Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# ซานตามาเรีย (รัฐฮิวกรังจีดูซูว)

| ซานตามาเรีย |
| --- |
| เทศบาล |
|  |
| ตรา |
| สถานที่ตั้งในรัฐฮิวกรังจีดูซูว |
| ประเทศ | บราซิล |
| ภาค | ใต้ |
| รัฐ | รัฐฮิวกรังจีดูซูว |
| การปกครอง |
|  • Mayor | Cesar Augusto Schirmer (PMDB) |
| พื้นที่ |
|  • ทั้งหมด | 1,823.1 ตร.กม. (703.9 ตร.ไมล์) |
| ความสูง | 113 เมตร (371 ฟุต) |
| ประชากร (2006) |
|  • ทั้งหมด | 270,073 คน |
|  • ความหนาแน่น | 150 คน/ตร.กม. (380 คน/ตร.ไมล์) |
| เขตเวลา | UTC-3 (UTC−3) |
|  • ฤดูร้อน (เวลาออมแสง) | UTC-2 (UTC−2) |
| เว็บไซต์ | santamaria.rs.gov.br |

**ซานตามาเรีย** (โปรตุเกส: *Santa Maria*) เป็นนครและเทศบาล ตอนกลางของรัฐฮิวกรังจีดูซูว รัฐทางใต้สุดของประเทศบราซิล ในปี ค.ศ. 2007 มีประชากร 263,403 คน มีพื้นที่ 1,823 ตร.กม. (704 ตร.ไมล์)
# เขตการปกครองระดับมณฑลของประเทศจีน

| เขตการปกครองระดับมณฑล 省级行政区 *Shěngjí Xíngzhèngqū* |
| --- |
| * มณฑล
* เขตปกครองตนเอง
* นครปกครองโดยตรง
* เขตบริหารพิเศษ
 |
| หมวดหมู่ | รัฐเดี่ยว |
| ที่ตั้ง | ประเทศจีน |
| จำนวน | 34 |
| หน่วยการปกครอง | นครระดับรองมณฑล, จังหวัด |

| เขตการปกครองระดับมณฑล |
| --- |
|  |
| จีนตัวย่อ | 省级行政区 |
| จีนตัวเต็ม | 省級行政區 |
|

| การถอดเสียง |
| --- |
| ภาษาจีนมาตรฐาน |
| พินอิน | Shěngjí xíngzhèngqū |

 |
|  |

สาธารณรัฐประชาชนจีนแบ่งเขตการปกครองอย่างเป็นทางการออกเป็น 34 เขตการปกครองระดับมณฑล ซึ่งถือเป็นระดับแรกของเขตการปกครองภายในประเทศ โดยแบ่งออกเป็น 4 ประเภทหลัก ได้แก่:

* มณฑล (23 แห่ง)
* เขตปกครองตนเอง (5 แห่ง)
* นครปกครองโดยตรง (4 แห่ง)
* เขตบริหารพิเศษ (2 แห่ง)

การแบ่งเขตการปกครองระดับมณฑลสามารถสืบย้อนไปได้ถึงยุคราชวงศ์หยวน ทั้งนี้ สถานะทางการเมืองของมณฑลไต้หวัน ตลอดจนพื้นที่ส่วนน้อยของมณฑลอื่น ๆ ยังคงเป็นข้อพิพาทอยู่

## รัฐบาล

ฝ่ายนิติบัญญัติในระดับมณฑลคือสภาประชาชน ซึ่งจำลองแบบมาจากสภาประชาชนแห่งชาติ สภาประชาชนระดับมณฑลมีอำนาจทางนิติบัญญัติตั้งแต่ ค.ศ. 1979 และมีบทบาทในการผ่านกฎหมายในประเด็นที่หลากหลาย ฝ่ายบริหารคือรัฐบาลประชาชนระดับมณฑล นำโดยผู้ว่าการมณฑลในส่วนของมณฑล, นายกเทศมนตรีในส่วนของนครปกครองโดยตรง และประธานในส่วนของเขตปกครองตนเอง โดยหัวหน้าฝ่ายบริหารจะได้รับการช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่ใต้บังคับบัญชาจำนวนหนึ่ง เช่น รองผู้ว่าการมณฑล ทั้งนี้ หัวหน้าฝ่ายรัฐบาลประชาชนจะได้รับการแต่งตั้งโดยคณะรัฐมนตรีส่วนกลาง อย่างไรก็ตาม รัฐบาลประชาชนระดับมณฑลต้องรับผิดชอบต่อทั้งคณะรัฐมนตรีส่วนกลางและสภาประชาชนในพื้นที่ รวมถึงต้องดำเนินการตามการตัดสินใจของทั้งสององค์กรด้วย นอกจากนี้ยังทำหน้าที่ส่งต่อคำสั่งของคณะรัฐมนตรีส่วนกลางไปยังหน่วยงานบริหารระดับล่าง รัฐบาลระดับมณฑลมีอำนาจในการจัดตั้งงบประมาณและจัดหารายได้ แม้ว่าจะต้องขึ้นอยู่กับการอนุมัติของคณะรัฐมนตรีส่วนกลางก็ตาม ทว่าพวกเขาสามารถดำเนินโครงการพัฒนาต่าง ๆ ได้โดยไม่ต้องขอความเห็นชอบจากรัฐบาลส่วนกลางก่อน

### โครงสร้างพรรคการเมืองระดับมณฑล

เช่นเดียวกับรัฐบาลส่วนกลาง เขตการปกครองระดับมณฑลจะถูกปกครองโดยโครงสร้างคู่ขนานระหว่างพรรคการเมืองและรัฐ โดยแต่ละสาขาของพรรคคอมมิวนิสต์จีนในระดับมณฑลจะจัดการประชุมสมัชชาพรรคในทุก ๆ ห้าปี การประชุมสมัชชานี้จะทำหน้าที่คัดเลือกคณะกรรมการพรรค ซึ่งคณะกรรมการพรรคจะทำหน้าที่คัดเลือกคณะกรรมการประจำในลำดับถัดไป คณะกรรมการประจำจะประกอบด้วยเลขาธิการพรรค ซึ่งเป็นผู้นำสูงสุดของพรรคคอมมิวนิสต์จีนในเขตการปกครองระดับมณฑลนั้น ๆ นอกจากนี้ คณะกรรมการประจำมักจะประกอบด้วยสมาชิกสมาชิกระดับสูงของรัฐบาลประชาชนด้วยเช่นกัน

### อาคารที่ทำการรัฐบาลประชาชนระดับมณฑล

* อาคารที่ทำการรัฐบาลประชาชนมณฑลอันฮุย
* อาคารที่ทำการรัฐบาลประชาชนมณฑลฝูเจี้ยน
* อาคารที่ทำการรัฐบาลประชาชนมณฑลกุ้ยโจว
* อาคารที่ทำการรัฐบาลประชาชนมณฑลเหยาลงเจียง
* อาคารที่ทำการรัฐบาลประชาชนมณฑลส่านซี
* อาคารที่ทำการรัฐบาลประชาชนมณฑลยูนนาน

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* แผนที่เชิงโต้ตอบบน Dbresearch.com เก็บถาวร 2016-04-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน — *แสดงตัวชี้วัดทางเศรษฐกิจสำหรับมณฑลทั้งหมดของจีน*
# รายชื่อมณฑลของประเทศจีนเรียงตามขนาดพื้นที่

มณฑลของประเทศจีนเรียงตามขนาดเนื้อที่

| อันดับ | เขตการปกครอง | พื้นที่ (km²) | อัตราการแบ่งพื้นที่ กับพื้นที่ทั้งหมด (%) |
| --- | --- | --- | --- |
| - | **ทั้งหมด** | **9,630,960** | - |
| 1 | เขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ | 1,660,000 | 17.23 |
| 2 | เขตปกครองตนเองทิเบต | 1,228,400 | 12.75 |
| 3 | เขตปกครองตนเองมองโกเลียใน | 1,183,000 | 12.28 |
| 4 | มณฑลชิงไห่ | 721,000 | 7.48 |
| 5 | มณฑลเสฉวน | 485,000 | 5.03 |
| 6 | มณฑลเฮย์หลงเจียง | 460,000 | 4.77 |
| 7 | มณฑลกานสู้ | 454,000 | 4.71 |
| 8 | มณฑลยูนนาน | 394,100 | 4.09 |
| 9 | เขตปกครองตนเองกวางสีจ้วง | 236,700 | 2.45 |
| 10 | มณฑลหูหนาน | 211,800 | 2.19 |
| 11 | มณฑลฉ่านซี | 205,800 | 2.13 |
| 12 | มณฑลเหอเป่ย์ | 187,700 | 1.94 |
| 13 | มณฑลจี๋หลิน | 187,400 | 1.94 |
| 14 | มณฑลหูเป่ย์ | 185,900 | 1.93 |
| 15 | มณฑลกวางตุ้ง | 177,900 | 1.84 |
| 16 | มณฑลกุ้ยโจว | 176,100 | 1.82 |
| 17 | มณฑลเหอหนาน | 167,000 | 1.73 |
| 18 | มณฑลเจียงซี | 166,900 | 1.73 |
| 19 | มณฑลชานซี | 156,800 | 1.62 |
| 20 | มณฑลซานตง | 156,700 | 1.62 |
| 21 | มณฑลเหลียวหนิง | 145,900 | 1.51 |
| 22 | มณฑลอันฮุย | 139,400 | 1.44 |
| 23 | มณฑลฝูเจี้ยน | 121,400 | 1.26 |
| 24 | มณฑลเจียงซู | 102,600 | 1.06 |
| 25 | มณฑลเจ้อเจียง | 101,800 | 1.05 |
| 26 | นครฉงชิ่ง | 82,300 | 0.85 |
| 27 | เขตปกครองตนเองหุยหนิงเซี่ย | 66,000 | 0.68 |
| 28 | มณฑลไหหลำ | 33,920 | 0.35 |
| 29 | กรุงปักกิ่ง | 16,808 | 0.17 |
| 30 | นครเทียนสิน | 11,920 | 0.12 |
| 31 | นครเซี่ยงไฮ้ | 6,340 | 0.065 |
| 32 | เขตบริหารพิเศษฮ่องกง | 1,092 | 0.011 |
| 33 | เขตบริหารพิเศษมาเก๊า | 27 | 0.00028 |
# ความหนาแน่นประชากร

**ความหนาแน่นประชากร** เป็นการวัดปริมาณประชากรในหน่วยพื้นที่หนึ่ง ๆ โดยขึ้นอยู่กับกลุ่มตัวอย่างที่เลือกนำมาสำรวจ เช่น ความหนาแน่นของประชากรในประเทศ หรือความหนาแน่นประชากรในเขตที่อยู่อาศัย และในบางครั้งจะเป็นการยากในการวัดที่ได้ค่าความหนาแน่นที่แน่นอน หน่วยที่ใช้ในการวัดความหนาแน่น ได้แก่ จำนวนประชากรต่อตารางกิโลเมตร หรือ จำนวนบ้านต่อพื้นที่ตารางกิโลเมตร หรือในบางกรณีพิเศษ จะใช้เป็นจำนวนประชากรต่อหน่วยความยาว เช่น จำนวนประชากรต่อบริเวณความยาวชายหาด

ความหนาแน่นของประชากรของประเทศไทยทั่วทั้งประเทศ (ต่อ ตร.กม) ปี พ.ศ. 2560 เท่ากับ 136 คนต่อ ตร.กม.
# รายชื่อมณฑลของประเทศจีนเรียงตามจำนวนประชากร

แผนที่มณฑลของจีนเรียงตามจำนวนประชากร
ประชากรประเทศจีนปี 2022

| อันดับที่ | มณฑลของจีน | ประชากร |
| --- | --- | --- |
| — | **จีน** | **1,433,802,600** |
| 1 | กวางตุ้ง | 127,060,000 |
| 2 | ซานตง | 101,630,000 |
| 3 | เหอหนาน | 101,113,000 |
| 4 | เจียงซู | 85,150,000 |
| 5 | เสฉวน | 83,740,000 |
| 6 | เหอเป่ย์ | 74,200,000 |
| 7 | หูหนาน | 66,040,000 |
| 8 | เจ้อเจียง | 65,770,000 |
| 9 | อานฮุย | 61,270,000 |
| 10 | หูเป่ย์ | 58,440,000 |
| 11 | กว่างซี | 50,470,000 |
| 12 | ยูนนาน | 46,930,000 |
| 13 | เจียงซี | 45,280,000 |
| 14 | เหลียวหนิง | 41,970,000 |
| 15 | ฝูเจี้ยน | 41,880,000 |
| 16 | ฉ่านซี | 39,560,000 |
| 17 | กุ้ยโจว | 38,560,000 |
| 18 | ซานซี | 34,810,000 |
| 19 | ฉงชิ่ง | 32,130,000 |
| 20 | เฮย์หลงเจียง | 30,990,000 |
| 21 | ซินเจียง | 25,870,000 |
| 22 | กานซู่ | 24,920,000 |
| 23 | เซี่ยงไฮ้ | 24,750,000 |
| 24 | มองโกเลียใน | 24,010,000 |
| 25 | จี๋หลิน | 14,930,000 |
| 26 | ปักกิ่ง | 21,840,000 |
| 27 | เทียนจิน | 13,630,000 |
| 28 | ไหหนาน | 10,270,000 |
| 29 | ฮ่องกง | 7,472,600 |
| 30 | หนิงเซี่ย | 7,280,000 |
| 31 | หนิงเซี่ย | 5,950,000 |
| 32 | ซีจ้าง | 3,640,000 |
| 33 | มาเก๊า | 677,300 |

## อ้างอิง
# ต้ง

ต้ง|  |
| ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ |
| มณฑลกุ้ยโจว, มณฑลหูหนาน และเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง สาธารณรัฐประชาชนจีน และประเทศเวียดนาม |
| ภาษา |
| ภาษาต้ง |
| ศาสนา |
| ทวิเทวนิยม, ศาสนาพุทธ |
| กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง |
| สุย, จ้วง |

**ต้ง** (จีน: 侗族; พินอิน: *Dòngzú*) เป็นกลุ่มชนซึ่งมีถิ่นฐานอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลกุ้ยโจว ทางตอนใต้ของมณฑลหูหนาน และทางตะวันออกของเขตปกครองตนเองกวางสีจ้วงของประเทศจีน พวกเขาเรียกพวกตนเองว่า "ก๊ำ", "อ้ายก๊ำ" หรือ "ปู้ก๊ำ" ซึ่งก็คือ ผู้คำ พวกเขาเชื่อว่าพวกตนเองสืบเชื้อสายมาจากชนเผ่านก

ชาวปู้ก๊ำหรืออ้ายก๊ำมีจำนวนประชากร 2,960,293 คน พวกเขาใช้ภาษาต้งซึ่งอยู่ในตระกูลภาษาขร้า-ไท (จ้วง-ต้ง) และส่วนมากจะใช้อักษรจีนในการเขียน ต่อมาใน ค.ศ. 1958 ก็มีการใช้อักษรละติน แต่ไม่ค่อยนิยมมากนัก

## แหล่งข้อมูลอื่น

* แนะนำอู๋ อวี่เจิน ผู้สืบทอด"เพลงใหญ่ชนชาติต้ง"
# เฟิ่งหฺวาง

เฟิ่งหฺวาง| ประติมากรรมเฟิ่งหฺวาง ในนครหนานหนิง เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง ประเทศจีน |
| กลุ่ม | สิ่งมีชีวิตในตำนาน |
| กลุ่มย่อย | ฟีนิกซ์ |
| คติชน | ประมวลเรื่องปรัมปราจีน |
| ชื่ออื่น | ฟีนิกซ์จีน, หงส์จีน |
| ประเทศ | จีน |

| เฟิ่งหฺวาง |
| --- |
|  |
| ชื่อภาษาจีน |
| จีนตัวเต็ม | 鳳凰 |
| จีนตัวย่อ | 凤凰 |
|  |
| พินอิน | fènghuáng |
|  |
|

| การถอดเสียง |
| --- |
| ภาษาจีนมาตรฐาน |
| พินอิน | fènghuáng |
| ปอพอมอฟอ | ㄈㄥˋ   ㄏㄨㄤˊ |
| Gwoyeu Romatzyh | fenqhwang |
| เวด-ไจลส์ | fêng⁴-huang² |
| ทงย่งพินอิน | fònghuáng |
| อู๋ |
| การถอดเป็นอักษรโรมัน | vonwaon, bonwaon |
| จีนกั้น |
| Romanization | fung⁵uong⁴ |
| ฮากกา |
| อักษรโรมัน | fung⁵⁵fong¹¹ |
| กวางตุ้งมาตรฐาน |
| การถอดเป็นอักษรโรมันแบบเยล | fuhngwòhng |
| ยฺหวิดเพ็ง | fung6wong4 |
| IPA | [fòŋ.wɔ̏ːŋ] |
| หมิ่นใต้ |
| ฮกเกี้ยน เป่อ่วยยี | hōnghông |
| จีนสมัยกลาง |
| จีนสมัยกลาง | bɨungHhwang |

 |
| ชื่อภาษาเวียดนาม |
| จื๋อโกว๊กหงือ | *Phượng hoàng Phụng hoàng* |
| จื๋อฮ้าน | 鳳凰 |
| ชื่อภาษาเกาหลี |
| ฮันกึล | 봉황 |
| ฮันจา | 鳳凰 |
|

| การถอดเสียง |
| --- |
| อาร์อาร์ | bonghwang |
| เอ็มอาร์ | ponghwang |

 |
| ชื่อภาษาญี่ปุ่น |
| คันจิ | 鳳凰 |
| ฮิรางานะ | ほうおう |
|

| การถอดเสียง |
| --- |
| โรมาจิ | hōō, ออกเสียง: [hoːoꜜː] |

 |
|  |

ภาพสลักนูนต่ำรูปเฟิ่งหฺวางที่หน้าประตูยุคราชวงศ์ฮั่น
**เฟิ่งหฺวาง** (จีน: 鳳凰; พินอิน: *Fènghuáng*; ยฺหวิดเพ็ง: *fung6 wong4*; เยลกวางตุ้ง: *fuhng wòhng*, การออกเสียงภาษาจีนกลาง: [fə̂ŋ.xwǎŋ]) เป็นนกในเรื่องปรัมปราที่ปรากฏในเรื่องปรัมปราของเขตวัฒนธรรมเอเชียตะวันออก เป็นนกที่ปกครองเหนือนกชนิดอื่น ๆ เฟิ่งหฺวางตัวผู้เดิมเรียกว่า เฟิ่ง และตัวเมียเดิมเรียกว่า หฺวาง แต่โดยทั่วไปมักจะถิอว่าเฟิ่งหฺวางเป็นสิ่งแทนเพศหญิง เพื่อให้คู่กับมังกรจีนที่เป็นสิ่งแทนเพศชาย

เฟิ่งหฺวางเป็นที่รู้จักในชื่อที่คล้ายคลึงกันในภาษาอื่น ๆ จำนวนมาก (ญี่ปุ่น: hōō; เวียดนาม: phượng hoàng หรือ phụng hoàng; เกาหลี: bonghwang) ในโลกตะวันตกโดยทั่วไปเรียกเฟิ่งหฺวางว่า **ฟีนิกซ์จีน** (Chinese phoenix) หรือเพียง **ฟีนิกซ์** (phoenix) แม้ว่าเฟิ่งหฺวางมีความคล้ายคลึงกับฟีนิกซ์ของโลกตะวันตกเพียงผิวเผินก็ตาม

## สภาพปรากฏ

ภาพของ*เฟิ่งหฺวาง*ตรงข้ามกับมังกรบนตราประจำชาติสิบสองสัญลักษณ์ซึ่งเป็นตราของรัฐบาลจีนตั้งแต่ ค.ศ. 1913 ถึง ค.ศ. 1928
ภาพโดยทั่วไปของเฟิ่งหฺวางคือภาพที่เฟิ่งหฺวางกำลังจับงูด้วยกรงเล็บและกางปีกออก ในพจนานุกรม*เอ๋อร์หย่า*บทที่ 17 อธิบายเรื่องนก (釋鳥 *ชื่อเหนี่ยว*) ระบุว่าลักษณะร่างกายของเฟิ่งหฺวางประกอบด้วยหัวไก่ คางนกนางแอ่น คองู หลังเต่า และหางปลา หรือบางคนจินตนาการว่าร่างกายของเฟิ่งหฺวางประกอบด้วยหัวมังกร ปากจระเข้ผสมกับปากนก คองู ปีกนก หลังสิงห์ หางสิงห์ผสมแมว และ ขาสิงห์ 2 ขาหลัง

ร่างกายของเฟิ่งหฺวางเป็นสัญลักษณ์แทนเทห์ฟากฟ้า หัวเป็นท้องฟ้า ตาเป็นดวงอาทิตย์ หลังเป็นดวงจันทร์ ปีกเป็นลม เท้าเป็นโลก และหางเป็นดาวเคราะห์ กล่าวกันว่าเฟิ่งหฺวางกำเนิดมาจากดวงอาทิตย์ ร่างกายของเฟิ่งหฺวางประกอบด้วยสีมูลฐาน 5 สีคือ ดำ ขาว แดง เหลือง และเขียว บางครั้งแบกม้วนตำราหรือกล่องตำราศักดิ์สิทธิ์ บางครั้งปรากฏเป็นภาพพร้อมกับลูกไฟ เชื่อกันว่าเฟิ่งหฺวางจะปรากฏเฉพาะตัวในพื้นที่หรือสถานที่ที่มีความสงบสุขและเจริญรุ่งเรืองสูงสุด

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

Wikisource
วิกิซอร์ซภาษาจีน (中文) มีข้อมูลต้นฉบับเกี่ยวกับ:
**ชานไห่จิง - หนานชานจิง วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เฟิ่งหฺวาง