به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری تسنیم به نقل از اندشکده موسسه بین‌الملل مطالعات استراتژیک، سید حسین موسویان سخنگوی پیشین مذاکرات هسته‌ای ایران و کارشناس کنونی در دانشگاه پرینستون در مقاله‌ای مفصل در نشریه سروایول، نشریه اندیشکده موسسه بین‌الملل مطالعات استراتژیک، اعلام کرده است که می‌توان فتوای مقام معظم رهبری را به طرحی قانونی تبدیل کرده و نه تنها از آن برای وجهه بخشیدن به ایران و برنامه هسته‌ای استفاده کرد بلکه به صورت جهانی برای جلوگیری از تکثیر تسلیحات کشتار جمعی مورد استفاده قرار داد. در خلاصه‌ای از این مقاله چنین می‌خوانیم: بیش از یک دهه از مذاکرات میان ایران و چندین قدرت بزرگ جهانی بر سر مسیله برنامه هسته‌ای تهران می‌گذرد بدون آنکه پیشرفت چندانی صورت گیرد. هر چند همه اطراف این جریان به دنبال راه‌حلی صلح‌آمیز و دیپلماتیک برای این بن‌بست هستند اما عمده خواسته‌های گروه 1 + 5 فراتر از معاهده منع گسترش تسلیحات هسته‌ای و موافقت‌نامه امنیتی آن، یعنی تنها چارچوب بین‌المللی ممکن و مشروع برای منع گسترش تسلیحات هسته‌ای، است. در سال 2011 راه‌حلی مصالحه‌آمیز بر اساس فتوای سال 2005 آیت‌الله خامنه‌ای پیشنهاد کردم بر اساس این فتوا، تحصیل، تولید و استفاده از تسلیحات هسته‌ای منع شده است و در سال 2012 علی اکبر صالحی وزیر امور خارجه ایران اعلام کرد که ایران تمایل دارد این فتوا را به "سندی قانونی و رسمی برای منع گسترش تسلیحات هسته‌ای در سازمان ملل" تبدیل کند تا آنچه را که بسیاری در غرب یک حکم صرفا مذهبی تلقی می‌کنند، سکولاریزه کنند. برداشتن چنین گامی چتر قانونی و سیاسی باثباتی را برای ایران فراهم می‌کند تا اقدامات لازم را پذیرا باشد اقدامات شفاف سازی و ایجاد اعتماد را تسهیل کند و شک و تردید غربی‌ها را در مورد التزام و پایبندی نظام حکومتی ایران، یعنی جایی که سیاست و مذهب به هم گره خورده است، به اصولی که در این فتوا ذکر شده است را برطرف کنند. فتوا یک ایده، حکم یا امر شرعی قانونی است که مربوط به شرع اسلام می‌شود که به صورت شفاهی یا نوشته شده توسط یک رهبر مذهبی عمده و کارشناس فقه اسلامی با استناد به چهار منبع قرآن، سنت پیامبر اسلام و جانشینان او، اجتهاد و اجماع صادر می‌گردد. در اسلام شیعی به محض آنکه یک فتوا توسط یک مرجع تقلید یا همان آیت‌الله برجسته صادر می‌گردد، پیروان او به لحاظ مذهبی و شرعی موظف هستند از آن پیروی کنند و نافرمانی از آن یک گناه به شمار می‌رود. پس از انقلاب اسلامی در اینران به سال 1979 ، امام خمینی، بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران، به صراحت نظر دینی خود را در مورد تکثیر و استفاده از تسلیحات هسته‌ای، بیولوژیکی و شیمیایی را اعلام و آن را به لحاظ شرعی ممنوع اعلام نمود. در جریان جنگ ایران و عراق در سال‌های 1980 تا 1988 ، که طی آن بیش از 100000 ایرانی به واسطه تسلیحات شیمیایی صدام حسین (که با کمک مواد خام و تکنولوژی غربی ساخته شدند) کشته یا زخمی شدند، مقامات نظامی ایران از آیت‌الله خمینی اجازه خواستند تا مقابله به مثل کنند. اما امام چنین اجازه‌ای را صادر نکرد و آن را عبور از خط قرمزهای اسلامی خواند. چنین کشوری که در زمان جنگ در برابر چنین اقدامی که ده‌ها هزار انسان را به قتل رسانده با استفاده از تسلیحاتی این چنین، مقابله به مثل نکرده است، از قوت چنین حکم مذهبی حکایت دارد. در دوران رهبری جانشین امام خمینی، یعنی آیت‌الله خامنه‌ای، التزام ایران به اضمحلال و عدم استفاده از تسلیحات هسته‌ای‌، شیمیایی و بیولوژیکی ادامه یافت. آیت‌الله خامنه‌ای اولین بار فتوایی علیه تحصیل، تولید و استفاده از تسلیحات هسته‌ای را در سال 2005 صادر کرد و در آگوست همان سال آن را به عنوان بیانیه‌ای رسمی به آژانس بین‌المللی انرژی اتمی اعلام نمود. تبدیل فتوای آیت‌الله خامنه‌ای در مورد منع شرعی تولید تسلیحات هسته‌ای می‌تواند راه‌حلی مناسب برای حفظ وجه ایران در جریان بحران هسته‌ای ایران باشد و به طور کلی گامی مثبت در جهت اضمحلال کامل تسلیحات هسته‌ای تلقی شود.
فتوای آیت‌الله خامنه‌ای در سال 2005 مبنی بر منع شرعی تحصیل، تولید و استفاده از تسلیحات هسته‌ای، می‌تواند به طرحی قانونی تبدیل شده و برای جلوگیری از گسترش تسلیحات هسته‌ای به کار گرفته شود.