به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، استاد سید محمد رستگار از شاعران به‌نام آیینی که در شهر مقدس مشهد زندگی می‌کند سال‌ها قبل غزلی در مصیبت شهادت مادر خود حضرت زهرای اطهر(س) سروده است که این غزل تاکنون با استقبال جمع زیادی از دیگر شعرا و مداحان کشور مواجه شده است. متن این غزل به شرح زیر است: گل بر من و جوانی من گریه می‌کند بلبل به همزبانی من گریه می‌کند من پیر در بهار جوانی شدم که چرخ بر پیری و جوانی من گریه می‌کند سکوی قهرمانی من شد پناه در مولا به قهرمانی من گریه می‌کند نخل مدینه شاهد مظلومی من است بر قامت کمانی من گریه می‌کند کاهیده‌ام چنان که عجل‌گر رسد مرا مهمان به میزبانی من گریه می‌کند از هر نفس که می‌کشم آید شمیم مرگ مرگم به زندگانی من گریه می‌کند مردم‌فریبی است اگر در عیادتم از حیله، خصم جانی من گریه می‌کند گریم به همسرم که همین روزها دگر از مرگ ناگهانی من گریه می‌کند من گریه مخفیانه نمودم ولی علی(ع) برگریه نهانی من گریه می‌کند پژمرده لاله‌ام من و هر گوشه بلبلی بر روی ارغوانی من گریه می‌کند از درد شانه، شانه نشد موی دخترم زینب(س) به ناتوانی من گریه می‌کند دیگر حسین(ع) را نتوانم به بر گرفت این گل به باغبانی من گریه می‌کند در سینه "رستگار"، غم و داغ دعوتند مهدی(عج) به میهمانی من گریه می‌کند با همین وزن، ردیف و قافیه شاعر و مداح گرامی حاج علی انسانی نیز به استقبال این شعر رفته و غزل زیر را سروده است: گل، بر من و جوانی من گریه می‌کند بلبل به خسته جانی من گریه می‌کند از بس که هست غم به دلم، جای آه نیست مهمان به میزبانی من گریه می‌کند از پا فتاده پا و ز کار اوفتاده دست بازو به ناتوانی من گریه می‌کند گل‌های من هنوز شکوفا نگشته‌اند شبنم به باغبانی من گریه می‌کند در هر قدم نشینم و خیزم میان راه پیری، بر این جوانی من گریه می‌کند گردون، که خود کمان شده، با چشم ابرها بر قامت کمانی من گریه می‌کند این آبشار نیست که ریزد، که چشم کوه بر چهره‌ی خزانی من گریه می‌کند فردا مدینه نشنود آوای گریه‌ام بر مرگ ناگهانی من گریه می‌کند
استاد سید محمد رستگار از بزرگان شعر آیینی در ایران است که سروده‌های بسیاری در مدح و مرثیه اهل‌بیت(ع) سروده است.