# สถานีปลายทางฉัตรปตีศิวาจี

| สถานีปลายทางฉัตรปตีศิวาจี |
| --- |
| สถานีปลายทางฉัตรปตีศิวาจีเมื่อปี 2019 |
|  |
| ชื่อเดิม | * สถานีปลายทางวิคตอเรีย
* สถานีรถไฟโบรีบันเดอร์
 |
| ชื่ออื่น | สถานีปลายทางฉัตรปตีศิวาจีมหาราช (ชื่อทางการ) |
| ข้อมูลทั่วไป |
| สถาปัตยกรรม | อินโด-ซาราเซน, วิกตอเรียนกอธิกรีไววอล |
| ที่อยู่ | ฟอร์ท มุมไบ รัฐมหาราษฏระ 400001 |
| เมือง | มุมไบ, มหาราษฏระ |
| ประเทศ | อินเดีย |
| พิกัด | ﻿ / ﻿ |
| เริ่มสร้าง | 1878 |
| แล้วเสร็จ | พฤษภาคม 1888 (1888-05) |
| ค่าก่อสร้าง | ₹1,614,000 (690,000 บาท)(at the time) now ₹2,013 million (28.2 สิบล้านUS$) |
| ลูกค้า | เซนตรัลเรลเวย์ |
| การออกแบบและการก่อสร้าง |
| สถาปนิก | เฟรเดริก วิลเลียม สตีเวนส์, อะเล็กซ์ เฮจ |
| วิศวกร | วิลสัน เบลล์ |
| เว็บไซต์ |
|  |
|  |
|
แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก |
| เกณฑ์พิจารณา | Cultural: ii, iv |
| อ้างอิง | 945 |
| ขึ้นทะเบียน | 2004 (สมัยที่ 28) |
|  |

| สถานีปลายทางฉัตรปตีศิวาจี

---

สถานีปลายทางวิคตอเรีย |
| --- |
| สถานีปลายทางการรถไฟอินเดีย |
|  |
| ข้อมูลทั่วไป |
| ที่ตั้ง | ย่านฟอร์ต มุมไบ รัฐมหาราษฏระ 400001 อินเดีย |
| พิกัด | ﻿ / ﻿ |
| เจ้าของ | การรถไฟอินเดีย |
| ผู้ให้บริการ | เซนตรัลเรลเวย์ |
| สาย | สายมุมไบ–นาคปุนะ–หาวรา สายมุมไบ-เจนไน |
| ชานชาลา | 18 |
| ทางวิ่ง | จำนวนมาก |
| การเชื่อมต่อ |   |
| โครงสร้าง |
| ประเภทโครงสร้าง | At-grade |
| ระดับชานชาลา | 01 |
| ที่จอดรถ | มี |
| ข้อมูลอื่น |
| รหัสสถานี | แม่แบบ:Indian railway code |
| เว็บไซต์ |  |
| ประวัติ |
| เริ่มเปิดให้บริการ | พฤษภาคม 1853 (1853-05) |
| สร้างใหม่ | พฤษภาคม 1888 (1888-05) |
| ติดตั้งระบบไฟฟ้า | 25 kV AC 50 Hz |
| ชื่อเดิม | สถานีรถไฟวิคตอเรีย สถานีรถไฟโบรีบันเดอร์ |
|  |
|  |
|  |
|

| ยุบที่ตั้ง |
| --- |
| มุมไบซีเอสทีที่ตั้งภายในประเทศอินเดียมุมไบซีเอสทีมุมไบซีเอสที (มุมไบ)แสดงแผนที่ประเทศอินเดียแสดงแผนที่มุมไบแสดงทั้งหมด |

 |

|  สถานีปลายทาง ฉัตรปตีศิวาจีมหาราช |
| --- |
| สถานีรถไฟชานเมืองมุมไบ |
|  |
| ข้อมูลทั่วไป |
| ที่ตั้ง | ย่านฟอร์ด มุมไบ มหาราษฏระ 400001 อินเดีย |
| พิกัด | ﻿ / ﻿ |
| เจ้าของ | การรถไฟอินเดีย |
| สาย | สายกลาง, สายฮาเบอร์ |
| ชานชาลา | 18 |
| ทางวิ่ง | Multiple |
| การเชื่อมต่อ |  มุมไบเมโทร |
| โครงสร้าง |
| ประเภทโครงสร้าง | At-grade |
| ระดับชานชาลา | 01 |
| ที่จอดรถ | Yes |
| ข้อมูลอื่น |
| รหัสสถานี | แม่แบบ:Indian railway code |
| เขตค่าโดยสาร | กลาง |
| ประวัติ |
| เริ่มเปิดให้บริการ | 1853 (1853) |
| สร้างใหม่ | 1887 (1887) |
| ติดตั้งระบบไฟฟ้า | 25 kV 50 Hz AC |
|  |
|  |
|  |
|

| ขยายแผนที่ทางเดินรถ |
| --- |
| แม่แบบ:MSR Central lineแม่แบบ:MSR Harbour line |

 |
|

| ยุบที่ตั้ง |
| --- |
|  |

 |

**สถานีปลายทางฉัตรปตีศิวาจี** (อังกฤษ: *Chhatrapati Shivaji Terminus*) หรือชื่อทางการ **สถานีปลายทางฉัตรปตีศิวาจีมหาราช** (อังกฤษ: *Chhatrapati Shivaji Maharaj Terminus*) (รหัสสถานี **CSTM** (รถไฟสายหลัก)/**ST** (รถไฟสายชานเมือง)) หรือชื่อเดิม **สถานีปลายทางวิคตอเรีย** (อังกฤษ: *Victoria Terminus*; รหัสสถานี: **BBVT**/**VT**), เป็นสถานีรถไฟปลายทางเก่าแก่และแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกในมุมไบ รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย ออกแบบโดยสถาปนิกชาวอังกฤษ เฟรเดริก วิลเลียม สตีเวนส์ ด้วยรูปแบบสถาปัตยกรรมอิตาเลียนกอธิก เริ่มก่อสร้างในปี 1878 ทางใน้ของอดีตสถานีรถไฟโบรีบันเดอร์ สร้างแล้วเสร็จในปี 1887 ซึ่งเป็นปีแห่งพระราชพิธีเฉลิมฉลองสิริราชสมบัติครบ 50 ปีของพระนางเจ้าวิคตอเรีย จึงตั้งชื่อสถานีนี้ว่าสถานีวิคตอเรียเพื่อเทิดพระเกียรติในวโรกาสนี้

ในเดือนมีนาคม 1996 ได้เปลี่ยนชื่อสถานีเป็น "ฉัตรปตีศิวาจี" ฉลองพระนามของจักรพรรดิศิวาจี นักรบในศตวรรษที่ 17 ผู้สู้รบกับจักรวรรดิโมกุลที่กำลังเสื่อมถอยในขณะนั้น และก่อตั้งรัฐใหม่ขึ้นมาในภูมิภาคที่ประชากรพูดภาษามราฐีทางตะวันตก ที่ซึ่งต่อมาขยายตัวเป็นสหพันธรัฐมราฐา และจักรวรรดิมราฐาในเวลาต่อมา ก่อนที่นะพ่ายแพ้มห้กับจักรวรรดิอังกฤษในปี 1817–18 ในสงครามครั้งที่สามระหว่างมราฐาและอังกฤษ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น