# เอลวิส เพรสลีย์

| เอลวิส เพรสลีย์ |
| --- |
| ภาพจากภาพยนตร์เรื่อง *Jailhouse Rock* (1957) |
| ข้อมูลพื้นฐาน |
| ชื่อเกิด | เอลวิส อารอน เพรสลีย์ |
| เกิด | (1935-01-08)8 มกราคม ค.ศ. 1935 เมมฟิส รัฐเทนเนสซี สหรัฐ |
| เสียชีวิต | สิงหาคม 16, 1977(1977-08-16) (42 ปี) เมมฟิส รัฐเทนเนสซี สหรัฐ |
| แนวเพลง | ร็อกแอนด์โรล ป็อป ร็อกอะบิลลี คันทรี บลูส์ กอสเปล ริทึมแอนด์บลูส์ อคุสติก เซาเทอร์นโซล |
| อาชีพ | นักร้อง , นักแต่งเพลง นักแสดง |
| เครื่องดนตรี | กีตาร์ เปียโน |
| ช่วงปี | ค.ศ. 1954 – 1977 |
| ค่ายเพลง | ซัน อาร์ซีเอวิกเตอร์ |
| คู่สมรส | Priscilla Presley (1967–1973) |
|  |
| เว็บไซต์ | www.elvis.com |

**เอลวิส เพรสลีย์** (อังกฤษ: *Elvis Presley*) มีชื่อจริงว่า **เอลวิส แอรอน เพรสลีย์** (อังกฤษ: *Elvis Aaron Presley*) (8 มกราคม ค.ศ. 1935 - 16 สิงหาคม ค.ศ. 1977) เป็นนักร้องและนักแสดงชาวอเมริกัน เขาถือเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรม เขามักได้รู้จักในฉายา “ราชาแห่งร็อกแอนด์โรลล์” หรือเรียกสั้น ๆ ว่า "เดอะคิง" เขาเป็นหนึ่งในบุคคลที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคนหนึ่งในโลก

เขาเกิดที่เมืองทูเพอโล รัฐมิสซิสซิปปี ต่อมาย้ายไปทีเมืองเมมฟิส รัฐเทนเนสซี กับครอบครัวของเขาเมื่ออายุได้ 13 ปี เขาเริ่มอาชีพนักร้องที่นี่เมื่อปี 1954 เมื่อเจ้าของค่ายซันเรเคิดส์ ที่ชื่อ แซม ฟิลลิปส์อยากที่จะนำดนตรีของชาวแอฟริกันอเมริกันไปสู่ฐานคนฟังให้กว้างขึ้น และเห็นเพรสลีย์มีความมุ่งมั่นดี ได้ร่วมกับนักกีตาร์ที่ชื่อสก็อตตี มัวร์และมือเบส บิล แบล็ก

เพรสลีย์ถือเป็น 1 ในคนที่ให้กำเนิดแนวเพลงร็อกอะบิลลี แนวเพลงผสมผสานจังหวะอัปเทมโป แบ็กบีตผสมเพลงคันทรีกับริทึมแอนด์บลูส์ เขาได้เซ็นสัญญากับอาร์ซีเอวิกเตอร์ โดยมีผู้จัดการคือโคโลเนล ทอม พาร์กเกอร์ ที่เป็นผู้จัดการให้เขาร่วม 2 ทศวรรษ ซิงเกิลแรกของเพรสลีย์กับอาร์ซีเอคือซิงเกิล "Heartbreak Hotel" ออกขายในเดือนมกราคม ค.ศ. 1956 ติดอันดับ 1 เขาถือเป็นผู้นำภาพลักษณ์ของดนตรีป็อปแบบใหม่ในแบบร็อกแอนด์โรล โดยได้ปรากฏตัวบนเครือข่ายสถานีโทรทัศน์หลายครั้ง รวมถึงมีเพลงอันดับ 1 หลายเพลง เพลงของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง โดยมีหลายส่วนนำมาจากเพลงชาวแอฟริกันอเมริกันและรูปแบบการแสดงซึ่งไม่สามารถยับยั้งที่ทำให้เขาประสบความสำเร็จอย่างมากรวมถึงเกิดข้อพิพาทด้วยเช่นกัน ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1956 เขาปรากฏตัวครั้งแรกในภาพยนตร์เรื่อง *Love Me Tender*

เขาเกณฑ์ทหารเมื่อปี 1958 โดยเพรสลีย์ออกผลงานเพลงหลังนั้น 2 ปีต่อมา กับงานที่ประสบความสำเร็จอย่างมาก เขาขึ้นเวทีคอนเสิร์ตอยู่หลายครั้ง อย่างไรก็ตามในการจัดการของพารกเกอร์ เขาก็ยังมีผลงานภาพยนตร์ฮอลลีวูดอีกหลายเรื่องในคริสต์ทศวรรษ 1960 รวมถึงผลงานอัลบั้มประกอบภาพยนตร์ด้วย ที่ส่วนมากถูกวิจารณ์ในเชิงดูถูกผลงานเหล่านั้น ในปี 1968 หลายจากห่างหายไปบนเวทีคอนเสิร์ตไป 7 ปี เขากลับมาแสดงสดในรายการโทรทัศน์พิเศษในการกลับมาในลาสเวกัสและยังมีทัวร์คอสเสิร์ต ในปี 1973 เพรสลีย์แสดงคอนเสิร์ตครั้งแรกที่ถ่ายทอดผ่านดาวเทียมทั่วโลก ที่ชื่อ *Aloha from Hawaii* มีผู้ชมราว 1.5 พันล้านคน และจากการที่เขาติดยาจากใบสั่งแพทย์ ทำให้มีผลต่อสุขภาพของเขา จนเขาเสียชีวิตอย่างกะทันหัน ในปี ค.ศ. 1977 ด้วยวัยเพียง 42 ปี

เพรสลีย์เป็น 1 ในบุคคลที่มีความสำคัญอย่างมากในวัฒนธรรมสมัยนิยมในศตวรรษที่ 20 กับน้ำเสียงที่ปรับได้หลายแบบและประสบความสำเร็จไม่ธรรมดาในหลากหลายแนวเพลง อย่างคันทรี, ป็อปบัลลาด, กอสเปล และบลูส์ เขาเป็นศิลปินเดี่ยวกับมียอดขายมากที่สุดในประวัติศาสตร์เพลงป็อป ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี่ 14 ครั้ง ซึ่งเขาได้รับ 3 ครั้ง และยังได้รับรางวัลแกรมมี่ประสบความสำเร็จเมื่ออายุ 36 ปี เขายังมีชื่ออยู่ในหอเกียรติยศ 4 ครั้ง

## ประวัติ

### ชีวิตช่วงแรก (1935–53)

#### ชีวิตวัยเด็กในทูเพอโล

บ้านเกิดของเพรสลีย์ ที่เมืองทูเพอโล รัฐมิสซิสซิปปี
เอลวิส เพรสลีย์เกิดเมื่อวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 1935 ณ เมืองทูเพอโล รัฐมิสซิสซิปปี เป็นบุตรของเวอร์นอน เอลวิสและแกลดีส์ เลิฟ เพรสลีย์ในบ้านเล็กแบบช็อตกัน จำนวน 2 ห้องนอนที่สร้างโดยพ่อของเขา เพื่อการเตรียมพร้อมสำหรับทารกที่จะเกิด เจสซี แกรอน เพรสลีย์ พี่ชายฝาแฝดที่เกิดก่อนเขา 35 นาที แต่ก็เสียชีวิตไป ทำให้เขาเป็นบุตรเพียงคนเดียว เพรสลีย์สนิทสนมกับทั้งพ่อและแม่และก่อให้เกิดความสนิทสนมเป็นแนบแน่นกับแม่ของเขา ครอบครัวของเขาไปที่โบสถ์คริสเตียนสัมพันธ์ ที่ที่เขาได้รับแรงบันดาลใจทางด้านดนตรีในขั้นต้น

เพรสลีย์มีเชื่อสายผสมยุโรปตะวันตกเป็นส่วนใหญ่ อย่างสกอตแลนด์-ไอร์แลนด์ และนอร์มันฝรั่งเศสบ้าง หนึ่งในทวดของแกรดีส์ เป็นชาวเชอโรคีและจากบันทึกทางครอบครัว หนึ่งในย่าของเธอเป็นชาวยิว แกรดีส์เป็นที่นับถือในเหล่าบรรดาญาติและเพื่อน เป็นคนเด่นในครอบครัวเล็กนี้ เวอร์นอนย้ายจากงานหนึ่งสู่งานหนึ่ง เขามีความทะเยอทะยานอยู่บ้าง ครอบครัวของเขามักอาศัยความช่วยเหลือจากเพื่อนบ้านและอาหารจากรัฐบาล ในปี 1938 พวกเขาได้สูญเสียบ้านไปหลังจากที่เวอร์นอนมีความผิดฐานปลอมแปลงเช็คที่เขียนโดยเจ้าของที่ เขาอยู่ในคุก 8 เดือน ส่วนแกลดีส์และเอลวิสย้ายไปอยู่กับญาติ

ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1941 เพรสลีย์เรียนเกรด 1 ที่โรงเรียนอีสต์ทูเพอโล ที่ครูผู้สอนระบุการเรียนของเขาว่า "อยู่ในระดับปานกลาง" เขาได้รับการชักชวนให้ร่วมประกวดร้องเพลงหลังจากที่ทำให้ครูประทับใจกับการนำเพลงคันทรีของเรด โฟเลย์ที่ชื่อ "Old Shep" มาร้องใหม่ช่วงสวดมนต์ตอนเช้า โดยการประกวดเขาเขาร่วมแข่งเป็นงานที่ชื่อมิสซิสซิปปี-แอละแบมา และไดอารีโชว์ ในวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 1945 เป็นการแสดงต่อหน้าสาธารณะของเขาเป็นครั้งแรก เขาแต่งตัวเป็นคาวบอย โดยเด็กชายเพรสลีย์วัย 10 ปี ยืนอยู่บนเก้าอี้เพื่อยื่นร้องไมโครโฟนที่สูงกว่า ร้องเพลง "Old Shep" เขาได้ที่ 5 หลายเดือนต่อมา เพรสลีย์ได้รับของขวัญวันเกิดกับกีตาร์ตัวแรก แต่เขาหวังว่าจะได้สิ่งอื่น ไม่จักรยานก็ปืนไรเฟิล หลายปีถัดมา เขาได้เรียนกีตาร์พื้นฐานจากลุง 2 คนและศาสนาจารย์คนใหม่ที่โบสถ์ครอบครัวเขา เพรสลีย์เอ่ยถึงเหตุการณ์นั้นว่า "ผมได้กีตาร์และผมก็ดูผู้คนและผมก็เรียนรู้การเล่นนิดหน่อย แต่ผมไม่เคยร้องในที่สาธารณะ ผมเป็นคนขี้อายมาก"

เขาเข้าเรียนที่โรงเรียนใหม่ที่ชื่อมิลาม ในเกรด 6 เมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 1946 เพรสลีย์พูดว่าเขาสันโดษ หลายปีต่อมาเขาเริ่มนำกีตาร์ของเขา เรียนรู้พื้นฐานการเล่นทุก ๆ วัน เขาจะเล่นและร้องในช่วงอาหารกลางวัน และมักจะแกล้งทำเป็นเหมือนพวกเด็กเหลวไหลที่เล่นดนตรีคนบ้านนอก ครอบครัวของเขาตอนนั้นอยู่กับเพื่อนบ้านชาวแอฟริกันอเมริกันขนาดใหญ่ เขาเป็นสาวกรายการของมิสซิสซิปปี สลิมทางสถานีวิทยุทูเพอโลที่ชื่อ WELO น้องชายของสลิมที่เป็นเพื่อนร่วมชั้นพูดถึงเพรสลีย์ในช่วงนั้นว่า "เขาคลั่งไคล้ดนตรี" เขามักพาเพรสลีย์ไปที่สถานี สลิมได้สอนสาธิตเทคนิคการเล่นคอร์ดกีตาร์ให้กับเพรสลีย์ เมื่อเขาอายุได้ 12 ปี สลิมได้จัดผังรายการให้เขาเล่นออกอากาศ 2 ครั้ง เพรสลีย์เอาชนะความกลัวในการขึ้นเวทีครั้งแรกได้ และยังได้แสดงอีกหลายหลายอาทิตย์ถัดมา

#### ชีวิตวัยรุ่นในเมมฟิส

ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1948 ครอบครัวของเขาย้ายไปอยู่เมมฟิส หลังจากย้ายถิ่นฐานเกือบปีในบ้านเช่า พวกเขาได้เข้าอาศัยอพาร์ตเมนต์ 2 ห้องนอนในอาคารที่พักสาธารณะที่มีชื่อว่า คอร์ตส เขาสมัครเรียนที่โรงเรียนมัธยมฮูมส์ เพรสลีย์เรียนได้เกรดซีในวิชาดนตรีเมื่อเรียนเกรด 8 และเมื่ออาจารย์สอนดนตรีบอกเขาว่าเขาไม่ถนัดด้านการร้องเพลง เขาก็นำกีตาร์ในวันรุ่งขึ้นและร้องเพลงฮิตล่าสุดที่ชื่อ "Keep Them Cold Icy Fingers Off Me" เพื่อพิสูจน์ว่าไม่ใช่เช่นนั้น เพื่อร่วมชั้นในเวลาต่อมากล่าวว่า "ครูเห็นด้วยกับเอลวิสว่าถูก เมื่อเขาพูดว่า เธอไม่พอใจการร้องของเขา" โดยทั่วไปแล้วเขาจะรู้สึกอายในการแสดงต่อหน้าคนและมักถูกกเพื่อนร่วมชั้นระรานในแง่มุมว่า "เด็กติดแม่" ในปี 1950 เขาเริ่มฝึกฝนกีตาร์ ในการสอนของ เจสซี ลี เดนสัน ที่เป็นเพื่อนบ้านแก่กว่าเขา 2 ปีครึ่ง พวกเขาและกับชายหนุ่ม 3 คน รวมถึงผู้บุกเบิกเพลงร็อกอะบิลลีในอนาคต สองพี่น้องดอร์ซีย์และจอห์นนี เบอร์เนตต์ ก่อตั้งวงเล่นดนตรีหลวม ๆ แสดงเป็นประจำบริเวณรอบ คอร์ตส ในเดือนกันยายนปีนั้น เขาเริ่มทำงานเป็นเด็กเดินตั๋วที่ โรงภาพยนตร์เลียวส์สเตด งานอื่นในช่วงระหว่างเรียนอย่างเช่นทำที่พรีซิชันทูล, เลียวส์อะเกน และมาร์ลเมทัลโพรดักส์

ในช่วงที่เรียนอยู่ในปีจูเนียร์เยียร์ (เกรด 11) เพรสลีย์เริ่มมีความโดดเด่นอย่างเห็นได้ชัดในบรรดาเพื่อนร่วมชั้น เป็นเพราะหน้าตาของเขา กับเคราข้างใบหูที่โดดเด่นและทรงผมที่ใส่น้ำมันกุหลาบและวาเซลีน ในช่วงเวลาส่วนตัวเขาจะมุ่งหน้าไปที่ถนนบีล ใจกลางของย่านเพลงบลูส์ของเมืองเมมฟิส และเพ่งมองไปยังเสื้อผ้าอันเปล่งประกายผ่านหน้าตาของแลนสกี บราเทอร์ส ในปีสุดท้ายของการเรียนมัธยม เขาก็ได้สวมชุดที่เขาเพ่งมองนั้น เขาเอาชนะการเป็นคนไม่กล้าแสดงออกโดยแสดงนอกคอร์ตส เขาร่วมแข่งในรายการ "Annual Minstrel" ของฮูมส์เมื่อเดือนเมษายน 1953 เขาร้องและเล่นกีตาร์ โดยเปิดด้วยเพลงดังล่าสุดของเทเรซี บรูเวอรืที่ชื่อ "Till I Waltz Again With You" เพรสลีย์กล่าวว่าการแสดงครั้งนั้นทำให้เขามีชื่อเสียงอย่างมาก "ฉันไม่ได้โด่งดังที่โรงเรียน...ล้มเหลวในด้านดนตรี—เป็นสิ่งเดียวที่ผมเคยล้มเหลว และบัดนนี้ผมก้าวสู่รายการโชว์ความสามารถ...เมื่อผมเดินขึ้นเวทีผมได้ยินคนส่งเสียงดังและกระซิบ และท้ายสุด เพราะว่าไม่มีใครรู้จักผม ผมรู้สึกประหลาดใจที่ผมโด่งดังหลังจากนั้น"

เพรสลีย์ผู้ไม่เคยได้รับการฝึกสอนอย่างเป็นทางการและการอ่านโน้ตดนตรี เขาเรียนและเล่นโดยใช้หูเขาเอง เขาไปร้านขายแผ่นเสียงอยู่บ่อย ๆ ไปฟังจู๊กบอกซ์และฟังที่บูธ เขารู้จักเพลงทั้งหมดของแฮงก์ สโนว์ และเขาชอบเพลงของนักร้องเพลงคันทรีอื่นอย่าง รอย อะคัฟฟ์, เออร์เนสต์ ทับบ์, เทด ดาฟแฟน, จิมมี ร็อดเจอร์ส, จิมมี เดวิส และบ็อบ วิลลิส เขายังชื่นชอบนักร้องเพลกอสเปลชาวใต้ที่ชื่อ เจค เฮส ที่เป็นอิทธิพลในการร้องเพลงบัลลาดให้กับเขาอย่างมาก เขายังเป็นผู้ชมทั่วไปที่ออล-ไนต์ซิงกิงส์ รายเดือน ที่มีกลุ่มนักร้องกอสเปลผิวขาวแสดง ซึ่งได้รับอิทธิพลจากดนตรีโซลของชาวแอฟริกันอเมริกัน เขาชื่นชอบดนตรีของนักร้องกอสเปลผิวดำที่ชื่อ ซิสเตอร์ โรเซตตา ทาร์ป เช่นเดียวกับกลุ่มเพื่อนของเขา ในบางครั้งเขาอาจไปงานดนตรีบลูส์ ในคืนพิเศษเฉพาะกลุ่มคนฟังผิวขาว เขายังฟังสถานีวิทยุท้องถิ่นที่เล่นเพลงค่ายเรซเรเคิดส์ ที่มีแนวเพลงโซล บลูส์และเพลงสมัยใหม่ กับดนตรีแบ็กบีตหนัก ๆ ของเพลงริทึมแอนด์บลูส์ มีหลายเพลงในอนาคตของเขาที่ได้รับแรงบันดาลใจจากนักดนตรีชาวแอฟริกันอเมริกัน อย่างเช่น อาร์เทอร์ ครูดัปและรูฟัส โทมัส บี.บี. คิง พูดถึงเอลวิสว่า เขารู้จักเอลวิสก่อนที่เขาจะโด่งดัง เพราะทั้งคู่ชอบไปถนนบีล เมื่อเขาเรียนจบระดับมัธยมในเดือนมิถุนายน 1953 เพรสลีย์ก็ได้เลือกอาชีพด้านดนตรีเป็นอาชีพในอนาคตของเขาแล้ว

### บันทึกเสียงเพลงแรก (1953–55)

#### แซม ฟิลลิปส์และซันเรเคิดส์

เพรสลีย์ในภาพโปรโมตของ ซันเรเคิดส์ เมื่อปี ค.ศ.1954
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1953 เพรสลีย์เดินเข้าไปในสำนักงานของซันเรเคิดส์ เขาต้องการที่จะใช้สตูดิโอไม่กี่นาทีเพื่อบันทึกเสียงลงแผ่นสังเคราะห์สองหน้า ที่ชื่อเพลง "My Happiness" และ "That's When Your Heartaches Begin" ต่อมาเขาออกมากล่าวว่าเพลงเหล่านี้เขาต้องการให้เป็นของขวัญวันเกิดให้แม่เขา หรือแค่อยากลองว่าจะมีลักษณะอย่างไร กับการบันทึกเสียงแบบสมัครเล่นซึ่งใกล้กับร้านค้าทั่วไป แต่นักเขียนอัตชีวประวัติ ปีเตอร์ กูราลนิก เถียงว่าเขาเลือกซันเรเคิดส์เพราะหวังว่าจะมีใครมาค้นพบเขา เมื่อพนักงานต้อนรับ แมเรียน คีสเกอร์ถามเพรสลีย์ว่าเขาเป็นนักร้องประเภทไหน เพรสลีย์ตอบว่า "ผมร้องได้ทุกอย่าง" และเมื่อเธอย้ำถามว่าเขาร้องเหมือนใคร เขาก็ตอบซ้ำว่า "ผมไม่ได้ร้องเหมือนใคร" หลังจากที่เขาบันทึกเสียง หัวหน้าของซันเรเคิดส์ที่ชื่อ แซม ฟิลลิปส์ก็ให้คีสเกอร์เขียนบันทึกชื่อของชายหนุ่มนั้น ซึ่งเธอก็เขียนบรรยายไปว่า "นักร้องเพลงบัลลาดที่ดี" เพรสลีย์ตัดแผ่นอีกครั้งในเดือนมกราคม 1954 ในเพลง "I'll Never Stand In Your Way" และ "It Wouldn't Be the Same Without You" แต่ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น

แต่หลังจากนั้นไม่นาน เขาไม่ผ่านการออดิชันในการกลุ่มร้อง 4 คนที่ชื่อ ซองเฟลโลส์ เขาบอกกับพ่อของเขาว่า "พวกเขาบอกผมว่า ผมร้องเพลงไม่ได้" จิม ฮามิลล์แห่งซองเฟโลว์ ภายหลังออกมากล่าวว่า เขาปฏิเสธไปเพราะว่าเขาไม่สามารถแสดงการใช้หูฟังเสียงประสานได้ในเวลานั้น ในเดือนเมษายน เพรสลีย์เริ่มทำงานที่บริษัทคราวน์อีเลกทริก ตำแหน่งคนขับรถบรรทุก เพื่อนของเขา รอนนี สมิธ ที่ได้ร่วมแสดงเพลงกับเขาบางครั้ง ได้แนะนำให้รู้จักเอ็ดดี บอนด์ หัวหน้าของวงอาชีพของสมิธ ซึ่งกำลังเปิดหานักร้องนำอยู่ บอนด์ปฏิเสธเขาไปหลังจากทดสอบความสามารถ ยังแนะนำเพรสลีย์ให้ขับรถบรรทุกต่อไป "เพราะว่าคุณไม่สามารถเป็นนักร้องได้เลย"

ฟิลลิปส์ในขณะนั้นที่กำลังหาคนขาวใครสักคนที่สามารถร้องเพลงสไตล์คนดำได้ เพราะต้องการที่จะขยายฐานคนฟังให้กว้างขึ้น และจากรายงานของคีสเกอร์ "หลายต่อหลายครั้ง ฉันจำที่แซมพูดได้ว่า ถ้าฉันสามารถหาคนขาวที่มีเสียงแบบนิโกรและความรู้สึกแบบนิโกร ฉันจะให้เขาพันล้านดอลลาร์เลย" ในเดือนมิถุนายน เขาบันทึกเสียงเพลงบัลลาดที่ชื่อ "Without You" ที่เขาคิดว่าอาจเหมาะกับนักร้องวัยรุ่น เพรสลีย์เข้ามาในสตูดิโอ แต่ไม่สามารถทำให้เยี่ยมได้ ด้วยเหตุนี้เองฟิลลิปส์บอกเพรสลียให้ร้องหลายเพลงเท่าที่เขารู้ เขารู้สึกมีใจเมื่อได้ยินว่าให้เชิญนักดนตรีท้องถิ่นคือ นักกีตาร์ วิลฟิลด์ "สก็อตตี" มัวร์ และมือเบส บิล แบล็ก ให้ร่วมงานบันทึกเสียงกับเพรสลีย์

การบันทึกเสียงมีขึ้นในเย็นวันที่ 5 กรกฎาคม ซึ่งก็ไม่ได้ผลนักจนถึงช่วงดึกของคืนนั้น พวกเขารู้สึกยอมแพ้และอยากกลับบ้าน เพรสลีย์หยิบกีตาร์มาและร้องเพลง "That's All Right" ของอาร์เธอร์ ครูดัป มัวร์กล่าวภายหลังว่า "สิ่งที่เกิดขึ้นคือ เอลวิสเริ่มร้องเพลง กระโดดไปทั่วและทำเหมือนคนบ้า จากนั้นบิลก็เริ่มหยิบเบส และเราก็เริ่มบ้ากันด้วย จากนั้นก็เริ่มเล่นเพลง แซมที่อยู่ที่บูธควบคุม ก็ยื่นหัวออกมาแล้วบอกว่า 'พวกแกทำอะไรอยู่' และพวกเราก็ตอบ 'ไม่รู้เหมือนกัน' เขาพูดว่า 'โอเค ดี หาทีว่าจะเริ่มตรงไหนและเอาอีกครั้ง' ฟิลลิปส์ก็เริ่มบันทึกเทป เป็นดนตรีที่พวกเขากำลังหาอยู่นาน 3 วันต่อมา ดีเจที่มีชื่อเสียงที่ชื่อ ดีเจ ดิววีย์ ฟิลลิปส์ เล่นเพลง "That's All Right" ในรายการเรด,ฮอต แอนด์บลู คนฟังเริ่มจะโทรเข้ามา และสงสัยว่าใครเป็นคนร้อง จากนั้นเองฟิลลิปส์ก็เล่นเพลงซ้ำอีกครั้งใน 2 ชั่วโมงท้ายของรายการ และสัมภาษณ์เพรสลีย์ออกอากาศ ฟิลลิปส์ถามว่าเรียนโรงเรียนไหน และถามเรื่องสีผิวที่มีคนถามเข้ามาคิดว่าเขาคือคนดำ หลายวันต่อมาวงทรีโอนี้ได้บันทึกเสียงเพลงบลูกราส ของบิล มอนโร ที่ชื่อ "Blue Moon of Kentucky" และอีกครั้งด้วยความโดดเด่นของแนวการเล่นและบวกกับเสียงสะท้อนของเรือ ที่แซม ฟิลลิปส์นำมาจาก "slapback" ออกเป็นซิงเกิลโดยมีเพลง "That's All Right" อยู่ในหน้าเอ และเพลง "Blue Moon of Kentucky" อยู่ในด้านตรงข้ามของแผ่นเสียง

#### การแสดงสดช่วงแรกและเซ็นสัญญากับอาร์ซีเอ

วงทรีโอได้เล่นต่อหน้าสาธารณชนครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม ที่บอนแอร์คลับ เพรสลีย์ยังคงใช้กีตาร์ของเด็กเล่น พอปลายเดือนพวกเขาก็ปรากฏตัวที่โอเวอร์ตันพาร์กเชลล์ ร่วมกับการนำของสลิม วิตแมน และด้วยการตอบรับในจังหวะและความความประหม่าในการแสดงต่อผู้ชมจำนวนมาก ทำให้เพรสลีย์เขย่าขาของเขาในการแสดง กับการเกงขาบานที่ใส่ยิ่งทำให้เน้นการเคลื่อนไหว ทำให้สาววัยรุ่นเริ่มที่จะส่งเสียงกรี๊ด มัวร์พูดถึงเหตุการณ์ครั้งนั้นว่า "ในช่วงที่บรรเลงเพลง เขาจะถอยหลังไปและเริ่มเล่นและเขย่า จากนั้นผู้ชมก็เริ่มคลั่ง" ส่วนแบล็กก็บรรเลงเบสของเขา โดยดับเบิลลิ๊กในเพลง เพรสลีย์รำลึกว่า "มันเป็นดนตรีที่บ้าจริง ๆ เหมือนกลองจังเกิลหรืออะไรสักอย่าง"

หลังจากนั้น มัวร์และแบล็กก็ลาออกจากวง เพื่อเล่นให้กับเพรสลีย์ประจำ ส่วนดีเจและโปรโมเตอร์ บ็อบ นีล ก็กลายเป็นผู้จัดการวงทรีโอนี้ จากเดือนสิงหาคมถึงตุลาคม พวกเขาเล่นอยู่บ่อยครั้งที่อีเกิลส์เนสต์คลับและกลับมาบันทึกเสียงที่ซันสตูดิโอ เพรสลีย์ก็รู้สึกเพิ่มความมั่นใจอย่างรวดเร็วเมื่อขึ้นเวที มัวร์กล่าวว่า "การเคลื่อนไหวของเขาช่างดูเป็นธรรมชาติ แต่เขาก็ตั้งใจมากต่อปฏิกิริยา เขาจะทำมันครั้งหนึ่งจากนั้นก็จะทำต่อโดยทำมันให้เร็ว" เพรสลีย์ได้ปรากฏตัวเพียงครั้งเดียวบนเวที *แกรนด์โอเลโอพรี* ที่แนชวิลล์ เมื่อวันที่ 2 ตุลาคม หลังจากผู้ชมตอบรับอย่างเบาบาง สุภาพ ผู้จัดการรายการที่ชื่อจิม เดนนี บอกกับฟิลลิปส์ว่า นักร้อง "ดูไม่เลว" แต่ไม่เหมาะกับรายการ 2 อาทิตย์ต่อมา เพรสลีย์มีชื่ออยู่ในรายการ *ลุยเซียนาเฮย์ไรด์* ซึ่งเป็นการแข่งขันที่น่าตื่นเต้น รายการของเมืองชีฟพอร์ต ที่ออกอากาศในสถานีวิทยุ 198 สถานีใน 28 รัฐ เพรสลีย์รู้สึกเครียดในการแสดงแรกที่ผู้ชมต่างเงียบในการแสดงของเขา แต่การแสดงที่มีอารมณ์สงบและมีพลังทำให้ได้รับเสียงตอบรับอย่างสนใจ ดีเจ ฟอนทานา ที่เป็นมือกลอง ได้ใส่องค์ประกอบใหม่เพื่อส่งเสริมจังหวะเคลื่อนไหวของเพรสลีย์ด้วยการเน้นจังหวะที่เขาเคยเล่นที่คลับเปลือยกาย หลังจากการแสดง เฮย์ไรด์ชวนเพรสลีย์ให้มาปรากฏตัวในคืนวันเสาร์เป็นเวลา 1 ปี เขาได้ขายกีตาร์เก่าได้เงิน 8 ดอลลาร์สหรัฐ เขาซื้อเครื่องดนตรีมาร์ติน เป็นเงิน 175 ดอลลาร์สหรัฐ และวงทรีโอก็เริ่มเล่นตามสถานที่ต่าง ๆ รวมถึงในฮิวส์ตัน รัฐเท็กซัสและเท็กซาร์คานา รัฐอาร์คันซอ

ในต้นปี 1955 เพรสลีย์ปรากฏตัวเป็นประจำที่ *เฮย์ไรด์* ออกทัวร์ตลอดเวลาและได้รับเสียงตอบรับที่ดีในการออกแผ่นเสียงที่ทำให้เขาเป็นดาราดังในระดับท้องถิ่น ตั้งแต่ในเทนเนสซีไปจนถึงเวสต์เท็กซัส ในเดือนมกราคม นีลได้เซ็นสัญญาการจัดการอย่างเป็นทางการกับเพรสลีย์และนำนักร้องเข้าพบกับโคโรเนล ทอม พาร์กเกอร์ ที่ถือว่าเป็นโปรโมเตอร์ที่ดีที่สุดในธุรกิจดนตรี พาร์เกอร์ (เกิดเนเธอร์แลนด์แต่อ้างว่ามาจากเวสต์เวอร์จิเนีย) ได้รับตำแหน่งพันเอกจากคณะกรรมการของนักร้องเพลงคันทรี ที่ชื่อ จิมมี เดวิส ที่กลายมาเป็นผู้ว่าการรัฐลุยเซียนา พาร์เกอร์ประสบความสำเร็จในการจัดการดาราคันทรีแถวหน้าอย่าง เอ็ดดี อาร์โนลด์ ที่ได้ร่วมงานกับนักร้องคันทรีอันดับ 1 หน้าใหม่ขณะนั้น แฮงก์ สโนว์ โดยพาร์กเกอร์ได้จัดการให้เพรสลีย์ออกทัวร์ของสโนว์ในเดือนกุมภาพันธ์ เมื่อทัวร์ถึงเมืองโอเดสซา รัฐเท็กซัส รอย ออร์บิสันขณะอายุ 19 ปี ได้เห็นการแสดงของเพรสลีย์เป็นครั้งแรก ก็บอกว่า "พลังของเขาเป็นเรื่องเหลือเชื่อ ความโดดเด่นของเขา มันน่าอัศจรรย์ ... ผมไม่รู้ว่าทำได้ยังไง ไม่มีจุดอ้างอิงอื่นทางวัฒนธรรมที่จะเปรียบเทียบมันได้เลย" เพรสลีย์ได้ปรากฏตัวครั้งแรกทางโทรทัศน์เมื่อวันที่ 3 มีนาคม ทาง[เคเอสแอนเอ-ทีวี] ออกอกอากาศทาง *ลุยเซียนาเฮย์ไรด์* หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ตกรอบการออดิชันในรายการแสดงความสามารถ *อาร์เธอร์ก็อดฟรีย์สแทเลนต์สเกาตส์* ทางสถานีระดับชาติซีบีเอส ในเดือนสิงหาคม ค่ายซันเรเคิดส์ออกแผ่นในชื่อ "Elvis Presley, Scotty and Bill" เพลงบางเพลงอย่างเพลง "That's All Right" ที่นักเขียนจากเมมฟิสอธิบายไว้ว่า "เป็นสำนวนอาร์แอนด์บีของแจ๊ซนิโกร" เพลงอื่นอย่าง "Blue Moon of Kentucky" มีลักษณะ "แบบคันทรีมากกว่า" "แต่การการรวมที่แปลกในการนำสองแนวเพลงที่แตกต่าง รวมเข้ามาด้วยกัน" การรวมแนวเพลงนี้ทำให้เป็นการยากที่สถานีวิทยุจะเล่นเพลงของเพรสลีย์ จากคำพูดของนีลเขากล่าวว่า ดีเจเพลงคันทรีจะไม่เล่นเพลงนี้เพราะว่ามักดูเป็นศิลปินคนดำเกินไป และไม่มีสถานีแนวริทึมแอนด์บลูส์ที่จะแตะพวกเขาเพราะว่า "มันดูเป็นฮิลล์บิลลีเกินไป" การรวมเช่นนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ ร็อกอะบิลลี ในเวลานั้นเพรสลีย์มีฉายาว่า "ราชาแห่งเวสต์เทิร์นบ็อป" ,"ชายฮิลบิลลี" และ "แสงวาบจากเมมฟิส"

เพรสลีย์เซ็นสัญญาใหม่กับนีลในเดือนสิงหาคม 1955 ในขณะเดียวกันพาร์กเกอร์เป็นที่ปรึกษาพิเศษ วงยังคงออกทัวร์อย่างต่อเนื่องในช่วงหลังของปี นีลยังพูดว่า ""มันเกือบเป็นเรื่องน่ากลัว ปฏิกิริยาต่าง ๆ ถึงเอลวิสจากวัยรุ่นผู้ชาย มีหลายคนค่อนข้างอิจฉาและเกลียดเขา ในบางครั้งอย่างบางเมืองในเท็กซัส เราต้องมั่นใจว่ามีตำรวจคุ้มกันอยู่เพราะจะมีใครบางคนจะชอบก้าวร้าวต่อเขา พวกเขามีแก๊งและพยายามจะดักโจมตีหรืออย่างอื่น" วงทริโอกลายเป็นวงควอเตต (4 คน) เมื่อมือกลองจากเฮย์ไรด์ ที่ชื่อฟอนทานา ร่วมวงเต็มวง ในกลางเดือนตุลาคม พวกเขาเล่นในหลายรายการเพื่อสนับสนุนให้กับโชว์ของบิล ฮาลีย์ ที่มีเพลง "Rock Around the Clock" ติดอันดับ 1 เมื่อปีก่อน ฮาลียืสังเกตเพรสลีย์ว่าเขามีความเป็นธรรมชาติในส่วนของจังหวะ และแนะนำเขาให้ร้องเพลงบัลลาดให้น้อยลง

ในงานชุดนุมดีเจคันทรี ในต้นเดือนพฤศจิกายน เพรสลีย์ได้รับการลงคะแนนเสียงเป็นศิลปินชายแห่งความหวังที่สุดแห่งปี มีหลายข่ายเพลงสนใจที่จะจับเขาเซ็นสัญญา หลังจาก 3 ค่ายใหญ่เสนอเงินสูงถึง 25,000 ดอลลาร์สหรัฐ พาร์กเกอร์และฟิลลิปส์สนใจในสัญญาของอาร์ซีเอวิกเตอร์ โดยเซ็นเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน ให้สัญญาของเพรสลีย์ที่มีกับซันเรเคิดส์จบไปโดยเงิน 40,000 ดอลลาร์สหรัฐb เพรสลีย์ซึ่งขณะนั้นอายุ 20 ปี ยังเป็นผู้เยาว์อยู่ ก็ให้บิดาเซ็นสัญญาแทน พาร์กเกอร์ที่ได้เตรียมงานกับเจ้าของฮิลแอนด์เรนจ์พับบลิชชิง คือฌอง และจูเลียน เอเบอร์บาช ได้ร่วมสร้างชื่อ "เอลวิส เพรสลีย์ มิวสิก แอนด์ แกรลดีส์ มิวสิก" เพื่อจัดการวัตถุดิบใหม่ในการอัดเสียงให้กับเพรสลีย์ มีนักเขียนเพลงได้เข้ามาช่วยเหลืออยู่ก่อนเพื่อตอบแทนแลกเปลี่ยนกับการแสดงในผลงานพวกเขาc ในเดือนธันวาคม อาร์ซีเอเริ่มที่จะประชาสัมพันธ์นักร้องคนใหม่อย่างหนัก และก่อนจะจบเดือนเขาได้ออกผลงานกับค่ายซันเคิดส์ใหม่อีกครั้ง

### แจ้งเกิดและข้อพิพาท (1956–58)

#### การปรากฏตัวครั้งแรกทางสถานีโทรทัศน์ระดับชาติและอัลบั้มเปิดตัว

ภาพประชาสัมพันธ์ของรายการของซีบีเอส *Stage Show* ออกฉายเมื่อวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 1956
Album cover with photograph of Presley singing—head thrown back, eyes closed, mouth wide open—and about to strike a chord on his acoustic guitar. Another musician is behind him to the right, his instrument obscured. The word "Elvis" in bold pink letters descends from the upper left corner; below, the word "Presley" in bold green letters runs horizontally.ภาพปกอัลบั้ม เปิดตัวของเพรสลีย์ในปี 1956 ภาพถ่ายเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1955
วันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 1956 เพรสลีย์ได้ทำการบันทึกเสียงครั้งแรกของค่ายอาร์ซีเอในเมืองแนชวิล ได้เพิ่มทีมแบ็กอัปช่วยมัวร์, แบล็ก และฟอนทานา โดยอาร์ซีเอเพิ่มนักเปียโน ฟลอยด์ เครเมอร์, นักกีตาร์ เชต แอตคินส์ และนักร้องประสาน 3 คน คือกอร์ดอน สโตเกอร์ จากวงสี่คนที่มีชื่อเสียงที่ชื่อ จอร์แดนแนร์ส เพื่อที่เติมเต็มเสียงเข้าไป เป็นการบันทึกเสียงเพลงขุ่นหมองที่ไม่ธรรมดา ที่ชื่อ "Heartbreak Hotel" ออกขายเป็นซิงเกิลเมื่อวันที่ 27 มกราคม จนในที่สุดพาร์กเกอร์ก็ได้นำเพรสลีย์ออกโทรทัศน์ระดับชาติ โดยให้เขาแสดงบนเวทีของซีบีเอสถึง 6 ครั้งในรอบ 2 เดือน รายการผลิตที่นิวยอร์ก มีพิธีกรสลับกันไประหว่างพี่น้องผู้นำวงบิ๊กแบนด์ ทอมมีและจิมมี ดอร์เซย์ หลังจากการปรากฏตัวครั้งแรกเมื่อวันที่ 28 มกราคม เพรสลีย์ก็ได้อยู่ในเมืองเพื่อบันทึกเสียงที่สตูดิโอของอาร์ซีเอในนิวยอร์ก บันทึกเสียง 8 เพลง รวมถึงเพลงทำใหม่ของคาร์ล เพอร์กินส์ แนวร็อกอะบิลลีที่ชื่อ "Blue Suede Shoes" ในเดือนกุมภาพันธ์ เพลงของเพรสลีย์ "I Forgot to Remember to Forget" ที่บันทึกเสียงกับซันเรเคิดส์และเคยออกในเดือนสิงหาคมปีก่อน ได้ติดชาร์ตอันดับ 1 บนบิลบอร์ดคันทรีชาร์ต สัญญากับนีลได้จบลงไปและในวันที่ 2 มีนาคม พาร์เกอร์กลายเป็นผู้จัดการคนใหม่ของเพรสลีย์

อาร์ซีเอวิกเตอร์ ได้ออกผลงานอัลบั้มเปิดตัวของเพรสลีย์ในชื่อตัวเขาเอง เมื่อวันที่ 23 มีนาคม มีเพลงจากอัลบั้มที่บันทึกเสียงกับซันที่ไม่เคยออกมาก่อน 5 เพลง อีก 7 เพลงใหม่มีความหลากหลาย มีเพลงคันทรี 2 เพลงและเพลงป็อปกระฉับกระเฉง เพลงอื่นเน้นไปที่ดนตรีร็อกแอนด์โรลที่กำลังพัฒนา อย่าง "Blue Suede Shoes" ที่ "ปรับปรุงเวอร์ชันของเพอร์กินส์ในทุกทาง" จากคำพูดของนักวิจารณ์ โรเบิร์ต ฮิลเบิร์น และ 3 เพลงอาร์แอนด์บีที่เป็นรายการแสดงของเพรสลีย์บนเวทีหลายครั้ง เป็นการนำเพลงของลิตเทิล ริชาร์ด, เรย์ ชาร์ลส และเดอะดริฟเตอร์ส มาทำใหม่ และฮิลเบิร์ยังอธิบายว่า "เป็นเพลงที่เปิดเผยมากที่สุดทั้งหมด ไม่เหมือนกับศิลปินคนขาวอื่น ...ที่จะเจือจางความกล้าหาญของต้นฉบับอาร์แอนด์บีลงไป ในเพลงคริสต์ทศวรรษ 1950 แต่เพรสลีย์ได้เปลี่ยนรูปแบบใหม่ เขาไม่เพียงแต่ผลักดันให้มีทำนองเข้ากับเอกลักษณ์เสียงของเขา แต่ยังนำกีตาร์ (ไม่ใช่เปียโน) เป็นเครื่องดนตรีนำในทั้ง 3 กรณี" ถือเป็นอัลบั้มร็อกแอนด์โรลอัลบั้มแรกที่ขึ้นอันดับ 1 บนชาร์ตบิลบอร์ด และอยู่นาน 10 สัปดาห์ ขณะที่เพรสลีย์ไม่ใช่นักปฏิรูปเครื่องดนตรีอย่างมัวร์ หรือร็อกเกอร์ชาวแอฟริกันอเมริกันร่วมสมัยอย่าง โบ ดิดดลีย์และชัค เบอร์รี นักประวัติศาสตร์วัฒนธรรมที่ชื่อ กิลเบิร์ต บี. ร็อดแมน โต้แย้งภาพปกอัลบั้มว่า "เอลวิสผู้ซึ่งใช้เวลาตลอดชีวิตเขาบนเวที กับกีตาร์ในเมืองที่เขาเล่นได้ดีมากในตำแหน่งที่มีกีตาร์...เป็นเครื่องดนตรีที่ดีที่สุกับเขา กับรูปแบบและจิตวิญญาณของดนตรีแบบใหม่"

#### มิลตันเบอร์ลโชว์ และ "Hound Dog"

เพรสลีย์ปรากฏตัวครั้งแรกใน 2 ครั้งที่ รายการ *มิลตันเบอร์ลโชว์* ทางช่องเอ็นบีซี เมื่อวันที่ 3 เมษายน เขาแสดงบนดาดฟ้าเรือยูเอสเอสแฮนค็อก ที่แซนดีเอโก เขาได้รับเสียงเชียร์และเสียงกรี๊ดจากคนดูทั้งจากทหารเรือและคนที่มาพบเจอ หลายวันต่อมา เที่ยวบินที่เพรสลีย์และวงที่จะไปแนชวิลเพื่อบันทึกเสียงเกิดเครื่องสั่นอย่างหนัก 3 ครั้งเมื่อเครื่องเสียและเครื่องบินเกือบตกลงที่รัฐอาร์คันซอ 12 อาทิตย์ต่อมาหลังจากออกซิงเกิล "Heartbreak Hotel" ขึ้นอันดับ 1 บนชาร์ตป็อปเพลงแรกของเพรสลีย์ ในปลายเดือนเมษายน เพรสลีย์เริ่มพักอยู่ที่โรงแรมนิวฟรอนเทียร์และคาซิโน ที่ลาสเวกัสสตริป เป็นเวลา 2 สัปดาห์ โชว์ไม่ได้รับการตอบรับที่ดีจากกลุ่มหัวอนุรักษ์ สำหรับแขกวัยกลางคนของโรงแรม นิวส์วีกเขียนวิจารณ์ว่า "เหมือนเหยือกน้ำที่มีเหล้าข้าวโพดในปาร์ตี้แชมเปญ" ในช่วงที่อยู่ที่ลาสเวกัส เพรสลีย์ที่มีความใฝ่ฝันอย่างมากในด้านแสดง ได้เซ็นสัญญา 7 ปีกับพาราเมาต์พิกเจอส์ เขาเริ่มออกทัวร์ในมิดเวสต์ช่วงกลางเดือนพฤษภาคม ใน 15 เมืองเป็นเวลาหลายวัน เขาเข้าไปดูโชว์หลายโชว์ของเฟรดดีเบลล์แอนด์เดอะเบลล์บอยส์ ในลาสเวกัสและติดใจเพลงทำใหม่ที่ชื่อ "Hound Dog" เพลงฮิตในปี 1952 ของนักร้องเพลงบลูส์ที่ชื่อ บิ๊ก มามา ทอร์นตัน และเพลงนี้ได้ถือเป็นเพลงใหม่ในการแสดงของเขา หลังจากแสดงในลาครอส ในรัฐวิสคอนซิน ก็มีข้อความเขียนบนหน้าหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นในเครือคาทอลิก ซึ่งก็ถูกส่งไปให้หัวหน้าเอฟบีที่ชื่อ เจ. เอดการ์ ฮูเวอร์ เขียนไว้ว่า "เพรสลีย์เป็นอันตรายอย่างยิ่งกับความปลอดภัยของสหรัฐอเมริกา...การแสดงของเขาเป็นการกระตุ้นอารมณ์ทางเพศให้กับกลุ่มวัยรุ่น...หลังจากแสดงโชว์ มีวัยรุ่นกว่า 1,000 คนพยายามเข้าร่วมไปอยู่ในห้องของเพรสลีย์ที่โรงละคร...เป็นการบอกถึงความอันตรายของเพรสลีย์ แค่ในลาครอสก็มีหญิงสาวไฮสคูล 2 คน ที่ให้เพรสลีย์เซ็นลายเซ็นที่ท้องน้อยและต้นขา"

การแสดงครั้งที่ 2 ที่ รายการ *มิลตันเบอร์ลโชว์* เกิดเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน ที่สตูดิโอฮอลลีวูดของช่องเอ็นบีซี ในช่วงระหว่างความวุ่นวายในการออกทัวร์ เบอร์ลได้ชักชวนเขาให้ทิ้งกีตาร์หลังเวที แนะให้เขา "ให้พวกเขาพบคุณ, ลูกชาย" ระหว่างการแสดงเพรสลีย์หยุดโชว์กะทันหันในช่วงเพลงมีจังหวะ "Hound Dog" โดยโบกแขนและเริ่มทำให้ช้าลง ทำดูเด่น เต็มไปด้วยพลัง กับการเคลื่อนไหวที่ดูเกินจริง การแสดงการหมุนของเขาทำให้เกิดเสียงวิจารณ์อย่างหนัก นักวิจารณ์โทรทัศน์ แจ็ก กูล์ดจาก *นิวยอร์กไทม์* เขียนไว้ว่า "คุณเพรสลีย์ ผู้ซึ่งไม่มีความสามารถด้านการร้อง...การถ่ายทอดของเขา ถ้าสามารถเรียกได้ว่า ประกอบด้วยความหลากหลายทั่ว ๆ ไป ที่เริ่มท่วงทำนองแบบในอ่างน้ำ...ลักษณะพิเศษอย่างหนึ่งของเขาคือ การเคลื่อนไหวของร่างกายที่มีเอกลักษณ์...โดยมากจะเห็นถึงรายการการแสดงที่น่าตกใจแบบพวกล้อเลียนการแสดง" ส่วนเบน กรอส จาก *นิวยอร์กเดลีนิวส์* แสดงความเห็นดนตรีป็อปว่า "ได้ถึงจุดต่ำสุดของพฤติกรรมปลายขาหนีบ ของเอลวิส เพรสลีย์... เอลวิสคนที่เคลื่อนกระดูกเชิงกราน...ได้แสดงเป็นนัยยะเรื่องอนาจารและหยาบคาย ผสมด้วยรูปแบบของสัตว์ป่าที่อาจหมายถึงซ่องโสเภณี" เอ็ด ซัลลิแวน เจ้าของรายการวาไรตี้โชว์อันโด่งดังระดับชาติ ประกาศว่าเขา "ไม่เหมาะสำหรับผู้ชมในครอบครัว" เขาถูกเรียกว่า ""Elvis the Pelvis" (เอลวิส กระดูกเชิงกราน) ซึ่งสร้างความไม่พอใจกับเขา เขาตอบกลับไปว่า "เป็น 1 ในการแสดงออกที่ปัญญาอ่อนที่สุดเท่าที่เคยได้ยิน ที่มาจากผู้ใหญ่เอง"

#### *สตีฟอัลเลนโชว์* และการปรากฏตัวครั้งแรกในรายการซัลลิแวน

ซัลลิแวนและเอลวิสขณะซ้อมการแสดงสำหรับรายการสตีฟอัลเลนโชว์
รายการของเบิร์ลได้รับเรตติ้งสูงเมื่อครั้งเพรสลีย์ ปรากฏตัวเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ทางรายการ *เดอะสตีฟอัลเลนโชว์* ในนิวยอร์ก อัลเลนซึ่งไม่ใช่แฟนเพลงร็อกแอนด์โร ได้แนะนำเอลวิสแบบใหม่ ในชุดผู้โบว์สีขาวและสุดดำมีท้าย เพรสลีย์ร้องเพลง "Hound Dog" ไม่ถึง 1 นาทีให้กับสุนัขพันธุ์บาสเซตฮาวด์ที่สวมหมวดและผูกไทด์ นักประวัติศาสตร์รายการโทรทัศน์ เจค ออสเตนกล่าวว่า "อัลเลนคงคิดว่าเพรสลีย์ไม่มีความสามารถและไร้สาระ จึงทำอย่างนั้นกับเพรสลีย์ที่จะทำให้เพรสลีย์ดูสำนักผิด" ต่อมาอัลเลนเขียนว่า เขาพบว่าเพรสลีย์ "แปลก สูงและผอม เด็กหนุ่มคันทรีผู้มีพรสวรรค์ มีความเฉลียวฉลาดที่ยากจะอธิบาย มีเสน่ห์จนน่าแปลกใจ และเป็นนักร้องที่สร้างความตลกในรายการเขา" ซึ่งต่อมาเพรสลีย์เองก็ตอบกลับว่าเป็นการแสดงที่พิลึกที่สุดที่เขาทำในอาชีพของเขา ต่อมาในคืนเดียวกัน เขาปรากฏในรายการ *ไฮการ์ดเนอร์คอลลิง* รายการโทรทัศน์ท้องถิ่นยอดนิยม ตอบรับเกี่ยวกับสิ่งที่เขาเรียนรู้จากการวิจารณ์ที่เขาตกเป็นเป้าหมายอยู่ เพรสลีย์ตอบว่า "ไม่เลย ผมไม่เคยรู้สึกว่าผมทำอะไรผิด...ผมไม่เห็นว่าจะประเภทดนตรีจะทำให้เกิดอิทธิพลด้านร้ายกับคน เพราะมันก็เป็นแค่ดนตรี ผมหมายถึง ร็อกแอนด์โรลจะทำให้ใครต่อต้านพ่อแม่เขาได้"

เพรสลีย์กับวงแบ็คอัพของเขา เดอะ จอร์แดนแนร์ส
วันถัดมาเพรสลีย์บันทึกเสียงเพลง "Hound Dog" กับเพลง "Any Way You Want Me" และ "Don't Be Cruel" ขณะที่วงจอร์แดนแนร์สร้องประสาน เหมือนที่ทำในรายการ *เดอะสตีฟอัลเลนโชว์* พวกเขาได้ร่วมงานกับเพรสลีย์จนถึงคริสต์ทศวรรษ 1960 ต่อมาหลายวันเขาแสดงในคอนเสิร์ตกลางแจ้งในเมมฟิส เขาประกาศว่า "รู้ไหม คนเหล่านี้ในนิวยอร์กจะไม่สามารถเปลี่ยนผมได้ ผมจะแสดงให้คุณเห็นว่าเอลวิสที่แท้จริงเป็นอย่างไร ในคืนนี้" ในเดือนสิงหาคม ผู้พิพากาษในแจ็กสันวิล ในฟลอริดา สั่งให้เพรสลีย์สุขุมกว่าเดิมในการแสดง เป็นผลในการแสดงในครั้งต่อ ๆ มา ยกเว้นการแกว่งนิ้วไปมาในลักษณะล้อเลียนการสั่ง เขานำเพลง "Don't Be Cruel" คู่กับ "Hound Dog" ติดอันดับ 1 บนชาร์ตนาน 11 สัปดาห์ เป็นสถิติเพลงอันดับ 1 ยาวนานที่สุดร่วม 36 ปี เขาบันทึกเสียงในอัลบั้มชุดที่ 2 ในฮอลลีวูดในช่วงสัปดาห์แรกของเดือนกันยายน เจอร์รี ลีเบอร์และไมก์ สตอลเลอร์ ผู้เขียนเพลง "Hound Dog" ได้ช่วยเขียนในเพลง "Love Me"

รายการของอัลเลนที่มีเพรสลีย์ร่วมนั้น ได้ชนะเรื่องเรตติ้งครั้งแรก ในรายการ *ดิเอ็ดซัลลิแวนโชว์* ทางช่องซีบีเอส แต่ต่อมาทางซัลลิแวนประกาศออกมาในเดือนมิถุนายนว่า เขาจะปรากฏตัวในรายการ 3 ครั้งกับค่าตัว 50,000 ดอลลาร์สหรัฐที่ไม่เคยมีมาก่อน ครั้งแรกเมื่อวันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 1956 มีผู้ชมราว 60 ล้านคน ถือเป็นร้อยละ 82.6 ของผู้ชมรายการโทรทัศน์ นักแสดง ชาร์ล เลาจ์ตัน พิธีกรของรายการซึ่งมาทำหน้าที่แทนซัลลิแวนเนื่องจากพักฟื้นจากประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เพรสลีย์ปรากฏตัวใน 2 ส่วนของรายการในคืนนั้นจาก ซีบีเอสเทเลวิชันซิตี ในฮอลลีวูด ถ่ายทำเพรสลีย์จากเอวขึ้นไป ขณะที่ดูคลิปขอรายการอัลเลนและเบิร์ล กับโปรดิวเซอร์ของเขา ซัลลิแวนให้ความเห็นว่า "มีบางอุปกรณ์บางอย่างแขวนตรงบริเวณอวัยวะเพศเขา จากนั้นเขาแกว่งขาไปมา มันจึงทำให้เห็นส่วนเว้านูนของอวัยวะเพศเขา ...ผมคิดว่ามันคือขวดโค้ก... แต่ไม่ได้ มันจะเกิดขึ้นมาได้ในคืนวันอาทิตย์ นี่มันรายการสำหรับครอบครัว" ซัลลิแวนบอกกับ *ทีวีไกด์* ไว้ว่า "การหมุนตัวของเขาเราสามารถควบคุมได้ในกล้อง" แต่แท้จริงแล้ว เพรสลีย์ปรากฏเต็มตัวในการแสดงครั้งแรกและครั้งที่สอง ถึงแม้จะระมัดระวังในการถ่ายภาพเมื่อเขาปรากฏตัว กับการไม่ขยายชัดตรงขา เมื่อเขาเต้น แต่ผู้ชมในสตูดิโอก็มีปฏิกิริยาด้วนเสียงกรี๊ด เพรสลีย์ได้แสดงซิงเกิลที่กำลังจากออก เป็นเพลงบัลลาดที่ชื่อ "Love Me Tender" ซึ่งสร้างสถิติมีการสั่งล่วงหน้าร่วมล้าน มากไปกว่าซิงเกิลใดที่เคยมีมา ถือเป็นการปรากฏตัวของเขาในรายการ *ดิเอ็ดซัลลิแวนโชว์* ที่ทำให้เขาเป็นคนดังระดับประเทศ เทียบกับครั้งก่อนหน้า

ประกอบกับความมีชื่อเสียงที่เพิ่มขึ้นของเพรสลีย์ ทำให้เกิดการเปลี่ยนด้านวัฒนธรรม ที่เขาช่วยดลใจและทำให้กลายเป็นสัญลักษณ์ ก่อให้เกิด "ความบ้าคลั่งที่มากที่สุดของวงการป็อบ ตั้งแต่ครั้งเกล็น มิลเลอร์และแฟรงก์ ซินาตรา... เพรสลีย์ได้นำร็อกแอนด์โรลก้าวเข้าสู่กระแสหลักของวัฒนธรรมสมัยนิยม" เขียนโดยมาร์ตี จีเซอร์ "เพรสลีย์ได้นำฝีก้าวของศิลปะ ที่ศิลปินอื่นก้าวตาม... เพรสลีย์มีมากกว่าใครอื่น ได้สร้างความศรัทธากับคนรุ่นใหม่ให้พวกเขาโดดเด่นและในบางครั้งสร้างความเป็นหนึ่งให้กับคนรุ่นนั้น - เป็นครั้งแรกในอเมริกาที่รู้สึกเหมือนว่ามีพลังที่รวมวัฒนธรรมวัยรุ่นเข้าด้วยกัน"

#### ฝูงชนที่บ้าคลั่งและก้าวสู่วงการภาพยนตร์

เพรสลีย์ในการแสดงสดที่งานมิสซิสซิปปี-แอละแบมาและไดแอรีโชว์
ผู้ชมต่างตอบรับในการแสดงสดของเพรสลีย์เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนคลั่งไคล้ มัวร์ระลึกความหลังว่า "เขาเริ่มร้องว่า 'You ain't nothin' but a Hound Dog' และพวกเขากลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย พวกเขาต่างแสดงปฏิกิริยาในลักษณะนี้เหมือนเดิม เหมือนมีการประท้วงตลอดเวลา" ในการแสดงคอนเสิร์ต 2 ครั้งในเดือนกันยายน ที่งานมิสซิสซิปปี-แอละแบมาและไดแอรีโชว์ ได้มีการเพิ่มผู้รักษาความปลอดภัยแห่งชาติ จำนวน 50 คน ให้กับตำรวจในการรักษาความปลอดภัยเพื่อป้องกันปัญหาจากฝูงชน อัลบั้มชุดที่ 2 ของเขาที่ชื่อ *Elvis* ออกจำหน่ายในเดือนตุลาคม และก้าวขึ้นสู่อันดับ 1 อย่างรวดเร็ว ได้มีการประเมินผลกระทบด้านดนตรีและวัฒนธรรมกับงานเพลง "That's All Right" นักวิจารณ์เพลงร็อกที่ชื่อ เดฟ มาร์ช เขียนไว้ว่า "เพลงนี้ เป็นมากกว่าเพลงอื่น มีเมล็ดผลที่เป็นร็อกแอนด์โรล"

เพรสลีย์กลับสู่รายการ *ซัลลิแวนโชว์* อีกครั้ง มีพิธีกรคือซัลลิแวนเอง เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม หลังจากการแสดง ฝูงชนในแนชวิลล์และเซนต์หลุยส์ที่ไม่พอใจเขาต่างเผาหุ่นจำลองรูปเขา ผลงานภาพยนตร์เรื่องแรกของเขา *Love Me Tender* ออกฉายเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน ซึ่งแต่เดิมจะใช้ชื่อว่า *The Reno Brothers* และถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้มีรายชื่ออยู่บนหัวสุด แต่ภาพยนตร์ก็ได้เปลี่ยนชื่อมาใช้ตามชื่อเพลงอันดับ 1 ของเขาคือ "Love Me Tender" ซึ่งติดอันดับ 1 ก่อนหน้าในเดือนนั้น ยังถือโอกาสจากความโด่งดังของเพรสลีย์ โดยเพิ่มเพลง 4 เพลงเข้าไป ภาพยนตร์ได้เสียงตอบรับที่ดีจากนักวิจารณ์แต่ไม่ประสบความสำเร็จดีนักในตารางบ็อกซ์ออฟฟิส ต่อมาเพรสลีย์ก็มีชื่ออยู่บนสุดทุกครั้งไป

เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม มีผลงานของเพรสลีย์ออกภายใต้สังกัดซันเรเคิดส์ เมื่อครั้งที่บันทึกเสียงกับคาร์ล เพอร์กินส์และเจอร์รี ลี ลูอิส ถึงแม้ว่าฟิลิปจะไม่ได้ถือลิขสิทธิ์ในการออกเพลงต่าง ๆ ของเพรสลีย์แล้ว เขาก็ได้บันทึกเสียงการบันทึกเสียงในเทป ผลคือกลายเป็นการบันทึกเสียง ในนาม มิลเลียนดอลลาร์ควอร์เตต จบปลายปีกับการพาดหัวข่าวใน วอลล์สตรีตเจอร์นอล รายงานว่าของที่ระลึกของเพรสลีย์มีราคา 22 ล้านดอลลาร์สหรัฐสำหรับยอดขาย และนิตยสารบิลบอร์ดประกาศว่าเขามีเพลงในท็อป 100 มากกว่าศิลปินใดที่เคยมีมา ตั้งแต่เริ่มมีชาร์ต ในปีแรกเต็ม ๆ กับสังกัดอาร์ซีเอ ซึ่งถือเป็นบริษัทธุรกิจดนตรีที่ใหญ่ที่สุดบริษัทหนึ่ง ก็มียอดขายซิงเกิลของเพรสลีย์เป็นร้อยละ 50 ของรายได้บริษัท.

#### การร่วมงานกับลีเบอร์และสตอลเลอร์ และหมายเกณฑ์ทหาร

เพรสลีย์ปรากฏตัวครั้งที่ 3 และเป็นครั้งสุดท้ายในรายการ *เอ็ดซัลลิแวนโชว์* เมื่อวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1957 ในครั้งนี้ถ่ายเพียงถึงเอว นักวิจารณ์บางคน กล่าวว่า พาร์กเกอร์ได้ประพันธ์ดนตรีให้เข้ากับการเซ็นเซอร์แก่สาธารณะ นักวิจารณ์ที่ชื่อ กรีล มาร์คัส อธิบายว่า "เพรสลีย์ไม่ได้จำกัดเสรีภาพตัวเอง เขาปล่อยให้เสื้อผ้าไม่น่าสนใจทิ้งไป แต่เขาก้าวออกมาพร้อมเสื้อผ้าแปลกๆ อย่างขุนนาง แต่งหน้าทางตา ปล่อยผมมาที่หน้า การแสดงลักษณะทางเพศผ่านทางปาก เขาเล่นเป็น รูดอล์ฟ วาเลนติโน" อย่างในภาพยนตร์เรื่อง *The Sheik* และในการปิดการแสดง เพรสลีย์ร้องเพลงแบบโซลในเพลง "Peace in the Valley" ตอนจบการแสดง ซัลลิแวนออกมาพูดกับเพรสลีย์ว่า "ช่างเป็นชายหนุ่มที่โดดเด่นดี" 2 วันต่อมา เมมฟิสออกมาประกาศการเกณฑ์ทหาร ซึ่งเพรสลีย์จะจัดอยู่ใน 1 เอ และจะต้องเข้าเกณฑ์ทหารในปีนั้น

ภาพถ่ายสาธารณะสำหรับภาพยนตร์เรื่อง *Jailhouse Rock*
ทั้ง 3 ซิงเกิลของเพรสลีย์ที่ออกในช่วงครึ่งปีแรกของปี ค.ศ. 1957 ติดอันดับ 1 ได้แก่ "Too Much", "All Shook Up", และ "(Let Me Be Your) Teddy Bear" เขาได้กลายเป็นดาราระดับนานาชาติ เขาได้รับความสนใจจากแฟนเพลง ถึงแม้ว่าเพลงเขาจะยังไม่ออกขาย ยังมีการพาดหัวข่าวว่า "เพรสลีย์สร้างความคลั่งไคล้ในโซเวียต" ใน *เดอะนิวยอร์กไทมส์* รายงานว่าเพลงของเขาเป็นที่ต้องการอย่างยิ่งในราคาสูง ที่เลนนินกราด และในช่วงการถ่ายทำภาพยนตร์และบันทึกเสียง เขาซื้อแมนชัน 18 ห้อง ห่างจากดาวน์ทาวน์ของเมมฟิสไป 8 ไมล์ เขาซื้อให้ตัวเขาและพ่อแม่เขา ในเกรซแลนด์ *Loving You* เพลงประกอบภาพยนตร์ เรื่องที่สองของเขา ก็กลายเป็นอัลบั้มอันดับ 1 อัลบั้มที่ 3 ของเขา เพลงไตเติลแทร็กเขียนโดยลีเบอร์และสตอลเลอร์ที่ยังคงเขียน 4 ใน 6 เพลงในการบันทึกเสียงให้กับภาพยนตร์เรื่องถัดมา *Jailhouse Rock* ทีมนักเขียนเพลงได้ร่วมกันทำงานในเซสชัน และพวกเขาเริ่มใกล้ชิดกับเพรสลีย์ ซึ่งเคยพูดถึงว่า "เป็นสิ่งนำโชค" เพลง "Jailhouse Rock" ก็เป็นเพลงฮิตอันดับ 1 ในอีพีชุด *Jailhouse Rock*

เพรสลีย์ออกทัวร์สั้น ๆ 3 ทัวร์ระหว่างปี ยังสร้างกระแสตอบรับที่บ้าคลั่งจากผู้ชม หนังสือพิมพ์ดีทรอยต์ แนะนำว่า "ปัญหาหากคุณไปดูเอลวิส เพรสลีย์ คือคุณอาจถูกฆ่าตายได้" นักศึกษามหาวิทยาลัยวิลลาโนวาปาไข่ใส่เขาในฟิลาเดเฟีย และในแวนคูเวอร์ ฝูงชนประท้วงหลังจบโชว์ โดยการทำลายเวที แฟรงก์ ซินาตรา ซึ่งเคยทำให้วัยรุ่นสาวเป็นลมมาแล้วในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1940 ตำหนิเรื่องปรากฏการณ์ใหม่ทางดนตรีนี้ โดยในบทความในนิตยสาร เขาประณามร็อกแอนด์โรลว่า "หยาบคาย น่าเกลียด เสื่อม เลวทราม ... มันส่งเสริมให้เกิดด้านลบและการทำลายล้างในหมู่วัยรุ่น ดูเหมือนเสแสร้งและผิด เขียนและเล่นโดยคนโง่และผิดปกติ ...คือกลิ่นเหม็นเน่าของการกระตุ้นทางเพศ ที่ผมไม่เห็นด้วย" และหลังจากเพรสลัย์ก็ตอบรับว่า "ผมเคารพในตัวเขา เขามีสิทธิ์ที่จะพูดในสิ่งที่เขาอยากจะพูด เขามีความประสบความสำเร็จอย่างมากและเป็นนักแสดงที่ดี แต่ผมคิดว่าเขาไม่ควรพูดอย่างนั้น... มันคือกระแส ก็เหมือนกับที่เขาเจอเมื่อเขาเริ่มมันเมื่อหลายปีก่อน"

เพรสลีย์และโดโลเรส ฮาร์ต ในภาพยนตร์เรื่อง *King Creole*
ลีเบอร์และสตอลเลอร์ กลับมาในสตูดิโออีกครั้งเพื่อบันทึกเสียงให้กับเพรสลีย์ในอัลบั้มชุด *Elvis' Christmas Album* จนเกือบจบการบันทึกเสียง เขาเขียนเพลงตามที่เพรสลีย์เรียนกร้องในเพลง "Santa Claus Is Back In Town" ในเพลงบลูส์เหน็บแนม อัลบั้มออกในช่วงวันหยุด และทำให้อันดับติดอันดับ 1 เป็นชุดที่ 4 และต่อมาถือว่าเป็นอัลบั้มคริสต์มาสที่ขายดีที่สุดตลอดกาล ในวันที่ 20 ธันวาคม เพรสลีย์ได้รับหมายเกณฑ์ เขาได้รับการเลื่อนการเกณฑ์ทหาร จนกว่าจะจบการทำภาพยนตร์เรื่องต่อมาที่ชื่อ *King Creole* ที่ได้รับทุนมาแล้วจำนวน 350,000 ดอลลาร์สหรัฐ ได้รับทุนจากพาราเมาต์และโปรดิวเซอร์ที่ชื่อ ฮอล แวลลิส ก่อนปีใหม่ 1-2 สัปดาห์ เพลงที่แต่งโดยลีเบอร์และสตอลเลอร์ที่ชื่อเพลง "Don't" ก็กลายเป็นซิงเกิลขายดีอันดับ 1 เพลงที่ 10 และเพียง 21 เดือนหลังจากที่เขานำ "Heartbreak Hotel" ขึ้นอันดับ 1 เป็นครั้งแรก สำหรับการบันทึกเสียงเพลงประกอบภาพยนตร์ *King Creole* เกิดขึ้นในฮอลลีวูด กลางเดือนมกราคม ลีเวอร์และสตอลเลอร์ทำเพลง 3 เพลง แต่เป็นครั้งสุดท้ายที่พวกเขาทำงานอย่างใกล้ชิดกับเพรสลีย์

### รับราชการทหารและการเสียชีวิตของมารดา (1958–60)

เพรสลีย์สาบานตนเข้ารับการเกณฑ์ทหารในกองทัพสหรัฐฯ ที่พอร์ตแชฟฟี รัฐอาร์คันซอเมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ.1958
เมื่อวันที่ 24 มีนาคม เพรสลีย์ถูกเกณฑ์ทหารในกองทัพสหรัฐฯ เป็นพลทหารที่พอร์ตแชฟฟี ใกล้เมืองฟอร์ตสมิท รัฐอาร์คันซอ ร้อยเอกอาร์ลี เมเทนี ผู้บังคับการหน่วยสารสนเทศไม่ได้เตรียมพร้อมกับการมาของสื่อมวลชน เมื่อเพรสลีย์มาถึง มีคนกว่า 100 คนมารอดู เมื่อเขาก้าวเท้าลงมาจากรถบัส ช่างภาพมากมายก็เข้ามารุมที่ตัวเขา เพรสลีย์ประกาศว่าเขาตั้งตาคอยในการเป็นทหาร และยังกล่าวว่า เขาไม่ต้องการให้รับการปฏิบัติแตกต่างจากผู้อื่น "กองทัพจะทำอะไรก็ได้กับผมตามที่ต้องการ" ต่อมาที่ฟอร์ตฮูด รัฐเท็กซัส พันโทมาร์โจรี ชูลเทน ได้ให้สื่อเข้าถึงเขาเต็ม ๆ 1 วัน หลังจากที่เธอประกาศห้ามสื่อเข้ามา

ไม่นานเพรสลีย์ก็เข้าร่วมฝึกเบื้องต้นที่ฟอร์ตฮูด มีนักธุรกิจที่ชื่อเอ็ดดี้ ฟาดาล ที่เคยพบเขาในทัวร์ที่เท็กซัส เข้าเยี่ยมเขา ฟาดาลกล่าวว่า เพรสลีย์เชื่อว่าอาชีพเขาได้จบลงแล้ว— "เขาเชื่อเช่นนั้นอย่างมาก" ใน 2 สัปดาห์ของต้นเดือนมิถุนายน เพรสลีย์ไถศีรษะขาว 5 ด้านที่แนชวิลล์ เขากลับไปฝึกต่อแต่พอต้นเดือนสิงหาคม แม่ของเขาซึ่งป่วยเป็นโรคตับอักเสบ และอาการของเธอก็แย่ลง เพรสลีย์ได้เร่งกลับมาเยี่ยมเธอโดยด่วน ถึงเมมฟิสเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม หลังจากนั้น 2 วันเธอก็เสียชีวิตจากภาวะหัวใจวาย อายุได้ 46 ปี ทำให้เกิดความเสียใจกับเพรสลีย์อย่างมาก

หลังจากฝึกที่ฟอร์ตฮูด เพรสลีย์ได้ประจำการในหน่วยยานเกราะ หน่วยที่ 3 ในฟรีดเบิร์ก ประเทศเยอรมนี เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม เขาได้เสพแอมเฟตามีนที่ได้จากเพื่อนทหาร ขณะซ้อมรบ มีผลไม่เพียงให้กำลัง ความแข็งแรง และทำให้เขาน้ำหนักลด และมีเพื่อนเขาหลายคนร่วมด้วย เพรสลีย์ได้เรียนรู้คาราเต้เป็นครั้งแรก เขาศึกษาอย่างจริงจัง ต่อมาเขาก็รวมเข้ากับการแสดงของเขา เพื่อนทหารเป็นสิ่งพิสูจน์ให้เห็นถึงความหลักแหลม ความเป็นทหารธรรมดาคนหนึ่ง แต่เนื่องจากชื่อเสียงของเขาและความใจกว้างขณะรับใช้ชาติ เขายังได้บริจาคเงินการกุศลให้กองทัพ ได้ซื้อชุดโทรทัศน์ให้กับฐาน และซื้อชุดทหารชุดพิเศษให้กับทุกคนได้ใส่กัน

ขณะที่อยู่ฟรีดเบิร์ก เพรสลีย์พบกับหญิงสาวอายุ 14 ปีที่ชื่อพริสซิลลา โบลิยอ ทั้งคู่แต่งงานกันในอีก 7 ปีที่คบหากัน ในหนังสืออัตชีวประวัติของเธอ พริสซิลลาพูดว่า เนื่องจากเขากังวลเรื่องถูกทำลายอาชีพการงานของเขา พาร์กเกอร์แนะนำเพรสลีย์ให้เพิ่มความน่านับถือ จากการรับใช้ประเทศชาติกับกองทัพทั่วไป ไม่ใช่หน่วยพิเศษ จะทำให้เขาสามารถแสดงดนตรีและสามารถเข้าถึงมหาชนได้ สื่อมวลชนตระหนักถึงอาชีพของเขาโดยการรายงานข่าว แต่โปรดิวเซอร์ค่ายอาร์ซีเอ สตีฟ โชลส์และเฟรดดี้ บีนสต็อก ได้เตรียมงานสำหรับการหายไป 2 ปีของเขา รวมถึงผลงานที่ไม่เคยออกที่ไหนมาก่อน และยังได้กระแสตอบรับ ประสบความสำเร็จอย่างดี โดยปล่อยซิงเกิลติดชาร์ตท็อป 40 อย่าง "Wear My Ring Around Your Neck", เพลงขายดีอย่าง "Hard Headed Woman", และ "One Night" ในปี ค.ศ. 1958, และเพลง "(Now and Then There's) A Fool Such as I" รวมถึงเพลงอันดับ 1 "A Big Hunk o' Love" ในปี ค.ศ. 1959 อาร์ซีเอยังได้จัดการออกอัลบั้มรวมเพลงเก่า 4 อัลบั้มในช่วงนี้ ชุดที่ประสบความสำเร็จที่สุดคือ *Elvis' Golden Records* (1958) ที่ติดอันดับ 3 บนชาร์ตอัลบั้ม

### มุ่งด้านภาพยนตร์ (1960–67)

#### *Elvis Is Back*

เพรสลีย์ในภาพยนตร์เรื่อง *G.I. Blues' '(1960)*
เพรสลีย์กลับสู่สหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 2 มีนาคม ค.ศ. 1960 และได้รับยศสิบเอก เมื่อวันที่ 5 มีนาคม เขาขึ้นขบวนรถไฟจากนิวเจอร์ซีย์ไปเทนเนสซี ซึ่งตลอดทางมีฝูงชนล้อมอย่างมากมาย และเพรสลีย์ได้ปรากฏตัวเพื่อหาแฟนคลับที่ปลายทาง. เมื่อกลับถึงเมมฟิส เขาไม่ใช้เวลาให้เปล่าประโยชน์ กลับเข้าสตูดิโอโดยทันที บันทึกเสียงในเดือนมีนาคมและเมษายน กับซิงเกิลฮิตขายดี กับเพลงบัลลาด "It's Now or Never" และ "Are You Lonesome Tonight?", และอัลบั้ม *Elvis Is Back!* ที่มีหลาย ๆ เพลงที่กรีล มาร์คัส ได้อธิบายไว้ว่า "ภยันตราย ที่ขับผ่านอคูสติกกีตาร์ เล่นโดยสก็อตตี มัวร์ และแซกโซโฟนปีศาจของบูตส์ แรนดอล์ฟ และเอลวิสไม่ได้ร้องแบบเซ็กซี่ แต่มันโป๊เลย" และการภาพรวมอัลบั้ม "ได้ร่ายมนต์ภาพของคนร้องให้สามารถเป็นทุกสิ่งทุกอย่างได้" ในคำพูดของนักประวัติศาสตร์ดนตรี จอห์น โรเบิร์ตสัน "ไอดอลวัยรุ่นเจ้าชู้คนนี้ กับชายที่เอาใจใส่ โผงผาง คนรักอันตราย นักร้องบลูส์-กัตบักเกต ผู้สร้างความบันเทิงในสถานกลางคืนมาช่ำชอง กับเสียงร้องห้าว ๆ" อัลบั้มออกขายเพียง 1 วันหลังจากที่เสร็จสิ้นการบันทึกเสียง ติดอันดับ 2 บนชาร์ตอัลบั้ม

เพรสลีย์กลับมาในรายการโทรทัศน์เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม เป็นแขกในรายการ *The Frank Sinatra Timex Special* ยังออกรายการ *Welcome Home Elvis* บันทึกเทปเมื่อปลายเดือนมีนาคม เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เพรสลีย์แสดงต่อหน้าผู้ชม พาร์กเกอร์ได้จ่ายค่าตัว $125,000 กับการร้องเพลงความยาว 8 นาที ที่ยังไม่เคยมีใครได้ยิน การออกอากาศครั้งนี้มีผู้ชมมากมายมหาศาล

*G.I. Blues* อัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่องแรกหลังจากที่เขากลับมา ติดอันดับ 1 ในเดือนตุลาคม และอัลบั้มเกี่ยวกับศาสนาอัลบั้มแรกของเขาที่ชื่อ *His Hand in Mine* ก็ออกใน 2 เดือนถัดมา ติดอันดับ 3 บนยูเอสป็อปชาร์ต และอันดับ 3 ในสหราชอาณาจักร เป็นอัลบั้มในแนวกอสเปล ต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1961 เพรสลีย์แสดง 2 ครั้งในงานหารายได้ในเมมฟิส กับงานการกุศลท้องถิ่น 24 งาน ในช่วงงานเลี้ยงอาหารกลางวันก่อนงาน อาร์ซีเอได้มองแผ่นเพื่อแสดงยอดขายมากกว่า 75 ล้านชุดทั่วโลกให้กับเขา เขาได้บันทึกเสียงนานกว่า 12 ชั่วโมงในแนชวิล ในช่วงกลางเดือนมีนาคม กับผลงานอัลบั้มถัดไปของเขา ชุด *Something for Everybody* จอห์น โรเบิร์ตสัน บรรยายว่า เป็นตัวอย่างของดนตรีแนชวิล กับแนวที่กลั่นกรองและขัดเกลา ที่จำกัดความถึงดนตรีคันทรี ในคริสต์ทศวรรษ 1960 และเป็นการทำนายถึงสิ่งที่จะออกมาจากเพรสลีย์ ในครึ่งทศวรรษถัดไป อัลบั้มนี้ "มีดนตรีที่เป็นงานผสมผสานทางศิลปะที่น่ายินดี และเป็นหนึ่งในสิ่งที่เอลวิสได้มาแต่เกิด" เป็นอัลบั้มอันดับ 1 ชุดที่ 6 ของเขา เขายังได้ร่วมงานคอนเสิร์ตหารายได้ให้กับการรำลึกถึงเพิร์ลฮาร์เบอร์ ขึ้นแสดงบนเวทีเมื่อวันที่ 25 มีนาคม ในฮาวาย และเป็นการแสดงต่อสาธารณะครั้งสุดท้ายและจะไม่มีอีกนาน 7 ปี

#### กับงานในฮอลลีวูด

เพรสลีย์ในภาพยนตร์เรื่อง *Fun in Acapulco* (1963)
พาร์กเกอร์ ได้ผลักดันให้เพรสลีย์มีตารางงานในด้านแสดงภาพยนตร์อย่างหนัก มุ่งหนังตลาด และหนังเพลง-ตลก มีทุนสร้างโดยพอประมาณ เดิมทีเพรสลีย์ยืนยันว่าจะแสดงในบทหนัก ๆ แต่เมื่อหนัง 2 เรื่องที่เน้นแนวดราม่า อย่างเรื่อง *Flaming Star* (1960) และ *Wild in the Country* (1961) ก็ไม่ประสบความสำเร็จ เขาจึงกลับมาแสดงในหนังตลาด ในหนัง 27 เรื่องที่เขาแสดงในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 มีบางเรื่องที่เป็นแนวอื่นบ้าง ผลงานแสดงภาพยนตร์ของเขา มีนักวิจารณ์วิจารณ์โดยรวมไว้ว่า "ปูชนียสถานที่มีรสนิยมแย่" อย่างไรก็ตาม ก็มีคุณค่าสรรเสริญ ฮอล แวลลิส ที่สร้างหนังของเขา 9 เรื่อง ก็ประกาศไว้ว่า "ภาพของเพรสลีย์เป็นสิ่งเดียวที่แน่นอนในฮอลลีวูด"

ผลงานภาพยนตร์ของเพรสลีย์ในคริสต์ทศวรรษ 1960 นั้นมี 15 เรื่องที่มีอัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์ และอีก 5 ชุดเป็นอีพีเพลงประกอบภาพยนตร์ โดยมีภาคผลิตภาพยนตร์และออกฉายอย่างรวดเร็ว เขาแสดงภาพยนตร์ 3 เรื่องใน 1 ปี ซึ่งมีผลต่อการทำงานดนตรีกับเขา จากข้อมูลของเจอร์รี ลีเบอร์ สูตรในการทำอัลบั้มประกอบภาพยนตร์นั้นเกิดขึ้นก่อนที่เพรสลีย์จะออกจากกองทัพเสียอีก คือสูตร "3 เพลง บัลลาด ,1 เพลง มีเดียม-เท็มโป, 1 เพลง อัปเท็มโป" และ 1 เพลง เบรกบลูส์บูกี" คุณภาพของเพลงประกอบภาพยนตร์นั้นค่อย ๆ แย่ลงไปเรื่อย ๆ จูลี แพร์ริช ที่แสดงใน *Paradise, Hawaiian Style* (1966) พูดว่า "เขาเกลียดหลายเพลงที่เลือกในภาพยนตร์ของเขา" กอร์ดอน สโตเกอร์ จากเดอะจอร์แดนแนร์ส อธิบายว่า จะวางไมค์ลง "วัตถุดิบมันช่างแย่ เขารู้สึกว่าเขาไม่สามารถร้องเพลงได้" อัลบั้มประกอบหนังส่วนมากของเขาจะมีเพลง 1-2 เพลงจากนักเขียนเพลงที่น่าเคารพอย่างทีมของ ด็อก โพมัส และ พอร์ต ชูแมน แต่ส่วนใหญ่แล้ว เจอร์รี ฮอปกินส์ ผู้เขียนหนังสือชีวประวัติเขา กล่าวว่า "เพลงเขียนออกมาจากการได้รับคำสั่งจากคนที่ไม่เข้าใจเอลวิสหรือร็อกแอนด์โรลเลย" เขาไม่นึกถึงคุณภาพของเพลง โดยอ้างว่าเขาสามารถร้องเพลงได้ดีอยู่แล้ว นักวิจารณ์ เดฟ มาร์ช เห็นในทางที่ต่างกัน "เพรสลีย์ไม่ได้พยายาม อาจเป็นไปได้ว่าเป็นการทำงานอย่างรวดเร็วที่ดีที่สุด โดยใช้หน้าของเขา อย่างในเพลง 'No Room to Rumba in a Sports Car' และ 'Rock-a-Hula Baby'"

ในช่วงครึ่งแรกของทศวรรษ มี 3 อัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์ของเพรสลีย์ขึ้นอันดับ 1 บนชาร์ตป็อป และมีเพลงยอดนิยมจากภาพยนตร์หลายเพลง เช่น "Can't Help Falling in Love" (1961) และ "Return to Sender" (1962) ส่วนเพลง "Viva Las Vegas" เพลงชื่อเดียวกับหนังนั้น โด่งดังเล็กน้อยในฐานะเพลงหน้าบี แต่ต่อมาก็โด่งดังในภายหลัง แต่เมื่องานทำออกมาโดยเน้นด้านศิลปะ ลดความเป็นตลาดลงไป ในช่วงระหว่าง 5 ปี (ค.ศ. 1964-1968) เพรสลีย์มีเพลงติดท็อป 10 เพียงเพลงเดียวคือ "Crying in the Chapel" (1965) เพลงที่บันทึกเสียงในปี ค.ศ. 1960 ส่วนอัลบั้มที่ไม่ใช่เพลงประกอบภาพยนตร์ ในระหว่างเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1962 เขาออกอัลบั้ม *Pot Luck* และในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1968 ออกอัลบั้มประกอบรายการพิเศษทางโทรทัศน์ มีเพียง 1 อัลบั้มในฉบับใหม่ของเพรสลีย์ เป็นอัลบั้มในแนวกอสเปล คือชุด *How Great Thou Art* (1967) ทำให้เขาได้รับรางวัลแกรมมี่ครั้งแรกในชีวิต ในสาขาแสดงเกี่ยวกับศาสนายอดเยี่ยม *The New Rolling Stone Album Guide* เขียนเกี่ยวกับอัลบั้มนี้ว่า "อาจพิสูจน์ได้ว่า เขาเป็นนักร้องกอสเปลผิวขาวที่ยอดเยี่ยมที่สุดในเวลาของเขา ที่ค่อนถือว่าเป็นศิลปินร็อกแอนด์โรลคนสุดท้ายที่ทำเพลงกอสเปล ที่เป็นองค์ประกอบสำคัญในการแสดงบุคลิกลักษณะด้านดนตรีของเขา ในด้านเกี่ยวกับเพลงของฆราวาส"

ก่อนคริสต์มาส ค.ศ. 1966 เป็นเวลามากกว่า 7 ปีที่เพรสลีย์ได้พบกับพริสซิลลา โบลิยอ ครั้งแรก ทั้งคู่สมรสกับเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1967 ในพิธีง่าย ๆ ในห้องสวีตที่โรงแรมอาละดินในลาสเวกัส หนังตลาดและอัลบั้มประกอบภาพยนตร์ใกล้ออก แต่ไม่ได้ออกจนกว่าเดือนตุลาคม ค.ศ. 1967 เมื่ออัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง *Clambake* ถือเป็นอัลบั้มที่มียอดจำหน่ายต่ำในบรรดาอัลบั้มของเพรสลีย์ ผู้บริหารอาร์ซีเอลพูดถึงปัญหาว่า "ในช่วงเวลานั้น เกิดความพินาศขึ้น" คอนนี เคิร์ชเบิร์กและมาร์ก เฮนดริกซ์ นักประวัติศาสตร์กล่าวว่า "เอลวิสถูกมองว่าเป็นตัวตลกของคนรักในเสียงดนตรีและเป็นอดีตไปแล้วสำหรับแฟนพันธุ์แท้ของเขา"

### กลับมา (1968–73)

#### *Elvis*: รายการโทรทัศน์พิเศษ ใน ค.ศ. 1968

เพรสลีย์กับพริสซิล่า พร้อมกับลูกสาวของพวกเขา ลิซ่า มารี เพรสลี่ย์
ลิซ่า มารี เพรสลี่ย์ ลูกสาวคนเดียวของเพรสลี่ย์ เกิดเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2511 ในช่วงเวลาที่เขาไม่ค่อยมีความสุขกับอาชีพของเขา เพลง 8 เพลงที่ปล่อยออกมาในช่วงระหว่างมกราคม ค.ศ.1967 ถึง พฤษภาคม ค.ศ.1968 มีเพียง 2 เพลงที่ติดท็อป 40 และไม่ถึงอันดับที่ 28 เพลงในอัลบั้ม Speedway ของเขาอยู่ที่อันดับ 82 ในบิลบอร์ดชาร์ต พาร์กเกอร์ได้เปลี่ยนแผนให้เขาออกรายการโทรทัศน์ หลังจากที่เขาไม่ได้กลับมาในรายการโทรทัศน์เลยหลังจาก Frank Sinatra Timex Special ใน ค.ศ. 1960 เขาได้ทำข้อตกลงกับ NBC ในการผลิตและออกอากาศในช่วงคริสต์มาส

มีการบันทึกช่วงปลายเดือนมิถุนายนที่เบอร์แบงก์ แคลิฟอร์เนีย เรียกชื่ออย่างง่ายๆว่า Elvis ออกอากาศเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม ค.ศ.1968 ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น 68 Comeback Special เป็นการแสดงที่โดดเด่นในฉากของสตูดิโอร่วมกับวงดนตรีของเขาและผู้ชมจำนวนไม่มากนัก นับเป็นการแสดงสดครั้งแรกของเขาหลังจาก ค.ศ. 1961 เอลวิสปรากฏตัวด้วยชุดหนังสีดำ ร้องเพลงและเล่นกีตาร์อย่างเผ็ดร้อนเหมือนสมัยแรกๆของเขา บิล บีลิวส์ ผู้ออกแบบชุดนี้ได้ออกแบบให้มันปกสูงเหมือนนโปเลียน (เพรสลีย์ชอบใส่เสื้อปกสูงเพราะคิดว่าคอของเขายาวเกินไป) และกลายเป็นคุณลักษณะสำคัญในการออกแบบชุดของเพรสลีย์ในปีหลังๆ ผู้อำนวยการและผู้ช่วยโปรดิวเซอร์ สตีฟ บินเดอร์ ได้ทำงานอย่างหนักเพื่อสร้างความมั่นใจและผลิตการแสดงทำให้ผลงานเสร็จหลายวันก่อนคริสต์มาส ตามที่พาร์คเกอร์ได้วางแผนนไว้ การแสดงนี้มียอดชมสูงสุดในฤดูกาล มีผู้ชมถึง 42% จากยอดผู้ชมทั้งหมด จอน แลนด้าจากนิตยสาร Eye กล่าวว่า "มีมนต์ขลังบางอย่างในการดูชายที่สูญเสียความเป็นตัวของตัวเอง หาทางกลับบ้านของเขา เขาร้องเพลงโดยไร้พลังและไม่มีความหวังในความเป็นร็อคแอนด์โรล เขาขยับร่างกายของเขาอย่างขาดความสมดุล และพยายามทำให้จิม มอร์ริสันเกิดความอิจฉา" แต่เดฟ มาร์ชได้เรียกการแสดงนี้ให้เป็นหนึ่งในความยิ่งใหญ่ทางอารมณ์และเสียงในประวัติศาสตร์

ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1969 เพลง "If I Can Dream" ที่เขียนขึ้นเป็นพิเศษในอัลบั้มและสามารถติดท็อป 10 ได้ ตามที่เพื่อนของเขาเจอรี่ ชิลลิง ได้กล่าวถึงเขาว่า "เขาไม่ได้ทำแบบนี้มานานเป็นปี การที่เขาสามารถทำเพลงที่เหมาะกับเขาและไม่ได้ทำเพียงเพื่อประกอบภาพยนตร์อีก...เขาออกจากคุกแล้ว สหาย" บินเดอร์ได้พูดถึงปฏิกิริยาของเพรสลีย์ว่า "ผมเล่น Elvis the 60-minute show และเขาบอกผมในห้องตรวจทานว่า 'สตีฟ นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดที่ผมเคยทำในชีวิตของผม ผมขอบอกคุณอย่างนึง ผมไม่เคยร้องเพลงเลย ผมไม่เชื่ออย่างนั้น' "

#### *From Elvis In Memphis* และการแสดงในโรงแรมอินเตอร์เนชันแนล

เพรสลีย์ได้รับเชิญให้บันทึกเสียงที่อเมริกัน ซาวด์ สตูดิโอ ซึ่งต่อมาออกมาเป็นอัลบั้ม "*From Elvis In Memphis*" จัดจำหน่ายเมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1969 เป็นอัลบั้มแรกของเขาในรอบ 8 ปีที่ไม่ใช้อัลบั้มประกอบภาพยนตร์ เดฟ มาร์ช ได้กล่าวถึงอัลบั้มนี้ว่า "เป็นผลงานชิ้นเด่นของเพรสลีย์ที่ทำให้เขากลับมาสู่กระแสได้อีกหลังเสียเวลาอย่างยาวนานกับงานภาพยนตร์ เขาร้องเพลงคันทรี่, เพลงโซลและร็อคด้วยความเชื่อมั่นที่แท้จริง เป็นผลงานที่น่าทึ่งมาก"

เพรสลีย์ตั้งใจที่จะกลับมาทำการแสดงสดอีกครั้ง หลังจากความสำเร็จใน Comeback Special, มีข้อเสนอมาจากทั่วโลก London Palladium เสนอพาร์คเกอร์เป็นเงินมูลค่า $28,000 สำหรับการแสดงหนึ่งสัปดาห์ ในเดือนพฤษภาคม โรงแรมอินเตอร์เนชันแนลที่เปิดใหม่ในลาส เวกัส ที่มีห้องแสดงโชว์ใหญ่ที่สุดในเมือง ประกาศว่าได้จองตัวเพรสลีย์สำหรับการแสดง 57 รอบตลอด 4 สัปดาห์ ตั้งแต่วันที่ 31 กรกฎาคม มัวร์, ฟอนทานา, และเดอะ จอร์แดนแนร์ส ปฏิเสธที่จะเข้าร่วมเพราะกลัวสูญเสีญรายได้จากงานในแนชวิล เพรสลีย์สร้างวงใหม่นำโดยนักกีต้าร์ เจมส์ เบอร์ตันและสองวงกอสเปล The Imperials และ The Sweet Inspirations อย่างไรก็ตามเขารูสึกประหม่า เขาจดจำความผิดพลาดจากการแสดงที่ลาสเวกัสเมื่อปี 1956 ได้เป็นอย่างดี เพรสลีย์เข้าเยี่ยมชมห้องแสดงโชว์และห้องรับรองในลาสเวกัส ณ ที่นั้นเขาได้พบกับทอม โจนส์ ผู้มีสไตล์คล้ายคลึงกับเขาในยุค 50 ทั้งสองกลายเป็นเพื่อนกัน และเรียนคาราเต้ร่วมกัน เพรสลีย์ในจ้างให้บิล เบลิว เพื่อออกแบบชุดจั๊มสูทซึ่งจะเป็นชุดสำหรับการแสดงของเขา ในปีต่อมา พาร์คเกอร์ตั้งใจจะให้เพรสลีย์กลับมาสู่งานแสดงบนเวทีอย่างต่อเนื่อง มีการโปรโมตอย่างขันแข็ง เจ้าของโรงแรม Kirk Kerkorian จัดส่งเครื่องบินของเขาเองไปนิวยอร์กเพื่อทำข่าวการกลับมาแสดงสดของเพรสลีย์

เพรสลีย์แสดงบนเวทีโดยไม่มีการแนะนำตัว ผู้ชมมากกว่า 2,200 คนซึ่งรวมไปถึงดาราดังพากันปรบมือหลังจากเขาร้องเพลง "Can't Help Falling in Love" (ซึ่งต่อมากลายเป็นเพลงปิดการแสดงของเขาในยุค 70's) ในการแถลงข่าวหลังการแสดง เมื่อนักข่าวเรียกเขาว่า "เดอะ คิง" เขาชี้ไปที่แฟตส์ โดมิโน และพูดว่า "ไม่ครับ, เขาต่างหากคิงออฟร็อคแอนด์โรล" วันต่อมา พาร์คเกอร์ทำข้อตกลงว่าจ้างเพรสลีย์สำหรับการแสดงในช่วงเดือนกุมภาพันธ์และสิงหาคม เป็นเวลา 5 ปี มูลค่าถึง 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อปี นิวส์วีคกล่าวว่า "มีหลายสิ่งที่ไม่น่าเชื่อสำหรับเอลวิส แต่สิ่งที่ไม่น่าเชื่อที่สุดคืออำนาจของเขาในอาชีพมันเปรียบเสมือนดาวจรัสแสง" โรลลิงสโตนเรียกเพรสลีย์ว่า "การคืนชีพในวงการที่เหนือธรรมชาติ" ในเดือนพฤศจิกายน ภาพยนตร์ที่เพรสลีย์แสดงเรื่องสุดท้ายในชื่อ "Change of Habit" เข้าฉาย อัลบั้ม "From Memphis To Vegas/From Vegas" ออกจำหน่ายในเดือนเดียวกัน ซึ่งเป็นอัลบั้มแรกที่บันทึกเสียงจากการแสดงสดของเขาในโรงแรมอินเตอร์เนชันแนล ซิงเกิลจากงานบันทึกเสียงที่อเมริกัน ซาวด์ สตูดิโอ "*Suspicious Minds*" ขึ้นสู่อันดับ 1 ในบิลบอร์ดฮอต 100 ในรอบ 7 ปีและเป็นซิงเกิลสุดท้ายของเขาที่ขึ้นอันดับ 1 ของชาร์ตนี้

คาสซานดรา ปีเตอร์สัน ซึ่งต่อมาเป็นเจ้าของรายการ Elvira พบกับเพรสลีย์ในช่วงนี้ ขณะที่เธอกำลังทำงานเป็นนักแสดงสาวที่ลาส เวกัส พูดถึงเพรสลีย์ว่า "เขาเป็นคนต่อต้านยาเสพติด เมื่อฉันพบเขาและบอกเขาว่าฉันสูบกัญชา เขาเตือนเธอว่า "อย่าสูบมันอีก" " เพรสลีย์ไม่เพียงแค่ต่อต้านสารเสพติด เขาเป็นคนไม่ชอบดื่มสุรา ครอบครัวของเขาเคยมีปัญหาการติดสุรามาก่อนทำให้เขาตั้งใจที่จะหลีกเลี่ยง

#### กลับสู่ทัวร์ และ พบกับนิกสัน

ในปี พ.ศ. 2512 เอลวิสได้รับเชิญให้ไปเปิดการแสดง ที่โรงแรมอินเตอร์เนชันแนล ในลาสเวกัสที่เพิ่งสร้างเสร็จ และมีห้องประชุมที่ใหญ่ที่สุดในเมือง โดยเขาได้เปิดการแสดงถึง 57 รอบ ภายในระยะเวลาเพียง 4 สัปดาห์ และการแสดงในครั้งนี้ ก็มีผู้เข้าชมมากเป็นประวัติการณ์ หลังจากนั้น เขาก็ได้เปิดการแสดงในที่ต่างๆ ซึ่งประสบความสำเร็จอย่างมากทุกครั้ง

#### หย่าร้าง และ *Aloha from Hawaii*

### สุขภาพเสื่อมโทรมและวาระสุดท้าย (1973–77)

#### วิกฤตสุขภาพและงานสตูดิโอครั้งสุดท้าย

ในช่วงปี พ.ศ. 2516 เอลวิสประสบปัญหาเรื่องสุขภาพ เคยถูกนำส่งโรงพยาบาล ด้วยโรคปอดบวม โรคเยื่อหุ้มปอดอักเสบ โรคลำไส้ใหญ่อักเสบ นอกจากต้องต่อสู้กับโรค ที่สะสมมาเป็นระยะเวลานานแล้ว เขายังต่อสู้กับน้ำหนักตัว ที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว กระนั้นเขาก็ยังตระเวนเปิดการแสดง ตามคำเรียกร้องของแฟนเพลง ตามเมืองต่างๆ อยู่เสมอ

#### ปีสุดท้ายและเสียชีวิต

วันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2520 เวลาหลังเที่ยงวัน หลังจากที่เอลวิสไปพบทันตแพทย์ในช่วงเช้า แฟนสาวของเขาก็พบเอลวิสนอนหมดสติอยู่ภายในห้องน้ำ ซึ่งเป็นการเสียชีวิตอย่างกะทันหัน ที่คฤหาสน์เกรสแลนด์ของเขาเอง ด้วยวัยเพียง 42 ปี และข่าวนี้ก็สร้างความตกตะลึงและเสียใจอย่างยิ่งแก่แฟนเพลงทั่วโลก

### ชีวิตส่วนตัว

สำหรับชีวิตครอบครัวนั้น เอลวิสได้แต่งงานกับพริสซิล่า เมื่อ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1973 และมีลูกสาวด้วยกัน 1 คนคือ ลิซ่า มารี เพรสลี่ย์ แต่ต่อมาทั้งคู่ก็ได้หย่าขาดจากกันในปี ค.ศ. 1973 และต่อมาเอลวิสพบรักใหม่กับลินดา ทอมสัน และใช้ชีวิตคู่อยู่ร่วมกันจนกระทั่งปลายปี ค.ศ. 1976

## ผลงานเพลง

### อัลบั้มอันดับหนึ่ง

| ปี | อัลบั้ม | รูปแบบ | ตำแหน่งสูงสุด |
| --- | --- | --- | --- |
| US | US Country | UK |
| 1956 | *Elvis Presley* | studio/comp. | 1 | n.a. | 1 |
| *Elvis* | studio | 1 | n.a. | 3 |
| 1957 | *Loving You* | sound./studio | 1 | n.a. | 1 |
| *Elvis' Christmas Album* | studio | 1 | n.a. | 2 |
| 1960 | *Elvis Is Back!* | studio | 2 | n.a. | 1 |
| *G.I. Blues* | soundtrack | 1 | n.a. | 1 |
| 1961 | *Something for Everybody* | studio | 1 | n.a. | 2 |
| *Blue Hawaii* | soundtrack | 1 | n.a. | 1 |
| 1962 | *Pot Luck* | studio | 4 | n.a. | 1 |
| 1964 | *Roustabout* | soundtrack | 1 | — | 12 |
| 1969 | *From Elvis in Memphis* | studio | 13 | 2 | 1 |
| 1973 | *Aloha from Hawaii: Via Satellite* | live | 1 | 1 | 11 |
| 1974 | *Elvis: A Legendary Performer Volume 1* | compilation | 43 | 1 | 20 |
| 1975 | *Promised Land* | studio | 47 | 1 | 21 |
| 1976 | *From Elvis Presley Boulevard, Memphis, Tennessee* | studio | 41 | 1 | 29 |
| 1977 | *Elvis' 40 Greatest* | compilation | — | — | 1 |
| *Moody Blue* | studio/live | 3 | 1 | 3 |
| *Elvis in Concert* | live | 5 | 1 | 13 |
| 2002 | *ELV1S: 30 #1 Hits* | compilation | 1 | 1 | 1 |
| 2007 | *The King* | compilation | — | — | 1 |

### ซิงเกิลอันดับหนึ่ง

| ปี | ซิงเกิล | ตำแหน่งสูงสุด |
| --- | --- | --- |
| US | US Country | UK |
| 1956 | "I Forgot to Remember to Forget" | — | 1 | — |
| "Heartbreak Hotel" | 1 | 1 | 2 |
| "I Want You, I Need You, I Love You" | 1 | 1 | 14 |
| "Don't Be Cruel" | 1 | 1 | 2 |
| "Hound Dog" | 1 | 1 | 2 |
| "Love Me Tender" | 1 | 3 | 11 |
| 1957 | "Too Much" | 1 | 3 | 6 |
| "All Shook Up" | 1 | 1 | 1 |
| "(Let Me Be Your) Teddy Bear" | 1 | 1 | 3 |
| "Jailhouse Rock" | 1 | 1 | 1 |
| 1958 | "Don't" | 1 | 2 | 2 |
| "Hard Headed Woman" | 1 | 2 | 2 |
| 1959 | "One Night"/"I Got Stung" | 4/8 | 24/— | 1 |
| "A Fool Such as I"/"I Need Your Love Tonight" | 2/4 | — | 1 |
| "A Big Hunk o' Love" | 1 | — | 4 |
| 1960 | "Stuck on You" | 1 | 27 | 3 |
| "It's Now or Never" | 1 | — | 1 |
| "Are You Lonesome Tonight?" | 1 | 22 | 1 |
| 1961 | "Wooden Heart" | — | — | 1 |
| "Surrender" | 1 | — | 1 |
| "(Marie's the Name) His Latest Flame"/"Little Sister" | 4/5 | — | 1 |
| 1962 | "Can't Help Falling in Love"/"Rock-A-Hula Baby" | 2/23 | — | 1 |
| "Good Luck Charm" | 1 | — | 1 |
| "She's Not You" | 5 | — | 1 |
| "Return to Sender" | 2 | — | 1 |
| 1963 | "(You're The) Devil in Disguise" | 3 | — | 1 |
| 1965 | "Crying in the Chapel" | 3 | — | 1 |
| 1969 | "Suspicious Minds" | 1 | — | 2 |
| 1970 | "The Wonder of You" | 9 | 37 | 1 |
| 1977 | "Moody Blue" | 31 | 1 | 6 |
| "Way Down" | 18 | 1 | 1 |
| 1981 | "Guitar Man" (reissue) | 28 | 1 | 43 |
| 2002 | "A Little Less Conversation" (JXL remix) | 50 | — | 1 |
| 2005 | "Jailhouse Rock" (reissue) | — | — | 1 |
| "One Night"/"I Got Stung" (reissue) | — | — | 1 |
| "It's Now or Never" (reissue) | — | — | 1 |

## เชิงอรรถ

### อ้างอิง

* Adelman, Kim (2002). *The Girls' Guide to Elvis: The Clothes, the Hair, the Women, and More!*. Random House. ISBN 978-0-7679-1188-7.
* Alden, Ginger (2014). *Elvis & Ginger: Elvis Presley's Fiancée and Last Love Finally Tells her Story*. Berkeley Publishing. ISBN 978-1-101-61613-0.
* Allen, Steve (1992). *Hi-Ho, Steverino!: My Adventures in the Wonderful Wacky World of TV*. Thorndike Press. ISBN 978-1-56054-521-7.
* Arnett, Jeffrey Jensen (2006). *Adolescence and Emerging Adulthood: A Cultural Approach* (3rd ed.). Pearson Prentice Hall. ISBN 978-0-13-195071-9.
* Ashley, Martin (2009). *How High Should Boys Sing?*. Ashgate. ISBN 978-0-7546-6475-8.
* "The Top 100". *The Atlantic*. December 2006. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 16, 2014. สืบค้นเมื่อ January 19, 2018.
* Austen, Jake (2005). *TV-A-Go-Go: Rock on TV from American Bandstand to American Idol*. Chicago Review Press. ISBN 978-1-55652-572-8.
* Baden, Michael M.; Hennessee, Judith Adler (1990). *Unnatural Death: Confessions of a Medical Examiner*. Ballantine. ISBN 978-0-8041-0599-6.
* Baillie, Russell (November 6, 2010). "Album Review: *Elvis Presley Viva Elvis The Album*". *The New Zealand Herald*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 6, 2020. สืบค้นเมื่อ November 9, 2010.
* Baird, Robert (December 23, 2017). "Elvis and the Royal Philharmonic". *Stereophile*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 18, 2018. สืบค้นเมื่อ January 17, 2018.
* "Sinatra Is Voice of the Century". BBC News. April 18, 2001. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 6, 2009. สืบค้นเมื่อ December 29, 2009.
* "Elvis Presley gets US Presidential Medal of Freedom". BBC News. November 16, 2018. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 16, 2018. สืบค้นเมื่อ November 17, 2018.
* The Beatles (2000). *The Beatles Anthology*. Chronicle Books. ISBN 978-0-8118-2684-6.
* Bertrand, Michael T. (2000). *Race, Rock, and Elvis*. University of Illinois Press. ISBN 978-0-252-02586-0.
* Bono (December 3, 2010). "100 Greatest Artists". *Rolling Stone*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 31, 2024. สืบค้นเมื่อ January 31, 2024.
* Bouchard, Dany (November 5, 2010). "Priscilla Presley Keeps King Alive". *Toronto Sun*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 14, 2017. สืบค้นเมื่อ November 9, 2010.
* "Elvis (2022)". Box Office Mojo. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 13, 2022. สืบค้นเมื่อ August 15, 2022.
* Bronson, Fred (July 3, 2004). "Chart Beat". *Billboard*. p. 57.
* Brown, Peter Harry; Broeske, Pat H. (1997). *Down at the End of Lonely Street: The Life and Death of Elvis Presley*. Signet. ISBN 978-0-451-19094-9.
* Duffett, Mark (2018). *Counting Down Elvis: His 100 Finest Songs*. Rowman & Littlefield Publishers. ISBN 978-1-4422-4805-2.
* Burke, Ken; Griffin, Dan (2006). *The Blue Moon Boys: The Story of Elvis Presley's Band*. Chicago Review Press. ISBN 978-1-55652-614-5.
* Caine, Andrew (2005). *Interpreting Rock Movies: The Pop Film and Its Critics in Britain*. Palgrave Macmillan. ISBN 978-0-7190-6538-5.
* Campbell, Michael (2009). *Popular Music in America* (3rd ed.).
* Caulfield, Keith (November 25, 2016). "Popular Demand". *Billboard*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 5, 2018. สืบค้นเมื่อ January 17, 2018.
* Charlton, Katherine (2006). *Rock Music Styles: A History* (5th ed.). McGraw-Hill. ISBN 978-0-07-312162-8.
* Christgau, Robert (December 24, 1985). "Christgau's Consumer Guide". *The Village Voice*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 16, 2023. สืบค้นเมื่อ August 26, 2012.
* Clarke, Steve (2006). "Conspiracy Theories and Conspiracy Theorizing". ใน Coady, David (บ.ก.). *Conspiracy Theories: The Philosophical Debate*. Ashgate. ISBN 978-0-7546-5250-2.
* Clayton, Dick; Heard, James (2003). *Elvis: By Those Who Knew Him Best*. Virgin Publishing. ISBN 978-0-7535-0835-0.
* "40 Greatest Men in Country Music". CMT. 2005. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 6, 2011. สืบค้นเมื่อ December 29, 2009.
* Collins, Dan (August 7, 2002). "How Big Was The King?". CBS News. Associated Press. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 23, 2009. สืบค้นเมื่อ December 27, 2009.
* Cook, Jody (2004). *Graceland National Historic Landmark Nomination Form* (PDF). United States Department of the Interior. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 13, 2020. สืบค้นเมื่อ October 13, 2020.
* Corcoran, John (March 1, 1998). "The King and Karate". *Black Belt*. pp. 48–54. สืบค้นเมื่อ December 17, 2017.
* Cosby, James A. (2016). *Devil's Music, Holy Rollers and Hillbillies: How America Gave Birth to Rock and Roll*. McFarland. ISBN 978-1-4766-6229-9.
* Davies, Hunter (1996). *The Beatles* (2nd rev. ed.). W. W. Norton. ISBN 978-0-393-31571-4.
* Denisoff, R. Serge (1975). *Solid Gold: The Popular Record Industry*. Transaction Books. ISBN 978-0-87855-586-4.
* "Greatest American". Discovery Channel. 2005. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 29, 2010. สืบค้นเมื่อ December 29, 2009.
* Doll, Susan (2016). *Understanding Elvis: Southern Roots vs. Star Image*. Routledge. ISBN 978-0-8153-3164-3.
* Doss, Erika Lee (1999). *Elvis Culture: Fans, Faith, and Image*. University of Kansas Press. ISBN 978-0-7006-0948-2.
* Dundy, Elaine (2004). *Elvis and Gladys* (2nd ed.). University Press of Mississippi. ISBN 978-1-57806-634-6.
* Dyer, Peter John (Winter 1959–1960). "The Teenage Rave". *Sight and Sound*.
* Eames, Tom (May 20, 2022a). "Who was Elvis Presley's father Vernon and what happened to him after his son's death?". *Smooth Radio*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 6, 2023. สืบค้นเมื่อ November 6, 2023.
* Eames, Tom (May 20, 2022b). "Who was Elvis Presley's mother Gladys? The heartbreaking story behind her life and death". *Smooth Radio*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 6, 2023. สืบค้นเมื่อ November 6, 2023.
* Earl, Jennifer (February 14, 2017). "19 celebrities you didn't know were twins (Elvis and Jesse Presley)". CBS News. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 15, 2020. สืบค้นเมื่อ July 12, 2020.
* Eder, Mike (2013). *Elvis Music FAQ: All That's Left to Know About the King's Recorded Works*. Backbeat Books. ISBN 978-1-61713-580-4.
* Edgerton, Gary R. (2007). *The Columbia History of American Television*. Columbia University Press. ISBN 978-0-231-12165-1.
* Eiland, Murray (2018). "Elvis Presley's Coat of Arms". *The Armiger's News*. Vol. 41 no. 1. p. 6. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 21, 2023. สืบค้นเมื่อ December 27, 2022 – โดยทาง academia.edu.
* Elster, Charles Harrington (2006). *The Big Book of Beastly Mispronunciations*. Houghton Mifflin. ISBN 978-0-618-42315-6.
* Escott, Colin (1998). "Elvis Presley". ใน Kingsbury, Paul (บ.ก.). *The Encyclopedia of Country Music*. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-517608-7.
* Farmer, Brett (2000). *Spectacular Passions: Cinema, Fantasy, Gay Male Spectatorships* (2nd ed.). Duke University Press. ISBN 978-0-8223-2589-5.
* Feeney, Mark (January 3, 2010). "Elvis at 75: Can We Ever Again See the Performer, Not the Punch Line?". *The Boston Globe*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 15, 2010. สืบค้นเมื่อ February 1, 2010.
* Fensch, Thomas (2001). *The FBI Files on Elvis Presley*. New Century Books. ISBN 978-0-930751-03-6.
* Fessier, Bruce (May 10, 2013). "Director Remembers Landmark Elvis Presley Performance". *USA Today*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 28, 2021. สืบค้นเมื่อ January 19, 2018.
* Fields, Curt (August 3, 2007). "A Whole Lotta Elvis Is Goin' to the Small Screen". *The Washington Post*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 2, 2012. สืบค้นเมื่อ December 27, 2009.
* Fox, Ted (1986). *In the Groove: The People Behind the Music*. St Martin's Press. ISBN 978-0-312-01776-7.
* Friedlander, Paul (1996). *Rock and Roll: A Social History*. Westview. ISBN 978-0-8133-2725-9.
* Garber, Marjorie (1997). *Vested Interests: Cross-Dressing and Cultural Anxiety*. Routledge. ISBN 978-0-415-91951-7.
* Garrity, Brian (October 12, 2002). "King's Crown Shines: First No. 1 Debut". *Billboard*. pp. 1, 3.
* Gibson, Christine (December 6, 2005). "Elvis on Ed Sullivan: The Real Story". *American Heritage*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ May 15, 2009. สืบค้นเมื่อ December 31, 2009.
* Gillett, Charlie (2000). "The Five Styles of Rock'n'Roll". ใน McKeen, William (บ.ก.). *Rock and Roll Is Here To Stay: An Anthology*. W. W. Norton. ISBN 978-0-393-04700-4.
* Goldman, Lea; Ewalt, David M. (October 29, 2007). "Top-Earning Dead Celebrities". *Forbes*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 11, 2008. สืบค้นเมื่อ January 5, 2010.
* Goldman, Lea; Paine, Jake (October 29, 2007). "Top-Earning Dead Celebrities". *Forbes*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 26, 2011. สืบค้นเมื่อ June 5, 2011.
* Gordon, Robert (2005). *The King on the Road*. Bounty Books. ISBN 978-0-7537-1088-3.
* Gostin, Nicki (June 27, 2023). "Elvis Presley's ex slams step-brother's claim that singer killed himself". *Page Six*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 14, 2023.
* Gould, Jack (June 6, 1956). "TV: New Phenomenon—Elvis Presley Rises to Fame as Vocalist Who Is Virtuoso of Hootchy-Kootchy" (PDF). *The New York Times*. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ May 29, 2023. สืบค้นเมื่อ December 31, 2009.
* "Elvis Presley, the Musician". Graceland Blog. December 3, 2015. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 1, 2019. สืบค้นเมื่อ July 1, 2019.
* "Elvis Presley". Grammy Awards. March 17, 2014. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 6, 2019. สืบค้นเมื่อ January 9, 2019.
* Greenburg, Zack O'Malley (October 30, 2017). "The Top-Earning Dead Celebrities of 2017". *Forbes*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 5, 2019. สืบค้นเมื่อ January 8, 2018.
* Greene, Andy (July 31, 2018). "Flashback: Elvis Presley's 'Aloha From Hawaii' Marks His Final Truly Great Moment". *Rolling Stone*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 17, 2023. สืบค้นเมื่อ January 17, 2023.
* Grein, Paul (December 5, 2008). "Chart Watch Extra: The Top 40 Christmas Albums". Yahoo! Music. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 24, 2011. สืบค้นเมื่อ February 1, 2010.
* Guralnick, Peter (1989). *Lost Highway: Journeys & Arrivals of American Musicians*. Vintage. ISBN 978-0-394-75215-0.
* Guralnick, Peter (1994). *Last Train to Memphis: The Rise of Elvis Presley*. Little, Brown. ISBN 978-0-316-33225-5.
* Guralnick, Peter (1999). *Careless Love: The Unmaking of Elvis Presley*. Back Bay Books. ISBN 978-0-316-33297-2.
* Guralnick, Peter (January 8, 2004). "How Did Elvis Get Turned into a Racist?". *The New York Times*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ May 12, 2021. สืบค้นเมื่อ August 11, 2007.
* Guralnick, Peter; Jorgensen, Ernst (1999). *Elvis Day by Day: The Definitive Record of His Life and Music*. Ballantine. ISBN 978-0-345-42089-3.
* Harrison, Ted (1992). *Elvis People: The Cult of the King*. Fount. ISBN 978-0-00-627620-3.
* Harrison, Ted (2016). *The Death and Resurrection of Elvis Presley*. Reaktion. ISBN 978-1-78023-637-7.
* Hasty, Katie (May 7, 2008). "Madonna Leads Busy Billboard 200 with 7th No. 1". *Billboard*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ May 23, 2013. สืบค้นเมื่อ January 20, 2018.
* Higginbotham, Alan (August 11, 2002). "Doctor Feelgood". *The Observer*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 22, 2017. สืบค้นเมื่อ December 29, 2009.
* Hilburn, Robert (February 6, 2005). "From the Man Who Would Be King". *Los Angeles Times*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 11, 2010. สืบค้นเมื่อ January 4, 2010.
* "Hits of the World". *Billboard*. Vol. 116 no. 30. July 24, 2004. p. 62.
* Hopkins, Jerry (1986). *Elvis: The Final Years*. Berkley. ISBN 978-0-425-08999-6.
* Hopkins, Jerry (2002). *Elvis in Hawaii*. Bess Press. ISBN 978-1-57306-142-1.
* Hopkins, Jerry (2007). *Elvis – The Biography*. Plexus. ISBN 978-0-85965-391-6.
* Hoy, Peter (October 27, 2008). "Top-Earning Dead Celebrities". *Forbes*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 10, 2011. สืบค้นเมื่อ June 5, 2011.
* Jancik, Wayne (1998). *The Billboard Book of One-Hit Wonders*.
* Jeffrey, Joyann; Kaplan, Anna (June 27, 2022) [Updated November 6, 2023]. "Priscilla Presley and Elvis Presley's relationship story, in their own words". *Today*. สืบค้นเมื่อ February 26, 2023.
* Jezer, Marty (1982). *The Dark Ages: Life in the United States 1945–1960*. South End Press. ISBN 978-0-89608-127-7.
* Jorgensen, Ernst (1998). *Elvis Presley – A Life in Music: The Complete Recording Sessions*. St Martin's Press. ISBN 978-0-312-18572-5.
* Keogh, Pamela Clarke (2004). *Elvis Presley: The Man, The Life, The Legend*. Simon & Schuster. ISBN 978-0-7434-5603-6.
* Kirchberg, Connie; Hendrickx, Marc (1999). *Elvis Presley, Richard Nixon, and the American Dream*. McFarland. ISBN 978-0-7864-0716-3.
* Koch, Ed; Manning, Mary; Toplikar, Dave (May 15, 2008). "Showtime: How Sin City evolved into 'The Entertainment Capital of the World'". *Las Vegas Sun*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 6, 2019. สืบค้นเมื่อ March 3, 2019.
* Kolawole, Helen (August 15, 2002). "He Wasn't My King". *The Guardian*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ May 14, 2023. สืบค้นเมื่อ December 27, 2009.
* Kubernik, Harvey (2008). *The Complete '68 Comeback Special*. CD Booklet RCA/BMG. UPC 88697306262.
* "Groundbreaking New Elvis Presley Album, 'Where No One Stands Alone', To Be Released August 10". *Legacy*. Sony Music Entertainment. June 21, 2018. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 30, 2022. สืบค้นเมื่อ January 30, 2022.
* Leigh, Spencer (2017). *Elvis Presley: Caught in a Trap*. McNidder and Grace. ISBN 978-0-85716-166-6.
* Lewis, Randy (August 16, 2017). "40 Years After His Death, Elvis Presley Is Still the King in the YouTube Age". *Los Angeles Times*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 20, 2018. สืบค้นเมื่อ January 19, 2018.
* Lisanti, Tom (2000). *Fantasy Femmes of 60s Cinema: Interviews with 20 Actresses from Biker, Beach, and Elvis Movies*. McFarland. ISBN 978-0-7864-0868-9.
* Lott, Eric; Uebel, Michael (1997). "All the King's Men: Elvis Impersonators and White Working-Class Masculinity". ใน Stecopoulos, Harry (บ.ก.). *Race and the Subject of Masculinities*. Duke University Press. ISBN 978-0-8223-1966-5.
* Lynch, Rene (August 16, 2011). "Elvis Presley, Who Died 34 Years Ago Today, Spurs Fresh Tears". *Los Angeles Times*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ May 27, 2022. สืบค้นเมื่อ August 17, 2011.
* Marcus, Greil (1982). *Mystery Train: Images of America in Rock 'n' Roll Music* (Revised ed.). E.P. Dutton. ISBN 978-0-525-47708-2.
* Marcus, Greil (2006). *Elvis Presley: The Ed Sullivan Shows*. DVD Booklet Image Entertainment. UPC 01438137302. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 19, 2011. สืบค้นเมื่อ February 1, 2010.
* Marcus, Greil (2015). *Mystery Train: Images of America in Rock 'n' Roll Music*. Plume. ISBN 978-0-14-218158-4.
* Marsh, Dave (1980). "Elvis Presley". ใน Marsh, Dave; Swenson, John (บ.ก.). *The Rolling Stone Record Guide* (2nd ed.). Virgin. ISBN 978-0-907080-00-8.
* Marsh, Dave (1982). *Elvis*. Times Books. ISBN 978-0-8129-0947-0.
* Marsh, Dave (1989). *The Heart of Rock & Soul: The 1001 Greatest Singles Ever Made*. Penguin Books. ISBN 978-0-14-012108-7.
* Marsh, Dave (2004). "Elvis Presley". ใน Brackett, Nathan; Hoard, Christian (บ.ก.). *The New Rolling Stone Album Guide* (4th ed.). Simon & Schuster. ISBN 978-0-7432-0169-8.
* Marsh, Stefanie (December 21, 2015). "Did Elvis indoctrinate me? Probably – but I don't see it as a bad thing". *The Times*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 19, 2022. สืบค้นเมื่อ April 5, 2018.
* Martin, Douglas (June 5, 2000). "Mary Jenkins Langston, 78, Cook for Presley". *The New York Times*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 21, 2018. สืบค้นเมื่อ January 20, 2018.
* Masley, Ed (August 15, 2002). "It's Good To Be King". *Pittsburgh Post-Gazette*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 19, 2023. สืบค้นเมื่อ January 31, 2010.
* Mason, Bobbie Ann (2007). *Elvis Presley*. Penguin. ISBN 978-0-14-303889-4.
* Matthew-Walker, Robert (1979). *Elvis Presley. A Study in Music*. Midas Books. ISBN 978-0-85936-162-0.
* McPhate, Tim (August 15, 2017). "Elvis: Do You Know These 5 Facts?". Grammy Awards. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 27, 2019. สืบค้นเมื่อ January 9, 2019.
* Miller, Jeremy A.; Griswold, Charles E.; Scharff, Nikolaj; Rezac, Milan; Szuts, Tamas; Marhabaie, Mohammad (May 18, 2012). "The velvet spiders: an atlas of the Eresidae (Arachnida, Araneae)". *ZooKeys* (195): 1–144. Bibcode:2012ZooK..195....1M. doi:10.3897/zookeys.195.2342. ISSN 1313-2970. PMC 3361087. PMID 22679386.
* Miller, James (2000). *Flowers in the Dustbin: The Rise of Rock and Roll, 1947–1977*. Fireside. ISBN 978-0-684-86560-7.
* Miller, Madison (March 23, 2021). "Elvis Presley: How the King of Rock 'n' Rolling Developed His Signature Dance Moves". *Outsider*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 14, 2022. สืบค้นเมื่อ February 14, 2022.
* Moody, Nekesa Mumbi (April 2, 2008). "Mariah Carey Surpasses Elvis in No. 1s". *USA Today*. Associated Press. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ May 12, 2023. สืบค้นเมื่อ April 14, 2010.
* Moore, Scotty; Dickerson, James (1997). *That's Alright, Elvis*. Schirmer Books. ISBN 978-0-02-864599-5.
* Morrison, Craig (1996). *Go Cat Go!: Rockabilly Music and Its Makers*. University of Illinois Press. ISBN 978-0-252-02207-4.
* Moscheo, Joe (2007). *The Gospel Side of Elvis*. Center Street. ISBN 978-1-59995-729-6.
* Moyer, Susan M. (2002). *Elvis: The King Remembered*. Sports Publishing LLC. ISBN 978-1-58261-558-5.
* Murray, Don (October 1961). "One Million Times 98¢". *HiFi/Stereo Review*. Vol. 7 no. 4. Ziff-Davis Publishing Company. pp. 63–66.
* Myers, Justin (September 30, 2022). "Artists with the most Number 1 singles on the UK chart". Official Charts Company. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 26, 2022. สืบค้นเมื่อ October 15, 2022.
* Myers, Justin (September 17, 2021). "Artists with the most Top 10 singles in the UK". Official Charts Company. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 17, 2022. สืบค้นเมื่อ October 15, 2022.
* Myrie, Russell (2009). *Don't Rhyme for the Sake of Riddlin': The Authorized Story of Public Enemy*. Canongate. ISBN 978-1-84767-182-0.
* Nash, Alanna (2003). *The Colonel: The Extraordinary Story of Colonel Tom Parker and Elvis Presley*. Simon & Schuster. ISBN 978-0-7432-1301-1.
* Nash, Alanna (2005). *Elvis and the Memphis Mafia*. Aurum. ISBN 978-1-84513-128-9.
* "Graceland". National Park Service. 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 30, 2011. สืบค้นเมื่อ January 7, 2010.
* Neibaur, James L. (2014). *The Elvis Movies*. Rowman & Littlefield. ISBN 978-1-4422-3074-3. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 21, 2024. สืบค้นเมื่อ March 21, 2024.
* "Long Live the King". *The New York Times*. August 16, 2002. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 19, 2008. สืบค้นเมื่อ December 30, 2009.
* O'Malley, Sheila (April 4, 2016). "Love Me Tender". *Bright Wall/Dark Room*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 18, 2018. สืบค้นเมื่อ January 17, 2018.
* Osborne, Jerry (2000). *Elvis: Word for Word*. Harmony. ISBN 978-0-609-60803-6.
* Osborne, Jerry (2017). *Presleyana VIII: The Elvis Presley Record, CD, and Memorabilia Price Guide*. Jerry Osborne Enterprises. ISBN 978-0-932117-97-7. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 21, 2024. สืบค้นเมื่อ March 21, 2024.
* Palladino, Grace (1996). *Teenagers: An American History*. Westview. ISBN 978-0-465-00766-0.
* Pendergast, Sara; Pendergast, Tom (2000). *St. James Encyclopedia of Popular Culture* (4th ed.). St. James Press. ISBN 978-1-55862-404-7.
* Pilgrim, David (March 2006). "Question of the Month: Elvis Presley and Racism". Jim Crow Museum of Racist Memorabilia. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 6, 2012. สืบค้นเมื่อ December 28, 2009.
* Pleasants, Henry (2004). "Elvis Presley". ใน Frith, Simon (บ.ก.). *Popular Music: Critical Concepts in Media and Cultural Studies, Volume 3: Popular Music Analysis*. Routledge. ISBN 978-0-415-33269-9.
* Pomerantz, Dorothy (October 25, 2011). "The Top-Earning Dead Celebrities". *Forbes*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 7, 2019. สืบค้นเมื่อ January 6, 2012.
* Pomerantz, Dorothy; Lacey, Rose; Lauren, Streib; Thibault, Marie (October 27, 2009). "Top-Earning Dead Celebrities". *Forbes*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 5, 2012. สืบค้นเมื่อ January 5, 2010.
* Ponce de Leon, Charles L. (2007). *Fortunate Son: The Life of Elvis Presley*. Macmillan. ISBN 978-0-8090-1641-9.
* Presley, Priscilla (1985). *Elvis and Me*. G.P. Putnam's Sons. ISBN 978-0-399-12984-1.
* Ramsland, Katherine (2010). "Cyril Wecht: Forensic Pathologist – Coverup for a King". TruTV. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 5, 2013.
* "Top 100 Albums". Recording Industry Association of America. 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 1, 2007. สืบค้นเมื่อ January 31, 2010.
* "Gold & Platinum: Top Artists (Albums)". Recording Industry Association of America. 2020. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 3, 2017. สืบค้นเมื่อ February 8, 2020.
* "Gold & Platinum: Artists – Albums/EPs (Gold)". Recording Industry Association of America. 2020. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 24, 2020. สืบค้นเมื่อ February 8, 2020.
* "Gold & Platinum: Artists – Albums/EPs (Platinum)". Recording Industry Association of America. 2020. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 24, 2020. สืบค้นเมื่อ February 8, 2020.
* "Gold & Platinum: Artists – Albums/EPs (Multi-Platinum)". Recording Industry Association of America. 2020. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 24, 2020. สืบค้นเมื่อ February 8, 2020.
* "Gold & Platinum: Artists – Singles (Gold)". Recording Industry Association of America. 2020. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 13, 2020. สืบค้นเมื่อ February 8, 2020.
* "Gold & Platinum: Artists – Singles (Platinum)". Recording Industry Association of America. 2020. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 13, 2020. สืบค้นเมื่อ February 8, 2020.
* "Red Carpet for Elvis LP". *Billboard*. April 18, 1960. p. 11.
* "Universal Music can't help falling for Elvis Presley, to manage song catalog". *Reuters*. April 12, 2022. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 18, 2022. สืบค้นเมื่อ March 19, 2023.
* Robertson, John (2004). *Elvis Presley: The Complete Guide to His Music*. Omnibus Press. ISBN 978-1-84449-711-9.
* "Elvis Presley". Rock and Roll Hall of Fame. 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 29, 2016. สืบค้นเมื่อ July 22, 2010.
* "Elvis Presley: 'King of Rock'". *Rock 'N Roll Stars*. 1956. pp. 2–13. via Rabbers, Jans (July 11, 2013). "Rock 'N Roll Stars (1956)". *Smelly Paper Vintage Magazines*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 7, 2023. สืบค้นเมื่อ December 5, 2013.
* Rodman, Gilbert B. (1996). *Elvis After Elvis: The Posthumous Career of a Living Legend*. Routledge. ISBN 978-0-415-11002-0.
* Rodman, Gilbert B. (2013). *Elvis After Elvis: The Posthumous Career of a Living Legend*. Taylor & Francis. ISBN 978-1-136-15506-2.
* Rogers, Dave (1982). *Rock 'n' Roll*. Routledge & Kegan Paul. ISBN 978-0-7100-0938-8.
* "The Immortals: The First Fifty". *Rolling Stone*. April 15, 2004. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 25, 2008. สืบค้นเมื่อ December 29, 2009.
* "1969 Rolling Stone Covers". *Rolling Stone*. 2009. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 5, 2008. สืบค้นเมื่อ November 20, 2015.
* "The 200 Greatest Singers of All Time". *Rolling Stone*. January 1, 2023. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 24, 2023. สืบค้นเมื่อ October 11, 2023.
* Rose, Lacey (October 24, 2006). "Top-Earning Dead Celebrities". *Forbes*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 8, 2012. สืบค้นเมื่อ June 5, 2011.
* Rose, Lacey; Pomerantz, Dorothy; Greenburg, Zack O'Malley; Paine, Jake (October 25, 2010). "In Pictures: The 13 Top-Earning Dead Celebs – No. 2 Elvis Presley". *Forbes*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 30, 2012. สืบค้นเมื่อ June 5, 2011.
* Sadie, Stanley, บ.ก. (1994). *The Norton/Grove Concise Encyclopedia of Music* (Revised ed.). W. W. Norton. ISBN 978-0-393-03753-1.
* Salisbury, Harrison (February 3, 1957). "Presley Records a Craze in Soviet". *The New York Times*.
* Scherman, Tony (August 16, 2006). "Elvis Dies". *American Heritage*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 8, 2023. สืบค้นเมื่อ December 29, 2009.
* Segré, Gabriel (2002). "Le rite de la Candlelight". *Ethnologie française*. **32**: 149. doi:10.3917/ethn.021.0149. ISSN 0046-2616.
* Sexton, Paul (August 3, 2007). "New Presley Reissue Campaign Aimed at U.K." *Billboard*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ May 10, 2018. สืบค้นเมื่อ January 21, 2018.
* Sexton, Paul (October 28, 2016). "The King Reigns Again as Elvis Presley Takes U.K. Album Honors". *Billboard*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 11, 2021. สืบค้นเมื่อ January 20, 2018.
* Slater, Nigel (August 11, 2002). "Grease Is the Word". *The Guardian*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 21, 2018. สืบค้นเมื่อ January 20, 2018.
* Slaughter, Todd; Nixon, Anne E. (2004). *The Elvis Archives*. Omnibus Press. ISBN 978-1-84449-380-7.
* Smith, Liz (November 10, 2002). "Ain't Nothin' but a Chow Hound". *The New York Times*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 24, 2023. สืบค้นเมื่อ January 20, 2018.
* Speakman, Kimberlee (January 13, 2023). "Elvis Presley's Former Fiancée Ginger Alden Pays Tribute to Lisa Marie: 'You Were Loved'". *People*.
* Stanley, David; Coffey, Frank (1998). *The Elvis Encyclopedia*. Virgin Books. ISBN 978-0-7535-0293-8.
* Stein, Ruthe (August 3, 1997). "Girls! Girls! Girls!". *San Francisco Chronicle*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 30, 2023. สืบค้นเมื่อ December 29, 2009.
* Szatmary, David (1996). *A Time to Rock: A Social History of Rock 'n' Roll*. Schirmer Books. ISBN 978-0-02-864670-1.
* Tasker, Yvonne (2007). "Cowgirl Tales". ใน Codell, Julie F. (บ.ก.). *Genre, Gender, Race, and World Cinema: An Anthology*. Blackwell. ISBN 978-1-4051-3232-9.
* Tennant, Forest (June 2013). "Elvis Presley: Head Trauma, Autoimmunity, Pain, and Early Death". *Practical Pain Management*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 28, 2021. สืบค้นเมื่อ January 9, 2018.
* Tillery, Gary (2013). *The Seeker King: A Spiritual Biography of Elvis Presley*. Quest Books. ISBN 978-0-8356-0915-9. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 21, 2024. สืบค้นเมื่อ February 2, 2018.
* Trust, Gary (January 8, 2015). "Elvis Presley's Billboard Chart Records". *Billboard*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 5, 2023. สืบค้นเมื่อ April 5, 2023.
* Trust, Gary (June 27, 2022). "Drake & 21 Savage's 'Jimmy Cooks' Soars in at No. 1 on Billboard Hot 100". *Billboard*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 1, 2022. สืบค้นเมื่อ March 19, 2023.
* Trust, Gary (January 3, 2023). "Mariah Carey's 'All I Want for Christmas Is You' Adds 12th Week Atop Hot 100, Nat King Cole Hits Top 10". *Billboard*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 3, 2023. สืบค้นเมื่อ March 19, 2023.
* Turner, John Frayn (2004). *Frank Sinatra*. Taylor Trade Publications. ISBN 978-1-58979-145-9.
* *Presley, Elvis Aron; DD 214: Armed Forces of the United States Report of Transfer or Discharge*. United States Department of Defense. March 5, 1960.
* "100 Icons of the Century". *Variety*. 2005. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 30, 2009. สืบค้นเมื่อ December 29, 2009.
* "100 Greatest Artists of Rock & Roll". VH1. 1998. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 19, 2019. สืบค้นเมื่อ December 29, 2009.
* Victor, Adam (2008). *The Elvis Encyclopedia*. Overlook Duckworth. ISBN 978-1-58567-598-2.
* Wadey, Paul (January 8, 2004). "Jake Hess". *The Independent*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 13, 2010.
* Walker, Howard (January 9, 2023). "Elvis Presley's Dilapidated Private Jet Sat in the Desert for 40 Years. It Just Sold for $260,000". *Robb Report*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 16, 2024. สืบค้นเมื่อ February 16, 2024.
* Warwick, Neil; Kutner, Jon; Brown, Tony (2004). *The Complete Book of the British Charts: Singles & Albums* (3rd ed.). Omnibus Press. ISBN 978-1-84449-058-5.
* Waters, Lindsay (Spring 2003). "Come Softly, Darling, Hear What I Say: Listening in a State of Distraction – A Tribute to the Work of Walter Benjamin, Elvis Presley, and Robert Christgau". *Boundary 2*. **30**: 199–212. doi:10.1215/01903659-30-1-199. S2CID 161635612. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ May 18, 2022. สืบค้นเมื่อ February 25, 2017.
* Whitburn, Joel (1993). *Billboard Top 1000 Singles 1955–1992*. Billboard Books. ISBN 978-0-7935-2072-5.
* Whitburn, Joel (2006). *The Billboard Book of Top 40 Country Hits* (2nd ed.). Billboard Books. ISBN 978-0-8230-8291-9.
* Whitburn, Joel (2010). *The Billboard Book of Top 40 Hits* (9th ed.). Billboard Books. ISBN 978-0-8230-8554-5.
* Williams, Todd (August 20, 2012). "Why I Stopped Hating Elvis Presley". *Creative Loafing*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 4, 2016. สืบค้นเมื่อ January 20, 2018.
* Williamson, Joel (2015). *Elvis Presley: A Southern Life*. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-986317-4.
* Wilson, Bee (2010). *Sandwich: A Global History*. Reaktion. ISBN 978-1-86189-771-8.
* Wolfe, Charles (1994). *Amazing Grace: His Greatest Sacred Performances*. CD Booklet RCA/BMG. UPC 7863664212.
* Woolley, John T.; Peters, Gerhard (August 17, 1977). "Jimmy Carter: Death of Elvis Presley Statement by the President". *American Presidency Project*. University of California, Santa Barbara. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 21, 2024. สืบค้นเมื่อ May 15, 2021.

## อ่านเพิ่ม

* Allen, Lew (2007). *Elvis and the Birth of Rock*. Genesis. ISBN 978-1-905662-00-5.
* Bennet, Mark (August 15, 2017). "Elvis impersonator reviews his career highlights, wardrobe". *Daily Herald*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ May 4, 2018. สืบค้นเมื่อ February 2, 2018.
* "Elvis Presley: Chart History – Classical Albums". *Billboard*. 2018. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ May 7, 2018. สืบค้นเมื่อ January 9, 2018.
* Bloom, Nate (2010). "The Jews Who Wrote Christmas Songs". *18Doors*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 9, 2011. สืบค้นเมื่อ February 6, 2011.
* Cantor, Louis (2005). *Dewey and Elvis: The Life and Times of a Rock 'n' Roll Deejay*. University of Illinois Press. ISBN 978-0-252-02981-3.
* Coffey, Frank (1997). *The Complete Idiot's Guide to Elvis*. Alpha Books.
* Dickerson, James L. (2001). *Colonel Tom Parker: The Curious Life of Elvis Presley's Eccentric Manager*. Cooper Square Press. ISBN 978-0-8154-1267-0.
* Gatto, Kimberly; Racimo, Victoria (2017). *All the King's Horses: the Equestrian Life of Elvis Presley*. Regnery History. ISBN 978-1-62157-603-7.
* Goldman, Albert (1981). *Elvis.* McGraw-Hill. ISBN 978-0-07-023657-8.
* Goldman, Albert (1990). *Elvis: The Last 24 Hours.* St. Martin's. ISBN 978-0-312-92541-3.
* Hilburn, Robert (October 30, 2007). "This Fan of Charts Is No. 1, with a Bullet". *Los Angeles Times*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ May 23, 2010. สืบค้นเมื่อ January 17, 2010.
* Klein, George (2010). *Elvis: My Best Man: Radio Days, Rock 'n' Roll Nights, and My Lifelong Friendship with Elvis Presley*. Virgin Books. ISBN 978-0-307-45274-0
* Marcus, Greil (1991). *Dead Elvis: A Chronicle of a Cultural Obsession*. Doubleday. ISBN 978-0-385-41718-1.
* Marcus, Greil (2000). *Double Trouble: Bill Clinton and Elvis Presley in a Land of No Alternative*. Picador. ISBN 978-0-571-20676-6.
* Mawer, Sharon (2007a). "Album Chart History – 1974". Official Charts Company. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 17, 2007. สืบค้นเมื่อ February 1, 2010.
* Mawer, Sharon (2007b). "Album Chart History – 1977". Official Charts Company. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 15, 2008. สืบค้นเมื่อ February 1, 2010.
* Nash, Alanna (2010). *Baby, Let's Play House: Elvis Presley and the Women Who Loved Him*. It Books. ISBN 978-0-06-169984-9.
* Roy, Samuel (1985). *Elvis: Prophet of Power*. Branden, ISBN 978-0-8283-1898-3.
* Trust, Gary (January 1, 2019). "Elvis Presley Earns Highest-Charting Billboard Hot 100 Hit Since 1981 as 'Blue Christmas' Jingles In at No. 40". *Billboard*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 1, 2019. สืบค้นเมื่อ July 1, 2019.
* "Southern Genealogy Yields Surprises". Voice of America. October 27, 2009. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 19, 2016. สืบค้นเมื่อ January 19, 2018.
* Wertheimer, Neil (1997). *Total Health for Men*. Rodale Press.
* Whitburn, Joel (2007). *Joel Whitburn Presents the Billboard Albums* (6th ed.). Record Research. ISBN 978-0-89820-166-6.
* Whitburn, Joel (2008). *Joel Whitburn Presents Hot Country Albums: Billboard 1964 to 2007*. Record Research. ISBN 978-0-89820-173-4.
* Red West, Sonny West, and Dave Hebler as told to Steve Dunleavy (1977). *Elvis: What Happened?* Bantam Books. ISBN 978-0-345-27215-7.

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Elvis The Music official record label site
* Elvis Presley Interviews on officially sanctioned Elvis Australia site
* Elvis Presley at Curlie
* เอลวิส เพรสลีย์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* เอลวิส เพรสลีย์ ที่ฐานข้อมูลภาพยนตร์ทีซีเอ็ม
* "The All American Boy: Enter Elvis and the Rock-a-billies" episode of 1968 *Pop Chronicles* radio series