# ชาตินิยมไต้หวัน

ธงของสภาไต้หวันโลก ส่วนใหญ่ใช้โดยผู้สนับสนุนการแยกตัวเป็นอิสระของไต้หวัน
**ชาตินิยมไต้หวัน** (จีน: 臺灣民族主義，台湾民族主义; พินอิน: *Táiwān Mínzú Zhǔyì*; เป่อ่วยยี: *Tâi-oân bîn-cho̍k-chú-gī*) เป็นขบวนการทางการเมืองชาตินิยมที่ส่งเสริมเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมและความเป็นเอกภาพของชาวไต้หวันในฐานะชาติหนึ่ง ในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา ขบวนการนี้ประกอบด้วยขบวนการทางวัฒนธรรมหรือทางการเมืองที่มุ่งแก้ไขความแตกแยกทางการเมืองและสังคมในปัจจุบันเกี่ยวกับประเด็นเอกลักษณ์ของชาติ สถานะทางการเมือง และข้อพิพาททางการเมืองกับจีน ขบวนการนี้มีความเชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดกับขบวนการเรียกร้องเอกราชของไต้หวัน แต่แตกต่างกันตรงที่ขบวนการเรียกร้องเอกราชมุ่งหวังที่จะสถาปนา "สาธารณรัฐไต้หวัน" ที่เป็นอิสระขึ้นมาแทนที่หรือแยกตัวออกมาจากสาธารณรัฐจีนที่มีอยู่เดิม และได้รับการยอมรับจากสหประชาชาติและนานาชาติในฐานะรัฐเอกราช ในขณะที่กลุ่มชาตินิยมมุ่งหวังเพียงแค่การสร้างหรือเสริมสร้างเอกลักษณ์ของชาวไต้หวัน ที่เป็นอิสระ ซึ่งแยกแยะชาวไต้หวันออกจากชาติจีน โดยไม่จำเป็นต้องสนับสนุนการเปลี่ยนแปลงชื่อทางการของประเทศ

## ประเภท

ธงชาติของสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) ส่วนใหญ่ใช้โดยกลุ่มชาตินิยม*หัวตู้* แต่ก็ใช้โดยกลุ่มชาตินิยมจีนด้วยเช่นกัน
กลุ่มชาตินิยมไต้หวันแบ่งออกเป็นสองฝ่ายหลัก ๆ คือ ฝ่ายสนับสนุน*เอกราชสาธารณรัฐจีน* (ย่อว่า *หัวตู้*) และฝ่ายสนับสนุน*เอกราชไต้หวัน* (ย่อว่า *ไทตู้*) ฝ่ายสนับสนุน*เอกราชไต้หวัน* ต้องการสถาปนา "สาธารณรัฐไต้หวัน" มากกว่าสาธารณรัฐจีน ในขณะที่ฝ่ายสนับสนุน*เอกราชสาธารณรัฐจีน* สนับสนุนแนวคิดสองจีนที่เสริมสร้างเอกลักษณ์ไต้หวันของตนไปพร้อม ๆ กับการแยกแยะ "สาธารณรัฐจีน" ออกจากสาธารณรัฐประชาชนจีน

ในทางประวัติศาสตร์ "ลัทธิชาตินิยมไต้หวัน" ไม่จำเป็นต้องเป็นปฏิปักษ์ต่อชาตินิยมจีนภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น นักชาตินิยมไต้หวันพยายามแยกไต้หวันออกจากญี่ปุ่นและสร้างเอกลักษณ์ไต้หวันขึ้นมา หนึ่งในนั้นคือพรรคประชาชนไต้หวัน ซึ่งยึดถือลัทธิไตรราษฎร์เป็นอุดมการณ์ โดยใช้ลัทธิชาตินิยมไต้หวันเป็นส่วนหนึ่งของลัทธิชาตินิยมจีนในวงกว้าง

## ประวัติ

ขบวนการชาตินิยมไต้หวันนั้นค่อนข้างใหม่เมื่อเทียบกับประวัติศาสตร์ของเกาะเอง ปัจจุบันไต้หวันมีประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวฮั่น แต่ในอดีตเคยมีประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวออสโตรเนเซียนตลอดสมัยราชวงศ์หมิงและชิง ประชากรชาวฮั่นในไต้หวันก็เพิ่มขึ้น ในช่วงปลายราชวงศ์ชิงและช่วงที่ญี่ปุ่นเข้ายึดครอง แนวคิดชาตินิยมไต้หวันก็เติบโตขึ้นพร้อมกับการเรียกร้องการปกครองตนเองหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ภายใต้รัฐบาลสาธารณรัฐจีน ขบวนการนี้ก็เจริญรุ่งเรืองอย่างที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน

### ประวัติศาสตร์ยุคแรก

เกาะไต้หวันมีประชากรส่วนใหญ่เป็นชนเผ่าออสโตรเนเซียนหลากหลายกลุ่มตลอดช่วงเวลาส่วนใหญ่ของประวัติศาสตร์มนุษย์ เชื่อกันว่าเกาะนี้มีการตั้งถิ่นฐานเมื่อประมาณ 6,000 ปีก่อนเนื่องจากการค้นพบทางโบราณคดี ในช่วงศตวรรษที่ 17 สถานการณ์เริ่มเปลี่ยนแปลงเมื่อชาวฮั่นกลุ่มใหญ่จากแผ่นดินใหญ่เริ่มอพยพไปยังเกาะ ทั้งชาวดัตช์และชาวสเปนได้ตั้งอาณานิคมขนาดเล็กบนไต้หวันในช่วงเวลานั้น ในช่วงเวลาสั้น ๆ เกาะนี้อยู่ภายใต้การปกครองของกลุ่มผู้ภักดีต่อราชวงศ์หมิงหลังจากขับไล่ผู้ตั้งถิ่นฐานชาวยุโรปออกไป ในปี ค.ศ. 1683 จักรวรรดิชิงได้ผนวกไต้หวันและสถาปนาให้เป็นเขตชายแดน ตลอดการปกครองของราชวงศ์ชิง การอพยพของชาวฮั่นไปยังไต้หวันจะค่อย ๆ เพิ่มขึ้น นำไปสู่ทั้งความขัดแย้งและการผสมผสานของชนพื้นเมือง

### การปกครองอาณานิคมของญี่ปุ่น

หลังจากสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่งในปี 1895 จีนได้ยกไต้หวันให้แก่ญี่ปุ่น ภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น เกาะแห่งนี้ได้พัฒนาอุตสาหกรรมและทันสมัย ไต้หวันได้เห็นการเติบโตของเอกลักษณ์ที่โดดเด่นผ่านการศึกษา นโยบายด้านภาษา และการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมในขณะนั้น ภายใต้การปกครองอาณานิคม ชาวไต้หวันได้ยื่นคำร้องขอปกครองตนเองเนื่องจากความรู้สึกชาตินิยมและต่อต้านญี่ปุ่นเพิ่มมากขึ้น ช่วงเวลาแห่งอาณานิคมนี้ทำให้ไต้หวันแยกจากส่วนอื่น ๆ ของจีน ประวัติศาสตร์อันเป็นเอกลักษณ์เช่นนี้มักเป็นประเด็นพูดคุยในหมู่นักชาตินิยมไต้หวัน

### หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 และการปกครองของพรรคก๊กมินตั๋ง

หลังจากความเสียหายจากสงครามโลกครั้งที่สองและสงครามกลางเมืองจีนที่ตามมา ไต้หวันอยู่ภายใต้การควบคุมแบบเผด็จการของพรรคก๊กมินตั๋ง "ความน่าสะพรึงสีขาว" เป็นชื่อที่ใช้เรียกการปราบปรามอย่างโหดร้ายของพรรคก๊กมินตั๋งต่อผู้ที่ถูกมองว่าเป็นผู้เห็นต่างทางการเมือง ตั้งแต่ทศวรรษ 1940 จนถึงทศวรรษ 1980 รัฐบาลพรรคก๊กมินตั๋งในไต้หวันได้รวบรวมอำนาจอย่างรุนแรงผ่านการปราบปรามและการจำคุกผู้ที่ถูกมองว่าต่อต้าน "รัฐจีนที่แท้จริงหนึ่งเดียว" ในช่วงเวลานี้ วัฒนธรรมท้องถิ่นถูกลดทอนลงเพื่อสนับสนุนลัทธิชาตินิยมจีนของรัฐ การบังคับให้เป็นจีนเป็นสิ่งที่ถูกนำมาใช้อย่างแพร่หลายทั่วไต้หวัน บังคับให้พลเมืองเรียนภาษาจีนกลางและมีอัตลักษณ์ความเป็นจีน

### การทำให้เป็นประชาธิปไตย

ในปี ค.ศ. 1987 กฎอัยการศึกถูกยกเลิกในไต้หวัน และโลกได้เห็นว่ารัฐบาลพรรคกั๋วหมิงตังเปลี่ยนไปสู่ระบอบประชาธิปไตย การเปลี่ยนไปสู่ประชาธิปไตยและการห่างไกลจากการกดขี่ภายในไต้หวันทำให้วัฒนธรรมท้องถิ่นและอัตลักษณ์ของชาวไต้หวันกลับมาปรากฏอีกครั้ง โดยปราศจากการจำกัดเสรีภาพในการพูดและการสื่อสาร แนวคิดใหม่ ๆ เกี่ยวกับอัตลักษณ์ของไต้หวันจึงแพร่กระจายไปทั่วเกาะเล็ก ๆ แห่งนี้

### ยุคปัจจุบัน

ในไต้หวันยุคปัจจุบัน เรื่องราวต่าง ๆ กำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วจากเรื่องราวที่เกิดขึ้นภายใต้ระบอบเผด็จการของพรรคก๊กมินตั๋ง จำนวนคนหนุ่มสาวที่เกิดในไต้หวันเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ที่มองว่าตนเองเป็นชาวไต้หวันเป็นหลัก มากกว่าที่จะมองว่าเป็นทั้งชาวจีนและชาวไต้หวัน หรือเป็นชาวจีนเป็นหลัก การเปลี่ยนแปลงนี้สามารถอธิบายได้จากหลาย ๆ การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในไต้หวันในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา การเปลี่ยนไปสู่การศึกษาที่ควบคุมโดยท้องถิ่นทำให้มีการเน้นประวัติศาสตร์ของไต้หวันมากกว่าประวัติศาสตร์ของจีนโดยรวม ความแตกต่างที่เด่นชัดระหว่างรัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนจีนและสาธารณรัฐจีนทำให้หลายคนในไต้หวันมองว่าตนเองแตกต่างจากแผ่นดินใหญ่ และวัฒนธรรมที่พัฒนาแยกจากกันระหว่างไต้หวันและจีนแผ่นดินใหญ่ได้นำไปสู่ความแตกต่างในอัตลักษณ์ผ่านสิ่งต่าง ๆ ที่เรียบง่าย เช่น ดนตรีและโทรทัศน์ การเน้นคุณค่าประชาธิปไตยและอัตลักษณ์ส่วนบุคคลได้เปลี่ยนมุมมองของหลายคนในไต้หวันให้มองว่าตนเองเป็นกลุ่มคนที่แตกต่างจากชาวฮั่นที่อาศัยอยู่ในสาธารณรัฐประชาชนจีน

## อ้างอิง