به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، نشست پژوهشی ادبیات پایداری و انقلاب اسلامی صبح امروز، 28 فروردین، در تالار مهر حوزه هنری و با حضور علیرضا کمره‌ای، حمیدرضا شاه‌آبادی و احد گودرزیانی برگزار شد. در این نشست علیرضا کمره‌ای در سخنانی به اشاره به پنجاهمین سالگرد آغاز نهضت اسلامی به رهبری امام خمینی(ره) به حوزه هنری و فعالیت‌های آن اشاره کرد و گفت: وقتی درباره حوزه هنر و اندیشه اسلامی حرف می‌زنیم باید از افرادی چون شهید سیدمرتضی آوینی، محمد مددپور، ابوالفضل عالی، قیصر امین‌پور، سیدحسن حسینی، حسین حداد و داوود بختیاری دانشور یاد کنیم. وی با اشاره به چرایی راه‌اندازی حوزه هنری ادامه داد: هستی حوزه هنر و اندیشه اسلامی در چهار موضوع خلاصه می‌شود نخست هنر دینی، دوم هنر اسلامی، سوم هنر انقلابی و در نهایت هنر انقلاب اسلامی. از نظر من مهم‌ترین فعالیت حوزه هنری باید تولید متن باشد، متنی که انگاره‌ساز، معیار پرداز و دلیلی برای دیگران باشد. در این راستا برنامه‌ها و فعالیت‌های مختلفی انجام شده است. این پژوهشگر در ادامه با اشاره به تعریفی از "ادبیات انقلاب" یاداور شد:‌برای بررسی "ادبیات انقلاب" باید شرح اسمی از این مقوله داشته باشیم ضمن اینکه یادآوری این نکته لازم است که ادبیات کلمه مت خر است و پیش از این کلمه "ادب" مورد استفاده قرار می‌گرفت و ادبیات در ذیل آن گنجانده می‌شد. در وهله نخست باید گفت "ادبیات مقاومت" با "ادبیات پایداری" متفاوت است هرچند پایداری برابر نهادی برای مقاومت است. وی ادامه داد: اگر بخواهیم درمورد ادبیات انقلاب صحبت کنیم، باید ابتدا حیطه آن را مشخص کنیم. به نظر من ادبیات انقلاب از خرداد سال 42 تا همین امروز را در بر می‌گیرد. در این گستره آثاری هستند که قبل از انقلاب نوشته شده و بیشتر برای تهییج نیروهای انقلابی به کار برده می‌شدند. در این طیف ما نمی‌توانیم نقش افرادی مانند شریعتی را در نظر نگیریم خیلی از کتاب‌های که شریعتی در حوزه انقلاب نوشته است بیشتر ساخت ادبی دارد تا علمی علاوه بر این آثاری چون داستان‌های محمود حکیمی، شب شعرهای انجمن ایران و آلمان را نیز باید جز این دسته قرار دهیم. در طیف بعدی آثاری جای می‌گیرد از 22 بهمن تا سال 59 نوشته شده‌اند، از زمان وقوع جنگ تا سال 67 نیز دسته دیگر به حساب می‌آید از سال 67 تا کنون نیز طیف دیگری هستند که در این مقوله می‌گنجند و باید به آنها پرداخته شود. این پژوهشگر حوزه ادبیات انقلاب در ادامه یکی از ضعف‌های موجود در حوزه ادبیات انقلاب را نداشتن تاریخ ادبیاتی مستند و پژوهشی در این سه دهه انقلاب دانست و ادامه داد: تاریخ ادبیات نویسی ما ایرانیان صرفا‌رنگ ایرانی ندارد. اگر به اولین نوشته‌های که در این حوزه به رشته تحریر درآمده‌اند، نظر بیاندازیم خواهیم فهمید که بیشتر این آثار از سوی غربی‌ها نوشته شده است که بعدا شیوه آنها در آثار نویسندگانی مانند ذبیح الله صفا بازتاب داده شدند. به نظرم ما در حوزه ادبیات کلاسیک نیازمند بازتعریف هستیم به صرف وجود مجلات چندگانه نباید بسنده کنیم، بلکه باید نسبت به نیاز کنونی خود به تدوین تاریخ ادبیات بپردازیم. باید برویم به سمت ت لیف مجموعه علمی،‌روش‌مند، دقیق و مبنی بر اطلاعات.همین ضعف در حوزه ادبیات انقلاب اسلامی هم وجود دارد. کمره‌ای در ادامه به سه موضع‌گیری شاخص در حوزه ادبیات انقلاب از سوی نویسندگان و پژوهشگران پرداخت و افزود: نخستین دسته باورمندان درون متنی به این انقلاب هستند. غالب آثار نوشته شده از سوی این نویسندگان وجه حماسی، عاطفی و احساسی دارند، معمولا توصیفات آرزومندانه در این نوع آثار زیاد به چشم می‌خورد و کمتر با تحلیل علمی مواجه هستیم. دسته دوم کسانی هستند که می‌گویند ما هنوز اثری شاخص و در ش ن انقلاب ندیده‌ایم، این افراد که بیشتر از دانشگاهیان کلاسیک و روشنفکران هستند سعی می‌کنند تا آثار نوشته شده در این سه دهه ار نادیده بگیرند دسته سوم نیز کسانی هستند که با گوشه و کنایه به برخی از این آثار اشاره می‌کنند. وی در ادامه در پاسخ به این پرسش که کدام یک از قالب‌های ادبی بیشتر مورد توجه نویسندگان در طی سه دهه اخیر انقلاب قرار گرفته است یاد آور شد: گونه ادبی شعر در تمام ادبیات فارسی جاری است و به نوعی معرف ادبیات ما به حساب می‌آید بعد از آن گونه‌خاطره قرار دارد و بعد هم گونه داستان. اینکه چرا گونه خاطره بعد از انقلاب و به ویژه از دهه هفتاد به بعد بیشتر مورد توجه نویسندگان بوده است و همین طور مردم هم ا ز این آثار بیشتر استقبال کردند را می‌توان از چند منظور بررسی کرد. یکی از این وجوه سابقه علاقه ما ایرانیان به تاریخ شفاهی است که معمولا به صورت زبانی نقل می‌شود. این سنت در ادبیات کهن ما به مقامه‌نویسی و مانند آن تبدیل شد در دوره قاجار به ویژه در عهد ناصری توجه ما ایرانیان به خاطره‌نویسی با استفاده از فرهنگ غربی بیشتر شد. کمره‌ای در پایان یادآور شد: خاطره یکی از گونه‌های ادبی است که هم مورد خوانش خواص و عوام قرار می‌گیرد. در حقیقت این نوع ادبی نقطه پیوندی بین این دو مخاطب است به همین خاطر اثاری مانند "دا" هم مورد توجه دانشگاهیان و هم مورد توجه مردم عادی قرار می‌گیرد. علاوه بر این دا و کتاب‌های که با این شیوه نوشته شده‌اند، به دلیل اینکه انسان را در حالت بحران مورد توجه قرار داده‌اند، دیگر از آن حالت مصداقی خود خارج شده و نمادپذیر و ترجمه‌پذیر می‌شوند.
علیرضا کمره‌ای در نشست "ادبیات پایداری و انقلاب" با اشاره به سنت تاریخ ادبیات‌نویسی در گستره تاریخ ادبیات فارسی، یکی از ضعف‌های موجود در ادبیات سه دهه انقلاب را نداشتن تاریخ ادبیاتی مستند و روش‌مند است.