به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری ، چشمان مبارکش به دو اجتماع افتاد که از دو دسته تشکیل شده بود و هر دسته‌ای حلقه‌ای تشکیل داده و سرگرم کاری بودند، یک دسته مشغول عبادت و ذکر و دسته دیگر به تعلیم، تعلم، یاد دادن و یاد گرفتن سرگرم بودند، هر دو دسته را از نظر گذرانید و از دیدن آنها مسرور و خرسند شد.به کسانی که همراهش بودند، رو کرد و فرمود: این هر دو دسته کار نیک می‌کنند و بر خیر و سعادتند، آنگاه جمله‌ای اضافه کرد، اما من برای تعلیم و دانا کردن فرستاده شده‌ام، پس خودش به طرف همان دسته که به کار تعلیم و تعلم مشغول بودند رفت و در حلقه آنان نششست.حکایت آن روز رسول خدا(ص) و اصحابش در مسجد مدینه، حکایت امروز ما است، اینکه بر حسین علیه‌السلام بگرییم یا بر جهل خود از راه و رسم امام حسین، بر زخم‌های بدن‌های به خون غلطیده از تیغ و دشنه دشمن حق و حقیقت ناله سر دهیم یا بر تاریکی و ظلمات و حیرانی خود از مکتب نورانی و نجات‌بخش امام حسین علیه‌السلام.در فکر راه و رسم زندگی حسین باشیم یا در فکر برگزاری مراسمی موقت فقط برای عزاداری؟ دغدغه طبل و سنج و غذای نذری و سینه‌زنی و زنجیرزنی را داشته باشیم یا نگران از دست رفتن فرصت‌هایمان برای فهم و درک عمیق و ریشه‌ای از آنچه امام حسین علیه‌السلام و یاران باوفایش جان عزیزشان را فدای آن کردند؟خلاصه هییت برویم یا روضه‌ای خانگی در این شرایط کرونایی بگیریم؟ یا زمانی را به عزاداری و بیان معارف دین و فهم فلسفه قیام امام حسین علیه‌السلام کنیم یا سعی کنیم زندگی‌مان را در تبعیت از امام حسین علیه‌السلام بنا کنیم؟ یا بدون توجه به این اصول، درگیر ضرب آهنگ طبل و سنج و زنجیر و عطر و طعم خوردنی‌ها و آشامیدنی‌ها؟اگر رسول خدا(ص) می‌فرماید من برای تعلیم و دانا کردن فرستاده شدم و آنگه به جمع آنان که به تعلیم و تعلم اشتغال دارند می‌پیوندند و اگر امام حسین علیه‌السلام هدف از قیامش را بیرون کشیدن مردم از جهل می‌داند، ما نیز فرصت حضور در کنار عالمان معارف حسینی را از دست ندهیم و مطمین باشیم نشستن در کنار آنان به جهت یاد گرفتن و یاد دادن، همان داروی شفابخشی است که همه انبیاء و اولیاء علیهم‌السلام حاضر شدند جانشان را فدای تحقق آن کنند تا بشریت به سعادت و کمال راه یابد و این است بخشی از پیام عبارت نورانی "ان الحسین مصباح الهدی وسفینه النجاه ". *حجت‌الاسلام احمد صادقی علویجه استاد حوزه و دانشگاه
فرصت حضور در کنار عالمان معارف حسینی را از دست ندهیم و مطمین باشیم نشستن در کنار آنان به جهت یاد گرفتن و یاد دادن، همان داروی شفابخشی است که همه انبیاء و اولیاء(ع) حاضر شدند جانشان را فدای تحقق آن کنند.