به گزارش خبرنگار فرهنگی ، عترت اسماعیلی، نویسنده داستان کوتاهی به نام "خانم عاشورایی" نوشته است که در زیر می‌خوانید: از بس عاشورا خوانده بود، همه به او می‌گفتند خانم عاشورایی. هاونگ بزرگی را جلویش گذاشته بود و همان‌طور که با عمه گیلانی حرف می‌زد، زعفران‌ها را می‌سایید. عمه گیلانی خواهر آقاجانم بود و هیچ‌وقت نفهمیدم چرا به او عمه گیلانی می‌گفتند. عمه با دست‌های پر از چین و چروکش، کاسه‌های چینی گل سرخی را پاک می‌کرد و به من داد تا گوشه‌ی اتاق بزرگ بچینم. عمه گیلانی آهسته و خمیده راه می‌رفت و از بقیه‌ی اهل خانه شنیده بودم که خبرهای خانه را به گوش آقاجانم بی‌سروصدا می‌رساند. عمه وقتی می‌خواست "ژ" را تلفظ کند "ج" می‌گفت و هر کاسه‌ای که به من داد، می‌گفت: "جاپنیه، مراقب باش" و من خنده‌ام می‌گرفت. یک‌بار گفتم ژاپنی و بعد از نگاه مادر جان فهمیدم که نباید حرف بزنم. آقا جانم بعد از دهه‌ی محرم، خودش را مشغول گلخانه می‌کرد و بیشتر حرف‌هایش را با آنها می‌زد. هر سال مادر جان برای مراسم هفتم امام نذر شله زرد داشت و صدای همهمه خانه را برمی‌داشت. اما برای من و بقیه نوه‌ها رابطه‌ی عمه گیلانی و خانم عاشورایی خیلی جذاب بود. همان‌طور که آرام و بی‌سروصدا، همه را زیر نظر داشتند و با زبان شعر با هم حرف می‌زدند، می‌شنیدم خانم عاشورایی می‌خواند:راز عشق و عاشقی ای بی‌نواعمه ادامه می‌داد:نیست جز خون حسین در کربلاساعت‌ها می‌توانستند به همین زبان با هم حرف بزنند. عجیب بود و از آن عجیب‌تر طراحی‌هایی بود که با پودر دارچین با سرانگشت‌های مادر جان، روی شله‌زردها نقش می‌بست. انگار سال‌ها خوشنویسی تمرین کرده بود و ما می‌دانستیم از این خبرها هم نبود. حتی وقتی با چشم‌های بسته می‌نوشت یا حسین و یا زینب، نوشته‌هایش دلبری می‌کرد. از آن جایی که من هم تازه کلاس خوش‌نویسی رفته بودم از مادر جان خواستم امسال من روی شله‌زردها را بنویسم. مادر جان استقبال کرد و خودش در زیرزمین مشغول هم زدن دیگ‌ها شد. بوی زعفران دم‌کرده و کمی گلاب و هل خانه را برداشته بود. من هم پودر دارچین را کنارم گذاشتم و شروع به نوشتن کردم. تقریبا نیمی از کاسه‌ها را به سرعت برق نوشتم و از گوشه‌ی چشم می‌دیدم عمه گیلانی هم مرا نگاه می‌کند. مادر نفس‌نفس‌زنان با یک مجمعه وارد اتاق شد و مات و مبهوت شله‌زرد‌ها را نگاه می‌کرد. انگار خون زیر پوستش جمع شده بود. کاسه‌ها را که روی زمین می‌چید، آرام گفت:خاک به سرم! دیدی بلد نیستی! نمی‌نوشتی . خستگی رو به تن مادر جون می‌ذاری.من هم با تعجب برگشتم و با دقت نگاه کردم. انگار همه‌شان بدخط شده بودند. همان لحظه دیدم که عمه دست‌هایش را آرام روی زمین گذاشته و می‌خواهد بلند شود. مادر آرام گفت:تا عمه به گلخانه برسد سریع می‌روم خلال پسته می‌خرم تا نوشته‌ها معلوم نشود.در نهایت به مادر جان می‌گویم نذر خلال کرده‌ام.مادر چادرش را روی سرش انداخت و گفت:کر کردی رفتی کلاس، می‌تونی مثل مادر جون بنویسی؟بغض گلویم را گرفته بود. نگاهم به خانم عاشورایی بود. دارچین‌ها را از روی کاسه‌ها جمع می‌کردم و صدای آرام زیارت عاشورای خانم عاشورایی را می‌شنیدم.
هر سال مادر جان برای مراسم هفتم امام نذر شله زرد داشت و صدای همهمه خانه را برمی‌داشت، اما برای من و بقیه نوه‌ها رابطه‌ی عمه گیلانی و خانم عاشورایی خیلی جذاب بود .