به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، نشست "پژوهشی ادبیات پایداری و انقلاب اسلامی" صبح امروز، 28 فروردین، در تالار مهر حوزه هنری و با حضور علیرضا کمره‌ای، حمیدرضا شاه‌آبادی و احد گودرزیانی برگزار شد. حمیدرضا شاه‌آبادی، نویسنده و منتقد ادبی، در ابتدای این نشست به بررسی "ادبیات مقاومت" پرداخت و گفت: در ادبیات مقاومت با دو مولفه "ادبیات" و "مقاومت" روبرو هستیم. ادبیات شکل فرهیخته زبان است که می‌تواند حس برانگیز باشد و تصاویر ذهنی متفاوت با آن تصاویری که به صورت روزمره در ذهن مخاطب متصور می‌شود، ایجاد کند این امر محقق نمی‌شود، مگر با آرایه‌های ادبی. ادبیات به کلمات این توانایی را می‌دهد که معنای چندگانه داشته باشد و ت ویل پذیر باشد مقاومت به معنای ایستادگی در برابر اتفاقی است که ما با آن مخالف هستیم اتفاقاتی که منافع مادی و معنوی ما را زیر سوال می‌برد. تعریف خاص این مقوله آن است که یک ملت با نیروی خارجی مواجه شده که می‌خواهد موقعیت او را بر هم بزند و به حریم آن تجاوز کند. وی ادامه داد: با توجه به مباحث مطرح شده در تعریف ادبیات مقاومت باید بگوییم که این شاخه از ادبیات را می‌توان به دو گروه دسته بندی کرد. نخست ادبیاتی که در زمان وقوع جنگ نوشته می‌شود در این شرایط فرقی میان نویسنده و رزمنده نیست در این جا حفظ وضعیت موجود هدف نویسنده و رزمنده است در نتیجه کلام رنگ شعاری به خود می‌گیرد دسته دوم اثاری هستند که بعد از جنگ نوشته می‌شوند در این آثار نویسنده مستقیما به مقوله جنگ نمی‌پردازد، بلکه به تحلیل جنگ و انسان‌های که در آن حضور داشتند می‌پردازد . شاه آبادی با بیان اینکه هر داستان حکایت از موقعیتی دارد که به حالت نامتعادل رسیده است به داستان‌های جنگ اشاره کرد و گفت : جنگ این امکان را می‌دهد که زندگی را در حالت نامتعادل ببینیم. وقایع جنگ در طول تاریخ به منظور آزمایشگاه‌های انسان‌شناختی هستند که می‌توانند آدم‌ها را در شرایط نامتعادل نشان دهند. این منتقد ادبی با اشاره به اینکه برخی اعتقاد دارند که زمان پرداختن به ادبیات جنگ به اتمام رسیده است، ادامه داد: تاریخ و ادبیاتی که به مربوط به جنگ است معمولا برای درس گرفتن از گذشته تکرار می‌شود. به عنوان نمونه کشور آلمان دو جنگ را به دنیا تحمیل کرد و در هر دو شکست خورد، هیچ آلمانی‌ای به وقوع این جنگ افتخار نمی‌کند، با وجود این پس از شصت سال از اتمام این ماجرا هنوز با ساخت یادبود و بناهای برای یادآوری این وقایع در این کشور مواجه هستیم، این در حالی است که برخی بر این باورند که تاریخ انقضای ادبیات دفاع مقدس به اتمام رسیده است. شاه آبادی در پاسخ به این پرسش که کدام یک از گونه‌های ادبی در ادبیات پایداری اعم از ادبیات دفاع مقدس و ادبیات انقلاب اسلامی توانسته است موفق عمل کند، یادآور شد : شعر در گستره ادبیات دفاع مقدس و انقلاب جایگاه ویژه‌ای دارد اگر ادبیات انقلاب را گسترده‌تر از آنچه که در اثار اولیه می‌بینیم که تنها به مبارزه انقلابیون می‌پردازد، در نظر بگیریم ورود سیاسی و اجتماعی پیدا می‌کند در این صورت ادبیات جنگ ادامه ادبیات انقلاب است و مفاهیم خود را دارد. در این سال‌ها با آثار شاخص و متفاوتی روبرو بوده‌ایم که از این جمله می‌توان به کتاب محمود گلاب‌دره‌ای اشاره کرد که به زعم سیمین دانشور آغازی برای ادبیات داستانی انقلاب اسلامی محسوب می‌شود. وی در ادامه به ادبیات شبه‌روشنفکری در جنگ اشاره کرد و با یاد از برخی آثار نوشته شده در این طیف مانند زمین سوخته گفت: بعضی از نویسندگان در طول تاریخ انقلاب اسلامی نگاه توریستی به ادبیات پایداری داشتند در جنگ ، خون ، صحنه‌های آزار دهنده و بسیاری از فجایع انسانی وجود دارد که بتواند هر کدام از اینها موضوعی برای خلق اثر جدید در نظر گرفته شود، اما در این میان برخی از نویسندگان تنها به سطح ظاهری جنگ می‌پردازند و به حوادثی که در بطن آن اتفاق افتاده بی‌توجه‌اند. معمولا از این اثار به عنوان آثار موفق در ادبیات جنگ یاد می‌شود که این نظر درست نیست. ادبیات جنگ باید وجاهت ادبی داشته باشد و بتوانند حق یک اثر ادبی را ایفا کند.
حمیدرضا شاه‌آبادی در نشست "پژوهشی ادبیات پایداری و انقلاب اسلامی" گفت: بعضی از نویسندگان جریان شبه‌روشنفکری در طول تاریخ انقلاب اسلامی نگاه توریستی به ادبیات پایداری داشتند و تنها به ظاهر جنگ پرداختند.