به گزارش خبرنگار فرهنگی ، علما و دانشمندان دینی نسبت به برگزاری مجالس عزا و بزرگداشت ایام ماه محرم توجه و عنایت ویژه‌ای داشتند، حتی برخی از آنان در طول سال و به‌طور مرتب بارها نسبت به برگزاری مجلس روضه در خانه خود اقدام می‌کردند و این کار را مایه روشنی دل و رونق خانه و زندگی افراد می‌دانستند. این اندازه عنایت و تذکر درباره ضرورت توجه به مناقب و منزلت ایمه اطهار علیهم السلام و به‌خصوص امام حسین علیه السلام، نشان‌دهنده عظمت ش ن آن بزرگان و دستگیری ایشان از ما در زندگی دنیا و آخرتمان است. به مرور بخش‌هایی از سخنان ارزشمند و گهربار آیت‌الله‌العظمی محمدتقی بهجت رحمه الله علیه در خصوص منزلت حضرت سیدالشهدا علیه السلام و لزوم حضور در مجالس اقامه عزای آن حضرت پرداخته است. لازم به توضیح است که این مطالب به ت یید دفتر آن مرجع عظیم القدر رسیده است. حضرت آیت‌الله بهجت شرکت در مجالس عزای سیدالشهدا علیه السلام را تعظیم شعایر می‌دانست و معتقد بود که باید به شعایر عظمت بخشید و عمر خود را در اعتلای هرچه بیشتر آن‌ها صرف کرد، همیشه ت کید می‌کرد:شرکت در مجالس سیدالشهدا علیه السلام محبت به ذوی‌القربای پیامبر صلی الله علیه و آله است همان ذوی‌القربایی که قرآن به مودت آن‌ها سفارش کرده و مودت آنان را مزد رسالت قرار داده است. شرکت در این مراسم، اجر رسالت پیامبر صلی الله علیه و آله است. شما به این نیت برو و به خدا بگو: تو گفتی و من هم آمدم. من همان محبتی را که تو می‌خواهی انجام می‌دهم، به کسانی که تو دوستشان داری محبت می‌کنم.خنده ایشان (آیت‌الله بهجت) صدا نداشت و همیشه در حد لبخند بود ولی در دهه اول محرم، همان لبخند را هم نداشتند و پیوسته در فکر بودند و به‌یاد امام حسین علیه السلام در حزن بودند و می‌گفتند: "فقط خدا می‌داند به‌یاد آن‌ها بودن، چقدر منزلت و اجر دارد." در آنجا [یکی از کشورهای غیرشیعه] خیلی بر روی ما فشار هست، مثلا اجازه نمی‌دهند در ماه محرم یک دسته کوچک سینه‌زنی از این کوچه به آن کوچه برود. اگر کسی بخواهد لباس مذهبی و لباس روحانی بپوشد، شدیدا ممانعت می‌کنند. بگذارید ممانعت کنند. [دسته‌ها را در] همان خانه‌ها بیاورند. اینجا و آنجا نروند، در همان خانه که می‌آورند یک قدری کم و کیفش را بالا ببرند، مثلا فرض کنید اطعام بکنند و شربت بدهند، چیزهای مناسب [بدهند]. آنجایی را که دیگر قدغن نیست و مانعی ندارد، تکمیل بکنند.غصه نخورید. فقط چیزی که هست ما کار را بدتر نکنیم، غصه بهتری‌اش را نخوریم می‌آید کسی که کار را بهتر می‌کند. فقط چیزی که هست، [این است که] این‌که حالا چه باید کرد، تشخیص بدهید این‌که حالا روضه‌ها را چطور باید [به‌جا] آورد، تشخیص بدهید.در خانه را ببندید و غیرخصوصی‌ها و غیرشیعه را در کارتان وارد نکنید. در خانه می‌خواهید سینه بزنید، گریه بکنید، زنجیر بزنید، هرچه می‌خواهید بکنید، همان‌جا بکنید، فرقی نمی‌کند، همان‌جا را حساب بکنید که کربلاست.[عالمی بوده که] خیلی آدم حسابی‌ای بوده است خدا رحمتش کند. من خودش را ندیده بودم، ولی کسی که در منبرش بوده [دیده بودم]. آن آقا بالای منبر می‌گفته است: "[وقتی که] می‌خواهید به روضه بروید، [اگر] از شما سوال کردند که کجا می‌خواهید بروید، نگویید می‌خواهید بروید روضه، بگویید می‌خواهیم برویم کربلا."بکاء (گریه) بر مصایب اهل‌البیت علیهم السلام و به‌خصوص سیدالشهدا علیه السلام شاید از آن قبیل مستحباتی باشد که مستحبی افضل از آن نیست. "بکاء من خشیه الله: گریه از ترس خداوند"، هم همین‌جور است، شاید افضل از آن نباشد.واقعا وقایع و حوادث عالم مایه عبرت است. با آن‌همه کمالات و مقامات که اهل‌بیت علیهم السلام دارند، به‌گونه‌ای که تمام عالم هیچ نسبتی با آن‌ها ندارد. عالم چیست؟ خدا می‌داند چه عظمتی دارند و چه خبر است.حیف است که یک نفر آدم عادی در دنیا از آن‌ها عزیزتر زندگی کند، در حالی که به اقل نقل، در کربلا سی هزار نفر با حضرت سیدالشهدا علیه السلام مقاتله کردند و آن حضرت اولی به حیات از همه آن‌ها بود. صبر و بردباری آن‌ها بر مصایب با آن عظمت و جلالت و عزت، مگر قابل تحمل یا تعقل است؟
آیت‌الله بهجت دهه اول محرم، پیوسته به‌یاد امام حسین علیه السلام در حزن بودند و می‌گفتند: "فقط خدا می‌داند به یاد آن‌ها بودن چقدر منزلت و اجر دارد."