Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# ลีต

สติกเกอร์แลปท็อปที่เขียนว่า "31337 h4x0r" อ่านว่า "อีลีต แฮกเกอร์" พร้อมกับสติกเกอร์เควิน มิตเนค
**ลีต** (อังกฤษ: *leet* หรือ 1337) เป็นลักษณะของภาษาที่ใช้กันในทางอินเทอร์เน็ตโดยเฉพาะในเกมออนไลน์ ซึ่งมีลักษณะคล้ายภาษาแชต โดยลักษณะลีตจะเป็นการดัดแปลงตัวอักษร ตัวเลข สัญลักษณ์ มาใช้ผสมคำในการใช้ภาษาเขียน มักจะใช้ในการส่งข้อความหากัน เพื่อประหยัดเวลาในการพิมพ์ หรือเพื่อความสนุก หรือในบางครั้งอาจเป็นการซ่อนข้อความของเยาวชนบนอินเทอร์เน็ตเพื่อไม่ให้ผู้ใหญ่จับได้ ที่มาของคำว่า *leet* นั้น มาจากคำว่า *elite* (อีลีต หมายถึง ผู้ที่ผ่านการคัดสรร)

ตัวอย่างของการเขียนลีต
* leet → 1337
* hELLO → 07734 (อ่านกลับหัว)
* seven → se7en
* f/ph : phone → fone
* s / c : sex → cex
* เทพ → inw หรือ lnw

## ตัวอย่างอักษรที่ใช้เขียนในลักษณะลีต

| A | B | C | D \* | E | F | G | H | I \* | J | K | L \* | M | N | O \* | P | Q | R \* | S | T \* | U | V | W | X | Y | Z \* |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  `4 /\ @ /-\ ^ aye ∂`  |  `8 6 13 |3 ß P> |: !3 (3 /3 )3 ∞`  |  `[ ¢ < ( { ©`  |  `) |o [) I> |>  ? T) |) 0 ð`  |  `3 & € £ ë [- |=-`  |  `|= ƒ |# ph /=`  |  `6 & (_+ 9 C- gee (γ,`  |  `# /-/ [-] ]-[ )-( (-)  :-: |~| |-| ]~[ }{  ? }-{`  |  `1  ! | eye 3y3 ]`  |  `_| _/ ¿ </ (/ ʝ`  |  `X |< |{ ɮ`  |  `1 £ 7 1_ | |_ lJ`  |  `|v| ]V[ {V} |\/| /\/\ (u) (V) (\/) /|\ ^^ /|/| //. .\\ /^^\`  |  `^/ |\| /\/ [\] <\> {\} []\ // [] /V ₪`  |  `0 () oh [] ¤ 􏿿 Ω`  |  `|* |o |º |^(o) |> |" 9 []D |̊ |7 þ`  |  `(_,) ()_ 0_ <|`  |  `2 |? /2 |^ lz ® [z 12 l2 Я`  |2 ʁ |  `5 $ z § ehs es`  |  `7 + -|- 1 '][' †`  |  `(_) |_| v L|`  |  `\/`  |  `\/\/ vv '// \\' \^/ (n) \V/ \X/ \|/ \_|_/ \_:_/ Ш ɰ`  | `% >< Ж }{ ecks × )(`  |  `j `/ Ψ φ λ Ч 7 ¥`  |  `2 ~/_  % >_ ʒ 7_` |
| * 0 สามารถใช้แทน O หรือ D
* 1 สามารถใช้แทน I, L หรือ T
* 2 สามารถใช้แทน Z หรือ R
* 3 สามารถใช้แทน E หรือ L
* 7 สามารถใช้แทน T, L หรือ Y

หมายเหตุ ตารางนี้ใช้เป็นแนวทางในการอ่านข้อความที่อยู่ในลักษณะลีต ไม่ใช่เครื่องมือสำหรับแปลภาษาได้อย่างสมบูรณ์ ซึ่งสามารถมีการเปลี่ยนแปลงได้ขึ้นอยู่กับบุคคล |

## อ้างอิง

* Raymond, Eric R.; Steele, Guy L. (1996). The New Hacker's Dictionary. MIT Press. ISBN 0262680920
# คูราช

คูราชแบบของชาวตาตาร์
**คูราช** (อุซเบก: Kurash, Кураш) เป็นกีฬาพื้นบ้านของอุซเบกิสถาน ที่ได้มีการปรับปรุงรูปแบบการเล่นให้เป็นแบบสากล และได้แพร่หลายไปยังประเทศต่างๆหลายประเทศ และได้รับเลือกให้เป็น 1 ใน 9 ชนิดกีฬาที่จะมีการแข่งขันในกีฬาศิลปะการต่อสู้แห่งเอเชีย

หลักการพื้นฐานของกีฬาชนิดนี้มีลักษณะผสมผสานระหว่างมวยปล้ำกับยูโด โดยแบ่งผู้แข่งขันเป็น 2 ฝ่าย สู้กันบนเวทีสี่เหลี่ยมจตุรัสขนาด 15 x 15 เมตร คู่ต่อสู้จะต้องทุ่มอีกฝ่ายหนึ่งให้ล้มลงกับพื้นให้ได้ภายในเวลา 4 นาที สำหรับผู้ชาย และ 3 นาทีสำหรับผู้หญิง การให้คะแนน แบ่งเป็น

* คาลาล ทุ่มคู่ต่อสู้ลงให้หลังแนบพื้นโดยสมบูรณ์ ผู้ที่ทำได้จะชนะทันที
* ยอนบอส ทุ่มแล้วสีข้างหรือด้านข้างลำตัวของคู่ต่อสู้แนบพื้นอย่างสมบูรณ์ จะได้ 1 คะแนน หากทำคะแนนแบบยอยบอสได้ 2 ครั้งจะเท่ากับ 1 คาลาล ถือว่าชนะทันที
* ชาล่า ทุ่มแล้วทำให้ก้นหรือหลังหรือท้องหรือสีข้างกระทบพื้นแต่ไม่สมบูรณ์ คะแนนแบบชาล่าไม่ทำให้การแข่งขันยุติ แต่จะใช้ตัดสินเมื่อหมดเวลา

## อ้างอิง

* การกีฬาแห่งประเทศไทย. *รู้จักคูราช กีฬาใหม่ในเอเชียนมาร์เชียลอาร์ต*. สยามกีฬารายวัน. ปีที่ 25 ฉบับที่ 8888 ฉบับวันที่ 4 กรกฎาคม 2552 หน้า 18

## แหล่งข้อมูลอื่น

* International Kurash Association เก็บถาวร 2003-10-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Canadian Kurash Webpage
# ศิลปะการต่อสู้เกาหลี

นักเรียนจากโรงเรียนฝึกสอนศิลปะการต่อสู้เกาหลีในเมืองแคลกะรีกำลังสาธิตการแสดง
**ศิลปะการต่อสู้เกาหลี** (อักษรฮันกึล: 무술 หรือ 무예, อักษรฮันจา: 武術 หรือ 武藝) คือหลักปฏิบัติหรือยุทธวิธีทางการต่อสู้ที่มีการบันทึกลงในประวัติศาสตร์ของประเทศเกาหลี แต่ได้รับการดัดแปลงให้ใช้งานได้เพื่อจุดประสงค์ทางทหารและเพื่อการพัฒนาและสร้างสรรค์ส่วนบุคคล ศิลปะการต่อสู้ใช้อาวุธที่มีชื่อเสียงของเกาหลีคือการยิงธนูและกีฬาฟันดาบคึมโดซึ่งมีลักษณะคล้ายคลึงกับกีฬาฟันดาบเค็นโดของญี่ปุ่น ศิลปะการต่อสู้มือเปล่าของเกาหลีที่มีชื่อเสียงที่สุดคือเทควันโดและฮับกีโด กระนั้น ศิลปะการต่อสู้เก่าแก่เช่นมวยปล้ำชีรึมและมวยใช้เท้าแทกย็อนก็เริ่มเป็นที่นิยมทั้งในและนอกประเทศเกาหลีแล้ว ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2011 องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติได้ลงชื่อมวยแทกย็อนให้เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ นอกจากนั้นยังมีการฟื้นฟูศิลปะการฟันดาบดั้งเดิมของเกาหลีรวมทั้งการต่อสู้ด้วยมีดและธนู ปัจจุบัน ศิลปะการต่อสู้เกาหลีได้รับการฝึกสอนอย่างแพร่หลายทั่วโลก ผู้คนมากกว่าหนึ่งในร้อยจากทั่วโลกได้ฝึกฝนเทควันโดอย่างน้อยหนึ่งรูปแบบ

## ประวัติ

### ประวัติเริ่มแรก

มวยปล้ำชีรึมเป็นรูปแบบการต่อสู้บนพื้นหรือในท่านอนที่เก่าแก่ที่สุดของเกาหลี ในขณะที่ซูบัก/แทกย็อนเป็นมวยแนวตั้งสำหรับทหารราบ อาวุธเปรียบเสมือนส่วนต่อออกมาจากการต่อสู้มือเปล่า นอกจากถูกใช้ในการฝึกทหารแล้วรูปแบบศิลปะการต่อสู้ทั้งสองนี้ยังเป็นที่นิยมในหมู่พลเรือนในงานประเพณีที่มีการเต้นรำ, หน้ากาก, กายกรรม และกีฬาการต่อสู้ ศิลปะการต่อสู้เหล่านี้ยังจัดว่าเป็นพลศึกษาอีกด้วย แต่ชาวเกาหลี (และชาวมองโกลที่อยู่ใกล้เคียง) ยึดถือพึ่งพาการใช้คันธนูและลูกศรในการรบมากกว่าการต่อสู้ระยะประชิด

## อ้างอิง
# ปา-กว้าจ่าง

ปา-กว้าจ่าง
**ฝ่ามือแปดทิศ** หรือ **ปา-กว้าจ่าง** (อักษรจีนตัวเต็ม: 八卦掌, พินอิน: Bāguà Zhǎng, อังกฤษ: Ba Gua Zhang, Pa Kua Chang) ปา-กว้าจ่างแปลตรงตัวได้ความว่าแปดทิศ เป็นหนึ่งในสามศิลปะป้องกันตัวแขนงหลักของบู๊ตึ้ง โดยอีกสองแขนงคือไทเก็กและสิ่งอี้เฉวียน ปา-กว้าจ่างมีชื่อเสียงด้านลักษณะที่เป็นการหลบหลีกและจู่โจมด้วยมือที่แบอยู่ ลักษณะที่โดดเด่นของ ปา-กว้าจ่าง อีกประการคือการเดินเป็นวงกลมการขยับร่างกายเป็นเกลียว การเคลื่อนไหวเป็นเกลียวแบบนี้มีข้อได้เปรียบในการรับมือกับคู่ต่อสู้หลายคน คู่ต่อสู้ติดอาวุธ และใช้ทักษะในการตอบโต้พลกำลัง

การฝึกฝนของ ปา-กว้าจ่าง กำหนดให้ผู้ฝึกเดินเป็นวงกลม โดยผู้ฝึกจะต้องสามารถโคจรและหมุนร่างกายของตนเองได้อย่างต่อเนื่อง นอกจากนั้นการเรียนรู้ทิศทั้งแปดทิศของ ปา-กว้าจ่าง จะทำให้ผู้ฝึกสามารถจู่โจมและตั้งรับการโจมตีจากทุกทิศทาง ปา-กว้าจ่าง ใช้แรงจากการหมุนมือที่แบอยู่ทางแนวตั้งอย่างต่อเนื่อง ผู้ฝึกจะขยับร่างกายอยู่เสมอเพื่อที่จะทำให้คู่ต่อสู้เสียสมดุล

จุดกำเนิดของปา-กว้าจ่างเป็นที่ทราบว่าต๋ง ไห่ชฺวัน ได้รับการถ่ายทอดวิชามาจากนักพรตบนเขาจิ่วหลงและต่อมาได้สร้างระบบการต่อสู้มาเป็นวิชามวย ทำให้ต๋ง ไห่ชฺวัน ได้ชื่อว่าเป็นผู้ก่อตั้งวิชาปา-กว้าจ่าง

สำหรับประเทศไทย ปา-กว้าจ่างหรือฝ่ามือแปดทิศยังเป็นศิลปะป้องกันตัวที่ยังค่อนข้างใหม่มาก เพราะตามปกติแล้วศิลปะการป้องกันตัวของจีนที่มาสู่ไทยนั้นส่วนมากเป็นวิชามวยทางใต้ของประเทศจีน ในขณะที่ปา-กว้าจ่างเป็นวิชามวยทางเหนือ ปัจจุบันสถานที่ฝึกสอนวิชาปา-กว้าจ่างในไทยมีเพียงสองที่คือที่ศูนย์บูรณาการศาสตร์และภูมิปัญญาโบราณ และที่สวนลุมพินีเท่านั้น

## อ้างอิง
# เกวลญาณ

พระอาทินาถบรรลุเกวลญาณ
**เกวลญาณ** (Kevala jñāna) หรือ **ไกวัลย์** คือภาวะสัพพัญญู (omniscience - การตรัสรู้เข้าใจสรรพสิ่งทั้งหมดในจักรวาล) ในศาสนาเชน แปลหยาบ ๆ ว่า "การเข้าใจทั้งหมด" หรือ ปัญญาสูงสุด

เกวลญาณนั้นเชื่อกันว่าเป็นคุณภาพแท้จริงในวิญญาณทั้งปวง คุณภาพนี้จะถูกซ่อนในรูปของอนุภาคกรรม (karmic particles) ที่รายล้อมวิญญาณนั้น ๆ ทุกวิญญาณสามารถเข้าถึงเกวลญาณได้โดยการขจัดอนุภาคกรรมออกเสีย เอกสรรของเชนระบุถึงขั้นตอน 12 ขั้นเพื่อที่จะเข้าถึงเกวลญาณนี้ วิญญาณที่เข้าถึงเกวลญาณแล้วจะเรียกว่า "เกวลิน" (केवलिन्) ศาสนิกชนเชนเชื่อว่า เกวลินต่าง ๆ เท่านั้น ที่จะเข้าใจสรรพสิ่งในจักรวาลในทุกมุมอง สิ่งมีชีวิตอื่น ๆ ที่ไม่เข้าสู่เกวลญาณจะเข้าใจได้เพียงแค่ความรู้บางส่วน บางมุม บางมิติ เท่านั้น

นิกายทิคัมพรเชื่อว่าเกวลินจะไม่มีความรู้สึกหิวหรือกระหายเหลืออยู่อีก ในขณะที่นิกายเศวตามพรเชื่อว่าเกวลินยังมีความต้องการเหมือนกับมนุษย์ปุถุชนทั่วไป ทั้งสองนิกายเชื่อเหมือนกันว่าเกวลินสุดท้ายของอวสรรปิณี (จักรวาลนี้) ได้กำเนิดไปแล้ว คือ "ชัมพูสวามี" (Jambuswami) หนึ่งใน 11 สาวกสำคัญของตีรถังกรสุดท้าย "พระมหาวีระ" และหลังจากนี้จะไม่มีสิ่งมีชีวิตใดสามารถเข้าถึงเกวลญาณได้อีก

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม

* Jain, Vijay K (2016-01-01). *Ācārya Samantabhadra's Aptamimamsa (Devāgamastotra)*. Vikalp printers. ISBN 9788190363983.
* Dundas, Paul (2002), *The Jains*, Routledge, ISBN 978-0-415-26605-5
* Flügel, Peter (2006), *Studies in Jaina History and Culture: Disputes and Dialogues*, Taylor & Francis, ISBN 978-0-203-00853-9
* Glasenapp, Helmuth Von (1999), *Jainism: An Indian Religion of Salvation*, Delhi: Motilal Banarsidass, ISBN 81-208-1376-6
* Jaini, Padmanabh (1998), *The Jaina Path of Purification*, New Delhi: Motilal Banarsidass, p. 91, ISBN 81-208-1578-5
* Jaini, Padmanabh S (2000), *Collected Papers On Jaina Studies*, Motilal Banarsidass, ISBN 978-81-208-1691-6
* Jaini, Padmanabh S. (2001), *Collected Papers On Buddhist Studies*, Motilal Banarsidass, ISBN 978-81-208-1776-0
* Kumar, Sehdev (2001), *Jain Temples of Rajasthan*, Abhinav Publications, ISBN 978-81-7017-348-9
* Shah, Natubhai (2004), *Jainism: The World of Conquerors*, vol. 1, Motilal Banarsidass, ISBN 978-1-898723-30-1
* Sharma, Candradhar (1991), *A critical survey of Indian philosophy*, Motilal Banarsidass, ISBN 978-81-208-0365-7
# วิวรณ์

ยอห์นแห่งปัทมอสกำลังเขียนหนังสือวิวรณ์ตามที่ได้รับการเปิดเผยจากพระเจ้า ภาพวาดโดยเฮียโรนิมัส บอส
ในศาสนาแบบเทวนิยมและเทววิทยา **วิวรณ์** (อังกฤษ: *revelation*) หมายถึง การที่สิ่งเหนือธรรมชาติ เช่น เทวดา พระเป็นเจ้า ได้เปิดเผยความจริงหรือความรู้สำคัญบางประการแก่มนุษย์

หลาย ๆ ศาสนาเชื่อว่า คัมภีร์ของตนมาจากการวิวรณ์ของพระเจ้าหรือสิ่งเหนือธรรมชาติ เช่น ชาวยิวเชื่อว่าพระยาห์เวห์ได้ประทานคัมภีร์โทราห์ที่ภูเขาซีนาย ชาวมุสลิมเชื่อว่าอัลลอฮ์ได้ประทานคัมภีร์อัลกุรอานแก่นบีมุฮัมมัดเป็นคำ ๆ ทีละอักษร ส่วนศาสนาฮินดูก็ถือว่าพระเวทเป็น “อเปารุเษยะ” (ไม่ใช่ฝีมือมนุษย์) แต่บรรดาฤๅษีได้สดับฟังจากพระเจ้ามาโดยตรง จึงเรียกว่า "ศรุติ" (สิ่งที่ได้ฟังมา) คริสต์ศาสนิกชนก็เชื่อว่าคัมภีร์ไบเบิลทั้งพันธสัญญาเดิมและพันธสัญญาใหม่ถูกเขียนขึ้นโดยการดลใจจากพระเจ้า

ในศาสนาอับราฮัม วิวรณ์จึงถือเป็นสิ่งสำคัญมาก เพราะเป็นการแสดงถึงเจตจำนงและพระญาณสอดส่องของพระเจ้าต่อมนุษย์ ในพันธสัญญาใหม่มีหนังสือเล่มหนึ่งชื่อ "หนังสือวิวรณ์" เป็นส่วนสุดท้ายของคัมภีร์ไบเบิล กล่าวถึงวันสิ้นโลกและการพิพากษาครั้งสุดท้าย

## อ้างอิง
# จานร่อน

จานร่อนที่มีเครื่องหมายการค้าจดทะเบียน "ฟริสบี" (Frisbee) ซึ่งเป็นของแวมโอ
**จานร่อน** (อังกฤษ: frisbee) เป็นของเล่นหรืออุปกรณ์กีฬาสำหรับร่อน โดยทั่วไปทำจากพลาสติกขึ้นรูปด้วยการฉีด มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 20 ถึง 25 เซนติเมตร และมีขอบที่เด่นชัด ใช้เล่นเพื่อความบันเทิงและการแข่งขันทั้งการขว้างและรับ เช่น ในเกมกีฬาจานร่อน รูปทรงของจานร่อนเมื่อตัดขวางจะมีลักษณะเป็นปีกเครื่องบิน ซึ่งช่วยให้บินได้โดยลดแรงต้านและเพิ่มแรงยกขณะเคลื่อนที่ไปในอากาศ เมื่อเทียบกับแผ่นเรียบ ๆ ทั่วไป การหมุนจานร่อนยังสร้างแรงไจโรสโกปที่ช่วยให้อุปกรณ์ทรงตัวได้ดี ทำให้สามารถเล็งได้อย่างแม่นยำและขว้างไปได้ไกล

จานร่อนมีหลากหลายรูปแบบให้เลือกใช้งาน โดยจานร่อนที่ใช้สำหรับดิสก์กอล์ฟมักจะมีขนาดเล็กกว่าแต่มีความหนาแน่นมากกว่าเมื่อเทียบกับจานร่อนที่ใช้เล่นอัลติเมตฟริสบี และถูกออกแบบมาให้เหมาะกับลักษณะการบินเฉพาะตัว เพื่อเพิ่มหรือลดความนิ่งและระยะทางในการร่อน สถิติการขว้างจานร่อนได้ไกลที่สุดในโลกเป็นของ เดวิด วิกกินส์ จูเนียร์ (David Wiggins Jr.) โดยทำระยะทางไว้ได้ไกลถึง 338 เมตร สำหรับกีฬาดิสก์ด็อก หรือกีฬาจานร่อนสำหรับสุนัข จะใช้จานร่อนที่บินได้ค่อนข้างช้าและทำจากวัสดุที่ยืดหยุ่นกว่าปกติ เพื่อให้ทนต่อแรงกัดของสุนัขได้ดีขึ้นและช่วยป้องกันไม่ให้สุนัขได้รับบาดเจ็บ นอกจากนี้ยังมีห่วงร่อนซึ่งโดยทั่วไปแล้วจะร่อนไปได้ไกลกว่าจานร่อนแบบดั้งเดิมอย่างเห็นได้ชัด ในส่วนของจานร่อนแบบเรืองแสง จะทำจากพลาสติกสารเรืองแสง หรือภายในบรรจุของเหลวที่เปล่งแสงทางเคมี หรือใช้ไฟแอลอีดีแบบใช้ถ่าน เพื่อให้สามารถเล่นได้ในตอนกลางคืน และยังมีจานร่อนบางประเภทที่จะส่งเสียงหวีดหวิวออกมาเมื่อมีความเร็วในการร่อนถึงระดับหนึ่งอีกด้วย

ในภาษาอังกฤษ คำว่า *frisbee* มักถูกนำมาใช้เรียกจานร่อนทุกประเภทโดยทั่วไป แต่ในความเป็นจริงแล้ว **ฟริสบี** (Frisbee) เป็นเครื่องหมายการค้าจดทะเบียนของบริษัทของเล่น แวมโอ (Wham-O) ด้วยเหตุผลด้านการคุ้มครองทางกฎหมายนี้ ทำให้องค์กรกีฬาต่าง ๆ เช่น อัลติเมตฟริสบี หรือดิสก์กอล์ฟ จำเป็นต้องหลีกเลี่ยงการใช้คำว่า "Frisbee" ในการเรียกชื่อกีฬาของตน

## อ้างอิง
# คณะกรรมการโอลิมปิกสากล

คณะกรรมการโอลิมปิกสากล| Comité international olympique |
|  |
|  |
| ชื่อย่อ | IOC |
| คําขวัญ | ละติน: *Citius, Altius, Fortius – Communiter* (Faster, Higher, Stronger – Together) |
| ก่อตั้ง | 23 มิถุนายน 1894 (1894-06-23) |
| ผู้ก่อตั้ง | Pierre de Coubertin |
| ประเภท | สภากีฬา (สมาคมที่จัดตั้งขึ้นตามกฎหมายของสมาพันธรัฐสวิส) |
| สํานักงานใหญ่ | โลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ |
| สมาชิก  | 104 สมาชิกปัจจุบัน, 45 สมาชิกกิตติมศักดิ์, 1 สมาชิกกิตติมศักดิ์ (สหรัฐ), 206 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเดี่ยว |
| ภาษาทางการ | ฝรั่งเศส (ภาษาอ้างอิง), อังกฤษ, และภาษาของประเทศเจ้าภาพเมื่อจำเป็น |
| ประธาน | โทมัส บัค |
| รองประธาน | Ng Ser Miang John Coates Nicole Hoevertsz Juan Antonio Samaranch |
| ผู้อำนวยการ | Christophe De Kepper |
| เว็บไซต์ | olympics.com/IOC |

**คณะกรรมการโอลิมปิกสากล** (อังกฤษ: *International Olympic Committee*, **IOC**; ฝรั่งเศส: *Comité international olympique*, CIO) เป็นองค์กรกีฬานอกภาครัฐที่ตั้งสำนักงานใหญ่ในอยู่ในโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1894 โดย ปีแยร์ เดอ กูแบร์แต็ง และ ดีมีตรีโอส วีเกลัส โดยมีหน้าที่รับผิดชอบในการจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนและฤดูหนาวสมัยใหม่

คณะกรรมการโอลิมปิกสากล ประกอบด้วยคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ (National Olympic Committee หรือ NOC) ของประเทศต่าง ๆ ประกอบกันเป็นประเทศสมาชิก โดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากลมีหน้าที่ควบคุมคณะกรรมการโอลิมปิกของประเทศสมาชิกทั่วโลก ให้ดำเนินงานจัดการแข่งขันให้เป็นไปตามหลักการและอุดมการณ์ของกีฬาโอลิมปิก ในปี ค.ศ. 2020 มีคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติจำนวน 206 ประเทศ ประธานคณะกรรมการคนปัจจุบันคือ โทมัส บัค จากประเทศเยอรมนี ซึ่งแทนที่ ฌัก โรคเคอ จากประเทศเบลเยียม เมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 2013

## คณะกรรมการบริหาร

| ตำแหน่ง | ชื่อ | ประเทศ |
| --- | --- | --- |
| **ประธาน** | โทมัส บัค |  เยอรมนี |
| **รองประธาน** | หยู ไจ้ชิง |  จีน |
| Ng Ser Miang |  สิงคโปร์ |
| John Coates |  ออสเตรเลีย |
| Nicole Hoevertsz |  อารูบา |
| **กรรมการบริหาร** | Nenad Lalovic |  เซอร์เบีย |
| Ivo Ferriani |  อิตาลี |
| เจ้าชายฟัยศ็อล บิน ฮุซัยน์ |  จอร์แดน |
| นะวาล อัลมุตะวักกิล |  โมร็อกโก |
| Mikaela Cojuangco Jaworski |  ฟิลิปปินส์ |
| Gerardo Werthein |  อาร์เจนตินา |
| โรบิน อี. มิตเชลล์ |  ฟีจี |
| Denis Oswald |  สวิตเซอร์แลนด์ |
| Kristin Kloster Aasen |  นอร์เวย์ |
| เอ็มมา เตร์โฮ |  ฟินแลนด์ |
| **ผู้อำนวยการทั่วไป** | Christophe De Kepper |  เบลเยียม |

## ดูเพิ่ม

* สปอร์ตแอคคอร์ด

## อ้างอิง

## อ่านเพิ่ม

* Chappelet, Jean-Loup; Brenda Kübler-Mabbott (2008). *International Olympic Committee and the Olympic system: the governance of world sport*. New York: Routledge. ISBN 978-0-415-43167-5.
* Lenskyj, Helen Jefferson (2000). *Inside the Olympic Industry: Power, Politics and Activism*. New York: SUNY.

## แหล่งข้อมูลอื่น

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ คณะกรรมการโอลิมปิกสากล
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล
# โอลิมปิกฤดูหนาว 1952

กีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ ๖
De VI. olympiske vinterleker| เมืองเจ้าภาพ |  ออสโล นอร์เวย์ |
| ประเทศเข้าร่วม | 30 ประเทศ |
| นักกีฬาเข้าร่วม | 694 |
| กีฬา | 22 รายการใน 4 ชนิด |
| พิธีเปิด | 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2495 |
| พิธีปิด | 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2495 |
| ประธานพิธี | เจ้าหญิงรัญฮิลด์ (เจ้าหญิงแห่งนอร์เวย์) |
| สนามกีฬาหลัก | สนามกีฬาบิสเลตต์ |

**มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 6 ประจำปี ค.ศ. 1952 (พ.ศ. 2495)** (อังกฤษ: *VI Olympic Winter Games*) เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 6 จัดขึ้น ณ เมืองออสโล นอร์เวย์ ระหว่างวันที่ 14-25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2495

## การเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ

* Cortina d'Ampezzo (ITA)
* Lake Placid (USA)

## ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| * อาร์เจนตินา
* ออสเตรเลีย
* ออสเตรีย
* เบลเยียม
* บัลแกเรีย
* แคนาดา
* ชิลี
* เชโกสโลวาเกีย
* เดนมาร์ก
* ฟินแลนด์
 |  | * ฝรั่งเศส
* เยอรมนี
* บริเตนใหญ่
* กรีซ
* ฮังการี
* ไอซ์แลนด์
* อิตาลี
* ญี่ปุ่น
* เลบานอน
* เนเธอร์แลนด์
 |  | * นิวซีแลนด์
* นอร์เวย์
* โปแลนด์
* โปรตุเกส
* โรมาเนีย
* สเปน
* สวีเดน
* สวิตเซอร์แลนด์
* สหรัฐ
* ยูโกสลาเวีย
 |

## กีฬาที่แข่งขัน

* Bobsleigh
* Ice Hockey
* Skating
* Skiing

## สรุปเหรียญการแข่งขัน

**ตารางสรุปเหรียญรางวัล 10 อันดับแรก**

|  อันดับ  | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  นอร์เวย์ | 7 | 3 | 6 | 16 |
| 2 |  สหรัฐ | 4 | 6 | 1 | 11 |
| 3 |  ฟินแลนด์ | 3 | 4 | 2 | 9 |
| 4 |  เยอรมนี  | 3 | 2 | 2 | 7 |
| 5 |  ออสเตรีย | 2 | 4 | 2 | 8 |
| 6 |  แคนาดา | 1 | 0 | 1 | 2 |
| 6 |  อิตาลี | 1 | 0 | 1 | 2 |
| 8 |  บริเตนใหญ่ | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 9 |  เนเธอร์แลนด์ | 0 | 3 | 0 | 3 |
| 10 |  สวีเดน | 0 | 0 | 4 | 4 |

## ดูเพิ่ม

* คณะกรรมการโอลิมปิกสากล
* โอลิมปิกฤดูหนาว

## แหล่งข้อมูลอื่น

คณะกรรมการโอลิมปิกสากล

## อ้างอิง
# กิ่งจังหวัดเนมูโระ

| กิ่งจังหวัดเนมูโระ
根室振興局 |
| --- |
| กิ่งจังหวัดของฮกไกโด |
|  |
| ประเทศ |  ญี่ปุ่น |
| จังหวัด |  ฮกไกโด |
| ศูนย์กลาง | เนมูโระ |
| พื้นที่ |
|  • ทั้งหมด | 8,534.22 ตร.กม. (3,295.08 ตร.ไมล์) |
| ประชากร (28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2023) |
|  • ทั้งหมด | 69,813 คน |
|  • ความหนาแน่น | 8.2 คน/ตร.กม. (21 คน/ตร.ไมล์) |
| เว็บไซต์ | www.nemuro.pref.hokkaido.lg.jp |

**กิ่งจังหวัดเนมูโระ** (根室振興局 (*Nemuro-shinkō-kyoku*, *เนมูโระ ชิงโกเคียวกุ*); ไอนุ: ニムオロ *นีมูโอโร*) เป็น 1 ใน 14 กิ่งจังหวัดของฮกไกโด จัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1897

## ประวัติศาสตร์

ประวัติความเป็นมาของกิ่งจังหวัดเนมูโระเรียงตามปี ค.ศ.

* **1897** กิ่งจังหวัดเนมูโระถูกจัดตั้งขึ้นพร้อมกับกิ่งจังหวัดอื่น ๆ อีก 18 กิ่งจังหวัดในฮกไกโด
* **1903** กิ่งจังหวัดชานะถูกผนวกเป็นส่วนหนึ่งของกิ่งจังหวัดเนมูโระ
* **1945** สหภาพโซเวียตเข้าครอบครองหมู่เกาะคูริล

## ภูมิศาสตร์

กิ่งจังหวัดเนมูโระนั้นครอบคลุมเกาะและหมู่เกาะอีกมาก แต่หมู่เกาะและเกาะเหล่านั้นปัจจุบันถูกปกครองโดยรัสเซีย ซึ่งญี่ปุ่นได้แต่เป็นผู้อ้างสิทธิ์เหนือดินแดน

{{{annotations}}}

 เทศบาลในกิ่งจังหวัดเนมูโระ (เฉพาะพื้นที่ใต้อธิปไตยของญี่ปุ่น)

---

 **ภาพที่สามารถคลิกได้**

### นคร

* นครเนมูโระ (根室市 (*Nemuro-shi*)) (ศูนย์กลาง)

### เมือง

* อำเภอชิเบ็ตสึ (標津郡 (*Shibetsu-gun*))
	+ เมืองชิเบ็ตสึ (標津町 (*Shibetsu-chō*))
	+ เมืองนากาชิเบ็ตสึ (中標津町 (*Nakashibetsu-chō*))
* อำเภอนตสึเกะ (野付郡 (*Notsuke-gun*))
	+ เมืองเบ็ตสึไก (別海町 (*Betsukai-chō*))
* อำเภอเมนาชิ (目梨郡 (*Menashi-gun*))
	+ เมืองราอูซุ (羅臼町 (*Rausu-chō*))

เทศบาลในกิ่งจังหวัดเนมุโระ (ดินแดนทางเหนือ)

6. หมู่บ้านชิโกตัง /  7. หมู่บ้านโทมาริ /  8. หมู่บ้านรูโยเบ็ตสึ /  9. หมู่บ้านรูเบ็ตสึ /  10. ชานะ /  11. ชิเบโตโระ

A. หมู่เกาะฮาโบไม /  B. เกาะชิโกตัง /  C. เกาะคูนาชิริ /  D. เกาะเอโตโรฟุ
## การขนส่ง

### ท่าอากาศยาน

* ท่าอากาศยานนากาชิเบ็ตสึ

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
# เขตมหานครชูเกียว

| เขตมหานครชูเกียว
中京圏 |
| --- |
| เขตมหานคร |
| การถอดเสียงภาษาญี่ปุ่น |
|  • ฮิรางานะ | しゅきょうけん |
|  • คันจิ | 中京圏 |
| นครนาโงยะ |
| แผนที่โต้ตอบของเขตมหานครชูเกียว |
| ประเทศ |  ญี่ปุ่น |
| ภูมิภาค | ชูบุ, โทไก |
| จังหวัด | ไอจิ |
| นครใหญ่สุด | นาโงยะ |
| พื้นที่ |
|  • รวมปริมณฑล | 7,072 ตร.กม. (2,731 ตร.ไมล์) |
| ประชากร (ค.ศ. 2019) |
|  • ปริมณฑล | 10,110,000 คน |
|  • ความหนาแน่นรวมปริมณฑล | 1,430 คน/ตร.กม. (3,701 คน/ตร.ไมล์) |

**เขตชูเกียว** (中京圏 (*Chūkyō-ken*, *ชูเกียว-เก็ง*)) หรือ **ภูมิภาคชูเกียว** (中京地方 (*Chūkyō-chihō*, *ชูเกียว-ชิโฮ*)) เป็นชื่อของเขตมหานครในประเทศญี่ปุ่น มีศูนย์กลางอยู่ที่นครนาโงยะในจังหวัดไอจิ เชตมหานครนี้ครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของอนุภูมิภาคโทไก เนื่องจากมีประชากรอาศัยอยู่ในเขตนี้ราว 10 ล้านคน จึงจัดว่าเป็นเขตมหานครที่ใหญ่เป็นอันดับสามของญี่ปุ่น รองจากเขตอภิมหานครโตเกียวและเคฮันชิง และยังเป็นเขตมหานครที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 28 ของโลก

## เทศบาลสมาชิก

### จังหวัดไอจิ

ไอจิตะวันตก (แคว้นโอวาริ)

* คาซูงาอิ
* คิตะนาโงยะ
* คิโยซุ
* โคนัง
* โคมากิ
* ชิตะ
* เซโตะ
* โทโกมาเนะ
* โทไก
* โทโยอาเกะ
* นางากูเตะ
* นิชชิง
* ยาโตมิ
* สึชิมะ
* อามะ
* อิจิโนมิยะ
* อินาซาวะ
* อินูยามะ
* อิวากูยะ
* โอบุ
* โอวาริอาซาฮิ
* ไอไซ
* ฮันดะ

ไอจิตะวันออก (แคว้นมิกาวะ)

* กามาโงริ
* คาริยะ
* ชิรีว
* ทากาฮามะ
* ทาฮาระ
* โทโยกาวะ
* โทโยตะ
* โทโยฮาชิ
* นิชิโอะ
* มิโยชิ
* อันโจ
* โอกาซากิ
* เฮกินัง

### จังหวัดกิฟุ

* กิฟุ
* คากามิงาฮาระ
* คานิ
* ไคซุ
* ทาจิมิ
* โทกิ
* นากัตสึงาวะ
* มิซูโฮะ
* มิซูนามิ
* มิโนกาโมะ
* โมโตซุ
* เอนะ
* โองากิ
* ฮาชิมะ

### จังหวัดมิเอะ

* คูวานะ
* ยกกาอิจิ
* อินาเบะ

## อ้างอิง
# ยามาโตะ (นามสกุล)

## บุคคลที่มีชื่อเสียง

* วากิ ยามาโตะ
* เท็ตสึ ยามาโตะ

## ตัวละครในบันเทิงคดี

* คิระ ยามาโตะ ตัวละครจากเรื่องกันดั้ม
* ยามาโตะ คันซึเกะ ตัวละครจากเรื่องยอดนักสืบจิ๋วโคนัน
* ยามาโตะ นาเดชิโกะ ตัวละครจากเรื่องไยบะ เจ้าหนูซามูไร

## ดูเพิ่ม

* ยามาโตะ (ชื่อ)
* ยามาโตะ
# ยามาโตะ (ชื่อ)

## บุคคลที่มีชื่อเสียง

* ยามาโตะ ฟุชิมิ
* ยามาโตะ มาเอดะ

## ตัวละครในบันเทิงคดี

* ยามาโตะ (โค้ดเนม, ชื่อตามหนังสือการ์ตูน) เป็นหน่วยลับของโคโนฮะ ซึ่งได้มาสอนนารุโตะ ซากุระ และไซ แทนอาจารย์ฮาตาเกะ คาคาชิ เนื่องจากอาจารย์คาคาชิอยู่ที่ไปทำภารกิจ
* อิชิดะ ยามาโตะ ตัวละครหลักจากเรื่องดิจิมอน
* ยามาโตะ (วันพีซ) ตัวละครจากเรื่องวันพีซ
* ยามาโตะ (โปเกมอน) ตัวละครจากเรื่องโปเกมอน
* ซารุคุอิ ยามาโตะ ตัวละครจากเรื่องไฮคิว!! คู่ตบฟ้าประทาน
* นางาโมริ ยามาโตะ ตัวละครจากเรื่องลักกีสตาร์

## ดูเพิ่ม

* ยามาโตะ (นามสกุล)
* ยามาโตะ
# ครีบหลัง

ครีบหลังของฉลาม
**ครีบหลัง** คือครีบที่อยู่ด้านหลังของสัตว์น้ำทั้งในน้ำเค็มและน้ำจืดเช่นปลา,วาฬและโลมารวมถึงสัตว์เลื้อยคล้านใต้ทะเลจำพวกอิกทิโอซอร์ (ichthyosaur ) ด้วย สปีชีส์ส่วนใหญ่จะมีครีบหลังเพียงครีบเดี่ยวแต่บางชนิดก็มีสองถึงสาม

นักชีววิทยาสัตว์ป่ามักใช้ลักษณะและรูปแบบของครีบนี้ในการจำแนกสายพันธุ์

## ประโยชน์

ครีบหลังมีจุดประสงค์หลักคือใช้เพื่อการทรงตัวและใช้ป้องกันไม่ให้พวกมันควงสว่านในขณะที่ว่ายน้ำ แต่บางชนิดได้ปรับครีบหลังของพวกมันเพื่อใช้ในประโยชน์อื่น ๆ เช่นปลาแสงอาทิตย์ใช้ครีบหลังและครีบก้นในการว่ายน้ำ ปลาตกเบ็ดได้พัฒนาครีบหลังของมันให้เป็บติ่งเนื่อเรืองแสงที่คล้ายเบ็ดตก (esca) เพื่อใช้ล่อเหยื่อ บางชนิดพัฒนาให้มีเงี่ยงที่มีพิษเช่นปลาฉลามพอร์ตแจ็กสัน

* ปลาส่วนใหญ่มีครีบหลังครีบเดียวเช่นปลาจำพวกปลาทอง
* ฉลามมักจะมีครีบหลังสองครีบ
* ปลาทูน่าครีบเหลืองมีครีบหลังสองครีบ
* ปลาแฮดดัคมีครีบหลังสามครีบ

วงศ์ปลากระโทงมีครีบหลังที่โดดเด่นเหมือนกับปลาทูน่า, วงศ์ปลาอินทรีและปลาแมกเคอเรล วงศ์ปลากระโทงจะเร่งสปีดการว่ายน้ำของตัวเองโดยการหดครีบหลังของมันลงบนร่องที่อยู่บนร่างกายของพวกมันและด้วยรูปร่าง, ขนาดและสีของครีบหลังที่แตกต่างกันตามชนิดของปลากระโทงทำให้นี้วิธีง่าย ๆ ที่ใช้ในการระบุชนิดของปลากระโทง ครีบหลังของพวกมันมักเก็บอยู่ในร่องตลอดเวลาพวกมันจะแพร่ครีบหลังของมันขึ้นก็ต่อเมือใช้ในขณะกวาดต้อนฝูงปลาขนาดเล็ก

* ความแตกต่างของครีบหลังของวาฬเพชรฆาตระหว่างเพศชายกับเพศหญิง
* ครีบหลังของปลาฉลามขาวมีเส้นใยหนังแท้ที่ทำงานเหมือนเชือกโยงที่รักษาเสถียรภาพของเรือ และมันจะแข็งตัวเพื่อให้พวกมันว่ายน้ำได้เร็วขึ้นและไม่เกิดการควงสว่าน
* ครีบหลังขนาดใหญ่ที่หดเก็บได้ของปลากระโทงร่มอินโด-แปซิฟิก

## อ้างอิง
# ความยาว

| ความยาว |
| --- |
| ความยาว 1 กิโลเมตรในระบบเมตริก เท่ากับ ระบบอังกฤษ 0.62137 ไมล์ |
| สัญลักษณ์ทั่วไป | *l* |
| หน่วยเอสไอ | เมตร (m) |
| หน่วยอื่น | *ดูที่ หน่วยความยาว* |
| เอ็กเทนซีฟ | ใช่ |
| มิติ | **L** |

ทรงสี่เหลี่ยมมุมฉากรูปหนึ่ง แสดงความกว้าง ความยาว และความสูง
**ความยาว** คือ ปริมาณของรูปหนึ่งมิติ หรือ มิติตามแนวยาวของวัตถุใด ๆ ความยาวของของสิ่งหนึ่งคือระยะทาง (หรือการกระจัด) จากจุดเริ่มต้นไปยังจุดสิ้นสุด ซึ่งเป็นการขยายเชิงเส้นตรงจากจุดหนึ่งไปยังอีกจุดหนึ่ง ความยาวอาจมีความหมายแยกออกจากความสูง ซึ่งเป็นการขยายตามแนวดิ่ง และ**ความกว้าง** ซึ่งเป็นระยะทางจากด้านหนึ่งไปยังอีกด้านหนึ่ง เช่นวัดจากมุมข้างซ้ายไปยังมุมข้างขวาผ่านวัตถุเป็นต้น ในทางวิทยาศาสตร์กายภาพและวิศวกรรม คำว่า *ความยาว* นี้มีความหมายเหมือนกับ *ระยะทาง* และย่อด้วยอักษร *l* หรือ *L* (แอล) หรือสัญลักษณ์คล้ายแอล ℓ

ความยาวเป็นการวัดในหนึ่งมิติ ในขณะที่พื้นที่เป็นการวัดในสองมิติ และปริมาตรเป็นการวัดในสามมิติ ในระบบการวัดส่วนใหญ่ หน่วยความยาวเป็นหน่วยวัดพื้นฐานสำหรับการนิยามหน่วยวัดอื่น ๆ

## หน่วยความยาว

ความยาวนั้นมีหน่วยวัดหลายประเภท หน่วยความยาวอาจอ้างอิงจากส่วนต่าง ๆ ในร่างกายมนุษย์ ระยะในการเดินเป็นจำนวนก้าว ระยะระหว่างจุดสังเกตหรือสถานที่ต่าง ๆ บนโลก หรือความยาวที่ไม่มีกฎเกณฑ์ระหว่างวัตถุที่ไม่เคลื่อนที่สองชนิด

ในหน่วยเอสไอ ซึ่งเป็นระบบหน่วยวัดสากล หน่วยความยาวที่เป็นพื้นฐานที่สุดคือ เมตร ซึ่งปัจจุบันได้นิยามไว้ในพจน์ของความเร็วแสง หน่วยเซนติเมตรหรือกิโลเมตรก็เป็นหน่วยที่ใช้กันโดยทั่วไป ซึ่งต่อยอดมาจากหน่วยเมตร ระบบนี้จึงมีอีกชื่อว่าระบบเมตริก ส่วนระบบอังกฤษ (รวมทั้งอเมริกาก็ใช้) มักใช้หน่วยความยาวเป็น นิ้ว ฟุต หลา และไมล์

หน่วยที่ใช้วัดระยะทางที่กว้างขวางมากในอวกาศ มีทั้งหน่วยดาราศาสตร์ที่อ้างอิงจากระยะทางโดยเฉลี่ยระหว่างโลกกับดวงอาทิตย์ หน่วยปีแสงที่อ้างอิงจากการเดินทางของแสง และหน่วยพาร์เซก ส่วนหน่วยที่ใช้วัดระยะทางที่เล็กมากในระดับอะตอมหรือโมเลกุล มีทั้งหน่วยไมครอน (ปัจจุบันใช้ไมโครเมตร) และหน่วยอังสตรอม เป็นต้น

## ดูเพิ่ม

* อันดับของขนาด (ความยาว)