Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# ราชวงศ์เหลียง

| เหลียง梁 |
| --- |
| 502–557 |
| เหลียงกับเว่ยตะวันตกและเว่ยตะวันออก |
| สถานะ | อาณาจักร |
| เมืองหลวง | เจี้ยนคัง เจียงหลิง |
| การปกครอง | ราชาธิปไตย |
| จักรพรรดิ |   |
|  |
| • 502–549  | จักรพรรดิเหลียงอู่ |
| • 549–551  | จักรพรรดิเหลียงเจี้ยนเหวิน |
|  |
| ประวัติศาสตร์ |   |
|  |
| • ก่อตั้ง  | 30 เมษายน 502 |
| • เจี้ยนคังเสียแก่ โหวจิง  | 24 เมษายน 549 |
| • สิ้นสุด  | 16 พฤศจิกายน 557 |
|  |
|

|  |  |
| --- | --- |
| **ก่อนหน้า** | **ถัดไป** |
|

|  |  |
| --- | --- |
|  | ราชวงศ์ฉีใต้ |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| ราชวงศ์เฉิน |  |

 |

 |

**ราชวงศ์เหลียง** (จีน: 梁朝; พินอิน: *Liáng Cháo*) หรือที่รู้จักในชื่อ **ราชวงศ์เหลียงใต้** ราชวงศ์ที่ 3 ของ ราชวงศ์ใต้ แห่ง ยุคราชวงศ์เหนือ-ใต้ ตั้งอยู่ใน จีนตะวันออก และ จีนใต้ ถูกแทนที่โดย ราชวงศ์เฉิน ใน ค.ศ. 557 ซึ่งรัฐกันชนเล็ก ๆ ราชวงศ์เหลียง (ค.ศ. 555–587) ได้สืบทอดเจตนารมณ์ของราชวงศ์เหลียงต่อกระทั่งสิ้นสุดลงใน ค.ศ. 587

## อ้างอิง
# พระเจ้าชุ่น

| พระเจ้าชุ่น 舜 |
| --- |
|  |
| ก่อนหน้า | พระเจ้าเหยา |
| ถัดไป | พระเจ้าอวี่ |
| คู่อภิเษก | เอ๋อหฺวาง (娥皇) นฺหวี่ยิง (女英) |
| พระราชบุตร | ชางจฺวิน (商均) |
| พระราชบิดา | กู๋โส่ว (瞽叟) |
| พระราชมารดา | วั่วเติง (握登) |

**พระเจ้าชุ่น** (จีน: 舜; พินอิน: *Shùn*) หรือ **ตี้ชุ่น** (จีน: 帝舜; พินอิน: *Dìshùn*) หรือ **ฉงหฺวา** (จีน: 重華; พินอิน: *Chónghuá*) เป็นผู้ปกครองจีนโบราณตามตำนาน ข้อมูลบางส่วนยกให้เป็นหนึ่งในสามราชาห้าจักรพรรดิ โดยเป็นองค์สุดท้ายจากห้าจักรพรรดิ วรรณกรรมมุขปาฐะระบุว่าพระเจ้าชุ่นมีพระชนม์ชีพในช่วงระหว่าง 2294 ถึง 2184 ปีก่อน ค.ศ. แล้วยังระบุอีกว่าผู้ที่ถือสกุลหู (胡) เป็นลูกหลานของพระเจ้าซุ่น หูกงหม่าน (胡公滿) หนึ่งในลูกหลานของพระเจ้าซุ่น กลายเป็นผู้ก่อตั้งรัฐเฉิน จักรพรรดิราชวงศ์เฉินในภายหลังก็อ้างว่าตนสืบเชื้อสายจากพระเจ้าซุ่น เช่น เฉิน ป้าเซียน

## พระราชประวัติ

## ดูเพิ่ม

* พระเจ้าเหยา
* พระเจ้าอวี่

## อ้างอิง

## ข้อมูล

* "Canon of Shun" (舜典), Classic of History (書經), traditionally first compiled and edited by Confucius (孔夫子), in about Fifth to Sixth Century BC, in what is now China. Available at Wikisource in English and in Chinese.
* Han, Zhaoqi, บ.ก. (2010). "Houses of Chen and Qi". *Shiji* 史记 (ภาษาจีน). Zhonghua Book Company. ISBN 978-7-101-07272-3.
* Murck, Alfreda (2000). *Poetry and Painting in Song China: The Subtle Art of Dissent*. Harvard Univ Asia Center. ISBN 978-0-674-00782-6.
* Wu, K. C. (1982). *The Chinese Heritage*. New York: Crown Publishers. ISBN 0-517-54475-X.
* Yang, Kuan (2003). *Xi Zhou Shi* 西周史 [*History of the Western Zhou*] (ภาษาจีน). Shanghai People's Publishing House. ISBN 978-7-208-04538-5.

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Outlines of Early China History by Li Ung Bing
# ซุ่ยเหริน

พระบรมสาทิสลักษณ์ ซุ่ยเหริน จาก: *The Dragon, Image, and Demon* โดย Hampden C. DuBose, ลอนดอน พ.ศ. 2423
**ซุ่ยเหริน** (จีน: 燧人; พินอิน: *suì rén*) ปรากฏในตำนานพื้นบ้านจีนและผลงานบางชิ้นที่วาดขึ้น ซุ่ยเหรินได้รับการยกย่องว่าเป็นวีรบุรุษทางวัฒนธรรมที่แนะนำมนุษย์ให้รู้จักการผลิตไฟและการนำไปใช้ในการปรุงอาหาร โดยได้รับการรวมอยู่ในรายพระนามผู้ปกครองในยุคสามราชาห้าจักรพรรดิผู้มีชีวิตอยู่ก่อนพระเจ้าเหยา, พระเจ้าซุ่น และจักรพรรดิของราชวงศ์ที่เก่าแก่ที่สุดในประวัติศาสตร์จีน (เซี่ย) และแม้กระทั่งก่อนจักรพรรดิเหลืองและจักรพรรดิเอี๋ยน สิ่งที่ซุ่ยเหรินประดิษฐ์อาจเป็นสว่านคันธนู ซึ่งย้อนกลับไปอย่างน้อยถึงอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ ตามประเพณีถือได้ว่าเขาปกครองจีนเป็นเวลา 110 ปี

## อ้างอิง

* Christie, Anthony (1968). *Chinese Mythology*. Feltham: Hamlyn Publishing. ISBN 0600006379
* Wu, K. C. (1982). *The Chinese Heritage*. New York: Crown Publishers. ISBN 0-517-54475X.
* Christie, Anthony (1968). *Chinese Mythology*. Feltham: Hamlyn Publishing. ISBN 0600006379
* Yang, Lihui and Deming An, with Jessica Anderson Turner (2005). *Handbook of Chinese Mythology*. New York: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-533263-6
# พระบรมราชโองการสละราชสมบัติของสมเด็จพระจักรพรรดิชิง

**พระบรมราชโองการสละราชสมบัติของสมเด็จพระจักรพรรดิชิง** หรือที่รู้จักในนาม**พระบรมราชโองการสละราชสมบัติของสมเด็จพระจักรพรรดิเซฺวียนถ่ง** เป็นพระบรมราชโองการที่ประกาศโดยจักรพรรดินีหลงยฺวี่ พระพันปีหลวง ในพระนามของจักรพรรดิเซฺวียนถ่ง พระชนมายุ 6 พรรษา ซึ่งเป็นจักรพรรดิองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ชิง เมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1912 เพื่อเป็นการตอบสนองต่อการปฏิวัติซินไฮ่ การปฏิวัตินำไปสู่การประกาศเอกราชของ 13 มณฑลทางตอนใต้ของจีน และต่อมามีการเจรจาสันติภาพระหว่างราชวงศ์ชิงกับกลุ่มมณฑลทางใต้เหล่านั้น

การประกาศพระบรมราชโองการถือเป็นการสิ้นสุดการปกครองของราชวงศ์ชิงซึ่งยาวนานกว่า 200 ปี และยุคการปกครองของจักรวรรดิจีน ซึ่งยาวนานถึง 2,132 ปี นอกจากนี้ พระบรมราชโองการยังได้สถาปนาสาธารณรัฐจีนให้เป็นรัฐผู้สืบทอดของราชวงศ์ชิง และให้ฐานะทางกฎหมายแก่สาธารณรัฐจีนในการสืบทอดดินแดนทั้งหมดของราชวงศ์ชิง รวมทั้งจีนแผ่นดินใหญ่ แมนจูเรีย มองโกเลีย ซินเจียง และทิเบต

## พระบรมราชโองการ

พระบรมราชโองการสละราชสมบัติของสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ชิง
ข้อความฉบับเต็มพระบรมราชโองการสละราชสมบัติของสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ชิง ทั้งแบบแปลภาษาไทย และภาษาจีนดั้งเดิม ดังนี้

> ประกาศ :
>
> พระบรมราชโองการ เราน้อมอัญเชิญ
> โดยที่หลงอฺวี้ฮองไทเฮา มีพระราชเสาวนีย์ตรัสว่า ปฐมเหตุพลประชาลุกฮือขึ้น แต่ละมณฑลตอบสนอง เก้ามณฑลเดือดพล่าน มวลชีพจมตมกองเพลิง จึงมีรับสั่งพิเศษให้หยวนซื่อไข่ส่งคณะกับผู้แทนพลราษฎร์หารือภาพรวม พิจารณาเปิดรัฐสภา ร่วมชี้ขาดระบอบรัฐ สองเดือนที่ผ่านมา ยังไร้ข้อยุติ เหนือใต้ห่างเหิน ต่างเป็นอริ วานิชค้างถนน บัณฑิตรอนแรม ระบอบหนึ่งวันมิชัดแจ้ง ราษฎรหนึ่งวันมิสงบ บัดนี้ทั่วหล้าราษฎรจิตใจล้วนใคร่หาสาธารณรัฐ ใต้กลางแต่ละมณฑล ริเริ่มมาก่อน ทางเหนือเหล่าแม่ทัพ ต่างเห็นพ้องตามมา ใจคนมุ่งทางใด อาณัติสวรรค์พึงประจักษ์ ข้าพเจ้าไฉนจะหักใจเพียงเพื่อเกียรติราชสกุลหนึ่ง ฝืนเจตนาพสกนิกร ตรองกระแสภายนอก หยั่งกระแสภายใน อัญเชิญฮ่องเต้พระราชทานอำนาจแก่ปวงชน ตั้งสาธารณรัฐภายใต้รัฐธรรมนูญ ใกล้เพื่อปลอบขวัญสี่คาบสมุทรรังเกียจจลาจลมุ่งหาสันติ ไกลสืบสานโบราณปราชญ์ใต้หล้าของส่วนรวม
>
> หยวนซื่อไข่แต่เดิมสภาการเมืองเลือกเป็นนายกรัฐมนตรี เมื่อใหม่เก่าผลัดเปลี่ยนรอยต่อ พึงมีเหนือใต้รวมหนึ่งตามหน ให้หยวนซื่อไข่ถือสิทธิ์ขาดตั้งรัฐบาลสาธารณรัฐชั่วคราว กับพลราษฎร์เจรจารวมหนึ่งตามแผน หวังเพียงราษฎร์ร่มเย็น ผืนทะเลสุขสวัสดิ์ แมนจู ฮั่น มองโกล มุสลิม ทิเบต ห้าชนเผ่าสมบูรณ์แดนดินเป็นหนึ่งมหาสาธารณรัฐจีน ข้าพเจ้าและฮ่องเต้ เสด็จสู่ที่วิเวกสถาน เสวยสุขชั่วปีเดือน นิจนิรันดร์ปวงชนสรรเสริญ ประจักษ์ธรรมาภิบาลศุภผล มิใช่ประเสริฐยิ่งหรือ สิ้นรับสั่ง
>
>
> วันที่ 25 เดือน 12 ซวนถงปีที่ 3
>
>

> 奉
>
> 旨朕欽奉
> 隆裕皇太后懿旨：前因民軍起事，各省響應，九夏沸騰，生靈塗炭。特命袁世凱遣員與民軍代表討論大局，議開國會、公決政體。兩月以來，尚無確當辦法。南北暌隔，彼此相持。商輟於途，士露於野。徒以國體一日不決，故民生一日不安。今全國人民心理多傾向共和。南中各省，既倡議於前，北方諸將，亦主張於後。人心所嚮，天命可知。予亦何忍因一姓之尊榮，拂兆民之好惡。是用外觀大勢，內審輿情，特率皇帝將統治權公諸全國，定為共和立憲國體。近慰海內厭亂望治之心，遠協古聖天下為公之義。
>
> 袁世凱前經資政院選舉為總理大臣，當茲新舊代謝之際，宜有南北統一之方。即由袁世凱以全權組織臨時共和政府，與民軍協商統一辦法。總期人民安堵，海宇乂安，仍合滿、漢、蒙、回、藏五族完全領土為一大中華民國。予與皇帝得以退處寬閑，優游歲月，長受國民之優禮，親見郅治之告成，豈不懿歟！欽此。
>
> 宣統三年十二月二十五日
>
>

## หมายเหตุ

## อ้างอิง
# นิ้วมือ

**นิ้วมือ (fingers)** เป็นอวัยวะส่วนหนึ่งของร่างกาย ซึ่งประกอบไปด้วย กระดูก กล้ามเนื้อ เส้นเลือด เอ็น และผิวหนังห่อหุ้ม มีตำแหน่งอยู่ตรงปลายสุดของแขนถัดจากมือ ซึ่งสามรถเคลื่อนไหวได้โดยการสั่งการของสมองและระบบประสาท

## ดูเพิ่ม

* นิ้ว
* กระดูกนิ้วมือ

## อ้างอิง
# นาน

นานของร้านอาหารอินเดียในญี่ปุ่น
**นาน** (เปอร์เซีย, อูรดู, อุยกูร์: نان; ฮินดี: नान, ทมิฬ: நான்) หรือ **หนาง** (จีนตัวย่อ: 馕; จีนตัวเต็ม: 饢; พินอิน: *náng*) เป็นอาหารจำพวกขนมปังแบนชนิดหนึ่งที่ทำโดยอบในเตาเผาหลังการหมัก พบได้ในประเทศแถบเอเชียตะวันตก, เอเชียใต้, เอเชียกลาง, ส่วนหนึ่งของเอเชียตะวันออก รวมไปถึงแถบแคริบเบียน

เชื่อกันว่ามีต้นกำเนิดในบริเวณที่เป็นประเทศอิหร่านในปัจจุบัน และแพร่กระจายไปยัง เมโสโปเตเมีย, อียิปต์โบราณ และ อนุทวีปอินเดีย ชื่อเรียกมีรากศัพท์มาจากภาษาเปอร์เซีย

ส่วนผสมหลักได้แก่ แป้งสาลี เกลือ น้ำ และ ยีสต์ แต่อาจเติม นมเปรี้ยว นม น้ำมัน บางครั้งอาจใส่ ไข่ไก่ น้ำตาล และ เครื่องเทศ เล็กน้อย

## อ้างอิง
# จักรพรรดิฉงเจิน

| สมเด็จพระจักรพรรดิฉงเจิน |
| --- |
| *จักรพรรดิจีนราชวงศ์หมิง* |
| พระราชลัญจกรและลายพระอภิไธยของจักรพรรดิฉงเจิน |
| จักรพรรดิพระองค์ที่ 17 แห่ง ราชวงศ์หมิง |
| ครองราชย์ | 2 ตุลาคม 2170 - 25 เมษายน 2186 (15 ปี 205 วัน) |
| รัชสมัย | 15 ปี |
| ก่อนหน้า | สมเด็จพระจักรพรรดิเทียนฉี |
| ถัดไป | สมเด็จพระจักรพรรดิซุ่นจื้อ (ราชวงศ์ชิง) |
|  |
| พระราชสมภพ | 6 กุมภาพันธ์ 2153 |
| สวรรคต | 25 เมษายน 2186 (33 พรรษา) |
| ฝังพระศพ | สุสานหมิงซื่อหลิง (明思陵) |
| พระอัครมเหสี | สมเด็จพระจักรพรรดินีเซี่ยวเจี๋ยเล่อ |
|

| รัชศก |
| --- |
| ฉงเจิน (Chongzhen,崇祯): 5 กุมภาพันธ์ 2171 - 25 เมษายน 2186 |
| พระนามเดิม |
| ราชสกุล: จู ราชทินนาม: ยู่เจี้ยน |
| พระสมัญญานาม |
| สมเด็จพระจักรพรรดิจ้วงเล่ยหมิน Zhuāng liè mǐn huángdì 庄烈愍皇帝 |
| พระอารามนาม |
| หมิงซื่อจง 明思宗 |

 |
| ราชวงศ์ | หมิง |
| พระบรมชนกนาถ | สมเด็จพระจักรพรรดิไท่ชาง |
| พระบรมชนนี | สมเด็จพระจักรพรรดินีเซี่ยวฉุน พระบรมราชชนนีพันปีหลวง |
| ลายพระอภิไธย |  |

**สมเด็จพระจักรพรรดิฉงเจิน** (6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1610-25 เมษายน ค.ศ. 1644) พระนามรอง **เต๋อเย่ว์** (德約) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 17 และองค์สุดท้ายของราชวงศ์หมิง พระองค์ครองราชย์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1627 ถึง ค.ศ. 1644 "ฉงเจิน" ซึ่งเป็นนามรัชสมัยของพระองค์ แปลว่า "มีเกียรติและเป็นสิริมงคล" เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิไท่ชาง และเป็นพระราชอนุชาในจักรพรรดิเทียนฉี ทรงได้รับการอภิบาลจากซวนอี้ไท่เฟย์ เมื่อพระบรมเชษฐาสวรรคตในปี ค.ศ. 1627 พระองค์จึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมา

สมเด็จพระจักรพรรดิฉงเจินมุ่งมั่นที่จะกอบกู้สถานการณ์ระส่ำระสายยุ่งเหยิงที่เกิดขึ้นในราชสำนักจากความขัดแย้งระหว่างขันทีกับขุนนางราชสำนัก ทรงขับไล่ขันที เว่ย์ จงเสียน ที่กำลังเรืองอำนาจยิ่งออกจากตำแหน่ง และเริ่มลดทอนอิทธิพลของขันที แต่งตั้งแม่ทัพนายกองที่มีความสามารถกลับสู่ตำแหน่งเดิม โดยเฉพาะกรณีแม่ทัพ หยวน ชงหวน ที่มีชัยชนะต่อกองทัพแมนจูมาก่อนหน้า อย่างไรก็ตามจีนต้องประสบภาวะภัยธรรมชาติครั้งใหญ่ในช่วงเวลาดังกล่าว ผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก ความไม่พอใจของประชาชนแผ่ขยายอย่างกว้างขวางรวดเร็ว ราชสำนักไม่อาจแก้ไขปัญหาได้ทันท่วงทีและมีประสิทธิภาพ ขุนนางในหัวเมืองฉ้อฉล ขูดรีดทรัพย์สิน กลั่นแกล้งประชาชนอย่างต่อเนื่อง

กระทั่งในปี ค.ศ. 1644 หลี่จื้อเฉิง อดีตนายทหารชั้นผู้น้อย เริ่มรวบรวมสมัครพรรคพวกก่อการต่อต้านราชสำนักขึ้นจนสามารถยึดเมืองซีอานได้ ตั้งตนเป็นจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ซุ่น กองกำลังหลี่จื้อเฉิงเคลื่อนทัพไปปิดล้อมปักกิ่งได้อย่างรวดเร็วโดยที่กองทหารของราชสำนักไม่อาจต้านทานได้เลย หลี่จื้อเฉิงยื่นคำขาดให้สมเด็จพระจักรพรรดิฉงเจินยอมจำนน บรรดาขุนนางและแม่ทัพนายกองส่วนมากยอมแพ้หรือไม่ก็หลบหนีออกจากเมืองหลวงไปก่อนหน้านั้น ในที่สุดขันทีผู้หนึ่งได้ลอบเปิดประตูเมืองให้กองทัพของหลี่จื้อเฉิงเข้าสู่เมืองหลวงได้ จักรพรรดิฉงเจินเสด็จฯ หนีขึ้นไปยังเขาจิงซาน ด้านเหนือของพระราชวังหลวง และผูกพระศอพระองค์เองกับต้นไม้ เสด็จสวรรคตขณะมีพระชนมพรรษาเพียง 34 พรรษา

## อ้างอิง

* Wu Luxing. 100 จักรพรรดิจีนที่โลกไม่ลืม แปลโดย ปรียานุช ปาริ. กรุงเทพฯ:ดอกหญ้า, 2541.
# กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 2001

กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน ครั้งที่ 21| เจ้าภาพ | ปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน |
| พิธีเปิด | 22 สิงหาคม พ.ศ. 2544 |
| พิธีปิด | 1 กันยายน พ.ศ. 2544 |
| สนามกีฬาหลัก | เวิร์กเกอร์สเตเดียม |

**กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 2001** (อังกฤษ: *2001 Summer Universiade*) หรือการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อนครั้งที่ 21 เป็นการแข่งขันกีฬาของนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยทั่วโลกที่มีการแข่งขันกีฬาหลายชนิด จัดขึ้นที่ปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 22 สิงหาคม ถึง 1 กันยายน พ.ศ. 2544

## สัญลักษณ์

### สัญลักษณ์ประจำการแข่งขัน

### คำขวัญ

### สัตว์นำโชค

### เพลงประจำการแข่งขัน

## การวิ่งคบเพลิง

## สนามแข่งขัน

## ชนิดกีฬาที่แข่งขัน

# = ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน =ไทย

## สรุปเหรียญการแข่งขัน

ตารางสรุปเหรียญการแข่งขัน 10 อันดับแรก

| อันดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  จีน | 54 | 25 | 24 | 103 |
| 2 |  สหรัฐ | 21 | 13 | 13 | 47 |
| 3 |  ญี่ปุ่น | 14 | 14 | 25 | 53 |
| 4 |  ยูเครน | 14 | 14 | 7 | 34 |
| 5 |  รัสเซีย | 12 | 18 | 20 | 52 |
| 6 |  อิตาลี | 8 | 8 | 6 | 22 |
| 7 |  คิวบา | 6 | 4 | 2 | 12 |
| 8 |  ฝรั่งเศส | 5 | 2 | 15 | 22 |
| 9 |  สหราชอาณาจักร | 4 | 2 | 4 | 9 |
| 10 |  เกาหลีใต้ | 3 | 10 | 14 | 27 |

## อ้างอิง
# เปี้ยนอี้ฟาง

บอร์ดประวัติความเป็นมาของร้าน
เป็ดปักกิ่งของร้านเปี้ยนอี้ฟาง
**เปี้ยนอี้ฟาง** หรือ **เผี้ยนอี้ฝัง** (จีน: 便宜坊; พินอิน: *Biànyífānɡ*) เป็นร้านเก่าแก่ดั้งเดิม ก่อตั้งมาตั้งแต่หกร้อยกว่าปีก่อน สมัยราชวงศ์หมิง เป็นร้านขายเป็ดปักกิ่งที่เก่าแก่ที่สุด และเป็นต้นตำรับเป็ดปักกิ่งแห่งแรกในกรุงปักกิ่ง โดดเด่นด้วยการย่างแบบ "อบในเตาปิด" อันเป็นเอกลักษณ์ของร้าน ที่ตัวเป็ดจะไม่สัมผัสกับเปลวไฟโดยตรง แต่จะใช้การถ่ายเทความร้อนผ่านผนังเตา และพ่อครัวจะไม่เปิดประตูเตาระหว่างย่างเลย จนกระทั่งตัวเป็ดสุกพร้อมเสิร์ฟ

คู่แข่งทางการค้าตลอดกาลของร้านนี้ คือ เฉวียนจวี้เต๋อ อีกหนึ่งร้านดังที่เชี่ยวชาญด้านเป็ดปักกิ่ง

## ประวัติ

ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1416 ตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิง เดิมทีเป็นเพียงร้านขายอาหารจานเป็ดไก่อยู่ใกล้กรุงปักกิ่ง ต่อมาเริ่มขยับขยายกิจการเข้ามาในเมืองหลวง ในปี ค.ศ. 1855 เปิดร้านแรก (flagship store) โดยใช้ชื่อ **เปี้ยนอี้ฟาง เข่ายาเตี้ยน** (便宜坊烤鴨店; พินอิน: *Biànyífāng kǎoyādiàn*) บริเวณสี่แยกฉงเหวินเหมิน ซึ่งเป็นย่านการค้าที่เจริญรุ่งเรืองใจกลางกรุงปักกิ่ง ที่ห่างจากจัตุรัสเทียนอันเหมินเพียงแค่ 15 นาที (เดินเท้า)

แรกเริ่มเดิมทีนั้น เปี้ยนอี้ฟางเป็นภัตตาคารที่ขึ้นชื่อด้านอาหารซันตง (鲁菜; พินอิน: *lǔ cài*) ก่อนจะโด่งดังด้วยเมนู เป็ดปักกิ่ง ที่ใช้สูตรดั้งเดิมตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิง ด้วยวิธีการย่างแบบเตาปิดอันเป็นเอกลักษณ์ของร้าน ที่ทำให้เป็ดทั้งหอม หนังกรอบทว่าเนื้อนุ่มใน นอกจากนี้ยังมีเมนูเด็ดอย่าง ตับเป็ดรสเลิศที่ปรุงแบบตะวันตก (西法鸭肝) ที่เป็นอีกจานยอดนิยมของร้าน

เปี้ยนอี้ฟางเป็นหนึ่งในสุดยอดแบรนด์เก่าแก่ของจีน (老字號) และเป็นสถานที่รับรองแขกเหรื่อ บุคคลสำคัญมากมาย ปัจจุบันมีสาขาในกรุงปักกิ่งหลายแห่ง เช่น สาขาเซียนหยูโข่ว (鲜鱼口) บนถนนเฉียนเหมิน ถนนสายการค้าเก่าแก่ของกรุงปักกิ่ง หรือสาขานิวเวิลด์ (新世界店) บนชั้น 3 ของห้างสรรพสินค้านิวเวิลด์ เป็นต้น

## ดูเพิ่ม

* เฉวียนจวี้เต๋อ

## แหล่งอ้างอิงอื่น

* Official Website of Bianyifang เก็บถาวร 2011-02-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Bianyifang: Top 2 Peking Duck restaurants in Beijing (2011)

## อ้างอิง
# ฮวงจุ้ย (ศาสตร์)

อาคารที่อยู่อาศัยฮ่องกงที่สร้างตามหลักเฟิงฉุ่ย หรือ ฮวงจุ้ย
**ฮวงจุ้ย** (อังกฤษ: *Feng Shui*; จีนตัวย่อ: 风水; จีนตัวเต็ม: 風水; พินอิน: *fēngshuǐ *เฟิงฉุ่ย**; /fɤŋ ʂueɪ/) หมายถึง สภาวะแวดล้อม หรือการอยู่อาศัยให้สอดคล้องกับสภาพแวดล้อม ในคติของชาวจีน มีลักษณะใกล้เคียงสถาปัตยกรรมศาสตร์ คำว่า ฮวงจุ้ย มาจากคำว่า ลม (ฮวง) และ น้ำ (จุ้ย) ออกเสียงตามสำเนียง ภาษาจีนแต้จิ๋ว

ฮวงจุ้ย นี้อาศัยหลักการของการไหลเวียนของพลังงานบนผืนโลก (ชี่) โดยเปรียบให้เข้าใจได้ง่ายโดยการเปรียบเทียบกับธรรมชาติของไหลที่เรารู้จักกันดี ได้แก่ธรรมชาติของลมและธรรมชาติของน้ำ ซึ่งนักพยากรณ์ฮวงจุ้ยที่ดีต้องอ่านพลังงานของชี่ และ แหล่งที่มาของชี่ให้ออก เพื่อเสริมการนำเข้า / ทำลายการปิดกั้น ให้ชี่ที่ดีสามารถเข้าได้ และ ถ่ายเทชี่ที่เสีย / ปิดกั้นไม่ให้ชี่ที่เสียสามารถเข้าสู่สถานที่ที่เราอยู่ได้

ศาสตร์นี้มาจากประเทศจีน ดังนั้น ผู้ที่ศึกษาและอาจารย์มักจะมีเครื่องรางที่มาจากจีนมาใช้ในการแก้ ความเป็นจริงแล้ว การสร้างสภาพแวดล้อมตามหลักฮวงจุ้ยนั้น ไม่เหมือนกันเลยในแต่ละเขตของโลก สภาพภูมิอากาศคนละอย่าง ในเรื่องของพิธีกรรมจีนจึงมีบทบาทกับฮวงจุ้ย กับทุกประเทศซึ่งเป็นเรื่องที่ต้องพิจารณากัน

ในเมืองไทย บ้านเรือนไทยสมัยก่อนจัดว่าถูกหลักของการจัดฮวงจุ้ยที่ถูกต้องในสภาพอากาศนี้ สำหรับในปัจจุบันบ้านเรือนไทยอาจจะไม่เหมาะ เนื่องจากราคาสูง ดังนั้นสถาปนิกที่มีต้องปรับเปลี่ยนสถาปัตยกรรม

การจัดตามหลักฮวงจุ้ยนั้นมีการจัดเพื่อการณ์หลายอย่างตามการใช้งานที่เจ้าของอย่างให้เป็น ดังนั้นพื้นที่ (space) กับอารมณ์ (mood) มีส่วนสำคัญกับงานฮวงจุ้ย อารมณ์ของคน มีส่วนกับโชคชะตา วันเดือนปีเกิด และดวงดาวรวมถึง หลักเชิง จิตวิทยา
# เอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 1990

การแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว ครั้งที่ 2| เมืองเจ้าภาพ | ซัปโปโระ,  ญี่ปุ่น |
| คำขวัญ | --- |
| ประเทศเข้าร่วม | 10 |
| นักกีฬาเข้าร่วม | 310 คน |
| กีฬา | 6 ประเภท |
| พิธีเปิด | 9 มีนาคม ค.ศ. 1990 |
| พิธีปิด | 14 มีนาคม ค.ศ. 1990 |
| ประธานพิธี | --- |
| นักกีฬาปฏิญาณ | --- |
| ผู้ตัดสินปฏิญาณ | --- |
| ผู้จุดคบเพลิง | --- |
| สนามกีฬาหลัก | --- |

**การแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 1990** เป็นมหกรรมกีฬาเอเชียนเกมส์ฤดูหนาวครั้งที่ 2 จัดขึ้นที่เมืองซัปโปโระ ทางตอนเหนือของ ประเทศญี่ปุ่น การแข่งขันครั้งนี้เป็นการจัดการแข่งขันเอเชียนเกมส์ฤดูหนาวของประเทศญี่ปุ่นครั้งที่ 2 ติดต่อกัน จัดขึ้นระหว่างวันที่ 9-14 มีนาคม พ.ศ. 2533 มีประเทศเข้าร่วมการแข่งขัน 10 ประเทศ นักกีฬา 310 คน ใน 6 ชนิดกีฬา

## ประเทศที่เข้าร่วมในการแข่งขัน

* ญี่ปุ่น(เจ้าภาพ)
* จีน
* เกาหลีใต้
* อินเดีย
* มองโกเลีย
* เกาหลีเหนือ
* ฮ่องกง
* ฟิลิปปินส์
* อิหร่าน
* จีนไทเป

## สรุปเหรียญการแข่งขัน

      ญี่ปุ่น (เจ้าภาพ)

|  อันดับ  | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  ญี่ปุ่น | **18** | **16** | **13** | **47** |
| 2 |  จีน | 9 | 9 | 8 | 26 |
| 3 |  เกาหลีใต้ | 6 | 7 | 8 | 21 |
| 4 |  เกาหลีเหนือ | 0 | 1 | 4 | 5 |
| 5 |  มองโกเลีย | 0 | 0 | 1 | 1 |
|  | **รวม** | **33** | **33** | **34** | **100** |

**ประเทศที่ไม่ได้รับเหรียญรางวัล ได้แก่ อินเดีย
* อิหร่าน
* ฮ่องกง
* จีนไทเป
* ฟิลิปปินส์

## ดูเพิ่ม

* เอเชียนเกมส์
* ซีเกมส์
* เอเชียนอินดอร์เกมส์
* โอลิมปิกฤดูหนาว

## อ้างอิง
# ตราแผ่นดินของตุรกี

| ตราแผ่นดินของตุรกี |
| --- |
|  |
| รายละเอียด |
| ผู้ใช้ตรา | สาธารณรัฐตุรกี |
| โล่ | พระจันทร์เสี้ยวและดวงดาวสีแดง |

ตราแผ่นดินของตุรกี ไม่ปรากฏปีที่ใช้ตราปัจจุบัน มีส่วนประกอบต่อไปนี้

1. โล่ เป็นรูป พระจันทร์และดวงดาวสีแดง

## รูปแบบอื่นๆ

*
*
*
* ใช้กับประธานาธิบดีตุรกี
* ใช้กับประธานาธิบดีตุรกี

## ดูเพิ่ม

* ธงชาติตุรกี
* เพลงชาติตุรกี
# จังหวัดดียาร์บาคือร์

| จังหวัดดียาร์บาคือร์
Diyarbakır ili |
| --- |
| จังหวัดของประเทศตุรกี |
| ที่ตั้งของจังหวัดดียาร์บาคือร์ในตุรกี |
| ประเทศ |  ตุรกี |
| ภาค | Southeast Anatolia |
| อนุภูมิภาค | Şanlıurfa |
| การปกครอง |
|  • เขตเลือกตั้ง | ดียาร์บาคือร์ |
|  • ข้าหลวง | Ali İhsan Su |
| พื้นที่ |
|  • รวม | 15,355 ตร.กม. (5,929 ตร.ไมล์) |
| ประชากร (2010) |
|  • รวม | 1,528,958 คน |
|  • ความหนาแน่น | 100 คน/ตร.กม. (260 คน/ตร.ไมล์) |
| รหัสพื้นที่ | 0412 |
| ทะเบียนพาหนะ | 21 |

**จังหวัดดียาร์บาคือร์** (ตุรกี: *Diyarbakır ili*; ซาซา: *Suke Dîyarbekîr*; เคิร์ด: *Parêzgeha Amedê*) เป็นจังหวัดทางภาคตะวันออกเฉียงใต้ของตุรกีมีพื้นที่ 15,355 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 1,528,958 คน มีเมืองหลักคือดียาร์บาคือร์

## อ้างอิง
# ทอมัส เพน

| โทมัส เพน (Thomas Paine) |
| --- |
| ภาพเหมือนโดยโลรองต์ ดาบอส (ป. ค.ศ. 1792) |
| เกิด | โทมัส เพน (Thomas Pain) (1737-02-09)9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1737 (ตามปฏิทินใหม่) Thetford ประเทศอังกฤษ |
| เสียชีวิต | มิถุนายน 8, 1809(1809-06-08) (72 ปี) นครนิวยอร์ก รัฐนิวยอร์ก สหรัฐ |
| คู่สมรส | * แมรี แลมเบิร์ต (สมรส 1759)
* เอลิซาเบธ โอล์ไลฟ์ (สมรส 1771; แยก 1774)
 |
|  |
| ยุค | ยุคเรืองปัญญา |
| สำนัก | * เสรีนิยม
* (ลัทธิหัวรุนแรง)
* สาธารณรัฐนิยม
* มนุษยนิยมแบบฆราวาส
 |
| ความสนใจหลัก | * การเมือง
* จริยธรรม
* ศาสนา
 |
| ขยาย
**ได้รับอิทธิพลจาก + ฌากอแบ็ง
	+ เดวิด ฮูม
	+ เอ็ดเวิร์ด กิบบอน
	+ วอลแตร์
	+ ฌ็อง-ฌัก รูโซ
	+ จอห์น ล็อก
	+ สมาคมศาสนาเพื่อน
	+ มงแต็สกีเยอ
	+ เบนจามิน แฟรงกลิน
 |
| ขยาย
**เป็นอิทธิพลต่อ + ทอมัส เจฟเฟอร์สัน
	+ วิลเลียม ก็อดวิน
	+ แมรี วอลล์สโตนคราฟต์
	+ พีเอร์ วิกตูเนียน แวร์กเนียด
	+ อับราฮัม ลินคอล์น
	+ โทมัส เอดิสัน
	+ คาร์ล มาคส์
	+ ซีคมุนท์ ฟร็อยท์
	+ ชาลส์ ดาร์วิน
	+ ฟรีดริช นีทเชอ
	+ มาร์ก ทเวน
	+ เจเตียรา ภูเล
	+ มอนเคียว ดี. คอนเวย์
	+ เบอร์ทรันด์ รัสเซลล์
	+ จอร์จ คาร์ลิน
	+ คริสโตเฟอร์ ฮิตเชนส์
	+ โรเบิร์ต จี. อิงเกอร์ซอลล์
 |
|  |
| ลายมือชื่อ |
|  |

**โทมัส เพน** (อังกฤษ: *Thomas Paine*; ชื่อเกิด **โทมัส เพน** (อังกฤษ: *Thomas Pain*); 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1737 [ตามปฏิทินเก่า 29 มกราคม ค.ศ. 1736] – 8 มิถุนายน ค.ศ. 1809) เป็นนักเคลื่อนไหวทางการเมือง นักปรัชญา นักทฤษฎีทางการเมือง และนักปฏิวัติชาวอเมริกันเกิดที่ประเทศอังกฤษ เขาประพันธ์*สามัญสำนึก* (ค.ศ. 1776) *วิกฤตการณ์อเมริกา* (ค.ศ. 1776–1783) ซึ่งเป็นจุลสารสองแผ่นที่ทรงอิทธิพลที่สุด ในช่วงเริ่มต้นของเหตุการณ์การปฏิวัติอเมริกาและช่วยจุดประกายให้ผู้รักชาติ ใน พ.ศ. 1776 เพื่อประกาศอิสรภาพจากบริเตนใหญ่ ความคิดของเขาสะท้อนถึงความคิดสิทธิมนุษยชนข้ามชาติในยุคเรืองปัญญา

## หมายเหตุ

## อ้างอิง
# พายแอปเปิล

พายแอปเปิล|  พายแอปเปิลแบบโครงตาข่าย |
| แหล่งกำเนิด | ประเทศอังกฤษ |
| อุณหภูมิเสิร์ฟ | ร้อนหรือเย็น |
| ส่วนผสมหลัก | แอปเปิล, แป้ง, น้ำตาล, นม, ซินนามอน, เนย, เกลือ |
| พลังงาน (ต่อหน่วยบริโภค 100 กรัม) | 236 กิโลแคลอรี (988 กิโลจูล) |
| * ตำราอาหาร: พายแอปเปิล
* สื่อ: พายแอปเปิล
 |

**พายแอปเปิล** (อังกฤษ: *apple pie*) เป็นพายผลไม้ซึ่งมีส่วนผสมหลักเป็นแอปเปิล รับประทานเป็นของหวาน บางครั้งอาจโรยหน้าด้วยวิปครีมหรือไอศกรีม หรืออาจรับประทานกับคัสตาร์ดหรือเชดดาร์ชีส มีเพสตรีปิดทั้งข้างล่างและข้างบน ซึ่งเพสตรีตรงข้างบนมีลักษณะเป็นเส้นแบนยาว ซึ่งวางไขว้กัน​เหมือนเป็นลายถักตะกร้า

พายแอปเปิลเป็นของหวานที่นิยมรับประทานในประเทศตะวันตกหลายประเทศ เช่น สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร เยอรมนี เนเธอร์แลนด์ สวีเดน เป็นต้น พายแอปเปิลถือว่าเป็นสัญลักษณ์ของสหรัฐอย่างไม่เป็นทางการ และถือเป็นหนึ่งในอาหารทานเล่นซิกเนเจอร์

## ส่วนผสม

แอปเปิลในพายแอปเปิลต้องนำหั่นเป็นชิ้น ๆ และส่วนมากมักปอกเปลือกออกก่อน ชนิดของแอปเปิลที่นิยมใช้ในพายแอปเปิลมักมีลักษณะกรอบและค่อนข้างเปรี้ยว ได้แก่ แอปเปิลพันธุ์แบรมลีย์ เอ็มไพร์ นอร์เดิร์นสปาย หรือแกรนนีสมิธ ซึ่งเป็นพันธุ์ที่รับประทานอย่างสด ๆ หรือรับประทานเป็นส่วนผสมของอาหารจานอื่นก็ได้ แอปเปิลที่ใช้อาจเป็นแอปเปิลสด แอปเปิลกระป๋อง หรือแอปเปิลตากแห้งที่นำมาแช่น้ำไว้ก็ได้ โดยแอปเปิลตากแห้งมักจะนิยมใช้แทนแอปเปิลสดในฤดูกาลที่แอปเปิลมีน้อย

พายแอปเปิลอาลาโมด (a la Mode) ในสหรัฐอเมริกา คือพายแอปเปิลที่รับประทานกับไอศกรีม บางครั้งอาจมีชีสเชดดาร์หนึ่งชิ้นเล็ก ๆ วางอยู่ข้าง ๆ หรือข้างบนพายแอปเปิลที่ตัดออกมาเป็นชิ้นแล้วก็ได้เช่นกัน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลลอื่น

* Food Timeline history Notes: Apple Pie
* *A Apple Pie*, by Kate Greenaway, 1886. Woodblock printed children's book, based on a much earlier rhyme; from Project Gutenberg
* The Dutch Table: Dutch Apple Pie
* Dutch Apple Pie Recipe by Liesbeth de Vos
# จีนไทเป

ธงโอลิมปิกของจีนไทเป
**จีนไทเป** (อังกฤษ: *Chinese Taipei*) เป็นชื่อที่องค์กรและการแข่งขันระดับนานาชาติบางแห่งใช้เรียกประเทศไต้หวัน (สาธารณรัฐจีน) การใช้ชื่อดังกล่าวได้รับการเสนอครั้งแรกในข้อมตินาโงยะ โดยทั้งไต้หวันและสาธารณรัฐประชาชนจีนได้ยอมรับสิทธิ์ของอีกฝ่ายในการเข้าร่วมการแข่งขันของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ไต้หวันยังใช้ชื่อดังกล่าวในการเข้าร่วมองค์การการค้าโลก องค์การอนามัยโลก อนุสัญญาเมตริก และการประกวดนางงามต่าง ๆ

"จีนไทเป" เป็นคำที่จงใจทำให้กำกวมถึงสถานะทางการเมืองและความเป็นเอกราชของไต้หวัน ในมุมมองของไต้หวัน คำนี้เป็นคำที่ครอบคลุมกว่าคำว่า "ไต้หวัน" ซึ่งพรรคก๊กมินตั๋งถือว่าเป็นเพียงส่วนหนึ่งของพื้นที่ทั้งหมดที่สาธารณรัฐจีนได้อ้างกรรมสิทธิ์ (ทั้งสาธารณรัฐจีนและสาธารณรัฐประชาชนจีนต่างอ้างกรรมสิทธิ์เหนือพื้นที่ "จีน" ทั้งหมด ซึ่งรวมทั้งจีนแผ่นดินใหญ่และไต้หวัน) และในมุมมองของสาธารณรัฐประชาชนจีน การใช้คำว่า "ไต้หวัน" ถือเป็นการยอมรับถึงเอกราชไต้หวัน ส่วนการใช้คำว่า "ไต้หวัน, จีน" (มณฑลไต้หวัน) ก็ไม่เป็นที่ยอมรับจากไต้หวัน เพราะถือเป็นการตีความว่าไต้หวันเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐประชาชนจีน

## ดูเพิ่ม

* ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของไต้หวัน
* ประวัติศาสตร์ของไต้หวัน
* จีนไทเปในโอลิมปิก