، بالاخره با آزادی آخرین که شش سال پیش به اسارت درآمده‌بودند، پرونده تراژدی طولانی و نفسگیر لنج سراج، در حالی که دزدان، هشت نفر از 21 گروگان خود را در سومالی به قتل رسانده‌بودند، برای همیشه بسته شد.دو روز پیش عبدا . نوهانی، ابراهیم بلوچ‌نیا و دایی‌اش جمال‌الدین دهواری‌که غزل خداحافظی را خوانده‌بودند، با کمک وزارت اطلاعات و وزارت امور خارجه از چنگ دزدان دریایی آزاد شدند و قدم به خاک وطن‌گذاشتند. دیروز در کنارک غوغایی برپا بود. همه جا حرف از بازگشت عبدا . و ابراهیم و جمال‌الدین بود.برگشتن دوباره آن‌ها به قول خیلی‌ها، کم از معجزه نبود. مردم برای آن‌ها سنگ تمام گذاشتند، کوچه‌ها را آذین بستند، اسپند دود کردند و حلقه‌های گل را آماده کردند تا آن را به گردن اسرای تازه آزاد شده بیندازند. از میان آن ترس و وحشت کرونایی و ماسک‌هایی‌که خیلی‌ها به صورت‌شان زده‌بودند، قشنگ می‌شد طرح لبخندی شیرین را در چشم‌های استقبال‌کنندگان و حتی مردمی‌که برای تماشا آمده‌بودند، دید. به خانه‌هایشان که رسیدند، مهمان بود که پشت سر هم برایشان می‌آمد تا آزادی‌شان را شادباش بگوید.غلغله‌ای بود که آن سرش ناپیدا. محمدشریف پناهنده هم به استقبال‌شان رفته‌بود همان صیادی که دزدان دریایی سال گذشته او را آزاد کردند. پناهنده می‌گوید: "واقعا از آزادشدن آن‌ها خوشحالم. باورم نمی‌شود دزدان راضی به آزادکردن آن‌ها شده‌باشند، خدا را شکر می‌کنم که این اتفاق خوب افتاد. وقتی آن‌ها را دیدم، اشک از چشمانم سرازیر شد. از تمام مسوولان ایرانی که به نوعی به آزادی آن‌ها کمک‌کردند و روزنامه‌نگاران تشکر می‌کنم." جمال‌الدین 45 ساله، یکی از صیادان آزاد شده، با این‌که مایل است استراحت کند، اما قبول می‌کند چند دقیقه‌ای با ما مصاحبه کند. خوشحالم و اصلا انتظار نداشتم زنده بمانم و دوباره به ایران برگردم. احساس می‌کنم تازه متولد شده‌ام. وارد ایران که شدیم، افراد زیادی به استقبال‌مان آمدند که از همه آن‌ها تشکر می‌کنم. بله، دزدان دریایی، هشت نفر از دوستان‌مان را در سومالی کشته‌بودند و برای همین ما هم به مرگ فکر می‌کردیم. در جنگل الهور بودیم و خیلی اذیت‌مان کردند. پاهایمان را غل و زنجیرکرده‌بودند و قدرت حرکت نداشتیم. چند روز آب و غذا به ما نمی‌دادند و هیچ زیراندازی نداشتیم و روی زمین می‌خوابیدیم. روی زمین عقرب و مار حرکت می‌کردند و وقتی به دزدان می‌گفتیم، می‌گفتند کاری به شما ندارند، اما ما می‌ترسیدیم و دو نفرمان می‌خوابید و یک نفرمان بیدار می‌ماند و نگهبانی می‌داد تا عقرب و مار نیش‌مان نزند. هوای سومالی واقعا گرم بود. نه آب داشتیم و نه برق. شش ماه حق حمام کردن نداشتیم و بعد سه لیتر آب می‌دادند تا با آن حمام کنیم. وقتی هم اعتراض می‌کردیم چرا با ما این‌طور رفتار می‌کنید، ما را با چوب کتک می‌زدند و می‌گفتند بخواهید نخواهید همین شرایط است. اگر اعتراض‌کنید همین سه لیتر آب را هم دیگر نمی‌دهیم. جرات درگیری هم نداشتیم، چون آن‌ها مسلح بودند. باران که می‌بارید، نمی‌توانستیم بخوابیم. اگر تکه‌ای پلاستیک گیرمان می‌آمد، رویمان می‌انداختیم، اما زیرمان آب جاری بود و خیس می‌شدیم. این شرایط اجازه نمی‌داد بخوابیم. در زمستان هم یک گونی برنج رویمان می‌کشیدیم تا سردمان نشود. تا یک‌وسال و نیم، همان لباسی که با آن اسیر شده‌بودیم، تن‌مان بود. بعد از آن وقتی دیدند لباس‌ها‌یمان در حال پاره‌شدن است، یک شلوار و زیرپوش دادند. موقعی‌که آزاد شدیم هم حکومت سومالی از طرف کشورمان برای ما کفش و لباس خرید. بعد ما را به هتل بردند و هفت روز آنجا بودیم و بعد به سمت ایران پرواز کردیم. در طول این شش سال، کل میوه‌ای که ما سه نفر خوردیم، فقط سه موز بود که به هر کدام‌مان یک عدد دادند با یک نصفه هندوانه. تازه این میوه‌ها را هم زمانی دادند که داشتیم آزاد می‌شدیم. من موقعی که اسیر شدم، 74 کیلو بودم، اما الان فکر کنم 60 کیلو باشم. بله. کتک‌مان می‌زدند تا با خانواده‌هایمان تماس بگیریم و درخواست پول‌کنیم. اول یک میلیون دلار می‌خواستند، اما این‌که بعد‌ها مقدار آن را کم کردند و چقدر پرداخت شد، خبر ندارم. چون هفت روز تمام آب و غذا نخورده‌بودم، سرم گیج رفت و افتادم زمین و از بینی‌ام خون آمد. البته یکی از دزدان که نسبت به بقیه رفتار بهتری با ما داشت و اسمش محمد بود، کمک کرد. او وقتی متوجه وضعیت و حالم شد، پنهانی و دور از چشم رفقایش، برایم قرص و دارو تهیه کرد وگفت نگو من این‌ها را به تو داده‌ام. بخور تا خوب شوی. آن‌ها به زبان سومالیایی و ما هم با زبان ایما و اشاره. البته کمی هم متوجه حرف‌هایشان می‌شدیم. اتفاقا چرا. خیلی هم نگران بودیم که او را کجا بردند و چه بلایی سرش آوردند. هر روز از دزدان می‌پرسیدم که محمدشریف کجاست و هی می‌گفتند فردا و پس‌فردا او را می‌آوریم، اما دروغ می‌گفتند و هیچ‌وقت نیاوردند. وقتی دیدم جواب درست و حسابی نمی‌دهند، با آن‌ها دعوا کردیم و گفتیم چه بلایی سر او آورده‌اید؟ شما هشت نفر از ما را کشته‌اید، شریف کجاست. وقتی دیدند کوتاه نمی‌آییم، گفتند او آزاد شده و به ایران برگشته‌است.من حرفش را باور نکردم وگفتم شاید فوت کرده یا او راکشته‌اند تا این‌که مدتی بعد، پسرخاله‌ام به گوشی تلفن سرپرست دزدان دریایی پیام فرستاد. چون به زبان فارسی بود و نتوانسته‌بود پیام را بخواند، به من نشان داد و گفت که بخوان. پسرخاله‌ام نوشته‌بود که شریف به ایران برگشته‌است. وقتی متوجه شدم صحیح و سلامت نزد خانواده‌اش است، خوشحال شدم و امیدوار شدم که روزی هم ما سه نفر به ایران برمی‌گردیم. یک‌بار یکی از دزدان به همسرم توهین‌کرد که به‌شدت عصبانی شدم و تصمیم گرفتم با چاقویی که آنجا افتاده‌بود، او را بزنم. کارد را که دید، رویم اسلحه کشید. از اسلحه‌اش نترسیدم و گفتم می‌خواهی بزنی، بزن از تو و اسلحه‌ات نمی‌ترسم، اما حق نداری به ناموسم توهین کنی. ناموس برای ایرانی مهم است و برای آن جان می‌دهد. خواهرزاده‌ام جلویم را گرفت که او را نزنم. ایرانی‌ها در جنگ هشت ساله تحمیلی از جان‌شان گذشتند، حالا هم برای ناموس‌شان در هر جای دنیا که باشند، جان می‌دهند. پای ناموس وسط بیاید، آدم بی‌اختیار دل و جرات پیدا می‌کند و من هم چنین شرایطی داشتم. زبان سومالیایی را تا حدی متوجه می‌شدم و برای همین فهمیدم به همسرم توهین می‌کند. وقتی به رویش چاقو کشیدم، نترسید. او را تهدید کردم وگفتم اگر همین‌طور ادامه بدهی، یک‌روز تو را می‌کشم. بعد هم سرپرست‌شان آمد و به آن دزد گفت کاری به این‌ها نداشته‌باش. بخواهی فحش بدهی، مشکل پیدا می‌کنیم و به پولی که می‌خواهیم، نمی‌رسیم. یکی از همشهریان که در جریان کار ما بود، از طریق دزدان به ما گفت که قرار است آزاد شوید. جلوتر از عید قربان بود که این خبر را دادند. با هر سه نفر‌مان حرف زد و خبر آزادی‌مان را داد. اتفاقا یک پسر با‌دل و جرات 22 ساله‌ای بود به اسم محمد که سومالیایی بود. او از طریق ایران متوجه حضور ما شده‌بود. هیچ‌کس جرات نمی‌کرد به دزدان نزدیک شود، اما این پسر جرات به خرج داد و آمد با دزد‌ها صحبت کرد که ما را تحویل بگیرد. او گفت اگر گروگان‌ها را تحویل ندهید، از پول خبری نیست. دزد‌ها هم قبول کردند و گفتند پول را بدهید و این‌ها را ببرید. عین فیلم‌های خارجی شده‌بود (می‌خندد). با ماشین 1500 کیلومتر طی‌کردیم و بعد با هواپیما به اتیوپی رفتیم، از آنجا ساعت یک نیمه شب به قطر پرواز کردیم و ساعت 6 یا 7 صبح به قطر رسیدیم. از قطر هم به ایران پرواز کردیم و روز جمعه هم در کشور بودیم.منبع : جام جم
در گزارش زیر گفتگو با صیادی که به تازگی از دام دزدان دریایی آزاد شده را می‌خوانید.