Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# ทุน

ในเศรษฐศาสตร์ **ทุน**หมายถึงปัจจัยในการผลิตที่ใช้ในการสร้างเศรษฐทรัพย์หรือบริการอื่น ๆ ที่มนุษย์เป็นผู้ผลิตและไม่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ เศรษฐทรัพย์และบริการนั้น ๆ จะต้องไม่ใช่ตัวทุนนั้น ๆ เอง แม้ว่าทุนนั้น ๆ สามารถที่เสื่อมราคาลงได้ สินค้าประเภททุนสามารถรับมาได้โดยใช้เงินหรือเงินทุน ในการเงินและการบัญชี คำว่าทุนหมายถึงความมั่งคั่ง โดยเฉพาะความมั่งคั่งที่ใช้ในการเปิดกิจการ

## ทุนในทางปฏิบัติ

ในเศรษฐศาสตร์คลาสสิก ทุนเป็นหนึ่งในปัจจัยในการผลิตสาม (หรือสี่ ตามการรวมรวบข้อมูล) ปัจจัย ปัจจัยอื่น ๆ รวมไปถึงที่ดิน แรงงาน และองค์กร ผู้ประกอบการ หรือการบริหารจัดการในบางหลักสูตร
เศรษฐทรัพย์ที่มีคุณสมบัติต่อไปนี้เป็นทุน:

* สามารถนำไปผลิตเศรษทรัพย์ (สินค้า) อื่น ๆ ได้ (อยู่ในรูปของปัจจัยในการผลิต)
* ถูกสร้างขึ้นมาอีกทีหนึ่งโดยแตกต่างจาก "ที่ดิน" ที่ซึ่งหมายถึงปัจจัยในการผลิตที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติเช่นพื้นที่ทางภูมิศาสตร์และทรัพยากรทางธรรมชาติ เช่นแร่ธาตุ
* ไม่ได้ถูกใช้ในการผลิตเป็นหลักโดยสัมบูรณ์ซึ่งทำให้แตกต่างจากสินค้ากึ่งสำเร็จรูป (ยกเว้นค่าเสื่อมราคา)

ความหมายนี้ถูกนำมาใช้กับเศรษฐศาสตร์คลาสิกสมัยใหม่โดยมีการเปลี่ยนแปลงน้อยมากในการวิเคราะห์ทางการในระยะยาว มีการแก้คำกำกวมโดยบอกว่าทุนเป็นหลักทรัพย์ชนิดหนึ่ง

กาอธิบายก่อนหน้านี้ได้ชี้แจงว่าทุนเป็นรายการ (item) ทางกายภาพที่สามารถจับต้องได้ แต่ในระยะหลังมีการพยายามทีจะกำหนดความหมายของทุนใหม่ ตัวอย่างเช่น การลงทุนในการศึกษาและการพัฒนาฝีมือก็ถือเป็นการสร้างทุนมนุษย์หรือทุนความรู้ และนอกจากนี้การลงทุนเพื่อสร้างสมบัติทางปัญญหาคือการสร้างทุนทางปัญญาเช่นกันซึ่งยังมีการถกเถียงกันอยู่มากพอควร

ทฤษฎีการพัฒนามนุษย์อธิบายว่าทุนมนุษย์ยังรวมไปถึงปัจจัยทางด้านสังคมและความคิดสร้างสรรค์:

* ทุนทางสังคมเป็นคุณค่าในการเชื่อถือกันระหว่างบุคคลหรือองค์กรซึ่งอยู่ในเศรษฐกิจ
* ทุนเฉพาะบุคคลเกิดขึ้นจากตัวคนเอง ปกป้องโดยสังคม และแลกเปลี่ยนแรงงานเพื่อเงินหรือความเชื่อใจ

การจำแนกชนิดที่นำไปใช้ทางทฤษฏีและประยุกต์อื่น ๆรวมไปถึง:

* ทุนทางบัญชีซึ่งคือพันธกิจต่าง ๆ
* ทุนธรรมชาติซึ่งคือความพยายามของชุมชนเพื่อพัฒนาธรรมชาติ
* ทุนด้านโครงสร้างพื้นฐานเป็นระบบสนับสนุนที่ไม่ได้มาจากธรรมชาติซึ่งอาจจะรวมไปถึงเครื่องนุ่งห่ม ที่อยู่อาศัย ถนน คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล ซึ่งทำให้ความต้องการของความน่าเชื่อถือทางสังคม การฝึกฝน และทรัพยากรทางธรรมชาติน้อยลงที่สุดเท่าที่จะเป็นได้

## การถกเถียงเกี่ยวกับทุน

การถกเถียงเกี่ยวกับความหมายของคำว่า "ทุน" นั้นมีมานานมาแล้วซึ่งส่วนใหญ่เถียงกันเกี่ยวกับความหมายที่แท้จริงของคำว่า "ทุน" โดยเฉพาะในระบบเศรษศาสตร์ที่ต่างกัน

## ข้อมูลเพิ่มเติม

* Capital definition and explanations provided in simple terms เก็บถาวร 2009-03-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

## อ้างอิง

* F. Boldizzoni (2008). *Means and ends: The idea of capital in the West, 1500-1970*, New York: Palgrave Macmillan, 2008, chapters 4-8.
* K.H. Hennings (1987). "Capital as a factor of production," *The New Palgrave: A Dictionary of Economics*, v. 1, pp. 327-33.
# ลาฮอร์

| ลาฮอร์ Lahore
لہور لاہور |
| --- |
| ตามเข็มนาฬิกาจากบนสุด: ป้อมลาฮอร์, สวนชาลิมาร์ (ลาฮอร์), พิพิธภัณฑ์ลาฮอร์, มัสยิดแบดซาฮิ, หอสมุด Quaid-e-Azam, มีนาร์-อี-ปากีสถาน |
| ธง |
| สมญา: ปารีสแห่งตะวันออก
ไข่มุกแห่งปัญจาบ
เมืองหลวงวัฒนธรรมของปากีสถาน
Data Ki Nagri ( เมืองแห่งData Ali Hujwiri)
หัวใจแห่งปากีสถาน

เมืองแห่งสวน |
| ที่ตั้งของละฮอร์ในแคว้นปัญจาบ ประเทศปากีสถาน |
| ประเทศ |  ปากีสถาน |
| แคว้น | ปัญจาบ |
| City District Government | 11th September 2008 |
| City Council | Lahore |
| Towns | **9** |
| การปกครอง |
|  • ประเภท | City District |
|  • District Coordination Officer | M.Anwar ul Haq (D.M.G) |
| พื้นที่ |
|  • ทั้งหมด | 1,772 ตร.กม. (684 ตร.ไมล์) |
| ความสูง | 217 เมตร (712 ฟุต) |
| ประชากร (2009) |
|  • ทั้งหมด | 10,000,000 คน |
|   | Combined population of Lahore City and Lahore Cantonment |
| รหัสพื้นที่ | 042  |
| เว็บไซต์ |  |
| Lahore Cantonment is a legally separate military-administered settlement. |

**ลาฮอร์** (ปัญจาบ: لہور, อูรดู: لاہور, อังกฤษ: *Lahore*) เป็นเมืองหลวงของแคว้นปัญจาบ ประเทศปากีสถาน และเป็นเมืองหลวงอันดับ 2 ของประเทศ รองจากการาจี ตั้งขนาบด้วยแม่น้ำราวี มีประชากร 6,318,745 คน ทำให้เป็นเมืองใหญ่อันดับ 5 ของภูมิภาคเอเชียใต้ และมีประชากรมากเป็นอันดับที่ 26 ของโลก

ต้นกำเนิดของเมืองลาฮอร์สามารถย้อนไปได้ถึงยุคโบราณ มนุษย์เคยอาศัยอยู่ที่เมืองลาฮอร์มากว่าสองสหัสวรรษและเริ่มได้รับความโดดเด่นมากขึ้นหลังจากการสถาปนาเมืองลาฮอร์เก่าเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 10 ลาฮอร์เคยเป็นเมืองหลวงของหลายชาติในอดีต โดยหนึ่งในนั้นคือจักรวรรดิกาสนาวิยะห์ เมืองลาฮอร์ถึงจุดรุ่งเรืองที่สุดภายใต้การขึ้นเป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิโมกุลในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 16 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 และเป็นเมืองที่มีประชากรเยอะที่สุดในยุคนั้นอีกด้วย เมื่อปีคริสต์ศักราช 1739 พระเจ้านาเดอร์ชาห์แห่งราชวงศ์อัฟชาร์ได้นำทัพบุกเมืองลาฮอร์จนแตกพ่าย แม้ว่าจักรวรรดิโมกุลจะยึดกลับมาได้แต่เมืองลาฮอร์ก็ได้เข้าสู่ยุคถดถอยในช่วงปีคริสต์ศักราช 1748 ถึงปี 1798 เนื่องด้วยความขัดแย้งระหว่างจักรวรรดิดุรรานีและจักรวรรดิซิกข์จนกระทั่งเมืองลาฮอร์ได้ขึ้นเป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิซิกข์ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในที่สุด เมืองลาฮอร์ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของบริติชราชในปีคริสต์ศักราช 1849 ระหว่างการเป็นอาณานิคมของอังกฤษนั้นลาฮอร์เป็นหนึ่งในศูนย์กลางแห่งการประท้วงเพื่ออิสรภาพแห่งอินเดีย เมื่อขบวนการปากีสถานสำเร็จลุล่วงและการแบ่งแยกดินแดนระหว่างอินเดียและปากีสถานเมื่อปีคริสต์ศักราช 1947 เมืองลาฮอร์ได้ถูกแต่งตั้งให้เป็นเมืองหลวงของแคว้นปัญจาบ

## เมืองพี่น้อง

* เบลเกรด, เซอร์เบีย (2007).
* โบโกตา, โคลอมเบีย
* บูฆอรอ, อุซเบกิสถาน
* ชิคาโก, รัฐอิลลินอย, สหรัฐอเมริกา (2007)
* กูอิงบรา, โปรตุเกส
* กอร์โดบา, สเปน (1994)
* ดูชานเบ, ทาจิกิสถาน
* แฟส, โมร็อกโก (1994)
* เฟรสโน, รัฐแคลิฟอร์เนีย, สหรัฐอเมริกา
* กลาสโกว์, สหราชอาณาจักร (2006)
* เอสฟาฮาน, อิหร่าน (2004)
* อิสตันบูล, ตุรกี (1975)
* คอร์ไทรจ์, เบลเยียม (1993)
* คราคูฟ, โปแลนด์
* มาชาด, อิหร่าน (2006)
* ซาริวอน, เกาหลีเหนือ (1988)
* ซามาร์กันต์, อุซเบกิสถาน (1995)
* ซีอาน, จีน (1992)

## อ้างอิง
# ใบจักร

ใบจักรแบบ 'ขวามือ' ของเรือพาณิชน์ ซึ่งหมุนตามเข็มนาฬิกาเพื่อขับเคลื่อนเรือไปข้างหน้า มือของผู้ชายวางอยู่บนขอบท้าย
ใบพัดเทอร์โบพร็อปแพรตต์แอนด์วิตนีย์ แคนาดา PW100 ที่ติดตั้งอยู่บนเครื่องบินบอมบาเดียร์ Q400
**ใบจักร** (อังกฤษ: *propeller*; มักเรียกว่า **สกรู** หากอยู่บนเรือหรือ **ใบพัด** หากอยู่บนเครื่องบิน) คืออุปกรณ์ที่มีแกนกลางหมุนได้และมีใบพัดแผ่ออกไปซึ่งตั้งทำมุมลาดเอียงเพื่อสร้างเกลียวแบบก้นหอย ซึ่งเมื่อหมุนแล้ว จะสร้างแรงผลักดันเชิงเส้นต่อของไหลที่ทำงาน เช่น น้ำหรืออากาศ ใบจักรถูกใช้เพื่อสูบของไหลผ่านท่อหรือท่อลม หรือเพื่อสร้างแรงขับเคลื่อนเรือให้เคลื่อนที่ไปในน้ำหรือเครื่องบินให้เคลื่อนที่ไปในอากาศ ปีกใบจักร (blades) ถูกออกแบบให้มีรูปร่างที่การเคลื่อนที่แบบหมุนของพวกมันผ่านของไหลทำให้เกิดความแตกต่างของความดันระหว่างพื้นผิวทั้งสองของพวงใบจักรตามหลักการของแบร์นูลลี ซึ่งจะสร้างแรงกระทำต่อของไหล ใบจักรเรือส่วนใหญ่เป็น **ใบจักรเกลียว** (screw propeller) ที่มีปีกเป็นเกลียวหมุนอยู่บนเพลาใบจักรที่มีแกนอยู่ในแนวนอนโดยประมาณ

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* ใบจักรของไททานิก
* การคำนวณทฤษฎีใบจักรและปีก: บทความละเอียดพร้อมการประยุกต์ใช้ซอฟต์แวร์ทฤษฎีองค์ประกอบใบจักร
* "สิ่งที่คุณควรรู้เกี่ยวกับใบพัดสำหรับเครื่องบินรบของเรา" พฤศจิกายน 1943, Popular Science บทความที่มีรายละเอียดอย่างยิ่ง พร้อมภาพวาดและภาพตัดขวางจำนวนมาก
* ประวัติสกรูของอาร์คิมิดีส: เรื่องราวของการขับเคลื่อนทางทะเล
* ประวัติใบจักร: เรื่องราวของใบจักร
* ระบบขับเคลื่อนและเฟือง: ใบจักรเรือวาร์ทซิลา
* การหย่อนของใบจักร เก็บถาวร 2021-04-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน: วัดด้วยฟีเลอร์เกจ
* *Scientific American*, "ประวัติของใบจักรเกลียว", 1881, pp. 232
# ข้าวสวย

ข้าวสวย
**ข้าวสวย** หมายถึงข้าวที่ผ่านกระบวนการนึ่ง หรือการต้มให้เดือด อย่างใดอย่างหนึ่ง ข้าวสวยเป็นอาหารหลักในประเทศอินโดนีเซีย เกาหลี จีน ญี่ปุ่น มาเลเซีย บังกลาเทศ อินเดีย ปากีสถาน เวียดนาม ไทย พม่า ฟิลิปปินส์ และประเทศในลาตินอเมริกา และทวีปเอเชียอีกจำนวนมาก ข้าวสวยยังเป็นส่วนผสมหลักในอาหารหลาย ๆ จานด้วย

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
# เหมย์ หลานฟาง

| เหมย์ หลานฟาง |
| --- |
|  |
| สารนิเทศภูมิหลัง |
| เกิด | (1894-10-22)22 ตุลาคม ค.ศ. 1894 เหมย์ หลานฟาง (梅蘭芳) |
| เสียชีวิต | 8 สิงหาคม ค.ศ. 1961(1961-08-08) (66 ปี) |
| อาชีพ | นักแสดงอุปรากรจีน |

รูปปั้นของเหมย์ หลานฟางที่พิพิธภัณฑ์ในกรุงปักกิ่ง
**เหมย์ หลานฟาง** (จีนตัวย่อ: 梅兰芳; จีนตัวเต็ม: 梅蘭芳; พินอิน: *Méi Lánfāng*) (22 ตุลาคม พ.ศ. 2437 - 8 กันยายน พ.ศ. 2504) เป็นชื่อที่ใช้ในการแสดงของนักแสดงอุปรากรจีน ที่มีชื่อเสียงที่สุดของประเทศจีนในยุคปัจจุบัน มีชื่อจริงว่า **เหมย์ หลาน** (จีนตัวย่อ: 梅澜; จีนตัวเต็ม: 梅瀾) เขาเป็นนักแสดงชายผู้รับบท "ตั้น" (旦) หรือตัวนาง ที่มีลีลาการแสดงที่อ่อนช้อยงดงาม ได้รับการยกย่องเป็นหนึ่งในสี่นักแสดงงิ้วปักกิ่ง ที่สมบูรณ์แบบที่สุดในประวัติศาสตร์การแสดงอุปรากรจีน ซึ่งประกอบด้วย เหมย์ หลานฟาง เฉิง ยั่นชิว (Cheng Yanqiu, 程砚秋) สุน ฮุ่ยเซิง (Xun Huisheng, 荀慧生) และซั่ง เสี่ยวหยวิน (Shang Xiaoyun, 尚小云)

เหมย์ หลาน เกิดที่เมืองไท่โจว มณฑลเจียงซู ในครอบครัวนักแสดงงิ้วปักกิ่ง เป็นกำพร้าตั้งแต่เด็ก เริ่มเรียนรู้ศิลปะการแสดงตั้งแต่อายุได้ 8 ปี และได้เริ่มออกแสดงครั้งแรกเมื่ออายุ 11 ปี ได้ฝึกฝนตัวเองจนได้รับการยกย่องเป็น 1 ใน 4 นางเอกงิ้วแถวหน้าของวงการ ในช่วงต้นทศวรรษ 1920 ยกเว้นช่วงหลังเหตุการณ์ ณ สะพานมาร์โค โปโล ที่ทำให้เกิดสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง ระหว่างปี พ.ศ. 2480 ถึง พ.ศ. 2488 เหมย์ หลานฟาง ปฏิเสธที่จะแสดงให้นายทหารญี่ปุ่นชม และจำเป็นใช้ชีวิตอย่างยากลำบากจนกระทั่งสิ้นสุดสงคราม

เหมย์ หลานฟาง เป็นบุคคลแรกที่นำงิ้วปักกิ่งออกไปแสดงในต่างประเทศ โดยนำไปแสดงที่ญี่ปุ่น สหภาพโซเวียต ยุโรป และสหรัฐอเมริกา ตั้งแต่ ทศวรรษ 1920 ถึง 1960 ได้รับการยอมรับว่าเป็นนักแสดงงิ้วปักกิ่งคนแรกที่เป็นที่รู้จักในระดับโลก โดยนำคณะงิ้วปักกิ่งเดินทางไปแสดงในประเทศญี่ปุ่นเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1919 นับเป็นครั้งแรกที่ศิลปะงิ้วปักกิ่งแพร่หลายไปสู่โพ้นทะเล (และไปแสดงอีกครั้งในปี ค.ศ. 1924 และ 1956) เดินทางไปแสดงในสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1930 แสดงในยุโรปตามคำเชิญในปี ค.ศ. 1934 และเดินทางไปแสดงในสหภาพโซเวียตในปี ค.ศ. 1935 และ ค.ศ. 1952

ในปี พ.ศ. 2551 ชีวิตของเหมย์ หลานฟาง ได้รับการถ่ายทอดเป็นภาพยนตร์ กำกับโดยเฉินข่ายเกอ ใช้ชื่อเรื่องว่า *เหมย์ หลานฟาง* หรือ *Forever Enthralled* นำแสดงโดย หลี่หมิง และจาง จื่ออี๋

## อ้างอิง
# เจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้

| *เจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้* |
| --- |
|  |
| ประเภท | ดราม่า |
| แสดงนำ | โจวเหวินฟะ, หลี่เหลียงเหว่ย, จ้าวหยาจือ |
| เพลงเปิด | "上海灘" (Shanghai Beach) by Frances Yip |
| ประเทศต้นกำเนิด | ฮ่องกง |
| ภาษาต้นฉบับ | ภาษาจีนกวางตุ้ง |
| จำนวนตอน | 25 |
| การผลิต |
| ควบคุมการผลิต | Zhao Zhenqiang |
| ระยะเวลา | ประมาณ 45 นาที |
| การเผยแพร่ต้นฉบับ |
| เครือข่าย | Television Broadcasts Limited
ช่อง 3 |
| ออกอากาศ | 10 มีนาคม, พ.ศ. 2523 – พ.ศ. 2523 |

**เจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้** (จีน: 上海灘) เป็นละครแนวสากลย้อนยุคชุดคลาสสิกในปี พ.ศ. 2523 ผลิตโดย สถานีโทรทัศน์ช่องทีวีบี (TVB) ในฮ่องกง มีทั้งหมด 25 ตอน เป็นละครที่นำพาชื่อเสียงถึงจุดสูงสุดกับอาชีพนักแสดงทางจอแก้วของ โจวเหวินฟะ โดยมีเรตติงเฉลี่ยของละครเรื่องนี้สูงถึง 60 จุดเปิด กลายเป็นแชมป์ละครที่มีเรตติงเฉลี่ยสูงสุดแห่งปี และยังเป็นหนึ่งในสิบละครที่มีเรตติงเฉลี่ยสูงสุดในฮ่องกงตลอดกาล อีกด้วย อีกทั้งยังได้รับความนิยมเป็นอย่างสูงทั่วเอเชีย เมื่อทยอยนำไปออกอากาศในแต่ละประเทศ ในไทยละครชุดนี้ในอดีตเคยออกอากาศครั้งแรกทางช่อง 3 ซึ่งตอนอวสานได้สร้างปรากฏการณ์ถนนโล่งในไทย โดยมีเรตติ้งตอนจบ 90%

ซีรียส์ชุดนี้ได้รับการฉายซ้ำ, ถูกจดจำ และถูกนำไปใช้ในภาพยนตร์เรื่องอื่นหลายต่อหลายครั้ง อีกทั้งเพลงเริ่มละครก็กลายมาเป็นเพลงป๊อปในภาษาจีนกวางตุ้งที่ได้รับการจดจำ

## เนื้อเรื่องโดยสรุป

สวี่เหวินเฉียง (โจวเหวินฟะ) เดินทางมาแสวงโชคในเซี่ยงไฮ้ ได้พบกับติงลี่ (หลี่เหลียงเหว่ย) และร่วมกันสร้างอาณาจักรอาชญากรในช่วงค.ศ. 1920 ยุคของสาธารณรัฐจีน แต่ทั้งคู่เองก็ต้องประสบปัญหารักสามเศร้ากับฟ่งชิงชิง (เจ้าหย่าจือ) เช่นกัน

## ผู้แสดง

* โจวเหวินฟะ เป็น สวี่เหวินเฉียง หรือ ฮุยแมนคยุง (許文強)
* หลี่เหลียงเหว่ย เป็น ติงลี่ (丁力)
* เจ้าหย่าจือ เป็น ฟ่งชิงชิง (馮程程)
* Lau Dan เป็น ฟ่งจิ้งเหยา (馮敬堯)
* Lam Kin-ming (林建明) เป็น Fong Yim-Wun (方艷芸)

## อิทธิพลเชิงวัฒนธรรม

มีอยู่สองฉากในเรื่องนี้ที่ถูกนำมาล้อเลียนบ่อยครั้งในภาพยนตร์หลายเรื่องและทีวีโชว์ในฮ่องกงหลายตอน หนึ่งคือฉากแต่งงานของติงลี่และฟางชิงชิง อีกหนึ่งฉากคือฉากการตายของสวี่เหวินเฉียง โจวเหวินฟะกลายมาเป็นที่รู้จักและกลายเป็นผู้มีชื่อเสียงในฮ่องกง และฉากที่เขาถูกลอบสังหารนอกภัตตาคารนั้น ก็กลายมาเป็นหนึ่งในฉากที่ยอดเยี่ยมที่สุดในเชิงวัฒนธรรมของวงการละครทีวีฮ่องกง

## เพลงเปิดตัว

เพลง "上海灘" นั้น ถูกแปลงมาจากคำว่า "外灘" ที่หมายถึง บันด์ อันเป็นย่าน ๆ หนึ่งบนถนนจงซาน ในเซี่ยงไฮ้ เพลงนี้ถูกขับร้องในภาษาจีนกวางตุ้งและผู้ขับร้องคนแรกคือ ฟรานซิส ยิป ซึ่งเป็นผลงานประพันธ์ชิ้นแรก ๆ ของ Joseph Koo และคำร้องนั้นแต่งโดย Wong Jim
เพลงนี้กลายเป็นหนึ่งในสิบเพลงที่ได้รับรางวัล1980 RTHK Top 10 Gold Songs Awards

เจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ เดอะ มูฟวี่ คือภาพยนตร์ที่ถูกฉายใน พ.ศ. 2539 ซึ่งเป็นเรื่องราวใน 16 ปีให้หลังเหตุการณ์ในละครชุดนี้ แต่ก็ยังคงใช้เพลงเดิมเป็นเพลงเปิดตัว

## การถูกทำซ้ำ, กล่าวถึง และนำไปใช้ในวงการบันเทิง

ละครชุดนี้ประสบความสำเร็จทั่วเอเชีย และมีอีกสองภาคที่ได้ถูกทำออกมาใน พ.ศ. 2526
ส่งผลให้โจวเหวินฟะได้รับความนิยมถึงจุดสูงสุดในวงการละครโทรทัศน์จากละครชุดนี้ และทำให้ **หลี่เหลียงเหว่ย** แจ้งเกิดในบทติงลี่จนเป็นที่จดจำ

## อ้างอิง

* The Bund official website เก็บถาวร 2008-10-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Hong Kong Heartbreaker - review of "The Bund"
* *The Bund* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
# เหมย์กุ่ยเหมย์กุ่ยหวั่วอ้ายหนี่

**เหมย์กุ่ยเหมย์กุ่ยหวั่วอ้ายหนี่** (จีน: 玫瑰玫瑰我愛你; พินอิน: *Méiguì méiguì wǒ ài nǐ*; "กุหลาบ กุหลาบ ฉันรักเธอ") เป็นเพลงภาษาจีนกลาง เฉิน เกอซิน (陳歌辛) แต่งทำนอง อู๋ ชุน (吳村) แต่งคำร้อง บันทึกเสียงครั้งแรกที่เซี่ยงไฮ้เมื่อ ค.ศ. 1940 เหยา ลี่ (姚莉) ขับร้องเพื่อประกอบภาพยนตร์เรื่อง *เทียนหยาเกอ-นฺหวี่* (天涯歌女) ผลงานบันทึกเสียงฉบับภาษาจีนกลางยังวางจำหน่ายในสหรัฐ และสหราชอาณาจักร เมื่อปี ค.ศ. 1950

ในปี ค.ศ. 1951 แฟรงกี เลน (Frankie Laine) นักร้องอเมริกัน บันทึกเสียงเพลงนี้เป็นภาษาอังกฤษ ใช้ชื่อว่า "Rose, Rose, I Love You" วิลเฟรด ทอมัส (Wilfrid Thomas) นักแต่งเพลงชาวอังกฤษ ประพันธ์คำร้อง เพลงนี้ขึ้นถึงอันดับ 3 จากการจัดอันดับของนิตยสาร *บิลบอร์ด* (Billboard) เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1951 ต่อมา เพทูลา คลาร์ก (Petula Clark) บันทึกเสียงเพลงนี้เป็นภาษาอังกฤษ เจมส์ จอห์น เทอร์เนอร์ ฟิลิปส์ ประพันธ์คำร้อง ใช้ชื่อว่า "May Kway" ขึ้นถึงอันดับ 16 เมื่อเดือนพฤษภาคม ในปีเดียวกัน

เพลงนี้ยังเป็นที่รู้จักในชื่อ "Shanghai Rose" และ "China Rose" เป็นเพลงจีนเพลงแรกที่เป็นที่นิยมในประเทศตะวันตก

## อ้างอิง
# ยิตซัก เพิร์ลแมน

| Itzhak Perlman |
| --- |
|  |
| ข้อมูลพื้นฐาน |
| ชื่อเกิด | ยิตซัก เพิร์ลแมน |
| เกิด |  (1945-08-31) 31 สิงหาคม ค.ศ. 1945 |
| ที่เกิด | เทลอาวีฟ ประเทศอิสราเอล |
| แนวเพลง | ดนตรีคลาสสิก |
| อาชีพ | นักดนตรี ผู้อำนวยเพลง |
| เครื่องดนตรี | ไวโอลิน |
| ช่วงปี | 1963 - ปัจจุบัน |

**ยิตซัก เพิร์ลแมน** (ฮีบรู: יצחק פרלמן‎) นักไวโอลิน ผู้อำนวยเพลง และครูสอนดนตรีชาวอเมริกันเชื้อสายอิสราเอลที่มีชื่อเสียงในระดับโลก

เพิร์ลแมนเกิดที่เมืองเทลอาวีฟ ดินแดนปาเลสไตน์ของอังกฤษ (ปัจจุบันคือประเทศอิสราเอล) เคยป่วยเป็นโปลิโอตั้งแต่อายุ 4 ขวบ แต่ได้รับการรักษาจนหายดี และเข้าเรียนไวโอลินที่สถาบันการดนตรีที่เทลอาวีฟ และได้รับทุนเข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนจูลเลียร์ด

เพิร์ลแมนออกแสดงในที่สาธารณะเป็นครั้งแรกเมื่ออายุ 18 ปี ที่คาร์เนกีฮอลล์ นิวยอร์ก และชนะเลิศการแข่งขัน Leventritt Competition ในปีถัดมา ปัจจุบันเขามีผลงานร่วมกับวง เซนต์หลุยส์ซิมโฟนี และนิวยอร์กฟิลฮาร์โมนิก

ผลงานแสดงของเพิร์ลแมนที่มีชื่อเสียง คือการเล่นในพิธีสาบานตนเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐ ของบารัค โอบามา เมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2551 เป็นการเล่นควอร์เทท ร่วมกับโย-โย มา (เชลโล) กาเบรียลา มอนเทอโร (เปียโน) และแอนโทนี แม็กกิล (คลาริเนต) และการบรรเลงที่ทำเนียบขาว ในงานเลี้ยงอาหารค่ำ เพื่อเป็นเกียรติแก่สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2550

## อ้างอิง
# สวนประติมากรรมจิ้งอัน

| สวนประติมากรรมจิ้งอัน |
| --- |
| ภายในสวนประติมากรรมจิ้งอัน |
| วิกิมีเดีย | © โอเพินสตรีตแมป |
| ประเภท | สวนประติมากรรม |
| ที่ตั้ง |  จีน เมืองเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน |
| พิกัด | ﻿ / ﻿ |
| พื้นที่ | 65,000 ตารางเมตร |
| เปิดตัว | เดือนเมษายน พ.ศ.2553 |
| สถานะ | เปิดให้บริการ |

**สวนประติมากรรมจิ้งอัน** (จีน: 静安雕塑公园; พินอิน: *jìng'ān diāosù gōngyuán*; อังกฤษ: *Jingan Sculpture Park*) เป็นสวนประติมากรรม ตั้งอยู่ทางตะวันออกของในเขตจิ้งอัน ของเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 65,000 ตารางเมตร สวนประติมากรรมนี้อยู่ในพื้นที่เดียวกันกับพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติเซี่ยงไฮ้ และไม่ไกลจากถนนหนานจิงซี

## ประวัติ

สวนระยะแรก มีพื้นที่ 30,000 ตารางเมตร เริ่มก่อสร้างในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2550 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2551 ต่อมาในเดือนเมษายน พ.ศ. 2553 การขยายพื้นที่สวนระยะที่สองแล้วเสร็จสมบูรณ์

ในเดือนเมษายน 2558 ของพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติเซี่ยงไฮ้ เปิดอย่างเป็นทางการ ภายในพื้นที่สวนประติมากรรมจิ้งอัน

## ผังภายในสวน

### พื้นที่ชมทัศนียภาพสวนบ๊วย

พื้นที่ชมทัศนียภาพสวนบ๊วย (梅园景区) ใช้แนวคิดของการทำสวนแบบดั้งเดิมผสมผสานการจัดแสดงแบบสวนสมัยใหม่ ที่สร้างขึ้นในพื้นที่เกือบหนึ่งหมื่นตารางเมตร จุดเด่นคือกำแพงหินสลักวัฒนธรรม "การชมดอกเหมย์บาน" (ดอกบ๊วย) ซึ่งมีประวัติยาวนานกว่า 1,700 ปี

### พื้นที่แกเลอรีด้านใต้

พื้นที่แกเลอรีด้านใต้ (长廊南广场; South Square Gallery) ติดกับทางเข้าที่ 1 ของสวนประติมากรรมจิ้งอัน เป็นทางเดินยาวที่รายรอบด้วยต้นซากุระ วลาที่ดีที่สุดในการดูดอกซากุระบานคือ เดือนมีนาคม

### แถบไม้ดอก

อยู่ในช่วงกลางของสวนประติมากรรม ตกแต่งด้วยไม้ดอกในแต่ละฤดู หลากหลายชนิดจากทั่วโลก

* อาคารโค้งด้านหลังสระ คือ พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติเซี่ยงไฮ้
*
*
*
*
*

## อ้างอิง
# สงครามโคกูรยอ-ถัง

| สงครามโคกูรยอ-ถัง |
| --- |
|

|  |  |
| --- | --- |
| วันที่ | 1188-1211 |
| สถานที่ | คาบสมุทรเหลียวตง คาบสมุทรเกาหลี ทะเลปั๋วไห่ ทะเลเหลือง |
| ผล |
กองทัพพันธมิตรซิลลาและถังได้ชัยชนะ
* ยุค สามก๊กแห่งเกาหลี สิ้นสุดลง
* เป็นจุดเริ่มต้นของ ความขัดแย้งระหว่างซิลลาและถัง
 |

 |
| คู่สงคราม |
|
ถัง ซิลลา |
โคกูรยอ แพคเจ โมเฮ |
| ผู้บังคับบัญชาและผู้นำ |
|  |
ยอนแกโซมุน คเยแบ็ก **†** |

**สงครามโคกูรยอ-ถัง** (อังกฤษ: *Goguryeo-Tang War*) สงครามครั้งสำคัญครั้งสุดท้ายของ จักรวรรดิโคกูรยอ เกิดขึ้นในช่วงปี 1188-1211 เป็นการสู้รบกันระหว่าง กองทัพจักรวรรดิโคกูรยอ และกองทัพพันธมิตร ซิลลา และ ถัง ซึ่งสุดท้ายเป็นฝ่ายอาณาจักรโกคูรยอที่พ่ายแพ้ต่อกองทัพพันธมิตรทำให้ยุค สามก๊กแห่งเกาหลี สิ้นสุดลงและเป็นจุดเริ่มต้นของ สงครามซิลลา-ถัง ในเวลาต่อมา
# โมโนโนเบะ โนะ โมริยะ

โมโนโนเบะ โนะ โมริยะ ภาพโดยคิกูจิ โยไซ
**โมโนโนเบะ โนะ โมริยะ** (物部 守屋 (*Mononobe no Moriya*); เสียชีวิต ค.ศ. 587) เป็น*โอมูราจิ* ตำแหน่งหัวหน้าตระกูลระดับสูงในรัฐยามาโตะโบราณของญี่ปุ่น โดยสืบทอดตำแหน่งมาจากโมโนโนเบะ โนะ โอโกชิ บิดาของเขา เขาเป็นผู้ต่อต้านพุทธศาสนาอย่างเหนียวแน่นเช่นเดียวกับบิดา ซึ่งศาสนาพุทธเพิ่งได้รับการเผยแพร่จากภาคพื้นทวีปเข้าสู่ญี่ปุ่น

โมริยะได้ทำงานร่วมกับนากาโตมิ โนะ คัตสึมิเพื่อต่อต้านความพยายามของโซงะ โนะ อูมาโกะ ขุนนางชั้นสูงอีกคนหนึ่งที่สนับสนุนการรับเอาพุทธศาสนามาใช้ แม้ว่าโมโนโนเบะและนากาโตมิจะประสบความสำเร็จเพียงช่วงสั้น ๆ ในรัชสมัยจักรพรรดิบิดัตสึ (ค.ศ. 572-585) แต่จักรพรรดิโยเม ผู้ครองราชย์ต่อ ได้เปลี่ยนมานับถือศาสนาพุทธ ทำให้โชคชะตาของโมโนโนเบะเปลี่ยนไป

หลังการสวรรคตของจักรพรรดิโยเมใน ค.ศ. 587 พรรคพวกของโมโนโนเบะและโซงะต่างพยายามแสวงหาอิทธิพลต่อการสืบทอดตำแหน่ง ความขัดแย้งปะทุขึ้นอย่างรวดเร็วและกลายเป็นการต่อสู้กันอย่างดุเดือด ซึ่งโมโนโนเบะ โนะ โมริยะ ได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้จุดไฟเผาวัดพุทธแห่งแรก ๆ ในญี่ปุ่น และโยนพระพุทธรูปองค์แรกที่นำเข้ามาจากแพ็กเจลงในคลองของเมืองนานิวะ (ปัจจุบันคือโอซากะ) ความขัดแย้งสิ้นสุดลงในยุทธการที่ชิงิซัง โดยตระกูลโซงะได้รับชัยชนะ และโมโนโนเบะ โนะ โมริยะ ถูกสังหารพร้อมกับนากาโตมิ โนะ คัตสึมิ และเจ้าชายหนุ่มที่พวกเขาพยายามจะสถาปนาขึ้นครองบัลลังก์

## อ้างอิง

## อ่านเพิ่ม

* Papinot, Edmond (1910). "Moriya." Historical and geographical dictionary of Japan. Tokyo: Librarie Sansaisha. Vol 1 p402.
# เฮโจเกียว

ประตูซูซากุ ซึ่งรัฐบาลญี่ปุ่นได้ก่อสร้างขึ้นมาใหม่
**เฮโจเกียว** หรือ **เฮเซเกียว** (ญี่ปุ่น: 平城京) เป็นเมืองหลวงโบราณของประเทศญี่ปุ่น อีกนัยหนึ่งก็คือเมืองหลวงในยุคนาระ ตั้งอยู่ในจังหวัดนาระ ประเทศญี่ปุ่น มีรูปทรงเป็นแบบเวียง คือรูปทรงสี่เหลี่ยมพื้นผ้าตามแบบจีน หรือตามแบบที่นิยมสร้างกันในอาณาจักรล้านนาและพม่า ซึ่งเฮโจเกียวนี้ได้นำแบบแผนมาจากเมืองซีอานประเทศจีน เมืองหลวงของจีนในขณะนั้น

## ประวัติ

ใน ค.ศ. 707 ได้มีเหตุการณ์ย้ายเมืองหลวง จากฟูจิวาระเกียว ไปสู่เฮโจเกียวตามพระราชเสาวนีย์ของจักรพรรดินีนาถเก็มเม แต่ก็มีการย้ายไปที่อื่นอีกคือคูนิเกียวหรือคูนิโนมิยะ หลังจากนั้นอีกไม่นาน ก็ได้กลับมาเป็นเมืองหลวงเหมือนเดิมใน ค.ศ. 745

## ชื่อที่มา

* ถ้าอ่านคำว่า **เฮ** (平) ของ เฮโจเกียว เป็นแบบภาษาจีน จะหมายความว่า ราบ พื้นราบ ซึ่งสันนิษฐานกันว่าคำนี้น่าจะมาจากว่า เมื่อเมืองหลวงเก่าและเป็นเมืองหลวงแห่งแรกของญี่ปุ่นคืออาซูกะนั้นตั้งอยู่บนภูเขา แผ่นดินไม่เสมอกัน จึงย้ายมาบนที่ราบ แผ่นดินเรียบ จึงนำคำว่า เฮ อันหมายความว่าเรียบ มารวม
* **โจ** (城) นั้นหมายความว่า ปราสาท หรือ เมือง ซึ่งสร้างเป็นแบบจตุรัสแบบเมืองหลวงจีน
* **เกียว** หรือ เกียว (京) คือเมืองหลวง ซึ่งสามารถเห็นได้ชื่อเมืองในปัจจุบันเช่น เกียวโต (京都) และ โตเกียว (東京)

## ดูเพิ่ม

* เฮอังเกียว

## อ้างอิง

* Martin, John H.; Phyllis G. Martin (1993). *Nara: A Cultural Guide to Japan's Ancient Capital*. Tuttle Publishing. pp. 11–14. ISBN 0-8048-1914-9.
* Yoko Hsueh Shirai. *Envisioning Heijokyo: 100 Questions & Answers about the Ancient Capital in Nara*. CreateSpace Independent Publishing Platform. 2011. ISBN 978-1463768225

## แหล่งข้อมูลอื่น

* พิพิธภัณฑ์โบราณสถานพระราชวังนาระ (ในภาษาญี่ปุ่น)
# โฮโจ มาซาโกะ

ภาพวาดของมะซะโกะในขณะบวชเป็นแม่ชี
**โฮโจ มะซะโกะ** (北条政子 (*Hōjō Masako*) ; 1699 – 16 สิงหาคม 1768) มิได คนแรกอย่างเป็นทางการของญี่ปุ่นเป็นภริยาเอกของ มินาโมโตะ โนะ โยริโตโมะ ปฐมโชกุนแห่ง รัฐบาลโชกุนคามากูระ และเป็นมารดาของโชกุนคนที่ 2 และคนที่ 3 คือ มินาโมโตะ โนะ โยริอิเอะ และ มินาโมโตะ โนะ ซาเนโตโมะ
# โอตากุ

ย่านอากิฮาบาระในโตเกียว บริเวณที่รวมตัวของชาวโอตากุ
**โอตากุ** (おたく/オタク (*otaku*)) บางทีย่อว่า **โอตะ** เป็นคำในภาษาญี่ปุ่น ใช้เรียกบุคคลที่มีความสนใจอย่างคลั่งไคล้เกี่ยวกับแฟนดอมอนิเมะและมังงะ ความหมายร่วมสมัยของคำนี้เกิดจากบทความของอากิโอะ นากาโมริ ในวารสาร *มังงะบูริกโกะ* เมื่อ ค.ศ. 1938 คำนี้อาจใช้ในเชิงเหยียด ความหมายในแง่ลบนี้แตกแขนงมาจากมุมมองที่เหมารวมเกี่ยวกับโอตากุ รวมถึงการรายงานของสื่อใน ค.ศ. 1989 เกี่ยวกับกรณีของสึโตมุ มิยาซากิ ผู้ได้ฉายาว่า "ฆาตกรโอตากุ" แต่การศึกษาที่เผยแพร่ใน ค.ศ. 2013 พบว่า คำนี้มีความหมายเชิงลบน้อยลง และมีผู้ระบุตัวเป็นโอตากุมากขึ้น ทั้งในและนอกญี่ปุ่น

วัฒนธรรมย่อยของโอตากุนี้เป็นหัวใจของงานบันเทิง สารคดี และวิจัยหลายชิ้นที่เกี่ยวกับอนิเมะและมังงะ วัฒนธรรมย่อยดังกล่าวเริ่มขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1980 ขณะที่ภาวะทางจิตใจของสังคมที่เปลี่ยนแปลงและการดูแลผู้ที่มีนิสัยโอตากุในโรงเรียนญี่ปุ่นผสมผสานกับผู้ที่ลาออกมาสู่สังคมที่ไม่ยอมรับพฤติกรรมนี้ การเกิดวัฒนธรรมย่อยนี้บังเอิญเกิดร่วมกับยุครุ่งเรืองของอนิเมะ หลังอนิเมะเรื่อง*โมบิลสูท กันดั้ม*ออกฉายก่อนแตกสาขาเป็นตลาดหนังสือการ์ตูน คอมิเก็ต ต่อมาคำนิยามของโอตากุมีความซับซ้อนมากขึ้น และมีการจัดระดับโอตากุอีกหลายระดับ ใน ค.ศ. 2005 สถาบันวิจัยโนมูระแบ่งโอตากุเป็น 12 ประเภท และประมาณจำนวนและผลกระทบทางการตลาดของแต่ละประเภท สถาบันอื่น ๆ แบ่งย่อยออกไปอีกหรือให้ความสำคัญกับความสนใจของโอตากุเฉพาะอย่าง งานวิจัยเหล่านี้แบ่งกลุ่มตามแต่ละประเภท โดยแบ่งเป็นโอตากุอนิเมะ มังงะ รถยนต์ ไอดอล และอิเล็กทรอนิกส์ มีการประมาณผลกระทบทางเศรษฐกิจของโอตากุว่าสูงถึง 2 พันล้านเยน (18 พันล้านดอลลาร์)

## ดูเพิ่ม

* ความคลั่งไคล้ญี่ปุ่น

## อ้างอิง
# สาเก (สุรา)

สาเก| สาเกสามารถเสิร์ฟในถ้วยได้หลากหลายแบบ ในภาพคือ "ซาซาซูกิ" (ถ้วยแบนคล้ายจานรอง) "โอะโชะโกะ" (ถ้วยทรงกระบอกเล็ก) และ "มัตซึ" (ถ้วยไม้ทรงกล่อง) |
| ประเภท | สุรา |
| ประเทศต้นกำเนิด | ญี่ปุ่น |
| แอลกอฮอล์โดยปริมาตร | 15–22% |

| สาเก \* |
| --- |
|   **มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมโดยยูเนสโก** |
| ประเทศ |  ญี่ปุ่น |
| ภูมิภาค \*\* | เอเชียและแปซิฟิก |
| เกณฑ์พิจารณา | R.1, R.2, R.3, R.4, R.5 |
| ประวัติการขึ้นทะเบียน |
| ขึ้นทะเบียน | 2567 (คณะกรรมการสมัยที่ 19) |
| รายการ | ตัวแทนมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของมนุษยชาติ |
| \* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมและการสงวนรักษาที่ดี \*\* ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก |

**สาเก** (酒 (*sake*, *ซาเกะ*)) เป็นคำเรียกของคำว่า "สุรา" ในประเทศญี่ปุ่น ซึ่งสามารถหมายถึงเหล้าได้หลายชนิด โดยทั่วไป สาเกจะหมายถึงเหล้าที่ทำมาจากข้าว ในขณะที่บางท้องที่จะหมายถึงเหล้าที่กลั่นจากมันสำปะหลังหรืออ้อย หรือในบางครั้งจะหมายถึงโชจูหรือที่รู้จักในชื่อ "วอดกาญี่ปุ่น" ต้นกำเนิดของสาเกมีกล่าวไว้หลายทฤษฎี ได้แก่ นำเข้าจากจากประเทศจีนสู่ประเทศญี่ปุ่น หรืออีกทฤษฎีว่ามีต้นกำเนิดในญี่ปุ่นเอง คำว่า สาเก ในประเทศที่พูดภาษาอังกฤษมักจะเรียกผิดเป็น "สากี"

## อ้างอิง

* Aoki, Rocky, Nobu Mitsuhisa and Pierre A. Lehu. (2003). *Sake:Water from Heaven.* New York: Universe Publishing. 10-ISBN 0-7893-0847-9; 13-ISBN 978-0-7893-0847-4

## แหล่งข้อมูลอื่น