به‌گزارش خبرنگار فرهنگی ، با گذشت چندین و چند سال از خلق "کشتی پهلوگرفته" هنوز اثری در خور و ش ن مقام فاطمه علیها السلام در ادبیات داستانی ایران به‌اندازه این کتاب منزلت و مخاطب عمومی نیافته است. سیدمهدی شجاعی یکی از بزرگترین نویسندگان ایرانی در شهریور ماه سال 1339 در تهران به دنیا آمد. در سال 1356 پس از اخذ دیپلم ریاضی، به دانشکده هنرهای دراماتیک وارد شد و در رشته ادبیات دراماتیک به ادامه تحصیل پرداخت. هم‌زمان، به دانشکده حقوق دانشگاه تهران رفت و پس از چند سال تحصیل در رشته علوم سیاسی، پیش از اخذ مدرک کارشناسی، آن را رها کرد و به‌طور جدی کار نوشتن را در قالب‌های مختلف ادبی ادامه داد. شجاعی کتاب‌های بسیاری را از جمله: "پدر، عشق و پسر"، "آفتاب در حجاب"، "از دیار حبیب"، "شکوای سبز"، "خدا کند تو بیایی"، "دست دعا، چشم امید" و . را به‌رشته تحریر درآورده است. متن حاضر فصل آخر اثر فاخر او، یعنی کتاب "کشتی پهلوگرفته" است. فرشتگان بال در بال پرواز می‌کردند و فرود می‌آمدند، آن‌چنان‌که آسمان را به‌تمامی می‌پوشاندند. دو فرشته پیش‌روی آنها بودند که طلایه‌دارشان به‌نظر می‌آمدند. آمدند، سلام کردند و مرا در هودج بال‌های خود به آسمان بردند، ناگهان بوی بهشت به مشامم رسید و بعد باغها و بوستان‌ها و جویبارها، چشمم را خیره کردند. حوریه‌ها صف در صف ایستاده بودند و ورود مرا انتظار می‌کشیدند. اول خنده‌ای بسان واشدن گلی و بعد همه با هم گفتند: خوش آمدی ای مقصود خلقت بهشت و ای فرزند مخاطب "لولاک لماخلقت الافلاک". ملایکه باز هم مرا بالاتر بردند. قصرهای بی‌انتها، حله‌های بی‌همانند، زیورهای بی‌نظیر. آنچه چشم از حیرت خیره و دهان از تعجب گشاده می‌ماند. و بعد نهر آبی سفیدتر از شیر، خوشبوتر از مشک. و بعد قصری، و چه قصری! گفتم: اینجا کجاست؟ این چیست؟ از آن کیست؟ گفتند: اینجا فردوس اعلی است، برترین مرتبه بهشت. منزل و مسکن پدر تو و پیامبران همراه او و هر که خدا با اوست. و این نهر، کوثر است. قصر انگار از در سفید بود و پدر بر سریری تکیه زده بود. مرا که دید، از جا برخاست، در آغوشم گرفت، به سینه‌اش چسباند و میان دو چشمم را بوسه زد، به من گفت: اینجا جایگاه تو، شوی تو و فرزندان و دوست‌داران توست. بیا دخترم که سخت مشتاق توام. من گفتم: بابا! بابا جان! من مشتاق‌ترم به تو. من در آتش اشتیاق تو می‌سوزم. زنده شدم وقتی که باز اگرچه در خواب پیامبر را، پدر را صدا کردم و صدای او را شنیدم. یادم آمد که این افتخار، تنها از آن من است که می‌توانم او را بی‌هیچ کنیه و لقب، بابا صدا کنم. وقتی آن آیه نازل شد که: لاتجعلوا دعاء الرسول بینکم کدعاء بعضکم بعضا . . ." من پدر را پیامبر و رسول‌الله صدا کردم و او دستی از سر مهر بر سرم کشید و گفت: این آیه برای دیگران است، فاطمه‌جان! تو مرا همان بابا صدا کن، تو به من بابا بگو! بابا گفتن تو قلب مرا زنده‌تر می‌کند و خدا را خشنودتر. شاید او هم می‌دانست که چه لطفی دارد برای من، پیامبر با آن عظمت را بابا صدا کردن. پدر گفت که همین امشب میهمان او خواهم بود. اکنون علی‌جان! ای شوی همیشه وفادارم! ای همسر هماره مهربانم! من عازمم. بر من مسلم است که از امشب میهمان پدرم و خدای او خواهم بود. گریزانم از این دنیای پربلا و سراسر مشتاقم به خانه بقا. تنها دل‌نگرانی‌ام برای رفتن، تویی و فرزندانم. شما تنها پیوند میان من و این دنیایید که کار رفتن را سخت می‌کنید اما دلخوشم به اینکه شما هم آخرتی هستید، مال آنجایید. شما جسمتان در اینجاست. دیدار با شما از آنجا و در آنجا آسان‌تر است. علی‌جان! ولی جدا شدن از تو همین‌قدر هم سخت است. به‌همین شکل هم مشکل است. به خدا می‌سپارم شما را و از او می‌خواهم که سختی‌های این دنیا را بر شما آسان کند. علی‌جان! من در سالهای حیاتم همیشه با تو وفادار بوده‌ام، از من دروغ، خدعه، خیانت هرگز ندیده‌ای. لحظه‌ای پا را از حریم مهر و وفا و عفاف بیرون نگذاشته‌ام. بر خلاف فرمان و خواست و میل تو حرفی نگفته‌ام، کاری نکرده‌ام. اعتقادم همیشه این بوده است که جهاد زن، رفتار نیکو با همسر است، خوب‌شوهرداری است. و از این عقیده تخطی نکرده‌ام. علی‌جان! مرگ، ناگزیر است و انسان میرنده ناگزیر از وصیت و سفارش. علی‌جان! به وصیت‌هایم عمل کن، چه آنها را که در رقعه‌ای مکتوب آورده‌ام و چه اینها را که اکنون می‌گویم. در آنجا باغهای وقفی پیامبر را نوشته‌ام که به حسن بسپاری و او به حسین و حسین به امامان پس از خویش تا آخر. و نیز سهمی برای زنان پیامبر و زنان بنی‌هاشم و به‌خصوص مامه دختر خواهرم قایل شده‌ام و اگر چیزی ماند برای ام‌کلثوم دخترم. اینها را نوشته‌ام اما حرفهای مهم‌ترم مانده است. اول اینکه تو پس از من ناگزیری به ازدواج کردن، ازدواج کن و امامه، خواهرزاده‌ام را بگیر که او به فرزندان ما مهربان‌تر است. دوم اینکه مرا در تابوتی به‌همان شکل که گفته‌ام حمل کن تا محفوظ‌تر بمانم. و سوم، مرا شبانه غسل بده‌از روی پیراهن‌بر من شبانه نماز بگزار و مرا شبانه و مخفیانه دفن کن و مدفنم را مخفی بدار! مبادا مردمی که بر من ستم کرده‌اند، به‌خصوص آن‌دو، بر جنازه و نماز و دفنم حاضر شوند و از مکان دفنم آگاهی بیابند. یاران معدود و محدودمان با تو شرکت بجویند در نمازخواندن و تشییع جنازه و دفن، اما بقیه نه. از زنان، فقط ام‌سلمه، ام‌ایمن، فضه و اسماء بنت عمیس و از مردان، فقط سلمان، ابوذر، مقداد، عمار، عبدالله و حذیفه، همین. .‌وای گریه نکن، علی‌جان! من گریه‌ام برای توست، تو چرا گریه می‌کنی. تو مظلوم‌ترین مظلوم عالمی، گریه بر تو رواتر است. من آنچه کردم برای دفاع از حقوق مغصوب تو بود. من می‌دانستم که رفتنی‌ام، پدر مرا مطمین کرده بود ولی هم می‌دانستم و می‌دانم که پس از رفتنم بر تو چه خواهد رفت. و این جگر مرا آتش می‌زند و مرا به تلاطم وا‌می‌داشت. پس تو گریه نکن، علی‌جان! عالم باید برای این‌همه مظلومیت تو گریه کند. اکنون اول خلاصی من است، ابتدای راحتی من است اما آغاز مصیبت توست. پس تو گریه نکن و جگر مرا در این گاه رفتن، بیش از این مسوزان! تو را و کودکانمان را به خدا می‌سپارم، علی‌جان! سلام مرا تا قیامت به فرزندان آینده‌مان برسان! راستی، علی‌جان، پسرعمو! تو هم می‌بینی آنچه را من می‌بینم؟ این جبرییل است که به من سلام می‌کند و تهنیت می‌گوید. و علیک السلام! این میکاییل است که سلام می‌کند و خیر مقدم می‌گوید:‌و علیک السلام! اینها فرشتگان خدایند، اینها فرستادگان خداوندند که از سوی خدا به استقبال آمده‌اند. چه شکوهی، چه غوغایی، چه عظمتی! و علیکم السلام! این اما علی‌جان، به خدا عزراییل است که بر من سلام می‌کند. و علیک السلام، یا قابض الارواح، بگیر جان مرا ولی با مدارا! خدای من، مولای من، به‌سوی تو می‌آیم، نه به‌سوی آتش. سلام بابا، سلام به وعده‌های راستین تو، سلام به لبخند شیرین تو، سلام به چشمهای روشن تو! چه شبی است امشب، خدایا! این بنده تو هیچ‌گاه این‌قدر بی‌تاب نبوده است. این دل و دست و پا هیچ‌گاه این‌قدر نلرزیده است. این اشک این‌قدر مدام نباریده است. چه کند علی با این‌همه تنهایی! ای خدا، در سوگ پیام‌آور تو که سخت‌ترین مصیبت عالم بود، دلم به فاطمه خوش بود، می‌گفتم: گلی از آن گلستان در این گلخانه یادگار هست. اما اکنون چه بگویم؟ این‌همه تنهایی را کجا ببرم؟ این‌همه اندوه را با که قسمت کنم؟ ای خدا، چقدر خوب بود این زن! چقدر محجوب بود! چقدر مهربان بود! چقدر صبور بود! گاهی احساس می‌کردم که فاطمه اصلا دل ندارد. وقتی می‌دیدم به هیچ‌چیز دل نمی‌بندد، با هیچ تعلقی زمین‌گیر نمی‌شود، هیچ جاذبه‌ای او را مشغول نمی‌کند. هیچ زیور و زینت و خوراک و پوشاکی دلخوشی‌اش نمی‌شود، هر داشتن و نداشتن تفاوتی در او ایجاد نمی‌کند، یقین می‌کردم که او جسم ندارد، متعلق به اینجا نیست. روح محض است، جان خالص است. گاهی احساس می‌کردم که فاطمه دلی دارد که هیچ مردی ندارد. استوار چون کوه، باصلابت چون صخره، تزلزل‌ناپذیر چون ستون‌های محکم و نامریی آسمان. یکه و تنها در مقابل یک حکومت ایستاد و دلش از جا تکان نخورد، من م مور به سکوت بودم و حرفهای دل مرا هم او می‌زد. چند سال مگر از جاهلیت می‌گذرد؟ جاهلیتی که در آن شتر مقام داشت و زن ارزش نداشت. جاهلیتی که در آن دختر، ننگ بود و اسب، افتخار. زنی در مقابل قومی با این تفکر و بینش بایستد و یکه و تنها از حقیقت دفاع کند! این دل اگر از جنس کوه و صخره و فولاد باشد آب می‌شود، گاهی احساس می‌کردم که فاطمه دلی از گلبرگ دارد، نرم‌تر از حریر، شفاف‌تر از بلور. و حیرت می‌کردم که چقدر یک دل می‌تواند نازک باشد، چقدر یک انسان می‌تواند مهربان باشد. غریب بود خدا! غریب بود! من گاهی از دل او راه به عطوفت تو می‌بردم. وقتی به خانه می‌آمدم انگار پا به دریای محبت می‌گذاشتم، انگار در چشمه صفا شست‌وشو می‌کردم. خستگی کجا می‌توانست خودی نشان دهد. زندگی دشوار بود و مشکلات بسیار اما انگار من بر دیبای مهر فرود می‌آمدم، بر پشتی لطف تکیه می‌زدم و بال و پر عطوفت را بر گونه‌های خودم احساس می‌کردم. فاطمه در این دنیا برای من حقیقت کوثر بود. با وجود او تشنگی، گرسنگی، سختی، جراحت، کسالت و خستگی به‌راستی معنا نداشت. اکنون با رفتن او من خستگی‌های گذشته را هم بر دوش خودم احساس می‌کنم. خسته‌ام خدا! چقدر خسته‌ام. چطور من بدن نازنین این عزیز را شست‌وشو کنم؟! اگر تغسیل فاطمه به اشک چشم مجاز بود آب را بر بدن او حرام می‌کردم. اگر دفن واجب نبود، خاک را هم بر او حرام می‌کردم. حیف است این جسم آسمانی در خاک. حیف است این پیکر ثریایی در ثری. حیف است این وجود عرشی در فرش. اما چه کنم که این سنت دست‌وپاگیر زمین است، از تبعات زندگی خاکی است. پس آب بریز اسماء! کاش آبی بود که آتش این دل سوخته را خاموش می‌کرد، ای اشک بیا! بیا که اینجاست جای گریستن. فرشتگان که به‌قدر من فاطمه را نمی‌شناسند، به‌اندازه من با فاطمه دوست نبودند، مثل من دل در گروی عشق فاطمه نداشتند، ضجه می‌زنند، مویه می‌کنند، تو سزاوارتری برای گریستن ای علی! که فاطمه، فاطمه تو بوده است. . . . ای‌وای این تورم بازو از چیست؟ . این همان حکایت جگرسوز تازیانه و بازوست. خلایق باید سجده کنند به این‌همه حلم، به این‌همه صبوری. فاطمه! گفتی بدنت را از روی لباس بشویم؟ برای بعد از رفتنت هم باز ملاحظه این دل خسته را کردی؟ نازنین! چشم اگر کبودی را نبیند، دست که التهاب و تورم را لمس می‌کند. عزیز دل! کسی که دل دارد بی‌یاری چشم و دست هم درد را می‌فهمد. ای کسی که پنهان‌کاری را فقط در دردها و مصیبت‌هایت بلد بودی، شوی تو کسی نیست که این رازهای سربه‌مهر تو را نداند و برایشان در نخلستان‌های تاریک شب، نگریسته باشد. از ابتدای خلقتم چشم‌انتظار آمدنت بودم. خدا مرا که می‌آفرید و زمین و خورشید و ماه و بر و بحر را، اعلام کرد که آفرینش شما، آفرینش همه‌چیز به‌طفیلی آفرینش پنج تن است که محور آن پنج تن زهرا است. یاملایکتی و سکان سماواتی اعلموا انی ماخلقت سماء مبنیه ولا ارضا مدحیه ولا قمرا منیرا ولا شمسا مضییه ولا فلکا یدور ولا بحرا یجری ولا فلکا یسری الا فی محبه هولاء الخمسه. اگر به‌خاطر اینها نبود من دست به کار خلقت نمی‌شدم، آفرینش را رقم نمی‌زدم، بر اندام عدم لباس هستی نمی‌پوشاندم. اگر به‌خاطر این پنج تن نبود، آفرینش به تکوینش نمی‌ارزید. این پنج تن عبارتند از فاطمه و پدر او، فاطمه و شوی او و فاطمه و پسران او. نه‌تنها من آسمان، که خورشید و ماه نیز، که ستارگان و افلاک نیز، که بر و بحر نیز چشم‌انتظار آمدنت بودند. همه غرق این سوال و مات این کنجکاوی بودیم که این فاطمه کیست که این‌قدر عزیز خداوند است و حتی حساب و کتاب خداوند بسته به شاهین محبت و رضایت اوست. وقتی آدم از بهشت قرب رانده شد و به زمین فراق هبوط کرد، شما تنها وسیله نجات او شدید و نامهای شما، اسماء حسنای سوگندنامه او. و ما بیش از پیش قدر و منزلت شما را در پیش خداوند دریافتیم و به همان میزان متحیرتر و مبهوت‌تر شدیم در شکوه و عظمت وجود شما. وقتی نوح در پس آن وانفسای طوفان و سیل، با استعانت از نام شما بر خشکی فرود آمد، همه یک‌صدا گفتیم: رازی است به‌سنگینی خلقت و رمزی به‌پیچیدگی آفرینش در این نامهای مبارک، اما چه راز و رمزی؟! این انتظار، قرن به قرن، سال به سال، ماه به ماه، روز به روز و لحظه‌به لحظه گسترش یافت و در بستر آن، سوالی غریب شروع به رشد و نمو کرد تا آنجا که این سوال و انتظار پابه‌پای هم، دست به کار سوزاندن جان و مچاله کردن دل شدند. سوال این بود که: این فاطمه با این شخصیت، با این عظمت، با این جلال و جبروت، با این قرب و منزلت وقتی پا به عرصه زمین بگذارد، چه خواهد شد؟ چه طوفانی به وقوع خواهد پیوست، چه معجزه‌ای رخ خواهد داد و خلایق با او چگونه برخورد خواهند کرد؟! مس له، مس له کوچکی نبود، خلایق همیشه بر روی زمین به‌دنبال خدایی ملموس و محسوس می‌گشتند، بت را نه به این دلیل می‌ساختند و می‌پرستیدند که او را خدا می‌دانستند، بت را می‌خواستند به‌عنوان جلوه‌ای محسوس از خدا بر روی زمین، بت‌ها را به‌عنوان شفعایی در نزد خدا تصور می‌کردند. آنها را واسطه میان خود و خدا می‌پنداشتند. به بت می‌گفتند آنچه را که از خدا می‌خواستند، طلب باران، طلب بخشش، طلب وسعت، طلب . می‌خواستند مجرایی باشد که همه خواسته‌ها و طلب‌ها، از آن طریق مطمین، به‌سوی خدا صعود کند. بت‌ها تجسم کاذب این نیاز بودند و خدا می‌خواست کسانی را به زمین هدیه کند که تجسم صادق این درخواست باشند. محبوبی ملموس و محسوس باشند، دستگیر مردم باشند برای رفتن به‌سوی او و خلاصه، چیزی باشند میان مردم و خدا، برتر از مردم، پایین‌تر از خدا. و تو ای فاطمه و پدر و شوی و فرزندان تو چنین بودید. ولها جلال لیس فوق جلالها الا جلال الله جل جلاله ولها نوال لیس فوق نوالها الا نوال الله عم نواله. فاطمه را جلال و جبروت و عظمتی است که برتر از او هیچ جلالی نیست مگر جلال خداوند جل جلاله و هم او را بخشش و عطا و کرمی است که برتر از او هیچ نوال و کرامتی نیست مگر نوال خداوند، عم نواله. پس ما حق داشتیم چشم‌انتظار آمدن شما و کنجکاو کیفیت برخورد با شما باشیم. وقتی پدرت زمین را به‌تولد خود مزین کرد، من از میان تمام خلایق، نگاهم و چشم توجهم فقط به او شد. هرگاه آفتاب، جسم لطیفش را می‌آزرد، ابری را سایبان او می‌ساختم. هرگاه سرما آزارش می‌داد، شعله خورشید را زیاد می‌کردم. اگر شبانه راه می‌پیمود، دامن مهتاب را پیش رویش می‌گستردم و فانوس ستاره‌ها را نزدیکتر می‌بردم که مبادا سنگی پای رسالتش را بیازارد. اما . اما من یکی که در خود شکستم وقتی دیدم با او به‌قدر او رفتار نمی‌شود، و نه به‌منزلت او که حتی با ش ن یک انسان عادی و معمولی هم با او برخورد نمی‌شود. انسان معمولی تمسخر نمی‌گردد، متهم به جنون نمی‌شود، با او کینه و عداوت و دشمنی نمی‌ورزند، اما با او کردند. او را ساحر و مجنون خواندند، با او دشمنی ورزیدند، با او جنگیدند، بر سر او خاکستر کینه ریختند. پیشانی‌اش را آزردند. دندانش را شکستند، محصور شعب ابی‌طالبش کردند و . و من . من آسمان، من بی‌جان، من سایه‌بان، من دیده‌بان، خون دل می‌خوردم و در خود مچاله می‌شدم، وقتی که می‌دیدم با مقصود خلقت، با مخاطب "لولاک لماخلقت الافلاک"، با رمز "انی اعلم مالاتعلمون"، با آدم تمام، با انسان کامل، با عقل کل، این‌چنین جاهلانه و کافرانه برخورد می‌شود. و . بعد از او با تو، دردانه خداوند. من تصور می‌کردم وقتی شما بیایید خلایق شما را بر سر دست خواهند گرفت، بر روی چشم خواهند گذاشت، دلهای‌شان را منزل محبت شما خواهند کرد، به سایه‌تان سجود خواهند برد، از بوی حضور شما مست خواهند شد، خاک پایتان را توتیای چشم خواهند کرد، کمر خواهند بست به خدمت شما، چشم خواهند دوخت به لب‌های شما تا فرمان را نیامده بر چشم بگذارند و خواسته را نگفته اجابت کنند. همه مقیم کوی شما خواهند شد و دنبال وسیله برای تقرب خواهند گشت. من که دیده بودم یک نفر با خاک پای مادیان جبرییل، دست در کار خلقت برد، خیال می‌کردم خلایق از گرد پای شما بال خواهند ساخت، از من خواهند گذشت و به معراج خواهند رفت. چه سفیه بودند این خلایق، چه نادان بودند این مردم! چه می‌خواستند که در محضر شما نمی‌یافتند؟! چه می‌جستند که در شما پیدا نمی‌کردند؟! دنیا می‌خواستند، شما بودید آخرت می‌خواستند، شما بودید سعادت می‌خواستند، شما بودید علم می‌خواستند، شما بودید معرف می‌خواستند، شما بودید بهشت می‌خواستند، شما بودید حتی اگر مال و منال و شهرت و قدرت می‌خواستند، باز مخزن و گنجینه‌اش در دست شما بود. چرا جفا کردند؟! چرا سر برتافتند؟! چرا عصیان کردند؟ به کجا می‌خواستند بروند؟! چه می‌شد اگر ابوجهل و ابولهب و ابوبکر هم راه ابوذر را می‌رفتند؟! من و کل کاینات، موظف شدیم، سلمان را به‌خاطر ارادتش به شما خدمت کنیم. گرامی بداریم، عزیز بشمریم، چه می‌شد اگر بقیه هم پا جای پای سلمان می‌گذاشتند. پا جای پای سلمان نگذاشتند، ولی چرا دشمنی کردند؟ چرا کینه ورزیدند، چرا رذالت کردند؟ من که از ابتدای خلقت، عشقم به این بود که آسمان مدینه بشوم گاهی از شدت خشم به خود می‌لرزیدم، صدای سایش دندان‌هایم را و اگر گوش هوشی بود، به‌یقین می‌شنید، گاهی ت سف می‌خوردم، گاهی حسرت می‌کشیدم، گاهی گریه می‌کردم، گاهی کبود می‌شدم، گاهی اشک می‌ریختم، گاهی ضجه می‌زدم، گاهی خون می‌خوردم و گاهی خود را ملامت می‌کردم، من از کجا می‌دانستم که باید شاهد این‌همه مصیبت باشم؟! من سوختم وقتی در خانه خدا، در خانه قرآن، در خانه نجات، در خانه تو به آتش کشیده شد. من در خود شکستم وقتی در بر پهلوی تو شکسته شد. وقتی تو فضه را صدا زدی، انسانیت از جنین هستی سقوط کرد. خون جلوی چشمان مرا گرفت وقتی گل‌میخ‌های در، از سینه تو خونین و شرم‌آگین درآمد. من از خشم کبود شدم وقتی تازیانه بر بازوی تو فرود آمد. من معطل و بی‌فلسفه ماندم وقتی زمین ملک تو غصب شد. اشک در چشمان من حلقه زد وقتی سیلی با صورت تو آشنا شد. من به بن‌بست رسیدم وقتی اهانت و توهین به خانه تو راه یافت. و . بند دلم و رشته امیدم پاره شد وقتی آوند حیات تو قطع شد. دیشب که علی تو را غسل می‌داد وقتی اشک‌های جانسوز او را دیدم، وقتی ضجه‌های حسن و حسین را شنیدم، وقتی مو پریشان کردن و صورت خراشیدن زینب و ام‌کلثوم را دیدم دیگر تاب نیاوردم، نه من، که کاینات بی‌تاب شد و چیزی نمانده بود که من فرو بریزم و زمین از هم بپاشد و کاینات سقوط کند. تنها یک چیز، آفرینش را بر جا نگاه داشت و آن تکیه علی بود بر عمود خیمه خلقت، ستون خانه تو. علی سرش را گذاشته بود بر دیوار خانه تو و زار زار می‌گریست. این اگرچه اوج بی‌تابی علی بود اما به آفرینش، آرامش بخشید و کاینات را استقرار داد. چه شبی بود دیشب! سنگینی بار مصیبت دیشب تا آخرین لحظه حیات، بر پشت من سنگینی می‌کند. همچنان‌که این قهر بزرگوارانه تو کمر تاریخ را می‌شکند. از علی خواستی‌مظلومانه و متواضعانه‌که تو را شبانه دفن کند و مقبره‌ات را از چشم همگان مخفی بدارد. می‌خواستی به دشمنانت بگویی دود این آتش ظلمی که شما برافروخته‌اید نه‌فقط به چشم شما که به چشم تاریخ می‌رود و انسانیت، تا روز حشر از مزار دردانه خدا، محروم می‌ماند. چه سند مظلومیت جاودانه‌ای! و چه انتقام کریمانه‌ای! دل من به‌راستی خنک شد وقتی که صبح، دشمنان تو با چهل قبر مشابه در بقیع مواجه شدند و نتوانستند بفهمند که مدفن دختر پیامبر کجاست. من شاهد بودم که در زمان حیاتت آمدند برای دغل‌کاری و نیرنگ‌بازی اما تو مجال ندادی و آنها باقی مکر و سیاست را گذاشته بودند برای بعد از وفات و تو آن نقشه را هم نقش بر آب کردی. اما همیشه خشک و تر با هم می‌سوزند، مومنان و مریدان آینده تو نیز اشک حسرت خواهند ریخت، گم‌کرده خواهند داشت و در فراق مزار تو خواهند گداخت. چهل قبر مشابه! چهل قبر همسان! و انسان‌ها بعضی واله و سرگشته، برخی متعجب و حیران، عده‌ای مغبون و شکست‌خورده، گروهی از خشم و غضب، کف به لب آورده و معدودی از خواب پریده و هشیار شده. عمر گفت: نشد، این‌طور نمی‌شود، نبش قبر خواهیم کرد، همه قبرها را خواهیم شکافت، جنازه دختر پیامبر را پیدا خواهیم کرد، بر او نماز خواهیم خواند و دوباره . خبر به علی رسید. همان علی که تو گاهی از حلم و سکوت و صبوری‌اش در شگفت و گاهی گلایه‌مند می‌شدی، از جا برخاست، همان قبای زرد رزمش را بر تن کرد، همان پیشانی‌بند جهاد را بر پیشانی بست، شمشیری را که به‌مصلحت در غلاف فشرده بود، بیرون کشید و به‌سمت بقیع راه افتاد. تو به‌یقین دیدی و بر خود بالیدی اما کاش بر روی زمین بودی و می‌دیدی که چگونه زمین از صلابت گامهای علی می‌لرزد. وقتی به بقیع رسید، بر بالای بلندی ایستاد‌صورتش از خشم، گداخته و رگهای گردنش متورم شده بود‌فریاد کشید: وای اگر دست کسی به این قبرها بخورد، همه‌تان را از لب تیغ خواهم گذراند. عمر گفت: ای ابوالحسن، به‌خدا که نبش قبر خواهیم کرد و بر جنازه فاطمه نماز خواهیم خواند. علی از بلندای حلم فرود آمد، دست در کمربند عمر برد، او را از جا کند و بر زمین افکند، پا بر سینه‌اش نهاد و گفت: یابن‌السوداء! اگر دیدی از حقم صرف‌نظر کردم، از مثل تو نترسیدم، ترسیدم که مردم از اصل دین برگردند، م مور به سکوت بودم، اما در مورد قبر و وصیت فاطمه نه، سکوت نمی‌کنم، قسم به‌خدایی که جان علی در دست اوست اگر دستی به‌سوی قبرها دراز شود، آن دست به بدن باز نخواهد گشت، زمین را از خونتان رنگین می‌کنم. عمر به التماس افتاد و ابوبکر گفت: ای ابوالحسن، تو را به‌حق خدا و پیامبرش از او دست بردار، ما کاری که تو نپسندی نمی‌کنیم. علی، شوی باصلابت تو رهایشان کرد و آنها سرافکنده به لانه‌های‌شان برگشتند و کودکانی که در آنجا بودند چیزهایی را فهمیدند که پیش از آن نمی‌دانستند . راستی این صدا، صدای پای علی است. آرام و متین اما خسته و غمگین. از این پس علی فقط در محمل شب با تو راز و نیاز می‌کند. من لب ببندم از سخن گفتن تا علی بال بگشاید بر روی مزار تو.
سیدمهدی شجاعی نویسنده برجسته ادبیات ایران است که با قلم زیبای خود آثار به‌سزایی را در ادبیات دینی و در رسای ایمه معصومین(ع) خلق کرده است. متن حاضر مروری بر فصل آخر کتاب "کشتی پهلوگرفته" است.