางพันธุกรรม
ฟาร์ม
ฟาร์ม หรือ ไร่นา ( ) เป็นพื้นที่ดินที่อุทิศให้กับกระบวนการกสิกรรมเป็นหลักโดยมีความมุ่งหมายหลักเพื่อผลิตอาหารและธัญพืชอื่น เป็นสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานในการผลิตอาหาร คำว่า "ฟาร์ม" ใช้กับหน่วยแยกแต่ละชนิด เช่น ไร่ผัก ไร่ผลไม้ ฟาร์มวัวนม ฟาร์มหมู ฟาร์มสัตว์ปีก ไร่เชื้อเพลิงชีวภาพและโภคภัณฑ์อื่น คำว่า "ฟาร์ม" รวมถึงฟาร์มสัตว์ (ranch), feedlot, สวนผลไม้ (orchard) ไร่ใหญ่ (plantation), ที่ดินแปลงย่อย (smallholding) และรวมบ้านไร่และสิ่งปลูกสร้างทางการเกษตรตลอดจนที่ดินด้วย ในสมัยใหม่ คำนี้ยังใช้กับปฏิบัติการอุตสาหกรรมอย่างฟาร์มกังหันลมและฟาร์มปลา ซึ่งทั้งสองสามารถอยูบนบกหรือในทะเลก็ได้
สเปซชิปทู
{| 
|}

สเกลด์คอมโพสิตส์ รุ่น 339 สเปซชิปทู หรือ เอสเอสทู ( ) เป็นเครื่องบินอวกาศแบบวงโคจรย่อยออกแบบสำหรับการท่องเที่ยวอวกาศ ผลิตโดยเดอะสเปซชิปคอมปะนี

สเปสชิปทูถูกขนไปยังความสูงปล่อยตัวโดยสเกลด์คอมโพสิตส์ไวท์ไนท์ทู (Scaled Composites White Knight Two) ก่อนถูกปล่อยตัวให้บินไปยังชั้นบรรยากาศส่วนบนด้วยเครื่องยนต์จรวด จากนั้นจึงร่อนกลับมายังโลกและจอดบนรันเวย์แบบเครื่องบินปกติ ยานอวกาศนี้เปิดตัวสู่สาธารณะเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2552 เกือบสามปีหลังจากการทดสอบบินโดยไม่ใช้เครื่องยนต์ก็ได้มีการทดสอบบินแบบใช้เครื่องยนเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2556
เวอร์จินกาแลกติกวางแผนจะบริหารหมู่กองบินเครื่องบินอวกาศประกอบด้วยสเปซชิปทูจำนวนห้าลำให้เป็นบริการขนส่งผู้โดยสารเอกชน และได้เริ่มเปิดรับจองแล้วบางส่วน โดยมีราคาตั๋วเที่ยวแบบวงโคจรย่อยอยู่ที่ 250,000 ดอลลาห์สหรัฐ เครื่องบินอวกาศนี้ยังสามารถใช้ขนส่งสิ่งของทางวิทยาสตร์สำหรับนาซาและองค์กรอื่น ๆ

เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2554 ระหว่างเที่ยวบินทดสอบ VSS Enterprise เครื่องบินสเปสชิปทูลำแรกหักกลางอากาศและตกลงบนทะเลทรายโมฮาวี การตรวจสอบเบื่องต้นชี้ว่าอาจเป็นเพราะระบบลดระดับได้ทำงานก่อนกำหนด นักบินหนึ่งคนเสีนชีวิตส่วนอีกคนบาดเจ็บสาหัดที่หัวไหล่ระหว่างกระโดดร่มชูชีพลงมาจากเครื่องบิน
เครื่องบินสเปซชิปทูลำที่สอง VSS Unity เปิดตัวเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ.​ 2559 ขณะนี้กำลังอยู่ระหว่างการทดลองบิน

อ้างอิง
จังหวัดอัลไบ
จังหวัดอัลไบ ( ; ) เป็นจังหวัดในเขตบีโคล ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะลูซอน ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือเลกัซปี ซึ่งยังเป็นศูนย์กลางการบริหารของเขตอีกด้วย เมืองนี้ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของภูเขาไฟมาโยน ซึ่งกรวยภูเขาไฟสลับชั้นแห่งนี้ นับได้ว่าเป็นสัญลักษณ์ของจังหวัด และเมื่อขึ้นไปข้างบน สามารถมองเห็นทัศนียภาพรอบ ๆ ที่สวยงามได้

จังหวัดอัลไบ ถูกเพิ่มใน World Network of Biosphere Reserves ของยูเนสโก ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2016
ภูมิศาสตร์
จังหวัดอัลไบมีพื้นที่ 2,575.77 ตารางกิโลเมตร เป็นจังหวัดที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 53 ของประเทศ อยู่ติดกับจังหวัดคามารีเนสซูร์ทางทิศเหนือ และติดกับจังหวัดซอร์โซโกนทางทิศใต้ จรดกับอ่าวลาโกนอยทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ส่วนทางตะวันตกเฉียงใต้เป็นช่องแคบบูรีอัส ซึ่งมีเกาะบูรีอัสของจังหวัดมัสบาเต

ในปี ค.ศ. 2016 มีพื้นที่ 250000 เฮกตาร์ ถูกประกาศให้เป็น UNESCO Biosphere Reserve เขตสงวนแห่งนี้ประกอบด้วยชนิดพืชบก 182 ชนิด แต่มีเพียง 46 ชนิดที่พบได้เฉพาะในฟิลิปปินส์ นอกจากนี้ยังมีเต่าทะเลอีก 5 สายพันธุ์
การขนส่ง
ทางถนน
อัลไบมีทางหลวงแห่งชาติระยะทางรวม ส่วนใหญ่ลาดยางมะตอยแล้ว เหลือที่ยังไม่ได้ลาดอีกเพียง ถนนสายสำคัญคือ ทางหลวงมาฮาร์ลีกา (N1/AH26) ซึ่งเชื่อมต่อกับจังหวัดอื่น ๆ ทางหลวงส่วนใหญ่ภายในจังหวัดนี้ถือเป็นทางหลวงระดับที่สอง อยู่ในชุดตัวเลข 630 และ 640 ตัวเมืองและเทศบาลหลายแห่งมีทางหลวงเชื่อมต่อถึงกัน ยกเว้นเทศบาลโฮเบลลาร์และราปู-ราปู

ทางน้ำ
มีท่าเรือขนส่งสินค้าที่สำคัญ ได้แก่ ท่าเรือนานาชาติตาบาโค, ท่าเรือแห่งชาติเลกัซปี, ท่าเรือปีโอดูรัน และท่าเรือปันเตา

ทางอากาศ
ท่าอากาศยานเลกัซปี ให้บริการเที่ยวบินจากมะนิลาและเซบูซิตี ส่วนท่าอากาศยานนานาชาติบีโคล อยู่ในระหว่างการก่อสร้าง
ทางราง
อัลไบอยู่บนทางรถไฟสายหลักของการรถไฟแห่งชาติฟิลิปปินส์ (PNR) และมีรถไฟชานเมืองไปยังนครนากาในจังหวัดคามารีเนสซูร์ ในอดีตเคยมีรถไฟจากมะนิลา ชื่อว่า มาโยนลิมิเต็ด แต่ถูกยกเลิกในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2012

ไฟล์:Legazpi Airport Terminal.JPG|ทางวิ่งของท่าอากาศยานเลกัซปี
ไฟล์:Philippine Railways PNR Ligao Station.jpeg|สถานีรถไฟลีเกา

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* New Albay Tourism Promotion Website
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
จังหวัดซอร์โซโกน
จังหวัดซอร์โซโกน (บีโคล: Probinsya kan Sorsogon; ) เป็นจังหวัดในเขตบีโคล ประเทศฟิลิปปินส์ และเป็นจังหวัดใต้สุดของเกาะลูซอน แบ่งการปกครองออกเป็น 14 เทศบาลและ 1 นคร เมืองหลักคือซอร์โซโกนซิตี มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดอัลไบทางทิศเหนือ

ซอร์โซโกนอยู่ทางตอนปลายของคาบสมุทรบีโคล และอยู่ใกล้กับเกาะซามาร์และเกาะตีเคา

ภูมิศาสตร์
จังหวัดซอร์โซโกนมีพื้นที่ 2,119.01 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของคาบสมุทรบีโคลบนเกาะลูซอน มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดอัลไบทางทิศเหนือ ติดกับทะเลฟิลิปปินทางทิศตะวันออก ติดกับช่องแคบซันเบอร์นาร์ดีโนทางทิศใต้ และติดกับช่องแคบตีเคาและช่องแคบบูรีอัสทางทิศตะวันตก อ่าวซอร์โซโกนตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด
จังหวัดมีภูมิประเทศที่ไม่สม่ำเสมอ เมืองหลายแห่งอยู่ติดกับชายฝั่ง ซึ่งเชื่อมต่อถึงกันได้โดยถนนลาดยาง พื้นที่ภูเขาแผ่ขยายในทางตะวันออกเฉียงเหนือ, ตะวันออกเฉียงใต้ และทางตะวันตกของจังหวัด จุดที่สูงที่สุดคือภูเขาบูลูซัน ซึ่งสูง เหนือระดับน้ำทะเล

ถ้าไม่นับที่ติดกับจังหวัดอัลไบทางทิศเหนือ จังหวัดซอร์โซโกนมีพื้นที่ล้อมรอบด้วยทะเลถึงสามด้าน และเป็นจังหวัดเชื่อมต่อจากเกาะลูซอน ไปยังเกาะวิซายัสและเกาะมินดาเนา โดยผ่านทางเรือข้ามฟาก

ภูมิอากาศ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* Local Governance Performance Management System
จังหวัดคามารีเนสนอร์เต
จังหวัดคามารีเนสนอร์เต ( ) เป็นจังหวัดในเขตบีโคล เกาะลูซอน ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือดาเอ็ต อาณาเขตติดต่อกับจังหวัดเกซอนทางทิศตะวันตก ติดกับจังหวัดคามารีเนสซูร์ทางทิศใต้ และติดกับทะเลฟิลิปปินทางทิศเหนือ

ภูมิศาสตร์
จังหวัดคามารีเนสนอร์เตมีพื้นที่ 2,320.07 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของคาบสมุทรบีโคล ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะลูซอน

เมืองหลักคือ ดาเอ็ต อยู่ห่างจากเมโทรมะนิลาไปทางตะวันออกเฉียงใต้ ใช้เวลาเดินทางโดยรถยนต์ 6-7 ชั่วโมง และโดยเครื่องบิน 45 นาที

ภูมิอากาศ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
จังหวัดคามารีเนสซูร์
จังหวัดคามารีเนสซูร์ ( ) เป็นจังหวัดในเขตบีโคล เกาะลูซอน ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือปีลี มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดคามารีเนสนอร์เตและเกซอนทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ และติดกับจังหวัดอัลไบทางทิศใต้ ส่วนทางทิศตะวันออกมีเกาะจังหวัดคาตันดัวเนสในช่องแคบมาเคดา

จังหวัดคามารีเนสซูร์เป็นจังหวัดที่ใหญ่ที่สุดในเขตบีโคล ทั้งในแง่ของประชากรและพื้นที่ มีพื้นที่ครอบคลุมนครอิสระได้แก่นากา ศูนย์กลางในด้านต่าง ๆ ของภูมิภาค และนครอีรีกา ศูนย์กลางของย่านรีนโคนาดา ภายในจังหวัดมีทะเลสาบบูฮี ซึ่งสามารถพบปลาขนาดเล็กอย่าง Sinarapan (Mistichthys luzonensis) จังหวัดนี้ยังมีการใช้ภาษาอีซาโรกอักตา ซึ่งเป็น 1 ใน 3 ภาษาที่ใกล้สูญพันธุ์ของประเทศ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
จังหวัดคาตันดัวเนส
คาตันดัวเนส (Catanduanes) เป็นจังหวัดเกาะในเขตบีโคล เกาะลูซอน ประเทศฟิลิปปินส์ และเป็นเกาะที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 12 ของประเทศ มีเมืองหลักคือบีรัก ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัดคามารีเนสซูร์ โดยมีช่องแคบมาเคดาคั่นอยู่ ในปี ค.ศ. 2015 จังหวัดคาตันดัวเนสมีประชากร 260,964 คน

จังหวัดครอบคลุมพื้นที่ของเกาะคาตันดัวเนส (หรือ เกาะบีรัก), เกาะปาไนย์, เกาะเลเต, หมู่เกาะปาลุมบาเนส (โปโรงโปง, ติกโนบ และคาลาบาจีโอ) และเกาะอื่น ๆ อีกหลายแห่ง
คาตันดัวเนสเคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดอัมโบสคามารีเนสในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1900 ต่อมาก็เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดอัลไบ และกลายเป็นจังหวัดอย่างสมบูรณ์โดยคำสั่ง House Bill No. 301 ซึ่งได้รับอนุมัติเมื่อวันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 1945 และลงนามโดยประธานาธิบดีเซร์ฮิโอ โอสเมญญา เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 1945 ผู้ว่าราชการจังหวัดคนแรกอันมาจากการแต่งตั้งคือ เรมีจีโอ โซซีโต และต่อมาเมื่อมีการเลือกตั้งในปี ค.ศ. 1947 จึงได้ผู้ว่าฯ คนแรกที่มาจากการเลือกตั้ง คือ อัลโฟนโซ อูเซโร

ภูมิศาสตร์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* Official website of the Provincial Government of Catanduanes
* DILG Regional Office No. 5 (Bicol Region)
จังหวัดมัสบาเต
จังหวัดมัสบาเต (มัสบาเต: Probinsya san Masbate; ฮีลีไกโนน: Kapuoran sang Masbate; เซบัวโน: Lalawigan sa Masbate; บีโคล: Probinsya kan Masbate; ) เป็นจังหวัดเกาะในประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่เกือบกึ่งกลางของประเทศ เมืองหลักได้แก่มัสบาเตซิตี จังหวัดประกอบด้วยสามเกาะหลัก ได้แก่ เกาะมัสบาเต, เกาะตีเคา และเกาะบูรีอัส

มัสบาเตอยู่บริเวณจุดเชื่อมต่อของเกาะวิซายัสและเกาะลูซอน สำหรับในแง่ของการปกครอง มัสบาเตจะอยู่ในเขตบีโคลของหมู่เกาะลูซอน แต่จะมีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับกลุ่มเกาะวิซายัสมากกว่า

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* 
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 
* Local Governance Performance Management System
ข่าวปลอม
ค.ศ. 1894]]
ข่าวปลอม หรือ ข่าวลวง เป็นการหนังสือพิมพ์เหลือง (yellow journalism) หรือการโฆษณาชวนเชื่อซึ่งประกอบด้วยสารสนเทศผิดหรือเรื่องหลอกลวงอย่างจงใจ ไม่ว่าจะเผยแพร่ผ่านสื่อข่าวตีพิมพ์ การแพร่สัญญาณตามปกติ หรือสื่อสังคมออนไลน์ ข่าวปลอมมักถูกเขียนและพิมพ์เผยแพร่ โดยมีความประสงค์เพื่อชักนำบุคคลในทางที่ผิด เพื่อสร้างความเสียหายต่อหน่วยงาน นิติบุคคลหรือบุคคล หรือเพื่อให้ได้ผลประโยชน์ทางการเงินหรือเพื่อชักจูงการเมือง ผู้สร้างข่าวปลอมมักใช้ข้อความพาดหัวในลักษณะเร้าอารมณ์ หลอกลวง หรือกุขึ้นทั้งหมดเพื่อเพิ่มยอดผู้อ่าน การแบ่งปันออนไลน์ และรายได้จากคลิกอินเทอร์เน็ต ซึ่งในกรณีหลัง คล้ายกับพาดหัว "คลิกเบต" ออนไลน์เร้าอารมณ์และอาศัยรายได้จากการโฆษณาจาก
นกรณีหลัง คล้ายกับพาดหัว "คลิกเบต" ออนไลน์เร้าอารมณ์และอาศัยรายได้จากการโฆษณาจากกิจกรรมนี้ โดยไม่สนใจว่าเรื่องที่พิมพ์นั้นจะถูกต้องหรือไม่ นอกจากเหตุผลทางเศรษฐกิจแล้ว การสร้างและเผยแพร่ข่าวปลอมอาจมีการปฏิบัติการอย่างเป็นระบบเพื่อหวังผลทางการเมือง และใช้เทคนิคบิดเบือนหรือการชักจูงทางจิตวิทยา เช่น การ "แกสไลต์" หรือการสร้างทฤษฎีสมคบคิด เพื่อให้ผู้บริโภคสารสนเทศเกิดความสับสน หรือตั้งคำถามกับข้อเท็จจริงหรือข้อมูลหลักฐานที่มีอยู่ ข่าวปลอมที่จงใจชักจูงในทางที่ผิด (manipulative) และหลอกลวงแตกต่างจากการเสียดสีหรือการล้อชัดเจน ซึ่งตั้งใจสร้างความตลกขบขันไม่ใช่ชักจูงผู้ชมให้เข้าใจผิด
ข่าวปลอมมีความใกล้ตัวมากขึ้นในการเมืองภายหลังความจริง (post-truth politics) สำหรับผู้ประกอบกิจการสื่อที่ขาดจริยธรรม ความสามารถในการดึงดูดผู้ชมเข้าเว็บไซต์ มีความจำเป็นต่อการสร้างรายได้การโฆษณาออนไลน์โดยรวม จึงมีแรงจูงใจทางเศรษฐกิจที่จะเผยแพร่เนื้อหาหลอกลวงที่สามารถดึงดูดผู้ใช้ ปัจจุบันมีปัจจัยหลายอย่างที่ทำให้เกิดการแพร่ระบาดของข่าวปลอม เช่น การผลิตเนื้อหาเพื่อเรียกบริษัทโฆษณาและเรตติง การเข้าถึงรายได้โฆษณาออนไลน์อย่างง่าย แนวโน้มที่สูงขึ้นของการแบ่งแยกทางการเมือง และความนิยมของเครือข่ายสื่อสังคม โดยเฉพาะอย่างยิ่งฟีดข่าวเฟซบุ๊ก หรือทวิตเตอร์ล้วนมีส่วนในการแพร่ระบาดของข่าวปลอม ซึ่งมาแข่งขันกับเรื่องข่าวที่ถูกต้อง ตัวการรัฐบาลของศัตรูก็เข้ามาเก
ดของข่าวปลอม ซึ่งมาแข่งขันกับเรื่องข่าวที่ถูกต้อง ตัวการรัฐบาลของศัตรูก็เข้ามาเกี่ยวข้องในการสร้างและโฆษณาข่าวปลอม โดยเฉพาะอย่างยิ่งระหว่างการเลือกตั้ง อย่างเช่น การแทรกแทรงของกลุ่มแฮ็กเกอร์สัญชาติรัสเซีย ในการเลือกตั้งทั่วไปของสหรัฐอเมริกาในปี 2016
ข่าวปลอมยังบั่นทอนการทำข่าวของสื่อจริงจังและทำให้นักหนังสือพิมพ์เขียนข่าวสำคัญได้ยากขึ้น บัซฟีดวิเคราะห์พบว่าเรื่องข่าวปลอมสูงสุด 20 อันดับเกี่ยวกับการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ พ.ศ. 2559 ได้รับผู้ชมบนเฟซบุ๊กมากกว่าเรื่องข่าวสูงสุด 20 อันดับเกี่ยวกับการเลือกตั้งจากสื่อใหญ่อีก 19 แห่ง เว็บไซต์ข่าวปลอมที่บุคคลนิรนามเป็นเจ้าของซึ่งขาดผู้จัดพิมพ์เผยแพร่เท่าที่ทราบถูกวิจารณ์ เพราะทำให้การดำเนินคดีฐานหมิ่นประมาททำได้ยาก

ดูเพิ่ม
* การโฆษณาชวนเชื่อในประเทศรัสเซีย

อ้างอิง
จังหวัดลัมปุง
ลัมปุง ( ) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ปลายด้านทิศใต้ของเกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย และมีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดเบิงกูลูและสุมาตราใต้ทางทิศเหนือ จังหวัดลัมปุงเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของชาวลัมปุงซึ่งพูดภาษาลัมปุง และมีเมืองหลักคือบันดาร์ลัมปุง

ในปี ค.ศ. 2010 มีประชากร 7,596,115 คน และในเดือนมกราคม ค.ศ. 2014 มีประชากร 7,972,246 คน โดย 1 ใน 3 ของประชากร อพยพมาจากเกาะชวา เกาะมาดูรา และเกาะบาหลี ซึ่งจังหวัดลัมปุงเป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทางของการอพยพที่เก่าแก่และสำคัญที่สุด
ลัมปุงเป็นที่รู้จักกันดีจากภัยพิบัติแผ่นดินไหวและภูเขาไฟ โดยเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 2005 เกิดแผ่นดินไหวขนาด 6.4 ริกเตอร์ และก่อนหน้านั้นในปี ค.ศ. 1883 ตัวจังหวัดได้รับผลกระทบจากการระเบิดของภูเขาไฟกรากะตัว

หน่วยการบริหาร
พื้นที่จังหวัดลัมปุงแบ่งออกเป็น 13 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 2 นครหรือโกตา และ 228 ตำบลหรือเกอจามาตัน

;อำเภอ

;นคร

อ้างอิง

หนังสือเพิ่มเติม
* Elmhirst, R. (2001). Resource Struggles and the Politics of Place in North Lampung, Indonesia. Singapore Journal of Tropical Geography. 22 (3) :284–307.
* Pain, Marc (ed). (1989). Transmigration and spontaneous migrations in Indonesia : Propinsi Lampung. Bondy, France: ORSTOM.
แหล่งข้อมูลอื่น
* Early Indonesian textiles from three island cultures: Sumba, Toraja, Lampung, an exhibition catalogue from The Metropolitan Museum of Art Libraries (fully available online as PDF), which contains material on Lampung
อาหารทะเล
]]

อาหารทะเล เป็นอาหารที่ถูกแปรรูปจากสิ่งมีชีวิตในทะเลโดยมนุษย์ อาหารทะเลหลัก ๆ ได้แก่ ปลา และหอย ซึ่งพวกหอยนั้น ก็รวมถึง มอลลัสก์ กุ้งกั้งปู และอิคีเนอเดอร์ม แต่ในทางประวัติศาสตร์ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมทางทะเลบางชนิดอย่างวาฬและโลมา ก็เคยถูกบริโภคเป็นอาหาร และเหลือจำนวนน้อยลงในเวลาต่อมา พืชทะเลที่กินได้ อาทิ สาหร่าย ก็มีการบริโภคโดยเฉพาะอย่างยิ่งในทวีปเอเชีย สำหรับในทวีปอเมริกาเหนือนั้น อาหารทะเลยังรวมถึงอาหารที่ทำมาจากสัตว์ในน้ำจืดอีกด้วย หรืออาจกล่าวได้ว่า อาหารทะเลของอเมริกาเหนือคืออาหารที่ทำมาจากสัตว์ในน้ำ
การสรรหาวัตถุดิบมาทำอาหารทะเล สามารถทำได้โดยการประมงและการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ โดยทั่วไปแล้ว อาหารทะเลจะถูกแยกออกจากเนื้อ แม้ว่าจะมีสัตว์ทะเลอยู่ด้วยก็ตาม และอาหารทะเลก็ถูกงดสำหรับมังสวิรัติ อาหารทะเลเป็นแหล่งโปรตีนที่สำคัญมาก จากอาหารทั้งหมดของโลก

ประเภทของอาหารทะเล
* ปลา
* มอลลัสกา
** ไบวาล
** แกสโทรพอด
** เซฟาโลพอด
* กุ้งกั้งปู
** กุ้ง
** ปู
** ล็อบสเตอร์
** เคย
* สัตว์น้ำอื่น ๆ
** สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมทางทะเล
** สัตว์เลื้อยคลานทะเล (เต่า, จระเข้)
** อิคีเนอเดอร์ม
** แมงกะพรุน
** เพรียงหัวหอม
** หนอนช้อน
** กบ
* สาหร่าย

แหล่งข้อมูลอื่น

* Wikibooks Cookbook
จังหวัดคาปิซ
จังหวัดคาปิซ (ฮีลีไกโนน: Kapuoran sang Capiz; ) เป็นจังหวัดในเขตคันลูรังคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ มีเมืองหลักคือโรซัส และตั้งอยู่ทางตะวันทางออกเฉียงเหนือของเกาะปาไนย์ มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดอักลันทางทิศเหนือ จังหวัดอันตีเก‎ทางทิศตะวันตก และจังหวัดอีโลอีโล‎ทางทิศใต้ คาปิซมีพื้นที่ติดกับทะเลซีบูยันทางทิศเหนือ

จังหวัดคาปิซเป็นแหล่งของหอยกระจกที่ใช้ในการตกแต่งอุปกรณ์ต่าง ๆ และยังได้รับฉายา "เมืองแห่งอาหารทะเลของฟิลิปปินส์" และติด 15 อันดับแรก สถานที่ที่คนไปเยี่ยมเยือนมากที่สุดในประเทศ คาปิซมีหินปะการังที่มีชื่อเสียง ตั้งอยู่ที่ โบสถ์ซันตาโมนีคา ในเมืองปาไนย์ และยังเป็นที่ตั้งของระฆังโบสถ์ที่ใหญ่ที่สุดในทวีปเอเชีย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
จังหวัดอักลัน
จังหวัดอักลัน (Akean) (เสียงอ่านภาษาอักลัน: [ak'ɤan]) (อักลัน: Probinsiya it Aklan; ฮีลีไกโนน: Kapuoran sang Aklan; ) เป็นจังหวัดในเขตคันลูรังคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือคาลีโบ ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะปาไนย์ มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดอันตีเก‎ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และจังหวัดคาปิซทางทิศตะวันออก จังหวัดอักลันติดกับทะเลซีบูยันและจังหวัดโรมโบลนทางทิศเหนือ

การขนส่ง
ท่าอากาศยาน
* ท่าอากาศยานนานาชาติคาลีโบ
* ท่าอากาศยานโกโดเฟรโด พี. ราโมส

ท่าเรือทะเล
* ท่าเรืออะเลเกรีย
* ท่าเรือบาตัน
* ท่าเรือคักบัน
* ท่าเรือคาติกลันเจ็ตตี
* ท่าเรือโคโลง-โคโลง
* ท่าเรือดูมากีต
* ท่าเรือคาลีโบเจ็ตตี (โครงการ)
* ท่าเรือนิววอชิงตัน

อ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* 
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 
* The Official Website of Kalibo Ati-atihan Festival
* ABS-CBN Choose Philippines travel guide to Aklan
เขาโปะป้า
เขาโปะป้า ( , ) เป็นภูเขาไฟสูง 1,518 เมตร (4,981 ฟุต) จากระดับน้ำทะเล ตั้งอยู่ในเขตมัณฑะเลย์ ภาคกลางของพม่า ประมาณ ทางตะวันออกเฉียงใต้จากพุกาม บริเวณทิวเขาพะโค ในสภาพอากาศที่แจ่มใสสามารถมองเห็นได้จากแม่น้ำอิรวดี ในระยะ เขาโปะป้าเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดในฐานะที่ตั้งของศาล นะ วัดและสถานที่เก็บโบราณวัตถุบนยอดเขา

ชื่อ
ชื่อ โปะป้า เชื่อว่ามีที่มาจากคำว่า ปุปฺผ หรือ ปุษฺป จากภาษาบาลีและภาษาสันสกฤต ซึ่งหมายถึง ดอกไม้
ธรณีวิทยา
ส่วนประกอบหลักของกรวยภูเขาไฟประกอบไปด้วยหินบะซอลต์ หินบะซอลติก แอนดีไซต์ หินสคอเรีย และหินตะกอนลาวาจากการประทุของภูเขาไฟ ซึ่งสันนิษฐานว่าเกิดขึ้นในช่วงระยะหลังของการขยายตัวของภูเขาไฟ ภูเขาไฟยังมีที่ราบลึกขนาด และกว้าง ที่แผ่ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ คาดว่าเกิดขึ้นจากการถล่มเนื่องจากความลาดชันของภูเขาไฟ มีดินถล่มกว่า 3 ลูกบาศก์กิโลเมตร (0.72 บาศก์ไมล์) ทำให้แอ่งภูเขาไฟรูปกระจาดทางด้านเหนือเกิดรอยแหว่ง ซึ่งครอบคลุมพื้นที่กว่า 27 ตารางกิโลเมตร (10 ตารางไมล์)
ลักษณะเด่น
 ]] 
ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเขาโปะป้าเป็นที่ตั้งของ ตองกะละ (เนินเขาบริเวณฐาน) ซึ่งเป็นปลักภูเขาไฟหรือคอขวดภูเขาไฟที่สูงชันซึ่งสูงกว่าระดับน้ำทะเล 657 เมตร (2,156 ฟุต) มีศาลนะ และวัดตั้งอยู่บนยอด มีบันไดทางขึ้น 777 ขั้นสู่ยอดเขา ตองกะละ บางครั้งถูกเรียกว่าเขาโปะป้า ซึ่งความจริงแล้วเขาโปะป้าคือภูเขาไฟ ส่วน ตองกะละ คือคอขวดภูเขาไฟซึ่งอยู่บริเวณฐานของเขาโปะป้า เพื่อหลีกเลี่ยงความสับสนจึงเรียกเขาโปะป้าโดยทั่วไปว่า ตองมะจี้ (เนินแม่)
จุดสูงสุดของ ตองกะละ มีทัศนียภาพงดงามสามารถมองเห็นเมืองโบราณของพุกามในทางทิศเหนือ ด้านทิศตะวันออกสามารถมองเห็นเขาโปะป้าที่มีลักษณะทรงกรวยคล้ายภูเขาฟูจิในญี่ปุ่น มีขนาดใหญ่ประมาณ 610 เมตร (2,000 ฟุต) และกว้าง 914 เมตร (3,000 ฟุต) ภูเขามีรูปทรงที่แตกต่างกันไปตามทิศทางที่มองเห็น พื้นที่ทั่วไปโดยรอบแห้งแล้ง แต่พื้นที่บริเวณเขาโปะป้ามีน้ำซับและลำธารกว่า 200 แห่ง ดังนั้นจึงเปรียบเสมือนกับโอเอซิสในทะเลทรายแห้งแล้งของพม่า ซึ่งหมายความว่าภูมิทัศน์โดยรอบมีพุ่มไม้ลักษณะเต็มไปด้วยหนามและต้นไม้แคระแกรนเมื่อเทียบกับป่าและแม่น้ำอันอุดมสมบูรณ์ที่มีชื่อเสียงในแห่งอื่นของพม่า ต้นไม้ พืชดอก และสมุนไพรเติบโตขึ้นเนื่องจากดินอุดมสมบูรณ์จากเถ้าภูเขาไฟ ลิงมาคากคือบร
้ พืชดอก และสมุนไพรเติบโตขึ้นเนื่องจากดินอุดมสมบูรณ์จากเถ้าภูเขาไฟ ลิงมาคากคือบรรดาสัตว์ที่โดดเด่นที่สุดในแหล่งท่องเที่ยวบน ตองกะละ
อ้างอิง
* Burmese Encyclopedia, Vol. 7, p. 61. Printed in 1963.
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* The petrology and mineralogy of Mt. Popa Volcano and the nature of the late-Cenozoic Burma Volcanic Arc D Stephenson and T R Marshall, Journal of the Geological Society, July 1984
* Britannica Article on Mount Popa
* Myanmar's Ministry of Ecotourism page 
* Mt Popa Flickr photo pool
* Legend of the Mount Popa Evelina Rioukhina, Magazine UN Special, March 2003
* Ancient Burmese Fable from Mount Popa: Tiger in the Jungle
* Spiritual Land of Prayers and Pagodas Andrew Sinclair, New York Times, June 8, 1986
จังหวัดอันตีเก
จังหวัดอันตีเก (กินาไรอา: Probinsiya kang Antique; ฮีลีไกโนน: Kapuoran sang Antique; ) เป็นจังหวัดในเขตคันลูรังคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือซันโฮเซเดอบูเวนาบิสตา ซึ่งเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในจังหวัด ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางภาคตะวันตกของเกาะปาไนย์ มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดอักลัน จังหวัดคาปิซ และจังหวัดอีโลอีโล ทางทิศตะวันออก และติดกับทะเลซูลูทางทิศตะวันตก จังหวัดแห่งนี้เป็นถิ่นฐานของชนพื้นเมืองอีไรนัน-บูกิดโนน ซึ่งเป็นผู้ใช้ภาษากินาไรอา และยังสร้างนาขั้นบันไดซึ่งมีอยู่เพียงแห่งเดียวบนเกาะวิซายัสอีกด้วย

ภูมิอากาศ

อ้างอิง
* PPDO. Provincial Development & Physical Framework Plan. San Jose, Antique. 2008
* Vanzi, Sol Jose. "The Many Facets of Antique ." Philippine Headline News Online.
* Website of the Provincial Government of Antique (old)

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
จังหวัดอีโลอีโล
จังหวัดอีโลอีโล (ฮีลีไกโนน: Kapuoran sang Iloilo; กินาไรอา: Probinsiya kang Iloilo; ) เป็นจังหวัดในเขตคันลูรังคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ ครอบคลุมพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะปาไนย์ มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดอันตีเคทางทิศตะวันตก ติดกับจังหวัดคาปิซทางทิศเหนือ ติดกับช่องแคบจีนโตโตโลทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ติดกับช่องแคบกีมารัสทางทิศตะวันออก และติดกับช่องแคบอีโลอีโลและอ่าวปาไนย์ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้
ไม่ไกลจากชายฝั่งของจังหวัดอีโลอีโล เป็นที่ตั้งของเกาะจังหวัดกีมารัส ซึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดอีโลอีโล เมืองหลักของจังหวัดอีโลอีโลมีชื่อเดียวกันกับชื่อจังหวัด คือ อีโลอีโลซิตี ซึ่งยังเป็นนครอิสระ ไม่ขึ้นกับรัฐบาลประจำจังหวัด สำหรับในปี ค.ศ. 2015 ประชากรในจังหวัดมี 1,936,423 คน โดยไม่รวมอีโลอีโลซิตี แต่ถ้ารวมประชากรในอีโลอีโลซิตีไปด้วย จะมีทั้งหมด 2,361,042 คน

ภูมิอากาศ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* 
* Iloilo Travel Website 
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
* Philippine Standard Geographic Code
จังหวัดอักซารัย
อักซารัย ( ) เป็นจังหวัดทางตอนกลางของประเทศตุรกี มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดอังการาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ติดต่อกับจังหวัดคือร์เชฮีร์ทางทิศเหนือ ติดต่อกับจังหวัดเนฟเชฮีร์ทางทิศตะวันออก ติดต่อกับจังหวัดนีแดทางตะวันออกเฉียงใต้ และติดต่อกับจังหวัดคอนยาทางทิศใต้และทิศตะวันตก มีพื้นที่ทั้งหมด 7,626 ตารางกิโลเมตร และมีเมืองหลักคืออักซารัย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* Aksaray municipality's official website
* High resolution pictures of the city 
* Aksaray University student websites
จังหวัดอามัสยา
อามัสยา ( ) เป็นจังหวัดของประเทศตุรกี ตั้งอยู่บริเวณแม่น้ำเยชิลในภูมิภาคทะเลดำซึ่งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศ มีพื้นที่ 5,520 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 338,267 คน (ค.ศ. 2022)

เมืองหลักของจังหวัดคืออามัสยา มาจากคำว่า Amaseia ซึ่งได้รับกล่าวถึงในเอกสารสมัยอเล็กซานเดอร์มหาราช ยังเป็นสถานที่เกิดของสตราโบ นักภูมิศาสตร์และนักประวัติศาสตร์ และในสมัยออตโตมัน อามัสยาเป็นที่รู้จักกันดีจากการเป็นที่ตั้งของมัดเราะซะฮ์หลายแห่ง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* Pictures of the city of Amasya 
* Amasya Weather Forecast Information 
* Amasya VR Photography
จังหวัดกีมารัส
กีมารัส ( ) เป็นจังหวัดเกาะในเขตคันลูรังคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ และเป็นหนึ่งในจังหวัดที่เล็กที่สุดของประเทศ เมืองหลักคือฮอร์ดัน โดยตัวจังหวัดตั้งอยู่ริมอ่าวปาไนย์ และตั้งอยู่ระหว่างเกาะปาไนย์และเนโกรส ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือคือจังหวัดอีโลอีโล และทางตะวันออกเฉียงใต้คือจังหวัดเนโกรสโอกซีเดนตัล พื้นที่ทั้งหมดของเกาะอยู่ในเขตเมโทรอีโลอีโล-กีมารัส ซึ่งเป็น 1 ใน 12 มหานครของฟิลิปปินส์

ตัวจังหวัดประกอบด้วยเกาะหลักคือเกาะกีมารัส เกาะอื่น ๆ ได้แก่ อีนัมปูลูกัน, กีวาโนน, ปาโนโบโลน, นาตุนกา, นาดูเลา

กีมารัสหรือชื่อในอดีต ฮีมัลอัส เคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดอีโลอีโลจนถึงวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1992

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
จังหวัดเนโกรสโอกซีเดนตัล
เนโกรสโอกซีเดนตัล ( ; ) หรือ คันลูรังเนโกรส ( ) เป็นจังหวัดในเขตคันลูรังคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ ครอบคลุมพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะเนโกรส ส่วนอีกครึ่งหนึ่งของเกาะเป็นจังหวัดเนโกรสโอเรียนตัล จังหวัดเนโกรสโอกซีเดนตัลรู้จักกันในชื่อ "ชามน้ำตาลแห่งฟิลิปปินส์" เนื่องจากปริมาณน้ำตาลกว่าครึ่งหนึ่งของประเทศ มาจากจังหวัดนี้
เนโกรสโอกซีเดนตัลอยู่ใกล้กับจังหวัดเนโกรสและจังหวัดอีโลอีโลทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ภาษาที่ใช้กันเป็นส่วนใหญ่คือภาษาฮีลีไกโนน ศาสนาหลักคือโรมันคาทอลิก เมืองศูนย์กลางคือบาโคโลด ซึ่งยังเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในจังหวัด และปกครองอย่างเป็นอิสระจากรัฐบาลจังหวัด ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 2,497,261 คน จึงเป็นจังหวัดที่มีประชากรมากที่สุดในคันลูรังคาบีซายาอัน และเป็นอันดับที่สองในกลุ่มเกาะวิซายัส รองจากจังหวัดเซบู และเป็นจังหวัดที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 8 ของประเทศ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* 
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
* Local Governance Performance Management System
พันปี
คำว่า kyr หมายถึง "พันปี"

Kyr มักจะมีในภาษาอังกฤษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในธรณีวิทยาและดาราศาสตร์สำหรับหน่วยของ 1,000 ปี หรือสหัสวรรษ คำว่า k เป็นคำอุปสรรคเอสไอของกิโล หรือ 1,000 ที่มีคำว่า yr หรือ year อยู่ข้างหลัง

ดูเพิ่มเติม

* Annum
* Myr
* Byr

เว็บที่เชื่อมโยง

* How Many? A Dictionary of Units of Measurement, A 
* How Many? A Dictionary of Units of Measurement, K 
* How Many? A Dictionary of Units of Measurement, Y
ยุคสารสนเทศ
ยุคสารสนเทศ หรือยุคคอมพิวเตอร์ ยุคดิจิทัล หรือยุคสื่อใหม่ เป็นยุคสมัยในประวัติศาตร์มนุษย์ซึ่งมีลักษณะเปลี่ยนจากอุตสาหกรรมเดิมตั้งแต่การปฏิวัติอุตสาหกรรมนำมาซึ่งการปรับให้เป็นอุตสาหกรรม มาเป็นเศรษฐกิจที่อิงเทคโนโลยีสารสนเทศ การเริ่มต้นของยุคสารสนเทศสัมพันธ์กับการปฏิวัติดิจิทัล บทนิยามของดิจิทัลหรือสารสนเทศยังเปลี่ยนแปลงตามเวลาเมื่อเทคโนโลยี สิ่งประดิษฐ์ผู้ใช้ วิธีปฏิสัมพันธ์กับมนุษย์และสิ่งประดิษฐ์อื่นเข้าสู่เขตการวิจัย การพัฒนาและการออกวางจำหน่ายตลาด
ระหว่างยุคสารสนเทศ มีปรากฏการณ์ที่อุตสาหกรรมดิจิทัลสร้างสังคมที่อาศัยความรู้แวดล้อมด้วยเศรษฐกิจโลกไฮเทคที่มีอิทธิพลต่อวิธีที่การผลิตและภาคบริการดำเนินการในวิธีที่มีประสิทธิภาพและสะดวก ในสังคมะาณิชย์ อุตสาหกรรมสารสนเทศสามารถทำให้ปัจเจกสำรวจความต้องการส่วนบุคคลได้ ฉะนั้นจึงทำให้กระบวนวิธีตัดสินใจสำหรับทำธุรกิจง่ายขึ้นและลดค่าใช้จ่ายสำหรับทั้งผู้ผลิตและผู้ซื้อ ผู้เข้าร่วมเศรษฐกิจนี้ยอมรับอย่างล้นหลามตลอดกิจกรรมทางเศรษฐกิจทั้งหมดเพื่อความมุ่งหมายทางประสิทธิพลัง แล้วมีการส่งเสริมฌแพาะถิ่นซึ่งสิ่งสูงใจทางเศรษฐกิจใหม่ เช่น เศรษฐกิจความรู้
ยุคสารสนเทศเกิดจากการใช้ประโยชน์จากความก้าวหน้าการผลิตโดยลดขนาดคอมพิวเตอร์ (computer microminiaturization) วิวัฒนาการเทคโนโลยีชีวิตประจำวันและการจัดระเบียบสังคมนี้นำไปสู่ข้อเท็จจริงว่าการปรับให้สารสนเทศและกระบวนการสื่อสารทันสมัยกลายเป็นกำลังขับเคลื่อนวิวัฒนาการทางสังคม

อ้างอิง
เกาะญองอู้พี่
เกาะญองอู้พี่ ( ; ) หรือ เกาะแมกเคนซี ( ) เป็นเกาะหนึ่งของกลุ่มเกาะมะริดในทะเลอันดามัน ขึ้นกับจังหวัดเกาะสอง ภาคตะนาวศรี ประเทศพม่า เกาะมีพื้นที่ประมาณ 1,500 ไร่ รูปร่างคล้ายกับหัวธนู ชื่อเกาะตั้งตามชื่อของญองอู้พี่ ( ) วีรบุรุษคนหนึ่งของพม่า ซึ่งเป็นคนที่ชาญฉลาด มีทักษะความคิดและความเก่งกาจ จึงนำชื่อนี้มาตั้งเป็นชื่อเกาะและเรียกติดต่อกันมาจวบถึงปัจจุบัน
วัดน้อย (จังหวัดน่าน)
โบราณสถานวัดน้อย หรือ กู่วัดน้อย เรียกโดยย่อว่า วัดน้อย เป็นวัดแห่งหนึ่งในจังหวัดน่าน ตั้งอยู่ภายในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ น่านใกล้วัดพระธาตุช้างค้ำวรวิหาร สร้างตามพระประสงค์ในพระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดช และมีชื่อเสียงจากการเป็นวัดที่มีขนาดเล็กที่สุดในประเทศไทย
ประวัติ
พระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดช พระเจ้าผู้ครองนครน่าน ได้มีโอกาสเข้าเฝ้าพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระเจ้ากรุงสยามในปี พ.ศ. 2416 เมื่อพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระดำรัสตรัสถามถึงจำนวนวัดภายในน่าน พระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดชได้กราบทูลว่าในน่านมีวัดทั้งหมด 500 วัด เมื่อพระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดชกลับน่านจึงสำรวจจำนวนวัดใหม่อีกครั้ง ก็พบว่ามีวัดทั้งหมด 499 วัด คลาดไปหนึ่งวัด ด้วยเหตุนี้พระองค์จึงโปรดเกล้าฯ ให้ช่างพื้นเมืองน่านก่อสร้างวัดตรงโคนต้นโพหน้าหอคำหรือวังที่พระองค์ประทับ เพื่อให้วัดครบจำนวนตามที่กราบทูลพระเจ้ากรุงสยามเป็นสัจจวาจา และตั้งชื่อว่า "วัดน้อย" ต่อมาหอคำได้กลายสภาพเป็นพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ น่านในปัจจุบัน
บางแห่งก็ว่าวัดน้อยคือหอเสื้อเมืองมากกว่าที่จะเป็นวัดในพุทธศาสนา

ด้วยความที่วัดน้อยตั้งอยู่ภายนอกพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ น่าน ไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียมในการเข้าชม

โครงสร้าง
โครงสร้างของวัดน้อยมีลักษณะเป็นวิหารก่ออิฐถือปูนศิลปะล้านนาสกุลช่างเมืองน่านผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าหันไปทางทิศตะวันออก หลังคาก่ออิฐถือปูนเป็นทรงจั่วซ้อนกันสองชั้น แต่มีขนาดน้อยคล้ายศาลพระภูมิ เพราะมีขนาดกว้าง 1.98 เมตร ยาว 2.34 เมตร และสูง 3.35 เมตร ภายในประดิษฐานพระพุทธรูป และแผงพระพิมพ์ไม้

จากลักษณะที่โดดเด่นของวัดน้อยที่เป็นวัดที่เล็กที่สุดในประเทศไทย การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยจึงยกให้วัดน้อยเป็นสถานที่ท่องเที่ยวอันซีนอินไทยแลนด์ด้วย

อ้างอิง
จังหวัดโบโฮล
จังหวัดโบโฮล เป็นจังหวัดเกาะในเขตกิตนางคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ ประกอบด้วยเกาะใหญ่ และเกาะบริวารขนาดเล็กอีก 75 เกาะ เมืองหลักคือตักบีลารัน มีพื้นที่ และมีชายฝั่งทะเลยาว โบโฮลเป็นเกาะที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 10 ของฟิลิปปินส์ เกาะใกล้เคียงทางด้านทิศตะวันตกคือเกาะเซบู ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือคือเกาะเลเต และเกาะทางทิศใต้คือมินดาเนา

จังหวัดโบโฮลเป็นจังหวัดชั้นเอก แบ่งการปกครองออกเป็น 3 เขตนิติบัญญัติ, 1 นคร, 47 เทศบาล, และ 1,109 บารังไกย์
จังหวัดนี้เป็นจุดหมายปลายทางสำคัญของนักท่องเที่ยว เนื่องจากมีรีสอร์ตและชายหาดหลายแห่ง และมีสถานที่อันเป็นเอกลักษณ์ของประเทศ นั่นคือ เนินเขาช็อกโกแลต ซึ่งสามารถมองเห็นได้ชัดจากบนอากาศยาน เกาะปังเลาตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด เป็นเกาะที่มีชื่อเสียงในด้านการดำน้ำอันดับต้น ๆ ของโลก และสามารถพบทาร์เซียร์ฟิลิปปิน สัตว์จำพวกไพรเมตขนาดเล็กที่สุดของโลก

จังหวัดนี้ยังเป็นสถานที่เกิดของคาร์ลอส การ์เซีย ประธานาธิบดีฟิลิปปินส์คนที่ 8 (ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 1957–1961) ซึ่งเกิดที่เมืองตาลีโบน
วันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 2013 โบโฮลประสบแผ่นดินไหวขนาด 7.2 แมกติจูด ซึ่งมีจุดศูนย์กลางการสะเทือนอยู่ห่างจากเมืองซักบายันไปประมาณ แผ่นดินไหวครั้งนี้ยังสร้างความเสียหายในเซบูตอนใต้ มีผู้เสียชีวิต 156 คน บาดเจ็บ 374 คน และโบสถ์เก่าแก่หลายแห่งได้รับความเสียหายจากภัยพิบัติครั้งนี้

ภูมิศาสตร์
เนินเขาช็อกโกแลตเป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมของประเทศ ทำให้โบโฮลได้รับฉายา อัญมณีแห่งฟิลิปปินส์ โดยเนินเขาแห่งนี้คือหินปูนที่หลงเหลือจากซากปะการังในยุคน้ำแข็ง เนินเขาจะเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลในช่วงฤดูร้อน
โบโฮลมีบ่อน้ำพุ 114 แห่ง ลำธาร 172 สาย และแม่น้ำ 4 สายหลัก ได้แก่ แม่น้ำอีนาบังกา ไหลทางตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด แม่น้ำโลโบกไหลผ่านตอนกลางลงสู่ชายฝั่งตอนใต้ แม่น้ำอาบาตันไหลผ่านทางตะวันตกเฉียงใต้ และแม่น้ำอีปีลซึ่งอยู่ทางทิศเหนือ

ภายในเกาะมีถ้ำและน้ำตกหลายแห่ง น้ำตกที่สำคัญได้แก่ น้ำตกแมกอาโซ ซึ่งคำว่าแมกอาโซนั้น แปลว่า ควัน ในภาษาท้องถิ่น

อ้างอิง

แหล่งข้อมูล

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

หนังสืออ่านเพิ่มเติม

* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
* Provincial Planning and Development Office of Bohol (includes provincial atlas)
จังหวัดซีกีฮอร์
จังหวัดซีกีฮอร์ (เซบัวโน: Lalawigan sa Siquijor, ) เป็นจังหวัดระดับที่ 5 ในภูมิภาคกิตนางคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ มีเมืองหลักชื่อเดียวกันกับชื่อจังหวัด อยู่ใกล้กับเกาะเซบูทางทิศเหนือ เกาะเนโกรสทางทิศตะวันตก เกาะโบโฮลทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และใกล้กับเกาะมินดาเนาทางทิศใต้ ในยุคอาณานิคม ชาวสเปนเคยเรียกเกาะแห่งนี้ว่า เกาะแห่งไฟ จังหวัดแห่งนี้มีชื่อเสียงในด้านธรรมเนียมที่แปลกประหลาด ทำให้มีนักท่องเที่ยวมาเยี่ยมเยือนที่นี่มากขึ้นทุกปี

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* Siquijor island - information
สโมสรวัฒนธรรมกีฬาแทรกเตอร์
สโมสรวัฒนธรรมกีฬาแทรกเตอร์ ( , Bâšgâh-e Farhangi Varzeši-e Terâktor) หรือเรียกโดยทั่วไปว่า แทรกเตอร์ และในอดีตมีชื่อว่า แทรกเตอร์ซาซี เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพอิหร่านอยู่ในแทบรีซ, อาเซอร์ไบจานตะวันออก แข่งขันในเปอร์เซียนกัลฟ์โปรลีก สโมสรก่อตั้งใน ค.ศ. 1970 โดยบริษัทผลิตแทรกเตอร์อิหร่าน

ตั้งแต่ฤดูกาล 1996–97 แทรกเตอร์ลงเล่นนัดเหย้าที่ซาฮัน ซึ่งมีความจุ 66,833 ที่นั่ง แม้ว่าจะสามารถรองรับคนได้มากขึ้นในระหว่างนัดที่สำคัญ แทรกเตอร์ครองสถิติผู้เข้าชมสูงสุดสำหรับทีมที่ได้รับการเลื่อนชั้นในฟุตบอลอิหร่าน โดยมีผู้เข้าชมเฉลี่ยประมาณ 57,000 คนในช่วงฤดูกาล 2009–10 นักธุรกิจ โมฮัมหมัด เรซา โซนูซี เป็นเจ้าของสโมสร และให้การสนับสนุนตั้งแต่ ค.ศ. 2018
แทรกเตอร์ เป็นหนึ่งในสโมสรที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในแทบรีซ โดยชนะเลิศเปอร์เซียนกัลฟ์โปรลีก ฤดูกาล 2024–25, ฮาซฟีคัพ สองสมัย และอาซาเดกันลีก หนึ่งสมัย สีของสโมสรคือสีแดง และสโมสรเป็นที่รู้จักในหมู่แฟน ๆ ของตัวเอง และทั่วโลกในชื่อหมาป่าสีแดง

เกียรติประวัติ

การแข่งขันอย่างเป็นทางการ
* เปอร์เซียนกัลฟ์โปรลีก
: ชนะเลิศ (1): 2024–25
: รองชนะเลิศ (3): 2011–12, 2012–13, 2014–15
: อันดับที่สาม (2): 1992–93, 2016–17

* ฮาซฟีคัพ
: ชนะเลิศ (2): 2013–14, 2019–20
: รองชนะเลิศ (3): 1975–76, 1994–95, 2016–17

* อิหร่านซูเปอร์คัพ
: ชนะเลิศ (1): 2025
: รองชนะเลิศ (1): 2020

* อาซาเดกันลีก (ระดับที่สอง)
: ชนะเลิศ (1): 2008–09
* ดิวิชัน 2
: ชนะเลิศ (1): 1974–75
: รองชนะเลิศ (2): 1976–77, 1995–96

* อีสต์อาเซอร์ไบจานซูเปอร์คัพ
: ชนะเลิศ (1): 1992

* แทบรีซฟุตบอลลีก
: ชนะเลิศ (1): 1984–85

* แทบรีซฟุตบอลลีกดิวิชัน 2
: ชนะเลิศ (1): 1981–82

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* เฟซบุ๊ค
* อินสตาแกรม
จังหวัดเซบู
จังหวัดเซบู ( ; เซบัวโน: Lalawigan sa Sugbu; ) เป็นจังหวัดในเขตกิตนางคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ ประกอบด้วยเกาะหลักและเกาะบริวารอีก 167 เกาะ เมืองหลักคือ นครเซบู ซึ่งเป็นเมืองที่เก่าแก่ที่สุดและเป็นเมืองหลวงแห่งแรกของฟิลิปปินส์ จังหวัดนี้มีท่าอากาศยานนานาชาติมักตัน–เซบู ตั้งอยู่บนเกาะมักตัน เป็นท่าอากาศยานที่มีผู้โดยสารมาเป็นอันดับที่ 4 ของประเทศ

จังหวัดเซบูเป็นหนึ่งในจังหวัดที่มีการพัฒนาดีที่สุดของประเทศ และเมืองหลักอย่างนครเซบู ก็เป็นศูนย์กลางด้านพาณิชยกรรม การค้า การศึกษา และอุตสาหกรรมของเกาะวิซายัส นอกจากนี้ยังโดดเด่นในด้านการขนส่งทางทะเล การผลิตเฟอร์นิเจอร์ และการท่องเที่ยว
ภูมิอากาศ
เซบูตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเกาะเนโกรส ทางทิศตะวันตกของเกาะเลเตและเกาะโบโฮล ตัวจังหวัดประกอบด้วยเกาะเซบูและเกาะบริวารอีก 167 เกาะ ที่สำคัญได้แก่ เกาะมักตัน เกาะบันตายาน เกาะมาลาปาสกัว เกาะโอลังโก และหมู่เกาะคาโมเตส นครหนาแน่นอย่างนครเซบู, ลาปู-ลาปู และมันดาเว จัดเป็นนครอิสระที่ไม่อยู่ภายใต้การปกครองของจังหวัด แต่จะถูกจัดรวมอยู่ในจังหวัดในเชิงภูมิศาสตร์และสถิติ

จังหวัดเซบูมีพื้นที่ แต่ถ้ารวมนครอิสระเข้าไปด้วย จะมีพื้นที่ พื้นที่ใจกลางของเกาะเซบู มีสายพันธุ์พืชและสัตว์หายากหลายชนิด และมีความเสี่ยงจากแผ่นดินไหวและพายุไต้ฝุ่นที่น้อยมาก
ภูมิอากาศ
ภูมิอากาศของจังหวัดเซบูเป็นแบบเขตร้อน ประกอบด้วย 2 ฤดูกาล ได้แก่ ฤดูฝน และฤดูแล้ง แต่โดยส่วนใหญ่แล้ว อากาศจะร้อนและค่อนข้างแห้งแล้งในช่วงเดือนมิถุนายน–ธันวาคม และโอกาสที่จะประสบพายุไต้ฝุ่นนั้นมีน้อยมาก

พื้นที่ทางตอนเหนือจะมีฝนตกมากกว่าทางตอนใต้ และเคยได้รับความเสียหายจากพายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยนในปี ค.ศ. 2013 มีผู้เสียชีวิต 73 คน บาดเจ็บ 348 คน นอกจากนี้ยังมีพายุไต้ฝุ่นรูปิง ที่สร้างความเสียหายให้แก่เซบูตอนกลางในปี ค.ศ. 1990
อุณหภูมิของจังหวัดเซบูสามารถขึ้นสูงถึง ในเดือนมีนาคม–พฤษภาคม และลดลงต่ำสุดถึง ในเขตภูเขาช่วงฤดูฝน อุณหภูมิโดยเฉลี่ยอยู่ที่ 24–34 องศาเซลเซียส โดยจะไม่ค่อยแปรปรวนนัก ยกเว้นในเดือนพฤษภาคมซึ่งเป็นเดือนที่ร้อนที่สุด ความชื้นโดยเฉลี่ยอยู่ที่ 70–80%

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* 
*
จังหวัดเนโกรสโอเรียนตัล
จังหวัดเนโกรสโอเรียนตัล (เซบัวโน: Sidlakang Negros; ฮีลีไกโนน: Negros Sidlangan; ) หรือ โอริเอนตัลเนโกรส หรือ อีสเทิร์นเนโกรส เป็นจังหวัดในเขตกิตนางคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ ครอบคลุมพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะเนโกรส โดยมีจังหวัดเนโกรสโอกซีเดนตัลครอบคลุมพื้นที่ส่วนที่เหลือของเกาะ จังหวัดนี้ยังรวมพื้นที่เกาะอาโป จุดดำน้ำยอดนิยมของนักท่องเที่ยว
เนโกรสโอเรียนตัลอยู่ใกล้กับจังหวัดเซบูทางทิศตะวันออก โดยมีช่องแคบตาโนนคั่น และอยู่ใกล้กับจังหวัดซีคีฮอร์ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ภาษาหลักที่ใช้พูดกันคือภาษาเซบัวโน และศาสนาหลักคือคริสต์โรมันคาทอลิก เมืองหลักและเมืองที่มีประชากรมากที่สุดคือดูมาเกเต จังหวัดนี้มีประชากร 1,354,995 คน มากเป็นอันดับที่ 2 ของภูมิภาครองจากเซบู มากเป็นอันดับที่ 5 ของวิซายัส และอันดับที่ 19 ของประเทศ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* 
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
* Local Governance Performance Management System
โอลิมเปีย (ประเทศกรีซ)
โอลิมเปีย (กรีก: ; ; Olymbía) เป็นเมืองโบราณบนคาบสมุทรเพโลพอนนีส และแหล่งกำเนิดของกีฬาโอลิมปิกโบราณ ซึ่งเคยจัดขึ้นทุก ๆ 4 ปี ตั้งแต่ 800 ปีก่อนคริสตกาล จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 4 ณ สนามกีฬากรีฑาโอลิมเปีย

ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
โอลิมเปียมีเมืองฝาแฝดดังต่อไปนี้:

* Castelvetrano อิตาลี
* Cogoleto อิตาลี

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
*Publications of the German excavation in the 19th century digitised by the library of the Universität Heidelberg
*Olympia – extensive black-and-white photo-essays of the site and related artifacts
*Collection of colour photos of the monuments and sculpture of Olympia 
*Ancient Olympia museum
*Olympia hypothesis: Tsunamis buried the cult site on the Peloponnese
สตีร์ลิตซ์
มักซ์ ออทโท ฟอน สตีร์ลิตซ์ ( ) เป็นตัวเอกในชุดหนังสือยอดนิยมของสหภาพโซเวียตที่เขียนในคริสต์ทศวรรษที่ 1960 โดยนักประพันธ์ Yulian Semyonov และมินิซีรีสของสหภาพโซเวียต เซมนัดซัตมกโนเวนีย์เวสนืย ซึ่งนำแสดงโดย วยาเชสลาฟ ทิคโฮนอฟ เช่นเดียวกับในภาพยนตร์เรื่องยาวที่ผลิตในยุคโซเวียตและในหลายยุคต่อมายังมีนักแสดงคนอื่น ๆ มารับบทเป็นสตีร์ลิตซ์ในภาพยนตร์เรื่องอื่น ๆ อีกหลายเรื่อง สตีร์ลิตซ์ได้กลายเป็นรูปแบบของสายลับในวัฒนธรรมโซเวียตและยุคหลังโซเวียตคล้ายกับเจมส์ บอนด์ ในวัฒนธรรมตะวันตก
ในจักรวาลของ เซมนัดซัตมกโนเวนีย์เวสนืย สตีร์ลิตซ์ เป็นนามแฝงของพันเอก มักซิม มักซีโมวิช อีซาเยฟ (Макси́м Макси́мович Иса́ев) หรือ "ชื่อจริง" คือ วเซโวลอด วลาดีมีโรวิช วลาดีมีรอฟ (Все́волод Влади́мирович Владимиров)
สตีร์ลิตซ์ มีบทบาทสำคัญในไรช์ซิเชอร์ไฮท์เชาพ์ทัมท์ ในกรุงเบอร์ลินในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เขาแทรกซึมหน่วยAusland-SD (ข่าวกรองต่างประเทศ) ซึ่งนำโดยวัลเทอร์ เชลเลินแบร์ก สตีร์ลิตซ์พยายามรวบรวมข่าวกรองเกี่ยวกับแผนการสงครามของเยอรมันอย่างลับ ๆ และติดต่อกับมอสโก เขาได้รับคำแนะนำจากมอสโกว่าจะดำเนินการอย่างไรบ้างในการเดินทางไปยังประเทศสวิสเซอร์แลนด์เพื่อทำภารกิจลับ เกี่ยวกับการสืบโครงการวิจัยอาวุธนิวเคลียร์ "Vengeance Weapon" ซื่งจะนำมาสู่ความสูญเสียอย่างมหาศาล และ ขัดขวางการเจรจาสันติภาพระหว่างนาซีเยอรมนี สหราชอาณาจักร และ สหรัฐอเมริกา
นวนิยายที่สตีร์ลิตซ์ปรากฏตัว
{| class="wikitable sortable"
 !เรื่อง||ปีที่ปรากฏตัว||ปีที่ตีพิมพ์
 |-
 |Бриллиант
class="wikitable sortable"
 !เรื่อง||ปีที่ปรากฏตัว||ปีที่ตีพิมพ์
 |-
 |Бриллианты для диктатуры пролетариата (Diamonds for the Dictatorship of the Proletariat)||1921||1974
 |-
 |Пароль не нужен (No Password Required)||1921—1922||1966
 |-
 |Нежность (Tenderness)||1927||1975
 |-
 |Испанский вариант (Spanish Variant)||1938||1973
 |-
 |Альтернатива (Alternative)||1941||1978
 |-
 |Третья карта (Third Card)||1941||1973
 |-
 |Майор «Вихрь» (Major "Whirlwind")||1944—1945||1968
 |-
 |Семнадцать мгновений весны (เซมนัดซัตมกโนเวนีย์เวสนืย)||1945||1969
 |-
 |Приказано выжить (The Order is to Survive)||1945||1982
 |-
 |Экспансия — I (Expansion – Part I)||
(The Order is to Survive)||1945||1982
 |-
 |Экспансия — I (Expansion – Part I)||1946||1984
 |-
 |Экспансия — II (Expansion – Part II)||1946||1987
 |-
 |Экспансия — III (Expansion – Part III)||1947||1987
 |-
 |Отчаяние (Despair)||1947-1953||1990
 |-
 |Бомба для председателя (A Bomb for the Chairman)||1967||1970
 |}
มิสแกรนด์ปทุมธานี
มิสแกรนด์ปทุมธานี ( ) เป็นการประกวดนางงามสำหรับหญิงระดับจังหวัดปทุมธานีทางภาคกลางของประเทศไทย​ จุดประสงค์เพื่อเข้าร่วมการประกวด​เป็นแบบอย่างที่ดีในสังคม​และเป็นกระบอกเสียงด้านต่างๆในประเทศไทย และผู้ที่ได้รับตำแหน่งมิสแกรนด์ไทยแลนด์ จะเป็นตัวแทนประเทศไทย ไปประกวดเวทีระดับนานาชาติ 
และได้จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีตั้งแต่ปี 2016 และส่งประกวดเวทีใหญ่คือมิสแกรนด์ไทยแลนด์

สรุปผล
*Miss Grand​ Thailand​ อินดี จอห์นสัน​ (2021)​
*1st Runner-up อินดี จอห์นสัน​ (2020),กัญภัสภร รุ่งเรือง​ (​2024)​
*Top​ 20 โซฟี สิริยากรณ์ เทรา (2023)

สถิติเข้ารอบ​ 3 ครั้ง

รางวัล
ผู้ครองตำแหน่งมิสแกรนด์ปทุมธานี
{| class="wikitable sortable" style="font-size: 95%; text-align:center"
!width="60" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|ปี
!width="200" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|ผู้ดำรงตำแหน่ง
! width="100" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|อายุ
|-
|2026
|กนกวรรณ ชะนะโก
|18
|-
|2025
|อิสรีย์ รอดวิเศษ
|26
|-
|2024
|กัญภัสภร รุ่งเรือง
|27
|-
| 2023
| โซฟี สิริยากรณ์ เทรา
| 19
|-
| 2021-2022
| วิชิดา น่วมสอน
| 21
|-
| 2020
| อินดี จอห์นสัน
| 23
|-
| 2019
| หทัยทิพย์ เรืองอร่าม
| 25
|-
| 2018
| พิชญาภา เจริญปัญญา
| 17
|-
| 2017
| จีรนันท์ แสวงหา
| 24
|-
| 2016
| สุภัทตรา รอดภัย
| 22
มิสแกรนด์ปทุมธานี
{| class="wikitable sortable" style="font-size: 95%; text-align:center"
!width="60" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|ปี
!width="200" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|ผู้ดำรงตำแหน่ง
! width="100" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|ตำแหน่งในการประกวด
!width="250" style="background-color:#787878;color:#FFFFFF;"|รางวัลพิเศษ
|-
|-
|2026
|กมลวรรณ ชะนะโก
|rowspan="2"|ไม่ผ่านเข้ารอบ
|
|-
|2025
|อิสรีย์ รอดวิเศษ
|
*รางวัลชมเชย Best Arrival By CHAT Cosmetics
*รองชนะเลิศชุดประจำชาติยอดเยี่ยม
|-style="background:#FFFF66;"
| 2024
| กัญภัสภร รุ่งเรือง
|รองอับดับ 1
|
*ขวัญใจภูเก็ต
*เบสต์อาร์ไรวัลบ
FF66;"
| 2024
| กัญภัสภร รุ่งเรือง
|รองอับดับ 1
|
*ขวัญใจภูเก็ต
*เบสต์อาร์ไรวัลบาย CHAT Cosmetics
*ชนะเลิศ - เวิร์กช็อปคิตตี้คาวาอิ
*𝗠𝗶𝘀𝘀 𝗗𝗼-𝗼𝗗 𝗗𝗿𝗶𝗻𝗸 𝗖𝗿𝗲𝗮𝘁𝗼𝗿
*𝗠𝗶𝘀𝘀 𝗦𝘂𝗻𝘀𝗶𝗹𝗸 𝘁𝗿𝗲𝗮𝘁𝗺𝗲𝗻𝘁 𝗰𝗿𝗲𝗮𝘁𝗼𝗿
*𝗠𝗶𝘀𝘀 𝗕𝗲𝗮𝗿𝗯𝗲𝗮𝗿𝘆
*𝗙𝗿𝗶𝗲𝗻𝗱𝘀 𝗼𝗳 𝗗𝗿.𝗝𝗶𝗟𝗟
*𝗠𝗶𝘀𝘀 𝗠𝗲𝗱𝗶𝗰𝗲 𝗦𝘂𝗽𝗲𝗿 𝗦𝗲𝗹𝗹𝗲𝗿
|-
|-style="background-color:#FFFACD"
| 2023
| โซฟี สิริยากรณ์ เทรา
| 20 คนสุดท้าย
|
|-
| 2022
| วิชิดา น่วมสอน
| ไม่ผ่านเข้ารอบ
| 
*Miss Grand Best Seller
|-
|-style="background-color:gold"
| 2021​
| อินดี จอห์นสัน​
| มิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2021
|
*ได้รับการแต่งตั้งเนื่องจากสถานการณ์โควิด-19
|-
|-style="background:#FFFF66;"
| 2020​
| อินดี จอห์นสัน​
| รองอันดับ 1
| 
*รองอันดับ​ 1​ ขวัญใจเชียงราย
|-
6;"
| 2020​
| อินดี จอห์นสัน​
| รองอันดับ 1
| 
*รองอันดับ​ 1​ ขวัญใจเชียงราย
|-
| 2019
| หทัยทิพย์ เรืองอร่าม
| rowspan="4"|ไม่ผ่านเข้ารอบ
|
|-
| 2018
| พิชญาภา เจริญปัญญา
| 
|-
| 2017
|  จีรนันท์ แสวงหา
|
|-
| 2016
| สุภัทตรา รอดภัย​
| 
|}​
จังหวัดบีลีรัน
จังหวัดบีลีรัน (เซบัวโน: Lalawigan sa Biliran; วาไร: Probinsya han Biliran; ) เป็นจังหวัดเกาะในเขตซีลางังคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ และเป็นหนึ่งในจังหวัดที่เล็กและใหม่ที่สุดของประเทศ ก่อนหน้านี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดเลเต และถูกจัดตั้งเป็นจังหวัดใหม่ในปี ค.ศ. 1992

บีลีรันอยู่ห่างจากเกาะเลเตไปทางทิศเหนือประมาณหนึ่งกิโลเมตร โดยมีสะพานเชื่อมต่อ เมืองศูนย์กลางของจังหวัดคือนาบาล ซึ่งอยู่ริมชายฝั่งด้านทิศตะวันตกของเกาะ

ภูมิอากาศ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* 
* Biliran Island
* Provincial Government of Biliran
จังหวัดซามาร์
จังหวัดซามาร์ หรือชื่อเดิม จังหวัดคันลูรังซามาร์ เป็นจังหวัดในเขตซีลางังคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือคัตบาโลกัน มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดฮีลากังซามาร์, จังหวัดซีลางังซามาร์, จังหวัดเลเต และอ่าวเลเต ซึ่งจังหวัดซามาร์สามารถเชื่อมต่อกับจังหวัดเลเตผ่านทางสะพานซันฮัวนิโค

ในปี ค.ศ. 1768 จังหวัดเลเตและจังหวัดซามาร์เคยอยู่รวมกันเป็นจังหวัดซามาร์ (จังหวัดเก่า) ต่อมาในปี ค.ศ. 1965 ได้มีการแยกจังหวัดฮีลากังและซีลางังซามาร์ออกไป

กิจกรรมทางเศรษฐกิจได้แก่เกษตรกรรมและประมง ในวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013 ตัวจังหวัดได้รับผลกระทบจากพายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยน (โยลันดา) ซึ่งสร้างความเสียหายแก่เมืองบาเซและมาราบุต

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* 
* Samar News.com—based in Catbalogan, it is a source of news and information on Eastern Visayas.
* Province of Samar —Profile of the Samar province
* Local Governance Performance Management System
จังหวัดเลเต
จังหวัดเลเต (หรือ จังหวัดฮีลากังเลเต; วาไร: Norte san/Amihanan nga Leyte; เซบัวโน: Amihanang Leyte; ) เป็นจังหวัดในเขตซีลางังคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ ครอบคลุมพื้นที่ทางตอนเหนือของเกาะเลเต เมืองหลักตักโลบัน จังหวัดเลเตทางอยู่ทางทิศตะวันตกของเกาะซามาร์ ทิศเหนือของจังหวัดตีโมกเลเต และทิศใต้ของจังหวัดบีลีรัน จังหวัดเลเตเป็นที่รู้จักกันจากยุทธนาวีที่อ่าวเลย์เต ซึ่งเกิดขึ้นในสงครามโลกครั้งที่สอง และในวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013 ตัวจังหวัดต้องประสบพายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยน ซึ่งคร่าชีวิตผู้คนกว่า 1,000 คน คล้ายกับพายุหมุนเขตร้อนเทลมาที่เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1991
การขนส่ง
จังหวัดเลเตมีสนามบินเชิงพาณิชย์เพียงแห่งเดียว ตั้งอยู่ที่ตักโลบัน สนามบินแห่งนี้มีชื่อว่าท่าอากาศยานแดเนียล แซด โรมวลเดซ ซึ่งหนึ่งในสนามบินที่หนาแน่นที่สุดของประเทศ ให้บริการโดยสายการบินฟิลิปปินส์แอร์ไลน์และเซบูแปซิฟิก สามารถเดินทางไปยังเมืองหลักอย่างมะนิลาและเซบูซิตีได้

ส่วนท่าเรือทางทะเล ตั้งอยู่ตามสถานที่ต่าง ๆ ดังนี้
* โอร์โมก (ท่าเรือหลัก)
* ตักโลบัน (ท่าเรือหลัก)
* ปาโลมโปน
* ซันอิซิโดร
* บาโต
* ฮีโลงโกส
* ไบไบ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* 
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
* 2007 Philippine Census Information
* Local Governance Performance Management System