# เงียมอู

| เงียมอู (เหยียน ยฺหวี่) |
| --- |
| 閻宇 |
|  |
| มหาขุนพลขวา (右大將軍 *โย่วต้าเจียงจฺวิน*) |
| **ดำรงตำแหน่ง** ค.ศ. 258 (258) – ค.ศ. ? (?) |
| กษัตริย์ | เล่าเสี้ยน |
| แม่ทัพภูมิภาคหนานจง (庲降都督 *หลายเสียงตูตู*) |
| **ดำรงตำแหน่ง** ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 258 (258) |
| กษัตริย์ | เล่าเสี้ยน |
|  |
| ข้อมูลส่วนบุคคล |
| เกิด | ไม่ทราบ นครจิงโจว มณฑลหูเป่ย์ |
| เสียชีวิต | ไม่ทราบ |
| อาชีพ | ขุนพล |
| ชื่อรอง | เหวินผิง (文平) |
|  |

**เงียมอู** มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **เหยียน ยฺหวี่** (จีน: 閻宇; พินอิน: *Yán Yǔ*) ชื่อรอง **เหวินผิง** (จีน: 文平; พินอิน: *Wénpíng*) เป็นขุนพลของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน

## ประวัติ

เงียมอูเป็นชาวเมืองลำกุ๋น (南郡 *หนานจฺวิ้น*) ในมณฑลเกงจิ๋ว (荊州 *จิงโจว*) ซึ่งปัจจุบันอยู่ในนครจิงโจว มณฑลหูเป่ย์ เงียมอูรับราชการในจ๊กก๊ก มีชื่อเสียงในเรื่องความสามารถและคุณธรรม ปฏิบัติหน้าที่อย่างขยันหมั่นเพียร

ในช่วงปีท้าย ๆ ของศักราชเหยียนซี (延熙; ค.ศ. 238-257) เงียมอูได้รับการตั้งเป็นแม่ทัพภูมิภาคหนานจง (庲降都督 *หลายเสียงตูตู*) ลำดับที่ 6 แทนที่จาง เปี่ยว (張表) แล้วยกทหารไปสยบภูมิภาคหนานจง (南中) เงียมอูเป็นคนขยันหมั่นเพียร จัดการราชการต่าง ๆ อย่างรอบคอบ ดำเนินตามรอยของม้าตง แต่อิทธิพลและความดีความชอบไม่เทียบเท่าม้าตง ฮั่ว อี้ (霍弋) ได้รับการตั้งให้เป็นเสนาธิการทัพ (參軍 *ชานจฺวิน*) ของเงียมอู

ในปี ค.ศ. 258 เงียมอูได้รับการแต่งตั้งเป็นมหาขุนพลขวา (右大將軍 *โย่วต้าเจียงจฺวิน*) ฮั่ว อี้ขึ้นมาทำหน้าที่แทนเงียมอูในตำแหน่งผู้ควบคุมทัพ (監軍 *เจียนจฺวิน*) และขุนพลสงบภาคใต้ (安南將軍 *อันหนานเจียงจฺวิน*) ในช่วงเวลานั้นจองอี้ผู้เป็นแม่ทัพอำเภอเองอั๋น (永安都督 *หย่งอานตูตู*) เดินทางกลับนครหลวงเซงโต๋ (成都 *เฉิงตู*) เพราะล้มป่วย ในขณะที่ซุนหลิมกำลังกุมอำนาจในรัฐง่อก๊กที่เป็นรัฐพันธมิตรของจ๊กก๊กในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เหล่าขุนนางไม่เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ชือ จี (施績) ผู้เป็นขุนพลทหารม้าทะยาน (驃騎將軍 *เพี่ยวฉีเจียงจฺวิน*) ของง่อก๊กกังวลว่ารัฐวุยก๊กที่เป็นรัฐอริจะฉวยโอกาสจากความวุ่นวายภายในง่อก๊ก ชือ จีจึงลอบเขียนจดหมายถึงรัฐจ๊กก๊กเพื่อแสดงถึงความกังวลว่าง่อก๊กจะถูกวุยก๊กผนวก ราชสำนักจ๊กก๊กจึงตั้งให้เงียมอูเป็นแม่ทัพอำเภอเองอั๋น และนำกำลังทหารเพิ่มเติมห้าพันนายไปป้องกันเมืองปาตง (巴東郡 *ปาตงจฺวิ้น*; อยู่บริเวณอำเภอเฟิ่งเจี๋ย นครฉงชิ่งในปัจจุบัน)

ในปีเดียวกันนั้น เฉิน จือ (陳祗) ผู้เป็นหัวหน้าสำนักราชเลขาธิการ (尚書令 *ช่างชูลิ่ง*) เสียชีวิต ขันทีฮุยโฮจึงได้ผูกขาดอำนาจในราชสำนักจ๊กก๊ก นายกองพันหลัว เซี่ยน (羅憲) ปฏิเสธที่จะร่วมงานกับฮุยโฮ ฮุยโฮจึงให้ส่งหลัว เซี่ยนไปไกลจากนครหลวงเซงโต๋ให้ไปรับตำแหน่งเป็นเจ้าเมือง (太守 *ไท่โฉ่ว*) ของเมืองปาตง แม้ว่าเงียมอูจะประจบประแจงฮุยโฮแต่ก็เห็นความสำคัญของความสามารถของหลัว เซี่ยน จึงให้หลัว เซี่ยนคุมกำลังทหารและตั้งให้เป็นรองแม่ทัพของตน

เกียงอุยได้รับหน้าที่สำคัญในการยกทัพบุกวุยก๊กติดต่อกันหลายปีแต่ไม่ประสบผลสำเร็จ เมื่อฮุยโฮขึ้นมามีอำนาจในราชสำนักและมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเงียมอูซึ่งเวลานั้นเป็นมหาขุนพลขวา ฮุยโฮต้องการปลดเกียงอุยออกจากอำนาจและตั้งเงียมอูขึ้นแทนที่ จูกัดเจี๋ยมผู้ดำรงตำแหน่งรักษาการขุนพลพิทักษ์ (衛將軍 *เว่ย์เจียงจฺวิน*) ก็ถวายฎีกาทูลเสนอให้ตั้งเงียมอูแทนที่เกียงอุยเช่นกัน เมื่อเกียงอุยทราบเรื่องนี้จึงทูลเล่าเสี้ยนว่า "ฮุยโฮกลับกลอก แกมโกง ใช้อำนาจตามอำเภอใจ จะทำลายรัฐลงได้ ขอทรงมีรับสั่งให้ประหารชีวิตเถิด" เล่าเสี้ยนตรัสตอบว่า "ฮุยโฮเป็นเพียงข้าราชการผู้น้อยที่เราใช้ให้ไปทำธุระไป ๆ มา ๆ ก่อนหน้านี้ตั๋งอุ๋นก็รังเกียจเขาอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ข้ารู้สึกไม่ชอบใจในเรื่องนี้ เหตุใดท่านจึงระแวงเขาเล่า" เกียงอุยเห็นว่าฮุยโฮมีผู้สนับสนุนจำนวนมากในราชสำนัก กลัวว่าที่ตนกล่าวประณามฮุยโฮจะเป็นเหตุให้ผู้สนับสนุนของฮุยโฮมาจับตัวตน จึงเปลี่ยนท่าทีและทูลอย่างสำรวมต่อเล่าเสี้ยนอีกไม่กี่ประโยคแล้วจึงทูลลาออกมา เล่าเสี้ยนจึงทรงส่งฮุยโฮไปพบเกียงอุยเพื่อขอขมา ตั้งแต่นั้นมาเกียงอุยก็ระแวงถึงภัยอันตรายในราชสำนักมากขึ้น หลังกลับจากเตียวเจี๋ยง (洮陽 *เถาหยาง*) เกียงอุยก็ขอไปยังท่าจง (沓中; ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอำเภอโจวชฺวี มณฑลกานซู่ในปัจจุบัน) เพื่อดำเนินการทำนาเพาะปลูกข้าวสาลี และไม่กล้ากลับไปนครหลวงเซงโต๋

ในปี ค.ศ. 263 รัฐวุยก๊กยกทัพบุกจ๊กก๊ก จักรพรรดิเล่าเสี้ยนจึงมีรับสั่งให้เงียมอูนำกำลังทหารยกมาทางตะวันตกเพื่อช่วยป้องกันนครหลวงเซงโต๋ เงียมอูมอบหมายให้หลัว เซี่ยนคุมทหารสองพันนายอยู่รักษาอำเภอเองอั๋น ตัวเงียมอูนำกำลังทหารที่เหลือไปทางตะวันตกไปช่วยเหลือนครหลวงเซงโต๋ ต่อมาไม่นานวุยก๊กพิชิตจ๊กก๊กลงได้ ไม่มีการกล่าวถึงเงียมอูในบันทึกประวัติศาสตร์อีกหลังจากนั้น

## ดูเพิ่ม

* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม

* ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). *สามก๊กจี่* (*ซานกั๋วจื้อ*).
* ฉาง ฉฺวี (คริสต์ศตวรรษที่ 4). *หฺวาหยางกั๋วจื้อ*.
* เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). *อรรถาธิบายสามก๊กจี่* (*ซานกั๋วจื้อจู้*).