Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# ภาวะอยู่ร่วมกัน

ในภาวะอยู่ร่วมกันเพื่อทำความสะอาด (cleaning symbiosis) นี้ ปลาการ์ตูนจะกินสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังขนาดเล็ก ซึ่งเป็นสิ่งที่อาจก่อให้เกิดอันตรายต่อดอกไม้ทะเลได้ ในขณะเดียวกัน มูลของปลาการ์ตูนก็เป็นแหล่งสารอาหารให้กับดอกไม้ทะเล ส่วนปลาการ์ตูนเองก็ได้รับการปกป้องจากผู้ล่าด้วยเซลล์พิษของดอกไม้ทะเล ซึ่งปลาการ์ตูนมีภูมิคุ้มกัน ความสัมพันธ์นี้จึงถูกจัดอยู่ในประเภทพึ่งพากัน
**ภาวะอยู่ร่วมกัน** (อังกฤษ: *symbiosis*) คืออันตรกิริยาชีวภาพที่ใกล้ชิดและยาวนานระหว่างสิ่งมีชีวิตสองสิ่งที่ต่างสปีชีส์กัน ในปี ค.ศ. 1879 ไฮน์ริช อันท็อน เดอ บารี ได้ให้นิยามภาวะพึ่งพาอาศัยไว้ว่า "การใช้ชีวิตร่วมกันของสิ่งมีชีวิตที่แตกต่างกัน" บางครั้ง คำนี้ก็ถูกนำไปใช้ในความหมายที่จำกัดและเฉพาะเจาะจงมากขึ้น โดยหมายถึงภาวะที่ได้ประโยชน์ร่วมกัน ซึ่งเป็นความสัมพันธ์ที่สิ่งมีชีวิตทั้งสองฝ่ายมีส่วนช่วยในการดำรงชีวิตของอีกฝ่ายหนึ่ง ซึ่งหมายความว่าพวกมันต่างให้ประโยชน์ซึ่งกันและกันในทางใดทางหนึ่งนั่นเอง

ภาวะอยู่ร่วมกันนั้นมีความหลากหลาย และสามารถจัดแบ่งได้หลายวิธี โดยอาจเป็นแบบพึ่งพาโดยสมบูรณ์ หมายความว่า สิ่งมีชีวิตฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งหรือทั้งสองฝ่ายต้องพึ่งพาอาศัยกันเพื่อความอยู่รอด หรืออาจเป็นแบบพึ่งพาแบบไม่สมบูรณ์ หมายความว่า พวกมันสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ด้วยตนเองโดยอิสระ เมื่อสิ่งมีชีวิตฝ่ายหนึ่งอาศัยอยู่บนพื้นผิวของอีกฝ่าย เช่น เหาที่อยู่บนร่างกายมนุษย์ จะเรียกว่า ภาวะอยู่ร่วมกันภายนอก (ectosymbiosis) เมื่อคู่หนึ่งอาศัยอยู่ภายในเนื้อเยื่อของอีกฝ่าย เช่น สาหร่ายซิมไบโอดิเนียมที่อยู่ภายในปะการัง จะเรียกว่า ภาวะอยู่ร่วมกันภายใน (endosymbiosis) ความสัมพันธ์ที่ส่งผลลดความสามารถในการอยู่รอดและการสืบพันธุ์ของทั้งสองฝ่าย เรียกว่า ภาวะแข่งขัน (competition) ความสัมพันธ์ที่ส่งผลลดความสามารถในการอยู่รอดของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเท่านั้น เรียกว่า ภาวะอาศัยเสียประโยชน์ (amensalism) ความสัมพันธ์ที่ฝ่ายหนึ่งได้ประโยชน์แต่อีกฝ่ายไม่ได้รับผลกระทบมากนัก เรียกว่า ภาวะอิงอาศัย (commensalism) ความสัมพันธ์ที่ฝ่ายหนึ่งได้ประโยชน์โดยที่อีกฝ่ายเสียประโยชน์ เรียกว่า ภาวะปรสิต (parasitism) สุดท้าย ความสัมพันธ์ที่ทั้งสองฝ่ายได้ประโยชน์ร่วมกัน เรียกว่า ภาวะพึ่งพากัน (mutualistic)

ภาวะอยู่ร่วมกัน มักเป็นปัจจัยขับเคลื่อนที่สำคัญในวิวัฒนาการของสปีชีส์ต่าง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งความสัมพันธ์แบบพึ่งพากัน ที่ได้ช่วยให้สิ่งมีชีวิตสามารถบุกเบิกสภาพแวดล้อมใหม่ ๆ ได้ ยกตัวอย่างเช่น ทฤษฎีซิมไบโอเจเนซิสที่เชื่อกันว่าเป็นกลไกที่ช่วยให้เกิดเซลล์ยูแคริโอตขึ้น เมื่อแบคทีเรียถูกผนวกเข้ามาภายในเซลล์กลายเป็นไมโทคอนเดรียและคลอโรพลาสต์ ความสัมพันธ์แบบวิวัฒนาการร่วมที่สำคัญ ได้แก่ ไมคอร์ไรซา ซึ่งเป็นความสัมพันธ์ระหว่างเชื้อรากับรากพืช การผสมเกสรของดอกไม้โดยแมลง การป้องกันต้นอะคาเซียโดยมด การกระจายเมล็ดโดยสัตว์ การตรึงไนโตรเจนโดยแบคทีเรียในปมรากของพืชตระกูลถั่ว และความสัมพันธ์แบบพึ่งพากันระหว่างสาหร่ายและเห็ดราที่รวมกันเป็นไลเคน

## อ้างอิง
# สาหร่ายสีเขียว

**สาหร่ายสีเขียว**เป็นสาหร่ายกลุ่มใหญ่ในส่วน Charophyta ที่พืชบก (Embryophyte) กำเนิดขึ้น สาหร่ายสีเขียวรวมสัตว์แส้ (flagellate) เซลล์เดียวและกลุ่ม (colony) ส่วนมากมีสองแฟกเจลลัมต่อเซลล์ ตลอดจนแบบกลุ่ม ทรงกลมหรือคล้ายเส้นด้าย และสาหร่ายทะเลที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า ในอันดับ Charales ญาติใกล้ชิดที่สุดของพืชบก เกิดการเปลี่ยนสภาพของเซลล์เนื้อเยื่อสมบูรณ์ มีสาหร่ายสีเขียวราว 8,000 สปีชีส์ หลายสปีชีส์มีช่วงชีวิตส่วนใหญ่เป็นเซลล์เดียว แต่บ้างก็ก่อเป็นกลุ่ม (coenobia) สายเซลล์ยาว หรือสาหร่ายทะเลที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าเปลี่ยนสภาพสูง
# แมรี เชลลีย์

แมรี เชลลีย์
**แมรี เชลลีย์** (30 สิงหาคม ค.ศ. 1797 (พ.ศ. 2340) - 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1851 (พ.ศ. 2394)) เป็นนักเขียนชาวอังกฤษ ผู้เขียนนิยายแฟรงเกนสไตน์

แมรี เชลลีย์แต่งงานกับเพอร์ซี เชลลีย์ ผู้เป็นกวีที่มีชื่อในยุคโรแมนติค

## ประวัติ

ชื่อเดิมของแมรี เชลลีย์คือ **แมรี โวลล์สโตนคราฟต์ กอดวิน** เกิดที่ลอนดอน สหราชอาณาจักร เป็นบุตรคนที่สองของแมรี โวลสโตนคราฟต์ ผู้เป็นเฟมินิสต์ นักการศึกษา และนักเขียน กับวิลเลียม กอดวิน นักปรัชญาเสรีนิยม.
# สูญสิ้นความเป็นคน

สูญสิ้นความเป็นคน |  |
| ผู้ประพันธ์ | โอซามุ ดาไซ |
| ชื่อเรื่องต้นฉบับ | 人間失格 |
| ผู้แปล | พรพิรุณ กิจสมเจตน์ |
| ประเทศ | ญี่ปุ่น |
| ภาษา | ญี่ปุ่น |
| ประเภท | นวนิยาย |
| ผู้พิมพ์ | ชิกูมะ โชโบะ |
| วันที่พิมพ์ | ค.ศ. 1948 |
| ชนิดสื่อ | สื่อสิ่งพิมพ์ (หนังสือปกอ่อน) |
| หน้า | 271 |
| เรื่องก่อนหน้า | *A Cherry* |
| เรื่องถัดไป | *Goodbye* |

สูญสิ้นความเป็นคน (人間失格 (*Ningen Shikkaku*)) เป็นนวนิยายญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1948 เขียนโดยโอซามุ ดาไซ ถือเป็นผลงานชิ้นเอกของดาไซและและติดอันดับนวนิยายขายดีเป็นอันดับสองในประเทศญี่ปุ่น รองจาก*โคะโคะโระ* ผลงานนวนิยายของนัตสึเมะ โซเซกิ นวนิยายเล่าเรื่องในมุมมองบุคคลที่หนึ่ง มีองค์ประกอบหลายอย่างที่แสดงลักษณะว่าเป็นผลงานแนวอัตชีวประวัติ แต่ในความจริงถูกจัดอยู่ในประเภทกึ่งอัตชีวประวัติเพราะตัวละครในหนังสือในเป็นตัวละครสมมติทั้งหมด นวนิยายนำเสนอแก่นเรื่องที่เกิดขึ้นซ้ำ ๆ ในชีวิตของผู้เขียน ได้แก่การฆ่าตัวตาย อัญภาวะทางสังคม และภาวะซึมเศร้า ดาไซก็มีชีวิตในลักษณะเดียวกับตัวละครเอกในเรื่อง คือตลอดชีวิตพยายามจะฆ่าตัวตายพร้อมกับคนรักทั้งหมด 5 ครั้ง จนกระทั่งฆ่าตัวตายได้สำเร็จพร้อมกับคนรักในเวลานั้นคือผู้หญิงชื่อโทมิเอะ ยามาซากิ หลายคนเชื่อว่าหนังสือเรื่องนี้ดาไซเขียนขึ้นเพื่อให้เป็นพินัยกรรม เพราะดาไซฆ่าตัวตายในเวลาไม่นานหลังจากบทสุดท้ายของหนังสือถูกตีพิมพ์

หนังสือเป็นสาธารณสมบัติตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2562

*สูญสิ้นความเป็นคน*ได้รับการแปลเป็นภาษาไทยโดยพรพิรุณ กิจสมเจตน์ ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์เจลิท ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2559

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของภาพยนตร์ *"No Longer Human"* (ในภาษาญี่ปุ่น)
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของภาพยนตร์ *"Ningen shikkaku"* ในปี ค.ศ. 2019 (ในภาษาญี่ปุ่น)
# เอียน เฟลมมิง

| เอียน เฟลมมิง |
| --- |
|  |
| เกิด | เอียน แลนแคสเตอร์ เฟลมมิง (1908-05-28)28 พฤษภาคม ค.ศ. 1908 เมย์แฟร์, ลอนดอน, สหราชอาณาจักร |
| เสียชีวิต | 12 สิงหาคม ค.ศ. 1964(1964-08-12) (56 ปี) เคนเตอร์บิวรี, เคนท์, สหราชอาณาจักร |
| สัญชาติ | อังกฤษ |
| อาชีพ | นักประพันธ์, นักข่าว, เจ้าหน้าที่ |
| มีชื่อเสียงจาก | เจมส์ บอนด์ |
| คู่สมรส | แอนน์ เจอรัลดีน แชร์เทอริส (1952-1964; เฟลมมิงเสียชีวิต) |
| ญาติ | * วาเลนไทน์ เฟลมมิง (บิดา)
* เอเวอลีน เซนต์ครัวซ์ เฟลมมิง (มารดา)
* แอมาริลลิส เฟลมมิง (น้องสาวร่วมมารดา)
* ปีเตอร์ เฟลมมิง (พี่ชาย)
* ลูซี เฟลมมิง (หลานสาว)
 |
| เว็บไซต์ | ianfleming.com |

**เอียน แลนแคสเตอร์ เฟลมมิง** (อังกฤษ: *Ian Lancaster Fleming*) เป็นนักประพันธ์ชาวอังกฤษ เจ้าของนวนิยายเรื่อง เจมส์ บอนด์ 007 ซึ่งต่อมามีการนำไปสร้างเป็นการ์ตูน และภาพยนตร์อีกมากมาย เกิดเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1908 ณ บ้านเลขที่ 7 ถนนกรีนสตรีท เมืองเมย์แฟร์ ลอนดอน สหราชอาณาจักร เรียนภาษาศาสตร์จากมหาวิทยาลัยมิวนิก และมหาวิทยาลัยเจนิวา จากนั้นได้เป็นนักข่าวของศูนย์ข่าวรอยเตอร์ส (Reuters news service) ซึ่งเคยส่งเขาไปทำข่าวจารกรรมที่รัสเซีย

## นวนิยาย เจมส์ บอนด์

ต่อมาเมื่อ สงครามโลกครั้งที่ 2 จบลงไม่นาน ก็เข้าสู่ยุคสงครามเย็น ซึ่งเป็นการต่อสู้อย่างคลุมเครือระหว่างฝ่ายคอมมิวนิสต์ (สหภาพโซเวียต) กับฝ่ายประชาธิปไตย (อเมริกา) มีการส่งสายลับว่อนไปทั่วโลก เอียน เฟลมมิง จึงได้แนวคิดจะเขียนเรื่องราวเป็นนวนิยายเกี่ยวกับสายลับอังกฤษ เขากำหนดให้สายลับผู้นั้นที่มีใบอนุญาตสังหารคนได้โดยไม่ผิดกฎหมาย และใช้รหัสการทำงาน 007 ชื่อว่า เจมส์ บอนด์ โดยนำชื่อมาจากนักปักษีวิทยาผู้หนึ่งที่เขาชื่นชอบ เป็นชื่อเรียกง่าย ๆ แต่แฝงไว้ด้วยความเข้มแข็งอย่างที่ต้องการ โดยตอนแรกชื่อว่า Casino Royale ต่อมาเฟลมมิงเขียนนวนิยายเกี่ยวกับสายลับผู้นี้ขึ้น จำนวน 14 เล่ม โดยเริ่มเขียนที่บ้านพักตากอากาศของเขาที่ชื่อ Golden Eye ริมทะเลที่ศรีลังกา พิมพ์ดีดไปเรื่อย ๆ โดยไม่ย้อนไปดูที่เขียนมาแต่ต้น

เขาเขียนนวนิยายหลายสิบเรื่องตลอดชีวิตก่อนเสียชีวิต เมื่อวันที่ 12 สิงหาคม ค.ศ. 1964

| ลำดับ | ชื่อตอน ของหนังสือนวนิยาย เจมส์ บอนด์ | ปีที่พิมพ์ |
| --- | --- | --- |
| 1. | *Casino Royale* | 1953 |
| 2. | *Live and Let Die* | 1954 |
| 3. | *Moonraker* | 1955 |
| 4. | *Diamonds Are Forever* | 1956 |
| 5. | *From Russia with Love* | 1957 |
| 6. | *Dr. No* | 1958 |
| 7. | *Goldfinger* | 1959 |
| 8. | *For Your Eyes Only* | 1960 |
| 9. | *Thunderball* | 1961 |
| 10. | *The Spy Who Loved Me* | 1962 |
| 11. | *On Her Majesty's Secret Service* | 1963 |
| 12. | *You Only Live Twice* | 1964 |
| 13. | *The Man with the Golden Gun* | 1965 |
| 14. | *Octopussy and The Living Daylights* | 1966 |

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Ian Fleming เว็บไซค์อย่างเป็นทางการของเอียน เฟลมมิง และ สำนักพิมพ์เอียน เฟลมมิง จำกัด
* เอียน เฟลมมิง ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
# ยานสำรวจน้ำลึก

ยานสำรวจน้ำลึกทรีเอสต์ ก่อนหน้าจะดำลงไปยังร่องลึกมาเรียนา
**ยานสำรวจน้ำลึก** (อังกฤษ: *bathyscaphe*) เป็นเรือใต้ทะเลลึกดำอิสระขับเคลื่อนด้วยตนเอง ประกอบด้วยเคบินลูกเรือทรงกลมคล้ายกับเครื่องดำน้ำทรงกลม แต่ถูกแขวนไว้ใต้เคบิลลอยแทนที่จะเป็นเคเบิลพื้นผิว อันเป็นรูปแบบที่ใช้ในเครื่องดำน้ำทรงกลมดั้งเดิม

ยานสำรวจน้ำลึกดังกล่าวจะบรรจุน้ำมันเชื้อเพลิง เนื่องจากสามารถจัดหาได้ ลอยตัว และไม่สามารถถูกอัดได้สำหรับจุดประสงค์ในการใช้งานทุกประการ คุณสมบัติของน้ำมันเชื้อเพลิงที่ไม่สามารถถูกอัดได้หมายความว่าตัวถังสามารถสร้างขึ้นโดยไม่ต้องมีความหนามากนัก เนื่องจากความดันภายในและภายนอกตัวถังเท่ากัน และไม่จำเป็นต้องทนกับความแตกต่างของความดันแต่อย่างใด แต่ตรงกันข้ามกับเคบินลูกเรือที่ต้องสามารถทนความแตกต่างของความดันอย่างมหาศาล และจะต้องมีการสร้างในมีความหนา การลอยตัวสามารถเปลี่ยนแปลงได้โดยการแทนที่น้ำมันเชื้อเพลิงด้วยน้ำ ซึ่งมีความหนาแน่นมากกว่า

ออกุสเต ปิการ์ ผู้ประดิษฐ์ยานสำรวจน้ำลึกลำแรก ตั้งชื่อ bathyscaphe โดยใช้คำภาษากรีกโบราณ βαθύς (ลึก) และ σκάφος (เรือ)

## รูปแบบการทำงาน

ในการดำ ยานสำรวจน้ำลึกจะสูบเอาน้ำทะเลเข้าไปในถังอากาศ แต่ไม่เหมือนกับเรือดำน้ำตรงที่น้ำที่ถูกสูบเข้ามาในถังอากาศแล้วไม่สามารถแทนที่ด้วยการอัดอากาศเพื่อลอยตัวกลับขึ้นสู่ผิวน้ำได้ เนื่องจากความดันของน้ำที่ระดับความลึกซึ่งยานสำรวจน้ำลึกถูกออกแบบมาให้ปฏิบัติหน้าที่นั้นมีสูงเกินไป ยกตัวอย่างเช่น ความดันน้ำที่ก้นแชลเลนเจอร์ดีปสูงกว่าความดันในถังบรรจุแก๊สอัด "ประเภทเอช" มาตรฐานถึงเจ็ดเท่า ดังนั้น อับเฉาเรือจะถูกปล่อยเพื่อให้ลอยตัว นี่เป็นอุปกรณ์ป้องกันภัยเนื่องจากมันไม่ต้องการพลังงานในการลอยขึ้น และในกรณีที่เกิดพลังงานขัดข้อง อับเฉาจะตกลงไปโดยแรงโน้มถ่วงและการลอยตัวจะเป็นไปโดยอัตโนมัติ

## อ้างอิง
# มาตราขนาดโมเมนต์

**มาตราขนาดโมเมนต์** (อังกฤษ: *moment magnitude scale*; MMS, Mw) เป็นหน่วยที่นักวิทยาแผ่นดินไหวใช้เพื่อวัดขนาดของแผ่นดินไหวในแง่ของพลังงานที่ปลดปล่อยออกมา แมกนิจูดนั้นขึ้นอยู่กับโมเมนต์แผ่นดินไหวที่เกิดขึ้น ซึ่งเท่ากับความคงรูปของโลกคูณกับค่าเฉลี่ยของการเลื่อนบนรอยแยกและขนาดของพื้นที่ที่เลื่อน มาตราดังกล่าวได้รับการพัฒนาขึ้นมาในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 เพื่อใช้แทนมาตราริกเตอร์ ซึ่งใช้กันมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1930 แม้ว่าสูตรในการคำนวณจะต่างกัน แต่มาตราใหม่นี้ยังคงให้ค่าแมกนิจูดที่ใกล้เคียงตามที่จำกัดความไว้โดยมาตราริกเตอร์เดิม มาตราโมเมนต์แมกนิจูดนี้ใช้เพื่อประเมินแมกนิจูดสำหรับแผ่นดินไหวขนาดใหญ่สมัยใหม่ทั้งหมดโดยสำนักงานสำรวจธรณีวิทยาสหรัฐอเมริกา

## การจำกัดความ

สัญลักษณ์ของมาตราโมเมนต์แมกนิจูด คือ WIKINIUM\_MATH\_PH\_0 โดยมีตัวห้อย WIKINIUM\_MATH\_PH\_2 หมายถึง งานเชิงกลที่เกิดขึ้น โมเมนต์แมกนิจูด WIKINIUM\_MATH\_PH\_4 เป็นปริมาณไร้มิติซึ่งจำกัดความโดย

 WIKINIUM\_MATH\_PH\_6
โดยที่ WIKINIUM\_MATH\_PH\_8 เป็นแมกนิจูดของโมเมนต์แผ่นดินไหวในหน่วยดายน์เซนติเมตร (10-7 นิวตันเมตร) ส่วนค่าคงตัวในสมการนี้ถูกเลือกเพื่อให้สอดคล้องกับค่าแมกนิจูดที่คำนวณได้จากมาตราเก่า โดยที่สำคัญที่สุดคือ มาตราท้องถิ่น (หรือ "ริกเตอร์")

เช่นเดียวกับมาตราริกเตอร์ การเพิ่มขึ้นหนึ่งระดับของมาตราเชิงลอการิทึมสอดคล้องกับพลังงานที่ปลดปล่อยออกมาเพิ่มขึ้น 101.5 ≈ 32 เท่า และการเพิ่มขึ้นสองระดับจะสอดคล้องกับพลังงานที่ปลดปล่อยออกมาเพิ่มขึ้น 103 = 1000 เท่า

## อ้างอิง
# วันแรงงานสากล

| วันแรงงานสากล |
| --- |
| การเดินขบวนในวันแรงงานสากลประจำปี 2013 ที่ประเทศออสเตรีย |
| ชื่อทางการ | วันแรงงานสากล |
| ชื่ออื่น | เมย์เดย์ |
| การเฉลิมฉลอง | หลายรูปแบบ ขึ้นอยู่กับแต่ละประเทศ ส่วนใหญ่เป็น ขบวนพาเหรด, การเดินขบวน, บาร์บีคิว |
| วันที่ | 1 พฤษภาคม |
| ครั้งหน้า | 1 พฤษภาคม 2027 (2027-05-01) |
| ความถี่ | ทุกปี |
| ส่วนเกี่ยวข้อง | * เมย์เดย์
* วันแรงงาน
 |

**วันแรงงานสากล** หรือที่รู้จักกันในชื่อ **วันแรงงาน** ในบางประเทศ และมักเรียกกันว่า **เมย์เดย์** เป็นการเฉลิมฉลองของกรรมกรและชนชั้นแรงงาน ที่ได้รับการส่งเสริมโดยขบวนแรงงานระหว่างประเทศ และเกิดขึ้นเป็นประจำทุก ๆ ปีในวันที่ 1 พฤษภาคม หรือวันจันทร์แรกของเดือนพฤษภาคม

สมัยก่อน วันที่ 1 พฤษภาคมเป็นวันเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของยุโรป ซึ่งตรงกับเมย์เดย์ ในปี 1889 สภาสังคมนิยมสากลมาร์กซิสต์ได้ประชุมกันที่ปารีส และก่อตั้ง Second International ในฐานะผู้สืบทอดต่อจากสมาคมกรรมกรสากล ก่อนหน้านี้ พวกเขาได้มีมติให้จัดให้มี "การเดินขบวนระดับนานาชาติครั้งใหญ่" เพื่อสนับสนุนข้อเรียกร้องของชนชั้นแรงงานสำหรับวันแปดชั่วโมง สหพันธ์แรงงานอเมริกันเลือกวันที่ 1 พฤษภาคม เพื่อรำลึกถึงการนัดหยุดงานทั่วไปในสหรัฐ ซึ่งเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม 1886 และสิ้นสุดในการจลาจลที่เฮย์มาร์เก็ต ในอีกสี่วันต่อมา ต่อมาการเดินขบวนจึงกลายเป็นงานประจำปี การประชุม Second International ครั้งที่ 6 เมื่อปี 1904 เรียกร้องให้ "องค์กร พรรคสังคมประชาธิปไตย และสหภาพแรงงานของทุกประเทศเดินขบวนอย่างกระตือรือร้นในวันที่ 1 พฤษภาคม เพื่อจัดตั้งวันแปดชั่วโมงตามกฎหมาย เพื่อเรียกร้องทางชนชั้นของชนกรรมาชีพ และเพื่อสันติภาพโลก"

วันที่ 1 พฤษภาคม หรือวันจันทร์แรกของเดือนพฤษภาคม เป็นวันหยุดราชการในหลายประเทศ โดยส่วนใหญ่เป็น "วันแรงงานสากล" หรือชื่อที่คล้ายคลึงกัน บางประเทศเฉลิมฉลองวันแรงงานในวันอื่น ๆ ที่สำคัญสำหรับพวกเขา เช่น สหรัฐ และ ประเทศแคนาดา ซึ่งเฉลิมฉลองวันแรงงานในวันจันทร์แรกของเดือนกันยายน ในปี 1955 คริสตจักรคาทอลิก ได้อุทิศวันที่ 1 พฤษภาคม ให้กับ "คนงานของนักบุญโยเซฟ" นักบุญโยเซฟเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์ของคนงานและช่างฝีมือ และอื่น ๆ อีกมากมาย

## อ้างอิง