Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# สงครามแปซิฟิก (แก้ความกำกวม)

**สงครามแปซิฟิก** เป็นสงครามในมหาสมุทรแปซิฟิก อาจหมายถึง

* **สงครามแปซิฟิก**หรือมหาสงครามเอเชียบูรพา เป็นเขตสงครามหนึ่งของสงครามโลกครั้งที่สอง สู้รบกันในมหาสมุทรแปซิฟิกและเอเชียตะวันออกเป็นหลัก
* **สงครามมหาสมุทรแปซิฟิก (ค.ศ. 1879–1884)** เป็นสงครามที่มีผลมาจากการเรียกร้องชายแดนของชิลีเหนือดินแดนชายฝั่งทะเลของโบลิเวียในทะเลทรายอาตากามา และเป็นสงครามที่ทำให้โบลิเวียกลายเป็นประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล
# อาร์ชิบัล เวเวล เอิร์ลเวเวล

| จอมพลเอิร์ลเวเวล The Earl Wavell |
| --- |
| เวเวลในปี 1936 |
|  |
| อุปราชแห่งอินเดีย |
| **ดำรงตำแหน่ง** 1 ตุลาคม 1943 – 21 กุมภาพันธ์ 1947 |
| กษัตริย์ | จอร์จที่ 6 |
| นายกรัฐมนตรี | วินสตัน เชอร์ชิล เคลเมนต์ แอตต์ลี |
| ก่อนหน้า | มาร์ควิสแห่งลินลิธโก |
| ถัดไป | ไวเคานต์เมานต์แบ็ตเทนแห่งพม่า |
|  |
| ข้อมูลส่วนบุคคล |
| เกิด | Archibald Percival Wavell (1883-05-05)5 พฤษภาคม ค.ศ. 1883 โคลเชสเตอร์ มณฑลเอสเซกซ์ ประเทศอังกฤษ |
| เสียชีวิต | 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1950(1950-05-24) (67 ปี) ลอนดอน ประเทศอังกฤษ |
| คู่สมรส | Eugenie Marie Quirk |
| ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง |
| รับใช้ | สหราชอาณาจักร |
| สังกัด | กองทัพบกสหราชอาณาจักร |
| ประจำการ | 1901–1943 |
| ยศ | จอมพล |
| ผ่านศึก | * สงครามบูร์ครั้งที่สอง
* สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
* กบฏอาหรับในปาเลสไตน์
* สงครามโลกครั้งที่สอง
 |
|  |

จอมพล **อาร์ชิบัล เวเวล เอิร์ลเวเวลที่ 1** (อังกฤษ: *Archibald Percival Wavell, 1st Earl Wavell*) เป็นนายทหารบกชาวอังกฤษ มีบทบาทสำคัญในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองในตำแหน่งผู้บัญชาการทหารภาคตะวันออกกลางของกองทัพบริติช โดยในตำแหน่งนี้เขานำกองทัพบริติชเอาชนะกองทัพอิตาลีในเอริเทรีย–เอธิโอเปีย และในตะวันตกของอียิปต์กับในตะวันออกของลิเบียในปฏิบัติการเข็มทิศเมื่อธันวาคม 1940

ต่อมา เขาพ่ายแพ้ต่อกองทัพยานเกราะแอฟริกาของแอร์วีน ร็อมเมิล ในทะเลทรายตะวันตกเมื่อเดือนเมษายน 1941 เขาจึงถูกย้ายไปเป็นผู้บัญชาการกองทัพอินเดียตั้งแต่เดือนกรกฎาคม 1941 ถึงเดือนมิถุนายน 1943 และหลังจากนั้นเป็นดำรงตำแหน่งอุปราชแห่งอินเดียจนเกษียณราชการ และได้รับบรรดาศักดิ์ขุนนางเป็นเอิร์ล

## ประวัติ

เวเวลเกิดเมื่อ 5 พฤษภาคม 1883 ที่เมืองโคลเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ จบการศึกษาจากวิทยาลัยวินเชสเตอร์และต่อด้วยโรงเรียนนายร้อยแซนด์เฮิร์สต์ เขาเข้าร่วมกองทัพอังกฤษและมีประสบการณ์ในสงครามบูร์ครั้งที่สอง, สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ซึ่งได้รับบาดเจ็บจากยุทธการอีแปรส์ครั้งที่สอง และการรบในตะวันออกกลาง

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เวเวลได้รับแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการทหารภาคตะวันออกกลาง และมีบทบาทสำคัญในการรบที่แอฟริกาเหนือ เขาเป็นผู้วางแผนยุทธการปฏิบัติการเข็มทิศ ในปี 1940–41 ซึ่งเป็นชัยชนะใหญ่ของกองทัพบริติชเหนือกองทัพอิตาลีในลิเบีย อย่างไรก็ตาม ความล้มเหลวในกรีซและแอฟริกาเหนือช่วงต่อมาทำให้เขาถูกย้ายไปอินเดียในปี 1941

ในช่วงที่ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการกองทัพอินเดีย และต่อมาเป็นอุปราชแห่งอินเดีย เวเวลต้องรับมือกับสถานการณ์ความไม่สงบ การเคลื่อนไหวของขบวนการเรียกร้องเอกราช และความตึงเครียดระหว่างผู้นำอินเดีย เช่น มหาตมะ คานธี และมุฮัมมัด อะลี จินนาห์ เขาพยายามหาทางประนีประนอมผ่าน "แผนเวเวล" ในปี 1945 แต่ไม่ประสบผลสำเร็จ

เวเวลเป็นนักอ่านและกวี ตลอดชีวิตเขามีความสนใจในวรรณกรรม และได้รวบรวมบทกวีในหนังสือชื่อ *Other Men’s Flowers* ซึ่งสะท้อนรสนิยมทางวรรณศิลป์ของเขา หลังเกษียณ เขาได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นเอิร์ลเวเวล และถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม 1950

## อ้างอิง
# ทัพเรือที่ 7 ของสหรัฐ

| ทัพเรือที่ 7 ของสหรัฐ |
| --- |
|  |
| สถาปนา | 1943–ปัจจุบัน |
| ประเทศ |  สหรัฐ |
| เหล่า |  กองทัพเรือสหรัฐ |
| รูปแบบ | กองเรือ |
| ขึ้นต่อ | ทัพเรือแปซิฟิกของสหรัฐ |
| กองบัญชาการ | กิจการกองเรือสหรัฐโยโกซูกะ |
| สมญา | 'คลับยอชต์อ่าวตังเกี๋ย' (สงครามเวียดนาม) |
| ผู้บังคับบัญชา |
| ผู้บัญชาการปัจจุบัน | พลเรือโท Phillip G. Sawyer |
| ผบ.สำคัญ | พลเรือเอก Thomas C. Kinkaid |

**ทัพเรือที่ 7** เป็นกองเรือที่กำหนดหมายเลขของกองทัพเรือสหรัฐ มีสำนักงานใหญ่ที่กิจการกองเรือสหรัฐโยโกซูกะ (U.S. Fleet Activities Yokosuka) ในโยโกซูกะ ประเทศญี่ปุ่น โดยมีบางหน่วยมีฐานในประเทศญี่ปุ่นและกวม เป็นส่วนหนึ่งของทัพเรือแปซิฟิก ณ ปัจจุบัน เป็นกองเรือสหรัฐวางกำลังส่วนหน้าที่ใหญ่ที่สุด มีเรือ 60 ถึง 70 ลำ อากาศยาน 300 ลำ และกำลังพลกองทัพเรือและเหล่านาวิกโยธิน 40,000 นาย

## อ้างอิง
# พันธมิตรอังกฤษ-ญี่ปุ่น

**พันธมิตรอังกฤษ-ญี่ปุ่น** (อังกฤษ: *Anglo-Japanese Alliance*, ญี่ปุ่น: 日英同盟 *นิชิเอ-โดเม*) หรือชื่ออย่างเป็นทางการคือ **ข้อตกลงพันธไมตรีระหว่างบริเตนใหญ่และญี่ปุ่นฉบับที่หนึ่ง** ได้รับการลงนามในกรุงลอนดอนเมื่อวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1902 การลงนามในข้อตกลงฉบับนี้ถูกมองว่าเป็นการสิ้นสุดนโยบายการโดดเดี่ยวอย่างสง่างามของอังกฤษ ข้อตกลงพันธไมตรีฉบับนี้ได้รับการต่อสัญญาในปี 1905 และ 1911 อย่างไรก็ตาม ในปี 1921 อังกฤษและญี่ปุ่นไม่ต่อสัญญากัน ทำให้พันธมิตรนี้สิ้นสุดลงในปีค.ศ. 1923

ความเป็นไปได้ที่ญี่ปุ่นและอังกฤษจะเป็นพันธมิตรกัน เริ่มจากการที่เมื่อญี่ปุ่นมีชัยในสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง ในปี 1895 มหาอำนาจยุโรปได้แก่ฝรั่งเศส, เยอรมัน และรัสเซีย ได้ออกมาต่อต้านการเข้าครอบครองคาบสมุทรเหลียวตงของญี่ปุ่น ซึ่งเรียกเหตุการณ์นี้ว่าการแทรกแซงสามฝ่าย ซึ่งอังกฤษปฏิเสธเข้าร่วมการแทรงแทรงดังกล่าว นอกจากนี้ อังกฤษยังมีส่วนช่วยญี่ปุ่นในการปราบกบฎนักมวยระหว่างปี 1899 ถึง 1901 หนังสือพิมพ์ *เดอะไทมส์* และ *เทลิกราฟ* ของอังกฤษ ตลอดจนหนังสือพิมพ์ *ไมนิชิ* และ *โยะมิอุริ* ของญี่ปุ่นต่างออกมาสนับสนุนให้ทั้งสองประเทศเป็นพันธมิตรกัน ในที่สุดก็นำไปสู่การเจรจาขึ้นในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1901 และลงนามในปี 1902

พันธมิตรนี้ได้รับการประกาศเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ 1902 ซึ่งรัสเซียก็พยายามจัดตั้งพันธมิตรกับเยอรมันและฝรั่งเศสเป็นการตอบโต้แต่ถูกเยอรมันปฏิเสธ ในวันที่ 16 มีนาคม 1902 ฝรั่งเศสและรัสเซียก็ลงนามในกติกาสัญญาระหว่างกัน ในขณะที่จีนและสหรัฐอเมริกาก็ได้คัดค้านพันธมิตรอังกฤษ-ญี่ปุ่นอย่างหนัก

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Main points of the Anglo-Japanese agreements - by FirstWorldWar.com
* Text of the Anglo-Japanese Alliance of 1902 (bilingual)
* Beasley, W. G. (1962). *The Modern History of Japan.* Boston:
# ปฏิบัติการบอลติก

| ปฏิบัติการบอลติก (ค.ศ. 1941) |
| --- |
| ส่วนหนึ่งของ แนวรบด้านตะวันออกของสงครามโลกครั้งที่สอง |
|

|  |  |
| --- | --- |
| วันที่ | 22 มิถุนายน - 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1941 |
| สถานที่ | รัฐบอลติก, สหภาพโซเวียต |
| ผล |
การรุกรานของเยอรมันประสบผลสำเร็จ |

 |
| คู่สงคราม |
|  ไรช์เยอรมัน |  สหภาพโซเวียต |
| ผู้บังคับบัญชาและผู้นำ |
|
วิลเฮล์ม ริทเทอร์ ฟอน ลีบ |
Fyodor Isodorovich Kuznetsov |
| กำลัง |
|
655,000, 7,673 guns and mortars, 1,389 tanks, 1,070 aircraft |
498,000, 5,573 guns and mortars, 1,393 tanks, 1,210 aircraft |
| ความสูญเสีย |
|
n/a | **Total: 88,486** Killed: 75,202 Wounded: 13,284 Destroyed: 2,523 tanks and SPGs, 990 aircraft |

**ปฏิบัติการบอลติก** ยังเป็นที่รู้จักกันคือปฏิบัติการป้องกันในลิทัวเนียและลัตเวียที่ห้อมล้อมด้วยปฏิบัติการของกองทัพแดง ตั้งแต่วันที่ 22 มิถุนายน ถึง 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1941 ได้ดำเนินการในดินแดนที่ยึดครองได้แก่ ลิทัวเนีย ลัตเวีย และเอสโตเนียในตอบสนองต่อการรุกรานของกองทัพเยอรมัน

## อ้างอิง
# ยุทธการที่เวลีคีเยลูคี

| ยุทธการที่เวลีคีเยลูคี |
| --- |
| ส่วนหนึ่งของ แนวรบด้านตะวันออกในสงครามโลกครั้งที่สอง |
|  เวลีคีเยลูคี(สีแดง, บนด้านซ้าย) และเส้นทางรถไฟลำเลียงที่ใกล้เคียง, ในหัวข้อการรุกของโซเวียตในปี ค.ศ. 1942-1943(คลิกภาพเพื่อขยาย) |
|

|  |  |
| --- | --- |
| วันที่ | 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1942 – 16 มกราคม ค.ศ. 1943 |
| สถานที่ | เวลีคีเยลูคี, Russian SFSR, สหภาพโซเวียต |
| ผล |
โซเวียตชนะ |

 |
| คู่สงคราม |
|  ไรช์เยอรมัน |  สหภาพโซเวียต |
| ผู้บังคับบัญชาและผู้นำ |
|  Kurt von der Chevallerie |  Maksim Purkayev |
| กำลัง |
|
LIX Korps – ~50,000 (on 19 Nov) **Reinforcement forces:** ~50,000 |
3rd Shock Army – 95,608 (on 19 Nov) **Reinforcement forces:** 86,700 |
| ความสูญเสีย |
|
Soviet estimate: ~60.000 killed, missing or wounded, 4.500 captured | **104,022** 31,674 killed or missing 72,348 wounded |

**ปฏิบัติการรุกเวลีคีเยลูคี** ได้ถูกดำเนินโดยกองกำลังแห่งกองทัพแดงของแนวรบคาลินินปะทะกับกองทัพพันเซอร์ที่ 3 แห่งกองทัพเวร์มัคท์ในช่วงการทัพฤดูหนาวในปี ค.ศ. 1942-1943 ด้วยวัตถุประสงค์คือการปลดปล่อยเมืองรัสเซียที่เวลีคีเยลูคี เป็นส่วนหนึ่งของการโอบล้อมแบบก้ามปูทางตอนเหนือของปฏิบัติการรุกทางยุทธศาสตร์รเจฟ-Sychevka (ปฏิบัติการมาส์)

## อ้างอิง
# ประวัติศาสตร์การทหาร

**ประวัติศาสตร์การทหาร** เป็นการรวบรวมบันทึกเหตุการณ์ต่าง ๆ ในประวัติศาสตร์ ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องราวของความขัดแย้ง ตั้งแต่ข้อขัดแย้งระหว่างชนเผ่าพื้นเมืองเล็ก ๆ สองเผ่า ระหว่างสองรัฐ หรือสงครามโลกที่มีผลกระทบต่อประชากรโลกในระดับที่รุนแรง นักประวัติศาสตร์การทหารเป็นผู้ทำการบันทึกประวัติศาสตร์การทหารเหล่านี้

กิจกรรมทางทหาร เป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นมาเป็นเวลานับพันปี แต่การจัดการบันทึกข้อมูลนั้นเป็นไปอย่างหยาบ ๆ สิ่งที่เป็นเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์โลกก่อนประวัติศาสตร์นั้นแทบจะไม่มีข้อมูลหลงเหลืออยู่ แต่นักประวัติศาสตร์หลายคนเชื่อว่า รูปแบบของยุทธวิธี ยุทธศาสตร์ และจุดมุ่งหมายในการทำสงครามต่าง ๆ นั้นแทบจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงมาเป็นเวลาร่วมห้าพันปี ในประวัติศาสตร์ที่มีบันทึกไว้และในรอบ 90,000 ปีตั้งแต่มีเผ่าพันธุ์มนุษย์ปรากฏขึ้นมาบนโลก ตัวอย่างที่ชัดเจนอย่างหนึ่งคือ ยุทธวิธี Double envelopment หรือการล้อมสองด้าน ซึ่งเป็นยุทธวิธีพื้นฐานที่ใช้กันมากในการทำสงคราม ได้ถูกใช้โดย ฮันนิบาล (Hannibal) ที่ยุทธการคันนาย เมื่อ 216 ปีก่อนคริสตกาล ซึ่งเป็นเวลากว่าสองพันสองร้อยปีมาแล้ว ต่อมาอีกเกือบพันปี ก็ถูกใช้อีกโดย Robin Phan Persie คาลิด ไอบิน อัลวาลิด (Khalid ibn al-Walid) ที่ยุทธการวาฮายา (Walaja) ใน ค.ศ. 633 และในอีกซีกโลกหนึ่งก็ได้รับการบันทึกได้โดยซุนวู นักการทหารผู้เขียนตำราพิชัยสงคราม การศึกษาประวัติศาสตร์เหล่านี้ นักการทหารมีจุดประสงค์เพื่อหลีกเลี่ยงการทำความผิดซ้ำเดิมที่มีคนเคยทำมาแล้ว และนำมาใช้เป็นกรณีศึกษาที่ใกล้เคียงกับสถานการณ์เบื้องหน้า เพื่อหยิบยุทธวิธีที่เคยมีการใช้แก้ปัญหาในประวัติศาสตร์มาแล้วมาเป็นหนึ่งในแนวทางการพิจารณา ขอบเขตของประวัติศาสตร์การทหาร จะมีแยกย่อยออกไปเป็นประวัติศาสตร์สงคราม ประวัติศาสตร์ของยุทธการต่าง ๆ การต่อสู้ทั่วไป ศิลปะทางทหาร และการสนับสนุนกิจการทางทหารอื่น

มีวิธีการจัดแบ่งหมวดหมู่ของสงครามอยู่หลายแบบ แต่แบบที่นิยมมากที่สุดคือการแบ่งสงครามออกเป็น สงครามตามแบบ ซึ่งตรงข้ามกับสงครามนอกแบบ โดยสงครามตามแบบจะเกี่ยวข้องกับ การแบ่งฝายชัดเจน มีการจัดการกองทัพเป็นหมวดหมู่ มีการปะทะเข้าหากันโดยตรงโดยไม่ใช้อาวุธทำลายล้างระดับสูง ส่วนสงครามนอกแบบ ได้แก่ การบุกเข้ายึด ปฏิบัติการใต้ดิน การก่อการร้าย หรือการใช้อาวุธทำลายล้างระดับสูงเช่น อาวุธนิวเคลียร์ อาวุธเคมี หรืออาวุธชีวภาพ

## ดูเพิ่ม
# คู

ขณะวางท่อแก๊สในคู
**คู** เป็นโพรงหรือแอ่งในพื้นดินที่โดยปกติมีความลึกมากกว่าความกว้าง (ส่วนร่องธารหรือลำเหมืองจะมีความกว้างมากกว่าความลึก) และแคบกว่าเมื่อเทียบกับความยาว (ตรงข้ามกับหลุม)

ในทางธรณีวิทยา คูเกิดจากการกัดกร่อนโดยแม่น้ำหรือการเคลื่อนที่ของการแปรสัณฐานแผ่นธรณีภาค ในสาขาวิศวกรรมโยธา มักสร้างคูขึ้นมาเพื่อติดตั้งโครงสร้างพื้นฐานหรืออรรถประโยชน์ใต้ดิน (เช่น ท่อแก๊ส ท่อน้ำ หรือสายโทรศัพท์) หรือติดตั้งภายหลังเพื่อเข้าถึงสิ่งดังกล่าว นอกจากนี้ยังมีการขุดคูเพื่อความมุ่งหมายป้องกันทางทหาร (เรียก **สนามเพลาะ**) ในทางโบราณคดี "วิธีคู" (trench method) ใช้สำหรับค้นหาและขุดค้นซากโบราณหรือเพื่อขุดเข้าชั้นดินตะกอน

## ธรณีวิทยา

ร่องลึกบางแห่งเกิดจากการกัดเซาะของน้ำที่ไหลผ่านหรือธารน้ำแข็ง (ซึ่งอาจหายไปนานแล้ว) ร่องลึกบางแห่ง เช่นหุบเขาที่แยกกันหรือร่องลึกใต้ทะเลเกิดจากการเคลื่อนตัวทางธรณีวิทยาของแผ่นเปลือกโลกร่องลึกใต้ทะเลบางแห่งได้แก่ร่องลึกมาเรียนาและร่องลึกอะลูเชียน ร่องลึกเดิมมีลักษณะทางธรณีฟิสิกส์ค่อนข้างลึก (ประมาณ 10 กิโลเมตร (6.2 ไมล์)) เป็นเส้นตรงและแคบ และเกิดจากการมุดตัวของแผ่นเปลือกโลกเมื่อแผ่นเปลือกโลกมาบรรจบกัน

## วิศวกรรมโยธา

ใน สาขา วิศวกรรมโยธาของการก่อสร้างและการบำรุงรักษาโครงสร้างพื้นฐาน ร่องน้ำมีบทบาทสำคัญ ร่องน้ำใช้สำหรับติดตั้งโครงสร้างพื้นฐานหรือสาธารณูปโภคใต้ดิน (เช่นท่อส่งก๊าซท่อประปา สาย สื่อสารและท่อส่ง ) ที่อาจกีดขวางหรือเสียหายได้ง่ายหากติดตั้งไว้เหนือพื้นดิน ร่องน้ำมีความจำเป็นในภายหลังสำหรับการเข้าถึงการติดตั้งเหล่านี้เพื่อให้บริการ อาจสร้างร่องน้ำเพื่อค้นหาท่อและโครงสร้างพื้นฐานอื่นๆ ที่ไม่ทราบตำแหน่งที่แน่นอนอีกต่อไป ("ร่องน้ำค้นหา" หรือ "ช่องค้นหา")

ทางเลือกอื่นสำหรับการขุดร่องคือการสร้างอุโมงค์สาธารณูปโภคอุโมงค์ดังกล่าวอาจขุดได้โดยการขุดเจาะหรือทำร่องสำหรับ การก่อสร้าง แบบตัดและกลบข้อดีของอุโมงค์สาธารณูปโภคคือลดการใช้บ่อพักน้ำเพื่อการบำรุงรักษา ย้ายตำแหน่งได้ในครั้งเดียว การขุดและซ่อมแซมน้อยลงเมื่อเทียบกับท่อสายเคเบิลแยกสำหรับแต่ละสาย เมื่อทำแผนที่ไว้อย่างดีแล้ว ก็จะทำให้เข้าถึงสาธารณูปโภคทั้งหมดได้อย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องขุดร่องทางเข้าหรือใช้แผนที่สาธารณูปโภคที่ซับซ้อนและมักจะไม่แม่นยำ

## อ้างอิง
# กุสตาฟ ยานี

| กุสตาฟ ยานี |
| --- |
|  |
| เกิด | (1883-10-21)21 ตุลาคม ค.ศ. 1883 ฟียูเม, Moson County, ราชอาณาจักรฮังการี, ออสเตรีย-ฮังการี |
| เสียชีวิต | พฤศจิกายน 26, 1947(1947-11-26) (64 ปี) บูดาเปสต์, ฮังการี |
| รับใช้ |  ออสเตรีย-ฮังการี (ถึงปี 1918)  ราชอาณาจักรฮังการี (ค.ศ. 1920–1946) |
| แผนก/สังกัด | กองทัพออสเตรีย-ฮังการี กองทัพราชอาณาจักรฮังการี |
| ประจำการ | 1905–43 |
| ชั้นยศ | เคอเนิลเจเนอรัล |
| หน่วย | I Corps Second Army |
| การยุทธ์ | * สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
* สงครามโลกครั้งที่สอง
* :Battle of Voronezh
* :ยุทธการที่สตาลินกราด
 |
| บำเหน็จ | * กางเขนเหล็ก
* กางเขนเหล็กกางเขนอัศวิน
 |

วิเตซ **กุสตาฟ ยานี** (ฮังการี: *Gusztáv Jány*) เป็นผู้บัญชาการฮังการีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้บังคับบัญชากองทัพฮังการีที่สองในยุทธการที่สตาลินกราดต่อมาเขาถูกตัตสินว่ามีความผิดในข้อหาก่ออาชญากรรมสงครามและประหารชีวิต

## หมายเหตุ
# การเดินทางของเพร์รี

ภาพวาดการเดินทางใน ค.ศ. 1854
**การเดินทางของเพร์รี** (黒船来航 (*kurofune raikō*)) เป็นการเดินทางทางการทูตและการทหารระหว่างปี ค.ศ. 1853 - 1854 ไปยังรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ซึ่งเกี่ยวข้องกับการเดินทางสองครั้งโดยเรือรบของกองทัพเรือสหรัฐ มีเป้าหมายในการสำรวจ รวมถึงการสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตและการเจรจาข้อตกลงทางการค้ากับนานาประเทศในภูมิภาค การเปิดการติดต่อกับรัฐบาลญี่ปุ่นถือเป็นความสำคัญลำดับต้น ๆ ของการสำรวจนี้ และเป็นหนึ่งในเหตุผลสำคัญที่ทำให้การสำรวจนี้เกิดขึ้น

การเดินทางอยู่ภายใต้การบัญชาการของ พลเรือจัตวา แมทธิว ซี. เพร์รี ภายใต้คำสั่งจาก ประธานาธิบดี มิลลาร์ด ฟิลล์มอร์ มีเป้าหมายหลักคือการบังคับให้ยุตินโยบายการปิดประเทศของญี่ปุ่นที่มีมาอย่างยาวนานกว่า 220 ปี และเปิดท่าเรือของญี่ปุ่นเพื่อการค้ากับอเมริกาผ่านการเจรจาต่อรองด้วยเรือปืนหากจำเป็น การเดินทางของเพร์รีนำไปสู่การสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างญี่ปุ่นกับมหาอำนาจตะวันตกโดยตรง และในที่สุดก็นำไปสู่การล่มสลายในการปกครองโดยรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ และเกิดการการฟื้นฟูพระราชอำนาจของจักรพรรดิหลังจากนั้น เส้นทางการค้าของญี่ปุ่นที่ขยายตัวอย่างรวดเร็วได้นำคตินิยมศิลปะญี่ปุ่นไปสู่สังคมโลกซึ่งวัฒนธรรมญี่ปุ่นในแง่มุมต่าง ๆ มีอิทธิพลต่อศิลปะในยุโรปและอเมริกา

## ปูมหลัง

การค้าที่เพิ่มขึ้นระหว่างอเมริกาและจีน และการมีอยู่ของนักล่าวาฬ ชาวอเมริกันนอกชายฝั่งของญี่ปุ่น และการรวมกลุ่มของมหาอำนาจยุโรปในเอเชีย ล้วนเป็นปัจจัยสนับสนุนในการตัดสินใจของประธานาธิบดีฟิลมอร์ให้ส่งคณะเดินทางไปยังญี่ปุ่น ในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 นโยบายปิดประเทศของญี่ปุ่นกำลังถูกท้าทายมากขึ้นเรื่อยๆ ในปี ค.ศ. 1844 พระเจ้าวิลเลิมที่ 2 แห่งเนเธอร์แลนด์ ได้ส่งพระราชหัตถเลขาเรียกร้องให้ญี่ปุ่นยุตินโยบายปิดประเทศด้วยพระองค์เอง ก่อนที่การเปลี่ยนแปลงจะถูกบังคับจากโลกภายนอก ระหว่างปี ค.ศ. 1790 ถึง ค.ศ. 1853 เรือสหรัฐอย่างน้อยยี่สิบเจ็ดลำ (รวมถึงเรือรบสามลำ) ได้ไปเยือนญี่ปุ่น

มีการพบเห็นการบุกรุกน่านน้ำญี่ปุ่นโดยเรือต่างประเทศเพิ่มขึ้น และสิ่งนี้นำไปสู่การอภิปรายภายในอย่างมากในญี่ปุ่นเกี่ยวกับวิธีที่ดีที่สุดในการรับมือกับภัยคุกคามต่ออำนาจอธิปไตยทางเศรษฐกิจและการเมืองของญี่ปุ่น ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1851 ดาเนียล เว็บสเตอร์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐ ได้อนุญาตให้ พลเรือจัตวา จอห์น เอช. ออลิค ผู้บัญชาการกองเรืออินเดียตะวันออกของอเมริกา ส่งลูกเรือชาวญี่ปุ่นที่เรืออับปางจำนวน 17 คน ซึ่งพำนักอยู่ในซานฟรานซิสโกกลับญี่ปุ่น ซึ่งอาจเปิดโอกาสให้มีความสัมพันธ์ทางการค้ากับญี่ปุ่น

## อ้างอิง
# ผู้เผด็จการ

อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ (ขวา) ผู้เผด็จการเยอรมนี และเบนิโต มุสโสลินี (ซ้าย) ผู้เผด็จการอิตาลี
**ผู้เผด็จการ** (อังกฤษ: *dictator*) เป็นผู้ปกครอง (คือ สมบูรณาญาสิทธิราชย์หรืออัตตาธิปไตย) ที่มีอำนาจเบ็ดเสร็จแต่เพียงผู้เดียว (ซึ่งอาจรวมถึงการควบคุมทางทหารหรือสินบน แต่ไม่จำเป็นเสมอไป) แต่ไม่ถูกจำกัดอยู่เฉพาะในวงศาคณาญาติ อย่างสมบูรณาญาสิทธิราชย์ เมื่อรัฐอื่นเรียกประมุขแห่งรัฐใดรัฐหนึ่งว่า ผู้เผด็จการ รัฐนั้นจะถูกเรียกว่า เผด็จการ คำนี้กำเนิดขึ้นเป็นตำแหน่งของฝ่ายปกครองในโรมโบราณที่ถูกแต่งตั้งโดยวุฒิสภา เพื่อปกครองสาธารณรัฐในยามฉุกเฉิน (ดูเพิ่มที่ ผู้เผด็จการโรมัน)

โดยทั่วไป การใช้คำว่า "ผู้เผด็จการ" สมัยใหม่มักใช้อธิบายผู้นำที่ถือ และ/หรือ ละเมิดอำนาจจากบุคคลเกินธรรมดา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง อำนาจที่จะออกกฎหมายโดยไม่มีการจำกัดจากสภานิติบัญญัติ เผด็จการมักเข้าลักษณะดังต่อไปนี้ การเลื่อนการเลือกตั้งและยกเลิกเสรีภาพพลเมือง การประกาศสถานการณ์ฉุกเฉิน การปกครองโดยกฤษฎีกา การปราบปรามคู่แข่งทางการเมืองโดยไม่อาศัยกระบวนการนิติธรรม รวมทั้งรัฐพรรคการเมืองเดียวและลัทธิบูชาบุคคล ผู้นำทั้งหลายที่เถลิงอำนาจในหลากหลายระบอบ เช่น เผด็จการทหาร รัฐพรรคการเมืองเดียว และรัฐบาลพลเรือนที่อยู่ภายใต้การปกครองส่วนตัว ถูกเรียกว่าเป็น ผู้เผด็จการ ทั้งนี้ พวกเขาอาจมีมุมมองทางการเมืองเป็นฝ่ายซ้ายหรือฝ่ายขวา หรืออาจเป็นกลางทางการเมืองก็ได้

## ดูเพิ่ม

* สถานการณ์ฉุกเฉิน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Current Dictators of the World
* WorldStatesmen
# สภาพนอกอาณาเขต

ในกฎหมายระหว่างประเทศ **สภาพนอกอาณาเขต** (อังกฤษ: *extraterritoriality*) หมายถึง สภาพที่ได้รับยกเว้นจากเขตอำนาจของกฎหมายท้องถิ่น มักเป็นผลมาจากการเจรจาทางการทูต

ตามประวัติศาสตร์ สภาพนอกอาณาเขตเกิดแก่ปัจเจกบุคคลเป็นหลัก เพราะมักมีการอ้างเขตอำนาจเหนือตัวบุคคลมากกว่าพื้นที่ สภาพนอกอาณาเขตยังนำไปใช้บางส่วนได้กับสถานที่ เช่น ความคุ้มกันที่ให้แก่คณะผู้แทนทางทูต ฐานทัพของต่างชาติ หรือสำนักงานต่าง ๆ ของสหประชาชาติ กรณีที่เกิดขึ้นบ่อยที่สุด 3 กรณี ซึ่งปัจจุบันเป็นที่รับรู้กันในระดับระหว่างประเทศนั้น ว่าด้วยตัวบุคคลและทรัพย์สินของประมุขแห่งรัฐและหัวรัฐบาลต่างประเทศ ตัวบุคคลและทรัพย์สินของเอกอัครราชทูตและนักการทูตอื่น ๆ และเรือในน่านน้ำสากล

## อ้างอิง
# เจ้าชายยาซูฮิโตะ ชิจิบุโนะมิยะ

| เจ้าชายยาซูฮิโตะ ชิจิบุโนะมิยะ |
| --- |
|  |
| ชิจิบุโนะมิยะ |
| ประสูติ | 25 มิถุนายน พ.ศ. 2445 (ค.ศ. 1902) |
| สวรรคต | 4 มกราคม พ.ศ. 2496 พระชนมายุได้ 52 ปี |
| พระชายา | เซ็ตสึโกะ มัตสึไดระ |
| ราชวงศ์ | ราชวงศ์ญี่ปุ่น |
| พระราชบิดา | จักรพรรดิไทโช |
| พระราชมารดา | จักรพรรดินีเทเม |

**เจ้าชายยาซูฮิโตะ ชิจิบุโนะมิยะ** (秩父宮 雍仁, Chichibu no miya Yasuhito Shinnō?, 25 มิถุนายน พ.ศ. 2445 - 4 มกราคม พ.ศ. 2496) หรือ **เจ้าชายยาซูฮิโตะ** เป็นพระราชโอรสพระองค์รองในจักรพรรดิไทโช และเป็นพระอนุชาในจักรพรรดิโชวะ พระองค์ทรงเป็นผู้อุปถัมภ์ ด้านกีฬา, การแพทย์ โดยก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง ทรงสามารถตรัสภาษาอังกฤษได้ จึงได้ทรงดูแลความสัมพันธ์ระหว่าง พระราชวงศ์อังกฤษ และพระราชวงศ์ญี่ปุ่น พระองค์ได้ทรงเข้าประจำการในกองทัพญี่ปุ่น พระองค์นั้นก็เหมือนกับเจ้าชายพระองค์อื่น ๆ ในราชวงศ์ที่ญี่ปุ่นที่ได้รับการอภัยโทษไม่ต้องเป็นอาชญากรสงคราม หลังจากแพ้สงครามโลกครั้งที่สอง

## อภิเษกสมรส

ในวันที่ 28 กันยายน ค.ศ. 1928 พระองค์ได้เข้าพิธีอภิเษกสมรสกับ เซ็ตสึโกะ มัตสึไดระ ธิดาใน มัตสุดะอิระ สึสุเนโอะ ทูตญี่ปุ่นประจำสหรัฐอเมริกา และสหราชอาณาจักร ทั้งสองพระองค์ไม่มีพระโอรสธิดาด้วยกัน เป็นอันสิ้นสุดของราชสกุลชิชิบุ

## พระฉายาลักษณ์

* เจ้าชายยาซูฮิโตะ ชิจิบุโนะมิยะขณะพระชันษา 20 ปี
* พิธีอภิเษกสมรส
* พิธีอภิเษกสมรส
* เจ้าชิชิบุในสเตเดียม
* เสด็จเยือนฮิโรซะกิ
* ที่ประทับในอดีต
* พระอนุสาวรีย์เจ้าชายยาซูฮิโตะ ชิจิบุโนะมิยะ

## อ้างอิง

* Kunaicho | Their Imperial Highnesses Prince and Princess Chichibu
* เก็บถาวร 2007-11-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
# เจ้าชายนารูฮิซะ คิตาชิรากาวะโนะมิยะ

| เจ้าชายนารูฮิซะ คิตาชิรากาวะโนะมิยะ |
| --- |
|  |
| เกิด | 18 เมษายน พ.ศ. 2430 โตเกียว จักรวรรดิญี่ปุ่น |
| เสียชีวิต | 1 เมษายน พ.ศ. 2466 (35 ปี) ปีแยร์-ลา-ก็องปาญ สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3 |
| รับใช้ | จักรวรรดิญี่ปุ่น |
| แผนก/สังกัด | กองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่น |
| ประจำการ | พ.ศ. 2451–2466 |
| ชั้นยศ | พันเอก |

**เจ้าชายนารูฮิซะ คิตาชิรากาวะโนะมิยะ** (北白川宮成久王 (*Kitashirakawa-no-miya Naruhisa-ō*); 18 เมษายน พ.ศ. 2430 – 1 เมษายน พ.ศ. 2466) เป็นโอเกะและเป็นมิยะแห่งคิตาชิรากาวะ เป็นพระชามาดาในจักรพรรดิเมจิ และเป็นทหารแห่งกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น

## พระประวัติ

เจ้าชายนารูฮิซะเป็นพระโอรสในเจ้าชายโยชิฮิซะ คิตาชิรากาวะโนะมิยะ (北白川宮能久親王) ประสูติแต่เจ้าหญิงโทมิโกะ พระชายาฯ (能久親王妃富子) หลังการสิ้นพระชนม์ของเจ้าชายโยชิฮิซะในสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่งเมื่อ พ.ศ. 2438 เจ้าชายนารูฮิซะจึงขึ้นเป็นผู้สืบราชทินนามมิยะแห่งคิตาชิรากาวะต่อมา ทั้งนี้พระองค์มีพระเชษฐาต่างพระมารดาคือ เจ้าชายสึเนฮิซะ ทาเกดะโนะมิยะ และมีพระสหายร่วมชั้นเรียนได้แก่ เจ้าชายยาซูฮิโกะ อาซากะโนะมิยะ, เจ้าชายนารูฮิโกะ ฮิงาชิกูนิโนะมิยะ และฟูมิมาโระ โคโนเอะ

เจ้าชายนารูฮิซะสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนทหารบกรุ่นที่ 20 เมื่อ พ.ศ. 2447 ได้รับยศ *ร้อยตรี* ครั้นสำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยเสนาธิการทหารบกรุ่นที่ 26 ได้รับยศเป็น *พันเอก* อยู่ในเหล่าปืนใหญ่

เจ้าชายนารูฮิซะเสกสมรสกับเจ้าหญิงฟูซาโกะ คาเนะโนะมิยะ (周宮房子内親王; 28 มกราคม พ.ศ. 2433 – 11 สิงหาคม พ.ศ. 2517) พระราชธิดาในจักรพรรดิเมจิ เมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2452 มีพระโอรส-ธิดาด้วยกันสี่พระองค์ ได้แก่

1. เจ้าชายนางาฮิซะ คิตาชิรากาวะโนะมิยะ (北白川宮永久王; 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2453 – 4 กันยายน พ.ศ. 2483) เสกสมรสกับซาจิโกะ โทกูงาวะ (徳川祥子) มีพระโอรสธิดาด้วยกันสองพระองค์
2. นางมิเอโกะ ทาจิบานะ (立花美年子; 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2454 – 10 มีนาคม พ.ศ. 2513) เสกสมรสกับไวเคานต์ทาเนกัตสึ ทาจิบานะ (立花種勝)
3. นางซาวาโกะ ฮิงาชิโซโนะ (東園佐和子; 21 ตุลาคม พ.ศ. 2456 – 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2544) เสกสมรสกับไวเคานต์โมโตฟูมิ ฮิงาชิโซโนะ (東園基文)
4. นางทาเอโกะ โทกูงาวะ (徳川多恵子; 15 มีนาคม พ.ศ. 2463 – 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2497) เสกสมรสกับโยชิฮิซะ โทกูงาวะ (徳川圀禎)

เจ้าชายนารูฮิซะทรงเข้ารับการศึกษาด้านการทหาร ณ *École Spéciale Militaire de Saint-Cyr* ประเทศฝรั่งเศส พร้อมกับเจ้าชายนารูฮิโกะ ฮิงาชิกูนิโนะมิยะ และเจ้าชายยาซูฮิโกะ อาซากะโนะมิยะ ช่วง พ.ศ. 2465–2466 กระทั่งวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2466 รถยนต์พระที่นั่งของเจ้าชายนารูฮิซะประสบอุบัติเหตุ พระองค์สิ้นพระชนม์ ขณะที่เจ้าหญิงฟูซาโกะ พระชายาฯ บาดเจ็บสาหัส และเจ้าชายยาซูฮิโกะทรงได้รับบาดเจ็บ และทุพพลภาพที่พระเพลามาแต่นั้น

## อ้างอิง
# มาร์ควิส

**มาร์ควิส** (อังกฤษ: *marquess*) หรือ **มาร์กี** (ฝรั่งเศส: *marquis*) เป็นบรรดาศักดิ์สืบตระกูลแบบหนึ่งของยุโรป ซึ่งมักสืบทอดให้กับประเทศในอาณานิคมด้วย บรรดาศักดิ์นี้ยังใช้แปลเพื่อเทียบเคียงกับบรรดาศักดิ์ในประเทศในเอเชีย อาทิ ประเทศจีน ประเทศญี่ปุ่น และประเทศไทย ในหมู่เกาะอังกฤษ มาร์ควิสมีฐานะสูงกว่า เคานต์หรือเอิร์ล แต่ต่ำกว่าดยุก

มาร์ควิสเป็นหนึ่งในบรรดาศักดิ์ที่เริ่มหายไปในปัจจุบัน โดยความแตกต่างระหว่างบรรดาศักดิ์เคานต์กับมาร์ควิสอยู่ที่อาณาเขตที่ปกครอง ซึ่งเรียกว่า มาร์ก หรือ มาช อันอยู่นอกของอาณาบริเวณปกครองของเคานต์ที่เรียกว่า เคาน์ตี ทั้งนี้ เนื่องจากมาร์ควิสได้รับความไว้วางใจทางการทหารให้รักษาชายแดน มาร์ควิสจึงจัดได้ว่าเป็นบรรดาศักดิ์ขุนนางที่มีความสำคัญกว่าเคานต์ ยกเว้นกับกรณีดยุกซึ่งเป็นบรรดาศักดิ์ที่สงวนไว้สำหรับสมาชิกราชวงศ์หรือผู้ที่คู่ควรเท่านั้น

ภริยาของมาร์ควิส หรือสุภาพสตรีที่มีบรรดาศักดิ์เป็นมาร์ควิส จะเรียกว่า **มาร์เชอเนส** (อังกฤษ: *marchioness*) ในหมู่เกาะอังกฤษ หรือ **มาร์กีซ** (ฝรั่งเศส: *marquise*) ในประเทศอื่น ๆ ในยุโรป

## ดูเพิ่ม

* บรรดาศักดิ์ยุโรป
# ราชอาณาจักรฮิญาซ

| ราชอาณาจักรฮัชไมต์ฮิญาซالمملكة الحجازية الهاشمية |
| --- |
| ค.ศ. 1916–ค.ศ. 1925 |
|
ธงชาติ (1917-1920) ธงชาติ (1920-1926)

ตราแผ่นดิน

 |
| ราชอาณาจักรฮิญาซ (เขียว) |
| เมืองหลวง | มักกะฮ์ |
| ภาษาทั่วไป | อาหรับ, ออตโตมันเติร์ก |
| ศาสนา  | อิสลาม |
| การปกครอง | สมบูรณาญาสิทธิราชย์ |
| พระมหากษัตริย์ |   |
|  |
| • ค.ศ. 1916 – 1924  | ฮุสเซน บิน อาลี |
| • ค.ศ. 1924 – 1925  | อาลี บิน ฮุสเซน |
|  |
| ยุคประวัติศาสตร์ | สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง สมัยระหว่างสงคราม |
|  |
| • สถาปนา  | 10 มิถุนายน ค.ศ. 1916 |
| • ได้รับการรับรอง  | 10 สิงหาคม ค.ศ. 1920 |
| • ถูกพิชิตโดยรัฐสุลต่านนัจญด์  | 19 ธันวาคม ค.ศ. 1925 |
| • อิบน์ ซะอูดขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งฮิญาซ  | 8 มกราคม ค.ศ. 1926 |
|  |
| ประชากร |
|  |
| • ค.ศ. 1920  | 850,000 คน |
|  |
|

|  |  |
| --- | --- |
| **ก่อนหน้า** | **ถัดไป** |
|

|  |  |
| --- | --- |
|  | จังหวัดฮิญาซ |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| ราชอาณาจักรฮิญาซและนัจญด์ |  |
| เอมิเรตทรานส์จอร์แดน |  |

 |

 |
| ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ |  ซาอุดีอาระเบีย  จอร์แดน |

**ราชอาณาจักรฮัชไมต์ฮิญาซ** (อังกฤษ: *Hashemite Kingdom of Hejaz*; อาหรับ: المملكة الحجازية الهاشمية, *Al-Mamlakah al-Ḥijāziyyah Al-Hāshimiyyah*) เป็นรัฐที่ตั้งอยู่ในภูมิภาคฮิญาซบนคาบสมุทรอาหรับ ได้รับเอกราชหลังจักรวรรดิออตโตมันล่มสลายในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และปกครองโดยกษัตริย์แห่งราชวงศ์ฮัชไมต์ จนถึงปี ค.ศ. 1925 ราชอาณาจักรแห่งนี้ก็ถูกพิชิตโดยรัฐสุลต่านนัจญด์ กลายเป็นราชอาณาจักรฮิญาซและนัจญด์ และพัฒนามาเป็นประเทศซาอุดีอาระเบียในปัจจุบัน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ราชอาณาจักรฮิญาซ
* Kingdom of Hejaz 1915–1925 - CRW Flags Inc.
# สนธิสัญญาเนอยี-ซูร์-แซน

สนธิสัญญาเนอยี-ซูร์-แซน| ดินแดนของบัลแกเรียที่มีการเปลี่ยนแปลงจากสนธิสัญญาเนอยี-ซูร์-แซน |
| วันลงนาม | 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1919 |
| ที่ลงนาม | เนอยี-ซูร์-แซน ฝรั่งเศส |
| เงื่อนไข | สัตยาบันโดยบัลแกเรียและสี่มหาสัมพันธมิตร |
| ผู้ลงนาม |  บัลแกเรีย

---

 จักรวรรดิบริติช
 ฝรั่งเศส
 อิตาลี
 ญี่ปุ่น
 สหรัฐ
 กรีซ
 โรมาเนีย
 ยูโกสลาเวีย

พันธมิตรอื่น ๆ
* เบลเยียม
* จีน
* คิวบา
* โปแลนด์
* โปรตุเกส
* สยาม
* เชโกสโลวาเกีย
 |
| ผู้เก็บรักษา | รัฐบาลฝรั่งเศส |
| ภาษา | ฝรั่งเศส, อังกฤษ, อิตาลี |

**สนธิสัญญาเนอยี-ซูร์-แซน** (ฝรั่งเศส: *Traité de Neuilly-sur-Seine*; อังกฤษ: *Treaty of Neuilly-sur-Seine*) เป็นสนธิสัญญาสันติภาพที่ลงนามระหว่างบัลแกเรียกับประเทศฝ่ายพันธมิตรในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

สนธิสัญญาเนอยี-ซูร์-แซน ที่ลงนามโดยพระเจ้าซาร์บอริสที่ 3 แห่งบัลแกเรียและอาแลกซันดาร์ สตัมบอลีย์สกี
## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม

* สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
* ราชอาณาจักรบัลแกเรีย