به‌گزارش خبرنگار فرهنگی ، واقعیت‌های روز جامعه و جهان، مقوله‌های آیینی، عواطف، تخیلات، بحث‌های تاریخی، روابط اجتماعی، حوادث و . هرکدام بهانه‌و موضوعی برای نوشتن یک داستان یا سرودن شعر است. این روزها مینیمال‌نویسی یا بیان چند خطی یک داستان هم به‌نسبت گذشته مخاطب بیشتری پیدا کرده است. چه‌بسا این روحیه منبعث از شکل‌گیری میکرو بلاگ‌ها باشد که با طرح سوال‌های ساده بشر امروز را به بیان کوتاه آنچه در سر دارند عادت داده است. مصیبت شهادت حضرت زهرای اطهر سلام الله علیها یکی از مباحث آیینی و اعتقادات پررنگ مذهبی مردم ایران است. آغاز سال 92 به‌دلیل همزمان شدن با ایام شهادت ایشان رنگ و بوی معنوی خاصی به مردم بخشیده است. مردمی که عده قابل توجهی از آنان برنامه آغاز سال نو را در حرم‌های اهل‌بیت علیهم السلام می‌گذرانند. مینیمال‌های زیادی در موضوع شهادت دختر رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم نوشته شده است. بسیاری از این نوشته‌ها برگرفته از روضه‌هایی است که همگی آنان نقل بلاهایی است که بر وجود لطیف دردانه گرامی پیامبر خدا رفته است. تعدادی از آنان به‌قلم محمد مبینی را در ادامه می‌خوانید: خیلی وقت بود نیامده بودند. دلش برای آنها تنگ شده بود. البته تقصیر خودش بود. شب به هی ت رفت. ناامیدانه، گوشه‌ای نشست. فکر نمی‌کرد بیایند. مراسم که شروع شد آمدند. قطره قطره از گوشه چشمش. فاطمیه که شد، سید پارچه‌ای روی در مغازه‌اش زد که: به‌علت شهادت مادرم، مغازه تعطیل است . . به مدینه که رسیدیم یک روز سید گفت: بیا برویم بیرون شهر. قبول کردم . بیرون شهر که رسیدیم روی خاکها نشست و شروع کرد به خواندن فاتحه. با تعجب گفتم: اینجا که قبری نیست! گفت: کسی چه می‌داند، شاید قبر مادرم اینجا باشد . . محله‌شان را که پیدا کرد، از یک عابر سراغ کوچه‌شان را گرفت . عابر گفت: همین کوچه است، آقا! نشانی خانه‌شان را پرسید. عابر گفت: جلوتر که بروید، دری است نیم‌سوخته . . عاشقش بود و با تمام وجود او را گرفته بود تا مبادا او را ببرند، . ناگهان دردی تمام وجودش را فراگرفت و نتوانست بیشتر از آن مانع آنها شود. مجبور شد امام را رها کند و آنها او را بردند . تازیانه، بازویش را . . کودک نفس نفس می‌زد: "بابا، سلام . فضه گفت: بیا" مرد از هوش رفت . . (منبع: بحارالانوار،‌جلد 43 ، ص 214 215 متن روایت) گفتند: باید بیعت کنی . از مسجد که بیرون آمد، با عجله دوید سمت منزل. گفتم:‌آقا، چقدر عجله دارید! گفت: سلمان! فاطمه . . به خانه که رسید، نفس نفس می‌زد. انگار تمام راه را دویده بود. با عجله وارد شد و تا داخل خانه را سرآسیمه طی کرد. با دیدن همسرش دلش آتش گرفت، ایستاد، به‌آرامی جلو رفت و در کنار بسترش نشست، دست او را در دستهایش گرفت و پرسید: بانوی من، چرا گریه می‌کنی؟ جواب داد: شرمنده علی‌جان! کاری از دستم برنیامد . . مانده بود چه بگوید. حرفی برای گفتن نداشت. از خجالت سرش را پایین انداخته بود و اشک می‌ریخت. چاره‌ای نبود . دودستی امانتی را تحویل داد و گفت: "ببخشید! امانت‌دار خوبی نبودم پهلویش شکست .". به نجار گفت: می‌توانید دری برایم بسازید؟ نجار پرسید: برای چه؟ مرد پاسخ داد: برای در ورودی خانه‌ام. نجار پرسید: مگر در خانه‌ات چه شده؟ مرد گریست. تا شب منتظر مرد غریب ماند تا بیاید و درددل‌هایش را بشنود. اما نیامد. گویا غربت مرد به‌سر رسیده بود و دیگر احتیاجی به چاه نبود . .
محمد مبینی مینیمال‌های زیادی درباره شهادت و مصیبت بانو زهرای اطهر علیها السلام نوشته است.