Histological demonstration of the gas precursor in a symptomatic L5-S1 disc herniation containing gas: A case report

Vacuum phenomenon is a commonly observed radiological entity in the degenerated intervertebral discs of the lumbar spine in the elderly population. The entity is frequently asymptomatic. Although disc herniation containing gas (DH-CoG) is commonly associated with the vacuum phenomenon, DH-CoG associated with clinical symptoms is a rare condition. There are very few reports which have histologically demonstrated the existence of the gas itself within DH-CoG. Herein, we report a rare case of a 65-year-old female with symptomatic DH-CoG at L5/S1. The patient was admitted to our hospital with a one-month history of pain in the left buttock and leg in addition to neurogenic claudication. Roentgenograms illustrated a degenerative lumbar spine with the vacuum phenomenon at the L5/S1 disc space. Computed tomography showed a round and low-density lesion within the spinal canal at left L5/S1. Additionally, a lesion characterized by an iso- and partially hypointense signal on T1 and hypointense signal on T2 was detected in magnetic resonance imaging (MRI) by the spin-echo method. The decision for posterior lumbar interbody fusion surgery using pedicle screws was made as the symptoms had not responded to the conservative treatment. After a degenerated prolapsed nucleus was carefully extracted, the specimen was sent to the laboratory for histopathological analysis. The prolapsed nucleus of DH-CoG histologically showed many small vacuoles containing degenerated mucopolysaccharides. The left leg pain drastically resolved on the first post-operative day, and no recurrence had been observed. Degenerated mucopolysaccharide may be a precursor of nitrogen or "the gas itself" in DH-CoG. Surgical intervention for DH-CoG should be considered if conservative treatment fails.

section_content: Bulgular: Minimum takip süresi 1 yıl idi. 12 sol ve 14 sağ kalça mevcuttu ve bunların 6 sı bilateral idi. Hastaların 15 kadın ve 5 erkek idi. Ameliyat sırasında ortalama yaşları 51. 8 (aralığı 37-71) idi. Kalçaların 13'ü normaaktif, 11'i hiperaktif iken 2'si hipoaktif idi. 

Trokanter major-minör arası tutulan alanda median volüme 29. 2 (range, 15 to 75), non viable volüme,000 (range, 0 to 16) iken, non viable volümün total volüme oranı ortalama %9. 8 idi. Tek taraflı opere olan hastalarda opere olan tarafta, trokanter majör-minör arasındaki alanda SUVmean ortanca değeri 3. 2 (range, 1. 7 to 6. 2) iken, opere olmayan tarafta 3. 0 (range, 1. 7 to 6. 2) idi, trokanter majör/ sakrum tracer uptake ortanca değeri 0. 54 (range, 0. 34 to 0. 83) iken, opere olmayan tarafta 0. 52 (range, 0. 32 to 0. 83) idi, trokanter majör/ distal femur arasındaki tracer uptake ortanca değeri değeri 1. 24 (range, 0. 86 to 3. 17) iken, opere olmayan tarafta 1. 24 (range, 0. 9 to 2. 4) idi. Bu üç kıyaslamada da opere olan taraf ile sağlam taraf arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık tespit edilmemiştir ( p:0. 258, p: 0. 42, p:0. 78 ). 

Çıkarımlar: Crowe 3-4 GKD kalçara yönelik TKA uygulamalarında, kısaltma osteotomileri ve ileri yumuşak doku gevşetmeleri gerekmektedir. Tüm bu işlemler sonrasında proksimal femurun kanlanmasında belirgin bir azalma tespit edilmemiştir. 

ORTOPEDİ ve TRAVMATOLOJİ -Sözlü Bildiriler Şekil 1. Anterior görüntü(A), posterior görüntü (B). Yeşik renkli ROI: Protez çevresi femur trokanter majör-minor arası ilgi alanı, mavi renkli ROI: kontralateral femur trokanter majör-minor arası ilgi alanı, beyaz renkli ROI: sakrum ilgi alanı, pembe renkli ROI: femur distali ilgi alanı. 

Şekil 2. Atenüasyon düzeltmesiz SPECT/BT füzyon görüntüleme (A), SPECT görüntüsü (B). Operasyon bölgesinde trokanter majör-minör arasında radyoaktivite tulumunu olmayan ve noniable olarak değerlendirilen alan (ok ile gösterilen) Amaç: Gelişimsel kalça displazisi (GKD), çocukluk döneminde uygun tedavi edilmez ise erişkinlerde kalça ağrısına ve sekonder osteoartrite neden olan önemli bir hastalıktır. Özellikle yüksek kalça dislokasyonu olan hastaların tedavisi erişkin yaşta zorluklar içermektedir. Bu çalışmada Crowe 4 yüksek kalça dislokasyonu tanısıyla, Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı'nda subtrokanterik femur kısaltma osteotomisi (SFKO) ile birlikte total kalça artroplastisi (TKA) uygulanmış hastaların operasyon öncesi ile sonrası klinik ve radyolojik sonuçlarının karşılaştırılması, klinik sonuçları etkileyebilecek değişkenlerin incelenmesi amaçlanmıştır. 

Yöntem: Çalışmamıza 1995-2018 yılları arasında GKD sekeli tanısıyla SFKO ile TKA yapılan 62 hastanın 77 kalçası dahil edildi. 

Hastaların demografik ve klinik bulguları, cerrahi komplikasyonları, Harris kalça skoru (HKS) ve unutulmuş eklem skorları (UES) hastane kayıt sisteminden retrospektif olarak değerlendirildi. Radyolojik olarak, hastaların pre-operatif ve post-operatif dönemde bakılan pelvis, kalça ve ekstremite uzunluk grafileri incelendi. Bu grafiler değerlendirilerek hastaların evrelemesi, rotasyon merkezi değişimi ve ekstremite boy farkı hesaplandı. Takip sürecindeki komplikasyonlar not edildi. Çıkarımlar: Çalışmamız sonucunda proksimal 1/3 hidroksiapatit kaplı stemler ve plak fiksasyonu kullanılarak oblik subtrokanterik femur kısaltma osteotomisi yapılan total kalça artroplastisinin hastaların klinik ve fonksiyonel skorlarını önemli ölçüde arttıran başarılı ve sağ kalımı yüksek olan bir cerrahi teknik olduğu değerlendirildi.

section_content: Gelişimsel Kalça Displazisi Zemininde Total Kalça Artroplastisi, İnstabilite İle İlgili Faktörler Amaç: Gelişimsel kalça displazisi (GKD), sekonder kalça artritinin bilinen ve yaygın nedenlerinden biridir. Displastik bir kalça, spesifik anatomik değişiklikler nedeniyle cerrahi öncesinde dikkat gerektirir. GKD'ye bağlı total kalça artroplastisi (TKA) uygulamalarında instabilite, sıkça görülen bir komplikasyon olup, hem doktor hem de hasta için endişe kaynağıdır. Asetabular morfolojik anormalliklerin anlaşılması, cerrahın cerrahi vakanın karmaşıklığına hazırlıklı olmasına ve çıkık riskinin azaltılmasına yardımcı olacaktır. 

Yöntem: TKA ile tedavi edilen 73 GKD hastasının 87 kalçası bu çalışmaya dahil edildi ve retrospektif olarak hasta dosyaları incelendi. İnstabilite ile ilişkili olabilecek parametreleri değerlendirdik ve asetabular anteversiyonu McLaren ve ark. 'nın anteroposterior X-ray'den MATLAB (çok paradigmalı sayısal hesaplama yazılımı) kullanarak basitleştirilmiş yöntemiyle ölçtük. Anteversiyon ölçümünü yapmak için MATLAB programını (çok paradigmalı sayısal hesaplama yazılımı) kullandık. Elips, uzun eksen ve kısa eksen ile asetabular komponenti kapsayacak şekilde MATLAB programı ile çizildi; daha sonra MATLAB fonksiyonel kodları ile anteversiyonu hesapladık. 

Bulgular: İnstabilite ve olası risk faktörleri incelendiğinde, yaş, asetabular komponent anteversiyonu ve femoral kısaltmanın miktarı ile instabilite arasında anlamlı bir korelasyon bulunmuştur (p 0. 02, 0. 002, 0. 006, sırasıyla). Anteversiyon açısı 24. 10'un üzerinde olan kalçalar anterior çıkık için riskli olarak bulundu. 

Çıkarımlar: Beklentilerin aksine, GKD'ye bağlı TKA geçiren hastalarda posterior yak- Çıkarımlar: Her iki grupta da preoperatif değerlere göre postoperatif skorlarda iyileşme istatiksel olarak anlamlı idi. Fonksiyonel skorlardaki değişim açısından konvansiyonel yöntemle Sİ-UDP uygulanan hastalarda Fiziksel Fonksiyon ve Fiziksel rol kısıtlılığı dışında diğer tüm parametrelerde R-UDP uygulananlara göre anlamlı olarak yüksek bulunmuştur. Radyolojik ölçümlerde komponent pozisyonları ve komponent eklem uyumu açısından iki grup arasında anlamlı farklılıklar mevcuttur.
section_name: SB -003

section_content: Yumuşak Doku Gevşetmeden Yapılan Robotik Kol Yardımlı Total Diz Protezlerinde Diz Koronal Plan Diziliminin Değişiminin Değerlendirilmesi

Olcay Güler 1, Mehmet Halis Çerçi 1, Mahir Mahiroğulları 1, Mahmud Aydın 1

1 Memorial Şişli Hastanesi, İstanbul, Türkiye Amaç: Mediolateral bağ dengesi, total diz protez cerrahisinde hasta memnuniyet ve sağkalım sonuçlarını etkileyen önemli faktörler arasındadır. Total diz protez cerrahisinde bağ dengesi sağlanması genellikle yumuşak doku gevşetmekle veya kemik doku rezeksiyonu ile sağlanabilmektedir(1-2). Yumuşak doku gevşetmesinin postoperatif dönemde hasta memnuniyetini azaltabildiği bildirilmiştir(3-4). Çalışmamızdaki amaç; yumuşak doku gevşetmesi yapılmadan diz eklemi mediolateral bağ dengesinin sağlandığı robotik kol yardımlı total diz protez hastalarında, ameliyat öncesi ile ameliyat sonrası koronal plan dizilim sınıflamasındaki yerinin değişimini karşılaştırmaktır. 

Yöntem: Çalışmamıza robotik kol yardımlı total diz protezi yapılan hastalar dahil edildi. Yumuşak doku gevşetme yapılan total diz protezi yapılan, takipten çıkan, travma ve/veya enfeksiyon sonrası gonartroz olan, femur ve/veya tibia ön-arka ve/veya lateral planda ekstraartiküler deformitesi olan hastalar çalışma dışı bırakıldı. Hastaların ameliyat öncesi ve sonrası 1. ayda çekilen her iki alt ekstremite ön-arka ortoröntgenleri değerlendirildi. Grafilerde medial tibial proksimal açı(MPTA), lateral distal femoral açı(LDFA) değerleri ölçüldü. Koronal plan dizilim sınıflaması(KPAS) 9 gruptan oluşmaktadır(5). 

Grupların ayrımı aritmetik kalça diz ayak bileği açısı(aKDAA) ve eklem çizgisi obliklik(EÇO) değerleri ölçülerek yapılmaktadır. Ameliyat öncesi ve sonrası elde edilen değerlere göre koronal plan dizilim sınıflaması(K-PAS) değişimi incelenmiştir. 

Bulgular: Yumuşak doku gevşetmesi yapılmadan robotik kol yardımlı total diz protez cerrahisi yapılan 54 hasta incelendi. 13 hasta çalışma dışı bırakıldı. Çalışmamıza yaş ortalaması 64. 8 olan 41 hasta dahil edildi. Ameliyat öncesi değerler ortalama MPTA'sı 83. 3º, LDFA'sı 88,2º, aKDAA'sı -5,5 º ve EÇO 171,2 º olarak ölçüldü. Ameliyat öncesi hastaların; 28 hasta Tip 1, 9 hasta Tip 2, 3 hasta Tip 3, 3 hasta Tip 4 ve 2 hasta Tip 5 olarak belirlendi. Ameliyat sonrası değerler ortalama MPTA'sı 87. 9º, LDFA'sı 89,2º, aKDAA'sı -1,2 º ve EÇO 177,2 º olarak ölçüldü. Ameliyat öncesi hastaların KPAS grupları; 24 hasta Tip 1, 9 hasta Tip 2, 3 hasta Tip 3, 3 hasta Tip 4 ve 2 hasta Tip 5 olarak belirlendi. Ameliyat sonrası hastaların KPAS grupları; 27 hasta Tip 1, 9 hasta Tip 2, 2 hasta Tip 3, 2 hasta Tip 4 ve 1 hasta Tip 5 olarak belirlendi. Ameliyat öncesi ile sonrası MPTA, LDFA, aKDAA, ve EÇO değerleri arasında anlamlı fark görüldü(p<0. 05). Fakat hastaların KPAS gruplarında anlamlı değişim görülmedi(p>0. 05). 

Çıkarımlar: Robotik kol yardımlı total protez cerrahisinde yapılan kemik kesiler yardımıyla bağ dengesi sağlanabilir. Yumuşak doku gevşetmesi yapmadan sadece kemik kesilerle yapılan total diz protez cerrahisi,hastaların ameliyat öncesi koronal dizilimlerinin ameliyat sonrasıda korunmasını sağlayabilmektedir.
section_name: SB -005

section_content: Robotik Artroplasti Cerrahisinde Operasyon Öncesi Planlanan İmplant Boyu İle Gerçekleşen İmplant Boyunun Kıyaslanması

Mehmet Halis Çerçi 1, Olcay Güler 1, Mahir Mahiroğulları 1, Mahmud Aydın Yöntem: 2015 ve 2023 yılları arasında kliniğimizde total kalça protezi yapılan 187 hasta retrospektif olarak değerlendirildi. Floroskopi grubunda 91 hasta, floroskopi kullanılmayan grupta ise 96 hasta değerlendirildi. 

İntraoperatif floroskopi kullanılan ve kullanılmayan hastalar iki gruba ayrıldı. Gruplar arasında postoperatif çekilen grafilerde asetabular komponent yerleşimi, femoral offset farkı, femoral stem aligmenti, bacak uzun farkı ve cerrahi süresi kıyaslandı. 

Bulgular: Floroskopi kullanılan grupta ortalama inklinasyon, ortalama anteversiyon, ortalama femoral offset farkı sırası ile 42,9 ± 7,08, 9,62 ± 6,2 ve 40,9 ± 6,89, floroskopi kullanılmayan grupta asetabular inklinasyon, anterversiyon ve femoral offset farkı sırası ile 48,74 ± 11,8, 10,7 ± 6,91, 45,44 ± 10,59 olarak bulundu. Gruplar istatistiksel olarak kıyaslandığında inklinasyon ve femoral offset açısından anlamlı farklılık izlendi (p:0,001, p: 0,312, p: 0,002). Femoral stem aligmenti açısından bakıldığında floroskopi grubunda 8 hastada varus, floroskopi kullanılmayan grupta ise 24 hastada varus dizilim izlendi. Gruplar istatistiksel olarak kıyaslandığından anlamlı sonuç bulundu (p:0,003). Floroskopi grubunda ortalama cerrahi süre 195,05 ± 19,47, floroskopi kullanılmayan grupta ise 98,53 ± 11,26 olarak bulundu, gruplar kıyaslandığında anlamlı farklılık tespit edildi (p:0,001). Gruplar bacak uzunluk farkı açısından kıyaslandığında anlamlı farklılık izlenmedi. 

Çıkarımlar: Çalışmanın sonucuna göre floroskopi kullanımının asetabulum komponent yerleşimi ve femoral stem aligmentini iyileştirdiği fakat intraoperatif floroskopi kullanımının cerrahi süreyi anlamlı düzeyde uzattığı görüldü. Floroskopi kullanımının bacak uzunluk farkına ve asetabular anteversiyona etkisinin olmadığı görüldü.
section_name: SB -006

section_content: Akut Bulgular: CRP, NLR ve MLR için cinsiyete özgü optimal eşik değerleri belirlemek amacıyla ROC eğrisi analizi kullanıldı. Erkeklerde ve kadınlarda belirlenen en iyi eşiklerde NLR ve MLR'nin duyarlılıkları ve özgüllükleri karşılaştırıldığında, çalışma erkeklerde ve kadınlarda NLR'nin sırasıyla 0,84 ve 0,84 ile benzer duyarlılıklarını buldu. Öte yandan, 0,67 veya daha yüksek bir MLR, erkek hastalarda belirgin şekilde daha yüksek bir özgüllük bildirmiştir (0,90 [%95 GA 0,75-0,96] karşısında 0,70 [%95 GA 0,56-0,80]). 

Çıkarımlar: NLR ve MLR, yaygın olarak istenen, düşük maliyetli, basit ve kolayca bulunabilen tam hücre sayımı laboratuvar değerlerini temsil eder ve akut PEE'lerin saptanmasında makul tanısal doğruluğu olan yardımcı testler olarak kullanılmalıdır. Üstelik mükemmel özgüllüğü ve PPV'si ile MLR, özellikle erkek hastalarda akut PJI'nin teşhisinde değerli bilgiler sağlayabilir.
section_name: SB -010

section_content: Diz Artroplastisinde Erken Donem Sedimentasyon C Reaktif Protein ve Beyaz Kure Değişiklileri

Ali Çağdaş Yörükoğlu 1, 2

1 Pamukkale Universitesi Tıp Fakültesi, Denizli, Türkiye 2 Ozel Egekent Hastanesi, Denizli, Türkiye Amaç: C-reaktif protein (CRP) ve Eritrosit sedimantasyon hızı (ESR) ve beyaz küre değerleri periprostetik eklem enfeksiyonlarının (PJE) tanısında en yaygın kullanılan üç serum biyobelirteçleridir. Bu çalışmada enfekte olmayan diz protezi hastalarında preoperatif ve erken postoperatif dönemde c reaktif protein (CRP),sedimentasyon ve beyaz küre değişim düzeylerinin günlere göre belirlenerek artroplasti hastalarının takibinde normal artış oranlarının ortaya konulması ve klinisyenlere erken periprostetik diz enfeksiyonunun postoperatif erken donemde saptanmasındaki rollerini göstermek amaçlanmıştır. 

Yöntem: Ocak 2019 ile Haziran 2024 yılları arasında kliniğimizde iki farklı deneyimli cerrah tarafından aynı insizyon tekniği kullanılarak ve turnikesiz olarak aynı marka implant ve çimento kullanılarak yapılan ve hiç birinde romatolojik hastalık ilave enfeksiyoz hastalık öyküsü ve fizik muayene bulguları olmayan ve postoperatif donemde akıntı, kızarıklık ve selülit tarzı kızarıklık şeklinde enfeksiyon ibareleri olmayan 139 hastanın preoperatif, postoperatif 1. Gün, 2. Gün, 3. Gün, 4. Gün ve taburculuk sonrası 1. Ay eritrosit sedimentasyon düzeyleri, beyaz küre ve C reaktif protein (CRP ) düzeyleri ölçülmüştür. 

Bulgular: Tüm hastalarda CRP düzeyleri ameliyattan sonra artarak diz artroplastisi operasyonundan sonra ikinci (115,7 mg/l) ve üçüncü günde (109,54 mg/l) zirve seviyelere ulaştı. C-reaktif protein seviyeleri ameliyattan sonraki 30 gün içinde normal değerlere yakın bir hale geldi (<10 mg/l). CRP yanıtı ile anestezi tipi, kanama miktarı, transfüzyon, operasyon süresi, uygulanan ilaçlar, yaş ve cinsiyet arasında ilişki bulunamadı. Eritrosit sedimantasyon hızı ameliyat sonrası 3. gün (39. 1mm/h) ile 4. Günde (39. 3mm/h) en yüksek seviyelere çıktı, ardından düşüş olmasına rağmen 1. Ayda halen yüksekliğinin devam ettiği saptandı. Beyaz küre değerlerinde ise postop 1. ve 2. Günde preop değerlere göre minimal artış olduğu; 3. ve 4. Günlerde ise preopratif değerlere yakın hale geldiği saptandı. 

Çıkarımlar: Sonuç olarak, CRP düzeyinin postoperatif enfeksiyonların erken tespitinde ESR ve beyaz küre 'den daha iyi bir tanısal yardımcı olduğu düşünülmelidir. Komplike olmayan ortopedik cerrahiden sonra CRP'deki hızlı düşüşün ikinci bir artışla veya bulaşıcı komplikasyonların ortaya çıkması halinde yüksekliğinin devam etmesi veya ikincil bir yükselişle karşılaşılması durumunda klinisyenin enfeksiyon ihtimalini göz önünde bulundurması gerektiği düşünülmektedir.
section_name: SB -011

section_content: Total Diz Artroplastisi Sonrası Sistemik İnflamatuvar Yanıt İndeksi ve Sistemik İmmün İnflamation İndeksi İle Klinik Sonuçlar Arasındaki İlişki

Amaç: Periprostetik eklem enfeksiyonu (PJI), total diz artroplastisi (TDA) sonrasında ortaya çıkabilen son derece zararlı bir komplikasyondur. Literatürde TDA uygulanan hastalarda sistemik inflamatuvar yanıt indeksi (SİRİ) ve sistemik inflamasyon immün indeksi (SII) değerleri ile prognoz ve enfeksiyon arasındaki ilişkiyi araştıran bir çalışma bulunmamaktadır. Çalışmanın amacı, daha önce TDA geçirmiş hastalarda inflamatuvar indeks değerleri ile PJI oranı arasındaki ilişkiyi belirlemekti. Metod:2015-2023 yılları arasında TDA uygulanan toplam 187 hasta retrospektif olarak analiz edildi. 

Bulgular: Ameliyat sonrası SII indeksinin ortanca değeri enfekte grupta 1862. 3 (1146. 6-2630. 4) iken, enfekte olmayan grupta 1058. 2 (605. 0-1762. 8) idi (p<0. 001). Enfekte grupta ameliyat öncesi SIRI ortanca değeri 2,3 (1,7-3,5) iken enfekte olmayan grupta 0,9 (0,7-1,5) olarak gözlenmiştir (p<0,001 Bulgular: Kapsamlı preoperatif yönetim ve danışmanlık alan grup, kontrol grubuna kıyasla hem preoperatif hem de postoperatif komplikasyon oranlarında anlamlı derecede düşük oranlar göstermiştir. Özellikle, yönetilen grupta preoperatif komplikasyon oranı anlamlı derecede azaltılmıştır (%8 vs. %18, p=0. 015). Postoperatif komplikasyonlar da yönetilen grupta belirgin şekilde daha düşük tespit edilmiştir (%12 vs. %25, p=0. 008). Detaylı analiz, kapsamlı yönetim alan grupta yara enfeksiyonlarının insidansında önemli bir azalma olduğunu ortaya koymuştur (%3 vs. %9, p=0. 034). Ayrıca, tromboembolik olayların insidansı, yönetilen grupta kontrol grubuna kıyasla anlamlı derecede daha düşük olarak tespit edilmiştir (%2 vs. %7, p=0. 041). Ameliyat sonrası 30 gün içinde yeniden hastaneye yatış oranı da preoperatif yönetim alan grupta anlamlı derecede azalmıştır (%5 vs. %12, p=0. 029). 

Çıkarımlar: Bulgular, kapsamlı preoperatif yönetim ve danışmanlıkların, TKA geçiren hastalarda hem preoperatif hem de postoperatif komplikasyonların anlamlı derecede azalması ile ilişkili olduğunu önermektedir. Bu prosedürler, hasta sonuçlarını iyileştirmek ve komplikasyon insidansını azaltmak için preoperatif protokolün standart bir parçası olarak düşünülmelidir. Bu bulguları doğrulamak ve preoperatif bakım stratejilerini optimize etmek için daha ileri prospektif çalışmalara ihtiyaç vardır.
section_name: SB -012

section_content: Kan Transfüzyonu Hazırlığının Total Diz Artroplastisinde Gerekliliği

Serdar Menekşe 1

1 Adana Seyhan Devlet Hastanesi, Adana Türkiye Amaç: Bu çalışmada, primer total diz artroplastisi (TDA) yapılan hastalarda ameliyat öncesi kan hazırlığının gerekliliği ve kan transfüzyonu ihtiyacının sıklığı incelenmiştir. Ayrıca, kan transfüzyonu üzerinde etkili olan faktörler değerlendirilmiştir. 

Yöntem: Ocak 2021 -Aralık 2023 tarihleri arasında TDA yapılan hastalar bu geriye dönük vaka kontrol çalışmasına dahil edilmiştir. Hastalar, kan transfüzyonu yapılan ve yapılmayanlar olarak iki gruba ayrılmıştır. İki grup, demografik özellikler, anestezi tipi, ameliyatın tek taraflı veya bilateral olması, ek hastalıklar, ASA skoru, yatış süresi, venöz tromboemboli (VTE) profilaksisi, traneksamik asit (TXA) kullanım şekli ve dozu, dren kullanımı, ameliyat öncesi ve sonrası hemogram sonuçları, ameliyat sonrası bir ay içinde meydana gelen cerrahi ve medikal komplikasyonlar açısından karşılaştırılmıştır. Kan transfüzyonu ihtiyacı üzerinde etkili olan faktörleri belirlemek için multivariate lojistik regresyon analizi yapılmıştır. 

Bulgular: Çalışmaya 145 hasta dahil edilmiştir. 53 hastaya (%36) kan transfüzyonu yapılmıştır. Kan transfüzyonu yapılan grupta, ameliyat öncesi Hb seviyesinin 10 gr/dL'den düşük olması (P = 0,000), ameliyat süresinin 90 dakikadan uzun olması (P = 0,001), kan transfüzyon miktarı (P = 0,000) ve hastanede yatış süresi (P = 0,000) istatistiksel olarak anlamlı fark göstermiştir. Multivariate lojistik regresyon analizine göre, kadın cinsiyet (OR: 0. 240, P = 0,000), kronik anemi (OR: 11. 500, P = 0,002), aynı seansta bilateral cerrahi yapılması (OR: 9. 500, P = 0,000) kan transfüzyonu ihtiyacını artıran faktörler olarak belirlenmiştir. İntravenöz TXA (P = 0,000) ve lokal TXA (P = 0,015) ise kan transfüzyonu ihtiyacını azaltan faktörlerdir. 

Çıkarımlar: Primer TDA yapılan hastalarda cinsiyet, ameliyat süresi, hemoglobin seviyesi, kan hazırlığı, transfüzyon miktarı ve hastanede yatış süresi kan transfüzyonu ihtiyacı üzerinde etkili bulunmuştur. Özellikle zor vakalarda, 65 yaş üstü hastalarda, anemi gibi kronik rahatsızlıkları olan hastalar dışında, rutin kan hazırlığının gerekli olmadığı söylenebilir. Bu çalışmada, primer TDA yapılan hastaların %36'sına kan transfüzyonu yapıldığı tespit edilmiştir. Ameliyat öncesi aneminin düzeltilmesi, TXA kullanımı ve ameliyat süresinin kısaltılması gibi düzenlemeler, transfüzyon ihtiyacını azaltabilir. Ameliyat öncesi kan transfüzyonu ihtiyacı risk analizi yapılarak, sadece gerekli durumlarda kan hazırlığının yapılması, kan stoklarının verimli kullanılmasını ve maliyet, iş gücü ve zaman kaybının azaltılmasını sağlayabilir.
section_name: SB-018

section_content: Total Amaç: Hemofilik artropati, eklemlere tekrar eden kanama epizodları sonucunda ortaya çıkan kronik bir eklem hastalığıdır. Hemofilik artropati hastalarında total diz artroplastisi, perioperatif dönemde kanama komplikasyonları riski de dahil olmak üzere benzersiz zorluklar ile ilişkilidir ve osteoartrit kohortları ile yapılan karşılaştırmalı çalışmalar sınırlıdır. Bu çalışmanın amacı, hemofilik artropati ve osteoartrit hastalarında total diz artroplastisi sonrasında ağrı katastrofizasyonu, kinezyofobi, yapay ekleme uyum ve fonksiyonel sonuçları karşılaştırmaktır. 

Yöntem: Çalışmaya total diz artroplastisi ile tedavi edilen hemofilik artropati ve osteoartrit hastalarından oluşan iki erkek kohort dahil edilmiştir. Hemofili grubunda 16 hastanın 25 dizi ve osteoartrit grubunda 27 hastanın 35 dizi bulunmaktadır. Birincil sonuç ölçümleri, ameliyat öncesi ve sonrası Ağrı Katastrofizasyon Ölçeği (PCS), Brief Fear of Movement Scale for Osteoarthtitis Ölçeği (BFMSO), Unutulmuş Eklem Skoru (FJS), Görsel Analog Skala (VAS), Hospital for Special Surgery Skoru (HSS) ve Knee Society Skoru (KSS) anketlerini içermektedir. Ayrıca, majör postoperatif kanaması olan hemofili hastaları olmayanlarla karşılaştırılmıştır. 

Bulgular: Osteoartrit grubunun ameliyat öncesi hareket açıklığı (95. 5) ve VAS (9. 4) skorları, hemofilik artropati grubuna göre daha yüksekti (p<0. 001). Ameliyat sonrası ağrı da osteoartrit grubunda daha yüksekti (p<0. 001). Hemofilik artropati grubunun ameliyat öncesi hareket korkusu ve ameliyat sonrası ağrı katastrofizasyonu daha yüksekti (p<0. 001). Fonksiyonel sonuçlar gruplar arasında benzerdi. Majör postoperatif kanaması olan hastalar, son takipte daha fazla ağrı ve ağrı katastrofizasyonu yaşadılar (p=0. 02). 

Çıkarımlar: Total diz artroplastisi, hemofilik artropati ve osteoartrit hastalarında benzer fonksiyonel sonuçlar sağlar. Hemofili, total diz artroplastisi sonrasında hareket korkusu ve daha kötü hareket açıklığına yol açabilir. Majör postoperatif kanama, hemofilik artropati hastalarında total diz artroplastisi öncesi ve sonrası fonksiyonel sonuçları, ağrıyı ve ağrı katastrofizasyonunu etkileyebilir.
section_name: SB-019

section_content: Total Diz Artroplastisi Sonrası Ağrı Yönetiminde İntraoperatif Geniküler Sinir Bloğunun Etkinliği

Serdar Menekşe 1

1 Adana Seyhan Devlet Hastanesi, Adana, Türkiye Amaç: Total diz artroplastisi (TKA), ileri evre diz osteoartriti tedavisinde başarıyla uygulanan ve ortopedi ile travmatoloji alanında sıkça gerçekleştirilen bir işlemdir. TKA sonrası ağrı, hem hasta konforunu hem de rehabilitasyonu önemli ölçüde etkiler. Ameliyat sonrası ağrı yönetimi için multimodal analjezi ilkeleri belirlenmiş olmasına rağmen, ameliyat sonrası tamamen ağrısız bir dönem sağlamak her zaman mümkün olmamaktadır. Son yıllarda periferik sinir blokları, ameliyat sonrası ağrı yönetiminde etkin bir yöntem olarak kullanılmaktadır. Bu çalışmada, ameliyat sırasında uygulanan geniküler sinir bloğunun TKA sonrası ağrı tedavisindeki etkinliği araştırılmıştır. 

Yöntem: Ocak 2022 ile Ocak 2023 tarihleri arasında, herhangi bir nedenle rejyonel anestezi yapılamamış ve genel anestezi altında TKA uygulanmış, ASA skoru 1-3 arasında olan, 50-75 yaş aralığında toplam 18 hasta çalışmaya dahil edilmiştir. Hastalar, ameliyat sırasında geniküler sinir bloğu yapılan (Grup 1) ve yapılmayan (Grup 2) olarak iki gruba ayrılmıştır. Grup 1'deki hastalara, literatürde belirtildiği gibi floroskopi eşliğinde süperomedial, süperolateral ve inferomedial geniküler sinirlere 2,5 mL %0. 5 bupivakain ve 2 mg deksametazon infiltrasyonu yapılmıştır. Tüm hastalara ameliyat sonrası ağrı kontrolü için hasta kontrollü analjezi ve damar içi 800 mg ibuprofen tedavisi uygulanmıştır. Gerekli durumlarda damar içi 100 mg tramadol eklenmiştir. Hastaların ameliyat sonrası ilk 24 saatte ağrı düzeyleri VAS (Visual Analog Scale) skoru ile değerlendirilmiştir. 

Bulgular: Grup 1'de 8 hastaya toplamda 11 diz artroplastisi, Grup 2'de 10 hastada toplamda 14 diz artroplastisi uygulanmıştır. 

Her iki grubun ASA skorları benzerdir. Yaş ortalaması ve cinsiyet dağılımları da benzer-lik göstermektedir. Grup 1'de ortalama VAS skoru 3,5 ± 0,6 iken, Grup 2'de 6,8 ± 0,5 olarak bulunmuştur. VAS skorları karşılaştırıldığında gruplar arasında anlamlı fark olduğu saptanmıştır (P < 0,05). 

Çıkarımlar: Total diz artroplastisi uygulanan hastalarda, multimodal analjezi yöntemine ek olarak ameliyat sırasında uygulanan geniküler sinir bloğunun, ameliyat sonrası ağrı kontrolünü ve hasta konforunu artırmada etkili olduğu görülmüştür.
section_name: SB-021

section_content: İki Farklı Yöntemle Tibial Komponent Yerleştirilen Total Diz Artroplastisi Sonrası Posterior Tibial Eğimin Karşılaştırılması

Ekin Barış Demir 1, Fatih Barça 1, Mert Uçak 1, Halis Atıl Atilla 1, Mutlu Akdoğan 1, Yalım Ateş 1

1 Etlik Şehir Hastanesi, Ankara, Türkiye Amaç: Total diz artroplastisi (TDA) uygulanan hastalarda posterior tibial eğimin (PTE) kaç derece olması gerektiği konusunda görüş birliği olmamakla birlikte mevcut literatür hastaların ortalama PTE değerlerini raporlamaktadır. Yine bu çalışmalara baktığımız zaman hastaların ortalama PTE dağılımlarının geniş bir aralıkta olduğu ve bu geniş dağılım aralığının üzerinde hiç durulmadığını gözlemledik. Amacımız, intra ve ekstramedüller (IM-EM) yöntemler kullanılarak tibial komponenti yerleştirilen TDA'ların PTE değerlerini, dağılımını, üretici firmanın belirlediği değerden uzaklığını ve ameliyat sırasında bu değeri ne ölçüde restore edildiğini karşılaştırmak ve bunlar üzerinde etkili olabilecek diğer faktörleri (pretibial cilt kalınlığı, kilo, boy, ameliyat öncesi PTE) analiz etmektir. 

Yöntem: Tek merkezli, retrospektif klinik gözlemsel çalışmamızda Ekim 2022 -Mart 2024 tarihleri arasında kliniğimizde Zimmer-Biomet marka NexGen® LPS Fixed Bearing Knee total diz protezi ile opere edilmiş hastaların verileri retrospektif olarak incelendi. Çalışmaya dahil edilme kriterleri olarak primer TKA uygulanmış, koronal dizilimde 3° altında varus-valgus dizilimi olan hastalar, ameliyat öncesi ve sonrası uygun diz grafileri olan, hastane kayıtlarına ulaşılabilir olan, EM grup için tibial komponent yerleştirmenin Tsueoka'nın tarif ettiği şekilde yapıldığı hastalar çalışmamıza dahil edildi. Hastaların demografik verileri, pre-operatif ve post-operatif PTE değerleri, pre-operatif değere ve firmanın önerdiği değere uzaklıkları iki grup arasında karşılaştırıldı. Ayrıca EM grup için post-operatif Amaç: Tibianın proksimal posterior eğiminin kişiler arasındaki varyasyonu görece olarak geniştir. Bu nedenle tibianın posterior eğiminin ölçüm yöntemi konusunda literatürde henüz bir fikir birliği oluşmamıştır. Bundan dolayı çalışmamızda, tibianın proksimal eğimini ölçmede en az varyasyon gösteren referans çizgilerini belirlemeyi amaçladık. 

Yöntem: TÇalışmamıza Sivas Cumhuriyet Üniversitesi Sağlık Hizmetleri Uygulama ve Araştırma Hastanesinde alt ekstremite anjiografi ve kruris tomografisi çekilen tibia ve fibula kemiklerinde kırık olmayan 40-70 yaş hastalar arasından sistematik örnekleme yöntemi ile seçilen 199 hasta dahil edildi. Hastaların görüntüleri incelenerek; tibia ve fibula kemiklerinin birinde veya her ikisinde kırık geçmişi olan taraflar, yine bu kemiklerin herhangi bir bölgesinde tümöral yapı olan taraflar, genetik olarak tibia ve fibula kemiklerinde deformitesi olan taraflar ve tibia, fibula kemiklerinin tamamının görüntü alanına girmediği tarafların ölçümü yapılmadı. Belirlenen kriterlere göre 199 hastanın 192 sağ ve 195 sol taraf ölçümü yapıldı. Hastaların radyolojik değerlendirme-si, SECTRA IDS 7, Sectra AB, Linköping, Sweden ile yapıldı. Tomografi görüntüleri MPR (multi-planar reformat) formatında, 3 düzlem (koronal, sagital, aksiyal) kullanılarak, ölçüm yapılacak açılar için bölgeler ve akslar belirlenerek akslara göre bölgelerin tibial posterior eğim açılarının ve tibia anterior metafizer açılarının ölçümü yapıldı. Belirttiğimiz akslar klasik yöntemle tibianın posterior eğimini belirlemek için ölçüldü: 1, tibia anatomik aksı (TAA), 2, tibia mekanik aksı (TMA), 3, fibula şaft aksı (FSA), 4, tibia anterior kortikal aks (ATKA), 5, tibia posterior kortikal aks (PTKA). 

Anterior tibial metafizer korteks ise tibia anterior metafizer açı (TAMA) ölçümü için kullanıldı. Hastalar yaş, cinsiyet ve taraf verileri açısından medial, lateral ve orta hattan ölçülen posterior eğim açıları ölçülerek değerlendirildi. 

Bulgular: TAMA'nın medial, lateral ve orta bölgeden yapılan ölçüm değerlerinin varyasyon (CoV) değerleri, cinsiyet ve tarafa göre diğer akslarla karşılaştırıldığında da, diğer 5 klasik yöntemle ölçülen PTS değerlerinin varyasyon (CoV) değerlerine göre daha düşük bulunmuştur. 

Çıkarımlar: Tibial posterior eğim açısının ölçümü farklı akslara göre yapılabilmektedir. Tibianın proksimal posterior eğim açısının ölçümü konusunda fikir birliği hala sağlanmamıştır. Bu çalışmada TAMA'nın ortalama değerlerinin medial, lateral ve orta bölgede sağladığı varyasyon (CoV) değerleri, diğer 5 aksa göre klasik yöntemle ölçüm yapılan PTS değerlerinin ortalama değerlerinin sağladığı varyasyon (CoV) değerlerinden daha düşük bulunmuştur. Ortopedik cerrahi işlemlerde bu açının kullanılabilirliği için daha geniş popülasyonlarda ileri araştırmaya ihtiyaç vardır.
section_name: SB-022

section_content: Türk Toplumunda Tibia Proksimalinin Diz Protezi Uygulaması Açısından Morfometrik Analizi Amaç: Diz protezi tasarımında literatürdeki ölçütlerle tibia proksimal uç anatomisinin Türk toplumundaki özelliklerini belirlemek; toplumun geneline daha uygun boyutlarda protezlerin üretimine katkıda bulunmak ve üretilecek implantları optimize etmek amaçlandı. 

Yöntem: Polikliniğimize 1 yılda başvurup primer gonartroz tanısı alan, tibia proksimalinde deformite, başka bir patoloji veya geçirilmiş ameliyatı bulunmayan hastalar incelendi. Bu hastaların 250 MR'ı incelendi. Hastaların boyu, kilosu, yaşı, tarafı ve BMI'si not edildi. Anonimize edilen hastaların rekonstrüksiyona uygun 206'sının MR kesitlerinin T1 sekanslarından Mimics Programı ile tibia proksimal 3D modellemesi yapıldı. Sanal ortamda üretilen kesi kılavuzuyla eklem hattının en derin noktasının 8 mm aşağısından; uzun hatta AP planda dik, sagittal planda 10° eğimli kesi yapıldı. Modelde oluşan kesi yüzeyinin 2 boyutlu görüntüsünden Digimizer programıyla literatürde tanımlanmış tibia mediolateral (ML), anteroposterior (AP), medial ve lateral AP (MAP ve LAP), kondil yarı çapları (medial ve lateral R), kondil daire merkezleri arası mesafe (inter R), kondil alanları (medial ve lateral A), PCA-TTA açısı, en/boy oranı (AP/ML), sınırlayıcı kutu (bounding box) (medial ve lateral bb), sınırlayıcı kutu/alan oranı (medial ve lateral bb/a) ölçüldü. Ölçümlerin tanımlayıcı istatistiği belirtildi. 

Bulgular: Hastaların ortalama yaşı 49,16(40-60),119'ı (%57,8) kadın; 87'si (%42,2) erkekti. 112'si (%54,4) sağ, 94'ı (%45,6) sol dizdi. Boy, kilo, BMI dağılımı sırasıyla 166,29 cm-74,19 kg-26,84 şeklindeydi. ML 9,96 cm (7,01-12,49;1,1 SD), AP 5,64 cm (4,05-7,81;0,69 SD), MAP 6,01 cm (4,34-7,62;0,67 SD), LAP 5,31 cm (3,81-7,32;0,67 SD). Kondil yarı çapları (medial R ve lateral R) 2,28 cm (0,98-3,34;0,41 SD) ve 1,92 cm (0,91-3,34;0,44 SD), kondil daire merkezleri arası mesafe (inter R) 4,21 cm (2,71-5,71;0,57 SD). Kondil alanları (medial A ve lateral A) 29 cm² (10,67-46,43;6,58 SD) ve 21,56 cm² (10,71-37,85;5,37 SD), PCA-TTA açısı 49,16° (0-61,08;9,84 SD), AP/ML 0,56 (0,46-0,76;0,04 SD), sınırlayıcı kutu (medial ve lateral bb) 35,53 cm² (13,94-56,49;8,1 SD) ve 28,49 cm² (15,13-52,02;7,25 SD), sınırlayıcı kutu/alan oranı (medial ve lateral bb/a) 0,81(0,72-0,87;0,02 SD) ve 0,75(0,62-0,89;0,04 SD) saptandı. 

Çıkarımlar: Medial kondildeki tüm ölçümler (çaplar ve alanlar hariç) lateral ölçümlerden yüksekti; bu fark istatistiksel olarak anlamlıydı. Buna göre protez uygulamasında asimetrik dizaynların Türk toplumu için daha uygun olduğu düşünüldü. Erkeklerdeki ölçümler kadınlardan yüksekti; ancak oransal hesaplamalarda kadın ve erkek ölçümleri benzerdi. Türkiye'den yapılan benzer bir çalışmaya göre tüm ölçümlerimiz yüksekti ancak aspect ratio(AP/ML) benzerdi. Yurtdışı menşeli benzer bir çalışmada da farklı etnik gruplardaki ölçümlerde farklı rakamlar bulunmuş olsa da oransal değerler çalışmamızla benzerdi.
section_name: SB-024

section_content: CPAK (Coronal Plane Alignment of the Knee) Sınıflandırması Dizlerin Yarısından Daha Azında Gerçek Diz Eklemi Çizgisinin Pozisyonunu Tespit Eder

Yavuz Şahbat 1, 2, Te-feng Arthur Chou 3, 1, Jae-sung An 1, 4, Fırat Gülağacı 1, 5, Matthieu Ollivier 1

Amaç: Diz eklemi çizgisinin doğru değerlendirilmesi, diz cerrahisi hayati öneme sahiptir. Diz eklem hattı eğikliği (Knee Joint Line Obliquity: KJLO), diz ekleminin yere göre konumunu değerlendiren radyolojik bir ölçümdür ve ameliyat öncesi planlamada ve klinik takipte sıklıkla kullanılır. Öte yandan, Dizin Koronal Düzlem Hizalaması (CPAK) sınıflandırması, eklem çizgisini medial proksimal tibial açı (MPTA) ve mekanik lateral distal femoral açının (mLDFA) toplamı olarak değerlendirir. Bu çalışmanın amacı, bu iki ölçüm tekniğinin eklem hattı eğikliği uyumunu belirlemektir. 

Yöntem: Bu kesitsel çalışmada 164 sağlıklı dizin Uzun Bacak Ayakta Radyografileri değerlendirilmiştir. Ekstremite KJLO ve CPAK sınıflaması JLO, 8 haftalık aralıklarla 2 gözlemci tarafından iki kez ölçülmüştür. İki ölçüm tekniğinin diz eklem hattı apeks pozisyonları (proksimal, nötral ve distal) karşılaştırılmıştır (uyumlu veya uyumsuz). Gözlemci içi ve gözlemciler arası güvenilirlik, sınıf içi korelasyon katsayısı (ICC) kullanılarak incelenmiştir. 

Uyumsuzluğun olası nedenleri tek değişkenli ve çok değişkenli lojistik regresyon analizi ile değerlendirildi. 

Bulgular: CPAK sınıflandırması sadece 70 ekstremitede (%42,7) KJLO apeks pozisyonunu tespit etmiştir. CPAK JLO alt grupları proksimal apeksin %13,6'sını, nötral apeksin %20,4'ünü ve distal apeksin %90,7'sini tespit etmiştir (p<0,01). Çok değişkenli lojistik regresyon analizi sonucunda, KJLO apeks pozisyonu değişkeni (proksimal, nötral vs distal, odds oranı (OR) = 10. 291, %95 GA = 2. 225 ila 25. 656 ve (p<0. 01) uyumsuzluk için bir risk faktörü olarak belirlenmiştir. 

Çıkarımlar: CPAK JLO ölçüm tekniği, KJLO eklem hattı pozisyonunu tüm dizlerin %57'sinde yanıltıcı olarak belirlemiştir. CPAK JLO ölçüm tekniği, hastanın doğal dizinin apeks pozisyonunu tahmin etmek için güvenilir bir yol değildir. CPAK JLO, artroplasti ve osteotomi ameliyatlarında planlama ve klinik takip için gerekli olan eklem hattı açısını değerlendirmede yetersiz görünmektedir. 

Şekil 1. 3D Rekonstrüksiyon Şekil 2. MAP ve LAP ölçümü Şekil 1. HKA, MPTA, mLDFA, aHKA ve CPAK JLO ölçümleri a= Kalça Diz Ayak Bileği (HKA). Çizgi proksimalde femur başının orta noktasından ve distalde tibia plafondunun orta noktasından geçer ve a açısı HKA değerini gösterir (kırmızı çizgi ile gösterilir). b/c= Ağırlık taşıyan çizgi oranı (WBLR). Yeşil çizgi proksimalde femur başının orta noktasından ve distalde tibia plafondunun orta noktasından geçer. Ölçüm (b/c) x 100 olarak belirlenir (yeşil çizgi ile gösterilir). d= Mekanik lateral distal femoral açı (mLDFA). Femoral mekanik eksen ile distal femurun eklem çizgisi (femoral kondillere teğet çizgi) arasında oluşan lateral açı (mavi çizgi ile gösterilir). e= Medial proksimal tibial açı (MPTA). Tibianın mekanik ekseni ile proksimal tibianın eklem yüzeyi (tibial platoya teğet çizgi) arasındaki medial açı (turuncu çizgi ile gösterilir). LSR'lerde gösterilen ölçümler soldan sağa HKA, WBLR, MPTA ve mLD-FA'dır. aHKA e-d olarak hesaplanmıştır. CPAK JLO e+d olarak hesaplanmıştır.
section_name: SB-025

section_content: Türk Toplumunda Eklem Çizgisi Validasyonu

İsmail Duran 1, Serhat Akçaalan 1, Ceyhun Çağlar 1, Mahmut Uğurlu 1, Metin Doğan 1, Mehmet İsmail Safa Kapıcıoğlu 1

1 Ankara Bilkent Şehir Hastanesi, Ankara, Türkiye Amaç: Diz artroplastisi sonrası eklem hattı yüksekliğinin anatomik pozisyona restore edilmesinin ameliyat sonrası diz eklemi fonksiyonları üzerinde önemli bir etkisi vardır. Bu çalışmada yaşın, cinsiyetin ve koronal plan deformitelerinin diz eklem seviyesi (JL) ölçümlerini nasıl etkilediği araştırılmıştır. 

Yöntem: Çalışma retrospektif olarak dizayn edilmiştir. Çalışma için kullanılan bacak uzunluk grafiler hastanemizin PACS sistemi üzerinden elde edilmiştir. Çalışmaya 40-49,50-59,60-69 ve 70-79 yaşlarında olan bireyler eklenmiştir, yaşa göre ayrılan gruplarda her grup için 25 kadın, 25 erkek çalışmaya dahil edilmiştir. Daha önce diz çevresinden kırık öyküsü olan, diz çevresinden artroskopik ya da açık cerrahi geçmişi olan, dizde ileri derece artritik bulguları olan (Kellgren-Lawrence Evre 3-4), alt ekstremitede nörovasküler defisiti olan, septik artrit geçmişi olan, romatolojik bir rahatsızlık tanısı olan, vücut kitle indeksi >30 olan hastalar ve tek diz radyolojik tetkiki olan bireyler ve uygunsuz çekildiği anlaşılan bacak uzunluk grafisine sahip bireyler çalışma dışında bırakıldı. Çalışmada bireylerin bacak uzunluk grafileri sağ ve sol ekstremite ayrı ayrı iki ortopedi doktoru tarafından ölçüldü. Çalışmada daha önce literatürde etkinliği gösterilen anatomik noktalar; adduktör tüberkül-eklem seviyesi mesafesi(ADJ-JL), fibula başı tepe noktası-eklem seviyesi mesafesi(FTJ-JL) ve distal femoral genişlik ölçüldü(FW). 

Bulgular: 200 hastanın bacak uzunluk grafilerinden elde edilen 400 diz eklemi ölçümü, yaş gruplarına göre değişkenler arasındaki korelasyonları incelemek için kullanıldı. 40-49 ve 70-79 yaş gruplarında sadece femoral genişlik (FW) ile addüktör tüberkül JL mesafesi (ADJ-JL) arasında istatistiksel olarak anlamlı pozitif korelasyon saptandı. 50-59 ve 60-69 yaş gruplarında ise femoral genişlik (FW) ile hem addüktör tüberkül JL mesafesi (ADJ-JL) hem de fibular head JL mesafesi (FTJ-JL) arasında istatistiksel olarak anlamlı pozitif korelasyon gözlemlendi. Küçükten büyüğe yaş gruplarına göre ADJ-JL,FW arasında yüksek korelasyon olduğu görüldü (r değerleri sırasıyla 40-49: 0,76, 50-59: 0,80, 60-69: 0,76, 70-79: 0,74). FTJ-JL,FW arasında yapılan korelasyon analizinde ise 50-59 ve 60-69 yaş grupları için anlamlı bir korelasyon ilişkisi olsa da zayıf bir korelasyon olduğu görüldü (r değerleri sırasıyla 0,41 ve 0,29). 

Çıkarımlar: Bu bulgular Türk toplumu için ; eklem seviyesi belirlenmesinin yaş, cinsiyet ve koronal plan deformitelerine göre farklılık gösterebileceğini vurgulamaktadır, ancak yapılan ölçümler incelendiğinde literatürle uyumlu olarak adduktör tüberkül femoral genişlik parametreleri arasındaki yüksek korelasyon, eklem seviyesini belirlemede en uygun yöntem olduğu göstermektedir.
section_name: SB-026

section_content: Distal Femoral Valgus Kesim Açıları, Total Diz Artroplastisi Klinik Sonuçlarında Güvenilir Mi?

Cumhur Deniz Davulcu 1, Derya Akbaba 1

1 İstanbul Üniversitesi-Cerrahpaşa Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı, İstanbul, Türkiye Amaç: Total diz artroplastisi (TKA), ileri evre diz osteoartriti için yaygın olarak uygulanan bir cerrahi prosedürdür. Femoral komponentin hizalaması, TKA'nın başarısında kritik bir rol oynamaktadır. Ancak, femoral komponent için optimal valgus kesim açısı hala tartışmalı bir konudur. 

Bu çalışma, total diz artroplastisinde farklı femoral komponent valgus kesim açılarının sonuçlar üzerindeki etkisini değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Özellikle, farklı valgus kesim açılarına bağlı olarak postoperatif hizalama, fonksiyonel sonuçlar ve komplikasyon oranlarını analiz ederek en etkili cerrahi yaklaşımı belirlemeye odaklanmıştır. 

Yöntem: Haziran 2020 ile Aralık 2023 arasında primer TKA geçiren hasta kohortu üzerinde retrospektif bir analiz yapıldı. Hastalar, femoral komponentin valgus kesim açısına göre üç gruba ayrıldı: Grup A (5 dereceden az), Grup B (5-7 derece) ve Grup C (7 dereceden fazla). Hastaların yaş ortalaması 48-76 yıl arasındaydı. Hastaların mevcut komorbiditeleri değerlendirildi. Tüm hastalar aynı cerrah tarafından medial parapatellar insizyon tekniği kullanılarak opere edildi. Tüm cerrahilerde aynı implant markası kullanıldı. Postoperatif dönemde tüm hastalara aynı egzersiz önerileri verildi ve aynı fizik tedavi protokolü uygulandı. Preoperatif ve postoperatif radyografik ölçümler hizalamayı değerlendirmek için karşılaştırıldı. Fonksiyonel sonuçlar, Knee Society Score (KSS) ve hareket açıklığı (ROM) gibi standart skor sistemleri kullanılarak değerlendirildi. Ayrıca, perioperatif komplikasyonlar kaydedildi ve analiz edildi. 

Bulgular: Çalışmaya toplam 150 hasta dahil edildi, her grupta 50 hasta vardı. Postoperatif radyografik analiz, Grup B'deki hastaların en uygun postoperatif dizilim sonuçlarına sahip olduğunu ortaya koydu (p< 0. 05). Bununla birlikte, ROM ile değerlendirilen fonksiyonel sonuçlar açısından üç grup arasında anlamlı bir fark gözlenmedi. Aynı zamanda postoperatif dönem 3 grup hastada da KSS skorları açısından belirgin bir fark tespit edilmedi. Grup C, diğer gruplara göre nispeten daha yüksek bir yaş ortalamasına sahipti. Grup A'da, diğer gruplara göre daha yüksek bir romatolojik hastalık insidansı tespit edildi. Hiçbir hastada postoperatif dönemde instabilite tespit edilmedi. Çalışmanın değerlendirilmesine engel teşkil edecek belirgin patoloji veya komplikasyon hiçbir hastada tespit edilmedi. 

Çıkarımlar: Bulgularımız, femoral komponent valgus kesim açısının 5 ile 7 derece arasında olmasının, total diz artroplastisinde optimal hizalama sonuçlarını sağlayabileceğini göstermektedir. Ancak, bu açının fonksiyonel sonuçlar veya komplikasyon oranları üzerinde anlamlı bir etkisi bulunmamaktadır. Bu bulguları doğrulamak ve TKA'da femoral komponent hizalaması için kesin kılavuzlar oluşturmak amacıyla, daha büyük örneklem boyutlarına sahip ileriye dönük çalışmalara ihtiyaç vardır.
section_name: SB-027

section_content: Son Yöntem: 2010-2022 yılları arasında kliniğimize başvuran travmatik femur boyun kırığı geçiren son dönem KBH (glomerüler filtrasyon hızı (eGFR) < 15 mL/dak/1. 73 m²) olan ve hemiartroplasti yapılan 42 hastanın 43 kalçası analiz edildi. Bu hastalar çimento kullanımı açısından iki gruba ayrıldı. Grup 1; çimentolu hemiartroplasti (n=23), Grup 2 ;çimentosuz hemiartroplasti hastalarından (n=20) oluşturuldu. Kırık öncesi diyaliz süresi açısından gruplar arasında anlamlı fark yoktu (p=0. 236). 

Şekil 1. Yapılan ölçümler Gruplar klinik takiplerinde Harris Kalça Skoru (HHS),tromboembolik olay, enfeksiyon, periprostetik kırık, dislokasyon ve osteoliz gibi komplikasyonlar açısından klinik ve radyolojik olarak değerlendirildi. Dorr indeksi, kırık anında çekilen sağlam kalçaların pelvis anteroposterior (AP) radyografilerinden hesaplandı. 

Bulgular: Ortalama takip süresi 45. 1 aydı. Son takipte HHS, çimentosuz hemiartroplasti grubunda çimentolu gruba göre istatistiksel olarak anlamlı derecede yüksekti (p=0. 011). Ameliyat sonrası 6. ay takibinde gruplar arasında tromboembolik olaylar, cerrahi alan enfeksiyonları, periprostetik kırıklar ve çıkıklar açısından istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmadı. Çimentolu hemiartroplasti grubunda osteoliz anlamlı olarak daha yaygındı (p=0. 008). 

Çıkarımlar: Travmatik femur boynu kırığı olan son dönem kronik böbrek yetmezliği hastalarında çimentosuz hemiartroplasti, çimentolu hemiartroplastiye göre daha az radyografik osteoliz ve daha iyi klinik skorlar ile ilişkilidir.
section_name: SB-028

section_content: Total Kalça Artroplastisinde Aynı Gün Taburcu Eğilimleri: Ülke (ABD) Çapında Bir Analiz

Halil Bulut 1, Maria Maestre 1, Daniel Tomey 1

1 Houston Methodist, Institute For Technology, Innovation & Education, Houston, ABD Amaç: Aynı gün taburculuk kavramı, özellikle kalça ve diz işlemlerinde ortopedik cerrahide artan öneme sahip olmuştur. İlk başlarda uzun süreli hastane bakımının olmamasıyla ilgili endişeler olsa da, giderek artan kanıtlar, aynı gün taburculuğun bir dizi avantajı olduğunu ortaya koymaktadır. Bu avantajlar, hastane içi enfeksiyonları azaltmaktan hastalar ve sağlık hizmeti sunucuları için önemli finansal ve psikososyal faydalar sunmaya kadar çeşitlilik göstermektedir. Bu çalışmada, özellikle total kalça artroplastisi alanında aynı gün taburculuk eğilimlerini incelemeyi amaçladık. 

Yöntem: Bu retrospektif analiz, 2017 ile 2021 arasını kapsayan Amerikan Cerrahlar Koleji Ulusal Cerrahi Kalite İyileştirme Programı (ACS NSQIP) veri tabanına derinlemesine incelemeler içermektedir. 

Bulgular: Total olarak 235,393 hastanın 25,388'i aynı günde taburcu edilmişti. Operasyon öncesi analiz, aynı gün kalça artroplastisi geçiren hastalar ile hastaneye yatış gerektirenler arasında bir dizi dikkate değer farklılık ortaya koydu. Özellikle, aynı gün kalça ameliyatı geçiren hastalar daha genç yaşta, hastaneye yatırılan kalça hastalarının %55,6'sına kıyasla %48,3'ünü oluşturuyordu. Operasyon sırasında, aynı gün kalça ameliyatları daha kısa sürelerde gerçekleştirildi ve ortalama 83,9 dakikaydı, hastaneye yatırılan kalça işlemleri için ise ortalama 92,3 dakikaydı. Ameliyat sonrasında, aynı gün kalça ameliyatı geçiren hastaların 30 günlük tekrar yatış oranları (%1,7'ye karşı %3,5), prosedürle ilgili tekrar yatışlar (%1,0'a karşı %2,1), yeniden işlemler (%1,1'e karşı %1,9) ve mortalite (%0,02'ye karşı %0,04) belirgin şekilde azalmıştı. Dahası, aynı gün taburculuk kavramının yaygınlığı, sadece altı yıl içinde 2016'dan 2021'e kadar tüm total kalça artroplastilerinin %1,5'inden %25,6'sına yükselerek dikkate değer bir yükseliş yaşamıştır. 

Çıkarımlar: Sonuç olarak, aynı gün taburculuk, belirli total kalça artroplastisi hastaları için uygulanabilir ve güvenli bir seçenektir.
section_name: SB-029

section_content: Total Kalça Artroplastisinde Aynı Gün Taburculuk Sonrası Beklenmeyen Yeniden Yatışların Kapsamlı Analizi: Çok Merkezli Bir Değerlendirme

Halil Bulut 1, Daniel Tomey 1, Maria Maestre 1

1 Houston Methodist, Institute For Technology, Innovation & Education, Houston, Tx, ABD Amaç: Aynı gün taburculuk, total kalça artroplastisinde hızla yaygınlaşan bir konsepttir. Bu konseptin klinik ve ekonomik faydaları birçok çalışmada gösterilmiştir. Ancak, küçük ama dirençli bir grup hastada beklenmeyen yeniden yatışlar yaşanmaktadır. Bu çalışmanın amacı, beklenmeyen yeniden yatış oranını belirlemek ve prediktörlerini tespit etmektir. 

Yöntem: Cerrahi prosedürlerinin yapıldığı gün taburcu edilen hastalar üzerinde retrospektif bir analiz yapıldı. 30 günlük beklenmeyen yeniden yatış oranı kaydedildi ve potansiyel prediktörler çok değişkenli lojistik regresyon kullanılarak değerlendirildi. Nihai analizde 25. 388 hasta yer aldı. 

Bulgular: Aynı gün taburcu edilen hastaların %1. 7'si (428) 30 gün içinde beklenmeyen yeniden yatış yaşadı. Beklenmeyen yeniden yatış için anlamlı bağımsız prediktörler arasında 65 yaşın üzerinde olmak (OR: 2. 0, %95 CI: 1. 601-2. 426, p=0. 001), hipertansiyon (OR: 1. 6, %95 CI: 1. 326-1. 976, p=0. 001), kronik steroid kullanımı (OR: 2. 2, %95 CI: 1. 417-3. 356, p=0. 001) ve şiddetli kronik obstrüktif akciğer hastalığı (KOAH) (OR: 2. 0, %95 CI: 1. 220-3. 172, p=0. 006) bulunmuştur. Erkek cinsiyet (OR: 1. 0, %95 CI: 0. 796-1. 173, p=0. 730), acil cerrahi endikasyonu (OR: 1. 0, %95 CI: 0. 980-1. 018, p=0. 919) ve sigara içme durumu (OR: 1. 2, %95 CI: 0. 873-1. 692, p=0. 247) gibi diğer faktörler anlamlı prediktörler değildi. 

Çıkarımlar: Sonuç olarak, çalışmamız beklenmeyen yeniden yatış oranının %2'nin altında olduğunu ve nadir bir komplikasyon olduğunu göstermiştir. Mevcut literatürle tutarlı olarak, ikincil kardiyovasküler ve pulmoner komorbiditelerin önemli risk faktörleri olduğu belirlenmiştir. Dikkat çekici bir şekilde, acil olmayan cerrahinin beklenmeyen yeniden yatış için bir risk faktörü olmadığı bulunmuştur.
section_name: SB-030

section_content: Kalça Hemiartroplastisi Sonrası Deliryum Gelişmesinde Risk Faktörlerinin Değerlendirilmesi: Prospektif Gözlemsel Bir Çalışma Amaç: Kalça hemiartroplasisi sonrasında deliryum gelişen hastalarda mortalite oranları literatürde çok yüksek seyretmektedir. Bu çalışmanın temel amacı, kalça kırığı tanılı geriatrik hastalarda anemi başta olmak üzere risk faktörlerinin postoperatif deliryum gelişimi için prediktif değerini incelemektir. Ek olarak, postoperatif deliriumun hastanede kalış süresi, komplikasyonlar ve mortalite gibi sonuçlar üzerindeki etkileri araştırıldı. Bulgular: Hastaların yaş ortalaması 81. 6±7. 4 olup, hastaların %68. 4'ünü kadınlar oluşturmaktaydı. Hastaların %25. 3'üne (57 hasta) deliryum tanısı konuldu. Preoperatif anemi açısından gruplar arasında anlamlı fark yoktu (p=0,485). Çok değişkenli analizde postoperatif hipoalbüminemi (OR: 2. 40, p=0. 034), postoperatif hiperglisemi (OR: 2. 50, p=0. 007) ve preoperatif deliryum varlığının (OR: 9. 42, p=0. 002) postoperatif deliryum için bağımsız risk faktörleri olduğu görüldü. Hastanede ölüm oranları ve hastanede kalış süresi deliryum grubunda anlamlı olarak daha yüksekti (sırasıyla p=0. 004 ve 0. 012). 

Çıkarımlar: Postoperatif deliryum gelişimi kalça hemiartroplasti hastalarında hastane içi mortalite oranları ve hastanede kalış sürelerini anlamlı olarak artırmaktadır. verilerimiz, kalça kırığı nedeniyle hemiartroplasti yapılan hastalarda prediktif etkisi literatürde tartışmalı olan aneminin postoperatif deliryum riskini belirlemek için güvenilir bir prediktör olmadığını göstermektedir. Preoperatif deliryum varlığının izlenmesi, uygun nütrisyonel destek ile hipoalbümineminin önlenmesi ve sıkı glisemik kontrol postoperatif deliryumdan korunmak için uygulanabilecek stratejilerdir.
section_name: SB-031

section_content: Şizofreni Hastalarında Femur Boyun Kırığı İçin Direkt Anterior Yaklaşım En İyi Seçenek Midir?

Mehmet Süleyman Abul 1, Ömer Faruk Sevim 1, Engin Eceviz 1 1 Dr. lütfi Kırdar Kartal Şehir Hastanesi, İstanbul, Türkiye Amaç: Genellikle cerrahi olarak tedavi edilen femur boyun kırıkları, özellikle benzersiz perioperatif ihtiyaçları ve daha yüksek komplikasyon riskleri olan şizofreni hastalarında zorluklar sunar. Bu çalışma, bu tür kırıklara sahip şizofreni hastalarında direkt anterior (DAA) ve posterior yaklaşımlar (PA) kullanılarak yapılan total kalça artroplastisi (THA) sonuçlarını incelemektedir. Amacı, DAA'nın daha üstün sonuçlar sunup sunmadığını belirlemek, cerrahi sonuçlara, komplikasyonlara, iyileşmeye ve uzun dönem takibe odaklanarak bu spesifik popülasyon için klinik kararları yönlendirmektir. 

Yöntem: Bu retrospektif karşılaştırmalı çalışma, üçüncü basamak bir travma merkezinde aynı protez modeli kullanılarak total kalça artroplastisi (THA) ile tedavi edilen femur boyun kırığı olan şizofreni hastalarını değerlendirmiştir. Çalışmaya, psikiyatri bölümü tarafından doğrulanan belirli şizofreni tanı kodlarına sahip hastalar dahil edilmiştir. Örneklem, 6 anterior yaklaşım, 5 posterior yaklaşımla ameliyat edilen toplam 11 hastadan oluşmaktadır. Demografik veriler, cerrahi detaylar ve postoperatif sonuçlar toplanmış, Harris Hip Skorları, çıkık, periprostetik kırıklar, aseptik/ septik gevşeme gibi değerlendirmeler yapılmıştır. Postoperatif sonuçlar, çeşitli aralıklarda A-P pelvis radyografileri kullanılarak kaydedilmiş ve analiz edilmiştir. Osteoliz ve protrüzyon, belirli kriterlere göre değerlendirilmiştir. Periprostetik eklem enfeksiyonu (PJI), MSIS kriterlerine göre teşhis edilmiştir; bu, iki pozitif kültür, bir sinüs yolu veya CRP ve ESR seviyelerinin yükselmesi, artmış sinoviyal sıvı beyaz kan hücresi sayısı veya pozitif kültür gibi üç küçük kriterden birinin karşılanmasını gerektirmiştir. 

Bulgular: 2013 ve 2022 yılları arasında total kalça protezi ameliyatı geçirmiş 11 şizofreni hastasını analiz ettik. Bu hastalardan 7'si posterior yaklaşım, 5'i direkt anterior yaklaşım ile ameliyat edilmiştir. Anterior yaklaşım, mekanik komplikasyonlar açısından daha üstün sonuçlar gösterme eğilimindeydi. Ancak, iki grup arasında demografik özellikler açısından önemli farklar bulunmamıştır. Ortalama yaş ve kadın-erkek oranı her iki grupta da benzerdi. Travma ile ameliyat arasındaki süre, Harris Hip Skorları, çıkık oranları, periprostetik kırıklar veya yeniden ameliyat oranlarında anlamlı bir fark bulunmamıştır. Takip süresi gruplar arasında önemli ölçüde farklılık göstermemiştir. 

Çıkarımlar: Küçük örneklem boyutu gibi sınırlamalarına rağmen, çalışmamız, anterior yaklaşımın şizofreni hastalarında femur boyun kırıkları için yapılan THA'da posterior yaklaşıma göre avantajlar sunabileceğini önermektedir. Bu bulguları doğrulamak ve bu zorlu hasta popülasyonu için en uygun cerrahi yönetim stratejilerini belirlemek amacıyla daha büyük örneklem boyutları ve daha uzun takip süreleri ile yapılacak ileri araştırmalara ihtiyaç vardır.
section_name: SB-032

section_content: Total Amaç: Total kalça protezi (TKP) sonrası oluşabilecek lateral trokanterik ağrı, postoperatif hasta memnuniyetini ve dolayısıyla operasyonun başarısını etkileyebilir. Bu ağrının potansiyel nedenlerinden biri trokanterik bursanın inflamasyonudur ve trokanterik bursanın intraoperatif yönetimi hala tartışma konusudur. Bu çalışma, TKP sırasında bursal dokunun çıkarılması yerine korunması ve onarılması ile hatta içine steroid enjeksiyonu yapılmasının klinik sonuçlar üzerine etkisini değerlendirmeyi amaçlamaktadır. 

Yöntem: Posterior yaklaşım ile TKP geçiren hastalar retrospektif olarak incelenmiş ve bursal doku yönetim tekniğine göre üç gruba ayrılmıştır. Birinci grup, bursanın korunması ve onarımına ek olarak intraoperatif kortikosteroid (40 mg metilprednizolon) ve lokal anestezi (bupivakain 5 mg/ml) enjeksiyonu alan hastalardan oluşmaktadır (PB). İkinci grup, sadece bursa onarımı yapılan hastalardan (BR) oluşmaktadır. Üçüncü grup ise total bursa eksizyonu yapılan hastalardan (BE) oluş- maktadır. Harris Kalça Skoru (HHS), Günlük aktivitelerdeki Görsel Analog Skala (VAS) ve ipsilateral kalça üzerinde yatarken VAS, postoperatif 6. ve 24. aylarda değerlendirilmiştir. 

Bulgular: TKP geçiren 41 hasta (27 kadın) retrospektif olarak değerlendirilmiştir. Günlük aktiviteler sırasında lateral trokanterik VAS skoru açısından gruplar arasında 6. ve 24. aylarda anlamlı fark gözlenmemiştir (p>0. 05). Operasyon geçiren taraf üzerinde yatarken değerlendirilen VAS skorları açısından 6. ayda PB grubu lehine anlamlı farklılık bulunmuştur (p<0. 001). HHS skorları da PB grubu lehine hem 6. ayda (p<0. 001) hem de 24. ayda (p=0. 006) anlamlı derecede farklılık göstermiştir. 

Çıkarımlar: Posterior yaklaşımla TKP yapılan hastalarda intraoperatif kortikosteroid ve lokal anestezik enjeksiyonun trokanterik bursa onarımı ile birlikte erken postoperatif dönemde hastaların klinik sonuçlarını iyileştirebileceği sonucuna varılmıştır.
section_name: SB-033

section_content: Aitken Amaç: Proksimal fokal femoral defekt(PFFD), bacak uzunluk farkı ve deformitelere sebep olabilen, ileri tiplerinde kalçanın da oluşmadığı doğumsal femur anomalisidir. Tedavi erken yaşlardan itibaren ortez uygulamaları, tekrarlayan uzatmalar ve rekonstrüktif girişimlerden oluşmaktadır. İleri tiplerinde ise Van Nes rotasyonplasti ve ilio-femoral füzyon cerrahisi uygulanarak mevcut diz ekleminden kalça eklemi, ayak bileğinden ise yeni bir diz eklemi oluşturulur. Kalça eklemi iyi gelişmiş tiplerinde, erişkin yaştaki ağrılı eklemlerinin total kalça artroplastisi (TKA) ile tedavisini bildiren az sayıda olgu sunumu bulunmaktadır. Erişkin Aitken Tip D/Paley Tip 3B PFFD'nin rotasyonplasti ve TKA ile tedavisini gösteren bir olgu ise bildiğimiz kadarıyla literatürde yer almadığından bu tedavi metodu ile başarılı sonuç elde ettiğimiz olgumuzu sunmayı amaçladık. 

Yöntem: Bu çalışmada sağ taraf displazi zemininde koksartroz ve sol taraf Aitken Tip D/ Paley Tip 3B PFFD tanıları ile sağ TKA, sol alt ekstremite Van Nes rotasyonplasti ve TKA yapılmış olan hastamızın iki yıllık sonucu verilmektedir. 

Bulgular: 39 yaş kadın hastaya sağ koksartroz (ileri pelvik çarpıklık nedeni ile) ve sol Aitken Tip D/Paley Tip 3B PFFD tanıları kondu. Önce sağ TKA, 10 ay sonrasında da sol kalçaya pelvik destek sağlayarak sağ kalçadaki fizyolojik olmayan yüklenmeleri, abduktor topallamayı azaltmak ve diz ek-lemi fonksiyonunu sağlamak amacıyla sol alt ekstremite Van Nes rotasyonplasti ve tibio-asetabuler füzyon cerrahisi uygulandı. Rotasyonplasti ile ayak bileğinin diz eklemi fonksiyonu görmesi sağladı ancak pelvis ile tibia arasında füzyon elde edilemedi. 11 ay sonunda implant yetmezliği gelişmesi, ağrı ve füzyona bağlı hareket kısıtlılığı hasta memnuniyetsizliği oluşturdu. Ağrısız ve hareketli bir kalça elde edebilmek amacıyla sol tibio-pelvik füzyon, TKA'ne dönüştürüldü. 

Hastanın femuru olmadığından, rotasyon uygulanmış tibiasının medullasına proksimal femur tümör protezi çimentosuz olarak tespit edildi. Ameliyat sonrası ikinci yılında sol kalçada pasif olarak 90 derece fleksiyon, 30'ar derece iç ve dış rotasyon, 30 derece abdüksiyon, yeni diz ekleminde aktif olarak 40 derece fleksiyon-ekstansiyon elde edilebildi. 

İkinci yılın sonunda sağ kalçada Harris kalça skoru ameliyat önce 37,2 den ameliyat sonrası 91'e, sol kalçada ise ameliyat öncesi 32,9 dan ameliyat sonrası 88,5'a ulaştı. 

Çıkarımlar: Bu olguda alt ekstremitelerde ve spinopelvik bölgedeki dengesizlik, ileri skolyoz, pelvik eğim ve çarpıklık sağ kalça artroplastisini teknik olarak güçleştirmiştir. Sol alt ekstremitedeki ciddi anomali, asetabuler duvarlardaki yetersizlik, femurun olmayışı, daha önceden geçirilmiş cerrahi, mevcut femoral stemlerin rotasyon yapılmış tibia ile uyumsuzluğu, abduktor kol olmayışı ve daha önce yapılmış, sonuçları görülmüş olguların bulunmaması sol kalça artroplastisinin zorluklarıdır. 

Bu olgunun sunumu ile benzer hastalar ile karşılaşan meslektaşlarımıza tedavi sonuçları hakkında fikir sahibi olmaları hedeflenmiştir. 

Şekil 1. Posterior yaklaşım, hasta lateral dekübitus pozisyonunda yatıyor. Kesilen bursa forseps ile tutuluyor (A), kesilen bursanın forseps ile yaklaştırılması ve dış rotatörlerin onarımı (B), bursanın sütürlerle onarımı (C) Amaç: Bu çalışmanın temel amacı, femur boyunlarındaki kırıkları olan hastaların artroplasti ile ilişkili maliyetlerini araştırmaktır. Çalışma, hastaların demografik özellikleri ve eşlik eden hastalıklarının toplam maliyet üzerindeki etkisini incelemekte; hastanede kalış süresi, yoğun bakım ihtiyacı ve süresi, laboratuvar ve radyolojik tetkikler, kan ürünü kullanımı, ilaç ve malzeme maliyetleri ile artroplasti türünün (total kalça artroplastisi [THA] ve hemiartroplasti [HA]) toplam harcamalar üzerindeki etkisini değerlendirmektedir. 

Yöntem: Bu kohort analizi, femur boyunlarındaki kırıkları olan ve tedavi olarak HA veya THA seçen hastaları hedef almaktadır. Araştırma, hastaların demografik özellikleri-ni, eşlik eden hastalıklarını ve hastane yatışı ile yoğun bakım yatışı sürelerini inceleyerek genel sağlık harcamalarını hesaplamıştır. Harcamalar, ameliyathane hizmetleri, radyolojik incelemeler, laboratuvar tetkikleri, kan ürünü kullanımı, yoğun bakım yatışları, servis yatışları, günlük yatak ücretleri ve intravenöz tedavi, diyet danışmanlığı ve solunum rehabilitasyonu gibi diğer destekleyici hizmetler olarak kategorize edilmiştir. Maliyetler, dönemin geçerli döviz kuru kullanılarak Türk lirasından Amerikan dolarına çevrilmiştir. 

Bulgular: Femur boyun kırıkları için cerrahi geçiren 92 hastanın verileri incelendi (71 HA, 21 THA). HA grubu nispeten daha yaşlıydı (p=0. 054). Gruplar, eşlik eden hastalık sayısı açısından benzerdi. Yaş ve cinsiyet maliyetleri etkilemedi. Hastane kalış süresi, yoğun bakım ihtiyacı ve yoğun bakım takip süresi her iki grup için benzerdi. Her iki grupta benzer maliyetler gözlemlendi (HA: $7617±4726, THA: $6659±2979). Radyolojik (p=0. 001) ve laboratuvar maliyetleri (p=0. 01) HA grubunda daha yüksekti. İlaç, kan ürünleri ve yoğun bakım hizmetleri maliyetleri HA grubunda daha yüksek olmasına rağmen anlamlı farklılık göstermemiştir. Cerrahi hizmet maliyetleri THA grubunda belirgin olarak daha yüksekti (p<0. 0001). Genel anestezi grubunda radyoloji maliyetleri daha yüksekti (p=0. 01) ve spinal anestezi grubunda cerrahi hizmet maliyetleri daha yüksekti (p=0. 045). 

Seçilen prosedür cinsiyet, anestezi türü ve ek hastalık sayısı ile ilişkili değildi. 

Çıkarımlar: Yaygın olarak kabul edilen görüşlerin aksine, femur boyun kırıkları için HA ve THA tedavileri arasında toplam perioperatif maliyetlerde anlamlı bir fark gözlenmemiştir. İmplant maliyet farklılıkları diğer sağlık harcamalarıyla dengelenmektedir. Yaş, cinsiyet ve eşlik eden hastalık türü ve sayısı gibi hasta ile ilgili faktörler toplam maliyeti etkilememektedir. Perioperatif takip süresi her iki prosedür için benzerdir. Sonuç olarak, kalça kırıklarının cerrahi tedavisinde uygulanacak yöntem, cerrahın deneyimine bağlı olarak ve hastanın yaşam kalitesi göz önünde bulundurarak seçilebilir.
section_name: SB-034

section_content: Kalça Protezi Cerrahisi Geçiren Hastalarda Ameliyat İlişkin Kaygıya Yönelik Chat GPT-4'ün Yanıtlarının Uzman Değerlendirmesi

Özlem Şahin Akboğa 1, Murat Korkmaz 1, İrem Nisa Korkmaz 1, Müberra Kulu 1, Hacı Ali Olçar 1, Göker Yurdakul 1

1 Yozgat Bozok Üniversitesi, Yozgat, Türkiye Amaç: Yapay zekâ teknolojilerin dördüncü nesillerinden biri olan Chat GBT-4, derin öğrenme tekniklerini kullanarak yazılı metin oluşturan bir dil modelidir. ChatGPT-4, dil çevirisi, metin özetleme ve soru yanıtlama gibi çeşitli doğal dil işleme görevleri için kullanılabilir. Cerrahi hastalar tarafından Chat GBT-4'ün kullanıldığı öngörülmektedir. Chat GBT-4'ün kullanımına ilişkin birçok konu merak konusudur. Çalışma, kalça protezi cerrahisi geçiren hastaların ameliyata ilişkin Chat GBT-4'ün ürettiği yanıtların kaygıyı azaltmadaki yeterliliğini incelemeyi amaçladı. 

Yöntem: İlk olarak, kalça cerrahisi geçiren 12 hasta ile ameliyat ilişkin kaygılarını anlamaya yönelik niteliksel görüşme gerçekleştirildi. Görüşme sonucu ameliyata ilişkin kaygılarına yönelik 15 içerik belirlendi. Elde edilen içerikler Chat GBT-4 arama motoruna yazıldı. Chat GBT-4'ün içerik ile ilgili oluşturduğu yanıtlar alanında uzman 15 kişiye gönderildi. Yanıtların kaygıyı azaltmada yeterliliğine ilişkin beşli likert tipte ölçek kullanıldı. 

Bulgular: Uzmanların büyük bir kısmı (%80,1) hastanın kaygısını azaltmak için GBT-4'e soracağı sorulara ilişkin yanıtların yeterli olduğunu belirtti. Geriye kalan kısmı ise GBT-4'ün yanıtları açısından yetersizliğini bildirdi. 

Çıkarımlar: Araştırmanın sonucuna göre, kalça cerrahisi geçiren hastalar ameliyata ilişkin kaygılarını Chat GBT-4 arama motorunu kullanılarak azaltılabilir. Chat GBT-4 eğitilebilmeye ve geliştirilmeye açık bir modeldir. Modelin geliştirilen sürümleri ile yetersizliklere ilişkin sorunların ortadan kalkacağını düşünmekteyiz. 

Tablo 1. Klinik Sonuçlar Çok yeterli n(%) Kısmen yeterli n(%) Kararsızım n(%) Kısmen yetersiz n(%) Yetersiz n(%)

1. TKP ameliyatında ölmekten korkuyorum. 10 (66,6) 4 (26,6) 0 (0) 0 (0) 1(6,6) 2. TKP ameliyatı sonrası aileme yetememekten korkuyorum. 8 (53,3) 5 (33,3) 1(6,6) 0 (0) 1 (6,6) 3. TKP ameliyatı sonrası uyanamamaktan korkuyorum. 9 (60) 4 (26,6) 1(6,6) 0 (0) 1 (6,6) 4. TKP ameliyatı sonrasında yürüyememekten ya da eskisi gibi tüm ihtiyaçlarımı kendim karşılayamamaktan korkuyorum. 5 (33,3) 8 (53,3) 0 (0) 1(6,6) 1(6,6) 5. TKP ameliyat sonrası çok ağrı çekeceğimi düşünüyorum. 9 (60) 2 (13,2) 3 (20) 0 (0) 1(6,6) 6. TKP ameliyatı sonrası sakat kalmaktan korkuyorum. 7 (46,6) 7 (46,6) 0 (0) 0 (0) 1 (6,6) 7. TKP ameliyatı sonrası çalışma hayatıma geri dönememekten korkuyorum. 7 (46,6) 6 ( 40 ) 1(6,6) 0 (0) 1 (6,6) 8. TKP ameliyat sonrası tüm ağrı ve sorunlardan kurtulamamaktan korkuyorum. 8 (53,3) 5 (33,3) 0 (0) 1(6,6) 1 (6,6) 9. TKP ameliyat sırasında kanama ya da başka bir sorun yüzünden öleceğimi düşünüyorum. 8 (53,3) 5 (33,3) 0 (0) 0 (0) 1 (6,6) 10. TKP ameliyat esnasında ağrı çekeceğimi düşünüyorum. 8 (53,3) 4 (26,6) 1(6,6) 1(6,6) 1 (6,6) 11. TKP ameliyat sırasında kanama ya da başka bir sorun yüzünden öleceğimi düşünüyorum. 7 (46, 6) 7 (46, 6) 1(6, 6) 0 (0) 1(6, 6) 12. TKP ameliyat sonrası yara yerimin iltihap kapması ya da başka bir sorun çıkmasından ve iyileşememekten korkuyorum. 7 (46, 6) 6 (40) 1(6, 6) 0 (0) 1(6, 6) Tablo 1. Klinik Sonuçlar(devamı)

Çok yeterli n(%) Kısmen yeterli n(%) Kararsızım n(%) Kısmen yetersiz n(%) Yetersiz n(%)

13. TKP sonrası protezimin çıkmasından korkuyorum. 8 (53,3) 5 (33,3) 0 (0) 0 (0) 1 (6,6) 14. TKP sonrası cinsel yaşamımın olumsuz etkileneceğinden korkuyorum. 9 (60) 4 (26,6) 0 (0) 0 ( 0 Çıkarımlar: Her iki dize eşzamanlı uygulanan HTO ve TDP operasyonları; uygun vakalarda, cerrah tavsiyesi, hastanın da talebi doğrultusunda klinik ve fonksiyonel açıdan başarılı sonuçlar elde edilebilen prosedürlerdir. Hastanın tek anestezi ile iki farklı operasyonu olması hem ekonomik, hem psikolojik, hem de fiziksel ve fonksiyonel açıdan hastaya avantaj sağlamaktadır.
section_name: SB-036

section_content: Bilateral Total Diz Artroplastisinde Aynı Veya Farklı İmplant Kullanımı Sonuçları Etkiler Mi?

Şahan Güven 1, Ömer Faruk Naldöven 1, Enejd veizi 1, Metehan Ogrul 1, Şahin Çepni 1, Kasım Kılıçarslan 1

1 Ankara Bilkent Şehir Hastanesi, Ankara, Türkiye Amaç: Dünyada ortalama yaşam süresinin artması, sağlık hizmetlerine ulaşımın kolaylaşması ve implant teknolojisinin gelişmesi ile semptomatik diz osteoartriti ve mutlak tedavisi total diz artroplastisi(TDA) sayısı her geçen gün artmaya devam etmektedir. Diz osteoartritli hastalar arasında bilateral tutulum prevelansının yaklaşık %5 olduğu tahmin edilmektedir. Başarı oranı en yüksek cerrahi işlemlerden biri olsa da tedavi başarısını etkileyen birçok husus bulunmaktadır. Bunlardan bazıları cerrahın deneyimi, sağlık hizmetlerinin kalitesi, hasta uyumu, hastanın genel sağlık durumu, cerrahinin eş zamanlı veya aşamalı olması ve implant kalitesi veya markası olarak belirtilebilir. Bizde bu çalışmamızda her iki dizinde aynı implant ve farklı implant kullanılarak bilateral TDA uygulanarak tedavi edilen hastalarımızın sonuçlarını karşılaştırdık. 

Yöntem: Ocak 2011 ile Haziran 2023 yılları arasında kliniğimizde bilateral diz osteoartriti nedeniyle aşamalı olarak bilateral TDA uygulanan hastalar retrospektif olarak taranmıştır. Dahil edilme kriterleri: birbiri arasında en az üç ay süre olan bilateral TDA uygulanan hastalar ve en az postoperatif 1. yıl kontrolleri tam olan hastalar idi. Eş zamanlı veya aralarında üç aydan daha az süreyle cerrahi yapılan hastalar, dizinden daha önceden operasyon öyküsü olanlar, takiplere düzenli gelmeyenler ve dizlerinden biri revize edilen hastalar hariç tutulmuştur. Her iki dize aynı implant olan hastalar Grup 1, her bir dize farklı implant olan hastalar Grup 2 olacak şekilde hastalar gruplara ayrılmıştır. Hastaların yaş, cinsiyet gibi demografik verileri ile implant tipi, takip süreleri bakılmıştır. Klinik sonuçları değerlendirilmek için hastaların son takip verilerindeki Diz Cemiyeti Skoru, Diz Cemiyeti Fonksiyonel Skoru, Oxford Diz Skoru ve Unutulmuş Eklem Skoru(Forgotten Joint Score) kullanıldı. Elde edilen veriler gruplar arasında kıyaslandı. 

Bulgular: Belirtilen zaman dilimi içerisinde 119 bilateral TDA yapılan hastadan 97 hasta dahil edilme kriterlerini karşılıyordu. Hastaların ortalama yaşı 66 ve ortalama takip süresi 8 yıl idi (Şekil 1). Hastalardan opere olan ilk dizden diğerine ortalama geçiş süresi 33 aydı. Ameliyat sırasına göre gruplandırılan hastaların dizlerinin klinik ve takip verileri- Çıkarımlar: Ortopedistler arasında yaygın şekilde bilateral TDA planlanan hastalarda her iki dize de mümkün olduğunca aynı implant kullanılmaya çalışılmaktadır. Farklı implant kullanımının hasta memnuniyetini düşürebileceği düşünülmektedir. Bizim çalışmamızdaki sonuçlar gösterdi ki bilateral TDA için farklı implant replasmanının sonuçları da son derece başarılı ve aynı implantlı replasman ile benzerdir.
section_name: SB-038

section_content: Patella Morfolojisinin Total Diz Protezinin Sonuçlarına Etkisi

Alirıza Altuncu 1, Selçuk Keser 1

1 Zonguldak Bülent Ecevit Üniversitesi Sağlık Uygulama ve Araştırma Merkezi, Zonguldak, Türkiye Amaç: Osteoartrit (OA), artritin en yaygın formu olup yaşlı nüfusta en çok görülen sakatlık sebebidir (1). Diz eklem artrozu, 55 yaş üstü yaşlı nüfusun yaklaşık %10'unda görülen yaygın bir patolojidir (2). Artroplasti, hastanın ağrısını dindiren ve yeniden işlev kazandıran bir tedavi seçeneğidir. Ortalama yaşam süresinin artmasıyla total diz artroplastisi (TDA) uygulamaları artış göstermektedir. Artroplastinin komplikasyonları içinde patellofemoral (PF) sorunlar ilk sıraları almaktadır (3). Bu çalışmada TDA yapılan hastalarda patellar morfolojinin diz eklemi fonksiyonu ve PF eklem üzerindeki etkisi radyolojik ve fonksiyonel olarak araştırılmıştır. 

Yöntem: Çalışma kliniğimizde son 10 yılda yapılan arka çapraz bağ kesen NexGen Lega-cy® LPS-Flex (Zimmer, Indiana, USA) marka protez uygulanan TDA hastaları üzerinde planlanmıştır. Hastaların hiçbirinde patellar komponent uygulanmadı. TDA yapılan 25 hastanın 35 dizi; preoperatif bilgisayarlı tomografi ve manyetik rezonans görüntüleri, postoperatif Merchant grafileri ile değerlendirilerek patellalar morfolojik olarak Wiberg sınıflandırmasına göre tip 1 (Grup 1), tip 2 (Grup 2) ve tip 3 (Grup 3) gruplarına ayrıldı. Sulkus açıları (SA), patellar tilt açıları (PTA) ve patellar uyum açıları (PUA) ölçüldü (Resim 1). Klinik, fonksiyonel ve radyolojik sonuçlar Diz Cemiyeti Diz Skoru (KSKS), Diz Cemiyeti Fonksiyonel Skoru (KSFS) ve Hospital for Special Surgery (HSS) skoru ile elde edildi. 

Bulgular: Çalışmaya katılan 25 hastanın %24'ü erkek, %76'sı kadındı. Yaş ortalamaları 70,6 ± 6,3, vücut kitle indeksleri ortalaması 31,3 ± 4,9 olarak bulundu. Hastaların 8'ine sol, 7'sine sağ, 10'una ise bilateral TDA uygulanmıştı. Hastalar Wiberg sınıflamasına göre gruplara ayrıldığında; tip 1 (n=8, %23), tip 2 (n=19, %54), tip 3 (n=8, %23) morfolojiye sahipti. Gruplar arasında preoperatif ve postoperatif SA, PTA ve PUA değerleri karşılaştırıldığında; grup 1 ve grup 2'de PTA'nın azaldığı görüldü (sırasıyla p=0,012, p=0,02). Grupların SA değerleri karşılaştırıldığında preoperatif grup 3'te diğer gruplardan daha yüksek olduğu görüldü (p=,008). Postoperatif SA açısından gruplar arasında fark saptanmadı (p=0. 97) (Tablo 1). Grupların klinik skorları ve postoperatif takip süreleri arasında fark saptanmadı (p>,05). 

Çıkarımlar: Hastaların preoperatif grafilerinde PF instabilite ve dizilim bozukluğu yoktu. Tüm gruplarda yapılan artroplastide patellanın femoral komponent trokleası ile uyumlu olduğu görüldü. Tip 1 ve tip 2'de postoperatif PTA'da azalmanın nedeni olarak SA'nın artması olduğunu düşünmekteyiz. 

Her üç grupta da hastaların klinik skorları ve memnuniyet düzeyleri arasında fark bu-lunmadı. Patellar komponent değiştirilmeden yapılan diz artroplastisinde PF uyumun sağlanmasını intraoperatif no-thumb testinin yapılmasına ve medial parapatellar retinakulumun patella redükte pozisyonda (diz eklemi 30-45° fleksiyonda) dikilmesiyle sağlanan yumuşak doku dengesi sayesinde olduğu kanaatindeyiz.
section_name: SB-039

section_content: Total Diz Artroplastisinde Aynı Gün Taburculuk Sonrası Beklenmedik ve Prosedüre Bağlı Yeniden Hastaneye Yatışların Kapsamlı Analizi: Çok Merkezli Bir Değerlendirme

Halil Bulut 1, Maria Maestre 1, Daniel Tomey 1

1 Houston Methodist, Institute For Technology, Innovation & Education, Houston, ABD Amaç: Aynı gün taburculuk, total diz artroplastisinde hızla genişleyen bir konsept olup, birçok çalışma klinik ve ekonomik faydalarını göstermektedir. Ancak, küçük bir hasta grubunda beklenmedik yeniden hastaneye yatış yaşanmaktadır. Bu çalışmanın amacı, beklenmedik ve prosedüre bağlı yeniden hastaneye yatış oranını belirlemek ve bunların belirleyicilerini tanımlamaktır. 

Yöntem: Cerrahi işlemin yapıldığı gün taburcu edilen hastalar üzerinde retrospektif bir analiz yapıldı. Otuz günlük beklenmedik ve prosedüre bağlı yeniden hastaneye yatış oranı kaydedildi ve potansiyel belirleyiciler çok değişkenli lojistik regresyon kullanılarak değerlendirildi. Nihai analiz 30. 989 hastayı içerdi. 

Bulgular: Aynı gün taburcu edilen hastaların %1. 4'ü (442) otuz gün içinde beklenmedik ve prosedüre bağlı olarak yeniden hastaneye yatırıldı. Analimizin sonucunda bazı faktörleri belirledik: Yaş, önemli bir belirleyici olarak öne çıkmış olup, 65 yaşından büyük hastaların beklenmedik yeniden hastaneye yatış riskinin 1. 6 kat arttığı görülmüştür (OR: 1. 6, %95 CI: 1. 327-2. 013, p=0. 001). Acil cerrahi indikasyonlar, beklenmedik yeniden hastaneye yatış olasılığının belirgin şekilde daha yüksek olmasıyla ilişkilendirilmiştir, bu durumda olasılık oranı 6. 2'dir (%95 CI: 2. 650-14. 461, p=0. 001). Hipertansiyon da önemli bir belirleyici olarak tespit edilmiş olup, hipertansif hastalar 1. 6 kat daha yüksek beklenmedik yeniden hastaneye yatış riskiyle karşı karşıya kalmıştır (OR: 1. 6, %95 CI: 1. 339-2. 027, p=0. 001). Benzer şekilde, kronik steroid kullanımı artan riskle ilişkilendirilmiş olup, olasılık oranı 1. 6'dır (%95 CI: 1. 024-2. 549, p=0. 039). Şiddetli kronik obstrüktif akciğer hastalığı (KOAH) güçlü bir bağımsız risk faktörü olarak görülmüş olup, beklenmedik yeniden hastaneye yatış riskini iki katına çıkarmaktadır (OR: 2. 3, %95 CI: 1. 480-3. 654, p=0. 001). Erkek cinsiyet ve sigara içme durumu ise yeniden hastaneye yatış oranlarını anlamlı şekilde etkilememiştir, olasılık oranları sırasıyla 0. 9 (%95 CI: 0. 740-1. 182, p=0. 251) ve 1. 1 (%95 CI: 0. 724-1. 610, p=0. 706) olarak belirlenmiştir. 

Çıkarımlar: Sonuç olarak, çalışmamız beklenmedik yeniden hastaneye yatış oranının %1. 5'in altında olduğunu bularak, bunun nadir bir komplikasyon olduğunu göstermektedir. Mevcut literatürle tutarlı olarak, ikincil kardiyovasküler ve pulmoner komorbiditeler önemli risk faktörleri olarak tanımlanmıştır. Özellikle, elektif olmayan cerrahinin beklenmedik yeniden hastaneye yatış için bir risk faktörü olduğunu keşfettik.
section_name: SB-040

section_content: CPAK (Coronal Plane Alignment Of The Knee) Sınıflamasının Korunmasının 5 Yıllık Takipte Unikompartmantal Diz Artroplastisi Klinik Sonuçları Üzerinde Etkisi Yoktur

Yavuz Şahbat 1, Fırat Gülağacı 1, Ahmed Mabrouk 1, 2, Karam Mark Karam 1, Christophe Jacquet 1, Matthieu Ollivier 1, Jean-noël Argenson 1

1 Institute Of Movement Sciences, Sainte-marguerite Hospital, Aix-marseille University, Marsilya, Fransa 2 Department Of Trauma And Orthopaedic Surgery, Mid Yorkshire Teaching Hospitals, Yorkshire, İngiltere Amaç: Dizin koronal düzlem dizilimi (CPAK) sınıflandırmasının unikompartmantal diz artroplastisi (UDA) için uygulanabilirliği henüz net değildir. Bu çalışma aşağıdaki soruları ele almayı amaçlamıştır: Medial UDA uygulanan hastalar arasında CPAK sınıflandırmasının dağılımı nedir? CPAK sınıflandırması ameliyat sonrası değişen veya korunan hastalar için klinik sonuçlar ne olacaktır?

Yöntem: Bu retrospektif çalışma, 2017 ile 2019 yılları arasında kinematik hizalama stratejisi izlenerek ve çimentolu implantlar kullanılarak medial UDA ile tedavi edilen 325 hastayı içermektedir. Ameliyat öncesi ve sonrası tüm ölçümler için uzun bacak radyografiler kullanılmıştır. İki bağımsız gözlemci hizalama parametrelerini ölçmüştür. Daha sonra hastaların CPAK sınıflandırma diyagramı oluşturuldu. Son takipte, hastaların sonuçları klinik skorlar kullanılarak değerlendirilmiştir. 

Bulgular: CPAK tip 1 (150 hasta, %46,1) en yaygın tipti. Ameliyat sonrasında en yaygın CPAK tipi tip 2 olmuştur. Ameliyat öncesi dağılımla karşılaştırıldığında, ameliyat sonrası dağılımda Tip 1 ve 4'ün dağılımında azalma görülürken, diğer tüm tiplerin dağılımında artış kaydedilmiştir. Toplam 203 hastada (%62,4) ameliyat sonrası CPAK sınıflaması değişirken, 122 hasta (%37,5) ameliyat öncesi orijinal CPAK sınıflamasını korumuştur (p=0,003). Ortalama 66,1±14,5 aylık takipte, implant sağkalımı (p =0,9) ve tüm klinik skorlar (KOOS, SKV ve IKS) CPAK Korunan ve Değişen gruplar arasında benzerdi (tümü için P>0,05). 

Çıkarımlar: UDA hastalarında CPAK 1 ameliyat öncesinde en sık görülen (%46,1), 2 ise ameliyat sonrasında en sık görülen (%32,6) tipti. UKA, hastaların yarısından fazlasında ameliyat öncesi CPAK dağılımını değiştirmiştir. UDA sonrasında, CPAK sınıflandırmasının korunmasının hasta tarafından bildirilen sonuçlar veya implant sağ kalımı üzerinde olumsuz bir etkisi yoktur.
section_name: SB-041

section_content: Türkiye'de Parsiyel Diz Artroplastisinin Demografik Özellikleri ve Sonuçları: Ülke Çapında 8590 Olguluk Retrospektif Bir Veri Tabanı Çalışması

Ömer Serdar Hakyemez 1, Anıl Pulatkan 2, Fatih Yıldız 2, Murat Birinci 3, Burak Akan 4, İzzet Bingöl 7, Naim Ata 5, Mustafa Mahir Ülgü 5, Şuayip Birinci 5, İbrahim Azboy 3, Reha Tandoğan 6, İbrahim Tuncay 4

1 Şırnak Devlet Hastanesi, Şırnak, Türkiyesi 2 İstanbul Bezmi Alem Üniversitesi, İstanbul, Türkiye 3 İstanbul Medipol Üniversitesi, İstanbul, Türkiye 4 İstanbul Acıbadem Üniversitesi, İstanbul, Türkiye 5 Sağlık Bakanlığı, Ankara, Türkiye 6 İstanbul Haliç Üniversitesi, İstanbul, Türkiye 7 Ankara Yıldırım Beyazıt Üniversitesi, Ankara, Türkiye Amaç: Son evre tek kompartmanlı diz osteoartritinin tedavisinde parsiyel diz artroplastisi (PDA) için düşük revizyon ve reoperasyon oranları ile olumlu uzun dönem klinik ve radyolojik sonuçlar bildirilmiştir. Ancak, Türk popülasyonu için bu veriler hakkında bilgi mevcut değildir. Amacımız, ülke çapında bir veri tabanı kullanarak Türkiye'de PDA'nın demografik özelliklerini, endikasyonlarını, sonuçlarını ve revizyon oranlarını analiz etmektir. 

Yöntem: 2016-2022 yılları arasında tek kompartmanlı osteoartrit nedeniyle PDA uygulanan 8. 590 hastanın elektronik tıbbi kayıtları Şekil 1. UDA öncesi ve sonrası diz açılarının radyografik ölçümleri, patella öne bakacak şekilde uzun bacak ayakta radyografi. Şekilde medial proksimal tibial açı (MPTA), mekanik lateral distal femoral açı (mLDFA), diz eklem hattı eğikliği (proksimal tibia eklem hattı veya ameliyat sonrası komponentlerin yere göre hizaları) ve Eklem Hattı Uyum (Yakınsama) Açısı (JLCA) gösterilmektedir. 

Şekil 2. Ameliyat öncesi ve sonrası CPAK diyagramı. Kırmızı çizgiler CPAK JLO'yu ve siyah çizgiler aHKA'ya göre koronal dizilimi (varus, nötral ve valgus) göstermektedir. Oklar azalma ve artışı göstermektedir. 

Tablo Çalışma popülasyonu için genel komplikasyon oranı %5,5'tir (475/8. 590). Komplikasyon oranı fiksasyon tipine göre farklılık göstermemiştir. Ancak, mobil PKA uygulanan hastalarda sabit tasarıma göre istatistiksel olarak anlamlı derecede daha yüksekti (sırasıyla mekanik komplikasyonlar için %3,8'e karşı %1,8 ve diğer komplikasyonlar için %1,7'ye karşı %0,6; P<0,001). Genel revizyon oranı %4,4 (234/5. 377) olup, bu oran çimentolu ve çimentosuz tasarımlar için benzerdir (P=0,832). Ancak, mobil PKA'nın revizyon oranı sabit tasarımlara göre anlamlı derecede yüksekti (P<0. 001). 

Çıkarımlar: Türkiye'deki PKA'ların çoğunluğu çimentolu implantlardır ve zaman içinde sabit yatakların kullanımı artmıştır. Mobil yataklı tasarımlar, sabit yataklı implantlara kıyasla önemli ölçüde daha yüksek komplikasyon ve revizyon oranlarına sahipti.
section_name: SB-042

section_content: Prognostik Beslenme İndeksi (Pni), Femur Boyun Kırığı Sonrası Kalça Artroplastisi Geçiren Geriatrik Hastalarda Postop Mortalite İçin Bağımsız Bir Risk Faktörü Müdür? Prospektif Kontrollü Bir Çalışma

Mahmut Tunçez 1, Tuğrul Bulut 1, Uğurcan Süner 1, Yılmaz Önder 1, Cemal Kazımoğlu 1

1 İzmir Katip Çelebi Üniversitesi Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesi, İzmir, Türkiye Amaç: Kalça kırığı ileri yaşlarda çok yaygındır ve bu duruma beslenme eksikliklerinin eşlik etmesi çok olasıdır. Bu çalışmanın amacı, femur boyun kırığı nedeniyle kalça artroplastisi geçiren geriatrik hastalarda prognostik beslenme indeksinin (PNİ) postoperatif mortalite üzerindeki etkisini araştırmaktır. 

Yöntem: Femur boyun kırığı nedeniyle kalça artroplastisi geçiren geriatrik hastalar (yaş ≥ 70) prospektif olarak çalışmaya alındı. Hastaların demografik verileri, ameliyata kadar geçen süre, hastanede kalış süresi, perop kan transfüzyonu, ameliyat ve anestezi süresi, serum albümin düzeyi, toplam lenfosit sayısı, PNI değeri ve birinci yıl mortalitesi incelendi. Ölen ve bir yıl içinde ölmeyen hastalar olmak üzere iki gruba ayrıldı ve sürekli ve kategorik değişkenler için gruplar arası karşılaştırmalar sırasıyla bağımsız t testi ve Ki-kare testi kullanılarak yapıldı. 

Bulgular: Toplam katılımcı sayısı 124'tür. 

Yaş ortalaması 80,40 ± 7,19 yıl olup; 77'si (%62,1) kadın, 47'si (%37,9) erkektir. Cox regresyon analizinde PNI, 1 yıllık mortalite açısından istatistiksel olarak anlamlıydı (p < 0,05). ROC eğrisi analizine göre, PNI düzeyi için eğri altında kalan alan 0,764 (95% CI 0,670-0,857) olarak bulundu ve bu değer istatistiksel olarak anlamlıydı (p < 0,001). 38,4 cut-off değeri için duyarlılık ve özgüllük sırasıyla %83,9 ve %39,8 olarak bulundu. 

Düşük PNI seviyelerine sahip hastalarda (≤ 38,4) ortalama yaş, ameliyattan sonraki süre, hastanede kalış süresi ve ameliyat öncesi kan transfüzyonu ihtiyacının diğer hastalara (> 38,4) kıyasla istatistiksel olarak daha yüksek olduğu bulundu ( p < 0,05). 

Çıkarımlar: PNI, geriatrik hastalarda kalça kırığı ameliyatından sonra mortalite üzerinde bağımsız bir risk faktörü gibi görünmektedir. PNI, hastanın sağ kalımını etkileyen önlenebilir ve düzeltilebilir bir risk faktörüdür.
section_name: SB-043

section_content: Total Kalça ve Total Diz Artroplastileri Sonrasında Asetilsalisilik Asit Kullanımının Yara Yeri Sero-Hemorajik Drenaj, Dvt Profilaksisi ve Pulmoner Emboli Üzerindeki Etkilerinin İncelenmesi

Hakan Zora 1, Müren Mutlu 1, Gökhan Bayrak 2, Ömer Faruk Bilgen 1

1 Özel Medicabil Hastanesi, Ortopedi ve Travmatoloji Bölümü, Nilüfer/bursa, Türkiye 2 Muş Alpaslan Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Fakültesi, Fizyoterapi ve Rehabilitasyon Bölümü, Muş, Türkiye Amaç: Total kalça artroplastisi (TKA) ve total diz artroplastisi (TDA) osteoartritin ciddi semptomatik ileri evrelerinde uygulanan cerrahi yöntemlerdendir. TKA ve TDA cerrahileri sonrasında derin ven trombozu (DVT) profilaksisi için asetilsalisilik asit (aspirin) kullanımı son yıllarda artmaktadır. Bu çalışmanın amacı TKA ve TDA uygulanan hastalarda asetilsalisilik asitin erken dönemde yara yerinde sero-hemorajik drenaj problemi, semptomatik DVT ve pulmoner emboli üzerindeki etkisinin incelenmesidir. 

Yöntem: Bu çalışmada 2021-2024 yılları arasında özel bir hastanede koksartroz ve gonartroz nedeniyle TKA (n=453) ve TDA (n=274) uygulanan toplam 727 hastanın verileri retrospektif olarak incelendi. TKA ve TDA gruplarındaki hastaların yaş, cinsiyet, cerrahi sonrası erken dönemde asetilsalisilik asit kullanımına bağlı yara yerinde sero-hemorajik drenaj olup olmadığı, semptomatik DVT ve pulmoner emboli gelişip gelişmediği analiz edildi. Yara yerinde sero-hemorajik drenaj uygulanan hastaların D vitamin düzeyleri kaydedildi. 

Bulgular: TKA grubu 288 kadın (%63,6) ve 165 erkek (36,4); TDA grubu ise 219 kadın (%79,9) ve 55 erkek (%20,1) hastadan oluştu. Yaş ortalaması TKA grubunda 61,21±17,88 yaş iken TDA grubunda 68,75±8,07 yaş idi. 

Cerrahi sonrası erken dönemde asetilsalisilik asite bağlı yara yerinde sero-hemorajik drenaj oranı TKA uygulanan hastalarda %2,9 (n=13) ve TDA uygulanan hastalarda %5,5 (n=15) idi. Yara yerinde sero-hemorajik drenaj olan hastaların D vitamin düzeyleri TKA grubunda 19,51±10,62 iken TDA grubunda 22,59±11,44 idi. TKA uygulanan hastaların %97,1'inde ve TDA uygulanan hastaların %94,5'inde cerrahi sonrası erken dönemde asetilsalisilik asitin yara yerinde sero-hemorajik drenaj açısından olumsuzluk ortaya koymadığı tespit edildi. Semptomatik DVT oranı TKA uygulanan hastalarda %1,3 (n=6) iken TDA uygulanan hastalarda %1,5 (n=4) idi. Pulmoner emboli oranı TKA uygulanan hastalarda %0,2 (n=1) iken TDA uygulanan hastalarda hiç pulmoner emboliye rastlanmadı. 

Çıkarımlar: DVT profilaksisi amacıyla cerrahi sonrası erken dönemde asetilsalisilik asit kullanımının TKA ve TDA uygulanan hastalarda sırasıyla %97,1 ve %94,5 oranlarıyla yara yerinde sero-hemorajik drenaja neden olmamaktadır. Sonuçlarımız yüksek başarı oranıyla literatür bulgularına ve klinikte sıklıkla kullanılan diğer DVT profilaksilerine benzer yara yerinde sero-hemorajik drenaj ve semptomatik DVT sıklığına sahiptir. TKA ve TDA cerrahileri sonrasında DVT profilaksisi için asetilsalisilik asitin oral kullanımı sayesinde yüksek hasta uyumu ve hasta memnuniyetinin yanı sıra elde ettiğimiz sonuçlar klinik açıdan umut vericidir. Sonuçlarımız ışığında TKA ve TDA cerrahileri sonrasında asetilsalisilik asitin oral kullanımının klinik pratikte desteklenmesi gerektiği görüşündeyiz. 

Şekil 1. Diyagram, katılımcıların çalışmanın her aşamasındaki akışını göstermektedir. 

Şekil 2. a. Çimentosuz femoral stem kullanılarak kalça hemiartroplastisi uygulanan 75 yaşındaki hastanın ameliyat sonrası ön-arka radyografik görünümü. b. Hastanın geriatrik hastada femur boyun kırığının ameliyat öncesi ön-arka radyografisi.
section_name: SB-044

section_content: Onkolojik Tedavi Alan Hastalarda Total Eklem Artroplastisi: Ulusal Kayıt Verileri İle Propensity Skoru Eşlemesi

Ömer Serdar Hakyemez 1, Murat Brinci 2, Bilgehan Çatal 2, İzzet Bingöl 3, Naim Ata 4, Mustafa Mahir Ülgü 4, Şuayip Birinci 4, Bülent Atilla 5, İbrahim Azboy 2, Burak Beksaç 6

1 Şırnak Devlet Hastanesi, Şırnak, Türkiye 2 İstanbul Medipol Üniversitesi, İstanbul, Türkiye 3 Ankara Yıldırım Beyazıt Üniversitesi, İstanbul, Türkiye 4 Sağlık Bakanlığı, Ankara, Türkiye 5 Hacettepe Üniversitesi, Ankara, Türkiye 6 İstanbul Acıbadem Üniversitesi, İstanbul, Türkiye Amaç: Sağlık alanındaki gelişmeler, insanların yaşam süresi önemli bir artışa yol açmış ve onkolojik tedavi gören bireylerin nüfusunun artmasına neden olmuştur. Bu artışla beraber total eklem artroplastisi (TEA) gerektiren kanser tanılı hastaların sayısı artmaktadır. Bu çalışmada, TJA uygulanan ve onkolojik tedavi (kemoterapi veya radyoterapi) alan hastalarda komplikasyon ve mortalite prevalansı incelenmiştir. 

Yöntem: Bu retrospektif vaka-kontrol çalışmasında, onkolojik tedavi alan 2223 hasta, bu tür bir tedavi almayan 4446 hasta ile eşleştirilmiştir. Ameliyat sonrası komplikasyon ve mortalite oranları retrospektif olarak analiz edilmiştir. Mortalite için 1 yıllık risk faktörlerini belirlemek amacıyla Cox regresyon analizi yapılmıştır. Onkolojik tedavi ile TEA arasındaki süre için güvenli bir eşik belirlemek amacıyla ROC eğrisi analizi kullanılmıştır. 

Bulgular: Onkolojik tedavi alanlarda komplikasyon ve erken mortalite oranları daha yüksekti. Hastane içi mortalite, 1 aylık, 3 aylık ve 1 yıllık mortalite onkolojik tedavi alanlarda anlamlı derecede yüksekti. Ameliyat önce-si kemoterapi ve radyoterapi tedavilerinin zamanlaması, ameliyat sonrası mortalite ile anlamlı bir ilişki göstermiştir. Pnömoni, sıvı ve elektrolit dengesizlikleri ve implantla ilişkili komplikasyon oranları bu grupta anlamlı derecede yüksekti. Onkolojik tedavi almak, total kalça artroplastisi ameliyatları, ileri yaş, erkek cinsiyet, kan transfüzyonu ve yüksek CCI skorları 1 yıllık mortalite için önemli risk faktörleriydi. 

Çıkarımlar: Bu çalışma, onkolojik tedavinin TEA sonrası mortalite ve komplikasyonlarda artış için bir risk faktörü olduğunu göstermiştir. Yakın izleme ve uygun profilaktik önlemler esastır. Bu hasta popülasyonunda komplikasyonları en aza indirmek ve sonuçları iyileştirmek için ameliyat öncesi hazırlık önerilmektedir.
section_name: SB-045

section_name: Artroskopi ve Spor Yaralanmaları

section_content: Ön Çapraz Bağ Rekonstrüksiyonun Tendon Greftlerinde Askı Materyallerinin Fiksasyonunu İçin Kullanılan Süturasyon Yöntemleri Üzerine Biyomekanik Çalışma Amaç: Sporcularda en sık görülen yaralanmalardan biri ön çapraz bağ (ÖÇB) yaralanmalarıdır. ÖÇB rekonstrüksiyonlarında (ÖÇB-R) greft hazırlanırken cerrahın tercihine bağlı olarak çeşitli sütur materyalleri ve teknikleri kullanılır. Hamstring tendonları, Quadriceps tendon, peroneal tendon, patellar tendon gibi greft seçenekleri mevcuttur. Greftin stabilitesini sağlamak amacıyla farklı süturasyon teknikleri kullanılır, ancak bu konuda fikir birliği yoktur. Çalışmamızda, greft hazırlığında iki farklı süturasyon tekniği kullanarak daha ideal bir teknik belirlemeyi amaçladık. 

Yöntem: Yerel mezbahada ticari amaçla kesilen 10-12 aylık, 40-45 kg ağırlığındaki 14 erkek koyunun aşil tendonu toplandı. Koyun aşil tendonları, ÖÇB greftlerine benzerliği nedeniyle tercih edildi. Örnekler rastgele iki gruba ayrıldı. Tendonlar izole tendon olarak ortalama 8 cm olacak şekilde hazırlandı. Her iki uçtan 2 cm mesafe marker kalemle işaretlendi. İşaretli noktadan başlanarak uca doğru lup güçlendirilmiş ip ile tendon ortasından beş kez geçiş sağlanarak süture edildi ve ardından endobuton için askı lupu oluşturulduktan sonra sütur tendonun en distalinden üç kez transvers geçirilerek bağlandı. Kilitsiz süture edilenler Grup 1, kilitli süture edilenler Grup 2 olarak tanımlandı. Tüm tendonlar aynı araştırmacı tarafından hazırlandı ve biyomekanik testler aynı gün İTÜ Mukavemet ve Biyomekanik Laboratuvarı'ndaki MTS 858 Mini Bionix II cihazıyla yapıldı. Numuneler üst çeneye bir adaptör parça yardımıyla sabitlenirken, tendon kısmı dikiş ipliği ile yük hücresi üzerindeki makaraya sabitlendi. Boşlukları gidermek için numunelere 5 Hz frekansında 1-50 N aralığında yük verildi. Daha sonra 5 N preload verilerek 5 Hz ile 10-50 N arasında 500 cycle yük uygulandı. Veriler SPSS v25. 0 ile değerlendirildi ve bağımsız örnekler t testi kullanıldı. 

Bulgular: Grup 1 de yer alan tendonların stiffness ortalaması 45,18 ±7,6 N/mm, kopma kuvveti ortalama 203,42 ±71,6 N, uzama miktarı ortalama 2,8 ±0,9 mm, ilk ve son devir arası uzunluk farkı ortalama 9,4 ±5,8 mm olarak tespit edildi. Grup'2 de yer alan tendonların ise stiffness ortalaması 63,27 ±6,4 N/ mm, kopma kuvveti ortalama 431,14 ±141,64 N, uzama miktarı ortalama 3,15 ±1 mm, ilk ve son devir arası uzunluk farkı ortalama 5,9 ±2 mm olarak saptandı. Tüm tendonların stiffness ortalama değeri 54,23 ±11,55 N/ mm, kopma kuvveti ortalama değeri 317,29 ±159,96 N, uzama miktarı ortalama 2,9 ±0,9 mm, ilk ve son devir arası uzunluk farkı ortalama 7,7 ±4,5 mm olarak bulundu. Gruplar arası karşılaştırmada t-testi ile stiffness değerleri (p=0,001) ve kopma kuvvetinde (p=0,004) anlamlı fark tespit edildi (p<0,005). Ancak, uzama ve uzunluk karşılaştırılmasında ise istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunmamıştır. 

Çıkarımlar: Kilitli sütur tekniği ile hazırlanan greftlerin, daha yüksek dayanıklılık gösterdiği saptandı. Bu konfigürasyon, tendon greftlerin askı fiksasyonunu optimize etme konusunda biyomekanik kanıtlar sunmaktadır. AT yüklemesine yanıt olarak BTB+LET tekniğinde, 15̇'deki ITB tekniğine kıyasla önemli ölçüde daha az translasyon tespit edildi (ortalama fark (MD): 1,6 ± 0,7 mm (p = 0,047)), 30̇ (MD: 1,8) ± 0,7 mm (p = 0,028)) ve 60̇ (MD: 1,5 ±0,6 mm (p = 0,032)) diz fleksiyonu. IR torkuna yanıt olarak, ITB ile sağlam durum arasındaki istatistiksel olarak anlamlı tek fark diz fleksiyonunun 0°'sindeydi. Simüle edilmiş PS'ye yanıt olarak, diz fleksiyonunun 15⁰ (MD: (1,7 ± 0,5 mm (p = 0,041)) seviyesindeki sağlam durumuna kıyasla BTB+LET durumunda önemli ölçüde daha az tibial yer değiştirme tespit edildi. 

Çıkarımlar: BTB ve ITB ÖÇB-R'nin her ikisi de AT, IR ve simüle edilmiş PS yüklemesine yanıt olarak ÖÇB eksikliği durumuna kıyasla diz stabilitesini iyileştirdi, ancak hiçbir yöntem sağlam ÖÇB davranışını geri getiremedi. BTB+LET, simüle edilmiş PS yüklemesi sırasında diz fleksiyonunun 15⁰'sinde aşırı kısıtlamaya neden oldu. ITB ÖÇB-R tekniği, ÖÇB rüptürü olan dizin stabilitesini iyileştirmek için alternatif bir teknik olabilir.
section_name: SB-046

section_content: Pediatrik Acl Rekonstrüksiyonunda Uygulanan Tam Transfizyal, Kısmi Transfizyal Ve Fizyal-Korumalı Tekniklerin Biomekanik Olarak Karşılaştırılması : Juvenil Domuz Dizinde Deneysel Bir Çalışma Bulgular: ACL translasyonu (ACLT), AP çekmecesi ve VV torku altında eklemde destabilizasyona neden oldu(Şekil 1B&2A). Özellikle, tüm teknikler VV gevşekliğini sağlam duruma 2,7 derece içinde geri yükledi(Şekil 2A). Teknikler arasında APTT'de ve VV'de sağlam duruma göre önemli bir fark gözlenmedi (Şekil 1C&2B). Ön tibial yükleme altında, greft tarafından taşınan ön kuvvet, MCL tarafından taşınan kuvvetler artarken sağlam ACL'ye kıyasla azaldı(Şekil 3A). Valgus rotasyonu altında, greft ve MCL tarafından taşınan sonuç kuvvetleri daha yüksekti, lateral menisküs yoluyla taşınanlar ise azaldı(Şekil 3B). Tersine, greft sonuç kuvveti varus rotasyonu altında kaldı ve LCL ve medial menisküste artışlar oldu(Şekil 3C). Teknikler arasında sonuç kuvvetinde istatiksel olarak anlamlı bir fark bulunamadı. 

Çıkarımlar: Daha iyi postoperatif AP gevşekliğini fizyal koruma tekniğiyle bulan önceki insan çalışmalarının aksine, çalışmamız APTT'yi geri yükleme yeteneğinin tüm cerrahi tekniklerde 60° diz fleksiyonunda benzer olduğunu ortaya koydu. Mevcut çalışmadaki bazı ön kuvvetler ACLR sonrası MCL'ye kaymış olsa da, mutlak yük değerleri nispeten düşüktü ve teknikler arasında benzerdi. Amaç: Bu çalışmada ön çapraz bağ (ÖÇB) yaralanması nedeniyle ameliyat edilen has-talarda ameliyat sırasında hasta katılımının klinik ve fonksiyonel sonuçlar, memnuniyet ve postoperatif rehabilitasyona uyum üzerine etkisini değerlendirmeyi amaçladık. 

Yöntem: İzole ÖÇB rekonstrüksiyonu (ÖÇBR) yapılan 61 hasta çalışmaya dahil edildi. Katılım grubundaki 30 hastaya artroskopi ekranı gösterildi ve ameliyat sırasında cerrahla iletişim kurmaları sağlandı. Klinik ve fonksiyonel değerlendirme için diz eklemi hareket açıklığı (ROM), Uluslararası Diz Dokümantasyon Komitesi Subjektif Diz Formu (IKDC), Diz Yaralanması ve Osteoartrit Sonuç Skoru (KOOS), Lysholm Diz Skorlama Ölçeği (LKSS), Kısa Form-36 (SF-36) puanı ve Tegner Aktivite Ölçeği (TAÖ) kullanıldı. Ağrıyı değerlendirmek için Ağrı Kalitesi Değerlendirme Ölçeği kullanıldı. Hastaların egzersize uyumunun değerlendirilmesinde; önerilen postoperatif egzersiz programının yarısından fazlasına katılan hastalar uyumlu, azına katılan hastalar uyumsuz olarak değerlendirildi. Hastanın memnuniyeti 5'li Likert ölçeği kullanılarak değerlendirildi ve "Çok memnunum" ve "Memnunum" cevapları memnun olarak, "Ne memnunum ne de memnun değilim", "Memnun değilim" ve "Hiç memnun değilim" cevapları memnun değil olarak sınıflandırdı. 

Bulgular: 3. haftada ROM, SF-36, LKSS değerleri ve ağrı skorları katılım grubunda kontrol grubuna göre daha iyiydi(p<0,05). 6. ayda IKDC, KOOS, SF-36 değerleri ve ağrı skorları da katılım grubunda kontrol grubuna göre daha iyiydi (p<0,05). Ancak 6. ayda ROM, LKSS ve TAS değerleri gruplar arasında benzerdi(p>0,05). Katılım grubunda kontrol grubuna göre ameliyat sonrası 3. hafta ve 6. ayda memnuniyet ve ameliyat sonrası egzersiz uyumu anlamlı düzeyde daha iyiydi(p<0. 05). 

Çıkarımlar: ÖÇBR ameliyatı sırasında hastanın cerrahla iletişim kurarak katılımı, klinik ve fonksiyonel sonuçları olumlu yönde etkiler. Ayrıca hasta memnuniyetine ve hastaların ameliyat sonrası rehabilitasyon programına uyumuna da katkı sağlar.
section_name: SB-048

section_content: Posterior Tibial Eğim Ve Patellar Tendon Oryantasyon İlişkisinin Ön Çapraz Bağ Rüptürü Üzerine Etkisi
section_name: SB-050

section_content: Farklı PRP Türlerinin Metabolomik Farklılaşmaları Ve Osteoartritli İle Sağlıklı Kondrosit Hücrelerinde Proliferasyon Üzerine Etkileri
section_name: SB-056

section_content: Dizde Masif Osteokondral Defektli Hastalarda Taze Osteokondral Allogreft Transferi, Minimum 1 Yıllık Sonuçlarımız
section_name: SB-057

section_content: İleri Evre Diz Osteoartritinde Konservatif Ve Minimal İnvaziv Tedavi Seçenekleri Ne Kadar Etkili?
section_name: SB-064

section_content: MPFL Rekonstruksiyonunda Patellar Endobutton Fiksasyon Tekniği Bulgular: Randomize olarak 25 hastaya plasebo ve 25 hastaya ilaç uygulandı. Gruplar arasında;yaş cinsiyet,yırtık şekli,taraf,-BMI,meslek,eğitim düzeyi,sigara içiciliği,şikayetlerin istirhatle rahatlaması süresi ve uygulama öncesi VAS skorları ve rom ROM açısından fark saptanmadı. VAS skorlarında 1. gün kontrollerde azalma miktarı ilaç grubunda daha fazla olmakla beraber istatistiksel olarak fark saptanmadı(p=0,1)Benzer şekilde gruplar arasında uygulamadan 7 gün ve 30 gün sonra değerlendirilen SF-12,Lysholm skorları ve ROM arasında anlamlı fark saptanmadı(p>0,05). Hastalarda sistemik yan etki saptanmadı. Ancak ilaç grubunda 7 hastada evre 1 ve 2 hastada tedavi gerektiren evre 2 kontakt dermatit ve kontrol grubunda 3 hastada evre 1 kontakt dermatit saptandı. (p=0,048) Çıkarımlar: Diffüzyonel yama sistemleri içeriklerindeki düşük moleküler ağırlıklı lipid formülasyonu(ol limonis-ol rosmarini) sayesinde ciltten kolaylıkla emilir ve herniye ve ödemli ağrılı dokuda osmolar geçişle ağrıya neden olan ödemi hacimsel olarak azaltır. Klinik olarak servikal ve lomber disk hernisi tedavisinde etkin oldukları gösterilmiş olmakla beraber diz ağrılarında plaseboya üstünlükleri veya etkinlikleri bu çalışmada gösterilememiştir. Gelecekte daha geniş sayılar ile yapılan analizler daha kesin sonuçlara yardımcı olacaktır.
section_name: SB-066

section_content: Medial Menisküs Posterior Kök Yırtığı (Mmprt) ve Kemik Morfolojisi Arasındaki İlişkinin Değerlendirilmesi: MRI Bazlı Çalışma
section_name: SB-069

section_content: Femoro-Asetabular Sıkışma İçin Lateral Merkez Kenar Açısının Bir Eşik Değeri Var Mı? Amaç: Asetabuler labrum kalça eklem stabilitesi için çok önemli olan ve emme etkisi olarak bilinen distraksiyon kuvvetleri sırasında negatif eklem içi basınç oluşturan fibrokartilajinöz bir yapıdır. Labrum eklem içi sinovial sıvı basıncını arttırıp sızdırmazlık mekanizmasıyla eklem sıvısını merkeze ve perifere eşit dağıtarak eklem sıkıştırma kuvvetleri sırasında kıkırdak yüzeyler üzerindeki yükü dağıtır. (1)Bu işlevi sayesinde kıkırdak yüzeyler arasındaki sürtünmeyi azaltmakta olup hasarlanması halinde erken eklem dejenerasyonu görülmektedir. (2,3)Kalça artroskopisinin gelişmesiyle labrum debridmanı,tamiri yada labrumun onarılamaz olduğu masif hasarlarda labrumun eksize edilerek yerine greft yerleştirildiği labrum rekonstrüksiyonu gibi cerrahi prosedürler gelişmiştir. İnsan kadavra çalışmaları labrum rekonstrüksiyonu sonrası labral emme etkisi ile oluşan eklem içi negatif basıncın tekrar oluştuğunu göstermiştir. (2,3) Dana asetabulumu,femuru ve labrumu insan kalçasına yakından benzediği için biyomekanik testlerde kullanılmaktadır. (4,5,6)Çalışmamız labral rekonstrüksiyonda kondrolabral bileşkenin(KLB) korunmasının ve kullanılan greft genişliğinin labrum emme kuvveti üzerindeki etkisini değerlendirmek için dana kalça modelinde 3. 5 mm olan KLB'nin korunarak yada korunmadan labrum rezeksiyonu yapılıp 4. 5 mm veya 9 mm genişliğinde greft ile labrum rekonstrüksiyonu yapıldıktan sonra ölçülen labrum emme kuvvetlerinin doğal labrumdaki ölçülen emme kuvvetlerine göre biyomekanik olarak değerlendirmektedir. 

Hipotezimiz, LCEAS'nin LCEAR'den daha duyarlı olacağı ve FAI hastaları için klinik olarak önemli ve/veya daha iyi fonksiyonel sonuçları öngörmek için bu ölçüm için bir üst kesme değeri olacağı yönündeydi. 

Yöntem: İki yaşındaki erkek danalardan alınan 20 kalça KLB korunmuş(+) ve KLB eksize edilmiş(-) olarak iki ana gruba ayrıldı. Bu gruplar ayrıca sağlam labrumlu grup 1,KLB(+) olup labrum eksizyonu yapılan grup 2,sırasıyla 4. 5 mm ve 9 mm genişlikte greft kullanılarak KLB(+) kalçada labral rekonstrüksiyon yapılan grup 3 ve grup 4,KLB korunmadan saat 12-3 pozisyonunda labral yırtığı olan grup 5,KLB korunmadan tam labrum eksizyonu yapılan grup 6, ve 4. 5 mm ile 9 mm greft kullanarak KLB(-) kalçada labrum rekonstrüksiyonu yapılan grup 7 ve 8 olarak sekiz alt gruba ayrıldı. Greft olarak insan hamstring tendonlarına benzer özellikte olan dana ayak ekstansör tendonları kullanıldı. Gruplara uygun biyomekanik test düzeneğinde sıkıştırma ve distraksiyon kuvvetlerini ölçen biyomekanik testler yapılarak kuvvet-deplasman değerleri kaydedildi. 

Bulgular: KLB(+) olan grupta KLB(-) gruba göre oluşan maksimum distraksiyon kuvveti anlamlı olarak daha fazlaydı. Hem KLB(+) hem de KLB(-) gruplarda labrum eksizyonu sonrası en düşük emme ve distraksiyon kuvvetleri ölçüldü. 9 mm greft ile yapılan rekonstrüksiyonlarda 4. 5 mm grefte göre distraksiyon kuvvetlerinde anlamlı iyileşme kaydedildi. 

Çıkarımlar: Çalışmamızın ana bulguları labrum rekonstrüksiyonunda KLB korunmasının ve rekonstrüksiyon işleminde greftin daha geniş tercih edilmesinin labrumun eklem içi emme etkisi ve distraksiyon kuvvetlerine olumlu etkisi olduğudur. Bulgular: ölçülen 60 grafinin 4 ölçüm yönteminden kalın çizgi ile yapılan ölçümlerde zayıf güvenirlilik gözlendi (ICC 0. 494) ince çizgi, ince kesikli çizgi ve göz kararı ölçümlerde orta derecede güvenirlilik gözlendi (sırasıyla 0. 645, 0. 525, 0. 588). Gözlemci içi güvenirlilik ince çizgi, ince kesikli çizgi, kalın çizgi, göz kararı ölçüm sonuçları ICC değerleri sırasıyla: (ICC: 0,626 -0,681-0,681-0,462) idi. Göz kararı ölçümde zayıf düzeyde uyum çıkarken; İnce, ince kesikli ve kalın çizgide orta derecede uyum saptandı. 

Çıkarımlar: 4 yöntem arasında yapılan çalışmada kalın çizgi ile yapılan ölçümlerde ICC güvenirlilik zayıf uyum gösterdi. İnce tam halka, İnce kesikli halka ve Göz kararı ölçümler orta derecede uyum gösterdi. Ancak ince tam halkada yapılan ölçümler en yüksek gözlemciler arası güvenirlilik değerine sahipti. Alfa açısı gözlemciler arası güvenirliliği çoğu çalışmada zayıf ve orta derece uyumluk gösteren bir parametre olup, ince tam halka ile yapılan ölçümlerde gözlemciler arası güvenirliliğin en yüksek olacağı kanaatindeyiz.
section_name: SB-070

section_content: Femoroasetabuler Sıkışma Sendromu Nedeniyle Kalça Artroskopisi Yapılan Hastalarda Erken Dönemde Heterotopik Ossifikasyon Görülme Sıklığı

Yasin Erdoğan 1, Hatice Ezgi Rifaioğlu 1, Kemal Şibar 1, Ali Şahin 1, Ahmet Fırat1

1 Ankara Etlik Şehir Hastanesi, Ankara, Türkiye Amaç: Femoroasetabular sıkışma sendromu (FAS), özellikle genç erişkinlerde kalça ağrısına yol açabilen, proksimal femur ile asetabulum arasındaki anatomik ilişkinin bozulmasıyla karakterize mekanik bir kalça hastalığıdır. Heterotopik ossifikasyon (HO), FAS cerrahi tedavisinde kalça artroskopisi yapılan hastalarda görülen önemli bir komplikasyondur. Bu çalışmanın amacı FAS nedeniyle kalça artroskopisi yaptığımız hastalarda HO görülme sıklığını değerlendirmektir. 

Yöntem: Çalışmaya Ekim 2022 -Aralık 2023 tarihleri arasında kombine FAS tanısı ile artroskopik pincer ve cam eksizyonu ile labrum onarımı yapılmış olan ve altı aydan uzun takip süresine sahip 77 hasta dahil edildi. Hastalar tek kıdemli cerrah tarafından opere edildi ve tüm hastalara HO profilaksisi için postoperatif dönemde 4 hafta boyunca asemetasin tedavisi uygulandı. Çalışmaya alınan hastaların postoperatif takip grafileri hastane PACS sisteminden geriye doğru taranarak postoperatif en az 6. aydan sonra çekilmiş olan grafilerden heterotopik ossifikasyon varlığı araştırıldı ve saptanan heterotopik ossifikasyonlar Brooker sınıflamasına göre evrelendi. 

Bulgular: Hastaların 40'sı erkek, 37'si kadındı. Hastaların yaş ortalaması 37,7 (18-56) idi. Hastaların 43'i sağ, 32'si sol taraf, 2'si bilateral idi. Ortalama takip süresi 34 hafta idi. 5 hastada takiplerde heterotopik ossifikasyon izlendi. Brooker sınıflamasında göre heterotopik ossifikasyonlar 3 hastada Grade 1, 1 hastada Grade 2, 1 hastada Grade 3 idi. Heterotopik ossifikasyon olan hastalardan 1 hastaya artroskopik HO eksizyonu uygulandı. 

Çıkarımlar: Çalışmamız kalça artroskopisi sonrası heterotopik ossifikasyon görülme sıklığını % 6,5 olarak saptamıştır. Kalça artroskopisi sonrası HO hasta memnuniyetini ve tedavinin başarısını düşüren bazen ikinci cerrahi gerektirebilen önemli bir komplikasyondur.
section_name: SB-073

section_content: Rekreasyonel Erkek Sporcuların Zıplama Testlerindeki Diz Kinematiğinin İncelenmesi

Ömer Faruk İlicepınar
section_name: SB-075

section_content: Koşu Performansı İle Tibialis Anterior Tendon İlişkisi: Tip 5 Varyasyonunun Etkisi
section_name: SB-076

section_content: Patella Çift Tünel Yöntem: Çalışmaya dahil edilen 75 hasta patellofemoral dizilim bozukluğu olup olmamasına göre iki gruba ayrıldı. Patellofemoral dizilim bozukluğu olanlar hasta grubu, olmayanlar ise kontrol grubu olarak adlandırıldı. Her iki grubun T2 haritalama içeren MRG'leri sagittal kesitleri üzerinden 12 kadrana bölünerek değerlendirildi. Bu kadranlardan yapılan ölçümlerin ortalaması alınarak hem troklea hem de patella için tek bir T2 relaksasyon değeri elde edildi. Elde edilen bu ortalama değer iki grup arasında karşılaştırıldı. Daha sonra 12 kadran değerlerinin her biri ayrı ayrı karşılaştırılarak iki grup arasında hem troklea hem de patella için kadranlar arası fark olup olmadığı incelendi. İstatistiksel fark tespit edilen kadranlar için cut-off değer hesaplandı. 

Bulgular: Çalışmadaki 75 hastanın 39'unda patellofemoral dizilim bozukluğu varken (hasta grubu), 36'sında ise yoktu (kontrol grubu). Gruplar arasında troklear ve patellar kıkırdak ortalama T2 relaksasyon değerleri açısından fark yoktu. Ancak 12 kadran ayrı ayrı karşılaştırıldığında hem troklear hem de patellar kıkırdakta, üst-dış-dış (P1, T1) ve üst-dış-iç (P2, T2) kadranlarındaki T2 relaksasyon değerleri hasta grubunda istatistiksel olarak anlamlı oranda yüksekti. Cut-off değer belirlemek amacıyla yapılan ROC analizinde de benzer kadranlarda (T1, P1, P2) istatistiksel anlamlı sonuçlar elde edildi. 

Çıkarımlar: Bu sonuçlar patellofemoral dizilim bozukluğunun sebep olduğu kondromalazinin asimetrik olarak başladığını ve ilk başladığı alanın hem troklear hem de patellar kıkırdakta üst-dış kadran olduğunu göstermiştir. Bu kadranlardan yapılacak olan ölçümler patellofemoral dizilim bozukluğu olan hastalardaki olası troklear ve patellar kondromalazinin erken teşhisinde kullanılabilir.
section_name: SB-080

section_content: Derin Öğrenme Algoritmaları İle Ön Çapraz Bağ Yırtıklarının Tespiti
section_name: SB-082

section_content: Hidroksiapatit Kaplı Güçlendirilmiş Non-Absorbable Polifilaman Sütür Materyalinin Kemik -Tendon İyileşmesindeki Etkisi
section_name: SB-083

section_name: Ayak ve Ayak Bileği Cerrahisi

section_content: Ekstraosseöz Lümen Çapının Talus Osteokondral Lezyonları Gelişimine Etkisi

Lercan Aslan
section_name: SB-085

section_content: Trimalleol Kırıklarda Tibiofibuler Örtüşme Miktarının Plantar Basınca Etkisi

Hayati Hürol Türkoğlu 1, Erdinç Esen
section_name: SB-090

section_content: Birinci Metatarsofalangeal Eklem Artrodezi Sonrası Kaynamama Riski Ve Etkileyen Faktörler: Retrospektif Bir Çalışma Yöntem: Aralık 2021 -mayıs 2024 tarihleri arasında polikliniğimize TM ekzositozunun neden olduğu ayakkabı iritasyonu, ağrı, parestezi veya tendinit şikayetleri ile başvuran hastalar retrospektif olarak değerlendirildi. Tarafımızca cerrahi ya da konservatif tedavi uygulanıp en az 6 ay takip edilmiş hastalar çalışmaya dahil edildi. İlk poliklinik başvurularında parestezi varlığını değerlendirmek için tinel testine, tendit tanısı için ise ekstensör hallusis longusta hareketle ağrı varlığına bakıldı. Hastaların şikayetlerinin süresi ve nasıl ayakkabı kullandıkları not edildi. Hastaların şikayetlerine göre ekzositoz rezeksiyonu veya dorsal bölgeyi pedleme gibi konservatif tedaviler uygulandı. Bir yıldan uzun süredir çelik burunlu iş ayakkabısı kullanan (Grup-1) ve günlük-yumuşak ayakkabı kullanan (Grup-2) hastalar 2 gruba ayırıldı. Tedavi sonrası 6. Ayda değerlendirilen hastaların tedavi sonuçları değerlendirildi. 

Bulgular: Yaş ortalaması 38,8 (minimum: 22 maksimum: 58) olan 18 hastanın 20 ayağı değerlendirildi. Hastaların 14'ü kadın 4'ü erkekti. 13 ayak çelik ayakkabı kullanan gruba (Grup-1), 7 ayak ise günlük ayakkabı (Grup-2) kullanan gruba dahil edildi. Üç tanesi Grup-1'e dahil olan 4 ayakta ekzositoz rezeke edildi. Ameliyat öncesi tüm hastalarda ayakkabı iritasyonu ve ağrı bulunurken parestezi Grup-1'de 5, Grup-2'de 1 hastada, tendinit ise Grup-1' de 6 hastada Grup 2'de 3 hastada gözlendi. Tedavi sonrası 6. Ayda tüm hastalarda ayakkabı iritasyonunun ortadan kalktığı görüldü. Grup-1' de 5'i konservatif izlenen 6 hasta halen ağrı tariflerken, parestezi 4, tendinit 4 hastada görülmekteydi. Grup-2'de cerrahi geçiren hastalarda herhangi bir semptom gözlenmedi. Tedavi sonrası ağrı tarifleyen 2, parestezisi ve tendiniti olan 1 hasta vardı. 

Çıkarımlar: Çelik burunlu iş ayakkabısı kullanımı uzun süreli, şiddetli bası nedeniyle TM ekzositozunda semptomların kalıcı hale gelmesine neden olabilmektedir. TM ekzositozu bulunan ve çelik burunlu iş ayakkabısı kullanımı zorunlu olan hastalarda erken zamanda cerrahi tedavi sorunların kalıcı çözümünü sağlayabilir. Ancak TM ekzositozu etyolojisi ve tedavileri hakkında geniş çaplı ve detaylı çalışmalara ihtiyaç duyulmaktadır.
section_name: SB-096

section_name: SB-100

section_content: Yiğit Önaloğlu 1, Ender Alagöz 2, Nilsen Erdoğan 2, Mahsum Solmaz 2, Metehan Demirkol Bulgular: Ortalama Movin ve Bonar skorları hem ZnSO4-15 grubunda C-15 grubuna göre hem ZnSO4-30 grubunda C-30 grubuna göre anlamlı derecede düşüktü (p < 0. 05). Biyomekanik sonuçları istatistiksel olarak anlamlı bulmasak da, ZnSO4-15 grubunun sağlam Aşil tendonları C-15 grubundan daha yüksek tokluk değerlerine sahipti ve ZnSO4-30 grubunun ameliyat edilmiş ve sağlam tendonlarının gerilme mukavemeti ve tokluk değerlerinin tümü C-30 grubununkilerden sayısal olarak daha yüksekti (sağlam tendonların gerilme mukavemetleri hariç). 

Çıkarımlar: Çinko mineral takviyesinin Aşil tendonu iyileşmesinin proliferasyon ve yeniden şekillenme aşamaları üzerinde histopatolojik olarak olumlu etkileri olduğu gösterilmiş, hem ameliyat edilmiş hem de sağlam Aşil tendonlarına biyomekanik olarak ise fayda sağlayabileceği öngörülmüştür.
section_name: Çinko-Sülfat Mineral Takviyesinin Sıçan Aşil Tendonunun İyileşmesi Üzerindeki Etkileri

section_name: SB-101

section_content: Vahdet Uçan 1, Hakan Batuhan Kaya 1, Bilal Sulak 1, Nurzat Elmalı
section_name: Akut Aşil Tendon Rüptüründe İzole Endoskopik Fleksör Hallusis Longus Transferinin Erken Dönem Klinik Sonuçları

section_content: Prenatal Testosteron-Östrojen Dengesi Os Trigonum ile İlişkili Midir? Bulgular: Os trigonumu olan hastaların 2D:4D oranı, kontrol grubundaki hastalara kıyasla anlamlı derecede daha düşük olarak bulundu (ortalama: p < 0,001, sağ el: p = 0,005, sol el : p = 0,002). Her iki elin ortalama 2D:4D oranının os trigonumu ekarte etmek için en yüksek tahmin yeteneğine sahip olduğu saptandı (AUC: 0,869, cut-off: 0,97). Sol elin 2D:4D oranı iyi öngörü kabiliyeti gösterirken (AUC: 0,753, cut-off: 0,9962), sağ eldeki 2D:4D oranı sola göre bir miktar daha düşük öngörü kabiliyetine sahipti (AUC: 0,743, cut-off: 0,9892). Tüm oranlar için lojistik regresyon olasılıklarının os trigonum varlığı için yüksek öngörü değeri gösterdiği saptandı. 

Çıkarımlar: Talusun posteriorundaki sekonder ossifikasyon sürecinde fazla testosteron maruziyeti nedeniyle indüklenen kemik yapımının bir sonucu olarak os trigonum görülme olasılığı artabilir. Os trigonumu bulunan hastalarda 2D:4D oranının anlamlı olarak daha düşük olması da testosteron maruziyetinin os trigonum oluşumunda etkili olabileceğini göstermektedir.
section_name: SB-102

section_content: Sporcularda Cumberland Ayak Bileği İnstabilite Anketi Türkçe Versiyonunun Geçerlilik Ve Güvenilirliğinin İncelenmesi

Elif Aleyna Yazgan Çıkarımlar: CAIT-T, sporcularda ayak bileği instabilitesinin değerlendirilmesi için geçerli ve güvenilir bir ankettir.
section_name: SB-103

section_content: Kısmi Uyumsuz Lisfranc Yaralanmalarının Cerrahi Tedavisi Sonrası Koruyucu Taban Duyusu, Ayak Bileği Propriosepsiyonu, Mobilitesi Ve Dengesindeki Değişikliklerin İncelenmesi
section_name: SB-104

section_content: Sinüs Tarsi Sendromu Ayak Morfolojisi İle İlişkili Midir? Bulgular: Üç grup arasında, cinsiyet, operasyon yaşı, kısalık miktarı, opere edilen taraf, uzatılan kemik miktarı, ameliyat öncesi ve sonrası MAD, rejenerat kalitesi, SF-12 mental ve SF-12 Fonksiyonel, ASAMI kemik ve fonksiyonel sonuçlar açısından anlamlı fark yoktu (p>0,05). Kemik iyileşme indeksi Monolateral eksternal fiksatör grubunda anlamlı düzeyde daha büyük saptandı (p=0,001; p<0,01). Uzatma indeksi monolateral eksternal fiksatör grubunda anlamlı düzeyde daha uzun saptanırken (p=0,001; p<0,01), LEFS skorlaması monolateral eksternal fiksatör grubunda diğer iki gruba göre anlamlı düzeyde daha düşük saptandı (p=0,009; p<0,01). Komplikasyon görülme oranları, Manyetik kontrollü uzayabilen intramedüller çivi grubunda anlamlı düzeyde daha düşük saptandı (p=0,006; p<0,01). İzokinetik kas gücü ve dayanıklılıklarının değerlendirilmesinde, monolateral eksternal fiksatör grubunda etkilenen taraf diz ekstansör zirve tork (p=0,001; p=0,001; p<0,01), diz fleksör zirve tork (p=0,001; p=0,001; p<0,01) kalça abdüktör zirve tork (p=0,001; p=0,001; p<0,01) değerleri her üç grup arasında en düşük saptadı. Üç grup arasında diz ekstansör (p=0,018; p=0,010), fleksör (p=0,586; p=0,386) ve kalça abdüktör (p=0,034; p=0,055) kas gücü ve dayanıklılıkları en yüksek manyetik kontrollü uzayabilen intramedüller çivi gurubunda saptanırken, en düşük monolateral eksternal fiksatör grubunda saptandı. 

Çıkarımlar: manyetik kontrollü uzayabilen intramedüller çivi tekniğinin, daha kısa konsolidasyon süresi, daha iyi kemik iyileşme ve uzama indeksleri, daha az komplikasyon görünme oranları ve nispeten daha az etkilenen izokinetik kas gücü ölçümleri nedeni ile diğer yöntemlere göre femoral uzatma cerrahisinde daha başarılı ve güvenilir bir yöntem olduğu kanaatindeyiz.
section_name: SB-113

section_content: Osteogenezis İmperfekta Tanılı Hastalarda Cerrahi Tedavi Olarak Plak Ve Çivi Kombinasyonunun Sadece Çivi Uygulamasına Karşı Avantajları Ve Dezavantajları Rauf Alızada 1, Hakan Hüseyin Kınık 2 1 Özel Çankaya Hastanesi, Ankara, Türkiye 2 Ankara Üniversitesi, Ankara, Türkiye Amaç: Osteogenezis İmperfekta (Oİ), Tip 1 kollajeni kodlayan genlerdeki mutasyonların sebep olduğu çoklu kırıklar ve iskelet deformiteleri ile seyreden kalıtsal bir bağ doku hastalığıdır. Çalışmamızda kırık ve deformitesi olan Oİ hastalarında şiş kebap osteotomisi ardından, intramedüller (İM) çivi sonrası plak ile ilave destek amacıyla tespit edilen hastalar ile sadece İM çivi ile tespit tekniğinin kullanıldığı hastalar karşılaştırılmıştır. 

Yöntem: Tek merkezli retrospektif çalışmada osteogenesis imperfekta (Oİ) tanılı kırık veya deformite nedeniyle cerrahi tespit yöntemi olarak sadece intramedüller çivi ile intramedüller çiviye plak desteği uygulanan hastaların, radyolojik ve fonksiyonel skorların cerrahi tespit yöntemi ile ilişkisi araştırılmıştır. Fenotipik ve radyolojik olarak doğrulanmış Oİ tanılı hastalardan en az 12 ay takipli, çivi ya da çivi + plak uygulanan hastalar dahil edilmiştir. Hasta ve segment bazlı analizler yapılımış, hastaların fonksiyonel durumu ile mekanik komplikasyonlar gruplar arasında karşılaştırılmıştır. 

Bulgular: Çalışmaya dahil edilen 24 hastanın ortalama yaşı 21. 13 ± 11. 92 ilk cerrahi yaşları ise 13. 71 ± 9. 36'dır. Hastaların 15'i (%62,50) pediatrik popülasyondandır. Çalışmada 10 kadın (%41,67) ve 14 erkek (%58,33) hasta bulunmaktadır. Ortalama takip süresi 102. 79 ± 72,85 aydır. Hastalarda opere edilen ortalama segment sayısı 2. 38 ± 1. 10 iken, toplam cerrahi sayısı 2. 79 ± 1. 50'dir. Sillence sınıflamasına bakıldığında 9 hasta (%37. 50) 1, 10 hasta (%47. 67) 3 ve 5 hasta (%20. 83) 4 sınıfındadır. 6 hastada (%25. 00) ailede OI veya bağ doku hastalığı bulunmaktadır. Diğer Oİ bulgularına bakıldığında, 17 hastada (%70. 83) skolyoz, 9 hastada (%39. 13) dentinogenesis imperfekta, 2 hastada (%8. 70) duyma kusuru, 16 hastada (%69. 57) boy kısalığı, 8 hastada (%33. 33) kontraktürler görülmüştür. Ortalama Beighton skoru 0. 26 ± 0. 69'dur. Çalışma grubunda akut kırık olmadığı zamanlarda en sık görülen semptom çabuk yorulmadır (%60. 87). 24 hasta toplam 64 segment için opere edilmiştir. 32 segmentte (%50) çivi, 32 segmentte (%50) ise çivi + plak kullanılmıştır. Ortalama kaynama süresi 13. 31 ± 4. 20 haftadır. Bu süre çivi grubunda 15. 56 ± 2. 99 olup, çivi + plak grubundaki 11. 06 ± 4. 06 haftaya göre anlamlı uzundur (p=0. 0000). Cerrahi sonrası toplam 27 segmentte komplikasyon görülmüş olup, bunların 15'i çivi, 12'si çivi+plak grubunda görülmüştür. Komplikasyon gelişimi açısından gruplar arasında istatistiksel anlamlı fark sadece implant çevresi kırık için görülmüştür. 7 implant çevresi kırığın hepsi çivi grubuna iken, çivi + plak grubunda implant çevresi kırık görülmemiştir (p=0. 005). Toplamda 9 segmentte revizyon gerekmiş olup, bunların hepsi çivi grubundadır. 

Çıkarımlar: Kırık ve deformitelerin giderilmesi ve ya önlenmesi amacıyla yapılan ortopedik müdahale öncesinde yapılacak olan planlama önemlidir. Çivi + plak ile kaynama süresi daha kısa ve implant çevresi kırık riski daha düşüktür
section_name: SB-125

section_content: Nörolojik Hastalıklara Bağlı Gelişen Rekürvatum Deformitesinde Suprakondiller Femur Fleksiyon Osteotomisi Tedavisinin Sonuçları Eğitim öncesi 22 üzerinden 8. 81±2. 08 olan amputasyon değerlendirme skoru ise eğitim sonrası 18. 82±1. 36 idi (p=0. 000). İlk pratik öncesi 10 üzerinden 5. 38±2. 02 olan yeterlilik hissi standardize hasta pratiğindeki başarısızlık sonrası 3. 98±1. 78'e düştü. Eğitim sonrası 6. 59±1. 31 olan bu değer standardize hasta uygulaması sonrası 7. 71±1. 15'e yükseldi (p=0. 000). 

Çıkarımlar: El yaralanmalardaki değerlendirme oldukça zordur ve mezuniyet sonrası acil servislerde pratisyen hekim olarak çalışmaya başlayacak intörnler bu vakaların ilk değerlendirmesinden sorumludur. İntörnlük sürecinde verilecek eğitim öğrencilerin teorik bilgisini pekiştirecek, özgüveni ve değerlendirme kalitesini artıracaktır.
section_name: SB-126

section_name: SB-140

section_content: Halil Bulut 1, Lara Yagci 1 1 Istanbul Üniversitesi-Cerrahpaşa, Cerrahpaşa Tıp Fakültesi, İstanbul, Türkiye Amaç: Üst ekstremite replantasyon cerrahisi, travmatik uzuv kaybı yaşayan bireyler için hayati bir müdahale haline gelmiş, işlevin yeniden kazanılması ve yaşam kalitesinin artırılması vaadini sunmaktadır. Bu prosedürlerin başarısında, duyu ve motor fonksiyonun restorasyonunu kapsayan fonksiyonel sonuçlar ve hastanın memnuniyeti hayati öneme sahiptir. Bu derleme, mevcut üst ekstremite replantasyon sonuçlarını incelemeyi, başarıları vurgulamayı ve fonksiyonel iyileşmeyi optimize etmek için geliştirilmesi gereken alanları belirlemeyi amaçlamaktadır. Var olan literatürün detaylı bir analizi ile, replantasyon prosedürlerini takiben fonksiyonel sonuçlar hakkında içgörüler sunmayı hedefliyoruz. 

Yöntem: 1980'lerden Şubat 2024'e kadar uzanan kapsamlı bir literatür taraması yapılarak, Chen sınıflandırması kullanılarak kategorize edilmiş fonksiyonel sonuçlarla üst ekstremite replantasyonu üzerine çalışmaları tanımlamak için yapıldı. Başlangıçta 362 belirlenen makaleden, son analize 12'si dahil edildi. Bu çalışmalardan elde edilen veriler, JAMOVI yazılım programı kullanılarak analiz edildi. 

Bulgular: Farklı çalışmalardan replantasyon cerrahilerinin analizi, duyu ve motor fonksiyonun restorasyonunda cesaret verici sonuçlar ortaya koymaktadır. Çalışmalara dahil edilen 303 hastadan ve 357 replantasyondan oluşan toplamda, Chen 1 ve 2 sonuçları için birleşik başarı oranı %63. 70 iken, Chen 3 sonuçları %28. 05 olarak gerçekleşmiştir. Bu sonuçlar, replantasyon prosedürlerinin olumlu nörolojik sonuçlar elde etmedeki etkinliğini vurgular. Ancak, Chen 4 %8. 25 oranında gözlemlenmiştir. Önemli bir şekilde, bireysel çalışmalar çeşitli başarı oranları göstermiş, bazıları özellikle Chen 1 ve 2 vakalarında %100 başarı oranına ulaşmıştır. Yalnızca iki ölüm bildirilmiş olup, bunlar prosedürle ilişkilendirilmemiştir. 

Çıkarımlar: Meta-analizimiz, üst ekstremite replantasyon cerrahilerini takiben duyu ve motor fonksiyonun restorasyonunda olumlu sonuçları vurgular. Teknikleri geliştirmek ve komplikasyonları minimize etmek için daha fazla araştırma önemlidir, bu da sonuçta üst ekstremite replantasyonunda başarıyı artırır.
section_name: Mevcut Üst Ekstremite Replantasyon Sonuçlarının Meta Analizi

section_name: SB-141

section_content: Numan Atilgan 1 1 Özel Klinik, El Cerrahisi Kliniği, Gaziantep, Türkiye Amaç: Mikrovasküler parmaktan ele transferler dünya çapında artan sıklıkta yapılmaktadır. Parmakta uçtan uca transferden sonra sonuç değerlendirmesi genellikle canlılık ve hareket açıklığı, kuvvet ve 2 noktalı ayrım dahil olmak üzere nesnel ölçümlere dayanır. Ancak bu tanım, önemli bir başarı kriterihasta memnuniyeti -içermediği için sınırlıdır. Bu çalışmadaki amaç, merkezimizde gerçekleştirilen travma sonrası parmak rekonstrüksiyonu için yapılan parmak transferlerinin değerlendirilmesini ve parmak transferlerinin endikasyonları, avantajları, kısa ve uzun vadeli sonuçları hakkında ilgili literatür eşliğinde özetlemektir. 

Yöntem: Çalışmamız 2022-2024 yılları arasında merkezimize travma sonrası cerrahi onarım için başvuran hastalardan oluşmaktadır. Hastaların sosyo-demografik özellikleri, hastalara uygulan tedaviler ve sonuçları retrospektif olarak değerlendirildi. 

Bulgular: 17 hastaya cerrahi operasyon yapılmıştır. Hastaların yaş ortancası 35 (17-57) yıldı. Kayıp parmak ortalaması 2 (0-5)'di. 9 (%52. 9) hastaya serbest flep uygulandı. Hastalar en fazla ateşli silah yaralanmasından dolayı parmak kaybı yaşamışlardır (%29. 6). Postop hastane yatış süresi ortalama 10 (7-13) gündü. Hastaların ortalama takip süresi 9 (6-14) aydı. Radyolojik ilk kaynama zamanı ortalaması 3 (2-5) aydı. Arter anastomuzu açısından %58. 8 oranında Radyal Arter Uç -Uca eklendi. Ven anastomuzu açısından %54. 7 oranında Sefalik Ven -Yüzeyel Ven anastomuzu yapıldı. Tespit metaryali olarak 12 (%70. 6) hastaya K-tel uygulandı. İntraop komplikasyon olarak 3 hastada vazokonstrüksiyon, 1 hastada ise tromboz görüldü. Komplikasyon olan hastalar İntraop müdahele olarak embolektomi-reanastomoz ve papaverin sıcak uygulaması yapıldı. postop komplikasyon olarak 4 (%23. 5) hastada Hareket kısıtlılığı-tenoliz görüldü. Yapılan duyu ve fonksiyon testlerinden seddon duyu testi ortalaması 4 (2-4), iki nokta ayrımı ortalaması 5 (3-7), ve Sollerman el fonksiyon testi ortalaması 62 (48-72) olduğu ölçüldü (Tablo 1. ). 

Çıkarımlar: Serbest parmak transferi teknikleri gelişmeye devam etse de, bu prosedürler uzundur, teknik olarak zordur ve kaçınılmaz donör bölgesi morbiditesine neden olur. Bununla birlikte, doku mühendisliğindeki son gelişmeler, bu dezavantajların bazılarının üstesinden gelebilir ve nihayetinde travmatik veya doğuştan olmayan rakamların değiştirilmesi için uygun bir seçenek haline gelebilir. Sığır türevlerinden veya inert maddelerden kemik ve yumuşak doku mühendisliği, erken çalışmalarda büyük umut vaat etmiştir ve rekonstrüktif prosedürler için aday olabilecek hasta popülasyonunu genişletebilir. Sonuç olarak, parmaktan ele transferin sonuçlarının sistematik olarak değerlendirilmesi, travmatik ve konjenital kayıplar için başparmak ve dijital rekonstrüksiyon kararıyla karşı karşıya olan hastaları ve cerrahları daha iyi bilgilendirecektir.
section_name: Ayaktan Ele Parmak Nakli Sonuçlarımız

section_content: El Yaralanmalarında Göreceli Hareket Splinti Uygulaması Ve Sonuçları
section_name: SB-150

section_content: Ornitin Alfa Ketoglutarat İçerikli Bileşiğin Sıçanlarda Akut Tendon Yaralanmasına Etkilerinin Histolojik Açıdan Değerlendirilmesi Bulgular: Replantasyon hastalarında subpapiller venöz pleksus, mikrovasküler genişleme, mikro kanamalar, neoanjiyogenez ve kıvrılma gibi anlamlı mikrovasküler değişiklikler gözlendi (sırasıyla p=0,000ᵇ, p=0,020, p=0,021ᵇ, p=0,001, p=0,004). Ancak, bu değişiklikler revaskülarizasyon hastalarında anlamlı değildi. Revaskülarizasyon hastalarında kapiller çap ve düzensizlikte artış gözlendi (sırasıyla p=0,019, p=0,016ᵇ). 

Replantasyon hastalarında dijital sinir onarımları ile mikrovasküler genişleme arasında anlamlı negatif bir korelasyon bulunmaktadır. Ayrıca, hiperestezi ile neoanjiyogenez ve kapiller düzensizlik arasında anlamlı bir ilişki varken, subpapiller venöz pleksus (Şekil 2) ile hasta memnuniyeti arasında istatistiksel olarak anlamlı pozitif bir ilişki bulunmuştur. 

Çıkarımlar: İki sinir onarımı yapılan hastalarda daha iyi düzenlenmiş mikrovasküler tonus gözlemledik. Ancak, sinir onarımlarının sayısı ile soğuk intoleransı arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki gözlemedik. Çalışmamız, replantasyon sonrası mikrovasküler değişikliklerin tespitinde tırnak yatağı kapillaroskopisinin potansiyelini vurgulamakta olup, algodistrofi gibi nörovasküler komplikasyonların etiyolojisinin anlaşılmasına katkıda bulunabilir.
section_name: SB-156

section_content: Doyle Çıkarımlar: Hastaların büyük çoğunluğuna kronik süreçte işlem uygulanmasına rağmen başarılı sonuçlar alınmıştır. Kısaca bu yeni teknik, konservatif yöntemlere 1 aylık süre sonunda uyum sağlamakta zorlanan, ekstansör lag gelişen hastalarda güvenle kullanılabilir.
section_name: SB-167

section_content: Mozaikplasti Çubuğu İle Olekranondan Alınan Kemik Grefti Sonrası Triseps Kas Gücünün Değerlendirilmesi

Okyar Altaş 1, Zeynep Hoşbay 2, Başak Sude Ağtaş 3, Alperen Elibol 4, İsmail Bülent Özçelik 5, Egemen Ayhan Bulgular: Postoperatif erken dönemde 4 hastada (%11) dirsekte hematom gelişmiş ve poliklinik şartlarında drenaj ve baskılı pansumanı takiben herhangi bir komplikasyon görülmemiştir. Kemik grefti alınma süresi ortalama 13 dakika olarak hesaplanmıştır. Kemik grefti alınması için ortalama 6 skopi dozu kullanılmıştır. Hastaların postoperatif 6. ay objektif ölçümlerinde dirsek ekstansiyon kuvvetlerinde belirgin azalma olmadığı görülmüştür ve anlamlıdır (p<0. 001). Hastalara uygulanan işlem sonrası ilk bir kaç ay hafif ağrıları takiben VAS skorlarında belirgin düşüş gözlenmiş ve son kontrollerinde ağrılarının kalmadığını belirtmişlerdir. Hastalar kozmetik olarak da işlemden ileri dereceli memnun olduklarını belirtmişlerdir. 

Çıkarımlar: Olekranondan mini açık şekilde mozaikplasti çubuğu ile alınan otogreftler, el ve el bilek cerrahisinde çoğu zaman yeterlidir. İliak kanat trikortikal greft gereksinimi gibi yapısal desteğe ileri derecede ihtiyaç bulunmayan durumlarda bu yöntem güvenle kullanılabilir.
section_name: SB-168

section_name: Genel Ortopedi

section_content: Ayak Bileği Kırıklarında Sindesmoz Yaralanmasını Tespit Etmek İçin Yeni Bir Tanı Yöntemi: Delta Açısı

Furkan Okatar 1, Berk Nimetoğlu 1, Serkan Bayram 1, Mehmet Aşık 1

1 Istanbul Tıp Fakültesi, İstanbul, Türkiye Amaç: Bu çalışmanın amacı, ayak bileği kırıklarında sindesmoz yaralanmasında bilgisayarlı tomografi (BT) ile ölçülen delta açısını tanımlamak, tanısal geçerliliğini ortaya koymak ve geleneksel ölçüm yöntemleriyle karşılaştırmaktır. 

Yöntem: Bu çalışmaya ayak bileği sindesmotik yaralanma şüphesi olan 128 hasta dahil edildi. Etkilenen ayak bileğine hem radyografi hem de BT çekildi ve anterior tibiofibular oran, anterior-posterior tibiofibular oran, medial açıklık, tibiofibular açıklık ve tibiofibular örtünme gibi ölçümler elde edildi. BTde delta açısı, talar eklem seviyesinin 6 mm distalinde aksiyel kesitte fibular eklem yüzeyine teğet olan çizgi ile medial malleol eklem yüzeyine teğet olan çizgi arasındaki açı olarak ölçüldü. 

Radyografik parametreler deneyimli bir ortopedi cerrahı tarafından Extreme PACS kullanılarak ölçüldü. 

Ameliyat edilen hastalarda fibula kanca testinde açılma olanlarda sindesmotik yaralanma mevcuttu. Klinik muayenede şüphe olmayan, alçı ile takip edilen ve kanca testinde açılma olmayan hastalarda sindesmoz yaralanması olmadığı kabul edildi. 

Radyolojik parametrelerin dağılımının normalliğini değerlendirmek için Shapiro-Wilk testi kullanıldı. Yaralanma olan ve olmayan gruplar arasındaki radyolojik parametreleri karşılaştırmak amacıyla normal dağılan veriler için t testi, normal dağılmayan veriler için Mann-Whitney U testi kullanıldı. Genel test performansını değerlendirmek için önemli radyolojik parametrelerin teşhis performansı, ROC eğrisi ve eğri altındaki alan (AUC) kullanıldı. Duyarlılık, özgüllük, pozitif öngörü değeri (PPV) ve negatif öngörü değeri (NPV) analiz edildi. Kategorik değişkenleri karşılaştırmak için ki-kare testi kullanıldı. Tüm istatistiksel analizler SPSS yazılımının 28. 0. 0 sürümü kullanılarak yapıldı ve farklılıklar P < 0,05'te istatistiksel olarak anlamlı kabul edildi. 

Bulgular: Ayak bileği kırığı olan 128 hastayı kapsayan çalışmamızda, BT ile ölçülen delta açısının, sindesmotik yaralanmaların tanısı için çok önemli bir gösterge olduğunu ve diğer göstergeleri aşan bir tanısal güce (AUC = 0,735) sahip olduğunu tespit ettik. Medial açıklık(AUC = 0,656) ve tibiofibular açıklık (AUC = 0,656) olarak saptadık. Delta açısı eşiği, duyarlılık, özgüllük, pozitif prediktif değeri ve negatif prediktif değeri sırasıyla %11,3, %67,9, %74,5, %98,1 ve %10,9 idi. Sindesmotik yaralanma olan grupta delta açısı 14,1±6,7°, sindesmotik yaralanma olmayan grupta ise 8,8±5,4° idi. 

Çıkarımlar: Çalışmamız medial açıklığın en yüksek duyarlılığa (%71,6) ve tibiofibular açıklığın en yüksek özgüllüğe (%87,2) sahip olduğunu, delta açısının hem duyarlılık hem de özgüllük açısından en uygun ölçüm yöntemi olduğunu gösterdi. 

Araştırmamız, delta açısının tanıda kullanılmasının, sindesmotik yaralanma değerlendirmelerinin doğruluğunu önemli ölçüde artırma ve dolayısıyla daha etkili tedavi yaklaşımları sağlama potansiyeline sahip olduğunu göstermiştir.
section_name: SB-093

section_content: Farklı Antimikrobiyal Ajanların Tendon Greftlerinin Boyutu Ve Biyomekaniği Üzerindeki Etkileri
section_name: SB-171

section_content: Normobarik Aralıklı Hipoksinin Kemik Tendon Bileşkesi İyileşmesi Üzerine Etkisi: Rat Modeli ) COVID olup steroid kullanılan hastalarda TKP'ye geçiş anlamlı olarak daha yüksek olarak bulunmuştur (*p 0,001). 

Çıkarımlar: Hasta sayısının az olmasına rağmen çalışmamızın sonucunda literatür ile uyumlu olarak pandemi ile femur başı avasküler nekrozu sıklığı arttığı ancak core dekompresyonun etkinliğinin de azaldığı buna bağlı olarak erken evre femur başı avasküler nekrozunda core dekompresyon uygulamalarının pandemi öncesine göre TKP 'ye geçişte anlamlı olarak arttığı sonucuna ulaşılmıştır.
section_name: SB-172

section_content: Minor Amputasyon Uygulanan Diyabetik Ayak Hastalarında Transtibial Revizyon Gereksiniminin Hangi Faktörler İle İlişkisi Var?
section_name: SB-178

section_content: Yeni Pelvik X-Ray Değerlendirme Yazılımı: Calculorthertm Amaç: Anteroposterior (AP) pelvik X-ray, kemik pelvisi etkileyen durumları değerlendirmek için yaygın olarak kullanılır. Bu çalışmanın amacı, AP pelvik X-ray'leri değerlendirmek için kullanılması planlanan CalculOrther TM ' ı geliştirmek ve geliştirilen yazılımın güvenilirliğini test etmektir. 

Yöntem: CalculOrther TM dört aşamada geliştirilmiştir. İlk aşamada, üniversitenin etik kurul onayından sonra 513 tane pelvik AP X-ray'lerden oluşan veri seti oluşturulmuştur. İkinci aşamada, konvolüsyonel sinir ağı modeli kullanılarak, pelvik AP röntgendeki anatomik yapılardan bilateral femur başları, obturator foramenler, gözyaşı damlaları, asetabulum sourcilleri ve simfizis pubis yapay zekâya tanıtılmıştır. Üçüncü aşamada, Hough dönüşümü kullanılarak femur başının merkezi ve çevresi bulunmuştur. Dördüncü aşamada, tespit edilen anatomik yapıların sınır pikselleri matematiksel morfolojik yöntemler kullanılarak oluşturulmuştur. Bu aşamada lateral merkez kenar açısı, Tönnis açısı, Sharp'ın açısı, femur başı ekstrüzyon indeksi ve femur başı örtünme indeksi ve asetabular ofset değerleri hesaplanmıştır. (Resim 1) Ardından, iki farklı ortopedist tarafından yapılan manuel ölçümler ve geliştirilen yazılım tarafından yapılan ölçümler, Pearson korelasyonu, intraobserver ve interobserver korelasyon katsayıları hesaplanarak karşılaştırılmıştır. Sonrasında, ortalama hata ve karekök ortalama kare hata (RMSE) değerleri hesaplanmıştır. (Resim 2) Manuel ölçüm süreleri ve yapay zekânın ölçüm süreleri kaydedilmiş ve istatiksel olarak karşılaştırılmıştır. 

Bulgular: Pearson korelasyon katsayıları 0. 84 ile 0. 99 arasında değişmiştir (p<0. 001). Interobserver ve intraobserver korelasyon katsayıları sırasıyla 0. 77 ile 0. 99 ve 0. 75 ile 0. 94 arasında değişmiştir. RMSE 0. 31 ile 4. 38 arasında ve ortalama hata 0. 05 ile 2. 86 arasında değişmiştir. Manuel ölçümler için ortalama süre sırasıyla 230 (177-284) saniye ve 215 (160-255) saniye iken, geliştirilen yazılım ile aynı ölçümler ortalama 3. 18 (2. 95-3. 52) saniyede yapılmıştır. 

Çıkarımlar: CalculOrther TM yazılımı kullanılarak femoroasetabular sıkışma ve kalça displazisi gibi patolojilerin tanısında kullanılabilen lateral merkez kenar açısı, Tönnis açısı, Sharp'ın açısı, femur başı ekstrüzyon indeksi, femur başı örtünme indeksi ve asetabular ofset değerleri yüksek doğrulukta ve manuel ölçüm yöntemlerine kıyasla daha kısa süre içerisinde hesaplanabilir.
section_name: SB-180

section_name: SB-181

section_content: Gökhan İlyas 1, Fikri Burak İpçi 1 1 Uşak Üniversitesi, Tıp Fakültesi, Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı, Uşak, Türkiye Amaç: Bu çalışmada, konvansiyonel kalça röntgeni osteoporoz bulguları ile çift enerjili X-ışını absorpsiyometri (DXA) sonuçları arasındaki ilişkiyi belirlemek ve gerektiğinde DXA ölçümü olmaksızın, yalnızca grafi bulguları ile osteoporoz için alternatif bir tanı yöntemi oluşturabilmek amaçlandı. Çıkarımlar: Kalça total T-skor değerleri ile kalça konvansiyonel radyografi osteoporoz bulguları arasındaki iyi korelasyonlar, DXA' ya ulaşılamadığı durumlarda grafi bulguları yardımıyla osteoporoz tanısında kullanılabileceğini göstermiştir.
section_name: Konvansiyonel Kalça Radyografisindeki Osteoporoz Bulguları İle Dxa Sonuçları Arasındaki İlişkinin Değerlendirilmesi

section_content: İleri Yaş Kalça Kırık Tipinde D Vitamini Düzeyi Etkili Mi? kiye Amaç: Sıçanlarda oluşturulan yara modelinde vakum yardımlı kapama (VYK) ile birlikte kullanılan topikal probiyotik ve türe-spesifik mikrobiyotanın yara iyileşmesi üzerindeki etkisini incelemek. 

Yöntem: Çalışmamızda 24 adet erkek Sprague Dawley sıçan kullanıldı. Sıçanlar eşit dört gruba ayrılarak birinci grup kontrol grubu seçildi veoluşturulan yara modeline sadece vakum yardımlı kapama (VYK) uygulandı. 

İkinci grup sıçanlarda oluşturulan yara modeline ise yalnızca topikal probiyotik tatbik edildi. Üçüncü grup sıçanlarda oluşturulan yara modelinde VYK ile birlikte topikal probiyotik, dördüncü grup sıçanlarda ise VYK ile birlikte topikal türe-spesifik mikrobiyota uygulandı. 

Denekler cerrahiye hazırlandıktan ve asepsi sağlandıktan sonra tıraşlanan dorsal bölgede 2x2 cm çapında, sirküler yara modelinin işaretlemeleri yapılmış ve sonrasında dermis ve epidermisi ihtiva eden tam kat kesi ile yara formu oluşturulmuştur. 

Cerrahi işlem gerçekleştirildikten sonra, yara bölgesinin fotoğrafları cerrahi işlemin gerçekleştirildiği ilk gün (0. gün) çekilerek lezyonun çapına ve başlangıçtaki yara alanına () dair ölçümler kayıt altına alındı.
section_name: SB-183

section_name: SB-185

section_content: Mert Karslı 1, Gürdal Nuran 2, Onur Yılmaz 3, Kubilay Uğurcan Ceritoğlu Yöntem: 20 adet Wistar Albino rat randomize edilerek iki grup oluşturuldu. Her iki gruba Anthonissen ve arkadaşlarının tariflediği modele göre kalça cerrahisi uygulandı. Sonrasında deney grubuna 14 gün boyunca 30 µg/ml ozon intraperitoneal enjeksiyon uygulanırken, kontrol grubuna 1ml SF uygulandı. 12 hafta sonunda ratlar yürüme analiziyle değerlendirdikten sonra sakrifiye edilerek mikro BT ve patolojik evreleme kriterleriyle değerlendirildi. 

Bulgular: Kalça preparatları Mikro BT ile taranarak değiştirilmiş broker sınıflamasına göre evrelendi. Deney grubunda 7 denekte evre 0 (%70), 1 denekte evre 1 (%10) ve 2 denekte evre 2 (%20); kontrol grubunda 7 denekte evre 1 (%70), 2 denekte evre 2 (%20) ve 1 denekte evre 3 (%10) HO görüldü. Bu değerlere göre iki grup arasında istatistiksel anlamlı fark bulundu (p=0. 002). 

Kronik enflamasyon değerlendirilmesinde deney grubunda 5 denekte evre 0 (%50), 4 denekte evre 1 (%40), 1 denekte evre 2 (%10); kontrol grubunda 5 denekte evre 1 (%50) ve 5 denekte evre 2 (%50) kronik enflamasyon bulgusu izlendi. Bu değerlere göre iki grup arasında istatistiksel anlamlı fark bulundu (p=0. 031). 

Çıkarımlar: Çalışmamızda ozon tedavisinin ratlarda HO oluşumunu kontrol grubuna oranla belirgin olarak azalttığı ve kronik enflamasyonu baskıladığı gösterilmiştir.
section_name: Deneysel Septik Artrit Modelinde Eklem Kıkırdağı Hasarı Üzerine İntraartiküler Uygulanan Ozonun Etkileri

section_content: Son Teknoloji Deep Learning Modellerini Kullanarak Menisküs Yırtığı Tespit Sisteminin Geliştirilmesi Yöntem: Veri setimiz, 642 dizden oluşan MRG çalışmalarını içermektedir. İki ortopedi cerrahı MRG görüntülerini etiketledi ve anlamlı hale getirdi. Eğitim süreci iki aşamaya ayrıldı: İlk olarak, menisküs konumunu belirlemek için YOLOv8 kullanıldı ve daha sonra menisküs yırtıklarını tespit etmek için Effi-cientNetV2 mimarisi kullanıldı. Yırtık menisküsün konumu ve tespiti hakkında özlü bir rapor sunulmuştur. 

Bulgular: YOLOv8 modeli, sarkmalı görünümde 0. 98 ve koronal görünümde 0. 985 mAP@50 skorları elde etmiştir. Benzer şekilde, EfficientNetV2 modeli sırasıyla sarkmalı ve koronal görünümlerde 0. 97 ve 0. 98 AUC skorları elde etmiştir. Bu olağanüstü sonuçlar, menisküs lokalizasyonu ve yırtık tespiti konusunda olağanüstü bir performans sergilemektedir. 

Çıkarımlar: Relatif olarak küçük bir veri setinin kullanılmasına rağmen, YOLOv8 ve EfficientNetV2 gibi son teknoloji tespit ve sınıflandırma modellerinin uygulanması çok umut verici sonuçlar vermiştir.
section_name: SB-188

section_content: Ortopedi Uzmanlık Eğitim Gelişim Sınavında Yapay Zeka Modellerinin Performansının Değerlendirmesi Ulaş Can Kolaç 1, Gökhan Ayık 2, Taha Aksoy 1, Abdurrahman Yılmaz 1, Mazlum Veysel Sili 1, Serkan İbik 1, Ahmet Mazhar Tokgözoğlu 1, Gazi Huri 1 1 Hacettepe Üniversitesi, Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı, Ankara, Türkiye 2 Yüksek İhtisas Üniversitesi, Ankara, Türkiye; Liv Hospital, Ankara, Türkiye Amaç: Yapay zeka (YZ), tıbbi tanı ve tedavilerin ilerletilmesinde önemli bir rol oynamaktadır. Bu çalışmanın amacı, Uzmanlık Eğitim Gelişim Sınavı›nda (UEGS) ChatGPT-3. 5, ChatGPT-4 ve Gemini YZ modellerinin performansını değerlendirerek, bu modellerin tıp eğitimindeki faydalarını ve potansiyellerini keşfetmektir. 

Yöntem: YZ modellerinin son 5 yılın (2018-2023) UEGS›deki 1. 000 adet doğru/yanlış formatındaki soruya verdiği yanıtlar analiz edilmiştir. Performans değerlendirmesi, 5 sınav yılı boyunca YZ yanıtlarının doğruluğuna odaklanmış ve istatistiksel analiz için Ki-kare, Cochran Q, Bonferroni testleri kullanılmıştır. YZ doğruluğu için en uygun soru uzunluğunu belirlemek için ROC analizi yapılmıştır. 

Bulgular: Yıllar ve alt uzmanlıklar arasında YZ araçlarının doğruluğunda anlamlı farklar gözlemlenmiştir (p<0. 05). Özellikle ChatGPT-4, diğer YZ araçlarını sürekli olarak geride bırakarak daha yüksek doğruluk oranlarına ulaşmıştır. Ayak ve Ayak Bileği bölümünde ChatGPT-3. 5 ve Gemini 2021›de en yüksek performansa ulaşmıştır (%95 ve %100 doğruluk). El, Bilek ve Üst Ekstremite bölümünde ChatGPT-4, 2021›de en yüksek doğruluğa ulaşmıştır (%95). Pediatrik Ortopedi bölümünde 2021 yılı, ChatGPT-4 ve Gemini için en yüksek performans yılı olmuştur (%95). Spor Travmatolojisi, Artroskopi ve Diz bölümünde tüm araçlar 2021›de en yüksek performansı göstermiştir (ChatGPT-3. 5: %100, ChatGPT-4: %84). 

Travma bölümünde ChatGPT-4, %66. 4 doğruluk oranı ile en yüksek performansa ulaşmış ve tüm yıllar boyunca ChatGPT-3. 5'e göre anlamlı bir fark göstermiştir (p=0. 006). Temel-Genel Ortopedi bölümünde Chat-GPT-4 en yüksek doğruluğa ulaşmış (%80. 5) ve doğruluğu 2021 yılında zirve yapmıştır (%100). ROC analizine göre, ChatGPT-4'ün harf sayısına göre doğru cevapları tahmin etme yeteneği anlamlı bulunmuş ve daha kısa girdilerin daha yüksek doğruluğa yol açtığı gözlemlenmiştir (AUC=0. 588, p=0. 042). Ayrıca, 2018 ve 2019 yıllarında ChatGPT-4'ün doğru cevaplar sağlama konusunda harf sayısı ile doğruluk arasında negatif korelasyonlar bulunmuştur (r=-0. 145, p=0. 044; r=-0. 201, p=0. 004). 

YZ araçlarının ortopedi asistanları ile karşılaştırılmasında, ChatGPT-4, Temel-Genel Ortopedi bölümünde ortopedi asistanlarından anlamlı derecede daha yüksek puanlar elde etmiştir (p=0. 015). Ayrıca, Travma bölümünde de ChatGPT-4, ortopedi asistanlarına göre üstün performans sergilemiştir (p=0. 012). Genel olarak, toplam puanlarda ortopedi asistanları ve YZ araçları arasında anlamlı farklılıklar gözlemlenmiştir (p<0. 001). 

Çıkarımlar: ChatGPT-4, tıp eğitimi ve klinik uygulamalarda dikkate değer bir potansiyel sergilemektedir. Çalışma, YZ teknolojilerinin eğitimsel ve klinik faydalarını maksimize etmek için sürekli değerlendirilmesinin önemini vurgulamaktadır. ChatGPT-4'ün doğruluk oranı, tıp öğrencileri ve uzmanlık adayları için değerli bir kaynak olabileceğini göstermektedir. YZ'nin ortopediye entegrasyonu, eğitim ve klinik uygulamalarda önemli ilerlemeler sağlayabilir.
section_name: SB-189

section_name: SB-190

section_content: Mehmet Kaymakoğlu 1, Ulaş Can Kolaç 1, Gökhan Ayık 2, Serkan İbik 1, Üstün Aydıngöz 3, Gazi Huri posterior korteksi arasındaki mesafe plato seviyesinde ortalama 5,85 mm iken (min:1,6 max:13,5 mm), 9mm distalde ise 6,08 mm idi (min:1,8 max:12 mm). Plato ve 9mm distal seviyesinde popliteal arter uzaklığı 45 yaş üzeri ve altı kıyaslandığında 45 yaş üstünde anlamlı olarak daha fazla bulundu (p=0,04 p=0,001). Cinsiyete göre bu uzaklıklarda herhangi bir anlamlı farklılık görülmedi. (p=0,7 ve p=0,45). 

Çıkarımlar: Plato seviyesinde popliteal arterin posterior kortekse uzaklığı ile popliteal arter çapı ve alanı ve dizin kesitsel alanı ile orta derece pozitif korelasyon bulundu. Tibianın plato seviyesindeki AP ve ML Tibia çapı ile popliteal arterin posterior kortekse olan uzaklığı arasında anlamlı bir korelasyon görülmedi. Benzer şekilde 9 mm distaldeki popliteal arterin uzaklığı ile de orta derece aynı korelasyonlar anlamlı bulundu.
section_name: Proksimal Humerus Kırıklarında ZTE MRG Entegrasyonunun Ön Çalışması

section_content: Türk Kadın Ortopedistlerin İşyerinde Karşılaştığı Zorluklar; Beklenti Neydi, Neyle Karşılaştılar?

Elif Tufan 1, Yavuz Şahbat 2, Büşra Tokmak 3, Esra Demirel uzun çalışma saatleriydi (p=0,453). Meslek hayatları boyunca en az bir kez mobbinge maruz kalma sıklığında cinsiyetler arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmamıştır (kadınlar için %79,6, erkekler için %73,2; p=0,714). Genel memnuniyet düzeyi kadın hekimler için %67,4 ve erkek hekimler için %58,9'dur ve gruplar arasında anlamlı bir fark bulunmuştur (p=0,048). 

Her iki grup için de en çok ilgi duyulan alan travma, en çok zorluk yaşanan alan ise vertebra cerrahisi olmuştur. Erkeklerde artroplastiye, kadınlarda ise pediatri ve el cerrahisine ilgi oranı anlamlı derecede yüksektir (sırasıyla p=0. 001, p=0. 005, p=0. 082). 

Hem kadın hem de erkek ortopedik cerrahlar için mesleki yaşamlarında en zorlu çalışma grubu asistan ekibiydi (kadınlarda %64,8; erkeklerde %53,6) ve iş yerinde karşılaşılan çatışmalar açısından gruplar arasında anlamlı bir fark bulunmadı (p=0,231). 

Çıkarımlar: Hem erkek hem de kadın cerrahlar hayatları boyunca mobbinge maruz kaldıklarını belirtmişlerdir. Mobbing kadınlar için erkeklere göre daha büyük bir sorun olarak algılanmıştır. Bununla birlikte, uzun çalışma saatleri her iki grup için de bir sorundur. Kadınlar iş arkadaşları tarafından daha fazla önyargıya maruz kalmaktadır, ancak memnuniyet oranları daha yüksektir. Başta ortopedi ve travmatoloji olmak üzere tüm uzmanlık alanlarında cinsiyet çeşitliliğinin sağlanması, kadın hekimlerin sosyal baskı kaygısı olmadan hedeflerini belirleyebilmeleri açısından büyük önem taşımaktadır.
section_name: SB-192

section_content: Alt Ekstremite Ortezi Kullanan Çocuklarda Psikososyal Değişikliklerin Ve Akran Zorbalığına Maruz Kalmanın Araştırılması: Vaka-Kontrol Çalışması 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 123 ta grubunda (n=25, %81), kontrol grubuna (n=4, %8) göre daha fazla bulundu (p<0,001). Sosyal kaygı sıklığı kontrol grubunda (n=37, %75), hasta grubuna (n=21, %67) göre daha fazlaydı (p<0,001). Akran zorbalığı sıklığı hasta grubunda (n=6, %19), kontrol grubundan (n=4, %8) daha yüksekti (p<0,001). 

Çıkarımlar: Bu araştırma, ortopedik rahatsızlıkları nedeniyle alt ekstremite ortezi kullanan çocukların, sağlıklı akranlarına kıyasla düşük benlik saygısı ve akran zorbalığına maruz kalma gibi ciddi psikososyal sorunlarla karşı karşıya kaldığını göstermektedir. Sosyal kaygı düzeyleri ise sağlıklı akranlarına göre daha düşüktür. Bu durum, hareket kısıtlılıkları nedeniyle sosyal etkileşimlerin azalması ve destekleyici çevrelerden daha fazla fayda sağlamalarına bağlı olabilir. Bu bulgular, pediatrik ortopedistlerin hastaların sadece fiziksel sağlığını değil, aynı zamanda psikolojik ihtiyaçlarını da göz önünde bulundurarak bütüncül bir yaklaşım benimsemeleri gerektiğini vurgulamaktadır.
section_name: SB-193

section_content: Karşılanamayan Hemşirelik Bakımının Hasta Memnuniyetine Etkisi
section_name: SB-194

section_content: Geriatrik Hastada Postoperatif Yoğun Bakım Hazırlığı: İhtiyaç mı İhtiyat mı? Bulgular: Tibia proksimalde osteotomi hattı distaline uygulanan kuvvetler sonucu düzeltme açıları elde edildi. Aynı düzeltme açısına ulaşıldığında, tüm modellerde yaklaşık olarak aynı lateral korteks kemik gerilimleri elde edildi. Ancak aynı kuvvet altındaki modeller kıyaslandığında, yüksek frontal eğim ile osteotomi yapılan modellerde daha yüksek açı değişimleri ve gap aralıklarına ulaşıldı. Örneğin 5 N kuvvet altında 10° frontal eğim ile osteotomi yapılan modelde 0,26° düzeltme açısı, 1,43 mm gap mesafesi oluşurken; 22° frontal eğim ile osteotomi yapıldığında 0,35° düzeltme açısı ve 1,37 mm gap mesafesi oluştuğu gözlendi. 75 N kuvvet altında ise 10° eğim ile osteotomi yapılan modelde 10,81° düzeltme açısı, 14,02 mm gap mesafesi oluşurken; 22° eğim ile osteotomi yapıldığında 16,86° düzeltme açı ve 19,31 mm gap mesafesi oluştuğu gözlendi. 

Çıkarımlar: Aynı düzeltme derecesine ulaşıldığında tüm osteotomi modellerinde aynı lateral menteşe gerilimleri elde edildi. Ancak aynı kuvvet uygulanan modellerde eklem çizgisine göre daha distalden osteotomi yapıldığında, daha yüksek düzeltme derecelerine ve gap aralıklarına ulaşılabileceğini gözlemledi. Daha yüksek miktarda düzeltme gereken olgularda osteotomi başlangıç noktasını eklem hattından daha distalde tutarak, daha hızlı şekilde sonuca ulaşılabileceğini söyleyebiliriz.
section_name: SB-195

section_content: Periasetabuler Osteotomi Sonrası Sporcu Olmayan Hastalar Önceki Aktivite Düzeylerine Ne Zaman Dönebilir?

Yasin Erdoğan 1, Enejd Veizi 2, Ali Şahin 1, Şahan Güven 2, Şahin Çepni 2, Ahmet Fırat 1 1 Ankara Etlik Şehir Hastanesi, Ankara, Türkiye 2 Ankara Bilkent Şehir Hastanesi, Ankara, Türkiye Amaç: Kalça displazisi genel olarak anormal asetabuler morfoloji, femur başının örtünmesinin azalması ve kalça eklemi boyunca iletilen yüklerin artmasına neden olabilen bir durumdur. Osteoartritin ilerlemesini geciktirmek için genç hastalar için cerrahi seçenekler arasında periasetabuler ostetotomi (PAO) yer alır (1, 2). PAO sonrası spora dönüşle ilgili literatürde birçok çalışma vardır (3-5). Ancak sporla ilgilenmeyen ve çoğunlukla aktif yaş grubundaki bu kişiler için de önceki aktivite düzeyine ne zaman geleceği, ağrısız tam yük vererek ne zaman basabileceği ve eski işine geri dönüp dönemeyeceği önemli sorulardır. 

Yöntem: Çalışmaya hastanemizde 2018-2023 tarihleri arasında displazik kalça tanısıyla Ganz periasetabuler osteotomi yapılan hastalar çalışmaya dahil edildi. Hastaların ameliyat öncesi ve son kontrollerindeki pelvis anteroposterior grafilerinden lateral merkez kenar açısı (LCEA), anterior merkez kenar açısı (ACEA), asetabuler inklinasyon açısı (Aİ), ekstrüzyon indeksi (Eİ), eklem aralığının en dar olduğu yerdeki eklem mesafesi; klinik skor olarak The Western Ontario and McMaster Universities Osteoarthritis Index (WOMAC), Harris Hip Skor (HHS), Visual Analog Skor (VAS)'ları not edildi. Ayrıca hastaların ağrısız tam yük verme zamanları, gündelik hayata tam dönüş zamanları sorgulandı. Hastaların ameliyat öncesi, ameliyat sonrası 1.,2.,3., 6., 9.,12. ve son kontrollerindeki University of California-Los Angeles (UCLA) aktivite skorları ( 6 ) not alındı. Tüm operasyonlar bu konuda tecrübeli aynı cerrah tarafından gerçekleştirildi. :0, 001, p:0, 003). 

Çıkarımlar: Düşük turnike basıncı uygulanan grupta alt ekstremite sinirlerinin innervasyonları daha geç etkilendiğini saptandı. Yine bu grupta turnike uygulaması sonlandırıldıktan sonra sinir iletimi ortalama 10 dakika içinde toparladı ve yüksek turnike basınçlı gruba göre dört dakika daha erken düzeldi.
section_name: SB-197

section_content: Spinopelvik Fiksasyon Sonrası Pelvik İnsidans'ın Değişimi Bulgular: Tablo 1'de çalışmamızın sonuçları verilmiştir. 69 hastanın 56'sı kadın, 13'ü erkekti. Ortalama yaş101,3'tü. 29 hastada HT olup bu en fazla eşlik eden ek hastalık idi. 25 hastada ise başvuru anında bilinen bir ek hastalık yoktu. En sık görülen kırık kalça kırığı idi (30 adet). 37 hasta konservatif tedavi edilmiş, 19 hastaya cerrahi işlem yapılmış, 12 hasta tedaviyi reddetmiş, 1 hasta ise preop dönemde vefat etmişti. Konservatif izlenen hastalarda 1 aylık mortalite %13, 1 senelik mortalite ise %56 idi. Cerrahi grubu hastanede ortalama 12 gün yatmış olup, bu hastalardan 3'ü yatış sırasında vefat etmişti. 

Cerrahi grupta mortalite 1 aylık %20, 1 senelikte %35 idi.
section_name: SB-202

section_content: Preoperatif Hastanede Kalış Süresi ve Postoperatif Deliryum Riski İlişkisi: Kalça Kırığı Ameliyatı Sonrası Retrospektif Bir Analiz
section_name: SB-204

section_name: SB-206

section_content: Okan Aslantürk 1, Emre Ergen 1, Mustafa Karakaplan 1, Hüseyin Utku Özdeş 1, Fırat Al Çıkarımlar: MYC'lerin çıkarılması için mıknatıs kullanılmasının hem hasta hem hekimin maruz kaldığı radyasyonu azalmasının yanı sıra daha küçük insizyonlar kullanılmasına ve daha az yumuşak doku hasarına neden olacağını düşünüyoruz. Mıknatıs kullanımı neredeyse tüm ekstremitelerde etkin şekilde kullanılabilse de anatomik ve histolojik yapısı nedeniyle ayak tabanındaki başarı ihtimalinin diğer vücut bölgelerinden daha düşük olabileceği akılda tutulmalıdır.
section_name: Metalik Yabancı Cisimlerin Çıkarılmasında Mıknatıs Kullanımının Etkinliği

section_name: Omurga Cerrahisi

section_content: Bertolotti Sendromu'nda Unilateral Biportal Endoskopi(Ube) İle Cerrahi Rezeksiyon: Erken Dönem Klinik, Fonksiyonel Ve Radyolojik Sonuçlar Amaç: Dünya genelinde yetişkinlerin %70-80›ini etkileyen bel ağrısı, yaklaşık 200 milyon kişiyi etkileyen siyatik gibi zayıflatıcı durumları içerir. Siyatiğin birincil nedeni olan lomber disk hernisi, nükleus pulposusun omurga kanalına protrüze olarak sinir sıkışmasına neden olması sonucu oluşur. Konservatif tedavilere rağmen, lomber omurga cerrahisi, özellikle diskektomi, yaygın olarak uygulanmaktadır. Teknolojik ilerlemeler, daha iyi sonuçlar vaat eden çeşitli minimal invaziv tekniklerin geliştirilmesine yol açmıştır. Amacımız, farklı teknikleri perioperatif sonuçlar açısından karşılaştırmaktır. 

Yöntem: "Lomber Disk Hernisi" ve meta-analiz filtresi kullanılarak PubMed'de sistematik bir arama yaptık. Dahil etme kriterleri, İngilizce yayımlanan ve lomber disk hernisi tedavilerine odaklanan meta-analizleri içeriyordu. PRISMA kılavuzlarına bağlı kalarak titiz bir seçim süreci yüksek kaliteli kanıtla- Bulgular: Başlangıçta 28,171 kayıttan, 87,852 hastayı içeren 34 meta-analiz dahil edildi. Literatürdeki heterojenlik, özellikle çalışma popülasyonları, cerrahi teknikler ve araştırma tasarımlarında zorluklar oluşturdu. Değerlendirilen teknikler arasında, perkütan endoskopik lomber diskektomi (PELD), Görsel Analog Skala (VAS) puanları, Oswestry Disability Index (ODI), operasyon süresi ve komplikasyonlar gibi çeşitli perioperatif parametrelerde üstünlük sağladı. Aksine, otomatik perkütan diskektomi (AUTD) sürekli olarak daha kötü sonuçlar göstererek diğer tekniklere kıyasla sınırlı etkililik sergiledi. 

Çıkarımlar: İlerlemiş tekniklere rağmen, literatürde gözlemlenen heterojenlik, minimal invaziv spinal cerrahi araştırmalarında standart yaklaşımlara olan ihtiyacı vurgulamaktadır. PELD, çeşitli parametrelerde olumlu sonuçlar sunarak öne çıkan bir teknik olarak değerlendirilmektedir. Buna karşılık, AUTD gibi teknikler etkinlik açısından endişe uyandırmaktadır. Gelecekteki araştırmalar, doğru karşılaştırmalar yapılabilmesi ve klinik karar vermeye rehberlik edebilmesi için metodolojilerde birlik sağlamayı hedeflemelidir.
section_name: SB-207

section_content: Lenke Tip 1 A Adolesan İdiopatik Skolyoz Radiografik Görüntülemede Gövde Rotasyon Değişiminin Torakal Kifoz Açışına Etkisi: Maket Model Çalışması daha fazla bulunmuştur.
section_name: SB-211

section_content: Erken Başlangıçlı Skolyoz Öz-Bildirim Anketinin (EOSQ-SELF) Türkçe Uyarlamasının Güvenilirliği Ve Geçerliliği

Ataberk Beydemir 1, Barlas Göker 2, Gizem İrem Kınıklı 3, Yasemin Yavuz 4, Rafik Ramazanov 5, Halil Gökhan Demirkıran
section_name: SB-213

section_content: Erken Başlangıçlı Skolyozda Yaşam Kalitesi Değerlendirmesinde Ebeveyn-Hasta Farklılıkları: İki Farklı Zaman Noktasında Tamamlanan 2 Anketin Karşılaştırılması
section_name: SB-214

section_content: L5 Sakralizasyon Orta Ve İleri Yaştaki Hastalarda Lomber Disk Ve Paraspinal Kas Dejenerasyonunu Etkiler Mi? Bulgular: Çalışmaya katılan hastaların yaşları ortalama 15,57±2,97 olarak saptandı. Ortalama takip süresi 22,7 ay ile 23,33 ay arasındaydı. Gruplar arasında preoperatif radyografik ölçümlerinde CHD, SS, PT, PI, LL, TK, SL, C7 tilt, PJA, SVA, TPA, T1SPİ arasında anlamlı fark yoktu (p>0. 05). Son kontrolde NSF grubu hastaların T1SPİ değeri, STF grubu hastalara göre anlamlı düzeyde yüksek saptandı (p=0,035; p<0,05). AVBT grubundaki hastaların ameliyat sonrası ilk radyografisindeki CHD değerine göre son kontrol değerindeki ortalama 8,85±7,85 birimlik düşüş anlamlı olarak saptandı p=0,024; p<0,05). AVBT grubunda ameliyat öncesi-sonrası SL ölçümleri arasında ve ameliyat öncesi-son kontrol radyografilerinde istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptandı (p=0,001; p<0,01). Gruplara göre hastaların SRS-22 skoru ve ODİ skorunda anlamlı fark saptanmadı (p>0,05). AVBT grubunda bir hastada görülen aşırı düzeltme haricinde komplikasyon saptanmadı. STF grubundaki bir hastada adding-on fenomeni saptandı. 

Çıkarımlar: AVBT tekniğinde, selektif füzyon ve non-selektif füzyon gruplarına benzer radyolojik ve klinik sonuçlar elde edilebilmektedir. AVBT tekniği uygulanan hastalarda eğriliğin düzelmesine bağlı olarak zaman içinde omuz asimetrisi azaldığı saptanmıştır. Sagital plan restorasyonunda endişeler olmasına rağmen radyolojik olarak gruplar arasında herhangi bir üstünlük gösterilememiştir. Bununla birlikle AVBT tekniğinde servikal bölgede daha iyi sagital plan düzelmesi saptanmıştır.
section_name: SB-216

section_name: SB-220

section_content: Akif Mirioğlu 1, Veli Can Kıran 2, Melih Bağır 1, Buğra Kundakçı 1, Ömer Sunkar Biçer 1, Kaan Ali Dalkır 3, Hakkı Can Ölke 4, Cenk Özkan 1 1 Çukurova Üniversitesi, Tıp Fakültesi, Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı, Adana, Türkiye 2 Yüreğir Devlet Hastanesi, Adana, Türkiye 3 Kadirli Devlet Hastanesi, Osmaniye, Türkiye 4 Adana Başkent Üniversitesi Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı, Adana, Türkiye Amaç: Osteoporotik vertebra kırığı olan seçili hastalarda ekstrapediküler yaklaşımla vertebroplasti uygulanmaktadır. Çok sayıda deneysel çalışma olmasına rağmen çok az sayıda klinik çalışma yapılmıştır. Bu çalışmada ekstrapediküler perkütan vertebroplastiyi radyolojik olarak transpediküler yaklaşımla karşılaştırmayı amaçladık. 

Yöntem: Ekstrapediküler ve transpediküler vertebroplasti ile tedavi edilen 53 hastanın 79 vertebrası çalışmaya dahil edildi. Çöken omurların ön, orta ve arka yükseklikleri Genant ve ark. tarafından açıklanan bir teknikle ölçüldü. Ameliyat öncesi ve ameliyat sonrası iki bağımsız araştırmacı tarafından hastaların yan direkt grafileri incelendi. İşlemlere ilişkin hem sistemik hem de lokal komplikasyonlar kaydedildi. 

Bulgular: Omurların 30'u torakal, 49'u lomber omurlardı. ortalama takip süresi 14,2±3,6 aydı. On üç torakal vertebra ve 14 lomber vertebra ekstrapediküler yaklaşımla, 17 torakal ve 35 lomber vertebra ise transpediküler yaklaşımla opere edildi. Omurgaların ortalama ön, orta ve arka yükseklikleri 17,8±6,9 mm, 15,7±6,5 mm ve 25,4±5,2 mm idi. Her iki yaklaşımda da üç sütunun yüksekliğinde istatistiksel olarak anlamlı bir artış vardı. Komşu ve uzak kırıklar açısından fark yoktu. Yirmi üç hastada ekstraosseöz dokulara çimento sızıntısı vardı. On üç hasta paravertebral yumuşak dokulara, yedi hasta intervertebral disk aralığına ve üç hasta paravertebral damarlara uygulandı. 

Çıkarımlar: Ekstrapediküler perkütan vertebroplasti, tüm vertebral kolon yüksekliğinin yeniden kazanılması ve komplikasyonları açısından transpediküler yola benzer, güvenilir ve etkili bir yöntemdir.
section_name: Alt Torasik Ve Lomber Osteoporotik Vertebra Kırıklarında Transpediküler Ve Ekstrapediküler Perkütan Vertebroplastinin Radyolojik Karşılaştırılması

section_name: SB-222

section_name: Pedikül

section_name: SB-223

section_content: Arman Vahabi 1, Anıl Murat Öztürk Bulgular: Biyomekanik incelemede maksimum kopma kuvveti grup A için 10,8 N (6,2-23), grup B için ise 10,7 N (5,6-20) olarak kaydedildi. Sertlik grup A için 1,3 N/mm (0,9-1,8), grup B için ise 1,4 N/mm (0,5-3,5) olarak kaydedildi. Grup A'da 8 örnek intratendinöz bölgeden, 1 örnek musküler bölgeden, 2 örnek ise muskülotendinöz bölgeden koptu. Grup B'de 7 örnek intratendinöz bölgeden, 1 örnek musküler bölgeden, 6 örnek ise muskülotendinöz bölgeden koptu. Grup A'da deplasman miktarı 0,9 mm (0,4-2,1), grup B'de 0. 9 mm (0,4-1,9) olarak kaydedildi. Gruplar karşılaştırıldığında biyomekanik olarak istatistiksel anlamlı farklılık saptanmadı. Histolojik incelemede gruplar kollajen organizasyonu, tenosit miktarı ve rejeneratif bağ doku yoğunluğu, sharpey fibrillerinin miktarı ve yağlı doku infiltrasyonu açısından benzerdi. Her iki grupta kemik-tendon iyileşmesi yeterliydi ancak grup B'de 3 histolojik incelemede sharpey fibrilleri daha dikey yerleşimliydi. 

Çıkarımlar: Kronik rotator manşet yırtığı sıçan modelinde onarım sonrası 12. haftada oral kersetin flavonoidinin kemik-tendon ara yüzündeki iyileşmeye histopatolojik ve biyomekanik olarak etkisi görülmedi.
section_name: Spinal Kord Hasarı Modelinde Ferroptoz Yolağının Baskılanmasının İyileşme Üzerine Etkilerinin Araştırılması

section_content: Sıçan Rotator Manşet Tamir Modelinde Naproksen, Selekoksib Ve Asetaminofenin Tendon Ve Tendon Kemik İyileşmesine Olan Etkisinin Araştırılması Ve Karşılaştırılması: Deneysel Çalışma
section_name: SB-227

section_content: Rotator Manşet Yırtığı Ve Humerus Şaft-Boyun Açısı Arasındaki İlişkinin Değerlendirilmesi tistiksel olarak anlamlı bulundu (p < 0. 001). 

Çıkarımlar: Araştırmamızın sonuçları koronal ve aksiyel plan vida dağılım genişliklerinin değişken açılı plaklarda sabit açılı plaklara göre anlamlı ölçüde düşük olduğunu göstermiştir. Bu bulgular, cerrahların daha uzun vida yerleştirebilmek adına değişken açılı vidaları humerus başı merkezine yöneltme eğilimi ile açıklanabilir. Vidaların yayılma hacmini azaltarak tespit yetersizliği riski doğurabilecek bu eğilimin, özellikle osteoporotik hastalarda dikkate alınması gerekmektedir.
section_name: SB-232

section_content: İmpakte Valgus Proksimal Humerus Kırıkları Mutlaka Ameliyat Edilmeli Mi? Radyolojik Ve Fonksiyonel Sonuçlar
section_name: SB-246

section_content: Dirençli Lateral Epikondilit Tedavisinde Trace Yaklaşımının Sonuçları

Arel Gereli
section_name: SB-251

section_content: Lateral Epikondilit Ve İntraartiküler Patolojilerle İlişkisi dışı bırakıldı. 31 hasta ile çalışmaya devam edildi. Değerlendirilen potansiyel risk faktörleri arasında hastanın yaşı, cinsiyeti, kemoradyasyon tedavisinin kullanımı, kitlenin lokalizasyonu,boyutu,hacmi,nörovasküler yapılara yakınlığı değerlendirildi. Ayrıca vac kullanım sayısı değerlendirildi. Bulgular: Çalışmamızda 13 kadın(%42),18(%58) erkek hasta vardı. Ortalama hasta yaşı 51,8(28-81)idi. Hastaların %94 RT aldı ve neoadjuvan olarak aldı. Ortalama takip süresi 28 aydı. 11 hastada uyluk medial kompartman,10 hastada posterior kompartman,7 hastada anterior kompartman, 3 hastada ise gluteal bölgedeydi. Vac sayılarına baktığımızda ise uyluk medialden eksizyon yapılan hastalara ortalama 8,7 seans vac kuruldu. Uyluk medialden eksizyon yapılan 11 hastada 4 hastaya primer kapama yapılırken 7 hastaya vac yardımlı kapama yapılmıştır. Primer kapama yapılan 4 hastanın da postoperatif takiplerinde yara yeri akıntısının devam etmesi sebebi ile yüzeyel debritman yapılıp vac yardımlı kapamaya dönülmüştür. Vac yardımlı kapama yapılan 7 hastadan 1inde yüzeyel enfeksiyon gelişirken primer olarak kapatılan 4 hastanın 3 ünde yüzeyel enfeksiyon gelişmiştir. Vac yardımlı kapama yapılan 7 hastada ortalama 6,8 seans vac kurulurken,primer kapama yapılıp sonradan vac yardımlı kapamaya dönülen 4 hastada ortalama 12 vac seansı kurulmuştur. Vac yardımlı kapama yapılan 7 hastanın ortalama hastane yatış süresi 22,7 gün iken primer kapama yapılan 4 hastanın ortalama hastane yatış süresi 41,3gündür. Posterior kompartmandan eksizyon yapılan 10 hastadan 2sinde yüzeyel enfeksiyon,anteriordan eksizyon yapılan 7 hastadan 1inde ve gluteal bölgeden eksizyon yapılan 3 hastadan 1inde yüzeyel enfeksiyon gelişmiştir. 

Çıkarımlar: Postoperatif dönemde özellikle enfeksiyon ve yara yeri problemleri açısından dikkatli olunmalıdır. Uyluk medialindeki yumuşak doku sarkomlarında primer yara yeri kapamadan ziyade aşamalı olarak vakum yardımlı sistemle kapama yapmak hastane yatış süresini ve enfeksiyon oranlarını azaltabilmektedir. Yara yeri problemlerinin neoadjuvan RT alınması ve uyluk medialinin zengin lenfatik dolaşımın bozulması kaynaklı olduğunu düşünmekteyiz. Uyluk anteriordan yapılan eksizyonlarda yara yeri problemleri daha az meydana gelmektedir.
section_name: SB-253

section_content: Ortopedik Sarkom Cerrahisi Öncesinde Hasta Odaklı Subjektif Global Değerlendirme(Pg-Sga), Mini Nutrisyon Test, Charlson Komorbidite İndeks; Postoperatif Erken Dönem Yara Problemini Tahmin Edebilir Mi? Bulgular: Hastalar değerlendirildiğinde 17 hasta erkek 8 hasta kadın idi. Hastaların ortalama yaşı 43,6 olarak bulundu. 23 hastada alt ekstremitede 2 hastada üst ekstremite lezyon saptanmıştır. Tüm eksizyon patoloji sonucunda cerrahi sınır negatif gelmiştir. Ortalama takip süresi 41,7(24-96) aydır. 12 hasta neoadjuvan olarak RT alırken,6 hasta postop RT almış ve 7 hasta RT almamıştır. Takipler esnasında sadece 1 hasta ex olmuştur. Hiçbir hastada nüks ve metastaz saptanmamıştır. Hastalarda total sağ kalım ortalama 36. 9 ay olarak bulunmuştur. Nüksüz sağ kalımda 36. 9 ay olarak bulunmuştur. Neoadjuvan RT alan 12 hastadan 7 hastada tümör boyutlarında gerileme olurken 5 hastada gerileme olamamıştır(p>0. 05). Takipler esnasında 9 hasta enfekte olmuştur bu hastaların 8'i uylukta iken sadece 1'i ayak bileği çevresindeydi. Enfekte olan uyluktaki 8 hastanın 4ü uyluk medialdeidi. Bu 4 hastanın 3ünün yarası primer olarak kapatılmışken sadece 1inde vakum yardımlı kademeli kapatılmıştır. Enfekte olan 9 hastanın 6'sı neoadjuvan olarak RT almışken,1'i postop RT almıştır, 2si hiç RT almamıştır. RT zamanlaması(preop/postop) ve RT alıp almaması durumu ile sağ kalım ilişkisi incelendiğinde hiçbir grup arasında anlamlı fark saptanmıştır(p>0. 05) Çıkarımlar: MLSde neoadjuvan RT tümör boyutunu azaltmada yetersiz görünse de damar ve sinire yakın bölgelerde neoadjuvan RT uygulaması tümör eksizyonu kolaylaştırmaktadır. Sağ kalımı etkileyen en önemli faktörün cerrahi sınırın negatif olmasıdır. Hastalarda en sık komplikasyon yara yeri problemi ve enfeksiyondur. Neoadjuvan RT alan hastalarda yara yeri problemi daha sık görülmektedir. Neoadjun RT almış ve uyluk medialden eksizyon yapılan hastalarda primer yara kapama yerine vakum yardımlı kademeli yara kapama uygulanmasının daha güvenli olacağını düşünmekteyiz.
section_name: SB-261

section_content: Ekstremite Yerleşimli Sinoviyal Sarkomlu Hastalarda Klinik, Fonksiyonel Ve Onkolojik Sonuçlarımız:Tek Merkezli Çalışma Yılmaz Kerem Akayoğlu 1, Dursun Artvin 1, Ömer Sofulu 1, Evrim Şirin 1, Bülent Erol 1 1 Marmara Üniversitesi Pendik Eğitim ve Araştırma Hastanesi, İstanbul, Türkiye Amaç: Sinovyal sarkom esas olarak genç erişkinde,çoğunlukla alt ekstremitede ve nadir olarak görülmektedir. Eklemlere bitişik,büyük, infiltratif olmayan,iyi sınırlı bir kitle olarak ortaya çıkar. Bu çalışmanın amacı ekstremite yerleşimli sinoviyal sarkom tanısı ile opere edilen hastalarda klinik,fonksiyonel ve onkolojik sonuçlarımızı sunmaktır. 

Yöntem: 2012-2024 yılları arasında kliniğimizde sinoviyal sarkom tanısı ile takip edilen ve cerrahisi yapılan takibi 1. 5 yıldan az olmayan 34 hasta retrospektif olarak incelendi. Hastaların demografik özellikleri,tümörün yerleşim yeri, tümör boyutu, metastaz varlığı, nüks varlığı, postoperatif debridman ihtiyacı,patoloji raporları (mitoz oranı, grade,nekroz varlığı, cerrahi sınırları, sinoviyal sarkom alt tipi) ve hasta sağkalımları incelendi. Hastaların son poliklinik kontrolleri cerrahiyi yapan ortopedik onkoloji ekibi tarafından multidisipliner yaklaşımla gerçekleştirildi. 

Bulgular: 34 hastanın %47,1'si kadın(n=16) ve %52,9'i erkek(n=18) idi. Hastaların yaş ortalaması 34 yıldı(14-68). Ortalama takip süresi 7,1(1. 5-10. 5)yıldı. Tümörün yerleşiminin 25 hastada alt ekstremitede(En sık uyluk), 9 hastada üst ekstremitede (En sık ön kol) olduğu görüldü. 34 hastanın 7 tanesi dış merkezlerden tarafımıza uygunsuz rezeksiyon ile, 3 hasta lokal nüks ile başvurdu. Bu hastalarda re-rezeksiyon sonrasında cerrahi sınırlar negatif saptandı. Akciğer metastazı olan 8 hastanın tümünde sinoviyal sarkom alt ekstremitede,bifazik tipte ve tümör boyutu en az >5 cmdi ve 5 hastada postoperatif debridman ihtiyacı gelişti ayrıca 4 hastadan otogreft alınarak yara yeri örtümü sağlandı. Bu hastalardan 6 tanesi rezeksiyon sonrası ilk 2 yıl içinde exitus oldu. Tanı anındaki ortalama tümör boyutu 5. 5 cm (en küçük 1. 7 cm, en büyük 15 cm) olarak bulundu. Periferik yerleşimlilerde boyut daha küçük saptandı. Histolojik alt tipi monofazik veya epiteloid olan hastaların 2'sinde lokal nüks saptanırken uzak metastaz saptanmadı. Multimetastaz saptanan tümör boyutunun >5 cm olduğu,bifazik ve derin yerleşimli olduğu olgularda kemoterapi uygulandı. 34 hastanın tümüne postoperatif radyoterapi uygulandı. Bifazik tipte bir hastada 10. yıl takibinde akciğer metastazı ve radyoterapiye sekonder osteosarkom gelişti. Bu hastaya kalça dezartikülasyonu uygulandı. 

Çıkarımlar: Sinoviyal sarkom hastalarında erken tanı ve uygun rezeksiyon oldukça önem arz etmektedir. Çalışmamızda literatürde olduğu gibi tümör boyutunun >5 cm olması,alt ekstremitede olması ve histolojik alt tipinin bifazik olmasının kötü prognoz lehine bulundu. Yeterli rezeksiyonun sağlanamadığı veya kötü prognostik faktörlerin eşlik ettiği durumlarda nüks ve metastazlar sık görülmektedir. Hastaya tanı konulduktan sonra cerrahisinin gerçekleştirilmesi ve mikrometastazların önlenmesi için sistemik tedavi veya radyoterapi tedavisi planlanmalıdır. Kemoterapi ve radyoterapiye sekonder yara yeri problemi ve debridman ihtiyacı gelişebilmektedir.
section_name: SB-263

section_content: Yumuşak Doku Sarkomu Hastalarında Cerrahi Sınır Mesafesi, Lokal Nüks Ve Sağkalım Üzerinde Nasıl Bir Etkiye Sahiptir? Amaç: Kemik ve yumuşak doku sarkomlarını (STS) tedavi eden cerrahların temel amacı, optimal lokal tümör kontrolü elde etmek, tümörsüz bir sınır sağlamak ve lokal nüksü önlemektir. Bununla birlikte, cerrahi rezeksiyon sınırı durumunun ekstremite STS'leri üzerindeki etkisi, daha fazla araştırılması gereken bir alan olmaya devam etmektedir. Bu nedenle, bu çalışma, cerrahi rezeksiyon sınırının durumunun hem lokal nüks hem de genel sağkalım oranları üzerindeki etkilerini araştırmayı amaçlamaktadır. Çıkarımlar: Negatif cerrahi sınır mesafesinin 1 mm'den fazla olduğu bir cerrahi prosedür, lokal nüks riskinin azalmasıyla ilişkilidir, ancak genel hasta sağkalımı ile ilişkili görünmemektedir. Pozitif cerrahi sınırlar, genel hasta sağkalımını olumsuz yönde etkileyen bir risk faktörüdür. Ancak tüm hastalar için uygun kenar mesafesinin belirlenmesi önemli bir zorluk olmaya devam etmektedir. Çıkarımlar: Sonuç olarak, çalışmamız osteosarkom hastalarında tedavi öncesi inflamatuvar belirteçlerin, özellikle de LMR'nin prognostik potansiyelinin altını çizmekte, 5 yıllık mortalite riski ile anlamlı ilişkiler ortaya koymaktadır. Böylece, yüksek morbidite ve mortaliteye sahip bu malignitenin klinik yönetimini daha iyi sağlamak için bu belirteçlerin klinik uygulamaya entegre edilmesindende öncülerden olmayı ve yol göstermeyi hedeflemektedir.
section_name: SB-264

section_content: Alt Ekstremite Uzun Kemiklerinin İnterkalar Rezeksiyonu Sonrası Ekstrakorporeal Işınlanmış Otogrefte Vaskülarize Fibula Augmentasyonunun Rekonstrüksiyon Sonuçlarına Etkisi Var Mı? Amaç: Femur ve tibianın interkalar rezeksiyonunu takiben ekstrakorporeal ışınlanmış otogreftlerde vaskülarize serbest fibula otogreftinin arttırılmasının etkisine ilişkin yeterli veri yoktur. 

Vaka kontrol çalışması olarak kurgulanmış tek merkezli vaka serimizde, alt ekstremite interkalar rezeksiyonları sonrası rekonstrüksiyonlar için tek başına ekstrakorporeal ışınlanmış otogreft ile vaskülarize serbest fibula grefti ile güçlendirilmiş ekstrakorporeal ışınlanmış otogreft arasında karşılaştırmalı bir analiz yaparak iki yöntemi karşılaştırmayı amaçladık Yöntem: Nihai analiz 26 hastanın verilerini içeriyordu: Grup 1'de 13 (vaskülarize fibula ile güçlendirilmiş ekstrakorporeal ışınlanmış otogreft) ve Grup 2'de 13 (ekstrakorporeal ışınlanmış otogreft). Yaş, cinsiyet, tümör tipi, etkilenen kemik ve tümörün kemik içindeki yeri, rezeke edilen kemik uzunluğunun tüm kemiğe oranı, hem proksimal hem de distal osteotomi hatlarında kemik iyileşmesi, ışınlanmış otogreftlerin hayatta kalması, Musculoskeletal Tumor Society (MSTS) son takipteki skor ve komplikasyonlar analize dahil edildi. 

Bulgular: Tüm serilerde ortanca yaş 14 yıl (6-40 aralığı) ve ortanca takip süresi 36 aydı (12-216). Komplikasyon oranı gruplar arasında benzerdi (p<0. 05). Kaynama süresi her iki grupta da benzerdi (p=0,74). Grup 1›de kaynamama görülmedi ancak gruplar arasında kaynamama oranı açısından anlamlı fark yoktu (p=0,22). Fonksiyonel skorlar ve ışınlanmış greftin son durumu açısından gruplar arasında fark yoktu (sırasıyla p=0,087, p=0,22) Çıkarımlar: Ekstrakorporeal ışınlanmış otogreft, alt ekstremitenin interkalar rezeksiyonlarının rekonstrüksiyonunda, ister tek başına ister serbest vaskülarize fibula ile güçlendirilmiş şekilde, geçerli bir tekniktir. Vaskülarize fibula ile augmentasyon kaynama süresi, greftin sağkalımı veya fonksiyonel sonuç açısından anlamlı bir fark yaratmamıştı. Yöntem: 2006 ve 2022 yılları arasında, ayak primer benign agresif ve malign kemik tümörü tanısı ile tedavi edilen toplam 23 hasta belirlendi. Damarlı fibula ile rekonstrükte edilen 6 hasta, 2 yıldan az takip süresine sahip 3 hasta ve yetersiz radyolojik veriler sahip olan 2 hasta çalışma dışı bırakıldı. Toplamda 12 hastanın 15 metatarsı çalışmaya dahil edildi. Lezyonun boyutu, radyoterapi ve kemoterapi öyküsü, rezeksiyon tipi, alınan fibula greftinin uzunluğu, cerrahi süresi, proksimal ve distal uç kaynama süreleri, fiksasyon materyalinin çıkarılma süresi ve yük verme süresi değerlendirildi. Komplikasyonlar, Henderson ve ark biyolojik rekonstrüksiyon komplikasyon sınıflamasına göre değerlendirildi, ortalama takip süresi, MSTS, FADI, AOFAS, preop ve postop VAS skorları değerlendirildi.
section_name: SB-271

section_content: Bulgular: Ortalama takip süresi 46. 3 ay ( 29-157) en sık tutulum 2. ve 3. metatarslarda (n=4) idi. En sık tanı AKK (n=5) ve sinoviyal sarkom (n=2) idi. Ortalama fibular otogreft uzunluğu 61. 4 mm, ortalama ameliyat süresi 117. 4 dk idi. Tüm hastalar intrameduller K-teli ile tespit edilirken ortalama 13,1 haftada K-telleri çıkarıldı. Parsiyel yük verme süresi ortalama 8. 5 hafta olarak belirlendi. Proksimal uç ortalama kaynama süresi 14. 6 hafta iken distal uçta bu süre 15. 6 hafta olarak tespit edildi. Toplamda revizyon cerrahisi gerektiren 5 komplikasyon tedavi edildi. Bu komplikasyonlardan ikisi yara yeri enfeksiyonu ikisi yumuşak doku nekrozu, biri ise cilt nekrozu nedenliydi. Ortalama MSTS %88. 3, FADI %65, AOFAS %71 olarak bulundu. Ortalama preop VAS 6. 4 iken postop VAS 3. 5 olarak bulundu. 

Çıkarımlar: Damarsız fibula otogreftleri, daha kolay cerrahi tekniği olması, daha az cerrahi süreye ihtiyaç duyulması ve mikrocerrahiye ihtiyaç duyulmaması nedenleriyle metatars rekonstrüksiyonlarında alternatif bir tedavi yöntemi olarak tercih edilebilmektedir. Çalışmamızdaki damarsız fibula otogreftleri iyi iyileşme potansiyeli göstermiştir ve kemik tümörlerinin rekonstrüksiyonu için uygun bir seçenektir.
section_name: SB-272

section_name: SB-274

section_content: Hakan Özbay 1, 3, Buğra Alpan 2, 3, Natig Veli 1, 4, Mehmet Yılmaz 5, Harzem Özger
section_name: Pelvis Tümörlerinde Asetabulumu İçeren Pelvik Rezeksiyon Sonrası Biyolojik Rekonstrüksiyon Sonuçlarımız

section_content: Kalça Transpozisyonu Uygulanan Pelvis Yerleşimli Kemik Tümörlerinde Fonksiyonel Onkolojik Ve Klinik Sonuçlarımız: Tek Merkezli Çalışma
section_name: SB-280

section_content: Dev Hücreli Kemik Tümörü: Sık Ve Nadir Görülen Klinik Antiteler. Tek Merkezli Çalışma. AKK hastalarında kolay erişilebilen uygulama kolaylığı bulunan Polidakanol enjeksiyonu tedavisi küretaj+allograft uygulamasına alternatif olabilir.
section_name: SB-283

section_content: Fibröz Displazi Tanısı İle Takip Edilen Olgularımızın Klinik Ve Epidemiyolojik Özellikleri

Yunus Şamil Gönüldenk 1, Mustafa Onur Karaca 1

1 Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı, Ankara, Türkiye Çıkarımlar: Fibröz displazi, halen gizemini Yöntem: Çalışmamızda 2013-2023 yılları arasında tümör protezi uygulanan 43 hastayı retrospektif olarak inceledik. Ameliyat sırasında 1 gram IV traneksamik asit veirlen hastalar Grup 1, traneksamikasit kullanılmayan hastalar Grup 2 olarak adlandırıldı. Ameliyat süresi, yatış süresi, vücut kitle indeksi, ASA skoru, primer tanı, preoperatif, postoperatif 1. gün, postoperatif 2. gün ve 3. Gün hemoglobin ve hemotokrit değerleri, 1-3 dren miktarları, dren süresi, eritrosit transfüzyon durumları iki grup arasında karşılaştırıldı. 

Bulgular: Grup 1 de 22 hasta (12 erkek ve 10 kadın) ortalama yaş 44. 6, Grup 2 de ise (12 erkek ve 9 kadın) ortalama yaş 43. 7 dir. Grup 1 de 16 hasta primer tümör iken 6 hasta metastatik idi, grup 2 de ise 10 hasta primer tümör iken 11 hasta metastatik idi (p: 0. 092). Her iki grup arasında ASA skoru, preoperatif, postoperatif 1. gün, postoperatif 2. gün ve 3. Gün hemoglobin ve Hemotokrit değerler açısından fark saptanmadı. Birinci grupta dren miktarı ilk gün ortalama 550cc, ikinci gün 300cc üçüncü gün 182cc, grup 2 de ise ilk gün ortalama 4100cc, ikinci gün 200cc üçüncü gün 160cc olarak saptandı (p: 0. 245, p: 0. 072, p: 0. 313). Dren süresi grup 1 ortalama 5. 6 ± 2 gün, grup 2 de ise 4. 2 ± 2. 4 gün olarak saptandı (0. 060). 

Çıkarımlar: Tümör protezi uygulanan hasta grubunda perioperatif intravenöz traneksamik asit uygulamasının erken postoperatif kanama ve transüzyona olumlu etkisini saptamadık. Bu durum hasta grubunun homojen olmaması ve cerrahi süre nedeniyle olabileceğini düşünmekteyiz. Prospektif randomize homojen gruplar ile yapılacak çalışmalar ile tümör protezi uygulamalarında traneksamik asidin faydası araştırılmalıdır.
section_name: SB-286

section_content: Glomus Tümörleri: Tek Merkezde 10 Yıllık Deneyim, Radyolojik Bulgular, Tümör Lokalizasyonu Ve Demografik Veri Analizi» Yöntem: Glomus tümörü olan 20 hastanın tıbbi kayıtlarının kapsamlı bir incelemesi yapıldı. Demografik özellikler ve klinikopatolojik bulgular retrospektif olarak toplandı ve analiz edildi. 

Bulgular: Çalışmada incelenen hastalar ağırlıklı olarak kadın hastalardan oluşuyordu ve vakaların %75'ini oluşturuyordu. Hastaların ortalama yaşı 45. 5 ± 17. 3 yıldı. Glomus tümörü olgularının çoğunluğu ellerde (%85) lokalize olup, en sık tırnak yatağında (%76,4) gözlendi. Tüm hastalar içinde tırnak yatağı dışında gözüken tümörlerin oranı %35 idi. El dışında gözüken glomus tümörlerinin hepsi erkek hastalardaydı(p:0. 0114) Ortalama takip süresi 4. 0 [1. 0 -9. 0] yıl. Erkek hastalarda kadınlara kıyasla medyan tümör boyutunda anlamlı bir artış saptandı (p=0. 0245). Radyolojik bulgular incelendiğinde 20 hastanın 6 sında herhangi bir radyolojik bulguya rastlanmadı. Kadın hastaların hepsinde gözle görülür tümör tespit edilirken erkek hastaların yalnızca %40 ında fizik muayenede gözle görülür bir kitle tespit edilebildi(p=0. 0114) Çıkarımlar: Bu çalışma, tek bir üçüncü basamak hastanede 10 yıllık bir süre boyunca glomus tümörleri için cerrahi rezeksiyon uygulanan 20 hastanın kapsamlı bir analizini sunmaktadır. Radyolojik olarak tespit edilemeyen glomus tümörlerinin oranı oldukça fazladır bu sebeple fizik muayenede şüpheci olunmalıdır. Glomus tümörleri tırnak yatağında sık görüldüğü bilinen tümörler olmasına rağmen hiç de az olmayan bir oranda tır-nak yatağı dışında da görülebildikleri akılda tutulmalıdır.
section_name: SB-292

section_content: Enflamatuar Amaç: Dünya sağlık örgütünün 2020 yılındaki en yeni sınıflandırmasında tenosinovyal dev hücreli tümör (TDHT) olarak tariflenen, eski adı ile pigmente villonodüler sinovit, sinovyumdan, tendon kılıfından, bursalardan kaynaklanabilen bir yapıdır. 1 Eklemde şişlik, ağrı ve hareket kısıtlılığına sebep olabilir. 2 Tedavisinde cerrahi sinovektomi, eks-ternal radyoterapi, kemoterapi (pexidartinib gibi), ve radyoaktif ajamların intraartiküler enjeksiyonu yolu ile radyoaktif sinovektomi (RS) kullanılan yöntemlerdir. 1 Cerrahi sinovektomi sonrasında, özellikle diffüz olan formunda, %50'ye kadar nüks görülebilmektedir. Bu durum, cerrahi sinovektomiye alternatif olarak veya ek olarak uygulanabilecek radyoaktif sinovektomi tedavisinin değerini artırmaktadır. 2 RS, kolloidal formdaki radyonüklid maddenin intraartiküler enjeksiyonu ile uygulanan bir tedavi yöntemidir. RSiçin başta Yitrium-90 olmak üzere, Lutesyum-177 ve Renium-188 rutin olarak kullanılabilmektedir. 3, 4 Radyosinovektomi için rutinde kullanılan Yitrium-90 pahalı bir tedavidir ve tedarik edilmesi zordur. Mevcut yöntemlerde en sık olarak Y-90 kolloid 4 kullanılmaktadır. Bu bileşiğin düşük miktarda olsa eklem dışı dokulara ulaşma olasılığı bulunmaktadır. 5 Kendi çalışmamızda kullandığımız Lutesyum molekülü %99,5 oranında makro agregat albumine bağlanmış olup eklem dışına çıkmayacak kadar büyük (10-90 mikro metre) boyuta sahiptir 6. 

Çalışmamızda alternatif bir radyofarmasötik olan Lutesyum-177 ile RS hedeflenmiştir. 

Yöntem: Klinik, laboratuvar ve görüntüleme yöntemleri ile dizde TDHT tanısı konmuş hastalar prospektif olarak dahil edildi. Tedavi gününde steril koşullarda 8-10 mCi dozunda Lu177-MAA işaretli radyofarmasötik enjeksiyonu yapıldı. Diz bölgesinden Lu177-MAA radyofarmasötiğinin gamma ışınları kullanılarak medium-kollimatör ile diz artro-sintigrafisi ve SPECT/BT'si alınarak tüm radyofarmasötiğin diz ekleminde olduğu teyit edildi. Klinik muayeneler, 3. Ay MR kontrolü ve 6. Ay SPECT görüntüleme planlandı. Takiplerde klinik skorlar kaydedildi. 

Bulgular: 9 hastaya enjeksiyon yapıldı. Alınan SPECT/BT görüntülemede enjekte edilen radyofarmasötiğin diz ekleminde dağıldığı gözlendi. 6. Ay takiplerinde klinik skorlarda ortalama %35 iyileşme izlendi. Radyolojik incelemelerinde sinovit görünümünün gerilediği, efüzyonun azaldığı, lezyonların küçüldüğü izlendi. 

Çıkarımlar: Lu-177 MAA ile RS yeni bir yöntemdir. Var olan fakat ekonomik sebepler ve tedarik problemleri nedeni ile uygulanmasında güçlük yaşanan RS tedavisine alternatif bir seçenek sunmaktadır. Daha fazla hastanın daha uzun süreler takibi ile bu radyofarmasötiğin TDHT hastalarındaki kullanımı hakkında daha çok veri ortaya çıkacaktır. Şu ana kadar ortaya çıkan sonuçlar Lu-177 MAA'nın radyosinovektomi açısından umut vadeden bir radyofarmasötik olduğunu göstermektedir.
section_name: SB-293

section_content: Kemiğin Ewing Sarkomu Hakkında Bilgi Kaynağı Olarak Youtube Batuhan Samet Yogurt 1, Burak Atalay 1, Coşkun Ulucaköy 1, Özlem Orhan 1, Resul Bircan 1, İbrahim Kaya 1 1 Ankara Abdurrahman Yurtaslan Onkoloji Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Ankara, Türkiye Amaç: Kemiğin Ewing sarkomu çocuklarda ikinci sıklıkla görülen primer kemik tümörü olmasına rağmen nadir bir hastalıktır. Hastalar; nadir bir hastalık olması nedeniyle diğer hastaların deneyimlerini tecrübe etmek ve hastalık hakkında bilgi almak için sık kullanılan Youtube gibi içerik üreten platformları kullanmaktadır. İnternet ve Youtube gibi hızlı, kolay ve düşük maliyetle ulaşılabilen içerik paylaşan platformların denetimleri oldukça zordur. Çalışmamızda ewing sarkom konusunda en çok izlenen 50 Youtube videosunu JAMA, modifiye DİSCERN ve kapsam skoru sistemleriyle değerlendirmeyi amaçladık. 

Yöntem: Haziran 2024'te YouTube'da "Ewing sarcoma" ve "bone Ewing sarcoma" terimleri, izlenme sıklığına göre sıralanarak aratıldı. Toplam 155 video arasından İngilizce olmayan, tekrarlayan, veterinerlik ile ilişkili olan videolar çıkarıldı. En çok izlenen 50 video bağımsız 2 yazar tarafından izlendi. Videolar web linki, başlık, izlenme sayısı, süresi, yayınlanma tarihi, beğenme ve yorum sayısı, yayıncı (hekim, hekim dışı sağlık profesyoneli, hasta, ticari, diğer),içerik (eğitici, cerrahi teknik, hasta deneyimi, reklam, diğer) not edildi. Videoların güvenilirliği ve geçerliliği Journal of the American Medical Association (JAMA) kriterleri ve modifiye DISCERN kriterleri ile değerlendirildi. Mevcut YouTube videolarında Ewing sarkomunda tanı ve tedavi kapsam skoru ile değerlendirildi. 

Bulgular: Videolar ortalama izlenme sayısı 65294'dir. Videoların ortalama süresi 9,1±15,5 dk'dır. Beğenme sayısı ortalama 712,8 idi. JAMA skoru ortalama 0,7±0,9, modifiye DISCERN 1,1±1,3 ve kapsam skoru 2,9±2,5 idi (Tablo 1). JAMA skorlamasına göre videoların %58'i "0" puan aldı. Modifi-
section_name: SB-294

section_name: Ortopedik Travmatoloji

section_content: Pertrokanterik Kırıklarda İskiofemoral Sıkışma
section_name: SB-296

section_content: Kalça Kırığı Nedeniyle Proksimal Femoral Çivi Yapılan İleri Yaş Hastalarda Operasyon Süresinin Ve Anestezi Türünün Deliryum Gelişimine Etkisi

Mehmet Okan Atahan 1, Mehmet Cihat Gündoğdu 2

1 Yozgat Şehir Hastanesi,Yozgat, Türkiye 2 Kayseri Develi Ekrem Karakaya Devlet Hastanesi, Kayseri, Türkiye Amaç: Deliryum ileri yaş kalça kırığı hastalarında ameliyat sonrası %5-50 arasında görülen bir komplikasyondur. Yüksek mortalite ve morbidite ile ilişkilendirilen bu komplikasyonun yönetimi zorlayıcıdır. Bu çalışmanın amacı proksimal femoral çivi (PFN) yapılan kalça kırıklarında operasyon süresinin ve anestezi türünün postoperatif deliryum oluşumuna etkisini araştırmaktır. 

Yöntem: Çok merkezli retrospektif olarak yapılan araştırmada 2019-2023 yılları arasında trokanterik bölge kırığı nedeniyle PFN yapılmış 65 yaş üzeri hastalar değerlendirmeye alındı. Kalça protezi yapılanlar, daha önce psikiyatrik tanı alan hastalar, entubasyondan ayrılamayan ya da herhangi bir sebeple erken dönemde ex olan hastalar çalışmadan dışlandı. Dışlama kriterleri sonrası 224 hasta değerlendirmeye alındı. Postoperatif takiplerde psikiyatri uzmanı tarafından DSM4 kriterlerine göre deliryum tanısı almış hastalar Grup 1 olarak adlandırıldı. Deliryum tanısı almayan hastalar Grup 2 olarak adlandırıldı. Gruplar arasında yaş, cinsiyet, operasyon süresi, yapılan anestezi türü değerlendirildi. 

Bulgular: Grup 1 de 42 hasta yer alırken Grup 2 de 182 hasta yer aldı. Toplam 224 hastanın ortalama yaşı 73 ± 5. 6 yıl olarak hesaplandı. Grup 1 de yaş ortalaması 75 ± 7,4 yıl iken grup 2 de yaş ortalaması 72,6 ± 5,3 yıl olarak hesaplandı ve gruplar arasında anlamlı bir fark olmadığı görüldü (P>0. 05). Grup 1 de 30 kadın, 12 erkek var iken; grup 2 de 125 kadın, 57 erkek vardı ve cinsiyet yönüyle gruplar arasında anlamlı bir fark olmadığı görüldü (P>0. 05). Grup 1 deki hastaların ortalama operasyon süresi 112,2 ± 15,3 dk iken grup 2 de bu sürenin 93,5 ± 12,6 dk olduğu görüldü ve grup 1 de operasyon süresi anlamlı olarak daha uzundu (P=0. 01). Grup 1 de 32 hastaya (%76) lomber anestezi (spinal/ epidural), 10 hastaya (%24) genel anestezi yapılırken; Grup 2 de 148 (%81) hastaya lomber anestezi, 34 (%19) hastaya genel anestezi yapıldı. Anestezi türü yönüyle gruplar arasında anlamlı bir fark olmadığı görüldü (P>0. 05). 

Çıkarımlar: Kalça kırığı nedeniyle PFN yapılan 65 yaş üstü ileri yaş hastalarda operasyon süresinin uzaması postoperatif deliryum gelişimine neden olabilir. Operasyon sırasında uygulanan anestezi türünün deliryum gelişimine etkisi yoktur.
section_name: SB-298

section_content: Proksimal Femur Kırıklarında Cerrahi Zamanlama Erken Mortaliteyi Etkilemez: Tek Merkez Deneyimi
section_name: SB-299

section_content: Geriatrik Kalça Kırıklarında Preoperatif Iv Ferrik Karboksimaltoz(F-KM) Uygulamasının Mortalite Üzerine Etkisi; Prospektif İnceleme Taha Kızılkurt 1, Mustafa Özkaya 1, Mert Ballı 1, Mehmet Demirel 1, Mehmet Aşık 1 1 İstanbul Üniversitesi-istanbul Tıp Fakültesi, Ortopedi ve Travmatoloji Abd Amaç: Kalça kırıkları geriatrik hastalarda yüksek mortalite riski ile ilişkili sık görülen kırıklardır. Geriatrik hastalarda aynı zamanda perioperatif dönemde anemiye sık rastlanılmaktadır. Çıkarımlar: Çalışmamızın değerlendirilmesinde, trokanter major kırıklarının fiksasyonu için çeşitli fiksasyon yöntemleri karşılaştırılmıştır. Bu yöntemler arasında postoperatif kaynama, ağrı, fonksiyon açısından çift plak ile fiksasyon sağlanan hastalarda en iyi sonuçlar gözlemlenmiştir. Literatüre göre kliniğimizde çift plak fiksasyonu uygulanmış hastaların sonuçları daha iyi olarak göze çarpmaktadır. Literatürde kesin bir uzlaşı olmamakla birlikte, çalışmamızda elde ettiğimiz bulgular ile, trokanter major fiksasyonu için optimal stratejilerin geliştirilmesine katkıda bulunağımızı düşünüyoruz.
section_name: SB-301

section_content: Kalça Kırıklarında Mortalite ile Halp Skoru Arası İlişki
section_name: SB-305

section_name: SB-306

section_content: Yiğit Önaloğlu 1, Kaan Tan 1, Volkan Karaduman 1, Mehmet Bülent Balioğlu 1 1 İstanbul Başakşehir Çam ve Sakura Şehir Hastanesi, İstanbul, Türkiye Amaç: Kliniğimizde opere ettiğimiz 65 yaş üstü femur intertrokanterik kırığı (İTK) hastalarında ameliyat sonrası ilk 1 yıl içerisinde mortaliteye etki eden faktörleri araştırmayı hedefledik. 

Yöntem: Kliniğimizde 2021-2023 yılları arasında aynı seviyeden düşmeye bağlı femur İTK olan 310 hastaya proksimal femur çivisi uygulandı. Retrospektif nitelikteki çalışmamıza yüksek enerjili travmalar, patolojik kırıklar, periprostetik kırıklar ve 65 yaş altı hastalar dahil edilmemiştir. Hastaların demografik ve klinik parametrelerinin mortaliteye olan etkileri araştırılmıştır. 

Bulgular: 310 hastanın 100'ü erkek 210'u kadın olup yaş ortalaması 79. 6 ± 13. 6'ydı. Kadın kalça kırığı sayısı erkeklerin 2 katıydı. Tüm hastalardaki mortalite oranı %37'ydi. Ölen 115 hastanın yaş ortalaması 81. 4 ± 12. 4 iken, kalan sağların yaş ortalaması 78. 6 ± 12. 6'ydi. Ölenlerin 73'ü kadın, 42'si erkek olup, kadın ölüm oranı %34 ve erkek ölüm oranı %42'ydi. 32 hastada ek hastalık yok iken geri kalan 278 hastada en az 1 ek kronik hastalık (ASA-2 ve üstüne eşdeğer) mevcuttu. Ek hastalığı olan 278 hastadan 107'si (%38. 4) ve ek hastalığı olmayan 32 hastadan 8'i (%25) ameliyat sonrası ilk 1 yıl içinde ölmüştü. Operasyona kadar geçen süre ortalaması tüm hastalarda 9. 6 gün olup ölenlerde 10. 4, sağlarda 9. 2 bulundu. Hastaların ameliyat sonrası yoğun bakım yatış süresi ortalaması 2. 3 gün, ölenlerde 4. 3, sağlarda ise 1. 1'di. 7 hastanın 3'ünde cut-out, 4'ünde enfeksiyon sebepli reoperasyon ihtiyacı oldu. 7 hastadan 4'ü (%57. 1) ilk 1 yıl içinde ölmüştü. Ameliyat sonrası hastanede yatış süresi ortalama 16. 6 gün, ölenlerde 20. 3, sağlarda ise 14. 4'tü. Ölen hastaların son poliklinik kontrol gününe kadar geçen süre ortalaması 92. 2 gün bulundu. 

Çıkarımlar: 50 yaş üstü hastaları kapsayan çalışmalarda ileri yaşın mortaliteyi arttıran bir sebep olduğunu belirtilmiştir (1). Çalışmamızda ölen ve sağlar arasında anlamlı yaş farkı saptamadık (p = 0. 40). Erkeklerde mortalite oranının daha fazla olduğunu bildiren çalışmalar da mevcuttur (2). Çalışmamızda erkeklerdeki mortalite oranını kadınlardan daha yüksek bulduk (p = 0. 05). ASA-2 ve üstü hastalarda mortalitenin ASA-1 hastalara kıyasla daha yüksek olduğunu saptadık (p = 0. 01). Ameliyata kadar geçen sürenin mortaliteyi arttırdığını savunan yayınların yanında (3), değiştirmediğini savunan yayınlar da mevcuttur (4). Çalışmamızda yatıştan operasyona kadar geçen sürenin mortaliteye bir etkisi olmadığını saptadık (p = 0. 09). Ölenlerde ameliyat sonrası yoğun bakım yatış süresi sağlara kıyasla 3 kat fazlaydı. Bu da yoğun bakımda geçirilen sürenin buna paralel olarak mortaliteyi arttırdığını gösterdi (p < 0. 001). Revizyon cerrahisi geçirmenin mortaliteyi arttırdığını ortaya koyduk (p = 0. 005). Ameliyat sonrası hastanede yatış süresi uzadıkça mortalitenin arttığını gösterdik (p = 0. 001) ve tespitlerimize göre ilk 3 aydaki mortalite daha fazlaydı.
section_name: Yaşlı İntertrokanterik Femur Kırığı Cerrahisinde Mortaliteyi Etkileyen Perioperatif Faktörler

section_content: Yaşlı Kalça Kırıklarında 3 Yıllık Mortaliteyi Tahmin Etmek İçin Yeni Bir Skorlama Sistemi Serhat Akçaalan 1, İsmail Duran 1, Mahmut Uğurlu 1, Metin Doğan 1, Mehmet İsmail Safa Kapıcıoğlu 1

1 Ankara Bilkent Şehir Hastanesi, Ankara, Türkiye Amaç: Bu çalışma, yüksek mortalite ve morbidite oranına sahip yaşlılarda kalça kırıklarının mortalitesini, ilk kabul anındaki kan parametreleri ve demografik verileri kullanarak tahmin edebilecek bir skorlama sistemi oluşturmayı amaçlamaktadır. 

Yöntem: Ocak 2016 ile Mart 2021 tarihleri arasında kalça kırığı nedeniyle hastaneye kabul edilen hastalar çalışmaya dahil edildi. edilmiştir. Kalça kırığı nedeniyle hastaneye başvurduğunda 65 yaşın altında olan,patolojik kırığı olan, subtrokanterik kırığı olan, daha önce ilgili kalça bölgesinden cerrahi geçmişi olan hastalar, multiple kırığı olan hastalar, ve daha önce malignite tanısı ya da tedavisi almış olan hastalar çalışma dışında tutuldu. Çalışmaya dahil edilen hastaların yaş ve cinsiyet gibi demografik verileri kayıt altına alındı ayrıca hemoglobin, albumin, kreatinin düzeyleri, nötrofil-lenfosit oranı ve monosit-lenfosit oranı gibi 7 farklı kan biyokimya parametreleri için sağlıklı popülasyon için literatürde daha önce belirlenmiş normal olarak kabul edilen değerler referans alınarak bir skorlama sistemi oluşturuldu. Bu skorlama sistemi kullanılarak her hasta için toplam mortalite skoru hesaplandı. Hastaların 3 yıllık takiplerindeki mortalite ayrı ayrı kaydedildi. 

Bulgular: Kabul ve dışlama kriterlerini takiben, 1343 hastanın verileri çalışmaya dahil edildi. Bu hastaların 863(%64,3)'ü kadın 480(%35,7)'i erkek di. Hastaların kalça kırığının tarafına göre değerlendirdiğimizde 704(%52,4)'ü sağ 639(%47,6)'u sol taraf idi. Hastaların kırık tiplerine göre bakıldığında 417(%31,04) tanesi collum femoris kırığı iken 926(%68,95) tanesi intertrokanterik femur kırığı idi. Metodolojide bahsedilen tüm parametreler, kalça kırığı ameliyatından sonraki 3 yıllık dönemde hayatta kalan ve ölen hastalar arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık gösterdi (p = 0. 0001). Bu parametrelerin kombinasyonuyla oluşturulan mortalite skorları da iki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık gösterdi (p = 0. 0001). Eğer mortalite skoru> 11. 5 ise, kalça kırığı olan hastanın 3 yıllık dönemde ölme olasılığı %63,9' olarak saptandı. 

Çıkarımlar: Bu çalışma yaşlı kalça kırıklarının preoperatif tahmininde 3 yıllık mortalite oranı için yüksek bir öngörü sağlayabilir, ayrıca bu çalışma risk değerlendirmesi, ameliyat zamanlaması, ameliyat sonrası bakım planı ve mortalite riskini azaltmak için bir potansiyel oluşturmaktadır. Bulgular: Hastaların 80'si(%50) erkek 81(%50) tanesi kadın hastadan oluşmaktaydı. Hastalarda demografik özellik bakımından gruplar arasında istatiksel olarak anlamlı fark gözlenmedi (p>0. 05). Hastanede kalış süresi lateral grubunda 5,84±3,74 gün, posterior grubunda 6,2±3,34 gün olarak saptandı. Hasta grupları arasında hastanede kalış süresinde, kan transfüzyonunda, ASA skoru bakımından gruplar arası anlamlı fark saptanmadı (p>0. 05). Lateral grupta 0-6 ay mortalite 8 (%9,52), 6-12 ay mortalite 7 (%8,33) olarak posterior grupta 0-6 ay mortalite 7 (%10), 6-12 ay mortalite 9 (%12,85) olarak saptandı. Hastanede mortalite lateral grupta 4 (%4,76), posterior grupta 3 (%4,1) olarak saptandı. Gruplar arasında mortalite açısından istatiksel olarak fark saptanmadı (p>0. 05). Ameliyat sonrası çıkık lateral grupta 2 (%2,27), posterior grupta 11 (%15,06) olarak saptandı. Ameliyat sonrası çıkık posterior grupta lateral gruba göre istatiksel olarak yüksek saptandı (p=0,024).
section_name: SB-307

section_name: SB-308

section_content: Çıkarımlar: Posterior yaklaşımdan sonra %15 ve direkt lateralden sonra %2›lik dislo-
section_name: Kalça

section_content: Cutout İçin Kilit Nokta Distal Kilitleme Yöntemi Olabilir Değerlendirmeler sonrasında nonunion üzerine etki eden risk faktörlerinin belirlenmesi amacıyla lojistik regresyon analizi uygulandı. 

Bulgular: Fragmanın vertikal boyutunun artışı ile kaynama süresi ve kaynamama açısından gruplar arasında anlamlı bir fark gözlenmedi. 

Fragmanın transvers deplasmanı artışı ile kaynama süresi ve kaynamama açısından gruplar arasında istatistiksel anlamlı bir fark gözlenmese de kaynamamanın oransal olarak deplasman mesafesi arttıkça artmakta olduğu gözlendi. 

3. fragmanın posteromedial /posterior lokalizasyonda olduğu kırıklarlarda gözlenen nonunion oranının, anterolateral/lateral lokalizasyondaki grupla karşılaştırıldığında anlamlı ölçüde düşük olduğu gözlendi. Yine bu gruplar arasında posteromedial/posterior grubunun 6. ay RUSF skorlarının daha yüksek olduğu, ancak 12. ay skorlarının arasında fark bulunmadığı gözlendi. 

Nonunion üzerine etki eden kırık hattı açılması ve kelebek fragmanının bulunduğu tarafın etkilerini Lojistik regresyon analizi ile değerlendirdiğimizde; modelin anlamlı bulunduğu ve modelin açıklayıcılık katsayısının (%84,2) iyi düzeyde olduğu görüldü. Kelebek fragmanın bulunduğu taraf (anterior, anterolateral, lateral) nonunion için bağımsız risk faktörüdür. 

Çıkarımlar: 3. fragmanın vertikal boyutu ve merkezden transfers uzaklığının nonunion üzerine istatistiksel olarak anlamlı bir etkisi bulunmamakla birlikte anterolateral -lateral lokalizasyonlu kırıkların nonunion ile daha yüksek ilişkili olduğu gözlenmiştir.
section_name: SB-315

section_content: Uzun Kemik Kırıklarında İnsizyon Öncesi Skopi Kontrolü Altında Plakla Şablonlanma Yapılmasının Cerrahiye Etkisinin Değerlendirilmesi Bununla beraber atipik kemik yapısı olan klavikula kırıklarında anatomik plakla şablonlama yapılması kesi yerinin ve şeklinin uygun olmasını sağlamaktadır.
section_name: SB-317

section_content: Göçük Altında Kalan Hastalarda Travma Skorları Hastanede Yatış Süresi Tahmininde Kullanılabilir Mi?

Akif Mirioğlu 1, Kaan Ali Dalkır 2, Veli Can Kıran 3, Buğra Kundakçı 1, Mustafa Tekin
section_name: SB-318

section_content: Kahramanmaraş Depreminde Ezilme Yaralanmalarında Akut Böbrek Hasarı ve Amputasyonu Öngören Faktörler Var Mıydı?
section_name: SB-319

section_content: Deprem ve Amputasyon: 6 Şubat Türkiye Depremi Sonrası Yetişkin Amputasyonları

Özhan Pazarcı 1, Mehmet Yiğit Gökmen Çıkarımlar: Dorso-ulnar fragmanın stabilitesinin fiksasyon sonrası stres radyografileri ile değerlendirilmesi ek fiksasyon ihtiyacını ortaya çıkarmada etkili bir yöntemdir. Dorsal stres radyografileri fiksasyon gücünün dinamik olarak değerlendirilmesine olanak sağlar.
section_name: SB-320

section_content: Cerrahi En sık kaydedilen meslek grubu tersane işçileridir (%50). Tersane işçilerinde en yaygın yaralanma mekanizması forklift tekerleği altında ezilme olmuştur (n=63, %47,7). En sık yaralanan ayak bölgesi ön ayak olmuştur (%47). 

Toplam 90 hasta (%68,1) işe döndükten sonra aynı pozisyonda çalışmaya devam etmiştir. En düşük ortalama AOFAS skoru (73,4) ve SF-36 (fiziksel bileşen) skoru (37,3) çoklu bölge yaralanması olan olgularda tespit edilmiştir (p=0. 0001, p=0. 0001). Koruyucu ayakkabı giymenin işe dönüş oranı (p=0,195), iş gücü kaybı (p=0,34) ve AOFAS skoru (p=0,166) üzerine etkisi yoktur.
section_name: SB-328

section_content: Pelvis-Asetabulum Cerrahisinde Her İki Kolon Fiksasyon Koridoru (Bcfc) ve Her İki Kolon Vidası (Bcs) Kullanımı: Floroskopik Görüntüleme ve Cinsiyete Özgü Anatomik Farklılıklar Üzerine Bir Çalışma Vedat Öztürk 1, Malik Çelik 1, Murat Tıngır 1, Furkan Özönder 1, Cemal Kural 1, Mustafa Gökhan Bilgili 1 1 S. b. ü. İstanbul Bakırköy Dr. Sadi Konuk Eğitim ve Araştırma Hastanesi, İstanbul, Türkiye Amaç: Her iki Kolon Fiksasyon Koridoru (BCFC) hem de Her İki Kolon Vidası (BCS) kavramları ortopedik cerrahide yenilikçi yaklaşımlar olarak ortaya çıkmış ancak literatürde kapsamlı bir şekilde araştırılmamıştır. Bu çalışma, bu yeni vida sabitleme tekniğinin fizibilitesini ve potansiyel avantajlarını değerlendirmeyi, böylece mevcut bilgi boşluğunu doldurmayı ve uygulamasına yönelik standartlar oluşturmayı amaçlamaktadır. 

(1) BCFC'nin aksiyal floroskopik görüntüsü cinsiyete bakılmaksızın tüm hasta popülasyonlarında gösterilebilir mi? (2) Pelvik ve asetabuler kırıkların cerrahi tedavisinde BCFC içerisine biri anterior, diğeri posterior olmak üzere iki BCS yerleştirmek mümkün müdür? (3) BCFC ve BCS'de gözlemlenen cinsiyete özgü anatomik farklılıklar nelerdir ve bunlar cerrahi planlamayı nasıl etkiler? Yöntem: Hastane radyoloji dijital arşiv kayıtları kullanılarak retrospektif bir biçimde 200›ü erkek, 200›ü kadına ait olmak üzere toplam 400 sağlıklı yetişkin pelvis BT verisi toplandı. BCFC'na hem ön hem de arka BCS'nin (aBCS-pBCS) yerleşimini simüle etmek için Snyapse3D yazılımı kullanıldı. Vidalar, klinik uygulamaya dayalı olarak geliştirilen ve daha önce tarif edilen bir teknik olan "Öztürk Prosedürü" kullanılarak BCF-C'ye sanal olarak yerleştirildi. Ölçümler hem aBCS hem de pBCS yerleşimleri için her bir BCS'nin kalınlığını (R) ve uzunluğunu (L) ve ayrıca vida merkezlerinden spina iliaca anterior superior'a (SIAS) olan mesafeleri içeriyordu. Ek olarak, BCFC'nin aksiyel floroskopik görselleştirilmesini sağlamak için floroskopiye verilmesi gereken kaudo-kranial eğim (CCT) ve centro-lateral eğim (CLT) miktarları derece cinsinden ölçüldü. 

Bulgular: Çalışmamız, tüm 400 pelvisde BCF-C'yi aksiyel olarak başarıyla görselleştirdi ve analiz edilen tüm pelvik modellerde hem aBCS hem de pBCS'yi başarıyla yerleştirdi. Ölçümler, sırasıyla kadın ve erkek pelvislerinde, ortalama aBCS kalınlıkları (aBCS-R) 6. 5 mm ve 7. 9 mm (p<0. 001); uzunlukları (aBCS-L) 131. 6 mm ve 146. 8 mm (p<0. 001); pBCS kalınlıkları (pBCS-R) 6. 5 mm ve 7. 5 mm (p<0. 001); uzunlukları (pBCS-L) 132. 6 mm ve 148. 3 mm (p<0. 001); CCT'ler 42. 8° ve 39. 5° (p<0. 001); CLT'ler 43. 1° ve 40. 0° (p<0. 001); SIAS-pBCS mesafeleri 38. 5 mm ve 40. 7 mm (p<0. 003); ve SIAS-aBCS mesafeleri 29. 7 mm ve 30. 2 mm (p<0. 467) olduğunu belirtti. SIAS-aBCS mesafesi dışında, tüm ölçümlerde cinsiyetlere göre anlamlı farklılıklar bulundu. 

Çıkarımlar: Bu çalışma, BCFC'yi pelvik ve asetabuler kırıkların cerrahi tedavisinde geçerli bir tespit yolu olarak ortaya koymakta, floroskopik görünürlüğünü ve her iki cinsiyette de BCFC'nin başarılı bir şekilde yerleştirildiğini göstermektedir. Ayrıca cinsiyete özel anatomik ölçümler sunarak cerrahi planlamada anatomik varyasyonların dikkate alınmasının önemini vurgulamaktadır.
section_name: SB-333

section_content: Posterior Bulgular: Matta'nın Redüksiyon Kriterlerine göre Grup 1'de 14 hastada (%82,3) anatomik redüksiyon, 2 hastada (%11,7) iyi ve 3 hastada (%17,6) orta kalitede redüksiyon sağlandı. Grup 2'de 18 hastada (%81,8) anatomik redüksiyon, 3 hastada (%13,6) iyi redüksiyon ve 1 hastada (%4,5) orta kalitede redüksiyon gözlenmiştir. 12 aylık takipte, fonksiyonel sonuçlar Merle d'Aubigne ve Postel skorlama sistemi kullanılarak değerlendirildi. Grup 1'de 15 hastada (%88,2) mükemmel, 3 hastada (%17,6) iyi ve 1 hastada (%5,8) kötü skorlar kaydedildi. Grup 2'de 19 hastada (%86,3) mükemmel, 2 hastada (%9,1) iyi ve 1 hastada (%4,5) kötü skorlar gözlendi. Grup-1'de ortalama ameliyat süresi Grup-2'ye göre anlamlı derecede düşüktü (p=0. 001). 

Çıkarımlar: Paseos anatomik plağı posterior asetabulum kırıklarında tatmin edici sonuçlar sunmaktadır. Özel anatomik yapısı sayesinde, buttress etkisi ile geniş bir kemik alanını destekleyebilmekte ve ayrıca cerrahi sırasında şekil vermeye gerek kalmadan doğrudan uygulanabilmekte, böylece cerrahi süreyi kısaltmaktadır. vakalarda anatomik plak kullanılması biyomekanik açıdan avantajlıdır. Anatomi ile uyumlu,bükme ve konturlama gerektirmeyen,yeterli miktarda vida kullanımına izin veren anatomik kilitli plaklara ihtiyaç vardır.
section_name: SB-334

section_content: Gergi Bandı ile Osteosentez Uygulanan Patella Kırıklarında Serklaj Telinin Kemiğe Mesafesi Fonksiyonel Skorları Artırır Mı? Bulgular: Tüm hastalarda kaynama elde edildi. Nörolojik defisit hiçbir hastada izlenmedi. Klinik sonuçlarda ortalama MSS skoru 9. 5 olarak hesaplanıp oldukça iyi olarak tanımlanmıştır. Ortalama HSS diz skoru 91. 9 ile mükemmel sonuçlar elde edilmiştir. Bir hastada kronik dönemde (4. ay) enfeksiyon gelişmiş olup kötü sonuç elde edilmiştir. Radyolojik sonuçlarda ise ortalama kemik kaynama süresi 12,5 (7-36) hafta idi. Ortalama MPTA 86. 15, PTSA 11. 36, mLDFA ise 87,78 dereceydi. Radyolojik Rasmussen kriteri ise ortalama 14. 7 iyi sonuç olarak değerlendirilmiştir. 

Çıkarımlar: Anterior orta hat insizyon ile menisküsün kaldırılarak tüm platonun ortaya konması sonrasında artroskopik bakı ile eklem redüksiyonunun kontrolü ve kırığın tespiti rahatlıkla yapılabilir. Bu avantajlarından dolayı, bu teknik tibial plato kırıklarının tedavisinde göz önünde bulundurulmalıdır. Yara yeri problemi yaşanmaması, uzun dönemde artroplasti ve implant çıkarma ihtiyacı gelişmesi durumunda mevcut tek insizyonun kullanılabilecek olması diğer tekniklere göre üstün yanlarıdır. Artroskopik yardım ile artrotomi ihtiyacı minimal seviyede tutulmuştur. Ayrıca artroskopik yardım cerrahi süre ve stresin de dolaylı yoldan azalmasını sağlamıştır.
section_name: SB-344

section_name: SB-346

section_content: İsmail Taşçatan 1, Ahmet Bayar 1, Selçuk Keser 1, Murat Songür 1, Ercan Şahin 1, Abdullah Gökhan Bayraktar 1 1 Zonguldak Bülent Ecevit Üniversitesi Hastanesi, Zonguldak, Türkiye Amaç: Tibia plato kırıkları diz eklemini ilgilendiren tedavisi zor kırıklardır. Bu çalışmada, cerrahi uygulanan tibia plato kırıklı hastalarda tedavi başarısını etkileyebilecek faktörlerin belirlenmesi amaçlanmıştır. 

Yöntem: Çalışma, Zonguldak Bülent Ecevit Üniversitesi Ortopedi ve Travmatoloji kliniğinde 2013-2022 yılları arasında tek taraflı tibia plato kırığı olan ve haricinde ek bir ekstremite ya da pelvis yaralanması olmayan, cerrahi olarak tedavi edilen 37 hasta ile yapıldı. Olguların tanımlayıcı özellikleri kaydedildi. Hastaların preoperatif ve son kontrollerindeki radyolojik görüntüleme, fizik muayene bulguları ve kuadriseps kas gücü ölçümleri Knee Society Knee Score (KSKS), Knee Society Functional Score (KSFS), Rasmussen Klinik skorlaması (RKS) ve Rasmussen Radyolojik Skorlaması (RRS) ile değerlendirildi. Elde edilen verilerle yapılan istatistik çalışmaları ile sonuçlar analiz edildi. 

Bulgular: Çalışmamıza dahil edilen 37 hastanın 26'sı erkek 11'i kadındı. Hastaların yaşları 23 ile 68 arasında değişmekte ve ortalaması 51,73'tü. 18 hastada (%48,6) düşük enerjili travma, 19 hastada (%51,4) ise yüksek enerjili travma sonucunda kırık gelişmişti. Olguların ortalama takip süresi 42,32 aydı (minimum: 12 maksimum: 102). Ameliyat edilen tibia platodaki basamaklanma miktarı ortalama 2,32 ± 2,95 mm, plato genişlemesi ise ortalama 2,27 ± 2,64 mm olarak bulundu. Postoperatif tibia platodaki genişleme ile RRS'den alınan puan arasında istatistiksel olarak anlamlı, negatif yönlü bir ilişki olduğu (p< 0,001) ancak KSKS, KSFS ve RKS'den alınan puanlarla arasında istatistiksel olarak anlamlı bir korelasyon olmadığı bulundu. Postoperatif eklemdeki basamaklanma ile skorlamaların sonuçları arasındaki korelasyona bakıldığında; KSKS (p: 0,005) RKS (p: 0,010) KSFS (p: 0,001) ve RRS (p: 0,000) ile arasında ise istatistiksel olarak anlamlı, negatif yönlü bir korelasyon olduğu bulundu. Ameliyat edilen taraftaki kuadriseps kas gücü, sağlam taraftakine göre ortalama %13,32 azalmış ölçüldü. Yapılan skorlamalardan alınanan ortalama puanlar; KSKS'de 83,22 (60-100), KSFS'de 85,14 (40 -100), RKS'de 25,35 (18-30) ve RRS'de 14,16 (8-18) olarak hesaplandı. 

Çıkarımlar: Tibia plato kırıklarında anatomik redüksiyon klinik, fonksiyonel ve radyolojik sonuçlarda mükemmel sonuçlarla birliktelik göstermektedir. Zayıf kuadriseps kas gücü ve ekstensör mekanizma klinik ve radyolojik sonuçları olumsuz etkilemektedir; dolayısıyla, etkin rehabilitasyon cerrahi tedavinin başarı şansını artırmaktadır. Ameliyat edilen hastalarda, travma enerji düzeyleri ile postoperatif anatomik aks ve Medial Proksimal Tibial Açı (MPTA) değerleri arasında anlamlı ilişki bulunmamaktadır. Bunun yanında olguların postoperatif MPTA ve anatomik aks ölçümleri arasında anlamlı ve güçlü düzeyde korelasyon bulunduğu saptanmıştır. Bu sonuç; cerrahi tedavinin hedeflerinden biri olan anatomik dizilimin sağlanmasında, eklem yüzünün restorasyonu ve MPTA'nın düzeltilmesinin anahtar rol oynadığını göstermektedir.
section_name: Cerrahi Tedavi Uygulanan Tibia Plato Kırıklarında Eklemdeki Basamaklanma ve Plato Genişlemesinin Klinik ve Fonksiyonel Sonuçlara Etkisi

section_name: SB-347

section_content: Mehmet Demirel 1, İbrahim Karaçam 1, Abdullah Kahraman 1, Taha Kızılkurt 1, Yavuz Sağlam 1, Cengiz Şen 1 1 İstanbul Üniversitesi, İstanbul Tıp Fakültesi, Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı, İstanbul, Türkiye Amaç: Günümüzde, distal femurun transkondiler eklem içi kırıklarının internal tespitinde sıkça kullanılan kanüllü kompresyon vidalarının yüklenme altındaki biyomekanik özellikleri incelenmiştir. Ancak, vidaların kırık hattında oluşturduğu basınca ilişkin ayrıntılı incelemeler yeterince yapılmamıştır. Bu çalışmanın amacı, farklı tipte kanüllü kompresyon vidalarının sentetik bir lateral femoral kondil kırık modelinde, kırık yüzeyi üzerine uyguladıkları basınç miktarı ve dağılım özelliklerini araştırmaktır. 

Yöntem: Araştırmada, 24 adet 3. nesil sentetik kompozit femur kullanıldı. Her numunenin lateral femoral kondilinde oblik bir osteotomi yapılarak AO/OTA tip 33-B1 kırık modeli oluşturuldu. Kırık tespitinde iki tip 6. 5 mm'lik kanüllü vida kullanıldı: kısmen 16 yivli başlı kansellöz vida ve tam yivli başsız kompresyon vidası. Numuneler, vida tespitine göre üç gruba ayrıldı: Grup A (başsız vida), Grup B (başlı pullu vida), Grup C (başlı pulsuz vida). Vidaların kırık yüzeyinde oluşturduğu basıncı değerlendirmek için Fujifilm
section_name: Kanüllü Kompresyon Vidalarının Kırık Yüzeyi Üzerine Uyguladıkları Basınç Miktarı ve Dağılım Özelliklerinin İncelenmesi: Deneysel Bir Araştırma

section_content: Distal Klavikula Kırıklarında Emilmeyen Sütürlerle Yeni Bir Fiksasyon Yöntemi Bulgular: Yaş ortalaması 10,9 olan 17'si erkek, 9'u kadın hasta değerlendirildi. Ameliyat sonrası acil radyografilerde koronal ve sagittal düzlemlerdeki rezidüel açılanma sırasıyla 4,0±1,62° ve 3,0±1,26° idi. Ameliyat sonrası 1. gün radyografilerde ortalama translasyon oranı koronal ve sagittal düzlemlerde sırasıyla %6,0±1,98 ve %5,0±2,02 idi. Son takip radyografisinde translasyon oranlarında herhangi bir değişiklik gözlenmedi. Altıncı haftadaki radyografilerde koronal ve sagittal düzlemde ölçülen ortalama açı sırasıyla 4,0±1,72° ve 3,0±1,16° idi. Son takipte sagittal ve koronal düzlemlerdeki açısal değişikliklerde anlamlı farklılık gözlemlenmedi (p >0,05). Hastaların hiçbirinde tendon yaralanması veya nörovasküler yaralanma gözlemlenmedi. 

Çıkarımlar: Pediatrik DRDMJ kırıklarının cerrahi tedavisinde ESIN'in polen K-teli ile uygulanması redüksiyon ve stabil tespit sağlamada etkili, güvenli ve yeni bir yöntemdir.
section_name: SB-348

section_content: Radius Epifiz Kırıklarında Obezite ve Radyal Eğim Risk Faktörü Müdür? Amaç: Gelişimsel kalça displazisinde (GKD) tedavide ilk hedef konsantrik ve stabil bir kalça eklemi elde etmektir. Dega pelvik osteotomi bu amaçla uygulanan periasetabuler transilyak yeniden şekillendirici bir osteotomidir. Bu çalışmada sublukse ve disloke (Tönnis evre 3 ve 4) kalçalarda, Dega pelvik osteotomisi ve açık redüksiyon uygulanan hastaların farklı yaş gruplarına göre radyolojik sonuçlarını ortaya koymak hedeflenmiştir. 

Yöntem: Çalışmaya Tönnis evre 3 ve 4 gelişimsel kalça displazisi ile 18 aydan fazla takip süresi olan 38 hastaya ait 47 kalça dahil edilmiştir (32K/6E). Cerrahi sonrası ortalama takip süresi 2. 7 yıl (1. 5-6. 8y) iken cerrahi anındaki ortalama yaş 3. 1 yıldı (1. 5-6. 3y Bulgular: Araştırmaya dahil edilen 37 hastanın (ortalama yaş: 12,8 ± 3,7 yıl; aralık: 6-21 yıl; 20 Kadın, 17 erkek) 47 alt ekstremitesi (24 sağ, 23 sol) değerlendirildi. Ameliyat edilen 24 alt ekstremiteye femoral osteotomiye ek olarak pelvik osteotomi uygulandı. İzole VDRO yapılan hastalar grup 1 (Ortalama yaş=14,9 ± 4,3 yıl; takip süresi: 4,6 ± 2 yıl), VDRO'ya ek olarak pelvik osteotomi uygulanan hastalar grup 2 (Ortalama yaş=10,7 ± 3,2; takip süresi: 3,5 ± 1,2 yıl) olarak belirlendi. Ameliyat öncesi gruplar arası karşılaştırmada yaş, RMI, AI, Sharp açısı, MKA, femur boyun açısı, femur baş şaft açısı anlamlı olarak grup 2'de yüksek saptandı (P<0,05). Ameliyat sonrası RMI, AI, femur boyun açısı, femur baş şaft açısında gruplar arası anlamlı fark göstermemiştir (P>0,05). 

Fonksiyonel skorlama için yapılan fonksiyonel mobilite skalasında Grup 1'in Grup 2'ye göre istatistiksel olarak anlamlı derecede daha iyi performans sergilediğini göstermektedir. Özellikle FMS 500m skalasında elde edilen p değeri (p = 0,002), Grup 1'in Grup 2'ye göre istatistiksel olarak anlamlı derecede daha iyi performans sergilediğini göstermektedir. Vas Skoru grup 1'de ameliyat öncesi ort. 6,7 ± 0,9, ameliyat sonrası 1,1 ± 0,9; grup 2'de ameliyat öncesi ort. 8,1 ± 0,9, ameliyat sonrası 2,3 ± 1,2 bulundu. 

Çıkarımlar: Çalışmamızın bulguları, kalça rekonstrüktif cerrahilerin, SP'li hastalardaki kalça çıkıklarının tedavisinde kısa-orta vadede etkinliği konusundaki literatürü desteklemektedir. İzole VDRO yapılan grupta her ne kadar asetabular örtünme sağlansa da ileri asetabular displazisi olan hastalarda pelvik osteotominin de eklenmesini öneriyoruz.
section_name: SB-356

section_content: Gelişimsel Kalça Displazisinde Seçilmiş Risk Faktörlerinin Yeniden Gözden Geçirilmesi: Bir Çoklu Regresyon Analizi
section_name: SB-362

section_content: Çocuklarda Metafizer Plak Augmentasyonlu Tirbüşon Uçlu Teleskopik Çivi Tespit Sonuçları

Muhammed Çağatay Engin 1, Abdullah Nav-
section_name: SB-369

section_content: Unilateral Femur Şaft Kırığı Olan Hastalarda Titanyum Elastik Çivi Uygulamasının Rotasyonel Deformite Açısından Uzun Dönem Takibi. Amaç: Pediatrik femur şaft kırıkları, çocuk kırıklarının sadece %2'sini oluşturmasına rağmen çocuklarda kırığı bağlı hastaneye yatışın en sık nedenidir. Pediatrik femur şaft kırıklarının tedavisinde elastik çivi, rijit çivi ve plak-vida ile tespit en sık kullanılan cerrahi yöntemlerdir. BU implnatların uygulanması ile ilgilii birçok çalışma mevcut iken implant çıkarılmasıyla ilgisi çalışma bulunmamaktadır. Biz bu çalışmamızda pediatrik femur şaft kırıklarında implant çıkarılmasının sonuçlarını karşılaştırmayı amaçladık. Hastaların yaşı, cinsiyeti, kırık cerrahisi ve implant çıkarılırken ki yaşları, implantın vücutta kalma süresi, implant çıkarma cerrahisinin süresi, kan kaybı, ameliyat sırasında ve sonrasındaki komplikasyonlar, hastanede yatış süresi ve çıkarılamayan implant olup olmadığı kaydedildi. 

Bulgular: 387 hastadan dahil edilme kriterlerini karşılayan 201 tanesi çalışmaya dahil edildi. Çalışmaya dahil edilen hastalardan 109'u elastik çivi ile, 60'ı rijit çivi ile, 32'si plak-vida ile tedavi edilmişti. Hastaların karşılaştırmalı verileri Tablo-1 de verilmiştir. 

Elastik çivi grubunda 1 hastada çivilerden 1 tanesi, plak-vida grubunda ise bir hastada 2 adet vida çıkarılamadı. Rijit çivi grubunda tüm implantlar başarılı bir şekilde çıkarıl. Elastik çivi grubunda bir hastada implant çıkarılması sonrası geç yara iyileşmesi görüldü. Rijit çivi grubunda bir hastada yüzeyel yara yeri enfeksiyonu görüldü ve antibiyoterapi ile tedavi edildi. 

Çıkarımlar: Elastik çivi, rijit çivi ve plak vida pediatrik femur şaft kırıklarının tedavisinde başarıyla kullanılan yöntemlerdir. İmplant çıkarılma sırasından elastik çivi grubunda ameliyat süresi ve ameliyat sırasında kan kaybının istatistiksel olarak anlamlı derecede daha az olduğu görüldü ve hastanede yatış süresinin diğer tespit yöntemlerinden daha az olduğu görüldü.
section_name: SB-370

section_content: İnfant ve Toddler Yaş Grubu Humerus Lateral Kondil Kırıkları Radyolojik ve Klinik Sonuçları,Oyun Çağı Çocuğu Yaş Grubu ile Karşılaştırılması Ortalama takip süresi 6,24(2-10)yıldı. Jakob Tip 1 kırıklar için mikrohareketi öngören,konservatif/cerrahi tedavi karar vermemize yardımcı olan N-LES-H oranı hesaplandı ve >1. 8 olması FLYNN kriterlerine göre yaşa bağlı olmaksızın anlamlı olarak bulundu(p<0. 05). <36 ay cerrahi HLKK'larda 5 derece varusun daha sık görüldüğü saptandı(p<0. 05). HLKK'larda lateral kondilde aşırı büyüme yaşa bağlı olmaksızın cerrahi yapılanlarda anlamlı bulundu(p<0. 05). 133 hastanın 132 sinde MAYO dirsek performans skoru mükemmel iken FLYNN kriterlerinde ise 133 hastanın 114'ü mükemmel,16'sı iyi-orta,3'ü kötüydü. FLYNN kriterleri bu 4 grup arasında anlamlı etki göstermesine rağmen(p<0. 05)MAYO dirsek performans skorunda mükemmel sonuçlara ulaşıldığı görüldü. 

Çıkarımlar: Jacob Tip 1 kırıklarda yaştan bağımsız olarak N-LES-H indeksi (>1,8) kullanılabilir. <36 ay HLKK'larında cerrahiye bağlı komplikasyonlar belirgin olarak daha sık görülmektedir. Fonksiyonel sonuçlarda ise 4 grup arasında fark saptanmadı. Uygun tedavi seçimi ile uzun dönemde tüm yaş gruplarında iyi fonksiyonel sonuçlara ulaşılabilir.
section_name: SB-373

section_content: Deplasman miktarları benzer olan tek değişkenli cerrahi ve konsevatif grup arasında, fleksiyon, ekstansiyon veHardcare Fonksiyonellik Skorları (HFS) arasında anlamlı fark bulunmadı (p=0,499; p=0,644; p=0,728;). İstatistiksel olarak anlamlı olan değişkenler çok değişkenli regresyon analiziyledeğerlendirildi. Cerrahi olanların supinasyonu artarken,konservatif takip edilenlerde pronasyonları daha fazlaydı, konservatif grupta Mayo Dirsek Skorları (MEPS) daha yüksek bulundu (p=0,015; p=0,010; p=0,019). 

Çıkarımlar: Çalışmamızda konservatif takip edilen hastaların uzun dönemde fonksiyonellik açısından cerrahi grup arasında anlamlı fark olmadığı izlendi. Konservatif takipli hastalarda lateral kondiler spur daha az görülürken, "balık kuyruğu" deformitesi, kubitus varus, psödoartroz gibi durumlar artmıştır. Cerrahi grupta ise artmış supinasyon ve kısıtlanmış pronasyon dikkat çekmekteydi. Bu sonuçlar ışığında başvurusu gecikmiş, geç tanı almış, ameliyatının ertelenmek durumunda kalınan ve sosyal faktörleri olan, deplasmanı minimal (2-4 mm) vakalarda, cerrahi riskleri azaltmak için konservatif takip bir alternatif olabilir.
section_name: Bulgular:

section_name: SB-376

section_content: İlyas Kar 1, Murat Taşçı 1, Mehmet Özer 1, Deniz Ardalı 1, Mehmet Salih Söylemez 1, Mustafa Murat Hakyoldaş 1 1 Sbü Ümraniye Eğitim ve Araştırma Hastanesi, İstanbul, Türkiye Amaç: Distal tibial fizyal kırıklar nadir görülen, erken fizyal arrestten, deformite gelişimine kadar geniş komplikasyon aralığına sahip kırıklardır. Kendi içinde çeşitli kırık tiplerine sahip bu yaralanmalarda farklı tedavi seçenekleri bulunmaktadır. Amacımız bu yaralanmaların klinik ve radyolojik sonuçlarını tespit ederek ideal ve standardize tedavi yöntemlerinin belirlenebilmesi adına literatüre katkı sağlamaktır. 

Yöntem: Prospektif olarak bilgileri kaydedilmiş 54 hastanın ortalama 6. 1 yıllık takipleri incelenmiştir. Tıbbi kayıtları, ayak bileği ve diz eklemini içeren karşılaştırmalı tam kruris grafileri geriye dönük incelenmiştir. Hastaların demografik bilgileri, travma mekanizmaları, Salter-Harris(SH) sınıflandırmaları, tedavi yöntemi, kaynama ve takip süresi, komplikasyonlar, deplasman miktarı, aks ölçümleri, redüksiyon sayısı, The American Orthopaedic Foot & Ankle Society (AOFAS) skorlaması, eklem hareket açıklığı bilgileri toplanmıştır. Sonuçlar istatistiksel olarak karşılaştırılmış ve p<0. 05 anlamlı olarak kabul edilmiştir. 

Bulgular: Başvuru anında ortalama hasta yaşı 11. 5'idi(4-16). Hastaların %55'si(29 hasta) SH tip 2, 7'si SH tip 3 ve 16'sı (%27) basit veya triplane tip 4 yaralanma idi. Hastaların %70'ine cerrahi tedavi uygulandı. 4mm üstü tibial boy eşitsizliği bir hastada (%1. 9) görüldü. Son takiplerde erken fizyal kapanma(EFK) 14 (%26) hastada görüldü ve fibula uzunluğu 34 hasta (%63) için eşitti. Kırık tipi ve EFK arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki bulunamadı(P=0. 240). Cerrahi uygulanan hastaların 11'inde; konservatif tedavi uygulanan hastaların 3'ünde EFK tespit edildi. EFK mevcudiyeti açısından cerrahi grup ve konservatif grup arasında istatistiksel anlamlı fark tespit edilmedi(p=0. 240). Tip 2 epifizyolizleri kendi içinde kıyasladığımızda cerrahi tedavi yapılan 19 hastanın 6'sında komplikasyon gelişirken konservatif tedavi uygulanan 10 hastanın 1'inde komplikasyon görüldü ancak istatistiksel olarak anlamlı fark tespit edilemedi. AOFAS skorları 52 hastada (96%) iyi ve mükemmel; 2 hastada (3. 8) orta bulundu. EFK tespit edilen hastalarda başvuru anındaki yaşın daha genç olduğu tespit edildi. Yaş ortalaması 10,3±3 ile 11. 9±2. 3 olarak gruplandırılıp kıyas yapıldı ve p değeri 0. 014 bulundu. EFK gelişen hastalarda kaynama süresi, gelişmeyenlere göre anlamlı olarak uzun bulundu(p=0. 03). Ortalama kaynama süresi EFK gelişen grupta 51. 7 gün(30-160); gelişmeyenlerde 36. 7 gün (25-70) olarak tespit edildi. Amaç: Sağlık hizmetlerinde yapay zeka entegrasyonunun giderek artmasıyla birlikte, ChatGPT gibi teknolojiler hastalar ve aileleri tarafından birinci basamak tıbbi danışma için daha yaygın kullanılmaya başlanmıştır (1). Bu çalışma, pediatrik ortopedide hastaların acil veya ayaktan tedavi alıp almayacaklarını belirlemede ChatGPT'nin doğruluğunu ve etkinliğini değerlendirmeyi amaçlamaktadır. 

Yöntem: Beş yaygın pediatrik ortopedik senaryo ChatGPT'ye sunulmuş ve değerlendirilmiştir. Her senaryo, durumla ilgili genel bir soru ve başlangıç cevabına dayalı daha detaylı bir takip sorusunu içermektedir. Cevaplar, iki bağımsız pediatrik ortopedi uzmanı tarafından doğruluk açısından analiz edilmiş ve 1 (mükemmel) ile 4 (memnuniyetsiz) arasında bir puanlama sistemine göre kategorilendirilmiştir (2). 

Bulgular: Senaryo 1: Reaktif artrit -ChatGPT ayaktan tedavi önerisinde bulunmuş ve mükemmel bir özet ve takip önerisi sunmuştur. Senaryo 2: Septik artrit -ChatGPT acil tedavi önerisinde bulunmuş ve detaylı hazırlık rehberliği sağlamıştır. Senaryo 3: Dadı dirseği -Başlangıç rehberliği daha az spesifik olsa da detaylarla iyileşmiş, az bir açıklama gerektiren memnuniyet verici bir değerlendirmede bulunmuştur. Senaryo 4: Dirsek kırığı/çıkığı -ChatGPT başlangıçta daha fazla bilgi edinme önermiş, sonra doğru bir şekilde acil tedavi önerisinde bulunmuş ve uygun interim önerilerde bulunmuştur. Senaryo 5: Femur Başı Epifiz Kayması (FBEK) -ChatGPT ayaktan tedavi önermiş ve genel olarak uygun önerilerde bulunmuş, ancak bazı öneriler konuyla alaksız olarak değerlendirilmiştir. 

Çıkarımlar: ChatGPT pediatrik ortopedik durumlar arasında acil ve acil olmayanları ayırt etmede yüksek doğruluk göstermiştir. Ayrıntılı ve doğru takip önerileri sağlama yeteneği, birinci basamak tıbbi danışma için potansiyel olarak değerli bir araç olarak vurgulanmaktadır. Bununla birlikte, başlangıç cevabı spesifikliğindeki farklılıklar iyileştirilmesi gereken alanları göstermektedir. 

ChatGPT, pediatrik ortopedi acil durumlarında yönlendirme konusunda umut vadetmektedir. Gereksiz acil ziyaretlerini azaltabilir ve acil durumlar için zamanında tedavi sağlayabilir. Klinik uygulamada doğruluğunu ve güvenilirliğini artırmak için devamlı değerlendirme ve iyileştirme gerekmektedir.
section_name: Pediatrik Distal Tibia Fizyal Kırıklarının Orta Dönem Radyolojik ve Klinik Sonuçları

section_name: SB-378

section_content: Onur Oto 1, İlker Sarıkaya 2, Barış Görgün 1, Sema Ertan Birsel 1, İrem Hazal İnan 3, Muharrem İnan Amaç: Spastik serebral palsili (CP) çocuklarda, kalça çevresindeki kas dengesizliği vakaların %30-35'ini etkileyerek sıklıkla subluksasyon veya dislokasyona yol açar (1). Addüktör gevşetme, femoral varus derotasyon osteotomisi (VDRO) ve iliak osteotomiler de dahil olmak üzere kalça rekonstrüksiyonu yaygın bir prosedürdür. Heterotopik ossifikasyon (HO), iskelet sisteminin dışında kemik oluşumu olarak tanımlanan ve bu cerrahiler için sık görülen bir komplikasyondur (2). Daha önceki çalışmalar HO gelişimi için risk faktörlerini belirlemiş olsa da HO şiddetini etkileyen faktörler hakkında sınırlı araştırma bulunmaktadır (3). Bu çalışma, CP hastalarında HO şiddetini etkileyen değişkenleri belirlemeyi amaçlamaktadır. 

Yöntem: Bu retrospektif çalışma, 2016-2021 yılları arasında kalça rekonstrüksiyon cerrahisi sonrası HO gelişen CP hastalarını içermektedir ve minimum 24 ay takip süresine sahiptir. Cerrahiler genellikle VDRO ve/veya iliopsoas gevşetme ile medial kapsülotomi içermektedir. Toplanan veriler arasında demografik bilgiler, cerrahi geçmiş, postoperatif immobilizasyon ve GMFCS'e göre sınıflandırılan ambulasyon durumu yer almaktadır. HO şiddeti standart bir heterotopik sınıflandırma sistemine göre sınıflandırılmıştır. İstatistiksel analizler SPSS yazılımı kullanılarak yapılmıştır. 

Bulgular: Çalışmada, 36 hastanın (13 kadın, 23 erkek) 46 ekstremitesi incelenmiştir. Cerrahi sırasında yaş ortalaması 9 yıl ve takip süresi median olarak 12 aydır. Medial kapsüler gevşetme HO şiddeti ile anlamlı derecede ilişkilidir (p=0. 022). Yaş, cinsiyet, GMFCS seviyesi, iliak osteotomi veya postoperatif immobilizasyon gibi faktörler ile HO şiddeti arasında anlamlı bir korelasyon bulunmamıştır. 

Çıkarımlar: Çalışmamız, kapsüler gevşetme ile HO şiddeti arasında güçlü bir ilişki bulmuştur. GMFCS seviyesi, yaş ve iliak osteotomi gibi diğer faktörler, HO için risk faktörleri olarak önceki çalışmalarda belirtilmiş olmasına rağmen, HO şiddeti üzerinde anlamlı bir etkiye sahip değildir (3). Bu durum, CP hastalarında kalça rekonstrüksiyonu sırasında kapsüler gevşetmenin HO şiddeti üzerinde önemli bir etkisi olduğunu göstermektedir. 

CP hastalarında kalça rekonstrüksiyonu sırasında kapsüler gevşetme, HO şiddetini arttırmaktadır. Cerrahi teknikler ve postoperatif yönetim, HO şiddetini azaltmak için dikkatlice ele alınmalıdır. Bu bulguların doğrulanması için daha geniş kohortları içeren ileri çalışmalar gerekmektedir.
section_name: Serebral Palsili Hastalarda Heterotopik Ossifikasyonun Şiddeti İçin Risk Faktörleri

section_content: Kalkaneal Apofiz Ossifikasyon Evreleme Sistemi'nin Türkiye Popülasyonunda Uygulanabilirliği ve Gözlemciler Arası-Gözlemciler İçi Güvenirliğinin Değerlendirilmesi Bulgular: Kız çocukların sonuçları incelendiğinde Evre 0 için z skoru -0,91, Evre 1 için -0,31, Evre 2 için -0. 86, Evre 3 için -0,54, Evre 4 için -0,34, Evre 5 için 0,05 olarak bulundu. 

Erkek grubunda Evre 0 için z skoru -1,37, Evre 1 için -0,63, Evre 2 için -1,94, Evre 3 için -0,98, Evre 4 için -0,38 ve Evre 5 için -1,11 olarak bulundu. Bütün sonuçların referans çalışmaya göre dağılımının benzer ve kabul edilebilir olduğu görüldü Gözlemciler arası karşılaştırmada ICC değeri 0,97-'mükemmel' olarak bulundu. Gözlemciler için değerlendirmede ICC değeri sırasıyla 0. 98, 0. 97, 0. 98 ve 0. 98, 'mükemmel' olarak bulundu. 

Çıkarımlar: KAOES sisteminin Türkiye pediatrik popülasyonunda uygulanabilir ve gözlemciler arası ve gözlemciler için güvenilirliği mükemmel bulunmuş bir evreleme sistemidir.
section_name: SB-379

section_content: Pediatrik Hastalarda Adenoidektominin Skolyoz İlerlemesi Üzerindeki Etkisi
section_name: SB-381

section_name: PB-005

section_content: Yasin Erdoğan 1, Ali Şahin 1, Enejd Veizi 2, Şahan Güven 2, Ahmet Fırat 1

1 Ankara Etlik Şehir Hastanesi, Ankara, Türkiye 2 Ankara Bilkent Şehir Hastanesi, Ankara, Türkiye Amaç: Septik artrit, en sık diz eklemini (%45) ve ardından kalçayı (%15) etkileyen pürülan bakterilerin neden olduğu eklem içi bir enfeksiyondur (1). Kalçanın septik artriti, yaşamı değiştirebilecek sonuçlara yol açabilen nadir bir ortopedik acil durumdur. Tedavi, gecikmiş teşhis, önceden var olan eklem hastalığı ve kalça ekleminin spesifik anatomik yapısı nedeniyle zorlayıcı olabilir (2). Cerrahi tedavi yöntemleri arasında sadece debridman-yıkama ile kalçanın korunduğu ya da rezeksiyon ve artroplastinin yapıldığı yöntemler kullanılabilmektedir. Son yıllarda hem artroskopik debridman hem de lavajın yanı sıra erken dönemde tek veya iki aşamalı total kalça artroplastisi popülerlik kazanmıştır (3). Ancak ideal tedavi yöntemi seçimi semptomların süresine bağlıdır (4). Semptomların 3 haftadan uzun süredir olması, radyolojik olarak kıkırdak hasarının ileri olması daha radikal cerrahiler gerektirir (5).
section_name: Yetişkinlerde Görülen Destrüktif Kalça Septik Artritinde İki Aşamalı Tedavi: 9 Vakalık Serimiz

section_name: Yöntem:Hastanemize

section_content: Gelişimsel Kalça Displazili Hastalarda Uygulanan İskioplastinin Klinik ve Radyolojik Sonuçları Yöntem: 2020 -2023 tarihleri arasında GKD nedeniyle TKP esnasında iskioplasti uygulanan 18 hastanın 20 kalçası (grup 1) ve kontrol grubu olarak koksartroz nedeniyle primer TKP uygulanan 20 hasta (grup 2) çalışmaya dahil edildi. Ameliyat öncesi radyolojik değerlendirme amacıyla tüm hastalara AP pelvis grafisi çekildi. AP pelvis grafisinde ameliyat öncesi ve sonrası iskium açısı (iskium kolunun en çıkıntılı kısmından yere paralel çizilen çizgi ile tuber iskiadicum ile asetabulumun arka kolu arasında lateralden çizilen çizginin oluşturduğu açı), iskium kemiğinin kalınlığı, küçük torkanter ile iskium arasındaki mesafe ölçüldü. GKD sınıflaması için Crowe sınıflaması kullanıldı. Ameliyat esnasında, deneme komponentleri yerleştirildikten sonra kalça ekstansiyonda nötral abduksiyonda veya 10-15º adduksiyonda büyük trokanterin posterior kenarının iskiuma teması veya aynı pozisyonda iken 30-35° dış rotasyona kadar her hangi bir dış rotasyon pozisyonunda iskiuma teması veya temas olmazsa bile iskium ile büyük trokanterin posterior kenarı arasında 1 cm den daha az mesafe olması durumunda iskioplasti uygulandı. 

Bulgular: Grup 1 de crowe sınıflamasına göre 3 hasta tip 1, 3 hasta tip 2, 2 hasta tip 3, 12 hasta tip 4 idi. Grup 1 de iskium açısı ameliyat öncesi ve sonrası sırasıyla ortalama 74. 3° (57. 4 -88. 3) ve 113. 8° (102. 5 -125. 4) bulundu. Grup 2 de bu açı ortalama 88. 2° (82 -106. 1) idi. Grup 1 de iskium kalınlığı ameliyat öncesi ortalama 27. 6 mm (18. 6 -34. 4) ameliyat sonrası ortalama 13. 7 mm (8. 7 -20) idi. Grup 1 de ameliyat sonrası küçük trokanter ile iskium kolu arasındaki mesafe ortalama 24. 3 mm (10. 6 -38. 2) saptandı. Grup 2 de bu mesafe ameliyat öncesi ve sonrası sırasıyla ortalama 21. 8 mm (8. 5 -47. 5) ve 23. 7 mm (14. 8 -48. 1) olarak bulundu. 

Çıkarımlar: İskiofemoral sıkışma yapısal, işlevsel veya her ikisinin bir kombinasyonu olabilir. Total kalça protezi, protez seçimi, protez yerleşimi, abdüktör eksikliği veya bu faktörlerin herhangi bir kombinasyonu nedeniyle hem yapısal hem de işlevsel sıkışma potansiyelini değiştirebilir. Bu değişiklikler özellikle antominin değiştiği GKD li hastalarda daha belirgindir. Bu nedenle bu hastalarda ameliyat öncesi iyi bir planlama yapılmalı ve ameliyat sırasında komponent yerleştirilmesini takiben sıkışmanın olup olmadığı değrlendirilmeli ve gerekli vakalarda iskioplasti uygulanmalıdır.
section_name: PB-019

section_content: Unutulmuş Dren Parçası Trendelenburg Yürüyüşüne Sebep Olur Mu?
section_name: PB-020

section_content: Total Diz Artroplastisinin Erken Revizyonu Nasıl Önlenebilir ? Yöntem: Tüm hastalar ele alındığında TDP revizyonunun nedenleri, aseptik gevşeme (%35,5), enfeksiyon (%30,6), periprostetik kırık (%11,6), malpozisyon (%9. 9), dislokasyon(%5. 5), PE aşınması (%4,2), geçmeyen ağrı (%2,4) idi. Revizyon TDP'nın en sık nedeni aseptik gevşemeydi. 

Protezin aseptik gevşemesi genel olarak başarısızlığın en yaygın etiyolojisiydi ve tüm revizyon prosedürlerinin %35. 5'unu oluşturdu. Protezin aseptik gevşemesi geç revizyon grubunda daha yaygındı (p<0,001) ve primer artroplastiden iki yıl sonra revizyon geçiren hastaların %46'sını oluşturuyordu. Buna karşılık aseptik gevşeme, erken revizyon vakalarının %19'ını oluşturuyordu. 

Erken revizyon grubunda en sık görülen başarısızlık mekanizması enfeksiyondu (p<0. 048) ve primer işlemden 2 yıldan daha kısa sürede yapılan revizyonların %39,6'sından sorumluydu. Enfeksiyon aynı zamanda geç başarısızlık grubundaki revizyon TDP'nın %25'ini ve çalışmamızdaki toplam revizyon TDP prosedürlerinin %30,6'sını oluşturmuştur. 

Bulgular: Çalışmamızda malpozisyon anlamlı bir oranda (P <0. 02) erken revizyon nedeni oldu. 16 hasta (%9. 9) malpozisyon nedeniyle revizyona giderken bunların 12'si erken 4'ü geç revizyon grubundaydı. 

Çalışmamızda 7 hastamız tüm hastaların %4. 2'si PE aşınması nedeniyle revizyona ihtiyaç duydu. PE aşınması çalışmamızda erken revizyon sebebi olmadı. 7 hastamızın tamamı da geç revizyon (p<0. 032) gurubundaydı. 

Enfeksiyon, malpozisyon, instabilitenin primer TDP'nin erken revizyonun engellenebilir nedenlerindendir. Bu durum göz önüne alındığında çalışmamızdaki erken revizyona giden hastaların %66'sının yani yaklaşık 3'te 2'sinin engellenebilir nedenlerden dolayı revizyon cerrahisi geçirdiği sonucuna ulaşabiliriz. 

Çıkarımlar: Cerrahi dikkat ve özen primer TDP'nin yönetilmesi hasta ve doktor için zor olan bu komplikasyonlardan korunmamızı sağlayabilir. 

Ortopedi cerrahlarının başarısızlık meka-nizmalarındaki son trendlerden haberdar olmaları, TDP implantlarının gelişiminden, cerrahi tekniklerdeki ilerlemelerden ve postoperatif hasta yönetimindeki yeniliklerden haberdar olmaları gerekir.
section_name: PB-023

section_content: Kronik Bilateral Femur Boyun Kırığı Bulgular: Yapılan ortalama 49,01 (12-75 ay) aylık takip sürecinde, toplamda 10 hastanın 11 dizinde %6,1 oranında diz ön ağrısı gözlenmiştir. Hiçbir hastaya revizyon ya da tekrarlayan ameliyat yapılmamıştır. PD yapılan grupta 6 dizde, %10,1 oranında, PYY yapılan grupta 5 dizde %4,1 oranında diz ön ağrısı şikâyeti gözlenmiştir. PD grubunda PYY grubundan daha fazla dizde ve daha fazla oranda gözlenmiş olsa da katılımcılar arasında PD/PYY tercihleri ile diz ön ağrısı varlığı arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki saptanmamıştır. (p=0,116) Oxford diz skorlarında (p=0,045) ve Feller patellofemoral skorlarında (p=0,004) PYY grubu PD grubundan anlamlı oranda daha yüksek puanlar almıştır. Diz cemiyeti skorları (p=0,591) ve diz cemiyeti fonksiyon skorları (p=0,764) açısından iki grup arasında anlamlı bir fark bulunamamıştır. PYY yapılan hastalarda, PD yapılan hastalardan anlamlı miktarda daha yüksek Outerbridge sınıflama sisteminden puan almıştır. (p=<0,001) Çıkarımlar: PYY yapılan grupta diz skorlarında PD yapılan gruptan daha iyi sonuçlar elde edilmiştir. İstatiksel olarak anlamlı çıkmasa da PYY grubunda, PD grubundan daha az dizde ve daha az oranda diz ön ağrısı gözlenmiştir.
section_name: PB-024

section_content: Total Diz Artroplastisi Sonrası Lateral Kollateral Bağ Yetmezliğine Bağlı Gelişen Lateral İnstabilite Tedavisi: Olgu Sunumu
section_name: PB-026

section_name: PB-028

section_content: Rıdvan Öner 1, Şevki Öner Şavk 2, Ferit Tufan Özgezmez 2 1 Özel Kocaeli Gölcük Medar Hastanesi, Kocaeli, Türkiye 2 Aydın Adnan Menderes Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi, Aydın, Türkiye Amaç: 42 yaşında erkek hasta tarafımıza sağda belirgin, bilateral kalça ağrısı ile başvurdu. Psöriasis sebebi ile uzun süreli steroid kullanımı olan hastada ek özellik yoktu. Pelvis grafisinde sağda belirgin cam tipi sıkışma ve farklı evrelerde bilateral femur başı avasküler nekroz ile uyumlu (görsel 1). Dış merkez kalça MR görüntüleri avasküler nekroz ile uyumluydu (görsel 2, 3). 

Yöntem: Hasta şiddetli ağrılardan yakındığı için sağ kalçaya posterior approach ile hastaya total kalça artroplastisi (TKP) planlandı. Vakada femur başı rezeksiyon materyalinin avasküler nekroz ile uyumlu makroskobik görüntüye sahip olması sebebi ile numune patolojiye gönderilmedi. Birinci ay kontrollerinde komplikasyon ve yakınma yoktu. İkinci ay itibariyle kalça ve bel ağrıları olan hastanın algoloji tedavilerinden de yanıt almaması üzerine pelvis MR çekildi. Kalça eklemi anteromedialinde yumuşak doku kitlesi saptanan hastaya (görsel 4) biyopsi planlandı. 

Bulgular: PET (Sağ uyluk proksimalinde geniş hipermetabolik kitle lezyonu, Sağ gluteal kas içinde ilave hipermetabolik kitle lezyo- Ameliyatta heterotopik doku eksizyonu, kanüllü vidaların çıkarılması ve sağ total kalça artroplastisi uygulandı. Ameliyatın ilk gününden sonra tek doz 7 Gy radyoterapi (RT) ve idame tedavide steroid olmayan antiinflamatuar tedavi uygulandı. Dört yıllık takipte hastanın kalça hareketleri ağrısız hale geldi ve kontraktürleri geriledi. Ameliyat öncesi ve sonrası yürüme analizleri kıyaslandığında hastanın yürüme paterninde iyileşme, bacak boylarında eşitlik ve yardımcı yürüme cihazına ihtiyaç duymadan bağımsız yürüyebilmesi sağlandı. Takiplerde HO nüksü gerçekleşmedi. 

Çıkarımlar: CTX ve sekonder osteoporozun genç bireylerde minör travma sonrası kırıklara yol açtığı literatürde mevcuttur. Bizim vakamızda benzer durum femur boyun kırığı şeklinde izlendi. Mevcut vakanın farkı, literatürde daha önce bahsedilmeyen femur boynu kırığının kaynamaması, avasküler nekroz ve heterotopik ossifikasyonun bir arada bulunmasıdır. Her ne kadar CTX, HO için risk faktörleri arasında yer almasa da prospektif çalışmalara ihtiyaç vardır. Heterotopik ossifiye dokunun eksizyonu sonrası RT ve antiinflamatuar tedavi ile bu olguda başarılı sonuç elde edilmiştir. CTX hastalarında femur boyun kırığı sonrası avasküler nekroz tedavisinde total kalça artroplastisi, fonksiyonel kapasitenin arttırılmasında etkili bir seçenek olmuştur.
section_name: Psöriazisten Hemipelvektomiye Bir Olgu Sunumu

section_name: PB-030

section_content: Serhat Akçaalan 1, İsmail Duran 1, Kenan Şen 1, Mahmut Uğurlu 1, Metin Doğan 1 1 Ankara Bilkent Şehir Hastanesi, Ankara, Türkiye Amaç: Diz artroplastisi (TDA) uygulanan hastalarda görülen patellar tendon yaralanmaları nadir görülse de ciddi komplikasyonlara yol açabilmektedir. Bu hastaların tedavi ve rehabilitasyonlarında da maliyet ve hasta uyumları açısından problemlerle karşılaşılabilmektedir. Çalışmamızda, TDA hastalarında ciddi morbiditeye neden olan patellar tendon yaralanması olan 3 hastamıza uygulanan tedavi şekilleri ile hastaların klinik sonuçlarını değerlendirdik. uçlarının sunulması amaçlanmaktadır. 

Yöntem: Merkezimize 2022 ve 2023 yıllarında daha önce TDA uygulanan ve ekstansör mekanizması çalışmayan, yapılan fizik muayene, X-ray tetkiki ve USG tetkiki ile patellar tendon yırtığı tanısı konulan 3 hasta dahil edildi. Çalışmaya dahil edilen 2 hastada üst 1/3'lük kısımdan total tendon rüptürü, bir hastada ise orta 1/3'lük kısımdan tendon rüptürü olduğu görüldü. 3 hastaya da medial parapatellar insizyonla girildi ve yarı kısıtlı revizyon diz artroplastisini takiben patellar tendon rekonstrüksiyonuna geçildi. Üst 1/3 kısımdan total tendon rüptürü olan hastaların ikisine kemikli aşil tendon grefti uygu-Şekil 1. Görsel 1,2,3,4 Şekil 2. Görsel 5,6,7

Şekil1. total kalça artroplastisi sonrası Şekil2. preoperatif heterotopik ossifikasyon landı, diğer hastaya ise semitendinozus ve gracilis tendon otogrefti ve mesh uygulandı. Tüm hastalar ameliyat sonrası erken dönemde tam yük vererek ekstansiyonda mobilize edildi. 3 hafta sirküler uzun bacak alçı ile takip edildikten sonra, 2 hafta açı ayarlı dizlik ortezi ile takip edildi. Sonraki 6 haftada ekstansör kas grubu güçlendirme ve eklem hareket açıklıklarını arttırmaya yönelik fizik tedavi programı verildi. Hastaların değerlendirilmesi için KSS skoru ve eklem hareket açıklıkları ölçüldü. 

Bulgular: Hastaların 3'ü de kadın cinsiyetinde olup yaş ortalaması 63'tü, ortalama takip süreleri 9 ay (min 7 ay, max 11 ay). Hastaların herhangi birinde romatizmal hastalık öyküsü, steroid kullanımı veya sigara kullanımı yoktu. Hastaların intraop yapılan muayenelerde de eşlik eden total kollateral bağ rüptürü saptanmadı. Aşil tendon allogrefti uygulanan grupta postoperatif KSS skoru 76 ve 74, mesh ve otogreft uygulanan grupta ise 72 olarak ölçüldü. Eklem ROM'ları allogreft uygulanan grupta sırasıyla 80 ve 90 derece, diğer grupta 100 derece; ekstansör lag ise allogreft uygulanan grupta 10 ve 12 derece iken, diğer grupta 16 derece olarak ölçüldü. 

Çıkarımlar: TDA sonrası patellar tendon rüptürü yönetimi için farklı tedavi seçenekleri mevcut olsa da en iyi sonuçların elde edildiği tedavi seçeneği henüz belirlenmemiştir. Bu çalışma ile paylaşılan verilerin literatüre katkıda bulunacağı düşünülmektedir. 

Anahtar Kelimeler : patellar tendon tüptürü,ekstansör mekanizma yaralanması,total diz artroplastisi,revizyon diz artroplastisi,allogreft,mesh,otogreft
section_name: Diz Artroplastisi Sonrası Patellar Tendon Rüptürü Olan Hastalarda Farklı Tedavi Seçeneklerinin Sonuçları

section_name: PB-032

section_content: Murat Taşcı 1, Mehmet Talha Aydın 1, Mehmet Mete Oruç 1, Serdar Kamil Çepni 1 1 Ümraniye Eğitim ve Araştırma Hastanesi, İstanbul, Türkiye Amaç: Diz osteoartritinde uygulanan artroplasti sonrası hastalar yüzeyel veya derin yara enfeksiyonları, hematom veya transfüzyon gerektiren kanama gibi bazı postoperatif (postop) risklerle karşıkarşıyadır1. Kan kaybını azaltmak için turnike kullanımı, lokal veya intravenöz(iv) traneksamik uygulaması gibi yöntemler bulunur2. Kanama genellikle ameliyat sonrası meydana gelir. Kan kaybı intraoperatif kayıp ile birlikte postop kullanılan drenden gelen miktarın değerlendirilmesi ile yapılabilir3. Bu çalışmanın amacı kan transfüzyonu ihtiyacına neden olan kan düşüşünde etkili olabilecek faktörleri cerrahi öncesi ve sonrası uygulanan koruyucu önlemler ile birlikte ele almaktır. 

Yöntem: Çalışmaya 2017-2022 yılları arasında diz artroplastisi nedeniyle opere edilen, takip parametrelerine ulaşılabilen hastalar dahil edildi. Eksik verileri olan veya kanama diyatezi olan, preoperatif(preop) pilatalet, PZ ve INR değerleri normal sınırda olmayan hastalar çalışma dışı bırakıldı. Hastaların demografik verileri ile birlikte; hipertansiyon(HT), diyabet(dm), kardiyovasküler hastalık(kvh) varlığı, turnike kullanımı ve süresi, traneksamik asidin lokal veya ıv kullanımı, ameliyat içi kanama miktarı, postop drenden gelen miktarı, transfüzyon ihtiyacı olup olmadığı ve preop postop hemoglobin(hb) ve hemotokrit (htc) değerleri incelendi. 

Bulgular: Çalışmaya toplamda 479 hasta dahil edildi. Hastaların ortalama değerleri yaşı 66. 5±7,69, preop hb değerleri 11,46±1,14, postop hb değerleri 9,59±1,35 olarak saptandı. Hastaların %45. 9'unda hipertansiyon; %39. 7'sinde diyabet; %42'sinde kvh saptandı. Beden kitle indeksi ile ameliyat içi kan kaybı arasında pozitif yönde ve çok zayıf düzeyde anlamlı bir ilişki bulunmaktaydı. Operasyon süresi ile ameliyat içi kan kaybı, drenden gelen ve toplam kan kaybı, preop-postop htc ve hb farkı arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki saptanmadı. Drenden gelen ile preop-postop hb farkı arasında pozitif yönde ve çok zayıf düzeyde anlamlı bir ilişki saptandı. HT olan grubunun drenden gelen değerinin, olmayanlara göre düşük olması istatistiksel olarak anlamlıydı. HT durumuna göre preop-postop hb farkı değeri istatistiksel olarak anlamlı değildi. Dm olan grubun drenden gelen değerinin, olmayanlara göre yüksek olması ve preop-postop hb farkı değerinin, olmayanlara göre yüksek olması istatistiksel olarak anlamlı bulundu. Kvh olanların preop-postop hb farkı değerinin, olmayanlara göre yüksek olması istatistiksel olarak anlamlıydı. Traneksamik asidin Iv grubunun drenden gelen değerinin, lokal olanlara göre düşük olması istatistiksel olarak anlamlı saptandı. Yapılan ROC analizinde Preop-postop hb farkı değerinin kesme noktası 1,6 alındığında duyarlılık %93,5 ; özgüllük ise %55,9 olarak güvenilir kesim noktası belirlendi. 

Çıkarımlar: Diz artroplastisi planlanan hastaların preop gerekli incelemeleri yapılmalı, ek hastalıkları tedavi edilmelidir. Böylece hastalarda enfeksiyon ve bulaş riski olan transfüzyon ihtiyacı azaltılmalıdır.
section_name: Diz Artroplastisinde İntraoperatif ve Postoperatif Kanamaya Etkili Olan Faktörler

section_content: Diş Çekimi Sonrası Gelişen Bilateral Enfekte Diz Protezi İle Başvuran Hastanın Yönetimi: Olgu Sunumu Adil Ali Özihtiyar 1, Mükerrem Ayan 1, Selçuk Korkmazer 1, Erdi Özdemir 2, Yılmaz Ergişi 1 1 Karabük Üniversitesi Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Karabük, Türkiye 2 Güven Hastanesi, Ankara, Türkiye Amaç: Total diz artroplastisi (TDA), ileri evre diz osteoartriti olan hastalarda uygulanan yaygın bir cerrahi prosedürdür. Periprostetik eklem enfeksiyonu (PEE) insidansı, primer TDA'yı takiben %1 ila %2 arasında değişmektedir. (1). Dental işlemler sonrasında gelişen bakteriyeminin hem non invaziv hem de invaziv diş prosedürlerinden sonra sık görülen bir durum olduğu bildirilmiştir. ( 2
section_name: PB-033

section_name: PB-034

section_content: Merdan Artuç 1, Murat Biirinci 1, Ömer Serdar Hakyemez 1, İzzet Bingöl 2, Naim Ata 3, Mustafa Mahir Ülgü 3, Şuayip Birinci 3, Cemil Yıldız 4, İbrahim Tuncay 5, İbrahim Azboy 1 1 İstanbul Medipol Üniversite Hastanesi, İstanbul, Türkiye 2 Ankara Onkoloji Eğtim ve Araştırma Hastanesi, Ankara, Türkiye 3 Sağlık Bakanlığı, Ankara, Türkiye 4 Gülhane Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Ankara, Türkiye 5 Acibadem Fulya Hastanesi, İstanbul, Türkiye Amaç: Primer total kalça artroplastisi (THA) sonrası mortalite yıkıcı bir komplikasyondur. Bu çalışmanın amacı primer TKA uygulanan hastalarda postoperatif bir yıllık mortalite ile ilişkili prevalansı ve risk faktörlerini araştırmaktı. Çıkarımlar: TKA uygulanan hastalarda ileri yaş, erkek cinsiyet, kanser, böbrek hastalığı, demans, karaciğer hastalığı, kalp yetmezliği, serebrovasküler olay ve akut miyokard enfarktüsü bir yıllık mortalite için risk faktörleri olarak belirlendi. Titiz preoperatif tıbbi optimizasyon ve standardize postoperatif bakım, bu komorbiditeleri olan hastalarda mortaliteyi azaltabilir.
section_name: Total Kalça Artroplastisi Yapılan Hastalarda Mortalite İçin Perioperatif Risk Faktörü Analizi: Türkiye Ulusal Veri Tabanı Çalışması

section_name: Yöntem

section_content: Solid Organ Nakli Hastalarında Kalça ve Diz Artroplastisi: Türkiye'de Devlet Tabanlı Sağlık Kayıtlarından Elde Edilen Sonuçlar Mehmet Kürşat Yılmaz 1, Ömer Serdar Hakyemez 1, Murat Birinci 1, İzzet Bingöl 2, Naim Ata 3, Mustafa Mahir Ülgü 3, Şuayip Birinci 3, İbrahim Azboy 1, Fahri Erdoğan 4 1 İstanbul Medipol Üniversitesi Radyoloji Anabilim Dalı, İstanbul, Türkiye 2 Ankara Onkoloji Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Ankara, Türkiye 3 Sağlık Bakanlığı, Ankara, Türkiye 4 Nişantaşı Ortopedi Merkezi, İstanbul, Türkiye Amaç: Solid organ transplantasyonu (SOT) alıcıları sıklıkla kas-iskelet sistemi komplikasyonlarıyla karşılaşmakta ve bu da tedavi seçeneği olarak eklem artroplastisine yol açmaktadır. SOT hastalarında komplikasyon ve mortalite oranları net değildir. 

Yöntem: Bu geniş kohort çalışmasında, Türkiye Sağlık Bakanlığı verileri kullanılarak SOT hastalarında total diz artroplastisi (TDA), total kalça artroplastisi (TKA) ve hemiartroplasti (HA) sonuçları analiz edilmiştir. Eğilim skoru eşleştirmesi karşılaştırılabilir bir kontrol grubu sağlamıştır. Birincil sonlanım noktaları 90 gün içinde herhangi bir tıbbi ve cerrahi komplikasyon ve mortaliteden (hastane içi, 1 ay, 3 ay, 1 yıl ve genel) oluşmuştur. 

Bulgular: En sık yapılan organ nakli böbrek (n=666, %81,5) olurken, bunu karaciğer (n=101, %12,4) izledi. Toplam revizyon oranı SOT grubu için %4,5 ve kontrol grubu için %3,9 olup istatistiksel olarak anlamlı bir fark yoktu (P=0,472). SOT, kontrol grubuna kıyasla kronik böbrek yetmezliği, pnömoni, venöz tromboembolizm, elektrolit ve asitbaz dengesizliği, gastrointestinal kanama, üriner sistem komplikasyonları ve transfüzyon gibi bazı tıbbi komplikasyonların daha yüksek oranlarda görülmesiyle ilişkilendirilmiştir (P<0,05). Mekanik komplikasyon oranı %2,57 ve protez eklem enfeksiyonu (PJI) oranı %2,57 idi. Mekanik komplikasyonlar SOT hastalarında kontrol grubuna kıyasla daha düşüktü (%3,7), ancak PJI oranları daha yüksekti (%1,4) (P=0,035). Kırık öyküsü (HR: 4. 82, %95 CI: 1. 66-13. 97, P=0. 004), kronik obstrüktif akciğer hastalığı (HR: 1. 7, %95 CI: 1. 17-2. 46, P=0. 005) ve yaş (HR: 1. 034, %95 CI: 1. 01-1. 05, P<0. 001) SOT hastalarında 90 günlük mortalite için öngörücü faktörler olarak tespit edilmiştir. HA uygulanan hastalarda mortalite TDA ve TKA'ya kıyasla anlamlı derecede yüksekti (sırasıyla %17,5, %1,1 ve %1,7; P<0,001). 

Çıkarımlar: Eklem artroplastisi uygulanan SOT hastalarında, özellikle kırık vakalarında komplikasyon ve mortalite riski yüksektir. Ekip yönetimi, değiştirilebilir komorbiditelerin titiz perioperatif optimizasyonu, kan koruma stratejileri ve ameliyat sonrası yakın izleme komplikasyon ve mortalite riskini azaltmaya yardımcı olabilir.
section_name: PB-035

section_content: Senior Cerrah ve Kıdemsiz Cerrahların Yaptığı Total Diz Artroplastilerinde Koroner Plan Ölçümlerinde Karşılaştırma Çıkarımlar: Bu çalışmadaki analizimizde, NLR ile her iki grupta da transfüzyon ihtiyacı arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki olması dışında, ameliyat sonrası sonuçlar ile tam kan sayımından hesaplanan parametreler arasında istatistiksel olarak anlamlı bir korelasyon ortaya koymadı. Bu bulguları doğrulamak için daha fazlaaraştırmaya ihtiyaç vardır.
section_name: PB-037

section_content: Eş Zamamlı Bilateral Patellar Tendon Rüptürü
section_name: PB-046

section_content: Temassız Ön Çapraz Bağ Yırtılması İle Eminensial Morfometri Arasındaki İlişkinin Değerlendirilmesi, Kesitsel Çalışma
section_name: PB-048

section_content: Os Fabella Kırığı: Bir Olgu Sunumu
section_name: PB-051

section_content: Trigonum Kemiğinin Nadir Bir Kırığı ve Tedavisi: Olgu Sunumu (1) Evre II-III gonartrozda izole SVF'nin ; mikrokırıklarla kombine edildiğinde karşılaştırmalı etkinliğinin incelenmesi. 

(2)Gonartrozlu hastaların diz protezi ihtiyacını en aza indirerek kendi kıkırdakları ile sağlıklı bir yaşam sürebileceklerini kanıtlamak. 

Yöntem: Üçüncü basamak tek merkezde gonartroz (Kellgren-Lawrence Derece II-III) tanısı alan 41-69 yaş arası (36 kadın, 14 erkek) toplam 50 hasta rastgele iki tedavi grubuna atandı: Grup A (kontrol grubu) ) (n=25) izole SVF enjeksiyonu alan ve Grup B (deney grubu) (n=25) mikrokırıklarla kombine enjeksiyon yapılan grup. Bulgular: Dahil etme ve hariç tutma kriterleri uygulandığında çalışmaya 32 erkek hasta ile devam edildi. 18 hastaya açık onarım 14 hastaya ise perkütan onarım yapıldı. Ortalama takip süresi 15 ay idi. Her iki grupta da 2 hastada re-rüptür görüldü. Re-rüptür oranı açısından anlamlı bir fark görülmedi (p>0. 05). 

Açık onarım yapılan grupta 1 (%5,5) hastada süral sinir yaralanması görülürken perkütan onarım yapılan grupta 4 (%28,5) hastada süral sinir yaralanması görüldü (p<0. 05). Açık onarım yapılan grupta 3 hastada derin cerrahi alan enfeksiyonu gelişirken perkütan onarım yapılan grupta derin cerrahi alan enfeksiyonu yoktu (p<0. 05). Her iki yöntemle onarım yapılan hastaların 1. yıldaki AOFAS skoru arasında istatistiksel olarak anlamlı fark yoktu (p>0. 05). 

Çıkarımlar: Aşil tendon rüptürü cerrahi tedavisinde perkütan onarım ile açık onarım benzer etkinliktedir. Açık onarım süral sinir yaralanması açısından perkütan onarıma göre daha güvenilir bir yöntem olmasına karşın derin cerrahi alan enfeksiyonu açısından perkütan onarıma göre dezavantaja sahiptir. Cerrahın aşil tendon rüptürü ile karşılaştığında olası komplikasyonları gözönünde bulundurarak tedavi yöntemini belirlemesi gerektiğini düşünmekteyiz.
section_name: PB-054

section_content: Nadir Bir Eklem Ağrısı Nedeni: Osteoid Osteoma Olgu Sunumu Bulgular: Farklı osteotomi tipleri ve farklı düzeltme miktarları arasında talonaviküler örtünüm, Meary açısı, kalkaneal eğim açısı, talokalkaneal açı, talus-birinci metatars açısı ve tibiokalkaneal açı değerlendirildi. LCO talonaviküler örtünmeyi daha etkili bir şekilde artırırken, MCO kalkaneal valgusu daha iyi düzeltti. Minör deformiteler için daha az düzeltme yeterli olurken, ciddi deformiteler için daha fazla düzeltmeden miktarı gerekti. Ciddi deformitelerde her iki osteotominin kombinasyonunun daha etkili olduğu görüldü. 

Çıkarımlar: Deformiteler her hasta özelinde değerlendirilmeli ve aşırı veya eksik düzeltmeden kaçınmak için her hastaya özel cerrahi teknik kararları verilmelidir. Ameliyat öncesi 3 boyutlu modelleme, cerrahi başarıyı arttıracak preoperatif planlama aşaması için kritik veriler sağlayabilir. Bu çalışma, EEPP tedavisinde hassas cerrahi planlama için 3 boyutlu modellerin kullanımını destekleyecek değerli referans değerleri sunmaktadır.
section_name: PB-068

section_name: PB-071

section_content: Taner Bertan 1, Ulaş Akgün 1, Sabahattin Berk Savran 1, Umut Canbek 1, Nevres Hürriyet Aydoğan 1 1 Muğla Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Muğla, Türkiye Amaç: Ayak bileği kırıkları ve yaralanma mekanizmaları karmaşık olabilir. Ayak bileği kırıklarının %80'i supinasyon ile oluşurken, %10 civarı pronasyon eksternal rotasyon (PER) mekanizması ile oluşmaktadır. Pronasyon eksternal rotasyon yaralanmasında 1. evrede supra-sindesmotik fibula kırığı, 2. evresinde AITFL rüptürü veya nadiren Chaput kırığı oluşmakta, 3. evresinde medial malleol kırığı, 4. evresinde ise posterior malleol kırığı oluşmaktadır. Bu bildiride Chaput kırık parçasına distal fibula anterior subluksasyonunun eşlik ettiği nadir bir kompleks ayak bileği yaralanma olgusunu sunmayı amaçladık. 

Yöntem: 50 yaşında erkek hasta araç içi trafik kazası sonrası acil servisimize başvurdu. Yapılan muayene ve tetkikler sonucu fibulada distal tipin 10 cm proksimalinde transvers kırık, distal tibia anterolateralde Chaput kırığı, medial malleol transvers kırığı ve posterior malleol avulsiyon kırığı görüldü. BT incelemesinde distal fibulanın anteriora sublukse olduğu izlendi (Şekil 1). Yaralanma sınıflaması, Lauge Hansen'e göre PER Evre 4 olarak değerlendirildi. Cerrahi sırasında ilk olarak fibula kırığı redükte edilip distal anatomik fibula plak-vida sistemi ile tespit edildi. Redüksiyona rağmen distal fibula subluksasyonunun devam ettiğinin görülmesi üzerine yaklaşım genişletilerek Chaput kırık parçası ve sindesmoz açık redükte edildi. Chaput parçası 1 adet spongioz vida ile tespit edildi. Sindesmoz redüksiyonunu sağlamlaştırmak için ek olarak 1 adet trans-sindesmotik vida 4 korteks olacak şekilde gönderildi. Takiben medial malleol redüksiyonu ve 2 adet malleol vidası ile tespiti gerçekleştirildi (Şekil 2). 

Bulgular: Cerrahi sonrası kısa bacak atele alınarak şişlik takibi yapıldı. Şişliği 1. haftada gerileyen hastanın ateli çıkartılıp yük verilmeksizin eklem hareket açıklığı egzersizlerine başlandı. Hastanın cerrahi sonrası 12. haftada sindesmoz vidası çıkartıldı ve ayak bileğine yük verilemeye başlandı. Cerrahi sonrası 6. ayında eklem hareket açıklıkları tam olan hastanın takiplerinde herhangi bir komplikasyon izlenmedi. Hastanın cerrahi sonrası 6. ayda çekilen BT'sinde sindesmotik malredüksiyon izlenmedi. 

Çıkarımlar: PER yaralanma mekanizması SER tipine kıyasla daha nadir görülmektedir. Literatürde PER tipi ile SER tipi yaralanmaların cerrahi sonuçlarının benzer olduğu bildirilmesine rağmen, PER tipi yaralanma cerrahisi sonrası eklem ve sindesmoz malredüksiyonu oranlarının daha yüksek olduğu saptanmıştır. PER tipi ayak bileği yaralanmalarında, özellikle Chaput kırık parçası varlığında, distal fibulanın anteriora sublukse olabileceğinin, sadece AP skopi görüntüleri ile değerlendirilme yapıldığında redüksiyon bozukluğunun gözden kaçabileceğinin akılda tutulması gerektiğini düşünüyoruz.
section_name: Chaput Kırık Parçası İle Distal Fibulanın Anterior Subluksasyonunun Eşlik Ettiği Kompleks Ayakbileği Yaralanması Olgusu

section_name: PB-075

section_content: Kenan Şen 1, Nurettin Mantı 1, Mehmet Orçun Akkurt 1 1 Ankara Şehir Hastanesi, Ankara, Türkiye Amaç: Ayak bileği eklemi artrozu ileri yaş hasta grubunda sık görülen bir problem olarak karşımıza çıkmaktadır. Artrodez ve ayak bilek artroplastisi güncel tedavi seçenekleri arasında yer almaktadır. Ayak bilek artroplastisi sağladığı eklem hareket açıklığı ile hasta konforu sağlamasına rağmen ikincil ameliyat ihtiyacı gerekliliği ile bu yöntemin kullanımını zayıflatmaktadır. Bu vakamızda ayak bilek artroplastisi öyküsü olan hastamıza aseptik gevşeme nedeniyle kişiye özel implantlar ile artrodez çivisi uygulaması tekniğimizi paylaşmaktayız. 

Yöntem: 73 yaş kadın hasta sağ ayak bileğinde ağrı şikayetiyle ayak-ayak bileği polikliniğimize başvurdu. 14 yıl önce sağ ayak bileğine dış merkezde artroplasti uygulanan hasta ayak bileğinde ağrı ve yürüyüş bozukluğu ile tarafımıza başvurdu. 

Hastanın muayenesinde eklem hareket kısıtlılığı bulunmamasına rağmen eklem hareketleri pasif ağrılı,herhangi bir enfeksiyon bulgusu yoktu. Halluks valgus cerrahisinde proksimal osteotomilerin düzeltici etkisi distal osteotomilere göre daha belirgin olmaktadır. Ancak proksimal osteotomilerde geç kaynama veya kaynamama gibi sorunlar mevcuttur. Vakamızda beşinci haftanın sonunda proksimal osteotomide radyolojik kaynamanın görülmemiş olması, diyabetik hastalarda proksimal osteotomilerin yapılmasının komplikasyona açık olduğunu göstermektedir. 

İkinci parmak dorsalinde görülen nekrozun diyabetik vaskülopati ve yetersiz kısaltma sebebiyle olduğu görüşündeyiz.
section_name: Kişiye Özel Talus İmplantı İle Ayak Bilek Artroplastisi Revizyonu

section_content: Lisfrank Kırıklı Çıkığında Transartiküler Vida İle Fiksasyonun Fonksiyonel Sonuçları Çıkarımlar: Lisfrank yaralanması için transartiküler vida ile fiksasyon yaklaşımı başarılı bir tespit sağlasa da eşlik eden yumuşak doku travması nedeniyle çoğu hastada orta-iyi fonksiyonel sonuç elde edilebilmiştir.
section_name: PB-078

section_content: Yüzme Paletileri; Trigger Toe Nedeni Olabilirler Mi?

Niyazi Çakır 1, Mehmet Kürşat Yılmaz 1, Bilgehan Çatal 1
section_name: PB-079

section_content: Kalkaneus Kırıklarının Cerrahi Tedavisinde Kemik Grefti Uygulamasının Radyolojik ve Fonksiyonel Sonuçlara Etkisi: Orta ve Uzun Dönem Sonuçlar Bu makale de lateral malleol weber tip b-c kırıklarına eşlik eden sindezmotik yaralanmalarda üç korteks tutan trassindezmotik vida tespitinin radyolojik ve fonksiyonel sonuçlarının çok iyi derecede olduğu bulundu. 

Şekil 1. 54 yaşında erkek hasta, weber tip c lateral malleol kırığı, (A,B), lateral malleolün plak vida ile tespiti ve sindesmozun 3 korteksi geçen vida ile tespiti n sindezmotik vida ile tespiti, (C) 11 ay takip sonu grafilerinde implantlar çıkarılmış ve sindemtik stabiletnin devam ettiği görülmekte (D,E) Amaç: Safen ven ve distal tibia medial arasındaki ilişki ile ilgili sınırlı sayıda çalışma mevcuttur. Literatürdeki çalışmalar safen vene kateterizasyon ile ilgili resüsitasyon çalışmalarıdır (1). Safen ven segmentleri, aortokoroner bypass greftleri olarak sıklıkla kullanılmaktadır (2). Safen ven cerrahi işlemde yaralandığı takdirde oklüde ve atrofiye olmaktadır. Çok önemli bir vasküler otogreft olan safen ven kullanılma şansı ortadan kalkmaktadır. 

Ayak bileğindeki safen venin yaralanması, insizyon ve diseksiyondan kaynaklanan bir komplikasyon olarak tanımlanmıştır. Eğer safen ven yaralanmasını önleyen, güvenli alanlanlar tanımlanırsa safen ven otogreft olarak korunmuş olur. Bu çalışmanın amacı, safen venin distal sınırını ve bunun yaygın olarak tanımlanan ortopedik işaretler ve cerrahi insizyonlarla anatomik ilişkisini belirlemektir. 

Yöntem: 63 ile 85 yaş arasında 7 kadavranın 14 ayak bileği çalışmaya dahil edildi. Dizden halluksa kadar medial eğrisel bir kesi yapıldı (Resim 1). 

A)Medial malleol ön-arka en geniş mesafesi, B)Medial malleol tipinden 5 cm proksimalde medial malleol ön-arka mesafesi, C)Medial malleol en geniş mesafesinde arka çıkıntıdan safen vene uzaklık, D)Medial malleol en geniş mesafesinden medialde en çıkıntılı noktadan safen vene uzaklık, E)Medial malleol tipinden safen vene uzaklık, F)Medial malleol tipinden 5 cm proksimalden tibia medial en posterior noktadan safen vene uzaklık olmak üzere simgelendirilen altı parametre çalışmada ölçüldü. Bu ölçümler 2 farklı gözlemci tarafından dijital kumpas ile ölçüldü. 

Gözlemcilerden biri ortopedi ve travmatoloji uzman hekimi iken diğeri anatomist idi. Güvenilirlik için gözlemciler arası tutarlılık sınıf içi korelasyon katsayıları (ICC) kullanılarak değerlendirildi (ICC ≥ 0,9 mükemmel uyum, 0,75 ≤ ICC < 0,9 iyi, 0,5 ≤ ICC < 0,75 orta düzey ve ICC < 0,5 zayıf). Gözlemciler arası güvenilirlik değerleri ise sırasıyla A: 0. 98, B: 0. 96, C: 0. 97, D: 0. 99, E: 0. 98 ve F: 0. 99 olarak değerlendirilerek mükemmel uyum olarak saptandı Çıkarımlar: Çalışma çıkarımımızca medial malleol tipinden ve medialde en çıkıntılı noktasından safen vene uzaklık 15 mmden daha az mesafededir. Tibia medial en posterior noktası ile safen ven arası uzaklık proksimale gittikçe azalmaktadır. 5 cm proksimalde tibianın medialdeki en posterior noktası ile safen ven arasındaki mesafede 15 mm ortamalarındadır. Bu parametre ölçümlerine göre cerrahi öncesi ölçüm ve çizim ile yaklaşıldığı takdirde safen ven yaralanmalarını azaltmada etkili bir çözüm olacağı kanaatindeyiz.
section_name: PB-082

section_content: Ayak Bileği Kırıklarında Wa- Bulgular: Yapılan radyografik değerlendirmelerde hafif olarak değerlendirilen hastalarda ortalama 1-2 IMA sağ 9. 6 sol 9. 3, orta olarak değerlendirilen hastalarda ortalama 1-2 IMA sağ 13. 5 sol 13. 1, ağır olarak değerlendirilen hastalarda ortalama 1-2 IMA sağ 18. 4 ve sol 18. 4 derece olarak ölçüldü. 

Hafif olarak değerlendirilen hastalarda ortalama 4-5 IMA açısı sağ 13. 5 sol 12. 7, orta olarak değerlendirilen hastalarda ortalama 4-5 IMA sağ 12. 6 sol 11. 7, ağır olarak değerlendirilen hastalarda ortalama 4-5 IMA sağ 13. 4 sol 13. 2 derece olarak ölçüldü. 

Hafif olarak değerlendirilen hastalarda ortalama LDA sağ 11. 2 sol 13. 1, orta olarak değerlendirilen hastalarda ortalama LDA sağ 10. 1 sol 9. 75, ağır olarak değerlendirilen hastalarda ortalama LDA sağ 13. 3 sol 13. 1 derece olarak ölçüldü. 

Çıkarımlar: Halluks valgus ve terzi bunyonu beraber görülebilen ön ayak deformiteleridir. Halluks valgus gözlenen hastalarda terzi bunyonun olabileceği her zaman akılda bulundurulmaldır. Ancak halluks valgusun ciddiyet derecesiyle terzi bunyon derecesinin birbirleriyle bağlantılı olmadığını düşünmekteyiz.
section_name: PB-086

section_content: Diyabetik Ayak Tanılı Ampute Olan ve Olmayan Hastalarda Komorbiditelerin Değerlendirilmesi ve Amputasyon İle İlişkili Faktörler Amaç: Diyabetik ayak amputasyonunda eşlik eden komorbiditeleri ve amputasyonla ilişkili faktörleri belirlemektir. 

Yöntem: Çalışmaya diyabetik ayak tanısı konulmuş olan hastalar dahil edildi. Hastaların sosyodemografik ve klinik bilgileri, amputasyon durumları ve seviyeleri ile komorbiditeleri kaydedildi. Diyabetik ayak tanılı amputasyonlu ve amputasyonsuz hastaların komorbiditeleri karşılaştırıldı. Hastaların amputasyon durumları ile en çok ilişkili komorbiditeleri belirlemek amacıyla regresyon analizi yapıldı. 

Bulgular: Çalışmaya ortalama 62,11 (SS 12,28) yaşında 150 diyabetik ayak tanılı hasta alındı. Hastaların % 64,7si erkekti ve toplamın % 37,3'ü (56 hasta) amputasyon yaşamıştı. Amputasyon olan ve olmayan hastaların sosyodemografik verileri, amputasyon seviyesi, hastalık süresi ve komorbiditeleri Tablo 1'de karşılaştırılmıştır. Anlamlı farklılıkları olan parametrelerden regresyon analizinde amputasyonla en çok ilişkili parametreler olarak nöropati ve erkek cinsiyet saptandı. 

Çıkarımlar: Diyabetik ayakta amputasyon sıktır ve diyabetik ayağa çokça komorbidite eşlik eder. Amputasyonla en ilişkili faktörler ise nöropati varlığı ve erkek cinsiyet olabilir.
section_name: PB-089

section_name: Ekstremite Rekonstrüksiyonu ve Eksternal Fiksasyon

section_content: Tek Seansta Hegzapod Fiksatörlerle Bilateral Tibia Kompleks Deformite Düzeltme

Mesut Karıksız 1, Çağatay Tekin 1 1 Başakşehir Çam ve Sakura Şehir Hastanesi, İstanbul, Türkiye Amaç: Tek seansta kompleks tibia deformitelerinin hegzapod fiksatörlerle düzeltilmesinin etkinliğinin ve güvenirliliğinin araştırılması. 

Yöntem: 2017 ve 2024 yılları arasında bilateral kompleks tibia deformitesi olan toplam 24 hasta (10 kadın, 14 erkek) tek seansta bilateral olarak opere edildi. Ortalama takip süresi 36,4 ay (aralık, 4-80 ay) idi. Mekanik aks sapması (MAD), mekanik medial proksimal tibial açı (mMPTA) ve posterior proksimal tibial açı (PPTA) preoperatif ve postoperatif olarak ölçüldü. Hastalar tarafından Short Form-36 anketi preoperatif ve son takip sırasında dolduruldu. 

Bulgular: Ortalama preoperatif MAD 36. 6 mm (aralık, 9-108 mm) olup, postoperatif olarak 7. 4 mm'ye (aralık, 3-10 mm) iyileşti (p <0. 05). Ortalama preoperatif mMPTA 75° olup, 89°'ye iyileşti (p <0. 05). Ortalama preoperatif PPTA 74,6° olup, 81,3°'ye iyileşti (p <0. 05). SF-36 skorlarının tüm bileşenlerinde istatistiksel olarak anlamlı bir iyileşme vardı (p <0. 05). Hiçbir hastada kaynamama ve derin enfeksiyon görülmedi. 

Çıkarımlar: Hegzapod fiksatörler bilateral tibia deformitesi olan hastalarda eşzamanlı deformite düzeltmesini gerçekleştirmek için etkili ve güvenilir bir yöntemdir.
section_name: PB-091

section_name: El ve Mikrocerrahi

section_content: Refrakter Radial Duyu Nöromunun Tedavisinde Ekstansör Karpi Radialis Brevis'e Fonksiyon-Koruyucu Hedefli Kas Re-İnnervasyonu Ersen Türkmen 1, Mustafa Bulut 1 1 Polatlı Duatepe Devlet Hastanesi, Ankara, Türkiye Amaç: Radial duyu siniri, birçok yaygın prosedür sırasında zarar görebilir. Bu sinirin zarar görmesi, kronik ağrılara neden olabilecek nöroma oluşumuna yol açabilir. Konservatif tedaviler, nöroma eksizyonu ve sinirin lokal kas içine gömülmesi gibi cerrahi müdahaleler genellikle etkisizdir. Hedefli kas reinnervasyonu (HKR), kesilmiş sinir uçlarının yakındaki kullanılabilir motor sinir dallarına cerrahi olarak yeniden yönlendirilmesi-dir1,2,3. Çeşitli çalışmalar, HKR'nin ampute hastalarda ağrılı nöroma oluşum oranlarını ve fantom ağrısını azaltmada etkili olduğunu göstermiştir4,5,6,7,8. HKR'nin geleneksel nöroma rezeksiyonu ve implantasyon yöntemlerine göre üstün olduğu bildirilmiştir9. Bu makalede, ECRB'in redundant motor sinir dalına hedefli kas reinnervasyonu ile dirençli radial duyu siniri nöromalarının tedavisi için bir yöntem sunulmaktadır. 

Yöntem: 44 yaşında kadın hasta, sağ elinin beşinci fleksör bölgesinin radial tarafında şişlik ve ağrı şikayetiyle bir yıl önce sinoviyal kist eksizyonu için cerrahi tedavi görmüştu. Ancak, cerrahiden bir ay sonra, giderek artan ağrı sebebiyle nöroliz uygulandı. Ne yazık ki iki ay sonra hastanın ağrısı nüks etti. Konservatif tedaviler başarısız olunca revizyon cerrahi, radial duyu sinirinin dirençli nöromalarının çıkarılmasını ve sağlıklı segmentin ekstansör karpi radialis brevis'in redundant bir motor sinir dalına transfer ederek gerçekleştirildi ve hastanın ağrısının başarılı bir şekilde giderilmesine yol açtı. Bulgular: Prosedür; hasta supin pozisyonda ve üst ekstremiteleri bir el masası üzerindeyken bir önceki cerrahilerde eski insizyon kullanılarak gerçekleştirildi(Şekil 1a). Sinir proksimalden distale doğru disseke edildi(-Şekil 1b). Ardından, YRS'nin etkilenen kısmı sağlıklı distal kısmından ayrıldı(Şekil 2a). 

Proksimal ön kol insizyonu, BR ve ECRL arasındaki aralıktan girilerek yapıldı. YRS eksplore edildikten sonra distal yumuşak doku bağlantılarından yeterince gevşetildi ve kolayca proksimal insizyona kadar geri çekilebilir hale geldi(Şekil 2b). 

YRS ve proper radiyal sinirden dallanan ECRB proksimal ve distal motor dalları eksplore edildi. Proksimal dallar korundu ve en distal dal, HKR sinir transferi için kullanıldı(Şekil 3a). 

YRS proksimal sağlıklı fasikül içeren ucu ECRB distal motor sinirine antegrad end-toend bağlanarak HKR sinir transferi gerçekleştirildi (Şekil 3b). Çok sayıda nöroma oluşumu gösteren çıkarılan sinir histopatolojik inceleme için patoloji birimine gönderildi(-Şekil 4). 

Çıkarımlar: YRS nöromalarının tedavisi ve önlenmesi için hedefli kas reinnervasyonu, üst ekstremite amputeleri için tanımlanmıştır, ancak HKR'nin ampute olmayanlar için literatür sınırlıdır. 

Bu tekniğin etkinliğini daha iyi anlamak veya diğer cerrahi tedavilerle karşılaştırmak için daha geniş hasta populasyonuna ihtiyaç vardır; ancak, bu teknik, dirençli, semptomatik YRS nöromalarının tedavisinde güvenli, potansiyel olarak etkili ve umut verici bir tedavi seçenek olarak değerlendirdik.
section_name: PB-092

section_content: Hamatum Kırığı Geç Başvuru: Nadir Bir Olgu Tedavisi ve Sonuçları Mustafa Bulut 1, Ersen Türkmen 1 1 Polatlı Duatepe Devlet Hastanesi, Ankara, Türkiye Amaç: İzole karpal kemik kırıkları nadir görülür. hamatum kırığı ise tüm karpal kırıkların %2-4 ünü oluşturur. Literatürde nadiren rapor edilmektedir. Aşina olunmayan bir kırık olduğundan dolayı ilk başvurularda gözden kaçma eğilimindedir. Gözden kaçırılan bu kemik yaralanmaları nonunion, ilerleyici osteoartrit ve kronik ağrıya neden olabilir. Özellikle el bileği yaralanmaları olmak üzere nadir görülen kemik yaralanmalarıyla karşılaşılabileceğini ve el bileği yaralanmalarının detaylı olarak incelenmesi gerektiğini klinisyenlere vurguluyor ve bu vakamızın farkındalık oluşturacağını umuyoruz. 

Yöntem: Genel anestezi altında sağ el dorsalden 4. -5. Metakarp proksimalinden girilerek tendonlar ve nörovasküler yapılar korunarak hamatuma ulaşıldı. Hamatum uygun redüksiyon altına 2 adet k teli ile geçici fikse edildi. Skopi görüntüleri uygundu. Başsız kanüllü kompresyon vidaları ile hamatum stabilize edildi. 4. -5. Metakarp çıkığı redükte edilerek 2 adet perkütan k teli ile sabitlendi. skopi görüntüleri uygundu. 2. Haftada dikişler alındı. 4. Haftada atel çıkartıldı ve k telleri çekildi. 6. Hafta kontrolünde el ve el bilek hareketleri tam idi. 

Bulgular: Acil servisimize başvuran 36 yaşında sağ dorsalinde yaygın şişlik ekimoz, hareketle ağrısı olan el bilek hareketleri ağrılı erkek bir hastayı sunmaktayız. Hasta 8 Çıkarımlar: Karpometakarpal çıkıklarla birlikte hamatum kırıkları sıklıkla acil serviste ve ilk değerlendirmede gözden kaçabilen kırıklardır. Gecikmiş veya atlanmış bir hastanın sonuçları sakatlığa ve kötü sonuçlara neden olabilir. Bundan dolayı diğer klinisyenleri nadir kemik yaralanmaları ile karşılaşılabileceğini özellikle el bilek yaralanmalarının ayrıntılı muayene edilmesi gerektiğini vurguluyoruz ve bu yazımızın farkındalığı arttıracağını umuyoruz
section_name: PB-093

section_content: El Kaotik Crush Yaralanmasında Cerrahi Tedavi ve Klinik Takibimiz: Olgu Sunumu

Caner Cambaz 1, Feridun Arat 1, Kaan Gürbüz 1

1 Kayseri Şehir Eğitim & Araştırma Hastanesi, Kayseri, Türkiye Amaç: Eller, çalışma hayatındaki bireyler için iş kazası ile yaralanma konusunda en riskli anatomik bölgelerdir. El yaralanmalarında kaç parmağın etkilendiği, yaralanmanın hangi elin hangi anatomik bölgesinde bulunduğu, multitravma olup olmadığı, parmak duyu-dolaşımlarının varlığı, kırıkların eşlik etmesi, yumuşak doku ve kemik defektlerinin eşlik etmesi prognoza ve ilerleyen dönemde elin kullanabilirliğine yani hastanın morbiditesine (fonksiyonel uzuv) doğrudan etki etmektedir. Kabul-edilebilir-el kavramı; PIP eklem hareketi bulunan, hassasiyeti iyi olan ve normal uzunluğa yakın üç parmak ile çalışan bir başparmağın olmasıdır. Büyük el travmalarında ilk bakıda elin durumu ne kadar kötü olursa olsun cerrahın amacı, hasta açısından elin işlevselliğinin yitirilmemesini sağlamaktır. Bu olgu sunumunda ağır el travması sonrasında kabul-edilebilir-el kavramı ile cerrahi tedavisi gerçekleştirilen olgunun klinik sonuçlarının paylaşılması amaçlanmıştır. 

Yöntem: 51 yaşındaki erkek hasta, metal işçilik pres makinasına sağ ön kol 1/3 distalinden sıkıştırması sonrası subtotal ampute şekilde, ön kol volar ve dorsal anatomik yapıları distale avülsiye şekilde acil operasyona alındı. İlk seansta dolaşım ve nörolojik rekonstrüksiyonları ile osseöz primer geçici fiksasyonları tamamlanan hasta (Resim 1a) ileriki cerrahi rekonstrüksiyonlarda; el-el bileği ekstensör mekanizma tendinöz yapı rekonstrükiyonu, 2. ve 3. metakarp geniş osteolojik diyafiz defektleri için vaskülerize fibuladan segment çıkarılarak (Resim 1b) defekte fikse edilip yüzeyel radyoulnar arka uç-yan anastomozu yapıldı (Resim 1c). Klinik takipleri sırasında, el dorsumunda gelişen geniş doku defekti için posterior interosseöz arter pedinküllü flebi ile (Resim 2) yumuşak doku rekonstrüksiyonu tamamlanan hastanın parmak web aralıklarındaki cilt defektleri kısmi kalınlıkta cilt gretleri ile rekonstrükte edilerek cerrahi tedavi sonlandırıldı. olünde el ve el bilek hareketleri tam idi. 

Bulgular: Hastanın yatışı boyunca tüm cerrahi seanslar arası dahil olmak üzere toplamda 27 gün hiperbarik oksijen tedavisi uygulandı. 6. ay sonucu klinik olarak rehabilitasyonu devam eden hastanın kaba kavrama ve kısmi ince tutuş fonksiyonlarını yeniden kazandığı görüldü. 

Çıkarımlar: Cerrahın rekonstrüksiyon planları yaralanma sonrası, elin ilk muayenesi ile birlikte başlamalıdır. Kabul-edilebilir-el için hangi anatomik yapıların korunması gerektiği, hangi anatomik yapılara fedakârlık yapılabileceği ilk muayene ile birlikte cerrahın kafasında şekillenebilmelidir. Bu sebeple hastayı ilk gören ve ilk müdahalede bulunan cerrah, hastanın fonksiyonel bir ele sahip olabilmesi için oldukça önemlidir. Çünkü hastanın takiplerinde ileri rekonstrüktif cerrahilerini yapabilecek ekip ne kadar yetkin ve yetenekli olursa olsun geri döndürülemeyecek fedakarlıkların yapılması hastanın kabul-edilebilir-el'den uzaklaşmasına sebep olacaktır.
section_name: PB-094

section_content: Periferik Intranöral Yerleşimli Yabancı Cisim: Olgu Serisi Yöntem: Vaka-1: 24 yaşındaki erkek hasta, çekiç kullanırken sol el bileğinde hafif bir ağrı ile birlikte, 2-3 mm uzunluğunda kanamasız bir sıyrık oluştuğunu farketmiş. Başvurduğu sağlık kuruluşunda pansuman yapılarak taburcu edilmiş. Sol el 1,2 ve 3. parmaklarındaki uyuşma şikayetlerinin artması üzerine polikliniğimize başvuran hastaya çekilen direkt grafide, el-bilek volar yüzde 3x3x0. 1 mm boyutlarında radyoopak bir yabancı cisim olduğu ve median sinir trasesinde bulunduğu tespit edildi. Çekilen EMG tetkikinde ise median sinir ileti hızında hafif düzeyde kayıp olduğu rapor edilmiş idi. İntraoperatif karpal tünel içinde aranan yabancı cisim, umulanın aksine bulunamadı. Median sinirde herhangi bir travma bulgusu olmadığı için, yabancı cismin sinirle olan ilişkisi kurulamadı (Resim-1). İntraoperatif şüphe üzerine median sinir mikroskopla muayene edildiğinde yabancı cismin, şaşırtıcı bir şekilde neredeyse aynı kalınlıktaki sinir dokusunun içinde olduğu tespit edildi. Cisim mikrocerrahi yöntemlerle çıkarılarak epinöryum onarıldı. Olgunun postoperatif 6. hafta muayenesinde tam iyileşme sağlandığı gözlendi. 

Bulgular: Vaka-2: 18 yaş erkek, sanayi işçisi CNC tezgahında metal işi yaparken sağ el 2. parmak arasında ani, keskin bir ağrı şikayeti sonrasında polkliniğe 2. parmak ulnar taraf hipoestezisi ile başvurdu. Çekilen direkt grafide, 2. web aralığında, 3. metakarp distal radial tarafında 10x3,5x0. 13 mm boyutlarında radyoopak bir yabancı cisim olduğu ve digital sinir trasesinde bulunduğu tespit edildi. Cisim mikrocerrahi yöntemlerle çıkarılarak epinöryum onarıldı (Resim 2). Olgunun postoperatif 6. hafta muayenesinde tam iyileşme sağlandığı gözlendi. 

Vaka-3: 41 yaş erkek hasta motor sanayi işçisi sol ön kol 1\3 proksimalinden metalik isim penetran yaralanması sonrası radial arter psödoanevrizması tanısı ile intraoperatif tarafımıza konsülde edilen hastada n. radialis ici metalik yabancı metalik cisim mikrocerrahi yöntemlerle çıkarıldı. 

Çıkarımlar: Üst ekstremitedeki yabancı cisim yaralanmalarında cisimlerin çıkarılması iyi bir preoperatif hazırlık gerektirir. Yabancı cisimler penetre oldukları dokularda çeşitli komplikasyonlara yol açabilmektedirler. Ayrıntılı fizik muayene ve radyolojik tetkikler, iyi klinik sonuç ve düşük morbidite alınması yönünden önem taşımaktadır.
section_name: PB-095

section_content: Nadir Görülen Bir Dislokasyon Tipi; Trans-Skafoid İnterkarpal Dislokasyon. Olgu Sunumu. 

Muhammet Okkan 1, Zeynel Mert Asfuroğlu 1

1 Mersin Üniversitesi El Cerrahisi Bilim Dalı, Mersin, Türkiye Amaç: Karpal dislokasyonlar, karpal kemiklerin anatomik yapısı, interensek ve ekstrensek bağların karmaşık düzeni nedeniyle zorlu bir tanı ve tedavi sürecini içermektedir. Bu yaralanmalar yüksek enerjili bir travmanın uzamış bir elin üzerine el bileğinin maksimal ekstansiyonda ve/veya interkarpal supinasyon ile ulnar deviasyonda iken el bileğine axial yüklenme ile meydana gelmektedir. Bu tür yaralanmalar, radyokapitat bağın yırtılmasına ve distal karpal sıranın stabilitesinin kaybına neden olur (1). Uzun süreli sakatlığı en aza indirmek ve olumlu sonuçlar elde etmek için zamanında tanı ve uygun cerrahi tedavi çok önemlidir (2). Lunatriquetral ayrışmayla birlikte trans-skafoid kırığın eşlik ettiği tüm karpal sıranın yerinden çıkmasını içeren hem disosiyatif hem de disosiyatif olmayan karmaşık bir karpal yaralanma vakası sunuyoruz. 

Yöntem: Araç içi trafik kazası sonrası sağ el bilekte şekil bozukluğu ve ağrı nedeniyle tarafımıza başvuran 26 yaşındaki erkek has-tanın çekilen radyografileri ile distal karpal sıranın trans-skafoid ve dorso-radial çıkığını içeren ve skafoid kırığının eşlik ettiği karpal kemiklerde komplike bir kırıklı-çıkık olduğu görüldü. (Resim 1). Manyetik rezonans görüntülemede skafolunat bağın hasarsız olduğu, lunotriquetral ve radyoskafolunat bağların ise yırtılmış olduğu görüldü. 

Bulgular: Skafoid kırığı dorsal insizyondan tek kanüllü vida (2,5 mm) ile tespit edildi. Lunotriquetral ve radioskafolunat bağlar ankor sütürlerle onarıldı. Skafolunat eklemi stabilize etmek için 1. 2 mm K teli ve lunotriquetral eklemi stabilize etmek için 1. 4 mm K teli kullanıldı. İntraoperatif olarak distal radioulnar eklem instabilitesi saptanmadı (Resim 2). Ameliyattan altı hafta sonra K telleri çıkarıldı ve hastaya hareket açıklığı aktivitelerine başlaması için fizyoterapi önerildi. Kemik iyileşmesinin ilerlemesini ve dizilimin korunmasını izlemek için periyodik takip programları ve röntgen çekimleri yapıldı. Röntgenler tatmin edici kemik iyileşmesi ve karpal kemiklerin doğru konumlandığını ortaya koydu. Ameliyattan 7 ay sonra skafoid kırığı için uygulanan vida çıkartıldı. Hastanın ameliyattan sonraki 15. ayında el bilek fleksiyonu 62°, ekstansiyon 29°, radial deviasyonu 17° ve ulnar deviasyonu 32° idi. Kavrama gücü sağlam tarafta 42 kgs. iken opere olan tarafta 33 kgs., çimdik gücü sağlam tarafta 9 kgs. iken opere olan tarafta 7. 5 kgs. idi. 

Çıkarımlar: Sunduğumuz olgu nadir olarak görülen hem dissosiyatif hemde nondissosiyatif instabiliteyi içeren distal karpal sıra çıkığı ile ilişkili bir yaralanmayı göstermektedir ve en iyi şekilde açık redüksiyon, karpal kemiklerin anatomik diziliminin sürekliliğini sağlayacak fiksasyon ve ligaman onarımı ile tedavi edillir. Ayrıca, bu karmaşık yaralanma paternine sahip hastaların en uygun şekilde yönetilmesine yardımcı olacak tüm karpal yaralanmaların titiz bir şekilde incelenmesi ve değerlendirilmsinin önemini de ortaya koymaktadır.
section_name: PB-096

section_content: Gangliyon Kisti Operasyonu Sonrası İpsilateral Parmaklarda Çomaklaşma (Olgu Sunumu)

Ömer Esmez 1, Sefa Key 2, Gülnihal Deniz 3

1 Fırat Üniversitesi, Elazığ, Türkiye 2 Fırat Üniversitesi, Elazığ, Türkiye 3 Erzurum Teknik Üniversitesi, Erzurum, Türkiye Amaç: Çomak parmak el veya ayak parmaklarının distalinin şişme ve genişlemesi ile karekterize bir klinik tablodur (1). Bilateral çomak parmak ile ilgili olgular sık iken tek taraflı çomak parmak nadirdir (2). Biz bu sunuda 13 yaş çoçuk hastada el bileği dorsalinde gangliyon kisti operasyonundan sonra gelişen ipsilateral parmaklarda çomaklaşma vakasını sunuyoruz. 

Yöntem: 13 yaş kız hasta. Sağ el bileğinde kalem kullanırken ağrı şikayeti ile başvurdu. Muayenede sağ el bileği dorsal kısımda ele gelen şişlik mevcuttu. Mr'da sağ el bileği eksensör tendonların derinine yerleşen gangliyon kisti ön tanısı konuldu. Hasta ve ailesinden ameliyat onamı alındı. 

Genel anestezi altında sağ üst ekstremiteye turnike sarıldı. El bileği dorsalden yaklaşık 3 cm insizyonla kiste ulaşıldı. Kist ekstensör tendonların altında karpal kemiklere kadar uzanım gösteriyordu. Bütün halinde patlatılmadan kist çıkarıldı, açılan katlar kapatıldı ve hastaya elastik bandaj sarıldı. Postoperatif hastanın nörovasküler muayenesi doğaldı. 

Yöntem: 13 yaş kız hasta. Sağ el bileğinde kalem kullanırken ağrı şikayeti ile başvurdu. Muayenede sağ el bileği dorsal kısımda ele gelen şişlik mevcuttu. Mr'da sağ el bileği eksensör tendonların derinine yerleşen gangliyon kisti ön tanısı konuldu. Hasta ve ailesinden ameliyat onamı alındı. 

Genel anestezi altında sağ üst ekstremiteye turnike sarıldı. El bileği dorsalden yaklaşık 3 cm insizyonla kiste ulaşıldı. Kist ekstensör tendonların altında karpal kemiklere kadar uzanım gösteriyordu. Bütün halinde patlatılmadan kist çıkarıldı, açılan katlar kapatıldı ve hastaya elastik bandaj sarıldı. Postoperatif hastanın nörovasküler muayenesi doğaldı. 

Bulgular: 2. Haftada dikişleri alınan hasta 4. Hafta kontrole çağrıldı. Kontrolde hastada tek taraflı tüm parmakların distal falankslarında şişme belirgindi. Hastanın sağ el parmaklarında uç kısımlarda sola göre kızarıklık ve ağrı mevcuttu. Tırnaklarında uzama olmamıştı. Akciğer ve kalp taramasında patoloji saptanmadı. Silikon el egzersiz topu önerildi. Fizyoterapist takipli ev egzersizleri uygulandı. 3. ayın sonunda semptomlar gerilemeye başladı ve 5. ayda parmaklardaki çomaklaşma kayboldu, tırnakları uzamaya başladı. El fonksiyonları normal hale geldi. 

Çıkarımlar: Çomak parmak birçok hastalık açısından önemli fizik muayene bulgusu olabilir. Bilateral çomak parmak genellikle akciğer ve siyanotik kalp hastalıklarla ilişkili iken, tek taraflı çomak parmak kol, aksilla ve torasik çıkıştaki lokal vasküler lezyonlar ve hemipleji ile ilişkilidir (2,3). 

Alvarez ve arkadaşları hemipleji olan 87 hastanın 12'sinde, Siragusa ve arkadaşları hemipleji olan 108 hastanın 2'sinde tek taraflı çomak parmak tariflemişti ( 4,5 ). Abe ve arkadaşları ulnar arter anevrizması ve ardından ipsilateral parmak çomaklaşması olan bir hastaya dayanarak nöro-dolaşım refleksi önerdi(6). Hastamızın muayenesinde en dikkat çeken durum korkuya bağlı el bilek ve parmak hareketlerinin yetersiz olmasıydı. 

Erken fizik tedavi sonrası çomak parmak semptomları 5. Ayda tamamen geriledi. 

Ortopedi kliniklerinde ekstremite cerrahisi sık olup ameliyat sonrası stabilite açısından problem oluşturmuyorsa erken hareket önerilmelidir. Hastalar sık kontrole çağrılmalı ve hareket kısıtlılığı varsa fizyoterapistler eşliğinde klinik veya ev egzersizleri uygulanmalıdır. Hastamızda da oluşan ipsilateral çomak parmak durumunun patofizyolojisi hala net olmayıp ileri araştırma ihtiyacı vardır. Nadir olan bu vakamızın literatüre katkı sağlayacağını düşünüyoruz.
section_name: PB-097

section_content: Polidaktili Tedavisi : Aksesuar Metakarp Transpozisyonu

İsmail Hakkı Korucu 1, Mevlüt Kutay Akkaya 1

1 Necmettin Erbakan Üniversitesi Tıp Fakültesi Ortopedi ve Travmatoloji Kliniği, Konya, Türkiye Amaç: Polidaktili, el ve/veya ayak parmaklarının normalden fazla sayıda olmasıyla karakterize edilen bir konjenital anomalidir. Polidaktili preaksiyal, kompleks veya postaksiyal tiplerde ortaya çıkabilir. Çeşitli görünümleri vardır ve izole bir anomali veya diğer hastalıkların veya sendromik durumların bir parçası olabilir. 

Yöntem: Bu olgu sunumunda 3,5 yaşında iken tarafımıza başvuran kız hastada izole sol el polidaktilisi mevcuttu. Vücudunun başka herhangi bir yerinde anormallik veya malformasyon gözlenmedi. Patern herhangi bir sendromik hastalıkla uyumlu değildi. 5. parmağın metakarpı hipoplazik ve eskta parmağın metakarpı normal gelişimde idi. 

Bulgular: Cerrahi sırasında ekstra parmağın tamamı ve metakarpının distal rezeksiyonu yapıldı. Ardından 5. parmağın hipoplazik olan metakarpının proksimal kısmı rezeke edildi. Parsiyel rezeke edilen hipoplazik metakarp transpoze edilerek ekstaparmağın metakarpına kirschner teli vasıtasıyla tespit edildi. 

Çıkarımlar: Takip incelemesinde, kontraktür ve cerrahi bölgede başka komplikasyonlar olmaksızın elin normal fonksiyonu gözlendi.
section_name: PB-098

section_content: Skafoid Kırıkları İle Beraber Hamatum Çengel Kırığı Olan Vakalarda Genişletilmiş Karpal Tünel Yaklaşımı İle Cerrahi Tedavisi
section_name: PB-099

section_content: Proksimal İnterfalangial Eklem Kompleks İntraartiküler Kırıklarda Suzuki Frame İle Tedavi Sonuçlarımız

Emral Aker Kozak 1, Oğuzhan Bulut 2, Birkan Kibar 2, Ali Cavit 2

1 Amasya Düzova Devlet Hastanesi, Amasya, Türkiye 2 Haydarpaşa Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesi, İstanbul, Türkiye Amaç: Bu çalışmada, Suzuki frame yöntemi ile tedavi edilen proksimal interfalangial eklem kompleks intraartiküler kırıklarının sonuçları retrospektif olarak incelenmiştir. Suzuki frame yöntemi, kırık hattının stabilizasyonunu ve dizilimi sağlayarak, kemik iyileşmesini teşvik eder ve eklem hareket açıklığını korur. Bu yöntem, parmak eklem içi kırıklarının tedavisinde etkili ve güvenilir bir seçenek olarak kabul edilir. 

Yöntem: Çalışmaya dahil edilen 20 hastanın yaş ortalaması 35,1 ± 13,0 yıl idi ve %75'i erkek, %25'i kadındı. En sık izlenen travma mekanizması düşme (%85) idi. Median cerrahi süre 60 dk (45-120 dk) idi ve hastaların %45'i fizik tedavi programına alınmıştı. Kaynama süresi altı hastada 4 hafta, on iki hastada 6 hafta idi. Bir hastada kaynama izlenmezken, bir hastada fizik tedavi sırasında midfalanks distalinde kırık meydana gelirken, PIP'deki kırık hattında da refraktür gelişmişti. 

Bulgular: Elde edilen sonuçlar, PIP ROM median 95 derece, ekstansör lag 5 derece, fleksiyon 95 derece idi. DIP ROM median 85 derece, ekstansör lag 0 derece, fleksiyon 85 derece idi. MP eklemi ROM seviyesi ise 100 derece idi. Ağrı ve fonksiyonlar için yapılan DASH ölçeği skoru median 2,5 idi ve ağrı düzeyi VAS skalası ile değerlendirildiğinde median VAS değeri 1 (0-3 aralığında) idi. 

Mevcut literatür, Suzuki frame yöntemi ile tedavi edilen proksimal interfalangial eklem kompleks intraartiküler kırıklarında iyi fonksiyonel sonuçlar ve düşük komplikasyon oranları göstermektedir. Aynı zamanda aktif fraksiyon yanında aktif harekete izin vermesi eklem hareket açıklığının korunmasına izin vermektedir. Bu çalışmada elde edilen sonuçlar da mevcut literatürle uyumlu görünmektedir. Ancak, çalışmanın küçük örneklem büyüklüğü ve retrospektif tasarımı sınırlamaları vardır. Bu nedenle, daha büyük örneklem büyüklüğüne sahip prospektif çalışmaların yapılması gerekmektedir. 

Çıkarımlar: Sonuç olarak, Suzuki frame yöntemi, proksimal interfalangial eklem kompleks intraartiküler kırıklarının tedavisinde etkili ve güvenilir bir yöntem olarak kabul edilebilir. Bu yöntem, iyi fonksiyonel sonuçlar ve düşük komplikasyon oranları sağlar. Ancak, daha fazla araştırma yapılması gerekmektedir.
section_name: PB-104

section_content: Ulnar Kollateral Ligament Avülsiyon Yaralanmalarının Cerrahi Tedavisinin Fonksiyonel Sonuçları

Aghsın Jabbarlı 1, Veysel Burak Özmusul 1, Osman Mert Topkar 1, Özgür Baysal 1

1 Marmara Üniversitesi, İstanbul, Türkiye Amaç:

Başparmak metakarpofalangeal (MCP) ekleminin ulnar kollateral bağının (UCL) akut travmatik kopması veya yırtılması, sık görülen bir spor yaralanmasıdır. Erken teşhis ve tedavi edilmezse kronik instabilite ve ağrıya, sıkıştırma ve kavrama gücünün kaybına ileri dönemde olası osteoartrite yol açabilir. Çalışmanın amacı kliniğimizde UCL avulsiyon yaralanması ile başvuran ve cerrahi olarak tedavi edilen hastaların fonksiyonel sonuçlarını incelemektir. 

Yöntem: Çalışmamıza kliniğimize 2017-2023 yılları arasında kliniğimizde UCL avulsiyon yaralanması tanısı almış, cerrahi olarak tedavi edilen ve en az 1 yıllık takibi olan 21 hasta dahil edilmiştir. Hastaların demografik özellikleri, yaralanma tipleri, uygulanan cerrahi teknik, post operatif dönemdeki takiplerde sağlam el ve cerrahi yapılan el baş parmak metakarpofalangeal eklem (MKP) hareket genişlikleri ve baş parmak kavrama gücü ve çimdikleme kuvvetleri dinamometre ile değerlendirildi. 

Bulgular: Opere edilen hastaların 15'i erkek 6'sı kadın cinsiyette, yaş ortalaması 29 olan ve travma mekanizması olarak: spor yaralanmaları(%25), kesici cisim ile yaralanma(%15) ve trafik kazaları(%25) ve günlük travmalar(%35) oluşturuyordu. 20 (%95,2) hastada açık redüksiyon ve internal fiksasyon ve 1 (%4,8) hastada ise kapalı redüksiyon ve internal fiksasyon uygulanmıştır. Açık redüksiyon uygulanan 2 (%10) hastaya pull out sütür tekniği ile, 1 (%5) hastada mini vida ile tespit, 17 (%85) hastada 1 adet K teli ile fiksasyon uygulanmış. Ortalama parmak kavrama kuvveti 7,28±1,88 kg, Opere edilen parmakta ortalama 4,97 -Sağlam parmakta 5,12 kg. Opere edilen ve sağlam parmak karşılaştırıldığında fleksiyon, ekstansiyon, ulnar deviasyon ve radial deviasyon eklem hareket genişlikleri ve kavrama güçleri açısından istatistiksel olarak anlamlı bir fark yoktu (p>0. 05). Hastaların fonksiyonel olarak postop takiplerinde 1 yıla kadar en sık karşılaşılan komplikasyon fleksiyon kısıtlılığı olarak belirlendi. Hastaların fizik tedavi programı sonrasında fleksiyon haraket ROM 'unun tam olduğu saptandı. Post operatif takiplerimizde 3 adet hastamızda fleksiyon kısıtlılığı gelişmiş olup, postop süreçte uygun fizik tedavi ile eklem hareket açıklarını sağlanmıştır. 

Çıkarımlar: Spor yaralanmalarının artması sonrasında UCL yaralanmaları sık görülemektedir. Farklı merkezlerde yapılan çalışmalarda cerrahinin ve konservatif tedavinin üstünlükleri gösteren çalışmalar mevcuttur. Literatürde ameliyat sonrası en az 1 yıllık takibi olan hastalarda fleksiyon kısıtlılığı bildirilmesine rağmen çalışmamızdaki hastalarda fleksiyon kısıtlılığı saptanmamıştır. Buna ek olarak, hastalarımızın el fonksiyonel sonuçları kontralateral sağlıklı el ile kıyaslandığında benzer fonksiyonel sonuçlar elde edilmiştir. Bulgular: Hastada ramatoid artrit; lupus gibi romatizmal bir hastalık olmamasına rağmen kronik tenosinoviti mevcuttu buda tüberkülozu düşündürmekteydi. ( 7 ) Fizik muayeneden şişlik median sinir bası bulguları el bilek hareket ağrısı mevcuttu. (3) X ray de distal radıus ve ulna da osteopeni izlenmekteydi En şiddetli şüphe uyundıran ise intraop görülen granülsyon dokusu içersindeki rice body görünümüydü Çıkarımlar: Kas iskelet sisteminde %1-3 oranında tüberkülozla karşılaşmaktayız ve çok düşük %2 gibi bir oranda karpal seviyede karşımıza çıkmakta. Daha az sıklıkla ise izole parmak fleksörlerinde karşımıza çıkmakta Hasta klinik belirti bulguları görüntülemleri non spesifik olmakta. Esas tanı şüphelenmekle koyulmaktadır. Kronik olgularda olgularda geniş deritman ve alaınan örneklerden pcr çalışması yapılması ve kültür sonucuyla uygun antıbıyoterapinin çalışılması gerekmektedir. Aksi halde bu hastalarda başarlı bir tedavi mümkün değildir.
section_name: PB-105

section_content: Eksozom Enjeksiyonunun Dejeneratif Diz Kıkırdak Hasarında Klinik ve Radyolojik Sonuçlarının Araştırılması Gökberk Yıldız 1, Burak Çağrı Aksu 1, Olcay Eren 2, Tolga Orhan 3, Neslihan Taşdelen 3, Behiç Çelik 1, Gökhan Meriç 1 1 Yeditepe Üniversitesi Hastanesi Ortopedi ve Travmatoloji Anabilim Dalı, İstanbul, Türkiye 2 Sbü Fatih Sultan Mehmet Eğitim Araştırma Hastanesi, İstanbul, Türkiye 3 Yeditepe Üniversitesi Hastanesi Radyoloji Anabilim Dalı, İstanbul, Türkiye Amaç: Hyalin kıkırdak yapısındaki diz eklemi kıkırdağının hasar görmesi durumunda iyileşme kapasitesi zayıf bir dokudur. Erken dönem kıkırdak hasarında eklem içi hyaluronik asit, PRP, kök hücre enjeksiyonu uygulamaktadır. Eksozom, insanlarda kök hücrelerden salınan ve hücreler arası iletişimi sağlayan veziküllerdir. Kök hücre benzeri aktivite gösterip hasarlı doku tamiri ve rejenerasyonda görev alırlar. Eksozomların immün sistemi etkileyici veya tümörojenik etkileri yoktur. Bu çalışmada amacımız dizde erken dönem kıkırdak hasarı mevcut olan hastalarda intra-artiküler eksozom enjeksiyon uygulamasının hastaların klinik ve radyolojik etikliğini değerlendirmektir. 

Yöntem: Bu çalışmada 50-61 (ort yaş 54,47) yaş arası, Outerbridge Evre II-III kondral hasarı olan menisküs ve bağ hasarı olmayan 15 kadın hastaya Wharton jeli mezenkimal kök hücre kaynaklı, 1ml 1 milyar partikül içerikli eksozom eklem içi uygulandı. Hastaların enjeksiyon öncesi ve sonrasında 3 ve 6. ayda VAS, KOOS, SF-36 ve WOMAC ağrı skorları alındı. Tüm hastalara enjeksiyon öncesi ve 3. Ve 6. aylarda 3. 0Tesla MR ile birlikte multi-eko sekanslar içeren görüntülemeleri gerçekleştirildi. Her hasta için konvansiyonel ve T2 haritalama görüntüleri kullanılarak diz ekleminde belirlenen yedi farklı bölgeden (medial ve lateral femoral kondil, medial ve lateral tibial plato, medial ve lateral patellar faset ve median patellar ridge) ortalama T2 relaksasyon zamanları hesaplandı Bulgular: Hastaların ortalama takip süreleri 6 aydır. Hastalarda enjeksiyon sonrası erken veya geç dönem herhangi bir komplikasyon gözlenmedi VAS skoru enjeksiyon öncesi ort. 5. 7 iken 3. ay 2. 2 ve 6. ay 2. 6 ya geriledi. KOOS skoru enjeksiyon öncesi: 55 3. ay:85 6. ay:79 olarak bulundu. SF-36 Fiziksel fonksiyon skoru enjeksiyon öncesi:%53, 3. ay:%84 ve 6. ay: %89 olarak bulundu. SF-36 Ağrı skoru enjeksiyon öncesi:%46, 3. ay:%81, 6. ay: %79 olarak bulundu. WO-MAC skoru enjeksiyon öncesi:%61 3. ay:%87 6. ay:%90 olarak bulundu. MRG T2 relaksasyon zamanları: LPF:0. ay: 44. 05 3. ay:46. 64 6. ay: 48. 01 MPF: 0. ay:44. 54 3. ay:50. 19 6. ay: 44. 33 MTP: 0. ay:36,31 3. ay:39. 87 6. ay: 37,53 LTP: 0. ay: 35,58 3. ay: 33,99 Bu çalışmanın amacı, hastalara ve kamuoyuna iletilen içeriğin doğruluğunu, etik uygunluğunu ve tıbbi-hukuki sonuçlarını sağlamak için ortopedi uzmanlarının Instagram sayfalarının kapsamlı bir şekilde değerlendirilmesidir. 

Yöntem: Ülkedeki ortopedi ve travmatoloji uzmanlarının Instagram hesapları analiz edilerek kesitsel bir çalışma yapılmıştır. Açık profillere sahip, 1000'den fazla takipçisi olan ve ayda 5'ten fazla yayın yapan uygun doktorlar dahil edilmiştir. 18 doktorun 630 yayını incelenmiş ve içeriği değerlendirmek için bir sosyal medya tıbbi-hukuki değerlendirme formu kullanılmıştır. 

Bulgular: Ortalama yaşları 42 olan 18 erkek doktorun 630 yayını incelenmiştir. Yayınlar format, ton, bağlam ve zamanlama temelinde kategorize edilmiştir. Medya formatı çoğunlukla fotoğraflardan (%82. 7) ve videolardan (%17. 3) oluşmaktadır. Yayınların %37'sinde pozitif ton hakimken, %1'i negatif ve %62'si nötrdür. Zamanlama açısından, yayınların %60. 8'i preoperatif, %12. 4'ü postoperatif ve %26. 8'i intraoperatif olarak belirlenmiştir. Bağlam olarak, yayınlar günlük yaşam etkinliklerini (%41. 4), özel günleri (%5. 2), radyolojik görüntüleri (%8. 3), cerrahi prosedürleri (%26. 8), bilgilendirici içerikleri (%12. 9) ve hasta etkileşimlerini (%5. 4) kapsamaktadır. İstatistiksel analiz, yayın özelliklerine dayalı olarak beğeni ve beğeni oranları arasında önemli farklılıklar olduğunu ortaya koymuştur (p <0. 001). Dikkate değer bir şekilde, etik açıdan problemli bulunan yayınlar, sorunsuz yayınlara benzer şekilde beğeni ve beğeni oranları almıştır. Etik endişelere rağmen, yayınlar benzer ilgi almıştır. Formatın önemli ölçüde farklılık göstermediği, negatif (%2) ve nötr (%152) tonlar, intraoperatif zamanlama (%130 Çıkarımlar: Bu çalışma, sosyal medya platformlarında paylaşılan ortopedik içeriğin bilimsel ve tıbbi-hukuki perspektiflerden eleştirel bir şekilde değerlendirilmesinin kritik önemini vurgulamaktadır. Sağlık bilgilerinin sosyal medya üzerinden yayılmasıyla ilişkili etik ve yasal zorlukları ele almak için daha fazla araştırma ve düzenlemeye ihtiyaç vardır. Bulgular: Hastaya, 10 günlük intravenöz ampisilin-sulbaktam tedavisi uygulandı, ardından bir ay süreyle oral amoksisilin-klavulanik asit verildi. Derin boşluklu yara, bir ay boyunca 10 seans vakum yardımlı kapama (VAC) terapisi ile yönetildi, bu da iyileşme sürecine önemli ölçüde katkıda bulundu. Hasta, omuz hareketliliğinde herhangi bir kısıtlama olmaksızın tamamen iyileşti. 

Çıkarımlar: Bu vaka, omuz apseleri için olağandışı etiyolojileri, özellikle de böcek ısırığından kaynaklanan gecikmiş komplikasyonları göz önünde bulundurmanın önemini vurgulamaktadır. Erken cerrahi müdahale, uygun antibiyotik tedavisi ve VAC terapisi gibi ileri yara bakım teknikleri, başarılı sonuçlar için kritik öneme sahiptir. Antibiyotik tedavisinin, cerrahi öncesinde değil, örnekleme sonrası hemen başlatılması, polimikrobiyal enfeksiyonun basit bir antibiyotik rejimi ile etkili bir şekilde yönetilmesini sağlamıştır.
section_name: PB-065

section_content: Kedi Isırığı Sonrası Metakarpta Nadir Bir Osteomiyelit Olgusu: Bartonellozis
section_name: PB-114

section_content: Alt Ekstremite Fraktürü Olan Hastalarda Ameliyat Sonrası Konstipasyon Riski, İnsidansı, Neden Olan Faktörler ve Yaşam Kalitesi Bulgular: Katılımcıların yaş ortalaması 56,53±19. 39 olup %53. 50'si kadındır. Katılımcıların %31,70'i kalça fraktüründen opere edilmiştir. Katılımcıların konstipasyon puan ortalaması 10,50±5,72'dir. Katılımcıların %35,10'u yüksek riskli bulunmuştur. Katılımcıların yaşam kalitesi alt boyut puanları Fiziksel fonksiyon alt boyutu=21,33±14,53 Sosyal fonksiyon=37,06±19,74 Fiziksel sorunlara bağlı rol kısıtlılıkları=15,59±9,26 Emosyonel sorunlara bağlı rol kısıtlılıkla-rı=17,73±13,31 Mental sağlık=59,32±18,91, Enerji=40,43±15,95 Ağrı=38,87±14,32 ve sağlığın genel algılanması alt boyutu 56,63±19,47'dir. Toplam konstipasyon risk puanı arttıkça yaşam kalitesi alt boyut puanları azalmaktadır. Kabızlık risk ölçeği gruplararası fark incelendiğinde;kadınların, ameliyat öncesi haftada bir boşaltım yapan ve kabızlık yaşayanların, postop ilk mobilizasyonu 3. gün yapanların, günde tek öğün beslenenlerin ve 1litreden az su içenlerin kabızlık risk ölçeği puanları daha yüksek bulunmuştur. 

Çıkarımlar: Hastaların %35,10'u yüksek risklidir ve konstipasyon riski arttıkça yaşam kaliteleri düşmektedir. Kabızlık riski; kadınların, ameliyat öncesi haftada bir boşaltım yapan ve kabızlığı olanların, ameliyat sonrası ilk mobilizasyonu üçüncü gün yapanların, günde tek öğün beslenenlerin ve 1 litreden az su içenlerin daha yüksektir. Bu nedenle fraktürü olan hastalarda konstipasyon riskini önlemek için hemşireler tarafından taburculuk öncesi beslenme, sıvı alımı ve hareket konularında eğitim verilmesi önerilmektedir.
section_name: PB-119

section_content: Geriatrik Kalça Kırığı Hastalarında Postoperatif Yoğun Bakım Yatış Süresinin Mortaliteye Etkisi Batuhan Gencer 1, İhsan Özdamar 1, Turgut Dinçal 1, Aqshin Cabbarlı 1, Deniz Gülabi 1 1 Marmara Üniversitesi Pendik Eğitim ve Araştırma Hastanesi, İstanbul, Türkiye Amaç: Proksimal femur kırığı, yaşlı hastalarda en acil ortopedik sorunlardan biridir (1,2). Hastaların yaklaşık %5-10'u ameliyat sonrası ilk ay içinde ve %20-25'i ilk bir yılda hayatlarını kaybeder (3,4). Mortaliteyi etkileyen faktörler arasında yaş, ASA skoru, ilk başvurudaki hemoglobin, postoperatif kreatinin gibi bildirilmiş pek çok parametre mevcuttur (5). Ameliyat sonrası yoğun bakım takibi ise, bakım zorluğu, bakteriyel bulaş riski ve psikososyal etkiler gibi nedenlerle geriatrik hastalarda morbidite ve mortalite üzerinde etkili olabilmektedir. Çalışmamızın amacı, ameliyat sonrası yoğun bakımda takip edilen geriatrik kalça kırığı hastalarında bir-yıllık mortalitenin araştırılması ve ameliyat sonrası yoğun bakım yatış süresi ile mortalite arasındaki ilişkinin incelenmesidir. 

Yöntem: Çalışmamızda, 2023-2024 yılları arasında femur boyun veya intertrokanterik kırığı tanısı ile tedavi edilen ve ameliyat sonrası hastanemiz yoğun bakım ünitelerinde takip edilen 65 yaş üstü tüm hastalar değerlendirmeye alındı. Hasta dosyasındaki telefon numaraları üzerinden veya e-nabız sistemi üzerinden güncel sağlık durumu sorgulanamayan hastalar çalışma dışında bırakıldı. Hastalar, ameliyat sonrası bir yıllık takibi tamamlanamayan (bir yıl içinde ölen) hastalardan oluşan çalışma grubu ve bir yıllık takibi tamamlanan hastalardan oluşan kontrol grubu olarak iki gruba ayrıldı. Tüm hastaların demografik verileri, tanıları, uygulanan tedavi ve anestezi şekli, ASA skoru, ameliyat öncesi ve sonrası yoğun bakımda yattıkları gün sayısı ve bir yıllık takiplerinde gelişen komplikasyonları karşılaştırıldı. 

Bulgular: Çalışma ve kontrol grupları arasında demografik veri, uygulanan cerrahinin ve anestezinin şekli, ASA skoru, ameliyat öncesi yoğun bakım yatışı ve bir yıl içindeki komplikasyonlar açısından anlamlı fark izlenmedi (p>0,05). Ameliyat sonrası yoğun bakımda yatış gün sayısı ile bir yıllık mortalite oranları arasında anlamlı fark izlendi (p=0,031). Yapılan ROC Eğrisi analizinde, ameliyat sonrası yoğun bakım takip süresinin 4,5 gün ve üzerinde olmasının mortalite açısından %59 duyarlılık ve %77 özgüllüğü olduğu ve ameliyat sonrası yoğun bakım takip süresi 15 günün üzerine çıkan olgularda mortalite oranının %100'e ulaştığı görüldü. 

Çıkarımlar: Artan yoğun bakım yatış süreleri ile yüksek mortalite oranları arasındaki ilişkinin bir sebep mi yoksa bir sonuç mu olduğu tartışmalıdır. Şöyle ki; artan yoğun bakım yatış süresi nedenli mi mortalite oranları yükselmekte yoksa mortalite oranı yüksek hastalar mı servis takibine uygun hale gelememekte bunun anlaşılması için çok merkezli randomize çalışmalara ihtiyaç vardır. Ancak her ne olursa olsun, artan yoğun bakım yatış sürelerinin yüksek mortalite oranları ile ilişkili olduğu bilinmeli, hasta yakınlarına bilgi verirken bu bilgi göz önünde bulundurulmalıdır. Postoperatif hastalar ser-vis takibine uygun hale gelir gelmez en kısa sürede servise alınmalıdır. Bulgular: Videoların izlenme sayısı ortalama 54960, JAMA skoru ortalama 1,3±1,1, modifiye DISCERN skoru ortalama 2,1±1,6, kapsam skoru ise ortalama 7,6±4,2 idi (Tablo 1). Sadece 2 video JAMA skorundan tam puan (4 puan) aldı, 16 video (%32) 0 puan aldı. 4 video (%8) DISCERN skorundan tam puan (5 puan) aldı, 16 video (%32) 0 puan aldı. Kapsam skorundan 10 puan ve altındaki vidoların oranı %74 idi (Tablo 2). Videoların sadece %12'si hekimler tarafından, %72'si ise ticari kaygılar güden sayfalarca yüklenmişti. Videoların %78'i eğitim amaçlı, %10'u ise hasta deneyimlerinden oluşmakta idi. 

Çıkarımlar: Çalışmamızda kemik metastazları ile ilgili YouTube videolarının kalitesi düşük ve güvenilir değildir. İçerik olarak bilimsel kanıtlara bağlı, kapsamlı, bilgilendirici ve sağlık profesyonelleri tarafından denetlenmiş ancak halka hitap edecek seviyede, kavraması zor olmayan rehber videoların hazırlanması faydalı olacaktır.
section_name: PB-120

section_content: Osteoporozun İntertrokanterik Kalça Kırıklarında Kırık Tipi Stabilitesine Etkisi

Muhammed Kazez 1, Ali Sami Şeker 1, Ömer Cihan Batur 1, Mustafa Ümit Gürbüz 1, Oğuz Kaya 1

1 Elazığ Fethi Sekin Şehir Hastanesi, Elazığ, Türkiye Amaç: İntertrokanterik kırıklar 65 yaş üzeri osteoporozu olan yaşlı hastalarda düşük enerjili yaralanmalar sonucu en sık görülen kalça kırıklarıdır. Bu kırıkların başarılı tedavisi; hastanın genel durumu, ek hastalıkları, kırık öncesi yürüme kapasitesi, osteoporoz düzeyi ve kırığın tipi gibi birçok parametreye bağlıdır. Bu çalışmada amacımız intertrokanterik kalça kırığı nedeniyle cerrahi tedavi uygulanan hastalarda kemik mineral yoğunluğunun (KMY) kırık tipi üzerine etkilerini araştırmaktır. 

Yöntem: Hastanemiz acil servisine basit düşme sonrası başvuran ve intertrokanterik kalça kırığı tanısı konulan 65 yaş üzeri hastalar çalışmaya dahil edildi. Kalça kırıklarında trokanter minörün kırık olması, kırık hattının ters oblik olması, varus angulasyonu ve kırık hattının vertikal olması, yan grafilerde belirgin deplasman olması ve 4 parçalı subtrokanterik bölgeye uzanan kırıklar instabil olarak sınıflandırıldı. Postoperatif 1. günde etkilenmemiş kalçayı ve lomber bölgeyi değerlendiren KMY ölçümleri yapıldı. Hastaların boy-kilo değerleri, kemik mineral yoğunluğu ölçümü sonrası lomber bölgede L2-L4 vertebra T skoru ve sağlam kalça bölgesinde-ki T skoru değerleri bulunup stabil ve stabil olmayan kırıklar arasında karşılaştırmalar yapıldı. 

Bulgular: Belirlenen kriterleri karşılayan 78 hasta çalışmaya dahil edildi. Hastaların 48' i kadın 30' u erkekti. Ortalama yaş 77 (65-97) olarak bulundu. Kırıkların 57' si stabil 21' i instabil olarak sınıflandırıldı. Ortalama T skoru -2,6 (-4,9 / -0. 5) olarak bulundu. Etkilenmemiş kalça ve lomber bölgenin T skorları arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık yoktu (p>0. 05). Stabil ve stabil olmayan kalça kırıkları arasında boy ve kilo değerleri arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık yoktu (p>0. 05). Stabil olmayan kırıklarda stabil kırıklara göre daha düşük T skorları bulundu (p<0. 05). 

Çıkarımlar: İntertrokanterik kırıklara osteoporoz yüksek oranda eşlik etmektedir. Bu kırıkların başarılı tedavisi kırık tipinden etkilenmekle birlikte osteoporoz stabil olmayan kalça kırıklarına yüksek oranda yol açmaktadır. Osteoporozun önlenmesi ve erken teşhisi, kırık sonrası tedavi planlamasında göz önünde bulundurulması intertrokanterik kalça kırıklarında başarıyı arttırabilecek etkenlerden biridir.
section_name: PB-126

section_content: Femur Başı Avasküler Nekroz Tedavisinde Otogreft ve Hiperbarik Oksijen Tedavisinin Etkinliği: Kısa Dönem Sonuçlarının Değerlendirilmesi

Ahmet Yurteri 1

1 Konya Şehir Hastanesi, Konya, Türkiye Amaç: Femur başı avasküler nekrozunun (FBAVN) tedavi seçenekleri konservatif yöntemlerden artroplastiye uzanan geniş bir spektrumu içermektedir. İleri evre olduğu durumlarda eklem koruyucu cerrahi sonuçlarınde beklenti düşük olsa da erken evrede çeşitli tedavi yöntemleri ortaya konmuştur. Bu çalışmada erken evre FBAVN olan hastalarda otogreftleme sonrası hiperbarik oksijen verilen hastaların kısa dönem sonuçlarının retrospektif değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Amaç: Ortopedi servisinde yatan 65 yaş ve üzeri hastaların hastaneye yatış nedenlerine göre ihtiyaçlarını ve özelliklerini anlamak amacıyla geriatrik açıdan değerlendirmek.
section_name: PB-127

section_content: Yöntem: Çalışmaya mart-mayıs 2024 tarihleri arasında 3. basamak bir hastanenin ortopedi ve travmatoloji kliniğinde osteoporotik kalça kırığından dolayı (36. 5%), artroplasti için (43. 5%), proteze bağlı komplikasyonlar (enfeksiyon, gevşeme, dislokasyon) (11. 8%) veya diğer nedenler (tümör rezeksiyonu, amputasyon) (8. 2%) ile yatan ve opere edilen 85 geriatrik hasta dahil edildi. 85 hastada (ortalama yaş 75 (IQR=8) dağılım 65-99; 56 (65. 9%) kadın, 29 (34. 1%) erkek) bir geriatri uzmanı ve bir gerontolog tarafından Katz, Lawton Brody, Mini Cog, MNA-SF, GDS, CFS, EAT-10, SARC-F, 4AT deliryum skorlarına bakıldı. 

Bulgular: Diğer endikasyonlardan yatan hastalarla kıyaslandığında osteoporotik kalça kırığı nedeniyle yatan hastaların yaş ortalamasının daha yüksek olduğu (yaş ortalaması 77 (IQR:9. 5) vs 74 (IQR:8. 25); p <0. 001), preoperatif Lawton Brody IADL (ortalama 7 (IQR:5) vs 7 (IQR:2. 75); p=0. 005), Mini-Cog (ortalama 3 (1. 5) vs 3 (3); p=0. 012) ve MNA-SF (ortalama 8 (IQR:4. 5) vs 10 (IQR:2); p<0. 001) skorlarının daha düşük olduğu, 4AT delirium skorlarının (ortalama 2 (IQR:3) vs 1(IQR:3); p=0. 017) ise daha yüksek olduğu görülmüştür. Ayrıca osteoporotik kalça kırığı olan grupta daha öncesinde düşme öyküsü de fazladır (93. 3% vs 27. 8%; p<0. 001). 

Çıkarımlar: Literatürde ortogeriatrik bakım üzerine yapılan birçok çalışma, ortogeriatrik iş birliğinin postoperatif dönemde özellikle osteoporotik kalça kırığı olan hastaların erken mobilizasyonuna katkı sağladığı, dolayısıyla hastanede kalış süresini kısalttığı ve uzun vadede mortaliteyi azalttığını göstermiştir. Bu çalışmalar aynı zamanda kalça kırığı nedeniyle hastaneye başvuran yaşlı hastalarda bir dizi prognostik faktörün mortaliteyle ilişkisini de ortaya koymuştur. Her ne kadar literatür kalça kırıklarında ortogeriatrik yaklaşımın önemine odaklanmış olsa da, çalışmamızda da görüldüğü gibi kalça kırığı dışındaki hastalar da ortogeriatrik yaklaşımdan anlamlı ölçüde yarar görecektir. Bu ön çalışmanın etkinliğinin artması için daha fazla hastanın, daha uzun süre takip edildiği ve gruplar arası karşılaştırmaların yapıldığı ileri çalışmalarla desteklenmeye ihtiyaç vardır.
section_name: Yöntem

section_name: PB-137

section_content: Ahmet Acar 1, Evrim Duman 1, Fatihcan Aldemir 1

1 Ankara Etlik Şehir Hastanesi, Ankara, Türkiye Amaç: Çocukluk çağı kırıkları ortopedi pratiğinde sık karşılaşılan bir durumdur. Erkek çocukların %40-64'ünün, kız çocuklarının da %25-40'ının 16 yaşına kadar en az bir kez kırık geçirmektedir (1). Erişkinlere göre daha kırılgan grup olan çocuklarda tedavi süreci boyunca genellikle ek bakım desteği gerekmektedir. Bu çalışmada konservatif takip edilen çocuk kırıklarında ebeveynlerin iş gücü kaybını (İGK) araştırmayı amaçladık. 

Yöntem: Ankara Etlik Şehir Hastanesine kırık nedeniyle başvuran ve alçı/atel yapılan 0-18 yaş hastaların çalışan ebeveynler çalışmaya dahil edilmiştir. Alt ekstremite kırığı olan 20 hasta ile üst ekstremite kırığı olan 40 hasta ebeveyni çalışmaya alınmıştır. İGK hesaplamak için Parent Disability Assesment Scale (PDAS)-Ebeveyn Özürlülük Değerlendirilmesi isimli bir anket hazırlandı (Tablo 1). Bu ankette 6 soru sorulmakta olup toplam iş gücü kaybı hesaplanmakta ve ebeveynler 4 ayrı gruba ayrılmaktadır. Pediatrik hastaların ilk başvurusunda aile bilgilendirilmiş olup bu anket aileye verilmiştir. Tedavi süresince İGK hesaplanıp ebeveynin PDAS skoru kaydedilmiştir. Ayrıca ankette İGKnedenleri de araştırılmıştır. 

Bulgular: Çalışmaya katılan ebeveynlerden sadece 6'sında İGK izlenmezken toplam 728 gün, hasta başına ise yaklaşık 12 gün İGK tespit edilmiştir. Alt ekstremite yaralanmalarında ebeveynlerin %65'i PDAS evre 3-4 tespit edilmişken, üst ekstremite yaralanmalarında bu oran yüzde %35 bulunmuştur. Toplamda ebeveynlerin %45'inde 10 günden fazla İGK izlenmiştir (Tablo 2). İGK olan 54 ebeveyn incelendiğinde en sık nedenin travma nedeniyle kreş/okula gidemeyen çocukların evde bakım ihtiyaçlarını (Grup A) karşılamak olduğu görülmektedir. Ancak bunun dışında komplikasyonlardan korkan ve çocuğun yakın psikolojik desteğe ihtiyaç duyan ebeveyn oranı da oldukça önemli orandadır. 

Çıkarımlar: Çalışmamız literatürde daha önce değinilmeyen ancak toplumsal olarak önemli olduğu düşünülen bir konuyu gündeme getirmiştir. Pediatrik kırıklar günlük pratikte çok sık karşılaştığımız bir durumdur ve bu durum sadece hastayı değil ebeveyn ve dolayısıyla toplumu da etkilemektir. Pediatrik kırığın sıklığı düşünüldüğünde hasta başı ebeveynin 12 günlük iş gücü kaybının oldukça önemli olduğunu düşünmekteyiz. Bu sorunun çözümü için illerde kurulacak çocuk travma bakım merkezleri gibi büyük ölçekli projelerin yanında travma sonrası aileye tedavi süreci, komplikasyon ve tedavi sonuçları hakkında bilgi vermek gibi basit önlemlerin de bu soruna katkı sağlayacağını düşünmekteyiz. Bulgular: Çalışmaya katılan hastalardan 32'si (%60,3) soğuk havalarda operasyon bölgesinden şikayetçi olduğunu belirtti. Plak-vida grubunda şikâyet oranı imn grubuna göre daha yüksek (p<0. 05) tespit edildi (%66'a karşın %52). Şikâyeti olmayan hastalarda VAS'ta anlamlı değişiklik izlenmezken şikâyeti olan 32 hastadan 13 hastanın (%40,6) VAS değeri 2 puandan az artış,19 hastanın (%59,4) VAS değerinde ise 3 ve üzeri puan artışı izlendi. Her iki hava durumunda da EHA arasında anlamlı fark bulunmadı (p>0. 05). 24 hastada (toplam %45, şikâyeti olan grup içinde %75) implant bölgesinde üşüme/soğuk intoleransı tespit edildi. Hastaların hiçbirinde iş gücü kaybı olmadığı belirlendi. Toplam hasta grubunun ortalama PCS skoru (13 soru, min 0-max 52) sıcak havada16 iken, soğuk havada 22 tespit edildi (p>0. 05). Soğuk havada şikâyeti olan 32 hasta değerlendirildiğinde ise PCS skoru sıcak havada 18 iken soğuk havada 26 (p<0. 05) olarak tespit edildi. Altı hasta soğuk havalarda analjezik ilaç aldığını belirtirken 11 hasta da ortopedik implant olan ekstremiteyi daha sıcak tutmak için bandaj veya daha kalın giyinme yöntemler uyguladığı görüldü. 

Çıkarımlar: Araştırmamız ortopedik implantı olan hastaların yarısından fazlasının soğuk havalardan rahatsız olduğunu göstermektedir. Soğuk hava hastada ağrı gibi subjektif şikayetleri arttırsa da iş gücü kaybı ve EHA gibi fiziksel kısıtlılık yaratmadığı belirlenmiştir. Yine de hastaların yaklaşık üçte birinin soğuk havalarda ek önlem alması dikkat çekmektedir. Bu çalışma göstermiştir ki; ortopedi polikliniğinin günlük akışında sık karşılaşılan bir problem olan soğuk havalardaki implant ağrısı/üşümesi önemsiz bir şikâyet değildir. Günlük rutinde bu şikâyet dikkate alınmalı ve hastalar bu konuda bilgilendirilmelidir.
section_name: Pediatrik Kırıklarda Ebeveynleri İş Gücü Kaybı

section_content: Bir Ortopedistin Fibromiyaljiye Bakışı: Lomber Açılar Fibromiyaljiyi Etkiler Mi? Yöntem: Bu çalışmada, 31 fibromiyalji hastası ve 32 sağlıklı kontrol grubuna MR görüntülemesi uygulandı. Değerlendirilen intervertebral disk açısı (IDA), lumbar lordoz açısı (LLA), sakral tilt (ST), lumbosakral açı (LSA) ve lomber paraspinal kas hacmi (LPKV) idi. IDA değerleri, sagittal planda komşu iki vertebra gövdelerinin üst ve alt endplate arasındaki açıyı temsil etmketedir. ve şu şekilde sınıflandırılmıştır: L1-L2 (IDA-1), L2-L3 (IDA-2), L3-L4 (IDA-3), L4-L5 (IDA-4) ve L5-S1 (IDA-5). LPKV verileri DICOM yazılımında ROI aracı kullanılarak santimetreküp (cm³) cinsinden ölçüldü. İstatistiksel analizler Mann Whitney U ve bağımsız örneklem t-testi ile değerlendirildi. p<0. 05 değeri istatistiksel olarak anlamlı kabul edildi. 

Bulgular: Fibromiyalji hastalarının ortalama yaşı 41. 58±8. 26 iken kontrol grubunun ortalama yaşı 34. 00±8. 35 idi (p=0. 001). Fibromiyalji grubunda IDA değerleri kontrol grubuna göre anlamlı derecede daha yüksekti (IDA-1: p=0. 005, IDA-2: p<0. 001, IDA-3: p=0. 009, IDA-4: p<0. 001). Ancak IDA-5 değeri açısından gruplar arasında anlamlı fark bulunmadı (p=0. 555). LPKV değerleri fibromiyalji grubunda anlamlı derecede düşüktü (p<0. 001). Diğer açılar (LLA, ST, LSA) açısından gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmadı. Lojistik regresyon analizinde yaş (OR=1. 12, p=0. 010) ve IDA-4 (OR=1. 467, p=0. 004) fibromiyalji riskini artıran bağımsız faktörler olarak bulundu. 

Çıkarımlar: Bu çalışma, fibromiyalji hastalarında MR ile değerlendirilmiş belirli açıların ve kas hacminin, fibromiyalji tanısında yardımcı olabileceğini göstermektedir. Aynı zamanda ileri yaş fibromiyalji için risk faktörü olarak gözükmektedir. Yüksek paraspinal kas hacmi, fibromiyaljiye yatkınlığı azaltabilir. Literatürde bu konuyla ilgili çalışmaların yetersiz olduğu görülmektedir. İlerleyen yapay zeka teknolojileri, bu tür hesaplamaların hızlı bir şekilde yapılmasına olanak sağlayabilir. Bu çalışma, klinik tanıyla fibromiyaljiye konulan tanının, MR sagittal plan ölçümleriyle de desteklenebileceğini göstermektedir. Ancak, bu bulguların geniş ölçekli çalışmalarla doğrulanması gerekmektedir.
section_name: PB-139

section_content: Dravet Sendromlu Bir Skolyoz Hastasının Cerrahi Yönetimi
section_name: PB-142

section_content: Türk Populasyonunda Lumbosakral Geçis Vertebrası İle Komşu Disk Dejenerasyonu Arasındaki İlişki:-Kesitsel Bir Çalışma (p < 0. 001 r: 0. 200). Pfirman sınıflaması aynı zamanda Castellvi sınıflaması (p < 0. 001, r = 0. 092) ve Castellvi alt grupları(p < 0. 001, r = 0. 110) ile arasında anlamlı olarak ilişkilendirildi. 

Çıkarımlar: Çalışmamızda %69 hastada kronik bel ağrısı,MR'da L4-5 diskinde dejenerasyonu ve aynı zamanda BT'de LSGV saptandı. 

LSGV'nin Pfirmann sınıflamasındaki dereceyi artırdığını saptadık.
section_name: PB-147

section_content: Omurgada Primer ve Sekonder Malign Tümörde Cerrahi Sonuçlarımız

Muhammed Mansuroğlu 1, Yusuf Sülek 1, Mehmet Ali Talmaç 1

1 Hamidiye Etfal Eğitim Araştırma Hastanesi, İstanbul, Türkiye Amaç: Primer ve sekonder malign tümörlerin tedavi yönetimi yüksek, ameliyat içi ve sonrası komplikasyon sıklığı olması ve cerrahi zorluklar nedeniyle literatürde halen tartışılan bir konu olmaktadır. Çalışmada kliniğimizde tedavi edilmiş primer ve sekonder malign tümörlerin demografik ve klinik özelliklerin, endikasyonların, cerrahi sonuçların ve komplikasyonların sunulması amaçlanmıştır. 

Yöntem: 2013-2019 yıllarıarası kliniğimizde primer ve sekonder omurga tümörü nedenli opere edilen hastalar taranarak hastaların demografik verileri, tümörün konumu ve Enneking sınıflaması, başvuru semptomları, primer tümörler için tümör patolojik tanıları, sekonder tümörler için primer odaklar, cerrahi yaklaşım, rezeke edilen seviye sayısı, cerrrah sınır pozitifliği, ameliyat sonrası yoğun bakım ünitesinde sevk edilen hastalar, postoperatif kan replasman miktarı, komplikasyonlar, sağkalım (5 yıllık lokal nükssüz sağkalım) öyküsü incelendi. 

Bulgular: Yaş ortalaması 57 (aralık 18-83 yıl) olan 48 hasta tespit edildi ve 24 kadın ile erkek hasta mevcuttu. Servikalde 3, torakalde 17, torakolomberde 4, lomberde 20, sakrumda 5 hastanın tümörü mevcuttu. Enneking sınıflamasına göre tip 1a, 1b, 2a, 2b, 3 olan hasta sayıları sırasıyla 5, 8, 3,6, 7 idi. İntrakompartmental 8 hasta ekstrakompartmental 14 hasta mevcuttu. Başvuru semptomu 42 hastada ağrı, 3 hastada nörolojik semptom, 1'er hastada disfaji, kauda ekinua sendromu olup 1 hastada aktif semptom yoktu. Primer ve sekonder tümör oranları sırasıyla 25 ve 23 idi. Primer tümörlerin patolojik tanı oranları 7 kordoma, 5 miyelom, 4 kondrosarkom, 3 malign periferik sinir kılıfı tümörü, 3 hemanjioendoteltoma, 2 osteosarkom, 1 ewing sarkomu idi. Sekonder tümörlerin primer odak oranları 8 akciğer, 6 meme, 2 böbrek olup kolon, serviks, prostat, rektum ise 1 idi. Cerrahi yaklaşım 16 hastada posterior + anterior ve 33 hastada posterior girişimdi. Tek seviye rezeksiyon yapılan 39, iki seviye rezeksiyon yapılan 9 hasta mevcut idi. Cerrahi sınır 15 hastada pozitif iken 33 hastada negatif idi. Ameliyat sonrası ortalama kan replasmanı 2. 35 ünite (aralık 0-6) idi. 5 hastada mekanik sebeplerden, 11 hastada enfeksiyon nedenli recerrahi gerekti. Recerrahi görülme sıklığı en fazla sırasıyla torakolomber %50 ve lomber (%45) idi. Enfeksiyon oranı sekonder tümörlerde daha fazla olup görülme oranı %26,1 idi. Hastaların %52,1'inde sağkalım sağlandı. Cerrahi sınırı pozitif olan hastaların %46,7'si, negatif olan hastaların %57,6'sı sağkalım sağladı. Lomber bölge %65 ile en fazla sağkalım sağlanan bölge idi. En az sağkalım %29,4 ile torakal bölge idi. Rezeksiyon sayısı arttıkça sağkalım %10,3 arttı, cerrahi sınır pozitifliği ve recerrahi oranı da %13,7 azaldı. 

Çıkarımlar: Primer ve sekonder malign tümörlerin tedavisi zorluk olmaya devam etmektedir. Şüphe durumda rezeksiyon seviyesini arttırmak cerrahi sınır pozitifliğini, recerrahiyi azaltabilir ve sağkalımı arttırabilir.
section_name: PB-148

section_content: (Ube) Sonrası Neden %15-20 Hasta Mutsuz?

Tarık Yazar 1, Hayati Aygün 2, Abdullah Merter 1

1 Ankara Üniversitesi, Ankara, Türkiye 2 Bursa Medicana Hastanesi, Bursa, Türkiye Amaç: UBE cerrahisi sonrası ağrı yakınması devam eden hastalarda nedeni araştırmak ve postoperatif dönemde (postop) mutsuz hasta sayısını azaltmak. 

Yöntem: Bel ağrısı yakınması ile özel kliniğe başvuran ve/veya refere edilen hastaların dosyaları geriye dönük incelendi. Tüm hastalarda ağrının etiyolojisi araştırılarak yakınmaların nörojenik, miyojenik, diskojenik, radiküler veya mekanik olup olmadığı saptandı. Bu amaçla detaylı gözlem ve muayene sonrası dinamik ve statik radyolojik inceleme, bilgisayarlı tomografi (BT), manyetik rezonans (MR) görüntüleme ve elektromiyografi (EMG) tetkikleri yapıldı; 7 hastaya lokal anestezi enjeksiyonu uygulandı. Ağrının yol açtığı paraspinal spazm gözlenen hastalar palpe edildi ve spazma neden olan patolojinin ayırıcı tanısı yapılarak tedavisi planlandı. Tüm hastalara Kraus Weber testleri uygulandı. Ağrısı dizden distale yansıyan hastalara UBE ameliyatı; belden aşağı yansımayan olgulara fizik tedavi uygulandı. Tedavi sonrası klasik kontrolları yapıldı ve UBE cerrahisinin yararı incelendi. 

Bulgular: Toplam 39 hasta çalışmaya alındı ve en az 3 ay takip edildi. Ağrısı belden aşağı yansımayan 4 olguda paraspinal spazm saptandı, ağrının nedeni miyojenik idi; bu hastalara sadece fizik tedavi uygulandı, hastaların ağrısı belirgin azaldı. Nörojenik kulodikasyosu olan, ağrısı dizden aşağı uzanan 23 hastada ise UBE ameliyatı yapıldı. UBE cerrahisi tüm hastalarda başarılı oldu. 

Çıkarımlar: Bel ağrısı yakınması olan hastalarda ağrı belden aşağı yansımıyorsa, ağrının nedeninin yumuşak doku kaynaklı olması muhtemeldir; bu hastalarda fizik tedavi yeterli olabilir. Nörojenik kulodikasyosu olan, ağrısı dizden aşağı uzanan hastalarda ise UBE cerrahisi başarılı olmaktadır. Hastalara ağrının nedeni açıklanmalı, detaylı muayene ve tetkikler sonrası UBE cerrahisine karar verilmelidir. 

Sadece kaslar değil diğer yumuşak dokular da ağrı üretmektedir. Özellikle kaslar,Ligaman,fasia,tendon gibi yapılarda da ağrı üretimi vardır.
section_name: PB-150

section_content: Bir Ortopedi Kliniğinde Uygulanan Unilateral Biportal Endoskopik Spinal Cerrahi Sonuçları : İlk 40 Vakanın Değerlendirilmesi

Ali Güleç 1, Murat Tatlı 1, Bahattin Kerem Aydın 1, Abdullah Balcı 1, Musa Ergin 2, Ayşe Güleç 3 1 Selçuk Üniversitesi Tıp Fakültesi Ortopedi ve Travmatoloji Kliniği, Konya, Türkiye 2 Cihanbeyli Devlet Hastanesi, Konya, Türkiye 3 Sağlık Bilimleri Üniversitesi Beyhekim Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Konya, Türkiye Amaç: Mikrodiskektomi cerrahisi halen günümüzde lomber disk hernisinde ve lomber stenozda altın standart tedavi yöntemi olarak kabul görülse de endoskopik aletlerde gelişen teknoloji ve yeni tanımlanan teknikler sayesinde endoskopik spinal cerrahi son yıllarda yeni bir tedavi yöntemi olarak literatürde yer almaya başlanmıştır. 

Bu çalışmamızda son on yılda popülerliği artmakta olan Unilateral Biportal Endoskopik tekniğin kliniğimizdeki uygulamasında öğrenme eğrisi ve cerrahi komplikasyonlarla ilgili sonuçlarımızın sunulması amaçlandı. 

Yöntem: Bu restrospektif çalışma tek cerrah tarafından uygulanan Tek taraflı laminotomi bilateral dekompresyon ve /veya lomber diskektomi ameliyatı geçiren Selçuk Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Ortopedi ve Travmatoloji Kliniğinde 2022-2023 yılları arasında UBE tekniği ile cerrahi geçiren ilk 40 hastayı içermektedir. Hastaların demografik özellikleri (yaş,cinsiyet, altta yatan hastalık), cerrahi öncesi VAS skorları, operasyon süresi, cerrahi sonrası VAS skorları, cerrahi sonrası gelişen komplikasyonlar kayıt altında alındı. İstatiksel analiz için SPSS 22 programı kullanıldı. 

Bulgular: 21 adet kadın ve 19 adet erkek olmak üzere 40 adet hasta çalışmaya dahil edildi. Hastaların ortalama yaşı 60 idi. Ortalama cerrahi süresi ilk 5 vakada 151 dk idi. Son yapılan 35 vakada ise 106 dk olarak bulundu. Hastaların cerrahi öncesi VAS skorlarının ortalamasının 8 olduğu, cerrahi sonrası 1. günde VAS skorlarının ortalama 3 olduğu görüldü. Komplikasyon olarak 1 adet nüks disk hernisi ve 1 adet hastada yetersiz dekompresyon olduğu görüldü. Nüks herniye diski olan hasta 4 ay sonra aynı teknik ile (UBE) ikincil cerrahiye alındı. 

Çıkarımlar: Yapılan çalışmada ilk 5 vakada cerrahi sürenini belirgin uzun olduğu ancak 5 vakadan sonra cerrahi sürelerin belirgin şekilde azaldığı görüldü. Literatürde UBE öğrenme eğrisi üzerine birçok çalışma mevcuttur. Cerrahi sürede anlamlı düşüşün 30 ila 100 vakaya kadar değiştiği bildirilmektedir. Ancak kliniğimizde cerrahi sürenin yaklaşık 5 vakadan sonra belirgin düşüş gösterdiği ve vaka sayısı arttıkça bu düşüşün devam ettiği görülmüştür. Bu belirgin azalmanın sebebinin ortopedi ve travmatoloji kökenli deneyimli bir omurga cerrahının olması ve günlük pratiğinde ortopedik artroskop kullanımının olmasına bağlandı. UBE cerrahisi uygulamalarında ortopedik skop kullanım deneyimi önemlidir. Özellikle son yıllarda minimal invaziv omurga ameliyatlarında tercih edilen UBE yöntemi ortopedik skop kullanımına alışık olan ortopedik cerrahlar için kolay öğrenilebilir ve uygulanabilir bir yöntemdir.
section_name: PB-151

section_content: Nadir Bir Olgu: Vertebra Cerrahisi Sonrası Gelişen Makrofaj Aktivasyon Sendromu

Oğuzhan Bulut 1, Ömer Öz 1, Alim Evli 1, Hakan Serhat Yanık 1, İsmail Emre Ketenci 1 1 Haydarpaşa Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesi, İstanbul, Türkiye Amaç: Vertebra cerrahisi sonrası nadir görülen, ateş, hepatosplenomegali, lenfadenopati, ensefalopati, koagülopatiye eşlik eden hiperferritinemi, sitopeni, hipertrigliseridemi ve hipofibrinojenemiye sebep olabilen Makrofaj Aktivasyon Sendromu(MAS) gelişen hastalara preop ve postop dönemde yaklaşım hakkında hekimleri bilgilendirmek. 

Yöntem: Poliklinik takiplerinde Juvenil İdiopatik Skolyoz(JİS) tanısı konulan hastanın anamnezi, fizik muayenesi, preop ve postop tetkikleri, konsültasyonları, klinik bulguları ve aldığı tedaviler incelendi. Hastanın MAS kliniğine sebep olabilecek nedenler araştırıldı. Takip edildiği dış merkez Çocuk Romatoloji Kliniğiyle koordinasyon sağlanarak bilgi alındı. 

Bulgular: Poliklinik takiplerinde JİS tanısı konulan, manyetik rod ile vetrebra cerrahisi planlanan, bilinen epilepsi, hipotiroidi, otizm tanıları olan 12 yaş erkek hasta 15. 12. 2023 tarihinde kliniğimizde opere edildi. Perop solunumsal asidoz gelişen hasta ameliyat sonrası 12 gün yoğun bakımda takip edildi. Yoğun bakımda trakeal aspirat kültüründe Chryseobacterium İndologenes üremesi olan hastaya etkene uygun antibiyoterapi başlandı. 26. 12. 2023 tarihinde Ortopedi Kliniğine devir olan hastanın antibiyotik tedavisi 14 güne tamamlandıktan sonra Çocuk Enfeksiyon Hastalıkları görüşü alınarak kesildi. 28. 12. 2023 tarihinde yara yerinde akıntı olan hastanın takiplerinde akut faz reaktanları yüksekliği ve tedaviye dirençli yüksek ateşi oldu. 07. 01. 2024 tarihinde MAS ön tanısı ile hastanemiz pediatri kliniğine devir olan hastaya IVIG tedavisi uygulandı ve ertesi gün dış merkez Çocuk Romatoloji Kliniğine devredildi. Çocuk Romatoloji Kliniğinde 2 gün IV Pentaglobin tedavisi alan ve geçirilmiş EBV ilişkili MAS düşünülen hasta, akut faz reaktanları gerilemesi ve takiplerinde ateşi olmaması üzerine oral Prednol tedavisi ile 15. 01. 2023 tarihinde taburcu edildi. 

Çıkarımlar: MAS, özellikle sistemik başlangıçlı Jüvenil İdiopatik Artritte(JİA) araya giren enfeksiyonlar ve tedavide yapılan önemli değişiklikler sonucunda nedeni bilinmeyen bir şekilde monositlerin aktivasyonu ve infiltrasyonu ile karakterize nadir görülen ve hayatı tehdit eden immunolojik bir sendromdur. MAS vertebra cerrahisi sonrası nadir görülen bir durum olsa da bu hastaların erken tanı ve tedavi için Ortopedi hekimlerinin bu hastalığın kliniğini, semptomlarını ve laboratuvar bulgularını iyi tanıması gerekmektedir. MAS olgu sunumları tarandığında özellikle çocuk ve genç hastalarda JİA zemininde görüldüğü ve asimetrik apofizyal eklem tutulumuna bağlı olarak ortaya çıkan skolyoz vakalarının bu çocuklarda normal popülasyona göre 30 kat daha sık olduğu göz önüne alındığında özellikle çocuk ve genç yaştaki skolyoz hastalarının JİA birlikteliği ve bu hastaların preop dönemde MAS risk faktörleri açısından sorgulanması önerilir. Tedavi ve takiplerinde bu hastalarda tedavi yönetimi açısından pediatri hekimleri ile beraber çalışılmalıdır.
section_name: PB-152

section_content: Yüksek Enerjili Travma Sonrası Klavikula ve Glenoid Kırığı: Artroskopi Yardımlı Cerrahi Fiksasyon Aydın Yapar 1, Enver İpek 1, Bahadır Balkanlı 1, Harun Akbaş 1 1 Şişli Etfal Eğitim ve Araştırma Hastanesi, İstanbul, Türkiye Amaç: Skapula kırıkları tüm kırıkların %1'ini, tüm omuz kuşağı kırıklarının %3-5 ini oluştururur. Skapulanın elastik gögüs kafesi ve çevresindeki kalın kas dokusu ile yakın komşuluğu ve yüksek hareket kapasitesi travmadan korunmasını sağlar. Deplase skapula kırkları sıklıkla yüksek enerjili travmalar neticesinde oluşmaktadır. Bu vaka sunumunda, yüksek enerjili travma sonrası oluşan sağ klavikula ve glenoid kırığına uyguladığımız artroskopi yardımlı cerrahi tekniğimizi sunmayı amaçladık. 

Yöntem: Ek yaralanması olmayan 28 yaş erkek hasta uygun pozisyonda ve genel anestezi altında hazırlandı. Sağ omuz standart portalleri kullanılarak eklem görüntülendi. Glenoiddeki kırık hattı temizlendi. 

Bulgular: Superior-inferior yönde iki K teli ile kırık geçici tespit edildi. Neviaser portalinden bir adet kılavuz teli yardımıyla yine süperior-inferior yönde bir adet akutrak vida ile kalıcı tespit sağlandı ve geçici teller çıkartıldı. Floroskopi ile redüksiyon kontrolü sağlandı. Ardından klavikula kırığına açık redüksiyon ve içerden tespit uygulandı. Ameliyat sonrası komplikasyon gelişmeyen hastanın takiplerinde üçüncü ay sonunda tam kaynama ve omuz ekleminde tam hareket açıklığı elde edildi. 

Çıkarımlar: Yüksek enerjili travma sonrası klavikula + skapula glenoid kırığı nadir bir durumdur. Artroskopi yardımı ile Neviaser portali kullanılarak deplase glenoid kırıkları başarılı bir şeklilde tespit edilebilir.
section_name: PB-157

section_name: PB-158

section_content: Erdal Güngör 1, Niyazi Ercan 2, Hikmet Çetin 3, Batu Malatyalı 4, Sancar Alp Ovalı 5 Çıkarımlar: Biseps tenodezi daha iyi kozmetik sonuçlar sağlar ancak daha uzun bir iyileşme süresi gerektirir. Biseps tenotomi daha hızlı ağrı giderimi sağlar ancak daha yüksek bir kozmetik deformite insidansı ile ilişkilidir. Prosedür seçimi, hasta bazlı faktörler ve tercihlerle yönlendirilmelidir.
section_name: Artroskopik Omuz Cerrahisinde Biseps Uzun Başının Tenotomi ve Tenodezinin Karşılaştırmalı Sonuçları

section_content: Omuz Artroskopisi Sonrası Sıra Dışı Lokasyonda Görülen Ganglion Kisti, Olgu Takdimi Behiç Çelik 1, Burak Çağrı Aksu 1, Ömer Yonga 1, Budak Akman 1, Faik Altıntaş 1 1 Yeditepe Üniversitesi Tıp Fakültesi, Ortopedi ve Travmatoloji Anabilim Dalı, İstanbul, Türkiye Amaç: Omuz çevresinde ganglion kist oluşumu genellikle labral patolojiler ilişkili olup glenoid çevresinde sık olarak görülebilmektedir. Bu kistik oluşumlar cerrahi sonrası görülebilecek komplikasyon olarak değil bazı labral patolojilere eşlik eden lezyonlar olarak bildirilmişlerdir. Yaptığımız İngilizce literatür incelemesinde şimdiye kadar omuz artroskopisi sonrası periportal ganglion kisti ile ilgili vaka bildirimi mevcut değildir. Bu olgu sunumunda oldukça nadir lokalizasyonda görülen, lateral periportal, semptomatik ganglion kisti ile ilgili tecrübemizi bildirmeyi amaçladık. 

Yöntem: 56 yaşında kadın hasta kliniğimize sağ omuz ağrısı nedeniyle başvurdu. Ağrısı özellikle baş üstü aktivtelerde ve hareket ile oluyordu. Hastanın öyküsünde 2 kez geçirilmiş sağ omuz artroskopisi dışında özellik yoktu. Hasta Mart 2010 yılında SLAP yırtığı ve subakromiyal sıkışma sendromu nedeniyle, Ocak 2016'da rotator manşet yırtığı nedeniyle 2 kez omuz artroskopisi geçirmiştir. Kasım 2023'te sağ omuzda ağrı nedeniyle tarafımıza başvuran hastaya fizik muayene ve manyetik rezonans görüntüleme (MRG) tetkikleri sonucunda rotator manşet re-rüptürü tanısı konularak 3. kez posterior, anterior ve lateral portaller kullanılarak artroskopik rotator manşet tamiri uyguladık. 

Bulgular: Ameliyat sonrası asemptomatik seyreden hastaya 6. haftadan itibaren basit günlük işlerine dönmesine izin verildi. Hastamız, ameliyat sonrası 8. haftada polikliniğimize operasyon tarafında lateral portal üzerinde, gözle görülebilen bir şişlik ile başvurdu. Fizik muayenede, yaklaşık 2cm boyutunda, sert, mobil, hassasiyeti olan bir yumuşak doku kitlesi görüldü. Kızarıklık veya ısı artışı yoktu ve tetkiklerinde enfeksiyöz parametreler normaldi. MRG'de humerus başı lateralinde, deltoid kas düzeyinde, yaklaşık 17*22*21mm boyutlara ulaşan sıvı koleksiyonu dikkati çekmiş olup çevre alanlarda da hafif ödemli görünüm mevcuttu. Kitlenin açık eksizyonu planlandı. Lateral portalindeki kitle üzerinden girilerek sinovyal kist görünümü ve kıvamındaki yumuşak doku kitlesi total eksize edildi ve patolojiye gönderildi. Histopatolojik sonuç periartiküler ganglion kisti ile uyumlu geldi. 

Çıkarımlar: Günümüzde gerek glenohumeral eklem gerekse subakromiyal eklem patolojilerinin tanısında omuz artroskopisi altın standart olarak kabul edilmektedir. Morbidite ve komplikasyon oranları açık cerrahiye oranla oldukça düşüktür. Spesifik komplikasyonlara bakıldığında, sertlik/artrofibroz ve kalıcı ağrı sıkça bildirilmektedir. Ayrıca omuz artroskopisi sırasında damar ve sinir yaralanması olabildiği raporlanmıştır. Son olarak her cerrahide olabileceği gibi yüzeyel ve derin enfeksiyonlar görülebilmektedir. Ancak, bilgimiz dahilinde İngilizce literatürde periportal synovial kist oluşumu hakkında bir komplikasyon şimdiye kadar bildirilmemiştir. Omuz artroskopisi sonrası lateral periportal alanda sinovyal kist oluşan, açık kist eksizyonu ve deltoid fasyanın onarımı sonrası 1. yılında semptomu olmayan hastamızın sonucunu bildirmek istedik.
section_name: PB-159

section_content: Biceps Uzun Başının Eklem İçine Disloke Olarak Omuz Eklemini Kilitli Hale Getirmesi Amaç: Biseps kasının uzun başı eklem içerisinde supraglenoid çentikten ve superior labrumdan başlamaktadır. Çoğu zaman tendon lifleri %50 oranında supraglenoid tüberküle yapışırken, %50 oranında ise glenoid labruma yapışmaktadır. Glenoid labruma yapışan kısım ise; labrumun supraglenoid çentiğin anterior veya posteriorda kalan konumuna göre değerlendirildiğinde; posterior, posterior dominant ya da anterior ve posteriora eşit olacak şekilde yapışabilir. Çoğu omuzda biseps tendonu labruma posterior veya posterior dominant şekilde yapışmaktadır, fakat %17 ila %37 omuzda, anterior ve posterior labruma eşit oranda lif verir(1). Bazı omuz patolojilerinde biceps uzun başının bu yerleşimi ve omuz içindeki seyri değişmektedir. Özellikle SLAP lezyonlarında, subscapular yırtıklarında ve omuz dislokasyonlarında bu değişiklik görülebilmektedir. Literatürde biceps tendonunun mediale veya laterale dislokasyonuyla ilgili çok fazla çalışma mevcuttur. Bu çalışmamızın amacı hastamızda görülen biceps uzun başının eklem içine disloke olmasıyla omuzu kilitlemesini göstermektir. 

Yöntem: Yazımız bir vaka sunumudur. Hastamız 54 yaşında erkek hasta 24. 12. 2022 tarihinde düşme sonrası başlayan sol omuz ağrısı nedeniyle acil servise başvurdu. Çekilen grafilerde ve ağrısının çok olması üzerine istenen btsinde akut osteoz patoloji saptanmadı. Omuz mr çekimi için polikliniğe yönlendirildi. 26. 12. 2022 tarihinde poliklinikten istenen mr sonucunda hastada travmatik zemininde subscapularis ve supraspinatusta rüptür olduğu ve biceps tendonunun sublukse olduğu ve bicipital olukta olmadığı görüldü(Resim-1). Hastaya artroskopik cerrahi tedavi planlandı. 

Bulgular: Hasta 29. 12. 2022 tarihinde genel ve hipotansif anesteziyle lateral dekübit pozisyonunda cerrahiye alındı. Yapılan artroskopi sonucunda biceps uzun başının eklem içine disloke olduğu ve eklemde alışık olunan görüntüyü yakalamaya engel olduğu görüldü. Biceps tenotomisi yapılarak eklem içine ulaşım sağlandı. Supraspinatus 2, subscapularis 1 adet peek vida ile artroskopik olarak onarıldı. Bicepse subpektoral bölgeye mini açık insizyonla 1 adet ankorla tenotez yapıldı. Postoperatif ek komplikasyonu gelişmeyen hasta 21 gün dirsek, 45 gün aktif omuz hareketinden kaçınması gerektiği anlatılarak taburcu edildi. 

Çıkarımlar: Travmatik rc yırtığına neden olan omuz travmalarında biceps tendonunun eklem içine sublukse olduğu ve artroskopi sırasında cerrahın oryantasyonunu bozduğunu belirtmek için bu vakayı sunduk. Çıkarımlar: Anchorların kullanıldığı artroskopik Bankart stabilizasyonu, genç, profesyonel ve aktif atletlerde primer anterior omuz çıkığı için başarılı sonuçlar vermesi ve saha içi aktivitelerine güvenli bir şekilde geri dönmeyi kolaylaştırması nedeniyle tercih edilen bir tedavi seçeneğidir. Bununla birlikte, sahaya dönüş süresinin, spor türüne göre önemli ölçüde farklılık göstereceği göz önünde bulundurulmalıdır.
section_name: PB-160

section_name: Omuz ve Dirsek Cerrahisi

section_content: Yapay Zeka, Hastaların Rotator Manşet Yırtığına Yönelik Sorularında Ne Kadar Yeterli? Amaç: Rotator manşet yırtığı (RMY), sık görülen bir patoloji olup yaşam kalitesinde düşüşe neden olmaktadır(1). Google arama trendleri, RMY hakkındaki benzer çalışmalarda sıkça kullanılan "rotator cuff surgery" ve "rotator cuff repair" terimlerinin aksine "rotator cuff tear" terimin daha çok arandığını göstermiştir(2) (Görsel 1). Bu durum, hastaların tedaviden ziyade hastalığı araştırdığını göstermektedir. 

Hastalar sağlık sorunları hakkında bilgi edinmek için internete başvurmaktadır. Yapay zeka modellerinin (YZM) popüleritesi ise her geçen gün artmaktadır(3). Ancak YZM'nin sağladığı bilginin kalitesini değerlendiren kantitatif çalışma sayısı yetersizdir. 

Bu çalışmanın amacı, "rotator cuff tear" ile ilgili en sık sorulan soruları belirlemek, bu soruları ve en yaygın YZM'nin (ChatGPT-3. 5, ChatGPT-4, Gemini, CoPilot) cevaplarını incelmektir. 

Yöntem: Most frequently asked 20 questions about rotator cuff injury by patients" girdisi kullanılarak YZM'nden 20'şer adet, "Rotator Cuff Tear" girdisi kullanılarak Google'ın "diğer sorular" sekmesinden ilk 20 soru alınıp 100 soru elde edildi. Benzer sorular elenerek soru havuzu 50'ye indirildi. Sorular modifiye Rothwell Sınıflandırma Sistemi kullanılarak kategorize edildi. (4) (Görsel 2). Bilgi Kalitesini değerlendirmede DISCERN(5) ve 5 puanlık Likert(6), Okunabilirlik için PEMAT(7) ve Flesch-Kincaid(8) puanlama sistemleri kullanıldı. Her puan için bir yeterlilik sınırı belirlendi. Alandaki her iki puanı da sınırın üstünde olan cevaplar yeterli sayılarak iki alanda yeterlilik incelendi ve YZM karşılaştırıldı. 

Bulgular: Modifiye Rothwell'e göre soruların %60 Olgu, %32 Yöntem, %4 Değer kategorileriyle; %28 Bulgu/Yönetme, %26 Risk/Komplikasyon, %22 Genel Bilgi alt kategorileriyle ile ilgili olduğu görüldü(Tablo 1). Cevapların %56,6'sı DISCERN, %96'sı Likert Skalası, %77,3'ü PEMAT Anlaşılabilirlik, %72,2'si Flesch-Kincaid Okuma Kolaylığı skoru açısından yeterli bulundu(Tablo 2). Cevapların %54,5'inin Bilgi Kalitesi açısından yeterli olduğu, bunların arasından %73,1'inin (tüm cevapların %39,8'i) Okunabilirlik açısından da yeterli olduğu görüldü(Tablo 3). YZM karşılaştırıldığında, DISCERN (p<0,001), Likert Skalası (p<0,002), PEMAT Anlaşılabilirlik (p=0,005) ve Flesh-Kincaid Okuma Kolaylığı (p<0,001) skorlarında anlamlı bir fark görüldü (Tablo 4). 

Çıkarımlar: İstatiksel olarak "daha iyi" YZM olmamakla birlikte, benzer alanlarda yeter-sizlikler mevcuttur. Güvenilir kaynaklara erişememek ve kaynak seçimindeki tutarsızlıklar bilgi kalitesini kötü etkilemektedir. Ayrıca okunabilirlik açısından iyileştirmeler yapılması gerekmektedir ve cevaplarda kaynak sunulmaması da güvenilirliği azaltmaktadır. YZM'nin kaynak olarak kullanabilecekleri seçeneklerin erişimlerine sunulması ve sadece bu kaynaklardan hastalara bilgi vermeleri bilginin kalitesini arttırabilir, okunabilirlik arttırılabilir ve ek kaynaklar sunulması sağlanabilir. YZM umut vaat etmekte olup, gelecekte ortopedi alanına entegre edilmeleri mümkündür.
section_name: PB-162

section_content: Ters Omuz Artroplasti Hastalarında Rotator Manşet Artropatisi Evresinin Uyku Kalitesi ve Kinezyofobi Üzerindeki Etkileri

Uşak, Türkiye 2 Uşak Eşme Devlet Hastanesi, Ortopedi ve Travmatoloji Kliniği, Uşak, Türkiye Amaç: Bu çalışmada, rotator cuff yırtığı artropatisi (RCTA) nedeniyle ters omuz artroplastisi (RSA) uygulanan hastalarda, operasyon öncesi ve sonrası uyku kalitesi ve kinezyofobi değerlerindeki değişikliklerin ve RCTA evresinin sonuçlara etkisinin belirlenmesi amaçlandı. 

Yöntem: RCTA zemininde RSA yapılan 108 hasta retrospektif olarak incelendi. RCTA' nin radyografik evrelendirmesinde kullanılan Hamada sınıflamasına göre hastalar iki grupta incelendi. Düşük evre [evre I-II-III] grubunda 49 hasta, yüksek evre [evre IVa-IVb-5] grubunda ise 59 hasta mevcuttu. Uyku kalitesinin değerlendirmesinde Pittsburg uyku kalitesi indeksi (PSQI), kinezyofobi değerlendirmesinde ise Tampa kinezyofobi skalası (TSK) kullanıldı. Operasyon öncesi, operasyon sonrası 6. hafta-6. ay-12. ay değerlendirmeler yapıldı. RCTA evresine göre PSQI ve TSK değerlerinin değişimi hesaplandı. 

Bulgular: Ameliyat öncesi değerlendirmelerde, PSQI ve TSK puanlarının düşük evreli grupta (sırasıyla 7. 39±1. 56, 51. 88±4. 62) yüksek evreli gruba (sırasıyla 10. 47±2. 39, 57. 05±3. 25) kıyasla daha düşük olduğu görüldü (her ikisi de p <0. 001). Ameliyat sonrası değerlendirmelerde kademeli olarak azalma görüldü, 6. hafta ve 6. ay değerlendirmeleri arasında ise her iki parametrede de ciddi düşüşler gözlendi (her ikisi de p<0. 001). Ameliyat öncesi %95 (n=102) hastada uyku bozukluğu (PSQI≥6) ve %100 (n=108) hastada yüksek kinezyofobi (TSK>37) mevcuttu. 1. yıl takiplerinde 5 hastada uyku bozukluğu, 1 hastada ise kinezyofobi devam ettiği gözlendi. RCTA evresine göre değerlendirildiğinde, operasyon öncesinde her iki parametredeki anlamlı farklılığın (her ikisi de p <0. 001), PSQI değerinde 1. yılda (3. 90±0. 92-4. 34±. 32) (p=0. 092), TSK değerinde ise 6. ayda (29. 57±4. 32-30. 59±4. 04) (p=0. 164) kaybolduğu tespit edilmiştir. RCTA evresi ile korelasyonların değerlendirilmesinde operasyon öncesi uyku kalitesinde güçlü (r=0. 708), kinezyofobide ise ılımlı korelasyonlar (r=0. 680) tespit edilirken, 1. yıl kontrolünde uyku kalitesi için çok zayıf (r=0. 243), kinezyofobi için zayıf (r=-0. 335) korelasyona görülmüştür. 

Çıkarımlar: RCTA zemininde uygulanan RSA uyku kalitesini artırır ve kinezyobiyi azaltır. RCTA evresinin, uyku kalitesi ve kinezyofobi değerlerinde operasyon öncesi farklılığa neden olduğu, ancak operasyon sonrası sonuçlara etkisinin olmadığı görülmüştür.
section_name: PB-163

section_content: Akromioklavikuler Eklem Çıkık Cerrahisi Sonrası Gelişen Heterotopik Ossifikasyon Komplikasyon Mudur Yoksa İyi Bir Sonuç Mudur?

Serdar Satılmış Orhan 1, Ufuk Arzu 1, Batuhan Gencer 1, Mirkan Demir 1, Deniz Gülabi
section_name: PB-164

section_content: Nadir Görülen Eş Zamanlı İpsilateral Klavikula Şaft Kırığı İle Akromiyoklavikuler Seperasyon Olgusu Taner Bertan 1, Umut Canbek 1, Mustafa Çölkuşu 1, Ulaş Akgün 1, Nevres Hürriyet Aydoğan 1

1 Muğla Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Muğla, Türkiye Amaç: Klavikula kırığı ve akromioklavikular eklem (AC) seperasyonu omuzda sık görülen yaralanmalardır. Bunlardan klavikula kırığı omuz travmalarının %44'ünü oluştururken, AC seperasyon omuz travmalarının yaklaşık %12'sini oluşturur. AC seperasyon ile birlikte ipsilateral klavikula şaft kırığı son derece nadirdir ve omuza yüksek enerjili bir yaralanma sonucu gerçekleşmektedir. Bu yaralanma meydana geldiğinde ve AC seperasyon zamanında uygun şekilde yönetilmediğinde, omuz eklem fonksiyon bozukluğuna neden olabilir. Bu bildiride nadir görülen eş zamanlı ipsilateral AC sepersayon ile birlikte klavikula şaft kırığını sunmayı amaçladık. 

Yöntem: 50 yaşında erkek hasta, yüksekten düşme sebebiyle acil servimize getirildi. Sağ omuzda ağrı, hassasiyet ve hareket kısıtlılığı mevcuttu. Yapılan değerlendirmeler ve tetkikler sonucu sağ omuz AP grafide ve bilgisayarlı tomografide(BT) Rockwood sınıflamasına göre tip 3 AC seperasyon, Robinson sınıflamasına göre 2A2 tipi sağ klavikula şaft kırığı görüldü (Şekil 1). Aynı zamanda hastanın sağ 5-6-7-8. kostalarında non-deplase kırığı ve sağ akciğerinden hemotoraksı mevcuttu. Hasta AC seperasyon için tightrope, klavikula kırığı için plak-vida fiksasyonu yapıldı. Hasta cerrahi sonrası kol omuz askısında takip edildi. 

Bulgular: Şişliği ve ağrıları azalan hastanın 2. haftada omuz hareket açıklığı için egzersiz programına başlandı. Omuz hareket açıklığı tam olarak izlendi ve fonksiyonel sonuçları iyi olarak değerlendirildi. Hastanın cerrahi sonrası yapılan takiplerinde herhangi bir komplikasyon gelişmedi (Şekil 2) Çıkarımlar: AC seperasyon ile birlikte klavikula şaft kırığı nadir görülen travmatik bir omuz yaralanmasıdır. Literatürde çeşitli tedavi seçenekleri tanımlanmıştır. Biz bu olgumuzda AC seperasyon için tightrope tekniğini ve klavikula kırığı için plak-vida fiksasyon yöntemini tercih ettik. Bu tür yaralanmalarda klavikula şaft kırığına odaklanıp bazen AC seperasyon atlanabiliyor. Bu daha sonra fonksiyonel olmayan sonuçlara neden olabilir. Olgumuzda Tip 3 AC çıkıgı olması nedeniyle AP grafide görülmesine rağmen şüpheli olgularda BT çekilmesi de uygun olabilir.
section_name: PB-170

section_content: Vaskularize Akromiyon Greftinin Humerus Pseuodoartroz Cerrahisinde Kullanımı. Literatürde Bildirilen İlk Vaka Sunumu Yöntem: Çalışma Grubu:

-Çalışmaya, 2013-2024 yılları arasında ortopedi ve travmatoloji acil polikliniğine başvuran 18-65 yaş aralığında, omuz üzerine düşme sonrası AK eklem yaralanması veya klavikula middiyafizer kırığı tanısı konan 84 hasta dahil edildi. 

-Hastalar, AK eklem yaralanması ve klavikula middiyafizer kırık olarak iki gruba ayrıldı. 

-Uygun dozda ve pozisyonda çekilmiş omuz oblik grafisi olan hastalar çalışmaya dahil edildi. 

Dışlama Kriterleri:

-Multitravmalar, trafik kazaları, yüksekten düşme gibi kompleks travmaları olan hastalar çalışmaya dahil edilmedi. 

-Ek nörovasküler yaralanması, kranyal, abdominal ve toraks travması olan hastalar çalışmaya dahil edilmedi. 

Veri Toplama:

-Demografik veriler olarak hastaların yaşları, dominant tarafları ve cinsiyetleri analiz edildi. 

-Omuz oblik grafilerinde kritik omuz açıları ölçüldü ve veriler iki grup arasında karşılaştırıldı. Amaç: Lateral epikondilit (tenisçi dirseği), aşırı kullanım nedeniyle dirsekte oluşan ağrılı bir durumdur. Çeşitli konservatif tedavi yöntemleri açıklanmıştır, ancak orta ve uzun vadeli rahatlama için halen en uygun tedavi stratejisi belirlenememiştir. Mevcut çalışmada, konservatif tedavide sıklıkla tercih edilen ortezler olan statik el bileği splinti ve statik dirsek splinti kullanımının, ağrı ve kavrama gücüne etkisinin karşılaştırılması amaçlanmıştır.
section_name: PB-172

section_content: Yöntem: 6 haftadır dirsek ağrısı yakınması olup polikliniğe başvuran, muayene sonucu lateral epikondilit tanısı alan ve daha öncesinde lateral epikondilite yönelik herhangi bir tedavi uygulanmamış hastalar çalışmaya dahil edildi. Yirmi beşi erkek 56 hastanın dahil edildiği mevcut çalışmada, hastalar ortez seçimine bağlı olarak randomize edilerek 28'er hasta içeren 2 gruba ayrıldı, birinci gruba statik dirsek splinti (epikondilit bandı) ikinci gruba statik el bileği splinti verildi. Her iki gruba da günde 50 mg 2x1 oral diklofenak sodyum ve günde 2 kez lateral epikondil üzerine 5 dk soğuk uygulamaya standart olarak uygulandı. İki hasta dirsek splinti grubundan, 6 hasta el bileği splinti grubundan olmak üzere toplam 8 hasta, 3 aylık kontrollerini tamamlamadığından çalışma dışı bırakıldı. 

Hastaların takibinde tedavi protokolü öncesi, tedavi sonrası 6. ve 12. haftalarda görsel analog skala (VAS) ile ağrı, dinamometre ile el kavrama gücü (DEKG) ve Mayo dirsek performans skoru (MDPS) değerlendirmeleri yapıldı. 

Bulgular: VAS, DEKG ve MDPS için her iki grup arasında işlem öncesi karşılaştırmada istatistiksel fark saptanmazken (p=0. 245,. 185,. 082, sırasıyla), 6. haftada statik dirsek splinti leyhine VAS ve DEKG için istatistiksel anlamlı farkların oluştuğu (p=0. 030,. 034, sırasıyla), 12. haftada ise anlamlı farkların artış gösterdiği ve MDPS için de anlamlı farkın oluştuğu görülmüştür (p=0. 004,. 015,. 013, sırasıyla). Bununla birlikte her iki grupta da her 3 parametre için düzelmeler tespit edilmiştir. İşlem öncesi ile 12. hafta değerleri karşılaştırıldığında VAS için 1. grupta %82, 2. grupta %72'lik düşüş, DEKG için 1. grupta %106, 2. grupta %71'lik artış, MDPS için 1. grupta %54, 2. grupta %52'lik artış tespit edilmiştir. 

Çıkarımlar: 3 aylık süre boyunca kullanılan her iki ortezin de lateral epikondilit tedavisinde ağrıyı azalttığı, kol fonksiyonelliği ve kavrama gücünü iyileştirdiği görülmüştür. Bununla birlikte statik dirsek splinti uygulamasının statik el bileği splintine kıyasla daha iyi sonuçlar gösterdiği tespit edilmiştir.
section_name: Bulgular

section_content: Ters Total Omuz Protezinde Subskapularis Tendon Tamirinin Skapular Çentikleşme Üzerindeki Etkisi: Kesitsel Klinik Çalışma Alper Şükrü Kendirci 1, Yekta Furkan Altın 1, Muhammed Oğuzhan Albayrak 1, Dağhan Koyuncu 1, Sergen Devran 1, Mehmet Demirel 1, Ali Erşen 1 1 İstanbul Üniversitesi İstanbul Tıp Fakültesi, İstanbul, Türkiye Amaç: Rotator manşet artropatisi tedavisinde ters total omuz protezi sık kullanılan yöntemlerden biridir. Bu tedavi ile hastaların ağrı şikayetleri azaltılarak eklem hareket açıklığı ve fonksiyonel skorları iyileşmekte-Şekil 1. Şekil-1: Verilere ait mum grafikler dir. 

Ters total omuz protezi ameliyatında subskapularis tendon tamirinin gerekliliği literatürde net değildir. Tamir yapılan hastalarda dış rotasyon kısıtlılığı literatürde bildirilmiştir. Buna ek olarak, subskapularis tendon tamiri, ters omuz protezinin komplikasyonlarından biri olan skapular çentikleşmeyi azalttığı gösterilmiştir. 

Bu çalışmadaki amaç, subskapularis tendon tamirinin skapular çentikleşme üzerindeki etkisinin değerlendirilmesidir. Skapular çentikleşme en sık posterolateral bölgede görülmekte olup subkapularis tendon tamiri yapılan hastalarda, rotator manşet kas dengesi sağlanarak skapular çentikleştme azaltılabilir. 

Yöntem: Ters total omuz protezi yapılan 33 hasta çalışmaya dahil edildi. Çalışmaya rotator manşet artropatisi zemininde lateralize ters total omuz protezi yapılan hastalar dahil edildi. Revizyon omuz protezi yapılan, enfeksiyon gelişen, kırık zemininde ters omuz protezi yapılan hastalar çalışmadan dışlandı. Hastaların eklem hareket açıklıkları değerlendirildi, ASES (American Shoulder and Elbow Surgeons) skoru, VAS (visual analogue scale) skoru, Constant skoru ve QuickDASH skorları değerlendirildi. Ultrason yardımıyla subskapularis kaslarının devamlılığı incelendi. Anteroposterior ve oblik grafilerle skapular çentikleşme değerlendirildi. Kategorik veriler için ki-kare testi, numerik veriler için eşleştirilmemiş t-testi ile istatistiksel analiz uygulandı. 

Bulgular: Toplam 22 hasta (14 kadın) değerlendirildi. Ortalama yaş 67,7, ortalama takip süresi 39,1 ay olan hastaların sekizine subskapularis tamiri mevcuttu. Dış rotasyon (p=0,03), VAS skoru (p=0,04) ve QuickDASH skoru (p=0,02) subskapularis tamiri yapılan hastalarda tamir yapılmayan gruba göre anlamlı olarak düşük saptandı. Skapular çentikleşme, istatistiksel olarak anlamlı olmasa da subskapularis tamiri yapılan hastalarda daha düşük oranda saptandı. 

Çıkarımlar: Rotator manşet artropatisi sebebiyle ters total omuz protezi ile tedavi edilen hastaların takiplerinde subskapularis tendonu tamir edilen hastaların dış rotasyonu daha kısıtlı, fonksiyonel skorları daha düşüktür; ancak ağrı değerleri daha düşüktür. Buna ek olarak subskapularis tamiri yapılan hastalarda rotator manşet kuvvet dengesi daha iyi sağlanarak skapular çentikleşme daha az görülmektedir.
section_name: PB-182

section_content: Yırtık Boyutu, Biceps Tendonu Patolojileri ve Semptom Süresinin Artroskopik Subskapularis Tamir Sonuçları Üzerindeki Etkilerinin İncelenmesi
section_name: PB-184

section_content: Radius Baş Kırıkları İçin Alternatif Otolog Rekonstrüksiyon Tekniği Amaç: Enfekte olmuş intraosseöz hemanjiomlar, kemik içinde meydana gelen nadir, benign vasküler tümörlerdir. Tipik olarak omurga veya kafatasında görülen bu lezyonlar, kan damarlarının anormal çoğalması ile karakterizedir. Genellikle asemptomatik olup tesadüfen keşfedilse de, bu hemanjiomlar enfekte olduğunda komplikasyonlar ortaya çıkar. Enfeksiyon, ağrı, şişlik ve potansiyel kemik yıkımına yol açarak acil tıbbi müdahale gerektirir. Prevotella bivia, genellikle gastrointestinal ve ürogenital sistemin normal florasında bulunan, ancak nadiren kemik enfeksiyonlarına neden olan anaerobik bir gram-negatif çomaktır. Bu olgu sunumu, dizde NOF ön tanısı konulan ve daha sonra çok nadir görülen intramedüller Prevotella bivia ile enfekte intraosseöz hemanjiom tanısı alan bir hastanın sunumunu tartışmaktadır. 

Yöntem: Yirmi dört yaşında kadın hasta, altı aydır devam eden sağ diz ağrısı şikayetiyle kliniğimize başvurdu. Hastanın tıbbi öyküsünde, 1 sene önce diş apsesi nedeniyle bir diş operasyonu geçirdiği belirtildi. Radyografik ve MR değerlendirmeleri, distal femurda basit bir enfekte intraosseöz hemanjiyom olduğu düşünülen bir lezyon ortaya koydu. Hasta, patolojik ve mikrobiyolojik inceleme için örneklerin toplandığı bir insizyonel biyopsi geçirdi. Biyopsi işlemi, distal femurda bir kemik penceresi oluşturulmasını ve küretaj ile lezyondan örneklerin alınmasını içeriyordu. Ameliyat sonrası hasta, sınırlı yük verme talimatları ile taburcu edildi. Patoloji sonuçları intraosseöz hemanjiom olarak raporlanırken, mikrobiyolojik kültürlerde anaerop bakteri ürediği ve bakterinin Matriks aracılı lazer dezorpsiyon iyonizasyon uçuş zamanı kütle spektrometresi (MALDI-TOF MS) (Bruker) ile %99 doğrulukla Prevotella bivia olarak tanımlandığı belirtildi. Hastaya amoksisilin-klavulanik asit 1gr 2x1 ve metranidazol 500mg 3x1 per oral tedavisine başlandı. Hastanın 6. aydaki poliklinik kontrolünde ağrısı kalmamıştı ve hasta basarak, tam yük vererek mobilize oluyordu. 

Çıkarımlar: Genellikle jinekolojik enfeksiyonlarla ilişkilendirilen Prevotella bivia, kas-iskelet sistemi enfeksiyonlarının nadir bir etkenidir. Bu olgu, klinik ve radyolojik bulgular örtüşmediğinde, kemik lezyonlarının ayırıcı tanısında atipik patojenlerin dikkate alınmasının ve tümör ameliyatlarında örneklerin patolojiye ek olarak mikrobiyolojiye de gönderilmesinin önemini vurgulamaktadır. Ayrıca, diş apsesi gibi önceki enfeksiyonların doğru tanı ve tedavi planlaması için önemli ipuçları sağlayabileceğinden, ayrıntılı hasta öyküsü almanın kritik rolünü vurgulamaktadır. Erken tanı ve hedefe yönelik antibiyotik tedavisi, bu tür nadir enfeksiyonlarda olumlu sonuçlar için esastır. Literatür taramamıza göre daha önce Prevotella bivia ile enfekte intraosseöz hemanjiom bildirilmediği için, bu olgu literatürde ilk olacaktır.
section_name: PB-188

section_content: El Bileği ve Elin Volar Yüzeyinde Nadir Görülen Bir Schwannomatozis Türü: Olgu Sunumu Bulgular:Cerrahi tedavi küratif olabilir ve eşlik eden schwannoma tümörlerinde etkili bir şekilde uygulanabilir. Bununla birlikte, dikkatli planlama ve uygulama ile, eşlik eden schwannomlu hastalar için cerrahi umut verici bir seçenek olmaya devam etmektedir. 

Çıkarımlar:Bu cerrahi tedavilerde kullanılan tekniklerin sonuçlarını tam olarak anlamak ve geliştirmek için daha fazla araştırma ve uzun süreli takip çalışmaları gereklidir.
section_name: PB-191

section_content: Pelvik Anevrizmal Kemik Kistlerinin Cerrahi Tedavisi Amaç: Anevrizmal kemik kistleri sıklıkla uzun kemiklerin metafizinde görülen pelviste nadiren görülen benign agresif karakterde lezyonlardır. Pelvik yerleşim sık görülmese de tanı ve tedavideki zorluklarla beraber çeşitli komplikasyonlara rastlanmaktadır. Çalışmamızda pelviste görülen primer anevrizmal kemik kistlerinin tedavilerini ve sonuçlarımızı değerlendirmeyi amaçladık Yöntem:2000-2016 yılları arasında merkezimizde, pelvik anevrizmal kist nedeniyle takip edilmiş 26 hastayı retrospektif olarak değerlendirdik. Dört hasta takip süresi 2 yıldan az olduğu için, 2 hasta arteriyel embolizasyon ile tedavi edildiği için çalışmaya dahil edilmedi. Toplam 20 hastanın demografik verileri, kist hacimleri, tedavi yöntemleri, komplikasyonları ve sonuçları incelendi. 

Bulgular:Ortalama operasyon yaşı 22. 55 (9-56) ve ortalam taki süresi 64. 5 aydı. Hastalarda en çok ağrı, ikinci sıklıkta şişlik şikayeti görüldü. Ortalama kist hacmi 4361. 16 mm 3 (400-14400) idi. Yedi lezyon iliumda, yedi lezyon pubiste, dört lezyon sakrumda ve iki lezyon asetabulumda lokalizeydi. Yedi hastada yapılan en blok rezeksiyon, altı hastada küretaj-greftleme, beş hastada küretaj-sementasyon ve ikihastada sadece küretaj tedavileri uygulandı. Tüm küretaj işlemlerinde yüksek hızlı burr ile lokal adjuvan tedavi yapıldı. Ayrıca 6 hastada fenol ve 5 hastada sement lokal adjuvam tedavi için uygulandı. Komplikasyon olarak iki hastada nüks görüldü (%10. 0). Uzun dönemde kalça artrozu ve obturator sinir duyu palsisi görülen diğer komplikasyonlardı Çıkarımlar:Anevrizmal kemik kistleri pelviste nadir görülen ve sıklıkla ağrıya yol açan lezyonlardır. Fenol veya polimetil metakrilat gibi lokal adjuvanlar kullanılarak intralezyoner küretaj ile etkili sonuçlar elde edilebilir. İlium veya pubiste büyük kistleri olan hastalarda, en blok rezeksiyon güvenilir bir tedavi yöntemi olarak kullanılabilir. Pelvik anevrizmal kemik kistleri önemli nörovasküler yapılara komşu olsa da, bu lezyonlar daha önceki çeşitli çalışmalarda da belirtildiği gibi cerrahi yöntemlerle iyi sonuçlar ile tedavi edilebilir.
section_name: PB-192

section_content: Eş Zamanlı Multifokal Osteosarkoma: 4 Vaka Raporu ve Literatür İncelemesi Halil Bulut 2, Enes Kanay 1, Berkan Anarat 1, Ayşe Nur Yıldırım 1, Çağatay Akbulut 1, Korhan Ozkan 1 1 Ortopedi ve Travmatoloji Kliniği, Ataşehir Acıbadem Hastanesi, İstanbul, Türkiye 2 Cerrahpaşa Tıp Fakültesi, İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa, İstanbul, Türkiye Amaç:Osteosarkoma, yılda milyon kişi başına 3,4 insidans ile nadir görülen bir primer malign kemik tümörüdür. Ergenlik döneminde en yaygın kemik tümörü olup, 15 yaş altı çocuklarda yıllık insidansı milyon çocuk başına 5,6 vakadır. Multisentrik osteosarkoma, akciğer metastazı olmaksızın birden fazla kemik bölgesinde tümöral lezyonların varlığı ile karakterize edilen son derece nadir bir osteosarkoma formudur. Eş zamanlı (senkron) veya zamanla (metakron) ortaya çıkabilir. Lezyonlar teşhis anında aynı anda mevcut olduğunda, tümör eş zamanlı multifokal osteosarkoma olarak bilinir. Metakron tipte ise, başlangıçta uzun veya yassı kemiklerde tek bir lezyon bulunur ve beş ay veya daha sonra diğer kemiklerde yeni lezyonlar gelişir. Burada, eş zamanlı multifokal osteosarkoma olan dört hastamızı sunmayı ve bu çok nadir ve agresif osteosarkoma formunun literatürünü gözden geçirmeyi amaçladık., Yöntem:24 yaşındaki kadın hasta, bel ağrısı şikayetiyle başvurdu ve birden fazla litik kemik lezyonu olduğu tespit edildi. PET-CT, vertebral kolon, pelvik kemikler ve birkaç başka bölgede artmış FDG tutulumu gösterdi. Sağ iliak kemikten yapılan kor iğne biyopsisi, osteoblastoma benzeri osteosarkoma olduğunu ortaya koydu. Kemoterapi aldı ve 5 aydır takiptedir. 

6 yaşındaki kız çocuğu, diz ağrısı şikayetiyle başvurdu. Sağ femurunda ve başka bölgelerde kitleler tespit edildi. Biyopsiler, metastatik lenf nodu tutulumu ile birlikte osteoblastik osteosarkoma olduğunu gösterdi. Çok sayıda ameliyat ve kemoterapiye rağmen nüks ve yeni lezyonlar gelişti. 21 aydır takiptedir. 4 yaşındaki erkek çocuk, yürüme güçlüğü ile başvurdu ve sağ femurunda sklerotik bir lezyon tespit edildi. Biyopsi, osteoblastik osteosarkoma ve pelviste ek senkron lezyonlar olduğunu doğruladı. Kemoterapi ve cerrahiye rağmen metastazlar gelişti ve tanıdan 7 ay sonra vefat etti. 9 yaşındaki kız çocuğu, dizde şişlik ve ağrı ile başvurdu. Femurunda sklerotik bir lezyon ve asetabulumda minimal kontrast tutulumu olan bir lezyon tespit edildi. Biyopsi, femurda kondroblastik osteosarkoma olduğunu doğruladı. İlk tedavi ve kısa bir remisyon sonrasında, asetabular lezyonun osteosarkom olduğu doğrulandı. Ek kemoterapi ve cerrahiye rağmen, ilk tanıdan 24 ay sonra metastazlar nedeniyle vefat etti.
section_name: PB-193

section_content: Ekstraskeletal Miksoid Kondrosarkom, Omuzda Kıtle, Nadır Bır Lokasyon: Olgu Sunumu
section_name: PB-198

section_content: Opere Sol Humerus Osteosarkomunun Vaskülarize Fibula Otogrefti ve Latissimus Dorsi Flebi İle Rekonstrüksiyonu: Bir Olgu Sunumu Amaç: Kist hidatik tarım ve hayvancılığın ülkelerde yaygın olarak görülür. Köpek dışkısı yoluyla insana bulaşan ve genelde karaciğer ve akciğer tutulumuyla kendini gösteren bir parazit hastalığıdır. Ekstremitelerde genelde %1 -5 kasları etkiler. Ekstremitede şişlik veya miyalji ile kendini gösteren nadir bir hastalıktır. Tarım ve hayvancılık yapan hastalarda abse, hematom vb gibi belirtilerle karışabilir ve bu bölgede yaşayan hastalarda Aspirasyon veya biyopsi sırasında ve sonrasında anafilaksi gelişebileceği unutulmamalıdır ve girişimsel işlemler öncesi bu tanıyı ekarte edilmesi önerilmektedir. Tanı koymada yardımcı olan MR'da klasik Kist hidatik görüntüsü olmayabilir. Biz bu çalışmada olduğu gibi gluteal bölgede dev epidermal kisti olan hastada radyolojık olarak kist hidatik göruntusu olmamasına rağmen kist hidatik hastalığını ön tanılar arasında düşünülerek ilgili bıyokimyasal tetkikleri ile tanı koyduk. Bundan dolayı dev gluteal bölge kistlerinde abse hematom ve kitle olabileceği gibi kist hidatik olabileceği ve operasyona sırasında buna yönelik önlemlerin alınması unutulmamalıdır. 

Yöntem: 51 yaş erkek hasta 3 yıldır sağ kalça bölgesinde ağrı ve şişlik şikayetiyle hastaneye başvurdu. Kan tetkikleri biyokimyasal testlerde anormal bir bulguya rastlanmadı. Tıbbi öyküsünde özellik yoktu. Kitle sağ kalça bölgesinde ele gelen sert, hareket edebilen, üzerine oturmadığı sürece ağrısız olan bir kliniğe sahipti. Abse, hematom, benign veya malignite ön tanısı için kontrastlı MR
section_name: PB-203

section_content: Kemik Kistleri Konusunda Youtube Kaynak Olarak Ne Kadar Kapsamlı ve Güvenilir? Bulgular: Bu sunumda iki olgu değerlendirilecektir. 

Olgu 1: 6 aydır ayak bilekte ağrı ve aksama şikayetleri olan 6 yaşında erkek hastada, ayak bilek hareketlerinde kısıtlılık olmayıp hafif aksayarak yürüyüş mevcut idi. 

Xray: Fibula distalinde tibia distal lateralinde deformasyona neden olan kitle görünümü mevcut (Şekil 1). Distal tibiofibular arasındaki kitle eksizyonu için anterior ve posteriordan ayrı insizyon uygulandı. İnstabiliteyi önleme amacı ile vida ile tespit edildi. 

Olgu 2: Bu olguda ise ayakta ağrı, ayakkabı giyinmede zorluk ve aksama şikayetleri olan 11 yaşında kız hastada, ayak-ayak bilek hareketleri normal, ön ayakta metatarsal seviyede genişleme olup hafif aksama mevcut idi. 

Xray: Ayak 5. metatars distalinde eklemi lateralize eden kitle görünümü mevcut (Şekil 2). 

Bu çalışmada değerlendirmeye alınan olguda, kitle eksizyonundan sonra stabiliteyi sağlamak amacıyla K teli ile tespit edildi. Çıkarımlar: Osteoblastomanın osteosarkoma dönüşümü nadirdir. Ancak agresif radyolojik ve klinik bulgular, cerrahların tedavi stratejisi belirlerken şüphelenmesine neden olmalıdır.
section_name: PB-205

section_content: Şekil 1. a-b: Ameliyat öncesi radyografik görünümü, c-d: Ameliyat öncesi BT görünümü, e-f: Ameliyat sonrası erken radyografik görünümü, g-h: Ameliyattan 6 ay sonraki radyografik görünüm. 

Şekil 1. Ameliyat öncesi radyografik görünüm, b-c: ameliyat sonrası erken radyografik görünüm, d: ameliyat sonrası 45. gün radyografi görünüm, e-f: ameliyat sonrası 6. ay radyografik görünüm.
section_name: Çıkarımlar:

section_content: Tenosynovial Giant Cell Tumors: A Detailed Twelve-Year Case Review Çıkarımlar: Ampütasyon sonrası fonksiyonel kapasiteyi artırmaya yönelik rekonstrüksiyon teknikleri uygulanabilir. Bu teknik, yumuşak doku zarfının korunmasının mümkün olduğu ancak kemik tutulumu nedeniyle üst seviyelerden kemik rezeksiyonunun zorunlu olduğu durumlarda güdük uzunluğunu uzatmak için uygulanabilir.
section_name: PB-211

section_content: İliak Kanat Yerleşimli Nadir Görülen Bir Osteokondromiksoma Olgusu Amaç: Osteokondromiksoma, çok nadir görülen ve literatürde sınırlı sayıda bildirilen bir kemik tümörüdür. Çok nadir görülen,otozomal dominant geçişli,ailesel bir lentiginöz ve çoklu organ tümör sendromu olan Carney kompleksi adı verilen sendromda tanımlanmıştır. [1] İngilizce literatürdeki tüm vakalar Carney kompleksi ile bildirilmiştir. Bu sunumdaki hastamız,Carney kompleksi olmaksızın,izole olarak tespit edilen, İngilizce literatürdeki ilk osteokondomiksoma vakasıdır. 

Yöntem: 44 yaşında kadın hastamız, son bir yıldır sol leğen kemiğinde artan ağrı şikâyeti ile önce başka bir klinikte değerlendirilmiş Çıkarımlar: Carney Kompleksi pigmente cilt lezyonları,miksomalar,endokrin anomaliler(-Cushing sendromu,akromegali ve puberte prekoks) ve schwannomların görüldüğü bir sendromdur. [1] Osteomiksomalar, bu kompleksin %1'inde görülen nadir bir tümördür. [2] öğüs duvarında,sellar bölgede,nazal konkada,sinüslerde bildirilen ostekondromiksoma olgularının yanında sakroiliak,radius,tibia gibi ekstremite lokalizasyonlarda da tanımlanmıştır. [1, 3, 4, 5, 6] Literatürdeki olgular;Carney kompleksine sahip olmasının yanında ayrıca oldukça genç yaş grubundaki bireylerdir. [1] Bizim vaka sunumumuzdaki hastamız ise gerek ileri yaşta tespit edilmesi nedeniyle; gerekse de Carney kompleksi olmaksızın ostekondromiksoma görülmesinden dolayı,bildiğimiz kadarıyla,İngilizce literatürde bildirilen ilk vaka olma özelliği taşımaktadır ve kıkırdak kaynaklı lezyonların ayırıcı tanısında yer almalıdır.
section_name: PB-219

section_content: Osteosarkom Sonrası Aynı Anatomik Lokalizasyonda Görülen Rabdomyosarkom Olgusu Amaç: Osteosarkom; adolens ve genç erişkinleri etkileyen, en sık görülen primer kemik malignitesidir. [1] Genellikle yaşamın 2. dekatında görülmekle beraber; ikinci yaş piki 6. -7. dekatlar arasında ve genellikle sekonder oseteosarkom şeklinde görülmektedir. Rabdomyosarkom ise çocukluk çağının en sık görülen yumuşak doku sarkomudur. [2] Embriyonal, alveolar, iğsi hücreli, botryoid ve daha çok yetişkinlerde görülen pleomorfik alt tipleri vardır. Bu bildirimimizde; tibiada osteosarkom sonrası aynı bölgede rabdomysarkom nüksü olan hastamızı sunmayı amaçladık. 

Yöntem: 49 yaşında kadın hastamız, 2019 yılında başka bir merkezde; sağ tibia proksimal metafizodiafizer bölgede yüksek grade'li klasik osteosarkom nedeni ile opere edilmişti. Neoadjuvan kemoterapiyi takiben interkalar rezeksiyon ve sonrasında sıvı nitrojen ile geri kazanılmış kemik yöntemi uygulanan hastamızın o dönem adjuvan kemoterapi ve radyoterapi aldığı; 2020 ve 2021 yıllarında akciğer metastazları nedeni ile 2 kez metastazektomi anemnezi olduğu öğrenildi. 2,5 yıl sonra; takipleri için merkezimize başvuran hastamızda aynı bölgede lokal rekürrens tespit edildi. PET-CT' de akciğerdeki lezyonların stabil olduğu görüldü ve başka bir metastaz odağı tespit edilmedi. Osteosarkom nüksü düşünülen hastamıza tarafımızca geniş rezeksiyon ve proksimal tibia tümör protezi yapıldı. Post operatif takiplerinde erken dönemde enfeksiyon gelişen hastamıza seri debridmanlar yapıldı ve antibiyoterapi sonrası enfeksiyon tedavi edildi. Hastamızın rezeksiyonu sonrasındaki patoloji sonucu "Pleomorfik Rabdomiyosarkom" olarak geldi. Akciğerdeki lezyonları için sonrasında kemoterapi ile onkolojik tedavisi devam eden hastamız, rezeksiyon sonrası 2. yılda hayatını kaybetti. 

Çıkarımlar:Kemik sarkomlarının tedavisindeki gelişmeler ve hasta sağ kalım sürelerinin uzaması ile birlikte sekonder malign neoplazmlar; geç dönem komplikasyonu olarak karşımıza çıkabilmektedir. Literatürde rabdomyosarkom sonrası gelişen sekonder osteosarkom, genellikle pediatrik popülasyonda olup çeşitli çalışmalarda bildirilmiştir. [3, 4] Osteosarkom sonrası sekonder malignite olarak görülen rabdomyosarkom olguları ise literatürde oldukça sınırlı sayıdadır. Dağdemir ve ark. 'larının bildimiş olduğu bir olguda femurda osteosarkom sonrası 5. yılda humerusta rabdomyosarkom görülmüştür. [5] Ancak aynı anatomik lokalizasyonda osteosarkomu takiben sekonder rabdomyosarkomun görüldüğü literatürdeki tek olgu; 13 yaşındaki bir hastanın sol femurunda görülmüştür. [6] Vakamızda osteosarkom sonrası aynı bölgede sekonder olarak görülen pleomorfik rabdomyosarkom; 2,5 yıl gibi görece kısa bir sürede gelişmiştir. Vakamızın histopatolojik özellikleri, erişkin yaşta olması ve kısa sürede sekonder neoplazm gelişmesi nedeniyle olgumuz literatürde bildirilen nadir vakalar arasında yer almaktadır. Sarkom rezeksiyonunu takiben nüks gelişimi ve nadiren de olsa farklı patolojide nüksle ilgili genetik ve görüntüleme alanında yeni çalışmalara ihtiyaç duyulmaktadır.
section_name: PB-220

section_content: Patolojik Femur Kırıklarının Ortopedik Yönetimi: Cerrahi Yaklaşımlar ve Sonuçları Üzerine Kapsamlı Bir Çalışma Jaffe-Campanacci sendromu, bu iki lezyona benzer şekilde iyi huylu lezyonlar içerir ancak birden fazla anatomik bölgeyi etkiler ve nörofibromatozis tip 1 hastalarına benzer cilt lezyonlarıyla karakterizedir. Bu sendromla ilişkili hastalar zihinsel gerilik, oftalmik ve kardiyovasküler sorunlar yaşayabilir, ancak nörofibromatozis için tipik olan genetik değişikliklere sahip değildir. Ortopedik ve pediatrik klinik ekipleri, hastaların kırıklarını tedavi etmenin yanı sıra, sorunun doğasını belirlemek için klinik ve görüntüleme çalışmalarını dikkatlice yapmalıdır. Jaffe-Campanacci sendromunun genetik nedenlerini belirlemek, hastalık hakkında daha fazla bilgi edinmeyi sağlayabilir ve önemli bir katkı olabilir. 

Çıkarımlar: Jaffe-Campanacci sendromu, çoklu non-ossifiye fibromalar (NOF), cilt belirtileri (café-au-lait lekeleri ve koltuk altı çilleri) ve bazı nörofibromatozis tip 1 (NF1) özellikleri ile ilişkilendirilen, net olarak tanımlanmamış bir sendromdur. NOF lezyonları tipik olarak büyük olup, sıklıkla distal femur ve/veya proksimal tibiada yer alır. Patolojik kırıkların yüksek insidansı nedeniyle, bu risk düzenli olarak değerlendirilmelidir ve gerekirse etkilenen kemik stabilize edilmelidir. İnternal fiksasyon sırasında, iyileşmeyi teşvik etmek için biyopsi veya küretaj ve kemik grefti uygulamaları düşünülmelidir. 

Tablo 1. Tüm total femur replasmanlarında,kalça için Watson-Jones yaklaşımını kullandık ve patellar tendonun anterolateral yönüne ve tibial tüberoziteye ulaşan lateral insizyon yaptık. Total femur kemiği ve etkilenen yumuşak doku bölümleri dahil tümörün rezeksiyonundan veya önceki donanımının çıkarılmasından sonra total femur replasmanı implante edildi.
section_name: PB-221

section_content: Bulgular: Ortalama yaş 29 yıl,ortalama takip süresi 26 ay, ortalama tümör boyutu: 20,4±7,2 cm idi. Ameliyat edilen tüm hastalarda cerrahi sınırlar negatifti. Dört hastada lokal nüks görüldü. İki hasta takipleri sırasında kaybedildi. Takipleri sırasında herhangi bir çıkık gözlenmedi. 

Çıkarımlar: Bickels ve arkadaşları, asetabüler korumanın, kapsül tamirinin ve addüktör mekanizmasının rekonstrüksiyonunun kalça çıkığını azaltabileceğini rapor ettiler (1). Kapsülün doğru cerrahi olarak kapatılması ve yumuşak dokuların güçlendirilmesi, asetabüler değiştirme ihtiyacını ortadan kaldırabileceği düşünüldü (2). Bipolar başlar, uzun vadeli asetabüler başarısızlıkla ilişkilidir ve protrusio acetabuli veya asetabulumun lateral erozyonuna yol açabileceği düşünülmektedir. 

(3). Düşük çıkık yüzdeleri (%6. 9 veya 2/29) dual mobil implantların neredeyse sistemli kullanımından kaynaklanabilir olarak rapor edilmiştir (4) Dual mobil kabiliyeti tümör rezeksiyonlarında büyük fayda göstermiştir. 

İmplant yerleştirildikten sonra genellikle kalça eklem kapsülünü sabitlemekteyiz;abdüktör kaslarını implanta doğrudan yeniden dikmekteyiz. Hastaları ameliyattan sonraki ikinci gün mobilize edip kalça fleksiyonuna hafifçe izin vermekteyiz. Sonuç olarak, total femur replasmanı sonrası çıkık vakasıyla karşılaşmadık. Uzun yaşam beklentisi olan hastalar için acetabular cup eklemekteyiz. 

Total femur replasmanı (TFP), femurun total veya sub-total onkolojik rezeksiyonu sonrası ekstremite koruyucu cerrahisinde amputasyona göre daha iyi fonksiyonel sonuçlar sağlar ve prostetik revizyon cerrahisinde kalan kemik kalitesi prostetik sapın yeterli sabitlemesini garanti etmiyorsa geçerli bir seçenektir. En korkulan komplikasyon enfeksiyondur ve önceki cerrahilerin sayısı bir risk faktörü olarak önemlidir.
section_name: Ortalama

section_content: Akciğer Kanseri Akrometastazı: Dev Ayak Başparmağı
section_name: PB-227

section_content: Lomber Vertebra Kondrosarkomunu Taklit Eden Gut Artriti: Çok Nadir Bir Olgu Sunumu

Hakan Özbay 1, 3, Buğra Alpan 2, 3, Natig Veli 1, 4, Mehmet Yılmaz 5, Harzem Özger Bu olgu sunumunda, aslında gut artritinin lomber omurga tutulumu olan ve önceki merkezde radyolojik ve patolojik inceleme sonrasında miksoid kondrosarkom tanısı konularak opere edilmiş olan 73 yaşında bir erkek hasta gösterilmiştir. 

Yöntem:Yetmiş üç yaşında erkek hasta, dış merkezde ilk başvurusundan sonra lomber omurgada kondrosarkom tanısıyla kemoterapi ve cerrahi tedavi uygulanmak üzere kliniğimize başvurdu. Hastanın öyküsünü, fizik muayene bulgularını, kan testlerini, görüntüleme ve histopatolojik değerlendirmesini açıklayan tıbbi kayıtlar ilk merkezden elimize ulaştı ve değerlendirildi. 

Lomber omurganın malign tümörü ön tanısıyla değerlendirilmek üzere L2-L3-L4 segmentlerindeki lezyonlardan eksizyonel biyopsi alınmış, ayrıca L4'e parsiyel laminektomi uygulanmış olduğu görüldü. Histopatolojik görüntülerin grade 3 miksoid kondrosarkoma ait olduğu düşünülmüştü. 

Dikkat çeken kan sonuçları RF (Romatoid Faktör) 80 IU/mL (0-14), spot idrarda protein/kreatinin oranı 0,460 (<0,2) ve serum kreatinin 2,17 mg/dL (0,70-1,30) idi. Serum ürik asit düzeyi>12,90 mg/dL (3,7-9,2) idi. Kan sonuçları gut artriti-ürik asit nefropatisi ile uyumluydu. 

Bulgular: hastanın tüm görüntülemeleri yenilendi ve L2-3-4 vertebra segmentlerinden eksizyonel biyopsi ile elde edilen patoloji preparatları, multidisipliner ekibimizin kas-iskelet sistemi patoloğu ile konsülte edildi. Hastanın patolojik tanısı da gut hastalığı ile uyumluydu. Herhangi bir tümör tutulumu tespit edilmedi. 

Elde edilen tüm bu verilerle birlikte hasta romatoloji ekibiyle konsülte edildi ve gut artritinin spinal tutulumu tanısı ile konservatif tedavi önerildi. Oral febuksostat ve subkutan anakinra başlandı. 

Çıkarımlar:Bildirimiz, başlangıçta vertebranın malign bir tümörü olduğu düşünülen gut artritinin lomber omurga tutulumu hastasına ait çok nadir bir klinik olguyu göstermiştir. Bir hastaya tanı koymak için öykü, fizik muayene ve destekleyici tanı araçlarını içeren temel ilkeleri takip etmek gerekir. Ancak, özellikle kas ve iskelet sistemi tümörü olan bir hasta için bu üç ana adımın multidisipliner bir yaklaşımla kapsamlı bir şekilde dikkatlice uygulanması, uygunsuz sonuçların önlenmesi için çok önemlidir. Bu olgu aynı zamanda, gut artritinin spinal tutulumunun, özellikle bu lokalizasyonda bu klinik antiteyi taklit etme özelliği nedeniyle, ayırıcı tanıda yüksek şüphe indeksi olarak eklenmesi gerektiğini açıklamaktadır.
section_name: PB-228

section_content: Patolojik Ön Tanılı Femur Boyun Kırıklarının Kesin Patoloji Tanıları Abdulaziz Azizoğlu 1, Yiğit Önaloğlu 1, Mehmet Bülent Balioğlu 1 1 İstanbul Başakşehir Çam ve Sakura Şehir Hastanesi, İstanbul, Türkiye Amaç:emur boyun kırığı sebebiyle hastanemizde opere edilen, operasyon öncesi anamnez ve röntgeninden patolojik olduğu düşünülerek operasyon sırasında patolojisi gönderilen femur başlarının sonuçlarını analiz etmektir. 

Yöntem:2021-2023 yılları arasında 400 femur boyun kırığı hastası opere edildi. Bunların içinden aynı seviyeden düşenler, patolojik ön tanısı alarak kalça protezi yapılan hastalar çalışmaya dahil edildi. 18 hastadan çıkarılan ve patolojiye gönderilen 20 femur başının patoloji sonuçlarını sizlere sunduk. 

Bulgular:Hastalarımızın 7'si erkek 11'i kadın olmak üzere yaş ortalaması 53. 8'di (min 34-max 90). Nitekim hastanemizde femur başlarının patolojiye gönderilme oranı %5'in altındaydı. Kanser teşhisli 2 hastanın femur başı ise patolojiye gönderilmemişti. Yapılan cerrahiler azalan sırayla 11 bipolar parsiyel kalça protezi (PKP), 6 total kalça protezi (TKP) ve 3 tümör rezeksiyon proteziydi (TRP). Bir hastaya her iki kalçasından kırık sebepli TKP cerrahileri, diğer hastaya da her iki kalçasından kırık sebepli PKP ve TRP cerrahileri ardışık zamanlı olarak yapıldı. Kalça cerrahisi öncesi primer ve metastaz tespiti amaçlı gerekli tetkikler yapıldı. İlk olarak hastaların anamnezleri sorgulandı, takiben 18 hastanın tümüne uyluk dahil kalça kontrastlı MRG, 11 hastaya PET-CT çekildi ve 4 hastaya da kemik biyopsisi yapıldı. 9 hastada diğer organ metastazı, 4 hastada myeloid kaynaklı malign tümör (B hücreli lenfoma ve plazma hücreli myelom), 2 hastada benign kemik patolojisi (fibröz displazi ve femur başı avasküler nekrozu) ve 5 hastada normal sınırlarda inceleme olarak kemik patolojileri sonuçlandı (Şekil 1). 

Çıkarımlar: Protez cerrahisi sırasında çıkarılan tüm femur başlarının patolojik araştırmasının maliyet etkin olmadığı ile ilgili gözden geçirmelerin sayısı zamanla artmaktadır (1). Ülkemizdeki duruma bakılırsa kurumdan kuruma femur başlarının patolojiye gönderilme protokolü değişmektedir. Bizim önerimiz, patolojik olduğu şüphesi duyulan tüm femur başlarının patolojiye gönderilmesi ve hastaların anamnezinde geçirilmiş ya da aktif kanser öyküsü varsa da mutlaka patolojisinin çalışılması yönündedir. Mekanik komplikasyon 5 vakada (%12,8) görüldü. İki cut-out, bir Z-efekti, bir vida lateral migrasyonu ve bir kabul edilemez pozisyon nedeniyle toplam 5 revizyon cerrahisi yapıldı. Mekanik komplikasyonların tamamı instabil kırıklarda görüldü (p<0,05). Cut-out görülen iki vakada, vidalar AP planda süperior bölüme yakındı (p<0,05). Olguların 31'inde (%79,4) kısa, 8'inde (%20,6) uzun çivi kullanıldı. Uzun çivi kullanılan kırıkların 7'si instabildi (p<0,01). Barthel Aktivite İndeksi kırık öncesi ortalama 19,3 iken, cerrahi sonrası 6. ayda 17,6'ya düştü (p<0,01). Postoperatif kalça KDA 133,3° iken, takip sürecindeki nihayi KDA 130,3° olarak bulundu ve bu düşüş anlamlıydı (p<0,01). Takip KDA'da azalma görülenlerin 11'i kadın, 3'ü erkekti (p<0,05). 

Çıkarımlar: PFÇ, intertrokanterik femur kırıklarında minimal invaziv ve başarılı bir yöntemdir. İnstabil kırık tiplerinde redüksiyon zorluğu yaşanabilir ve komplikasyonlar artabilir. Redüksiyonda karşı kalçaya eşit KDA veya hafif valgus açı sağlanması faydalı olabilir. Vidaların süperior bölüme yerleştirilmesi cut-out riskini artırabilir. Kadınlarda KDA azalmasının daha fazla görülmesi, osteoporozun kadınlarda daha yaygın olmasına bağlı olabilir. Bu kırıklar sonrası günlük yaşam aktiviteleri azalabilir.
section_name: PB-229

section_content: Muhammed Yusuf Afacan 1, Cumhur Deniz Davulcu 1

1 İstanbul Üniversitesi -Cerrahpaşa, Cerrahpaşa Tıp Fakültesi, Ortopedi ve Travmatoloji Anabilim Dalı, İstanbul, Türkiye Amaç: Bu olgu sunumu ile, izole tüberkulum majus kırıklı çıkık olgusunun tedavisinde konservatif müdahalenin etkinliğini, tedavi sürecini, posttravmatik gelişen subakromial sıkışma sendromunun yönetimini, tedavi sonuçlarını değerlendirmeyi ve bu olgu sunumu üzerinden literatür değerlendirmesini amaçlamaktayız. 

Yöntem: 26 yaş erkek, sağ omzuyla yüksekten düşüp havada asılı kalma sonrasında kliniğe başvurdu. Hastanın asılı kalma esnasında omuzunun çıktığını(1. çıkık), çekilerek kurtarılırken omzunun spontan redükte olduğu beyanı mevcuttu. Sağ omuzda yaygın ekimoz, ağrı, hareket kısıtlılığı mevcuttu. Hastanın öne, yana elevasyonu, dış rotasyonu 20 derece, ağrılı kısıtlıydı. Omuzda hipoestezi mevcuttu. Ek nörovasküler defisit saptanmadı. Radyolojik incelemede(grafi, BT, MRG) izole tüberkulum majus kırığı, parsiyel supraspinatus, subscapularis yırtığı, şüpheli ALPSA lezyonu, axiller sinir kontüzyonu, periartiküler yaygın efüzyon görüldü. Hastaya omuz kol askısı uygulandı, pasif dirsek, el bileği egzersizleri ve 2. haftadan itibaren sarkaç egzersizleri başlandı. 

Bulgular: Hastanın 6. haftasında ağrılarının devam etmesi üzerine TENS(20dakika-1,5W/ cm 2 ) başlandı. Ayrıca skapular stabilizasyon, kol vücut yanındayken omuz kuşağı izometrik kuvvetlendirme egzersizleri ve sonrasında izotonik kuvvetlendirme, cor stabilizasyon, proprioseptif ve pilometrik egzersizleri başlandı. Hastanın 3. ayda sağ omuzda ağrı ve hareket kısıtlılığı devam etmekteydi. ALPSA şüphesi ile MRG yapıldı. Glenoid ve labrum sağlamdı. Sağ omuz ultrasonografisinde(USG) posttravmatik olduğu düşünülen subakromial bursit(MRG ile uyumlu) tespit edildi, hastaya subakromial sıkışma tanısı kondu. Tanısal USG eşliğinde subakromial bursaya 5cc prilokain enjeksiyonu yapıldı. Enjeksiyon sonrasında(1 saat) hastanın 150 derece olan açıklığı 180 dereceye ulaştı, ağrısı kesildi. Hastaya tedavide baş üstü aktivite kısıtlaması, NSAİİ, rehabilitasyon devamı önerildi. Hastanın 6. ayda ağrılı 180 derece açıklığı mevcuttu. Hastanın 1. senesinde ağrısız tam eklem hareket açıklığı mevcuttu. 

Çıkarımlar: İzole tüberkulum majus kırıklarının ve bu kırıklara eşlik eden glenohumeral eklem luksasyonlarının konservatif tedavi ve uygun rehabilitasyon yaklaşımları ile başarılı bir şekilde yönetilebileceğini gösterdik. MRG ile 3. ayda labral patolojilerden uzaklaşılıp subakromial bursit üzerinde duruldu. Tedavi sürecinde, posttravmatik subakromial sıkışma sendromunun erken teşhisi ve uygun rehabilitasyon yöntemlerinin kullanılması, hastanın iyileşme sürecini olumlu etkilemiştir. Hastanın ağrıları, hareket kısıtlılığı sebat etseydi subakromial bursit ve buna bağlı gelişen subakromial sıkışma sendromuna yönelik omuza steroid enjeksiyonu önerilebilirdi. Hastanın genç olması, eskiden yüzme ile uğraşması ve rotator manşet kas gücünün yeterli olması nedeniyle steroid enjeksiyonu komplikasyon risklerinden ötürü ertelenmiştir ve baş üstü aktivite kısıtlaması, NSAİİ, uygun rehabilitasyon sayesinde steroid enjeksiyonuna gerek kalmamıştır.
section_name: PB-233 İzole Tüberkulum Majus Kırıklı Çıkığı Olan Hastanın Konservatif Tedavisi: Posttravmatik Subakromial Sıkışma Sendromunun Yönetimi ve Literatür Değerlendirmesi

section_content: Dejeneratif Skolyoz ve İntertrokanterik Kırık İlişkisi Yöntem: Tibia modelleri üzerinde metafizer bölgede, anteriorda diz ekleminin 5 cm distaline ve posteriorda diz ekleminin 8 cm distaline gelecek şekilde sagital düzlemde 30 derece açı oluşturan oblik kırık oluşturuldu. Üç adet tibia kullanılarak modeller oluşturuldu. Modellerden birine sadece kanal içi çivi uygulandı, diğerlerine ise çiviye ek olarak 4 delikli plak ve 8 delikli plak uygulandı. Bu modellerin 3 boyutlu bilgisayarlı tomografi görüntüleri kullanılarak sonlu eleman analizi yapıldı. Modellemeler üzerine aksiyel, lateral, koronal ve rotasyonel zorlamaların sonucunda oluşan deformasyon, deplasman, Von mises stres ve maksimum asal gerinim değerleri analiz edildi. 

Bulgular:Tüm zorlamalar sonucunda yalnızca çivi ile tespit modelinde maksimum stres miktarının, maksimum deformasyonun ve deplasman miktarının önemli ölçüde fazla olduğunu gözlemledik. Aksiyel yüklenmede; çivi ve 8 delikli plak kombinasyonunda diğer modellerden farklı olarak çivideki en yüksek stres miktarının proksimal vidalarda değil distal kilitleme vidası üzerinde yoğunlaştığını gördük. Tibiada oluşan maksimum asal gerinim, çivi ve plak kombinasyonuyla tespiti gösteren modellerde, yalnızca çivi ile tespit modeline göre daha fazla olduğunu gözlemledik. 

Çıkarımlar:Bu çalışma, çivi ile tedavi edilen instabil tibia proksimal kırıklarında 8 delikli dcp plak ile kombinasyonlu tedavinin biyomekanik olarak daha üstün olduğunu göstermektedir. Plak kombinasyonlu çivi tedavisi ek cerrahi insizyon ve ek implant gerektirse de instabil kırıklar için redüksiyonun kalitesi, stabilitesi ve sürdürülebilirliği açısından avantajlıdır.
section_name: PB-235

section_content: Siz Olsanız Hangisini Tercih Ederdiniz? Osteosentez Mi?, Artroplasti Mi? Bulgular: Çalışmaya katılanların 27›si erkek ve 48›i kadın olmak üzere toplam 75 hastaydı. Travma mekanizmaları, üç hasta için yüksekten düşme, üç hasta için trafik kazası, diğerleri içinse aynı seviyeden düşmeydi. Osteosentez ve artroplasti uygulanan hastaların yaş ortalamaları sırasıyla 53. 42›ye karşı 59. 40›tı. Osteosentez grubu başvuru gününde acil olarak ameliyat edilirken, artroplasti grubundaki hastalar başvurudan ortalama 9. 34 gün sonra ameliyat edilmişti. Osteosentez ve artroplasti hastaları için takip süresi sırasıyla 24›e karşı 13. 5 ay bulundu. Osteosentez grubundaki hastaların hepsinin, artroplasti grubunda ise 32 hastanın 22›sinin son takipte sağ olduğu izlendi. Ameliyat sonrası hastanede yatış süreleri osteosentez grubunda 3. 02, artroplasti grubunda ise 15. 94 gün olup, yoğun bakım yatış süreleri sırasıyla 0. 09'a karşı 1. 12 gündü. Artroplasti grubunda 3 hastada komplikasyon izlenmiş olup 1 erken cerrahi alan enfeksiyonu (parsiyel protez), 1 erken periprostetik kırık (total protez) ve 1 erken asetabular protrüzyon (total protez) olarak tespit edildi. Osteosentez grubunda ise 10 hastada vida geri gelmesi veya kırılması (failure), 2 hastada izole kaynamama (non-union) ve 1 hastada avasküler nekroz (AVN) dahil olmak üzere 12 hastada 13 komplikasyon gelişti. Bunların 9'u artroplasti ile 2'si de tekrar perkütan kanüllü vida osteosentez ile revize edildi. 

Çıkarımlar: Osteosentez uygulanan hastalarda mortalite oranları daha az, yoğun bakım ve ameliyat sonrası hastane yatış süreleri daha kısayken, daha fazla komplikasyon yaşandığı ve revizyon cerrahisi uygulandığı saptanmıştır. Ayrıca femur başı avasküler nekrozu osteosentez cerrahisinin bir diğer komplikasyonu olarak akılda bulundurul-malıdır. Diğer yandan artroplasti uygulanan hastalarda komplikasyon oranları daha az olmasına rağmen ölüm oranları yüksek bulunmuştur.
section_name: PB-242

section_content: Nadır Bır Komplıkasyon: Proksimal Femoral Çivi Uygulamasında Damar Yaralanması -Olgu Sunumu Dıhye Sezen 1, Ubeydullah Demir 1, İzzet Kadir Dalgıç 1, Mehmed Nuri Tütüncü 1 1 İstanbul Medeniyet Üniversitesi Göztepe Prof. Dr. Süleyman Yalçın Şehir Hastanesi, İstanbul, Türkiye Amaç: Proksimal femoral çivileme, intertrokanterik femur kırıklarının tedavisinde yaygın olarak uygulanan bir cerrahi prosedürdür. Proksimal femur çivi uygulaması sırasında vasküler yapıların yaralanması nadir görülen ancak ölümcül olabilen bir durumdur. 

Yöntem: Bu olgu sunumunda, 83 ve 85 yaşlarında iki kadın hastaya intertrokanterik femur kırığı tanısı konuldu. Komorbiditeler, ilaçlar ve anestezi değerlendirmesi gibi zaman alıcı koşullar ile birlikte hastalar operasyon için uygun hale geldikten sonra kapalı kemik redüksiyonu ve proksimal femoral çivileme uygulandı. 

Bulgular: Postoperatif erken süreçte; uylukta çap artışı, uylukta gerginlik, pansumanında hemorajik kirlenme ve eritrosit süspansiyonu (ES) replasmanına rağmen hemoglobin değerlerinin yükselmemesi gibi klinik ve laboratuvar değerleri vasküler yaralanma lehine şüphe uyandırdı. Kardiyovasküler cerrahiye konsülte edildi, damar yaralanması şüphesi ile bt anjio istendi, değerlendirmeler sonrası girişimsel radyoloji tarafından müdahale edildi. Bir hastada superior gluteal arterin iki dalı, diğer hastada ise yüzeyel femoral arterin dallarının yaralandığı tespit edildi. . Süperior gluteal arter yaralanması çok nadir görülen bir durumdur ve literatürde sadece 3 vaka bildirimi vardır. Tüm müdahalelere rağmen hastalarımızdan biri (yüzeyel femoral arter hasarı olan hastamız) postoperatif yoğun bakım takibi sırasında hayatını kaybetmiştir. Diğer hastamız ise şifa ile taburcu edildi. Bu süreçte yaşlı hastalarda ve ek hastalığı olan hastalarda antikoagülan ilaç kullanımı gibi detaylı anamnez almanın önemi anlaşılmıştır. Çivi uygulaması sırasında özellikle proksimal keside dikkatli davranılması, künt diseksiyon ile ilerlenmesi ve katların sırasıyla geçilmesinin oluşabilecek komplikasyonları önlemek adına faydalı olabileceğini düşünmekteyiz. 

Çıkarımlar: Ameliyat sonrası klinik muayene bulgularının iyi gözlemlenmesinin önemi ve hafif bir şüphe durumunda bile olası komplikasyonların incelenmesi gerekmektedir. Bu olgu sunumu, bu komplikasyonun erken tanınması ve hızlı tedavisinin önemini vurgulamaktadır.
section_name: PB-243

section_content: Alt ve Üst Ekstremite Ateşli Silah Yaralanması Vakalarımızın Geç Dönem Klinik Sonuçları; Olgu Serisi Ahmet Yesevi Sarıaslan 1, Feridun Arat 1, Kaan Gürbüz 1 1 Kayseri Şehir Eğitim & Araştırma Hastanesi, Kayseri, Türkiye Amaç: Ülkemizde ateşli silah yaralanmaları (ASY) ile sık karşılaşılmaktadır. Yüksek enerjili, kirli ve kontamine yaralanma olarak kabul edilen ASY sonrası tedavi ve takip sürecinde karşılaşılan komplikasyonlar yüksek morbidite ve mortaliteye neden olmaktadır. Bu çalışmada, alt ve üst ekstremite yakın mesafeden ateşli silah yaralanması olan hastalarda; yapılacak ilk müdaheleler, servis takiplerinde uygulanan medikal tedaviler ve cerrahi tedavisinde uygulanacak rekonstrüksiyon seçenekleri değerlendirilerek klinik sonuçların kongre katılımcıları ile paylaşılması amaçlanmaktadır. 

Yöntem: Çalışmamız 2010-2020 tarihleri arasında tek bir, eğitim veren ve araştırma yapan III. basamak, kamu sağlık kuruluşunda, en az 4 yıl klinik olarak prospektif takip edilen, istatistiksel olarak retrospektif analiz edilen ASY yaralanmasına bağlı olarak hastaların kemik fiksasyonları, yumuşak doku rekonstrüksiyonları ve klinik takip ve sonuçları değerlendirilecektir. 9 vakalık seride hastalar retrospektif olarak değerlendirilecek eldeki veriler incelenerek hastaların geç dönem sonuçları bildirilecektir. Kırık kaynama oranları, osteomiyelit öyküsü, damar-sinir-tendon onarımları ve onarımların başarısı, amputasyona giden hastaların değerlendirilmesi, yaralanma tipi ve şiddeti, hastanede kalış süreleri, debridman ve cerrahi operasyon sayıları, hastaların başvuru anındaki genel durumu,yoğun bakım öyküsü kayıtlardan taranarak istatistiksel olarak değerlendirilecektir. 

Bulgular: 9 hastanın (7 erkek, 2 kadın; ortalama yaş 28,3± 5,1) 7'si alt, 2'si üst ekstremiteye, 7 olguda pedinküllü flep (Tablo 1), 2 olguda cilt greftlemesi ile yumuşak doku rekonstrüksiyonu sağlanmıştır. Ortalama klinik takip süresi 25,6 (median:1-49) aydır. Hastanede ortalama kalış süresi 52 (median 5-104) gündür. Bir olguda (Resim 1) plantigrad yere basma sağlanmış olmasına rağmen ön ayak metatarsofalengeal eklemlerden ekstansiyon tipi deformitesi mevcuttur. Aynı hastada başparmak distal falanks nekrozu gelişmiş ve ampute edilmiştir. Bir olguda (Resim 2) postoperatif 5. ay da atrofik psödoartroz tespit edilmiştir. 7 olguda ortalama defekt alanı 5,2x6x10 cm dir ve uygulanan pedinküllü fleplerden ikisinde parsiyel nekroz, bir tanesinde marjinal nekroz gelişmiş basit debritman ve sekonder iyileşme ile tedavi edilmiştir. 

Çıkarımlar: ASY'nin yarattığı travmatik sürece, uzun tedavi süreci ve beklentiler de eklenince hem cerrahi ekip de hem hasta ve hasta yakınlarında yüksek stres durumu ortaya çıkabilmektedir. Cerrahi ekibin rekonstrüksiyon planları ASY hastasını acil travma biriminde ilk gördüğünde başlamalıdır. Ka-bul edilebilir, plantigrad basan ve yürümeye elverişli / fonksiyonel el ve üst ekstremite sağlanabilmesi ancak kemik eksternal fiksasyonunda ve ekstremite mikrocerrahi rekonstrüksiyonunda tecrübeli ve yetkin cerrahi ekip tarafından yapılarak elde edilebilir.
section_name: PB-244

section_content: İzole Akromion Kırığı-Genç Yaş Hasta Takip Sonuçları
section_name: PB-249

section_content: Quadrimalleoler Kırıklarda Chaput Fragman Fiksasyonu Gerekli Mi?

İhsan Özdamar 1, Ufuk Arzu 1, Batuhan Gencer 1, Yılmaz Kerem Akayoğlu 1, Deniz Gülabi
section_name: PB-252

section_content: Tanısı Geriye Dönük Olarak Konulabilen ve Oldukça Nadir Görülen Tip V Epifizyolizis
section_name: PB-257

section_content: Eş Zamanlı Görülen Bileteral Ekstremite Kırıkları Gözden Kaçabilir
section_name: PB-259

section_content: Humerus Şaft Kırıklarında İçten Kilitlemeli Çivi Kullanımı Komplikasyon Oranını Azaltıyor Mu ?
section_name: PB-283

section_content: Displastik Kalçada İntertrokanterik Femur Kırığının Dinamik Kalça Vidası İle Tedavisinin Sonuçları. 

Kadir Çağrı Dursun 1, Veysel Emre Çelik 2 1 Gebze Fatih Devlet Hastanesi, Kocaeli, Türkiye 2 Kocaeli Üniversitesi Tıp Fakültesi, Kocaeli, Türkiye Amaç: Gelişimsel kalça displazisi (GKD) olan hastalarda gelişen proksimal femur kırıklarının tedavisi ve yönetimi zorlayıcı olabilmektedir. Bu hastaların tedavisinde literatürde genel olarak total kalça artroplastisi yapıldığı görülmekte olup dinamik kalça vidası (DHS) ile tespit edilen bir olguya literatürde rastlanmamıştır. Biz kliniğimizde GKD olan hastada görülen intertrokanterik femur kırığının DHS ile tedavi sonrasında olumlu sonuçlar aldık ve bunu literatürle paylaşmak istedik. 

Yöntem: 44 yaşında erkek hasta iş kazası nedeniyle araç ile duvar arasına sıkışma sonrası acil servise getirildi. Hastanın yapılan grafi ve bilgisayarlı tomografi tetkiklerinde GKD olan sağ tarafta intertrokanterik kırık, sol asetabulum kırığı ve sol tibia proksimal metafiz kırığı olduğu görüldü. Preoperatif hazırlıkların tamamlanmasının ardından hasta opere edildi. Supin pozisyonda spinal anestezi altında sol tibia için minimal invaziv plak osteosentez uygulandı. Sağ kalça için lateral insizyonla girilerek Dhs plağı ve antirotasyon vidası ile osteosentez yapıldı. Sağ kalça abdüksiyon ve fleksiyon kısıtlılığından dolayı ameliyat esnasında kalça lateral görüntüleri alınamadı. Ön arka görüntülerde implant yerleşimlerinin iyi olduğu görülerek ame-liyata son verildi. Hastanın sol asetabulum kırığı konservatif takip edildi. Hastaya erken post operatif dönemde diz ve kalça hareketleri başlandı. Ameliyat sonrası 2. ayda 2 koltuk değneği ile yük verdirilerek bastırıldı. 3. ayda koltuk değnekleri bırakılarak hasta yürütüldü. 4. ayda hasta geldiğinde çoraplarını giyememe şikayetinden bahsetti. Çekilen kalça Bt'sinde lag vidasının femur başı anteriordan çıkmış olduğu görüldü ve hastaya revizyon önerildi. Preopeatif hazırlıkların tamamlanmasıyla hasta tekrar opere edildi. Lateral görüntüleme için sol bacak litotomi pozisyonuna alınarak supin pozisyonda spinal anestezi altında ameliyata başlandı. Sağ kalça eski insizyondan girilerek implantlar çıkarıldı. Yeni lag vidası daha posteriora doğru yönlendirilerek gönderildi. Ön-arka ve yan görüntülerde vida yerleşiminin iyi olduğu görülmesi üzerine dhs plağı yerleştirilerek ameliyata son verildi. Hasta erken post op dönemde bastırılarak yürütüldü. 

Bulgular: Ameliyat sonrası 1. ayda hastanın kalça fleksiyonunun 100 derece olduğu; hastanın eğilerek ayaklarına ulaşabildiği ve çoraplarını çıkarıp giyebildiği görüldü. Hasta bu andan itibaren eski işine ve yaşantısına geri döndü. Tüm şikayetlerinin geçtiğini belirtti. 

Çıkarımlar: Gkd hastalarında görülen intertrokanterik kırıkların tedavisinde Dhs'nin de göz önünde bulundurulması gereken bir tedavi yöntemi olduğu ve seçilmiş hasta gruplarında olumlu sonuçlar alınabildiğini gördük. Bu hastalarda görülen kalça hareket kısıtlılıklarının hem cerrahi tekniği hem de peroperatif görüntülemeleri zorlaştırabileceği için ameliyat öncesi planlama ve hasta pozisyonlamanın öneminin arttığını gördük.
section_name: PB-284

section_content: Eş Zamanlı Bilateral Skapula Kırığı ve Eşlik Eden Servikal Vertebra Kırığı: Nadir Bir Olgu Sunumu
section_name: PB-285

section_content: Skafoid
section_name: PB-292

section_content: Opere Olan Femur İntertrokanterik Kırıkların Femur Başı Avasküler Nekroz Oranının Belirlenmesi Hastaların yaşı arttıkça takip sürelerinde azalma meydana geldiği görüldü. (p<0,01). Hastaların 4'ünde (%1,4) Femur başı AVN görüldü. AVN gelişen hastaların instabil kırık olduğu görüldü. Ficat sınıflamasına göre 3'ü tip 2 1'i tip 1 dir. Çıkarımlar: Literatürde, ekstra kapsüler intertrokanterik kırıkların tespitini takiben AVN görülme sıklığının %0,3 ila %1,16 olduğunu ortaya koymaktadır. Çalışmamızda buna benzer oranda %1,4 bulduk. Hastaların AVN tanıları 6. ve 24. Aylar içerisinde bulundu. Aktif şikayetleri ağrıydı. AVN gelişen hastaların instabil kırık paterninde olması dikkat çekmektedir. Ekstra kapsüler ve intraosseöz vasküler anastomozlardaki anatomik varyasyonlar literatürde kapsamlı bir şekilde tartışılmaktadır. AVN gelişimi ile ilgili çeşitli risk faktörleri belirlenmiştir. Sonuç olarak, AVN, ekstra kapsüler kalça kırıklarından sonra nadir görülen bir durum olsa da, devam eden kalça veya bacak ağrısı, hastanın ağrısını, hareketliliğini ve yaşam kalitesini iyileştirmek için kolayca tedavi edilebilen bu alışılmadık komplikasyona karşı tedavi eden doktoru veya cerrahı uyarmalıdır.
section_name: PB-296

section_content: Varus Gonartrozu Olan İleri Yaş Hastalarda Gizli Tehlike İncomplet Atipik Femur Fraktürü Umut Canbek 1, Ulaş Akgün 1, Emre Gültaç 1, Burak Şener 1, Nevres Hürriyet Aydoğan 1, Deniz Durukan Keser 1, Sabahattin Berk Savran 1 1 Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi Tıp Fakültesi Ortopedi ve Travmatoloji, Muğla, Türkiye Amaç: Atipik Femur Fraktür (AFF)' li hastalarda kırık öncesi dönemde %30-%70'inde arasında de prodramal ağrı bulunmaktadır. Incomplet Atipik Femur Fraktürüne (IAFF) sahip hastalarda prodromal ağrı diz, uyluk ve kasık da olabilir. Özellikle Dreaded Black Line(DBL) aşamasındaki IAFF' li hastalarda prodromal agrı daha fazladır. Prodromal ağrı kırık öncesi dönemde günler haftalar hatta yıllar içinde olabileceği belirtilmiştir. AFF'ın görüldüğü yaş grubunda aynı zamanda diz, kalça ve lomber patolojiler sık görüldüğü için prodromal ağrı ve diğer patolojilere ait ağrı karışabilmektedir. Hipotezimize göre diz ağrısı nedeniyle hastaneye başvuran ve öyküsünde uzun süre bifosfanat kullanan yaşlı hastalarda İAFF, özelliklede femur 1/3'de İAFF ihtimali çok nadir değildir. Varus gonartrozu nedeniyle artroplasti planlanan bu hastalarda hem intaoperatif iatrojenik kırık, hemde postoperatif dönemde periprostetik kırık gelişme ihtimalinden dolayı dikkat edilmesi gerektiğine dikkat çekmek istiyoruz. 

Yöntem: Ortopedi polikliniğimize, son 2 yıl içinde diz ağrısı şikayeti ile başvuran ve 65 yaş üzerindeki, gonartroz tanısı alan 600 hastanın diz grafileri incelenmiştir. Alt ekstremite den cerrahi geçiren, onkolojik hastalığı olan, X ray leri tam olmayan ve valgus tipi
section_name: PB-297

section_content: Kalça Kırığı Fiksasyonu Sırasında Saat Yönünde Uygulanan Torkun, Sağ ve Sol Kalçadaki Farklılıkları
section_name: PB-301

section_content: Travmatik Dirsek Çıkığı Epidemiyolojisi Çıkarımlar: Arnold-Chiari malformasyonu, hidrosefali ve gergin kord MMC'nin nörocerrahi gerektiren manifestasyonlarıdır (2). MMC'nin omurgada seviyesi yükseldikçe ağır skolyoza sebep olma ihtimali artar ayrıca lomber kifoz bu hasta grubunda sık karşılaşılan ve erken müdahale edilmesi gereken bir diğer problemdir (3). Bu hastalarda ek olarak kalça subluksasyon ve dislokasyonu sık olup (4) diz fleksiyon kontraktürleri ve pes eqinovarus (PEV) deformiteleri de sıklıkla eşlik etmektedir (5). Nörojen mesane ve ürolojik problemler de önemli komorbidite nedenleri arasındadır (6). Spina bifidanın cerrahi gerekliliklerini bilmek hem tedavi yönetimi açısından farklılık sağlayacak hem de gecikmiş cerrahilerin komplikasyonlarını azaltacaktır.
section_name: PB-302

section_content: Pediatrik Suprakondiler Humerus Kırıklarında Pin Çıkarma Zamanlaması Amaç: Suprakondiler humerus kırıkları çocukluk çağında ön kol kırıklarını takiben ikinci en sık görülen kırıklardır. 14 yaşına kadar görülebilmek ile beraber 5-7 yaşları arasında daha sık görülmektedir. Ne yazık ki literatürde bebeklerde ve yürümeye yeni başlayan çocuklarda kırık şekli ve tedavi sonuçları ile yayınlar oldukça az sayıdadır*. Çalışmamızda 3 yaş altındaki suprakondiler humerus kırıklı olgular incelenerek, tüm suprakondiler humerus kırık olguları ile demografik verileri ve tedavi özellikleri karşılaştırılmıştır. 

Yöntem: Kliniğimizde Haziran 2019 -Aralık 2022 tarihleri arasında tanı ve tedavisi gerçekleştirilen suprakondiler humerus kırığı bulunan 130 hasta (yaş ortalaması 70 [14-150 ay]) çalışmaya dahil edildi. Aralarında 3 yaş altı olan 22 hasta (yaş ortalaması 28,8 [14-36 ay]) ayrı bir grup olarak değerlendirildi. Hastaların ameliyat bilgilerine ve radyolojik görüntülemelerine retrospektif olarak ulaşıldı. Bulgular: 22 hastanın 12'si (%54,5) erkek, 10'u (%45,5) kızdı. Tüm yaş gruplarında 130 hastanın %60,8'i erkekti. Tüm hastalarda yaralanma mekanizması düşme olarak belirlendi. 3 yaş altı grupta kırıkların 13'ü (%59); tüm yaş gruplarında ise %64,6'sı sol taraftaydı. Mevsimsel olarak bakıldığında kırıkların 11'i (%50) sonbahar ve kış aylarında görülmüştü. Bu oran tüm yaş gruplarında %34,6 idi. 

3 yaş altı grupta kırıkların çoğu ekstansiyon tipindeydi ve sadece 1'i (%4,5) fleksiyon tipi kırıktı. Gartland sınıflamasına göre kırıkların 6'sı (%27,2) Tip 1, 5'ı (%22,8) Tip 2 ve 10'u (%45,5) Tip 3 kırık şeklindeydi. Tüm yaş gruplarında kırık tiplerinin dağılımı %18,5 tip 1, %31,5 Tip 2, %46,9 Tip 3 ve %3,1 fleksiyon tipi kırık şeklindeydi. 

Tedavide 3 yaş altı gruptaki hastaların 6'sı (%27,2) konservatif tedavi edilirken 16'sına (%72,8) cerrahi tedavi uygulandı. Tüm yaş gruplarında hastaların tedavisi %32,3 konservatif, %67,7 cerrahi olarak gerçekleştirildi. Cerrahi tedavi edilen 16 hastanın 2'si (%12,5) açık redükte edilirken kalanı kapalı redükte edildikten sonra perkütan pinleme uygulandı. Tüm yaş gruplarında cerrahi tedavi edilenlerde açık redüksiyon oranı %21,5 idi. 

Çıkarımlar: 3 yaş altı suprakondiler humerus kırıkları ile ilgili literatürde oldukça sınırlı sayıda yayın mevcuttur. * Kliniğimizde tanı ve tedavisi gerçekleştirilen 3 yaş altı suprakondiler humerus kırıklı olguların sonuçları tüm yaş gruplarını içeren kontrol grubumuz ve literatürdeki çalışmalarla genel olarak benzerdir. 

Mevsimsel olarak literatürde sıklıkla bahar ve yaz ayları hakimken 3 yaş altı çocuklarda %50 sonbahar ve kış ayları görülmektedir. Bu bize 3 yaş altı kırıkların hava koşullarından bağımsız sıklıkla ev içinde gerçekleştiğini göstermektedir. 

Gartland sınıflamasına göre 3 yaş altı çocuklarda Tip 1 kırık sıklığının tüm yaş gruplarına göre daha yüksek olması, bu grubun daha düşük enerjili ve genellikle ev içi kazaları ile yaralanması ve daha esnek kemik yapısı ile açıklanabilir.
section_name: PB-308

section_content: Vücut Yapısı Proksimal Tibia Epifizyal Yaralanması İçin Bir Risk Faktörü Müdür? Basketbol Oyuncularında Vaka Serisi Amaç: Proksimal tibia epifizyal yaralanmalar nadir olarak görülmektedir ve epifizyal yaralanmaların %1'inden daha azını oluşturmaktadır. Özellikle ergenlik çağında sık görülmektedir. Proksimal tibia epifizyal yaralanmalar tibial tüberkül avülsiyon kırıkları ya da proksimal fizis kırığı şeklinde görülebilir. Özellikle basketbol gibi zıplamalı sporlarda tibial tüberkül apofiz kırıkları sıçrama evresinin başlangıcındaki kuadriseps kas gücüyle oluşmaktadır. Öte yandan bildiğimiz kadarı ile vücut yapısının bu yaralanma ile olan ilişkisi literatürde net olarak ortaya konulamamıştır. Kliniğimizde tanı ve tedavisi gerçekleştirilen üç proksimal tibia epifizyal kırığındaki tecrübelerimiz üzerinden vücut yapısının bu kırıklarda etkisi olup olmadığını araştırmayı hedefledik. 

Yöntem: İri yapılı (Vücut Kitle İndeks Aralığı: 30,47 -31,85 kg/m2; Boy Aralığı: 185 -190 cm) ve basketbol sporuyla ilgilenen ergenlik çağındaki üç farklı hasta, farklı zamanlarda ve benzer yaralanma mekanizmaları sonrası diz ağrısı şikayeti ile tarafımızca değerlendirildi. İlk iki hastanın yaşları sırası ile 13 ve 16 idi ve proksimal tibia epifizyal yaralanmaları tibial tüberkül avülsiyonu şeklindeydi. Diğer hasta ise 14 yaşındaydı ve proksimal tibia epifizyal yaralanması proksimal fizis kırığı şeklindeydi.
section_name: PB-313

section_content: Erken Bebeklik Döneminde Ortopedi Konsültasyonlarının Dağılımı
section_name: PB-314

section_content: Pediatrik Yaş Grubunda Bifosfonat Kullanımı Sonrası Atipik Femur Kırığı Olgu Sunumu Osteogenesis imperfekta hastalarında yaygın olarak gözlemlenen radyolojik bulgular arasında ince kortikal kemikler, yaygın osteopeni, kılıç-kılıfı tibia, Wormian kemikleri ve coxa vara bulunabilir. Bu bulgular her osteogenesis imperfekta tanısı almış hastada zorunlu olmamakla birlikte, varlıkları bu tanının düşünülmesini gerektirir (3-4). 

3 yaşındaki bir erkek çocuk düşme sonrası acil servise başvurdu. Klinik muayene ve radyolojik değerlendirmelerde sağ femur şaft kırığı tespit edildi (Şekil 1). 

Hastanın daha önce düşme sonrası sağ femur şaft kırığı öyküsüyle kliniğimize başvurusu da mevcuttu. 

Hastanın sağ uyluk seviyesinde belirgin hassasiyet ve şişlik gözlemlendi. Pelvik-pedal breys tedavisine devam etmek yerine, hastaya teleskopik çivi uygulamayı planladık. Çivileme ameliyatını şiş kebap osteotomisi yaparak tamamladık. Ameliyat sonrası hastanın takip röntgenleri değerlendirildi ve herhangi bir patoloji tespit edilmedi (Şekil 5). 

Yara yeri temiz olan hastamız, ameliyattan sonra 2 gün sonra taburcu edildi ve haftalık poliklinik kontrolleri için randevu verildi. Amaç: Gelişimsel kalça displazisine yönelik ilk tedavisi uygulanan, sonraki takiplerinde rezidüel displazi gelişen ve bunun yanında tarama programına dahil olmayıp geç dönemde tarafımıza başvuran çocuklarda asetabuler displazinin hem tedavisi hem de yeni belirlediğimiz iki radyolojik parametre incelenmiştir. 

Yöntem: Kliniğimizde Ocak 2013-Aralık 2020 aralığında, açık ya da kapalı redüksiyon yapılmış olup rezidüel asetabuler displazi nedeniyle takip edilen 18 hastanın 20 kalçası ile tarama programına dahil olmayıp geç dönemde başvuran 29 hastanın 33 kalçası olmak üzere, 47 hasta ve 53 kalça retrospektif olarak elektronik hasta dosyaları üzerinden incelenmiştir Bulgular: 5-8 yaş aralığında asetabuler displaziyi öngörmek için yeni belirlediğimiz parametrelerden "teğet açı oranı" için cut-off %63,44; "yarıçaplar açı oranı" için ise %71,72 olarak hesaplanmıştır. Her iki parametre asetabuler indeks ile yüksek derecede koreledir. Redüksiyon sonrası izole displazi nedeniyle 11 kalça konservatif takip edilirken, 9 kalçaya ikincil osteotomi uygulandı. İkincil osteotomi yapılanların radyolojik parametreleri redüksiyon sonrası takiplerde daha kötü olup, en son takiplerde konservatif grupla benzerdir. Klinik olarak ise ikincil osteotomi yapılanlarda sonuç biraz daha olumlu bulunmuştur. Geç başvuru 29 hasta ve 33 kalçalık grupta osteotomi yapılan yaş, ikincil olarak yapılanlara göre anlamlı olarak daha büyüktür. Bu iki grubun son kontrollerinde radyolojik parametrelerde bariz farklılık yoktur. Son klinik duruma bakıldığında sonuç benzer olup geç başvurularda ekstradan %6 vaka MacKay grup 3 olarak nitelendirilmiştir. 

Çıkarımlar: Teğet açı oranı ve yarıçaplar açı oranı, 5-8 yaş arası çocuklarda, disloke olmayan kalçalarda rezidüel asetabuler displaziyi öngörmede kullanılabilir. Redüksiyon yapılmış vakalar radyografik parametreleri normal değerlerine ulaşsa da 8-10 yaşına kadar takip edilmelidir. Redüksiyon yapılmış izole rezidü olgularda osteotomilerden iyi sonuç almak için erken zamanlamaya gerek olmayabilir. Yeterli izlemin ardından halen klinik ve radyografik parametrelerde bariz kötüye gidiş varsa 8 yaşa kadar olan süreçte ikincil osteotomiler uygulanabilir.
section_name: PB-318

section_content: Pediatrik Populasyonda Osteogenezis İmperfekta Hastalığının Türkiye Prevalansı, Kırık Sayıları ve Hastane Özellikleri Barış Görgün 1, Niyazi Erdem Yaşar 2, İzzet Bingöl 3, Ebru Dumlupınar 4, Naim Ata 5, Mahir Ülgü 5, Şuayip Birinci 6, Sinem Bayram 5, Güzelali Özdemir Amaç: Osteogenezis İmperfekta (OI), 100. 000 kişi başına tahmini 4-20 vaka ile nadir görülen bir bağ dokusu bozukluğudur. 

Prevalans bölgelere göre farklılık gösterse de, daha önce yayımlanan ulusal kayıt çalışmaları çok az sayıdadır. Bu çalışmanın amacı, Türkiye'deki pediatrik yaş grubu arasında OI prevalansını, hasta ve hastane özellikleriyle birlikte belirlemektir. 

Yöntem: Türkiye Sağlık Bakanlığı›nın e-sağlık veritabanı aracılığıyla, 2016-2022 yılları arasında OI tanısı almış 18 yaş altı hastaların tıbbi kayıtları toplandı ve retrospektif olarak değerlendirildi. Toplam kırık sayısı, tedavi yöntemleri ve hastane özellikleri de kaydedildi. Ortalama yaşı 9. 77±4. 81 yıl olan 2740 hasta analiz edildi.
section_name: PB-324

section_content: Serebral Palsili Çocukta Bilateral Femur Başı Epifiz Kayması: Nadir Bir Olgu Sunumu ve Literatür İncelemesi Mahmut Görkem Gürçınar 1, Muhammed Yusuf Afacan 1, Derya Akbaba 1, Cumhur Deniz Davulcu 1, Ali Şeker 1 1 İstanbul Üniversitesi -Cerrahpaşa, Cerrahpaşa Tıp Fakültesi, Ortopedi ve Travmatoloji Anabilim Dalı, İstanbul, Türkiye Amaç: Serebral palside (SP) kalça sorunları ile sık karşılaşılmaktadır. Femur başı epifiz kayması (FBEK), proksimal femoral epifizinin travmatik olmayan bir şekilde ayrılması Çıkarımlar: Hastamızın acile ilk başvuru anında kuadriplejik spastik SP tanılı ve 8 yaşında olması, bilinen travma öyküsünün olmaması, 1,5 yıldır nöbet geçirmemesi, endokrinopatisinin olmaması, ön tanıda bilateral FBEK tanısından uzaklaşmamıza neden olsa da, kurbağa pozisyonunda ve düz pelvis grafilerinde FBEK görüldü. Erken müdahale ve düzenli takipler ile hastanın ambulasyonu sağlandı. Literatürde bizim taradığımız kadarı ile örneği olmasa da gelecekte benzer vakalarla karşılaşılma olasılığı göz önünde bulundurmalı ve benzer semptomlarla başvuran SP tanılı hastalarda ayırıcı tanıda FBEK de düşünülmelidir.
section_name: PB-326

section_content: Arı Sokması Sonucu 4 Yaşındaki Hastada Gelişen Elin Akut Kompartman Sendromu: Olgu Sunumu Çıkarımlar: Arı sokmaları, yaygın görülen yaralanmalar olmak ile birlikte çoğunlukla lokal etkiler göstemektedir. Yine de nadir de olsa bu yaralanmalar neticesinde akut kompartman sendromu gelişebileceği akılda tutulmalıdır.
section_name: PB-327

section_content: Pediatrik Osteoartiküler Tüberkülozda Tanı ve Tedavi: Nadir Görülen Bir Vaka Sunumu Çıkarımlar: Bu vaka, çocuklarda hematojen osteomyelit tablosunun tüberküloz açısından mutlaka değerlendirilmesi, bir takım romatolojik hastalıklarla benzer klinik seyir göstermesi ve kültür negatif olarak sonuçlanabilmesi açısından önemlidir. Pediatrik çağda osteoartiküler tüberküloz nadir görülen semptomları daha yavaş ilerleyen ve silik olabilen bir durum olduğundan tanı koyulmasını zorlaştırır. Görüntüleme bulguları pediatrik osteoartiküler tüberküloz için yanıltıcı olabilir. Hematolojik incelemeler de yeterli değildir. Görüntüleme eşliğinde biyopsi veya açık cerrahi ile alınan biyopsiler tanı koyulmasında yardımcıdır. Tanıyı doğrulamak, doğru tedavi uygulamak amacıyla tüm şüpheli durumlarda biyopsi alınması en doğru yaklaşımdır. Literatürde çok sık karşımıza çıkmayan ve klinik olarak şüpheli bu olguda hastaya uygulanan açık cerrahi prosedür, patolojik ve mikrobiyolojik örnekleme, literatürdeki benzer örnekler ve klinik yaklaşım açısından son derece önemlidir. Hastanın doğru yaklaşımla doğru tedavi alması ve tedavi sürecindeki dönemde meydana gelen klinik düzelmesi son derece önemlidir.
section_name: PB-328

section_name: PB-329

section_content: Muhammed Kazez 1, Ömer Esmez 2, Şükrü Demir 2 1 Elazığ Fethi Sekin Şehir Hastanesi, Elazığ, Türkiye 2 Elazığ Fırat Üniversitesi Tıp Fakültesi, Elazığ, Türkiye Amaç: Monteggia kırıklı çıkığı; proksimal radioulnar eklemin ayrışması ve bunun sonucunda radiokapitellar eklemin dislokasyonuyla ilişkili kompleks bir yaralanmadır. Bu yaralanmalar nadir görülmesi, görüntülemelerin düzgün olarak yapılamaması, takip ve tedavi uyumsuzluğu nedeniyle gözden kaçabilir. Atlanmış radius başı çıkığı birkaç ay boyunca fark edilmeden kalabilir fakat ilerleyen dönemlerde semptomatik hale gelerek karmaşık bir klinik sorun oluşturur. Kronik Monteggia lezyonlarına yönelik birçok tedavi modalitesi geliştirilmiş olmasına rağmen fikir birliği sağlanamamıştır. Bu çalışmanın amacı; kronik, pediatrik Monteggia kırıklı çıkığı nedeniyle cerrahi tedavi edilen hastaların sonuçlarını değerlendirmektir. Çıkarımlar: Monteggia kırıklı çıkıkları nadir görülen ve gözden kaçabilen yaralanmalardandır. Ulna düzeltici osteotomisi ve açık radius başı redüksiyonu yapılmadan transkapitellar pinleme ile eklem stabilitesi yeterli olmamaktadır. Yaralanma ile cerrahi operasyon arasındaki süresi kısa olan genç hastalarda, açık radius başı redüksiyonu ve ulna düzeltici osteotomisi ile daha tatmin edici klinik sonuçlar elde edilebilir.
section_name: Kronik Monteggia Çıkığı Nedeniyle Cerrahi Tedavi Edilen Pediatrik Hastaların Sonuçlarının Değerlendirilmesi

section_content: Gelişimsel Kalça Displazisini Muayene Bulguları Ne Kadar Doğru Tespit Eder? Bulgular: Çalışmada 132 (%54,54) kadın 110 erkek hasta mevcuttu. Hastaların yapılan rutin USG sonuçlarında 30 hastada GKD tespit edildi. Fizik muayenede hem abdüksiyon kısıtlılığı hem de pili asimetrisi bulunan hastaların duyarlılığı, özgüllüğü ve negatif öngörü değerleri yüksek olarak izlenirken (%82,9, %71,1 ve %96,5) pozitif öngörü değerleri düşük olarak izlenmiştir (%28,1). 

Çıkarımlar: Abdüksiyon kısıtlılığı ve pili asimetrisi gibi fiziksel muayene bulguları tek başına değerlendirildiğinde düşük duyarlılık, özgüllük, pozitif ve negatif öngörü değerleriyle sonuçlanabilir ancak muayenede kolayca tanınabilen bu bulguları birleştirerek, gelişimsel kalça displazisi tanısı koyma olasılığı önemli ölçüde artar. Pili asimetrisi ve abdüksiyon kısıtlılığı birlikte değerlendirildiğinde, yüksek duyarlılık, özgüllük ve negatif öngörü değerlerine sahiptir ve ek olarak düşük pozitif öngörü değeri vardır ve gelişimsel kalça displazisinin ilk tarama sürecinde yardımcı olabilir. TDA yapılan hastalarda ilk mobilizasyon sırasında kaygı düzeyinin hareketlilik düzeyine etkisini belirlemektir. 

Yöntem: Total Diz Artroplastisi (TDA) yapılan hastaların hareketliliğini etkileyebilen kaygı gibi psikolojik faktörlerin etki düzeyinin saptanması, hareketsizliğe bağlı oluşabilecek komplikasyonların önlenmesi ve buna bağlı olarak erken taburculuk gibi birçok faktörün olumlu yönde etkilenmesi açısından önemlidir. 

TDA yapılan hastalarda ilk mobilizasyon sırasında kaygı düzeyinin hareketlilik düzeyine etkisini belirlemektir.
section_name: PB-330

section_content: Hastaların, yaş ortalaması 63,16±7,71, %73,3'ü kadın, %95,6'sı ameliyat sonrası birinci gündedir. Hastaların mobilizasyon sırasında VAS ağrı puanı ortalamaları 6,23±1,74'tür. Hastaların DKÖ puan ortalaması 39,16±16,54, HHÖ puan ortalaması 83,40±21,48, GHÖ puan ortalaması 11,59±3,74'tür. Hastaların mobilizasyon sırasındaki VAS ağrı puan ortalamaları ile HHÖ (rs=0,72;p=0,00) ve GHÖ (rs=0,68;p=0,00) arasında istatistiksel olarak anlamlı, güçlü ve pozitif yönlü bir ilişki vardır. Hastaların DKÖ puan ortalaması ile GHÖ puan ortalaması (rs=0,75;p<0,01); DKÖ puan ortalaması ile HHÖ ağrı alt boyutu (rs=0,81; p<0,01) ve zorlanma alt boyutu (rs=0,77;p<0,01) puan ortalamaları arasında istatistiksel olarak anlamlı güçlü ve pozitif yönlü bir ilişki bulunmuştur. Ağrı ve kaygı değişkenleri ile hasta hareketlilik düzeyi hakkında tahminde bulunmak için çoklu doğrusal regresyon analizi sonucunda oluşturulan modelin istatistiksel olarak anlamlı olduğu belirlenmiştir (F=158,05;p=0,00). Ağrı ve kaygı değişkenlerinin hasta hareketlilik düzeyinin istatiksel olarak anlamlı yordayıcıları olduğu belirlenmiştir. Hastaların ağrı ve kaygı düzeyi hasta hareketlilik düzeylerindeki varyansın %7'sini açıklamaktadır. (R2=0,705). Kaygı puanındaki bir birimlik artış hasta hareketlilik puanında 0,719 birimlik bir artışa yol açarken, ağrı puanındaki bir birimlik artış hasta hareketlilik puanında 4,306 birimlik bir artışa yol açmıştır. 

Çıkarımlar: Sonuç olarak, hastaların ilk mobilizasyon sırasında orta düzeyde kaygılarının olduğu, hareket ederken ağrı ve zorlanma yaşadıkları, hastaların bağımsız hareket becerilerinin orta düzeyde yeterli olduğu bulunmuştur. Hastaların kaygı ve ağrı düzeyi arttıkça da hareketlilik ile ilişkili zorlanmanın arttığı sonucuna varılmıştır. Bu bağlamda mobilizasyon öncesinde hastaların kaygı düzeyini azaltacak hemşirelik girişimlerinin planlanması ve bakıma entegre edilmesi önerilmektedir.
section_name: Bulgular:

section_content: Ortopedi Ameliyathanelerinde Trafik Ve Cerrahi Alan Enfeksiyonları: Hekim Ve Hemşirelerin Bilgi Ve Uygulamaları Çiğdem Canbolat Seyman 1, Çiğdem Kaya 2, Ayşe Gül Atay Doyğacı 3 1 Hacettepe Üniversitesi, Hemşirelik Fakültesi, Cerrahi Hastalıkları Hemşireliği Ana Bilim Dalı, Ankara, Türkiye 2 Balıkesir Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Fakültesi, Hemşirelik Bölümü, Balıkesir, Türkiye 3 Başkent Üniversitesi, Sağlık Hizmetleri Myo, Ameliyathane Hizmetleri Bölümü, Ankara, Türkiye Amaç: Ortopedik cerrahinin karmaşıklığı ve bu prosedürlerde çoğunlukla implantların kullanılması CAE (cerrahi alan enfeksiyonu) riskini önemli ölçüde arttırmaktadır. Ortopedik cerrahi prosedürlerin yapıldığı ameliyathanelerde havalandırma koşullarının, kapı açılma sıklığının, odada bulunan kişi sayısı ve hareketliliğinin CAE'larını etkilediği bilinmektedir. Bu nedenle ortopedi ameliyathanelerinde çalışan hekim ve hemşirelerin CAE'larını azaltmada önemli rolleri bulunmaktadır. Bu araştırma; ortopedi ameliyathanelerinde çalışan hekim ve hemşirelerin ameliyathanedeki trafik yoğunluğu ve CA-E'larına ilişkin bilgi ve uygulamalarını değerlendirmek amacıyla yürütülmüştür. 

Yöntem: Bu tanımlayıcı araştırmanın yürütülebilmesi için Balıkesir Üniversitesi Sağlık Bilimleri Girişimsel Olmayan Araştırmalar Etik Kurulundan izin alınmıştır. Araştır-manın örneklemi; bağımsız değişken sayısı üzerinden 97 olarak hesaplanmıştır. Araştırmaya dahil edilme kriterleri; ortopedi ve travmatoloji ameliyathanelerinde hekim ve hemşire olarak çalışmak, akıllı telefon ve sosyal medya kullanmak, çalışmaya katılmaya gönüllü olmaktır. Örnekleme ulaşmak için araştırmacılar tarafından hazırlanan veri toplama formu online anket formuna dönüştürülmüş ve sosyal medya platformları aracılığıyla tüm ortopedi ameliyathanesinde çalışan hekim ve hemşirelerle paylaşılmıştır. Araştırma davetine toplam 114 kişi katılmıştır. Veriler SPSS 23 ile değerlendirilmiştir. 

Bulgular: Araştırmaya katılan 114 kişinin, %72,8'i hemşire, %52,6'sı kadın, %57,9'u Sağlık Bakanlığına bağlı hastanelerde çalışıyor, %59,6'sı CAE ile ilgili daha önce eğitim almış, %80,7'si CAE ile ilgili yayınları takip etmediği bulunmuştur. Katılımcıların çalıştıkları ameliyathanelerin %56,1'sının laminar akım ve hepa filtre kombinasyonu ile havalandırıldığı, %44,7'sinde kapı kapalı prosedürler yapıldığı, %44,7'sinde ameliyathanede trafiği azaltmak için hiç önlem alınmadığı, %82,5'inde vakalara gözlemci alındığı, %24,6'sında gözlemci sayısına sınırlama yapılmadığı, ameliyat sırasında en sık giriş çıkış yapan grubun %68,4 ile anestezi ekibi olduğu belirlenmiştir. Bunların dışında katılımcıların tamamı ameliyathanede kapı açılma sıklığının, ameliyathanede bulunan kişi sayısının ve hareketliliğinin CAE'larını etkilediğini ifade etmişlerdir. 

Çıkarımlar: Ortopedi ameliyathanelerinde çalışan hekim ve hemşirelerin ameliyathanedeki hareketliliğin CAE'larını artırdığına yönelik bilgi sahibi oldukları fakat ameliyathane trafiğini azaltarak CAE'larını önleme konusunda yeteri kadar önlem almadıkları görülmektedir. Multidisipliner olarak çeşitli sağlık profesyonellerinin görev yaptığı ve çoğunlukla implantların kullanıldığı, CAE bakımından riskli alanlar olan ortopedi ameliyathanelerinde, ameliyathane trafiğini azaltacak kurallar geliştirilmesinin, özellikle vaka sırasında hareketliliği azaltacak önlemler alınmasının ve ameliyathane personelinin bu konuda bilgilendirilmesinin CAE'larını azaltacağı düşünülmektedir.
section_name: SB-02

section_content: Diz Protezi Yapılan Hastalarda Ameliyat Öncesi Verilen Deksametazon Ameliyat Sonrası Ağrı Kontrolünde Ne Kadar Etkili?

Eşref Terzi 1, Rükiye Çongur 4, Selma Başyiğit 3, Tuğba Akkan 4, Sami Sökücü 2 1 Aydın Üniversitesi Medicalpark Florya Hastanesi Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı, İstanbul, Türkiye 2 Bahçeşehir Üniversitesi Medicalpark Göztepe Hastanesi Ortopedi Ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı, İstanbul, Türkiye 3 Bahçeşehir Üniversitesi Medicalpark Göztepe Hastanesi Anesteziyoloji Ve Reanimasyon Ana Bilim Dalı, İstanbul, Türkiye 4 Bahçeşehir Üniversitesi Medicalpark Göztepe Hastanesi Hemşirelik Bölümü, İstanbul, Türkiye Amaç: Diz protezi ameliyatı sonrası hastaların ameliyat sonrası deneyimlediği ağrı, iyileşme sürecini ve hasta memnuniyetini önemli ölçüde etkileyen bir faktördür. Deksametazon, anti-inflamatuar ve immünsupresif özelliklere sahip bir kortikosteroddir ve cerrahi sonrası inflamasyonu azaltarak ağrı kontrolüne katkıda bulunabileceği bir çok çalışmada gösterilmiştir. Bu çalışmada, ameliyat öncesi 40 mg deksametazon uygulamasının postoperatif ağrı üzerindeki etkisi ve bu etkinin süresi incelenmiştir. 

Yöntem: Diz protezi ameliyatı sonrası hastaların ameliyat sonrası deneyimlediği ağrı, iyileşme sürecini ve hasta memnuniyetini önemli ölçüde etkileyen bir faktördür. Deksametazon, anti-inflamatuar ve immünsupresif özelliklere sahip bir kortikosteroddir ve cerrahi sonrası inflamasyonu azaltarak ağrı kontrolüne katkıda bulunabileceği bir çok çalışmada gösterilmiştir. Bu çalışmada, ameliyat öncesi 40 mg deksametazon uygulamasının postoperatif ağrı üzerindeki etkisi ve bu etkinin süresi incelenmiştir. 

Bulgular: Ameliyat sonrası 1. Grup 0. Günde VAS skoru ortalaması 0,666 kontrol grubunda ise 1,486 (P<. 004). 1. Gün VAS skoru ortalaması 1. Grup için 0,500, kontrol grubu 1,97 (P<. 001). 2. Gün VAS skoru ortalaması 1. Grup için 0,583, kontrol grubu ise 1,432 (P<. 001). 1. Ay VAS skoru ortalaması 1. Grup için 0,500, kontrol grubunda ise 1,756 (P<. 001). Bu verilere göre araştırılan tüm süreçlerde preoperatif 40 mg deksametazonun postoperatif ağrı kontrolünde anlamlı bir etki oluşturduğunu göstermektedir. Çıkarımlar: Ameliyat öncesi 40 mg deksametazon uygulaması, diz protezi yapılan hastalarda postoperatif ağrıyı azaltmada etkili bir yöntemdir. Bu bulgular, deksametazonun postoperatif ağrı yönetiminde kullanımı için destekleyici kanıtlar sunmaktadır. Daha geniş çaplı ve uzun dönemli çalışmalar, bu bulguların doğrulanmasına katkı sağlayacaktır. Ayrıca farklı dozlarda ve uygulama zamanlamalarında deksametazonun etkinliği ve güvenliği de araştırılmalıdır.
section_name: SB-03

section_content: Total Diz Artroplastisi Uygulanan Hastalarda Perioperatif Bakım Kalitesinin Ameliyat Sonrası Ağrı, Kinezyofobi Ve Anksiyete İle İlişkisinin Değerlendirilmesi tir (124,14±14,14). Hastaların postoperatif erken dönemde orta düzeyde kinezyofobi (38,75±6,72) ve anksiyeteye (37,66±9,44) sahip olduğu saptanmıştır. Hastaların ağrı puanı ortalamasının ise operasyon günü en yüksek (VAS=5,80±1,90) olduğu ve ağrının postoperatif birinci ve ikinci günde giderek azaldığı saptanmıştır. Çalışma sonucunda, kaliteli perioperatif hemşirelik bakımı puan ortalaması ile postoperatif kinezyofobi, anksiyete ve ağrı puanları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunmuştur (p<0,05). 

Çıkarımlar: Perioperatif hemşirelik bakımının kalitesinin artması, postoperatif erken dönemde kinezyofobi, anksiyete ve ağrı düzeylerinde azalma sağlamaktadır. Total diz artroplastisi uygulanan hastalara perioperatif süreçte sağlanan nitelikli hemşirelik bakımının, kinezyofobi, anksiyete ve ağrının yönetimini kolaylaştırarak, postoperatif hasta sonuçlarına ve fonksiyonel durumun iyileşmesine katkı sağlayacağı düşünülmektedir.
section_name: SB-04

section_content: Total Diz Protezi Uygulanan Hastaların Diz Fonksiyonlarını Ve Düşme Korkularını Etkileyen Faktörlerin İncelenmesi Ayşegül Savcı 1, Esma Aydın 2, Hakan Akkan 1 1 Kütahya Sağlık Bilimleri Üniversitesi, Kütahya, Türkiye 2 Bilecik Şeyh Edebali Üniversitesi, Bilecik, Türkiye Amaç: Bu çalışmada total diz protezi cerrahisi geçiren hastaların, diz fonksiyonlarını ve düşme korkularını etkileyen faktörlerin incelenmesi amaçlanmıştır. 

Yöntem: Araştırma tanımlayıcı ve kesitsel türde olup 2015-2020 yılları arasında TDP ameliyatı uygulanmış 344 hasta ile gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın için etik kurul izni, kurum izni, hastalardan onam alınmıştır. Örneklem G*Power sürüm 3. 1 kullanılarak çalışmanın verileriyle post-hoc güç analizi doğrultusunda belirlenmiştir. Çalışmanın sonunda etki büyüklüğü, p değeri ve örneklem büyüklüğü sırasıyla 0,39, 0,05 ve 344 olduğunda güç 0,98 olarak saptanmıştır. 18 yaş ve üzeri, sözel iletişim kurabilen ve çalışmaya dahil edilmeyi kabul eden hastalar dahil edilmiştir. Bilinci açık olmayan, kişi, yer ve zaman oryantasyonu olmayan, kronik bir kas hastalığı olan, alt ekstremitede protez cerrahisi dışında cerrahi girişim geçirmiş, motor fonksiyon bozukluğu olan hastalar çalışmadan dışlanmıştır. Veriler, Hasta Bilgi Formu, Uluslararası Düşme Etkinlik Ölçeği (FES-I) (Falls Efficacy Scale-International) ve Günlük Yaşam Uğraşlarına İlişkin Diz Testi (KOS-ADLS) (Knee Outcome Survey-ADLS) ile toplanmıştır. Araştırmanın verilerinin analizinde sayı, yüzde, ki-kare ve korelasyon analizi yapılmıştır. 

Bulgular: Katılımcıların yaş ortalaması 68. 63±8. 54 (yıl) idi. Ameliyattan sonra geçen süre ortalaması 27,23±16,08 (ay) olup, %29,7'sinde ameliyat öncesi, %28,5'inde ameliyat sonrası düşme yaşanmıştır. Katılımcıların KOS-ADLS puan ortalamaları (66,30±12,44), FES-I puan ortalaması ise 36,05±9,36 dır. TDP ameliyatından önce düşme öyküsünün düşme için bir risk faktörü olduğu belirlendi. Hastanın yaşı ve BKI arttıkça diz fonksiyonları kötüleşti ve düşme korkusu artmıştır. Kadın cinsiyet, kronik hastalıklar ve duyusal sorunlar da bunlara katkıda bulundu. 

Çıkarımlar: Hastaların TDP ameliyatı sonrasında hastaların iyi diz fonksiyonuna sahip olmalarına rağmen, kısıtlılıkları ve düşme korkularının yüksek olduğu belirlenmiştir. Diz fonksiyonu, hasta yaşı ve BKI arttıkça kötüleşirken, yaş düşme korkusu ile ilişkilendirilmiştir. Kadın cinsiyet, kronik hastalıklar ve duyusal problemler de bu faktörlere katkıda bulunmuştur. Ayrıca, TDP ameliyatından önce düşme öyküsünün gelecekteki düşmeler için bir risk faktörü olduğu belirlenmiştir. TDP geçiren hastaların diz fonksiyonlarında ameliyat sonrası dönem uzadıkça azalma gözlemledik. Ancak, artan fizyoterapi seansları, iyileşen diz semptomları ve diz fonksiyonunda daha az kısıtlılık ile düşme korkularının azaldığı saptandı. Ameliyat öncesi düşme deneyimlerinin TDP hastalarının fonksiyonel durumlarını olumsuz etkileyebileceği ve düşme korkularının da fonksiyonel durumlarını etkileyebileceği düşünülmektedir. Bu hastalara planlı ve kapsamlı taburculuk eğitimi verilmesi, evde izlem ve bakımının sağlanması önerilmektedir. Ek olarak, hastaların kas gücünü, yürümesini, dengesini ve düşme riskini değerlendirmek ve hastaya özel rehabilitasyon sağlamak önerilmektedir.
section_name: SB-05

section_content: 33. Ulusal Türk Ortopedi ve Travmatoloji Kongresi ve 11. Ulusal Ortopedi ve Travmatoloji Hemşireliği Kongresi Özet Bildiri Kitapçığı
section_name: S299

section_content: Cerrahi Kliniklerde Çalışan Hemşirelerin Osteoporoz Bilgi Düzeyi Ve Farkındalığı Meltem Tüney 1, Ali Turgut 1, Oğuzhan Gökalp 2 1 İzmir Şehir Hastanesi -Ortopedi Ve Travmatoloji Kliniği, İzmir, Türkiye 2 Uşak Eğitim Araştırma Hastanesi -Ortopedi Ve Travmatoloji Kliniği, Uşak, Türkiye Amaç: Cerrahi kliniklerde çalışan hemşirelerin osteoporoz hakkında bilgi düzeyi ve farkındalığını nicel verilerle tanımlayıcı olarak ortaya koymaktır. 

Yöntem: Üçüncü basamak bir devlet hastanesinin cerrahi kiniklerinde çalışan hemşirelere güncel literatür bilgileri doğrultusunda oluşturulan; tanıtıcı bilgi formu, osteoporoz bilgi formu ve Türkçe geçerlilik ve güvenilirliği olan osteoporoz öz etkililik yeterlik ölçeği uygulandı. Çalışmaya katılmayı kabul eden 161 hemşire çalışmaya dahil edildi. Veri taraması için kurum izni alındı. Veriler ortalama ± standart sapma olarak sunuldu ve tanımlayıcı istatistikler kullanıldı. İstatistiksel analizler; Statistical Package for Social Sciences (SPSS) v24 sürümü kullanılarak yapıldı. Normal dağılım göstermeyenler Mann-Whitney U testi ve Ki-kare testi kullanılarak analiz edildi. İstatistiksel anlamlılık için p değeri ≤ 0,05 olarak belirlendi. Üç ve daha fazla bağımsız ortalama arasındaki fark tek yönlü varyans analizi (ANOVA) ile test edildi. 

Bulgular: Çalışmaya dahil edilen 161 hemşirenin 60'ı erkek (%37. 3), 101'i kadındı (%62,7), üniversite mezunu olanlar 98 kişi idi (%60. 9). Ailesinde osteoporoz öyküsü olanlar 26 kişi (%16. 1), osteoporoz tanısı alanlar 13 kişi idi (%8. 1). Hemşirelerin çoğu %47. 8' i (77 kişi) 1-12 ay arası mesleki deneyim yılına sahipti. Osteoporoz öz etkililik ve yeterlik ölçeği toplam puan ortalaması 723. 35 ± 191. 20 idi. Toplam doğru cevaplanan osteoporoz bilgi formu soru ortalaması ise 5,63 idi ± 3. 32. Osteoporoz öz etkililik ve yeterlik ölçeği puan ortalaması ile toplam doğru cevaplanan osteoporoz bilgi formu arasında zayıf ve anlamsız bir korelasyon tespit edilmiştir (r =0,085 ve p=0,284). Eğitim durumu ile osteoporoz öz etkililik ve yeterlik ölçeği toplam puan ortalaması arasında anlamlı bir fark bulunmaktadır (p=0,009). Bu durum; eğitim seviyesinin arttıkça öz etkililik ve yeterlik arttığına işaret etmektedir. 

Çıkarımlar: Cerrahi kliniklerde çalışan hemşirelerin eğitim düzeylerinin arttıkça osteoporoz konusunda bilgi düzeyleri ve öz yeterlilik etkinlikleri artmaktadır. Bu durum, konu hakkında eğitimlerin artması gerektiğini göstermektedir. Cerrahi klinik hemşirelerinin osteoporoz hakkında bilgi düzeyini ve farkındalığını geliştirecek çalışmalara ihtiyaç vardır.
section_name: SB-06

section_content: Total Eklem Artroplastisinde Derin Ven Trombozu Gelişme Sıklığı ve Etkileyen Faktörler: Retrospektif Çalışma Ayşe Gül Atay Doyğacı 1, Çiğdem Canbolat Seyman 2, Çiğdem Kaya 3, Hayriye Ünlü 4, Bahtiyar Haberal 5 1 Başkent Üniversitesi, Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu, Ameliyathane Hizmetleri, Ankara, Türkiye 2 Hacettepe Üniversitesi, Hemşirelik Fakültesi, Cerrahi Hastalıkları Hemşireliği Ana Bilim Dalı, Ankara, Türkiye 3 Balıkesir Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Fakültesi, Hemşirelik Bölümü, Balıkesir, Türkiye 4 Alanya Alaaddin Keykubat Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Fakültesi, Hemşirelik Bölümü, Antalya, Türkiye 5 Başkent Üniversitesi, Tıp Fakültesi, Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı, Ankara, Türkiye Amaç: Derin ven trombozu (DVT) alt ekstremite cerrahisi sonrası yaygın görülen bir komplikasyon ve başlıca morbidite ve mortalite nedenidir. DVT risk faktörleri arasında, kişisel faktörler (ileri yaş, obezite ve daha önce DVT öyküsü olma) ve cerrahiyle ilgili faktörler (ameliyat süresi, ameliyat sonrası hareketsiz kalma, uzun süre hastanede yatış) yer almaktadır. Bu nedenle hastaların ameliyat öncesi, sırası ve sonrasında DVT risk faktörleri yönünden değerlendirilmesi ve süreçlerinin etkin bir şekilde yönetilmesinde ortopedi hemşirelerinin önemli rol ve sorumlulukları bulunmaktadır. Bu çalışma; total eklem artroplastisi (TEA) yapılan hastaların retrospektif olarak derin ven trombozu gelişme sıklığını ve etkileyen faktörleri belirlemek amacıyla yapılmıştır. 

Yöntem: Bu çalışma Ankara'da özel bir üniversite hastanesinde TEA yapılan hastaların retrospektif olarak DVT gelişim sıklığını ve etkileyen faktörleri belirlemek amacıyla yapılmıştır. Araştırmanın yürütülebilmesi için Başkent Üniversitesi'nin Tıp ve Sağlık Bilimleri Araştırma Kurulu'ndan (E-94603339-604. 01-346621) ve araştırmanın yapıldığı kurumun başhekimliğinden yazılı izin alınmıştır. Araştırmaya 18 yaş ve üzerinde olan, son üç yıl içerisinde total kalça veya diz artroplastisi yapılan, hastanede kalış süresi 48 saatten fazla olan ve antikoagülan tedaviyi kabul eden hastalar dahil edilmiştir. Dahil edilme kriterlerine uygun 310 hasta tespit edilmiştir. Araştırmanın verileri hasta kayıtları incelenerek toplanmış ve SPSS 26. 0 ile değerlendirilmiştir. 

Bulgular: Hastaların yaş ortalaması 71,7, %93,2'si kadın, %43,9'u ilkokul mezunu, %89'unun kronik hastalığı mevcut, %59'una total diz protezi, %41'ine total kalça protezi uygulanmış, %78,4'üne elektif özellikte ve ortalama 2,8 saat süren cerrahi işlem yapılmıştır. Hastane kayıtlarında %1,9'unun daha önceden DVT ve %81'inin ameliyat öyküsü bulunduğu saptanmıştır. Hastaların tümüne ameliyat öncesinde antiembolik çorap giydirilmiş, ameliyat sonrasında ise antiembolik çorap ve düşük molekül ağırlıklı heparin tedavisi uygulanmıştır. Yapılan bu girişimler sonrasında hastaların sadece %0,6'sında postoperatif dönemde DVT gelişmiştir. Autar DVT risk tanılama ölçeğine göre hastaların ortalama puanı 13,9 (orta risk) olduğu bulunmuştur. Ayrıca hastaların cinsiyetleri, kronik hastalıkları, cerrahi işlemin acil veya elektif özelliği, ASA puanları ve uygulanan anestezi çeşidi DVT riskini arttırmada etkili olmuştur (p<0,05). 

Çıkarımlar: TEA hastalarında doğru risk tanılamasının yapılmasının ve önleyici girişimlerde bulunulmasının DVT riskini önemli ölçüde azalttığı görülmektedir. Bu nedenle ortopedi hastalarının tedavi ve bakımından sorumlu ekibe, uygun ölçüm araçları ile DVT riskinin belirlenmesi ve kanıta dayalı DVT rehberlerinin uygulanması yönünde eğitimler verilmesinin etkili olacağı düşünülmektedir.
section_name: SB-07

section_content: Total Kalça Artroplastisi Olan Hastaların Preoperatif Uyku Kalitesi Ve Ağrı Şiddetinin Konfor Düzeyine Etkisinin Belirlenmesi Yasemin Şara 1, Melike Durmaz 1, Şerife Kurşun Kural 2 1 Selçuk Üniversitesi, Konya, Türkiye 2 Alanya Alaaddin Keykubat Üniversitesi, Antalya, Türkiye Amaç: Total kalça artroplastisi(TKA),kalça artrozu ile ilişkili şiddetli ağrı ve disfonksiyonun giderilmesinde güvenilir bir operasyon olduğu kanıtlanmıştır. Ancak ameliyat sonrası yaşanan ağrı,disfonksiyon gibi nedenlerle hasta memnuniyeti düşebilmektedir. Hastanede yatmak uyku ihtiyacının karşılanmasını engelleyen "normal uyku" seyrini değiştiren, uyku kalitesini olumsuz yönde etkileyen başlıca etmenlerden biri olarak karşımıza çıkmaktadır. Ameliyat öncesi uyku şikâyeti olmayan kişilerde bile, uyku bozukluğu yaygın olarak rapor edilir ve ameliyattan sonraki birkaç gün veya hafta boyunca devam etmektedir. Ameliyat öncesi dönemde uyku bozukluğu olan hastalar ameliyat sonrası dönemde daha fazla ağrı yaşamaktadırlar. Ameliyat öncesi dönemde ağrı yaşayanlar hastalar ise, ameliyat sonrası dönemde daha fazla ağrı ve uyku bozukluğu yaşamaktadırlar. 

Total kalça artroplastisi olan hastaların ameliyat öncesi uyku kalitesi ve ağrı şiddetinin ameliyat sonrası konfor düzeyine etkisinin belirlenmesidir. 

Yöntem: Bu çalışma, tanımlayıcı-ilişki arayıcı türde bir araştırmadır. Çalışmaya toplam 166 hasta dahil edilmiştir. Verilerin toplanmasında "Tanımlayıcı Özellikleri Belirleme Formu", "Görsel Kıyaslama Uyku Ölçeği", "Görsel Analog Skala" ve "Kalça Protezi Sonrası Konfor Ölçeği" kullanılmıştır. 

Bulgular: Çalışmaya katılan bireylerin %66'sı kadın olmakla beraber; bireylerin yaş ve Beden Kitle indeksi ortalaması sırasıyla 64,36±8,67 ve 27,30±3,44'tür. Bireylerin %9'u sigara, %11'alkol kullanmaktadır. Hastaların %67 sinde kronik hastalık vardır. Hastaların TKP olma nedenlerine bakıldığında %40'ı kırık, %29 kireçlenme, %16 kalça çıkığı,%15'i ise osteoporoz'dur. Ameliyat öncesi ve sonrası ağrı şiddeti ortalaması sırasıyla 4,21±2. 10 ve 3,86±5,08'dır. Görsel kıyaslama uyku ölçeği puanı ortalaması 328,91±190,55'tir. Hastaların konfor ölçeği puan ortalaması 2,65±0,24'tür. Hastalardan ameliyat öncesi ağrı şiddeti yüksek olması ile ameliyat sonrası ağrı şiddetleri arasında pozitif yönde anlamlı bir ilişki bulunmuştur (r=0,28,p<0,01). Hastaların preoperatif ağrı şiddetleriyle konfor algıları arasında negatif yönde anlamlı bir ilişki bulunmuştur (r=0. 19;p<0,05). Hastaların postoperatif ağrı şiddetleriyle konfor algıları arasında anlamlı bir ilişki bulunmamıştır(r=0,14;p>0,05). Hastaların preoperatif uyku kaliteleriyle konfor algıları arasında negatif anlamlı bir ilişki vardır(r=0,28;p<0,01). 

Çıkarımlar: Ameliyat öncesi ağrı şiddetinin yüksek ve uyku kalitesinin düşük olması ameliyat sonrası konfor algısını düşürmektedir. Hemşirelerin TKA olan hastaların bakımına ameliyat öncesi süreci dahil etmesi hastanın konforunu sağlamak için gereklidir.
section_name: SB-08

section_content: TOTAL DİZ PROTEZİ AMELİYA-TINDA KARBON AYAK İZİ: TIBBİ ATIKLAR Bahtışen Çakmak 1, 2, Özlem Bilik 2 1 Balıkesir Atatürk Şehir Hastanesi, Balıkesir, Türkiye 2 Dokuz Eylül Üniversitesi Cerrahi Hastalıklar Hemşireliği Ana Bilim Dalı, İzmir, Türkiye Amaç: İklim değişikliği, 21. yüzyılın en büyük küresel sağlık tehdididir. Atık oluşumu iklim değişikliğini önemli derecede etkilemektedir. İklim değişikliğini etkileyecek düzeyde atık oluşturan sektörler sırlamasında gıda sektöründen sonra sağlık hizmetleri ikinci sırada gelmektedir. Ameliyathaneler tıbbi ve sarf malzeme tüketimi fazla, enerji kullanımı yüksek, atık malzeme miktarı fazla alanlardır. Sağlık hizmeti atıklarının %20 ila %33 ünün bir hastanenin ameliyathanesinden kaynaklandığı belirtilmiştir. Total diz protezleri (TDP), ortopedide en sık gerçekleştirilen ameliyatlardan biridir. TDP ameliyatları işlem başına en yüksek (13,1 kg) atık miktarını üretmektedir. Tek bir TDP ameliyatının genel yaşam döngüsü karbon ayak izinin 190,5 kg CO2 olduğu bildirilmiştir. Ancak TDP'nin karbon ayak izini ve çevresel sürdürülebilirlik açısından etkilerini gösteren sınırlı kanıt bulunmaktadır. 

Bu çalışmanın amacı, tek bir TDP vakasının ameliyathanedeki karbon ayak izini belirlemek için oluşan tıbbi atıkların ölçümünü yapmaktır. 

Yöntem: Tek bir TDP ameliyatı sırasında oluşan tıbbi atıklar araştırmacılardan biri olan ameliyathane hemşiresi tarafından toplanarak kontamine, temiz ve kesici atık olarak üç kategoriye ayrıştırıldı ve her birinin kütlesel ağırlığı ameliyathanede kullanılan Bortepe marka hassas portable electronic scale ile ölçüldü. Bu çalışma için bir şehir hastanesinin ameliyathane biriminde TDP ameliyatını gerçekleştiren hekimden ve ameliyathane sorumlu hemşiresinden sözel onam alındı. 

Bulgular: Tek bir TDP ameliyatındaki atıklar tıbbi atık (kontamine), geri dönüşümlü atık (temiz) ve kesici delici atık olarak üç kategoride sınıflandırıldı. Tüm kategorilerdeki atıkların her birinin ayrı ayrı ölçümü yapıldı. Tıbbı atık kategorisinde yer alan atıklar sement ve sement kaşıkları, yıkama torbaları, yıkama tabancası, aspiratör hortumu ve torbası, çıkan kemik parçaları, kontamine cerrahi eldivenler, iğnesiz süturlar, kompresler, tamponlar ve turnike sargısı olup toplam 5100 gr olarak ölçüldü. Geri dönüşüm kategorisine drape kağıtları, cerrahi eldivenin dış poşeti ve kağıtları, medikal protezin dış kağıtları ve poşetleri dahil edildi ve toplamda 0. 306 gr ölçüldü. Kesici-delici alet kategorisinde yer alan iki adet bistüri, altı adet sütur iğnesi ve hemovac drenler toplam 0. 011 gr olarak ölçüldü. Tek bir TDP ameliyatında toplam 5. 417 gr atık ortaya çıktığı saptandı. 

Çıkarımlar: Çevresel sürdürülebilirlik açısından TDP ameliyatlarına olan ilgi giderek artmaktadır. Ancak TDP ameliyatlarının karbon ayak izini ve çevresel olarak sürdürülebilir değişikliklerin etkisini incelemek için daha fazla araştırma yapılmasına gereksinim vardır.
section_name: SB-09

section_content: Türkiye'de Ortopedi Ve Travmatoloji Hastalarının Hasta Memnuniyetlerine İlişkin Yapılan Tezlerin İncelenmesi Sema Koçaşlı 1, Cemile Nida Kayış 2 1 Ankara Yıldırım Beyazıt Üniversitesi, Ankara, Türkiye 2 Kto Karatay Üniversitesi, Konya, Türkiye Amaç: Travma, dünya çapında önemli bir halk sağlığı sorununu olup Dünya Sağlık Örgütü'ne göre, her yıl yaklaşık 5,8 milyon insan travmadan ölmektedir. Türkiye İstatistik Kurumu 2023 verilerine göre travmaya bağlı ölümler, dışsal yaralanmalar ve zehirlenmelerle birlikte 4. sıradadır. Dünya genelinde her yıl gerçekleştirilen ortopedik ameliyatların sayısı hızla artmakta olup dünya nüfusunun yaşlanmaya devam etmesi ve obezite ile osteoartrit oranlarının artmasıyla birlikte de büyümenin devam etmesi beklenmektedir. Bu çalışmada, Türkiye'de ortopedi ve travmatoloji hastalarının hasta memnuniyetlerine ilişkin yapılan lisansüstü tezlerin sistematik olarak incelenmesi amaçlanmıştır. 

Yöntem: Bu sistematik derlemede, Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi'nde kayıtlı olan lisansüstü tezler 5-9 Ağustos 2024 tarihleri arasında "hemşire", "ortopedi", "hasta memnuniyeti" anahtar kelimesiyle taranmıştır. Yayınlanma yılı kriter olarak alınmamıştır. Tarama sonucunda veri tabanına kayıtlı 62 lisansüstü teze ulaşılmış, araştırma kriterlerini karşılayan 23 tez araştırmaya dâhil edilmiştir. Araştırmaya dâhil edilen tezler veri toplama araçlarına, çalışma gruplarına, anabilim dallarına ve türlerine göre incelenmiştir. 

Bulgular: Araştırmaya dâhil edilen tezlerin 21'i yüksek lisans, 2'si doktora tezidir. Bu tezlerin 14'ü tanımlayıcı çalışma, 3'ü randomize kontrollü çalışma olup 5 tanesi de deneysel ve yarı deneysel çalışmalardan oluşmaktadır. Hemşirelik alanında ortopedi ve hasta memnuniyeti konusuyla ilgili yapılan tezlerin 2014-2024 yılları arasında yapıldığı belirlenmiştir. Tezlerin ortalama 4. 407 kişilik örneklem gruplarında ve hemşirelerle gerçekleştirildiği saptanmıştır. 

Çıkarımlar: Araştırma sonucunda ortopedi ve hasta memnuniyeti konulu tezlerin büyük çoğunluğunun tanımlayıcı çalışmalara yoğunlaştığı, deneysel çalışmaların sayıca yetersiz olduğu belirlenmiştir. Hemşirelerin hasta ve hasta yakınlarına planlı, iletişime açık, eğitici, yönlendirici ve tedavi edici şekilde yaklaşması oldukça önemli olup hastaların ihtiyaçları ve gereksinimleri doğrultusunda yapılan hemşirelik uygulamaları sayesinde hasta memnuniyetlerinde de artış olduğu saptanmıştır. Hasta memnuniyetini arttırmaya yönelik farklı deneysel çalışmaların yapılmasının, gelecekteki araştırmalara ve konunun farklı boyutlarla ele alınmasında ışık tutacağı düşünülmektedir.
section_name: SB-010

section_content: Sağlık Bilişim Teknolojilerinin Kullanımı Ortopedi Hemşireliği İçin Bir Tehdit Mi Kolaylık Mı?

Mehmet Dalkılıç 1, Özlem Bilik 2 1 Dokuz Eylül Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü Cerrahi Hastalıklar Hemşireliği Doktora Programı; Kütahya Sağlık Bilimleri Üniversitesi Evliya Çelebi Eğitim Ve Araştırma Hastanesi Stoma Ve Yara Bakım Birimi, İzmir, Türkiye 2 Dokuz Eylül Üniversitesi Hemşirelik Fakültesi Cerrahi Hastalıklar Hemşireliği Ana Bilim Dalı, İzmir, Türkiye Amaç: Teknoloji, toplumun her yönünü etkilemektedir. Dünya nüfusunun yaşlanma eğilimi ve sağlık çalışanlarının sayıca azlığı nedeniyle, sağlık hizmetleriyle ilgili bilgi ve iletişim teknolojisine odaklanma artmıştır. Sağlık sektöründe yenilikçi değişikliklere yol açan bu durumdan hemşirelik mesleği de etkilenmektedir. 

Sağlık bilişim teknolojilerini (SBT) kullanmanın ortopedi hemşireliği üzerindeki etkilerini belirlemektir. 

Yöntem: "Sağlık bilişim teknolojileri", "Ortopedi hemşireliği" anahtar kelimeleriyle Ocak 2015-Temmuz 2024 tarihlerinde ScienceDirect ve PubMed veri tabanındaki literatür tarandı. 

Bulgular: Ortopedi hemşireliğinde SBT'nin kullanımına ilişkin literatüre ulaşılamamış, mevcut literatürde robotik teknolojinin ve yapay zekanın (YZ) hemşirelik mesleğini etkilediği belirtilmiştir. Ameliyathanede ve kliniklerde robotların kullanılması sonucu SBT, sağlık hizmetlerinde kritik kararlar alınmasını ve bakımın koordinasyonunu sağlamaya başlamıştır. Hemşireler yeni teknolojileri kendi uygulamalarına entegre etmede zorlanabilirler. Bu nedenle uygulamalarının hangi yönlerinin teknolojiye devredilebileceğine karar verme sürecine katılmalıdır. Bakım sorumlusu olarak ortopedi hemşiresi; yaşam bulgularının ölçülmesi, ilaç verilmesi, yatak banyosu gibi rutin görevleri makinelere devrederken, bakımın daha incelikli kısımlarıyla ilgilenecek, kendi bedenine yüklenmesi azalacaktır. Teknolojinin kullanımıyla hemşire, hastalarını yakından tanıyabilir ve bakımın merkezine alabilir. Ortopedi hemşireleri hasta güvenliği tehditlerini saptamak, deneyimsiz hemşirelerin klinik muhakeme becerilerini geliştirmek için YZ'yı kullanabilir. Hemşireler; YZ'nın kopyalamakta zorlandığı yaratıcı düşünme, analiz, problem çözme, yorumlama, muhakeme, değerlendirme, eleştirel düşünme gibi yeteneklere ve becerilere odaklanmalıdır. YZ'lı makinelerin hemşirelik mesleğini tehdit ediyor gibi görünmesinin nedenlerinden biri, insan düşüncesini geride bırakma olasılığıdır. Ancak, bu mümkün değildir çünkü performans, çoğu senaryonun öznel, sürekli değişen ve bireysel doğasını içerir. Günümüzde, YZ'nın rekabet edemediği alan, bireylerin öğrenme sürecidir. Bunun nedeni, YZ'nın bağımsız olarak yeni bağlamlar oluşturamaması ve insanlar gibi öğrenememesi, doğası gereği "insana bağımlı" olmasıdır. Diğer yandan şefkat ve empatiyi makinelerde modellemek çok zordur. Makinelerin aksine, hemşireler insanlığın öngörülemeyen yönlerine, özellikle de durumların duygusal bağlamlarına tepki verebilirler. Tıbbi bakım almak çok duygusal bir deneyimdir ve bir makine başkalarının bu yönlerini gerçekten anlayamayabilir. 

Çıkarımlar: SBT hemşirelik uygulamasının yerini alamayacağından, hemşirelerin istihdamlarının güvenliği konusunda endişelenmelerine gerek yoktur. Mesleki açıdan gelişen hemşirelerin uygulaması galip gelecektir. Hemşirelerin değişim sürecine hazırlanması için lisans düzeyinde müfredata YZ eğitimi yerleştirilebilir, bunun için ulusal ve uluslararası etik standartlar belirlenmelidir.
section_name: SB-011

section_content: Ortopedi Hastalarında Yaygın Görülen Postoperatif Boşaltım Problemleri Ve Yönetiminde Kanıta Dayalı Uygulamalar Hesna Gürler 1 1 Sivas Cumhuriyet Üniversitesi Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu Ameliyathane Hizmetleri Programı, Sivas, Türkiye Amaç: Bu çalışmanın amacı ortopedik cerrahi uygulanan hastalarda yaygın görülen üriner ve barsak boşaltım problemlerinin tanımlanması ve yönetimine yönelik kanıta dayalı girişimlerin açıklanmasıdır. 

Ortopedik sorunların yönetiminde uygulanan cerrahi müdahaleler üriner ve barsak boşaltımını olumsuz etkileyen tedavi yaklaşımlarıdır. Ortopedi hastalarında ameliyat sonrası dönemde üriner boşaltımı etkileyen en temel problem üriner retansiyonken, barsak boşaltımını etkileyen en temel problem konstipasyondur. Ortopedi hastalarında postoperatif üriner retansiyonun %2. 3-37. 5 oranında, konstipasyonun ise %18-69 oranında görüldüğü bildirilmektedir. Ortopedi hastaları çoğunlukla ileri yaşta olmaları, travma ve cerrahi girişim nedeni ile yaşanan akut ağrı, hareketsizlik, yatakta tuvalet gereksinimini karşılamak için uygun pozisyon alamama, sürgü kullanımı, uzun süreli foley katater, anestezi ve opioid ilaç kullanımı nedeni ile postoperatif boşaltım problemleri açısından risklidir. Ortopedi hastalarında görülen üriner ve barsak boşaltım problemleri iyileşme sürecini olumsuz etkileyen ve hastanede kalış süresi ve bakım maliyetini artıran temel komplikasyonlardır. 

Yöntem: Ortopedi hastalarının bu problemler yönünden risk düzeylerinin belirlenmesi ve kanıta dayalı önleme ve tedavi girişimlerinin uygulanması, perioperatif bakım kalitesinin artırılması ve hastanede kalış süresi ve bakım maliyetinin azaltılmasında büyük öneme sahiptir. Postoperatif boşaltım problemlerinin en iyi tedavisi gelişmesini önlemektir. Bu doğrultuda hastalar ameliyat öncesi dönemden başlayarak taburcu olana kadar boşaltım problemleri riski yönünden değerlendirilmeli ve etkinliği kanıtlanmış erken mobilizasyon, etkin postoperatif ağrı yönetimi, opioid kullanımını azaltma, erken dönemde ve yeterli düzeyde hidrasyona ve beslenmeye başlama, kafeinli veya kafeinsiz şekersiz kahve içme, sakız çiğneme, masaj, elektriksel stimülasyon gibi girişimler uygulanarak idrar yapımı ve barsak boşaltımı kolaylaştırılmalıdır. 

Çıkarımlar: Postoperatif üriner retansiyon ve konstipasyon ortopedi hastalarında uygun hemşirelik girişimleri ile önlenebilir problemlerdir. Bu doğrultuda ortopedi hemşireleri postoperatif dönemde hastaların üriner ve barsak boşaltımını değerlendirmeli ve hastaların boşaltımını kolaylaştırmak için kanıta dayalı hemşirelik girişimlerini uygulamalıdır.
section_name: SB-012

section_content: Ortopedi ve Travmatoloji Hastalarının Sağlık Okuryazarlığı Düzeyleri İle Öğrenim Gereksinimlerinin Belirlenmesi Figen Çalışkan 1, Ayten Seller 2, Zeynep Kızılcık Özkan 1 1 Trakya Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi, Edirne, Türkiye 2 Bakırköy Dr. Sadi Konuk Eğitim Ve Araştırma Hastanesi, İstanbul, Türkiye Amaç: Bu çalışmanın amacı, ortopedi ve travmatoloji hastalarının sağlık okuryazarlığı düzeyleri ve öğrenim gereksinimlerini belirlemektir. 

Yöntem: Araştırma tanımlayıcı, prospektif çalışma olarak yapıldı. Çalışma, ortopedi ve travmatoloji kliniğinde yatan, iletişim ve işbirliğine açık, bilişsel ve mental problemi olmayan ve çalışmaya katılmaya gönüllü 157 hasta ile gerçekleştirildi. Araştırma verileri 03 Temmuz 2023 ile 31 Aralık 2023 tarihleri arasında elde edildi. Verileri toplamada Bilgi Formu, Sağlık Okuryazarlığı Ölçeği (SOÖ) ve Hasta Öğrenim Gereksinimleri Ölçeği (HÖGÖ) kullanıldı. Etik kurul onayı, ölçek kullanım izni ve uygulama yapılan kurumdan kurum izni alındı. Çalışmaya katılan hastalardan araştırma hakkında gerekli açıklamalar yapıldıktan sonra hem sözlü hem de yazılı onam alındı. SOÖ'den alınabilecek en düşük 25, en yüksek 125 puan alınabilmekte ve yüksek puan sağlık okuryazarlık düzeyinin yeterli ve çok iyi olduğunu göstermektedir. HÖGÖ'den alınabilecek en yüksek toplam puan 250, en düşük 50'dir. Ölçekten alınan toplam puan arttıkça hastaların öğrenim gereksinimleri de artmaktadır. Veriler, hastalar taburcu olmadan 24 saat öncesinde veri toplama araçları ile elde edildi. Verilerin analizinde Statistical Package for Social Sciences (SPSS) 22. 0 paket programı kullanıldı. 

Bulgular: Araştırma kapsamına alınan hastaların yaşları ortalama 52,1 ± 19,4 yıl iken, %51,6'sı erkek olarak belirlendi. Hastaların HÖGÖ toplam puan ortalamaları 214,4±42,7 ve SOÖ toplam puan ortalamaları 105,5±19,5 olarak bulundu. SOÖ ve HÖGÖ puan ortalamaları arasında pozitif yönlü istatistiksel açıdan anlamlı ilişki saptandı (r=0. 572). 

Çıkarımlar: Çalışmada hastaların öğrenim gereksinimlerinin yüksek olduğu saptandı. Hastaların sağlık okuryazarlığı durumunun yeterli olduğu bulundu. Hastaların sağlık okur yazarlık düzeylerinin arttıkça öğrenim gereksinimlerinin de arttığı belirlendi.
section_name: SB-013

section_content: Deprem Sonrası Çoklu Travma Hastalarının Ameliyatlarına Katılan Sağlık Profesyonellerinin Deneyimleri: Nitel Araştırma Yasemin Cicibaş 1, Çiğdem Canbolat Seyman 2, Güzelali Özdemir 1 1 Ankara Bilkent Şehir Hastanesi, Ankara, Türkiye 2 Hacettepe Üniversitesi Hemşirelik Fakültesi, Ankara, Türkiye Amaç: Bu araştırma 6 Şubat Kahramanmaraş merkezli deprem sonrası çoklu travma hastalarının ameliyatlarına katılan hemşire ve hekimlerin deneyimlerini anlamak ve bu deneyimlerin hastaların tedavi ve bakım süreçleri üzerindeki etkilerini belirlemek amacıyla yürütülmüştür. 

Yöntem: Bu nitel araştırma, Ankara Bilkent Şehir Hastanesi Ortopedi ve Travmatoloji ameliyathanesinde çalışan 12 sağlık profesyoneli (8 hemşire, 4 hekim) ile yarı yapılandırılmış görüşme yoluyla gerçekleştirilmiştir. 

Araştırmanın yürütülebilmesi için Ankara Bilkent Şehir Hastanesi 1 Nolu Etik Kurulundan yazılı izin (Karar no:1/127/2024) ve katılımcılardan onam alınmıştır. Araştırmanın örneklemi veri doygunluğu düzeyi ile belirlenmiştir. Araştırmaya dahil edilme kriterleri; ortopedi ve travmatoloji ameliyathanelerinde hemşire ve hekim olarak çalışmak, 6 Şubat depremi sonrası deprem bölgesinde ya da kurumlarında travma hastalarının ameliyatlarına katılmak, çalışmaya gönüllü olarak katılmayı kabul etmektir. Veriler araştırmacılar tarafından hazırlanan Tanıtıcı Bilgiler Formu ve Yarı Yapılandırılmış Görüşme Formu" kullanılarak ses kaydı altında toplanmıştır. Araştırmanın tanımlayıcı verilerinin analizinde IBM SPSS 23. 0, nitel verilerinin analizinde MAXQDA 11. 0 kullanılmıştır. Bulgular: Araştırmadan elde edilen bulgulardan 4 ana tema elde edilmiştir. Bunlar; (i)olaya ilk tepkiler, (ii)deprem bölgesinde yaşananlar, (iii)hastanede yaşananlar ve (iiii) geleceğe yönelik önerilerdir. Ayrıca araştırmaya katılan sağlık profesyonellerinin büyük çoğunluğu meslekleri ile gurur duyduklarını, böylesine riskli durumlarda insan yaşamına dokunduklarını, psikolojik zorlukları aşarak üst düzey performans gösterdiklerini ve kendilerini bireye, topluma, insanlığa faydalı hissettiklerini, dile getirmişlerdir. 

Çıkarımlar: Ortopedi ameliyathane hemşirelerinin ve ortopedi hekimlerinin deneyimleri, duyarlılıkları ve mesleki yetenekleri sayesinde hem deprem bölgesinde hem de bağlı bulundukları kurumda, çoklu travma hastalarının tedavi ve bakımlarının yürütülmesine önemli katkılar sundukları düşünülmektedir.
section_name: SB-014

section_content: Trokanterik Bursitte Lokal Kortikosteroid Tedavisini Plateletten Zengin Plazma Tedavisi İle Kombine Etmenin Erken Dönemde Tedavi Başarısına Etkisi Ahmet Fırat 1, Büşra Çakır 1, Ali Şahin 1, Enejd Veizi 2, Yasin Erdoğan 1 1 Ankara Etlik Şehir Hastanesi, Ankara, Türkiye 2 Ankara Bilkent Şehir Hastanesi, Ankara, Türkiye Amaç: Büyük trokanterik ağrı sendromu olarak da tanımlanan trokanterik bursit, aktif abdüksiyon, pasif adduksiyon ve doğrudan palpasyonla şiddetlenen kronik lateral kalça ağrısıyla karakterizedir. İlk kez 1930'larda tanımlanan trokanterik bursit, tipik olarak aktivite modifikasyonu, fizik tedavi, kortikosteroid enjeksiyonu, plateletten zengin plazma (PRP) enjeksiyonu ve nonsteroid antiinflamatuar ilaçlar gibi konservatif yöntemler ile veya cerrahi olarak tedavi edilebilirler. Çalışmamızın amacı trokanterik bursit tanısı ile takip edilen hastalarda lokal lidokain-kortikosteroid tedavisi ve oral steroid olmayan anti inflamatuar ilaç kombinasyonunu tedavisi ile aynı tedaviye bir hafta sonra PRP enjeksiyonu eklenmesinin tedavi etkinliğine etkisini araştırmayı amaçlamaktadır. 

Yöntem: Çalışmamız 2023 2024 yılları arasında poliklinik kontrolünde trokanterik bursit tanısı konulan, 1 aydan uzun süredir şikayetleri devam eden 18-65 yaş aralığında çalışmaya katılmaya gönüllü olan toplam 49 hastanın prospektif incelemesini içermektedir. Grup 1 olarak isimlendirilen 29 hastaya poliklinik şartlarında büyük trokanter çevresine betametazon+ lidokain karışımı lokal olarak uygulandı ve bir haftalık oral streoid olmayan antiinflamatuar ilaç tadavisi başlandı. Grup 2 olarak isimlendirilen 20 hastaya Grup 1 ile aynı uygulamayı takiben bir hafta sonra trokanterik bursa çevresine PRP tedavisi uygulandı. Hastaların ilk başvuru sırasında ve üçüncü ayın sonunda Harris kalça skoru (HHS), kalça sakatlığı ve osteoartrit sonuçları skoru (HOOS) ve vizüel analog skala (VAS) ağrı skorları kaydedildi. 

Bulgular: Grup 1 hastalar 8 (%26,7)erkek 21(%73,3) kadın ve grup 2 hastalar 3 (%15) erkek 17 (%85) kadından oluşmaktaydı. Grup 1'de yaş ortalaması 46,8 ve grup 2'de 51. 5 idi. Grup 1'de ilk gelişte HOOS 38,1, HHS 55 ve VAS ağrı skoru 6,1 iken üçüncü ay sonunda HHOS 61,9, HHS 63,7 ve VAS ağrı skoru 4,6 idi. Grup 2'de ilk gelişte HOOS 41, HHS 50,3 ve VAS ağrı skoru 6,5 iken üçüncü ay sonunda HHOS 65, HHS 66,9 ve VAS ağrı skoru ortalaması 3,8 idi. Her iki grupta da üçüncü ay sonunda tüm skorlara yansıyan iyileşmeler istatistiksel olarak anlamlı idi. PRP içeren gruptaki HOOS, HHS ve VAS ağrı skorlarındaki iyileşmeler grup 1'e göre daha yüksek olmasına rağmen aradaki fark istatistiksel olarak anlamlı çıkmamıştır. Her iki grup hastalarda da uygulanan tedaviye bağlı bir komplikasyon ile karşılaşılmadı. 

Çıkarımlar: Trokanterik bursit tanısı ile takip edilen hastalarda büyük trokanter bursası çevresine uygulanan lokal betametazon+lidokain tedavisine bir hafta sonra eklenen PRP enjeksiyonu özellikle hastaların ağrı skorlarına olumlu etki etmekle birlikte istatistiksel olarak anlamlı bir fark yaratmamıştır. Devam etmekte olan çalışmamızın uzun dönem sonuçlarını da yeterli takip süresine ulaşılmasını takiben yayınlamayı planlamaktayız. .
section_name: SB-015

section_content: Total Diz Protezi Cerrahisinde Preoperatif Başlanan Soğuk Uygulamanın Postoperatif Kanama, Ağrı, Fonksiyonel Durum Üzerine Etkisi Ömer Faruk Naldöven 1, Cem Demir 1, Hüseyin Söylemez 1, Enejd Veizi 1, Şahin Çepni 1, Kasım Kılıçaslan 1 1 Ankara Bilkent Şehir Hastanesi, Ankara, Türkiyee Amaç: Günümüzde soğuk uygulama tedavisi, total diz protezi ameliyatı sonrası farmakolojik olmayan bir yöntem olarak sıklıkla kullanılmaktadır. Özellikle ortopedi servislerinde hemşirelerin postoperatif bakımda ağrının ve ödemin azaltılmasında sıklıkla uyguladıkları bir yöntemdir. Postoperatif bakımda sıklıkla uygulanan başarılı ve tarihi bir tedavi iken, preoperatif uygulama litaratürde eksiktir. Total diz protezi ameliyatından önce başlanan soğuk uygulamanın hastanın ameliyat sonrası kanama, ağrı ve fonksiyonel durumuna etkisini belirlemek amacıyla prospektif, tek merkezli, deneysel ve randomize kontrollü çalışma olarak planlandı. 

Yöntem: Total diz protezi ameliyatı planlanan hastaya, preoperatif servis yatışında bilgilendirme yapıldı ve izinleri alındı. Çalışmamızın dahil edilme kriterleri, tek taraflı total diz protezi cerrahisi geçiren, ameliyat sırasında ameliyat bölgesine dren yerleştirilmiş olan, soğuk uygulama için kontrendikasyonları olmayan hastalardı. Toplam 50 hasta randomize olarak deney grubu(n:26) ve kontrol grubu(n:24) olarak 2 gruba ayrıldı. Deney grubunda hastalar ameliyat olacakları sabah başlamak üzere preoperatif cerrahi yapılacak dize lokal olarak 40 dk aralar ile 20'şer dk soğuk uygulama yapıldı. Kontrol grubunda preoperatif soğuk uygulama yapılmadı. Deney ve kontrol grubu hastalarına ameliyat sonrası rutin uygulanan lokal soğuk uygulama 40 dk aralar ile 20'şer dk olarak uygulandı. Hastaların ameliyat sonrası erken dönemde (servis yatışı süresince) ağrı düzeyi, kanama miktarı, ödem varlığı ve fonksiyonel durumu izlendi. Hastaların izleminde preop ve postop 0.,1.,2. günlerinde; VAS(Visual Analog Score),Hemoglobin seviyesi, Ekimoz varlığı, hemovak drenden 24 saatlik kanama miktarı, diz çevre ölçümü,WOMAC(Western Ontario and McMaster Universities Osteoarthritis Index) skoru bakıldı. 

Bulgular: Hastalardan alınan VAS skorlarına göre, postop kontrol grubundaki hastaların ağrı düzeyinin deney grubuna göre daha fazla olduğu bulundu(p<0,05). Hastaların Hemoglobin değerleri karşılaştırıldığında gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptanmadı(p>0,05). Hastaların ekimoz durumu ve hemovak drenden 24 saatlik kanama miktarı karşılaştırıldığında, deney grubundaki hastaların ekimoz durumu ve drenden gelen kanama miktarının kontrol grubundaki hastalara göre daha az olduğu bulundu(p<0,05). Hastaların diz çevreleri karşılaştırıldığında, deney grubundaki hastaların postop diz çevrelerinin daha az olduğu görüldü(p<0,05). Hastaların WOMAC skorları karşılaştırıldığında gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptanmadı(p>0,05). 

Çıkarımlar: Total diz protezi hastalarında postoperatif erken dönem ağrı yönetimi, kanamanın kontrolü ve ödemin azaltılması amacıyla, preoperatif dönemde kolay uygulanabilen ve girişimsel olmayan soğuk uygulama yapılması oldukça önemlidir.
section_name: SB-016

section_content: Ortopedi Hemşirelerinin Kırılganlığa Yönelik Tutumlarının Ve Etkileyen Faktörlerin Belirlenmesi Hemşirelik Bölümü, Cerrahi Hastalıklar Hemşireliği Anabilim Dalı, Balıkesir, Türkiye 2 Hacettepe Üniversitesi, Hemşirelik Fakültesi, Cerrahi Hastalıklar Hemşireliği Anabilim Dalı, Ankara, Türkiye Amaç: Kırılganlık, güç, dayanıklılık, fiziksel yetenek ve bilişsel işlev kaybıyla karakterize geriatrik bir sendromdur. Ortopedi hastalarında kırılganlık yaygındır ve ameliyat sonrası mortaliteyi, komplikasyonları ve hastanede yatış süresini artırdığı bilinmektedir. Bu nedenle, ameliyattan önce kırılganlığın değerlendirilmesi, tedavi ve bakım sürecini optimize etmek için önemlidir. Ameliyat öncesi hasta değerlendirmesinde ve ameliyat sırası ve sonrası hasta bakımında önemli bir role sahip olan ortopedi hemşirelerinin, kırılganlığa yönelik tutumları önemlidir fakat bu konu hakkında çok az şey bilinmektedir. Bu çalışma, ortopedi hemşirelerinin kırılganlığa yönelik tutumlarının ve etkileyen faktörlerin belirlenmesi amacıyla yürütülmüştür. 

Yöntem: Tanımlayıcı ve kesitsel türde yapılan bu çalışma için etik kuruldan yazılı izin ve katılımcılardan onam alınmıştır. Araştırmanın örneklemi; bağımsız değişken sayısı dikkate alınarak 111 hemşire olarak hesaplanmıştır. Çalışmaya dahil edilme kriterleri; hemşirelik lisans mezunu olmak, ortopedi ve travmatoloji polikliniği, kliniği veya ameliyathanesinde çalışıyor olmak, akıllı telefon ve sosyal medya kullanmak ve çalışmaya gönüllü olarak katılmayı kabul etmektir. Veriler, Hemşire Bilgi Formu ve Sağlık Profesyonelleri Kırılganlık Tutum Ölçeği ile online olarak toplanmıştır. Araştırmaya 120 hemşire katılmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde; tanımlayıcı istatistikler, korelasyon ve multiple lineer regresyon analizleri kullanılmıştır. 

Bulgular: Araştırmaya katılan 120 hemşirenin yaş ortalaması 31,85±8,34 olup; %80,8'i kadın, %77,5'i lisans mezunudur. Ortopedi hemşirelerinin sadece %26,7'sinin tedavi ve bakım verdiği hastalarda kırılganlığı değerlendirdiği; kırılganlığı ise çoğunlukla yaş (%12,5), kronik hastalık (%11,6) ve fiziksel aktivite (%10,9) kavramlarıyla ilişkilendirdikleri belirlenmiştir. Ayrıca %45,8'inin meslektaşları ile pratikte kırılganlık kavramı hakkında konuştuğu; %85,8'inin tedavi ve bakım verdikleri hastalarda yorgunluk gözlemlediği, %97,5'inin ise hastalarında birden fazla kronik hastalık ve çoklu ilaç kullanımı olduğu saptanmıştır. Kırılganlık tutum ölçeği puan ortalamaları ise 68,46±5,82 olup; eğitim durumu ve meslektaşı ile pratikte kırılganlık kavramı hakkında konuşmak kırılganlığa yönelik tutumun istatiksel olarak anlamlı yordayıcıları olarak bulunmuştur. 

Çıkarımlar: Çalışmamızda ortopedi hemşirelerinin çok az bir kısmının tedavi ve bakım verdikleri hastalarda kırılganlığı değerlendirdiği, kırılganlığa yönelik tutumlarının orta düzeyde olduğu ve eğitim durumlarının ve meslektaşları ile pratikte kırılganlık kavramı hakkında konuşmanın tutumu etkileyen faktörler olduğu gösterilmiştir. Ortopedi hemşirelerinin kırılganlık ile ilgili farkındalık ve tutumlarının artırılmasının, kırılganlığın rutin olarak değerlendirilmesine, kırılganlık-la ilişkili olumsuz hasta sonuçlarını önleyici bakım stratejilerinin geliştirilmesine katkı sağlayabileceği düşünülmektedir.
section_name: SB-017

section_content: Ameliyathane Hemşirelerinin İş Doyumunun Birey Odaklı Perioperatif Bakım İle İlişkisi Selda Urfa 1, Saliha Ertürk 2, Çiğdem Canbolat Seyman 3, Zeliha Özdemir Köken 4 1 Ankara Bilkent Şehir Hastanesi, Ankara, Türkiye 2 Ankara Bilkent Şehir Hastanesi, Ankara, Türkiye 3 Hacettepe Üniversitesi Cerrahi Hastalıkları Hemşireliği Ana Bilim Dalı, Ankara, Türkiye 4 Hacettepe Üniversitesi Cerrahi Hastalıkları Hemşireliği Ana Bilim Dalı, Ankara, Türkiye Amaç: Bu araştırma, ameliyathane hemşirelerinin iş doyumunun birey merkezli perioperatif bakım ile ilişkisinin incelenmesi amacıyla tanımlayıcı-ilişkisel bir araştırma olarak gerçekleştirilmiştir. 

Yöntem: Araştırma, Ankara'da bir Şehir Hastanesinde Mart 2024-Haziran 2024 tarihleri arasında ameliyathane deneyimi en az bir yıl olan ve araştırmaya gönüllü olarak katılmayı kabul eden 100 ameliyathane hemşiresi ile gerçekleştirilmiştir. Araştırmada verilerin toplanmasında "Hemşire Tanıtıcı Bilgi Formu", "Birey Merkezli Perioperatif Hemşirelik Ölçeği" ve "Hemşire İş Doyum Ölçeği" kullanılmıştır. Verilerin analizinde tek yönlü varyans analizi ve normal dağılım gösteren nicel değişkenler arasındaki ilişkilerin değerlendirilmesinde Pearson korelasyon analizi kullanılmıştır. 

Bulgular: Araştırmaya dahil edilen hemşirelerin %78'i kadın ve yaş ortalaması (33,45±7,68), ameliyathanede çalışma süresi (8,06±7,05) yıl olarak belirlenmiştir. Hemşirelerin %52'si çalıştığı birimi çok yoğun olarak değerlendirirken, %97,'si ameliyathanede kendi isteğiyle çalışmaktadır. Hemşirelerin %43'ü hastalarla ameliyat sırasında kısmen iletişim kurduğunu düşünürken, %50'sinin perioperatif hemşirelik bakımı konusunda eğitim almadığı saptanmıştır. Hemşirelerin iş doyumu ölçek puan ortalaması (94,91±17,38) ve birey merkezli perioperatif hemşirelik ölçek puan ortalaması (78,23±13,03) olarak saptanmıştır. 

Çıkarımlar: Araştırma sonucunda hemşirelerin iş doyumunun birey merkezli perioperatif hemşirelik bakım ile pozitif yönde, orta düzeyde (. 425**) ilişkili olduğu belirlenmiştir (p<0,05). Ameliyathane hemşirelerinin iş doyumun arttırılmasına yönelik yapılacak düzenlemelerin birey merkezli perioperatif hemşirelik bakım kalitesinin artmasına katkı sağlayacağı düşünülmektedir.,
section_name: SB-018

section_content: Total Diz Artroplastisi Geçiren Bireylere Verilen Ameliyat Öncesi Eğitimin Ameliyat Sonrası Yaşanan Mobilizasyon Korkusu Üzerine Etkisi Ayşegül Kaya İmrek 1, Meryem Yılmaz 2 1 Sivas Cumhuriyet Üniversitesi Suşehri Sağlık Yüksekokulu, Hemşirelik Bölümü, Sivas, Türkiye 2 Sivas Cumhuriyet Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi, Hemşirelik Bölümü, Cerrahi Hastalıkları Hemşireliği Ana Bilim Dalı, Sivas, Türkiye Amaç: Bu çalışmada total diz artroplastisi (TDA) geçiren bireylere verilen ameliyat öncesi eğitimin ameliyat sonrası yaşanan ilk mobilizasyon korkusu üzerine etkisini belirlemek amaçlandı. 

Yöntem: Çalışma, Şubat-Kasım 2023 tarihleri arasında, tek grup ön test-son test tasarım yöntemiyle yapıldı. Çalışmaya başlamadan önce Sivas Cumhuriyet Üniversitesi Girişimsel Olmayan Klinik Araştırmalar Etik Kurulu'ndan (tarih:14. 12. 2022 no:2022-12/27) etik onay, Sivas İl Sağlık Müdürlüğü ve Sivas Devlet Hastanesi'nden araştırma uygulama izni alındı. Örneklem büyüklüğü G*Power 3. 1. 9. 7. programı kullanılarak %95 güven aralığında p=0,80; d=0,52 olacak şekilde 33 birey olarak belirlendi ve çalışmanın gücü 0. 8067978 olarak hesaplandı. Çalışmanın örneklemini Sivas Devlet Hastanesi Ortopedi kliniğinde TDA uygulanan, dahil edilme (TDA uygulanan, Türkçe okuma yazma bilen, verilen eğitimi anlayabilmesi için bilişsel yetenekleri yeterli olan, 18-75 yaş arasında olan ve çalışmaya katılmayı kabul eden hastalar) ve dışlama (aynı diz ekleminde revizyon TDA geçiren, mobilize olmayı engelleyecek komplikasyon gelişen, çalışmaya katılmayı reddeden ya da çalışmadan ayrılmak isteyen hastalar) kriterlerini karşılayan 36 birey oluşturdu. Eğitim TDA sonrası ilk mobilizasyon, tuvalet kullanımı, merdiven inip-çıkma, dini ritüellerini yerine getirme ve araç kullanma ile ilgili bilgileri içeren eğitim kitapçığı rehberliğinde verildi. Çalışmaya katılan bireyler eğitim öncesinde "Anket Formu", "Eğitim Öncesi Düşme Korkusu ve Düşme Öyküsü Belirleme Formu" ile değerlendirildi. Eğitim sonrasında veriler düşme ile ilişkili bilgi değişiminin belirlenmesi için "Eğitim Sonrası Düşme Konusunda Bilgi Değişim Formu" ile toplandı. Ek olarak mobilizasyon korku düzeyini belirlemek için eğitim öncesi, eğitim sonrası (Son test-1) ve ilk mobilizasyon öncesinde (Son test-2) "Visual Analog Scale-10" uygulandı. 

Bulgular: Veriler SPSS v. 23 paket programı ile frekans, yüzde, Ki-kare analizi, bağımlı örneklemler için t testi, Mann Whitney U testi, Kruskal Wallis H testi, Pearson Korelasyon analizi yapılarak değerlendirildi. Ameliyat öncesi dönemde eğitim öncesi mobilizasyon korkusu (Ön test) puan ortalaması 5,09±1,57, ameliyat öncesi dönemde eğitim sonrası mobilizasyon korkusu (Son test-1) puan ortalaması 3,73±0,68, ameliyat sonrası ilk mobilizasyon korkusu (Son test-2) puan ortalaması 4,08±0,81 olarak bulundu. Eğitim öncesi (Ön test) ve eğitim sonrası (Son test-1) mobilizasyon korkusu arasında (t=8,324 p=,000) ve eğitim sonrası mobilizasyon korkusu (Son test1) ile ilk mobilizasyon öncesi mobilizasyon korkusu (Son test-2) puan ortalamaları arasında (t=22,293 p=,000) istatistiksel olarak anlamlı bir fark olduğu belirlendi. Ayrıca eğitim sonrası TDA geçiren bireylerin %75'inin düşmeye ilişkin korkularının değiştiği/azaldığı saptandı. 

Çıkarımlar: Çalışma sonucunda TDA geçiren bireylere verilen ameliyat öncesi verilen eğitimin ameliyat sonrası yaşanan ilk mobilizasyon korkusu üzerinde olumlu etkisinin olduğu belirlendi.
section_name: SB-019

section_content: Total Diz Artroplasti Ameliyatı Olan Hastaların Ameliyat Sonrası İlk Mobilizasyon Deneyimleri: Bir Nitel Çalışma Esra Ünal 1, Serap Sayar 1 1 Kto Karatay Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi Hemşirelik Bölümü, Konya, Türkiye Amaç: Total diz artroplasti (TDA) ameliyatı olan hastalar ilk ayağa kalkma sürecinde fizyolojik ve psikolojik yönden birçok problem yaşayabilmektedir. Bu problemler hastalarda korku ya da kaygı oluşturarak mobilizasyon durumlarını etkileyebilmektedir. 

Çalışmanın amacı TDA ameliyatı olan hastaların ameliyat sonrası ilk mobilizasyon deneyimlerini incelemektir. 

Yöntem: Çalışma nitel araştırma yöntemlerinden fenomenolojik desende tasarlanmıştır. Çalışmada amaçlı örnekleme yöntemlerinden ölçüt örnekleme yöntemi kullanılmıştır. Çalışmanın yürütülebilmesi için 2024/008 karar sayılı etik kurul izni alınmıştır. TDA ameliyatı olan, 20 hasta ile sessiz ve sakin bir ortamda yüz yüze görüşülmüştür. ''Kişisel Bilgi Formu'' ve ''Yarı Yapılandırılmış Görüşme Formu'' aracılığıyla veriler toplanmıştır. Görüşmeler ortalama 30 dakika sürmüş olup, ses kayıt cihazı ile kaydedilmiştir. Veriler "İçerik Analiz" yöntemiyle analiz edilmiştir. Görüşmeyi yapan araştırmacı verileri dinleyip belgeleyerek ve anlamlı veriler oluşturarak yazıları kodlamıştır. İki araştırmacı verileri analiz etmiştir ve ifadeler arasındaki farkları yüz yüze tartışarak son kodlamaları oluşturmuştur.
section_name: SB-020

section_content: Hastaların yaş ortalaması 59,15±7,52, ameliyat sonrası ilk yürüme saati ortalaması 22,50±7,59 ve ilk mobilizasyondan hemen sonraki ağrı puanı ortalaması 4,90±1,74'tür. Hastaların TDA ameliyatından sonra ilk mobilizasyon deneyimlerine ilişkin olumlu ve olumsuz olmak üzere iki tema belirlenmiştir. ''Olumlu deneyimler'' temasında; ''uygulanan farmakolojik tedavi'', ''egzersiz'', ''destek varlığı'', ''iyi tecrübe'', ''umut/inanç'', ''iletişim'', ''etkileşim'' ve ''spiritüel güç" ana kategorileri yer almıştır. ''Destek varlığı'' ana kategorisi; ''sosyal destek varlığı'' ve ''fiziksel destek varlığı'' olmak üzere iki alt kategoriye ayrılmıştır. ''Olumsuz deneyimler'' temasında ise "ağrı'', ''korku'' ve ''yalnızlık'' ana kategorileri bulunmuştur. Korku ana kategorisinin içinde; ''düşme korkusu'', ''komplikasyon gelişme korkusu'', ''kötü tecrübeye bağlı korku'' ve ''başkasına bağımlı olma korkusu'' alt kategorileri belirlenmiştir Çıkarımlar: Araştırma sonuçları, TDA ameliyatı olan hastaların, ilk mobilizasyon sürecinde, uygulanan tedavi ve sosyal destek varlığı sebebiyle olumlu; ağrı ve korku nedeniyle olumsuz deneyime sahip oldukları görülmektedir. Hemşirelerin TDA ameliyatı olan hastaların farmakolojik ve nonfarmakolojik yöntemlerle ağrılarını etkili yönetebilmesi, hastalarla kaygı ve korkularına yönelik etkili iletişim kurmaları, hastaların spiritüel iyilik durumlarını güçlendirmeleri ve hastalara psikolojik destek sağlamaları önerilmektedir.
section_name: Bulgular:

section_name: SB-021

section_content: Serap Sayar 1, Esra Ünal 1, Ferhat Sayar 2 1 Kto Karatay Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi Hemşirelik Bölümü, Konya, Türkiye 2 Konya Şehir Hastanesi Ortopedi Ve Travmatoloji Kliniği, Konya, Türkiye Amaç: Ortopedik cerrahi sonrası hastalar, hareket kısıtlılığı yaşama, günlük yaşam aktivitelerinde sınırlanma, ameliyat sonrası ağrı, komplikasyon gelişme ihtimali, başkasına bağımlı olabilme gibi nedenlerle ameliyat öncesi dönemde cerrahi korku yaşayabilmektedir. Hastaların sağlık okuryazarlığı yeterli düzeyde olduğunda hastalar sağlıkları ile ilgili konulara aktif olarak katılmakta ve kendi bakımlarıyla ilgili sorumluluk almaktadırlar. Bu bağlamda sağlık okuryazarlık düzeyi ile cerrahi korku arasında bir ilişkinin önemli olabileceği düşünülmüştür. 

Bu çalışmanın amacı ortopedik cerrahi uygulanacak hastaların cerrahi korku düzeyini belirlemek ve sağlık okuryazarlık düzeyinin cerrahi korku düzeyine etkisini incelemektir. 

Yöntem: Tanımlayıcı ve ilişki arayıcı türde olan bu çalışma, ortopedi ve travmatoloji kliniğinde yatan, Haziran-Ağustos 2024 tarihlerinde ameliyat öncesi dönemde olan 95 hasta ile yürütülmüştür. Veriler, hastalara, klinikte, ameliyattan bir gün önce Sosyodemografik Bilgi Formu, Sağlık Okuryazarlığı Ölçeği (SOÖ) ve Cerrahi Korku Ölçeği (CKÖ) uygulanarak toplanmıştır. Çalışmanın yürütülebilmesi için 2024/009 karar sayılı etik kurul izni alınmıştır. Hastaların bazı klinik ve sosyodemografik özelliklerine göre Cerrahi Korku Ölçeği'nden aldıkları toplam puan ortalaması Mann-Whitney U testi, Kruskal-Wallis testi ve Spearman korelasyon ile, sağlık okuryazarlık düzeyi ve cerrahi korku arasındaki ilişki Spearman korelasyon ile, sağlık okuryazarlığın ve bazı değişkenlerin cerrahi korku üzerine etkisi çoklu doğrusal regresyon analizi ile değerlendirilmiştir. 

Bulgular: Hastaların yaş ortalamaları 57,16±15,95, %62,5'i kadın, %52,1'i ilköğretim mezunu, %49'u daha önce ortopedik cerrahi dışında bir ameliyat geçirmiş, %63,5'inin yatış tanısı gonartroz, %21,9'unun alt ekstremite fraktürüdür. Hastaların CKÖ toplam puan ortalaması 39,44±17,41, cerrahinin kısa ve uzun vadeli etkilerinden korkmak alt boyutları puan ortalamaları sırasıyla; 20,36±10,43 ve 19,07±9,13'tür. Hastaların hastanede yatış günü ortalaması ile CKÖ puan ortalaması arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık olduğu (KW=11,71;p=0,02), ağrı puanı ile CKÖ arasında istatistiksel olarak anlamlı, pozitif yönlü ve orta düzeyde bir ilişki olduğu (r0=0,377;p=0,000), yapılan ileri analizde de ağrı ve yatış günü değişkenlerine atfedilen CKÖ puan ortalamasındaki varyasyonun %16 (R2=0,169) olduğu bulunmuştur. Ağrı puan ortalamasındaki bir birimlik artış cerrahi korku düzeyinde 2,013 birimlik artışa, yatış günü ortalamasındaki bir puanlık artış cerrahi korku üzerinde 4,361 birimlik artışa yol açmıştır. Hastaların CKÖ toplam puan ortalaması ile SOÖ toplam puan ortalaması arasında ise anlamlı bir ilişki bulunamamıştır (r0=-0,079;p>0,05). 

Çıkarımlar: Hastaların cerrahi korku düzeylerinin orta düzeyde olduğu ve sağlık okur yazarlık düzeylerinin cerrahi korku düzeylerini etkilemediği, ancak ağrı ve yatış günü ortalaması arttıkça cerrahi korku düzeylerinin arttığı belirlenmiştir.
section_name: Ortopedik Cerrahi Uygulanacak Hastalarda Sağlık Okuryazarlığı Düzeyinin Cerrahi Korku Üzerine Etkisi

section_content: Ortopedik Rehabilitasyon Hastalarının Taburculuk Sürecinde Hemşirenin Rolü Ece Uysal Kasap 1, Hadice Akçay 1, Ayşegül Seki 2 1 Başakşehir Çam Ve Sakura Şehir Hastanesi, Fizik Tedavi Ve Rehabilitasyon Hastanesi, İstanbul, Türkiye 2 İstanbul Fizik Tedavi Rehabilitasyon Eğitim Ve Araştırma Hastanesi, İstanbul, Türkiye Amaç: Rehabilitasyon, hastalık, travma veya ameliyat sonrası hastanın tamamen iyileşmesinin en uygun hale getirilmesini hedefleyerek fiziksel ve psiko-sosyal olarak en üst bağımsızlığının sağlanmasını amaçlar. Florence Nigthingale'in Kırım Savaşı'nda yaralı askerlerin yeni yaşamlarına uyum sağlamasını amaçlayan çalışmaları hemşireler için rehabilitasyonun önemini ortaya çıkarmıştır ve ülkemizde 2010 yılında yayınlanan Hemşirelik Yönetmeliği'nde Rehabilitasyon Hemşireliği hemşirelik uzmanlık alanı olarak tanımlanmıştır. Hemşirelik, ortopedik rehabilitasyon bakımının tüm aşamalarında (akut dönem, akut sonrası dönem ve uzun vadeli rehabilitasyon) önemli bir role sahiptir. 

Yöntem: Ortopedi hastalarında rehabilitasyon süreci akut dönemde kırılganlık kırığı ve özellikle kalça kırığı sonrası hastaların rehabilitasyon gereksinimlerine yönelik olmalı ve düşme endişesi, öz yeterlilik, algılanan kontrol ve baş etme stratejileri gibi psikososyal faktörleri içermelidir. Akut sonrası dönemde ise mesane ve bağırsak yönetimi, stoma ve trakeal kanül yönetimi gibi yardımcı ekipmanları kullanmaya yönelik bazı müdahaleleri de içererek hastaların kendi öz bakımlarını sağlamalarına yönelik olmalıdır. Hastaların evde bakım süreçlerinde ise hayatlarını daha bağımsız sürdürebilmelerine yönelik mobilizasyon, öz bakım işlevlerinin eğitimi (bağımsız yıkanma, tuvalet, yemek yeme gibi), beslenme, psikososyal destek ve diğer birçok unsuru içermeli ve uzun vadeli bakım planlamalarını kapsamalıdır. Hastaların taburculuk planlamaları ise bağımsızlık durumu, görme sorunları, komorbidite, deliryum gibi genel ve fonksiyonel durumlarına göre hazırlanarak bireyselleştirilmiş planlardan oluşmalıdır. 

Bulgular: Taburculuk sürecine karar vermede, hastanın görme ve bilişsel durumu, aktivite düzeyi, bağımlılık ve bağımsızlık durumu, taburcu olduğunda gideceği evin koşulları ve bakımevi gereksinimi olup olmadığına yönelik ayrıntılı değerlendirmeler yapılmalıdır. Hastanın kendisine ve bakım vericilerine gerekli eğitimler verilmelidir. Rehabilitasyon hemşireliği ile ilgili yapılan çalışmalarda, rehabilitasyon hemşirelerinin, hastalarda bağımsızlıkların kazanılması ve desteklenmesi açısından önemli olduğu, hastaların hareket sınırlılıklarının, basınç ülserlerinin, inkontinans prevelansının azalmasında etkili olduğu ve hastaların yürüme, transfer, giyinme gibi aktivitelerinde destek sağlayıcı olduğu belirtilmektilmektedir. 

Çıkarımlar: Rehabilitasyon hemşireleri, rehabilitasyon sürecini planlama, uygulama ve bakımın sürekliliği konusunda önemli bir yere sahiptir. Ortopedik rehabilitasyon hastalarının, bireysel özellikleri dikkate alınarak denge ve hareketlilik düzeylerine göre taburculuk planları hazırlanmalı ve rehabilitasyon süreci multidisipliner bir yaklaşım ile planlanmalıdır.
section_name: SB-022

section_content: Hastam Annem Olunca: Düşmeye Bağlı İntertrokanterik Kırığın Yaşattıkları Özlem Bilik 1 1 Dokuz Eylül Üniversitesi Hemşirelik Fakültesi Cerrahi Hastalıkları Hemşireliği Ana Bilim Dalı, İzmir, Türkiye Amaç: Yaşlılarda düşmeye bağlı kalça kırıkları yaygındır. Tedavisinde ortopedik cerrahi önemli olmakla birlikte ameliyat ve rehabilitasyon süreci hastalar için engelli bir yolda uzun süren yolculuğa çıkmak gibidir. 

Olgu sunumunun amacı, kaldırıma adım attığı sırada düşerek intertrokanterik kırık tanısıyla plak ameliyatı uygulanan 75 yaşındaki annemin yaşadıklarını onun bakış açısından anlamak ve yorumlamaktır. 

Yöntem: Anlatısallık/öyküleştirme yöntemi kullanılmıştır. Hasta yakını bir hemşire olarak gözlemlerime dayalı anlatım yapılmıştır. 

Bulgular: Düşme anını "Nasıl oldu anlamadım, kaldırıma çıkmak için ayağımı kaldırdığımda birden kendimi yerde buldum. Düşmeden önce bacağımda uyuşukluk hissettim. Belki de önceden kırılmıştı. Düşünce de kırılmış olabilir, bilmiyorum. Çevremdekiler beni kaldırmaya çalıştı ama bacağıma dokunmayın diyerek pantolonumun paçasından tutup ayağımı yavaşça kaldırımdan indirdim" şeklinde aktardı. Ameliyattan önce en zorlayıcı şey şiddetli ağrıydı. Hareket etmedikçe ağrı yoktu ancak sürgü koymamamız gerektiğinde, çarşaf değişiminde, sedyeden yatağa ya da başka üniteye transfer sırasında koridorların zeminindeki engebelerden veya eşiklerden geçerken yaşadığı çok şiddetli ağrı yüzünü acıyla buruşturmasından belli oluyordu. Annem ağrıyı "İki doğum yaptım, böyle ağrı çekmedim" şeklinde tanımladı. Analjezik ilaçlar oldukça etkiliydi ancak sürekli uyumasına yol açıp bazen gece uyku düzenini bozuyordu. Diğer yandan konstipasyon riskini artırmıştı. Dışkılama zorluğu ameliyat sonrasında da devam etti. Bu durumu annem "Ameliyat beni bu kadar yormadı, hem karnım şişiyor hem ruhumu sıkıyor. Ikınmaya korkuyorum, gaita makatta tıkanıp kalıyor" şeklinde belirtti. Hastanede fizyoterapist eşliğinde ilk kez yatak kenarında kaldırıldığında yaşadığı düşme korkusu yüzündeki endişeden anlaşılıyordu. Hatta endişesini "Bir tutturmuşsunuz kas gücü diye, kalçamı kıpırdatamıyorum, nasıl adım atayım? Zamanı gelince hareket ederim" diyerek yansıtıyordu. O zaman daha iyi anladım her şey kanıtlarda belirtildiği gibi olmuyordu, hastanın hazır oluşluğu ve katılımı son derece önemliydi. Annem günlük yaşam aktivitelerinin ne derece etkilendiğini "Kaç tane ameliyat oldum böyle sıkıntı yaşamadım" sözleriyle anlatıyordu. Evde iyileşme sürecinde yürüteçle kademeli yürürken "Kırık çok zormuş" diyerek başını sağa sola sallıyordu. Başkasına yük olma duygusu onun gibi bağımsız biri için diğer bir zorluktu. Komorbiditeye ve antikoagülan ilaca bağlı yara iyileşmesindeki gecikme, uykularının kaçması, kaşıntılar da cabasıydı. 

Çıkarımlar: Kalça kırıkları yaşlıların ruhsal ve bedensel açıdan olumsuz deneyimler yaşamasına neden olmaktadır. Bu süreçte bireylerin yaşadıklarına odaklanarak planlanan profesyonel yaklaşımlar, kırığın ve ameliyatın travmatik getirileriyle baş etmelerine yardımcı olacaktır. Benim de payıma düşen kalça kırığı hastasına bakımın, öğrencilerime öğrettiğim kadar kolay olmadığını anlamaktı. Çünkü sadece kalça değil hayatlar da parçalanıyordu.
section_name: SB-023

section_content: Diz Artroplastisi Hastalarına Yönelik Geliştirilen İlk Mobilizasyon Protokolünün Etkinliğinin Değerlendirilmesi Ayşe Gül Atay Doyğacı 1, Sevil Güler 2, Erdinç Esen 3 1 Başkent Üniversitesi, Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu, Ameliyathane Hizmetleri, Ankara, Türkiye 2 Gazi Üniversitesi, Hemşirelik Fakültesi, Cerrahi Hastalıkları Hemşireliği Anabilim Dalı, Ankara, Türkiye 3 Gazi Üniversitesi, Tıp Fakültesi, Ortopedi Ve Travmatoloji Anabilim Dalı, Ankara, Türkiye Amaç: Hastaların mobilizasyonları karmaşık ve dinamik bir süreç olmakla birlikte yaş, tanı, ağrının şiddeti, psikolojik durum, korku ve kaygı kişisel faktörlerden etkilenebilmektedir. Hastalar ameliyat sonrası dönemdeki ilk mobilizasyonlarında düşme ve proteze zarar verme korkusu nedeniyle mobilizasyondan kaçınabilmektedirler. Mobilizasyon protokolleri ise hastaların kaygılarının ve korkularının azalması sağlanarak daha rahat ve kendilerine güvenerek mobilize olmaları sağlanmaktadır. Araştırmanın amacı, diz artroplastisi hastalarına yönelik geliştirilen ilk mobilizasyon protokolünün etkinliğini değerlendirmektir. Araştırmanın tasarımı tek merkezli, paralel grup ve tek kör randomize çalışma olarak planlanmıştır. 

Yöntem: Araştırmanın örneklemini 78 hasta (kontrol:39, müdahale:39) oluşturmuştur. Araştırma Gazi Üniversitesi Sağlık Araştırma ve Uygulama Merkezi'nin Ortopedi ve Travmatoloji Kliniği'nde 08. 01. 2023-31. 10. 2023 tarihleri arasında yürütülmüştür. Hastaların kliniğe yattıkları günden itibaren müdahale grubuna İlk Mobilizasyon Protokolü uygulanmıştır. İlk Mobilizasyon Protokolü mobilizasyona hazır oluş, yatak içi hareket, yatak içinde oturma, yatak kenarında oturma, ayağa kalkma ve ilk mobilizasyon aşamalarından oluşmaktadır. Kontrol grubunda yer alan hastalar klinikteki ilk mobilizasyon yöntemine göre mobilize edilmiştir. 

Bulgular: Araştırmanın verileri Hasta Bilgi Formu, Durumluk-Sürekli Kaygı Envanteri, Tampa Kinezyofobi Ölçeği, İlk Mobilizasyona Bağlı Semptomları Değerlendirme Formu ile toplanmıştır. Verilerin analizinde ̇2, t testi, tekrarlı ölçümlerde varyans analizi ve Cochran's Q testi kullanılmıştır. Müdahale grubu hastalarında kontrol grubuna göre ilk ayağa kalkma için kendini hazır hissetme derecelerinin daha yüksek olduğu, ilk ve son mobilizasyonu daha kısa sürede tamamladıkları, kaygı, stres, düşme korkusu ve yürüyememe/hareket edememe korkusunun daha düşük ve gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı fark olduğu saptanmıştır (p<0,05). Araştırmamızın sonucunda, diz artroplastisi hastalarına yönelik geliştirilen İlk Mobilizasyon Protokolü'ne göre mobilize olan hastaların kontrol grubuna göre durumluk kaygı puanlarının arttığı, kinezyofobi düzeylerinin değişmediği, mobilizasyona bağlı semptomlar arasında fark bulunduğu, durumluk kaygı düzeyleri ile semptomlar arasında ilişki olmadığı ve kinezyofobi ile mobilizasyon sonrası semptomlarının birbirinden etkilendiği belirlenmiştir. 

Çıkarımlar: Bu bağlamda diz artroplastisi yapılan hastaların mobilizasyonları için geliştirilen İlk Mobilizasyon Protokolü'nün ve diğer protokollerin kullanımlarının yaygınlaştırılması, hastaların fiziksel ve psikolojik olmaları sağlanarak perioperatif süreçte mobilizasyona yönelik desteklenmesi ve cesaretlenmesi önerilmektedir.
section_name: SB-024

section_content: Protez İlişkili Eklem Enfeksiyonu Oranlarında Steril Turnike Ve Non-Steril Pnömotik Turnike Kullanımı Arasında Fark Var Mı?: Retrospektif Klinik Çalışma Derviş Baydemir 1, Nadide Büşra Binboğa 1, Mustafa Akkaya 2, Merve Bozer 1, Bekir Ballı 1, Metin Doğan 1 1 Ankara Bilkent Şehir Hastanesi, Ankara, Türkiye 2 Ankara Güven Hastanesi Ortopedi ve Travmatoloji, Ankara, Türkiye Amaç: Bu çalışma, artroplasti uygulanan hastalarda turnike kullanım çeşidinin erken postoperatif protez ilişkili eklem enfeksiyonları ile ilişkisi araştırılarak retrospektif olarak yapılmıştır. Ayrıca, bu enfeksiyonları önlemeye yönelik ek tedbirlerin, özellikle antibiyotik profilaksisi ve cerrahi alan sterilizasyonunun etkisini incelemek hedeflenmiştir. 

Yöntem: Bu retrospektif klinik çalışma, Mart 2023 ile Ocak 2024 tarihleri arasında Ankara Bilkent Şehir Hastanesi'nde gerçekleştirilmiştir. Çalışmaya, ortopedik cerrahi geçiren ve protez ilişkili eklem enfeksiyonu açısından risk altında olan 30-100 yaş arasındaki 74 hasta dahil edilmiştir. Bu hastalardan 38'ine non-steril pnömotik turnike, 36'sına ise steril turnike uygulanmıştır. Dahil edilme kriterleri arasında daha önce geçirilmiş protez enfeksiyonu veya eklem enfeksiyonu bulunmayan hastalar yer almıştır. 

Veriler, hastane arşivinden toplanmış olup, hastaların postoperatif dönemdeki laboratuar bulguları ve poliklinik kontrollerindeki enfeksiyon belirtileri kullanılarak değerlendirilmiştir. 

Preoperatif C-reaktif protein (CRP) ve eritrosit sedimentasyon (SED) gibi laboratuar parametreleri analiz edilmiş, yara yeri açılması,akıntı, yara yerinde enfeksiyon gibi klinik bulgular kaydedilmiştir. Hastalar operasyon sonrası 6 ay boyunca takip edilerek, yara yeri komplikasyonları ve protez ilişkili enfeksiyonlar açısından değerlendirilmiştir. Verilerin analizinde Mann Whitney U testi kullanılmış olup gruplar arası farklar analiz edilmiştir. 

Çalışma, ilgili etik kurul tarafından onaylanmış olup, tüm hastalardan bilgilendirilmiş onam alınmıştır. 

Bulgular: Çalışamada, protez ilişkili eklem enfeksiyon oranları ve revizyon ihtiyacı steril ve non-steril pnömotik turnike kullanımına göre karşılaştırılmıştır. Steril turnike kullanılan hastalarda revizyon ihtiyacı %2. 8 (1 hasta) iken, non steril pnömotik turnike kullanılan hastalarda bu oran %7. 9(3 hasta) olarak tespit edilmiştir. Ancak turnike çeşi-dine göre revizyon olma durumu ile istatik anlamlı ilişki saptanmamıştır. (p:0,615) Preoperatif C-reaktif protein(CRP) ve eritrosit sedimentasyon (SED) sonuçları karşılaştırıldığında,CRP değerleri açısından gruplar arasında anlamlı fark bulunmamıştır. (p=0,920). Benzer şekilde, postoperatif 1. ve 2. poliklinik kontrollerindeki CRP VE SED değerleri de iki grup arasında istatiksel olarak anlamlı bir farklılık göstermemiştir. (p>0,05). 

Çıkarımlar: Sonuç olarak, steril turnike kullanımının protez ilişkili enfeksiyon ve revizyon oranları üzerinde non-steril pnömotik turnike kullanımına göre anlamlı bir fark yaratmadığı görülmüştür. Ancak yara yeri temizliği ve yara yeri komplikasyonlarının steril turnike kullanılan hastalarda daha düşük olduğu gözlemlenmiştir. Protez ilişkili enfeksiyonları azaltmaya yönelik birkaç önemli adım planlanmaktadır. İlk olarak, sterilizasyon prosedürlerinin daha da sıkılaştırılması ve ameliyat öncesi ve sonrası antibiyotik profilaksisi protokellerinin optimize edilmesi planlanmaktadır.
section_name: SB-025

section_content: Çoklu Fasyatomi Ve Kalça Dezartikülasyonu Yapılan Bir Hastanın Gordon'nun Fonksiyonel Sağlık Örüntüleri Modeline Göre Hemşirelik Bakımı: Olgu Sunumu
section_name: SB-026

section_content: Ortopedi Ve Travmatoloji Ameliyathanelerinde C-Kollu Skopi İle Çalışan Sağlık Personelinin Radyasyon Konusunda Bilgi Düzeylerinin İncelenmesi Ve Çalışma Koşulllarının Saptanması Nida Koçak 1, Münevver Ordu 1, Duygu Kavşur 1 1 İstanbul Tıp Fakültesi, İstanbul, Türkiye Amaç: Ortopedi ameliyathanelerinde C-kollu skopi ile çalışan tüm sağlık personelinin radyasyonla ile ilgili bilgi düzeylerinin ölçülmesi ve çalışma koşullarının saptanması ve elde edilen verilerin değerlendirilmesi. 

Yöntem: Ortopedi ameliyathanelerinde C-kollu skopi cihazı ile çalışan 100 sağlık personeli ile yüz yüze anket metoduyla bilgi düzeyleri ve çalışma koşulları saptanmıştır. 

Bulgular: Çalışmaya katılan doktorların %88 i, hemşirelerin %51'i, yardımcı sağlık personellerinin de %69'u radyasyon eğitimi almadığını belirtmektedir. Katılımcıların %36'sı eğitim almış ve yeterli olduğunu düşünenlerin bilgi seviyelerine bakılınca % 64'nün yeterli olmadığı görülüyor. Katılımcıların %84'ü koruyucu ekipman kullanıyor. %78 si kurşun önlük, %66 tiroit koruyucu, %4 kurşun gözlük, %12'de hiçbir koruyucu ekipman kullanmadıklarını ifade etmişlerdir. Çalıştıkları kurumda katılımcıların %36'sı radyasyon görevlisi kabul edilmişler. Doktorların %92'si, hemşirelerin %31'i, yardımcı sağlık personelinde %65'i dozimetre kullanmamaktadır. Katılımcıların %80'i kurşun gömleklerini askıya astıklarını ifade etmişlerdir. Dozimetreyi nereye takılması gerektiğini konusunda %46'sının herhangi bir fikir belirtmemektedir. C-kollu skopi kullanılan alanların hangi alan olduğu sorusu sorulan katılımcıların %64'ü denetimli alan olarak doğru yanıtlamışlardır. Radyasyon en çok hangi organımızı etkiler sorusuna %64 oranında tiroit olarak cevaplanmıştır. 

Çıkarımlar: Yapılan bu çalışmalar doğrultusunda, C-kollu skopi cihazı kullanılan ameliyathanelerde radyasyon güvenliği konusunda gerekli prosedürlerin yapılması, hasta ve çalışan güvenliğine yönelik olarak düzenli eğitim programların oluşturulması sonucuna varılmaktadır. Çalışanlara yeterli miktarda kişisel koruyucu ekipman verilmesi, düzenli aralıklarla kontrollerinin yapılması gereklidir. C-kollu skopi kullanılan ortopedi ameliyathanelerinde çalışanlara dozimetrelerin yaygınlaşması sağlanmalıdır.
section_name: SB-027

section_content: Ortopedik Cerrahi Uygulanan Hastalarda İlk Mobilizasyondaki Düşme Korkusu İle Taburculuk Sonrası Düşme Riski, Düşme İnsidansı Ve İlişkili Risk Faktörlerinin İncelenmesi Merve Ersuz 1, Özlem Bilik 2 1 Dokuz Eylül Üniversitesi Hastanesi Nöroşirurji Kliniği, Dokuz Eylül Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü Hemşirelik Ana Bilim Dalı Cerrahi Hastalıkları Hemşireliği Yüksek Lisans Programı, İzmir, Türkiye 2 Dokuz Eylül Üniversitesi Hemşirelik Fakültesi Cerrahi Hastalıkları Hemşireliği Ana Bilim Dalı, İzmir, Türkiye Amaç: Ortopedik cerrahi sonrası ilk mobilizasyon sırasında düşme korkusuna ve taburculuk sonrası düşme riskine yol açan faktörler tam olarak anlaşılamamıştır. 

Bu çalışma, ortopedik cerrahi uygulanan hastalarda ilk mobilizasyon sırasındaki düşme korkusu ve taburculuk sonrası düşme riski, düşme sıklığı ve buna bağlı risk faktörlerinin araştırılması amacıyla yapıldı. 

Yöntem: Tanımlayıcı-korelasyonel ve kesitsel tasarımlı araştırma için etik kurul, hastane izni ve hasta onamı alındı. Araştırma, bir üniversite hastanesinde ortopedi ameliyatı uygulanan ve Mart 2022-Nisan 2023'te taburcu edilen 109 yetişkin hasta ile yapıldı. Hastaların demografik bilgilerini ve bulun-dukları ortamın özelliklerini içeren form, Düşme Korkusu Ölçeği ve İtaki Düşme Riski Ölçeği ile toplanan veriler; tanımlayıcı istatistikler, Mann Whitney U testi ve Pearson korelasyon analizi kullanılarak SPSS v. 23'te analiz edildi. Anlamlılık düzeyi. p≤ 0,05 kabul edildi.
section_name: SB-028

section_content: Hastaların yaş ortalaması 65,32±17,15 yıl olup %53,2'si erkekti. Hastaların %78,9'u ameliyat sonrası ilk mobilizasyon sırasında düşme korkusu yaşadı. Taburculuk sonrası düşme görülme sıklığı %67 olup, düşme korkusu puanı (2,25) ile düşme riski puanı (7,95) ve düşme riski puanı (7,95) ile Modifiye Charlson Komorbidite İndeksi puanı (3,64) arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki bulundu (sırasıyla r=0,426, p=0,000; r=0,641; p=0,000). Hastaların düşme durumlarına göre ortalama düşme korkusu puanları arasında istatistiksel olarak anlamlı fark saptandı (U=996,50, p=0,001). Ortopedi ameliyatı sonrası hastaların düşme sıklığı ile banyoda güvensiz nesne kullanımı, kaygan zeminler ve banyo tuvaletleri, küvette düşmeyi önleyici kol bandı kullanımı ve evde hayvan bulunması arasındaki ilişki istatistiksel olarak anlamlıydı (sırasıyla p=0,040, p=0,010, p=0,010, p=0,030). Ortopedik cerrahi sonrası ev dışında düşme korkusu ile riskli ve çoklu ilaç kullanımı, evde ve hastanede düşme öyküsü, inkontinans, senkop, ortostatik hipotansiyon, işitme ve ayakta dururken/ yürürken denge sorunları ve yürümeye yardımcı cihazların kullanımı arasında anlamlı ilişki bulundu (sırasıyla p=0,000, p=0,000, p=0,000, p=0,000, p=0,020, p=0,000, p=0,000, p=0,020, p=0,000, p=0,000). İtaki düşme risk ölçeğine göre düşük riskli hastaların %41,5'i (n=45), yüksek riskli hastaların %58,5'i (n=64) evde düştü. Düşme risk puanı ile düşme arasında anlamlı ilişki bulundu (p=0,001). Modifiye Charlson Komorbidite İndeksi'ne göre düşük riskli hastaların %9,9'u (n=10), orta riskli hastaların %10,3'ü (n=15), yüksek riskli hastaların %60,3'ü (n=59) ve çok yüksek riskli hastaların %20,2'si (n=25) evde düşme yaşadı. Gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki bulundu (p=0,001). 

Çıkarımlar: Ortopedik cerrahi sonrası ilk mobilizasyon sırasında düşme korkusu önemlidir. Ameliyat sonrası dönemde hastaların düşme riskinin belirlenmesi, çevresel önlemlerin alınması ve danışmanlık programlarının sağlanması önerilir.
section_name: Bulgular:

section_content: Kalça Ve Diz Artroplastisi Uygulanan Hastalarda Ameliyat Sonrası Ağrı Prevalansı Ve Etkileyen Faktörler İhsan Bekler 1, Sevil Güler 2 1 Ankara Üniversitesi Sağlık Araştırma Ve Uygulama Hastaneleri Hematoloji Bilim Dalı, Ankara, Türkiye 2 Gazi Üniversitesi Hemşirelik Fakültesi Cerrahi Hastalıkları Hemşireliği Ana Bilim Dalı, Ankara, Türkiye Amaç: Bu araştırma, kalça ve diz artroplastisi uygulanan hastalarda ameliyat sonrası ağrı prevalansının ve etkileyen faktörlerin belirlenmesi amacıyla gerçekleştirilmiştir. 

Yöntem: Kesitsel olarak gerçekleştirilen araştırmanın örneklemini, Ankara Numune Eğitim Araştırma Hastanesi Ortopedi ve Travmatoloji Kliniklerinde 27. 08. 2018-27. 12. 2018 tarihleri arasında diz veya kalça artroplastisi ameliyatı olan ve çalışmaya gönüllü olarak katılan 168 hasta dahil edilmiştir. Araştırmanın verileri Hasta Tanıtım Formu ve Ağrı Günlüğü kullanılarak toplanmıştır. Araştırmanın ilk aşamasında araştırmacı tarafından hasta ve hasta yakınlarına kliniğe kabulde Ağrı Günlüğü tanıtılmış ve kullanılmasına ilişkin eğitim verilmiştir. Hasta ve hasta yakınları, araştırmacının da yardımıyla, ameliyat günü kliniğe geldikten 1., 3. ve 9. saat sonra ve ameliyat sonrası 1.,2., ve 3. günlerde saat 8. 00, 15. 00 ve 21. 00'de dinlenme ve hareket sırasındaki ağrı şiddetlerini değerlendirmişlerdir. Hastalar ayrıca, ameliyat günü ve ameliyat sonrası 1.,2., ve 3. günlerde akşam kendi kendine günün son ağrı değerlendirmesini yaparken, o günkü ağrılarını etkileyen faktörleri de günlükte değerlendirerek işaretlemişlerdir. Verilerin değerlendirilmesinde tanımlayıcı istatistikler, Kruskal Wallis testi, Wilcoxon testi, Mann Whitney U testi, Friedman testi ve Spearmann Korelasyon katsayısı kullanılmıştır. 

Bulgular: Araştırmaya katılan hastaların %80,4'üne diz artroplastisi, %19,6'sına kalça artroplastisi ameliyatı yapılmış olup, yaş ortalamaları 64,4±9,94'tür. Hastaların ameliyat günü 1. saatteki ağrı şiddeti ortalaması dinlenme sırasında 4,3 ± 3,5, hareket sırasında 5,7± 3,7 iken, ameliyat sonrası 3. gün akşamındaki ağrı şiddeti ortalaması dinlenme sırasında 1,2±1,5, hareket sırasında 2,9±2,0'dır. Yapılan istatistiksel değerlendirmede, hastaların ağrı şiddetlerinde zaman içerisinde anlamlı azalma olduğu (p<0,05) saptanmıştır. Hastaların dinlenme sırasındaki ağrı şiddetleri ile hareket sırasındaki ağrı şiddetleri arasında pozitif yönde ve güçlü korelasyon olduğu (p<0,001), ağrıyı en çok etkileyen faktörlerin ameliyat yeri, pansuman, drenler, yatak içi pozisyon değiştirme/dönme, yatak içinde oturma, sandalyede oturma, ayağa kalkma, ayakta durma, kıyafet değiştirme, yürüme ve egzersiz olduğu (p<0,05) saptanmıştır. 

Çıkarımlar: Araştırma sonuçları; artroplasti uygulanan hastaların ameliyattan sonra sıklıkla orta ve şiddetli düzeyde ağrı yaşadıklarını, ağrı şiddetlerinin cerrahi ağrının özelliklerine paralel olarak zaman içerisinde anlamlı düzeyde azaldığı, ayağa kalkma, yürüme, öksürme, egzersiz vb. hareket ile ilgili faktörlerden etkilendiğini göstermektedir. Araştırmadan elde edilen sonuçlar doğrultusunda; artroplasti uygulanan hastalarda ağrının ve ağrıyı etkileyen faktörlerin Ağrı Günlüğü kullanılarak, hasta ve yakınlarının aktif olmaları sağlanarak düzenli değerlendirilmesi, orta ve şiddetli ağrıda etkin multimodal analjezi yönetiminin sağlanması önerilmektedir., S308 33. Ulusal Türk Ortopedi ve Travmatoloji Kongresi ve 11. Ulusal Ortopedi ve Travmatoloji Hemşireliği Kongresi Özet Bildiri Kitapçığı
section_name: SB-029

section_content: Deprem Sonrası Ortopedi Ve Travmatoloji Kliniklerinde Çalışan Hemşire Olmak Sema Koçaşlı 1, Cemile Nida Kayış 2 1 Ankara Yıldırım Beyazıt Üniversitesi, Ankara, Türkiye 2 Kto Karatay Üniversitesi, Konya, Türkiye Amaç: Afet ya da felaket, ani gelişen bir durum sonucunda insanların zarar görmesi, yaralanması ve ciddi ölüm oranlarının oluşmasına neden olmaktadır. Geçmişten günümüze dünyada gerçekleşmiş olan ve ciddi can kaybıyla sonuçlanan doğal afetler arasında kasırga, fırtına, hortum, tsunami, çığ ve deprem bulunmaktadır. Zamanı belirsiz afetlerinden biri olarak görülen deprem, enkazlara bağlı can kaybının ve ölüm oranının en fazla olduğu doğal felaket olmanın yanı sıra ortopedi ve travmatoloji olarak sorunların fazlasıyla görülebildiği bir felakettir. Hastalar crush sendromu, ampütasyon, traksiyon vb ortopedik cerrahi süreçlerin uygulandığı bir tedavi süreci içindedirler. Hastane sürecinde 7/24 hasta ile etkileşimde bulunarak bakım veren hemşireye önemli sorumluluklar düşmektedir. Hemşireler bu süreçte hastalara bakım vermek ve destek olmanın yanı sıra mesleki sorumluluklarına bağlılıklarını da sürdürmüşlerdir. 

Bu olgu sunumunda amaç depremi birebir yaşayan hemşirelerin, yaşadıkları bütün zorluklara rağmen mesleki sorumluluk bilinçlerini ortaya koymak ve ortopedik cerrahi geçiren hastaya bakım verirken karşılaştıkları güçlükleri açığa çıkarmaktır. 

Yöntem: Çalışmanın örneklemini, depremden en fazla etkilenen Hatay ve Kahramanmaraş bölgesinde çalışmış 20 hemşire oluşturmaktadır. Hemşireler ortopedik cerrahi geçiren hastalara bakım ve tedavi sunmuşlardır. Araştırma nitel yapıda betimsel bir çalışmadır. Veriler kişisel bilgi formu, yarı yapılandırılmış görüşme formu, görüşmeci gözlem formu ve katılımcının izin verdiği ölçüde ses kayıt cihazı kullanılarak yüz yüze toplanmıştır. Araştırmada elde edilen verilerin değerlendirilmesinde içerik analizi kullanılmıştır. 

Bulgular: Hemşirelerin yaş ortalaması 38,55 olup % 75' i kadın ve tamamının afet eğitimi almadığı saptanmıştır. İçerik analizi sonucunda temalar, alt temalar ve bu alt temalara ilişkin 20 kod belirlenmiştir. Mesleki yeterlilik teması altında bilgi/beceri ve eğitim alt temaları; meslek bilinci teması altında görev bilinci ve sorumluluğu alt temaları; ekip çalışması teması altında ekip işbirliği ve organizasyon alt temaları; çalışma şartları teması altında yetersiz ekipman ve alt yapı yetersizliği alt temaları oluşturulmuştur. 

Çıkarımlar: Dünya çapında depremlerden sonra yaralanmaların profilini inceleyen birçok çalışmada, kas-iskelet sistemi travmalarının depremle ilişkili en sık görülen ortopedik yaralanmalar olduğu sonucuna varılmıştır. 

Hemşirelerin ortopedik cerrahi sonrasındaki bakım ve tedavi uygulamalarına eğitimsel ve psikolojik olarak hazırlıksız bulundukları ve yüksek kaygı seviyesiyle çalıştıkları belirlenmiştir.
section_name: SB-030

section_content: "Diz Protezi Okulu" Eğitim Programının Hasta Beklentileri, Anksiyete, Ağrı, Fonksiyonel Durum, Yaşam Kalitesi Ve Memnuniyet Üzerine Etkisi

Hatice Tunç 1, Sevil Güler 2 1 Burdur Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi, Bucak Sağlık Yüksekokulu, Hemşirelik Bölümü, Burdur, Türkiye 2 Gazi Üniversitesi, Hemşirelik Fakültesi, Cerrahi Hastalıkları Hemşireliği Ana Bilim Dalı, Ankara, Türkiye Amaç: Araştırma, diz artroplastisi hastalarına yönelik geliştirilen "Diz Protezi Okulu" eğitim programının hasta sonuçları üzerine etkisinin değerlendirilmesi amacıyla yapılmıştır. 

Yöntem: Yarı deneysel olarak yapılan araştırma; Nisan 2021-Eylül 2022 tarihleri arasında Burdur Bucak Devlet Hastanesinde 82 hasta (40 kontrol, 42 müdahale) örnekleme dahil edilerek yürütüldü. Her iki gruptaki hastalara, hasta bilgi formu, hasta beklentilerini değerlendirme formu, hastane anksiyete ölçeği (HAD-A), kısa ağrı envanteri (KAE), fonksiyonel değerlendirme formu, SF-36 yaşam kalitesi ölçeği, Newcastle hemşirelik bakımından memnuniyet ölçeği ve komplikasyon değerlendirme formu uygulandı. Çalışmadaki verilerin değerlendirilmesi için istatistiksel olarak frekans dağılımları, tanımlayıcı istatistikler, Kolmogorov-Simirnov, t, Mann Whitney U, Wilcoxon ve Friedman testinden yararlanılmıştır. Kontrol grubundaki hastalar ameliyat öncesi, taburculuk öncesi 24 saat içinde, ameliyat sonrası üçüncü hafta ve üçüncü ayda izlendi. Müdahale grubundaki hastalar; Diz Protezi Okulu eğitim programına (ameliyattan bir gün önce, ameliyat sonrası birinci gün ve taburcu olmadan 24 saat önce) dahil edildi ve kontrol grubu ile aynı dönemlerde izlemleri yapıldı. Araştırma yapılmadan önce, etik kurul izni ve kurum izni alınmıştır. 

Bulgular: Araştırmada müdahale ve kontrol grubu arasında hastaların beklentileri, anksiyete, ağrı, yaşam kalitesi ve memnuniyet düzeyleri, fonksiyonel durumları ve komplikasyon oranları arasında anlamlı bir farklılık görüldü (p<0,05). Kontrol ve müdahale grubundaki hastaların ameliyat öncesi dönemdeki beklentilerinin oldukça yüksek olduğu, zaman içinde anksiyete, ağrı, yaşam kalitesi ve memnuniyet düzeyleri ile fonksiyonel durumlarında anlamlı iyileşme (p<0,05) olduğu saptandı. Kontrol ve müdahale grubu anksiyete puan ortancaları sırasıyla taburculuk öncesi 24 saat içinde 3 ve 0, üçüncü haftada 7 ve 6, üçüncü ayda 3 ve 0 olduğu; fonksiyonel durum puanı ameliyat öncesi 67 ve 71; 3. ayda 78 ve 96 olduğu saptanmıştır. Newcastle hemşirelik bakımından memnuniyet ölçeği puanlarının ise kontrol grubu 54,21, müdahale grubunun ise 92,04 olduğu saptanmıştır. Ortalama ağrı değeri taburcu olmadan 24 saat önce kontrol grubu 4,35±1,59, müdahale grubu 3,48±1,17 olduğu saptanmıştır. Tüm izlem zamanlarında müdahale grubundaki hastaların kontrol grubundakilere göre anksiyete düzeylerinin daha düşük olduğu (p<0,05), fonksiyonel durumlarının arttığı (p<0,05), memnuniyet düzeylerinin arttığı (p<0,05) ve ağrılarının daha az olduğu (p<0,05) belirlendi. Yaşam kalitesi puanlarının değerlendirilmesinde üçüncü haftada anlamlı bir farklılık görülmedi (p>0,05). 

Çıkarımlar: Diz Protezi Okulu'nun hastaların daha gerçekçi beklentileri olmasında, anksiyete ve ağrılarının azalmasında, fonksiyonel durumlarının ve memnuniyetlerinin artmasında etkili olduğu bulundu. Diz Protezi Okulu eğitim programının diz artroplastisi ameliyatı planlanan hastalara uygulanmasının yaygınlaştırılması önerilmektedir.
section_name: SB-031

section_content: Kalça Ve Diz Artroplastisi Uygulanan Hastaların Algıladıkları Bakım Davranışları İle Taburculuğa Hazır Oluşluk Durumlarının Belirlenmesi Pınar Selvi 1, Zühal Erdoğan 1, Hakan Kocaoğlu 2 1 Gazi Üniversitesi Hemşirelik Fakültesi, Ankara, Türkiye 2 Ankara Üniversitesi Sağlık Uygulama Ve Araştırma Hastanesi, Ankara, Türkiye Amaç: Araştırma, kalça ve diz artroplastisi uygulanan hastaların algıladıkları bakım davranışları ile taburculuğa hazır oluşluk durumlarını incelemek amacıyla yapılmış, tanımlayıcı ve ilişki arayıcı nitelikte bir çalışmadır. 

Yöntem: Araştırmanın örneklemine Mayıs 2023-Mayıs 2024 tarihleri arasında Ankara' da bir eğitim ve araştırma hastanesi ile bir üniversitesi hastanesinde Ortopedi ve Travmatoloji Kliniklerinde, kalça ve diz artroplastisi uygulanması için yatan ve dahil edilme kriterlerine uyan 180 hasta dahil edilmiştir. Araştırma Tanıtıcı Özellikler Formu, Taburculuğa Hazır Oluşluk Ölçeği-Kısa Formu ve Bakım Davranışları Ölçeği-24 kullanılarak gerçekleştirilmiştir. 

Bulgular: Araştırmanın verileri, ameliyat öncesi ve ameliyat sonrası taburcu olacağı gün hastalarla yüz yüze görüşülerek toplanmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde frekans dağılımı (sayı, yüzde), sayısal değişkenler için tanımlayıcı istatistikler (ortalama, standart sapma, medyan, minimum, maksimum), Kruskal Wallis testi, Mann Whitney U testi, Bağımsız Örnekler T testi, Tekyönlü varyans testi, Friedman testi, Wilcoxon testi, Pearsonve Spearmann Korelasyon katsayısı kullanılmıştır. Hastaların algıladıkları bakım davranışları puan ortalaması 4,62 ± 0,93, taburculuğa hazır oluşluk puan ortalaması ise 6,42 ± 1,55 olarak bulunmuş olup, istatistiksel olarak pozitif yönlü anlamlı bir ilişki saptanmıştır. 

Çıkarımlar: Araştırmadan elde edilen sonuçlar doğrultusunda; kalça ve diz artroplastisi uygulanan hastaların taburculuğa hazırlanması için hemşirelik bakım davranışlarının periyodik olarak hasta geri bildirimleri ile değerlendirilmesi ve bu doğrultuda bakımın niteliğini artırmaya yönelik girişimlerin planlanması önerilmektedir.
section_name: SB-032

section_content: Kalça Kırığı Öncesi Kırılganlık Düzeyi İle Ameliyat Sonrası Hasta Sonuçları Arasındaki İlişkinin İncelenmesi Özlem Bilik 1, Çiğdem Kaya 1, 2, Yılmaz Kaya 1, 3, Serdar Sever 1, 4 1 Dokuz Eylül Üniversitesi, Hemşirelik Fakültesi, Cerrahi Hastalıklar Hemşireliği Ana Bilim Dalı, İzmir, Türkiye 2 Balıkesir Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Fakültesi, Hemşirelik Bölümü, Cerrahi Hastalıklar Hemşireliği Ana Bilim Dalı, Balıkesir, Türkiye 3 Balıkesir Devlet Hastanesi, Ortopedi Ve Travmatoloji Kliniği, Balıkesir, Türkiye 4 Uşak Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Fakültesi, Hemşirelik Bölümü, Cerrahi Hastalıklar Hemşireliği Ana Bilim Dalı, Uşak, Türkiye Giriş: Demografik yaşlanma ve komorbiditeler nedeniyle kırılganlık ve kırılgan hastalarda kalça kırığı prevelansı artmıştır. Kalça kırıkları, yüksek ölüm oranı nedeniyle dünya çapında en önemli sağlık sorunlarından biri olarak kabul edilmektedir. Yaşlı hastalarda kırılganlığın varlığı, cerrahi sonuçları etkileyen önemli bir unsurdur ve ameliyat öncesi rutin olarak değerlendirmesi önerilmektedir. Amaç: Bu çalışmanın amacı, kalça kırığı öncesi kırılganlık düzeyi ile ameliyat sonrası hasta sonuçları arasındaki ilişkinin incelenmesidir. 

Yöntem: Araştırma tanımlayıcı, kesitsel ve ilişki arayıcı niteliktedir. Etik kurul onayı, kurum izni ve katılımcılardan onam alınmıştır. Veriler araştırmacılar tarafından Ekim 2022 -Aralık 2023 tarihleri arasında bir eğitim ve araştırma hastanesinin ortopedi ve travmatoloji kliniğinde; Sosyodemografik-Klinik Özellikler Formu, Charlson Komorbidite İndeksi, Frail Ölçeği, Katz Günlük Yaşam Aktiviteleri İndeksi, Nutrisyonel Risk Taraması (NRS-2002) ve Hemşirelik Deliryum Tarama formları ile toplandı. Kalça kırığı nedeni ile ameliyat olan 65 yaş ve üstü hastalar dahil edildi. Verilerin değerlendirilmesinde; tanımlayıcı istatistikler, bağımsız iki grup t testi, One Way Anova testi, korelasyon ve multiple lineer regresyon analizleri kullanıldı. 

Bulgular: 128 hastanın yaş ortalaması 78,45±8,36, BKİ ortalaması 26. 16±4. 66 olup; %62,5'i (n=80) kadın, %46. 1'i (n=59) pre-kırılgan ve %39. 8'i (n=51) kırılgandı. Kadın olan, kronik hastalığı olan, sürekli ve çoklu ilaç kullanan, ameliyat öncesi immobil ve son günlerde iştah azalması olan, ameliyat sonrası yoğun bakımda kalan ve komplikasyon gelişen, ameliyat sonrası basınç yarası olan ve taburculuk sonrası ilk bir ay içinde vefat eden hastaların kırılganlık puan ortalamalarının istatiksel olarak anlamlı düzeyde daha yüksek olduğu belirlendi (p<0. 05). Hastaların ameliyat öncesi kırılganlık düzeyi ile kronik hastalık sayısı, ameliyat öncesi düşme korkusu, nutrisyonel risk tanılama puanı, komorbidite indeks puanı ve hastanede yatış süresi ile arasında pozitif yönde; ameliyat öncesi ve sonrası fonksiyonel düzeyi ve ameliyat sonrası kreatinin düzeyi ile arasında negatif yönde istatiksel olarak anlamlı ilişki olduğu belirlendi (p<0. 05). Hastaların Frail Kırılganlık Ölçeği puan ortalamaları 2. 16±1. 26 olup; nutrisyonel risk tanılama puanı (̇=0. 312, p=0. 000) ve ameliyat öncesi fonksiyonel durumu (̇=0. 216, p=0. 012) kırılganlık düzeyinin anlamlı yordayıcılarıdır. Çıkarımlar: Bulgular; kalça kırığı nedeniyle ameliyat olan hastalarda kırılganlığın yaygın olduğu; kırılganlığın ameliyat sonrası hasta sonuçları üzerinde belirleyici etkisinin olduğunu göstermektedir. Nutrisyonel risk tanılama skoru ve ameliyat öncesi fonksiyonel durum kırılganlık durumunu etkileyen faktörlerdir. Kalça kırığı nedeniyle başvuran hastaların ameliyat öncesi dönemde kırılganlık durumlarının değerlendirilmesi ve etkileyen faktörlerin belirlenmesi, tedavi ve bakım sürecinin daha iyi yönetilmesine katkı sağlayabilir.
section_name: SB-033

section_content: Bakım Veren Yaşlı Deliryum Değerlendirme Ölçeği'nin Türkçe Uyarlaması: Geçerlik Ve Güvenirlik Çalışması Yöntem: Araştırma için etik kurul onayı, kurum izni ve hastalardan yazılı onam alındı. Metodolojik türdeki çalışmanın örneklemini çalışmaya katılmayı kabul eden ve 60 yaş ve üzeri kalça kırığı olan yaşlı hastalara bakım veren 125 bakım veren oluşturdu. Araştırma bir üniversite hastanesinin ortopedi ve travmatoloji kliniğinde Mart-Ekim 2022 tarihleri arasında yürütüldü. Bu çalışmada, veriler tanıtıcı özellikler formu, I-AGeD ölçeği ve NEECHAM Konfüzyon Ölçeği ile ameliyat öncesinde ve ameliyat sonrası 0, 1 ve 2. günlerde toplandı. Kapsam geçerliliği için sekiz uzmandan (üç nörolog, beş akademisyen hemşire) görüş istendi. Davis tekniğine göre I-AGeD kapsam geçerlilik indeksi 0. 80'in üzerinde bulundu. Geçerliliğin sınanması için bilinen gruplar geçerliliği kullanıldı. Ölçeğin etkililiğini saptamak amacıyla, hastaları aynı zaman diliminde bir nöroloji uzmanı DSM IV kriterlerini kullanarak deliryum gelişimi açısından değerlendirdi. Bakım veren, nörolog ve araştırmacının verileri karşılaştırıldı. Veriler SPSS 24 paket programında analizi edildi. Bakım verenler ve hastaların tanıtıcı özelliklerinin incelenmesinde tanımlayıcı istatistik kullanıldı. Madde-toplam korelasyonları, üst %27 ile alt %27 arasındaki farka dayalı madde analizi, Kuder-Richardson 20 (KR-20) katsayısı kullanıldı. I-AGeD'deki maddelerin ayırt edici indekslerini değerlendirmede NE-ECHAM Konfüzyon Ölçeği ile paralel form güvenirliği sağlandı. Yüzde 27'lik alt üst grup farkına dayalı madde analizinde student t testi, bilinen gruplar geçerliliğinde McNamer testi kullanıldı. Ölçeğin dil ve içerik geçerliliği sağlandıktan sonra, yapı geçerliliğini sağlamak için bilinen gruplar karşılaştırması kullanıldı. Ölçeğin duyarlılığını ve özgüllüğünü belirlemede ROC eğrisi analizi yapıldı. Anlamlılık değeri 0. 05 kabul edildi. 

Bulgular: Ölçeğin madde-toplam korelasyon katsayıları ölçüm zamanlarına bağlı 0,54 ile 0,89 arasında, KR-20 katsayısı 0,09 ile 0,91 arasında değişti. ROC eğrisi analizine göre ölçeğin duyarlılığı ve özgüllüğü sırasıyla ≥ %91 ve ≥ %96 idi. Paralel formların güvenilirlik analizi, I-AGeD ve NEECHAM Konfüzyon Ölçeği arasında her ölçümde oldukça anlamlı, güçlü bir negatif ilişki gösterdi. 

Çıkarımlar: I-AGeD yaşlı Türk hastalarda perioperatif süreçte deliryum tanısı koymada geçerli ve güvenilirdir. Farklı örneklem gruplarında ölçeğin test edilmesi önerilir.
section_name: SB-035

section_content: Yaşlıların Artroplasti Ameliyatı Öncesi Kırılganlık Düzeyine Göre Postoperatif Ağrı, Deliryum, Beslenme, Mobilizasyon, Düşme Korkusu, Düşme Riski Ve Kinezyofobi Düzeylerinin Belirlenmesi
section_name: SB-036

section_content: Ortopedi ve Travmatoloji Ameliyathanesinde C Kollu Skopi Kullanılan Vakalarda Skopi Cihazı Ana Parametrelerinin Değerlendirilmesi Nida Koçak 1, Dilek Kanar 1, Tülay Karabağ 1 1 İstanbul Tıp Fakültesi, İstanbul, Türkiye Amaç: Ortopedi ameliyathanesinde C-kollu skopi kullanılan vakalarda ortamda maruz kalınan doz miktarının, şut sayılarının ve C-kollu skopi kullanım sürelerinin saptanması, kapalı ve açık cerrahi işlemlerin karşılaştırılması ve sonuçlarının değerlendirilmesidir. 

Yöntem: Ortopedi ameliyathanesinde kullanılan C-kollu skopi' den alınan 145 adet veri değerlendirilmiştir. Amaç: Bu çalışmanın amacı kalça kırığı olan geriatrik hastalara bakım verenlerin deneyimlerine ilişkin mevcut nitel kanıtları sentezlemektir. 

Yöntem: Çalışmada bir meta-toplama yaklaşımı kullanıldı. Makaleler MEDLINE, EM-BASE, CINAHL, Web of Science, PsycINFO ve Cochrane Kütüphanesi ve Google Akademik'ten, ek kaynaklar ise referans listelerinin incelenmesi ve atıf takibinin yapılmasıyla toplandı. Tarama yaparken "kalça kırığı", "yaşlı", "bakım veren", "deneyim", "kalitatif ", "hip fracture", "elderly/geriatric", "caregiver", "experiences", "Qualitative" anahtar kelimeleri kullanıldı. Kalça kırığı olan ge-riatrik hastalara bakım verenleri kapsayan Türkçe ve İngilizce dilinde 2019-2024 yılları arasında yayınlanmış çalışmalar dahil edildi. Kalça kırığı olan geriatrik hastalara bakım verenlerin deneyimlerine özgü verilerin sunulduğu nitel çalışmalar ve niteliksel verilerin ayrı ayrı raporlandığı karma yöntem çalışmaları sentezlendi. Konferans özetleri de hariç tutuldu. Yapılan tarama sonucunda veri tabanlarında toplam 640 sonuç elde edildi. Bu çalışmalardan nitel çalışmalar ve niteliksel verilerin ayrı ayrı raporlandığı karma yöntem çalışmaları dışındaki çalışmalar, Türkçe/İngilizce olmayan, tam metnine ulaşılamayan ve tekrarlı çalışmalar çıkarıldıktan sonra 14 çalışma detaylı incelendi. 

Bulgular: Nitel çalışmaların metasentezi sonucu iki tema ve sekiz kategori elde edilmiştir. "Belirlenen Sorunlar" teması altında "bakım sürecindeki kopukluklar", "kendini adama", "nasıl başedeceğini bilememe" kategorileri yer amıştır. "Öneriler" temasını ise "tutarlı ve devamlı iletişim", "ulaşılabilirlik", "riskli grupların belirlenmesi", "karar süreçlerine dahil olma", "yapılandırılmış taburculuk" kategorileri oluşturmuştur. 

Çıkarımlar: Bu çalışmanın sonuçları kalça kırığı olan geriatrik hastalara bakım verenlerin deneyimlerine ilişkin farklı kültürleri kapsayan geniş bir resim oluşturmuştur. Bu resimde, bakım verenlerin özellikle bakım geçişleri sırasında sorun yaşadıkları, kendi bireysel gereksinimlerini aksatmalarına rağmen yetemediklerini düşündükleri belirlenmiştir. Bakım verenler sağlık profesyonelleri ile sürekli ve tutarlı iletişimin devamlılığını, bakım sürecine dahil edilmeyi, planlı ve zamana yayılan bir taburculuk eğitimini ve gerektiğinde evde bakım konusunda destek almayı istemektedirler. Özellikle sağlık profesyonellerine ulaşılabilirlik ve demanslı hastalarla ilgili yakın izlem konusunda da teknolojik tasarımlardan yararlanılabilir.
section_name: SB-038

section_content: Aile Merkezli Güçlendirme Modeline Dayalı Programın Total Diz Protezli Hasta Ve Bakım Vericiler Bulgular: Araştırma sonucunda elde edilen verilerin istatistiksel analizi, bilgisayar ortamında SPSS 25 paket programı kullanılarak hesaplanacaktır. Tanımlayıcı istatistikler için sayı, yüzde, ortalama ve standart sapma, grupların tanımlayıcı özellikler yönünden benzerliğinin/homojenliğinin karşılaştırılmasında ki-kare analizi kullanılacaktır. Elde edilen sonuçlar p<0,05 anlamlılık düzeyinde değerlendirilecektir. 

Çıkarımlar: Bu programın hasta ve bakım vericilerin ihtiyaçlarını ve endişelerini, ihtiyaçlarını karşılama konusundaki kendi yetenek, güçlerini ve sosyal destek ve kaynakları arama, kullanma kapasitelerini keşfetmeye teşvik etmesi yönüyle önemlidir. Çalışmanın sonunda literatürde bu modeli kullanmanın TDP uygulanan hasta ve aile üyelerindeki bakım vericilerinin üzerindeki etkisinin değerlendirilmesine katkı sağlayacaktır.
section_name: SB-041