Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศยูเครน

| การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศยูเครน |
| --- |
| จำนวนผู้ป่วยที่ได้รับการยืนยันแบ่งตามแคว้น |
| โรค | โควิด-19 |
| สายพันธุ์ไวรัส | ไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ (SARS-CoV-2) |
| สถานที่ | ประเทศยูเครน |
| การระบาดครั้งแรก | อู่ฮั่น มณฑลหูเป่ย์ ประเทศจีน (ทั่วโลก) ประเทศอิตาลี, ประเทศโรมาเนีย, ประเทศอียิปต์ (ในประเทศ) |
| ผู้ป่วยต้นปัญหา | แคว้นเชอร์นิฟซี |
| ผู้ป่วยยืนยันสะสม | 4,206,731 คน |
| หาย | 3,483,354 คน |
| เสียชีวิต | 106,690 คน |
| อัตราการเสียชีวิต | 2.54 เปอร์เซ็นต์ |
| การฉีดวัคซีน | * แม่แบบ:COVID-19 data/Text (total vaccinated)
* แม่แบบ:COVID-19 data/Text (fully vaccinated)
* แม่แบบ:COVID-19 data/Text (doses administered)
 |
| เว็บไซต์ของรัฐบาล |
| คณะรัฐมนตรีของยูเครน |

**การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศยูเครน** เป็นส่วนหนึ่งของการระบาดทั่วโลกของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (COVID-19) ซึ่งเกิดจากไวรัสโคโรนาสายพันธุ์กลุ่มอาการทางเดินหายใจเฉียบพลันรุนแรง 2 (SARS-CoV-2) ไวรัสดังกล่าวได้รับการยืนยันว่าแพร่กระจายไปยังประเทศยูเครนเมื่อผู้ป่วยรายแรกของประเทศได้รับการยืนยันว่าต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลที่แคว้นเชอร์นิฟซีเมื่อวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 2020 ซึ่งเป็นชายคนหนึ่งที่เดินทางจากประเทศอิตาลีไปยังประเทศโรมาเนียโดยเครื่องบิน และเดินทางมาถึงยูเครนโดยรถยนต์

มีการประกาศภาวะฉุกเฉินเมื่อวันที่ 20 มีนาคมในแคว้นเคียฟ, แคว้นเชอร์นิฟซี, แคว้นฌือตอมือร์, แคว้นดนีปรอแปตร็อวสก์, แคว้นอีวานอ-ฟรันกิวสก์ และนครเคียฟ

ส่วนสถิติของสาธารณรัฐปกครองตนเองไครเมียที่ครอบครองโดยรัสเซียและนครเซวัสโตปอล ตลอดจนสาธารณรัฐประชาชนโดเนตสค์และสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสค์ที่ไม่ได้รับการยอมรับทางตะวันออกของยูเครน ไม่ได้รับการรายงานโดยหน่วยงานของรัฐยูเครน และไม่ได้รวมอยู่ในผลรวมของประเทศ

## ดูเพิ่ม

* การระบาดทั่วของโควิด-19 ในทวีปยุโรป
* การระบาดทั่วของโควิด-19 เรียงตามประเทศและดินแดน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศยูเครน
# อัลบั้ม

Nutcracker Suite โดย Tchaikovsky
**อัลบั้ม** (อังกฤษ: *Album*) คือ การรวมเพลงหรือเสียงที่เกี่ยวกับดนตรี ออกสู่สาธารณชน โดยมากจะทำเป็นธุรกิจ มีการโฆษณาประชาสัมพันธ์ขาย ถึงแม้ว่าศิลปินเล็ก ๆ มักจะขายเองโดยตรง โดยอาจขายในงานคอนเสิร์ตหรือบนเว็บไซต์

เพลงในอัลบั้มอาจเนื้อหา อารมณ์ เสียง ที่ตั้งใจที่จะเล่าเรื่องราว หรือมีแนวความคิด หรือต้องการแสดงการบันทึกเสียงที่ใดที่หนึ่ง เวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบันทึกเสียงเพื่อการค้าโดยค่ายเพลง
เพลงต่าง ๆ ในอัลบั้มมักมีรายชื่อเพลง ในบางอัลบั้ม อาจมีเพลงเพิ่มเติมขึ้นมาหรือที่เรียกว่า โบนัสแทร็ค (บางทีอาจมีซ่อนชื่อเพลง หรือที่เรียกว่า Hidden Track) ในบางอัลบั้มอาจวางขายในรูปแบบเดียว เช่น ซีดี, ดีวีดี ออดิโอ, คาสเซ็ตต์, ไวนีล, เอ็มพี3 เป็นต้น

อัลบั้มในยุคแรกจะเป็นแผ่นเสียง 78 RPM ที่รวมอัลบั้มภาพไว้ด้วย โดยแผ่นแรกที่เรียกว่า อัลบั้มคือ Nutcracker Suite โดย Tchaikovsky ในปี ค.ศ. 1909 วางจำหน่ายโดย Odeon Records

ในปี ค.ศ. 1948 โคลัมเบียได้ผลิตแผ่น 12", 33⅓ RPM เป็นครั้งแรกทำจากแผ่นไวนีล โดยมีความยาวประมาณ 23 นาทีต่อ 1 หน้า
ความยาวของอัลบั้มมักมีช่วงระหว่าง ครึ่งชั่วโมงถึงหนึ่งชั่วโมง

ปัจจุบันรูปแบบแผ่นไวนีลไม่ได้รับความนิยมเหมือนแต่เคย โดยในปัจจุบันมักอยู่ในรูปแบบของซีดี คาสเซ็ทท์และเอ็มพี 3 ในปกอัลบั้มมีการออกแบบกราฟิกต่าง ๆ และมีคำบรรยาย รวมถึงเนื้อเพลง ภาพของศิลปิน หรือ อาร์ทเวิร์คและตัวหนังสือต่าง ๆ ซีดีบางแผ่นมีเป็นบุ๊คเล็ท (หนังสือเล่มเล็กๆ) แผ่นซีดีเริ่มทีมีความยาว 74 นาที ต่อมายาวเพิ่มเป็น 80 นาที ปัจจุบันความยาวของอัลบั้มต่อหนึ่งอัลบั้มมักมีความยาวตั้งแต่ 40 นาทีถึง 55 นาที

จากกฎของชาร์ทในอังกฤษ อัลบั้มต้องมีเพลงมากกว่า 4 เพลงและมีความยาวมากกว่า 25 นาที บางครั้งอัลบั้มที่สั้นกว่านี้จะเรียกว่า อีพี (EP ย่อมาจาก extended play) และอาจมีความหมายเดียวกับคำว่า มินิอัลบั้ม

ในบางอัลบั้มที่มีความยาวเกินกว่า 1 แผ่น ศิลปินมักตัดสินใจที่จะออกเป็นอัลบั้มคู่ โดยมีรูปแบบของ แผ่นซีดี หรือ แผ่นไวนีล รวมกันในหีบห่อเดียวกัน หรือในบางครั้งก็มีถึง 3 แผ่น (triple album)

## อ้างอิง
# ลูกซัด (เครื่องดนตรี)

ลูกซัด|  |
| เครื่องกระทบ |
| การจำแนกประเภท |
เครื่องกระทบ |
| เครื่องดนตรีที่เกี่ยวข้อง |
|
เชเกเร |
| นักดนตรี |
|
มาชิโต, มองกิโต |
| ผู้ผลิต |
|
ลาตินเพอร์คัชชัน |
| ตัวอย่างเสียง |
|
 |

ลูกซัด
เสียงของลูกซัด
**ลูกซัด** หรือ **ลูกแซ็ก** เป็นเครื่องดนตรีประเภทเครื่องประกอบจังหวะ จัดอยู่ในกลุ่มเครื่องประกอบจังหวะที่มีระดับเสียงไม่แน่นอน เดิมทำด้วยผลน้ำเต้าแก่จัดทำให้แห้ง ภายในบรรจุด้วยเมล็ดน้ำเต้าหรือเมล็ดถั่วต่าง ๆ ต่อด้ามไว้สำหรับถือ เวลาเล่นใช้เขย่าเพื่อให้เกิดเสียงดังซ่า ๆ จะเขย่าด้วยมือทั้งสองข้างให้ดังสลับกัน ในปัจจุบันทำด้วยไม้หรือพลาสติก มักใช้ประกอบจังหวะกับการแสดงดนตรีอะคูสติกและการแสดงดนตรีของวงคอมโบ ลูกซัดเป็นเครื่องประกอบจังหวะอีกหนึ่งชนิดที่ได้รับความนิยมไปทั่วโลก
# โรงเรียน

ภาพวาดครูชาวฝรั่งเศสสอนนักเรียนเกี่ยวกับแคว้นอาลซัส-ลอแรน
บรรยากาศภายในห้องเรียนของโรงเรียนแห่งหนึ่งในทวีปแอฟริกา
**โรงเรียน** คือ สถานที่สำหรับฝึกสอนนักเรียนภายใต้การดูแลของครูหรืออาจารย์ หลายประเทศมีระบบการศึกษาอย่างเป็นทางการ ส่วนใหญ่เป็นการศึกษาภาคบังคับ ในระบบการเรียนนี้ นักเรียนจะผ่านโรงเรียนตามลำดับ ชื่อของโรงเรียนเหล่านี้อาจแตกต่างไปตามภาษาและประเทศ แต่โดยหลักจะมีโรงเรียนประถมสำหรับเด็กเล็ก และโรงเรียนมัธยมสำหรับเด็กโตที่ได้สำเร็จการศึกษาระดับประถมมาแล้ว

นอกเหนือจากโรงเรียนหลักแล้ว นักเรียนในบางประเทศยังสามารถเข้าเรียนในโรงเรียนทั้งก่อน และหลังโรงเรียนประถม และมัธยม โรงเรียนอนุบาลเสริมการเรียนการสอนให้กับเด็กเล็กมาก มหาวิทยาลัย, โรงเรียนฝึกงาน, อุดมศึกษา อาจมีอยู่หลังจากจบมัธยมศึกษา โดยโรงเรียนอาจจะอุทิศเพื่อสอนแค่วิชาสาขาเดียว เช่น โรงเรียนวิชาเศรษฐศาสตร์ โรงเรียนสอนเต้น สอนปั้นหุ่นจำลอง

## ดูเพิ่ม

* โรงเรียนในประเทศไทย
# ยูริ (แนว)

ตัวอย่างของงานศิลปะที่ได้รับแรงบันดาลใจมาจากแนวยูริ
**ยูริ** (百合 (*yuri*)) ชาวไทยมักย่อเป็น **วาย** และยังเป็นที่รู้จักว่า **เกิลส์เลิฟ** (อังกฤษ: *girls' love*) ย่อว่า **จีแอล** (GL) เป็นแนว (genre) หนึ่งของสื่อญี่ปุ่นที่มุ่งเน้นความสัมพันธ์ใกล้ชิดระหว่างตัวละครที่เป็นหญิงด้วยกัน แม้แก่นเรื่องหลักจะเป็นความสัมพันธ์แบบเลสเบียน แต่แนวยูริยังมีงานที่สื่อถึงความสัมพันธ์ทางอารมณ์หรือจิตวิญญาณระหว่างผู้หญิงซึ่งโดยสภาพแล้วไม่เกี่ยวกับเรื่องรักใคร่หรือเรื่องทางเพศเสมอไป ยูริมักปรากฏในสื่อประเภทอนิเมะและมังงะ และยังพบได้ในวีดิโอเกม ไลต์โนเวล และวรรณกรรม

แก่นเรื่องแบบยูริเกิดจากบันเทิงคดีญี่ปุ่นแนวเลสเบียนในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 เรื่องที่มีชื่อเสียง คือ งานเขียนของโนบูโกะ โยชิยะ และวรรณกรรมแนวหมวดเอส (Class S) โดยมังงะที่แสดงภาพความรักใคร่ระหว่างหญิงด้วยกันเริ่มปรากฏขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1970 ผ่านงานของเหล่าศิลปินสังกัดกลุ่มปี 24 (Year 24 Group) ศิลปินที่มีชื่อเสียงในเรื่องนี้ คือ เรียวโกะ ยามางิชิ และริโยโกะ อิเกดะ สื่อแนวยูริได้รับความนิยมมากขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1990 จนใน ค.ศ. 2003 มีการก่อตั้งนิตยสาร *ยูริชิไม* เพื่อลงงานแนวยูริโดยเฉพาะ ตามมาด้วยการก่อตั้งนิตยสาร *คอมมิกยูริฮิเมะ* ใน ค.ศ. 2005 ซึ่งเป็นผลให้ยูริกลายเป็นแนวที่มีสื่อสิ่งพิมพ์เป็นรูปธรรม และมีแฟนดอมเป็นกิจจะลักษณะ

ยูริ ในฐานะที่เป็นแนวหนึ่งของสื่อนั้น โดยเนื้อแท้แล้วไม่ได้มีกลุ่มเป้าหมายเป็นประชากรทางเพศกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งเพียงกลุ่มเดียว ซึ่งต่างจากแนวคู่เคียง คือ ยาโออิ (แนวชายชาย) ที่มุ่งทำการตลาดไปยังกลุ่มประชากรเพศหญิง และบาระ (แนวเกย์) ที่มุ่งทำการตลาดไปยังกลุ่มเกย์โดยเฉพาะ

## อ้างอิง
# เฉา (นาฏกรรม)

เฉาแบบมยุรภัญช์ที่แสดงภายใต้แก่นศาสนาแบบลัทธิไวษณวะที่ภุพเนศวร รัฐโอฑิศา
**เฉา**, **ฉะอู** หรือ **ฉะอุ** (อักษรโรมัน: Chhau หรือ Chhou, อักษรเบงกอล: ছৌ, อักษรเทวนาครี: छऊ, โอริยา: ଛଉ) เป็นนาฏกรรมอินเดียกึ่งคลาสสิกที่ผสมผสานธรรมเนียมพื้นถิ่นและศิลปะการป้องกันตัว ปรากฏเฉาอยู่สามรูปแบบซึ่งมีชื่อต่างกันไปสถานที่ ซึ่งได้แก่ *ปุรุลิยาเฉา* (Purulia Chhau) จากปุรุลิยาในรัฐเบงกอลตะวันตก, *เสรายเกลลาฉะอู* (Seraikella Chhau) จากเสรายเกลาในรัฐฌารขัณฑ์ และ *มยุรภัญช์ฉะอุ* (Mayurbhanj Chhau) จากมยุรภัญช์ในรัฐโอฑิศา

เฉามีลักษณะตั้งแต่ศิลปะป้องกันตัวเพื่อเฉลิมฉลอง, กายกรรม และการแสดงเชิงกีฬาด้วยแก่นแบบนาฏกรรมพื้นบ้าน ไปจนถึงการร่ายรำที่มีแบบแผนภายใต้แก่นทางศาสนาดังที่ปรากฏในลัทธิไศวะ, ลัทธิศักติ และลัทธิไวษณวะ การแต่งกายในการแสดงเฉามีแตกต่างกันไปตามชนิด เช่น เฉาแบบปุรุลิยา กับ เสรายเกลา สวมหน้ากากเพื่อระบุถึงตัวละคร เรื่องราวที่นำมาแสดงด้วยเฉายังรวมถึงเรื่องราวจากมหากาพย์ฮินดู เช่น รามายณะ, มหาภารตะ, ปุราณะต่าง ๆ ไปจนถึงวรรกรรมอินเดียอื่น ๆ

ตามธรรมเนียมแล้ว การแสดงเฉาใช้ผู้ชายทั้งหมด และแสดงเฉลิมฉลองเป็นพิเศษในช่วงฤดูใบไม้ร่วงของทุกปี เฉาอาจเป็นนาฏกรรมที่ผสมผสานมาจากการร่ายรำฮินดูแบบคลาสสิก กับธรรมเนียมของชนเผ่าโบราณต่าง ๆ ในภูมิภาค นาฏกรรมนี้นำพาผู้คนจากพื้นหลังทางเศรษฐสังคมที่หลากหลายมารวมกันภายใต้บรรยากาศแห่งการเฉลิมฉลองและจิตวิญญาณร่วมทางศาสนา

นาฏกรรมเฉามีที่มาจากอินเดียตะวันออก ชื่อนี้อาจมาจากคำสันสกฤต *จายะ* (Chāya; เงา ภาพ หน้ากาก) บ้างกล่าวว่ามาจากคำว่า *จัทมะ* (Chadma; ปลอมตัว) ที่เหลือ ซึ่งรวมถึง สีตากานต์ มหาปัตระ เสนอว่ามาจากคำภาาาโอฑิศา *ฉะอุนิ* (Chhauni; ค่ายทหาร)

## อ้างอิง
# สวามี วิเวกานันท์

| สวามี วิเวกานันท์ |
| --- |
| วิเวกานันท์ที่ชิคาโก เมื่อกันยายน 1893 |
| ส่วนบุคคล |
| เกิด | นเรนทรนาถ ทัตตา (Narendranath Datta) (1863-01-12)12 มกราคม ค.ศ. 1863 กัลกัตตา, รัฐเบงกอล, บริติชอินเดีย (ปัจจุบันคือ โกลกาตา, รัฐเบงกอลตะวันตก, ประเทศอินเดีย) |
| มรณภาพ | 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1902(1902-07-04) (39 ปี) เบลูรมาถ, รัฐเบงกอล, บริติชอินเดีย (ปัจจุบันคือ รัฐเบงกอลตะวันตกl, ประเทศอินเดีย) |
| ศาสนา | ศาสนาฮินดู |
| ความเป็นพลเมือง | บริติชราช |
| สำนักศึกษา | มหาวิทยาลัยกัลกัตตา (B.A.) |
| ลายมือชื่อ |  |
| ก่อตั้ง | มิชชั่นรามกฤษณะ (1897) Ramakrishna Math |
| ปรัชญา | เวทันต์ใหม่ Rāja yoga |
| ตำแหน่งชั้นสูง |
| ครู | รามกฤษณะ |
| ขยาย
สาวก
* อโศกานันท์, วิรชานันท์, ปรมานันท์, Alasinga Perumal, อภยานันท์, ซิสเตอร์นิเวทิตา, สวามี สทานันท์
 |
| ขยาย
มีอิทธิพลต่อ
* สุภาส จันทระ โพส, อรพินท์ โฆส, พัฆ ชติน, มหาตมะ คานธี, รพินทรนาถ ฐากูร, จักรวรรติ ราชโคปาลจารี, ชวาหรลาล เนห์รู, พาลคงคาธาร ดิลก, ชามเสตจี ตาตา, นิโกลา เทสลา, ซาราห์ เบอร์นารดท์, Emma Calvé, Jagadish Chandra Bose, Annie Besant, รอเมน โรลเลนด์, แอนนา ฮาซาเร
 |
| งานเขียน | *ราชโยคะ, กรรมโยคะ, ภักติโยคะ, ญาณโยคะ, มายมาสเตอร์, เลคเชอส์ฟรอมโคลัมโบทูอัลโมรา* |

**สวามี วิเวกานันท์** (Swami Vivekananda; แม่แบบ:IPA-bn; 12 มกราคม 1863 – 4 กรกฎาคม 1902) ชื่อเมื่อเกิด **นเรนทรนาถ ทัตตา** (Narendranath Datta; แม่แบบ:IPA-bn) เป็นสงฆ์ฮินดูและผู้นำสาวกของฤๅษีอินเดียเมื่อศตวรรษที่ 19 รามกฤษณะ เขาเป็นบุคคลสำคัญที่ได้แนะนำปรัชญาอินเดีย เวทันต์ และ โยคะ สู่โลกตะวันตก และได้รับการยกย่องในฐานะผู้เชิดชูการรับรู้พหุความเชื่อ (interfaith awareness), นำพาให้ศาสนาฮินดูมาสู่สถานะของการเป็นศาสนาหลักของโลกในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 เขาเป็นแรงผลักดันสำคัญในการปฏิรูปศาสนาฮินดูในประเทศอินเดีย และมีส่วนร่วมในแนวคิดชาตินิยมอินเดียในฐานะเครื่องมือเพื่อต่อสู้กับจักรวรรดิอังกฤษในสมัยอาณานิคม วิเวกานันท์ได้ก่อตั้งรามกฤษณะมาถ และมิชชั่นรามกฤษณะ

วันเกิดของเขาได้รับการเฉลิมฉลองเป็นวันเยาวชนแห่งชาติของประเทศอินเดีย

## อ้างอิง
# ยุคหินใหม่

หินใหม่| บ้านเรือนยุคหินใหม่บี สมัยก่อนมีเครื่องปั้นดินเผา ใน Aşıklı Höyük ปัจจุบันอยู่ในประเทศตุรกี |
| สมัย | ยุคปลายของยุคหิน |
| ช่วงเวลา | 10,000–4,500 ปีก่อนคริสต์กาล (2,200 ปีก่อนคริสต์กาลในยุโรปตะวันตก) |
| ก่อนหน้า | หินกลาง, เอพิพาเลโอลิธิก |
| ถัดไป | ทองแดง |

**หินใหม่** เป็นยุคทางโบราณคดี ถือเป็นส่วนสุดท้ายของยุคหิน ในยุโรป เอเชีย และแอฟริกา ลักษณะที่เกิดขึ้นในยุคหินใหม่ได้แก่การเริ่มต้นทำเกษตรกรรม, การทำปศุสัตว์ และการเปลี่ยนผ่านจากวิถีชีวิตแบบการล่าและเก็บของป่า มาสู่การตั้งถิ่นฐาน คำว่า 'Neolithic' ประดิษฐ์ขึ้นโดยเซอร์จอห์น ลับบัก เมื่อปี 1865 เพื่อสรุประบบสามยุค ยุคหินใหม่เริ่มต้นเมื่อราว 12,000 ปีก่อน ในช่วงที่การทำเกษตรกรรมเริ่มมีขึ้นในตะวันออกใกล้ตามด้วยพื้นที่อื่นของโลกในภายหลัง

## อ้างอิง
# คริสต์ศตวรรษที่ 17

|  |  |
| --- | --- |
| **คริสต์สหัสวรรษ:** | 2 |
| **คริสต์ศตวรรษ:** | * 16
* คริสต์ศตวรรษที่ 17
* 18
 |
| **คริสต์ทศวรรษ:** | * 1600
* 1610
* 1620
* 1630
* 1640
* 1650
* 1660
* 1670
* 1680
* 1690
 |

**คริสต์ศตวรรษที่ 17** อยู่ระหว่างปี ค.ศ. 1601 ถึง ค.ศ. 1700

## ทศวรรษและปีคริสต์ศักราช

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| **1590** | 1590 | 1591 | 1592 | 1593 | 1594 | 1595 | 1596 | 1597 | 1598 | 1599 |
| **1600** | 1600 | 1601 | 1602 | 1603 | 1604 | 1605 | 1606 | 1607 | 1608 | 1609 |
| **1610** | 1610 | 1611 | 1612 | 1613 | 1614 | 1615 | 1616 | 1617 | 1618 | 1619 |
| **1620** | 1620 | 1621 | 1622 | 1623 | 1624 | 1625 | 1626 | 1627 | 1628 | 1629 |
| **1630** | 1630 | 1631 | 1632 | 1633 | 1634 | 1635 | 1636 | 1637 | 1638 | 1639 |
| **1640** | 1640 | 1641 | 1642 | 1643 | 1644 | 1645 | 1646 | 1647 | 1648 | 1649 |
| **1650** | 1650 | 1651 | 1652 | 1653 | 1654 | 1655 | 1656 | 1657 | 1658 | 1659 |
| **1660** | 1660 | 1661 | 1662 | 1663 | 1664 | 1665 | 1666 | 1667 | 1668 | 1669 |
| **1670** | 1670 | 1671 | 1672 | 1673 | 1674 | 1675 | 1676 | 1677 | 1678 | 1679 |
| **1680** | 1680 | 1681 | 1682 | 1683 | 1684 | 1685 | 1686 | 1687 | 1688 | 1689 |
| **1690** | 1690 | 1691 | 1692 | 1693 | 1694 | 1695 | 1696 | 1697 | 1698 | 1699 |
| **1700** | 1700 | 1701 | 1702 | 1703 | 1704 | 1705 | 1706 | 1707 | 1708 | 1709 |
# โอตโต ฟัน เฟน

| โอตโต ฟัน เฟน |
| --- |
| พระเยซูในบ้านของมาร์ทาและแมรี ราว ค.ศ. 1597 |
| เกิด | ราว ค.ศ. 1556 ไลเดิน, ประเทศเนเธอร์แลนด์ |
| เสียชีวิต | 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1629 บรัสเซลส์, ประเทศเบลเยียม |
| สัญชาติ | ดัตช์ |

**โอตโต ฟัน เฟน** (ดัตช์: *Otto van Veen*) หรือ **อ็อกตาวิอุส ไวนิอุส** (ละติน: *Octavius Vaenius*; ราว ค.ศ. 1556 - 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1629) เป็นจิตรกรและนักวาดลายเส้นชาวดัตช์ของยุคทองของเนเธอร์แลนด์ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 ฟัน เฟนทำงานส่วนใหญ่ในบริเวณแอนต์เวิร์ปและบรัสเซลส์ และเป็นที่รู้จักกันว่ามีห้องเขียนภาพใหญ่โตในแอนต์เวิร์ปที่สร้างงานหนังสือประกอบภาพเอ็มเบล็ม (Emblem book) หลายเล่ม และเป็นอาจารย์ของเปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์ระหว่างปี ค.ศ. 1594/1595 ถึงปี ค.ศ. 1598 บทบาททางด้านความรู้เกี่ยวกับลัทธิมนุษยนิยมคลาสสิกมีอิทธิพลต่อมาในงานเขียนของรือเบินส์ ผู้ที่ต่อมาก็กลายเป็นผู้มีความเชี่ยวชาญในด้านเดียวกัน

## อ้างอิง

* Belkin, Kristin Lohse: *Rubens*. Phaidon Press, 1998. ISBN 0-7148-3412-2.
* Bertini, Giuseppe: "Otto van Veen, Cosimo Masi and the Art Market in Antwerp at the End of the Sixteenth Century." *Burlington Magazine* vol. 140, no. 1139. (Feb., 1998), pp. 119-120.
* Rijksmuseum Amsterdam, Otto van Veen's *Batavians defeating the Roman* (*sic*) เก็บถาวร 2012-02-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Van de Velde, Carl: "Veen [Vaenius; Venius], Otto van" *Grove Art Online*. Oxford University Press, [accessed 18 May, 2007].
* Entry at the Netherlands Institute for Art History เก็บถาวร 2013-11-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

## ดูเพิ่ม

* จิตรกรรมยุคทองของเนเธอร์แลนด์
* จิตรกรรมบาโรก

## แหล่งข้อมูลอื่น

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โอตโต ฟัน เฟน

* ชีวประวัติของโอตโต ฟัน เฟนที่ พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ
* ภาพเขียนของโอตโต ฟัน เฟนที่ พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ

## ระเบียงภาพ

* "อาร์ชดัชเชสอิซาเบล กลารา เอวเฆเนีย และคนแคระ"
ราว ค.ศ. 1599
* "อาเลสซานโดร ฟาร์เนเซ ดุ๊กแห่งปาร์มาและเปียเชนซา"
* "ภาพเหมือนของแฮ็นดริก ฟัน เดินแบร์ค"
* "การช่วยเหลือไลเดิน"
ราว ค.ศ. 1574
* "ปัตตาเวียพิชิตโรมันที่แม่น้ำไรน์"
ราว ค.ศ. 1613
# นักบุญคริสโตเฟอร์

| นักบุญคริสโตเฟอร์ |
| --- |
| “นักบุญคริสโตเฟอร์อุ้มพระกุมารเยซู” (St. Christopher Carrying the Christ Child) by เฮียโรนิมัส บอส ราว ค.ศ.1485 |
| มรณสักขี |
| เสียชีวิต | ราว ค.ศ. 251 เอเซียไมเนอร์ |
| นิกาย / เคารพใน | โรมันคาทอลิก
อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์  |
| วันฉลอง | 25 กรกฎาคม |
| สัญลักษณ์ | ต้นไม้, กิ่งไม้, ยักษ์, ยักษ์อุ้มพระกุมารเยซู, หอก, เกราะ, คนมีหัวเป็นหมา |
| องค์อุปถัมภ์ | ชายโสด, ผู้ขับยานพาหนะเช่นรถหรือเรือ, การเดินทาง, พายุ, โรคชัก, คนทำสวน, โรคปวดฟัน, คนเล่นคลื่น |

**นักบุญคริสโตเฟอร์** (อังกฤษ: *Saint Christopher*; กรีก: Άγιος Χριστόφορος) เป็นชาวคานาอัน ต่อมาได้นับถือศาสนาคริสต์และพลีชีพเป็นมรณสักขีในรัชสมัยจักรพรรดิเดซิอุสแห่งจักรวรรดิโรมันราวคริสต์ศตวรรษที่ 3 และเป็นหนึ่งในนักบุญผู้ช่วยศักดิ์สิทธิ์สิบสี่องค์

คริสตจักรโรมันคาทอลิกถือว่านักบุญคริสโตเฟอร์เป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์ผู้เดินทางและนักกีฬา แต่เมื่อปี ค.ศ. 1969 ทางสันตะสำนักก็ยกเลิกวันฉลองนักบุญคริสโตเฟอร์จากปฏิทินศาสนาที่เป็นทางการ เพราะขาดหลักฐานทางประวัติศาสตร์ว่านักบุญคริสโตเฟอร์มีตัวตนหรือเป็นผู้เคร่งครัดทางศาสนาจริงหรือไม่ แต่การฉลองก็ยังทำกันตามท้องถิ่น

## ตำนานของนักบุญคริสโตเฟอร์

ในบางภาพ นักบุญคริสโตเฟอร์จะมีหัวเป็นสุนัข
ตามตำนานกล่าวว่าในสมัยของจักพรรดิเดซิอุสแห่งจักรวรรดิโรมันมีชายคนหนึ่งชื่อ เรเพรบัส หรือ เรโพรบัส (ภาษาอังกฤษ รีโพรเบท) ถูกจับเป็นเชลยศึกจากสงครามกับชนเผ่าทางตะวันตกของอียิปต์และถูกส่งไปทำงานในหน่วย “Marmaritae” ซึ่งสันนิษฐานว่าอาจจะเป็นชนเผ่าเบอร์เบอร์แห่งไซเรไนคา เรเพรบัสมีลักษณะสูงใหญ่และท่าทางน่าเกรงขามมีหัวเป็นสุนัข (cynocephaly) และเป็นผู้กินเนื้อมนุษย์เช่นชน Marmaritae ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตามในที่สุดเรเพรบัสก็หันมานับถือศาสนาคริสต์และเข้าพิธีบัพติศมาและเริ่มเผยแพร่ศาสนา ในที่สุดเจ้าเมืองแอนติออก (หรือบางเรื่องก็ว่าพระจักพรรดิเอง) ประกาศสั่งประหารชีวิตเรเพรบัสเพราะความเชื่อในศาสนาคริสต์ แต่เรเพรบัสก็รอดการปองชีวิตมาได้หลายครั้งอย่างปาฏิหาริย์ แต่ในที่สุดก็อนุญาตให้ประหารตนเองหลังจากที่เปลึ่ยนศาสนาคนเป็นจำนวนมาก ร่างของเรเพรบัสถูกนำกลับไปอะเล็กซานเดรียโดยปีเตอร์แห่งอัตตาเลีย

## อ้างอิง

## ข้อมูลเพิ่มเติม

* เซนต์
* นักบุญผู้ช่วยศักดิ์สิทธิ์สิบสี่องค์
# แคร์ริต เดา

| แคร์ริต เดา |
| --- |
| ภาพเหมือนตนเอง |
| เกิด | 7 เมษายน ค.ศ. 1613 |
| เสียชีวิต | 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1675 |
| สัญชาติ | ดัตช์ |

**แคร์ริต เดา** หรือ **เคราร์ด เดา** (ดัตช์: *Gerrit Dou, Gerard Dou*; 7 เมษายน ค.ศ. 1613 - 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1675) เป็นจิตรกรชาวดัตช์คนสำคัญของยุคทองของเนเธอร์แลนด์ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 แคร์ริตมีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพชีวิตประจำวันที่มีลักษณะที่เรียกว่า จิตรกรรมไลเดิน (*Leidse Fijnschilders*) และมีลักษณะการเขียนที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเองที่เป็นศิลปะเชิง 3 มิติ และการใช้แสงเทียนจ้าจัดในลักษณะการเขียนที่ใช้ค่าต่างแสง (chiaroscuro) หรือแสงเงาที่ตัดกันอย่างรุนแรง

## อ้างอิง

* บทความนี้ ประกอบด้วยข้อความจากสิ่งพิมพ์ซึ่งปัจจุบันเป็นสาธารณสมบัติ: Chisholm, Hugh, บ.ก. (1911). *สารานุกรมบริแทนนิกา* (ภาษาอังกฤษ) (11th ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. `{{cite encyclopedia}}`: `|title=` ไม่มีหรือว่างเปล่า (help)
* Gerrit Dou (1613-1675): Master Painter in the Age of Rembrandt at the National Gallery of Art เก็บถาวร 2006-12-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

## ดูเพิ่ม

* จิตรกรรมยุคทองของเนเธอร์แลนด์
* จิตรกรรมบาโรก
* ภาพชีวิตประจำวัน

## แหล่งข้อมูลอื่น

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ แคร์ริต เดา

* ภาพเขียนของแคร์ริต เดาที่ พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ
*
*
*  เก็บถาวร 2010-05-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
*  เก็บถาวร 2010-05-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

## สมุดภาพ

* "หญิงแก่อ่านหนังสือ"
ราว ค.ศ. 1630
* "สตรีเล่นแคลฟวิคอร์ด"
ราว ค.ศ. 1665
* "แม่บ้านชาวดัตช์"
ค.ศ. 1650
* "หญิงแก่กับเทียน"
* "ภาพนิ่งกับเด็กชาย
เป่าฟองสบู่"
# ลัทธิประทับใจใหม่

ภาพ "บ่ายวันอาทิตย์บนเกาะลากร็องด์ฌัต" โดยฌอร์ฌ-ปีแยร์ เซอรา ราว ค.ศ. 1884–1886
ภาพเหมือนของเฟลิกซ์ เฟเนอง โดยปอล ซีญัก ค.ศ. 1890
**ลัทธิประทับใจใหม่** (อังกฤษ: *neo-impressionism*) เป็นคำที่เริ่มใช้โดยนักวิพากษ์ศิลปะชาวฝรั่งเศสชื่อเฟลิกซ์ เฟเนอง ในปี ค.ศ. 1886 ในการบรรยายขบวนการทางศิลปะที่ก่อตั้งขึ้นโดยฌอร์ฌ-ปีแยร์ เซอรา (Georges Seurat) งานชิ้นเอกของเซอรา "บ่ายวันอาทิตย์บนเกาะลากร็องด์ฌัต" เป็นงานชิ้นแรกที่เป็นการเริ่มขบวนการของแนวคิดทางศิลปะดังว่าเมื่อตั้งแสดงเป็นครั้งแรกในนิทรรศการแสดงศิลปะของสมาคมศิลปินอิสระแห่งปารีส ในช่วงเดียวกันนี้เป็นช่วงเริ่มต้นของยุคใหม่ของฝรั่งเศสที่จิตรกรหลายคนพยายามแสวงหาวิธีใหม่ในการแสดงออก ผู้ที่ดำเนินตามลัทธิประทับใจใหม่โดยเฉพาะจะนิยมวาดภาพฉากต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเมือง และภูมิทัศน์และทิวทัศน์ทะเล จิตรกรลัทธิประทับใจใหม่จะใช้การตีความหมายของเส้นและลายเชิงวิทยาศาสตร์ในการเขียนภาพ จิตรกรกลุ่มนี้มักจะกล่าวถึงเทคนิคการผสานจุดสีเพราะเป็นลักษณะการเขียนภาพในช่วงแรกของลัทธิประทับใจใหม่

## แสงและสี

ในช่วงแรกของลัทธิประทับใจใหม่ ฌอร์ฌ-ปีแยร์ เซอรา และผู้ติดตามพยายามพัฒนาลักษณะการเขียนที่มาจากแรงกระตุ้นของอารมณ์ (impulsive) และจากสัญชาตญาณ (intuitive) ของศิลปินลัทธิประทับใจ ศิลปินลัทธิประทับใจใหม่จะใช้การประจุดเพื่อที่จะแสดงถึงความมีระเบียบและความยั่งยืนในการวาดภาพ (organization and permanence) เซอราพยายามเพิ่มการสร้างเอกลักษณ์ของขบวนการโดยการพยายามให้คำอธิบายถึงทัศนมิติในเรื่องของแสงและสายตา

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม

* Floyd, Ratliff (1992). *Paul Signac and Color in Neo-Impressionism*. New York, New York: Rockefeller University Press. ISBN 0874700507.
* Hutton, John G. (2004). *Neo-impressionism and the Search for Solid Ground: Art, Science, and Anarchism in Fin-de-siècle France*. Baton Rouge: Louisiana State University Press. ISBN 0-8071-1823-0.
* Ward, Martha (1996). *Pissarro, Neo-impressionism and the Spaces of the Avante-Garde* Chicago, Illinois: Chicago University Press. ISBN 0226873242.
* Haslett, Carrie (2002). *Neo-impressionism: Artists on the Edge*. Portland, Oregon: Portland Museum of Art. ISBN 0916857301.

## ดูเพิ่ม

* ศิลปะสมัยใหม่
* ศิลปะตะวันตก
* ลัทธิประทับใจยุคหลัง

## แหล่งข้อมูลอื่น

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ลัทธิประทับใจใหม่
# ศิลปะเค้าโครง

งานโดยประติมากรศิลปะเค้าโครงนอม กาโบ
**ศิลปะเค้าโครง** (อังกฤษ: *Constructivism*) เป็นขบวนการทางศิลปะและสถาปัตยกรรมที่เริ่มขึ้นในรัสเซียตั้งแต่ ค.ศ. 1919 เป็นต้นมาที่หันหลังให้กับปรัชญา “ศิลปะเพื่อศิลปะ” (Art for art's sake) ไปหาศิลปะที่มีวัตถุประสงค์ในเชิงสังคม ศิลปะเค้าโครงเป็นปรัชญาศิลปะที่เป็นที่นิยมกันมาจนกระทั่งราว ค.ศ. 1934 และมีบทบาทสำคัญในการพัฒนาศิลปะของสาธารณรัฐไวมาร์ และ อื่นๆ ก่อนที่จะมาแทนที่ด้วยสัจนิยมแนวสังคมนิยม (Socialist Realism) ซึ่งแนวคิดนี้ก็ยังปรากฏอยู่อย่างประปรายในขบวนการศิลปะมาตั้งแต่บัดนั้น

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม

* ศิลปะตะวันตก
* สัจนิยมแนวสังคมนิยม
* ศิลปะสมัยใหม่

## แหล่งข้อมูลอื่น

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ศิลปะเค้าโครง

* Constructivism เก็บถาวร 2006-08-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Ukrainian Constructivism
* *Constructivist Book Covers*
# ฟลักซัส

**ฟลักซัส** (อังกฤษ: Fluxus) เป็นเครือข่ายของศิลปิน, นักประพันธ์ และนักออกแบบจากทั่วโลก กลุ่มนี้เกิดขึ้นในยุคคริสต์ทศวรรษ 1960 และ 1970 ที่มีแนวคิดในการต่อต้านค่านิยมเดิมๆ ของศิลปะ กลุ่มฟลักซัสมีจุดเด่นคือ การผสมผสานสื่อและวิธีการแสดงออกทางศิลปะและสาขาวิชาต่าง ๆ อันหลากหลายเข้าด้วยกัน และโอบรับความเลื่อนไหลเปลี่ยนแปลง (flux) อันเป็นองค์ประกอบสำคัญของชีวิต ไม่ว่าจะเป็นด้านการแสดง, ดนตรีนอยส์, ทัศนศิลป์, การผังเมือง, การออกแบบสถาปัตยกรรม รวมถึงงานด้านวรรณกรรม ศิลปินกลุ่มฟลักซัสมีจุดมุ่งหมายในการลบเลือนเส้นแบ่งระหว่างชีวิตกับศิลปะ ด้วยการใช้วัตถุเก็บตกเหลือใช้ หรือแม้แต่บรรยากาศอบตัวจากสภาพแวดล้อมอย่าง “เสียง” และกิจกรรมธรรมดาสามัญหรือสถานการณ์ต่างๆ เพื่อสร้างสิ่งเร้าต่อผู้คน

## ศิลปินสำคัญ

ศิลปิน นักเขียน และนักแต่งเพลง ในกลุ่มฟลักซัส ได้แก่ :

* โจเซฟ บอยส์ (Joseph Beuys)
* ปัก นัม-จุน (Nam June Paik)
* โยโกะ โอโนะ (Yoko Ono)
* จอร์จ มาชิวนัส (George Maciunas)
* เบน วอเทียร์ (Ben Vautier)
* วูลฟ์ วอสเทลล์ (Wolf Vostell)
* โรเบิร์ต ฟิลเลียว (Robert Filliou)
* จอร์จ เบร็คท์ George Brecht)
* Allan Kaprow)
* ดิ๊ก ฮิกกินส์ (Dick Higgins)
* แคโรลี ชนีแมนน์ (Carolee Schneemann)
* อลิส้น โนวล์ส (Alison Knowles)
* อัล แฮนเซน (Al Hansen)
* โรเบิร์ต วัตส์ (Robert Watts)
* เรย์ จอห์นสัน (Ray Johnson)
* ดีเทอร์ ร็อธ (Dieter Roth)
* อัย - โอ (Ay-O)
* ทาคาโกะไซโตะ (Takako Saito)
* เจฟฟรีย์ เฮนดริกส์ (Geoffrey Hendricks)
* ซีโมน ฟอร์ที (Simone Forti)
* กุสตาฟ เมทซเกอร์ (Gustav Metzger)
* ออยวินด์ ฟาห์ลสเตริม Öyvind Fahlström
* โรบิน เพจ (Robin Page)
* อลิซฮัทชินส์ (Alice Hutchins)

## อ้างอิง
# พระเจ้าซิกมุนด์ที่ 3 วาซา

| พระเจ้าซิกมุนด์ที่ 3 วาซา |
| --- |
|  |
| พระมหากษัตริย์แห่งโปแลนด์ แกรนด์ดยุกแห่งลิทัวเนีย |
| ครองราชย์ | 18 กันยายน 1587 – 19 เมษายน 1632 |
| ราชาภิเษก | 27 ธันวาคม 1587 |
| ก่อนหน้า | แอนนา จาแกลลอน และ สตีเฟน บาโธรี่ |
| ถัดไป | ววาดือสวัฟที่ 4 |
| พระมหากษัตริย์แห่งสวีเดน แกรนด์ดยุกแห่งฟินแลนด์ |
| ครองราชย์ | 17 พฤศจิกายน 1592 – 24 กรกฎาคม 1599 |
| ราชาภิเษก | 19 กุมภาพันธ์ 1594 |
| ก่อนหน้า | โยฮันที่ 3 |
| ถัดไป | คาร์ลที่ 9 |
|  |
| พระราชสมภพ | (1566-06-20)20 มิถุนายน ค.ศ. 1566 ปราสาทกริปส์โฮล์ม, สวีเดน |
| สวรรคต | 30 เมษายน ค.ศ. 1632(1632-04-30) (65 ปี) วอร์ซอ, โปแลนด์และลิทัวเนีย |
| ฝังพระศพ | 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1633 อาสนวิหารวาเวล, กรากุฟ, โปแลนด์และลิทัวเนีย |
| คู่อภิเษก | Anna of Austria Constance of Austria |
|

| พระนามเต็ม |
| --- |
| ซิกมุนด์ที่ 3 วาซา (ในโปแลนด์) ซิงิสมุนด์ (ในสวีเดน) |

 |
| ราชวงศ์ | วาซา |
| พระราชบิดา | จอห์นที่ 3 |
| พระราชมารดา | Catherine Jagellonica |
| ศาสนา | โรมันคาทอลิก |
| ลายพระอภิไธย |  |

**พระเจ้าซิกมุนด์ที่ 3 วาซา** ทรงเป็นกษัตริย์แห่งโปแลนด์และแกรนด์ดยุกแห่งลิทัวเนียจากราชวงศ์วาซา ระหว่างค.ศ. 1587 ถึง 1632 นอกจากที่พระองค์จะเป็นพระประมุขแห่งเครือจักรภพโปแลนด์-ลิทัวเนีย นอกจากนั้นพระองค์ยังทรงสถาปนาสหภาพระหว่างโปแลนด์กับสวีเดนใน ค.ศ. 1592 จนกระทั่งถูกพระราชปิตุลา (ลุง) คือ พระเจ้าคาร์ลที่ 9 แห่งสวีเดน บังคับให้พระองค์สละราชสมบัติสวีเดนในค.ศ. 1599

## หนังสืออ่านเพิ่ม

* Frost, R. I., 2000, *The Northern Wars, 1558–1721*, Harlow: Pearson Education Limited, ISBN 9780582064294
* David Stone, *The Polish Lithuanian State, 1386–1795* (University of Washington 2001).
* Jolanta Talbierska, *Grafika XVII wieku w Polsce*. Funkcje, ośrodki, artyści, dzieła, Warsaw 2011, p. 32
* Stanisław Rosik, Przemysław Wiszewski, *Wielki Poczet polskich królów i książąt*, Wrocław 2006, p. 923.
* Janusz Tazbir: *Historia kościoła katolickiego w Polsce 1460–1795*. Warsaw: 1966, p. 91.
* Stanisław Rosik, *Przemysław Wiszewski: Poczet polskich królów i książąt*. p. 927.
* *Warszawa w latach 1526–1795*, Warsaw 1984 ISBN 83-01-03323-1, p. 13.