Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# เจียวปิน

| เจียวปิน (เจี่ยง ปิน) |
| --- |
| 蔣斌 |
|  |
| ผู้พิทักษ์ทัพ (護軍 *ฮู่จฺวิน*) |
| **ดำรงตำแหน่ง** ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 263 (263) |
| กษัตริย์ | เล่าเสี้ยน |
| ขุนพลสงบยุทธ (綏武將軍 *ซุยอู่เจียงจฺวิน*) |
| **ดำรงตำแหน่ง** ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 263 (263) |
| กษัตริย์ | เล่าเสี้ยน |
|  |
| ข้อมูลส่วนบุคคล |
| เกิด | ไม่ทราบ |
| เสียชีวิต | ค.ศ. 264 นครเฉิงตู มณฑลเสฉวน |
| บุพการี | * เจียวอ้วน (บิดา)
 |
| ญาติ | เจียวเอี๋ยน (น้องชาย) |
| อาชีพ | ขุนพล |
| บรรดาศักดิ์ | อานหยางถิงโหฺว (安陽亭侯) |
|  |

**เจียวปิน** หรือ **เจียวปีน** (เสียชีวิต ค.ศ. 264) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **เจี่ยง ปิน** (จีน: 蔣斌; พินอิน: *Jiǎng Bīn*) เป็นขุนพลของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน

## ประวัติ

เจียวปินเป็นชาวอำเภอเซียงเซียง (湘鄉縣 *เซียงเซียงเซี่ยน*) เมืองเลงเหลง (零陵郡 *หลิงหลิงจฺวิ้น*) ซึ่งปัจจุบันคือนครเซียงเซียง มณฑลหูหนาน เป็นบุตรชายคนโตของเจียวอ้วนผู้เป็นขุนพล ขุนนาง และผู้สำเร็จราชการของรัฐจ๊กก๊ก

ในปี ค.ศ. 246 เจียวอ้วนเสียชีวิต เจียวปินสืบทอดบรรดาศักดิ์อานหยางถิงโหว (安陽亭侯) ของบิดา เจียวปินรับราชการเป็นขุนพลในจ๊กก๊กเช่นเดียวกับบิดา และมียศเป็นขุนพลสงบยุทธ (綏武將軍 *ซุยอู่เจียงจฺวิน*) และดำรงตำแหน่งเป็นผู้พิทักษ์ทัพ (護軍 *ฮู่จฺวิน*) ในอำเภอฮั่นเสีย (漢城縣 *ฮั่นเฉิงเซี่ยน*; ปัจจุบันคืออำเภอเหมี่ยน มณฑลฉ่านซี)

ในปี ค.ศ. 263 จงโฮยขุนพลของรัฐวุยก๊กยกทัพบุกจ๊กก๊ก จงโฮยให้ซุนไคผู้เป็นผู้พิทักษ์ทัพ (護軍 *ฮู่จฺวิน*) นำกำลังทหารไปล้อมเจียวปินที่ฮันเสีย จงโฮยเขียนจดหมายถึงเจียวปินว่า "มีผู้มีความสามารถและคุณธรรมมากมายในจ๊ก คนเช่นท่านและจูเก่อ ซือยฺเหวี่ยน (จูกัดเจี๋ยม) ก็เฉกเช่นข้าพเจ้า และยังมีคนอื่นอีกมากที่เฉกเช่นท่านเช่นกัน เป็นธรรมเนียมปฏิบัติของบรรพชนที่ต้องสักการะมหาปราชญ์ในอดีต บัดนี้เมื่อข้าพเจ้ามาถึงจ๊ก ข้าพเจ้าต้องการไปเยือนหลุมศพของบิดาท่าน ข้าพเจ้าหวังว่าท่านจะบอกข้าพเจ้าว่าหลุมศพนั้นอยู่ที่ใด"

เจียวปินตอบว่า "ข้าพเจ้ารู้ว่าท่านเป็นผู้ที่เข้าใจข้าพเจ้าและข้าพเจ้าอยากจะเป็นมิตรกับท่าน บัดนี้เมื่อท่านร้องขออย่างสุภาพ ก็คงจะเป็นการเสียมารยาทหากปฏิเสธท่าน บิดาผู้ล่วงลับของข้าพเจ้าล้มป่วยเสียชีวิตที่อำเภอโปยเสีย (涪縣 *ฝูเซี่ยน*; ปัจจุบันคือนครเหมี่ยนหยาง มณฑลเสฉวน) หลังจากที่อาจารย์ด้านฮวงจุ้ยบอกว่าอำเภอโปยเสียเป็นสถานที่ดี เราจึงฝังศพของบิดาที่นั่น ท่านมาตามทางไปจ๊กเพื่อเยี่ยมและคำนับหลุมศพของบิดา งันเอี๋ยน (顏回 *เหยียน หุย*) ก็แสดงความเป็นผู้มีคุณธรรมเมื่อปฏิบัติต่อขงจื๊อเหมือนเป็นบิดาของตน บัดนี้หลังได้รับจดหมายของท่าน ข้าพเจ้ารู้สึกเสียใจอย่างมากและคิดถึงบิดาของข้าพเจ้ามากยิ่งขึ้น"

จงโฮยรู้สึกประทับใจกับลักษณะนิสัยอันน่านับถือของเจียวปินหลังได้รับการตอบกลับของเจียวปิน จงโฮยจึงมุ่งหน้าไปยังอำเภอโปยเสีย หาสุสานของเจียวอ้วนจนพบและคำนับหลุมศพ

หลังการล่มสลายของจ๊กก๊กเมื่อปลายปี ค.ศ. 263 เจียวปินเดินทางไปยังอำเภอโปยเสียเพื่อพบกับจงโฮยแล้วกลายเป็นมิตรกับจงโฮย เจียวปินถูกสังหารโดยทหารที่ก่อการกำเริบในเดือนมีนาคม ค.ศ. 264 เมื่อจงโฮยเริ่มก่อกบฏในเซงโต๋ต่อต้านสุมาเจียวผู้สำเร็จราชการแห่งวุยก๊ก

## ดูเพิ่ม

* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม

* ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). *สามก๊กจี่* (*ซานกั๋วจื้อ*).
* ซือหม่า กวาง (1084). *จือจื้อทงเจี้ยน*.
# เฉิน เต้า

| เฉิน เต้า |
| --- |
| ขุนพลแห่งจ๊กก๊ก |
|  |
|  |
| ชื่อภาษาจีน |
| จีนตัวเต็ม | 陳到 |
| จีนตัวย่อ | 陈到 |
|

| การถอดเสียง |
| --- |
| ภาษาจีนมาตรฐาน |
| พินอิน | Chén Dào |

 |
|  |
|  |
| ชื่อรอง | Shuzhi |
| ยุคในประวัติศาสตร์ | สามก๊ก |

**เฉิน เต้า** (อังกฤษ: *Chen Dao*; จีนตัวย่อ: 陈到; จีนตัวเต็ม: 陳到) เป็นขุนพลแห่งรัฐ จ๊กก๊ก ใน สมัยสามก๊ก ของจีน ก่อนหน้านี้เขารับใช้ภายใต้ขุนศึก เล่าปี่ จักรพรรดิผู้ก่อตั้ง จ๊กก๊ก ในช่วงปลาย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก

## แหล่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์ในชีวิตของเฉิน เต้า

มีการบันทึกเกี่ยวกับเฉิน เต้าเพียงเล็กน้อยในประวัติศาสตร์ ไม่เหมือนกับบุคคลที่มีชื่อเสียงอื่นๆ ในปลาย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก และ สมัยสามก๊ก เขาไม่มีชีวประวัติใน จดหมายเหตุสามก๊ก ใน ศตวรรษที่ 3 (Sanguozhi) ซึ่งเป็นแหล่งข้อมูลที่เชื่อถือได้สำหรับยุคนั้นในประวัติศาสตร์จีน ข้อมูลเกี่ยวกับเขากระจัดกระจายไปทั่วชีวประวัติของบุคคลอื่นในจดหมายเหตุสามก๊กและแหล่งข้อมูลอื่น ๆ เช่น Chronicles of Huayang (Huayang Guo Zhi) และ ไท่ผิงยฺวี่หลาน

## ดูเพิ่ม
# ปอเฉียม

| ปอเฉียม (ฟู่ เชียน) |
| --- |
| 傅僉 |
| ภาพวาดปอเฉียมสมัยราชวงศ์ชิง |
|  |
| แม่ทัพภูมิภาคกวนต๋ง (關中都督 *กวานจงตูตู*) |
| **ดำรงตำแหน่ง** ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 263 (263) |
| กษัตริย์ | เล่าเสี้ยน |
| ขุนพลราชองครักษ์ฝ่ายซ้าย (左中郎將 *จั่วจงหลางเจี้ยง*) |
| **ดำรงตำแหน่ง** ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?) |
| กษัตริย์ | เล่าเสี้ยน |
|  |
| ข้อมูลส่วนบุคคล |
| เกิด | ไม่ทราบ นครซิ่นหยาง มณฑลเหอหนาน |
| เสียชีวิต | ค.ศ. 263 อำเภอหนิงเฉียง มณฑลฉ่านซี |
| บุตร | * ฟู่ จู้
* ฟู่ มู่
 |
| บุพการี | * เปาเตียว (บิดา)
 |
| อาชีพ | ขุนพล |
|  |

**ปอเฉียม**, **หูเยียบ**, **อุเยียม** หรือ **หูเหยียม** (เสียชีวิตช่วงปลาย ค.ศ. 263) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **ฟู่ เชียน** (จีน: 傅僉; พินอิน: *Fù Qiān*) เป็นขุนพลของรัฐจ๊กก๊กในสามก๊กของจีน เป็นบุตรชายของเปาเตียว (傅肜 *ฟู่ หรง*)

## ประวัติ

ปอเฉียมเป็นชาวเมืองงีหยง (義陽郡 *อี้หยางจฺวิ้น*) ซึ่งปัจจุบันคือนครซิ่นหยาง มณฑลเหอหนาน บิดาของปอเฉียมคือเปาเตียว ถูกสังหารในที่รบระหว่างยุทธการที่อิเหลงซึ่งรบกับทัพของซุนกวนในปี ค.ศ. 222 ปอเฉียมได้สืบทอดบรรดาศักดิ์ของบิดาและรับราชการกับจ๊กก๊กในตำแหน่งขุนพลราชองครักษ์ฝ่ายซ้าย (左中郎將 *จั่วจงหลางเจี้ยง*) ก่อนได้เลื่อนตำแหน่งเป็นแม่ทัพภูมิภาค (都督 *ตูตู*) ของภูมิภาคกวนต๋ง (關中 *กวานจง*)

ปลายปี ค.ศ. 263 ระหว่างการรบระหว่างจ๊กก๊กและวุยก๊กที่เป็นรัฐอริ ปอเฉียมถูกส่งไปรบต้านข้าศึก ในเวลานั้นผู้คนจำนวนมากยกย่องปอเฉียมและบิดาว่าเป็น "ผู้ภักดีและเที่ยงธรรมมาหลายรุ่น" (奕世忠義 *อี้ชื่อจงอี้*) ปอเฉียมได้รับมอบหมายให้ป้องกันด่านเองเปงก๋วน (陽平關 *หยางผิงกวาน*) ส่วนเจียวสี (蔣舒 *เจี่ยง ชู*) ถูกส่งไปรบกับข้าศึก แต่เจียวสียอมจำนนต่อข้าศึกโดยการเปิดประตูด่านและปล่อยให้ข้าศึกเข้ามา เฮาเหลก (胡烈 *หู เลี่ย*) ขุนพลวุยก๊กนำกำลังพลเข้าโจมตีที่ตั้งของปอเฉียม ในที่สุดปอเฉียมจึงถูกสังหารหลังพยายามขับไล่ข้าศึกแต่ไม่เป็นผล

## ครอบครัว

บุตรชายปอเฉียมคือฟู่ จู้ (傅著) และฟู่ มู่ (傅募) ได้เข้ารับราชการกับราชวงศ์จิ้น หลังมีฎีกาที่เขียนโดยเหวิน ลี่ (文立) ทูลเสนอกับสุมาเอี๋ยนให้ปฏิบัติต่อทายาทของอดีตข้าราชการของจ๊กก๊กอย่างมีเมตตา

## ในนิยาย*สามก๊ก*

ในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ที่ประพันธ์ในคริสต์ศตวรรษ์ที่ 14 เรื่อง*สามก๊ก'* (*ซานกั๋วเหยี่ยนอี้*) ปอเฉิยมเป็นขุนพลในสังกัดของเกียงอุยที่เกียงอุยไว้วางใจ หลังการโจมตีของทัพวุยก๊กที่ด่านเองเปงก๋วน ปอเฉียมป้องกันด่านอย่างสุดความสามารถ แต่ในที่สุดเจียวสี (蔣舒 *เจี่ยง ชู*) ที่เป็นนายทหารด้วยกันก็ยอมจำนนต่อข้าศึก ทำให้ปอเฉียมเสียชีวิตระหว่างการสู้รบ

## ดูเพิ่ม

* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม

* ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). *สามก๊กจี่* (*ซานกั๋วจื้อ*).
* ล่อกวนตง (ศตวรรษที่ 14). *สามก๊ก* (*ซานกั๋วเหยี่ยนอี้*).
# ซีเอ๋ง

| ซีเอ๋ง |
| --- |
| 徐榮 |
|  |
| จงหลางเจี้ยง (中郎將) |
| **ดำรงตำแหน่ง** ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 192 (192) |
| กษัตริย์ | พระเจ้าเหี้ยนเต้ |
|  |
| ข้อมูลส่วนบุคคล |
| เกิด | ไม่ทราบ เหลียวหยางหรือเฉิ่นหยาง มณฑลเหลียวหนิง |
| เสียชีวิต | ค.ศ. 192 เว่ย์หนาน มณฑลส่านซี |
| อาชีพ | ขุนพล |
|  |

**ซีเอ๋ง** (เสียชีวิต ป. มิถุนายน ค.ศ. 192) เป็นนายทหารของตั๋งโต๊ะ มีบทบาทในช่วงสั้น ๆ ในตอนที่ตั๋งโต๊ะย้ายเมืองหลวง

โจโฉได้รวบรวมกองทัพพันธมิตรขึ้นมา เพื่อโค่นอำนาจตั๋งโต๊ะ ตั๋งโต๊ะกลัวจึงย้ายเมืองหลวงจากลกเอี๋ยงไปอยู่ที่เตียงฮัน แต่ลิยูได้คาดการณ์ไว้แล้วว่า กองทัพพันธมิตรต้องตีท้ายทัพ จึงให้ซีเอ๋งนำกองกำลังส่วนหนึ้งไปซุ่มที่ซิงหยาง แล้วก็เป็นดังที่ลิยูคาด โจโฉตีท้ายทัพของตั๋งโต๊ะ ลิโป้จึงยกทัพมาสกัดไว้ ด้วยกำลังที่น้อยกว่าทำให้โจโฉต้องถอยทัพกลับ ระหว่างที่เดินทัพมาถึงซิงหยาง ซีเอ๋งที่ซุ่มอยู่จึงเข้าโจมตีกองทัพของโจโฉทันที โจโฉหนีหัวซุกหัวซุน ซีเอ๋งยิงเกาทัณฑ์ถูกไหล่ของโจโฉ ส่วนม้าก็ถูกทหารของซีเอ๋งใช้หอกแทงล้มลง โจโฉเกือบถูกทหารจับได้ ยังดีที่โจหองมาช่วยไว้ แล้วพาโจโฉหนีไป กองทัพซีเอ๋งจึงยกทัพตามโจโฉและโจหองไปจนเกือบใกล้ถึงตัวทั้งสองแล้ว แต่แฮหัวตุ้นและแฮหัวเอี๋ยนได้นำทัพมาช่วยโจโฉ ซีเอ๋งเข้าประลองทวนกับแฮหัวตุ้น ในที่สุดก็ตายด้วยน้ำมือแฮหัวตุ้น

## อ้างอิง

* ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). *จดหมายเหตุสามก๊ก* (*ซันกั๋วจื้อ*).
* ล่อกวนตง (คริสต์ศตวรรษที่ 14). *สามก๊ก* (*ซันกั็วเหยี่ยนอี้*).
* เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). *อรรถาธิบายจดหมายเหตุสามก๊ก* (*ซันกั๋วจื้อจู้*).
# เค้าก๋อง

| เค้าก๋อง (สฺวี่ ก้ง) |
| --- |
| 許貢 |
|  |
| เจ้าเมืองง่อกุ๋น (吳郡太守) |
| **ดำรงตำแหน่ง** ค.ศ. 194 (194) – ค.ศ. 195 (195) |
| กษัตริย์ | พระเจ้าเหี้ยนเต้ |
| ก่อนหน้า | เชิ่ง เซี่ยน |
| ถัดไป | เฉิน ยฺหวี่ |
| ผู้บัญชาการทหารเมืองง่อกุ๋น (吳郡都尉) |
| **ดำรงตำแหน่ง** ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 194 (194) |
| กษัตริย์ | พระเจ้าเหี้ยนเต้ |
| ถัดไป | จูฮี |
|  |
| ข้อมูลส่วนบุคคล |
| เกิด | ไม่ปรากฏ |
| เสียชีวิต | ค.ศ. 200 |
| อาชีพ | นักการเมือง, ขุนศึก |
|  |

**เค้าก๋อง** (จีน: 許貢, ถึงแก่กรรม 200) หรือ **สฺวีก้ง** ในภาษาจีนกลาง ขุนนางและขุนศึกเล็ก ๆ ผู้มีชีวิตระหว่างปลาย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ของจีน

## ประวัติ

เค้าก๋องเริ่มต้นรับราชการระหว่าง 190 และ 193 ฐานะ ผู้บัญชาการ เมืองง่อกุ๋น (ทุกวันนี้คือ ซูโจว, เจียงซู) เขาเป็นสหายสนิทของ เคาเจ้ง เขาหนีมายังเขตแดน กังตั๋ง เพื่อหลบหนีความวุ่นวายในภาคกลางของจีน เค้าก๋องรับ เคาเจ้ง และรักเขาเหมือนแขกผู้มีเกียรติ

หลังจาก ซุนเซ็ก สามารถรวมดินแดนกังตั๋งจนเป็นปึกแผ่นได้สำเร็จเขาเกิดความทะนงตัวจึงได้ถวายฎีกาแด่ พระเจ้าเหี้ยนเต้ ให้ตั้งตนเองเป็น อ๋อง แต่ฎีกาทุกฉบับของเขาถูกขัดขวางโดย โจโฉ เค้าก๋องซึ่งเป็นเจ้าเมืองง่อกุ๋นไม่พอใจในการกระทำของซุนเซ็กจึงได้ลอบส่งจดหมายให้กับโจโฉให้สังหารซุนเซ็กแต่คนเดินสาส์นของเค้าก๋องถูกจับได้เสียก่อนโดยคนของซุนเซ็กและได้ส่งตัวให้ ซุนเซ็ก เมื่อ ซุนเซ็ก ได้อ่านจดหมายฉบับนี้จึงได้ออกคำสั่งให้จับตัว เค้าก๋อง เมื่อได้เผชิญหน้ากันซุนเซ็กได้ซักถามเค้าก๋องแต่เค้าก๋องได้ตอบปฏิเสธ ซุนเซ็ก จึงสั่งการให้ฆ่าเค้าก๋องเสียทำให้อดีตผู้ใต้บังคับบัญชาของ เค้าก๋อง ได้ลอบโจมตีเขาระหว่างล่าสัตว์และได้สังหารเขา

## ดูเพิ่ม

* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก (ค)

## อ้างอิง
# ไทสูจู้

| ไทสูจู้ |
| --- |
|  |
| ขุนพลแห่งง่อก๊ก |
| เกิด | ค.ศ. 166 |
| ถึงแก่กรรม | ค.ศ. 206 |
|  |
|  |
| ชื่อภาษาจีน |
| จีนตัวเต็ม | 太史慈 |
| จีนตัวย่อ | 太史慈 |
|

| ขยายการถอดเสียง |
| --- |
| ภาษาจีนมาตรฐาน |
| พินอิน | Tàishǐ Cí |
| ปอพอมอฟอ | ไท่สื่อฉือ |
| เวด-ไจลส์ | T'aishih Tz'u |
| หมิ่นใต้ |
| ฮกเกี้ยน เป่อ่วยยี | ไทสูจู้ |

 |
|  |
|  |
| ยุคในประวัติศาสตร์ | ยุคสามก๊ก |

**ไทสูจู้** (อังกฤษ: *Taishi Ci*; จีน: 太史慈; พินอิน: *Tàishǐ Cí*) มีชื่อเสียงจากการชิงฎีกาของศัตรูนายตัวเองทำให้ต้องหลบหนี ช่วยส่งสารให้กับขงหยงเพื่อขอความช่วยเหลือจากเล่าปี่ ขี่ม้ายิงธนูฝ่าโจรผ้าเหลือง หลังจากนั้นมารับใช้เล่าอิ้ว เล่าอิ้วแต่งตั้งเป็นคนตรวจตรากองทัพ ในการลาดตระเวนครั้งหนึ่ง พบกับซุนเซ็กโดยบังเอิญ ไทสูจู้ควบม้าเข้าใส่โจมตีทันที ทั้งสองสู้กันไม่รู้แพ้ชนะ ภายหลังเล่าอิ้วพ่ายแพ้ ซุนเซ็กจับตัวไทสูจู้ได้ และปล่อยตัวเขาไปให้ไปดูลาดเลาลูกน้องของเล่าอิ้ว ทั้งที่ลูกน้องซุนเซ็กหลายคนคัดค้าน แต่ไทสูจู้ก็กลับมาหาซุนเซ็ก จนเป็นที่มาของคำว่า "ใช้ไม่ระแวง ระแวงไม่ใช้" ภายหลังเกิดสงครามที่หับป๋า ไทสูจู้อาสาลอบเข้าโจมตีเมืองตอนกลางคืน แต่เตียวเลี้ยวรู้ทันแผนการนี้ จึงสั่งทหารรุมยิงลูกธนูมากมายใส่เขาจนเสียชีวิต

## ดูเพิ่ม

* ตัวละครในสามก๊ก
* เล่าอิ้ว
* ซุนเซ็ก

## แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติไทสูจู้ เก็บถาวร 2012-11-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
# เปาจิด

| เปาจิด |
| --- |
| 步騭 |
|  |
| เสนาธิการง่อก๊ก |
| **ดำรงตำแหน่ง** กันยายน หรือ ตุลาคม ค.ศ. 246 – มิถุนายน หรือ กรกฎาคม ค.ศ. 247 |
| กษัตริย์ | ซุนกวน |
| ก่อนหน้า | ลกซุน |
| ถัดไป | Zhu Ju |
| ซีหลิงตู (西陵督) |
| **ดำรงตำแหน่ง** ค.ศ. 229 (229) – กันยายน หรือ ตุลาคม ค.ศ. 246 |
| กษัตริย์ | ซุนกวน |
| เพี่ยวฉีเจียงจฺวิน (驃騎將軍) |
| **ดำรงตำแหน่ง** ค.ศ. 229 (229) – กันยายน หรือ ตุลาคม ค.ศ. 246 |
| กษัตริย์ | ซุนกวน |
|  |
| ข้อมูลส่วนบุคคล |
| เกิด | ไม่ทราบ หฺวายอาน มณฑลเจียงซู |
| เสียชีวิต | มิถุนายน หรือ กรกฎาคม ค.ศ. 247 |
| บุตร | * Bu Xie
* Bu Chan
 |
| ญาติ | ปู้ฮูหยิน (ญาติ) |
| อาชีพ | ขุนศึก, นักการเมือง |
| ชื่อรอง | Zishan (子山) |
| ตำแหน่ง | หลินเซียงโหว (臨湘侯) |
|  |

**เปาจิด** (จีนตัวย่อ: 步骘; จีนตัวเต็ม: 步騭; เสียชีวิต มิถุนายน หรือ กรกฎาคม ค.ศ. 247) เป็นบัณฑิตหนึ่งในที่ปรึกษาของซุนกวน ก่อนจะเริ่มศึกเซ็กเพ็ก เขาเป็นหนึ่งในกลุ่มที่ปรึกษาที่สนับสนุนให้ ซุนกวน จำนนต่อโจโฉ ในขณะที่ฝ่ายกองทัพ ต้องการที่จะสู้ หลังจากนั้นเมื่อ ขงเบ้งเดินทางเพื่อเจรจาชักชวนให้ ซุนกวน ทำศึก และทำสงครามวาทะกับเหล่าที่ปรึกษาของง่อ เปาจิดก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย และระหว่างการบุกวุยก๊กของกวนอู เขาเป็นคนคาดการณ์ การเคลื่อนไหวของกวนอูและโจหยิน ทำให้ง่อก๊กได้เกงจิ๋วคืนมา นอกจากนี้ ยังเป็นผู้เสนอแผนให้ส่งหัวของ ฮอมเกียงและเตียวตัด คนที่ฆ่าเตียวหุย เพื่อสงบศึกกับเล่าปี่

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

* Chen, Shou (คริสต์ศตวรรษที่ 3). *จดหมายเหตุสามก๊ก* (*Sanguozhi*).
* de Crespigny, Rafe (2007). *A Biographical Dictionary of Later Han to the Three Kingdoms 23-220 AD*. Leiden: Brill. ISBN 9789004156050.
* Luo, Guanzhong (คริสต์ศตวรรษที่ 14). *Romance of the Three Kingdoms* (*Sanguo Yanyi*).
* Pei, Songzhi (คริสต์ศตวรรษที่ 5). *Annotations to Records of the Three Kingdoms* (*Sanguozhi zhu*).
* Sima, Guang (1084). *Zizhi Tongjian*.
# งำเต๊ก

| งำเต๊ก (คั่น เจ๋อ) |
| --- |
| 闞澤 |
|  |
| ราชครูของรัชทายาท (太子太傅) |
| **ดำรงตำแหน่ง** ค.ศ. 242 (242) – ค.ศ. 243 (243) |
| กษัตริย์ | ซุนกวน |
| หัวหน้ารัฐบาล | โกะหยง |
| ขุนนางมหาดเล็ก (侍中) |
| **ดำรงตำแหน่ง** ค.ศ. 238 หรือก่อนหน้า (238 หรือก่อนหน้า) – ค.ศ. 243 (243) |
| กษัตริย์ | ซุนกวน |
| หัวหน้ารัฐบาล | โกะหยง |
| หัวหน้าสำนักกวีหลวง (中書令) |
| **ดำรงตำแหน่ง** ค.ศ. 232 หรือภายหลัง (232 หรือภายหลัง) – ค.ศ. 238 หรือก่อนหน้า (238 หรือก่อนหน้า) |
| กษัตริย์ | ซุนกวน |
| หัวหน้ารัฐบาล | โกะหยง |
| ราชเลขาธิการ (尚書) |
| **ดำรงตำแหน่ง** ค.ศ. 229 (229) – ค.ศ. 232 หรือภายหลัง (232 หรือภายหลัง) |
| กษัตริย์ | ซุนกวน |
| หัวหน้ารัฐบาล | โกะหยง |
| นายอำเภอเชิน (郴令) |
| **ดำรงตำแหน่ง** ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?) |
| นายอำเภอเจียนต๋อง (錢唐長) |
| **ดำรงตำแหน่ง** ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?) |
|  |
| ข้อมูลส่วนบุคคล |
| เกิด | ไม่ปรากฏ เมืองเช่าซิง มณฑลเจ้อเจียง |
| เสียชีวิต | 243 |
| อาชีพ | ขุนนาง, บัณฑิต |
| ชื่อรอง | เต๋อรุ่น (德潤) |
| บรรดาศักดิ์ | ตูเซียงโหฺว (都鄉侯) |
|  |

**งำเต๊ก**, **ขอดเต๊ก** หรือ **กำเจ๊ก** (เสียชีวิตพฤศจิกายนหรือธันวาคม ค.ศ. 243) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **คั่น เจ๋อ** (จีนตัวย่อ: 阚泽; จีนตัวเต็ม: 德潤; พินอิน: *Kàn Zé*) มีชื่อรองว่า**เต๋อรุ่น** (จีนตัวย่อ: 德润; จีนตัวเต็ม: 德潤; พินอิน: *Dérùn*) เป็นขุนนางของรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน

## ประวัติ

งำเต๊กเป็นชาวอำเภอซานอิน เมืองห้อยเข (ปัจจุบันอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองเชี่ยวซิง มณฑลเจ้อเจียง) วัยเด็กยากจน ไม่มีเงินซื้อตำราอ่าน ต้องอาศัยยืมหรืออ่านพร้อมผู้อื่น แต่มีความจำเป็นเลิศ จึงได้เข้าราชการกับซุนกวน

## ในนิยาย *สามก๊ก*

ในศึกเซ็กเพ็ก นอกจากจิวยี่และขงเบ้งแล้ว งำเต๊กเป็นเพียงผู้เดียวที่มองว่า การที่จิวยี่สั่งให้โบยอุยกายจนสาหัสปางตายนั้น เป็นเพียงอุบายที่ต้องหลอกโจโฉ ตกกลางคืนงำเต๊กลอบเข้าไปหาอุยกายที่กระโจม จึงแน่ชัดว่าที่ทำไปทั้งหมดนั้นเป็นอุบาย ด้วยความเสียสละของอุยกาย งำเต๊กจึงอาสาเป็นคนนำสารสวามิภักดิ์จากอุยกายไปหาโจโฉ

เมื่อข้ามไปถึง โจโฉไม่เชื่อใจความในจดหมาย สั่งให้เอางำเต๊กไปประหาร แต่งำเต๊กหัวเราะเยาะ พร้อมชี้แจงเหตุผลและใช้วาทศิลป์โน้มน้าวว่า อุยกายเห็นที่จะเจ็บตัวเปล่า โจโฉสั่งไม่ประหาร แต่ก็ยังไม่เชื่อใจนักทีเดียว เมื่อกลับมาแล้ว งำเต๊กยังได้ร่วมมือกับกำเหลงรองแม่ทัพเรือ หลอกชัวต๋งและชัวโฮ น้องชายของชัวมอที่แสร้งเข้ามาสืบข่าวฝ่ายง่อก๊กโดยทำเป็นสวามิภักดิ์ ว่าอุยกายคิดทรยศจริงเพื่อให้ทั้งคู่ส่งข่าวลวงไปให้โจโฉเชื่อใจสนิท โจโฉจึงเชื่อสนิท ซึ่งนี่ก็เป็นสาเหตุสำคัญอีกประการหนึ่งที่ทำให้กองทัพเรือของโจโฉถูกเผาจนวอดวาย

งำเต๊ก ปรากฏบทบาทอีกครั้ง เมื่อเล่าปี่ยกทัพมาจากเสฉวนหมายจะล้างแค้นให้กวนอู ขณะที่ลิบองผู้ชนะกวนอูได้ก็ตายไปแล้ว ไม่รู้จะหาใครเป็นแม่ทัพใหญ่ไปสู้กับเล่าปี่ งำเต๊กเป็นผู้เสนอแนะลกซุน บัณฑิตหนุ่มวัย 29 ปี ที่รักษาเมืองเกงจิ๋วอยู่ ซุนกวนเห็นดีด้วย แม้ที่ปรึกษาหลายคนคัดค้าน แต่งำเต๊กยืนยันว่า ลกซุนสามารถทำการนี้ได้ และที่สุดก็เป็นไปดั่งที่งำเต๊กคาดไว้ทุกประการ

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

* ตัวละครต่าง ๆ ในสามก๊ก เก็บถาวร 2008-03-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
# เสียวเกี้ยว

| เสียวเกี้ยว |
| --- |
| ภรรยาของจิวยี่ |
|  |
|  |
| ชื่อภาษาจีน |
| จีนตัวเต็ม | 小喬 |
| จีนตัวย่อ | 小乔 |
|

| การถอดเสียง |
| --- |
| ภาษาจีนมาตรฐาน |
| พินอิน | Xiǎo Qiáo |
| ปอพอมอฟอ | เสี่ยวเฉียว |
| หมิ่นใต้ |
| ฮกเกี้ยน เป่อ่วยยี | เสียวเกี้ยว |

 |
|  |
|  |
| ยุคในประวัติศาสตร์ | ยุคสามก๊ก |

**เสียวเกี้ยว** หรือ **เสี่ยวเฉียว** (อังกฤษ: *Xiao Qiao*; จีนตัวย่อ: 小乔; จีนตัวเต็ม: 小喬, ท. เฉียวผู้น้อง) เป็นหญิงแซ่เฉียวในสมัยราชวงศ์ฮั่นตอนปลายในจีน บุตรีคนรองของเกียวก๊กโล เป็นน้องสาวของไต้เกี้ยว (ต้าเฉียว) ทั้งนางไต้เกี้ยวและเสียวเกี้ยวได้รับการกล่าวขวัญในเรื่องความงดงามในดินแดนกังตั๋ง ต่อมาเสียวเกี้ยวได้แต่งงานกับจิวยี่

พี่น้องสองเกี้ยวเป็นสาเหตุหลักของการรบที่ศึกผาแดง หลังจากที่ขงเบ้ง แกล้งสร้างเรื่องว่าโจโฉต้องการตัวสองพี่น้อง ทางจิวยี่ทราบเข้าได้โมโหและได้ร่วมรบการทางกองทัพของเล่าปี่
# เทียเภา

| เทียเภา |
| --- |
| 程普 |
|  |
| ขุนพลปราบโจร (盪寇將軍) |
| **ดำรงตำแหน่ง** ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?) |
| เจียงเซี่ยไท่โส่ว (江夏太守) |
| **ดำรงตำแหน่ง** ป. ต้นคริสต์ทศวรรษ 210 – ค.ศ. ? (?) |
| หนานจฺวิ้นไท่โส่ว
 (南郡太守) |
| **ดำรงตำแหน่ง** ค.ศ. 210 (210) – ป. ต้นคริสต์ทศวรรษ 210 |
|  |
| ข้อมูลส่วนบุคคล |
| เกิด | ไม่ทราบ อำเภอเฟิงรุ่น ถังชาน มณฑลเหอเป่ย์ |
| เสียชีวิต | หลัง ค.ศ. 210 |
| บุตร | Cheng Zi |
| อาชีพ | ขุนพล, ขุนนาง |
| ชื่อรอง | เต๋อโหมว (德謀) |
| ชื่ออื่น | "เฉิงกง" (程公) |
|  |

**เทียเภา** หรือในภาษาจีนกลางว่า **เฉิง ผู่** (; เสียชีวิตหลัง ค.ศ. 210) ชื่อรอง **เต๋อโหมว** เป็นขุนพลและขุนนางชาวจีนที่รับใช้ขุนศึกซุนกวนในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออกของจีน ก่อนหน้านั้นเขาเคยรับใช้ผู้ดำรงตำแหน่งก่อนหน้าซุนกวน ได้แก่ ซุนเกี๋ยน (บิดาของซุนกวน) และซุนเซ็ก (พี่ชายของซุนกวน)

## อาชีพช่วงต้นภายใต้ซุนเกี๋ยน

เทียเภาเดิมเป็นชาวเมืองปักเป๋ง (มณฆลเหอเป่ย์ในปัจจุบัน)

อำเภอถู่หยิน (土垠縣) โย่วเป่ย์ผิงจฺวิ้น (右北平郡) ซึ่งอยู่ทางตะวันออกของอำเภอเฟิงรุ่น ถังชาน มณฑลเหอเป่ย์ในปัจจุบัน ในตอนแรกเขามีอาชีพเป็นขุนนางผู้น้อยในสำนักงานผู้บัญชาการท้องถิ่น เขาเป็นคนที่มีหน้าตาดี มีไหวพริบ และเชี่ยวชาญด้านกลยุทธ์ทางการทหาร

ภายหลังเทียเภารับใช้ซุนเกี๋ยนและเข้าร่วมปราบกบฏโผกผ้าเหลืองในคริสต์ทศวรรษ 180 เอาชนะกบฏที่หวาน (宛; ปัจจุบันคืออำเภอหวานเฉิง หนานหยาง มณฑลเหอหนาน) และเติ้ง (鄧; ปัจจุบันคือเติ้งโจว มณฑลเหอหนาน) ใน ค.ศ. 190 เขาเข้าร่วมการทัพปราบตั๋งโต๊ะในฝ่ายซุนเกี๋ยน และเอาชนะกองทัพของตั๋งโต๊ะที่หยางเหริน (陽人; เชื่อว่าอยู่ใกล้เวินเฉวียน มณฑลเหอหนาน) เทียเภาเข้ารบหลายครั้งและได้รับบาดเจ็บหลายรอบ

## รับใช้ซุนเซ็ก

## รับใช้ซุนกวน

## เสียชีวิต

ชีวประวัติของเทียเภาไม่ได้ระบุว่าเขาเสียชีวิตเมื่อไหร่ อย่างไรก็ตาม *อู๋ชู* (吳書; *หนังสือง่อก๊ก*) เขียนโดยเหวย์ จาว ระบุว่า เทียเภาสังหารคนทรยศหลายร้อยคน และโยนร่างลงในกองไฟ หลังเหตุการณ์นี้เขาป่วยและอีกกว่า 100 วันก็เสียชีวิต

ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 229 หลังซุนกวนสถาปนาตนเองเป็นจักรพรรดิและจัดตั้งง่อก๊ก พระองค์พระราชทานบรรดาศักดิ์โหวแก่เฉิง ซือ (程咨) บุตรชายของเทียเภา เพื่อยกย่องการมีส่วนร่วมของเทียเภา

## ในวัฒนธรรมร่วมสมัย

## ดูเพิ่ม

* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

* ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). *สามก๊กจี่* (*ซานกั๋วจื้อ*).
* de Crespigny, Rafe (2007). *A biographical dictionary of Later Han to the Three Kingdoms (23–220 AD)*. Leiden: Brill. ISBN 978-90-04-15605-0.
* เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). *อรรถาธิบายสามก๊กจี่* (*ซานกั๋วจื้อจู้*).
# เล่งโฉ

| เล่งโฉ |
| --- |
| 凌操 |
|  |
| Colonel Who Defeats Bandits (破賊校尉) |
| **ดำรงตำแหน่ง** ค.ศ. ป. ปลายคริสต์ทศวรรษ 190 (ป. ปลายคริสต์ทศวรรษ 190) – ค.ศ. 203 (203) |
| Chief of Yongping (永平長) |
| **ดำรงตำแหน่ง** ค.ศ. ป. ปลายคริสต์ทศวรรษ 190 (ป. ปลายคริสต์ทศวรรษ 190) – ค.ศ. ? (?) |
|  |
| ข้อมูลส่วนบุคคล |
| เกิด | ไม่ทราบ |
| เสียชีวิต | ค.ศ. 203 |
| บุตร | เล่งทอง |
| อาชีพ | ขุนพล |
|  |

**เล่งโฉ** (จีน: 凌操) เป็นขุนพลชาวจีน รับใช้ภายใต้ขุนศึกซุนเซ็กและซุนกวนในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เขาเป็นบิดาของเล่งทอง (凌统) เขาถูกฆ่าโดยกำเหลง หลังจากการซุ่มโจมตีที่แฮเค้า

## ดูเพิ่ม

* รายชื่อตัวละครในสามก๊ก
* เล่งทอง
* กำเหลง

## อ้างอิง

* ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). *จดหมายเหตุสามก๊ก* (*Sanguozhi*).
* de Crespigny, Rafe (2007). *A Biographical Dictionary of Later Han to the Three Kingdoms 23-220 AD*. Leiden: Brill. ISBN 9789004156050.
* เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). *Annotations to Records of the Three Kingdoms* (*Sanguozhi zhu*).
# ชือ จี

| ชือ จี |
| --- |
| 施績 |
|  |
| เสนาบดีกลาโหมฝ่ายซ้าย (左大司馬 *จั่วต้าซือหม่า*) (ร่วมกับเตงฮอง) |
| **ดำรงตำแหน่ง** กันยายน ค.ศ. 264 – ป. พฤษภาคม ค.ศ. 270 |
| กษัตริย์ | ซุนโฮ |
| ถัดไป | ลกข้อง |
| แม่ทัพพิทักษ์นครหลวง (都護督 *ตูฮู่ตู*) |
| **ดำรงตำแหน่ง** ป. 258 – กันยายน ค.ศ. 264 |
| กษัตริย์ | ซุนฮิว |
| มหาขุนพลอาวุโส (上大將軍 *ช่างต้าเจียงจฺวิน*) |
| **ดำรงตำแหน่ง** ป. ค.ศ. 258 – กันยายน ค.ศ. 264 |
| กษัตริย์ | ซุนฮิว |
| ขุนพลทหารม้าทะยาน (驃騎將軍 *เพี่ยวฉีเจียงจฺวิน*) |
| **ดำรงตำแหน่ง** ค.ศ. 257 (257) – ป. ค.ศ. 258 |
| กษัตริย์ | ซุนเหลียง |
| ขุนพลพิทักษ์ภาคตะวันออก (鎮東將軍 *เจิ้นตงเจียงจฺวิน*) |
| **ดำรงตำแหน่ง** ค.ศ. 252 (252) – ค.ศ. 253 (253) |
| กษัตริย์ | ซุนเหลียง |
| แม่ทัพตำบลเล่อ (樂鄉督 *เล่อเซียงตู*) |
| **ดำรงตำแหน่ง** ค.ศ. 253 (253) – ค.ศ. 257 (257) |
| กษัตริย์ | ซุนเหลียง |
| ขุนพลสงบวุย (平魏將軍 *ผิงเว่ย์เจียงจฺวิน*) |
| **ดำรงตำแหน่ง** ค.ศ. 249 (249) – ค.ศ. 253 (253) |
| กษัตริย์ | ซุนกวน / ซุนเหลียง |
| นายกองร้อยสถาปนาความภักดี (建忠都尉 *เจี้ยนจงตูเว่ย์*) |
| **ดำรงตำแหน่ง** ?–? |
| กษัตริย์ | ซุนกวน |
|  |
| ข้อมูลส่วนบุคคล |
| เกิด | ไม่ทราบ |
| เสียชีวิต | ป. พฤษภาคม ค.ศ. 270 |
| บุตร | ชือ ชู-นฺหวี่ (施淑女) |
| บุพการี | * จูเหียน (บิดา)
 |
| อาชีพ | ขุนพล |
| ชื่อรอง | กงซฺวี่ (公緒) |
| ชื่ออื่น | จู จี (朱績) |
| บรรดาศักดิ์ | เฮาแห่งตงหยง (當陽侯 *ตางหยางโหว*) |
|  |

**ชือ จี** (จีน: 施績; พินอิน: *Shī Jī*; เสียชีวิต ป. พฤษภาคม ค.ศ. 270) หรือ **จู จี** (จีน: 朱績; พินอิน: *Zhū Jī*) ชื่อรอง **กงซฺวี่** (จีน: 公緒; พินอิน: *Gōngxù*) เป็นขุนพลของรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นบุตรชายของจูเหียน (朱然 *จู หราน*) ขุนพลผู้รับใช้ซุนกวนจักรพรรดิผู้ก่อตั้งรัฐง่อก๊ก

## ภูมิหลังครอบครัว

ชือ จีเป็นบุตรชายของจูเหียนขุนพลผู้รับใช้ซุนกวนจักรพรรดิผู้ก่อตั้งรัฐง่อก๊ก ชื่อสกุลของจูเหียนแท้จริงเป็นเป็นชื่อสกุลชือ (施) แต่เปลี่ยนชื่อสกุลเป็นจู (朱) เพราะจูเหียนถูกรับเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรมของจูตี (朱治 *จู จื้อ*) ผู้เป็นน้า ชือ จีเดิมใช้ชื่อสกุลจู แต่ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 254 และ ค.ศ. 256 ชือ จีได้รับพระราชทานราชานุญาตจากซุนเหลียงจักรพรรดิลำดับที่ 2 แห่งง่อก๊กให้เปลี่ยนชื่อสกุลเป็นชือ

## ดูเพิ่ม

* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม

* ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). *สามก๊กจี่* (*ซานกั๋วจื้อ*).
* เถา หงจิ่ง (499). *เจินเก้า*.
* เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). *อรรถาธิบายสามก๊กจี่* (*ซานกั๋วจื้อจู้*).
* ซือหม่า กวาง (1084). *จือจื้อทงเจี้ยน*.
* de Crespigny, Rafe (2007). *A Biographical Dictionary of Later Han to the Three Kingdoms 23-220 AD*. Leiden: Brill. ISBN 9789004156050.
# ลู่ จิ่ง

| ลู่ จิ่ง |
| --- |
| 陸景 |
|  |
| แม่ทัพแห่งจงเซี่ย (中夏督 *จงเซี่ยตู*) |
| **ดำรงตำแหน่ง** ? – ค.ศ. 280 (280) |
| กษัตริย์ | ซุนโฮ |
|  |
| ข้อมูลส่วนบุคคล |
| เกิด | ค.ศ. 250 |
| เสียชีวิต | ค.ศ. 280 (30 ปี) |
| คู่สมรส | ซุนชื่อ (孫氏) |
| บุพการี | * ลกข้อง (陸抗 *ลู่ ค่าง*) (บิดา)
* จางชื่อ (張氏) (มารดา)
 |
| อาชีพ | ขุนพล, นักเขียน |
| ชื่อรอง | ชื่อเหริน (士仁) |
| บรรดาศักดิ์ | เฮาแห่งผีหลิง (毗陵侯 *ผีหลิงโหว*) |
|  |

**ลู่ จิ่ง** (จีน: 陸景; พินอิน: *Lù Jǐng*; ประมาณ ค.ศ. 250 – 23 มีนาคม ค.ศ. 280) ชื่อรอง **ชื่อเหริน** (จีน: 士仁; พินอิน: *Shìrén*) เป็นขุนพลและนักเขียนชาวจีนของรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นบุตรชายคนที่ 2 ของลกข้อง (陸抗 *ลู่ ค่าง*) และเป็นหลานชายของลกซุน (陸遜 *ลู่ ซฺวิ่น*)

## ประวัติ

มารดาของลู่ จิ่งเป็นบุตรสาวของจาง เฉิง (張承) ลู่ จิ่งสมรสกับพระธิดาของซุนโฮ (孫和 *ซุน เหอ*) ซึ่งประสูติกับบุตรสาวอีกคนของจาง เฉิง ดังนั้นทั้งลู่ จิ่งและภรรยาจึงเป็นหลานตาของจาง เฉิง มารดาของลู่ จิ่งยังเป็นหลานอาหรือหลานน้าของจูกัดเก๊ก (諸葛恪 *จูเก่อ เค่อ*) เพราะจาง เฉิงสมรสกับบุตรสาวของจูกัดกิ๋น (諸葛瑾 *จูเก๋อ จิ่น*) มารดาของลู่ จิ่งถูกเนรเทศหลังจูกัดเก๊กและตระกูลถูกกวาดล้างจากเหตุการณ์รัฐประหารเมื่อ ค.ศ. 253 ลู่ จิ่งได้รับการเลี้ยงดูจากย่า เมื่อย่าเสียชีวิต ลู่ จิ่งไว้ทุกข์ให้เป็นเวลา 3 ปี ลู่ จิ่งดำรงตำแหน่งเป็นนายกองร้อยทหารม้า (騎都尉 *ฉีตูเว่ย์*) และได้รับการตั้งให้มีบรรดาศักดิ์เป็น "เฮาแห่งผีหลิง" (毗陵侯 *ผีหลิงโหว*) ภายหลังได้เลื่อนตำแหน่งเป็นขุนพลรอง (偏將軍 *เพียนเจียงจฺวิน*) และดำรงตำแหน่งเป็นแม่ทัพ (督 *ตู*) แห่งจงเซี่ย (中夏) ลู่ จิ่งเป็นที่รู้จักในฐานะผู้ขยันเล่าเรียนและเขียนหนังสือหลายสิบเล่ม ลู่ จิ่งถูกสังหารในที่รบระหว่างการพิชิตง่อก๊กโดยราชวงศ์จิ้นในเดือนมีนาคม ค.ศ. 280 พร้อมกับลู่ เยี่ยน (陸晏) พี่ชาย ลู่ จิ่งเสียชีวิตขณะมีอายุ 31 ปี (ตามการนับอายุแบบเอเชียตะวันออก)

## ดูเพิ่ม

* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม

* ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). *สามก๊กจี่* (*ซานกั๋วจื้อ*).
* เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). *อรรถาธิบายสามก๊กจี่* (*ซานกั๋วจื้อจู้*).