# ภาษาจีนฮากกา

| ภาษาจีนฮากกา |
| --- |
| 客家话 *Hak-kâ-va*/*Hak-kâ-fa* |
| "เค่อเจียฮว่า" ในอักษรจีน |
| ภูมิภาค | จีนใต้และตะวันตกเฉียงใต้ มีจุดศูนย์กลางที่มณฑลกวางตุ้ง, นิวเทอร์ริทอรีส์ในฮ่องกง, มาเลเซีย, เจอะเลิ้น ในประเทศเวียดนาม และหมู่เกาะบังกาเบอลีตุงและจังหวัดกาลีมันตันตะวันตกในประเทศอินโดนีเซีย |
| ชาติพันธุ์ | ฮากกา |
| ผู้พูด | 44 ล้านคน (2022) |
| ตระกูลภาษา | จีน-ทิเบต
* จีน
	+ จีน
		- **ภาษาจีนฮากกา**
 |
| รูปแบบก่อนหน้า | จีน-ทิเบตดั้งเดิม
* ภาษาจีนเก่า
	+ ภาษาฮากกา-เชอดั้งเดิม
		- ภาษาฮากกาดั้งเดิม
 |
| ภาษาถิ่น | * เหมย์เซี่ยน
* ทิงโจว
* ซื่อเซี่ยน
* ฮุ่ยโจว
 |
| ระบบการเขียน | * อักษรจีน
* อักษรละติน (พักฟ้าซื้อ)
 |
| สถานภาพทางการ |
| ภาษาทางการของ | ไต้หวัน |
| ผู้วางระเบียบ | * **ไต้หวัน**: กระทรวงศึกษาธิการ สภากิจการฮากกา
* **จีน**: กรมการศึกษามณฑลกวางตุ้ง
 |
| รหัสภาษา |
| ISO 639-3 | `hak` |
| *Glottolog* | `hakk1236` |
| Linguasphere | 79-AAA-g > 79-AAA-ga
(+ 79-AAA-gb transition to 79-AAA-h) |
|  |
|

| ฮากกา |
| --- |
|  |
| จีนตัวย่อ | 客家话 |
| จีนตัวเต็ม | 客家話 |
|  |
| ฮากกา | hag5 ga1 fa4 *หรือ* hag5 ga1 va4 |
|  |
|

| การถอดเสียง |
| --- |
| ภาษาจีนมาตรฐาน |
| พินอิน | Kèjiāhuà |
| อู๋ |
| การถอดเป็นอักษรโรมัน | Kah-ka-ho |
| จีนกั้น |
| Romanization | Khak-ka-ua |
| ฮากกา |
| อักษรโรมัน | hag5 ga1 fa4 *หรือ* hag5 ga1 va4 |
| พักฟ้าซื้อ | Hak-kâ-fa *หรือ* Hak-kâ-va |
| กวางตุ้งมาตรฐาน |
| การถอดเป็นอักษรโรมันแบบเยล | haak gā wá |
| ยฺหวิดเพ็ง | haak3 gaa1 waa2 |
| หมิ่นใต้ |
| ฮกเกี้ยน เป่อ่วยยี | Kheh-oē (客话) |

 |
|  |

ผู้พูดภาษาจีนฮากกา บันทึกที่ไต้หวัน
**ภาษาแคะ**, **ภาษาฮากกา** หรือ **เค่อเจียฮว่า** (*พักฟ้าซื้อ: *Hak-kâ-va / Hak-kâ-fa**)( จีนตัวย่อ: 客家语; จีนตัวเต็ม: 客家語; พินอิน: *Kèjiāyǔ*; *พักฟ้าซื้อ: *Hak-kâ-ngî**) คือหนึ่งในภาษาของตระกูลกลุ่มภาษาจีนที่ชาวฮากกาพูดเป็นภาษาแม่ในพื้นที่ประเทศจีนตอนใต้ ไต้หวัน และพื้นที่พลัดถิ่นบางแห่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และในชุมชนชาวจีนโพ้นทะเลทั่วโลก

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## อ่านเพิ่ม

* Branner, David Prager (2000). *Problems in Comparative Chinese Dialectology – the Classification of Miin and Hakka*. Trends in Linguistics series, no. 123. Berlin: Mouton de Gruyter. ISBN 978-3-11-015831-1.
* Hashimoto, Mantaro J. (2010). *The Hakka Dialect: A Linguistic Study of Its Phonology, Syntax and Lexicon*. Princeton/Cambridge Studies in Chinese Linguistics. Vol. 5. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-13367-8.
* Lee, Wai-Sum & Zee, Eric (2009). "Hakka Chinese". Illustrations of the IPA. *Journal of the International Phonetic Association*. **39** (1): 107–111. doi:10.1017/S0025100308003599`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์), with supplementary sound recordings.

* O'Connor, Kevin A. (1976). "Proto-Hakka". *Ajia Afurika Gengo Bunka Kenkyū / Journal of Asia and Africa Studies*. **11** (1): 1–64.
* Sagart, Laurent (1998). "On distinguishing Hakka and non-Hakka dialects". *Journal of Chinese Linguistics*. **26** (2): 281–302. JSTOR 23756757.
* ——— (2002). "Gan, Hakka and the Formation of Chinese Dialects" (PDF). ใน Ho, Dah-an (บ.ก.). *Dialect Variations in Chinese: Papers from the Third International Conference on Sinology, Linguistics Section* (ภาษาอังกฤษ). Taipei: Academia Sinica. pp. 129–153. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2021-08-14. สืบค้นเมื่อ 2016-04-05.
* Schaank, Simon Hartwich (1897). *Het Loeh-foeng-dialect* (ภาษาดัตช์). Leiden: E.J. Brill. สืบค้นเมื่อ 11 February 2015.
* Taiwan Language Tool (including Hakka)
* Nakanishi, Hiroki (2010). "On the genetic affiliation of Shehua 《论畬话的归属》". *Journal of Chinese Linguistics* (ภาษาจีน). The Chinese University of Hong Kong Press. **24**: 247–267. JSTOR 23825447 – โดยทาง JSTOR.
* Coblin, W. South (2019). *Common Neo-Hakka: A Comparative Reconstruction*. Language and linguistics Monograph Series 63. Taipei: Institute of Linguistics, Academia Sinica. ISBN 978-986-54-3228-7.