# จู หรงจี

| จู หรงจี |
| --- |
| 朱镕基 |
| จูใน ค.ศ. 2000 |
|  |
| นายกรัฐมนตรีจีน คนที่ 5 |
| **ดำรงตำแหน่ง** 17 มีนาคม ค.ศ. 1998 – 16 มีนาคม ค.ศ. 2003 (4 ปี 11 เดือน 27 วัน) |
| ประธานาธิบดี | เจียง เจ๋อหมิน |
| รองหัวหน้ารัฐบาล | หลี่ หลานชิง เฉียน ฉีเชิน อู๋ ปังกั๋ว เวิน เจียเป่า |
| ก่อนหน้า | หลี่ เผิง |
| ถัดไป | เวิน เจียเป่า |
| รองนายกรัฐมนตรีจีนหมายเลขหนึ่ง |
| **ดำรงตำแหน่ง** 29 มีนาคม ค.ศ. 1993 – 17 มีนาคม ค.ศ. 1998 (4 ปี 11 เดือน 17 วัน) |
| หัวหน้ารัฐบาล | หลี่ เผิง |
| ก่อนหน้า | เหยา อีหลิน |
| ถัดไป | หลี่ หลานชิง |
| ผู้ว่าการธนาคารประชาชนจีน |
| **ดำรงตำแหน่ง** 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1993 – 30 มิถุนายน ค.ศ. 1995 (1 ปี 11 เดือน 28 วัน) |
| หัวหน้ารัฐบาล | หลี่ เผิง |
| ก่อนหน้า | หลี่ กุ้ยเซียน |
| ถัดไป | ไต้ เซี่ยงหลง |
| เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำนครเซี่ยงไฮ้ |
| **ดำรงตำแหน่ง** 1 มีนาคม ค.ศ. 1989 – 20 มีนาคม ค.ศ. 1991 (2 ปี 19 วัน) |
| ก่อนหน้า | เจียง เจ๋อหมิน |
| ถัดไป | อู๋ ปังกั๋ว |
| นายกเทศมนตรีนครเซี่ยงไฮ้ |
| **ดำรงตำแหน่ง** 25 เมษายน ค.ศ. 1988 – 20 มีนาคม ค.ศ. 1991 (2 ปี 10 เดือน 23 วัน) |
| ก่อนหน้า | เจียง เจ๋อหมิน |
| ถัดไป | หฺวาง จฺวี๋ |
|  |
| ข้อมูลส่วนบุคคล |
| เกิด |  (1928-10-23) 23 ตุลาคม ค.ศ. 1928 ฉางชา หูหนาน สาธารณรัฐจีน |
| พรรคการเมือง | พรรคคอมมิวนิสต์จีน (1949–1958; 1978–) |
| คู่สมรส | เหลา อาน (สมรส 1956) |
| บุตร | จู ยฺเหวียนไหล (บุตรี) จู ยฺหวินไหล (บุตร) |
| ศิษย์เก่า | มหาวิทยาลัยชิงหฺวา (วท.บ.) |
| วิชาชีพ | วิศวกรไฟฟ้า |
|  |
|  |
| ชื่อภาษาจีน |
| จีนตัวย่อ | 朱镕基 |
| จีนตัวเต็ม | 朱鎔基 |
|

| การถอดเสียง |
| --- |
| ภาษาจีนมาตรฐาน |
| พินอิน | Zhū Róngjī |
| เวด-ไจลส์ | Chu1 Jung2-chi1 |
| IPA | [ʈʂú ɻʊ̌ŋ.tɕí] |
| กวางตุ้งมาตรฐาน |
| ยฺหวิดเพ็ง | Zyu1 Jung4gei1 |
| หมิ่นใต้ |
| ฮกเกี้ยน เป่อ่วยยี | Chu Iûⁿ-ki |

 |
|  |
|  |
|

เสียงของจู หรงจี

จูกล่าวสุนทรพจน์ที่ทำเนียบขาว บันทึกเมื่อวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 1999
 |
|  |

**จู หรงจี** (จีน: 朱镕基; พินอิน: *Zhū Róngjī*; เกิด 23 ตุลาคม ค.ศ. 1928) เป็นนักการเมืองชาวจีนเกษียณอายุซึ่งดำรงตำแหน่งเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 5 ของจีน ตั้งแต่ ค.ศ. 1998 ถึง 2003 เขายังดำรงตำแหน่งสมาชิกคณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์จีนตั้งแต่ ค.ศ. 1992 ถึง 2002 ควบคู่ไปกับเจียง เจ๋อหมิน เลขาธิการใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์จีน

จูเกิดในฉางชา มณฑลหูหนาน เข้าเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์จีนใน ค.ศ. 1949 ปีเดียวกับที่สาธารณรัฐประชาชนจีนสถาปนาขึ้น เขาทำงานในคณะกรรมาธิการวางแผนแห่งรัฐระหว่าง ค.ศ. 1952 ถึง 1958 และวิพากษ์วิจารณ์นโยบายเศรษฐกิจของเหมา เจ๋อตง ผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์ในช่วงการรณรงค์ร้อยบุปผาใน ค.ศ. 1957 ทำให้เขาถูกตีตราว่าเป็น "ฝ่ายขวา" ในการรณรงค์ต่อต้านฝ่ายขวาที่ตามมา ส่งผลให้จูถูกลดตำแหน่งและถูกขับออกจากพรรคคอมมิวนิสต์ หลังจากนั้นเขาถูกส่งไปทำงานที่โรงเรียนแกนนำในพื้นที่ห่างไกล เขาได้รับอภัยโทษใน ค.ศ. 1962 แม้จะยังไม่ได้รับการกู้ชื่อเสียงทางการเมือง หลังเกิดภาวะอดอยากที่เกิดจากนโยบายก้าวกระโดดไกล และได้รับมอบหมายงานที่คณะกรรมาธิการวางแผนแห่งรัฐอีกครั้ง เขาถูกกวาดล้างอีกครั้งในช่วงการปฏิวัติวัฒนธรรม โดยถูกส่งไปอบรมใหม่ที่โรงเรียนแกนนำ 7 พฤษภาคม

หลังอสัญกรรมของเหมา เจ๋อตงใน ค.ศ. 1976 และเติ้ง เสี่ยวผิงขึ้นสู่อำนาจหลังจากนั้น จูก็ได้รับการกู้ชื่อเสียงทางการเมืองและได้รับอนุญาตให้กลับเข้าพรรคคอมมิวนิสต์จีนอีกครั้ง เขาทำงานในกระทรวงปิโตรเลียมตั้งแต่ ค.ศ. 1976 ถึง 1979 และเข้าร่วมคณะกรรมาธิการเศรษฐกิจแห่งรัฐ หน่วยงานที่สืบทอดจากคณะกรรมาธิการวางแผนแห่งรัฐใน ค.ศ. 1979 โดยเขาดำรงตำแหน่งผู้ช่วยรัฐมนตรีของคณะกรรมาธิการนี้ตั้งแต่ ค.ศ. 1983 ถึง 1987 ใน ค.ศ. 1988 เขาได้เป็นนายกเทศมนตรีนครเซี่ยงไฮ้ ที่ซึ่งเขาได้ดำเนินนโยบายปฏิรูปเศรษฐกิจ เขาทำงานร่วมกับเจียง เจ๋อหมิน เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำเซี่ยงไฮ้ ผู้ซึ่งจูได้ขึ้นเป็นเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำเซี่ยงไฮ้แทนใน ค.ศ. 1989 เมื่อเจียงได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นเลขาธิการใหญ่

จูได้เป็นรองนายกรัฐมนตรีหมายเลขหนึ่งใน ค.ศ. 1993 โดยทำงานภายใต้นายกรัฐมนตรีหลี่ เผิง ซึ่งเขาก็ดำเนินนโยบายปฏิรูปเศรษฐกิจต่อไป เขายังได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นนายกรัฐมนตรีใน ค.ศ. 1998 ในฐานะรองนายกรัฐมนตรีหมายเลขหนึ่งและนายกรัฐมนตรี จูได้รับยกย่องว่าเป็นบุคคลสำคัญผู้อยู่เบื้องหลังนโยบายเศรษฐกิจของจีน จูมีชื่อเสียงในฐานะนักบริหารที่แข็งกร้าวแต่ก็เป็นนักปฏิบัติ ในช่วงที่เขาดำรงตำแหน่ง เศรษฐกิจของจีนมีการเติบโตเป็นตัวเลขสองหลัก จูยังเป็นที่นิยมในหมู่สาธารณชนจีนมากกว่าหลี่ เผิง ผู้เป็นนายกรัฐมนตรีคนก่อนหน้ามาก อย่างไรก็ตาม ฝ่ายตรงข้ามของจูแย้งว่าจุดยืนที่แข็งกร้าวและเป็นนักปฏิบัติของเขาในเรื่องนโยบายนั้นไม่สมจริงและไม่จำเป็น และคำสัญญาหลายอย่างของเขาก็ไม่ได้รับการเติมเต็ม จูเกษียณใน ค.ศ. 2003 และไม่ได้ปรากฏตัวในที่สาธารณะอีกเลยนับตั้งแต่นั้นมา

## ชีวิตช่วงต้น

จู หรงจีเกิดในฉางชา มณฑลหูหนาน เมื่อ 23 ตุลาคม ค.ศ. 1928 ในครอบครัวนักปัญญาชน และเจ้าของที่ดินผู้มั่งคั่ง ตามธรรมเนียมของครอบครัว ตระกูลของเขาเป็นเชื้อสายของจู ยฺเหวียนจาง จักรพรรดิองค์แรกของราชวงศ์หมิง บิดาของเขาเสียชีวิตก่อนที่เขาจะเกิด และมารดาของเขาเสียชีวิตเมื่อเขาอายุเก้าขวบ หลังจากนั้นจูได้รับการเลี้ยงดูจากจู เซฺวฟาง ลุงของเขา ซึ่งยังคงสนับสนุนการศึกษาของจูต่อไป

จูได้รับการศึกษาในท้องถิ่น และหลังสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมปลาย เขาเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยชิงหฺวาอันทรงเกียรติในปักกิ่ง ที่ชิงหฺวาเขาได้เป็นผู้นำนักศึกษาและมีส่วนร่วมในกิจกรรมที่จัดโดยพรรคคอมมิวนิสต์ เขาสำเร็จการศึกษาด้านวิศวกรรมไฟฟ้าและเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์จีนใน ค.ศ. 1949 ปีเดียวกับที่เหมา เจ๋อตงประกาศสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน

### สาธารณรัฐประชาชนจีน

จากนั้นจูเริ่มอาชีพในฐานะข้ารัฐการพลเรือนในกระทรวงอุตสาหกรรมภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน โดยเขาได้รับแต่งตั้งเป็นรองหัวหน้าสำนักงานวางแผนการผลิต ใน ค.ศ. 1951 เขาเป็นประธานสหภาพนักศึกษามหาวิทยาลัยชิงหฺวา ตั้งแต่ ค.ศ. 1952 ถึง 1958 เขาทำงานในคณะกรรมาธิการวางแผนแห่งรัฐ โดยดำรงตำแหน่งหัวหน้ากลุ่ม รองผู้อำนวยการ และรองหัวหน้าแผนก ใน ค.ศ. 1957 ระหว่างการรณรงค์ร้อยบุปผา เขาวิพากษ์วิจารณ์นโยบายเศรษฐกิจของเหมาโดยกล่าวว่านโยบายเหล่านั้นส่งเสริม "การเติบโตที่สูงเกินจริง" ความคิดเห็นของเขาทำให้เขาถูกระบุว่าเป็น "ฝ่ายขวา" ใน ค.ศ. 1958 ระหว่างการรณรงค์ต่อต้านฝ่ายขวา ซึ่งเขาถูกข่มเหง ลดตำแหน่ง เสื่อมเสียชื่อเสียง และถูกขับออกจากพรรคคอมมิวนิสต์ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1958 ในช่วงปลายทศวรรษ 1950 ครอบครัวของเขาก็ถูกข่มเหงเช่นกันเนื่องจากสถานะของพวกเขาในฐานะเจ้าของที่ดินผู้ร่ำรวยก่อนการปฏิวัติ และคฤหาสน์ของครอบครัวก็ถูกทำลาย

หลังการประหัตประหารในฐานะฝ่ายขวา จูถูกส่งไปทำงานที่โรงเรียนแกนนำชนบทห่างไกล ใน ค.ศ. 1962 ภายหลังทุพภิกขภัยและการล่มสลายของอุตสาหกรรมที่เกิดจากนโยบายก้าวกระโดดไกล จูได้รับอภัยโทษ (แต่ไม่ได้รับการกู้ชื่อเสียงทางการเมือง) และได้รับมอบหมายให้ทำงานเป็นวิศวกรที่สำนักงศรษฐกิจแห่งชาติของคณะกรรมาธิการวางแผนแห่งรัฐ ในช่วงการปฏิวัติวัฒนธรรม จูถูกกวาดล้างอีกครั้ง ตั้งแต่ ค.ศ. 1970 ถึง 1975 เขาถูกส่งไป "อบรมใหม่" ที่โรงเรียนแกนนำ 7 พฤษภาคม ไร่นาพิเศษสำหรับเจ้าหน้าที่รัฐที่เสื่อมเสียและอดีตสมาชิกพรรค ในช่วงที่เขาถูกเนรเทศอยู่ในชนบทเป็นเวลาห้าปี จูเป็นแรงงาน ใช้แรงงานเลี้ยงหมูและวัว ขนของเสียจากมนุษย์ และปลูกข้าว

หลังอสัญกรรมของเหมา เจ๋อตงใน ค.ศ. 1976 ไม่นาน เติ้ง เสี่ยวผิงก็ขึ้นสู่อำนาจและริเริ่มการปฏิรูปการเมืองที่นำไปสู่การกู้ชื่อเสียงของเหยื่อการปฏิวัติวัฒนธรรม ตั้งแต่ ค.ศ. 1976 ถึง 1979 เขาทำงานเป็นวิศวกรในกระทรวงอุตสาหกรรมปิโตรเลียม และดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักเศรษฐกิจอุตสาหกรรมของสถาบันสังคมศาสตร์จีน ใน ค.ศ. 1978 เขาได้รับการกู้ชื่อเสียงอย่างเป็นทางการและได้รับอนุญาตให้กลับเข้าพรรคคอมมิวนิสต์จีนอีกครั้ง ในช่วงปลายทศวรรษ 1970 ตำแหน่งของจูค่อนข้างไม่โดดเด่น แต่หลังเติ้งรวมอำนาจได้ในทศวรรษ 1980 และรัฐบาลเน้นการแต่งตั้งคนตามความสามารถมากขึ้น จูก็ได้รับเลื่อนตำแหน่งให้ดำรงตำแหน่งที่ต้องรับผิดชอบมากขึ้นเรื่อย ๆ เขามีความสัมพันธ์น้อยมากกับกองทัพ พรรค หรือระบบรัฐการ และสามารถก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งต่าง ๆ ในรัฐบาลได้ส่วนใหญ่ด้วยทักษะของตนเอง ใน ค.ศ. 1979 เขาได้รับมอบหมายให้ไปประจำที่คณะกรรมาธิการเศรษฐกิจแห่งรัฐ หน่วยงานสืบทอดจากคณะกรรมาธิการวางแผนแห่งรัฐ โดยเขาดำรงตำแหน่งผู้ช่วยรัฐมนตรีตั้งแต่ ค.ศ. 1983 ถึง 1987

หลังได้รับการกู้ชื่อเสียงทางการเมืองและกลับเข้ารับรัฐการพลเรือน จูกลับมาสานสัมพันธ์กับมหาวิทยาลัยชิงหฺวา สถาบันเก่าของเขา ใน ค.ศ. 1984 เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นคณบดีผู้ก่อตั้งของคณะเศรษฐศาสตร์และการจัดการ มหาวิทยาลัยชิงหฺวา เขาดำรงตำแหน่งคณบดีที่ชิงหฺวาเป็นเวลา 17 ปี ตลอดช่วงเวลาส่วนใหญ่ในอาชีพการงานสาธารณะของเขา เมื่อเขาสามารถพบปะและสร้างความสัมพันธ์กับนักวิชาการต่างชาติและผู้นำระดับโลกได้มากขึ้น เขาก็สามารถส่งเสริมความสัมพันธ์ทางวิชาการที่ใกล้ชิดระหว่างชิงหฺวากับเอ็มไอที (สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์) ต่อมาในอาชีพของเขา เขาได้รับชื่อเสียงในฐานะที่ปรึกษาของผู้ใต้บังคับบัญชา พฤติกรรมที่ผู้สังเกตการณ์ตีความว่าเป็นผลผลิตจากตำแหน่งของเขาในฐานะนักการศึกษาที่ชิงหฺวา

จู (คนที่สองจากซ้าย) เป็นผู้นำคณะผู้แทนจีนในการประชุมสภาการบริหารยุโรปใน ค.ศ. 1986
## อาชีพการเมืองในเซี่ยงไฮ้

ใน ค.ศ. 1988 หลังนายกเทศมนตรีเจียง เจ๋อหมินขึ้นเป็นเลขาธิการพรรคประจำเซี่ยงไฮ้ จูก็ได้รับเลื่อนตำแหน่งเป็นนายกเทศมนตรีเซี่ยงไฮ้ ซึ่งในขณะนั้นเป็นเมืองขนาดใหญ่ที่สุด มีการพัฒนาอุตสาหกรรมมากที่สุด และร่ำรวยที่สุดของจีน ในระหว่างที่จูดำรงตำแหน่งนายกเทศมนตรีเซี่ยงไฮ้ เขาดูแลการพัฒนาปรับปรุงครั้งใหญ่และรวดเร็วในด้านโทรคมนาคม การก่อสร้างเมือง และการคมนาคมขนส่ง โดยเฉพาะในผู่ตง เขตเศรษฐกิจพิเศษขนาดใหญ่และมีชื่อเสียง

ในช่วงต้นของการดำรงตำแหน่งนายกเทศมนตรีของจู เขากล่าวสุนทรพจน์เรื่อง "ให้องค์กรต่าง ๆ ว่ายน้ำด้วยตัวเองในตลาด" ซึ่งเขาสนับสนุนให้องค์กรและประชาชน "เข้าถึงตลาด" โดยระบุว่า "ทุกคนสามารถสร้างความเชื่อมโยงผ่านตลาดได้" สุนทรพจน์นี้ช่วยสร้างชื่อเสียงให้กับเขาในฐานะผู้สนับสนุนการเปิดเสรีทางเศรษฐกิจ

เป็นช่วงเวลาที่เขาดำรงตำแหน่งนายกเทศมนตรีเซี่ยงไฮ้ที่เขาเริ่มสร้างชื่อเสียงในฐานะผู้ต่อต้านการทุจริตอย่างแข็งขัน และนักปฏิรูปเศรษฐกิจผู้มีความสามารถ ความพยายามของเขาในการทำให้กระบวนการที่รัฐบาลอนุมัติข้อตกลงทางธุรกิจง่ายขึ้น ทำให้เขาได้รับฉายาว่า "One-Chop Zhu" (จูสับเดียว) เพื่อปรับปรุงความสัมพันธ์กับชุมชนธุรกิจต่างประเทศและขอคำแนะนำจากภายนอก เขาจัดตั้งคณะกรรมาธิการที่ปรึกษาซึ่งประกอบด้วยนักธุรกิจชาวต่างชาติ ขณะทำงานอยู่ในเซี่ยงไฮ้ เขาเริ่มต้นความสัมพันธ์ในการทำงานอันยาวนานกับเจียง เจ๋อหมิน เลขาธิการใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์ในเวลาต่อมา (ในขณะนั้นดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคประจำเซี่ยงไฮ้) ซึ่งดำเนินต่อไปตลอดอาชีพการงานของจู

เขายังเป็นที่รู้จักในระหว่างที่บริหารเซี่ยงไฮ้จากการยึดมั่นในกฎหมายและวินัยของพรรคอย่างเคร่งครัด และจากการที่เขาปฏิเสธจะให้ความช่วยเหลือเป็นพิเศษนอกเหนือกฎหมายแก่คนใกล้ชิด ครั้งหนึ่งใน ค.ศ. 1988 เมื่อสมาชิกในครอบครัวบางคนถามเขาขณะรับประทานอาหารเย็นว่าเขาสามารถผ่อนผันกฎหมายการอยู่อาศัย (ฮู่โข่ว) ของจีนเพื่อให้พวกเขาย้ายมาเซี่ยงไฮ้ได้หรือไม่ เขาก็ปฏิเสธ โดยตอบว่า: "สิ่งที่ผมทำได้ ผมก็ทำไปแล้ว สิ่งที่ผมทำไม่ได้ ผมจะไม่ทำเลย"

ใน ค.ศ. 1989 เมื่อมีการประท้วงขนาดใหญ่เกิดขึ้นในหลายเมืองทั่วประเทศจีน ก็มีการประท้วงขนาดใหญ่และมีการจัดการอย่างดีในเซี่ยงไฮ้ด้วยเช่นกัน ต่างจากการปราบปรามผู้ประท้วงอย่างรุนแรงของรัฐบาลในปักกิ่ง จูสามารถแก้ไขสถานการณ์ในท้องถิ่นได้อย่างสันติ ณ จุดหนึ่ง กลุ่มผู้ประท้วงทำให้รถไฟตกรางและเผาทำลาย ซึ่งมีผู้เข้าร่วมหลายคนถูกจับกุมและประหารชีวิต แต่โดยรวมแล้วมีการสูญเสียชีวิตน้อยมาก และจูก็ยังคงได้รับความเห็นอกเห็นใจจากสาธารณชนเป็นอย่างมากตลอดเหตุการณ์ ในการประชุมในเดือนกันยายน ค.ศ. 1989 กับเดวิด เอ็ม. แลมป์ตัน จู กล่าวว่าความสำเร็จในการแก้ไขปัญหาการประท้วงในเซี่ยงไฮ้นั้นมาจากแนวทางของรัฐบาลในปักกิ่ง โดยระบุว่า "การเดินขบวนและการจลาจลทั้งหมดถูกกำกับโดยผู้คนในปักกิ่ง ดังนั้นจนกว่าปักกิ่งจะแก้ปัญหา เซี่ยงไฮ้ก็ไม่สามารถทำได้ การแก้ปัญหาในปักกิ่งทำให้สามารถแก้ไขสถานการณ์ในเซี่ยงไฮ้ได้อย่างสันติสุข"

ภายหลังการแก้ปัญหาการประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมินด้วยความรุนแรง ได้เกิดการต่อสู้แย่งชิงอำนาจควบคุมรัฐบาลจีนภายในพรรคคอมมิวนิสต์ช่วงสั้น ๆ จูได้รับเลื่อนตำแหน่งให้เป็นเลขาธิการพรรคประจำเซี่ยงไฮ้ใน ค.ศ. 1989 จูช่วยเหลือเติ้งในการกู้ชื่อเสียงและอำนาจของเขาโดยการช่วยเหลือเติ้งในการจัดระเบียบการเดินทางเยือนภาคใต้ ค.ศ. 1992

ใน ค.ศ. 1990 จูนำคณะผู้แทนของนายกเทศมนตรีจีนเข้าพบปะกับผู้นำทางการเมืองและธุรกิจทั้งในระดับท้องถิ่นและระดับชาติของสหรัฐ โดยมีจุดประสงค์เพื่อรักษาและปรับปรุงความสัมพันธ์ทางการเมืองและธุรกิจ นี่เป็นคณะบุคคลสำคัญกลุ่มแรกจากจีนที่เดินทางเยือนสหรัฐนับตั้งแต่การปราบปรามการประท้วงใน ค.ศ. 1989 เจ้าหน้าที่บางคนที่จูพบในการเยือนครั้งนั้น ได้แก่ ริชาร์ด นิกสัน, เฮนรี คิสซินเจอร์, บ็อบ โดล และแนนซี เพโลซี ระหว่างการเยือน จูกล่าวสุนทรพจน์ทั้งภาษาจีนและอังกฤษโดยไม่ได้เตรียมมาก่อน และได้รับการชื่นชมจากนักข่าว นักการเมือง และผู้นำธุรกิจชาวอเมริกันในเรื่องความตรงไปตรงมา ความเปิดเผย พลังงาน และภูมิหลังทางเทคนิค

แม้เขาจะแสดงออกถึงความปรารถนาและความสามารถในการผลักดันการปฏิรูปกฎหมายและเศรษฐกิจครั้งใหญ่และทั่วถึง รวมถึงการปฏิรูปการเมืองที่มุ่งทำให้รัฐบาลจีนมีประสิทธิภาพและโปร่งใสมากขึ้น แต่จูก็แสดงออกอย่างชัดเจนว่าเขาไม่สนับสนุนการเปลี่ยนแปลงการเมืองที่รุนแรง ในงานแถลงข่าวระหว่างการเดินทางเยือนสหรัฐใน ค.ศ. 1990 จูกล่าวว่า "คุณมีระบบประชาธิปไตยของคุณ และเรามีระบบประชาธิปไตยของเรา แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเราไม่มีอะไรเหมือนกันเลย" เมื่อถูกนักข่าวตะวันตกถามว่าเขาคือกอร์บาชอฟของจีนหรือไม่ เขาตอบว่า "ไม่ใช่ ผมคือจู หรงจีของจีน"

## รองนายกรัฐมนตรี

### ภาพรวม

ใน ค.ศ. 1991 ส่วนใหญ่เป็นผลมาจากความสำเร็จในการบริหารการพัฒนาเซี่ยงไฮ้ จูได้รับตำแหน่งสูงขึ้นสู่รัฐบาลกลางในปักกิ่ง ซึ่งเขามุ่งเน้นไปที่การวางแผนและแก้ไขโครงการและปัญหาทางเศรษฐกิจในฐานะรองนายกรัฐมนตรีคณะมนตรีรัฐกิจภายใต้นายกรัฐมนตรีหลี่ เผิงและผู้อำนวยการสำนักงานการผลิตของคณะมนตรีรัฐกิจ เขายังดำรงตำแหน่งผู้ว่าการธนาคารประชาชนจีนที่ทับซ้อนกันตั้งแต่ ค.ศ. 1993 ถึง 1995 ประเด็นแรกของเขาหลังเดินทางถึงปักกิ่งคือการปรับโครงสร้างหนี้ที่รัฐวิสาหกิจเป็นหนี้ และทำให้กระบวนการที่เกษตรกรขายธัญพืชให้รัฐบาลง่ายขึ้นและมีประสิทธิภาพมากขึ้น จูสามารถดำเนินการปฏิรูปที่ค่อนข้างกว้างขวางได้ส่วนใหญ่มาจากการสนับสนุนอย่างกว้างขวางของเติ้ง เสี่ยวผิง ผู้ซึ่งกล่าวว่าจู "มีความเห็นเป็นของตัวเอง กล้าตัดสินใจ และรู้เรื่องเศรษฐศาสตร์" ในการเปรียบเทียบจูกับคนอื่น ๆ เมื่อพิจารณาการแต่งตั้ง เติ้งกล่าวว่า "ผู้นำปัจจุบันไม่รู้เรื่องเศรษฐศาสตร์... จู หรงจีเป็นคนเดียวที่เข้าใจเศรษฐศาสตร์"

ในภาวะเศรษฐกิจถดถอยครั้งใหญ่ใน ค.ศ. 1992 จีนต้องเผชิญกับความท้าทายจากการลงทุนในสินทรัพย์ถาวรที่มากเกินไป ปริมาณเงินในระบบที่สูงเกินไป และตลาดการเงินที่วุ่นวาย อัตราเงินเฟ้อสูงกว่าร้อยละ 20 ในฐานะผู้อำนวยการธนาคารกลาง รองนายกรัฐมนตรี และหัวหน้าสำนักงานเศรษฐกิจและการค้าของคณะมนตรีรัฐกิจ จูแก้ปัญหาเหล่านี้โดยจำกัดปริมาณเงินในระบบ ยกเลิกโครงการอุตสาหกรรมเทคโนโลยีต่ำที่ซ้ำซ้อน ลดค่าเงินหยวน ลดอัตราดอกเบี้ย ปฏิรูปภาษี และลงทุนเงินทุนของรัฐในภาคการขนส่ง เกษตรกรรม และพลังงาน เขายังพยายามปฏิรูปภาคธนาคารของรัฐโดยเพิ่มการกำกับดูแลเพื่อยับยั้งการปล่อยสินเชื่ออย่างประมาท นำ "บริษัทจัดการสินทรัพย์" มาจัดการหนี้ที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้จำนวนมากที่ธนาคารหลายแห่งของจีนสะสมไว้ และแปรรูปธนาคารขนาดใหญ่เพื่อเปิดให้มีการแข่งขันในตลาดเสรี หลังการบริหารของจู เศรษฐกิจจีนก็สามารถรักษาการเติบโตที่มั่นคงและเลี่ยงความผันผวนของราคาที่รุนแรงได้ ความสามารถของจูในการทำให้เศรษฐกิจมีเสถียรภาพนำไปสู่การได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกคณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์จีนในการประชุมสภาพรรคครั้งที่ 14 ใน ค.ศ. 1992 หลังจากนั้นเขาก็ยังคงดำรงตำแหน่งอื่น ๆ ไว้

ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1993 ในการประชุมงานด้านการเงินแห่งชาติครั้งแรก จูกล่าวสุนทรพจน์ในฐานะผู้ว่าการธนาคารประชาชนจีน จูอธิบายวิสัยทัศน์ของเขาเกี่ยวกับโครงสร้างระบบการเงินของจีน โดยระบุว่ารัฐ "ต้องจัดตั้งระบบสถาบันการเงิน ภายใต้การดูแลของธนาคารกลาง ซึ่งประกอบด้วยธนาคารนโยบายของชาติและธนาคารพาณิชย์ของรัฐเป็นหลัก แต่ก็ครอบคลุมสถาบันการเงินที่หลากหลาย" สถาบันที่เขาเสนอ ได้แก่ ธนาคารเพื่อการส่งออกและนำเข้า ระบบการให้กู้ยืมระหว่างธนาคารระดับประเทศ ตลาดตราสารหนี้ระยะสั้น และกลไกอัตราแลกเปลี่ยนเงินหยวนอิงตามอัตราตลาด ดังที่จงหยวน โซอี หลิว นักวิจัยเขียนไว้ว่า "อำนาจทางเศรษฐกิจและอิทธิพลทางการเงินร่วมสมัยของพรรคมีพื้นฐานสำคัญมาจากสถาบันที่จูจินตนาการไว้ใน ค.ศ. 1993 สิบห้าปีต่อมาใน ค.ศ. 2008 ธนาคารนโยบายและกองทุนอธิปไตยของจีนปรากฏตัวในเวทีการเงินโลกในฐานะหนึ่งในนักลงทุนสถาบันที่ใหญ่ที่สุดในโลก โดยมีอิทธิพลอย่างมากต่อตลาดการเงินและแสดงถึงอำนาจของพรรคในต่างประเทศ"

คู่ต่อสู้ที่แข็งขันที่สุดของแผนปฏิรูปเศรษฐกิจจีนของจูคือนายกรัฐมนตรีหลี่ เผิง หลี่และจูมีความขัดแย้งกันในช่วงสองปีแรกหลังจูได้รับแต่งตั้งเป็นรองนายกรัฐมนตรี แต่เมื่อถึงเวลาที่หลี่หัวใจวายใน ค.ศ. 1993 หลี่ก็สูญเสียอิทธิพลในรัฐบาลและไม่สามารถขัดขวางการปฏิรูปหลายอย่างของจูได้อีกต่อไป การที่การปฏิรูปของจูได้รับการสนับสนุนอย่างกว้างขวางอย่างรวดเร็วภายในรัฐบาลกลางนั้นชัดเจนในกระบวนการรับรองตำแหน่งของหลี่ในการประชุมพรรค ค.ศ. 1992: แม้การแต่งตั้งหลี่จะได้รับการตกลงจากผู้นำระดับสูงของจีนแล้ว แต่จูก็ได้รับคะแนนประท้วงที่ค่อนข้างมากและผิดปกติจากผู้แทนพรรคหลายคน ตลอดวาระการดำรงตำแหน่งทั้งรองนายกรัฐมนตรีและนายกรัฐมนตรีของจู หลี่ประสบความสำเร็จในการขัดขวางจูจากการนำเสนอกฎระเบียบหรือการกำกับดูแลของรัฐบาลต่อบริษัทพลังงานของจีน และบริษัทเหล่านั้นยังคงเป็นผู้ผูกขาดส่วนตัวที่บริหารโดยครอบครัวของหลี่ตลอดวาระการดำรงตำแหน่งของจู

จูครั้งหนึ่งเคยใช้คำว่า "องค์กรผู้รักชาติ" ในสุนทรพจน์ช่วงกลางทศวรรษ 1990 เพื่ออธิบายถึงซันเหอ (triads) โดยอ้างถึงประวัติศาสตร์ของพวกเขาในฐานะสมาคมลับที่ต่อต้านผู้รุกรานต่างชาติและมีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์จีน สิ่งนี้ถูกตีความโดยผู้สังเกตการณ์บางคนว่าบ่งชี้ถึงความเชื่อมโยงทางวัฒนธรรมระหว่างซันเหอกับพรรคคอมมิวนิสต์

### การมีส่วนสนับสนุนต่อเศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม

จูเป็นผู้สนับสนุนกลไกตลาด ขณะเดียวกันก็มองว่าบทบาทของรัฐในการกำหนดทิศทางเชิงกลยุทธ์ของตลาดเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่ง โดยทั่วไปแล้ว เขาไม่เชื่อในประสิทธิภาพของการวางแผนเศรษฐกิจโดยรัฐอย่างครอบคลุม จูมักโต้แย้งสนับสนุนเครื่องมือทางเศรษฐกิจทางอ้อม เช่น ในการประชุมต้าเหลียนในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1993 แม้เขาจะมองว่าคำสั่งโดยตรงจากรัฐบาลกลางก็เป็นเครื่องมือที่ใช้ได้เช่นกัน

วิสัยทัศน์ของจูและเติ้งสำหรับอนาคตของจีนไม่ใช่แค่การเติบโตอย่างรวดเร็วเท่านั้น แต่ยังรวมถึงโครงการปฏิรูปอย่างต่อเนื่อง ซึ่งพวกเขาเชื่อว่าจะจำเป็นต่อการบรรลุการเติบโตนี้ มีเป้าหมายหลักสองประการที่จูเชื่อว่าจำเป็นต่อการบรรลุวิสัยทัศน์นี้ ซึ่งจูเริ่มต้นในขณะดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีของจีน เป้าหมายแรกของเขาคือการจัดระเบียบและรวมศูนย์ระบบการคลังและการเงิน เป้าหมายที่สองคือการปรับปรุงและเสริมสร้างภาคส่วนรัฐ

ภารกิจแรกของจูคือการกอบกู้การควบคุมจากส่วนกลางเหนืองบประมาณรายรับจากภาษีของประเทศที่กำลังเติบโตแต่กลับมีการกระจายอำนาจที่เป็นอันตราย ก่อนจะปฏิรูประบบภาษีของจีน เขาเดินทางไปทั่วทุกมณฑลในจีนด้วยตนเองเพื่อเสนอแนวคิด "การแบ่งปันภาษี" แบบใหม่ที่จำลองมาจากรัฐบาลกลางสหรัฐ ภายใต้นโยบายใหม่นี้ รายรับจากมณฑลจะถูกส่งไปปักกิ่งก่อน แล้วจึงจะมีการคืนส่วนแบ่งกลับไปยังมณฑลต่าง ๆ หลังการนำระบบภาษีนี้มาใช้ ส่วนแบ่งรายรับรวมของรัฐบาลกลางเพิ่มขึ้นมากกว่าร้อยละ 20 ในปีเดียว ทำให้งบประมาณส่วนกลางสมดุลและทำให้ทรัพยากรของปักกิ่งเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องและเชื่อถือได้เมื่อเวลาผ่านไป เพื่อจัดการกิจการทางการเงินของจีน เขาแต่งตั้งตัวเองเป็นผู้ว่าการธนาคารประชาชนจีนโดยมีอำนาจเหนือกว่านโยบายการเงินและกฎระเบียบทางการเงิน เป็นการนำระบบธนาคารที่เคยมีการกระจายอำนาจอย่างมากมาอยู่ภายใต้การควบคุมของปักกิ่งมากขึ้น

ภารกิจต่อไปของจูคือการจัดการกับธนาคารของรัฐขนาดมหึมาสี่แห่งของจีน ซึ่งสะสมหนี้เสียหลายพันล้านดอลลาร์อันเนื่องมาจากการปล่อยสินเชื่ออย่างฟุ่มเฟือยให้กับรัฐวิสาหกิจ (SOEs) ที่ไม่ทำกำไร เขาแยกหนี้เสียเหล่านี้ออกไปไว้ใน "บริษัทจัดการสินทรัพย์" ที่จัดตั้งขึ้นใหม่ และเพิ่มทุนให้กับธนาคารผ่านพันธบัตรรัฐบาลในกลยุทธ์การปรับโครงสร้าง ภายหลังการได้รับเลื่อนตำแหน่งเป็นนายกรัฐมนตรีใน ค.ศ. 1998 จูช่วยรักษารัฐวิวาหกิจขนาดใหญ่ที่สุดไว้และปล่อยให้บริษัทขนาดเล็กและกลางและโรงงานหลายพันแห่งต้องล้มละลาย โดยคาดการณ์ว่าการเติบโตใหม่ในภาคเอกชนจะสามารถบรรเทาปัญหาการว่างงานที่เพิ่มขึ้นได้ กลยุทธ์นี้ส่งผลให้แรงงานหลายล้านคนสูญเสียการรับประกัน "ชามข้าวเหล็ก" ที่คุ้มครองการจ้างงานตั้งแต่เกิดจนตาย สวัสดิการด้านสุขภาพ และเงินบำนาญ จูท้าทายผู้จัดการให้กำหนดเงินเดือนตามผลการปฏิบัติงานและความสามารถในการแข่งขันของตลาดและทำให้ความสามารถในการทำกำไรและผลิตภาพเป็นปัจจัยในการพิจารณาการเลื่อนตำแหน่งผู้จัดการและผู้บริหารภายในรัฐวิสาหกิจที่ยังคงอยู่

จูยกเลิกใบรับรองเงินตราต่างประเทศใน ค.ศ. 1994 ซึ่งจีนเคยใช้เป็นระบบเงินตราคู่ขนานสำหรับชาวต่างชาติ

ความพยายามปฏิรูปเศรษฐกิจทั้งหมดของจูไม่ได้เป็นการรื้อถอนภาครัฐ แต่เป็นการปรับปรุงให้มีประสิทธิภาพโดยมีเป้าหมายเพื่อทำให้สังคมนิยมตลาดรูปแบบใหม่ของเติ้งสำเร็จลุล่วง แม้หลายคนในโลกตะวันตกจะยังคงกังขาเมื่อเติ้งประกาศว่าเขาจะดำเนินตามแนวทาง "สังคมนิยมอัตลักษณ์จีน" การปฏิรูปของจูช่วยเพิ่มความมั่งคั่งและอำนาจของจีนในขณะที่ยังคงอยู่ภายใต้การกำกับดูแลอย่างแน่นหนาของพรรคคอมมิวนิสต์ จูยังมีบทบาทสำคัญในการลดภาวะเงินเฟ้อด้วย

## นายกรัฐมนตรี

จูได้รับเลือกเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ห้าของจีนในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1998 ส่วนใหญ่เป็นผลมาจากความสำเร็จในการบริหารโครงการเศรษฐกิจมหภาคขนาดใหญ่ ในระหว่างวาระการดำรงตำแหน่ง จูยังคงมุ่งเน้นไปที่ประเด็นที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาเศรษฐกิจ โดยทั่วไปแล้วเขาชื่นชอบการพัฒนาที่มั่นคงและยั่งยืน ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากมาตรการควบคุมเศรษฐกิจมหภาคที่แข็งแกร่งและนโยบายการเงินที่เข้มงวด เขายังคงส่งเสริมการลงทุนในภาคอุตสาหกรรมและการเกษตรของจีน

ในช่วงต้นวาระการดำรงตำแหน่งของเขา จูริเริ่มโครงการแปรรูปรัฐวิสาหกิจที่ดำเนินไปตลอดช่วงเวลาที่เขาอยู่ในตำแหน่ง ซึ่งเป็นช่วงที่ภาคเอกชนของจีนมีการเติบโตอย่างรวดเร็ว เขาตอบสนองต่อวิกฤตการณ์การเงินในเอเชีย ค.ศ. 1997 ด้วยการลดขนาดระบบรัฐการของรัฐลงอย่างมาก การ รักษานโยบายควบคุมเงินทุนอย่างเข้มงวด และการให้ทุนสนับสนุนโครงการโครงสร้างพื้นฐานขนาดใหญ่ ในช่วงวิกฤตการณ์ดังกล่าว เขาปฏิเสธการลดค่าเงินหยวนของจีน และ ปกป้องการตัดสินใจของเขาอย่างโกรธเคืองเมื่อผู้นำระหว่างประเทศบางรายแนะนำให้เขาทำเช่นนั้น หลังวิกฤตการณ์ จูสนับสนุนการปรับปรุงตลาดการเงินระหว่างประเทศเพื่อป้องกันการเก็งกำไรในตลาดที่ก่อให้เกิดความเสียหาย

การปฏิรูปการบริหารของจูใน ค.ศ. 1998 ได้ปรับโครงสร้างกระทรวงอุตสาหกรรมให้เป็นทบวงภายใต้คณะกรรมาธิการเศรษฐกิจและการค้าแห่งรัฐ บทบาทนโยบายเศรษฐกิจของคณะกรรมาธิการพัฒนาและวางแผนแห่งรัฐลดลง

ใน ค.ศ. 2003 คณะกรรมาธิการเศรษฐกิจและการค้าแห่งรัฐได้รับการปรับโครงสร้างเป็นคณะกรรมาธิการกำกับดูแลและบริหารสินทรัพย์ของรัฐ เขาลดขนาดระบบรัฐการลงครึ่งหนึ่งภายในสิ้นสุดวาระของเขาใน ค.ศ. 2003 แม้ระบบรัฐการในเขตที่ห่างไกลจากเมืองหลวงยังคงขยายตัว นำไปสู่ความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้นระหว่างรัฐบาลท้องถิ่นบางแห่งกับเกษตรกรผู้ซึ่งมีรายได้ในการสนับสนุนพวกเขา

การปฏิรูปรัฐวิสาหกิจของเขาส่งผลให้พนักงานประมาณร้อยละ 35 หรือ 40 ล้านคนถูกเลิกจ้างภายในห้าปี จูริเริ่มการปฏิรูปที่จำกัดในระบบที่อยู่อาศัยของจีน โดยอนุญาตให้ผู้อยู่อาศัยสามารถเป็นเจ้าของอพาร์ตเมนต์ของตนเองได้เป็นครั้งแรกในราคาที่ได้รับการอุดหนุน

เมื่อสิ้นสุดวาระการดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของจู เศรษฐกิจจีนมีเสถียรภาพและเติบโตอย่างมั่นคง ขณะที่การลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศ (FDI) ทั่วโลกลดลงครึ่งหนึ่งใน ค.ศ. 2000 แต่กระแสเงินทุนที่ไหลเข้าสู่จีนแผ่นดินใหญ่กลับเพิ่มขึ้นร้อยละ 10 เนื่องจากบริษัททั่วโลกต่างแย่งชิงกันเพื่อไม่ให้พลาดโอกาสจากความรุ่งเรืองของจีน การลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศในจีนจึงเพิ่มขึ้นร้อยละ 22.6 ใน ค.ศ. 2002 ขณะที่การค้าทั่วโลกชะงักงัน เติบโตเพียงร้อยละ 1 ใน ค.ศ. 2002 การค้าของจีนแผ่นดินใหญ่กลับพุ่งสูงขึ้นถึงร้อยละ 18 ในช่วงเก้าเดือนแรกของ ค.ศ. 2002 โดยมีมูลค่าการส่งออกมากกว่าการนำเข้า

### การเริ่มต้นต่อต้านการทุจริต

จูสร้างชื่อเสียงในฐานะผู้บริหารที่แข็งแกร่งและเข้มงวด ไม่ยอมรับการทุจริต การเล่นพรรคเล่นพวก หรือความไร้ความสามารถ ในปักกิ่งบางครั้งเขาเป็นที่รู้จักในชื่อเล่นว่า "จูจอมบ้า" และ "หัวหน้าจู" สำหรับจรรยาบรรณในการทำงานที่หนักหน่วง โปร่งใส และแนวโน้มจะไม่สนใจสถานะทางรัฐการที่มีอยู่ นอกจากการสอบสวนตัวอย่างของการทุจริตที่อาจเกิดขึ้น จูพยายามทำให้รัฐบาลจีนมีการควบคุมและโปร่งใสมากขึ้นโดยการเพิ่มจำนวนและอำนาจของคณะกรรมการกำกับดูแลอิสระ การลดขนาดระบบรัฐการ การเปิดตำแหน่งรัฐการให้ผู้เชี่ยวชาญภายนอกและการปฏิรูประบบการจ้างงานและการเลื่อนตำแหน่งของรัฐบาลโดยยึดตามคุณธรรม และปรับปรุงความสามารถในการคาดการณ์ของการบริหารโดยการเสริมสร้างนิติธรรม

ก่อนหน้าที่จูจะเข้ารับตำแหน่ง การจ้างงานในระบบรัฐการของจีนส่วนใหญ่ได้มาจากการดำรงตำแหน่งมานานและสายสัมพันธ์ทางการเมือง จูพยายามปรับปรุงระบบอาวุโสของระบบรัฐการให้ทันสมัยและพัฒนาขีดความสามารถของรัฐบาลในการดึงดูดและรักษาบุคลากรที่มีความสามารถโดยการเปิดตำแหน่งระดับสูงและระดับกลางให้มีการคัดเลือกจากสาธารณะ และปฏิรูปการสอบเข้ารับรัฐการ เขาทุ่มเทอย่างมากเพื่อดึงดูดและส่งเสริมผู้เชี่ยวชาญด้านเศรษฐศาสตร์และนักเทคนิคระดับสูงจากภาควิชาการและภาคเอกชนให้มาทำงานภายใต้การดูแลของเขาในฐานะที่ปรึกษาในรัฐบาลกลาง และประสบความสำเร็จในการดึงดูดเจ้าหน้าที่จำนวนไม่มาก (ประมาณหลายสิบคน) ให้มาทำงานและให้คำปรึกษาแก่เขา ด้วยการเปิดตำแหน่งระดับกลางให้ผู้เชี่ยวชาญจากภายนอก เขาสามารถทำให้มั่นใจได้ว่าข้ารัฐการจีนซึ่งได้รับเลื่อนตำแหน่งในระหว่างที่เขาดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีนั้นโดยทั่วไปแล้วสนับสนุนแนวคิดของเขา

ในระหว่างดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี จูทุ่มเทอย่างหนักในการปราบปรามการทุจริตของเจ้าหน้าที่ มีรายงานว่าครั้งหนึ่งเขาเคยอ่านจดหมายถึงปีละ 16,000 ฉบับที่ส่งมาจากประชาชนผู้เดือดร้อนเพื่อทำความเข้าใจสถานการณ์ของชาวจีนทั่วไปได้ดียิ่งขึ้น เขาเดินทางตรวจเยี่ยมบ่อยครั้งนอกปักกิ่งเพื่อตรวจสอบสภาพการทำงาน โดยเฉพาะในภาคใต้ หลังเข้ารับตำแหน่งไม่นานใน ค.ศ. 1998 เขาสั่งให้กองทัพปลดปล่อยประชาชนยุติการเข้าไปมีส่วนร่วมในธุรกิจต่าง ๆ ที่ทำให้เจ้าหน้าที่ระดับสูงและบุตรหลานร่ำรวยและต่อมาได้ห้ามข้ารัฐการพลเรือนเข้าร่วมในกิจการธุรกิจ เขาพยายามนำมาตรการกำกับดูแลที่เข้มงวดและเป็นทางการมากขึ้นมาใช้ เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้นำระดับมณฑลรับสินบนจากนักธุรกิจและยักยอกเงินทุนของรัฐ

การตรวจสอบการทุจริตของเจ้าหน้าที่ของจูนำไปสู่การค้นพบการประพฤติมิชอบขนาดใหญ่จำนวนมากโดยเจ้าหน้าที่ระดับมณฑล หลังเขาพบว่าเงิน 25,800 ล้านหยวนที่จัดสรรไว้สำหรับการซื้อธัญพืชตลอดหกปีได้หายไป เขาก็เริ่มการสอบสวนซึ่งสรุปว่าอย่างน้อย 10,000 ล้านหยวนถูกนำไปใช้สร้างโรงแรมและอพาร์ตเมนต์หรูหรา และลงทุนในธุรกิจเก็งกำไร ในการเดินทางตรวจสอบครั้งหนึ่งใน ค.ศ. 2001 จูค้นพบเครือข่ายการทุจริตขนาดใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์จีนสมัยใหม่ โดยพบว่าเจ้าหน้าที่ระดับสูงหลายคนในฝูเจี้ยนได้สมคบคิดดำเนินการค้าของเถื่อนขนาดใหญ่ ผลจากการกวาดล้างครั้งนั้น ผู้นำพรรคและผู้ว่าการระดับสูงจำนวนมากถูกจับกุมและประหารชีวิต ในการเดินทางตรวจสอบครั้งหนึ่ง หลังสังเกตเห็นว่าคันกั้นน้ำพังทลายลงเนื่องจากเงินที่จัดสรรไว้สำหรับการก่อสร้างที่เหมาะสมถูกขโมยไปโดยเจ้าหน้าที่ทุจริต เขาก็โกรธจัดกับ "โครงการก่อสร้างสารเลว" เช่นนี้ ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกในจีนในเวลานั้น เขากล่าวครั้งหนึ่งว่า "ผมจะเตรียมโลงศพ 100 ใบสำหรับคนทุจริต และหนึ่งใบสำหรับผม เพราะผมจะตายด้วยความเหนื่อยล้า" ความพยายามส่วนใหญ่ของเขาในการเพิ่มบทบาทของตลาดเอกชนในระบบเศรษฐกิจ เพื่อปรับปรุงการคุ้มครองทางกฎหมายสำหรับธุรกิจ และเพื่อแนะนำระบบธนาคารพาณิชย์ที่แท้จริง ล้วนดำเนินการโดยนัยเพื่อลดการทุจริตและของเสียจากเจ้าหน้าที่ที่เขาค้นพบผ่านการตรวจสอบส่วนตัวของเขาเอง

จูพร้อมกับเวิน เจียเป่า ผู้สืบทอดตำแหน่งของเขา พยายามจำกัดอำนาจของเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นในการเรียกเก็บค่าบริการและค่าธรรมเนียมเบ็ดเตล็ดเพื่อปกป้องเกษตรกรจากการเก็บภาษีตามอำเภอใจโดยเจ้าหน้าที่ที่ทุจริต

### ความสัมพันธ์ข้ามช่องแคบ

ในการแถลงข่าวร่วมกับประธานาธิบดีสหรัฐ บิล คลินตัน จูอธิบายจุดยืนของจีนในสามคำถามที่เกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ข้ามช่องแคบ ได้แก่ (i) อิทธิพลของกองทัพสหรัฐต่อความสัมพันธ์ข้ามช่องแคบ (ii) มีกำหนดเวลาสำหรับการรวมชาติจีนหรือไม่ และ (iii) เขายินดีจะเยือนไต้หวันหรือไม่ จูตอบว่าสำหรับนโยบายของจีนต่อการรวมชาติจีน เขาจะไม่แสดงความเห็นเพิ่มเติมและชี้ไปที่ถ้อยแถลงก่อนหน้านี้ของเลขาธิการใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์จีน เจียง เจ๋อหมิน เขาอ้างว่าจีนยึดมั่นในหลักการ "หนึ่งประเทศ สองระบบ" และรักษาความเป็นอิสระระดับสูงในฮ่องกงและเปรียบเทียบไต้หวันกับฮ่องกง โดยระบุว่าจีนอนุญาตให้ไต้หวันรักษากองทัพของตนเองไว้ได้ และพร้อมจะให้ผู้นำไต้หวันขึ้นเป็นรองผู้นำของจีนในกรณีมีการรวมชาติ

ท่าทีของจูต่อไต้หวันเปลี่ยนแปลงไปตลอดช่วงที่เขาดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ระหว่างการเลือกตั้งประธานาธิบดีสาธารณรัฐจีน ค.ศ. 2000 ในไต้หวัน จูเตือนผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งชาวไต้หวันไม่ให้ลงคะแนนให้พรรคประชาธิปไตยก้าวหน้า ซึ่งสนับสนุนการตีตัวออกห่างจากจีน โดยกล่าวว่า "ผู้สนับสนุนเอกราชของไต้หวันจะไม่มีจุดจบที่ดี" ท่าทีของเขาต่อไต้หวันเปลี่ยนไปหลังการเลือกตั้ง สามปีต่อมา ในสุนทรพจน์อำลาต่อสภาประชาชนแห่งชาติใน ค.ศ. 2003 จูสนับสนุนให้นักการเมืองจีนใช้ภาษาที่นุ่มนวลขึ้นในการหารือประเด็นความสัมพันธ์จีนแผ่นดินใหญ่-ไต้หวัน โดยกล่าวว่าจีนแผ่นดินใหญ่และไต้หวันควรปรับปรุงความสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจ การคมนาคม และวัฒนธรรมเพื่อปรับปรุงความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่าย ระหว่างการกล่าวสุนทรพจน์ จูเผลอเรียกจีนและไต้หวันว่าเป็น "สองประเทศ" ก่อนจะรีบแก้ไขตัวเองและอ้างถึงทั้งสองฝ่ายว่าเป็น "สองฝั่ง" เหตุการณ์ดังกล่าวถูกรายงานในสื่อไต้หวันว่าเป็น "ความผิดพลาด"

### การต่างประเทศ

จูเริ่มต้นการประชุมสภาการพัฒนาประเทศจีนใน ค.ศ. 2000 เมื่อแรกเริ่ม การประชุมนี้เป็นการพบปะที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวระหว่างผู้นำจีนและผู้เชี่ยวชาญต่างชาติ จูมองว่าการประชุมนี้เป็นการทดสอบความกดดันสำหรับเจ้าหน้าที่ระดับสูง และสนับสนุนการอภิปรายและหารือเกี่ยวกับนโยบายกับผู้เชี่ยวชาญต่างชาติที่เข้าร่วม

เขาเป็นผู้นำการเจรจาเพื่อให้จีนเข้าเป็นสมาชิกองค์การการค้าโลก ซึ่งจีนประสบความสำเร็จใน ค.ศ. 2001 ท่ามกลางเสียงชื่นชมทั้งในและต่างประเทศ การเข้าร่วม WTO เปิดโอกาสให้จีนได้รับการลงทุนจากต่างประเทศเพิ่มขึ้น แต่ก็กำหนดให้จีนต้องปฏิบัติตามอนุสัญญาการค้าระหว่างประเทศ ทรัพย์สินทางปัญญา และการจัดการสิ่งแวดล้อม จูคาดการณ์ว่าการที่จีนเข้าเป็นสมาชิก WTO จะนำไปสู่การขยายตัวทางเศรษฐกิจ แต่ก็หวังว่าการเข้าร่วม WTO จะบังคับให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจและกฎหมายภายในประเทศจีน ซึ่งจูเองมีอำนาจน้อยที่จะดำเนินการ

## เกษียณอายุ

จูเกษียณจากตำแหน่งสมาชิกคณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์จีนในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2002 และตำแหน่งนายกรัฐมนตรีในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2003 ตามลำดับ โดยมีเวิน เจียเป่าเข้ามาแทนที่ เวินเป็นพันธมิตรเพียงคนเดียวของจูที่ปรากฏในคณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์จีนชุดถัดมาซึ่งมีสมาชิกเก้าคน หลังเกษียณอายุ จูถอนตัวออกจากการมีส่วนร่วมทางการเมืองของจีนอย่างชัดเจน แต่เขายังคงรักษาความสัมพันธ์กับมหาวิทยาลัยชิงหฺวา ที่ซึ่งเขายังคงเดินทางไปเยี่ยมเยียนหลายครั้งในระหว่างพิธีและกิจกรรมพิเศษต่าง ๆ ใน ค.ศ. 2014 เขาเขียนจดหมายสาธารณะที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นนักเนื่องในโอกาสครบรอบ 30 ปีของคณะเศรษฐศาสตร์และการจัดการ มหาวิทยาลัยชิงหฺวา แต่ไม่สามารถเข้าร่วมได้เนื่องจากสุขภาพไม่ดี ในจดหมายนั้น เขาสนับสนุนให้นักศึกษาของโรงเรียนธุรกิจอันทรงเกียรตินี้ไปเยี่ยมเยียนพื้นที่ยากจนและชนบทของจีน เพื่อจะได้เข้าใจสภาพความเป็นอยู่ของคนจีนส่วนใหญ่ได้ดียิ่งขึ้น เขาปรากฏตัวในงานศพของหฺวาง จฺวี๋ในวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 2007

หลังพ้นจากตำแหน่ง จูเขียนหนังสือและเป็นหัวข้อของหนังสือหลายเล่ม หนังสือเล่มแรกของจูชื่อ *Zhu Rongji Meets the Press* (แปลตรงตัว '*จู หรงจี พบสื่อมวลชน*') เป็นการรวบรวมสุนทรพจน์และการสัมภาษณ์กับนักข่าวและเจ้าหน้าที่ทั้งชาวต่างชาติและชาวจีน ได้รับการตีพิมพ์ใน ค.ศ. 2009 (ฉบับแปลภาษาอังกฤษของวางจำหน่ายใน ค.ศ. 2011). หนังสือเล่มที่สอง *Zhu Rongji's Answers to Journalists' Questions* (แปลตรงตัว '*คำตอบของจู หรงจี ต่อคำถามของนักข่าว*') เป็นชุดรวมสุนทรพจน์ บทความ และจดหมายของจูจำนวนสี่เล่ม ก็ได้รับการตีพิมพ์ใน ค.ศ. 2011 เช่นกัน หนังสือเล่มที่สองนี้ได้รับการแปลและตีพิมพ์เป็นภาษาอังกฤษใน ค.ศ. 2013 ภายใต้ชื่อ *Zhu Rongji on the Record: The Road to Reform* (แปลตรงตัว '*บันทึกของจู หรงจี: เส้นทางสู่การปฏิรูป*') ภายในสิ้น ค.ศ. 2013 หนังสือของเขามียอดขายมากกว่าหกล้านเล่ม เฮนรี คิสซินเจอร์เขียนไว้ว่าการแปลหนังสือของเขาเป็นภาษาอังกฤษถือเป็นส่วนสำคัญที่ช่วยส่งเสริมความสัมพันธ์จีน-สหรัฐและส่งเสริมความเข้าใจระหว่างประเทศเกี่ยวกับวัฒนธรรมและการเมืองของจีน ชีวประวัติของจูที่เขียนโดยชาวตะวันตกเล่มหนึ่งสนับสนุนให้ผู้นำในประเทศกำลังพัฒนาอื่น ๆ ศึกษาและเลียนแบบการปฏิรูปของเขา และเปรียบเทียบอิทธิพลของเขาที่มีต่อทฤษฎีเศรษฐศาสตร์เชิงปฏิบัติว่าเทียบเท่ากับเคนส์ แม้เขาจะตีพิมพ์หนังสือที่รวบรวมจากสุนทรพจน์และการสัมภาษณ์ แต่บุตรสาวของเขารายงานว่าเขาไม่มีความสนใจการเขียนบันทึกความทรงจำส่วนตัว

หลังเกษียณ จูทุ่มเทเวลาและพลังงานส่วนใหญ่ให้กับงานการกุศลสาธารณะ ใน ค.ศ. 2013 และ 2014 เพียงสองปี เขามอบเงินบริจาค 40 ล้านหยวน (ประมาณ 6.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ให้กับการกุศล มีรายงานว่าเงินที่บริจาคมาจากค่าลิขสิทธิ์หนังสือของเขา และมอบให้กับมูลนิธิการกุศลที่ส่งเสริมการศึกษาในพื้นที่ชนบทที่ยากจน จำนวนเงินที่บริจาคนี้ถือว่าไม่ปกติสำหรับนักการเมืองจีนเกษียณอายุ ทำให้เกิดการคาดการณ์เกี่ยวกับวัฒนธรรมทางการเมืองของจีน การบริจาคดังกล่าวทำให้ผู้แสดงความเห็นบางคนนำลักษณะนิสัยของเขาไปเปรียบเทียบกับโจว เอินไหล นายกรัฐมนตรีคนแรกของจีน

ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2022 ตามรายงานที่เผยแพร่โดย *เดอะวอลล์สตรีทเจอร์นัล* จูแสดงความเห็นคัดค้านสี จิ้นผิง เลขาธิการใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์จีนคนปัจจุบัน ที่พยายามดำรงตำแหน่งเป็นวาระที่สามติดต่อกันอย่างไม่เคยมีมาก่อน เนื่องจากจะเป็นการทำลายระบบการสืบทอดตำแหน่งผู้นำของพรรคที่กำหนดไว้แต่เดิม

## ชีวิตส่วนตัว

จู หรงจีและเหลา อัน ภรรยา (ค.ศ. 1956)
จู หรงจีได้รับการยอมรับว่าเป็นนักพูดในที่สาธารณะที่ดีและเป็นที่น่าสังเกตในอาชีพการงานของเขาในเรื่องความสามารถทางภาษาอังกฤษที่เชี่ยวชาญ เขามักกล่าวสุนทรพจน์ในที่สาธารณะโดยไม่ใช้สคริปต์ และเมื่อเขาทำเช่นนั้น สุนทรพจน์ของเขาก็ถูกกล่าวขานว่า สนุกสนานและน่าตื่นเต้น

เขาชื่นชอบวรรณกรรม และมีรายงานว่าใช้เวลาส่วนใหญ่ในช่วงเกษียณไปกับการอ่านหนังสือที่ไม่มีเวลาอ่านในขณะดำรงตำแหน่ง เขาสีซอเอ้อร์หู เครื่องดนตรีที่คล้ายกับไวโอลินสองสาย เขาชื่นชอบงิ้วปักกิ่ง และครั้งหนึ่งเคยปรากฏตัวบนเวทีในฐานะนักแสดง

เหลา อัน ภรรยาของเขา เคยดำรงตำแหน่งรองประธานคณะกรรมการบริหารของบริษัท China International Engineering and Consulting เธอและจูเรียนด้วยกันสองสถาบัน คือที่โรงเรียนมัธยมหูหนานแห่งที่ 1 และต่อมาที่มหาวิทยาลัยชิงหฺวา พวกเขามีบุตรสองคน เป็นบุตรชายหนึ่งคนและบุตรสาวหนึ่งคน จู ยฺหวินไหล บุตรชายของพวกเขา เกิดใน ค.ศ. 1957 เขาเคยเป็นประธานและประธานเจ้าหน้าที่บริหารของหนึ่งในธนาคารเพื่อการลงทุนที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดของจีน คือ China International Capital Corp. จู เยี่ยนไหล บุตรสาวของพวกเขา เกิดใน ค.ศ. 1956 ปัจจุบันเธอดำรงตำแหน่งผู้ช่วยประธานเจ้าหน้าที่บริหารของธนาคารแห่งประเทศจีน (ฮ่องกง) (Bank of China (Hong Kong)) และเป็นสมาชิกในคณะกรรมาธิการแห่งชาติประจำสภาที่ปรึกษาการเมืองประชาชนจีน

## สิ่งสืบทอด

ใน ค.ศ. 2001 จู หรงจีพบกับนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น จุนอิจิโร โคอิซูมิ และประธานาธิบดีเกาหลีใต้ คิม แด-จุง
บทบาทของจูในตำแหน่งนายกรัฐมนตรี โดยเฉพาะที่เกี่ยวข้องกับการปฏิรูปเศรษฐกิจแบบตลาดเสรีนั้นเป็นที่ถกเถียงกัน ก่อนเขาจะเกษียณ จูยอมรับต่อสาธารณะว่าเขาไม่สามารถทำการปฏิรูปที่ต้องการให้สำเร็จได้หลายอย่างก่อนวาระของเขาจะสิ้นสุดลง ใน ค.ศ. 2003 เขากล่าวสุนทรพจน์นาน 90 นาทีต่อผู้แทนหลายพันคนในมหาศาลาประชาชน โดยสรุปถึง "ความยากลำบากและปัญหาที่โดดเด่น" ซึ่งเขาคาดว่าเวิน เจียเป่า ผู้สืบทอดตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของเขาจะต้องเผชิญ หลังจูเกษียณ เวินพยายามสานต่อการปฏิรูปหลายอย่างที่จูริเริ่มและออกแบบ โดยการสร้างและเพิ่มอำนาจของคณะกรรมการกำกับดูแลอิสระและการปรับโครงสร้างระบบรัฐการบนพื้นฐานของคุณธรรม การปฏิรูปบางส่วนของจูถูกยกเลิกภายใต้การนำของหู จิ่นเทา และการปฏิรูปอื่น ๆ ที่เขาหวังว่ารัฐบาลชุดใหม่จะดำเนินการก็ไม่ได้ถูกนำไปปฏิบัติ ที่น่าสังเกตคือ รัฐวิสาหกิจได้รับอนุญาตให้เติบโตอีกครั้งและยังคงมีบทบาทสำคัญในเศรษฐกิจจีน และภาคธนาคารส่วนใหญ่ยังคงไม่ถูกกำกับดูแล หูอาจเปลี่ยนจุดยืนเดิมของรัฐบาลจีนและส่งเสริมรัฐวิสาหกิจเพื่อส่งเสริมเสถียรภาพทางสังคม ในระหว่างที่เวินดำรงตำแหน่ง การปฏิรูปหลายอย่างที่จูเสนอได้รับการต่อต้านจากรัฐมนตรีสายอนุรักษนิยม โดยเฉพาะปั๋ว ซีไหล อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ ตำแหน่งหัวหน้าธนาคารกลางของจูถูกมอบให้กับโจว เสี่ยวชวน คนสนิทของเขา และความเห็นของจูยังคงมีอิทธิพลบางส่วนในภาคการเงินของจีนหลังการเกษียณของเขา

ในบรรดาผู้นำต่างชาติที่เขาพบและเจรจาด้วยในฐานะนายกรัฐมนตรี เขาได้รับชื่อเสียงในด้านสติปัญญา พลังงาน ความไม่อดทนต่อความไร้ความสามารถ ความเฉลียวฉลาด และในฐานะบุคคลที่ต้องได้รับการเคารพ แม้แต่ในหมู่ผู้ไม่ชอบเขา นักข่าวตั้งข้อสังเกตถึงความสามารถในการใช้ภาษาอังกฤษได้อย่างเชี่ยวชาญและอารมณ์ขันที่ "น่าประทับใจ" เมื่อถึงเวลาที่เขาเกษียณ จูเป็นที่นิยมอย่างเห็นได้ชัดมากกว่าหลี่ เผิง ผู้ดำรงตำแหน่งก่อนหน้าเขา ทั้งในจีนและต่างประเทศ นักเศรษฐศาสตร์ตั้งข้อสังเกตว่าตลอดระยะเวลาที่เขาดำรงตำแหน่ง เขาแสดงให้เห็นว่ามีความสามารถในการบริหารเศรษฐกิจได้ดีกว่าหลี่ เผิงมาก

จูเป็นที่รู้จักกันดีจากความพยายามต่อสู้กับการทุจริตของเจ้าหน้าที่ แต่ไม่สามารถยับยั้งการทุจริตของเจ้าหน้าที่ได้ตลอดวาระการดำรงตำแหน่งของเขา ภายหลังการประชุมสภาแห่งชาติพรรคคอมมิวนิสต์จีนครั้งที่ 18 ใน ค.ศ. 2012 หวัง ฉีชาน ศิษย์คนหนึ่งของจู ได้ขึ้นเป็นหัวหน้าคณะกรรมาธิการตรวจสอบวินัยกลางของพรรคคอมมิวนิสต์จีน องค์กรหลักของพรรคคอมมิวนิสต์ที่รับผิดชอบการสอบสวนการทุจริตภายในพรรค จูออกมาสนับสนุนการรณรงค์ต่อต้านการทุจริตของเลขาธิการใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์จีน สี จิ้นผิง ซึ่งหวังมีบทบาทสำคัญในการนี้ เขาไม่ได้ปรากฏตัวในงานฉลองครบรอบ 70 ปีการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนในวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2019 22 วันก่อนวันเกิดปีที่ 91 ของเขา เขายังไม่ได้ปรากฏตัวในงานฉลองครบรอบ 100 ปีการก่อตั้งพรรคคอมมิวนิสต์จีนในวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2021 เขาไม่ได้เข้าร่วมงานพร้อมกับเจียง เจ๋อหมิน อดีตเลขาธิการใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์จีน และหลัว ก้าน อดีตสมาชิกกรมการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์จีน เขาฉลองวันเกิดปีที่ 92 ของเขาในวันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 2020 ในช่วงการระบาดทั่วของโควิด-19

## ดูเพิ่ม

* ประวัติศาสตร์สาธารณรัฐประชาชนจีน (ค.ศ. 1989–2002)
* การกำกับดูแลและควบคุมเศรษฐกิจมหภาค
* การเมืองจีน

## อ้างอิง