# เรอโน อูว์เออ เชอนีแย็ต

|  เรอโน อูว์เออ เชอนีแย็ต  |
| --- |
| อูว์เออ 2 ที่ได้รับการอนุรักษ์ ณ พิพิธภัณฑ์ยานเกราะ |
| ชนิด | รถหัวลาก |
| ชาติกำเนิด | ประเทศฝรั่งเศส |
| บทบาท |
| ผู้ใช้งาน |  ประเทศฝรั่งเศส  นาซีเยอรมนี  ประเทศไทย  ประเทศโรมาเนีย  สาธารณรัฐจีน  ผู้พิทักษ์เหล็ก |
| ประวัติการผลิต |
| ผู้ออกแบบ | เรอโน |
| ผู้ผลิต | เรอโน, อาแอมอิกซ์, แบร์ลีแย, ฟูกา, มาลักซา |
| ช่วงการผลิต | ค.ศ. 1932 – มีนาคม ค.ศ. 1941 |
| จำนวนที่ผลิต | ฝรั่งเศส 5,168 คัน, โรมาเนีย 126 คัน |
| รุ่นย่อย | อูว์เออ 2, *เชนีเลตามาลักซาติป อูเอ* |
| ข้อมูลจำเพาะ |
| มวล | 2.64 ตัน (5,800 ปอนด์) |
| ความยาว | 2.80 m (9 ft 2 in) |
| ความกว้าง | 1.74 m (5 ft 9 in) |
| ความสูง | 1.25 m (4 ft 1 in) |
| ลูกเรือ | สองนาย |
|

---

 |
| เกราะ | 9 mm (0.35 in) |
| อาวุธหลัก | มากค์ 7.5 มม. สำหรับการผลิตอูว์เออ 2 ครั้งล่าสุด |
| เครื่องยนต์ | เรอโน 85 38 แรงม้า (28 กิโลวัตต์) |
| ความจุน้ำหนักบรรทุก | 350 kg (770 lb) ในถังของบรรทุก; 950 kg (2,090 lb) กับเทรลเลอร์ |
| กันสะเทือน | แหนบ |
| ความสูงจากพื้นรถ | 30 ซm (12 in) |
| ความจุเชื้อเพลิง | 56 ลิตร (12 แกลลอนอังกฤษ) |
| พิสัยปฏิบัติการ | 100 km (62 mi) |
| ความเร็วสูงสุด | 30 km/h (19 mph) |

**เรอโน อูว์เออ เชอนีแย็ต** (ฝรั่งเศส: *Renault UE Chenillette*) เป็นทั้งรถลำเลียงหุ้มเกราะสายพานเบาและรถหัวลาก ที่ผลิตโดยประเทศฝรั่งเศสระหว่างปี ค.ศ. 1932 ถึง 1940

ในปี ค.ศ. 1930 ทหารราบชาวฝรั่งเศสได้ตัดสินใจที่จะพัฒนายานเกราะเบาที่สามารถลาก และจัดส่งปืนใหญ่ รวมถึงปืนครกขนาดเล็ก ซึ่งในปี ค.ศ. 1931 บริษัทเรอโนได้รับสัญญาจ้างของเรอโน อูว์เออ รวมกับเทรลเลอร์เรอโน อูว์กา และในปี ค.ศ. 1937 จากคู่แข่งจำนวนมาก เรอโน อูว์เออ 2 ได้รับเลือกให้เป็นรุ่นปรับปรุงสำหรับการผลิตขนาดใหญ่ ทั้งสองประเภทรวมกันกว่าห้าพันคันได้รับการสร้างขึ้น รวมถึงการผลิตที่ได้รับการอนุญาตในประเทศโรมาเนีย และพวกมันเป็นส่วนหนึ่งของอุปกรณ์มาตรฐานของกองพลทหารราบฝรั่งเศสทั้งหมด ยานพาหนะเรอโน อูว์เออ ส่วนใหญ่ในประจำการฝรั่งเศสไม่ได้ติดอาวุธ รถเหล่านั้นถูกเยอรมนีเข้ายึดครองในปี ค.ศ. 1940 ซึ่งนำมาใช้เพื่อจุดประสงค์ที่หลากหลาย รวมถึงการติดอาวุธด้วยปืนกล, ปืนต่อสู้รถถัง และจรวดหลายลำกล้อง

## เชนีเลตามาลักซาตีปูล อูเอ

|  เชนีเลตามาลักซาตีปูล อูเอ  |
| --- |
| รถลำเลียงมาลักซา อูเอ ที่โรมาเนียสร้างขึ้น ณ พิพิธภัณฑ์ทหารแห่งชาติในบูคาเรสต์ |
| ชนิด | รถหัวลาก |
| ชาติกำเนิด |  โรมาเนีย |
| บทบาท |
| ผู้ใช้งาน |  โรมาเนีย  ผู้พิทักษ์เหล็ก |
| ประวัติการผลิต |
| ผู้ออกแบบ | เรอโน มาลักซา (การปรับเปลี่ยนหลายอย่าง) |
| ผู้ผลิต | มาลักซา |
| ช่วงการผลิต | ปลาย ค.ศ. 1939 – มีนาคม ค.ศ. 1941 |
| จำนวนที่ผลิต | 126 คัน |
| ข้อมูลจำเพาะ (ข้อมูลจาก) |
| มวล | 2.74 ตัน (6,000 ปอนด์) |
| ความยาว | 2.85 m (9 ft 4 in) |
| ความกว้าง | 1.8 m (5 ft 11 in) |
| ความสูง | 1.26 m (4 ft 2 in) |
| ลูกเรือ | 2 นาย |
|

---

 |
| เกราะ | 9 mm (0.35 in) |
| เครื่องยนต์ | เรอโน, 4 สูบ, ระบายความร้อนด้วยน้ำ 35 แรงม้า (26 กิโลวัตต์) |
| ความจุน้ำหนักบรรทุก | 500 kg (1,100 lb) ในถังของบรรทุก |
| กันสะเทือน | แหนบ |
| ความสูงจากพื้นรถ | 30 ซm (12 in) |
| พิสัยปฏิบัติการ | 100 km (62 mi) |
| ความเร็วสูงสุด | 30 km/h (19 mph) |

ในปี ค.ศ. 1937 ประเทศโรมาเนียยังคงเป็นพันธมิตรประเทศฝรั่งเศส โดยซื้ออูเอประมาณสิบคัน ในฐานะขั้นตอนแรกในการสร้างอุตสาหกรรมยานรบหุ้มเกราะท้องถิ่น รัฐมนตรีกลาโหมของโรมาเนียได้ซื้อสิทธิในปี ค.ศ. 1937 สำหรับผลิตเรอโน อูว์เออ เชอนีแย็ต 300 คัน ยานพาหนะตั้งใจพ่วงปืนต่อต้านรถถังชไนเดอร์ขนาด 47 มม. ใบอนุญาตได้มาโดยโรงงานมาลักซาในบูคาเรสต์ ในภายหลังยานพาหนะนี้ได้รับการตั้งชื่อ*เชนีเลตามาลักซาตีปูล อูเอ* ทุกส่วนของยานพาหนะยกเว้นเครื่องยนต์, กระปุกเกียร์ และแผงหน้าปัดผลิตในประเทศโดยมาลักซา อดีตรถสามคันได้รับการส่งมอบจากโรงงานอาแอมอิกซ์ของฝรั่งเศส การผลิตดำเนินไปตั้งแต่ครึ่งหลังของปี ค.ศ. 1939 ถึงมีนาคม ค.ศ. 1941 ในช่วงที่รถลำเลียง 126 คันได้รับการผลิต การผลิตถูกตัดบทเมื่ออุปทานชิ้นส่วนเรอโนถูกขัดจังหวะเนื่องจากการล่มสลายของฝรั่งเศส จากนั้น เยอรมนีได้ส่งเรอโน อูว์เออ ที่เข้ายึดประมาณห้าสิบคันไปยังโรมาเนีย มีมาลักซาเชอนีแย็ต 126 คันคิดเป็นสาวนใหญ่ของยานพาหนะดังกล่าว (รวมทั้งสิ้น 178 คัน) ในการปฏิบัติการโดยกองทัพบกโรมาเนียในช่วงเริ่มต้นของ*ปฏิบัติการบาร์บาร็อสซา* มีการพบเชอนีแย็ตในประจำการรบในช่วงกบฏผู้พิทักษ์เหล็ก เมื่อถูกใช้โดยผู้พิทักษ์เหล็กสองคัน มาลักซาเชอนีแย็ตไม่ใช่ลอกแบบที่เหมือนกันทั้งหมดของเรอโน อูว์เออ มันหนักกว่า 0.1 ตันและสามารถบรรทุกในถังของบรรทุกได้ 0.15 ตันซึ่งมากกว่าของฝรั่งเศส ความยาว, ความกว้าง และความสูงทั้งหมด เพิ่มขึ้นเล็กน้อยห้าเซนติเมตร, หกเซนติเมตร และหนึ่งเซนติเมตรตามลำดับ เครื่องยนต์ของมันลดลงเล็กน้อยใกล้ ๆ 3 แรงม้า แต่ก็ยังสามารถบรรลุความเร็วสูงสุดและมีระยะเดียวกันกับของฝรั่งเศส

ในกองทัพโรมาเนีย รถลำเลียงแบบนี้ได้รับการนำไปใช้ในกองร้อยต่อต้านรถถัง ในการลากจูงชไนเดอร์ 47 มม. แบบ 1936 — โดยเป็นปืนที่หนักกว่าในกองทัพฝรั่งเศส ซึ่งถือว่าเรอโน อูว์เออ มีน้ำหนักเบาเกินกว่าจะเคลื่อนย้ายปืนที่มีลำกล้องปืนขนาดนี้ — และในฐานะที่เป็นรถลำเลียงอาวุธยุทโธปกรณ์และเชื้อเพลิงในกรมทหารม้ายานยนต์ ครั้นภายหลัง ค.ศ. 1943 ยานพาหนะ 33 ค้นจากห้าสิบคันที่อยู่รอดได้รับการนำมาใช้เพื่อการฝึก มีสิบเจ็ดคันตั้งแต่มกราคม ค.ศ. 1944 จนถึงเดือนมีนาคมสร้างใหม่โดยโรงงานมาลักซา ซึ่งเสริมกำลังพวกมันลากของเยอรมันที่หนักกว่าปืนต่อต้านรถถัง 50 มม. แอล/60 ยานพาหนะของโรมาเนีย รวมถึงรถที่นำเข้าสิบคัน ได้นำการผลิตเรอโน อูว์เออ ทั้งหมดมาถึงประมาณ 5,294 คัน

## การใช้

เรอโน อูว์เออถูกใช้งานมาตั้งแต่เริ่มต้นสงครามโลกครั้งที่สองโดยกองทัพฝรั่งเศส และต่อมาก็ถูกกดดันเข้าสู่การรับใช้กองทัพเยอรมัน เช่นเดียวกับการใช้ในจำนวนจำกัดโดยฝรั่งเศสเสรีและกองกำลังโรมาเนีย

### การใช้ของฝรั่งเศส

การสวนสนามทางทหารของเรอโน อูว์เออ ในปารีสเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1936
เรอโน อูว์เออ ในพิพิธภัณฑ์กองทัพบกบรัสเซลส์
*เชอนีแย็ต*ส่วนใหญ่ได้รับการจัดสรรให้แก่กรมทหารราบเป็นมาตรฐานหลัก ครั้งแรกเมื่อวันที่ 10 กันยายน ค.ศ. 1932 มี*เชอนีแย็ต*หกคันอยู่ใน*กองร้อยนอกแถว* (กองร้อยนี้ไม่ได้อยู่ใต้บังคับบัญชาของกองพันใด ๆ และทำหน้าที่ในฐานะพลาธิการประจำกรมทหาร, การบำรุงรักษา และหน่วยทดแทน) และอีกสามคันใน*กองร้อยเครื่องกลประจำกรมทหาร* ซึ่งเป็นกองร้อยสนับสนุนอาวุธหนัก หน้าที่หลักอย่างเป็นทางการของพวกมันคือยานพาหนะจัดส่ง เพื่อเอื้ออำนวยตำแหน่งแนวหน้าพร้อมอมภัณฑ์และสิ่งจำเป็นอื่น ๆ ขณะอยู่ภายใต้การยิงปืนใหญ่ เกราะเบาเพียงพอที่จะหยุดเศษกระสุนขนาดเล็กและปืนไรเฟิลหรือปืนกลในระยะที่มากกว่า 300 เมตร เรอโน อูว์เออ สามารถบรรทุกหรือลากเสบียงได้ประมาณ 1,000 กิโลกรัม สิ่งนี้รวม 350 กก. ในถังของบรรทุก และ 600 กก. ในเทรลเลอร์ ของบรรทุกทั่วไปรวมลูกปืนครกบรองท์ 81 มม., กระสุนสำหรับปืนต่อสู้รถถังฮอตช์คิส 25 มม. หรือกระสุนปืนไรเฟิลและกระสุนปืนกล เพื่อระบุว่าพวกมันกำลังลาก หัวลากจะสร้างแผ่นเหล็กรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดเล็กบนหลังคาซึ่งแสดงรูปสามเหลี่ยมสีเหลืองบนพื้นสีน้ำเงินที่ตัดกัน ส่วนที่เหลือของรถปกติจะทาสีเขียวบรอนซ์ทึม ๆ โดยรวม ไม่ได้ใช้โทนสามสีหรือสี่สีที่สลับซับซ้อนตามแบบฉบับของชุดเกราะฝรั่งเศสในยุคนั้น ตำแหน่งส่วนหน้าที่เปิดเผยมากขึ้นจะได้รับการจัดส่งโดยหัวลากเท่านั้น ถังของพวกมันแม้ว่าจะมีขนาดเล็ก แต่ก็ยังสามารถบรรทุกกระสุนปืนต่อสู้รถถัง 25 มม. 150 นัด หรือกระสุนปืนกล 2,688 นัด ทีมปืนครกและปืนคาดว่าจะเคลื่อนย้ายอาวุธของตัวเองได้หากการเคลื่อนที่น้อยกว่า 1,000 เมตร มิฉะนั้น พวกเขาจะบรรจุสองนายในอูว์เออ สำหรับการเคลื่อนที่ที่ยาวนานขึ้น ในทำนองเดียวกัน ปืนกลสี่กระบอกจะได้รับการบรรจุ รถสามารถลากปืนต่อสู้รถถัง 25 มม. เนื่องจากหัวลากมีขนาดเล็กเกินไปที่จะรองรับลูกเรือประจำอาวุธ พวกเขาจึงต้องเดินตามยานพาหนะด้วยเท้า; ผู้ควบคุมชิ้นส่วนในระหว่างขั้นตอนนี้นั่งถัดจากคนขับ*เชอนีแย็ต* เพื่อระบุตำแหน่งใหม่ที่ต้องการของปืนครกหรือปืนของเขา ซึ่งในความเป็นจริง นี่เป็นเพียงโอกาสเดียวที่ภายในกรมทหารราบจะมีลูกเรือคนที่สองปรากฏตัวขึ้นจริง ๆ: พลขับมักจะก่อตัวลูกเรือทั้งหมด แม้ว่าจะมีการแบ่งหน้าที่ผู้ช่วยพลขับ ดังนั้น *เชอนีแย็ต* จึงไม่เคยติดอยู่กับระบบอาวุธรายบุคคลอย่างถาวร; ยกตัวอย่างเช่น ปืนต่อสู้รถถัง 25 มม. แต่ละกระบอก มีทีมม้าของตัวเองเพื่อลากมันสำหรับการขนส่งตามปกติ สำหรับการเคลื่อนที่ในระยะทางไกลขึ้น โดยปกติแล้ว *เชอนีแย็ต* จะได้รับการบรรทุกบนรถบรรทุก โดยมีเทรลเลอร์เรอโน อูว์กา และอาจจะมีปืนครกหรือปืนลาก (บนถนนที่ดี) อยู่ข้างหลัง เทรลเลอร์ขนาดใหญ่ไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งของการลากจูงอย่างเป็นทางการ; มันขาดตลาด โดยมีเพียงหนึ่งคันสำหรับสี่หัวลากต่อคัน (สองคันในแต่ละกรมทหาร) และใช้เพื่อโยกย้ายสิ่งเหล่านี้หากพวกมันพัง ในทางปฏิบัติไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะขนส่งเทรลเลอร์ขนาดเล็กขึ้นบนรถบรรทุก ในขณะที่ใช้ขนาดใหญ่กว่าเพื่อเคลื่อนย้ายหัวลาก เนื่องจากขั้นตอนที่กำหนดได้ลดความเร็วขบวนรถลงเหลือ 15 กม./ชม.

กรมทหารราบแต่ละแห่งมีเรอโน อูว์เออ รวมเก้าคัน ส่วน*คมปานีดีวีซิโอแนร์อองทีชา* (CDAC) ซึ่งเป็นกองร้อยต่อต้านรถถังกองพลยังมี*เชอนีแย็ต*สามคัน ทำให้มีเรอโน อูว์เออ ทั้งหมดสามสิบตัวในกองพลทหารราบปกติ

### การใช้ของอิตาลี

เยอรมนีได้ส่งมอบอูเออจำนวนมากให้แก่ฝ่ายพันธมิตรของตนในภายหลัง เช่น อิตาลี กองทัพบกอิตาลีได้รับอูว์เออ และอูว์เออ 2 จำนวน 64 คัน ในปี ค.ศ. 1941 และใช้พวกมันในฐานะรถลำเลียงอมภัณฑ์ บางคันใช้ในซิซิลี ที่ซึ่งการบุกครองเกาะซิซิลีของฝ่ายสัมพันธมิตร ค.ศ. 1943 รถหลายคันถูกเข้ายึดและใช้โดยกองทัพบกสหรัฐ

### การใช้ของโปแลนด์

กองพลทหารราบแกรนาเดียร์ที่ 1 และ 2 ของกองทัพบกโปแลนด์ซึ่งจัดตั้งขึ้นในประเทศฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1939–1940 ที่ซึ่งแจกจ่ายอูว์เออ 2 นอกจากนี้ กองพลน้อยที่ราบสูงอิสระโปแลนด์ยังได้รับการแจกจ่ายอูว์เออ 2 สิบเจ็ดหน่วยที่เหลือจากการยกเลิกภารกิจของกองพลน้อยที่ราบสูงอิสระโปแลนด์ไปยังฟินแลนด์สิ้นสุดด้วยสหราชอาณาจักร ที่ซึ่งพวกเขาใช้งานโดยกองพันลาดตระเวนเพิร์ท และต่อมาสำหรับการฝึกขับรถโดยกองพลน้อยรถถังที่ 3/16 โปแลนด์

### การใช้ของไทย

กองทัพบกไทยเข้ายึดเรอโน อูว์เออ ได้จำนวนหนึ่งในช่วงสงครามฝรั่งเศส-ไทย

### การใช้ของจีน

กองทัพปฏิวัติแห่งชาติจีนใช้เรอโน อูว์เออ บางคันในช่วงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง

## ดูเพิ่ม

## อ้างอิง

### หมายเหตุ

### บรรณานุกรม

* Pierre Touzin, *Les Engins Blindés Français, 1920–1945, Volume 1*, Paris 1976.
* Pierre Touzin, *Les véhicules blindés français, 1900–1944*. EPA, 1979.
* François Vauvillier, *Les Matériels de l'Armée Française 1: Les Automitrailleuses de Reconnaissance tome 1: L'AMR Renault modèle 1933 type VM — ses précurseurs, ses concurrentes et ses dérivées* Histoire & Collections Paris 2005.
* Leland Ness, *Jane's World War II Tanks and Fighting Vehicles — the complete guide*, London 2002.
* Peter Chamberlain and Hilary L. Doyle, *Encyclopedia of German Tanks of World War Two*, New York 1978.
* Pascal Danjou, *Focus N°1: Renault UE*, Editions du Barbotin 2007.

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Renault UE Jean Erisay Museum of Tosny Normandy France