# รัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์

| รัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์ٱلْخِلَافَة ٱلْأُمَوِيَّة |
| --- |
| 661–750 |
| รัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์ใน ค.ศ. 750 |
| สถานะ | รัฐเคาะลีฟะฮ์ |
| เมืองหลวง | * ดามัสกัส (661–744)
* ฮัรรอน (744–750)
 |
| ภาษาทั่วไป | **ทางการ:** อาหรับคลาสสิก **ทางการในบางภูมิภาคจนถึง ค.ศ. 700:** คอปติก, กรีก, ละติน, เปอร์เซีย **ภาษาอื่น ๆ:** แอราเมอิก, เตอร์กิก, เบอร์เบอร์, แอฟริกันโรมานซ์, อาร์มีเนีย โมซาราบิก, สินธี, จอร์เจีย, ปรากฤต, เคิร์ด |
| ศาสนา  | อิสลาม |
| การปกครอง | รัฐเคาะลีฟะฮ์แบบสืบตระกูล |
| เคาะลีฟะฮ์ (อะมีรุลมุอ์มินีน) |   |
|  |
| • 661–680  | มุอาวิยะฮ์ที่ 1 (องค์แรก) |
| • 744–750  | มัรวานที่ 2 (องค์สุดท้าย) |
|  |
| ประวัติศาสตร์ |   |
|  |
| • สนธิสัญญาฮะซัน-มุอาวิยะฮ์  | 661 |
| • การปฏิวัติราชวงศ์อับบาซียะฮ์  | 750 |
|  |
| พื้นที่ |
| 720 | 11,100,000 ตารางกิโลเมตร (4,300,000 ตารางไมล์) |
| สกุลเงิน | * ดีนาร (เหรียญทอง)
* ดิรฮัม (เหรียญเงิน)
* ฟัลส์ (เหรียญทองแดง)
 |
|

|  |  |
| --- | --- |
| **ก่อนหน้า** | **ถัดไป** |
|

|  |  |
| --- | --- |
|  | รัฐเคาะลีฟะฮ์รอชิดีน |
|  | จักรวรรดิไบแซนไทน์ในราชวงศ์เฮราเคลียน |
|  | ราชอาณาจักรวิซิกอท |
|  | Exarchate of Africa |
|  | Kingdom of the Aurès |
|  | Kingdom of Altava |
|  | ราชวงศ์บราห์มันแห่งสินธ์ |
|  | Hephthalite Empire |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| รัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์ |  |
| เอมิเรตแห่งกอร์โดบา |  |
| Barghawata |  |
| Emirate of Nekor |  |
| เอมิเรตแห่งตแลมแซน |  |
| ราชวงศ์บอแวนด์ |  |

 |

 |

**รัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์** (ค.ศ. 661–750; อาหรับ: ٱلْخِلَافَة ٱلْأُمَوِيَّة, อักษรโรมัน: *al-Khilāfah al-ʾUmawīyah*) เป็นรัฐเคาะลีฟะฮ์ที่สองจาก 4 รัฐเคาะลีฟะฮ์หลักหลังการเสียชีวิตของมุฮัมมัด รัฐเคาะลีฟะฮ์นี้ปกครองโดยราชวงศ์อุมัยยะฮ์ (อาหรับ: ٱلْأُمَوِيُّون, *อัลอุมะวียูน* หรือ بَنُو أُمَيَّة, *บะนูอุมัยยะฮ์*, "บรรดาบุตรแห่งอุมัยยะฮ์") อุษมาน อิบน์ อัฟฟาน (ครองราชย์ ค.ศ. 644–656) เคาะลีฟะฮ์รอชิดีนองค์ที่ 3 ก็เป็นสมาชิกตระกูลนี้ ตระกูลนี้จัดตั้งการปกครองแบบสืบตระกูลตามราชวงศ์ โดยเริ่มต้นที่มุอาวิยะฮ์ อิบน์ อะบีซุฟยาน ผู้ว่าการแห่งอัชชาม (ซีเรีย) กลายเป็นเคาะลีฟะฮ์องค์ที่ 6 หลังสิ้นสุดฟิตนะฮ์ครั้งที่หนึ่งใน ค.ศ. 661 หลังมุอาวิยะฮ์สวรรคตใน ค.ศ. 680 ความขัดแย้งในการสืบสันตติวงศ์ทำให้เกิดฟิตนะฮ์ครั้งที่สอง และอำนาจนั้นตกเป็นของมัรวานที่ 1 จากสาขาหนึ่งของตระกูล อัชชามยังคงเป็นฐานอำนาจหลักของอุมัยยะฮ์ โดยมีดามัสกัสเป็นเมืองหลวง

ราชวงศ์อุมัยยะฮ์ดำเนินการพิชิตดินแดนโดยมุสลิมต่อ โดยผนวกทรานโซเซียนา, แคว้นสินธ์, อัลมัฆริบ และฮิสเปเนีย (อัลอันดะลุส) เข้าในการปกครองของอิสลาม รัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์ในช่วงสูงสุดมีพื้นที่ 11,100,000 ตารางกิโลเมตร (4,300,000 ตารางไมล์) ทำให้เป็นหนึ่งในจักรวรรดิที่ใหญ่สุดตามพื้นที่ ราชวงศ์นี้ถูกโค่นล้มจากการกบฏที่นำโดยอับบาซียะฮ์ใน ค.ศ. 750 สมาชิกเชื้อพระวงศ์ที่รอดชีวิตตั้งถิ่นฐานที่กอร์โดบา ซึ่งภายหลังกลายเป็นเอมิเรต จากนั้นจึงเป็นรัฐเคาะลีฟะฮ์ กลายเป็นศูนย์กลางแห่งวิทยาศาสตร์ การแพทย์ ปรัชญา และการประดิษฐ์ของโลกในช่วงยุคทองของอิสลาม

รัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์ปกครองเหนือดินแดนที่มีประชากรหลากหลายเชื้อชาติและวัฒนธรรม โดยชาวคริสต์ที่ยังคงเป็นประชากรส่วนใหญ่ในรัฐเคาะลีฟะฮ์ และชาวยิวได้รับอนุญาตให้ประกอบศาสนกิจของตนได้ แต่ต้องจ่ายภาษีรายหัว (ญิซยะฮ์) ที่มุสลิมได้รับข้อยกเว้น ส่วนมุสลิมต้องจ่ายภาษีซะกาต ซึ่งจัดสรรสำหรับโครงการสวัสดิการต่าง ๆ ไว้ชัดเจน เป็นผลประโยชน์แก่มุสลิมหรือผู้ที่เข้ารีตอิสลาม ตำแหน่งสำคัญในสมัยเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์ตอนต้นยังคงถือครองโดยชาวคริสต์ ซึ่งบางส่วนมาจากตระกูลที่เคยดำรงตำแหน่งในรัฐบาลไบแซนไทน์ การจ้างงานชาวคริสต์เป็นส่วนหนึ่งของนโยบายความปรองดองทางศาสนาที่กว้างขึ้น ซึ่งจำเป็นต่อการมีอยู่ของประชากรชาวคริสต์จำนวนมากในจังหวัดที่ถูกยึดครอง (เช่น ซีเรีย) นโยบายนี้เพิ่มความนิยมของราชวงศ์อุมัยยะฮ์และทำให้ซีเรียเป็นฐานอำนาจของตน สมัยอุมัยยะฮ์มักถือเป็นยุคก่อตั้งของศิลปะอิสลาม

## ประวัติ

### ต้นกําเนิด

#### อิทธิพลยุคแรก

ในยุคก่อนอิสลาม ตระกูลอุมัยยะฮ์ หรือ "บะนูอุมัยยะฮ์" เป็นตระกูลชั้นนำของเผ่ากุร็อยช์แห่งมักกะฮ์ ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 6 ตระกูลอุมัยยะฮ์ครอบครองเครือข่ายการค้าของกุร็อยช์กับอัชชาม ที่รุ่งเรืองมากขึ้น และพัฒนาพันธมิตรทางเศรษฐกิจและการทหารกับชนเผ่าอาหรับร่อนเร่ที่ควบคุมทะเลทรายอาหรับตอนเหนือและตอนกลาง ทำให้กลุ่มมีอำนาจทางการเมืองในระดับภูมิภาค ตระกูลอุมัยยะฮ์ภายใต้การนำของอะบูซุฟยาน อิบน์ ฮัรบ์ ผู้นำหลักของมักกะฮ์ที่เป็นฝ่ายต่อต้านศาสดามุฮัมมัด แต่หลังจากการยึดครองมักกะฮ์ใน ค.ศ. 630 อะบูซุฟยานกับเผ่ากุร็อยช์หันมาเข้ารับอิสลาม เพื่อประนีประนอมกับชนเผ่ากุร็อยช์ที่มีอิทธิพล มุฮัมมัดจึงให้อดีตศัตรู (รวมถึงอะบูซุฟยาน) ดำรงตำแหน่งในระบบใหม่ อะบูซุฟยานกับตระกูลของเขาย้ายไปที่มะดีนะฮ์ ศูนย์กลางทางการเมืองของอิสลาม เพื่อรักษาอิทธิพลทางการเมืองที่เพิ่งผ่านการจัดตั้งในชุมชนมุสลิม

การเสียชีวิตของมุฮัมมัดใน ค.ศ. 632 ปล่อยให้มีการสืบทอดความเป็นผู้นำของชุมชนมุสลิม ผู้นำของชาวอันศอร ผู้อาศัยในมะดีนะฮ์ที่ให้ความปลอดภัยแก่มุฮัมมัดหลังการอพยพออกจากมักกะฮ์ใน ค.ศ. 622 ปรึกษาถึงการส่งผู้สมัครของตนเองด้วยความกังวลว่าชาวมุฮาญิรูน ผู้ติดตามช่วงแรกและผู้อพยพจากมักกะฮ์ของมุฮัมมัด จะเป็นพันธมิตรกับชนเผ่าของตนเองจากอดีตชนชั้นนำกุร็อยช์ และควบคุมรัฐมุสลิม ฝ่ายมุฮาญิรูนให้ความจงรักภักดีต่ออะบูบักร์ ผู้ติดตามของมุฮัมมัดยุคแรก และทำให้การพิจารณาของฝ่ายอันศอรสิ้นสุดลง ฝ่ายอันศอรกับชนชั้นนำกุร็อยช์ยอมรับและรับรองเขาเป็นเคาะลีฟะฮ์ (ผู้นำของสังคมมุสลิม) พระองค์ให้การสนับสนุนตระกูลอุมัยยะฮ์ด้วยการให้รางวัลพวกเขาจากการมีบทบาทในการพิชิตลิแวนต์โดยมุสลิม หนึ่งในผู้มีส่วนร่วมคือยะซีด บุตรของอะบูซุฟยาน เป็นผู้ถือครองทรัพย์สินและดูแลเครือข่ายการค้าในอัชชาม

อุมัร (ค. 634–644) ผู้สืบทอดต่อจากอะบูบักร์ ได้ลดอิทธิพลของชนชั้นนำกุร็อยช์ลง เพื่อให้การสนับสนุนแก่ผู้สนับสนุนก่อนหน้าของมุฮัมมัด ทั้งในการบริหารและการทหาร แต่ถึงกระนั้นก็ยอมให้บุตรชายของอะบูซุฟยานตั้งฐานที่มั่นในอัชชามเพิ่มขึ้น โดยพื้นที่นี้ทั้งหมดถูกพิชิตใน ค.ศ. 638 เมื่ออะบูอุบัยดะฮ์ อิบน์ อัลญัรรอห์ ผู้บังคับการแคว้นโดยรวมของอุมัร เสียชีวิตใน ค.ศ. 639 พระองค์แต่งตั้งให้ยะซีดเป็นผู้ว่าการอำเภอดามัสกัส, ปาเลสไตน์ และจอร์แดนของอัชชาม ไม่นานยะซีดก็เสียชีวิต อุมัรจึงแต่งตั้งให้มุอาวิยะฮ์ดำรงตำแหน่งนี้ต่อ ภายใต้การปกครองของมุอาวิยะฮ์ อัชชามยังคงความสงบเรียบร้อย มีระเบียบ และมีการป้องกันอย่างดีจากอดีตผู้นำไบแซนไทน์

#### รัฐเคาะลีฟะฮ์ของอุษมาน

## การบริหาร

เคาะลีฟะฮ์สี่องค์แรกจัดตั้งการปกครองที่มั่นคงแก่จักรวรรดิ ตามแนวทางปฏิบัติและสถาบันการปกครองของจักรวรรดิไบแซนไทน์ที่เคยปกครองในภูมิภาคเดียวกัน ประกอบด้วยฝ่ายของรัฐบาล 4 ฝ่าย คือ: ฝ่ายการเมือง ฝ่ายการทหาร ฝ่ายเก็บภาษี และฝ่ายบริหารศาสนา แต่ละฝ่ายจะมีสาขา สำนักงาน และแผนกต่าง ๆ แยกย่อย

### แคว้น

ในทางภูมิศาสตร์ จักรวรรดิแบ่งออกเป็นหลายแคว้น โดยมีการเปลี่ยนเขตชายแดนของแคว้นในสมัยอุมัยยะฮ์หลายครั้ง แต่ละเแคว้นมีผู้ว่าการที่ได้รับการแต่งตั้งจากเคาะลีฟะฮ์ โดยผู้ว่าการเป็นผู้ดูแลฝ่ายศาสนา ผู้นำกองทัพ ตำรวจ และผู้บริหารพลเรือนในแคว้นของตน ค่าใช้จ่ายในท้องถิ่นจ่ายเป็นภาษีที่มาจากแคว้นนั้น โดยส่วนที่เหลือในแต่ละปีจะถูกส่งไปยังรัฐบาลกลางในดามัสกัส

เมื่อรัฐบาลกลางของผู้นำราชวงศ์อุมัยยะฮ์ในยุคหลังเสื่อมถอย ผู้ว่าการบางคนละเลยที่จะส่งรายได้ภาษีเพิ่มเติมไปยังดามัสกัสและสร้างความมั่งคั่งส่วนตัวเป็นอย่างมาก

### พนักงานราชการ

เมื่อจักรวรรดิเติบโตขึ้น จำนวนแรงงานอาหรับที่ผ่านเกณฑ์มีน้อยเกินที่จะรับมือกับการขยายตัวของจักรวรรดิอย่างต่อเนื่อง ดังนั้น มุอาวิยะฮ์จึงอนุญาตให้พนักงานราชการท้องถิ่นในแคว้นที่ถูกพิชิตยังคงรักษางานของตนต่อไปในรัฐบาลอุมัยยะฮ์ใหม่ ทำให้มีการบันทึกผลงานของรัฐบาลท้องถิ่นส่วนมากในภาษากรีก, คอปติก และเปอร์เซีย จนกระทั่งรัชสมัยอับดุลมะลิกที่เริ่มมีการบันทึกผลงานรัฐบาลในภาษาอาหรับ

### การทหาร

### สกุลเงิน

ก่อนการพิชิตโดยมุสลิม จักรวรรดิไบแซนไทน์และซาเซเนียนพึ่งพาเงินตราเป็นสื่อกลาง และยังมีการใช้ระบบนั้นในสมัยอุมัยยะฮ์ โดยมีการใช้เหรียญกษาปณ์ไบแซนไทน์จนถึง ค.ศ. 658 และยังคงมีการใช้เหรียญทองไบแซนไทน์จนกระทั่งมีการปฏิรูปทางการเงิน ประมาณ ค.ศ. 700 นอกจากนี้ รัฐบาลอุมัยยะฮ์เริ่มผลิตเหรียญของตนเองในดามัสกัส ซึ่งเดิมมีความคล้ายคลึงกับเหรียญที่มีอยู่ก่อนหน้า แต่พัฒนาไปในทิศทางใหม่ เหรียญเหล่านี้ถือเป็นเหรียญแรกในประวัติศาสตร์ที่รัฐบาลมุสลิมผลิตขึ้นมา โดยเหรียญทองมีชื่อเรียกว่า "ดีนาร" ส่วนเหรียญเงินเรียกว่า "ดิรฮัม"

## โครงสร้างสังคม

รัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์มีชนชั้นทางสังคม 4 ชั้นหลัก:

1. ชาวอาหรับมุสลิม
2. มุสลิมที่ไม่ใช่ชาวอาหรับ
3. ษิมมี (ผู้เป็นไทที่ไม่ใช่มุสลิม เช่น ชาวคริสต์ ยิว และโซโรอัสเตอร์)
4. ทาส

ชาวอาหรับมุสลิมอยู่ในระดับสูงสุดของสังคมและมองเป็นหน้าที่ต้องปกครองเหนือพื้นที่ที่ถูกยึดครอง พวกเขาถือตนสูงกว่ามุสลิมที่ไม่ใช่ชาวอาหรับ และโดยทั่วไปมักไม่ปะปนกับมุสลิมกลุ่มอื่น ๆ

เมื่อศาสนาอิสลามขยายออกไป ทำให้มีประชากรมุสลิมที่ไม่ใช่ชาวอาหรับมากขึ้นเรื่อย ๆ ส่งผลให้สังคมเกิดความไม่สงบ เนื่องจากผู้เข้ารีตใหม่ไม่มีสิทธิเดียวกันกับชาวอาหรับมุสลิม และเมื่อมีผู้เข้ารีตมากขึ้น รายได้ภาษี (ภาษีชาวนา) จากผู้มิใช่มุสลิมลดลงจนอยู่ในระดับอันตราย ปัญหาเหล่านี้มีแต่จะเลวร้ายจนกระทั่งพวกเขาช่วยก่อให้เกิดการปฏิวัติราชวงศ์อับบาซียะฮ์ในคริสต์ทศวรรษ 740

### ผู้มิใช่มุสลิม

## สิ่งสืบทอด

แผนที่การขยายตัวของรัฐเคาะลีฟะฮ์
รัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์มีความสำคัญทั้งจากการขยายดินแดนและปัญหาด้านการปกครองกับวัฒนธรรมที่มาจากการขยายดินแดน แม้จะมีข้อยกเว้นที่น่าสังเกตอยู่บ้าง ฝ่ายอุมัยยะฮ์มักให้สิทธิแก่ตระกูลอาหรับเก่าแก่หลายตระกูล โดยเฉพาะพวกของตนเอง มากกว่ากลุ่มผู้ที่เข้ารับอิสลามใหม่ ดังนั้น พวกเขายึดมั่นในแนวคิดสากลของอิสลามน้อยกว่าฝ่ายศัตรูหลายกลุ่ม ดังที่ G.R. Hawting เขียนไว้ว่า "แท้จริงแล้วอิสลามถูกมองว่าเป็นทรัพย์สินของชนชั้นสูงผู้พิชิต"

ในสมัยอุมัยยะฮ์ ภาษาอาหรับกลายเป็นภาษาฝ่ายบริหาร และมีการแผลงเป็นอาหรับในลิแวนต์ เมโสโปเตเมีย แอฟริกาเหนือ และไอบีเรีย เอกสารและสกุลเงินของรัฐเขียนด้วยภาษาอาหรับ การเปลี่ยนศาสนาจำนวนมากก่อให้เกิดประชากรมุสลิมในรัฐเคาะลีฟะฮ์เพิ่มขึ้น

รายงานจากมุมมองทั่วไปมุมมองหนึ่ง ราชวงศ์อุมัยยะฮ์เปลี่ยนแปลงรัฐเคาะลีฟะฮ์จากสถาบันศาสนา (ในสมัยรัฐเคาะลีฟะฮ์รอชิดีน) ไปเป็นสถาบันราชวงศ์ อย่างไรก็ตาม เคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์ดูเหมือนจะเข้าใจตนเองเป็นตัวแทนของพระเจ้าบนโลก และมีต้องรับผิดชอบต่อ "ความหมายและรายละเอียดในกฎเกณฑ์ของพระเจ้า หรืออีกนัยหนึ่งคือคำจำกัดความหรือคำอธิบายโดยละเอียดของกฎหมายอิสลาม"

นักประวัติศาสตร์อิสลามยุคหลังตอบรับรัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์ในเชิงลบอย่างมาก โดยกล่าวหาพวกเขาว่าสนับสนุนความเป็นกษัตริย์ (*มุลก์* เป็นศัพท์ที่มีความหมายแฝงว่า ทรราช) แทนรัฐเคาะลีฟะฮ์ที่แท้จริง (*คิลาฟะฮ์*) ในแง่นี้ เป็นที่น่าสังเกตว่าเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์มักไม่เรียกตนเองว่า *เคาะลีฟะฮ์ เราะซูลุลลอฮ์* ("ผู้สืบทอดของศาสนทูตของอัลลอฮ์" ตำแหน่งที่พบในธรรมเนียม) แต่เรียกเป็น *เคาะลีฟะตุลลอฮ์* ("ตัวแทนของพระเจ้า") ความแตกต่างดูเหมือนจะบ่งบอกว่า อุมัยยะฮ์ "ถือตนเองเป็นตัวแทนของพระเจ้าที่ประมุขของชุมชน และเห็นว่าไม่จำเป็นต้องแบ่งปันหรือมอบหมายอำนาจทางศาสนาของพวกตนแก่ชั้นนักวิชาการศาสนาที่กำลังเติบโต"

ชาตินิยมอาหรับสมัยใหม่จัดให้สมันอุมัยยะฮ์เป็นส่วนหนึ่งในยุคทองของชาวอาหรับ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกลุ่มชาตินิยมซีเรียกับประเทศซีเรียในปัจจุบัน ซึ่งมีจุดศูนย์กลางของอุมัยยะฮ์ที่ดามัสกัส ธงขิงรัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์เป็นสีขาว ตามธงของมุอาวิยะฮ์ อิบน์ อะบีซุฟยาน ปัจจุบันเป็นหนึ่งใน 4 สีกลุ่มชนอาหรับที่ปรากฏในธงชาติของชาติอาหรับส่วนใหญ่

### สถาปัตยกรรม

มัสยิดอุมัยยะฮ์ในดามัสกัส
ตระกูลอุมัยยะฮ์สร้างมัสยิดใหญ่และพระราชวังทะเลทรายทั่วลิแวนต์, อียิปต์และแอฟริกาเหนือ เช่นเดียวกันกับการสร้างเมืองทหารรักษาการณ์ (*อัมศอร*) เพื่อป้องกันชายแดนของตน เช่นที่อัลฟุสฏอฏ, อัลก็อยเราะวาน, กูฟะฮ์, บัสรา และมันศูเราะฮ์ อาคารหลายแห่งมีรูปแบบสถาปัตยกรรมและภาพวาดแบบไบแซนไทน์ เช่น โมเสกโรมันกับเสาแบบคอรินเทียน อาคารที่มีชื่อเสียงที่สุดได้แก่โดมแห่งศิลาที่เยรูซาเลม และมัสยิดอุมัยยะฮ์ที่ดามัสกัส และสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ อย่างพระราชวังของฮิชาม, ก็อศร์อัมเราะฮ์, มัสยิดใหญ่แห่งอัลก็อยเราะวาน และมัสยิดใหญ่แห่งอเลปโป

### มุมมองศาสนา

## รายพระนาม

พงศาวลีของราชวงศ์อุมัยยะฮ์
สีน้ำเงิน: เคาะลีฟะฮ์ อุษมาน หนึ่งใน 4 เคาะลีฟะฮ์รอชิดูน สีเขียว: เคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์แห่งดามัสกัส สีเหลือง: เอมีร์อุมัยยะฮ์แห่งกอร์โดบา สีส้ม: เคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์แห่งกอร์โดบา อับดุรเราะห์มานที่ 3 เคยดำรงตำแหน่งเอมีร์จนกระทั่งประกาศตนเองเป็นเคาะลีฟะฮ์ใน ค.ศ. 929 (มีการรวมมุฮัมมัด (อักษรตัวหนา) เพื่อแสดงความเป็นญาติมิตรระหว่างอุมัยยะฮ์กับท่าน)

| เคาะลีฟะฮ์ | ครองราชย์ |
| --- | --- |
| **เคาะลีฟะฮ์แห่งดามัสกัส** |
| มุอาวิยะฮ์ที่ 1 อิบน์ อะบีซุฟยาน | 28 กรกฎาคม 661 – 27 เมษายน 680 |
| ยะซีดที่ 1 อิบน์ มุอาวิยะฮ์ | 27 เมษายน 680 – 11 พฤศจิกายน 683 |
| มุอาวิยะฮ์ที่ 2 อิบน์ ยะซีด | 11 พฤศจิกายน 683 – มิถุนายน 684 |
| มัรวานที่ 1 อิบน์ อัลฮะกัม | มิถุนายน 684 – 12 เมษายน 685 |
| อับดุลมะลิก อิบน์ มัรวาน | 12 เมษายน 685 – 8 ตุลาคม 705 |
| อัลวะลีดที่ 1 อิบน์ อับดุลมะลิก | 8 ตุลาคม 705 – 23 กุมภาพันธ์ 715 |
| สุลัยมาน อิบน์ อับดุลมะลิก | 23 กุมภาพันธ์ 715 – 22 กันยายน 717 |
| อุมัร อิบน์ อับดุลอะซีซ | 22 กันยายน 717 – 4 กุมภาพันธ์ 720 |
| ยะซีดที่ 2 อิบน์ อับดุลมะลิก | 4 กุมภาพันธ์ 720 – 26 มกราคม 724 |
| ฮิชาม อิบน์ อับดุลมะลิก | 26 มกราคม 724 – 6 กุมภาพันธ์ 743 |
| อัลวะลีดที่ 2 อิบน์ ยะซีด | 6 กุมภาพันธ์ 743 – 17 เมษายน 744 |
| ยะซีดที่ 3 อิบน์ อัลวะลีด | 17 เมษายน 744 – 4 ตุลาคม 744 |
| อิบรอฮีม อิบน์ อัลวะลีด | 4 ตุลาคม 744 – 4 ธันวาคม 744 |
| มัรวานที่ 2 อิบน์ มุฮัมมัด | 4 ธันวาคม 744 – 25 มกราคม 750 |

## ดูเพิ่ม

* ประวัติศาสตร์อิสลาม

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม

* แม่แบบ:The End of the Jihad State
* Beckwith, Christopher I. (1993). *The Tibetan Empire in Central Asia: A History of the Struggle for Great Power Among Tibetans, Turks, Arabs, and Chinese During the Early Middle Ages*. Princeton University Press. ISBN 978-0-691-02469-1.
* Bosworth, C.E. (1993). "Muʿāwiya II". ใน Bosworth, C. E.; van Donzel, E.; Heinrichs, W. P. & Pellat, Ch. (บ.ก.). *The Encyclopaedia of Islam, Second Edition. Volume VII: Mif–Naz*. Leiden: E. J. Brill. pp. 268–269. ISBN 978-90-04-09419-2.
* Christides, Vassilios (2000). "ʿUkba b. Nāfiʿ". ใน Bearman, P. J.; Bianquis, Th.; Bosworth, C. E.; van Donzel, E. & Heinrichs, W. P. (บ.ก.). *The Encyclopaedia of Islam, Second Edition. Volume X: T–U*. Leiden: E. J. Brill. pp. 789–790. ISBN 978-90-04-11211-7.
* Crone, Patricia (1994). "Were the Qays and Yemen of the Umayyad Period Political Parties?". *Der Islam*. Walter de Gruyter and Co. **71** (1): 1–57. doi:10.1515/islm.1994.71.1.1. ISSN 0021-1818. S2CID 154370527.
* Cobb, Paul M. (2001). *White Banners: Contention in 'Abbasid Syria, 750–880*. SUNY Press. ISBN 978-0791448809.
* Dietrich, Albert (1971). "Al-Ḥadjdjādj b. Yūsuf". ใน Lewis, B.; Ménage, V. L.; Pellat, Ch. & Schacht, J. (บ.ก.). *The Encyclopaedia of Islam, Second Edition. Volume III: H–Iram*. Leiden: E. J. Brill. pp. 39–43. OCLC 495469525.
* Donner, Fred M. (1981). *The Early Islamic Conquests*. Princeton: Princeton University Press. ISBN 978-1-4008-4787-7.
* Duri, Abd al-Aziz (1965). "Dīwān". ใน Lewis, B.; Pellat, Ch. & Schacht, J. (บ.ก.). *The Encyclopaedia of Islam, Second Edition. Volume II: C–G*. Leiden: E. J. Brill. pp. 323–327. OCLC 495469475.
* Duri, Abd al-Aziz (2011). *Early Islamic Institutions: Administration and Taxation from the Caliphate to the Umayyads and ʿAbbāsids*. แปลโดย Razia Ali. London and Beirut: I. B. Tauris and Centre for Arab Unity Studies. ISBN 978-1-84885-060-6.
* Dixon, 'Abd al-Ameer (August 1969). *The Umayyad Caliphate, 65–86/684–705: (A Political Study)* (วิทยานิพนธ์). London: University of London, SOAS.
* Eisener, R. (1997). "Sulaymān b. ʿAbd al-Malik". ใน Bosworth, C. E.; van Donzel, E.; Heinrichs, W. P. & Lecomte, G. (บ.ก.). *The Encyclopaedia of Islam, Second Edition. Volume IX: San–Sze*. Leiden: E. J. Brill. pp. 821–822. ISBN 978-90-04-10422-8.
* Elad, Amikam (1999). *Medieval Jerusalem and Islamic Worship: Holy Places, Ceremonies, Pilgrimage* (2nd ed.). Leiden: Brill. ISBN 90-04-10010-5.
* Elisséeff, Nikita (1965). "Dimashk". ใน Lewis, B.; Pellat, Ch. & Schacht, J. (บ.ก.). *The Encyclopaedia of Islam, Second Edition. Volume II: C–G*. Leiden: E. J. Brill. pp. 277–291. OCLC 495469475.
* แม่แบบ:The Arab Conquests in Central Asia
* Gibb, H. A. R. (1960). "ʿAbd Allāh ibn al-Zubayr". ใน Gibb, H. A. R.; Kramers, J. H.; Lévi-Provençal, E.; Schacht, J.; Lewis, B. & Pellat, Ch. (บ.ก.). *The Encyclopaedia of Islam, Second Edition. Volume I: A–B*. Leiden: E. J. Brill. pp. 54–55. OCLC 495469456.
* Gibb, H. A. R. (1960). "ʿAbd al-Malik b. Marwān". ใน Gibb, H. A. R.; Kramers, J. H.; Lévi-Provençal, E.; Schacht, J.; Lewis, B. & Pellat, Ch. (บ.ก.). *The Encyclopaedia of Islam, Second Edition. Volume I: A–B*. Leiden: E. J. Brill. pp. 76–77. OCLC 495469456.
* Gilbert, Victoria J. (May 2013). *Syria for the Syrians: the rise of Syrian nationalism, 1970-2013* (PDF) (MA). Northeastern University. doi:10.17760/d20004883. สืบค้นเมื่อ 7 May 2022.
* Grabar, O. (1986). "Kubbat al-Ṣakhra". ใน Bosworth, C. E.; van Donzel, E.; Lewis, B. & Pellat, Ch. (บ.ก.). *The Encyclopaedia of Islam, Second Edition. Volume V: Khe–Mahi*. Leiden: E. J. Brill. pp. 298–299. ISBN 978-90-04-07819-2.
* Griffith, Sidney H. (2016). "The Manṣūr Family and Saint John of Damascus: Christians and Muslims in Umayyad Times". ใน Antoine Borrut; Fred M. Donner (บ.ก.). *Christians and Others in the Umayyad State*. Chicago: The Oriental Institute of the University of Chicago. pp. 29–51. ISBN 978-1-614910-31-2.
* Hathaway, Jane (2012). *A Tale of Two Factions: Myth, Memory, and Identity in Ottoman Egypt and Yemen*. SUNY Press. ISBN 978-0-7914-8610-8.
* Hawting, Gerald R. (2000). *The First Dynasty of Islam: The Umayyad Caliphate AD 661–750* (Second ed.). London and New York: Routledge. ISBN 0-415-24072-7.
* Hawting, G. R. (2000). "Umayyads". ใน Bearman, P. J.; Bianquis, Th.; Bosworth, C. E.; van Donzel, E. & Heinrichs, W. P. (บ.ก.). *The Encyclopaedia of Islam, Second Edition. Volume X: T–U*. Leiden: E. J. Brill. pp. 840–847. ISBN 978-90-04-11211-7.
* Hillenbrand, Carole, บ.ก. (1989). *The History of al-Ṭabarī, Volume XXVI: The Waning of the Umayyad Caliphate: Prelude to Revolution, A.D. 738–744/A.H. 121–126*. SUNY Series in Near Eastern Studies. Albany, New York: State University of New York Press. ISBN 978-0-88706-810-2.
* Hillenbrand, Robert (1994). *Islamic Architecture: Form, Function and Meaning*. New York: Columbia University Press. ISBN 0-231-10132-5.
* Hinds, M. (1993). "Muʿāwiya I b. Abī Sufyān". ใน Bosworth, C. E.; van Donzel, E.; Heinrichs, W. P. & Pellat, Ch. (บ.ก.). *The Encyclopaedia of Islam, Second Edition. Volume VII: Mif–Naz*. Leiden: E. J. Brill. pp. 263–268. ISBN 978-90-04-09419-2.
* Holland, Tom (2013). *In the Shadow of the Sword The Battle for Global Empire and the End of the Ancient World*. Abacus. ISBN 978-0-349-12235-9.
* Johns, Jeremy (January 2003). "Archaeology and the History of Early Islam: The First Seventy Years". *Journal of the Economic and Social History of the Orient*. **46** (4): 411–436. doi:10.1163/156852003772914848. S2CID 163096950.
* Kaegi, Walter E. (1992). *Byzantium and the Early Islamic Conquests*. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-41172-6.
* Kaegi, Walter E. (2010). *Muslim Expansion and Byzantine Collapse in North Africa*. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-19677-2.
* แม่แบบ:Kennedy-The Armies of the Caliphs
* Kennedy, Hugh N. (2002). "Al-Walīd (I)". ใน Bearman, P. J.; Bianquis, Th.; Bosworth, C. E.; van Donzel, E. & Heinrichs, W. P. (บ.ก.). *The Encyclopaedia of Islam, Second Edition. Volume XI: W–Z*. Leiden: E. J. Brill. pp. 127–128. ISBN 978-90-04-12756-2.
* Kennedy, Hugh N. (2004). *The Prophet and the Age of the Caliphates: The Islamic Near East from the 6th to the 11th Century* (Second ed.). Harlow: Longman. ISBN 978-0-582-40525-7.
* Kennedy, Hugh (2007). *The Great Arab Conquests: How the Spread of Islam Changed the World We Live In*. Philadelphia, Pennsylvania: Da Capo Press. ISBN 978-0-306-81740-3.
	+ Kennedy, Hugh (2007a). "1. The Foundations of Conquest". *The Great Arab Conquests: How the Spread of Islam Changed the World We Live In*. Hachette, UK. ISBN 978-0-306-81728-1.
* แม่แบบ:The Prophet and the Age of the Caliphates
* Levi Della Vida, Giorgio & Bosworth, C. E. (2000). "Umayya b. Abd Shams". ใน Bearman, P. J.; Bianquis, Th.; Bosworth, C. E.; van Donzel, E. & Heinrichs, W. P. (บ.ก.). *The Encyclopaedia of Islam, Second Edition. Volume X: T–U*. Leiden: E. J. Brill. pp. 837–839. ISBN 978-90-04-11211-7.
* Lévi-Provençal, E. (1993). "Mūsā b. Nuṣayr". ใน Bosworth, C. E.; van Donzel, E.; Heinrichs, W. P. & Pellat, Ch. (บ.ก.). *The Encyclopaedia of Islam, Second Edition. Volume VII: Mif–Naz*. Leiden: E. J. Brill. pp. 643–644. ISBN 978-90-04-09419-2.
* Lilie, Ralph-Johannes (1976). *Die byzantinische Reaktion auf die Ausbreitung der Araber. Studien zur Strukturwandlung des byzantinischen Staates im 7. und 8. Jhd* (ภาษาเยอรมัน). Munich: Institut für Byzantinistik und Neugriechische Philologie der Universität München. OCLC 797598069.
* Madelung, W. (1975). "The Minor Dynasties of Northern Iran". ใน Frye, Richard N. (บ.ก.). *The Cambridge History of Iran, Volume 4: From the Arab Invasion to the Saljuqs*. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 198–249. ISBN 0-521-20093-8.
* Madelung, Wilferd (1997). *The Succession to Muhammad: A Study of the Early Caliphate*. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-56181-7.
* Morony, Michael G., บ.ก. (1987). *The History of al-Ṭabarī, Volume XVIII: Between Civil Wars: The Caliphate of Muʿāwiyah, 661–680 A.D./A.H. 40–60*. SUNY Series in Near Eastern Studies. Albany, New York: State University of New York Press. ISBN 978-0-87395-933-9.
* Talbi, M. (1971). "Ḥassān b. al-Nuʿmān al-Ghassānī". ใน Lewis, B.; Ménage, V. L.; Pellat, Ch. & Schacht, J. (บ.ก.). *The Encyclopaedia of Islam, Second Edition. Volume III: H–Iram*. Leiden: E. J. Brill. p. 271. OCLC 495469525.
* Ochsenwald, William (2004). *The Middle East, A History*. McGraw Hill. ISBN 978-0-07-244233-5.
* Powers, Stephan, บ.ก. (1989). *The History of al-Ṭabarī, Volume XXIV: The Empire in Transition: The Caliphates of Sulaymān, ʿUmar, and Yazīd, A.D. 715–724/A.H. 96–105*. SUNY Series in Near Eastern Studies. Albany, New York: State University of New York Press. ISBN 978-0-7914-0072-2.
* Previté-Orton, C. W. (1971). *The Shorter Cambridge Medieval History*. Cambridge: Cambridge University Press.
* Rahman, H.U. (1999). *A Chronology Of Islamic History 570–1000 CE*.
* Sanchez, Fernando Lopez (2015). "The Mining, Minting, and Acquisition of Gold in the Roman and Post-Roman World". ใน Paul Erdkamp; Koenraad Verboven; Arjan Zuiderhoek (บ.ก.). *Ownership and Exploitation of Land and Natural Resources in the Roman World*. Oxford University Press. ISBN 9780191795831.
* Sprengling, Martin (April 1939). "From Persian to Arabic". *The American Journal of Semitic Languages and Literatures*. The University of Chicago Press. **56** (2): 175–224. doi:10.1086/370538. JSTOR 528934. S2CID 170486943.
* แม่แบบ:The Arab Emirates in Bagratid Armenia
* แม่แบบ:A History of the Byzantine State and Society
* Wellhausen, Julius (1927). *The Arab Kingdom and its Fall*. แปลโดย Margaret Graham Weir. Calcutta: University of Calcutta. OCLC 752790641.

## อ่านเพิ่ม

* Al-Ajmi, Abdulhadi, The Umayyads, in *Muhammad in History, Thought, and Culture: An Encyclopedia of the Prophet of God* (2 vols.), Edited by C. Fitzpatrick and A. Walker, Santa Barbara, ABC-CLIO, 2014. ISBN 1-61069-177-6
* A. Bewley, *Mu'awiya, Restorer of the Muslim Faith* (London, 2002)
* Boekhoff-van der Voort, Nicolet, Umayyad Court, in *Muhammad in History, Thought, and Culture: An Encyclopedia of the Prophet of God* (2 vols.), Edited by C. Fitzpatrick and A. Walker, Santa Barbara, ABC-CLIO, 2014. ISBN 1-61069-177-6
* P. Crone, *Slaves on horses* (Cambridge, 1980).
* P. Crone and M.A. Cook, *Hagarism* (Cambridge, 1977).