Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# ความแผ่รังสี

| ความแผ่รังสี |
| --- |
| สัญลักษณ์ทั่วไป | *L*, *L*e |
| หน่วยเอสไอ | วัตต์ต่อตารางเมตรต่อสเตอเรเดียน (W sr-1 m-2) |
| มิติ | M T -3 |

**ความแผ่รังสี** (อังกฤษ: *radiance*) เป็นปริมาณทางกายภาพที่อธิบายค่าฟลักซ์การแผ่รังสีที่ปล่อยออกมาในทิศทางหนึ่งจากจุดหนึ่งบนพื้นผิวของแหล่งกำเนิด ใช้หน่วย SI เป็นวัตต์ต่อตารางเมตรต่อสเตอเรเดียน (สัญลักษณ์: W sr-1 m-2)

## คำนิยาม

พิจารณาจุดหนึ่งบนพื้นผิวของแหล่งกำเนิดรังสี และพื้นผิวขนาดเล็ก *ΔS* ที่ตำแหน่ง **r** เมื่อมองจากจุดนั้น ให้ WIKINIUM\_MATH\_PH\_0 เป็นมุมตันของพื้นผิว *ΔS* โดยมีจุดนั้นเป็นจุดศูนย์กลาง และให้ WIKINIUM\_MATH\_PH\_1 เป็นฟลักซ์การแผ่รังสีจากจุดนั้นไปยังผิว *ΔS* นอกจากนี้ ให้พิจารณาพื้นที่เล็ก ๆ *ΔA* ซึ่งมีจุดนั้นอยู่ภายในนั้น ให้เวกเตอร์แนวฉาก เป็น **n** และให้มุมระหว่าง **n** กับ **r** เป็น *θ* แล้ว ความแผ่รังสีจากจุดนี้ในทิศทางไปยัง **r** นิยามได้ว่า

 WIKINIUM\_MATH\_PH\_2

เมื่อหาอนุพันธ์ของฟลักซ์การแผ่รังสีเทียบกับพื้นที่ผิวของแหล่งกำเนิด จะได้ค่าพลังงานที่ปล่อยออกมาในหน่วยเวลาจากจุดบนแหล่งกำเนิด เนื่องจากมีการคูณพื้นที่ผิวของแหล่งกำเนิด *ΔA* ด้วย WIKINIUM\_MATH\_PH\_4 ทำให้ในกรณีของรังสีที่ปล่อยออกมาในแนวอียงจากพื้นผิวของแหล่งกำเนิดรังสี พื้นที่ปรากฏเมื่อมองจากทิศทางของรังสีจะมีขนาดเล็กลง และถ้าปริมาณพลังงานที่ส่งผ่านทั้งหมดเท่ากัน ความหนาแน่นต่อพื้นที่จะสูงขึ้น

เมื่อหาปริพันธ์บนซีกด้านนอกแหล่งกำเนิดรังสี จะคำนวณค่าความเปล่งรังสีได้เป็น

 WIKINIUM\_MATH\_PH\_5

ในกรณีที่ความแผ่รังสีไม่ขึ้นกับทิศทาง จะได้ว่า WIKINIUM\_MATH\_PH\_7

หากขอบเขตของแหล่งกำเนิดมีขนาดเล็กพอ สามารถคำนวณค่าความเข้มของการแผ่รังสีได้จากการหาปริพันธ์บนพื้นทีผิว  *WIKINIUM\_MATH\_PH\_8*  รอบแหล่งกำเนิดรังสี

 WIKINIUM\_MATH\_PH\_9

## ความแผ่รังสีเชิงสเปกตรัม

สำหรับการแผ่รังสีแม่เหล็กไฟฟ้า เราอาจพิจารณาค่า **ความแผ่รังสีเชิงสเปกตรัม** (อังกฤษ: *spectral radiance*) คือความแผ่รังสีต่อช่วงความยาวคลื่น หรือความถี่ ความยาวคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าในย่านใกล้เคียงกับแสงที่ตามองเห็นนิยมใช้หน่วย นาโนเมตร (nm) ดังนั้นหน่วย SI ของความแผ่รังสีเชิงสเปกตรัมในรูปของความยาวคลื่นที่นิยมใช้คือ W sr-1 m-2 nm-1 ส่วนหน่วยของการแผ่รังสีสเปกตรัมในรูปความถี่คือ W sr-1 m-2 Hz-1

ให้ *Lλ* เป็นค่าความแผ่รังสีเชิงสเปกตรัมของความยาวคลื่น *λ* ให้ *Lν* เป็นค่าความแผ่รังสีเชิงสเปกตรัมของความถี่ *ν* แล้ว ค่าความแผ่รังสีโดยรวมคำนวณได้โดย

 WIKINIUM\_MATH\_PH\_11
# นาเบโมโนะ

โทริยาไซ นาเบโมโนะขึ้นชื่อของจังหวัดอิชิกาวะของญี่ปุ่น
**นาเบโมโนะ** (鍋物 (*nabemono*)) หรือ **นาเบเรียวริ** (鍋料理, nabe ryōri) คืออาหารประเภทหม้อไฟแบบญี่ปุ่น เป็นอาหารจานร้อนที่รับประทานขณะต้มในหม้อ รับประทานขณะปรุงอาหารด้วยหม้อและแหล่งความร้อนบนโต๊ะอาหาร ในภาษาพูดทั่วไปในญี่ปุ่นมักเรียกว่า **นาเบะ** (鍋) เฉย ๆ

## อ้างอิง
# ชื่อบุคคลเวียดนาม

**ชื่อบุคคลเวียดนาม** ชื่อของคนเวียดนามส่วนใหญ่ประกอบไปด้วยชื่อสกุล ชื่อกลาง และชื่อตัว ซึ่งไม่เหมือนหลายประเทศที่เขียนชื่อก่อนแล้วตามด้วยนามสกุล ตัวอย่างเช่น บุคคลชื่อ เหงียน เติ๊น สุง (*Nguyễn Tấn Dũng*) ประกอบด้วยชื่อสกุลคือ "เหงียน", ชื่อกลางคือ "เติ๊น" และชื่อตัวคือ "สุง" นอกจากนี้อาจมีกรณีพิเศษที่ชื่อมีเพียง 2 คำหรือมากกว่า 3 คำ

## รายชื่อนามสกุลที่ใช้กันมาก

แผนภูมินามสกุลเวียดนามที่ใช้กันมาก
1. **เหงียน** (Nguyễn, 阮) ร้อยละ 38
2. **เจิ่น** (Trần, 陳) ร้อยละ 11
3. **เล** (Lê, 黎) ร้อยละ 9.5
4. **ฝั่ม** (Phạm, 范) ร้อยละ 7.1
5. **ฮหว่าง** (Hoàng, 黃) ร้อยละ 5.1
6. **ฟาน** (Phan, 潘) ร้อยละ 4.5
7. **หวอ** (Võ, 武) ร้อยละ 3.9
8. **ดั่ง** (Đặng, 鄧) ร้อยละ 2.1
9. **บู่ย** (Bùi, 裴) ร้อยละ 2
10. **โด๋** (Đỗ, 杜) ร้อยละ 1.4
11. **โห่** (Hồ, 胡) ร้อยละ 1.3
12. **โง** (Ngô, 吳) ร้อยละ 1.3
13. **เซือง** (Dương, 楊) ร้อยละ 1
14. **ลี้** (Lý, 李) ร้อยละ 0.5

## ดูเพิ่ม

* ชื่อบุคคลจีน
* ชื่อบุคคลญี่ปุ่น
* ชื่อบุคคลเกาหลี
* นามสกุล

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Vietnamese Name in Olden Day
* Vietnamese names เก็บถาวร 2012-05-24 ที่ archive.today
* Vietnamese names for girls and boys
* Introduction to Vietnamese Language
# ดัชชีลอแรน

| ดัชชีแห่งลอแรน (ตอนบน)*Duché de (Haute-) Lorraine* (ฝรั่งเศส) *Herzogtum (Ober-) Lothringen* (เยอรมัน) |
| --- |
| ค.ศ.959–23 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1766 |
|
ธงชาติ

ตราแผ่นดิน

 |
| ดัชชีแห่งลอแรน (สีน้ำเงิน) ภายในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (c. 1400) |
| สถานะ | เป็นส่วนหนึ่งของ อาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก (ค.ศ.959–962) รัฐ ของ จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (ค.ศ.962–1766) |
| เมืองหลวง | น็องซี |
| เดมะนิม | ชาวลอแรน |
| การปกครอง | ดัชชี |
| ดยุค |   |
|  |
| • ค.ศ.959–978  | เฟรเดอริคที่หนึ่งแห่งบาร์ |
| • ค.ศ.1737–1766  | สตานิสเลาส เลสเซ็นสกี |
|  |
| ประวัติศาสตร์ |   |
|  |
| • โลทริงเงิน ถูกแบ่งแยก  | ค.ศ.959 |
| • เข้าร่วม     เครือราชรัฐโอเบอร์ไรน์  | ค.ศ.1500 |
| • การรุกรานของฝรั่งเศสและการยึดครองดัชชีแห่งลอแรน  | ค.ศ.1643 |
| • การรุกรานของฝรั่งเศสและการยึดครองที่ตามมาเป็นเวลา 30 ปี  | ค.ศ.1670 |
| • การรุกรานของฝรั่งเศสในช่วงสงครามสืบราชบัลลังก์สเปน  | ค.ศ.1702 |
| • ถูกผนวกโดย ฝรั่งเศส  | 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1766 |
|  |
|

|  |  |
| --- | --- |
| **ก่อนหน้า** | **ถัดไป** |
|

|  |  |
| --- | --- |
|  | โลทริงเงิน |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| ลอแรนและบาร์รัวส์ |  |

 |

 |
| ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ | เบลเยียม ฝรั่งเศส เยอรมนี ลักเซมเบิร์ก |

ที่ตั้งของลอแรน (สีแดง)
**ดัชชีลอแรน** (ฝรั่งเศส: *Duché de (Haute-)Lorraine*; เยอรมัน: *Herzogtum (Ober-)Lothringen*) เป็นแคว้นหนึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศฝรั่งเศส รวมทั้งบางส่วนของลักเซมเบิร์กและเยอรมนีในปัจจุบัน เมืองสำคัญ ๆ ของลอแรนก็ได้แก่แม็ส น็องซี และแวร์เดิง

เมื่อจักรวรรดิกาโรแล็งฌีย็องถูกแบ่งให้กับพระราชโอรสทั้งสามพระองค์ของจักรพรรดิหลุยส์ผู้ศรัทธา ลอแรนได้เป็นดัชชีอิสระที่ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 843 และเป็นดัชชีมาจนถึง ค.ศ. 1766 ก่อนที่จะตกไปเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรฝรั่งเศส

## อ้างอิง

* Putnam, Ruth. Alsace and Lorraine: From Cæsar to Kaiser, 58 B.C.-1871 A.D. New York: 1915.

## ดูเพิ่ม

* โลธาริงเกีย

|  |  |
| --- | --- |
|  | **สถานีย่อยประเทศฝรั่งเศส** |
# รายชื่อตำแหน่งทางวิชาการ

**ตำแหน่งทางวิชาการ** คือ ตำแหน่งของบุคคลในแวดวงวิชาการสำหรับนักวิชาการ อาจารย์ หรือนักเรียนในการทำวิจัย และการสอนในสถาบันอุดมศึกษา

## ประเทศไทย

* ศาสตราจารย์ ย่อว่า ศ.
* รองศาสตราจารย์ ย่อว่า รศ.
* ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ย่อว่า ผศ.
* อาจารย์ หรือ ตำแหน่งอื่นตามที่ คณะกรรมการข้าราชการพลเรือนในสถาบันอุดมศึกษา(ก.พ.อ.) กำหนด

ตำแหน่งทางวิชาการจะได้รับแต่งตั้งตามกฎหมายว่าด้วยสถาบันอุดมศึกษา โดยผู้ที่มีตำแหน่งทางวิชาการนั้น มีสิทธิใช้ตำแหน่งทางวิชาการที่ได้รับเป็นคำนำหน้านามได้ในการลงชื่อ หนังสือ เอกสาร งานสารบรรณหรือการเรียกขานใด ๆ เสมือนยศหรือคำนำหน้านามอย่างอื่น ซึ่งการเขียนตำแหน่งวิชาการที่ใช้นำหน้าคำนามนั้น ให้เรียงลำดับ ดังนี้ (1) ตำแหน่งทางวิชาการ (2) ยศ (3) บรรดาศักดิ์ ฐานันดรศักดิ์ หรือคำนำหน้านามสตรีที่ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ และมีสิทธิใช้คำนำหน้านามนั้นตามกฎหมาย ระเบียบหรือประกาศของทางราชการ

โดยผู้ที่ใช้ตำแหน่งทางวิชาการนำหน้าคำนามนั้น ไม่สมควรใช้คำว่า นาย นาง หรือนางสาว นำหน้านามพร้อมกับตำแหน่งทางวิชาการ

## ประเทศญี่ปุ่น

ตำแหน่งประจำ
* ศาสตราจารย์ (เทียบเท่ากับ ศาสตราจารย์ และรองศาสตราจารย์ ในสหรัฐอเมริกา) จะถูกเรียกว่า เคียวจุ (教授 (*Kyōju*))
* รองศาสตราจารย์ (เทียบเท่ากับ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ในสหรัฐอเมริกา) จะถูกเรียกว่า จุงเกียวจุ (准教授 (*Junkyōju*))

ตำแหน่งชั่วคราว
* ผู้ช่วยศาสตราจารย์ สายงานสอน จะถูกเรียกว่า โคชิ (講師 (*Kohshi*))
* ผู้ช่วยศาสตราจารย์ สายงานวิจัย จะถูกเรียกว่า โจะเคียว (助教 (*Jokyō*))

## สหรัฐอเมริกา

* ศาสตราจารย์กิตติคุณ หรือ ศาสตราจารย์เกียรติคุณ (professor emeritus - ชาย, professor emerita - หญิง)
* ศาสตราจารย์ (professor)
* รองศาสตราจารย์ (associate professor)
* ผู้ช่วยศาสตราจารย์ (assistant professor)
* ศาสตราจารย์คลินิก (adjunct professor)
* ศาสตราจารย์อาคันตุกะ (visiting professor)
* นักวิจัยหลังปริญญาเอก (postdoctoral appointment)
* ผู้ช่วยสอน
* ผู้ช่วยวิจัย

## สหราชอาณาจักร

* ศาสตราจารย์กิตติคุณ หรือ ศาสตราจารย์เกียรติคุณ (professor emeritus - ชาย, professor emerita - หญิง)
* ศาสตราจารย์เกียรติยศ(Chair professor)
* ศาสตราจารย์ (Professor)
* รองศาสตราจารย์ (Reader / Senior Lecturer)
* ผู้ช่วยศาสตราจารย์ (Lecturer)
* อาจารย์ (Instructor)
* นักวิจัยอาวุโส (Senior research fellow)
* นักวิจัย (Research fellow)
* นักวิจัยหลังปริญญาเอก (Postdoctoral associate)

## เกาหลีใต้

* ศาสตราจารย์เกียรติคุณ (emeritus professor) เรียกว่า มยงเย คโยซู (เกาหลี: 명예교수; ฮันจา: 正敎授; อาร์อาร์: **myeong-ye-gyosu**)
* ศาสตราจารย์ (professpor) เรียกว่า ชอง คโยซู (เกาหลี: 정교수; ฮันจา: 正敎授; อาร์อาร์: **jeong-gyosu**)
* รองศาสตราจารย์ (associate professor) เรียกว่า พู คโยซู (เกาหลี: 부교수; ฮันจา: 副敎授; อาร์อาร์: **bu-gyosu**)
* ผู้ช่วยศาสตราจารย์ (assistant professor) เรียกว่า โช คโยซู (เกาหลี: 조교수; ฮันจา: 助敎授; อาร์อาร์: **jo-gyosu**)
* อาจารย์ผู้สอน (Instructor) คโยซู(เกาหลี: 교수; ฮันจา: 敎授; อาร์อาร์: **gyo-su**)

## อ้างอิง

* พระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือนในสถาบันอุดมศึกษา พ.ศ. ๒๕๔๗
* การใช้ตำแหน่งทางวิชาการเป็นคำนำหน้านาม-ราชบัณฑิตยสถาน เก็บถาวร 2007-11-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยการใช้ตำแหน่งทางวิชาการเป็นคำนำหน้านาม พ.ศ. ๒๕๓๖ ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๑๐ ตอนที่ ๑๑๔ ลว ๑๔ ส.ค. ๓๖
# อัตราส่วนทอง

**สัดส่วนทองคำ (golden section)** คือส่วนของเส้นที่ถูกแบ่งตรงตำแหน่งที่ก่อให้เกิด "อัตราส่วนทอง (golden ratio)": อัตราส่วนของความยาวรวม a + b ต่อความยาวส่วนที่ยาว a มีค่าเท่ากับความยาวส่วนที่ยาว a ต่อความยาวของส่วนที่สั้น bอัตราส่วนทองคำ** (อังกฤษ: *golden ratio*) ในทางคณิตศาสตร์และศิลปะนั้น เลขสองจำนวน (สมมุติให้เป็น a, b และ a>b) จะเป็น "อัตราส่วนทอง" ถ้าอัตราส่วนระหว่างจำนวนมาก (a) ต่อผลรวม (a + b) มีค่าเท่ากับอัตราส่วนระหว่างจำนวนน้อย (b) ต่อจำนวนมาก (a)

"อัตราส่วนทองคำ" เป็นค่าคงที่ทางคณิตศาสตร์ที่เป็นจำนวนอตรรกยะ มีค่าประมาณ 1.6180339887 ชื่ออื่นที่เป็นที่รู้จักของ "อัตราส่วนทองคำ" ในภาษาอังกฤษได้แก่ **golden section** (ละติน: *sectio aurea*) และ **golden mean**, **extreme and mean ratio**, **medial section**, **divine proportion**, **divine section** (ละติน: *sectio divina*), **golden proportion**, **golden cut**, **golden number**, และ **mean of Phidias** อัตราส่วนทองคำมักจะแทนด้วยตัวอักษรกรีก "ฟาย" (φ)

 WIKINIUM\_MATH\_PH\_0
 WIKINIUM\_MATH\_PH\_2
โดยค่านี้จะเป็นอัตราส่วนระหว่างค่าของลำดับฟีโบนัชชี 2 ค่า เช่น 610:987 => 1 : 1.618

การสร้างสี่เหลี่ยมทองคำ:

1. สร้างรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส (สีเหลี่ยมสีแดง)

2. ลากเส้นจากจุดกึ่งกลางของด้านหนึ่งไปยังมุมมุมหนึ่ง

3. ใช้เส้นดังกล่าวเป็นเส้นรัศมีเพื่อสร้างเส้นโค้งและกำหนดเป็นด้านยาวของสี่เหลี่ยมมุมฉาก
## อัตราส่วนทองคำในวิธีการเขียนต่าง ๆ

เลขฐานสอง  : 1.1001111000110111011...

เลขฐานสิบ  : 1.6180339887498948482...

เลขฐานสิบหก  : 1.9E3779B97F4A7C15F39...

รากไม่รู้จบ  : WIKINIUM\_MATH\_PH\_4

เศษส่วนไม่รู้จบ : WIKINIUM\_MATH\_PH\_6

การเขียนในรูปแบบพีชคณิต : WIKINIUM\_MATH\_PH\_8

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม

* จำนวนฟีโบนัชชี

## แหล่งข้อมูลอื่น

* ฟี (Phi) อัตราส่วนทองคำ (Golden ratio) เก็บถาวร 2009-06-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จาก วิชาการ.คอม โดย ดร.ณัฐพันธุ์ ศุภกา
* goldennumber
# แฮมีด นอเดรี เยกอเน

| แฮมีด นอเดรี เยกอเน |
| --- |
| แฮมีด นอเดรี เยกอเน ยืนหน้างานศิลปะที่มีชื่อว่า "อะเบิร์ดอินไฟลต์" |
| เกิด | 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2533 โกม ประเทศอิหร่าน |
| สัญชาติ | อิหร่าน |
| ศิษย์เก่า | มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีแชรีฟ (วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต) มหาวิทยาลัยโกม (วิทยาศาสตรบัณฑิต) |
| มีชื่อเสียงจาก | ศิลปะคณิตศาสตร์ |
| ผลงานเด่น | อะเบิร์ดอินไฟลต์, เรือ, แฟร็กทัลแอฟริกา |

**แฮมีด นอเดรี เยกอเน** (เปอร์เซีย: حمید نادری یگانه; เกิดวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2533 ในประเทศอิหร่าน) เป็นศิลปินคณิตศาสตร์และศิลปินดิจิทัลชาวอิหร่าน เขาเป็นที่รู้จักจากการใช้สูตรคณิตศาสตร์วาดภาพวัตถุในชีวิตจริง, ภาพประกอบที่ซับซ้อน, แอนิเมชัน, แฟร็กทัล และเทสเซลเลชัน นอเดรี เยกอเนใช้คณิตศาสตร์เป็นเครื่องมือหลักในการสร้างสรรค์ผลงาน ดังนั้น ผลงานของเขาจึงมีแนวคิดแบบคณิตศาสตร์ แนวคิดคณิตศาสตร์ที่เขาใช้ในผลงาน ได้แก่ ฟังก์ชันตรีโกณมิติ, ฟังก์ชันเลขชี้กำลัง, จำนวนฟีโบนัชชี และคลื่นฟันเลื่อย เป็นต้น

## ภาพ

ข้างล่างนี้คือตัวอย่างภาพบางส่วนของเยกอเน:

* หัวใจ
ค.ศ. 2014
* อะเบิร์ดอินไฟลต์
ค.ศ. 2015
* เรือ
ค.ศ. 2015
* ดอกไม้
ค.ศ. 2020

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Mathematical Concepts Illustrated by Hamid Naderi Yeganeh. ที่ American Mathematical Society.
* Hamid Naderi Yeganeh's blog posts. *The Huffington Post*.
*
# นากาจิมะ บี6เอ็น

| บี6เอ็น |
| --- |
|  |
| หน้าที่ | เครื่องบินทิ้งระเบิดตอร์ปิโด |
| ชาติกำเนิด |  ญี่ปุ่น |
| ผู้ผลิต | นากาจิมะแอร์คราฟท์คอมปะนี |
| เที่ยวบินแรก | 14 มีนาคม 1941 |
| เริ่มใช้ | สิงหาคม 1943 |
| ปลดระวาง | 1945 |
| ผู้ใช้หลัก |  กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น |
| จำนวนผลิต | 1,268 |

**นากาจิมะ บี6เอ็น** (อังกฤษ: *Nakajima B6N*) เป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดตอร์ปิโดบนเรือบรรทุกเครื่องบินของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นในช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่สอง โดยมาแทนที่นากาจิมะ บี5เอ็น

## ประจำการ

 ญี่ปุ่น
* กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น

## คุณลักษณะ (นากาจิมะ บี6เอ็น2)

บี6เอ็น2
บี6เอ็น1
* **ผู้สร้าง**: นากาจิมะแอร์คราฟท์คอมปะนี (ประเทศญี่ปุ่น)
* **ประเภท**: เครื่องบินทิ้งระเบิดตอร์ปิโด
* **เครื่องยนต์**: 1 × Mitsubishi MK4T Kasei 25
* **กางปีก**: 14.894 เมตร
* **ยาว**: 10.865 เมตร
* **สูง**: 3.8 เมตร
* **พื้นที่ปีก**: 37.2 ตารางเมตร
* **น้ำหนักเปล่า**: 3,010 กิโลกรัม
* **น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด**: 5,650 กิโลกรัม
* **อัตราเร็วสูงสุด**: 482 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระดับความสูง 4,900 เมตร
* **รัศมีทำการรบ**: 1,746 กิโลเมตร
* **พิสัยบินไกลสุด**: 3,045 กิโลเมตร
* **อาวุธ**: ปืนกลป้องกัน Type 92 ขนาด 7.7 มม. 2 กระบอก
	+ ตอร์ปิโด type 91 ขนาด 800 กก. 1 ลูก

## ดูเพิ่ม

* นากาจิมะ บี5เอ็น

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Asahi museum prints
# ยูเอสเอส เซนต์โล (CVE-63)

|  |
| --- |
| ยูเอสเอส *เซนต์โล* (CVE-63) |
| ประวัติ |
| สหรัฐ |
| ชื่อ | * *ชาพินเบย์* (1942–1943)
* *มิดเวย์* (1943–1944)
* *เซนต์โล* (1944)
 |
| ตั้งชื่อตาม | * ชาพินเบย์, รัฐอะแลสกา
* ยุทธนาวีที่มิดเวย์
* ยุทธการที่แซ็ง-โล
 |
| รางวัล | 18 มิถุนายน ค.ศ. 1942 |
| Yard number | 309 |
| Way number | 3 |
| ปล่อยเรือ | 23 มกราคม ค.ศ. 1943 |
| เดินเรือแรก | 17 สิงหาคม ค.ศ. 1943 |
| สนับสนุนโดย | Mrs. Howard Nixon Coulter |
| เข้าประจำการ | 23 ตุลาคม ค.ศ. 1943 |
| เปลี่ยนชื่อใหม่ | * *มิดเวย์* 3 เมษายน ค.ศ. 1943
* *เซนต์โล* 10 ตุลาคม ค.ศ. 1944
 |
| Stricken | 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1944 |
| รหัสระบุ | * Hull symbol: AVG-63
* ACV-63
* CVE-63
 |
| ความเป็นไป | ถูกจมโดยเครื่องบินคามิกาเซะ เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1944 |

**ยูเอสเอส *เซนต์โล (อังกฤษ: *USS *St. Lo*: CVE-63*) เป็นเรือบรรทุกอากาศยานคุ้มกันของกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ในวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1944 เซนต์โลเป็นเรือรบหลักลำแรกที่ถูกจมโดยการโจมตีแบบคามิกาเซะในระหว่างยุทธนาวีที่ซามาร์ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของยุทธนาวีที่อ่าวเลย์เต

ในวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1944 ฝูงบินคามิกาเซะของญี่ปุ่นตรวจพบเจอเรือบรรทุกเครื่องบินคุ้มกันขนาดเล็กยูเอสเอส เซนต์โล (CVE-63) โดยไม่คาดหมาย เวลา 10.50 น. เครื่องบินญี่ปุ่นที่ขับโดยเรืออากาศโทเซกิได้ดำดิ่งลงไปยังเรือบรรทุกเครื่องบินคุ้มกันขนาดเล็กยูเอสเอส ไวท์ เพลนส์ (CVE-66) เครื่องบินของเขาถูกยิงด้วยปืนต่อสู้อากาศยานจากเรือไวท์เพลนส์ เขาจึงเปลี่ยนไปทางเรือเซนต์โล เวลา 10.53 น.เครื่องบินญี่ปุ่นของเรืออากาศโทเซกิก็ได้ดำดิ่งเข้าตรงดาดฟ้าของเรือเซนต์โล ส่งผลให้ชั้นดาดฟ้าเรือไฟไหม้อย่างหนักและใต้ท้องเรือก็เกิดระเบิดจากเครื่องบินในใต้ท้องเรือ เวลา 11.00 น. ผู้การเรือเซนต์โล ฟรานซิส แมคเคนนา ได้ออกคำสั่งสละเรือ เวลา 11.20 น.การระเบิดครั้งใหญ่จากเครื่องบินในใต้ท้องเรือทำให้เรือเซนต์โลฉีกเรือเซนต์โลแยกเป็นเสี่ยง ๆ เวลา 11.25 น.เรือบรรทุกเครื่องบินคุ้มกันขนาดเล็กยูเอสเอส เซนต์โลได้จมลงสู่ท้องทะเล ทหารเรือสูญหาย 114 คน ในเวลาต่อมา พลเรือเอก ทาเคโอะ คูริตะ ให้สัญญาณกับเรือในกองกำลังกลาง 20 ลำให้กลับฐาน

ซากของเรือเซนต์โลได้ถูกค้นพบที่ก้นทะเลในมหาสมุทรแปซิฟิกแถวหมู่เกาะฟิลิปปินส์ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2019

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* USS Saint Lo CVE-63 history site
# เรือลาดตระเวน

เรือ ยูเอสเอส พอร์ต รอยัล (CG 73) เรือลาดตระเวนชั้นติคอนเดอโรกา แห่งกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา
**เรือลาดตระเวน** (อังกฤษ: cruiser) เป็นประเภทของเรือรบประเภทหนึ่งที่มีขนาดใหญ่กว่าเรือพิฆาตแต่จะมีขนาดเล็กกว่าเรือประจัญบาน เรือลาดตระเวนมีวัตุถุประสงค์หลักในการปฏิบัติการโจมตีและป้องกันภารกิจทางทะเลได้อย่างอิสระ มีความคล่องตัวสูง สามารถต่อตีเป้าหมายได้หลากหลายประเภท เช่น เรือดำน้ำ อากาศยาน และเรือรบผิวน้ำประเภทอื่น ๆ เรือลาดตระเวนเริ่มมีบทบาทสำคัญในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 จนกระทั่งสงครามเย็นสงบลง

ในอดีตนั้นเรือลาดตระเวนมิได้จัดเป็นหนึ่งในประเภทของเรือรบ หากแต่เป็นเรือฟริเกตที่ได้รับมอบหมายภารกิจในการลาดตระเวนอย่างอิสระออกจากกองเรือขนาดใหญ่ จึงจำต้องมีส่วนในการเข้าโจมตีเรือสินค้าของศัตรู จนกระทั่งในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 คำว่า "เรือลาดตระเวน" กลายเป็นรูปแบบของเรือรบประเภทหนึ่งซึ่งออกแบบมาเพื่อภารกิจลาดตระเวนโดยเฉพาะ และจากปลายทศวรรษ 1890 ถึงทศวรรษที่ 1950 เรือลาดตระเวนจะหมายถึงเรือที่มีขนาดใหญ่กว่าเรือพิฆาตแต่จะมีขนาดเล็กกว่าเรือประจัญบาน

ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 ภายหลังได้มีการปลดประจำการเรือประจัญบานจนหมดสิ้นแล้วนั้น ทำให้เรือลาดตระเวนกลายเป็นเรือที่มีขนาดใหญ่ที่สุดและมีประสิทธิภาพที่สุดในการปฏิบัติการรบผิวน้ำ อย่างไรก็ตามก็ได้มีการพัฒนาให้เรือลาดตระเวนมีความสามารถในการป้องกันกองเรือจากภัยคุกคามทางอากาศ ในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 21 ประเภทของเรือลาดตระเวนกลายเป็นเรือรบผิวน้ำที่มีขนาดระวางขับน้ำมากที่สุดในกองทัพเรือ (ไม่นับเรือบรรทุกเครื่องบินและเรือช่วยรบอื่น ๆ)

อย่างไรก็ตามยังมีเรือพิฆาตติดอาวุธนำวิถีชั้นอาเลห์เบิร์ก ของสหรัฐอเมริกา และชั้นคงโง ของญี่ปุ่น ที่มีขนาดใหญ่ระดับเดียวกับเรือลาดตระเวน แต่ก็ไม่อาจใช้คำว่าเรือลาดตระเวนได้ เนื่องด้วยเหตุผลทางการเมือง

## เรือลาดตระเวนประจำการในปัจจุบัน

กองทัพเรือที่มีเรือลาดตระเวนประจำการ ได้แก่ สหรัฐอเมริกา รัสเซีย ฝรั่งเศส อิตาลี และเปรู ต่อมาในปี ค.ศ. 2006 กองทัพเรืออิตาลีได้ปลดประจำการเรือชั้นวิตโตรีโอเวเนโต และในปี ค.ศ. 2010 กองทัพเรือฝรั่งเศสได้ปลดประจำการเรือลาดตระเวนชั้นโยนออฟอาร์ค (R97) ทำให้ในปัจจุบัน มีเรือลาดตระเวนประจำการอยู่ในกองทัพเรือเพียง 3 ชาติ คือ สหรัฐอเมริกา รัสเซีย และเปรู

* **สหรัฐอเมริกา** - เรือลาดตระเวนติดอาวุธนำวิถีชั้นติคอนเดอโรกา จำนวน 22 ลำ
* **รัสเซีย** - เรือลาดตระเวนติดอาวุธนำวิถีชั้นคิรอฟ 1 ลำ (บางครั้งจัดอยู่ในประเภทเรือลาดตระเวนประจัญบาน) , ชั้นสลาวา 3 ลำ, ชั้นคารา 1 ลำ
* **เปรู** - เรือลาดตระเวนชั้น De Zeven Provinciën-class 1 ลำ

## อ้างอิง
# บาตร

บาตรพระ
**บาตร** เป็นหนึ่งในอัฐบริขาร เป็นของที่พระภิกษุและสามเณรใช้ในการบิณฑบาต

## ลักษณะของบาตรในพระธรรมวินัย

พระพุทธองค์ทรงบัญญัติไว้ว่าบาตรมี 2 ชนิดเท่านั้นคือบาตรดินเผาและบาตรเหล็กรมดำ โดยมีขนาดตั้งแต่ 7-11 นิ้ว และพระพุทธองค์ทรงห้ามไม่ให้ภิกษุใช้บาตรที่ทำจากวัสดุที่มีค่าเช่น เงิน ทอง ทองเหลือง ทองแดง

ในปัจจุบัน วัดส่วนใหญ่อนุโลมให้ใช้บาตรที่ทำจากสแตนเลส เนื่องจากทำความสะอาดง่ายและสะดวกต่อการดูแล ส่วนฝาบาตรในสมัยก่อนนั้นทำจากไม้หรือไม้ไผ่ ก็เปลี่ยนมาใช้เป็นฝาสแตนเลสแทน แต่ในบางที่ในภาคอีสานยังใช้ฝาบาตรที่ทำจากไม้อยู่

บาตรนั้นมีไว้เพื่อให้รู้จักทาน การขอเพื่อลดอัตตา แต่มิใช่ขอเพื่อสนองความต้องการที่ไม่รู้จักพอของตน หรือเกียจคร้าน และให้หรือบริจาคเพื่อให้รู้จักเสียสละและแบ่งปัน การให้นั้นคือให้ด้วยใจ มีเจตตนาดี มีใจสงสารเห็นอกเห็นใจผู้อื่น และเป็นการขัดเกลาจิตใจให้รู้จักความพอดี หวังให้เขาได้อิ่มท้อง นึกถึงใจเขาใจเรา นั้นคือการขอทานและการให้ทาน และเป็นการฝึกให้มี สติ ทุกย่างก้าวทุกขณะเพื่อมิให้เกิดความไม่ประมาท และสมาธิตั้งมั่น
# ลังกาวตารสูตร

**ลังกาวตารสูตร** (สันสกฤต: लंकावतारसूत्र Laṅkāvatāra Sūtra) เป็นพระสูตรเก่าแก่เล่มหนึ่งในนิกายมหายาน พระสูตรนี้ไม่ปรากฏในพระไตรปิฎกภาษาบาลีของเถรวาท แต่งขึ้นเมื่อใดไม่ปรากฏ แต่ได้แปลเป็นภาษาจีนครั้งแรกราว ค.ศ. 443 เนื้อหาเป็นบทสนทนาระหว่างพระศากยมุนีพุทธเจ้ากับพระมหามติโพธิสัตว์ที่เกาะลงกา

พระสูตรนี้นับว่ามีบทบาทสำคัญต่อพัฒนาการของศาสนาพุทธในประเทศจีน ทิเบต และญี่ปุ่น มีอิทธิพลทางความคิดต่อสำนักโยคาจาร ฉาน และเซน

## เนื้อหา

ลังกาวตารสูตรใช้แนวคิดและคำสอนแบบโยคาจารและเน้นเรื่องตถาคตครรภ์ หลักการสำคัญของพระสูตรนี้อยู่ที่แนวคิดเรื่องวิญญาณ ว่าเป็นสิ่งเป็นจริงแท้เพียงอย่างเดียว สิ่งทั้งหมดในโลก นามต่าง ๆ และประสบการณ์ต่าง ๆ เป็นแต่เพียงภาพปรากฏของจิตเท่านั้น มีการอธิบายวิญญาณในแต่ละบุคคลออกเป็นชั้น ๆ ประเภท ๆ โดยมีอาลยวิชญานเป็นพื้นฐานของวิญญาณทุกประเภท รวมทั้งสิ่งต่าง ๆ ในเอกภพด้วย

## อ้างอิง
# ซันเฉีย

**นิกายซันเจีย** ก่อตั้งโดยพระภิกษุซินซิง เป็นนิกายที่เกิดขึ้นตามสภาพสังคมของจีนก่อนสมัยราชวงศ์สุย เป็นความพยายามกอบกู้พุทธศาสนาที่ใกล้ถึงจุดเสื่อม

## แบ่งตามยุค

นิกายนี้แบ่งพัฒนาการของพุทธศาสนาเป็น 3 ยุค คือ

* ระยะเวลาแห่งพระธรรมที่แท้จริง กินเวลา 500 ปี
* ระยะเวลาแห่งพระธรรมปลอม กินเวลา 1,000 ปี
* ระยะเวลาแห่งความเสื่อมของพระธรรม กินเวลา 10,000 ปี

ซินซิงกล่าวว่าสมัยของตนเป็นยุคเริ่มของความเสื่อม คำสอนของ 2 ระยะแรกจะใช้ไม่ได้ผลกับยุคนี้ จึงจำเป็นต้องใช้คำสอนใหม่ คำสอนหลักของนิกายนี้คือ ให้ประชาชนชำระจิตใจของตนให้บริสุทธิ์ เคร่งครัดพระธรรมวินัย โดยไม่ต้องเข้าวัด ไม่ถือว่าพระพุทธรูปกับตำราเป็นสิ่งสำคัญ สรรพสิ่งในโลกเกิดจากแหล่งเดียวกันคือ ธรรมชาติแห่งความเป็นพุทธะ ซึ่งมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง ในตัวคนทุกคน ดังนั้นทุกชีวิตจึงควรค่าแก่การเคารพ เพราะทุกคนสามารถเป็นพุทธะได้ทั้งสิ้น

## อ้างอิง

* ทวีวัฒน์ ปุณฑริกวิวัฒน์. *ศาสนาและปรัชญาในจีน ทิเบต และญี่ปุ่น*. กทม. : สุขภาพใจ, 2545.
# พระวัชรสัตว์

| พระวัขรสัตว์ |
| --- |
|  |
| สันสกฤต | वज्रसत्त्व
 Vajrasatva |
| จีน | 金剛薩埵菩薩
 (Pinyin: *Jīngāng Sàduǒ Púsà*) |
| ญี่ปุ่น | 金剛薩埵菩薩（こんごうさったぼさつ）
 (romaji: *Kongōsatta Bosatsu*) |
| เขมร | វជ្រសត្វ (vach-cha-sat) |
| เกาหลี | 금강살타보살
 (RR: *Geumgang Salta Bosal*) |
| มองโกเลีย | Доржсэмбэ |
| ไทย | พระวัชรสัตว์โพธิสัตว์ |
| ทิเบต | རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ Wylie: rdo rje sems dpa' THL: Dorje Sempa རྡོར་སེམས་  THL: Dorsem |
| เวียดนาม | Kim Cang Tát Đỏa Bồ Tát |
| ข้อมูล |
| นับถือใน | มหายาน, วัชรยาน |
|  สถานีย่อยพระพุทธศาสนา |

**วัชรสัตว์** (สันสกฤต: वज्रसत्त्व, Tibetan: རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ། *Dorje Sempa*, รูปย่อ: རྡོར་སེམས། *Dorsem*) เป็นพระโพธิสัตว์ในคติศาสนาพุทธมหายานและวัชรยาน ที่ปรากฏในวรรณกรรมพุทธมากมาย ในประเด็นหลักของพระสูตรเช่น *ไวโรจนาภิสัมโพธิสูตร*, *วัชรเศขรสูตร* และ *นวยูหสูตร* ในพระไตรปิฎกญิงมา และในวรรณกรรมซ็อกเซ็นมากมาย เช่น *กุลยราชตันตระ* และ *พระสูตรกระจกหทัยพระวัชรสัตว์*

ในศาสนาพุทธแบบจีนและชินกง ตามธรรมเนียมมองว่าพระวัชรสัตว์เป็นพระสังฆาจารย์ลำดับที่สอง รองจากพระไวโรจนพุทธเจ้าตามตำนานของคุไคเล่าเรื่องอ้างบันทึกของพระอโมฆวัชระว่า พระนาคารชุนพบพระวัชรสัตย์ในเสาเหล็กแห่งหนึ่งในอินเดียใต้ และประกอบพิธีอภิเษกให้พร้อมส่งมอบคำสอนที่เรียนรู้จากพระไวโรจนะในพระมหาไวโรจนสูตร กระนั้นคุไคไม่ได้กล่าวถึงรายละเอียดใดเกี่ยวกับพระวัชรสัตว์อีก

มนตร์สำคัญขอบพระวัชรสัตว์คือมนตร์ร้อยพยางค์ (หรือ พระคาถาร้อยคำ) ซึ่งปรากฏใน *สรวตถาคต-ตัตตวสังครห์* ซึ่งปรากฏหลักฐานเก่าแก่ที่สุดในรูปของบทรวมมนตร์แปลภาษาจีนของพระวัชรโพธิ (ประมาณปี 671–741) จากปี 722

## อ้างอิง
# ศาสนาพุทธแบบเนวาร์

สถูปในวัดสวยัมภูนาถ ศาสนสถานที่มีชื่อของพุทธศาสนิกชนเนวาร
วัชราจารยะ ขณะประกอบพิธีทางศาสนา
**ศาสนาพุทธแบบเนวาร์** (อังกฤษ: *Newar Buddhism*) เป็นพุทธศาสนานิกายวัชรยานรูปแบบหนึ่งที่ปฏิบัติในหมู่ชาวเนวาร์ ชาติพันธุ์ที่ตั้งถิ่นฐานบริเวณหุบเขากาฐมาณฑุในประเทศเนปาล ซึ่งพัฒนากลมกลืนเป็นส่วนหนึ่งในวิถีของชาวเนวาร มีเอกลักษณ์พิเศษคือไม่มีสังคมสงฆ์ มีการจัดชั้นวรรณะและมีลำดับการสืบสายบิดาตามแบบชาวเนวาร แม้ศาสนาพุทธแบบเนวารจะไม่มีพระสงฆ์แต่จะมีปุโรหิตที่เรียกว่าคุรุชุเป็นสื่อกลางในการประกอบพิธีกรรม บุคคลที่มาจากตระกูลวัชราจารยะหรือพัชราจารยะ (*Vajracharya, Bajracharya*) จะประกอบพิธีกรรมทางศาสนาแก่ผู้อื่น และตระกูลศากยะ (*Shakya*) จะประกอบพิธีกรรมที่ส่วนใหญ่มักทำภายในครอบครัว โดยศาสนาจะได้รับการอุปถัมภ์จากคนวรรณะอุราย (*Uray*) และคนในวรรณะดังกล่าวยังอุปถัมภ์ศาสนาพุทธแบบทิเบต นิกายเถรวาท หรือแม้แต่นักบวชญี่ปุ่นด้วย

ศาสนาพุทธแบบเนวารเจริญรุ่งเรืองสูงสุดในช่วงศตวรรษที่ 15 อันเป็นช่วงเวลาที่ศาสนาพุทธในกัศมีร์และอินโดนีเซียเสื่อมโทรม แม้ปัจจุบันศาสนาพุทธแบบเนวารจัดเป็นศาสนาดั้งเดิมที่ถือปฏิบัติในหุบเขากาฐมาณฑุ มีศาสนิกชนเนวารคิดเป็นร้อยละ 15.31 จากจำนวนชาวเนวารทั้งหมด แต่ศาสนาพุทธนิกายเถรวาทได้กลับมามีบทบาทในเนปาลอีกครั้งตั้งแต่ปี พ.ศ. 2463 และกลายเป็นศาสนาหลักของชาวเนวารวรรณะที่นับถือศาสนาพุทธ (Buddhamargi) แทน ศาสนาพุทธแบบเนวารจึงลดบทบาทลง

มีศาสนสถานของพุทธแบบเนวารทั่วไปในหุบเขากาฐมาณฑุ และมีวัดพุทธแบบเนวารแห่งหนึ่งในพอร์ตแลนด์ รัฐออริกอน สหรัฐ

## ดูเพิ่ม

* วัชราจารยะ
* ศาสนาพุทธในประเทศเนปาล

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ศาสนาพุทธแบบเนวาร
# วสุพันธุ

| วสุพันธุ |
| --- |
|  |
| อาชีพ | ภิกษุ |
| มีชื่อเสียงจาก | หนึ่งในผู้ก่อตั้งนิกายโยคาจาร |

**วสุพันธุ** (จีนตัวเต็ม: 世親; ; พินอิน: *Shìqīn*; ทิเบต: དབྱིག་གཉེན་ ไวลี: *dbyig gnyen* มีชีวิตอยู่ยุคประมาณ พ.ศ. 859–943) เป็นภิกษุและนักปราชญ์จากแคว้นคันธาระ เป็นผู้อรรถาธิบายอภิธรรมที่เป็นหลักการของนิกายสรวาสติวาทและเสาตรานติกะ วสุพันธุเป็นน้องชายต่างบิดาของอสังคะ เดิมทีเป็นภิกษุนิกายสรวาสติวาท ได้เปลี่ยนมานับถือนิกายมหายานตามอสังคะ เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งนิกายโยคาจารร่วมกับอสังคะ เป็นหนึ่งในสิบเจ็ดคณาจารย์ในนาลันทา พุทธวิทยาลัยที่ปัจจุบันตั้งอยู่ในรัฐพิหาร

วสุพันธุเกิดที่ปุรุสปุระ (ปัจจุบัน คือ เปศวาร์) บิดาเป็นพราหมณ์ตระกูลเกาศิกะ ประจำอยู่ในราชสำนัก มีความเชี่ยวชาญเรื่องพระเวท มารดาชื่อ วิริญจี วสุพันธุแต่งอรรถกถาอธิบายอักษยมตินิรเทศสูตรและทศภูมิกสูตร นำหลักการสำคัญของโยคาจารที่อสังคะได้บรรจุไว้ในคัมภีร์ต่าง ๆ ออกมาเผยแพร่แก่นักปราชญ์ในยุคนั้น *คัมภีร์อภิธรรมโกศะ* เป็นผลงานของวสุพันธุที่ใช้กันแพร่หลายในธิเบตและเอเชียตะวันออก วสุพันธุได้นำหลักการทางพระพุทธศาสนาโดยเฉพาะที่เกี่ยวกับวิชญาณ (วิญญาณ) มาจัดระบบสอนในเชิงปรัชญาและอธิบายเชื่อมโยงกับทฤษฎีจิตนิยมแบบต่าง ๆ

## อ้างอิง