به گزارش خبرنگار فرهنگی ، شعر فاطمی در دهه‌های اخیر مورد توجه بسیاری از شاعران و اهالی ادبیات قرار گرفته است،‌به‌گونه‌ای که می‌توان گفت،‌این گونه شعری به‌معنای کامل پس از پیروزی انقلاب اسلامی شکل گرفته است،‌یکی از مهمترین دلایل شکوه شعر فاطمی در سال‌های پس از پیروزی انقلاب اسلامی ت کید و توجه رهبر معظم انقلاب است،‌معظم‌له هرساله دیدار با مداحان اهل‌بیت علیهم السلام را در سال‌روز ولادت حضرت زهرا برگزار می‌کنند،‌طبیعی است که مداحان و شاعران نیز در طول سال تلاش خود را برای سرودن آثار فاخر درباره حضرت زهرا خواهند کرد. در سالروز شهادت حضرت فاطمه زهرا(س) دو قطعه غزل و یک ترکیب‌بند زهرایی(س) از علیرضا قزوه، شاعر متعهد و آیینی انقلاب با یکدیگر زمزمه می‌کنیم: تا که نامت بر زبان آمد، زبان آتش گرفت سوختم، چندان که مغز استخوان آتش گرفت حیدر آمد، خاک همچون باد، گرم گریه شد خواست تا غسلت دهد، آب روان آتش گرفت هان! چه می‌پرسی چه پیش آمد، زمین را آب برد بادبان کشتی پیغمبران آتش گرفت یک طرف ماه مرا ابر سیاه فتنه کشت یک طرف از درد غربت، کهکشان آتش گرفت رفت سمت آسمان، روحت، زمین از شرم سوخت در زمین، جسم تو گم شد، آسمان آتش گرفت ..: .:.. نه مثل ساره‌ای و مریم ! نه مثل آسیه و حوا فقط شبیه خودت هستی ! فقط شبیه خودت زهرا! اگر شبیه کسی باشی ، شبیه نیمه شب قدری شبیه آیه تطهیری! شبیه سوره " اعطینا"! شناسنامه تو صبح است ، پدر تبسم و مادر نور سلام ما به تو ای باران ، سلام ما به تو ای دریا! کبود شعله ور آبی! سپیده طلعت مهتابی! به خون نشستن تو امروز، به گل نشستن تو فردا! . بگیر آب و وضویی کن ، ز چشمه سار فدک امشب نماز عشق بخوان فردا ، به سمت قبله عاشورا ..: .:.. شوق عراق و شور حجاز است در دلم‌جامه دران و سوز و گداز است در دلم پل می‌زنم به خویش مگو از کدام راه راهی که رو به آینه باز است در دلم قد قامت الصلاه من از جای دیگر است قد قامت کدام نماز است در دلم شب را چراغ گم شدن روز کرده‌ام ذکرت چراغ راز و نیاز است در دلم تشبیه نارساست ، حقیقت کلام توست ابهام و استعاره ، مجاز است در دلم مجموعه‌ی نیاز تویی ای نماز ناب دیگر چه حاجتی به نیاز است در دلم یاس کبود پیش تو خار است فاطمه (س) نامت گل همیشه بهار است فاطمه( س) شب را خدا ز شرم نگاه تو آفرید خورشید را ز شعله‌ی آه تو آفرید شمسی‌تر از نگاه تو منظومه‌ای نبود صد کهکشان ز ابر نگاه تو آفرید آه‌ای شهیده‌ای که شهادت سپاه توست جان را خدا شهید سپاه تو آفرید هر جا که نور بود به گرد تو چرخ زد ما را چو گرد بر سر راه تو آفرید ای پشتوانه‌ی دو جهان ، عشق را خدا با جلوه وجلالت و جاه تو آفرید تقوای محض ، عصمت خالص ، گل خدا! آخر چگونه شعر کنم قصه‌ی تو را؟ تو آمدی و زن به جمال خدا رسید انسان دردمند به درک دعا رسید تو آمدی و مهر و وفا آفریده شد تو آمدی و نوبت عشق و حیا رسید هاجر هر آن چه هروله کرد از پی تو کرد آخر به حاجت تو به سعی صفا رسید احمد (ص)اگر به عرش فرا رفت با تو رفت مولا اگر رسید به حق با شما رسید داغ پدر ،سکوت علی (ع)، غربت حسن (ع) شعری شد و به حنجره‌ی کربلا رسید در تل زینبیه غروبت طلوع کرد با داغ تو قیامت زینب (س) فرا رسید با محتشم به ساحل عمان رسید اشک داغ تو بود بار امانت به ما رسید تسبیح توست رشته‌ی تعقیب واجبات قد قامت الصلاتی و حی علی الصلات بی فاطمه (س) قیامت انسان نبود نیز عهد الست و معنی پیمان نبود نیز چونان تو زن ندید جهان تا که بود و هست چونان تو مرد در همه دوران نبود نیز مولا اگر نبود جهان جلوه‌ای نداشت "راز رشید" سوره‌ی قرآن نبود نیز‌گر زنده بود بعد تو پیغمبر خدا قبر تو مثل مهر تو پنهان نبود نیز زهرا (س) اگر نبود ، زمین بی بهار بود در آسمان شکوفه‌ی باران نبود نیز ای برق ذوالفقار علی (ع) هیچ خطبه‌ای مانند خطبه‌های تو بران نبود نیز حیدر اگر نبود ومحمد (ص) اگر نبود وجد و وجود و جوشش وجدان نبود نیز ایمان نبود و عشق نبود و شرف نبود خورشید سر بریده‌ی صحرای طف نبود نام تو با علی (ع) و محمد (ص) قرینه است هر جا که عطر نام تو باشد مدینه است دستاس کیست چرخ جهان ؟ این غریب کیست این دست‌های کیست که لبریز پینه است؟ آیینه‌ای که عطر بهشت مدینه بود نامش هنوز شعله‌ی سینای سینه است ای وسعت بهشت ، جهان بی تو دوزخ است دنیا چقدر مزرعه‌ی کفر و کینه است این گونه گنج در صدف هر خزانه نیست گنجی ست در خزانه اگر این خزینه است دریا علی (ع) ست گوهر یکدانه‌اش تویی در موج حادثات - حسینت سفینه است با هر حماسه داغ پدر را سرشته‌ای هجده کتاب درد علی (ع) را نوشته‌ای زیبایی مدینه به غیر از بتول نیست بی مهر او نماز دو عالم قبول نیست می‌پرسم از شما که رسولان غیرتید زهرا (س) مگر خلاصه‌ی جان رسول نیست ؟ گیرم ولایت علی (ع) از یاد برده‌اید آیا غدیر و دست محمد (ص) قبول نیست ؟ آخر اصول عشق مگر چیست جز ولا ؟ آیا مگر حدیث ولا از اصول نیست ؟ مهر علی (ع) ست روزی هر روز مهر و ماه وقتی چراغ ، فاطمه (س) باشد ، افول نیست جبریل را به مرقد مولای عاشقان بی رخصتش هر آینه ، اذن دخول نیست الله اکبر از تو که الله اکبری ای مادرپدر که پدر را تومادری زهراترین شکوفه‌ی گلخانه‌ی رسول با نام تو مدینه مدینه ست یا بتول ای مردمی که زایر راز مدینه‌اید آه‌ای مجاوران حرم حج تان قبول اینجا کنار حجره‌ی پیغمبر خدا آیینه خانه‌ای ست پر از تابش اصول آیینه‌ای که ماه در آن می‌کشد نفس آیینه‌ای که مهر در آن می‌کند حلول دربین ماه‌های خدا چون تو ماه نیست ای بین فصل‌های خدا بهترین فصول اینجا نماز خانه‌ی مولا و فاطمه (س) ست اینجاست خانه‌ی علی (ع) و خانه‌ی رسول زهرا شدی که نام علی (ع) را علم کنی پنهان شدی که هر دو جهان را حرم کنی یک عمر بود با غم و غربت قرین علی (ع) آن قصه‌ی حسین و حسن بود و این علی (ع) وقتی ابوتراب شدی خاک پاک شد تا زد به خاک بندگی او جبین علی (ع) درخانقاه نوری و در کعبه چلچراغ بر خاتم رسول رسولان نگین علی (ع) آیینه‌ای برابر انسان و کاینات آیین عشق و آینه‌ی راستین علی (ع) شمشیر حق که چرخ زنان است و خطبه خوان دست خداست بر شده از آستین علی (ع) زهرا(س) نداشت بعد پدر جز علی (ع) کسی احمد(ص) نداشت جز تو کسی همنشین ، علی(ع) ! اندوه بی شمار مرا دیده‌ای ، بیا انسان روزگار مرا هم ببین ، علی (ع)! دنیا چقدر تشنه‌ی نام زلال توست هر ماه ماه آینه هر سال سال توست شب گریه‌های غربت مادر تمام شد زینب (س) به گریه گفت که دیگر تمام شد امشب اذان گریه بگوید بگو، بلال سلمان به آه گفت ابوذر تمام شد طفلان تشنه هروله در اشک می‌کنند ایام تشنه کامی مادر تمام شد آن شب حسن (ع) شکست که آرام‌تر ! حسین (ع) چشم حسین (ع) گفت : برادر! تمام شد تا صبح با تو استن حنانه ضجه زد محراب خون گریست که منبر تمام شد زاینده است چشمه‌ی زهرایی رسول باور مکن که سوره‌ی کوثرتمام شد باور مکن که فاطمه (س) از دست رفته است باور مکن حماسه‌ی حیدر تمام شد؟ زهرا (س) اگرنبود حدیث کسا نبود زینب (س) نبود و واقعه‌ی کربلا نبود شب آمده ست گریه کنان بر مزار تو دریا شکست موج زنان در کنارتو بعد از تو چله چله علی (ع) خطبه خواند و سوخت چرخید ذوالفقار علی (ع) در مدارتو زینب (س) کجاست ؟ همسفر خطبه‌های خون دنیا چه کرد بعد تو با یادگار تو باران نیزه ، نعش غریبانه‌ی حسن (ع) آن روزگار زینب (س) و این روزگار تو گل داد روی نیزه ، سرتشنه‌ی حسین (ع) تا شام و کوفه رفت دل داغدار تو تو سوگوار زینب (س) و زینب (س)غریب شام تو سوگوار زینب (س) و او سوگوار تو بعد از تو سهم آینه درد و دریغ شد دست نوازشی که کشیدند تیغ شد ای ناخدای کشتی درد - ای خدای درد تنها تویی که آمده‌ای پا به پای درد زین پیش درد و داغی اگر بود با تو بود درد آشنای داغی و داغ آشنای درد زان شب که غرق خطبه‌ی چشم تو شد علی (ع) مانند رعد می‌شکند با صدای درد شعر تو را چگونه بخوانم که نشکنم؟ آخر بگو که قصه کنم از کجای درد ؟ ای قطعه‌ی بهشت ، غزلگریه‌ی زمین با چشم خود سرود تو را‌های‌های درد مگذار مردگان شب عافیت شویم ما را ببر به آینه‌ی کربلای درد تو آبروی داغی و تو آبروی اشک تو ابتدای دردی و تو انتهای درد یوسف اگر برای پدر درد آفرید زهرا (س) شکست و درد پدر را به جان خرید ای سرپناه عارف و عامی نگاه تو آتش گرفت خیمه‌ی گردون ز آه تو آیا چه بود قسمت تو غیر درد و درد آیا چه بود غیر محبت گناه تو ساقی علی (ع) ست - کوثر جوشان حق تویی ما تشنه‌ایم تشنه‌ی لطف نگاه تو در چشم من تمام زمین سنگ قبر توست گردون کجا و مرقد بی بارگاه تو در کربلای چند شهید غمت شدیم سربندهای فاطمه(س) بود و سپاه تو از خانه‌ی تو می‌گذرد راه مستقیم را هی نمانده است به حق - غیر راه تو دنیا اگرغدیر تو را خم نکرده است روح مدینه رد تو را گم نکرده است
سه قطعه شعر از گنجینه اشعار شاعر متعهد و آیینی علیرضا قزوه به مناسبت شهادت حضرت فاطمه زهرا(س) انتخاب کرده‌ایم تا با یکدیگر در سوگ یگانه بانوی عالم (س) زمزمه کنیم.