Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# Tarihsel inkarcılık

İnkârcılık olarak da adlandırılan **tarihselinkârcılık**, tarihi kayıtların tahrif edilmesi veya çarpıtılmasıdır. Bu terim, tarihin kanıtlanan ve mantıklı akademik yeniden yorumlarını kapsayan daha geniş bir terim olan *tarihsel revizyonizm* ile karıştırılmamalıdır. Tarihsel inkârcılık, geçmişi gözden geçirmeye çalışırken bilinen sahte belgeleri gerçek olarak sunmak, gerçek belgelere güvenmemek için mantıksız nedenler icat etmek, aksini bildiren kitaplara ve kaynaklara sonuçlar atfetmek, verilen bakış açısını desteklemek için istatistiksel bilgileri manipüle etmek veya kasıtlı olarak yanlış tercüme edilen metinler kullanmak gibi uygun tarihsel söylemde kabul edilemez teknikleri kullanabilir.
Almanya gibi bazı ülkeler, belirli tarihi olayların inkârcı bir şekilde gözden geçirilmesini suç haline getirirken diğer ülkeler ifade özgürlüğünün korunması gibi çeşitli nedenlerle daha temkinli bir duruş sergiler. California ve Japonya gibi bölgelerde okullarda çocukların California soykırımı ve Japon savaş suçları, hakkında bilgi edinmeleri açıkça engellenir. İnkârcılığın dikkate değer örnekleri arasında Holokost inkarı, Ermeni soykırımı inkârı, Amerika Konfedere Devletleri'nin Amerikan İç Savaşı'nı kaybetmesinin nedeni, temiz Wehrmacht miti, Japon tarih ders kitabı tartışmaları ve Stalin döneminde Sovyetler Birliği'nde tarih yazımı sayılabilir. Bazı kayda değer tarihsel inkârcılar arasında Arthur Butz, David Irving ve Şinzo Abe bulunmaktadır. Literatürde, tarihsel inkârcılığın sonuçları, George Orwell'ın *Bin Dokuz Yüz Seksen Dört* gibi bazı Sosyal bilimkurgu eserlerinde yaratıcı bir şekilde tasvir edilmiştir. Modern zamanlarda, inkârcılık internet gibi yeni medya aracılığıyla yayılabilir.

## Kaynakça
# Potemkin köyü

*II. Katerina'nın onuruna havai fişekler* (1787)
**Potemkin köyü** (Rusça: потёмкинские деревни *potyomkinskiye derevni*), siyasi ve ekonomik anlamda bir durumu başkalarına olduğundan farklı göstermek için yapılan herhangi bir yapıdır.

Terim ilk olarak bir rivayete göre 1787 yılında Grigori Potemkin İmparatoriçe II. Katerina'nın Osmanlı İmparatorluğu'ndan 1783'te ilhak edilen Kırım'a ziyareti sırasında imparatoriçeye olumlu izlenim yaratmak amacıyla Dinyeper Nehri boyunca sahte evler inşa etmesi ile ortaya çıkmıştır. Potemkin bu sahte evler ile idare ettiği bölgede huzurun hüküm sürdüğünü göstermeye çalışmıştı. Göz boyama işlevi gören bu sahte evler tarihe Potemkin köyü olarak geçti.

## Dış bağlantılar

* New York Review of Books, "An Affair to Remember" 6 Temmuz 2008 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., review by Simon Sebag Montefiore of Douglas Smith, *Love and Conquest: Personal Correspondence of Catherine the Great and Prince Grigory Potemkin*
* Smith, Douglas. *Love and Conquest: Personal Correspondence of Catherine the Great and Prince Grigory Potemkin*
# Hakikat sonrası siyaset

**Hakikat sonrası siyaset**, kamu politikasını görmezden gelerek, duygulara hitap ederek ve olgularla desteklenmeyen bir mesajı tekrar tekrar öne sürerek siyaset yapma kültürüdür. Hakikat sonrası ile geleneksel tartışmayla olguları yanlışlamanın farkı, birincide olgulara itirazın ve uzman görüşlerinin duygulara seslenmekten daha önemsiz kalmasıdır. Bu çağdaş bir sorun olarak görülse de, bazı uzmanlar bunun çok uzun zamandır siyasi yaşamın bir parçası olduğunu ve internetin getirdiği sosyal değişimler sebebiyle son dönemde daha çok belirginleştiğini savunur.

## Kaynakça
# Devlet destekli internet propagandası

**Devlet destekli internet propagandası**, hükümetlerin kamuoyunu etkileme amacıyla kişi veya gruplara propaganda yaptırması ve bunu yaparken kullanılan aracın internet olduğu durumu ifade eder.

Türkiye'de Aktroller, bu eylemi yapan grupların en ünlülerindendir. Aktrollerin işi basitçe Erdoğan yanlısı propraganda yapmak ve muhaliflere çeşitli yöntemlerle saldırmaktır. Twitter, Haziran 2020'de bu tür faaliyetleri olduğunu düşündüğü 7340 hesabı askıya aldı.

## Kaynakça
# Spin (propaganda)

Kamuya mal olmuş kişiler basın toplantılarını o kadar sık kullanırlar ki, basın toplantısı tesislerinin takma adı "spin odaları " dır. Basın toplantıları medyaya verdikleri mesajların zamanlamasını ve özgünlüğünü kontrol etme yolu olarak kullanılır.
Halkla ilişkiler ve siyasette **spin**, bir etkinlik, organizasyon ya da kişi hakkında bir konuyu bilerek belli bir yönde aktarmak ve bu şekilde kamuoyunu etkilemek yoluyla yapılan bir propaganda biçimidir. Reklamcılık gerçeklerin sunumunu yönetebilirken, "spin" genellikle samimiyetsiz, aldatıcı ve manipülatif taktiklerin kullanılmasını ima eder.

Spin ve basın toplantıları (özellikle hükümet basın toplantıları) arasındaki sık ilişki nedeniyle, bu konferansların yapıldığı oda bazen "spin odası" olarak tanımlanmaktadır. Aldatıcı veya yanıltıcı mesajlar geliştiren halkla ilişkiler danışmanları, anketörler ve medya danışmanları "**spin doctors**" veya "**spinmeisters**" olarak adlandırılabilir.

"Spinning"de kullanılan standart bir taktik, kamuoyu üzerindeki olumsuz etkilerini azaltmak için bir konunun veya olayın algısını yeniden düzenlemek veya değiştirmektir. Örneğin, en çok satan ürününde önemli bir güvenlik sorunu bulunan bir şirket, ana rakibinin ürünlerinin güvenliğini eleştirerek veya tüm ürün kategorisiyle ilişkili riski vurgulayarak konuyu "yeniden çerçeveleyebilir". Bu, kamuoyunu şirketin önyargılı bakış açısına ikna etmeye yardımcı olabilecek "akılda kalıcı" bir slogan veya sağlam bir alıntı kullanılarak yapılabilir. Bu taktik, şirketin halkın dikkatini ürününün olumsuz yönlerinden uzaklaştırmasını sağlayabilir.

Spin, genellikle ücretli medya danışmanları ve medya danışmanları tarafından sağlanan bir hizmettir. En büyük ve en güçlü şirketler, spin konularında uzmanlığa sahip şirket içi çalışanlara ve sofistike birimlere sahip olabilir. Spin genellikle bir özel sektör taktiği olarak kabul edilirken, 1990'larda ve 2000'lerde bazı politikacılar ve siyasi personel, halkı manipüle etmek veya aldatmak için aldatıcı "spin" taktikleri kullanmakla suçlandı. Spin, potansiyel olarak olumsuz yeni bilgileri uzun bir hafta sonundan önceki son gün iş gününün sonunda serbest bırakarak halkın dikkatinden kaçmasını içerebilir; seçici cımbızlama onların işveren veya belli bir pozisyon savunan izlenimini vermek karşıt politikacı tarafından yapılan daha önceki konuşmalarından alıntılara yer vermek; veya muhalif bir politikacı veya aday hakkında, onları olumsuz bir ışık altında bırakacak şekilde kasıtlı olarak yanlış bilgi sızdırmak olabilir.

## Kaynaklar
# Doğruluk (felsefe)

**Doğruluk**, hakikat olarak da kullanılan felsefe terimi ya da *kategorisi*. Felsefenin bütün gelişim aşamalarında, felsefe içi tartışmalarda ve tanımlamalarda belirleyici bir konu başlığı olarak yer almıştır. Dolayısıyla genel bir tanımı olmaktan çok, her felsefe eğiliminde ya da okulunda farklı şekillerde tanımlanışları söz konusudur. Yine de genel bir tanımlama yapılacak olursa, *Doğruluk* ya da Hakikat, gerçek'ten ya da gerçeklik'ten ayrı olarak belli bir gerçekliğin düşünsel ya da zihinsel olarak temsil edilmesi ve temsilin gerçeklige uygun olması halidir diyebiliriz. Bu son derece sorunlu bir tanımlamadır söz konusu felsefe-içi tartışma bağlamında; özellikle de günümüz felsefe tartışmalarının ya da bu tartışmaların sonuclarının boyutları dolayısıyla.

Her felsefe eğilimi ya da akımı belli bir epistemolojik model kullanmakta ve dolayısıyla Doğruluk kategorisi buna göre farklı niteliklerde ele alınıp değerlendirilmektedir.

Çok genel olarak, doğruluğun, felsefe bağlamında epistemolojik ve ontolojik olmak üzere iki ayrı bağlamda ele alındığını belirtmek mümkündür.

*Epistemelojik* olarak doğruluk, bilgi etkinliğinin temel bir kavramıdır ve bilgiyi bilgi olmayan biçimlerden ayırmak üzere kullanılır. Doğrulanabilir ya da yanlışlanabilir olan bilgi düzleminde ele alınır. Doğruluk, doğrulanabilir bilginin kuramsal ifadesidir. Buna göre doğruluk var olana dair bildirimde bulunan özneyle birlikte mümkündür. Özne-nesne ilişkisi bağlamında yer alan ve öznenin nesneyi bilişinin niteligini belirten bir kategoridir. *Ontolojik* doğruluk kavramı ise, doğruluğu varlığın özüyle özdeş olma hali olarak ele almak anlamına gelir. Burada bilginin doğruluğunun bir özne-nesne ilişkisi sorunu değil *varlığın özüyle* ilgili oldugu varsayılır.

Doğruluğun bir *uygunluk* hali mi, bir *tutarlılık* konusu mu, yoksa bir *uzlaşım* sorunu mu olduğu üzerine önemli kuramsal tartışmalar Platon'dan beri süregelmektedir ve postmodern durum içinde bu tartışmalar yön değiştirmiş ve yeni bir boyut kazanmıştır. Genelgeçer bir tanımın ötesinde, Felsefe tarihi içinde epistemelojik alandaki gelişmenin ayrıntılı bir dokümantasyonu ortaya konulmaksızın yeterli bir *doğruluk* ya da *hâkikat* tanımına ulaşmak olanaklı değildir.

## Ayrıca bakınız

* Suskunluk sarmalı
* Hakikat
* Hakikat Kapısı
# Şehir efsanesi

ABD'de Columbia Üniversitesi'nde, bilimsel çevrelere has bir tür "şehir efsanesi" sayılan "cam sıvı mıdır değil midir" tartışması için bir toplantı duyurusu yapılırken, ünlü şehir efsanelerinde de eğlenceli bir gönderme yapılmış ve duyuru ekine New York kanalizasyonlarında yaşadıkları ileri sürülen timsahlarla ilgili bir fotomontaj fotoğraf konmuştur.
Şehir efsanesi (İngilizcesi: urban legend veya urban myth), modern çağın kulaktan kulağa yayılan, doğruluğu şüphe götürür, uydurma folklorik hikâyelerine verilen addır.

Birçok folklorik hikâyede olduğu gibi şehir efsanelerinin her zaman uydurma ve gerçek dışı olduğu söylenemez ama genelde çarpıtılmış, abartılmış ve heyecan katılmış hikâyelerdir.

Bu hikâyelerin isimlerinin "şehir efsanesi" olmasına rağmen konularını şehirden almaları gerekmez. Sadece onları geleneksel folklorik hikâyelerden ayırt edebilmek için bu isimle anılırlar. Bu ayrımı daha iyi vurgulayabilmek için sosyologlar ve folklor araştırmacıları daha çok "çağdaş efsaneler" terimini tercih ederler.

Şehir efsanelerinin bazıları aradan yıllar geçmesine ve ülkeden ülkeye yayılmasına rağmen hiç değişiklik geçirmezken bazılarının ülkelere veya yörelere göre modifikasyonları ortaya çıkmıştır. Gelişen teknoloji ve yeni trendlerle birlikte daha önce hiç duyulmamış yepyeni şehir efsaneleri de türetilmektedir. Son yıllarda bilgisayar ve internet kullanımının yaygınlaşması ile şehir efsanelerinin sayısı ve çeşitliliğinde artma görülmektedir.

Japonların Haliç'i hiçbir ücret almadan temizlemeyi ama dipten çıkacakların kendilerine verilmesini teklif ettikleri, buna karşılık Haliç'in dibinde bol miktarda altın olduğunu bilen yetkililerin de bu teklifi reddettiklerine dair hikâye en eski ve yaygın şehir efsanelerinden biridir. 1940'ların başında Türkiye'de yaygın olan bir şehir efsanesi de “Hitler’in gizli Müslüman olduğu” idi. Aslında bunun bir Alman propagandası olduğu da ileri sürülmüştür.

ABD'de kulaktan kulağa yayılan klasik şehir efsanelerinin en bilineni ise New York kanalizasyon sisteminde büyük timsahların yaşadığı ve zaman zaman insanlara saldırdığına dair olanıdır. Hatta Ninja Kaplumbağalar çizgi karakterleri ve bundan uyarlanan filmler bu efsaneden esinlenilerek yaratılmışlardı.

Televizyon kanalı Discovery Channel'da 2003 yılından beri yayınlanmakta olan Efsane Avcıları (*MythBusters*) adlı bir programda şehir efsanelerinin doğruluğu veya yanlışlığı bilimsel metotlarla ama eğlenceli bir tarzda kanıtlanmaya çalışılmaktadır.

Naziler hakkında bolca komplo teorisinin yanında şehir efsaneleri de vardır. Nazilerin Altın treni buna bir örnektir.

## Kaynakça

## Dış bağlantılar

* How Urban Legends Work16 Ocak 2005 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
* urbanlegends6 Şubat 2005 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
* snopes.com30 Haziran 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. çok sayıda şehir efsanesini sınıflandıran bir site
* tafkac.org bir diğer "şehir efsaneleri" kaynağı.
* discovery.com'da mythbusters24 Mart 2009 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. TV programının sitesi.
* Yazar Selahattin Duman'ın Türk şehir efsaneleri hakkındaki eğlenceli yazısı
# Sarı gazetecilik

**Sarı gazetecilik** ya da **sarı basın**, çok az ya da hiçbir dayanağı olmadan yapılmış bir araştırmaya göz alıcı haber başlıkları eklenerek daha çok gazete satılmak için yapılan gazetecilik türüdür. Bu teknik, bazen haberlerdeki olayın abartılması, skandal tüccarlığı ya da sansasyonalizm olarak ortaya çıkabilir. Bu terim günümüzde, profesyonel ya da etik olmayan, alçaltıcı şekilde kötüleyici gazetecilik için de kullanılır.

## Tanımlar

Joseph Campbell'a göre sarı gazetecilik, manşet sayfasında spor ya da skandal gibi birden fazla konunun işlenmesini, büyük yer kaplayan görsellerin kullanılmasını, ismi açıklanmamış kaynaklara dayandırılmış haberlerin fazlaca basılmasını ve gazetenin kendi reklamını yapmayı içerir.

Frank Luther Mott'a göre sarı gazeteciliğin beş özelliği vardır:

1. Önemsiz olaylara ilişkin büyük punto manşetler
2. Fotoğraf, resim ve çizimlerin fazlaca kullanılması
3. Sahte söyleşilerin, yanıltıcı başlıkların, sahte bilimin ve uzman olarak tanıtılan kişilere dayandırılan hatalı “öğretici” içerikli yazıların yayınlanması
4. Tam renkli pazar günü içeriklerinin ve karikatürlerin kullanılması
5. Sisteme karşı duran mazluma karşı dramatize edilmiş sempati

## Terimin kökenleri

Sarı gazetecilik terimi, 19. yüzyılın sonlarında, New York'ta yayınlanan Joseph Pulitzer'in sahibi olduğu *New York World* ile William Randolph Hearst’ın sahibi olduğu *New York Journal* gazeteleri arasındaki tiraj savaşları sırasında türetilmiştir. Terimin tarihsel kullanımı, iki gazete arasındaki çekişmenin tavan yaptığı, İspanyol-Amerikan Savaşı ile sonuçlanan 1895-1898 yılları arasındaki döneme işaret etmektedir. Bu dönemde iki gazete, eleştirmenler tarafından tirajlarını arttırmak için haberleri sansasyonel kılmakla suçlanmıştır.

Terim basılı kaynaklarda ilk olarak New York Press editörü Erwin Wardman tarafından kullanılmıştır. Wardman terimi tam olarak tanımlamamıştır. Wardman, dönemin popüler karikatürlerinden *Sarı Çocuk*’a referansla “sarı çocuk gazeteciliği” ifadesini de kullanmıştır. *Sarı Çocuk*, tiraj savaşları sırasında Pulitzer ve Hearst'ın gazeteleri tarafından basılmıştı.

## İspanyol-Amerikan Savaşı

1895'te Küba'da İspanyol yönetimine karşı isyan çıkmasının ardından Hearst'ın gazetesi *New York Journal* savaşı destekleyen yayınlar yaptı. Gazetede İspanyol zulmü ve Kübalıların meziyetlerine ilişkin kaynağı şüpheli haberler yer almaya başladı. Pulitzer'in gazetesi *New York World*, Hearst'ın kaynaklarına sahip olmasa da haberi birinci sayfadan takip etti.

Pulitzer ve Hearst'ın sansasyonel ve abartılı yayınlarının ABD'nin İspanyol-Amerikan Savaşı'na girmesine sebep olarak gösterilir. Ancak gazetecilik tarihçilerine göre sarı gazetecilik yayıncılığının New York dışında belirgin bir etkisi yoktur. Pulitzer ve Hearst'ın gazetelerinin bölgesel gazetelerin haber kaynakları arasında ilk 10'da yer almamıştır.

## Kaynakça
# Ad hominem

Ad hominem (/æd ˈhɒmənɛm -ˌnɛm, ɑd‐/), argumentum ad hominem ya da **kişi karalama safsatası**; kalıplaşmış bir Latince deyimdir. Bir reaksiyonun belirli bir kişinin herhangi bir konudaki duruşu yerine şahsına yöneltilmesidir. Örneğin bir argümana cevap verirken argümanı eleştirmekten ziyade, argümanı ortaya atan kişinin konuyla ilgisiz bir özelliğini gündeme getirerek fikirlerini çürütmeye çalışmaktır. Önerme yerine önerme yapan kişi, tartışma konusu edilerek iddialara karşı çıkmak yoluyla yapılır. Ad hominem mantıksal bir safsata olarak kabul edilir.

## Etimoloji

*Ad hominem* kavramı birebir çevrildiğinde "kişiye yönelik" veya "kişiye" anlamına gelir.

## Türleri

Kişi karalama safsatası, saldırı safsataları türünde bir safsatadır. Saldırı safsataları, Kişi Karalama Safsatası, Niteliksel Kişi Karalama Safsatası, Sen de Safsatası ve Önyargı Oluşturma (Dolduruşa Getirme) Safsatası olarak dört başlık altında sınıflandırılır.

### Kişi karalama safsatası (Argumentum ad hominem)

Bir önerinin reddedilmesini sağlamak için önerinin kendisi yerine öneriyi yapan kişinin karakteri ya da davranışlarıyla ilişkilendirilip tartışma konusu yapılmasıdır.

Örnekler:

> *Tanrı'nın olmadığını mı tartışıyorsun? Sen bir delisin.*
> *Senin müdür hakkında söylediklerini duydum. Nankör adam, sen müdürün o kadar ekmeğini yedin ki.*
>
>

### Niteliksel kişi karalama safsatası (Circumstantial ad hominem)

Bir önerinin reddedilmesini sağlamak için önerinin kendisi yerine öneriyi yapan kişinin etnik kökeni, politik tutumu, dini görüşü gibi niteliklerine saldırmak gerekir.

Örnekler:

> *Başkan bu konuda haklı olamaz. Çünkü kanının son damlasına kadar liberaldir.*
> *Onun önerisini kabul edemeyiz çünkü o karşı partiden.*
>
>

### Sen de safsatası (Ad hominem tu quoque)

Bir kişinin iddiası ya da söyledikleri hareketleriyle çelişiyor diye iddianın yanlış olduğu savı.

Örnekler:

> *Vergi gelirlerinin yeni spor salonu için kullanılmasına karşı olmanız makul bir tutum değil. Yeni senfoni binası için lehte oy kullanmıştınız ve maliyeti de vergi gelirleriyle karşılanmıştı.*
> *Bize o kadar sigara içmeyin zararlıdır diyorsun ama sen de içiyorsun.*
>
>

### Önyargı oluşturma safsatası (Poisoning the well)

Dolduruşa getirme safsatası da denir. Kişi Karalama Safsatası'nın bir alt türüdür. Bir insan hakkında önceden olumsuz bilgiler (doğru ya da yanlış) verilerek onun söyleyecekleri gözden düşürülür ve önyargı oluşturulur.

Örnekler:

> *Biz onun cemaziyel evvelini biliriz.*
> *Hasan ünlü bir avukat olmuş, öyle mi? O iki lafı bir araya getiremezdi.*
>
>

## Kaynakça
# Bayrak etrafında bütünleşme

Amerika Birleşik Devletleri başkanı George W. Bush'un 11 Eylül saldırıları, Irak Savaşı ve Saddam Hüseyin'in yakalanması gibi olaylarda görev onayındaki değişim.
**Bayrak etrafında bütünleşme**, siyaset bilimi ve uluslararası ilişkilerde bir ülkenin hükûmetinin veya siyasi liderlerinin uluslararası kriz veya savaş dönemlerinde artan kısa vadeli halk desteğini açıklamak için kullanılan bir kavramdır. Etki, hükûmet politikalarına yönelik eleştirileri azaltabileceğinden, iç politikadaki muhalefeti yatıştırma amaçlı bir dış politika hamlesi olarak görülebilir.

## Mueller'in tanımı

Siyaset bilimci John Mueller, 1970 yılında "Truman'dan Johnson'a Başkanlık Popülaritesi" adlı bir makalede bu etkiyi savundu ve bu etkiyi oluşturan olaylar için üç kriter ortaya koydu:

1. Olayın uluslararası olması
2. Olayın ABD ve başkanı direkt olarak ilgilendirmesi
3. Spesifik ve dramatik olması

Ayrıca Mueller bu etkiyi yaratan beş kategori ortaya koydu. Bu kategoriler, ağırlıklı olarak Soğuk Savaş olaylarına dayandıkları için modern siyaset bilimciler tarafından tarihi geçmiş olarak kabul edilir. Mueller'in beş kategorisi şöyle sıralanmaktadır:

1. Askeri müdahaleler (örn. Kore Savaşı ve Domuzlar Körfezi Çıkarması)
2. Büyük etkili diplomatik eylemler (örn. Truman Doktrini)
3. Dramatik teknolojik olaylar (örn. Sputnik Krizi)
4. ABD-Sovyet zirve toplantıları (örn. Potsdam Konferansı)
5. Devam eden savaşlardaki önemli askeri zaferler (örn. Tet Harekâtı)

## Kaynakça
# Böl ve yönet

**Böl ve yönet politikası** (Latince: *divide et impera* deyiminden kaynağını almıştır), rakiplerini bölerek ya da onları bölünmüş vaziyette tutarak zayıf durumda bırakmak isteyen devletlerin izledikleri yoldur.

Bu, çeşitli devlet, bölge veya millete hükmetmek amacıyla yapılan bir bölmedir. 19. yüzyılda sömürge imparatorluklarının kuruluşunda, daha iyi bir idare için Asya ve Afrika'nın komşu topluluklarını birbirine düşman etme çalışmalarında bu kuraldan yararlanıldı. Aynı şekilde II. Dünya Savaşı sonrasında Almanya'nın bölünmüş halde bırakılması da, bu politikaya uygunluk göstermiştir.

## Ayrıca bakınız

* Ad hominem
* Astroturfing
* Gerginlik stratejisi
* Kırmızı Ringa Balığı
* Nefret söylemi
* Psikolojik savaş
* Sahte bayrak

## Kaynakça
# Düşmanı şeytanlaştırma

XVIII. yüzyıl karikatüründe şeytanla ilişkilendirilen semboller
**Düşmanı şeytanlaştırma** veya **düşmanı insanlıktan çıkarma**, düşmanın yalnızca yıkıcı amaçlar taşıdığı; tehditkar ve kötü bir saldırgan olduğu fikrini öne süren bir propaganda tekniğidir. Şeytanlaştırma, düşmana daha kolay zarar vermeyi, müttefikleri korumayı ve harekete geçirmeyi, düşmanı demoralize etmeyi, düşmana karşı nefreti körüklemeyi amaçlayan en eski propaganda tekniğidir

## Tarih

Düşmanın şeytanlaştırılması tarih boyunca rutin bir şekilde yapılmıştır. Thucydides, Antik Yunan'da örneklerini kaydetmiştir.

Phillip Knightley, düşmanın (ilk önce liderleri ve daha sonra düşman bireyleri) şeytanlaştırılmasının, Batı medyasının izlediği vahşet propagandası tarafından tahmin edilebilir bir model haline geldiğine inanıyordu.

İkinci Dünya Savaşı sırasında, düşman şeytanlaştırması ve bayrak sallayan vatanseverlik içeren propaganda belgeselleri ABD Dışişleri Bakanlığı ve ABD'nin diğer devlet kurumları tarafından hazırlandı ve onaylandıktan sonra dağıtıldı.

Birinci Dünya Savaşı sırasında Rus popüler medyası tarafından şeytanlaştırılan II. Kaiser Wilhelm gibi düşman tek bir adamda kişiselleştirilirse, düşmanı şeytanlaştırmak çok daha kolay olabilir.

## Sonuçlar

Düşmanı şeytanlaştırma stratejisi, kaçınılmaz olarak, Carl von Clausewitz de dahil olmak üzere birçok yazar tarafından detaylandırılan bir kısır döngüye yol açar. Düşmanın şeytanlaştırılması diplomatik çözümü imkansız kılar ve kaçınılmaz olarak savaşa veya ilişkilerin kötüleşmesine yol açar. Düşmanı özellikle kötü olarak tasvir etmek, cinayetleri daha kolay hale getiren duygulara ilham verir.

Birinin düşmanını şeytani olarak tasvir etmesi, çoğu zaman, düşman grup veya liderle ilişkili tüm nüfusun veya siyasi aygıtın eşit derecede şeytani olarak muamele görmesine yol açmıştır. Bu aynı zamanda genellikle bir düşmanın daha karmaşık güdülerini saf kötülüğün basit bir şekilde teşvik edilmesine indirgeme eğilimi ile sonuçlanır.

Çinli devrimci teorisyen Mao Zedong, kişinin düşman tarafından şeytanlaştırılmasının iyi bir şey olduğunu savundu. "Düşmanın bize çılgınca saldırması ve bizi tamamen siyah ve tek bir erdemden yoksun olarak boyaması daha da iyidir; bu, düşmanla kendimiz arasında yalnızca net bir sınır çizgisi çizmekle kalmayıp, aynı zamanda savaşta çok şey başardığımızı gösterir." (Düşmanın Saldırması Kötü Değil İyi Bir Şeydir [26 Mayıs 1939])

## Kaynakça