به گزارش خبرنگار فرهنگی ، به دیده حقیقت، از اولین مدافعان حرم اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام شهدای دشت کربلا هستند همانها که سینه خود را سپر خاندان وحی کرده و در این مسیر رشادت‌ها به خرج دادند. آنها بودند که تحت امامت امام خویش، طریق دفاع از حق و پاسداری از حریم آل‌الله و قرارگیری در صراط مستقیم خداوند را به شیعیان آموختند.از اولین مدافعان حرم آل الله، حبیب بن مظاهر است بزرگواری که سابقه خدمت او به صدر اسلام باز می‌گردد. نام او همیشه در کنار یاران بزرگ امیرالمومنین علی (ع) چون میثم تمار و رشید هجری بود، طوری که در جنگ‌های جمل، صفین و نهروان در رکاب مولایش با دشمنان مبارزه کرد. (حسین انصاریان، با کاروان نور) وی عضو گروه ویژه "" بود که نیروی ضربتی و گوش به فرمان امیرالمومنین بودند. (الاختصاص، شیخ مفید، ص 2 تا 7 ) گفت‌وگوی او با میثم تمار، سال‌ها پیش از عاشورا، هنگام عبور از مجلس بنی اسد که هر یک نحوه شهادت دیگری را پیشگویی می‌کرد، از جمله علم منایاست که از حضرت علی(ع) آموخته بودند و از جریانات آینده خبر داشتند. (ابصارالعین، ص 127 )حبیب زمانی که متوجه شد امام حسین علیه السلام به سوی کربلا در حرکت است، احساس خسران کرد و در اولین فرصت خود را به کاروانیان رساند. حکایت جانفشانی و سربداری او نسبت به امام حسین (ع) و خاندان عترت تمامی ندارد. او در تمام لحظه‌های تلخ و شیرین کاروان حسینی سعی می‌کرد مرهمی بر دل خاندان وحی و آل‌هاشم باشد تا به این ترتیب به عهد فطری خویش عمل کرده باشد.در یکی از این ماجراها می‌خوانیم شب عاشورا نگرانی زینب سلام الله علیها نسبت به عدم وفای یاران امام حسین علیه السلام و تنها گذاشتن حضرت به اوج رسیده بود. امام حسین که نگرانی ایشان را متوجه شده بود، وارد خیمه خواهر شد. نافع بن هلال در مقابل خیمه در انتظار امام ایستاد، شنید زینب به برادر می‌گوید: آیا اصحاب خود را امتحان کرده ای؟ من ترس آن دارم که هنگام خطر تو را تنها بگذارند. امام فرمود: " و الله لقد بلوتهم فما وجدت فیهم الا ال شوس ال قعس یست نسون بالمنیه دونی استیناس الطفل الی محالب مه."نافع می‌گوید وقتی که این سخن را از زینب سلام الله علیها شنیدم، گریه کردم و نزد حبیب بن مظاهر آمدم و آنچه را شنیده بودم به او گفتم. حبیب گفت: "سوگند به خدا اگر انتظار فرمان امام نبود هم اکنون با شمشیر به سوی دشمن حمله می‌کردم " حبیب، اصحاب را جمع کرد و سخن نافع را به آنها گفت. همه گفتند: اگر انتظار فرمان امام نبود، هم اکنون به دشمن حمله می کردیم، چشمت روشن و خاطرت آرام باشد که ما استواریم. حبیب برای آنها دعا کرد و با هم کنار خیام بانوان آمدند و صدا زدند " یا معشر حرایر رسول الله هذه صوارم فتیانکم آلوا لا یغمدوها الا فی رقاب من یرید السوء فیکم و هذه سنه غلمانکم قسموا لا یرکزوها الا فی صدور من یفرق نادیکم." از این رو زینب(س) آرام گرفت. زنان با گریه و شیون بیرون آمدند و فرمودند: ای پاکان از دختران رسول خدا و زنان امیرالمومنین حمایت کنید. حبیب و اصحابش آنگونه گریستند که گویا زلزله‌ای رخ داد. (مقتل الحسین مقرم ص 262 - 263 )انتهای‌پیام/
شب عاشورا نگرانی زینب سلام الله علیها نسبت به عدم وفای یاران امام حسین علیه‌السلام و تنها گذاشتن حضرت به اوج رسیده بود. امام حسین که نگرانی ایشان را متوجه شده بود، وارد خیمه خواهر شد. یکی از اصحاب متوجه این ماجرا شد .