Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# ซุน ลฺวี่

| ซุน ลฺวี่ 孫慮 |
| --- |
| เจี้ยงชางโหว (建昌侯) |
| ดำรงตำแหน่ง | เมษายนหรือพฤษภาคม ค.ศ. 228 – กุมภาพันธ์หรือมีนาคม ค.ศ. 232 |
|  |
| ประสูติ | ค.ศ. 213 |
| สวรรคต | กุมภาพันธ์หรือมีนาคม ค.ศ. 232 (19 ปี) |
| คู่อภิเษก | บุตรสาวของพัวโยย |
|

| พระนามเต็ม |
| --- |
| **ชื่อสกุล:** ซุน (孫) **ชื่อตัว:** ลฺวี่ (慮) **ชื่อรอง**: จื่อจื้อ (子智) |

 |
| ราชวงศ์ | ราชวงศ์ซุน |
| พระราชบิดา | ซุนกวน |

**ซุน ลฺวี่** (จีน: 孫慮; พินอิน: *Sūn Lǜ*; ค.ศ. 213 – กุมภาพันธ์หรือมีนาคม ค.ศ. 232) ชื่อรอง **จื่อจื้อ** (จีน: 子智; พินอิน: *ZǐZhì*) เป็นเจ้าชายและขุนพลของรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นพระโอรสองค์ที่ 2 ของซุนกวนจักรพรรดิผู้ก่อตั้งรัฐง่อก๊ก

## ประวัติ

ซุน ลฺวี่เป็นบุตรชายคนที่ 2 ของซุนกวน ขุนศึกในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกผู้ขึ้นเป็นจักรพรรดิผู้ก่อตั้งรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊ก ซุน ลฺวี่ในวัยเด็กเป็นผู้เฉลียวฉลาดและมีความสามารถหลายด้าน ซุนกวนจึงเอ็นดูซุน ลฺวี่เป็นพิเศษ ในเดือนเมษายนหรือพฤษภาคม ค.ศ. 228 ซุน ลฺวี่ที่ขณะนั้นมีอายุ 15 ปีได้รับบรรดาศักดิ์เป็นเจี้ยนชางโหว (建昌侯) พร้อมเขตศักดินาในอำเภอเจี้ยนชาง (建昌縣 *เจี้ยนชางเซี่ยน*; อยู่ทางตะวันตกของอำเภอเฟิ่งซินและอำเภอเจี้ยนชางในปัจจุบัน) ซุน ลฺวี่ได้สมรสกับบุตรสาวของพัวโยย

ซุน ลฺวี่สิ้นพระชนม์ในเดือนกุมภาพันธ์หรือมีนาคม ค.ศ. 232 ขณะพระชนมายุ 20 พรรษา (ตามการนับอาบุแบบเอเชียตะวันออก) โดยไม่มีพระโอรสที่จะสืบทอดบรรดาศักดิ์ เขตศักดินาของซุน ลฺวี่จึงถูกยกเลิกไปและเปลี่ยนสถานะกลับไปเป็นอำเภอ

## ดูเพิ่ม

* พงศาวลีง่อก๊ก
* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม

* ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). *จดหมายเหตุสามก๊ก* (*ซานกั๋วจื้อ*).
* เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). *อรรถาธิบายจดหมายเหตุสามก๊ก* (*ซานกั๋วจื้อจู้*).
# เตียนบ๊อ

เทวรูปพระแม่เทียนมู่
**เจ้าแม่เตียนบ๊อ** หรือ **พระแม่เทียนมู่** (จีน: 金光聖母, อังกฤษ: *Dian Mu*) เป็นเทพธิดาแห่งสายฟ้า ตามความเชื่อปรัมปราของจีน โดยเป็นเทพนารีแห่งเสียงฟ้าร้อง โดยทำหน้าที่กับเทพลุ่ยกง
# หลีชานเหลาหมู่

| หลีชานเหลาหมู่ |
| --- |
|  |
| หลีชานเหลาหมู่จิตรกรรมแบบจีนประเพณีประยุกต์ในปัจจุบัน |
| จีนตัวเต็ม | 驪山老母 |
| จีนตัวย่อ | 骊山老母 |
| ความหมายตามตัวอักษร | แม่เฒ่าเขาหลี |
|

| การถอดเสียง |
| --- |
| ภาษาจีนมาตรฐาน |
| พินอิน | Líshān Lǎomǔ |

 |
|  |

**หลีชานเหลาหมู่** (จีน: 驪山老母/黎山老母/梨山老母; พินอิน: *Líshān Lǎomǔ*; แปลตรงตัว: "แม่เฒ่าเขาหลี") เป็นเซียนแห่งภูเขาหลีในศาสนาชาวบ้านจีน นางเป็นเซียนองค์หนึ่งที่ได้รับความนิยมในลัทธิเต๋า และได้รับความนิยมอย่างสูงในบางท้องที่ และมักนิยมบูชาร่วมกับนฺหวี่วา เทพีผู้อุปถัมภ์สรรพชีวิตและเป็นเทพมารดร

## เทพปกรณัม

หลีชานเหลาหมู่เป็นเซียนผู้หญิง (女仙) ซึ่งได้รับความนิยมในศาสนาชาวบ้านจีนและลัทธิเต๋า

เทพปกรณัมของเกี่ยวข้องว่า หลีชานเหลาหมู่เป็นแม่ครูของแม่ทัพนารีทั้งหลาย รวมถึงนักพรตเต๋า เช่น หลี่ เฉวียน และวีรชนสตรีในตำนาน เช่น จงหลี ชุน, ฝาน หลีฮฺวา, ไป่ ซู่เจิน, จู้ อิงไถ, มู่ กุ้ยอิง, หลิว จินติ้ง เป็นศิษย์ของนาง

## การนับถือร่วม

หลีชานเหลาหมู่ได้รับการยกย่องเทียบเท่านฺหวี่วา มีศาลเจ้าอุทิศถวายแด่นฺหวี่วาบนเขาหลีเช่นเดียวกัน

หลีชานเหลาหมู่ยังได้รับการนับถือร่วมกับซีหวังหมู่

## ศาลเจ้า

ศาลเจ้าอุทิศแด่เจ้าแม่เขาหลี ณ ประเทศไต้หวัน
ศาลเจ้า ณ ต้นกำเนิดของนาง คือ "ตำหนักหลีชานเหลาหมู่" ในซีอานของมณฑลชานซีเป็นศาสนสถานที่มีชื่อเสียงที่สุดในบรรดาศาสนสถานที่ยังหลงเหลืออยู่ ศาลเจ้านี้อยู่บ้านระหว่างเทือกซีซิว (Xixiu Ridge) ของภูเขาหลี เขตหลินตง ซีอาน

## ดูเพิ่ม

* นฺหวี่วา
* ซีหวังหมู่
* ตี่บ้อเนี่ยเนี้ย

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม

* Chen, Fan Pen Li (2007). *Chinese Shadow Theatre: History, Popular Religion, and Women Warriors*. McGill-Queen's Press - MQUP. p. 107 and n14, n15. ISBN 978-0-7735-3197-0.

* Song Jin; Wang Yu; Li Qian (1994). *Huaxia Nüxian* 华夏女仙 [*The female celestials of China*] (ภาษาจีน). Beiyue wenyi chubanshe. pp. 236–238. ISBN 9787537810999.

* Sun, Hongmei (2018). *Transforming Monkey: Adaptation and Representation of a Chinese Epic*. University of Washington Press. pp. 44–45. ISBN 9780295743202.
# จง ขุย

| จง ขุย |
| --- |
|  |
| ชื่อภาษาจีน |
| จีนตัวเต็ม | 鍾馗 |
| จีนตัวย่อ | 钟馗 |
|

| การถอดเสียง |
| --- |
| ภาษาจีนมาตรฐาน |
| พินอิน | Zhōng Kuí |
| เวด-ไจลส์ | Chung K‘uei Chung Kwei |

 |
| ชื่อภาษาญี่ปุ่น |
| คันจิ | 鍾馗 |
|

| การถอดเสียง |
| --- |
| โรมาจิ | Shōki |

 |
|  |

ภาพจง ขุย ก่อน ค.ศ. 1304 โดย กง ไข่
**จง ขุย** (จีน: 鍾馗; พินอิน: *Zhōng Kuí*) เป็นเทพกึ่งปีศาจในตำนานเทพของจีน เชื่อกันว่าจงเขว่ยเป็นผู้กำราบปิศาจร้าย และมักจะวาดภาพจงเขว่ยไว้ที่หน้าประตู เพื่อเป็นผู้ปกปักษ์คุ้มครองบ้าน

ตามตำนานของจีน เล่าว่าจง ขุยเป็นชายหนุ่ม มีความรู้ดี แต่หน้าตาอัปลักษณ์ เขาเดินทางไปกับตู้ผิง (杜平) เพื่อนคนหนึ่งซึ่งเป็นคนบ้านเดียวกัน เพื่อเข้าสอบรับราชการเป็นบัณฑิต ที่เรียกว่า จอหงวน ในเมืองหลวง แม้ว่าจงจะสอบได้คะแนนสูงสุด แต่ฮ่องเต้ก็มิได้ประทานตำแหน่งจอหงวน ให้เพราะจง ขุยมีรูปร่างหน้าตาที่น่าเกลียดนั่นเอง เมื่อเป็นเช่นนี้ จงเขว่ยจึงโกรธและน้อยใจอย่างยิ่ง และฆ่าตัวตายที่บันไดพระราชวังนั่นเอง ส่วนตู้ผิงก็ช่วยทำศพเพื่อน ครั้นเมื่อตายไปแล้ว จง ขุยได้เป็นราชาแห่งปิศาจในนรก และจะกลับบ้านเกิดในช่วงปีใหม่ (นั่นคือ ตรุษจีน) นอกจากนี้ ยังได้ตอบแทนความมีน้ำใจของตู้ผิง โดยการมอบน้องสาวให้แต่งงาน

เรื่องราวของจง ขุยนั้นเป็นที่รู้จักกันดีในนิทานพื้นบ้านของจีน ตั้งแต่สมัยจักรพรรดิถังเสฺวียนจง (唐玄宗) ในราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 712 ถึง ค.ศ. 756) จากเอกสารในสมัยราชวงศ์ซ่ง ระบุว่า เมื่อจักรพรรดิเสวียนจงทรงพระประชวรหนัก ทรงพระสุบินเห็นปิศาจสองตน ตนเล็กขโมยถุงเงินไปจากพระสนม นามว่าหยางกุ้ยเฟย และขลุ่ยขององค์จักรพรรดิ ส่วนปิศาจคนใหญ่นั้น สวมหมวกขุนนาง มาจับปิศาจตนเล็ก และดึงลูกตาออกมากินเสีย จากนั้นปิศาจตนใหญ่ก็แนะนำตนว่าชื่อจงเขว่ย และบอกว่าตนได้สาบานที่จะกำจัดอาณาจักรแห่งความชั่วร้าย เมื่อจักรพรรดิตื่นบรรทม ก็ทรงหายจากอาการประชวร จากนั้นได้มีบัญชาให้นายช่างหลวง ชื่อ อู่ เต้าจื่อ (吴道子) วาดภาพจง ขุยให้เหล่าขุนนางดู และภาพดังกล่าวมีอิทธิพลอย่างมากต่อภาพวาดจง ขุยในสมัยต่อ ๆ มา

"อู๋เต้าจื่อ" วาดภาพของจงขุยตามที่เห็นในพระสุบิน และทรงแจกจ่ายรูปของจงขุยให้แก่ประชาราษฏร์ติดที่หน้าประตูบ้าน เพื่อป้องกันสิ่งอัปมงคลและสิ่งชั่วร้ายนานาประการ ในตำนานยังกล่าวด้วยว่า จงขุยได้รับมอบหมายจากสวรรค์ให้มีทหารในสังกัดถึง 3 พันนาย เพื่อช่วยในการปราบปีศาจ ดังนั้น สำหรับชาวจีนแล้ว จงขุยคือเทพผู้สำคัญที่สุดในยามที่ชาวบ้านเกรงกลัวภูตผี และกลายมาเป็นสัญลักษณ์ของเทพเจ้าผู้พิทักษ์มนุษย์ให้พ้นจากภัยรังควานของภูตผีปีศาจสืบต่อมาจนถึงปัจจุบัน เชื่อกันว่า ใครที่กลัวจะถูกทำของใส่ หรือถูกคุณไสยเล่นเอา ต้องมีจงขุยคุ้มครองอยู่ในบ้าน หรือกรณีที่ต้องเข้าโรงพยาบาล หรือคนป่วยไปพักฟื้นที่ไหน สถานที่เหล่านั้นถือว่า มันสกปรก คือมีคนตายมาก ต้องมีผีอยู่ ให้เอาเทพปราบมารองค์นี้ไปด้วย
แล้วจะปลอดภัยหายเป็นปกติกลับบ้านได้
# จือนฺหวี่

| **จือนฺหวี่** |
| --- |
|  |
| ภาพวาดคู่รักที่ทางเดินยาวในพระราชวังฤดูร้อน ปักกิ่ง |
| จีนตัวเต็ม | 織女 |
| จีนตัวย่อ | 织女 |
| ความหมายตามตัวอักษร | สาวทอผ้า |
|

| ขยายการถอดเสียง |
| --- |
| ภาษาจีนมาตรฐาน |
| พินอิน | Zhīnǚ |

 |
|  |

**จือนฺหวี่** เป็นเทพีแห่งการทอผ้าและดาวเวกาในเทพปกรณัมจีน พระองค์เป็นพระธิดาองค์สุดท้องจากพระธิดาทั้งเจ็ดของเง็กเซียนฮ่องเต้ เชื่อกันว่าพระองค์ทอเสื้อคลุมยาวหลวงของพระบิดาจากก้อนเมฆ

## ตำนาน

จือนฺหวี่เป็นพระธิดาองค์ที่เจ็ดของเง็กเซียนฮ่องเต้ วันหนึ่งขณะเดินทางลงมายังโลกเพื่ออาบน้ำในแม่น้ำ พระองค์พบกับหนิวหลาง หนุ่มเลี้ยงวัว เขาตะลึงกับความงามของพระองค์มากจนตกหลุมรักกับพระองค์ทันทีและขโมยฉลองพระองค์ของพระองค์ไป เมื่อไม่มีฉลองพระองค์ จือนฺหวี่จึงไม่สามารถกลับไปสวรรค์ได้ ดังนั้น พระองค์จึงตัดสินพระทัยแต่งงานกับหนิวหลาง โดยหนิวหลางออกไปทำไร่ ส่วนจือนฺหวี่ทอผ้าที่บ้านและดูแลลูก ๆ ของพวกเขา จือนฺหวี่ตกหลุมรักนานมากจนพระองค์ไม่อยากกลับสวรรค์ อย่างไรก็ตาม เง็กเซียนฮ่องเต้พบตัวพระองค์ โดยมีรับสั่งให้ซีหวังหมู่นำจือนฺหวี่กลับมายังสวรรค์ หนิวหลางโมโหมากหลังรู้ว่าภรรยาถูกนำตัวกลับไปสวรรค์ วัวของหนิวหลางจึงสร้างเรือให้เขานำลูก ๆ ของเขาไปที่สวรรค์

ในตอนที่หนิวหลางกับลูกชายหลายคนของเขากำลังจะถึงสวรรค์ ซีหวังหมู่จึงลงโทษพวกเขาด้วยการสร้างแม่น้ำสวรรค์หรือทางช้างเผือกตรงใจกลางท้องฟ้าแยกคู่รักสองคนตลอดกาล เมื่อทั้งคู่อกหัก จือนฺหวี่จึงกลายเป็นดาวเวกาส่วนหนิวหลางกลายเป็นดาวตานกอินทรี

หลังจากนั้น ซีหวังหมู่ได้อนุญาตให้ทั้งคู่พบกันได้แค่ครั้งเดียวในวันที่เจ็ด เดือนเจ็ด เมื่อมีฝูงนกสาลิกาบินไปที่ท้องฟ้าและสร้างสะพานให้ทั้งคู่เดินข้าม วันที่ฉลองมีชื่อว่า "เทศกาลซีซี" ซึ่งมีอีกชื่อว่า วันวาเลนไทน์ของจีน

เนื้อเรื่องนี้กลายเป็นหนึ่งในนิทานที่ยิ่งใหญ่ทั้งสี่ของ "ขบวนการนิทานพื้นบ้าน" (Folklore Movement) ในคริสต์ทศวรรษ 1920—ส่วนอีกสามเรื่องคือตำนานนางพญางูขาว, พระนางเมิ่งเจียง และม่านประเพณี

## ภาพ

* ภาพวาดโดยยามาโมโตะ โฮซูอิใน ค.ศ. 1892
* จือนฺหวี่ที่ถือกระสวยเครื่องทอผ้าบนพระหัตถ์ของพระองค์ ภาพวาดโดย Zhang Ling ราชวงศ์หมิง
* จือนฺหวี่ทรงพระดำเนินข้ามแม่น้ำสวรรค์ ภาพโดยGai Qi, ค.ศ. 1799
* จือนฺหวี่บนเพดานในสถานีมู่ซุหยวน หนานจิง
* จือนฺหวี่กับหนิวหลัง ภาพวาดโดยสึกิโอกะ โยชิโตชิ
* ภาพการสร้างแม่น้ำสวรรค์ (ทางช้างเผือก) โดย Guo Xu ราชวงศ์หมิง

## ดูเพิ่ม

* เทศกาลชีซี
* เทศกาลทานาบาตะ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* ตำนานเทศกาลชีซี เก็บถาวร 2009-02-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
# แรงงานเกณฑ์

**แรงงานเกณฑ์** (ฝรั่งเศส: *corvée*) เป็นแรงงานไม่เสรี มักไม่ได้รับค่าจ้าง ซึ่งต้องอาศัยบุคคลที่มีฐานะทางสังคมต่ำ และรัฐหรือผู้ที่เหนือกว่า (เช่น ชนชั้นสูงหรือขุนนาง) การเกณฑ์แรงงานเป็นการเก็บภาษีอากรรูปแบบเก่าแก่ที่สุดและแพร่หลายที่สุด สืบย้อนไปได้ถึงกำเนิดอารยธรรม การเกณฑ์แรงงานเป็นการใช้แรงงานบังคับที่กำหนดโดยรัฐต่อชาวนาที่ยากจนกว่าจะจ่ายภาษีรูปแบบอื่น แต่บางครั้งบุคคลที่มีทรัพยากรเงินก็ยังถูกเกณฑ์อยู่ดี

แรงงานในระบบแรงงานเกณฑ์ยังมีอิสระโดยสมบูรณ์ในหลายด้าน นอกเหนือจากการใช้แรงงานของตน และงานนั้นมีเว้นระยะโดยปกติ ซึ่งมีกำหนดเป็นจำนวนวันหรือเดือนที่แน่นอนในแต่ละปี แรงงานเกณฑ์เป็นแรงงานไม่สรีที่กรรมกรไม่ได้รับการชดเชยหรือได้รับการชดเชยไม่เต็มที่ ระบบแรงงานเกณฑ์ไม่จำเป็นต้องอาศัยประชากรที่มีที่ดิน พืชผลหรือเงิน ฉะนั้น แรงงานเกณฑ์จึงมักเป็นที่นิยมในเศรษฐกิจที่ขาดแคลนเงิน กอร์เวแรงงานเกณฑ์ยังพบมากในเศรษฐกิจที่การแลกเปลี่ยนยังเป็นวิธีการค้าเป็นปกติ หรือในเศรษฐกิจยังชีพ

คำนี้ใช้อ้างอิงถึงยุโรปยุคกลางหรือยุคใหม่ตอนต้น ที่ซึ่งเจ้าเรียกร้องจากข้า หรือพระมหากษัตริย์ทรงเรียกร้องจากคนในบังคับ อย่างไรก็ดี การใช้คำนี้ไม่จำกัดเฉพาะเวลาหรือสถานที่นั้น การปฏิบัติมีแพร่หลาย ตั้งแต่อียิปต์ โรม จีนและญี่ปุ่น ฝรั่งเศส อารยธรรมอินคา ฯลฯ รวมถึงประเทศไทย (หรือสยามในยุคนั้น) ในอดีตด้วย

## อ้างอิง
# ยุทธการที่ด่านแฮบังก๋วน

| ยุทธการที่ด่านแฮบังก๋วน |
| --- |
| ส่วนหนึ่งของ ยุคสิ้นราชวงศ์ฮั่น |
|  ภาพวาดขณะที่ม้าเฉียวกำลังดวลกับเตียวหุยที่ด่านแฮบังก๋วน |
|

|  |  |
| --- | --- |
| วันที่ | ค.ศ. 212 (ตามวรรณกรรม) |
| สถานที่ | ด่านแฮบังก๋วน (ปัจจุบันคือ เจี้ยนเก๋อ มณฑลเสฉวน) |
| ผล |
เล่าปี่ได้ชัยชนะ, ม้าเฉียวแปรพักตร์มาเข้ากับเล่าปี่ |

 |
| คู่สงคราม |
|
เล่าปี่ |
เตียวฬ่อ |
| ผู้บังคับบัญชาและผู้นำ |
|
เล่าปี่ |
ม้าเฉียว (แปรพักตร์ในภายหลัง) |

| ยุทธการที่ด่านแฮบังก๋วน |
| --- |
|  |
| จีนตัวเต็ม | 葭萌關之戰 |
| จีนตัวย่อ | 葭萌关之战 |
|

| ขยายการถอดเสียง |
| --- |
| ภาษาจีนมาตรฐาน |
| พินอิน | Jiāméng Guān Zhī Zhàn |

 |
|  |

**ยุทธการที่ด่านแฮบังก๋วน** (จีน: 葭萌关之战) สงครามใน ยุคสามก๊ก ที่เป็นความขัดแย้งระหว่าง เล่าปี่ และ เตียวฬ่อ ซึ่งสงครามครั้งนี้นับเป็นจุดเริ่มต้นของการแบ่งเป็นสามก๊กอย่างชัดเจนในเวลาต่อมา ยุทธการครั้งนี่ไม่ปรากฏว่าอยู่ในจดหมายเหตุสามก๊ก จึงสันนิษฐานกันว่ายุทธการครั้งนี้น่าจะเป็นเพียงเรื่องแต่งเท่านั้น

## ภูมิหลัง

ในปี ค.ศ. 211 ม้าเฉียวโจมตีโจโฉหลังจากโจโฉใช้แผนลวงบิดาของม้าเฉียว (ม้าเท้ง) และน้องชายสองคนของม้าเฉียว (ม้าฮิวและม้าเทียด) เข้าเมืองฮูโต๋แล้วจับไปประหารชีวิต นำไปสู่ยุทธการที่ด่านตงก๋วนระหว่างม้าเฉียวและโจโฉ ม้าเฉียวพ่ายแพ้ต้องหนีมาพึ่งขุนศึกเตียวฬ่อแห่งฮันต๋ง

## ยุทธการ

ใน ค.ศ. 212 เล่าเจี้ยง เจ้าเมืองเอ๊กจิ๋วได้เชื้อเชิญเล่าปี่มายังเอ๊กจิ๋วแต่ เตียวซก พี่ชายของ เตียวสง ได้เกิดล่วงรู้แผนการณ์ชักนำเล่าปี่เข้ายึดครองเอ๊กจิ๋วด้วยการมอบแผนที่ของเตียวสงจึงได้นำเรื่องนี้ไปบอกเล่าเจี้ยงทำให้เล่าเจี้ยงจับเตียวสงไปประหารชีวิตและได้หันไปจับมือเป็นพันธมิตรกับเตียวฬ่อ

เตียวฬ่อจึงส่งม้าเฉียวมาโจมตีกองทัพของเล่าปี่ที่ด่านแฮบังก๋วนซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเอ๊กจิ๋วเตียวหุยจึงได้ท้าม้าเฉียวดวลกันตัวต่อตัวจำนวนหลายยกแต่ไม่ใครแพ้ใครชนะและได้แยกย้ายกลับไปยังค่ายของตนทำให้ ลิอิ๋น อดีตขุนศึกของเล่าเจี้ยงที่มาสวามิภักดิ์กับเล่าปี่ขออาสาไปเกลี้ยกล่อมม้าเฉียวซึ่งลิอิ๋นได้กล่าวกับม้าเฉียวว่าศัตรูที่แท้จริงของม้าเฉียวมิใช่เล่าปี่แต่เป็นโจโฉทำให้ม้าเฉียวตัดสินใจแปรพักตร์มาสวามิภักดิ์กับเล่าปี่

## ข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์

ยุทธการที่ด่านแฮบังก๋วนไม่มีการบันทึกใน *จดหมายเหตุสามก๊ก* ของตันซิ่ว ไม่มีการกล่าวถึงการรบตัวต่อตัวระหว่างม้าเฉียวและเตียวหุย การแปรพักตร์ของม้าเฉียวจากฝ่ายเตียวฬ่อมายังฝ่ายเล่าปี่นั้นมีบันทึกในชีวประวัติม้าเฉียวในจดหมายเหตุสามก๊กดังนี้

> "ม้าเฉียวไม่อาจเข้ากันได้กับเตียวฬ่อ ทั้งสองต่างระหว่างซึ่งกันและกัน เมื่อม้าเฉียวได้ยินว่าเล่าปี่กำลังล้อมเล่าเจี้ยงที่เซงโต๋ (เมืองเอกของแคว้นเอ๊กจิ๋ว) จึงได้เขียนจดหมายลอบส่งให้เล่าปี่ แสดงความเต็มใจที่จะยอมสวามิภักดิ์ เล่าปี่ส่งคนไปรับม้าเฉียว จากนั้นม้าเฉียวจึงนำทหารของตนไปยังยอกเมืองเซงโต๋ทำให้ภายในเมืองเกิดความตื่นตระหนก เล่าเจี้ยงจึงยอมจำนน เล่าปี่แต่งตั้งให้ม้าเฉียวดำรงตำแหน่งขุนพลผู้พิชิตตะวันตกและให้ม้าเฉียวไปดูแลเมืองหลินจฺวี่ (臨沮)"
>
>

อรรถาธิบายจาก *เตี่ยนเลฺว่* ในชีวประวัติม้าเฉียวได้บันทึกว่า

> "เมื่อเล่าปี่ได้ยินว่าม้าเฉียวมาถึงก็มีความยินดีพูดว่า 'เอ๊กจิ๋วเป็นของข้าแล้ว' จากนั้นจึงส่งคนไปพบม้าเฉียวพร้อมทั้งส่งกองกำลังเสริมและเสบียงไปให้ม้าเฉียว เมื่อม้าเฉียวมาถึงเซงโต๋ได้นำทหารไปตั้งมั่นที่ทางเหนือของเมือง แล้วเซงโต๋ก็ล่มหลังม้าเฉียวมาถึงได้สิบวัน"
>
>

ไม่มีการกล่าวถึงบทบาทของจูกัดเหลียง กันหยง เอียวสง และลิอิ๋นในเหตุการณ์การแปรพักตร์ของม้าเฉียว

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม

* ข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ในสามก๊ก
# เอจิ โยชิกาวะ

เอจิ โยชิกาวะ (1892-1962)**เอจิ โยชิกาวะ** (吉川英治 (*Eiji Yoshikawa*)) นักประพันธ์ชาวญี่ปุ่น ผู้เป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางทั้งในวงการวรรณกรรมญี่ปุ่น และทั่วโลก มีชื่อจริงว่า ฮิเด็ตสึงุ โยชิกาวะ (吉川英次 (*Hidetsugu Yoshikawa*)) เกิดในปี ค.ศ. 1892 ที่เขตคูรากิ (ปัจจุบันคือเมืองโยโกฮามะ) จังหวัดคานางาวะ ใกล้กับกรุงโตเกียว เริ่มเข้าสู่วงการนักเขียนเมื่ออายุ 22 ปี ช่วงอายุ 30-40 ปี เขาทำงานเป็นนักหนังสือพิมพ์พร้อม ๆ กับทำงานเขียนต่าง ๆ และนวนิยายไปด้วย ผลงานของเขาถูกตีพิมพ์ผ่านหน้าหนังสือพิมพ์ และนิตยสารชื่อดังต่าง ๆ อย่างต่อเนื่อง

และเมื่อเขาเสียชีวิตลงในปี ค.ศ. 1962 ด้วยโรคมะเร็งปอด เอจิ โยชิกาวะ ก็กลายเป็นนักเขียนที่มีคนรู้จักและเป็นที่รักที่สุดคนหนึ่งของวงการวรรณกรรมญี่ปุ่น เขาเคยได้รับเหรียญรางวัลด้านวัฒนธรรมซึ่งนับเป็นรางวัลสูงสุดสำหรับคนในวงการนักเขียน และยังได้รับรางวัลอื่นๆ ทางด้านวัฒนธรรมอีกหลายรางวัล ผลงานที่เป็นที่รู้จักของคนทั่วโลกจนถูกนำมาแปลในอีกหลายภาษา และถูกดัดแปลงนำมาสร้างผ่านสื่อต่างๆ หลากหลายทั้ง ภาพยนตร์, เกม และ การ์ตูน ก็คือผลงานชุด "มูซาชิ (Musashi) "

## ผลงานของ เอจิ โยชิกาวะ

### นวนิยายชุด "Musashi (1971) "

นวนิยายคลาสสิกเกี่ยวกับซามูไรผู้ห้าวหาญและมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วแผ่นดิน เรื่องซึ่งทำให้ผู้คนทั่วโลกต่างรู้จักชื่อของ "มิยาโมโตะ มูซาชิ" ซามูไรผู้ใช้ดาบ 2 มือ
* ลำดับที่ 1 Musashi : The Way of the Samurai (1989)
* ลำดับที่ 2 Musashi : The Art of War (1989)

* ลำดับที่ 3 Musashi : The Way of the Sword (1989

* ลำดับที่ 4 Musashi : The Bushido Code (1989)

* ลำดับที่ 5 Musashi : The Way of Life and Death (1989)

### นวนิยาย

* The Heike Story (1956)

* Taiko (1967)

### ไม่ใช่นวนิยาย

* Fragments of a Past: A Memoir

## แหล่งข้อมูลอื่น

* หอรำลึก เอจิ โยชิกาวะ เก็บถาวร 2011-08-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ในภาษาญี่ปุ่น)
# หญิงชาวฮุ่ยอัน

หญิงชาวฮุ่ยอัน
Hūi-oaⁿ cha-bó͘
惠安女| หญิงชาวฮุ่ยอันในเครื่องแต่งกายพื้นเมือง |
| ประชากรทั้งหมด |
| ราว 10,000 คน |
| ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ |
| กวางโจว มณฑลฝูเจี้ยน ประเทศจีน |
| ภาษา |
| ฮกเกี้ยน, จีนกลาง |
| ศาสนา |
| ลัทธิเต๋า, ศาสนาพุทธ |

**หญิงชาวฮุ่ยอัน** (จีน: 惠安女; พินอิน: *Huì'ān nǚ*; เป่อ่วยยี: *Hūi-oaⁿ cha-bó͘*) เป็นชนกลุ่มย่อยของชาวจีนฮั่น ที่อาศัยเฉพาะเทศมณฑลฮุ่ยอัน เมืองกวางโจว มณฑลฝูเจี้ยน ประเทศจีน พวกเธอมีวัฒนธรรมเฉพาะที่ผิดแผกไปจากชาวจีนทั่วไป เช่นการแต่งกายและประเพณีการแต่งงาน ซึ่งสร้างความสนใจแก่นักมานุษยวิทยาไปพร้อม ๆ กับการวิพากษ์วิจารณ์จากรัฐบาล

## วัฒนธรรม

รูปปั้นหญิงชาวฮุ่ยอัน เมืองกวางโจว มณฑลฝูเจี้ยน ประเทศจีน
### การแต่งกาย

หญิงชาวฮุ่ยอันจะสวมเสื้อคล้ายแจ็กเก็ตสั้น ๆ สีน้ำเงินเขียว สวมกางเกงรัดสะโพกนุ่งต่ำกว่าสะดือขายาวสีดำ คลุมศีรษะด้วยผ้าสีสันสดใสแล้วสวมหมวกทรงกรวยคล้ายงอบครอบไปอีกทีหนึ่ง ซึ่งรัฐบาลแสดงความเห็นต่อการแต่งกายนี้ว่า *"หมวกยุคศักดินา แจ็กเก็ตราคาประหยัด พุงป่องด้วยไขมันแห่งประชาธิปไตย กางเกงก็ขายาวสิ้นเปลือง"* ที่รัฐบาลทำเช่นนี้ก็เพราะจะทำให้วัฒนธรรมของหญิงชาวฮุ่ยอันหายไปแล้วกลืนไปกับชาวจีนฮั่นตั้งแต่ยุคเริ่มต้นสาธารณรัฐประชาชนจีน

### การแต่งงาน

ธรรมเนียมการแต่งงานของหญิงชาวฮุ่ยอัน คือคู่แต่งงานใหม่จะไม่อยู่ด้วยกัน ในคืนแรกของชีวิตสมรสพวกเขาจะแยกกันไปอาศัยอยู่บ้านเพื่อน วันที่สองเจ้าสาวจะไปแสดงความเคารพครอบครัวเจ้าบ่าวและมอบกำนัลแก่ผู้สูงอายุ วันที่สามน้องสาวของเจ้าบ่าวจะพาเจ้าสาวไปตักน้ำสองถังที่บ่อน้ำประจำชุมชน หลังปฏิบัติตามธรรมเนียมนี้ไปแล้วห้าวันเจ้าสาวก็จะกลับไปยังบ้านพ่อแม่ของตนเอง เจ้าบ่าวและเจ้าสาวจะไม่สามารถพบปะหรือแม้แต่พูดคุยกัน จนกว่าเจ้าสาวจะให้กำเนิดบุตร ซึ่งหญิงชาวฮุ่ยอันยุคใหม่ไม่มีใครปฏิบัติตนตามธรรมเนียมนี้แล้ว

### ศาสนา

หญิงชาวฮุ่ยอันนับถือศาสนาอย่างเดียวกับชาวจีนฮั่นคือ ศาสนาพื้นบ้านจีน, ลัทธิเต๋า หรือศาสนาพุทธ

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม

Tsai, Kellee S. (1 March 2004). *Back-alley Banking: Private Entrepreneurs in China*. Cornell University Press. ISBN 0-8014-8917-2.

## แหล่งข้อมูลอื่น

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ หญิงชาวฮุ่ยอัน
* Hui'an Women เก็บถาวร 2008-12-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Beauty of Hui'an women
* Hui'an Women's Clothing เก็บถาวร 2008-10-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Hui'an women's dance practice
# อาหารฝูเจี้ยน

| อาหารฝูเจี้ยน |
| --- |
|  |
| ถ้วยซุปข้นฝูเจี้ยน, หรือ *เจ่ง* (羹). อาหารรูปแบบฝูเจี้ยนประกอบด้วยน้ำซุป อาหารจานซุป และสตูว์ |
| จีน | 福建菜 |
|

| ขยายการถอดเสียง |
| --- |
| ภาษาจีนมาตรฐาน |
| พินอิน | Fújiàn cài |
| หมิ่นใต้ |
| ฮกเกี้ยน เป่อ่วยยี | Hok-kiàn chhài |

 |
| Min cuisine |
| จีนตัวเต็ม | 閩菜 |
| จีนตัวย่อ | 闽菜 |
|

| ขยายการถอดเสียง |
| --- |
| ภาษาจีนมาตรฐาน |
| พินอิน | Mǐn cài |
| หมิ่นใต้ |
| ฮกเกี้ยน เป่อ่วยยี | Bân-chhài |

 |
|  |

**อาหารฝูเจี้ยน** ยังเป็นที่รู้จักกันคือ **หมิ่นไช่ หรือ ฮกเกี้ยนไช่** เป็นหนึ่งในอาหารจีนพื้นเมืองที่มาจากรูปแบบการทำอาหารพื้นเมืองของมณฑลฝูเจี้ยนของจีน โดยเฉพาะอย่างยิ่งมาจากเมืองหลวงของมณฑลคือ ฝูโจว อาหารฝูเจี้ยนเป็นที่รู้จักกันอย่างดีว่าเป็นอาหารเบาแต่มีรสชาติดี นุ่มนวล และละมุน โดยเน้นเฉพาะด้วยรสชาติอูมามิซึ่งเป็นที่รู้จักกันในการทำอาหารจีนในชื่อว่า เซียนเว่ย์(鲜味; 鮮味; *xiān wèi*; *sian bī*), อีกทั้งยังคงรสชาติดั้งเดิมเอาไว้ของส่วนผสมหลักแทนการถูกปกปิด

มีการใช้อาหารทะเลและอาหารป่าที่มีความหลากหลาย รวมทั้งปลา หอย และเต่ามากมายในท้องถิ่น หรือเห็ดที่กินได้และหน่อไม้ ซึ่งหาได้โดยบริเวณชายฝั่งและภูเขาของฝูเจี้ยน เทคนิคการปรุงอาหารที่ใช้กันมากที่สุดในภูมิภาคนี้ ได้แก่ การตุ๋น การเคี่ยว การนึ่ง และการต้ม

การเอาใจใส่เป็นพิเศษจะต้องจ่ายด้วยทักษะพลิกแพลงของการใช้มีดและเทคนิคการทำอาหารของเชฟ ซึ่งใช้เพื่อเพิ่มเติมรสชาติ กลิ่นหอม และเนื้อสัมผัสของอาหารทะเลและอาหารอื่นๆ เน้นหนักในการทำและการนำน้ำซุปและน้ำแกงไปใช้ มีคำกล่าวในอาหารของภูมิภาคนี้ว่า: "หนึ่งน้ำซุปสามารถเปลี่ยนเป็นหลาย (สิบ) รูปแบบ" (一汤十变; 一湯十變; yī tāng shí biàn; chit thong sip piàn) และ "เป็นที่ยอมรับไม่ได้เลยสำหรับมื้ออาหาร หากปราศจากน้ำซุป" (不汤不行; 不湯不行; bù tāng bù xíng; put thong put hêng)

น้ำปลาดอง เป็นที่รู้จักกันในท้องถิ่นว่า "น้ำมันกุ้ง" (虾油; 蝦油; *xiā yóu*; *hâ iû*), ยังนิยมใช้ในอาหาร พร้อมกับหอยนางรม ปู และกุ้ง ถั่วลิสง(ใช้สำหรับทั้งอาหารคาวและของหวาน) ยังเป็นที่แพร่หลายและสามารถที่จะทำการต้ม การทอด การคั่ว การบด หรือแม้แต่กระทั่งทำเป็นน้ำพริก ถั่วลิสงสามารถใช้เป็นเครื่องปรุง ซึ่งมีอยู่ในน้ำซุปและสามารถเพิ่มเติมลงในอาหารประเภทตุ๋นหรือผัดได้

อาหารฝูเจี้ยนนั้นมีผลกระทบอย่างมากต่ออาหารไต้หวันและอาหารจีนโพ้นทะเลที่พบได้ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เนื่องจากชาวจีนไต้หวันและชาวเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ส่วนใหญ่มีรากฐานมาจากบรรพบุรุษในมณฑลฝูเจี้ยน

## อ้างอิง
# เกี้ยน

**เกี้ยน**(จีน:繭) เรียกย่อยมาจาก **บะเกียน**(จีน:肉繭) เป็นอาหารพื้นเมืองของจังหวัดภูเก็ตชนิดหนึ่งทำจากเนื้อหมูผสมเครื่องเทศนำไปห่อให้มีลักษณะคล้ายฮอยจ๊อหรือแฮกึ่นแล้วนำไปทอด นิยมทำขายคู่กับโลบะ มีจุดกำเนิดมาจากเมืองเจียงจิวหรือจางโจว(จีน:漳州）ในมณฑลฮกเกี้ยน ทำเป็นเครื่องเส้นไหว้เทพเจ้าและบรรพบุรุษในเทศกาลต่างๆและนิยมทำรับประทานในงานมงคลและอวมงคล ต่อมาช่วงราชวงศ์ชิงเกี้ยนได้ติดตามผู้อพยพชาวฮกเกี้ยนจากเมืองเจียงจิว เผยแพร่สู่ไต้หวัน,สิงคโปร์,มาเลเซียและไทย

## ชื่อเรียก

* ในจังหวัดภูเก็ตนิยมเรียกว่า **เกี้ยน**(จีน:繭,kián) ซึ่งกร่อนมาจาก **บะเกียน**(จีน:肉繭,bah-kián) คำว่า**เกี้ยน**(จีน:繭,kián) ถ้าแปลตรงตัวจะหมายถึงดักแด้
* ไต้หวัน เรียกว่า **เกกึ้ง** หรือ **กวยกึ้ง**(จีน:雞卷,ke-kńg/kue-kńg) ส่วนในภาคใต้ของไต้หวันนิยมเรียก **บะเกียนอ่า**(จีน:肉繭仔,bah-kián-á)หรือ **เกี้ยนอา**(จีน:繭仔, kián-á) บางส่วนเรียกว่า **บะกึ้ง**(จีน:肉卷,bah-kńg)
* มณฑลฮกเกี้ยนในเมืองจางโจวเรียกว่า **บะกุย**(จีน:肉卷,bah-kuínn) ในเมืองเฉวียนโจวเรียก **กวยกึ่ง**(จีน:雞卷,kue-kńg) ส่วนในเมืองเซี่ยเหมินเรียก **งอเฮียง**(จีน:五香,ngóo-hiang) หรือ **หง่อเฮียงกึ้ง**(จีน:五香卷,ngóo-hiang-kńg)
* สิงคโปร์และมาเลเซีย มีเรียกทั้ง **งอเฮียง**(จีน:五香,ngóo-hiang),**หง่อเฮียงกึ้ง**(จีน:五香卷,ngóo-hiang-kńg) และ **บะเกียน**(จีน:肉繭,bah-kián)

* เกี้ยนในไต้หวันหรือที่เรียกกันว่า**เกกึ้ง**(จีน:雞卷)
* เกี้ยนในมาเลเซียหรือที่เรียกกันว่า**งอเฮียง**(จีน:五香,ngóo-hiang)

## เกี้ยนในไต้หวัน

**เกี้ยน** ในไต้หวันเรียกแบบเฉวียนโจวว่า **เกกึ้ง** หรือ **กวยกึ้ง**(จีน:雞卷,ke-kńg/kue-kńg) ซึ้งคำว่า**เก** หรือ **กวย**(จีน:雞,ke/kue) หมายถึงไก่ แต่อาหารชนิดนี้ไม่ได้มีส่วนผสมของไก่

นักวิชาการอาหารของไต้หวักล่าวว่าสาเหตุที่เรียกว่า**เกกึ้ง**(จีน:雞卷,ke-kńg) มาจากคำว่า**เก**(จีน:雞,ke)ที่หมายถึงไก่ในภาษาฮกเกี้ยนไปพร้องเสียงกับคำว่า**เก**(จีน:加,ke)ที่หมายถึง**เพิ่มเติม**เป็นชื่อมงคล เมื่อเวลาผ่านไปจาก**เกกึ้ง**(จีน:加卷,ke-kńg)เพี้ยนไปเป็น**เกกึ้ง**(จีน:雞卷,ke-kńg)
# ชาฉาเมี่ยน

หมี่สะเต๊ะ|  |
| ชื่ออื่น | ชาฉาเมี่ยน, หมี่ชาฉา |
| แหล่งกำเนิด | จีน |
| ส่วนผสมหลัก | น้ำพริกชาฉา, หมี่น้ำมัน, ถั่วงอก, น้ำ |
| * สื่อ: หมี่สะเต๊ะ
 |

**ชาฉาเมี่ยน** (จีนตัวย่อ: 沙茶面; จีนตัวเต็ม: 沙茶麵; พินอิน: *shā chá miàn*; เป่อ่วยยี: *sa-te-mī*; *ซาเต๊มี*) หรือรู้จักในชื่อ **หมี่สะเต๊ะ** เป็นอาหารจานบะหมี่ที่เป็นที่นิยมในหมิ่นหนานหรือฝูเจี้ยนตอนใต้ หมี่นี้ทำมาจากน้ำพริกชาฉากับหมี่น้ำมัน เสิร์ฟเคียงถั่วงอก ตับหมู และวัตถุดิบอื่น ๆ ถือเป็นอาหารจานมีชื่อเสียงยอดนิยมจานหนึ่งของจีน

## ที่มา

สะเต๊ะเป็นอาหารที่มีที่มาจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ คำว่าสะเต๊ะเมื่อแผลงเป็นจีนในภาษาหมิ่นหนานกลายมาเป็น ซาเต๊ (จีน: 沙茶; เป่อ่วยยี: *sa-te*) ซึ่งออกเสียงในภาษาจีนกลางเป็น ชาฉา โดยพยางค์คำว่า เต๊ะ ในชื่อสะเต๊ะ ออกเสียงคล้ายกับคำว่า เต ในภาษาหมิ่นหนาน (จีน: 茶; เป่อ่วยยี: *te*) ซึ่งแปลว่า *ชา* (ฉา ในภาษาจีนกลาง)

## ส่วนผสม

หมี่สะเต๊ะกับหอยเป๋าฮื้อและอาหารทะเล
ส่วนผสมหลักของหมี่ชาฉาคือน้ำพริกชาฉา, หมี่น้ำมัน, ถั่วงอก และน้ำ วัตถุดิบอื่น ๆ เช่น เต้าหู้ทอดและกุ้งอาจะใส่เพื่อเพิ่มรสชาติ

## อ้างอิง
# เย็นตาโฟ

เย็นตาโฟ|  |
| ประเภท | อาหารจานหลัก ซุป |
| แหล่งกำเนิด | ประเทศจีน |
| ส่วนผสมหลัก | เต้าหู้ ซอสเย็นตาโฟ (ปลา และ เนื้อบด) |
| * สื่อ: เย็นตาโฟ
 |

| เย็นตาโฟ |
| --- |
|  |
| ชื่อภาษาจีน |
| จีนตัวเต็ม | 釀豆腐 |
| จีนตัวย่อ | 酿豆腐 |
| ความหมายตามตัวอักษร | "เต้าหู้บ่มสอดไส้หมูสับ" |
|

| การถอดเสียง |
| --- |
| ภาษาจีนมาตรฐาน |
| พินอิน | เนี่ยงโต้วฟู niàngdòufu |
| ฮากกา |
| พักฟ้าซื้อ | ngiong-theu-fu |
| กวางตุ้งมาตรฐาน |
| ยฺหวิดเพ็ง | joeng6 dau6 fu6 |
| หมิ่นใต้ |
| ฮกเกี้ยน เป่อ่วยยี | nn̂g-tāu-hū |

 |
| ชื่อภาษาไทย |
| ไทย | เย็นตาโฟ [jēntāːfōː] |
| อักษรโรมัน | *yentafo* |
|  |

เย็นตาโฟ
**เย็นตาโฟ** เป็นชื่อเรียกของก๋วยเตี๋ยวชนิดหนึ่ง เหมือนก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นปลาทั่วไป แต่ที่มีความเป็นเอกลักษณ์ที่เหมือนกันในการทำ คือ ต้องใส่ซอสเย็นตาโฟลงไปในน้ำก๋วยเตี๋ยว ทำให้น้ำก๋วยเตี๋ยวมีสีแดง ซอสเย็นตาโฟมีสีแดง ทำมาจากเต้าหู้ยี้

ที่มาของชื่อ *เย็นตาโฟ* มาจากภาษาจีนแคะ (ตัวเต็ม: 釀豆腐, ตัวย่อ: 酿豆腐) อ่านว่า *ย้องแท้วฟู้* (ngiong-theu-fu) ภาษาจีนกลางอ่านว่า *เนี่ยงโต้วฟู* (niàng dòufu) หมายถึงเต้าหู้บ่มสอดไส้หมูสับ (ลักษณะเดียวกับส่วนประกอบของก๋วยเตี๋ยวแคะ) ซึ่งเป็นอาหารเลื่องชื่อของชาวจีนแคะมาแต่โบราณ ไม่ได้แปลว่า *เต้าหู้หมัก* (ที่หมายถึงเต้าหู้ยี้หรือ แท้วฟู้ยี ในภาษาจีนแคะ) ก่อนหน้านี้มีผู้สันนิษฐานว่าชาวแต้จิ๋วรับมาแล้วออกเสียงตามแบบถนัดว่า *เยี่ยงเต่าฮู* และเพี้ยนมาเป็นเย็นตาโฟในปัจจุบัน แต่ถ้าพิจารณาคำอ่านภาษาจีนแคะ ที่เขียนเป็นภาษาอังกฤษ ก็เพี้ยนเป็นเย็นตาโฟได้เช่นกัน

"ย้องแท้วฟู้" หรือเต้าหู้ยัดไส้ที่ชาวไทยรู้จักในชื่อ “เต้าหู้แคะ” ซึ่งเป็นเครื่องประกอบอย่างหนึ่งของ “ก๋วยเตี๋ยวแคะ” ในประเทศไทยด้วยนั้น เป็นวัฒนธรรมอาหารพื้นบ้านโบราณของชาวแคะที่สืบทอดมาเป็นเวลายาวนานนับพันปีจนกลายเป็นอาหารพื้นเมืองเลื่องชื่อของประเทศจีนเอง ตลอดจนประเทศมาเลเซีย สิงคโปร์ ฮ่องกง ไต้หวัน ไทย และอื่นๆ ที่มีชนเชื้อชาติแคะอาศัยอยู่ ซึ่งเป็นชนเชื้อชาติจีนที่มีพลเมืองรวมกันมากที่สุดในโลก และประเทศมาเลเซียยังได้ขึ้นบัญชี "ย้องแท้วฟู้" เป็นหนึ่งใน 100 รายการมรดกวัฒนธรรมอาหารแห่งชาติมาเลเซียด้วย

นอกจากเครื่องที่เป็นเอกลักษณ์แล้วยังมีเต้าหู้ทอด ปาท่องโก๋ชิ้นเล็ก ปลาหมึกกรอบ เลือดหมูก้อน และผักนิยมใช้ผักบุ้ง อาจใส่เกี๊ยวกรอบหรือปลาชิ้น ลูกชิ้นปลา ในแถบจังหวัดระยอง

สูตรของเย็นตาโฟมีหลายสูตร ทั้งแบบธรรมดา แบบต้มยำทะเล โดยใส่เครื่องปรุงที่เป็นอาหารทะเลไปด้วย ตามการเปลี่ยนแปลงตามยุคสมัย

ก๋วยเตี๋ยวได้รับการปรุงแต่งเป็นเย็นตาโฟเมื่อใด ยังไม่มีการบันทึกไว้ แต่ตามที่มีการศึกษา ต้นตำรับอาหารของจีนจะมีรสชาติจืด ซึ่งคนไทยในสมัยก่อนนั้นไม่ชอบอาหารจืด ชอบอาหารที่มีรสจัด โดยมีการนำเต้าหู้ยี้มาใส่เพื่อปรุง และนำชื่อเรียกของเต้าหู้ชนิดนั้นมาตั้งเป็นชื่อของก๋วยเตี๋ยวใส่เต้าหู้ยี้ว่า เย็นตาโฟ

## ดูเพิ่ม

* รายชื่ออาหารจากเต้าหู้

## อ้างอิง

* "คิดเช่น Gen D 29 05 60". *ฟ้าวันใหม่*. 2017-05-29. สืบค้นเมื่อ 2017-05-30.

## แหล่งข้อมูลอื่น