# อุมัร อิบน์ อับดุลอะซีซ

| อุมัรที่ 2 عمر بن عبد العزيز |
| --- |
| *เคาะลีฟะฮ์ อะมีรุลมุอ์มินีน* |
| ดีนารทองคำของอุมัรที่ 2 ผลิตที่ดามัสกัส, ค.ศ. 719/20 |
| เคาะลีฟะฮ์องค์ที่ 8 แห่งรัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์ |
| ครองราชย์ | 22 กันยายน ค.ศ. 717/ฮ.ศ.99 – 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 720/ฮ.ศ. 101 |
| ก่อนหน้า | สุลัยมาน อิบน์ อับดุลมะลิก |
| ถัดไป | ยะซีดที่ 2 |
|  |
| ประสูติ | 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 680/ฮ.ศ. 61 มะดีนะฮ์ คาบสมุทรอาหรับ รัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์ |
| สวรรคต | ป. 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 720/ฮ.ศ. 101 (37 พรรษา) Dayr Sim'an, ซีเรีย รัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์ |
| ฝังพระศพ | Dayr Sim'an, ซีเรีย รัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์ |
| คู่อภิเษก | ฟาฏิมะฮ์ บินต์ อับดุลมะลิก |
| พระราชบุตร | * อับดุลลอฮ์
* อับดุลมะลิก
* อับดุลอะซีซ
* Asim
* อับดุรเราะห์มาน
* สุลัยมาน
* Maslama
* ซัยด์
* อุบัยดุลลอฮ์
* อุษมาน
 |
|

| พระนามเต็ม |
| --- |
| อะบูฮัฟศ์ อุมัร อิบน์ อับดุลอะซีซ อิบน์ มัรวาน อิบน์ อัลฮะกัม |

 |
| ราชวงศ์ | มัรวาน |
| ราชวงศ์ | อุมัยยะฮ์ |
| พระราชบิดา | อับดุลอะซีซ อิบน์ มัรวาน |
| พระราชมารดา | อุมม์ อาศิม บินต์ อาศิม อิบน์ อุมัร อิบน์ อัลค็อฏฏอบ |
| ศาสนา | อิสลาม |

**อุมัร อิบน์ อับดุลอะซีซ** (อาหรับ: عمر بن عبد العزيز, อักษรโรมัน: *ʿUmar ibn ʿAbd al-ʿAzīz*; 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 680 – ป. 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 720) โดยทั่วไปรู้จักในพระนาม **อุมัรที่ 2** (عمر الثاني) เป็นเคาะลีฟะฮ์แห่งรัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์องค์ที่ 8 พระองค์ทรงมีส่วนสำคัญหลายประการและได้ปฏิรูปสังคม และมักระบุเป็นมุญัดดิดคนแรกและเคาะลีฟะฮ์ผู้ชอบธรรมแห่งอิสลามองค์ที่ 6

พระองค์เป็นลูกพี่ลูกน้องในอดีตเคาะลีฟะฮ์ โดยเป็นพระราชโอรสของอับดุลอะซีซ พระอนุชาในอับดุลมะลิก พระองค์ยังเป็นพระราชปนัดดาฝ่ายพระราชมารดาของอุมัร อิบน์ อับค็อฏฏอบ เคาะลีฟะฮ์องค์ที่ 2 ด้วย

## ชีวิตช่วงต้น

อุมัรน่าจะเสด็จพระราชสมภพในมะดีนะฮ์เมื่อประมาณ ค.ศ. 680 อับดุลอะซีซ อิบน์ มัรวาน พระราชบิดาของพระองค์ อยู่ในตระกูลอุมัยยะฮ์อันมั่งคั่งในนครนี้ ส่วนอุมม์ อาศิม บินต์ อาศิม พระราชมารดา เป็นหลานวาสของเคาะลีฟะฮ์ อุมัร อิบน์ อัลค็อฏฏอบ (ค. 634–644) การที่อุมัรที่ 2 สืบเชื้อสายจากเคาะลีฟะฮ์อุมัรทำให้ภายหลังพระองค์เน้นย้ำในเรื่องนี้ และข้อมูลธรรมเนียมมุสลิมแยกพระองค์จากผู้นำอุมัยยะฮ์องค์อื่น ๆ ในช่วงที่พระองค์เสด็จพระราชสมภพนั้น ผู้ปกครองรัฐเคาะลีฟะฮ์มาจากสายซุฟยาน ซึ่งปกครองรัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์จากดามัสกัส เมื่อเคาะลีฟะฮ์ ยะซีดที่ 1 และมุอาวิยะฮ์ที่ 2 พระราชโอรสของพระองค์และผู้สืบทอด สววรคตใน ค.ศ. 683 และ 684 ตามลำดับ อำนาจของอุมัยยะฮ์ล่มสลายทั่วรัฐเคาะลีฟะฮ์และตระกูลอุมัยยะฮ์ในฮิญาซ (รวมมะดีนะฮ์) ถูกขับออกจากบริเวณนี้โดยผู้สนับสนุนเคาะลีฟะฮ์คู่เข้าชิงที่มีฐานในมักกะฮ์นาม อับดุลลอฮ์ อิบน์ อัซซุบัยร์ ฝ่ายอุมัยยะฮ์ลี้ภัยไปที่ซีเรีย ซึ่งยังมีชนเผ่าอาหรับที่จงรักภักดีสนับสนุนราชวงศ์อยู่ โดยพวกชนเผ่าให้การยอมรับมัรวานที่ 1 พระอัยกาของอุมัร เป็นเคาะลีฟะฮ์และจัดตั้งการปกครองของอุมัยยะฮ์ในซีเรียใหม่

## สวรรคต

ขณะเดินทางกลับจากอะเลปโปไปยังดามัสกัส หรืออาจกลับไปที่คฤหาสน์ Khunasira ของพระองค์ อุมัรกลับทรงพระประชวร พระองค์สวรรคตในช่วงวันที่ 5 กุมภาพันธ์ถึง 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 720 ขณะมีพระชนมพรรษา 37 พรรษา ที่หมู่บ้าน Dayr Sim'an (มีอีกชื่อว่า Dayr al-Naqira) ใกล้มะอะเราะตุนนัวะอ์มาน อุมัรได้ซื้อที่ดินด้วยเงินของพระองค์เองและฝังในหมู่บ้านนั้น โดยซากสุสานที่ไม่ทราบวันก่อสร้างของพระองค์ยังคงปรากฏให้เห็นอยู่ ยะซีดที่ 2 ขึ้นครองราชย์ถัดจากอุมัรที่ 2

ณ วันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 2020 ในช่วงสงครามกลางเมืองซีเรีย มีรายงานกองกำลังอาสาสมัครที่หนุนโดยอิหร่านเข้าจู่โจมสุสานของอุมัร ตามภาพวิดีโอที่เผยแพร่ในหน้าเพจที่สนับสนุนรัฐบาลซีเรียบนสื่อสังคม ส่วนอีกวิดีโอหนึ่งแสดงภาพสุสานที่ถูกเปิดและไม่มีศพข้างใน ไม่มีข้อมูลว่าส่วนหลงเหลือที่อยู่ข้างในนั้นถูกย้ายไปไว้ที่ไหน

## พงศาวลี

| ขยายพงศาวลีของอุมัร อิบน์ อับดุลอะซีซ |
| --- |
|

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  |  |  |  | 8. อัลฮะกัม อิบน์ อะบีอัลอาศ |
|  |  |
|  |  |
|  |
|  | 4. มัรวานที่ 1, เคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์องค์ที่ 4 |  |
|  |  |
|  |  |  |  |
|  |
|  | 9. Amina bint Alqama al-Kinaniyya |
|  |  |
|  |  |
|  |
|  | 2. อับดุลอะซีซ อิบน์ มัรวาน |  |
|  |  |
|  |  |  |  |  |  |
|  |
|  | 10. Zabban ibn al-Asbagh al-Kalbiyya |
|  |  |
|  |  |
|  |
|  | 5. Layla bint Zabban |  |
|  |  |
|  |  |  |  |
|  |
|  |  |
|  |  |
|  |  |
|  |
|  | 1. **อุมัรที่ 2, เคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์องค์ที่ 8** |  |
|  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |
|  | 12. อุมัร เคาะลีฟะฮ์รอชิดีนองค์ที่ 2 |
|  |  |
|  |  |
|  |
|  | 6. อาศิม อิบน์ อุมัร |  |
|  |  |
|  |  |  |  |
|  |
|  | 13. ญะมีละฮ์ บินต์ ษาบิต |
|  |  |
|  |  |
|  |
|  | 3. อุมม์ อาศิม บินต์ อาศิม |  |
|  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |

 |

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม

* Biesterfeldt, Hinrich; Günther, Sebastian (2018). *The Works of Ibn Wāḍiḥ al-Yaʿqūbī (Volume 3): An English Translation*. Leiden: Brill. ISBN 978-90-04-35621-4.
* แม่แบบ:The End of the Jihad State
* Cobb, P. M. (2000). "ʿUmar (II) b. ʿAbd al-ʿAzīz". ใน Bearman, P. J.; Bianquis, Th.; Bosworth, C. E.; van Donzel, E. & Heinrichs, W. P. (บ.ก.). *The Encyclopaedia of Islam, Second Edition. Volume X: T–U*. Leiden: E. J. Brill. pp. 821–822. ISBN 978-90-04-11211-7.
* Crone, Patricia (1994). "Were the Qays and Yemen of the Umayyad Period Political Parties?". *Der Islam*. Walter de Gruyter and Co. **71** (1): 1–57. doi:10.1515/islm.1994.71.1.1. ISSN 0021-1818. S2CID 154370527.
* Eisener, R. (1997). "Sulaymān b. ʿAbd al-Malik". ใน Bosworth, C. E.; van Donzel, E.; Heinrichs, W. P. & Lecomte, G. (บ.ก.). *The Encyclopaedia of Islam, Second Edition. Volume IX: San–Sze*. Leiden: E. J. Brill. pp. 821–822. ISBN 978-90-04-10422-8.
* Fishbein, Michael, บ.ก. (1990). *The History of al-Ṭabarī, Volume XXI: The Victory of the Marwānids, A.D. 685–693/A.H. 66–73*. SUNY Series in Near Eastern Studies. Albany, New York: State University of New York Press. ISBN 978-0-7914-0221-4.
* Gibb, H. A. R. (January 1955). "The Fiscal Rescript of ʿUmar II". *Arabica*. Brill. **2** (1): 1–16. doi:10.1163/157005855X00158. JSTOR 4055283.
* Hawting, Gerald R. (2000). *The First Dynasty of Islam: The Umayyad Caliphate AD 661–750* (Second ed.). London and New York: Routledge. ISBN 0-415-24072-7.
* Hoyland, Robert G. (2015). *In God's Path: the Arab Conquests and the Creation of an Islamic Empire*. Oxford University Press.
* แม่แบบ:The Prophet and the Age of the Caliphates
* Marsham, Andrew (2022). "Kinship, Dynasty, and the Umayyads". *The Historian of Islam at Work: Essays in Honor of Hugh N. Kennedy*. Leiden: Brill. pp. 12–45. ISBN 978-90-04-52523-8.
* Mourad, Suleiman Ali (2006). *Early Islam Between Myth and History: Al-Ḥaṣan Al-Baṣrī (d. 110H/728CE) and the Formation of His Legacy in Classical Islamic Scholarship*. Leiden: Brill. ISBN 90-04-14829-9.
* Powers, Stephan, บ.ก. (1989). *The History of al-Ṭabarī, Volume XXIV: The Empire in Transition: The Caliphates of Sulaymān, ʿUmar, and Yazīd, A.D. 715–724/A.H. 96–105*. SUNY Series in Near Eastern Studies. Albany, New York: State University of New York Press. ISBN 978-0-7914-0072-2.
* ibn Sa'd, Muḥammad (1997). *The Men of Madina*. Vol. Two. แปลโดย Aisha Bewley. Ta-Ha. ISBN 978-1-897940-90-7.
* Tillier, Mathieu. (2014). Califes, émirs et cadis : le droit califal et l’articulation de l’autorité judiciaire à l’époque umayyade, *Bulletin d’Études Orientales*, 63 (2014), p. 147–190.
* Wellhausen, Julius (1927). *The Arab Kingdom and its Fall*. แปลโดย Margaret Graham Weir. Calcutta: University of Calcutta. OCLC 752790641.