# กีฬาโอลิมปิก

โอลิมปิกเกมส์
Olympic Games| ตราวงแหวนโอลิมปิก |
| ชื่อย่อ | Olympiad |
| คำขวัญ | Citius, Altius, Fortius เร็วขึ้น, สูงขึ้น, แกร่งขึ้น |
| ก่อตั้ง | **โอลิมปิก: ฤดูร้อนครั้งที่ 1 พ.ศ. 2439

 กรีซ เอเธนส์
* ฤดูหนาวครั้งที่ 1 พ.ศ. 2467

 ฝรั่งเศส ชามอนี
**พาราลิมปิก: ฤดูร้อนครั้งที่ 1 พ.ศ. 2503

 อิตาลี โรม
* ฤดูหนาวครั้งที่ 1 พ.ศ. 2519

 สวีเดน เอิร์นเชิลส์วีก
**เยาวชน: โอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อนครั้งที่ 1 พ.ศ. 2553

 สิงคโปร์ สิงคโปร์
* โอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาวครั้งที่ 1 พ.ศ. 2555

 ออสเตรีย อินส์บรุค  |
| จัดขึ้นทุก | 4 ปี |
| ครั้งล่าสุด | **ฤดูร้อน: โอลิมปิกครั้งที่ 33/
* พาราลิมปิกครั้งที่ 17

 ฝรั่งเศส ปารีส
**ฤดูหนาว: โอลิมปิกครั้งที่ 24/
* พาราลิมปิกครั้งที่ 13

 จีน ปักกิ่ง
**เยาวชน: ฤดูร้อนครั้งที่ 3

 อาร์เจนตินา บัวโนสไอเรส
* ฤดูหนาวครั้งที่ 2

 นอร์เวย์ ลีลแฮมเมอร์ |
| วัตถุประสงค์ | กีฬาสำหรับนานาชาติ |
| สำนักงานใหญ่ | คณะกรรมการโอลิมปิกสากล  โลซาน, สวิตเซอร์แลนด์ |
| ประธาน |  โธมัส บัคช์ |
| เว็บไซต์ | คณะกรรมการโอลิมปิกสากล |
| หมายเหตุ | แบ่งเป็นโอลิมปิกฤดูร้อน โอลิมปิกฤดูหนาว พาราลิมปิกเกมส์ และโอลิมปิกเยาวชน |

**กีฬาโอลิมปิกเกมส์** (อังกฤษ: *Olympic Games*, ฝรั่งเศส: *les Jeux olympiques, JO*) หรือกีฬาโอลิมปิกเกมส์สมัยใหม่ (อังกฤษ: *Modern Olympic Games*) เป็นการแข่งขันกีฬาระหว่างประเทศที่สำคัญ มีทั้งกีฬาฤดูร้อนและฤดูหนาว โดยมีนักกีฬากว่าพันคนเข้าร่วมการแข่งขันในหลายชนิดกีฬา กีฬาโอลิมปิกถูกมองว่าเป็นการแข่งขันกีฬาที่สำคัญที่สุดของโลก โดยมีประเทศเข้าร่วมแข่งขันกว่า 200 ประเทศ ปัจจุบัน กีฬาโอลิมปิกจัดขึ้นทุก ๆ 4 ปี โดยผลัดกันระหว่างโอลิมปิกฤดูร้อนกับโอลิมปิกฤดูหนาวห่างกันทุก 2 ปี

การสร้างสรรค์กีฬาโอลิมปิกได้รับแรงบันดาลใจจากกีฬาโอลิมปิกโบราณ (กรีก: Ὀλυμπιακοί Ἀγῶνες) ที่เคยจัดขึ้นในโอลิมเปีย กรีซ จากในระหว่างศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสตกาลจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 4 โดย บารอน ปีแยร์ เดอ กูแบร์แต็ง ชาวฝรั่งเศส เป็นผู้ก่อตั้งคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (ไอโอซี) ใน พ.ศ. 2437 จนนำไปสู่การจัดโอลิมปิกสมัยใหม่ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2439 ณ กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ นับแต่นั้นมาไอโอซีกลายเป็นองค์การที่ดูแลกระบวนการโอลิมปิก (Olympic Movement) โดยมีกฎบัตรโอลิมปิกนิยามโครงสร้างและอำนาจหน้าที่ของคณะกรรมการฯ

วิวัฒนาการของกระบวนการโอลิมปิกระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 20 และ 21 ได้ส่งผลให้เกิดความเปลี่ยนแปลงต่อกีฬาโอลิมปิกหลายประการ การปรับแก้บางอย่างรวมไปถึง การริเริ่มโอลิมปิกฤดูหนาวเพื่อแข่งขันกีฬาน้ำแข็งและฤดูหนาว กีฬาพาราลิมปิกเพื่อนักกีฬาที่มีความพิการทางร่างกาย และกีฬาโอลิมปิกเยาวชนเพื่อนักกีฬาวัยรุ่น ไอโอซีได้ปรับตัวให้สอดคล้องกับสถานการณ์ทางเศรษฐกิจ การเมืองและเทคโนโลยีแห่งศตวรรษที่ 20 ตามความจริง ผลคือ กีฬาโอลิมปิกได้ขยับจากลักษณะมือสมัครเล่นบริสุทธิ์ (pure amateurism) ตามแนวคิดของกูแบร์แต็ง เพื่อให้นักกีฬาอาชีพร่วมการแข่งขันได้ ความสำคัญที่เพิ่มขึ้นของสื่อมวลชนได้ก่อให้เกิดปัญหาการอุปถัมภ์โดยบริษัทและการใช้ประโยชน์เชิงพาณิชย์จากกีฬาโอลิมปิก สงครามโลกนำไปสู่การยกเลิกโอลิมปิกเมื่อ พ.ศ. 2459, 2483 และ 2487 มีการคว่ำบาตรครั้งใหญ่ระหว่างสงครามเย็น ซึ่งจำกัดการเข้าร่วมในโอลิมปิกเมื่อ พ.ศ. 2523 และ 2527

กระบวนการโอลิมปิกประกอบด้วยสหพันธ์กีฬาระหว่างประเทศ คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ และคณะกรรมการจัดการแข่งขันของกีฬาโอลิมปิกแต่ละครั้ง เมืองเจ้าภาพเป็นผู้รับผิดชอบการจัดการแข่งขันและการจัดหาเงินทุนเพื่อสมโภช (celebrate) กีฬาตามกฎบัตรโอลิมปิก โปรแกรมโอลิมปิก ซึ่งประกอบด้วยกีฬาที่จะมีการแข่งขันในโอลิมปิก ถูกกำหนดโดยไอโอซีเช่นกัน การสมโภชกีฬาโอลิมปิกหมายรวมพิธีการและสัญลักษณ์จำนวนมาก อาทิ ธงและคบเพลิงโอลิมปิก ตลอดจนพิธีเปิดและปิด มีนักกีฬากว่า 13,000 คน เข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อนและฤดูหนาวใน 33 ชนิดกีฬา เกือบ 400 รายการ ผู้ที่ชนะเลิศเป็นอันดับหนึ่ง สองและสามในแต่ละรายการจะได้รับเหรียญโอลิมปิก ทอง เงินและทองแดง ตามลำดับ

## กีฬาโอลิมปิกโบราณ

อัฒจันทร์ในโอลิมเปีย กรีซ
กีฬาโอลิมปิกโบราณ (Ancient Olympic Games) เป็นเทศกาลทางศาสนาและกรีฑาซึ่งจัดขึ้นทุกสี่ปี ณ สถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งซุสในโอลิมเปีย กรีซ โดยนครรัฐและราชอาณาจักรกรีซโบราณได้ส่งตัวแทนเข้าร่วมแข่งขัน โอลิมปิกโบราณนี้เน้นกรีฑาเป็นหลัก แต่ก็มีการแข่งขันต่อสู้และรถม้าด้วย ระหว่างการแข่งขัน ความขัดแย้งระหว่างนครรัฐที่เข้าร่วมทั้งหมดจะถูกเลื่อนไปจนกว่าการแข่งขันจะเสร็จสิ้น จุดกำเนิดของกีฬาโอลิมปิกเหล่านี้ยังเป็นปริศนาและตำนาน เรื่องปรัมปราหนึ่งที่ได้รับความนิยมมากที่สุดชี้ว่า เฮราคลีสและซุสผู้เป็นบิดาเป็นแบบฉบับของกีฬาดังกล่าว ตามตำนาน เฮราคลีสเป็นผู้แรกที่เรียกกีฬานี้ว่า "โอลิมปิก" และตั้งธรรมเนียมจัดการแข่งขันขึ้นทุกสี่ปี ตำนานยืนยันว่า หลังจากที่เฮราคลีสสำเร็จภารกิจสิบสองประการ (twelve labors) แล้ว เขาได้ทรงสนามกีฬาโอลิมปิกเพื่อถวายเกียรติแด่ซุส หลังการแข่งขันนี้ เขาเดินเป็นเส้นตรงระยะ 200 ก้าว และเรียกระยะทางนี้ว่า "stadion" (กรีก: στάδιον, ละติน: stadium, "เวที") ซึ่งภายหลังชาวกรีกยังใช้เป็นหน่วยวัดระยะทางด้วย เรื่องปรัมปราอีกเรื่องหนึ่งเชื่อมโยงกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกกับมโนทัศน์การพักรบโอลิมปิก (กรีก: ἐκεχειρία, ekecheiria, อังกฤษ: *Olympic truce*) ของกรีซ วันก่อตั้งกีฬาโอลิมปิกโบราณที่ได้รับการยอมรับมากที่สุด คือ 776 ปีก่อนคริสตกาล ตามรอยจารึกซึ่งพบที่โอลิมเปีย และมีการระบุรายชื่อผู้ชนะการวิ่งซึ่งจัดขึ้นทุกสี่ปีเริ่มตั้งแต่ 776 ปีก่อน ค.ศ. กีฬาโอลิมปิกโบราณมีรายการแข่งขันวิ่ง ปัญจกีฬา (ประกอบด้วยการกระโดด ขว้างจักร พุ่งแหลน วิ่ง และมวยปล้ำ) ชกมวย มวยปล้ำ ศิลปะป้องกันตัวแพนแครชัน (pankration) และขี่ม้า ความเชื่อมีอยู่ว่า คอโรเอบัส (Coroebus) พ่อครัวจากนครเอลลิส (Elis) เป็นผู้ชนะโอลิมปิกคนแรก

กีฬาโอลิมปิกมีความสำคัญทางศาสนาเป็นหลัก โดยมีการแข่งขันกีฬาร่วมกับพิธีกรรมบูชายัญเพื่อถวายเกียรติแด่ทั้งซุส (ซึ่งมีเทวรูปอันมีชื่อเสียงโดย ฟิเดียส ในเทวสถานของพระองค์ที่โอลิมเปีย) และฟีลอปส์ เทพวีรบุรุษและพระมหากษัตริย์ตามตำนานของโอลิมเปีย ฟีลอปส์มีชื่อเสียงในการแข่งรถม้ากับพระเจ้าอีโนมาอัส (Oenomaus) แห่งปีซาทิส (Pisatis) ผู้ชนะจากการแข่งขันดังกล่าได้รับการยกย่องและมีอนุสรณ์ในบทกวีและรูปปั้น กีฬาโอลิมปิกจัดขึ้นทุกสี่ปี ซึ่งคาบนี้เรียกว่า Olympiad ซึ่งชาวกรีกใช้เป็นหน่วยในการวัดเวลาอย่างหนึ่ง กีฬาโอลิมปิกเป็นส่วนหนึ่งของวัฏจักรที่เรียกว่า กีฬาแพนเฮลลินนิค (Panhellenic Games) ซึ่งมีกีฬาไพเธียน กีฬานีเมียน และกีฬาอิสท์เมียน

กีฬาโอลิมปิกรุ่งเรืองถึงขีดสุดในศตวรรษที่ 6 และ 5 ก่อนคริสตกาล จากนั้นค่อย ๆ เสื่อมความสำคัญลง เมื่อชาวโรมันมีอำนาจและอิทธิพลในกรีซ ขณะที่ยังไม่มีการเห็นพ้องต้องกันในทางวิชาการว่ากีฬาโอลิมปิกโบราณสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการเมื่อใด ส่วนใหญ่มักถือ ค.ศ. 393 เมื่อจักรพรรดิธีโอโดเซียสที่ 1 ทรงประกาศให้ลัทธิและการปฏิบัติตามหลักเพเกินถูกกำจัดไป ส่วนการอ้างอีกอย่างหนึ่ง คือ ใน ค.ศ. 426 เมื่อผู้สืบราชบัลลังก์ จักรพรรดิธีโอโดเซียสที่ 2 มีพระบรมราชโองการทำลายเทวสถานกรีกทั้งหมด

## โอลิมปิกสมัยใหม่

บารอน ปิแอร์เดอ ดูเบอร์แตง ต้องการให้การพลศึกษา และความสัมพันธ์ระหว่างประเทศดีขึ้น สิ่งเหล่านี้รวบรวมอยู่ในกีฬาโอลิมปิกสมัยใหม่
การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกสมัยใหม่ครั้งแรกถูกจัดขึ้นในสนามหินอ่อนในกรุงเอเธนส์, กรีซ
หลังจากโอลิมปิกโบราณได้ล้มเลิกไปเป็นเวลาถึง 15 ศตวรรษ โอลิมปิกยุคใหม่ก็เกิดขึ้น โดยมีนักกีฬาคนสำคัญของฝรั่งเศสชื่อ ปิแอร์ เดอ ดูเบอร์แตง ท่านขุนนางผู้นี้เกิดในกรุงปารีส เมื่อ 1 มกราคม พ.ศ. 2406 (ค.ศ. 1863) สนใจประวัติศาสตร์ ปัญหาการเมืองและสังคม ในปี พ.ศ. 2432 (ค.ศ. 1889) ท่านอายุได้ 26 ปี ได้เกิดความคิดที่จะฟื้นฟูการแข่งขันโอลิมปิก ซึ่งได้ล้มเลิกมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 936 (ค.ศ. 393) โดยติดต่อกับบุคคลสำคัญของสหราชอาณาจักร, สหรัฐอเมริกา และฝรั่งเศส เป็นเวลาถึง 4 ปี ในที่สุดได้เปิดการประชุมอย่างไม่เป็นทางการขึ้น ที่ตำบลซอร์บอนน์ ในกรุงปารีส เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2435 (ค.ศ. 1892) และประกาศ ณ ที่นั้นว่า การแข่งขันโอลิมปิกซึ่งได้หยุดมานานกว่า 15 ศตวรรษ จักได้พื้นขึ้นใหม่เป็นการปัจจุบัน และแผนการของงานโอลิมปิกปัจจุบันนั้น ได้เป็นที่ตกลงกันในที่ประชุมจำนวน 15 ประเทศ ณ ตำบลซอร์บอนน์ ประเทศฝรั่งเศส

คณะกรรมการผู้ริเริ่มได้ลงมติว่า ให้ทำการเปิดการแข่งขันโอลิมปิกปัจจุบันขึ้น โดยกำหนด 4 ปีต่อ 1 ครั้ง โดยให้ประเทศสมาชิกหมุนเวียนผลัดเปลี่ยนกันเป็นเจ้าภาพ แต่การเปิดแข่งขันครั้งแรกให้เริ่ม ณ กรุงเอเธนส์ ใน พ.ศ. 2439 (ค.ศ. 1896) เพื่อเป็นอนุสรณ์แห่งการกำเนิดกีฬาโอลิมปิกเมื่อครั้งโบราณ จากนั้นเป็นต้นมาการแข่งขันและวิธีเล่นกรีฑาก็พัฒนาไปอย่างกว้างขวาง และการแข่งขันทุก ๆ ครั้ง ให้ถือเอากรีฑาเป็นกีฬาหลัก ซึ่งจะขาดเสียมิได้ในการแข่งขันแต่ละครั้ง

### เจ้าภาพ

การกำหนดว่าประเทศใดจะได้เป็นเจ้าภาพในครั้งต่อไปนั้น กระทำขึ้น ณ สถานที่ที่การแข่งขันครั้งล่าสุดดำเนินอยู่นั้นเอง คณะกรรมการโอลิมปิกสากลจะพิจารณาบรรดาประเทศสมาชิกที่เสนอขอจัด และมีอำนาจเด็ดขาดที่จะลงมติให้ประเทศใดเป็นเจ้าภาพ ซึ่งจะประกาศให้ทราบอย่างเป็นทางการ ในวันพิธีเปิดการแข่งขันครั้งล่าสุดนั้น ประเทศที่ได้รับพิจารณาให้เป็นเจ้าภาพ ถือได้ว่าเป็นเกียรติอย่างสูงที่ได้รับความไว้วางใจ อันก่อให้เกิดความภาคภูมิใจต่อประชาชนทั้งประเทศ

### สมาชิก

ในปัจจุบัน ประเทศทั่วโลกเป็นสมาชิกโอลิมปิกประมาณ 197 ประเทศ แต่บางประเทศไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขัน เพราะเป็นประเทศเล็ก ขาดความพร้อมในเรื่องตัวนักกีฬา บารอน ปิแอร์เดอ ดูเบอร์แตง ได้ให้นิยามการเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกว่า ผู้เข้าร่วมการแข่งขันนั้นไม่เลือกผิวพรรณ ศาสนา ลัทธิการปกครอง แต่อย่างใด ความหมายการแข่งขันเพื่อให้นักกีฬาชาติต่าง ๆ ได้มาร่วมชุมนุมกัน ตัวนักกีฬาเปรียบเสมือนทูตสันถวไมตรีส่งมาเพื่อเชื่อมความสัมพันธ์ ร่วมเล่นสนุกสนานด้วยความเห็นอกเห็นใจ แลกเปลี่ยนความคิดเห็น ตลอดทั้งสร้างความเข้าใจอันดีต่อกัน อันนำมาซึ่งความสามัคคีและเพื่อสันติภาพของโลก การแพ้หรือชนะไม่ใช่สิ่งสำคัญ แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือ “การเข้าร่วม”

### รางวัล

รางวัลของการแข่งขันในสมัยโบราณผู้ที่ชนะจะได้รับการสรรเสริญมาก รางวัลที่ให้แก่ผู้ชนะในสมัยนั้น คือ กิ่งไม้มะกอกซึ่งตัดมาจากยอดเขาโอลิมปัส อันเป็นที่สิงสถิตของซุส แล้วทำเป็นวงคล้ายมงกุฎ จักรพรรดิจะเป็นผู้พระราชทานครอบลงบนศีรษะของผู้ชนะนั้น ๆ พร้อมทั้งได้สร้างอนุสาวรีย์ไว้ให้ชนรุ่นหลังศึกษาและชื่นชมต่อไป

สำหรับการแข่งขันโอลิมปิกสมัยปัจจุบันแบ่งรางวัลเป็นสามระดับ คือ เหรียญทอง เหรียญเงิน และเหรียญทองแดง ให้แก่ผู้ชนะเลิศ ผู้ชนะเลิศที่สอง และที่สามตามลำดับ ส่วนอันดับที่สี่ไปถึงอันดับที่หก จะได้ประกาศนียบัตรการเข้าร่วมการแข่งขัน

### คบเพลิงโอลิมปิก

ก่อนกีฬาโอลิมปิกหลายเดือน จะมีผู้วิ่งถือคบเพลิงโอลิมปิกจากเขาโอลิมเปียมาสู่พิธีเปิด
โคมไฟโอลิมปิก เมื่อมีการแข่งขันโอลิมปิกจะมีการจุดไฟกองใหญ่ขึ้นบนยอดเขาโอลิมปัส เพื่อให้ความสว่างไสว และเพื่อเป็นสัญญาณประกาศให้คนทั่วไปได้ทราบว่า การเฉลิมฉลองได้เริ่มขึ้นแล้ว พิธีการจุดไฟนั้น เริ่มแรกทำบนยอดเขาโอลิมปัส โดยใช้แว่นรวมแสงอาทิตย์ไปยังเชื้อเพลิง เมื่อติดไฟแล้ว จึงนำตะเกียงต่อเอาไว้ ไฟกองใหญ่จะคงลุกโชติช่วงต่อไปจนตลอดงานฉลอง ส่วนตะเกียงนั้นจะมีการวิ่งถือไปทั่วทุกนครรัฐ ด้วยการส่งต่อกันไปเป็นทอด ๆ จากนักวิ่ง คนละ 2 ไมล์ หากผ่านทะเลหรือแม่น้ำก็จะลงเรือข้ามฟากโดยไฟไม่ดับ ไฟนี้ชาวกรีก ถือว่าเป็นไฟศักดิ์สิทธิ์ และความสงบสุขของชาวกรีก ซึ่งพระเจ้าจะทรงพระพิโรธต่อบุคคลที่ไม่สนใจในกิจการนี้

โอลิมปิกในปัจจุบัน ยังคงรักษาประเพณีเรื่องการจุดไฟไว้ดังเดิมทุกประการ กล่าวคือ ก่อนจะมีการแข่งขันจะมีพิธีจุดไฟ ณ เขาโอลิมปัส ผู้จุดคือ สาวพรหมจารีย์ผู้บริสุทธิ์ เป็นผู้ต่อไฟจากแว่นรวมแสงของดวงอาทิตย์ด้วยคบเพลิง และไฟนี้จะถูกแจกจ่ายไปยังประเทศสมาชิกทั่วโลก และข้ามน้ำข้ามทะเลไปสู่ประเทศเจ้าภาพ และมีการวิ่งถือคบเพลิงส่งต่อกันไปจุดที่กระถางใหญ่บริเวณงานในวันแรกของพิธีเปิดการแข่งขัน ไฟจะต้องไม่ดับตั้งแต่เริ่มจุด ณ ภูเขาโอลิมปัส จนกว่าจะสิ้นสุดการแข่งขันโอลิมปิกในครั้งนั้น ๆ

### สัญลักษณ์โอลิมปิก

ธงโอลิมปิกมีผืนธงเป็นสีขาว ขนาดมาตรฐานยาว 3 เมตร กว้าง 2 เมตร ส่วนเครื่องหมายห้าห่วงคล้องกันอยู่บนกลางธง ขนาด 2 เมตร คูณ 0.60 เมตร มีสีฟ้า สีเหลือง สีดำ สีเขียว สีแดง ตามลำดับจากซ้ายไปขวา คล้องไขว้กันอยู่ตรงกลางสองแถว แถวบน 3 ห่วง แถวล่าง 2 ห่วง ห่วงสีที่คล้องกันอยู่ตรงกลางธงบนพื้นธงสีขาว รวมเป็น 6 สี โดยแท้จริงแล้ว ห้าห่วงหมายถึง ห้าส่วนของโลกที่อยู่ในโอบอ้อมของ “โอลิมปิกนิยม” มิเจาะจงเป็นห้าทวีปในโลกอย่างที่เข้าใจกัน แต่บังเอิญห้าทวีปนี้ก็เป็นห้าส่วนของโลกก็เลยอนุโลมกันไปเช่นนั้น ส่วนสีที่ห่วง 5 สี มิได้หมายถึงสีประจำทวีป ซึ่งสีทั้งหมด 6 สี รวมทั้งสีขาวที่เป็นพื้นธง หมายความว่า ธงชาติของประเทศต่าง ๆ ในโลกประกอบด้วยสีใดสีหนึ่งหรือมากกว่านั้นในจำนวนหกสีนั้น และไม่มีธงชาติของประเทศใดที่มีสีนอกเหนือไปจากหกสีนี้

ด้านล่างของห่วงมีคำอยู่ 3 คำ ซึ่งเป็นภาษาโรมัน แต่ละคำมีความหมายดังต่อไปนี้

Citius (swifter) : ความเร็ว ผู้เข้าร่วมการแข่งขันต้องวิ่งให้เร็วที่สุด
Altius (higher) : ความสูง ผู้เข้าร่วมการแข่งขันต้องทำให้สูงที่สุด
Fortius (stronger) : ความแข็งแรง ผู้เข้าร่วมการแข่งขันต้องมีความแข็งแกร่งที่สุด
## สนามกีฬาโอลิมปิก

## พิธีสำคัญ

### พิธีปิด

ในพิธีปิดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก จะมีการแข่งขันกีฬาประเภทสุดท้าย ซึ่งจะแข่งขันในสนามกีฬาหลัก โดยมากมักจะเป็นการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศของกีฬาฟุตบอล เมื่อการแข่งขันกีฬาประเภทสุดท้ายเสร็จสิ้น ขบวนนักกีฬาจากประเทศต่าง ๆ จะเดินเข้าสนามเพื่อเข้าร่วมพิธีปิด โดยประธานในพิธีกล่าวปิด แล้วไฟในกระถางคบเพลิงก็จะเริ่มดับลง บนป้ายบอกคะแนนจะมีตัวอักษรขึ้นว่า "จนกว่าเราจะพบกันใหม่ ณ เมือง..." (สถานที่ที่จะมีการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งต่อไปอีก 4 ปีข้างหน้า) สุดท้ายจึงร่วมร้องสามัคคีชุมนุมเป็นอันเสร็จสิ้น

## กีฬาในโอลิมปิก

## กระบวนการโอลิมปิก

กระบวนการโอลิมปิก (อังกฤษ: *Olympic Movement*) เป็นการจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ณ ที่ใดที่หนึ่งของโลกทุก 4 ปี เป็นลำดับไป โดยไม่ขาดตอนหรือหยุดยั้งอยู่ที่ใดที่หนึ่ง หรือล้มเลิกไปเหมือนอย่างในอดีตกาล รวมเข้าไปด้วย องค์กรต่าง ๆ นักกีฬา และ บุคคลที่เห็นด้วยกับแนวทางของกฎบัตรโอลิมปิก

กระบวนการโอลิมปิก ประกอบไปด้วยผู้ที่เห็นด้วยกับแนวทางของกฎบัตรโอลิมปิก และผู้ที่รับรองอำนาจของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (อังกฤษ: International Olympic Committee หรือ IOC) รวมไปถึง สหพันธ์ระหว่างประเทศ (อังกฤษ: International Federations หรือ IF) ของกีฬาที่มีการแข่งขันในกีฬาโอลิมปิก, คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ (อังกฤษ: National Olympic Committees หรือ NOCs), คณะกรรมการจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก (อังกฤษ: Organising Committees of the Olympic Games หรือ OCOGs) นักกีฬา กรรมการผู้ตัดสิน และผู้ตัดสิน สมาคม ชมรม รวมไปถึงองค์กรและสถาบันที่ได้รับการรับรองจากคณะกรรมการโอลิมปิกสากล

## สถานที่จัดการแข่งขันโอลิมปิกในยุคปัจจุบัน

แผนที่เมืองเจ้าภาพในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน
แผนที่เมืองเจ้าภาพในกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว
ในด้านการจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่ผ่านมา จะมีการผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนให้ประเทศสมาชิกต่าง ๆ ในแต่ละทวีปเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน และหากได้พิจารณาข้อมูลย้อนหลังนับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1964 เป็นต้นมา ได้มีการพิจารณาตามเกณฑ์การกระจายแบบ Geographic Distribution

| **ปี (ค.ศ.)**  | **กีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน** | **กีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว** | **กีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน** | **กีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว** |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **ครั้งที่** | **เมืองเจ้าภาพ** | **ประเทศเจ้าภาพ** | **ครั้งที่** | **เมืองเจ้าภาพ** | **ประเทศเจ้าภาพ** | **ครั้งที่** | **เมืองเจ้าภาพ** | **ประเทศเจ้าภาพ** | **ครั้งที่** | **เมืองเจ้าภาพ** | **ประเทศเจ้าภาพ** |
| 1896 | 1 | เอเธนส์ |  กรีซ |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 1900 | 2 | ปารีส |  ฝรั่งเศส |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 1904 | 3 | เซ็นต์หลุยส์ |  สหรัฐ |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 1906 | จัดพิเศษ | เอเธนส์ |  กรีซ |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 1908 | 4 | ลอนดอน |  สหราชอาณาจักร |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 1912 | 5 | สต็อกโฮล์ม |  สวีเดน |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 1916 | - | เบอร์ลิน (*ยกเลิกเนื่องจาก WW1*) |  เยอรมนี |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 1920 | 6 | แอนต์เวิร์ป |  เบลเยียม |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 1924 | 7 | ปารีส |  ฝรั่งเศส | 1 | ชามอนี |  ฝรั่งเศส |  |  |  |  |  |  |
| 1928 | 8 | อัมสเตอร์ดัม |  เนเธอร์แลนด์ | 2 | ซังคท์โมริทซ์ |   สวิตเซอร์แลนด์ |  |  |  |  |  |  |
| 1932 | 9 | ลอสแอนเจลิส |  สหรัฐ | 3 | เลคพลาซิด |  สหรัฐ |  |  |  |  |  |  |
| 1936 | 10 | เบอร์ลิน |  ไรช์เยอรมัน | 4 | การ์มิช-พาร์เทินเคียร์เชิน |  ไรช์เยอรมัน |  |  |  |  |  |  |
| 1940 | - | โตเกียว→เฮลซิงกิ (*ยกเลิกเนื่องจาก WW2*) |  ญี่ปุ่น →  ฟินแลนด์ | - | ซัปโปะโระ→ ซังคท์โมริทซ์→ การ์มิช-พาร์เทินเคียร์เชิน (*ยกเลิกเนื่องจาก WW2*) |  ญี่ปุ่น →   สวิตเซอร์แลนด์ →  ไรช์เยอรมัน |  |  |  |  |  |  |
| 1944 | - | ลอนดอน (*ยกเลิกเนื่องจาก WW2*) |  สหราชอาณาจักร | - | กอร์ตีนาดัมเปซโซ (*ยกเลิกเนื่องจาก WW2*) |  อิตาลี |  |  |  |  |  |  |
| 1948 | 11 | ลอนดอน |  สหราชอาณาจักร | 5 | ซังคท์โมริทซ์ |   สวิตเซอร์แลนด์ |  |  |  |  |  |  |
| 1952 | 12 | เฮลซิงกิ |  ฟินแลนด์ | 6 | ออสโล |  นอร์เวย์ |  |  |  |  |  |  |
| 1956 | 13 | เมลเบิร์น |  ออสเตรเลีย | 7 | กอร์ตีนาดัมเปซโซ |  อิตาลี |  |  |  |  |  |  |
| 1960 | 14 | โรม |  อิตาลี | 8 | สควอว์วัลเลย์ |  สหรัฐ |  |  |  |  |  |  |
| 1964 | 15 | โตเกียว |  ญี่ปุ่น | 9 | อินส์บรุค |  ออสเตรีย |  |  |  |  |  |  |
| 1968 | 16 | เม็กซิโกซิตี |  เม็กซิโก | 10 | เกรอนอบล์ |  ฝรั่งเศส |  |  |  |  |  |  |
| 1972 | 17 | มิวนิก |  เยอรมนีตะวันตก | 11 | ซัปโปะโระ |  ญี่ปุ่น |  |  |  |  |  |  |
| 1976 | 18 | มอนทรีออล |  แคนาดา | 12 | อินส์บรุค |  ออสเตรีย |  |  |  |  |  |  |
| 1980 | 19 | มอสโก |  สหภาพโซเวียต | 13 | เลคพลาซิด |  สหรัฐ |  |  |  |  |  |  |
| 1984 | 20 | ลอสแอนเจลิส |  สหรัฐ | 14 | ซาราเยโว |  ยูโกสลาเวีย |  |  |  |  |  |  |
| 1988 | 21 | โซล |  เกาหลีใต้ | 15 | แคลกะรี |  แคนาดา |  |  |  |  |  |  |
| 1992 | 22 | บาร์เซโลนา |  สเปน | 16 | อัลแบร์วิล |  ฝรั่งเศส |  |  |  |  |  |  |
| 1994 |  |  |  | 17 | ลิลเลฮัมเมร์ |  นอร์เวย์ |  |  |  |  |  |  |
| 1996 | 23 | แอตแลนตา |  สหรัฐ |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 1998 |  |  |  | 18 | นะงะโนะ |  ญี่ปุ่น |  |  |  |  |  |  |
| 2000 | 24 | ซิดนีย์ |  ออสเตรเลีย |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 2002 |  |  |  | 19 | ซอลต์เลกซิตี |  สหรัฐ |  |  |  |  |  |  |
| 2004 | 25 | เอเธนส์ |  กรีซ |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 2006 |  |  |  | 20 | ตูริน |  อิตาลี |  |  |  |  |  |  |
| 2008 | 26 | ปักกิ่ง |  จีน |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 2010 |  |  |  | 21 | แวนคูเวอร์ |  แคนาดา | 1 | สิงคโปร์ |  สิงคโปร์ |  |  |  |
| 2012 | 27 | ลอนดอน |  สหราชอาณาจักร |  |  |  |  |  |  | 1 | อินส์บรุค |  ออสเตรีย |
| 2014 |  |  |  | 22 | โซชิ |  รัสเซีย | 2 | หนานจิง |  จีน |  |  |  |
| 2016 | 28 | รีโอเดจาเนโร |  บราซิล |  |  |  |  |  |  | 2 | ลิลเลฮัมเมร์ |  นอร์เวย์ |
| 2018 |  |  |  | 23 | พย็องชัง |  เกาหลีใต้ | 3 | บัวโนสไอเรส |  อาร์เจนตินา |  |  |  |
| 2020 | 29 | โตเกียว (*เลื่อนการแข่งขันเป็นปี 2021 เนื่องจาก โควิด 19*) |  ญี่ปุ่น |  |  |  |  |  |  | 3 | โลซาน |   สวิตเซอร์แลนด์ |
| 2022 |  |  |  | 24 | ปักกิ่ง |  จีน |  |  |  |  |  |  |
| 2024 | 30 | ปารีส |  ฝรั่งเศส |  |  |  |  |  |  | 4 | คังว็อน |  เกาหลีใต้ |
| 2026 |  |  |  | 25 | มิลาน และกอร์ตีนาดัมเปซโซ |  อิตาลี | 4 | ดาการ์ |  เซเนกัล |  |  |  |
| 2028 | 31 | ลอสแอนเจลิส |  สหรัฐ |  |  |  |  |  |  | 5 |  |  |
| 2030 |  |  |  | 26 |  |  | 5 |  |  |  |  |  |
| 2032 | 32 | บริสเบน |  ออสเตรเลีย |  |  |  |  |  |  | 6 |  |  |
| 2034 |  |  |  | 27 |  |  | 6 |  |  |  |  |  |
| 2036 | 33 |  |  |  |  |  |  |  |  | 7 |  |  |

## ดูเพิ่ม

* สรุปเหรียญรางวัลโอลิมปิกตลอดกาล
* กีฬาพาราลิมปิก
* เวิลด์เกมส์

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม

* Beaster-Jones, Jayson (2013). "Commodification". *Oxford Music Online*. *The Grove Dictionary of American Music*. Oxford University Press. doi:10.1093/gmo/9781561592630.article.A2228122. ISBN 9781561592630.
* Buchanon, Ian; Mallon, Bill (2006). *Historical Dictionary of the Olympic Movement*. Lanham, MD: Scarecrow Press. ISBN 978-0-8108-5574-8.
* Burkert, Walter (1983). "Pelops at Olympia". *Homo Necans*. University of California Press. ISBN 978-0-520-05875-0.
* Cooper-Chen, Anne (2005). *Global entertainment media*. Mahwah, New Jersey: Lawrence Erlbaum Associates. ISBN 978-0-8058-5168-7. สืบค้นเมื่อ 21 March 2009.
* Coubertin, Pierre de; Philemon, Timoleon J.; Politis, N.G.; Anninos, Charalambos (1897). *The Olympic Games: BC 776 – AD 1896* (PDF). *The Olympic Games in 1896 – Second Part*. Athens: Charles Beck. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 1 August 2007. สืบค้นเมื่อ 2 February 2009.
* Crowther, Nigel B. (2007). "The Ancient Olympic Games". *Sport in Ancient Times*. Greenwood Publishing Group. ISBN 978-0-275-98739-8.
* Darling, Janina K. (2004). "Panathenaic Stadium, Athens". *Architecture of Greece*. Santa Barbara, California: Greenwood Publishing Group. ISBN 978-0-313-32152-8. สืบค้นเมื่อ 30 January 2009.
* Eassom, Simon (1994). *Critical Reflections on Olympic Ideology*. Ontario: The Centre for Olympic Studies. ISBN 978-0-7714-1697-2.
* Findling, John E.; Pelle, Kimberly D. (2004). *Encyclopedia of the Modern Olympic Movement*. Westport CT: Greenwood Press. ISBN 978-0-313-32278-5. สืบค้นเมื่อ 30 March 2009.
* Gershon, Richard A. (2000). *Telecommunications Management:Industry structures and planning strategies*. Mahwah, NJ: Lawrence Erlbaum Associates. ISBN 978-0-8058-3002-6. สืบค้นเมื่อ 21 March 2009.
* Girginov, Vassil; Parry, Jim (2005). *The Olympic Games Explained: A Student Guide to the Evolution of the Modern Olympic Games*. Routledge. ISBN 978-0-415-34604-7. สืบค้นเมื่อ 3 July 2012.
* Golden, Mark (2009). "Helpers, Horses, and Heroes". *Greek Sport and Social Status*. University of Texas Press. ISBN 978-0-292-71869-2.
* "All Games since 1896". International Olympic Committee. สืบค้นเมื่อ 20 February 2013.
* Krüger, Arnd; Murray, William J. (2003). *The Nazi Olympics: sport, politics and appeasement in the 1930s*. University of Illinois Press. ISBN 978-0-252-02815-1. สืบค้นเมื่อ 3 July 2012.
* Lee, Jeff (24 November 2007). "Hyper-Hush Surrounds 2010 Games Mascots 'Til Tuesday". *The Vancouver Sun*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 November 2014. สืบค้นเมื่อ 16 March 2014.
* Maraniss, David (2008). *Rome 1960*. New York: Simon & Schuster. ISBN 978-1-4165-3407-5.
* Matthews, George R. (2005). *America's first Olympics: the St. Louis games of 1904*. University of Missouri Press. p. 53. ISBN 978-0-8262-1588-8. liverpool.
* "Olympic Charter" (PDF). International Olympic Committee. 2007. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 23 July 2011. สืบค้นเมื่อ 19 September 2012.
* Olympic Museum (2007). "The Olympic Games in Antiquity" (PDF). International Olympic Committee. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 25 March 2009. สืบค้นเมื่อ 2 February 2009.
* Pausanias (1 January 1926). "Elis 1". *Description of Greece*. Loeb Classical Library. Vol. 2. translated by W. H. S. Jones and H. A. Ormerud. London: W. Heinemann. ISBN 978-0-674-99207-8. OCLC 10818363. สืบค้นเมื่อ 9 January 2009.
* Pindar (1997). "Olympian 10". *Olympian Odes*. Loeb Classical Library. translated by William H. Race. Harvard University Press. ISBN 978-0-674-99564-2. สืบค้นเมื่อ 25 March 2009.
* Porterfield, Jason (2008). *Doping:Athletes and Drugs*. New York: Rosen Publishing Group. p. 15. ISBN 978-1-4042-1917-5.
* Richardson, N.J. (1992). "Panhellenic Cults and Panhellenic Poets". ใน Lewis, D.M.; Boardman, John; Davies, J.K. (บ.ก.). *The Fifth Century BC*. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-23347-7. สืบค้นเมื่อ 2 February 2013.
* Roche, Maurice (2000). *Mega-Events and Modernity*. New York: Routledge, Taylor & Francis Group. ISBN 978-0-415-15711-7. สืบค้นเมื่อ 30 January 2009.
* Schaffer, Kay; Smith, Sidonie (2000). *Olympics at the Millennium*. New Jersey: Rutgers University Press. ISBN 978-0-8135-2819-9. สืบค้นเมื่อ 30 January 2009.
* Schantz, Otto J. (2008). "Pierre de Coubertin's Concepts of Race, Nation, and Civilization". ใน Susan Brownell (บ.ก.). *The 1904 Anthropology Days and Olympic Games: Sport, Race, and American Imperialism*. Lincoln and London: University of Nebraska Press. ISBN 978-0-8032-1098-1.
* Shachar, Ayelet (2011). "Picking Winners: Olympic Citizenship and the Global Race for Talent". *Yale Law Journal*. **120** (8): 2088–2139.
* Slack, Trevor (2004). *The Commercialisation of sport*. New York: Routledge. ISBN 978-0-7146-8078-1. สืบค้นเมื่อ 31 March 2009.
* Spivey, Nigel Jonathan (2004). "Olympia: the Origins". *The Fifth Century BC*. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-280433-4.
* Swaddling, Judith (1999). *The Ancient Olympic Games*. University of Texas Press. ISBN 978-0-292-77751-4.
* Swaddling, Judith (2000). *The Ancient Olympic Games* (2 ed.). Austin: University of Texas Press. ISBN 978-0-292-70373-5. OCLC 10759486. สืบค้นเมื่อ 6 June 2009.
* Tomlinson, Alan (2005). *Sport and leisure cultures*. Minneapolis MN: University of Minnesota Press. ISBN 978-0-8166-3382-1. สืบค้นเมื่อ 2 April 2009.
* "Vancouver 2010 Mascots Introduced to the World". *Canada Newswire*. Vancouver Organizing Committee for the 2010 Olympic and Paralympic Winter Games. 27 November 2007. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 April 2014. สืบค้นเมื่อ 10 March 2014.
* Weiler, Ingomar (2004). "The predecessors of the Olympic movement, and Pierre de Coubertin". *European Review*. **12** (3): 427–443. doi:10.1017/S1062798704000365. ISSN 1062-7987. S2CID 145511333.
* Woods, Ron (2007). *Social Issues in Sport*. Champaign IL: Human Kinetics. p. 146. ISBN 978-0-7360-5872-8. สืบค้นเมื่อ 2 April 2009. television ratings decline olympic games torino.
* Young, David C. (2004). "The Beginnings". *A Brief History of the Olympic Games*. Wiley-Blackwell. ISBN 978-1-4051-1130-0.
* Young, David C. (1996). *The Modern Olympics: A Struggle for Revival*. Baltimore: Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0-8018-7207-5.

## อ่านเพิ่ม

* Joseph Stromberg (24 Jul 2012). "When the Olympics Gave Out Medals for Art (painters, sculptors, writers, musicians)". *Smithsonian Magazine*. สืบค้นเมื่อ 4 Oct 2021.
* Boykoff, Jules (2016). *Power Games: A Political History of the Olympics*. New York and London: Verso. ISBN 978-1-784-78072-2.
* Buchanan, Ian (2001). *Historical dictionary of the Olympic movement*. Lanham: Scarecrow Presz. ISBN 978-0-8108-4054-6.
* Kamper, Erich; Mallon, Bill (1992). *The Golden Book of the Olympic Games*. Milan: Vallardi & Associati. ISBN 978-88-85202-35-1.
* Preuss, Holger; Marcia Semitiel García (2005). *The Economics of Staging the Olympics: A Comparison of the Games 1972–2008*. Edward Elgar Publishing. ISBN 978-1-84376-893-7.
* Simson, Vyv; Jennings, Andrew (1992). *Dishonored Games: Corruption, Money, and Greed at the Olympics*. New York: S.P.I. Books. ISBN 978-1-56171-199-4.
* Wallechinsky, David (2004). *The Complete Book of the Summer Olympics, Athens 2004 Edition*. SportClassic Books. ISBN 978-1-894963-32-9.
* Wallechinsky, David (2005). *The Complete Book of the Winter Olympics, Turin 2006 Edition*. SportClassic Books. ISBN 978-1-894963-45-9.

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ทางการ
* "Olympic Games". *Encyclopædia Britannica* Online.
* กีฬาโอลิมปิก ที่เว็บไซต์ Curlie
* *New York Times* Interactive of all the medals in the Modern Olympics
* insidethegames – the latest and most up to date news and interviews from the world of Olympic, Commonwealth and Paralympic Games
* ATR – Around the Rings – the Business Surrounding the Olympics
* GamesBids.com – An Authoritative Review of Olympic Bid Business (home of the BidIndex™)
* Database Olympics
* History of Olympics to the Present Day
* Reference book about all Olympic Medalists of all times