به گزارش خبرنگار ورزشی ، رقابت‌های لیگ دسته دوم فوتبال ایران هفته گذشته با قهرمانی تیم‌های استقلال ملاثانی در گروه الف و چوکای تالش در گروه ب به پایان رسید. اتفاقات خوبی که باعث بازگشت تیم ریشه‌دار چوکا بعد از سال‌ها به لیگ دسته اول شد. در گروه ب نیز قهرمانی تیم بی‌نام و نشان از منطقه‌ای به نام ملاثانی در نوع خود جالب بود. ملاثانی شهری است در فاصله 35 کیلومتری اهواز که در امتداد شرق رود کارون و در مسیر اهواز به مسجدسلیمان قرار گرفته است. منطقه‌ای محروم که خسارت‌های زیادی در ایام دفاع مقدس و حتی بعد از سیل سال گذشته متحمل شده است. این شهرستان کوچک حالا اما تیمی قهرمان را پرورش داده که در رقابت‌با تیم‌های مدعی دیگر سری در بین سرها درآورده و یک شگفتی بزرگ را با گام نهادن به لیگ دسته اول رقم زده است. بر همین اساس گفت‌وگویی با داریوش هرمزی سرمربی جوان این تیم داشته‌ایم که در زیر می‌خوانید: این فصل پر بود از زحمت و تلاش و خستگی. وقتی پول نباشد تا برای انجام بازی به کرمان بروید، شما مجبورید با اتوبوس این مسیر را طی کنید، آنهم برای اینکه بلیت اتوبوس هم گران است باید بدترین اتوبوس را انتخاب کنید و بعد از 24 ساعت که رسیدید باز هم باید غذایی را انتخاب کنید که قیمت پایین‌تری داشته باشد، نه کیفیت بالاتر. وقتی اعضای تیم‌تان در فصل سرما لباس گرم نداشته باشند باید با لباس‌های تابستانی خودشان را گرم نگه دارند. بله، با همه این مشکلات اما تیم ما بهترین خط دفاع را با بیشترین تعداد برد و کلین‌شیت داشت. ما در 18 بازی گلی دریافت نکردیم. ما رکورد‌های خوبی را به جا گذاشتیم و در هشت بازی متوالی آخر لیگ، یک گل هم دریافت نکردیم. همین شد که توانستیم بالاتر از سایر تیم‌ها قهرمان شویم. قرار بود عده‌ای به تیم کمک کنند، ولی به وعده‌های‌شان عمل نکردند و علی ماند و حوضش. از آن طرف کسانی به ما کمک کردند که قرار نبود کمک کنند. مردم ملاثانی مردم بزرگی هستند و یک جاهایی دست ما را گرفتند. یک فصل کامل، که امسال برای ما 15 ماه طول کشیده است، با لطف و زحمت همسر رییس هییت فوتبال ملاثانی برای ما طی شده است. ایشان یک فصل کامل در خانه برای بچه‌ها صبحانه، ناهار و شام درست کرده است. ما از ابتدا سه شعار داشتیم و تا پایان به آن پایبند بودیم قلب‌های مصمم، یاران وفادار و هدف‌های مشترک. ما در این شعا‌رها اسم پول و پاداش را نیاوردیم. ما این سه هدف را ترسیم کردیم و با همین رویکرد ادامه دادیم و به هدفی رسیدیم که الان باعث شده است شما برای آن با من تماس بگیرید.من از لیگ‌های دسته اول و دوم برای تیمم بازیکن نیاوردم و بازیکنان تیم استقلال ملاثانی از سطح لیگ استان دور هم جمع شدند یا بازیکنانی که دو سال بازی نکرده بودند، اما بسیار پراستعداد بودند. زمانی که قهرمان نیم‌فصل شدیم بازیکنان ما از تیم‌هایی مثل گل ریحان البرز و فجر شهید سپاسی پیشنهاد داشتند. هفت بازیکن اصلی ما در نیم‌فصل از تیم جدا شدند. رضا رضایی آقای گل بود که به گل ریحان رفت. سه مدافع از چهار دفاع ثابت تیم به شهدای بابلسر رفتند و دو‌سه بازیکن دیگر هم به جاهای دیگر رفتند، اما ما ادامه دادیم و به بازیکنان جا مانده فرصت شکوفایی دادیم. در استقلال ملاثانی مشکل توپ و لباس داشتیم. مشکلات هم نرم‌افزاری بود و هم سخت‌افزاری، اما من می‌خواهم به فوتبال کشور بگویم برای قهرمانی فقط بحث مالی تعیین‌کننده نیست. پول فقط یکی از فاکتورهاست و چیزهای دیگری هم مهم است. بازیکن باید قلبش با تیم باشد و به شهر و مردمش عشق بورزد. بچه‌های استقلال ملاثانی در روزهایی که برای خیلی‌ها ارزش پیراهن اهمیت ندارد، این فاکتورها را داشتند و قهرمان شدند. البته ما در کنار بازیکنان، کادر فنی خوب و همچنین یک مدیر خوب داشتیم که جهادی عمل کرد.ما در شرایطی گیر کردیم که باید به کردستان یا شهرهای دیگر می‌رفتیم، ولی تا لحظه آخر اتوبوس نداشتیم. یک بار می‌خواستیم به فومن برویم، جایی که با اتوبوس 28 ساعت از اهواز راه است، ولی پولی برای تهیه اتوبوس نداشتیم. به آقای علی محمدی (مدیرعامل شرکت فولاد خوزستان) رجوع کردیم و ایشان اتوبوس در اختیار ما گذاشت و صبحانه، ناهار و شام ما را هم فراهم کرد. هر وقت که تیم ما دچار مشکل می‌شد ایشان ورود می‌کرد و مشکل ما حل می‌شد. تا جایی که می‌توانستیم حرکت می‌کردیم، ولی وقتی به مشکل می‌خوردیم ایشان فورا ورود و مشکل ما را حل می‌کرد. ایشان اتوبوس و امکانات در اختیار ما می‌گذاشت تا به بازی برسیم و حتی می‌گفت اگر نتیجه هم بگیرید، پاداش هم می‌دهیم.باید از طرف کل تیم از آقای علی محمدی باز هم تشکر کنم. اگر ایشان نبود ما نمی‌توانستیم این نتیجه را بگیریم. به ایشان درود می‌فرستیم و از حمایت پدرانه و بی چشم‌داشت‌شان ممنون هستیم.
در لیگ دسته دوم فوتبال ایران تیمی به عنوان قهرمانی رسید که روزگار پرفراز و نشیب و جالبی را پشت سر گذاشته است.