Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# การพูดติดอ่าง

| การพูดติดอ่าง Stuttering, Stammering |
| --- |
| บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก |
| ICD-10 | F98.5 |
| ICD-9 | 307.0 |
| OMIM | 184450 609261 |
| MedlinePlus | 001427 |
| MeSH | D013342 |

**การพูดติดอ่าง** (อังกฤษ: stuttering หรือ stammering) เป็นความผิดปกติของการพูดที่กระแสคำพูดสะดุดเพราะพูดซ้ำ (repetition) และลาก (prolongation) เสียง พยางค์ คำหรือวลีให้ยาวโดยมิได้ตั้งใจ เช่นเดียวกับการหยุดเงียบ (silent pause) หรือการติดขัด (block) ซึ่งบุคคลที่พูดติดอ่างไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้ โดยมิได้ตั้งใจ คำว่า "การพูดติดอ่าง" เกี่ยวข้องกับการพูดซ้ำโดยมิได้ตั้งใจมากที่สุด แต่ยังรวมถึงการลังเล (hesitation) ผิดปกติหรือหยุดก่อนพูด และการลากเสียงบางอย่าง ซึ่งปกติเป็นสระและกึ่งสระ ให้ยาวผิดปกติ สำหรับหลายคนที่พูดติดอ่าง การพูดซ้ำเป็นปัญหาหลัก การติดขัดและการลากเสียงยาวโดยมิได้ตั้งใจเป็นกลไกที่เกิดจากการเรียนรู้เพื่อซ่อนการพูดซ้ำ เพราะความกลัวการพูดซ้ำในที่สาธารณะมักเป็นสาเหตุหลักของความไม่สบายใจทางจิตวิทยา คำว่า "การพูดติดอ่าง" หมายความถึงความรุนแรงหลายระดับ มีตั้งแต่อุปสรรคที่สังเกตได้เพียงเล็กน้อยไปจนถึงอาการรุนแรงจนไม่สามารถสื่อสารทางปากได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ผลกระทบของการพูดติดอ่างต่อการทำหน้าที่และสถานะอารมณ์ของบุคคลอาจรุนแรงได้ ซึ่งอาจรวมถึงความกลัวที่จะต้องออกเสียงสระหรือพยัญชนะบางตัว ความกลัวว่าจะถูกจับได้ว่าพูดติดอ่างในสถานการณ์ทางสังคม การแยกตัวด้วยตนเอง วิตกกังวล เครียด อับอายหรือรู้สึก "เสียการควบคุม" ระหว่างการพูด การพูดติดอ่างบางครั้งหลายคนเข้าใจว่าเกี่ยวข้องกับความวิตกกังวล แต่แท้จริงแล้วหามีความสัมพันธ์กันไม่ การพูดติดอ่างมิได้สะท้อนสติปัญญาแต่อย่างใด

การพูดติดอ่างโดยทั่วไปไม่เป็นปัญหากับการผลิตเสียงพูดทางกายภาพ หรือการเรียบเรียงความคิดเป็นคำพูด ความประหม่าและความเครียดเรื้อรังอาจกระตุ้นให้เกิดการพูดติดอ่างในบุคคลที่มีใจโน้มเอียง และการอยู่ด้วยความพิการที่ถูกตีตรา (stigmatized disability) อย่างสูงสามารถทำให้เกิดความวิตกกังวลและการรับรู้หรือเผชิญปัญหาความเครียด (allostatic stress load) สูง คือ อาการประสาทและความเครียดเรื้อรัง ที่ลดปริมาณความเครียดเฉียบพลันที่กระตุ้นให้เกิดการพูดติดอ่างในบุคคลที่พูดติดอ่าง ทำให้ปัญหาในรูประบบผลป้อนกลับทางบวกเลวลง มีการเสนอให้ใช้คำว่า "อาการพูดติดอ่าง" (Stuttered Speech Syndrome) กับสภาวะนี้ อย่างไรก็ดี ความเครียด ทั้งเฉียบพลันและเรื้อรัง ไม่ได้สร้างความโน้มเอียงรับโรคการพูดติดอ่างแต่อย่างใด

ความผิดปกตินี้แปรผัน หมายความว่า ในสถานการณ์หนึ่ง ๆ เช่น ขณะพูดทางโทรศัพท์ การพูดติดอ่างอาจรุนแรงหรือเป็นน้อยกว่าเดิมก็ได้ ขึ้นอยู่กับระดับความวิตกกังวลที่เชื่อมโยงกับกิจกรรมนั้น แม้จะยังไม่ทราบสมุฏฐานแน่ชัดหรือสาเหตุของการพูดติดอ่าง แต่คาดว่าทั้งพันธุศาสตร์และประสาทสรีรวิทยาจะมีผล มีเทคนิคการรักษาและการแก้ไขการพูดจำนวนมากซึ่งอาจช่วยเพิ่มความคล่องในบางคนที่พูดติดอ่างถึงขั้นที่หูที่ไม่ผ่านการฝึกไม่สามารถระบุปัญหาได้ อย่างไรก็ดี ปัจจุบันยังไม่มีทางรักษาความผิดปกติถึงแก่น

## อ้างอิง
# เคโซ โอบูจิ

| เคโซ โอบูจิ |
| --- |
| 小渕 恵三 |
|  |
|  |
| นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น |
| **ดำรงตำแหน่ง** 30 กรกฎาคม 2541 – 5 เมษายน 2543 |
| กษัตริย์ | สมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ |
| ก่อนหน้า | รีวตาโร ฮาชิโมโตะ |
| ถัดไป | มิกิโอะ อาโอกิ |
|  |
| ข้อมูลส่วนบุคคล |
| เกิด | 25 มิถุนายน พ.ศ. 2480 จังหวัดกุมมะ,  ญี่ปุ่น |
| เสียชีวิต | 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2543 (62 ปี) โตเกียว,  ญี่ปุ่น |
| พรรคการเมือง | พรรคเสรีประชาธิปไตย |
| คู่สมรส | ชิซึโกะ โอบูจิ |
| ศิษย์เก่า | มหาวิทยาลัยวาเซดะ |
|  |

**เคโซ โอบูจิ**  (小渕 恵三 (*Keizō Obuchi*)) (25 มิถุนายน พ.ศ. 2480 - 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2543) เป็นอดีตนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นคนที่ 54 ลำดับดับที่ 84 ได้รับการเลือกตั้งให้เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรถึง 12 สมัย ขึ้นดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีต่อจากนายรีวตาโร ฮาชิโมโตะ ที่ลาออกเพื่อแสดงความรับผิดชอบที่พรรคพ่ายแพ้การเลือกตั้ง เสียชีวิตด้วยโรคหลอดเลือดสมอง ขณะมีอายุได้ 62 ปี เคยเป็นรัฐมนตรีหลายกระทรวง

## ประวัติ

นายโอบูจิ เกิดเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2480 ที่จังหวัดกุมมะ เป็นบุตรคนที่สองของ นายโคเฮ และนางชิโยะ โอบูจิ ทำธุรกิจโรงงานปั่นด้าย เข้าศึกษาในคณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยวาเซดะ กรุงโตเกียว ขณะศึกษานั้นโอบูจิมุ่งมั่นที่จะเป็นผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับเช็คสเปียร์ แต่สถานการณ์พลิกผันเมื่อนายโคเฮ โอบูจิ ผู้บิดา ได้รับการเลือกตั้งให้เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรอีกครั้งในการเลือกตั้งทั่วไปเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2501 ซึ่งนายโคเฮเคยได้รับเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2492 แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้งในอีกสามครั้งต่อมา หลังได้รับการเลือกตั้งนายโคเฮ เสียชีวิตลงในอีกเพียง 3 เดือนต่อมา ด้วยเหตุนี้ทำให้ โอบูจิ ที่กำลังศึกษาในมหาวิทยาลัย จำเป็นต้องก้าวสู่การเมือง ต่อจากบิดา และได้ปฏิญาณตนอย่างซื่อสัตย์ที่จะ "สืบทอดงานของบิดา และตอบแทนบุญคุณของ ผู้ที่ลงคะแนนเสียงให้" และเมื่อโอบูจิมีอายุครบ 25 ปี ก็ได้ก้าวเข้าสู่วงการเมืองอย่างเต็มตัว

## ดูเพิ่ม

* รายนามนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น

## อ้างอิง
# โยชิฮิโกะ โนดะ

| โยชิฮิโกะ โนดะ 野田佳彦 |
| --- |
|  |
|  |
| นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น |
| **ดำรงตำแหน่ง** 2 กันยายน พ.ศ. 2554 – 26 ธันวาคม พ.ศ. 2555 |
| กษัตริย์ | จักรพรรดิอากิฮิโตะ |
| ก่อนหน้า | นาโอโตะ คัง |
| ถัดไป | ชินโซ อาเบะ |
|  |
| ข้อมูลส่วนบุคคล |
| เกิด | 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2500 จังหวัดจิบะ  ญี่ปุ่น |
| พรรคการเมือง | พรรคประชาธิปไตยญี่ปุ่น |
|  |

**โยชิฮิโกะ โนดะ** (野田 佳彦 (*Noda Yoshihiko*)) (เกิด 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2500) นายกรัฐมนตรีคนที่ 54 ของประเทศญี่ปุ่น สมาชิกพรรคประชาธิปไตยญี่ปุ่น และสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในสภาไดเอ็ต (สภานิติบัญญัติแห่งชาติ) เขาได้รับการเสนอชื่อชิงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแทนนาโอโตะ คัง หลังได้รับเสียงสนับสนุนในพรรคเหนือกว่าบันริ ไคเอดะ และได้รับการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งอย่างเป็นทางการโดยองค์จักรพรรดิเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2554

หลังการลาออกจากตำแหน่งของคังในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2554 โนดะเป็นผู้สมัครในการเลือกตั้งหัวหน้าพรรคที่จะมาเป็นนายกรัฐมนตรีคนถัดไป เขาได้เสียงสนับสนุนเหนือกว่าบันริ ไคเอดะ และรับช่วงการแก้ปัญหาความท้าทายการฟื้นฟูบูรณะประเทศหลังแผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮกุ พ.ศ. 2554 ในการกล่าวสุนทรพจน์แรกหลังดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 2 กันยายน โนดะยืนยันว่ารัฐบาลของเขาจะยกเลิกพลังงานนิวเคลียร์ต่อไป โดยไม่สร้างโรงไฟฟ้าพลังนิวเคลียร์เพิ่มหรือขยายการใช้งานโรงไฟฟ้าที่ล้าสมัยไปแล้ว อย่างไรก็ตาม โรงไฟฟ้าซึ่งปัจจุบันยังไม่ดำเนินการหลังเกิดภัยพิบัตินิวเคลียร์ฟูกูชิมะแห่งที่หนึ่งจะเปิดอีกครั้งเพื่อตอบสนองความต้องการพลังงานเร่งด่วนของญี่ปุ่น

โนดะสมรสแล้ว และมีบุตรธิดารวมสองคน เขาเป็นแฟนกีฬาป้องกันตัวและมวยปล้ำอาชีพ เขายังได้สายดำในกีฬายูโด

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* (ในภาษาญี่ปุ่น)
# เวลาพิเศษ

**เวลาพิเศษ** (อังกฤษ: *extra time*) คือการต่อเวลาพิเศษ กติการกีฬาฟุตบอลในส่วนของเวลาการแข่งขันจะแบ่งเป็น 2 ครึ่ง โดยแต่ละครึ่งเวลาการแข่งขั้นจะใช้เวลา 45 นาที และพักครึ่งแรกใช้เวลา 15 นาที ส่วนครึ่งที่สองก็ใช้เวลาแข่งขัน 45 นาที รวมทั้งหมดใช้เวลาแข่งขันในเกมใช้เวลา 90 นาทีเวลาพัก 15 นาที ในขณะที่แข่งขันหากมีการทำฟาวล์บ่อยหรือมีการหยุดเกมจะไปทดเวลาให้ตอนหมด 90 นาที โดยขึ้นอยู่กับกรรมการเวลา การต่อเวลาพิเศษจะต่อเมื่อครบ 90 นาทีแล้วมีคะแนนเสมอกันในรอบชิงชนะเลิศ ที่ต้องการหาผู้ชนะ โดยเวลาพิเศษก็จะแบ่งเป็นสองครึ่งเช่นเดียวกันแต่จะใช้เวลาแค่ครึ่งละ 15 นาที หากคะแนนยังเสมอกันก็มีการเตะดวลจุดโทษ

## แหล่งข้อมูลอื่น
# สมาคมฟุตบอลฮ่องกง

สมาคมฟุตบอลฮ่องกง| AFC |
| --- |
| ก่อตั้ง | 1914 (1914) |
| สมาชิกฟีฟ่า | 1954 |
| สมาชิกAFC | 1954 |
| สมาชิกEAFF | 2002 |
| ประธาน | Timothy Fok |
| เว็บไซต์ | www.HKFA.com |

| สมาคมฟุตบอลฮ่องกง |
| --- |
|  |
| The headquarters of HKFA in Ho Man Tin. |
| จีนตัวเต็ม | 香港足球總會 |
|

| ขยายการถอดเสียง |
| --- |
| ภาษาจีนมาตรฐาน |
| พินอิน | Xiānggǎng Zúqiú Zǒnghuì |
| เวด-ไจลส์ | Hsiangkang Tsuch'iu Tsunghui |
| กวางตุ้งมาตรฐาน |
| การถอดเป็นอักษรโรมันแบบเยล | Heunggóng jeuikàuh hipwuìh |
| ยฺหวิดเพ็ง | Hoeng1gong2 zeoi3kau4 hip3wui4 |
| IPA | [hœ́ːŋkɔ̌ːŋ.tsɵ̄ykɐ̏u.hɪ̄pwȕːi] |

 |
|  |

**สมาคมฟุตบอลฮ่องกง** (จีน: 香港足球總會, อังกฤษ: *Hong Kong Football Association*, หรือ **HKFA**) เป็นหน่วยงานที่กำกับดูแลฟุตบอลในประเทศฮ่องกง มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่Ho Man Tin ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2457 เป็นสมาชิกของสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (ฟีฟ่า) และสมาชิกของสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย (เอเอฟซี) มีหน้ารับผิดชอบดูแลการแข่งขันฟุตบอลลีกในประเทศรวมถึงฟุตบอลทีมชาติฮ่องกง

## ดูเพิ่ม

* ฟุตบอลในประเทศฮ่องกง
* ฟุตบอลทีมชาติฮ่องกง
* ฟุตบอลหญิงทีมชาติฮ่องกง
* ฟุตบอลทีมชาติฮ่องกงรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี
* ฟุตบอลทีมชาติฮ่องกงรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี
* ฟุตบอลทีมชาติฮ่องกงรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี
* เอเชียนคัพ
* ฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Official Site
* Hong Kong เก็บถาวร 2018-07-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at FIFA site
* Hong Kong at AFC site
# เรือใบโลก

| เรือใบโลก WS |
| --- |
| Sport | เรือใบ |
| Official website | www.sailing.org |
| Year of formation | 14 ตุลาคม พ.ศ. 2450 |
| Former names | International Yacht Racing Union; International Sailing Federation |
| Membership size | 144 |
| Other affiliation(s) | * IOC
* ASOIF
* IMO
* ISO
* WADA
 |
| Patron | King Harald V of Norway Constantine II of Greece |
| President | คิม แอนเดอร์เซน |
| รองประธาน | * Gary Jobson
* Quanhai Li
* Scott Perry
* Jan Dawson
* Torben Grael
* Ana Sanchez
* Nadine Stegenwalner
 |
| Executive Office |
| Address | * ลอนดอน
 |
| ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร | David Graham |
| ผู้อำนวยการกิจกรรม | Alastair Fox |
| ผู้อำนวยการฝ่ายกฎหมายและบริหาร | Jon Napier |
| Number of staff | Approx. 30 |
| Sponsors | Rolex, SAP, Volvo |
| สมาคมทวีป |
| * แอฟริกา (ASF)
* เอเชีย (ASCON)
* ยุโรป (EUROSAF)
* โอเชียเนีย (OSAF)
* อเมริกาใต้ (SASC)
 |

**เรือใบโลก** (อังกฤษ: *World Sailing*; **WS**) เป็นองค์กรปกครองระดับโลกสำหรับกีฬาเรือใบที่ได้รับการยอมรับจากคณะกรรมการโอลิมปิกสากลและคณะกรรมการพาราลิมปิกสากล (IPC)

## บุคลากร

### ประธาน

ตั้งแต่ปี 1906 ถึง 1946 มีการเลือกตั้งประธานเป็นครั้งคราวเพื่อจัดการประชุมประจำปี

* 1946–1955: Sir ราฟ กอร์ ได้รับเลือกตั้งเป็นแระธานคนแรก
* 1955–1969: Sir Peter Scott
* 1969–1986:  Beppe Croce (ITA)
* 1986–1994:  Peter Tallberg (FIN)
* 1994–2004:  พอล เฮนเดอร์สัน (CAN)
* 2004–2012:  Göran Petersson (SWE)
* 2012–2016:  คาร์โล ครอซ (ITA)
* 2016–2020:  คิม แอนเดอร์เซน (DEN)
* 2020–Present:  Quanhai Li (CHN)

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ทางการ
# กีฬาเรือใบในโอลิมปิกฤดูร้อน

| กีฬาเรือใบในโอลิมปิกฤดูร้อน |
| --- |
| สัญลักษณ์กีฬาเรือใบ |
| หน่วยงาน | ดับบลิวเอส |
| รายการ | 2 (ชาย: 1; หญิง: 1) |
| การแข่งขัน |
| * 1896
* 1900
* 1904
* 1908
* 1912
* 1920
* 1924
* 1928
* 1932
* 1936
* 1948
* 1952
* 1956
* 1960
* 1964
* 1968
* 1972
* 1976
* 1980
* 1984
* 1988
* 1992
* 1996
* 2000
* 2004
* 2008
* 2012
* 2016
* 2020
* 2024
 |
|

---

 * ผู้ที่ได้รับเหรียญรางวัล
 |

**กีฬาเรือใบในโอลิมปิก** (อังกฤษ: *Sailing*) มีการแข่งขันมาตั้งแต่โอลิมปิกสมัยใหม่ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1896 แต่ก็ต้องหยุดชะงักเพราะสภาพอากาศไม่เอื้ออำนวย ซึ่งมักจะตรงกับเวลาที่จะมีการแข่งขันโอลิมปิก ทำให้เรือยนต์เข้ามาแทนที่ เช่น ในปี ค.ศ. 1908 ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ

## สรุปผล

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|

| ครั้งที่ | ปี ค.ศ. | จำนวนรายการ | ทีมที่ผลงานดีที่สุด |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | 1896 | —N/a |
| 2 | 1900 | 13 |  ฝรั่งเศส |
| 3 |  |
| 4 | 1908 | 4 |  บริเตนใหญ่ |
| 5 | 1912 | 4 |  นอร์เวย์ |
| 6 |  |
| 7 | 1920 | 14 |  นอร์เวย์ |
| 8 | 1924 | 3 |  นอร์เวย์ |
| 9 | 1928 | 3 |  นอร์เวย์ |
| 10 | 1932 | 4 |  สหรัฐ |
| 11 | 1936 | 4 |  เยอรมนี |
| 12 |  |
| 13 |  |
| 14 | 1948 | 5 |  สหรัฐ |
| 15 | 1952 | 5 |  สหรัฐ |
| 16 | 1956 | 5 |  สวีเดน |

 |

| ครั้งที่ | ปี ค.ศ. | จำนวนรายการ | ทีมที่ผลงานดีที่สุด |
| --- | --- | --- | --- |
| 17 | 1960 | 5 |  เดนมาร์ก |
| 18 | 1964 | 5 |  ทีมรวมเยอรมนี |
| 19 | 1968 | 5 |  สหรัฐ |
| 20 | 1972 | 6 |  ออสเตรเลีย |
| 21 | 1976 | 6 |  เยอรมนีตะวันตก |
| 22 | 1980 | 6 |  บราซิล |
| 23 | 1984 | 7 |  สหรัฐ |
| 24 | 1988 | 8 |  ฝรั่งเศส |
| 25 | 1992 | 10 |  สเปน |
| 26 | 1996 | 10 |  บราซิล |
| 27 | 2000 | 11 |  บริเตนใหญ่ |
| 28 | 2004 | 11 |  บริเตนใหญ่ |
| 29 | 2008 | 11 |  บริเตนใหญ่ |
| 30 | 2012 | 10 |  ออสเตรเลีย |
| 31 | 2016 | 10 |  บริเตนใหญ่ |
| 32 | 2020 | 10 |  บริเตนใหญ่ |
| 33 | 2024 | 10 |  เนเธอร์แลนด์ |

 |

**หมายเหตุ:** การแข่งขันถูกยกเลิกในโอลิมปิก 1896

## อ้างอิง
# สหพันธ์กีฬายิงปืนนานาชาติ

สหพันธ์กีฬายิงปืนนานาชาติ
 (International Shooting Sport Federation)| โลโก้สหพันธ์กีฬายิงปืนนานาชาติ |
|  |
| ก่อตั้ง | ค.ศ. 1907 |
| ประเภท | กีฬายิงปืน |
| สํานักงานใหญ่ | มิวนิก ประเทศเยอรมนี |
| พิกัด | ﻿ / ﻿ |
| ภูมิภาคที่รับผิดชอบ  | ทั่วโลก |
| สมาชิก  | 154 ประเทศ |
| ภาษาทางการ | อังกฤษ |
| ประธาน | โอเลการีโอ บาเกส รานา |
| เลขาธิการใหญ่ | ฮอร์ชต จอร์จ ชไรเบอร์ |
| เว็บไซต์ | www.issf-sports.org |

**สหพันธ์กีฬายิงปืนนานาชาติ** (อังกฤษ: *International Shooting Sport Federation*; อักษรย่อ: ISSF) เป็นองค์กรที่ควบคุมดูแลกีฬายิงปืนระหว่างประเทศ ซึ่งเป็นองค์กรหนึ่งในสมาชิกคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ดังนั้นจึงอยู่ในส่วนรับผิดชอบด้านกีฬายิงปืนในโอลิมปิก แต่รายการยิงปืนของสหพันธ์กีฬายิงปืนนานาชาติก็มิได้เป็นการแข่งของกีฬาโอลิมปิกทั้งหมด อย่างไรก็ตาม ก็ยังมีสมาชิกสหพันธ์อยู่ 154 ชาติ ซึ่งมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่มิวนิก ประเทศเยอรมนี โดยมีประธานคนปัจจุบัน คือ โอเลการีโอ บาเกส รานา และเลขาธิการใหญ่ คือ ฮอร์ชต จอร์จ ชไรเบอร์

## ประวัติ

การแข่งขันยิงปืนนานาชาติได้เริ่มขึ้นเมื่อครั้งที่มีการแข่งขันกีฬายิงปืนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1896 และรายการชิงแชมป์โลกที่จัดขึ้นครั้งแรกใน ค.ศ. 1897 อย่างไรก็ตาม การแข่งขันเหล่านี้ก็มิได้มีองค์กรที่ควบคุมดูแลจนกระทั่ง ค.ศ. 1907 เมื่อแปดชาติพันธมิตรได้ร่วมกันก่อตั้งสหพันธ์ขึ้น จากนั้นไม่นานก็ได้เรียกสหพันธ์นี้ว่า **Union International de Tir (UIT)**  (เป็นภาษาฝรั่งเศส หมายถึง *สหพันธ์ยิงปืนนานาชาติ* และในบางครั้งเรียกในชื่อภาษาอังกฤษ ว่า *ISU*) และใช้ชื่อนี้กระทั่งเปลี่ยนเป็นชื่อปัจจุบันใน ค.ศ. 1998

เป็นเวลากว่าหนึ่งปีที่สหพันธ์กีฬายิงปืนนานาชาติได้ห่างเหินไปจากความหมายการใช้ปืน ซึ่งรวมไปถึงการเปลี่ยนเป้ารูปคนไปเป็นเป้าวงกลมแทน ส่วนเป้าอย่างเป็นทางการของสหพันธ์กีฬายิงปืนนานาชาติที่ยังคงใช้เป็นรูปสัตว์คือยิงเป้าเคลื่อนที่ 50 เมตร ตามวิถีเช่นนี้ ใน ค.ศ. 2000 ทางสหพันธ์กีฬายิงปืนนานาชาติได้ออกกำหนดกฎเกณฑ์ โดยห้ามสมาชิกสหพันธ์กีฬายิงปืนนานาชาติ มีส่วนร่วมในสมาพันธ์ยิงปืนรณยุทธนานาชาติ (IPSC) และมีส่วนร่วมใดๆในยิงปืนรณยุทธ ในส่วนเกี่ยวข้องนี้ ได้เกิดมุมมองตรงกันข้ามจากฝั่งสมาพันธ์ยิงปืนรณยุทธนานาชาติ ว่าการยิงปืนรณยุทธนั้นมีความใกล้ชิดรูปแบบการต่อสู้มากกว่าซึ่งเป็นกีฬายิงปืนอย่างแท้จริง ซึ่งทางสหพันธ์กีฬายิงปืนนานาชาติยังได้ทำให้สมาพันธ์ยิงปืนรณยุทธนานาชาติลดการมีส่วนเกี่ยวข้องกับความเคลื่อนไหวในโอลิมปิก

## รายการแข่งขันและสถิติ

สหพันธ์กีฬายิงปืนนานาชาติให้การยอมรับการแข่งขันดังต่อไปนี้เป็น *รายการชิงแชมป์สหพันธ์กีฬายิงปืนนานาชาติ*:

* กีฬาโอลิมปิกทุกสี่ปี (อีเวนต์โอลิมปิกเท่านั้น)
* ISSF ยิงปืนชิงแชมป์โลกทุกสี่ปี และเพิ่มในปีอื่นสำหรับการแข่งขันปืนลูกซอง
* ISSF เวิลด์คัพสี่ครั้งต่อปี และรอบไฟนอล (อีเวนต์โอลิมปิกเท่านั้น)
* การแข่งขันในระดับภูมิภาค เช่น รายการชิงแชมป์ยุโรป หรือแพนอเมริกันเกมส์ ซึ่งมีส่วนในการตัดสินในระดับภูมิภาคอย่างสม่ำเสมอ

รายการแข่งขันเหล่านี้ต่างได้รับการกำกับดูแลโดยตรงจากคณะกรรมการสหพันธ์กีฬายิงปืนนานาชาติ และจะมีการบันทึกสถิติโลกในการแข่งขันดังกล่าวเท่านั้น ซึ่งแท้จริงแล้ว มีหลายประเทศสามารถทำสถิติได้สูงกว่าสถิติโลกดังกล่าว

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ทางการ
* ShootingWiki.org
# เทนนิสยุโรป

เทนนิสยุโรป| กีฬา | เทนนิส |
| เขตอำนาจ | ทวีป |
| สมาชิก | 50 ชาติ |
| สังกัด | สหพันธ์เทนนิสนานาชาติ |
| สำนักงานใหญ่ | เซอร์เจมเพนฟลูห์ 36, บาเซิล CH 4059 ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ |
| เว็บไซต์ทางการ |
| www.tenniseurope.org |

**เทนนิสยุโรป** (อังกฤษ: *Tennis Europe*) เดิมชื่อ **สมาคมเทนนิสยุโรป** (อังกฤษ: *European Tennis Association*) ก่อตั้งขึ้นที่กรุงโรม ประเทศอิตาลี เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2518 โดยกลุ่มสหพันธ์เทนนิสระดับชาติของทวีปยุโรป 17 แห่ง โดยเป็นองค์กรปกครองส่วนภูมิภาคสำหรับกีฬาเทนนิสและอยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ของสหพันธ์เทนนิสนานาชาติ เป็นสมาคมระดับภูมิภาคที่ใหญ่ที่สุดในโลกขององค์กรปกครองกีฬาสหพันธ์เทนนิสนานาชาติ โดยมีรัฐสมาชิก 50 ประเทศในปี ค.ศ. 2015

สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในเมืองบาเซิล ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ มีบทบาทสคัญในทุกด้านของการแข่งขันในทวีปยุโรป ดำเนินงานที่ได้รับมอบหมายจากสหพันธ์เทนนิสนานาชาติ และยังจัดการแข่งขันและกิจกรรมต่าง ๆ มากมายที่เป็นอิสระจากสหพันธ์เทนนิสนานาชาติ เช่น เทนนิสชิงแชมป์ยุโรป

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ทางการ
# สมาพันธ์เทนนิสอเมริกากลางและแคริบเบียน

สมาพันธ์เทนนิสอเมริกากลางและแคริบเบียน| กีฬา | เทนนิส |
| เขตอำนาจ | ภูมิภาคอเมริกากลางและแคริบเบียน |
| สมาชิก | 34 ชาติ |
| ตัวย่อ | COTECC |
| สังกัด | สหพันธ์เทนนิสนานาชาติ |
| สำนักงานใหญ่ | สหพันธ์ภาคพื้นทวีป |
| ประธาน | เปอร์ซิโอ มัลโดนาโด  |
| เว็บไซต์ทางการ |
| www.cotecc.org.sv |

**สมาพันธ์เทนนิสอเมริกากลางและแคริบเบียน** (อังกฤษ: *Central American & Caribbean Tennis Confederation*; **COTECC**) เป็นองค์กรไม่แสวงผลกำไรในเครือสหพันธ์เทนนิสนานาชาติ เป็นองค์กรระดับทวีปของสมาคมเทนนิสแห่งชาติของประเทศในทวีปอเมริกากลางและแคริบเบียน มีวัตถุประสงค์เพื่อดำเนินนโยบายที่พัฒนากีฬาเทนนิสในอเมริกากลางและแคริบเบียน สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในซานโตโดมิงโก สาธารณรัฐโดมินิกัน และมีสมาชิกประกอบด้วย 34 ประเทศ

วัตถุประสงค์ของสมาพันธ์เทนนิสอเมริกากลางและแคริบเบียน คือการสนับสนุน กำกับดูแล จัดระเบียบ ควบคุม และเผยแพร่การฝึกปฏิบัติของนักเทนนิส จัดระเบียบ สนับสนุน และ/หรือดำเนินการแข่งขัน การแข่งขันชิงแชมป์ โปรแกรมการฝึกอบรม และการประชุมเชิงปฏิบัติการสำหรับสหพันธ์เทนนิสแห่งชาติของแคริบเบียนและอเมริกากลาง และรักษาความร่วมมือกับสหพันธ์เทนนิสนานาชาติในนามของพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ของแคริบเบียนและอเมริกากลาง

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ทางการ
# สหพันธ์วอลเลย์บอลปากีสถาน

สหพันธ์วอลเลย์บอลปากีสถาน
Pakistan Volleyball Federation| กีฬา | วอลเลย์บอล |
| ตัวย่อ | PVF |
| ก่อตั้ง |  () |
| สังกัด | สหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ |
| สังกัดภูมิภาค | สมาพันธ์วอลเลย์บอลเอเชีย |
| สำนักงานใหญ่ | ลาฮอร์ |
| ประธาน | เชาดารี มูฮัมหมัด ยาคุบ |
| เลขาธิการ | วิศวกรชาห์ แนม ซาฟาร์ |
|  |

**สหพันธ์วอลเลย์บอลปากีสถาน** (อังกฤษ: *Pakistan Volleyball Federation*; PVF) เป็นองค์กรปกครองระดับชาติเพื่อพัฒนาและส่งเสริมกีฬาวอลเลย์บอลในประเทศปากีสถาน สหพันธ์ก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2498 และกิจกรรมวอลเลย์บอลในระดับชาติได้ดำเนินการอย่างเป็นระบบ สหพันธ์สังกัดสหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ (FIVB) และสมาพันธ์วอลเลย์บอลเอเชีย (AVC)

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูล

* เว็บไซต์ทางการ
# สหพันธ์วอลเลย์บอลศรีลังกา

สหพันธ์วอลเลย์บอลศรีลังกา
Sri Lanka Volleyball|  |
| ก่อตั้ง | ค.ศ. 1951 |
| ประเภท | องค์กรกีฬา |
| ที่ตั้ง | * 33 โทริงตันเพลซ, โคลอมโบ
 |
| ประธาน | กาญจนา ชัยรัตน์ |
| เว็บไซต์ | SriLankaVolleyball.org |

**สหพันธ์วอลเลย์บอลศรีลังกา** (อังกฤษ: *Sri Lanka Volleyball Federation*; SLVF) เป็นหน่วยงานหลักด้านวอลเลย์บอลในประเทศศรีลังกา ซึ่งวอลเลย์บอลเป็นกีฬาประจำชาติ การแข่งขันวอลเลย์บอลได้รับการแนะนำให้รู้จักในประเทศศรีลังกา (ในขณะนั้นคือประเทศซีลอน) ใน ค.ศ. 1916 โดย อาร์. ดับบลิว. คาแมค จากนั้นเป็นผู้อำนวยการฝ่ายพลศึกษาที่ โคลัมโบ วาย.เอ็ม.ซี.เอ.

สหพันธ์สร้างขึ้นจากองค์กรในเครือ 99 แห่งและบริหารงานโดยคณะกรรมการกิตติมศักดิ์จำนวน 25 คน ประธานาธิบดีคนปัจจุบันของสหพันธ์คือ กาญจนา ชยรัตน์ ประธานสภาจังหวัดสบาราคามุวะ และเลขาธิการคนปัจจุบันคือ อ. ส. นาลกะ

นอกจากนี้ยังมีความร่วมมือระดับนานาชาติกับสหพันธ์วอลเลย์บอลนานาชาติและสมาพันธ์วอลเลย์บอลแห่งเอเชีย และยังได้รับการรับรองจากคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติศรีลังกา (NOC) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1980 สหพันธ์ได้เข้าร่วมการแข่งขันซีเนียร์แอนด์ยูธเมนแอนด์วีเมนชิงแชมป์เอเชียในปี พ.ศ. 2545 สหพันธ์ได้เป็นเจ้าภาพการแข่งขันวอลเลย์บอลเยาวชนหญิงแห่งเอเชียครั้งที่ 12 ในปี พ.ศ. 2557 เป็นเจ้าภาพการแข่งขันวอลเลย์บอลเยาวชนชายแห่งเอเชียครั้งที่ 10 และในปี พ.ศ. 2561 ได้เป็นเจ้าภาพการแข่งขันวอลเลย์บอลชิงแชมป์ถ้วยเอเชียครั้งที่ 1

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูล

* เว็บไซต์ทางการ
# สมาคมวอลเลย์บอลจีนไทเป

สมาคมวอลเลย์บอลจีนไทเป
Chinese Taipei Volleyball Association| 中華民國排球協會 |
|  |
|  |
| ชื่อย่อ | CTVBA |
| ก่อตั้ง | 28 ธันวาคม ค.ศ. 1954 |
| ประเภท | องค์กรกีฬา |
| สํานักงานใหญ่ | จงชาน, ไทเป, ไต้หวัน |
| เว็บไซต์ | www.ctvba.org.tw (ในภาษาจีน) |

**สมาคมวอลเลย์บอลจีนไทเป** (อังกฤษ: *Chinese Taipei Volleyball Association*; CTVBA; จีน: 中華民國排球協會) เป็นหน่วยงานกำกับดูแลกีฬาวอลเลย์บอลในสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน)

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูล

* สมาคมวอลเลย์บอลจีนไทเป ที่เฟซบุ๊ก
# อเมริกากลาง

อเมริกากลาง|  |
| พื้นที่ | 523,780 km2 (202,230 sq mi) |
| ประชากร | 52,176,283 (2022) |
| ความหนาแน่น | 99.6/กม.2 (258.0/ตร. ไมล์) (2022) |
| จีดีพี (อำนาจซื้อ) | 370.52 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (2013) |
| จีดีพี (ราคาตลาด) | 203.73 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (อัตราแลกเปลี่ยน) (2013) |
| จีดีพีต่อหัว | 4,783 ดอลลาร์สหรัฐ (อัตราแลกเปลี่ยน) (2013) 8,698 ดอลลาร์สหรัฐ (PPP) (2013) |
| ประเทศ | * เบลีซ
* คอสตาริกา
* เอลซัลวาดอร์
* กัวเตมาลา
* ฮอนดูรัส
* นิการากัว
* ปานามา
 |
| ดินแดน |  San Andrés and Providencia (โคลอมเบีย) |
| ภาษา | * สเปน
* อังกฤษ
* มายา
* การีฟูนา
* ครีโอล
* เมกาเตลยู
* อื่น ๆ
 |
| เขตเวลา | UTC−06:00 ถึง UTC−05:00 |
| เมืองใหญ่ | * กัวเตมาลาซิตี
* ซานซัลวาดอร์
* มานากัว
* เตกูซิกัลปา
* ปานามาซิตี
* ซานเปโดรซูลา
* ซานโฮเซ
* ซานมิเกลิโต
* ซานตาอานา
* ซานมิเกล
 |
| รหัส UN M49 | `013` – อเมริกากลาง `419` – ลาตินอเมริกาและแคริบเบียน `019` – ทวีปอเมริกา `001` – โลก |

**อเมริกากลาง** (อังกฤษ: *Central America*; สเปน: *América Central* หรือ *Centroamérica*) เป็นอนุภูมิภาคของทวีปอเมริกา มีชายแดนทางเหนือติดกับประเทศเม็กซิโก ทางใต้ติดกับประเทศโคลอมเบีย ทางตะวันออกติดกับทะเลแคริบเบียน และทางตะวันตกติดกับมหาสมุทรแปซิฟิก

## ภูมิศาสตร์

อเมริกากลางประกอบด้วย 7 ประเทศ ได้แก่

### ประเทศ

* เบลีซ (Belize)
* คอสตาริกา (Costa Rica)
* เอลซัลวาดอร์ (El Salvador)
* กัวเตมาลา (Guatemala)
* ฮอนดูรัส (Honduras)
* นิการากัว (Nicaragua)
* ปานามา (Panama)

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
# เปตอง

เปตอง|  |
| องค์กรบริหารสูงสุด | สหพันธ์เปตองนานาชาติ |
| การเล่นครั้งแรก | พรอว็องส์ ประเทศฝรั่งเศส |
| ลักษณะเฉพาะ |
| การปะทะ | ไม่ |
| จำนวนผู้เล่นต่อทีม | เดี่ยว, คู่ หรือทีมสามคน |
| ประเภท | บูล |
| อุปกรณ์ | ลูกเปตอง, ลูกแก่น |
| ประวัติการแข่งขัน |
| โอลิมปิก | ไม่ |
| เวิลด์เกมส์ | ตั้งแต่ ค.ศ. 1985 |

ลูกแก่นและลูกเปตอง
**เปตอง** (ฝรั่งเศส: *pétanque* ฝรั่งเศส: [petɑ̃k]  สำเนียงพรอว็องส์ [peˈtãᵑkə] อุตซิตา: *petanca* [peˈtaŋkɔ]  กาตาลา: *petanca* [pəˈtaŋkə, peˈtaŋka]) เป็นกีฬาประเภทบูลชนิดหนึ่งที่เล่นโดยการโยนลูกบอลในกรณีของเปตองลูกบอลทำจากโลหะเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณไม่เกิน 8 เซนติเมตรหนักไม่เกิน 800 กรัมและไม่น้อยกว่า 650 กรัมให้เข้าใกล้เป้ามากที่สุดในกรณีนี้คือลูกแก่น (*cochonnet*) ทำจากไม้หรือพลาสติกเส้นผ่านศูนย์กลาง 30 มิลลิเมตร และต้องไม่นำแม่เหล็ก กีฬาเปตองมีเป้าหมายการเล่นหลักคือทำแต้มโดยวางลูกเปตองให้ใกล้ลูกแกนมากกว่าลูกของฝ่ายตรงข้ามให้มากที่สุดเมื่อลูกเปตองทั้งหมดในการเล่นถูกโยนจนครบ การทำแต้มในกีฬาเปตองสามารถโยนลูกเปตองของตัวเองให้ชนลูกเปตองของฝ่ายตรงข้ามให้ออกจากเป้าได้ ระหว่างการโยนผู้เล่นที่ทำการโยนลูกจะยืนในรูปวงกลมที่อยู่บนพื้นสนามและให้เท้าทั้งสองอยู่ภายในวงกลมนั้น กีฬาชนิดนี้มักเล่นบนพื้นดินแข็งหรือพื้นกรวด

กีฬาเปตองแบบปัจจุบันมีต้นกำเนิดที่ เมืองลาซิยอตา ในพรอว็องส์ ประเทศฝรั่งเศส จากการที่มีผู้คิดค้นกีฬาขนิดใหม่ที่คล้ายกับกีฬาที่ชื่อว่าเฌอพรอว็องซาล (Jeu Provençal) ในช่วงปี 1907 หรือ 1910 คำว่าเปตองมาจากภาษาพรอว็องส์ระหว่างคำว่า pèd และคำว่า tanca ซึ่งแปลว่า เท้า และ วางกับที่ รวมกันหมายความว่ากีฬาที่เล่นโดยเท้าอยู่กับที่ เนื่องจากมีกีฬาบูลอื่น ๆ ที่เล่นในพรอว็องส์ก่อนที่จะมีการเขียนกฎเปตองขึ้นในปี 1910 อนุญาติให้ผู้เล่นออกท่าหรือวิ่งเพื่อเพิ่มโมเมนตัมให้ลูกที่โยนได้ กีฬาเปตองมีสมาพันธ์นานาชาติที่ดูแลคือสมาพันธ์นานาชาติแห่งกีฬาเปตองและกีฬาพรอว็องส์ (Fédération Internationale de Pétanque et Jeu Provençal (หรือ FIPJP)) ก่อตั้งขึ้นในปี 1958 ที่มาร์แซย์ ปัจจุบันสมาพันธ์มีสมาชิกประมาณ 800,000 คน จากข้อมูลเมื่อปี 2022 ใน 80 ประเทศทั่วโลก

## วิธีและเทคนิคการเล่นเปตอง

วิธีการจับลูกเปตองมี 4 แบบ

1. จับลูกเปตองแบบ 4 นิ้ว
2. จับลูกเปตองแบบทั้ง 5 นิ้ว
3. จับลูกเปตองแบบคีบ นิ้วโป้งอยู่ตรงข้ามกับนิ้วกลาง
4. จับลูกเปตองแบบขยุ้ม

## อ้างอิง