# Pinagbabawalang Lungsod

Mga Palasyong Imperyal ng mga Dinastiyang Ming at Qing sa Beijing at Shenyang| Pandaigdigang Pamanang Pook ng UNESCO |
| --- |
| (太和殿) sa gitna ng Forbidden City |
| Pamantayan | Pangkultura: i, ii, iii, iv |
| Sanggunian | 439 |
| Inscription | 1987 (ika-11 sesyon) |
| Mga ekstensyon | 2004 |

Ang **Pinagbabawalang Lungsod** (Tsino: 故宫; pinyin: *Gùgōng*; Ingles: *Forbidden City*) ay kalipunan ng mga palasyo na matatagpuan sa sentro ng Beijing, Tsina. Ang dating imperyal na palasyo ng Tsina mula noong Dinastiyang Ming hanggang katapusan ng Dinastiyang Qing (sa mga taong 1420 hanggang 1912), at dito ngayon matatagpuan ang **Museo ng Palasyo**. Sa loob halos ng 500 taon, nagsilbi itong tahahan ng mga emperador at kasambahayan nito, pati na rin ng seremonyal at politikal na sentro ng pamahalaang Tsino.

Itinayo noong 1406 hanggang 1420, binubuo ang kalipunan ng 980 gusali at sumasakop sa lawak na 72 ektarya. Ipinapakita ng kalipunan ng palasyo ang tradisyonal na arkitekturang pampalasyo ng Tsina, na nakaimpluwensiya sa pag-unlad ng kultura at arkitektura sa Silangang Asya ay kung saan-saan pa. Idineklarang Pandaigdigang Pamanang Pook ang Forbidden City noong 1987, at itinala ng UNESCO na naglalaman ng pinakamalaking koleksiyon ng napreserbang istrakturang kahoy sa buong daigdig.

Mula 1925, nasa ilalim ng pamamahala ng Museo ng Palasyo ang Pinagbabawalang Lungsod, na may malawak na koleksiyon ng mga likhang-sining at artepakto na nanggaling sa koleksiyon ng imperyo sa ilalim ng dinastiyang Ming at Qing. Ilan sa mga dating koleksiyon ng museo ay makikita na sa Pambansang Museo ng Palasyo sa Taipei. Nagmula sa iisang institusyon ang parehong museo, ngunit nahati matapos ang Digmaang Sibil ng Tsina. Magmula noong 2012, halos 15 milyon ang bisita ng Pinagbabawalang Lungsod taun-taon, at nakatanggap ng higit sa 16 milyon bisita noong 2016 at 2017.

## Pangalan

Ang karaniwang pangalan sa Ingles, *"Forbidden City"* ay pagsasalin ng pangalang Tsino *Zijin Cheng* (*Tsino: 紫禁城; pinyin: *Zǐjìnchéng*; lit.: "Lilang Pinagbabawalang Lungsod"*)*.* Unang lumitaw ang pangalang *Zijin Cheng* sa pormal na konteksto noong. Isang pangalang Ingles na may magkatulad ng pinagmulan dito ay *"Forbidden Palace"* ("Pinagbabawalang Palasyo").

Mahalaga ang pangalang *"Zijin Cheng"* sa maraming paraan. Tumutukoy ang *Zi* o "Lila" sa Hilagang Bituin, na *Ziwei* ang itinawag sa sinaunang Tsina, na naging langiting tirahan ng Makalangit na Emperador at sa tradisyonal na astrolohiyang Tsino. Ang pumapaligid na rehiyong makalangit, ang Bakurang Ziwei (Tsino: 紫微垣; pinyin: *Zǐwēiyuán*), ay naging kaharian ng Makalangit na Emperador at ang kanyang pamilya. Ang Pinagbabawalang Lungsod, bilang paninirahan ng panlupang emperador, ay ang kanyang panlupang katapat. Tumutukoy ang *jin* o *"Pinagbabawalan"* sa katotohanan na walang makakapasok at makakalabas ng palasyo nang walang pahintulot mula sa emperador. Lungsod ang kahulugan ng *cheng*.

Ngayon, pinakakilala ang lugar sa Tsino bilang *Gùgōng* (故宫), na may kahulugang "Dating Palasyo". Ang museo na nakabatay sa mga gusaling ito ay kilala bilang "Museo ng Palasyo" (Tsino: 故宫博物院; pinyin: *Gùgōng Bówùyùan*).

## Kasaysayan

Isang paglalarawan ng Pinagbabawalang Lungsod sa isang pinta noong dinastiyang Ming
Isang paglalarawan ng Pinagbabawalang Lungsod sa Alemanyang aklat *The Garden Arbor* (1853)
Noong naging Emperador Yongle si Zhu Di, ang anak ni Emperador Hongwu, inilipat niya ang kabisera mula Nanjing papuntang Beijing, at nagsimula noong 1406 ang konstruksyon na magiging Pinagbabawalang Lungsod.

Tumagal ng 14 na taon ang konstruksyon at nangailangan ng higit sa isang milyong manggagawa. Kabilang sa mga materyales na ginamit ang mga buong troso ng mahahalagang kahoy ng *Phoebe zhennan* (Tsino: 楠木; pinyin: *nánmù*) na nahanap mula sa mga gubat ng timog-kanlurang Tsina, at malalaking bloke ng marmol mula sa mga tibagan malapit sa Beijing. Tinakpan ang mga sahig ng mga pangunahing bulwagan ng mga "gintong ladrilyo" (Tsino: 金磚; pinyin: *jīnzhuān*) espesyal na inihurnong ladrilyo mula sa Suzhou.

Mula noong 1420 hanggang 1644, ang Pinagbabawalang Lungsod ay naging sentro ng dinastiyang Ming. Noong Abril 1644, nabihag ito ng mga rebeldeng hukbo sa patnubay ni Li Zicheng, na ipinroklama ang kanyang sarili bilang emperador ng dinastiyang Shun. Di nagtagal ay tumakas siya bago dumating ang mga pinagsamang hukbo ni dating heneral ng Ming, Wu Sangui at hukbo ng Manchu, na sinunog ang mga bahagi ng Pinagbabawalang Lungsod sa proseso.

Noong dumating ang Oktubre, nakamit ng mga Manchu ang kataas-taasang kapangyarihan sa hilagang Tsina, at naganap ang isang seremonya sa Pinagbabawalang Lungsod para iproklama ang batang Emperador Shunzhi bilang hari ng buong Tsina sa ilalim ng dinastiyang Qing. Pinalitan ng mga pinunong Qing ang mga pangalan sa mga ibang pangunahing gusali upang bigyang diin ang "Pagkakaisa" sa halip ng "Pangingibabaw", ginawang bilingguwal ang mga plaka (Tsino at Manchu), at ipinakilala ang mga Shamanistikong elemento sa palasyo.

Noong 1860, sa panahon ng Ikalawang Digmaan ng Opyo, sinakop ng mga puwersang Anglo-Pranses ang Pinagbabawalang Lungsod at inokupahan ito hanggang dulo ng digmaan. Noong 1900, tumakas si Inang Emperatris Cixi mula sa Pinagbabawalang Lungsod noong Himagsikang Bokser, na iniwang okupado ng mga puwersa ng mga kapangyarihan ng kasunduan hanggang sa susunod na taon.

Ang Silangang Maringal na Tarangkahansa ilalim ng pagkukumpuni bilang bahagi ng proseso ng pagpapanumbalik ng 16 na taon
Pagkatapos maging tahanan ng 24 na emperador – 14 ng dinastiyang Ming at 10 ng dinastiyang Qing – tinigilan ang pagiging sentro ng Pinagbabawalang Lungsod ng pulitika sa Tsina sa 1912 sa pagbibitiw ni Puyi, ang huling Emperador ng Tsina. Sa ilalim ng isang kasunduan sa gobyerno ng bagong Republika ng Tsina, nanatili si Puyi sa Panloob na Hukuman habang ibinigay ang Panlabas na Hukuman sa pampublikong paggamit, hanggang pinalayas siya pagkatapos ng isang kudeta noong 1924. Pagkatapos ay itinatag ang Museo ng Palasyo sa Pinagbabawalang Lungsod noong 1925. Noong 1933, pinilit ng pagsalakay ng Hapones sa Tsina ang ebakwasyon ng mga pambansang kayamanan sa Pinagbabawalang Lungsaod . Ibinalik ang bahagi ng koleksyon sa wakas ng Ika-2 Digmaang Pandaigdig, ngunit nilisan ang natitirang bahagi sa Taiwan noong 1948 sa ilalim ng utos ni Chiang Kai-shek, noong natatalo ang kanyang Kuomintang sa Digmaang Sibil ng Tsina. Itinago ang koleksyon na medyo maliit ngunit dekalidad hanggang 1965, kung saan naging publiko ito, bilang kalagitnaan ng Pambansang Museo ng Palasyo sa Taipei.

Pagkatapos ng pagtatatag ng Republikang Bayan ng Tsina noong 1949, nasira nang kaunti ang Pinagbabawalang Lungsod habang nabighani ang bansa sa rebolusyonaryong sigasig. Noong Himagsikang Pangkalinangan, gayunman, naiwasan ang higit pang pagkawasak noong ipinadala ng Punong Ministrong Zhou Enlai ang isang batalyon ng hukbo para bantayan ang lungsod.

Idineklarang Pandaigdigang Pamanang Pook ang Pinagbabawalang Lungsod noong 1987 ng UNESCO bilang "*Imperial Palace of the Ming and Qing Dynasties* ("Palasyong Imperyal ng mga Dinastiyang Ming at Qing")", dahil sa kanyang kabuluhan sa pag-unlad ng arkitekturang Tsino at kultura. Kasalukuyang pinangangasiwaan ito ng Museo ng Palasyo, na nagsasagawa ng proyektong pagpapanumbalik upang kumpunihin ang lahat ng gusali sa Pinagbabawalang Lungsod sa kanilang kalagayan bago ng 1912. Nagpaningas ng pagtutol ang pagbukas ng isang tindahan ng Starbucks noong 2000 at sa huli ay nasara noong 13 Hulyo 2007. Napansin din ng midya ng Tsina ng dalawang tindahan ng mga pasalubong na hindi tumanggap sa mga mamamayang Tsino upang taasan ang mga presyo para sa mga banyagang mamimili noong 2006.

Noong 8 Nobyembre 2017, si Donald Trump, Pangulo ng Estados Unidos, ang unang Amerikanong Pangulo na ipinagkaloob ng estadong hapunan sa Pinagbabawalang Lungsod magmula noong pagtatatag ng Republikang Bayan ng Tsina.

## Mga sanggunian