به گزارش خبرنگار فرهنگی ، نفیسه گروهی در داستان کوتاه عاشورایی خود نوشت: قوری را روی سماور گذاشتم و روی صندلی نشستم. نگاهم به پنجره است و خیالم مثل بخار پر می‌کشد به حال و هوای سال‌های گذشته‌این شب‌های محله. به موکب چوبی سرکوچه و ایستگاه چای صلواتی‌اش که تا دوازده شب صدای صوت مداحی‌اش می‌آمد و گاه کلافه‌مان می‌کرد و حالا حسرت شنیدن همان صداها را دارم. به که بگویم که دلم روضه‌زنده می‌خواهد. صدای مداحی محمود کریمی را گذاشته‌ام و اینستاگرام را بالا و پایین می‌کنم.شب اول محرمسینه زنت آرزوشهبا دستای یه پیرغلامتپیرهن عزا بپوشه .مسجد محله‌مان هر سال حاج احمد خلیلی پیرغلام روضه‌خوان شهر را دعوت می‌کرد. پیرغلام عصا‌زنان با همراهی مردی جوان، آرام کنار منبر مسجدمان می‌ایستاد و اولین کلامش را با بغض می‌گفت: "حسین جان از ما قبول کن"، مداح هم با ذکر یا حسین مداحی می‌کرد و مجلس آغاز می‌شد.نفس عمیقی می‌کشم. مادرم از راه می‌رسد و سه‌تا استکان را توی سینی مسی می‌گذارد و چای هل‌دار دم‌کشیده را می‌ریزد و کنارش چند شاخه نبات زعفرانی می‌گذارد.حتی اگر به مجلس شب اول نمی‌رسیدم، پنجره‌اتاق را باز می‌گذاشتم تا صدای نوحه‌خوان از پنجره بیاید داخل و بشنومش. در تاریکی و سکوت گوشه‌ای می‌نشستم و چادر نمازم را سر می‌کردم و همراهشان زیارت عاشورا میخواندم. سلامم را ایستاده می‌گفتم و در تنهایی‌ام اشک می‌ریختم و برات مجلس شبهای بعد را از همان فاصله و به حرمت همسایگی‌مان با مسجد محله می‌گرفتم. اما این‌بار همه‌چیز فرق کرده. مثل اینکه دیگر برات را باید در همین خانه از قاب تلویزیون یا رادیو‌ی قدیمی بابا گرفت. صفحات مجازی پر شده است از هشتک #هر_سینه_یک_حسینیه. مفاتیح به دست به حیاط می‌روم. کنار بابا روی قالیچه‌گل‌دار گوشه‌ی حیاط می‌نشینیم. بابا عینک ته استکانی‌اش را روی بینی‌اش گذاشته و مفاتیح‌اش را ورق می‌زند، و آرام زمزمه می‌کند. عطر گلهای سفید و قرمز شمعدانی‌ها و صدای آواز قناری جان تازه‌ای به حیاط خانه داده. مادر با سینی چای می‌رسد. ظرف ترمه‌دوزی‌شده‌نبات با استکان‌های چایی را روی گل قالی می‌گذارد و می‌گوید: "اینم چای روضه، سرد نشه." بابا عبای مشکی‌اش را روی شانه‌اش جا به جا می‌کند و زیارت عاشورا را شروع می‌کند و با همان نوای قدیمی و شعرهای قدیمی‌اش می‌خواند:باز این چه شورش است که در خلق عالم استباز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است .نه، نمی‌توانم. پروتکل‌ها را به شدت رعایت می‌کنم و شب‌های دیگر از خانه بیرون خواهم زد. دلم برای هییت واقعی هرچند کوچک تنگ شده است.
خیالم مثل بخار پر می‌کشد به حال و هوای سال‌های گذشته‌، به موکب چوبی سرکوچه و ایستگاه چای صلواتی‌اش که تا دوازده شب صدای صوت مداحی‌اش می‌آمد و گاه کلافه‌مان می‌کرد و حالا حسرت شنیدن همان صداها را دارم .