Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# รถไฟใต้ดินไทเป สายสีน้ำตาล

| สายเหวินฮู |
| --- |
|  |
| รถไฟ Bombardier C370 ใกล้สถานี Daan |
| ข้อมูลทั่วไป |
| ที่ตั้ง | ไทเป |
| ปลายทาง | * ศูนย์นิทรรศการไทเปนันกัง
* สวนสัตว์ไทเป
 |
| จำนวนสถานี | 24 |
| การดำเนินงาน |
| รูปแบบ | รถไฟฟ้าใต้ดินและรถไฟฟ้ายกระดับ |
| เส้นทาง | 2 |
| ผู้ดำเนินงาน | บริษัทระบบขนส่งมวลชนเร็วไทเป |
| ศูนย์ซ่อมบำรุง | มูจา, เหนยฮู |
| ขบวนรถ | Matra VAL 256 แอนด์ Bombardier Innovia APM 256 |
| ประวัติ |
| เปิดเมื่อ | 28 มีนาคม ค.ศ. 1996 |
| ข้อมูลทางเทคนิค |
| ระยะทาง | 25.7 กิโลเมตร (16.0 ไมล์) |
| รางกว้าง | 1,880 mm (6 ft 2 in) |
| ระบบจ่ายไฟ | 750V DC รางที่สาม |
| ความเร็ว | 70 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (43 ไมล์ต่อชั่วโมง) |
|  |
|  |
| ชื่อภาษาจีน |
| จีนตัวเต็ม | 文湖線 |
| จีนตัวย่อ | 文湖线 |
| ความหมายตามตัวอักษร | Text lake line |
|

| การถอดเสียง |
| --- |
| ภาษาจีนมาตรฐาน |
| พินอิน | Wénhú Xiàn |
| ฮากกา |
| พักฟ้าซื้อ | Vùn-fù Sien |
| หมิ่นใต้ |
| ฮกเกี้ยน เป่อ่วยยี | Bûn-ô͘-soàⁿ |

 |
| Wenshan–Neihu line |
| จีนตัวเต็ม | 文山內湖線 |
| จีนตัวย่อ | 文山内湖线 |
| ความหมายตามตัวอักษร | Text hill inner lake line |
|

| การถอดเสียง |
| --- |
| ภาษาจีนมาตรฐาน |
| พินอิน | Wénshān–Nèihú Xiàn |
| ฮากกา |
| พักฟ้าซื้อ | Vùn-sân–Nui-fù Sien |
| หมิ่นใต้ |
| ฮกเกี้ยน เป่อ่วยยี | Bûn-san-–Lāi-ô͘-soàⁿ |

 |
| Brown line |
| จีนตัวเต็ม | 棕線 |
| จีนตัวย่อ | 棕线 |
|

| การถอดเสียง |
| --- |
| ภาษาจีนมาตรฐาน |
| พินอิน | Zōng Xiàn |
| เวด-ไจลส์ | Tsung1 Hsien4 |
| ทงย่งพินอิน | Zong Siàn |
| ฮากกา |
| พักฟ้าซื้อ | Chûng Sien |
| หมิ่นใต้ |
| ฮกเกี้ยน เป่อ่วยยี | Chang soàⁿ |

 |
|  |
|  |

| รถไฟใต้ดินไทเป สายสีน้ำตาล |
| --- |
|  |
|  |
| จีนตัวเต็ม | 棕線 |
| จีนตัวย่อ | 棕线 |
|

| การถอดเสียง |
| --- |
| ภาษาจีนมาตรฐาน |
| พินอิน | Zōng Xiàn |
| เวด-ไจลส์ | Tsung1- Hsien4 |
| ทงย่งพินอิน | Zong-Siàn |
| หมิ่นใต้ |
| ฮกเกี้ยน เป่อ่วยยี | Chang-Sòaⁿ |

 |
| Alternative Chinese name |
| จีนตัวเต็ม | 文湖線 |
| จีนตัวย่อ | 文湖线 |
|

| การถอดเสียง |
| --- |
| ภาษาจีนมาตรฐาน |
| พินอิน | Wénhú Xiàn |

 |
| Second alternative Chinese name |
| จีนตัวเต็ม | 木柵內湖線 |
| จีนตัวย่อ | 木栅内湖线 |
|

| การถอดเสียง |
| --- |
| ภาษาจีนมาตรฐาน |
| พินอิน | Mùzhà-Nèihú Xiàn |

 |
|  |

**รถไฟใต้ดินไทเป สายสีน้ำตาล** (**สายเหวินฮู**) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในกรุงไทเป ประกอบด้วย 2 เส้นทาง ได้แก่ สายเหนยหู และสายเหวินชาน มีจำนวน 24 สถานี ในเขตนันกัง, เหนยฮู, จงชาน, ซงชาน, ต้าอัน, ซินหยี และเหวินชาน ระยะทาง 25.7 กิโลเมตร โดยมี โรงเรียนประถมศึกษาตอนปลายจงชาน เป็นแนวแบ่งระหว่างสายเหนยหู และสายเหวินชาน เมื่อปีค.ศ. 2011 มีจำนวนผู้โดยสารเฉลี่ย 180,000 คนต่อวัน

สายสีน้ำตาล เชื่อมต่อกับสายนันกัง (สายสีน้ำเงิน) ที่สถานีจงเซียวฟูซิง และศูนย์นิทรรศการไทเปนันกัง

## ดูเพิ่ม

* สายเหวินชาน
* สายเหนยหู

## อ้างอิง
# ยานพาหนะ

จักรยานยนต์เป็นยานพาหนะชนิดหนึ่ง
ยานลอยตัวเป็นพาหนะชนิดหนึ่ง
**ยานพาหนะ** หมายถึง วัตถุหรือสิ่งประดิษฐ์ที่ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตซึ่งสามารถเคลื่อนย้ายขนส่งไปได้ ยานพาหนะส่วนใหญ่สร้างขึ้นโดยมนุษย์ เช่น จักรยาน รถยนต์ จักรยานยนต์ รถไฟ เรือ และเครื่องบิน เป็นต้น หรือไม่ได้สร้างขึ้นโดยมนุษย์แต่สามารถเคลื่อนย้ายขนส่งไปได้ เช่น ภูเขาน้ำแข็งหรือท่อนซุงลอยน้ำ เป็นต้น

ยานพาหนะสามารถชักจูงโดยสัตว์ เช่น รถม้าหรือเกวียนเทียมวัว อย่างไรก็ตามตัวสัตว์เองนั้นก็ไม่ได้เรียกว่าเป็นยานพาหนะ ซึ่งรวมไปถึงมนุษย์ที่เคลื่อนย้ายขนส่งมนุษย์ด้วยกันเอง (คนอุ้มคน) ก็ไม่ได้เรียกว่าเป็นยานพาหนะ แต่สัตว์และวิวัฒเหล่านั้นจะเรียกว่าเป็น **พาหนะ** (ไม่มีคำว่ายาน)

ยานพาหนะแบ่งตามการเคลื่อนย้ายได้ 2 ประเภทใหญ่ ๆ คือ ยานพาหนะส่วนใหญ่ที่เคลื่อนย้ายขนส่งบนพื้นจะมีล้อ เช่น เกวียน, จักรยาน, รถยนต์ และรถไฟ ส่วนยานพาหนะที่ไม่ได้เคลื่อนที่บนพื้นมักถูกเรียกว่า craft เช่น watercraft, sailcraft, aircraft (อากาศยาน), hovercraft (ยานสะเทินน้ำสะเทินบก), spacecraft (ยานอวกาศ), scooter (ยานพาหนะสองวงล้อขนาดเล็ก ขับเคลื่อนด้วยมอเตอร์ไฟฟ้า), Sea scooter (สกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าดำน้ำ)

## ประเภทของยานพาหนะ

* เกวียน, รถม้า, รถลาก
* จักรยาน, จักรยานสามล้อ, สกูตเตอร์, จักรยานยนต์, รถตุ๊กตุ๊ก
* รถไฟ, รถราง, รถไฟฟ้า,รถตู้
* รถยนต์, รถโดยสาร, รถเมล์, รถบรรทุก รถมินิคุกกี้
* เรือ, เรือใบ, เรือสำเภา, เรือกลไฟ, เรือดำน้ำ
* ยานสะเทินน้ำสะเทินบก, ยานลอยตัว
* อากาศยาน, จรวด, เครื่องบิน, เครื่องบินเจ็ต, เครื่องร่อน, เฮลิคอปเตอร์, บัลลูน

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Green Vehicle Guide
* Strangest Vehicles In The World เก็บถาวร 2008-10-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Council Directive 70/156/EEC, about Type-approval of motor vehicles and their trailers.
* Council Directive 80/1267/EEC: Amendment of Directive 70/156/EEC
* Council Directive 80/1268/EEC Fuel consumption of motor vehicles.
* EU Motor Vehicle Type Approval เก็บถาวร 2008-10-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
# โรงเรียนกวดวิชา

นักเรียนชาวไต้หวันกำลังเรียนภาษาอังกฤษในโรงเรียนกวดวิชา
**โรงเรียนกวดวิชา** หมายถึงโรงเรียนที่ก่อตั้งขึ้นเป็นพิเศษเพื่อกวดขันให้นักเรียนประสบเป้าหมายที่ได้ตั้งไว้ ซึ่งเป้าหมายสามัญที่สุดคือเพื่อผ่านการสอบเข้าไฮสกูลหรือมหาวิทยาลัยเป็นต้น คำว่า "กวดวิชา" หมายถึงเรียนอย่างหนักหรือเรียนเนื้อหาจำนวนมากภายในระยะเวลาสั้น ๆ

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม

* โรงเรียนกวดวิชาในประเทศไทย
# ภาพยนตร์อเมริกัน

**ภาพยนตร์อเมริกัน** (อังกฤษ: *American movie* หรือ อังกฤษ: *cinema of the United States*) หรือเรียกอีกชื่อว่า **ภาพยนตร์ฮอลลีวูด** (Hollywood) ถือว่าสร้างผลกระทบต่ออุตสาหกรรมภาพยนตร์ มาตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษที่ 20 ด้วยสไตล์อันโดดเด่นของภาพยนตร์อเมริกันคือ ภาพยนตร์คลาสสิกฮอลลีวูด ที่พัฒนาขึ้นระหว่างปี 1917 ถึง 1960 และภาพยนตร์ที่สร้างเอกลักษณ์ก็สร้างขึ้นในยุคนี้ ขณะที่พี่น้องตระกูลลูมิแอร์จากฝรั่งเศส ได้รับเครดิตว่าเป็นผู้ให้กำเนิดภาพยนตร์สมัยใหม่ ภาพยนตร์อเมริกันสามารถสร้างความโดดเด่นได้อย่างรวดเร็ว และเป็นแรงผลักดันอย่างชัดเจนให้กับอุตสาหกรรมตั้งแต่เริ่มต้น ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1920 อุตสาหกรรมภาพยนตร์ในสหรัฐสร้างรายได้ประจำปีได้สูงกว่าประเทศอื่น ๆ ได้สร้างภาพยนตร์จำนวนมาก มีภาพยนตร์ภาษาอังกฤษมากกว่า 800 เรื่อง ออกฉายในแต่ละปี ขณะที่ภาพยนตร์ในอังกฤษมี 299 เรื่อง แคนาดา 206 เรื่อง และออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ ก็ผลิตภาพยนตร์ในภาษาเดียวนี้ แต่ก็ไม่ถือว่าอยู่ในระบบภาพยนตร์ฮอลลีวูด ถึงกระนั้นภาพยนตร์ฮอลลีวูดก็ถือได้ว่าเป็นภาพยนตร์สหชาติ ภาพยนตร์คลาสสิกฮอลลีวูด ได้สร้างขึ้นเป็นหลายภาษา และใช้ชื่ออื่น โดยมากเป็นภาษาสเปนและฝรั่งเศส

ภาพยนตร์ฮอลลีวูดถือเป็นอุตสาหกรรมภาพยนตร์ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก และถือได้ว่าเป็นที่กำเนิดภาพยนตร์หลากหลายแนว ทั้งตลก รัก โลดโผน เพลง สยองขวัญ บันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์ และภาพยนตร์มหากาพย์

ในปี 1878 เอดเวิร์ด มายบริดจ์ ได้สาธิตอำนาจของภาพยนตร์เคลื่อนไหว ในปี 1894 ได้มีการจัดแสดงภาพยนตร์เพื่อการค้าครั้งแรกของโลกที่นครนิวยอร์ก โดยใช้วิธีคิเนโตสโคปของทอมัส เอดิสัน สหรัฐยังผลิตภาพยนตร์ผนวกเสียงเรื่องแรกของโลก เรื่อง *The Jazz Singer* ในปี 1927 ได้กลายเป็นบรรทัดฐานในการพัฒนาภาพยนตร์เสียงในทศวรรษต่อมา ตั้งแต่ต้นศตวรรษที่ 20 อุตสาหกรรมภาพยนตร์อเมริกันตั้งอยู่ในรัศมี 30 ไมล์บริเวณสตูดิโอของฮอลลีวูด ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย ผู้กำกับ ดี. ดับเบิลยู. กริฟฟิท ถือเป็นผู้พัฒนาภาพยนตร์ ส่วนภาพยนตร์เรื่อง *Citizen Kane* (1941) มักได้รับคำอ้างจากนักวิจารณ์ว่าเป็นภาพยนตร์ที่ดีที่สุด

สตูดิโอใหญ่ ๆ ในฮอลลีวูด ได้สร้างภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จที่สุด และมียอดขายตั๋วหนังมากที่สุดในโลก อย่างเช่น เรื่อง *The Birth of a Nation* (1915), *Gone with the Wind* (1939), *The Ten Commandments* (1956), *The Sound of Music* (1965), *The Exorcist* (1973), *Jaws* (1975), *Star Wars* (1977), *E.T. the Extra-Terrestrial* (1982), *Jurassic Park* (1993), *Titanic* (1997), *Gladiator* (2000), *The Dark Knight* (2008), *Avatar* (2009), *Marvel's The Avengers* (2012), *Star Wars: The Force Awakens* (2015), *Jurassic World* (2015), *Black Panther* (2018) และ *Avengers: Endgame* (2019) ยิ่งไปกว่านั้นภาพยนตร์ฮอลลีวูดหลายเรื่องทำรายได้บนตารางบ็อกซ์ออฟฟิศนอกสหรัฐมากกว่าเสียอีก ปัจจุบันสตูดิโอได้ผลิตภาพยนตร์หลายร้อยเรื่อยทุก ๆ ปี ทำให้สหรัฐเป็นหนึ่งในผู้ผลิตที่มีผลงานมากที่สุดในโลกและเป็นผู้นำด้านวิศวกรรมและเทคโนโลยีภาพเคลื่อนไหว

## อ้างอิง
# พูล

นักเล่นพูลมืออาชีพ David Alcaide ที่ เวิลด์ พูล มาสเตอร์ส ปี 2007
**พูล** หรือ **พ็อกเก็ตบิลเลียด** เป็นคิวสปอร์ตชนิดหนึ่ง เล่นบนโต๊ะพูลที่มีหลุมหกหลุมตามขอบโต๊ะเรียกว่า *พ็อกเก็ต* เป้าหมายหลักของการเล่นคือยิงลูกบิลเลียดสีทุกลูกให้ลงหลุม กติกาของพูลที่นิยมคือแบบแปดลูกและเก้าลูก
# ชาวฮกจิว

ชาวฮกจิว
福州人
福州儂| ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ |
| --- |
| **จีนแผ่นดินใหญ่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้** (ไทย, สิงคโปร์, มาเลเซีย), **ทวีปอเมริกาเหนือ** (สหรัฐอเมริกา, แคนาดา), **ทวีปออสเตรเลีย** (ออสเตรเลีย, นิวซีแลนด์), ฝรั่งเศส, ญี่ปุ่น |
| ภาษา |
| ภาษาฮกจิว |
| ศาสนา |
| ส่วนมาก พุทธศาสนา (เถรวาท และ มหายาน), ลัทธิเต๋า, ลัทธิขงจื๊อ และ ลัทธิความเชื่อดั้งเดิม ศาสนาคริสต์จำนวนเล็กน้อย |
| กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง |
| ชาวจีนฮกเกี้ยน  |

**ชาวฮกจิว** (จีน: 福州人; พินอิน: **Fúzhōurén* *ฝูโจวเหริน**; ฮกจิว: *Hók-ciŭ-nè̤ng* /huʔ˨˩ tsiu˥˥ nœŋ˥˧/ *หุจิ๊วเนิ่ง*; แต้จิ๋ว: *Hok4-ziu1-nang5* *ฮกจิวนั้ง*) คือกลุ่มหนึ่งของชาวจีนโพ้นทะเลที่อพยพมาจากเมืองฝูโจว มณฑลฝูเจี้ยน (ฮกเกี้ยน) คำว่า "ฮกจิว" เป็นการเรียกชื่อตามสำเนียงแต้จิ๋ว ส่วนจีนกลางเรียกว่า "ฝูโจว"

## ชาวฮกจิว

ชาวฮกจิว คือกลุ่มชาวจีนฮกเกี้ยนที่อพยพมาจากทางตอนเหนือของมณฑลฝูเจี้ยน ซึ่งมีเมืองหลวงคือเมืองฮกจิว (ฝูโจว) พื้นที่อยู่อาศัยของชาวฮกจิ่วคือตั้งแต่ตอนเหนือของมณฑลลงมาจนสิ้นสุดรอยต่อระหว่างเมืองเซี่ยเหมิน ภาษาที่พูดคือภาษาหมิ่นตง ซึ่งต่างจากภาษาหมิ่นหนาน หรือภาษาจีนฮกเกี้ยน ซึ่งใช้ทางตอนใต้ของมณฑลฝูเจี้ยนเป็นอย่างมาก

## สู่ชาวจีนโพ้นทะเล

### ในประเทศไทย

ในประเทศไทย ที่ซึ่งคาดว่าน่าจะมีชาวฮกจิวมากที่สุดและเป็นที่แรกที่ชาวฮกจิวอยู่ก็คือจังหวัดภูเก็ต เพราะมีการก่อตั้งสมาคมปกครองชาวฝูโจวเป็นครั้งแรก (ปัจจุบันคือสมาคมชาวฝูโจว ศาลเจ้าซัมเทียนเฮวกึ๋ง) เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2396 และยังมีอีกจำนวนมากอยู่ในจังหวัดนครศรีธรรมราช โดยเฉพาะอำเภอนาบอน และตำบลจันดี และ จังหวัดปัตตานี
จ.สุราษฎร์ธานีที่อำเภอเวียงสระและนาสาร

## สมาคมฝูโจว

* สมาคมฝูโจวแห่งประเทศไทย (泰國福州會館)
* สมาคมชาวฮกจิวภูเก็ต (普吉福州會館)
# หมู่เกาะเซ็งกากุ

หมู่เกาะเซ็งกากุ| กรณีพิพาทเกาะ |
| --- |
|  |
| ภูมิศาสตร์ |
| ที่ตั้ง | มหาสมุทรแปซิฟิก |
| พิกัด | ﻿ / ﻿ |
| การปกครอง |
| **ญี่ปุ่น** |
| เมือง | อิชิงะกิ, โอกินาวะ |
| อ้างสิทธิ์โดย |
|  ไต้หวัน |
| เขตเมือง | โทวเชิง, เทศมณฑลอี๋หลาน, จังหวัดไต้หวัน |
|  จีน |
| เขตเมือง | เทศมณฑลอี๋หลาน, จังหวัดไต้หวัน |

**หมู่เกาะเซ็งกากุ** (ญี่ปุ่น: 尖閣諸島, โรมาจิ: Senkaku-shotō; จีน: 釣魚島, พินอิน: Diàoyúdǎo) เป็นกลุ่มเกาะร้างขนาดเล็กในทะเลจีนตะวันออก ตั้งอยู่ทางตะวันออกของจีนแผ่นดินใหญ่ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของไต้หวัน และทางตะวันตกของเกาะโอกินาวะ

หมู่เกาะนี้ปัจจุบันอยู่ภายใต้การควบคุมของญี่ปุ่น แต่จีนและไต้หวันต่างก็อ้างสิทธิ์เหนือหมู่เกาะดังกล่าว ส่งผลให้เป็นดินแดนพิพาทระหว่างทั้งสามฝ่าย

## ประวัติศาสตร์

### ญี่ปุ่น

ตามข้อมูลของฝ่ายญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2427 (ค.ศ. 1884) นักธุรกิจชาวญี่ปุ่นชื่อ โคงะ ทัตสึชิโร่ ได้เดินทางไปสำรวจหมู่เกาะดังกล่าว[1][2]

ตั้งแต่ พ.ศ. 2428 (ค.ศ. 1885) เป็นต้นมา รัฐบาลญี่ปุ่นได้ส่งเจ้าหน้าที่เข้าตรวจสอบหลายครั้งผ่านทางจังหวัดโอกินาวะ โดยระบุว่าได้ยืนยันอย่างรอบคอบว่าเป็น “ดินแดนที่ไม่มีเจ้าของ”[2]

ต่อมาเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2438 (ค.ศ. 1895) ญี่ปุ่นได้มีมติคณะรัฐมนตรีให้นำหมู่เกาะเซ็งกากุเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดโอกินาวะ

ในปี พ.ศ. 2439 (ค.ศ. 1896) โคงะ ทัตสึชิโร่ ได้รับอนุญาตในการประกอบกิจการ เช่น การเก็บขนนกอาโฮโดริ การประมง และการผลิตปลาโอแห้ง โดยในปี พ.ศ. 2452 (ค.ศ. 1909) มีชาวญี่ปุ่นอาศัยอยู่บนเกาะสูงสุดถึง 248 คน

ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2567 (ค.ศ. 2024) มีรายงานว่าชายชาวเม็กซิกันที่เดินทางมาเที่ยวโอกินาวะโดยคายัคได้หลงไปถึงหมู่เกาะดังกล่าว และได้รับความช่วยเหลือจากฝ่ายญี่ปุ่น

### จีน

ฝ่ายจีนได้ประกาศอ้างสิทธิ์อย่างเป็นทางการต่อหมู่เกาะเซ็งกากุครั้งแรกเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2514 (ค.ศ. 1971) ผ่านแถลงการณ์ของกระทรวงการต่างประเทศ

ก่อนหน้านั้น แผนที่อย่างเป็นทางการของจีนที่จัดทำในปี พ.ศ. 2512 (ค.ศ. 1969) ได้ระบุชื่อหมู่เกาะว่า “尖閣群島” (ชื่อภาษาญี่ปุ่น) และระบุชื่อ “魚釣島” เป็นภาษาญี่ปุ่นเช่นเดียวกัน

หนังสือพิมพ์เหรินหมินรึเป้าเคยใช้ชื่อ “尖閣列島” (เซ็งกากุเร็ตโตะ) ก่อนที่จีนจะอ้างสิทธิ์อย่างเป็นทางการ และมีรายงานว่าก่อนหน้านี้จีนถือว่าหมู่เกาะดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งของเมืองอิชิงากิ จังหวัดโอกินาวะ

ในเชิงประวัติศาสตร์ จีนอ้างว่าในปี พ.ศ. 2077 (ค.ศ. 1534) เฉิน คาน (陳侃) ทูตราชวงศ์หมิงได้สำรวจหมู่เกาะและตั้งชื่อว่า “釣魚嶼” (เตียวหยู่) ในหนังสือ "使琉球錄" และในปี พ.ศ. 2105 (ค.ศ. 1562) หูจงเซี่ยน (胡宗憲) และเจิ้งรั่วเจิง (鄭若曽) ได้บันทึกชื่อ “釣魚嶼” ในหนังสือ “籌海圖編” ด้วย

### สถานะปัจจุบัน

ปัจจุบัน หมู่เกาะเซ็งกากุอยู่ภายใต้การควบคุมของญี่ปุ่น โดยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดโอกินาวะ

อย่างไรก็ตาม ทั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนและสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) ยังคงอ้างสิทธิ์ในหมู่เกาะนี้ ส่งผลให้เกิดความขัดแย้งทางการทูตและเป็นประเด็นพิพาทระหว่างประเทศ

## ดูเพิ่ม

* กรณีพิพาทหมู่เกาะเซ็งกากุ

## อ้างอิง
# หมู่เกาะซุนดาใหญ่

หมู่เกาะซุนดาใหญ่|  |
| ภูมิศาสตร์ |
| ที่ตั้ง | เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ |
| พิกัด | ﻿ / ﻿ |
| กลุ่มเกาะ | หมู่เกาะซุนดา |
| การปกครอง |
| **บรูไน อินโดนีเซีย มาเลเซีย** |

**หมู่เกาะซุนดาใหญ่** (อังกฤษ: *Greater Sunda Islands*) เป็นกลุ่มของ 4 หมู่เกาะใหญ่ในกลุ่มเกาะมลายู ประกอบด้วยเกาะชวาที่เล็กสุดแต่มีประชากรมากสุด เกาะสุมาตราทางตะวันตก อยู่ตรงข้ามกับประเทศมาเลเซียโดยมีช่องแคบมะละกาคั่น เกาะบอร์เนียวที่ส่วนของประเทศอินโดนีเซียเรียกว่ากาลีมันตัน และเกาะซูลาเวซี (เดิมชื่อ เซเลบีส) ทางทิศตะวันตก และในบางคำนิยาม จะหมายถึงเพียงเกาะชวา สุมาตรา และบอร์เนียวเท่านั้นที่ถือเป็น หมู่เกาะซุนดาใหญ่

เมื่อรวมกับหมู่เกาะซุนดาน้อยจะเรียกว่า หมู่เกาะซุนดา

## อ้างอิง
# Certificate of Entitlement

**Certificate of Entitlement** (COE) เป็นระบบจำกัดจำนวนยานยนต์ของรัฐบาลสิงคโปร์ เริ่มใช้เมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1990 ผู้ซื้อยานยนต์จะต้องประมูลซื้อ COE โดยที่ COE มีจำนวนจำกัดภายใต้การควบคุมของรัฐ ผู้ถือ COE มีสิทธิ์ครอบครองยานยนต์ได้เป็นเวลา 10 ปี เมื่อครบเวลาดังกล่าวจะต้องทำลายยานยนต์หรือ ส่งออกยานยนต์ หรือต่ออายุ COE ไปอีกหนึ่งครั้งมีกำหนด 5 หรือ 10 ปี (ต่ออายุได้เพียงครั้งเดียว)

ด้วยระบบ COE ทำให้สิงคโปร์เป็นประเทศที่ส่งออกยานยนต์ใช้แล้วอันดับสองของโลกรองจากญี่ปุ่น นอกจากประเทศเพื่อนบ้านใกล้เคียงแล้ว ยานยนต์มือสองจากสิงคโปร์ส่งไปไกลถึงนิวซีแลนด์ ลิเบีย และทรินิแดด โดยผู้ส่งออกรถยนต์ได้รับแรงจูงใจทางการเงินจาก **Preferential Additional Registration Fee (PARF)**

## ประเภทของ COE

* ประเภทถ่ายโอนมิได้:

* ประเภท A: รถยนต์ (1,600 ซีซีหรือต่ำกว่า) และแท๊กซี่
* ประเภท B: รถยนต์ (ตั้งแต่ 1,601 ซีซี ขึ้นไป)
* ประเภท D: จักรยานยนต์

* ประเภทถ่ายโอนได้:

* ประเภท C: รถขนส่งสินค้าและรถโดยสารขนาดใหญ่
* ประเภท E: Open Category (ใช้กับยานยนต์ประเภทใดก็ได้ แต่โดยส่วนใหญ่มักนำไปใช้กับรถยนต์)

การประมูล COE เริ่มต้นในวันจันทร์แรกและวันจันทร์ที่สามของเดือน และมักจะดำเนินต่อไปถึงวันพุธ (อาจเลื่อนออกไปถ้าเป็นวันหยุดทำการ) ตั้งแต่ ค.ศ. 2009 ถึง ค.ศ. 2011 การเติบโตของยานยนต์ถูกกำหนดไว้ที่ 1.5% ต่อปี สำหรับในครึ่งแรกของ ค.ศ. 2012 (ก.พ.-ก.ค.) จะคงอัตรานี้ต่อไปชั่วคราว และจากนี้ต่อไปถึง ค.ศ. 2014 จะลดอัตราการเติบโตเหลือเพียง 0.5% อย่างไรก็ดี การประมูล COE จะนำยอดยานยนต์ที่ถูกทำลายหรือส่งออกไปแล้วกลับมาให้ประมูลใหม่ด้วย

## การวิพากษ์วิจารณ์

ระบบ COE เอื้อประโยชน์แก่ผู้มั่งมีโดยไม่คำนึงถึงความจำเป็นในการใช้ยานยนต์ คนจน ชนชั้นกลาง ตลอดจนธุรกิจขนส่งต่างได้รับผลกระทบจากความอ่อนไหวของราคา COE ที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วและถูกกำหนดโดยอุปสงค์ของกลุ่มผู้มั่งมี

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Land Transport Authority
* Informatic web on motoring in Singapore เก็บถาวร 2009-01-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* COE Prices เก็บถาวร 2010-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
# สนามกีฬาในร่มสิงคโปร์

สนามกีฬาในร่มสิงคโปร์| **Singapore Indoor StadiumStadium Tertutup Singapura* |
|  |
| แผนที่โต้ตอบของสนามกีฬาในร่มสิงคโปร์ |
| ที่ตั้ง | กัลลัง, สิงคโปร์ |
| ความจุ | 12,000 |
| การก่อสร้าง |
| ลงเสาเข็ม | 1985 |
| ก่อสร้าง | 1987 |
| เปิดใช้งาน | 1989 |
| ปรับปรุง | 1990 |
| ต่อเติม | 1990 |
| การใช้งาน |
| เอเชียนยูธเกมส์ 2009 กีฬาโรงเรียนอาเซียน 2011 |

**สนามกีฬาในร่มสิงคโปร์** (อังกฤษ: *Singapore Indoor Stadium*,มลายู: *Stadium Tertutup Singapura*) ตั้งอยู่ภายในอาณาเขตของ อุทยานกีฬาสิงคโปร์ เมืองกัลลัง สิงคโปร์

ในปี ค.ศ. 2011 สนามกีฬาแห่งนี้เป็นสนามกีฬาหลักของกีฬาโรงเรียนอาเซียน 2011

## อ้างอิง
# ทีปาวลี

| ดิวาลี |
| --- |
| ทีปสัญลักษณ์ของเทศกาลทีปวลี |
| ชื่ออื่น | ดีปวาลี, ทีปวาลี |
| จัดขึ้นโดย | ศาสนาฮินดู, ศาสนาซิกข์, ศาสนาเชน และ ศาสนาพุทธแบบเนวาร์ |
| ประเภท | วัฒนธรรม, ศาสนา และฤดูกาล |
| การเฉลิมฉลอง | ตะเกียงทีป การตกแต่งบ้านให้สวยงาม, บูชา, การมอบของขวัญ, พิธีกรรมทางศาสนา, รับประทานอาหารร่วมกัน |
| เริ่ม | ธันเตรัส |
| สิ้นสุด | ไภดูช |
| วันที่ | เปลี่ยนไปตามปฏิทินฮินดู |
| ส่วนเกี่ยวข้อง | กาลีบูชา, คลุนคัน, ดิวาลี (ศาสนาเชน), พันทิโฉรทิวาส, ติหาร, สวันตี, โสหราย, พันทนา |

**ดิวาลี**, **ดีปาวลี**, **ทิวาลี** หรือ **ทีปาวลี** เป็นเทศกาลแห่งแสงไฟของศาสนาฮินดู ศาสนาซิกข์ ศาสนาเชน ที่เฉลิมฉลองในช่วงฤดูใบไม้ร่วงของซีกโลกเหนือ ดิวาลีถือเป็นหนึ่งในเทศกาลที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดของศาสนาฮินดู การใช้แสงสว่างในเทศกาลแห่งแสงนี้ เป็นสัญลักษณ์หมายถึงชัยชนะของแสงเหนือความมืดมิด ความดีเหนือความชั่วร้าย อาคาร บ้านเรือน ร้านค้า ถนนหนทาง และศาสนสถาน (โบสถ์พราหมณ์ของฮินดู, คุรุทวาราของซิกข์ และ เชนสถานของเชน) จะตกแต่งด้วยสีสดใสและประดับแสงไฟสว่างไสว โดยทั่วไปเทศกาลดิวาลีเฉลิมฉลองกัน 5 วัน โดยจะถึงจุดสูงสุดในวันที่ 3 ของเทศกาล ซึ่งถือว่าเป็นคืนที่มืดมิดที่สุดของเดือนการติก ตามปฏิทินฮินดู เมื่อเทียบกับปฏิทินเกรโกเรียนจะตรงกับช่วงกลางเดือนตุลาคมและกลางเดือนพฤศจิกายน

ช่วงก่อนเข้าสู่เทศกาล ผู้คนจะเตรียมตัวโดยการทำความสะอาด ซ่อมแซม และตกแต่งบ้านหรือที่ทำงาน และแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่ดีที่สุด ประดับไฟและทีป (Diya) ทั่วทั้งในและนอกบ้านให้สว่างที่สุด ทำพิธีบูชาต่อพระลักษมี เทวีแห่งความเจริญรุ่งเรืองมั่งคั่ง มีการจุดพลุ ทานอาหารกับครอบครัวและเพื่อนฝูง แลกเปลี่ยนของขวัญและแบ่งปันขนมกัน เทศกาลดิวาลีถือเป็นเทศกาลเชิงวัฒนธรรมที่สำคัญมากต่อชาวอนุทวีปอินเดียโพ้นทะเล ที่นับถือศาสนาฮินดู ซิกข์ หรือเชน

## วันหยุดราชการ

วันดิวาลีเป็นวันหยุดราชการในประเทศอินเดีย, ประเทศเนปาล, ประเทศมาเลเซีย, ประเทศสิงคโปร์ และ ประเทศพม่า

## อ้างอิง
# ศาสนาพุทธในประเทศสิงคโปร์

**ศาสนาพุทธในประเทศสิงคโปร์** เป็นศาสนาที่มีผู้นับถือมากที่สุด โดยมีจำนวนผู้นับถือประมาณ 31.1% ของประชากรใน ค.ศ. 2020 ใน ค.ศ. 2015 จากผลโพลชาวสิงคโปร์ 3,276,190 คน มี 1,087,995 คน (33.21%) ที่ระบุตนเองว่านับถือศาสนาพุทธ

พระพุทธศาสนาเริ่มต้นในประเทศสิงคโปร์ ตั้งแต่สมัยศรีวิชัย แต่ต่อมาชาวมลายูมุสลิมได้มาตั้งรกรากอยู่ และต่อมาก็มีชาวจีนโพ้นทะเลได้มาตั้งรกรากอยู่ที่สิงคโปร์ ได้นำพระพุทธศาสนาแบบมหายานมาเผยแผ่ด้วย และเป็นศาสนาที่แพร่หลายมากในประเทศนี้

วัดศากยมุนีคยา
## ประวัติ

ในอดีตประเทศสิงคโปร์ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของประเทศมาเลเซีย การแผ่ขยายของพุทธศาสนาจึงจะมีลักษณะเช่นเดียวกันกับประเทศมาเลเซีย และส่วนใหญ่ชาวสิงคโปร์จะเป็นชาวจีนโพ้นทะเล พุทธศาสนาแบบมหายานจึงเจริญรุ่งเรืองและได้รับการประดิษฐานอย่างมั่นคง

## สถานภาพและการจัดตั้งองค์กรยุวพุทธ

สถานภาพของพุทธศาสนา แบบมหายานในสิงคโปร์ถือว่าดีมาก มีการปฏิบัติศาสนกิจ และการเผยแผ่อย่างจริงจัง โดยการแปลตำรา และคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาเป็นภาษาต่างๆ จัดตั้งโรงเรียนอบรมศาสนาจารย์ และมีโรงเรียนสอนพุทธศาสนาว่า "มหาโพธิ์" เพื่อจัดการเรียนการสอนพุทธศาสนาทุกระดับชั้น

มีการก่อตั้งองค์กรยุวพุทธแห่งสิงคโปร์ขึ้น เพื่อจัดกิจกรรมบรรยายธรรมภาษาต่างๆ จัดกิจกรรมการสวดมนต์ การสมาธิ การสนทนาธรรม และกิจกรรมอื่นๆ อันแสดงถึงความเจริญรุ่งเรืองของพุทธศาสนา และความศรัทธาทางศาสนาของชาวสิงคโปร์

## พุทธศาสนาในปัจจุบัน

ชาวจีนที่มาตั้งรกรากอยู่ที่สิงคโปร์ ได้นำพระพุทธศาสนาแบบมหายานมาเผยแผ่ด้วย และเป็นศาสนาที่แพร่หลายมากในประเทศนี้ มีวัดมหายานอยู่หลายแห่ง รวมทั้งสมาคมทางศาสนา ซึ่งทำหน้าที่เผยแผ่ศาสนา ตั้งโรงเรียนสอนหนังสือ นอกจากวัดพระพุทธศาสนาแบบมหายานแล้ว ในสิงคโปร์มีวัดพระพุทธศาสนาแบบเถรวาท ซึ่งได้แก่ วัดไทย และวัดลังกา รวมอยู่ด้วย วัดไทยที่สำคัญมี ๒ วัดคือวัดอนันทเมตยาราม สร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 และทำการปฏิสังขรณ์ใหม่เมื่อ พ.ศ. 2502 อีกวัดหนึ่ง ชื่อ วัดป่าเลไลยก์ สิงคโปร์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2506

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม

* Chia, Jack Meng Tat (2009). "Buddhism in Singapore: A State of the Field Review." *Asian Culture* 33, 81-93.
* Kuah, Khun Eng. *State, Society and Religious Engineering: Towards a Reformist Buddhism in Singapore*. Singapore: Eastern Universities Press, 2003.
* Ong, Y.D. *Buddhism in Singapore: A Short Narrative History*. Singapore: Skylark Publications, 2005.
* Shi Chuanfa 释传发. *Xinjiapo Fojiao Fazhan Shi* 新加坡佛教发展史 [A History of the Development of Buddhism in Singapore]. Singapore: Xinjiapo fojiao jushilin, 1997.
* Wee, Vivienne. “Buddhism in Singapore.” In *Understanding Singapore Society*, eds. Ong Jin Hui, Tong Chee Kiong and Tan Ern Ser, pp. 130–162. Singapore: Times Academic Press, 1997.
# โนยูเทิร์นซินโดรม

ในประเทศสิงคโปร์ กฎหมายจราจรกำหนดห้ามผู้ขับขี่ยานพาหนะทำการกลับรถเว้นแต่มีป้ายจราจรนี้อนุญาต
**โนยูเทิร์นซินโดรม** (อังกฤษ: *No U-turn syndrome*; **NUTS**, แปลตรงตัว 'โรคห้ามกลับรถ') เป็นคำที่บัญญัติครั้งแรกโดยนักธุรกิจชาวสิงคโปร์ ซิม วง ฮู เพื่อใช้บรรยายพฤติกรรมทางสังคมของชาวสิงคโปร์ที่มีกรอบความคิดของการต้องปฏิบัติตามคำสั่งจากผู้มีอำนาจมากกว่าอย่างเคร่งครัดก่อนจะเริ่มทำสิ่วมดก็ตาม โดยเขาเปรียบเทียบกฎจราจรในสิงคโปร์กับในต่างประเทศเพื่อใช้อธิบายปรากฏการณ์ดังกล่าว โดยในสิงคโปร์นั้น ผู้ขับขี่ยานพาหนะห้ามกลับรถเว้นแต่ว่ามีป้ายจราจรที่มีไว้พิเศษสำหรับอนุญาตการกลับรถบอก เทียบกับในบาวประเทศที่การกลับรถสามารถทำได้โดยเสรีตราบที่ไม่มีป้ายห้ามกลับรถอยู่ การอุปมานี้นำมาใช้อธิบายความไร้เหตุผลแบบราชการที่เขาต้องเผชิญในสิงคโปร์ซึ่งไปกีดกั้นความคิดสร้างสรรค์ที่รัฐบาลสิงคโปร์เองเป็นผู้สนับสนุน

โนยูเทิร์นซินโดรม ยังเป็นหนึ่งในข้อวิจารณ์หลักของความไม่ยืดหยุ่นของระบบการศึกษาในสิงคโปร์ ซึ่งสอนให้นักเรียนต้องปฏิบัติตามคำสั่งโดยไม่ตั้งคำถามมาตั้งแต่เด็ก ในสังคมที่ผลการเรียนและเอกสารรับรองวุฒิถูกให้ความสำคัญจนต้องแลกกับทักษะชีวิต

ในปี ค.ศ. 2003 สมาชิกรัฐสภาได้นำวลีนี้มาใช้ประกอบการอภิปรายเกี่ยวกับประเด็นการส่งเสริมความเป็นผู้ประกอบการ สมาชิกรัฐสภาห้าคนลงความเห็นเหมือนกันว่า "อุปสรรคใหญ่ที่สุดของชาวสิงคโปร์ในการสร้างสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการเป็นผู้ประกอบการ คือกรอบความคิดแบบ NUTS"

## อ้างอิง
# ชาวจีนในอินเดีย

ชาวจีนในอินเดีย|

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |
| **ลอเรนซ์ เหลียง** | **เมยาง ชาง** | **ชวาลา คุตตะ** |

 |
| ประชากรทั้งหมด |
| 189,470 |
| ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ |
| กัลกัตตา **·** มุมไบ |
| ภาษา |
| ภาษาเบงกอล **·** ภาษาฮินดี **·** ภาษาจีน (โดยเฉพาะ ภาษาฮากกา) **·** ภาษาอังกฤษ |
| ศาสนา |
| ศาสนาคริสต์ **·** ศาสนาฮินดู **·** ศาสนาพุทธ **·** เต๋า |

คนสูบผิ่นในไชนาทาวน์ในกัลกัตตา พ.ศ. 2488
**ชาวจีนในอินเดีย** (Chinese in India) หรือชาวอินเดียเชื้อสายจีน เป็นกลุ่มชนที่สืบเชื้อสายมาจากชาวจีนที่อพยพเข้ามาตั้งหลักแหล่งในอินเดียเมื่อราว พ.ศ. 2313 ส่วนใหญ่เข้ามาที่กัลกัตตาซึ่งเป็นเมืองหลวงในบริติชอินเดียในขณะนั้น การเดินทางของชาวจีนจะเข้ามากับเรือสินค้าจากจีน ชาวจีนเหล่านี้ บางส่วนเข้ามาทำงานในโรงงานน้ำตาล บางส่วนเข้าไปตั้งรกรากในย่านถนนโบว์บาร์ซาร์ ต่อมาในพุทธศตวรรษที่ 24 มีชาวจีนจากกวางตุ้ง ส่วนใหญ่เป็นช่างไม้อพยพเข้ามาอีกกลุ่มหนึ่ง ส่วนใหญ่ทำงานเป็นช่างไม้ ช่างรองเท้า และเป็นคนงานในโรงงานฟอกหนัง ยิ่งเมื่อประเทศจีนประสบปัญหาความไม่สงบ ชาวจีนจึงอพยพเข้ามามากขึ้น ส่วนใหญ่จะแบ่งแยกอาชีพอย่างชัดเจน เช่นชาวฮกเกี้ยนทำธุรกิจฟอกหนัง ชาวกวางตุ้งเป็นช่างไม้ ชาวหูเป่ยเปิดร้านทันตกรรม ชาวเซี่ยงไฮ้เปิดร้านซักรีด และชาวจีนยังเปิดโรงฝิ่นอย่างถูกกฎหมายจนถึง พ.ศ. 2490

ต่อมาเมื่อเกิดสงครามจีน-อินเดียใน พ.ศ. 2505 ทำให้ชาวจีนในอินเดียถูกมองเป็นศัตรู บางส่วนถูกริบทรัพย์และส่งตัวเข้าค่ายกักกัน บางส่วนอพยพออกนอกประเทศไปตั้งหลักแหล่งในแคนาดาและออสเตรเลีย

## วัฒนธรรม

ชาวจีนเหล่านี้ยังคงพูดภาษาจีนได้ แม้ว่าจะพูดภาษาฮินดีและภาษาเบงกอลได้ด้วย แต่เด็กรุ่นใหม่จะนิยมเรียนในโรงเรียนที่สอนเป็นภาษาอังกฤษและภาษาฮินดีมากกว่า วัฒนธรรมโดดเด่นของชาวอินเดียเชื้อสายจีนคืออาหารจีนที่เป็นที่นิยมในท้องถิ่นด้วย เช่น ฮักกา เป็นบะหมี่ผัดลักษณะคล้ายราดหน้า เขาว์เมน เป็นบะหมี่ผัดแห้ง ซึ่งเป็นอาหารจานเด่นที่พบได้ทั่วไปในกัลกัตตา และยังคงมีการเฉลิมฉลองในวันตรุษจีน สารทจีนและวันไหว้พระจันทร์อยู่

## อ้างอิง

* ติฟาฮา มุกตาร์. อ่านอินเดีย วัดองศาธุรกิจพบชีวิตหลากวิถี. กทม. ผู้จัดการ. 2552. หน้า 103-108

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Kolkata Chinese Community Blog เก็บถาวร 2020-06-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* 'Legend of Fat Mama', a 23 minute documentary on Chinatown by Rafeeq Illiyas เก็บถาวร 2019-05-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Interview with the Principal of Grace Ling Liang English School
* Travel article on Achipur
* Photos of Chinese New Year Celebration, Calcutta & Achipur
* Photos of Chinese Temples in Old China Town, Calcutta (Kolkata)