Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# พระเจ้าหรรษวรรธนะ

| พระเจ้าหรรษวรรธนะ |
| --- |
| *Maharajadhiraja* |
| เหรียญพระเจ้าหรรษวรรธนะ, ราว พ.ศ. 1149 ถึง 1190 |
| ผู้ปกครองอินเดียทางเหนือ |
| ครองราชย์ | ป. พ.ศ. 1149 –  1190 |
| ก่อนหน้า | พระเจ้าราชยวรรธนะ |
| ถัดไป | Yashovarman |
|  |
| ประสูติ | พ.ศ. 1140 |
| สวรรคต | พ.ศ. 1190 |
| ราชวงศ์ | ราชวงศ์วรรธนะ (ปุษยภูติ) |
| พระราชบิดา | พระเจ้าประภากรวรรธนะ |
| พระราชมารดา | Yasomati |
| ศาสนา | ศาสนาพราหมณ์, ศาสนาพุทธ |

**พระเจ้าหรรษวรรธนะ** หรือ **พระเจ้าศรีลาทิตย์** (ราว พ.ศ. 1140−1190) เป็นจักรพรรดิอินเดียโบราณแห่งราชวงศ์วรรธนะ ปกครองทางตอนเหนือ ปกครองราวปี พ.ศ. 1149 ถึง 1190

พระเจ้าหรรษวรรธนะเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าประภากรวรรธนะ มีพระเชษฐาคือ พระเจ้าราชยวรรธนะ กษัตริย์แห่งธเนศวร (ปัจจุบันอยู่ในรัฐหรยาณา) ในยุครุ่งเรืองของจักรวรรดิ มีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ทางทิศเหนือและตะวันตกเฉียงเหนือของอินเดีย ทางทิศตะวันออกไปถึงกามรูป (Kamarupa) และทางทิศใต้ไปถึงแม่น้ำนรรมทา จนได้ตั้งเมืองกันยากุพชะ (Kanyakubja) หรือกานโนช (Kannauj) เป็นเมืองหลวง (รัฐอุตตรประเทศในปัจจุบัน) จนสวรรคตในปี พ.ศ. 1190

ด้วยความเจริญรุ่งเรือง จึงดึงดูดให้เหล่าบรรดานักปราชญ์ ศิลปิน และผู้แสวงบุญเดินทางไกลมาหาอย่างกว้างขวาง อย่างเช่น พระภิกษุชาวจีน พระถังซัมจั๋ง ที่ได้เดินทางมาและยังได้เขียนบันทึกชื่นชมพระองค์อย่างมาก โดยนับถือในความยุติธรรมและความกรุณาของพระองค์ ชีวประวัติของพระองค์ได้รับการบันทึกไว้ใน *หรรษจริต* แต่งโดย พาณะ

นอกจากนั้นยังเชื่อว่าพระองค์ประพันธ์ รตนาวลี (Ratnavali), ปริยทรรศิกา (Priyadarsika) และ นาคานันทะ (Nagananda)

## อ้างอิง
# แผ่นดินไหวเมกะทรัสต์

**แผ่นดินไหวเมกะทรัสต์** (อังกฤษ: *megathrust earthquake*) เกิดขึ้นที่เขตมุดตัวของเปลือกโลกที่แนวแผ่นเปลือกโลก โดยธรณีภาคแผ่นหนึ่งถูกแรงกระทำให้มุดตัวเข้าใต้ธรณีภาคอีกแผ่นหนึ่ง เนื่องจากการลดเอียงตื้น ๆ ของแผ่นเปลือกโลก ซึ่งทำให้ชิ้นส่วนขนาดใหญ่ติดไม่สามารถขยับได้ แผ่นดินไหวเหล่านี้จึงเป็นแผ่นดินไหวขนาดใหญ่ที่สุด โดยมีโมเมนต์แมกนิจูด (Mw) เกินกว่า 9.0 นับตั้งแต่ ค.ศ. 1900 แผ่นดินไหวที่มีความรุนแรง 9.0 แมกนิจูดขึ้นไปแล้วแต่เป็นแผ่นดินไหวเมกะทรัสต์ทั้งสิ้น เท่าที่ทราบไม่มีกิจกรรมแผ่นดินไหวอื่นใดที่สามารถสร้างแผ่นดินไหวที่มีความรุนแรงเช่นนี้

## ศัพทวิทยา

ระหว่างการแตกออก ด้านหนึ่งของรอยเลื่อนจะถูกดันขึ้นไปเมื่อเทียบกับอีกด้านหนึ่ง และการเคลื่อนที่ประเภทนี้เป็นที่รู้จักกันว่า รอยเลื่อนย้อนมุมต่ำ (thrust) ซึ่งเป็นประเภทหนึ่งของรอยเลื่อนปกติ รอยเลื่อนย้อนมุมต่ำนี้เป็นรอยเลื่อนแบบกลับทิศโดยมีมุมเท 45° หรือน้อยกว่า รอยเลื่อนตามแนวเฉียงมีส่วนประกอบที่สำคัญของรูปแบบการเลื่อนไถล ถึงแม้ว่าเมกะทรัสต์จะไม่มีการจำกัดความอย่างเป็นทางการ คำดังกล่าวได้ถูกใช้อย่างกว้างขวาง และมักจะพิจารณาว่าเป็นรอยเลื่อนย้อนมุมต่ำขนาดใหญ่มาก ซึ่งมักจะเกิดขึ้นที่พื้นผิวของแผ่นเปลือกโลกตามเขตมุดตัวของเปลือกโลก

## อ้างอิง
# ทาคาชิมาย่า

บริษัท ทาคาชิมาย่า จำกัด|  |
|  |
| ประเภท | Public KK |
| การซื้อขาย | TYO: 8233 |
| ISIN | JP3456000003  |
| อุตสาหกรรม | การค้าปลีก |
| ก่อตั้ง | Kyoto, 10 มกราคม ค.ศ. 1831 (1831-01-10) |
| ผู้ก่อตั้ง | อีดะ ชินกิชิ (Shinshichi Iida) |
| สำนักงานใหญ่ | Chūō-ku โอซากะ ญี่ปุ่น |
| พื้นที่ให้บริการ | ญี่ปุ่น สิงคโปร์ จีน ไต้หวัน ไทย เวียดนาม |
| บุคลากรหลัก | Shigeru Kimoto, President |
| บริการ | ห้างสรรพสินค้า อีคอมเมิร์ซ |
| เจ้าของ | JTSB investment trusts (10.44) H2O Retailing (cross ownership) (9.31%) TMTBJ investment trusts (6.09%) Nippon Life (2.79%) *Kyōeikai* (1.94%) Sotetsu (1.35%) (วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558) |
| เว็บไซต์ |  |

ห้างทาคาชิมาย่าสาขาโอซากะ
ทาคาชิมาย่าสาขาเกียวโต
ทาคาชิมาย่าสาขาโตเกียวที่ชินจูกุ
สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8 แห่งสหราชอาณาจักร, เอิร์ลเมานต์แบ็ตเทนแห่งพม่า และคณะผู้ทำงาน สวมเสื้อคลุมญี่ปุ่น (ฮัปปิ) จาก Takashimaya เพื่อไปเยี่ยมที่เกียวโต, ปี 1922
สยามทาคาชิมาย่าในประเทศไทยที่ไอคอนสยาม
สาขาไทเป ประเทศไต้หวัน

**ทาคาชิมาย่า** (株式会社髙島屋 (*Kabushiki-gaisha Takashimaya*)) (TYO: 8233) เป็นกลุ่มธุรกิจห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่สัญชาติญี่ปุ่น ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1829 ที่เมืองเกียวโต โดยอีดะ ชินกิชิ

ในระยะแรกจำหน่ายสินค้าปลีกประเภท เสื้อผ้า ผ้าฝ้าย จนขยายสาขาทั่วประเทศญี่ปุ่น และมีสาขาในต่างประเทศที่สิงคโปร์ ไทเป ปารีส และในประเทศไทย

## สาขาในประเทศญี่ปุ่น

1. สาขาโอซากะ
2. สาขาเซ็มโบกุ, ซาไก
3. สาขาซาไก
4. สาขาทามางาวะ
5. สาขาวากายามะ
6. สาขาทาชิกาวะ
7. สาขาเกียวโต
8. สาขาโอมิยะ
9. สาขารากุไซ
10. สาขาคาชิวะ
11. สาขาโอกายามะ
12. สาขานิฮมบาชิ
13. สาขากิฟุ
14. สาขาโยโกฮามะ
15. สาขาโยนาโกะ
16. สาขาโคนันได
17. สาขาทากาซากิ
18. สาขาเจอาร์นาโงยะ ทากาชิมายะ
19. สาขาชินจูกุ
20. สาขาอิโยเท็ตซึ ทากาชิมายะ

## สาขาในต่างประเทศ

1. สาขาเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน
2. สาขาไทเป ประเทศไต้หวัน
3. สาขาสิงคโปร์ ประเทศสิงคโปร์
4. สาขาโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม
5. สาขาไอคอนสยาม ประเทศไทย
6. สาขาสุวรรณภูมิ (สยาม พรีเมียม เอาท์เล็ต แบงค็อก ป๊อบอัพ สโตร์) ประเทศไทย
7. สาขากูร์เมต์ มาร์เก็ต สยามพารากอน (ทากะ มาร์เช่) ประเทศไทย

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
* สยาม ทาคาชิมายะ เก็บถาวร 2019-10-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
# โจเอ็ตสึชิงกันเซ็ง

| โจเอ็ตสึชิงกันเซ็ง 上越新幹線 |
| --- |
| E4 ซีรีส์ ในเส้นทาง เมื่อ 2006 |
| ข้อมูลทั่วไป |
| เจ้าของ | JR ตะวันออก |
| ที่ตั้ง | ญี่ปุ่น |
| ปลายทาง | * โอมิยะ
* นีงาตะ
 |
| จำนวนสถานี | 10 |
| การดำเนินงาน |
| รูปแบบ | ชิงกันเซ็ง |
| ศูนย์ซ่อมบำรุง | นีงาตะ |
| ขบวนรถ | E7 ซีรีส์ |
| ประวัติ |
| เปิดเมื่อ | 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2525 |
| ข้อมูลทางเทคนิค |
| ระยะทาง | 269.5 กิโลเมตร |
| รางกว้าง | รางมาตรฐาน 1.435 เมตร |
| ระบบจ่ายไฟ | 25 kV AC, 50 Hz, จ่ายไฟเหนือหัว |
| ความเร็ว | 245 กิโลเมตร/ชั่วโมง |
|

| ยุบแผนที่เส้นทาง |
| --- |
|  |

 |

**โจเอ็ตสึชิงกันเซ็ง** (ญี่ปุ่น: 上越新幹線, เฮปเบิร์น: *Jōetsu Shinkansen*) เป็นเส้นทางรถไฟความเร็วสูง เชื่อมระหว่างกรุงโตเกียวกับนครนีงาตะ ประเทศญี่ปุ่น ดำเนินงานโดยบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก (เจอาร์ตะวันออก)

## ขบวนรถ

* *โทกิ*, โตเกียว — นีงาตะ
* *ทานิงาวะ*, โตเกียว — เอจิโงะยูซาวะ

## สถานี

| สถานี | ญี่ปุ่น | อังกฤษ | กม. | เชื่อมต่อกับ | ที่ตั้ง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| โตเกียว | 東京 | Tokyo | 0.0 | โทไกโดชิงกันเซ็ง, สายยามาโนเตะ, สายเคฮินโตโฮกุ, สายหลักชูโอ, สายหลักโทไกโด, สายโยโกซูกะ, สายหลักโซบุ, สายเคโย, โตเกียวเมโทรสายมารูโนอูจิ | เขตชิโยดะ | โตเกียว |
| อูเอโนะ | 上野 | Ueno | 3.6 | สายโจบัง, สายยามาโนเตะ, สายเคฮินโตโฮกุ, สายหลักโทโฮกุ (สายอุตสึโนมิยะ), สายทากาซากิ, สายโชนันชินจูกุ, โตเกียวเมโทรสายกินซะ, โตเกียวเมโทรสายฮิบิยะ, สายหลักเคเซ (สถานีเคเซ อูเอโนะ) | เขตไทโต |
| โอมิยะ | 大宮 | Ōmiya | 31.3 | โทโฮกุชิงกันเซ็ง, สายโทบุ โนดะ, นิวชัทเทิล, สายเคฮินโตโฮกุ, สายไซเกียว, สายคาวาโงเอะะ, สายหลักโทโฮกุ (สายอุตสึโนมิยะ), สายทากาซากิ, สายโจนัน-ชินจุกุ | ไซตามะ | ไซตามะ |
| คูมางายะ | 熊谷 | Kumagaya | 67.9 | ทางรถไฟชิชิบุ, สายทากาซากิ | คูมางายะ |
| ฮนโจวาเซดะ | 本庄早稲田 | Honjō-Waseda | 88.0 |   | ฮนโจ |
| ทากาซากิ | 高崎 | Takasaki | 108.6 | โฮกูริกุชิงกันเซ็ง, รถไฟฟ้าโจชิง, สายทากาซากิ, สายฮาจิโก, สายเรียวโม, สายโจเอ็ตสึ, สายชินเอ็ตสึ, สายอางัตสึมะ | ทากาซากิ | กุมมะ |
| โจโมโกเง็ง | 上毛高原 | Jōmō-Kōgen | 150.4 |   | มินากามิ |
| เอจิโงะยูซาวะ | 越後湯沢 | Echigo-Yuzawa | 182.7 | สายกาลายูซาวะ, สายโจเอ็ตสึ, สายโฮกูโฮกุ | ยูซาวะ | นีงาตะ |
| อูราซะ | 浦佐 | Urasa | 212.3 | สายโจเอ็ตสึ | มินามิอูโอนูมะ |
| นางาโอกะ | 長岡 | Nagaoka | 245.1 | สายชินเอ็ตสึ, สายโจเอ็ตสึ | นางาโอกะ |
| สึบาเมะซันโจ | 燕三条 | Tsubame-Sanjō | 268.7 | สายยาฮิโกะ | ซันโจ |
| นีงาตะ | 新潟 | Niigata | 300.8 | สายชินเอ็ตสึ, สายฮากูชิง, สายเอจิโงะ, สายหลักอูเอ็ตสึ (รถด่วนพิเศษ), สายบันเอ็ตสึไซ | นีงาตะ |

## ชั้นที่นั่ง

* E4 ซีรีส์ ชั้นกรีน
* E4 ซีรีส์ ชั้นธรรมดาแบบไม่จอง
* E4 ซีรีส์ ชั้นพิเศษ ชั้นธรรมดาแบบจอง
* ภายใน E2 ซีรีส์ ชั้นกรีน
* ภายใน E2 ซีรีส์ ชั้นธรรมดา ยกเว้นตู้ 7-8
* ภายใน E2 ซีรีส์ ชั้นธรรมดา ตู้7-8

## แหล่งข้อมูลอื่น

* JR East website (ในภาษาญี่ปุ่น)
# บริษัททางด่วนญี่ปุ่นตะวันออก

บริษัททางด่วนญี่ปุ่นตะวันออก|  |
| ชื่อท้องถิ่น | 東日本高速道路 *East Nippon Expressway Company Limited* |
| ประเภท | รัฐวิสาหกิจ (K.K.) |
| อุตสาหกรรม | Fixed facilities for road transport  |
| ก่อนหน้า | บริษัททางหลวงญี่ปุ่น (มหาชน) |
| ก่อตั้ง | 1 ตุลาคม 2005 (2005-10-01) |
| สำนักงานใหญ่ | คาซูมิงาเซกิ เขตชิโยดะ โตเกียว ญี่ปุ่น |
| พื้นที่ให้บริการ | คันโต โทโฮกุ และฮกไกโด |
| บุคลากรหลัก | ฮิโรชิ ฮิโรเซะ (ประธาน และซีอีโอ) |
| เจ้าของ | กระทรวงการคลัง (100%) |
| พนักงาน | 2,216 (2016) |

**บริษัททางด่วนญี่ปุ่นตะวันออก** (東日本高速道路株式会社 (*Higashi Nippon Kōsoku-dōro Kabushiki Gaisha*), อังกฤษ: *East Nippon Expressway Company Limited*) หรือเรียกโดยย่อว่า NEXCO East เป็นหนึ่งในผู้ดำเนินการหลักในด้านทางด่วนและถนนที่เก็บค่าผ่านทางในประเทศญี่ปุ่น มีสำนักงานอยู่ที่ย่านคาซูมิงาเซกิ เขตชิโยดะ โตเกียว

บริษัทก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2005 จากการแปรรูปบริษัททางหลวงญี่ปุ่น (มหาชน) เพื่อบริหารจัดการถนนในภูมิภาคคันโต โทโฮกุ และฮกไกโด

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
# หลง/เหงา/รัก

| หลง/เหงา/รัก (Lost in Translation) |
| --- |
| ปกดีวีดี |
| กำกับ | Sofia Coppola |
| เขียนบท | Sofia Coppola |
| อำนวยการสร้าง | * Sofia Coppola
* Ross Katz
 |
| นักแสดงนำ | * Bill Murray
* Scarlett Johansson
* โจวานนี รีบีซี
* Anna Faris
* Fumihiro Hayashi
 |
| กำกับภาพ | Lance Acord |
| ตัดต่อ | Sarah Flack |
| ดนตรีประกอบ | Kevin Shields |
| บริษัทผู้สร้าง | * American Zoetrope
* Elemental Films
 |
| ผู้จัดจำหน่าย | Focus Features |
| วันฉาย | * 29 สิงหาคม ค.ศ. 2003 (2003-08-29) (Telluride Film Festival)
* 12 กันยายน ค.ศ. 2003 (2003-09-12) (United States)
 |
| ความยาว | 101 minutes |
| ประเทศ | United States Japan |
| ภาษา | * English
* Japanese
 |
| ทุนสร้าง | $4 million |
| ทำเงิน | $119.7 million |

หลง/เหงา/รัก (อังกฤษ: *Lost in Translation*) เป็นภาพยนตร์โรแมนติกคอเมดี้ ดราม่า จากประเทศสหรัฐอเมริกา ออกฉายเมื่อ ค.ศ. 2003 เขียนบทและกำกับโดยโซเฟีย คอปโปลา นำแสดงโดย บิล เมอร์เรย์ รับบทเป็นนักแสดงสูงอายุชื่อบ็อบ แฮร์ริส ซึ่งได้ผูกมิตรกับนักศึกษาจบใหม่ชื่อชาร์ลอตต์ (รับบทโดยสการ์เลตต์ โยแฮนสัน) ในโรงแรมแห่งหนึ่งในเมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น

## อ้างอิง
# โตเกียวเมโทรสายนัมโบกุ

| โตเกียวเมโทร สายนัมโบกุ |
| --- |
|  |
| สายนัมโบกุ ขบวน 9000 ซีรีส์ |
| ข้อมูลทั่วไป |
| ชื่ออื่น | N |
| ชื่อลำลอง | 東京メトロ南北線 |
| เจ้าของ |  โตเกียวเมโทร |
| หมายเลขสาย | 7 |
| ที่ตั้ง | โตเกียว |
| ปลายทาง | * เมะงุโระ
* อะกะบะเนะ-อิวะบุชิ
 |
| จำนวนสถานี | 19 |
| สีบนแผนที่ |      สีเขียวมรกต (#00AC9B) |
| การดำเนินงาน |
| รูปแบบ | ระบบขนส่งมวลชนเร็ว |
| ระบบ | โตเกียวซับเวย์ |
| ผู้ดำเนินงาน | โตเกียวเมโทร |
| ศูนย์ซ่อมบำรุง | โอจิ |
| ขบวนรถ | * โตเกียวเมโทร 9000 ซีรีส์
* ไซตามะ 2000 ซีรีส์
* โทกีว 3000 ซีรีส์
* โทกีว 5080 ซีรีส์
* โทกีว 3020 ซีรีส์
 |
| ผู้โดยสารต่อวัน | 522,736 (2017) |
| ประวัติ |
| เปิดเมื่อ | 29 พฤศจิกายน 1991 (1991-11-29) |
| ข้อมูลทางเทคนิค |
| ระยะทาง | 21.3 km (13.2 mi) |
| จำนวนทางวิ่ง | ทางคู่ |
| รางกว้าง | 1,067 mm (3 ft 6 in) |
| รัศมีดัดโค้งต่ำสุด | 160.351 m (526.09 ft) |
| ระบบจ่ายไฟ | 1,500 V DC (เหนือหัว) |
| ความเร็ว | 80 km/h (50 mph) |
| ระบบป้องกันของขบวนรถ | New CS-ATC, ATO |
| ความชันสูงสุด | 3.5% |
|

| ขยายแผนที่เส้นทาง |
| --- |
|  |

 |

**โตเกียวเมโทรสายนัมโบะกุ** เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ดำเนินการโดยโตเกียวเมโทร ความหมายของชื่อหมายถึง *สายเหนือ-ใต้* โดยวิ่งระหว่างสถานี เมะงุโระ (ชินะงะวะ) กับสถานี อะกะบะเนะ-อิวะบุชิ (คิตะ) เรียกในอีกชื่อว่า สาย 7 สีประจำเส้นทางคือสีเขียวมรกต (    ) ตัวย่อเส้นทางคือ "N"

## ระบบรถไฟฟ้า

* โตเกียวเมโทร 9000 ซีรีส์ 6 คันต่อขบวน
* ไซตะมะ 2000 ซีรีส์ 6 คันต่อขบวน
* โตกิว 3000 ซีรีส์ 6 คันต่อขบวน
* โตกิว 5080 ซีรีส์ 6 คันต่อขบวน

## อ้างอิง

* Shaw, Dennis and Morioka, Hisashi, "Tokyo Subways", published 1992 by Hoikusha Publishing

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Tokyo Metro website (ในภาษาอังกฤษ)
# สายมินาโตมิไร

| สายมินาโตมิไร |
| --- |
| ข้อมูลทั่วไป |
| เจ้าของ | บริษัทรถไฟโยโกฮามะมินาโตมิไร |
| ที่ตั้ง | โยโกฮามะ |
| ปลายทาง | * โยโกฮามะ
* โมโตมาจิจูกาไง
 |
| จำนวนสถานี | 6 |
| การดำเนินงาน |
| รูปแบบ | รถไฟใต้ดิน |
| ผู้ดำเนินงาน | บริษัทรถไฟโยโกฮามะมินาโตมิไร และโทกีว คอร์ปอเรชัน |
| ขบวนรถ | Y500 series |
| ประวัติ |
| เปิดเมื่อ | 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2004 |
| ข้อมูลทางเทคนิค |
| ระยะทาง | 4.1 km (2.5 mi) |
| รางกว้าง | 1,067 mm (3 ft 6 in) |
| ระบบจ่ายไฟ | 1,500 V DC, เหนือหัว |
|

| แผนที่เส้นทาง |
| --- |
|  |

 |

**สายมินาโตมิไร** เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินของบริษัทรถไฟโยโกฮามะมินาโตมิไร เชื่อมต่อระหว่างสถานีโยโกฮามะไปยังย่านไชนาทาวน์ในโยโกฮามะ

## สถานี

* O: จอด; |: ไม่จอด

| สถานี | รถธรรมดา | รถด่วน | รถด่วนชานเมือง | รถด่วนพิเศษ | เปลี่ยนเส้นทาง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| รถไฟโทกีวสายโทโยโกะ โตเกียวเมโทรสายฟูกูโตชิง รถไฟโซบุสายอิเกบูกูโระ และรถไฟโทบุสายโทโจ |
| โยโกฮามะ | O | O | O | O | รถไฟโทกีวสายโทโยโกะ (เชื่อมต่อโดยตรงไปยังโตเกียวเมโทรสายฟูกูโตชิง)
สายหลักโทไกโด สายโยโกซูกะ สายเคฮินโตโฮกุ สายเนงิชิ สายหลักเคกีว สายหลักซางามิ และรถไฟใต้ดินเทศบาลโยโกฮามะสายสีน้ำเงิน |
| ชินตากาชิมะ | O | | | | | | |  |
| มินาโตมิไร | O | O | O | O |  |
| บาชามิจิ | O | O | O | | |  |
| นิฮงโอโดริ | O | O | O | | |  |
| โมโตมาจิจูกาไง | O | O | O | O |  |

## รถไฟฟ้า

* Tokyu 5050 series 8 คัน
* Tokyu 5050-4000 series 10 คัน
* Y500 series 8 คัน
* Tokyo Metro 7000 series 8-10 คัน
* Tokyo Metro 10000 series 8-10 คัน
* Tobu 9000 series 10 คัน
* Tobu 50070 series 10 คัน
* Seibu 6000 series 10 คัน

* Tokyu 5050-4000 series
* Y500 series
* Tokyo Metro 7000 series
* Tokyo Metro 10000 series
* Tobu 9000 series
* Tobu 50070 series
* Seibu 6000 series

## ดูเพิ่ม

* รายชื่อระบบขนส่งมวลชนความเร็วสูง

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Naka Ward Office guide to the Minatomirai Line
* Minatomirai Line Official Website (ในภาษาญี่ปุ่น)
*  เก็บถาวร 2009-07-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
# โมโนเรลในประเทศญี่ปุ่น

**โมโนเรลในประเทศญี่ปุ่น** เป็นรูปแบบการเดินทางด้วยระบบรถไฟฟ้ารางเดี่ยว ปัจจุบันในประเทศญี่ปุ่นมีเส้นทางที่ให้บริการด้วยรถไฟประเภทโมโนเรลเป็นจำนวนหลายสาย ดังต่อไปนี้

## เส้นทาง

รายชื่อเส้นทางของโมโนเรลที่เปิดและปิดการให้บริการในปัจจุบัน มีดังต่อไปนี้

### เส้นทางในปัจจุบัน

| สาย | ระยะทาง (กิโลเมตร) | ปีที่เปิดให้บริการ | จังหวัด |
| --- | --- | --- | --- |
| **โตเกียวโมโนเรล** | 17.8 | พ.ศ. 2507 | โตเกียว |
| **ทามะโตชิโมโนเรล** | 16.0 | พ.ศ. 2541 |
| **ชิบะโมโนเรล** | 15.2 | พ.ศ. 2531 | ชิบะ |
| **ดิสนีย์รีสอร์ท** | 5.0 | พ.ศ. 2544 |
| **โชนันโมโนเรล** | 6.6 | พ.ศ. 2513 | คานางาวะ |
| **โอซากะโมโนเรล สายหลัก** | 21.2 | พ.ศ. 2533 | โอซากะ |
| **โอซากะโมโนเรล สายไซโต** | 6.8 | พ.ศ. 2541 |
| **คิตะคีวชูโมโนเรล** | 8.8 | พ.ศ. 2528 | ฟูกูโอกะ |
| **โอกินาวะโมโนเรล** | 17.0 | พ.ศ. 2546 | โอกินาวะ |

### เส้นทางในอดีต

| สาย | ระยะทาง (กิโลเมตร) | ปีที่เปิดให้บริการ | ปีที่ปิดให้บริการ | จังหวัด |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **อูเอโนะโมโนเรล** | 0.3 | พ.ศ. 2500 | พ.ศ. 2562 | โตเกียว |
| **มูโกงาโอกะยูเอ็งโมโนเรล** | 1.1 | พ.ศ. 2509 | พ.ศ. 2544 | คานางาวะ |
| **โยโกฮามะดรีมแลนด์ โมโนเรล** | 5.3 | พ.ศ. 2509 | พ.ศ. 2510 |
| **โยมิอูริแลนด์โมโนเรล** | 2.9 | พ.ศ. 2507 | พ.ศ. 2521 | โตเกียว คานางาวะ |
| **อินูยามะโมโนเรล** | 1.2 | พ.ศ. 2505 | พ.ศ. 2551 | ไอจิ |
| **ฮิงาชิยามะโมโนเรล** | 0.5 | พ.ศ. 2507 | พ.ศ. 2517 |
| **เอ็กซ์โปโมโนเรล** | 4.3 | พ.ศ. 2513 | พ.ศ. 2513 | โอซากะ |
| **ฮิเมจิโมโนเรล** | 1.6 | พ.ศ. 2509 | พ.ศ. 2517 | เฮียวโงะ |

## โมโนเรลชนิดอื่น

* รถทางลาดชัน (Slope Cars) เป็นโมโนเรลขับเคลื่อนแบบอัตโนมัติขนาดเล็ก สามารถพบได้หลายพื้นที่ในประเทศญี่ปุ่น อย่างไรก็ตามในทางกฎหมายนั้นไม่ถูกนับว่าเป็นทางรถไฟ นอกจากนี้รูปแบบของรถทางลาดชันยังมีลักษณะคล้ายกับ Raxcars และ Monoriders
* นอกจากนี้ยังมีโมโนเรลอุตสาหกรรมขนาดเล็กที่ใช้ในสถานที่ต่าง ๆ โดยเฉพาะในสวนผลไม้ที่สูงชัน โดยเฉพาะส้มมิกัน ถูกประดิษฐ์ขึ้นในปี พ.ศ. 2509
* วิสตา ไลน์เนอร์ เป็นโมโนเรลอีกหนึ่งชนิดที่ไม่จัดว่าเป็นทางรถไฟ เป็นโมโนเรลที่มีขนาดเล็กกว่าโมโนเรลแบบปกติแต่มีขนาดใหญ่กว่ารถทางลาดชัน สามารถพบได้ทั่วไปในสวนสนุก เช่น เอ็กซ์โปแลนด์

## แกลเลอรี

* โอกินาวาโมโนเรล ณ สถานีเค็นโชมาเอะ
* โตเกียวโมโนเรล
* คิตะคีวชูโมโนเรล
* อูเอโนะโมโนเรลในโตเกียว
* ทามะโตชิโมโนเรล
* ชิบะโมโนเรล
* โชนันโมโนเรลใกล้กับสถานีรถไฟโอฟูนะ
* สกายเรล สายมิโดริซากะ
* มูโกงาโอกะยูเอ็งโมโนเรล ปัจจุบันปิดให้บริการ (ถ่ายเมื่อปี 1990)
* สถานีไดโชกุน สายฮิเมจิโมโนเรล
* รถทางลาดชัน บริเวณที่หยุดรถมูยะ
* วิสตา ไลน์เนอร์ ในสวนสนุกเอ็กซ์โป เมืองซูอิตะ จังหวัดโอซากะ

## ดูเพิ่ม

* โมโนเรล
* กลุ่มบริษัทรถไฟญี่ปุ่น
* การขนส่งระบบรางในประเทศญี่ปุ่น
# เซเบิล

| เซเบิล |
| --- |
|  |
| รูปวาดของเซเบิล |
| สถานะการอนุรักษ์ |
|  ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1) |
| การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ |
| อาณาจักร: | Animalia |
| ไฟลัม: | Chordata |
| ชั้น: | Mammalia |
| อันดับ: | Carnivora |
| วงศ์: | Mustelidae |
| สกุล: | *Martes* |
| สปีชีส์: | M.  zibellina |
| ชื่อทวินาม |
| Martes zibellina (Linnaeus, 1758) |
|  |
| แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์ (สีเขียว-สถานที่อยู่ในปัจจุบัน, สีดำ-สูญพันธุ์) |

**เซเบิล** (อังกฤษ: *sable*; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Martes zibellina*) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดหนึ่ง ในอันดับสัตว์กินเนื้อ ในวงศ์เพียงพอน (Mustelidae)

## ลักษณะ

เซเบิลจัดเป็นหมาไม้ชนิดหนึ่ง มีขนสีน้ำตาลเข้ม น้ำหนักเมื่อโตเต็มที่อาจหนักได้ถึง 4 กิโลกรัม

## แหล่งอาศัย

พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางในภูมิภาคเอเชียเหนือและเอเชียกลาง ตั้งแต่เทือกเขายูรัลไปจนถึงไซบีเรีย, ภาคเหนือของมองโกเลีย และจีน, บนเกาะฮอกไกโดของประเทศญี่ปุ่น ในอดีตเซเบิลเคยมีในพื้นที่รัสเซียยุโรป ไปจนถึงโปแลนด์และสแกนดิเนเวีย

## ถื่นที่อยู่และอาหาร

เซเบิล จะอาศัยในป่าที่มีความอุดมสมบูรณ์ เช่น ป่าสนไทก้า ล่าสัตว์ขนาดเล็กต่าง ๆ กินเป็นอาหาร เช่น กระรอก, หนู ในบางตัวที่มีขนาดใหญ่อาจล่า กระต่ายได้ด้วย

## คุณประโยชน์

ขนของเซเบิลจะถูกล่าเพื่อทำเป็นเสื้อขนสัตว์ที่มีมูลค่าและราคาแพง ในอดีต ชาวพื้นเมืองไซบีเรียจะส่งขนเซเบิลเพื่อเป็นบรรณาการแก่จีนและมองโกล ต่อมาการมอบขนของเซเบิลให้กันกลายเป็นประเพณีหนึ่งในทางการทูต ซึ่งขนของเซเบิลจะมีราคาแพงกว่าหมาไม้ชนิดอื่น อีกทั้งขนหางยังใช้เป็นพู่กันที่มีคุณภาพดีอีกด้วย

ปัจจุบัน การล่าเซเบิลยังคงมีอยู่ โดยใช้ปืนไรเฟิลและสุนัขพันธุ์ล่าเหยื่อในการดมกลิ่นและไล่ล่า เช่น ไซบีเรียนฮัสกี้

## ศัพทมูลวิทยา

ชื่อของเซเบิลมีที่มาจากกลุ่มภาษาสลาวิกที่เผยแพร่ไปยังภาษาของยุโรปตะวันตกในการค้าขนสัตว์ช่วงยุคกลางตอนต้น ดังนั้นสัตว์ชนิดนี้จึงมีชื่อเรียกต่าง ๆ กันในยุโรป โดยเริ่มจากภาษารัสเซีย соболь (โซบัล) กับภาษาโปแลนด์ soból (ซอบุล) กลายเป็นภาษาเยอรมัน Zobel (โซเบิล) กับภาษาดัตช์ Sabel (ซาเบิล) ; ส่วนภาษาอิตาลี zibellino (ซีเบลลีโน) ก็กลายเป็นภาษาฝรั่งเศส zibelline (ซีแบลีน), ภาษาสเปน cibelina, cebellina (ซีเบลีนา, เซเบยีนา), ภาษาฟินแลนด์ soopeli (โซเปลี), ภาษาโปรตุเกส zibelina (ซีเบลีนา), และภาษาละตินยุคกลาง zibellina (ซีเบลลีนา) ; และภาษาฝรั่งเศสเก่า sable, saible (ซาบล์, แซบล์) ก็กลายเป็นภาษาละตินยุคกลาง sabellum (ซาเบลลุม) กับภาษาอังกฤษ sable (เซเบิล) ในที่สุด

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Martes zibellina ที่วิกิสปีชีส์
# มิชิมะ

| มิชิมะ
三島市 |
| --- |
| นคร |
| ย่านดาวน์ทาวน์มิชิมะ |
| ธงEmblem |
| ตำแหน่งเมืองมิชิมะในจังหวัดชิซูโอกะ |
| ประเทศ | ญี่ปุ่น |
| ภูมิภาค | ชูบุ (โทไก) |
| จังหวัด | ชิซูโอกะ |
| การปกครอง |
|  • นายกเทศมนตรี | ทาเกชิ โทโยโอกะ (ตั้งแต่ ธันวาคม ค.ศ. 2010) |
| พื้นที่ |
|  • ทั้งหมด | 62.13 ตร.กม. (23.99 ตร.ไมล์) |
| ประชากร (กันยายน ค.ศ. 2014) |
|  • ทั้งหมด | 110,705 คน |
|  • ความหนาแน่น | 1,780 คน/ตร.กม. (4,600 คน/ตร.ไมล์) |
| เขตเวลา | UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น) |
| - ต้นไม้ | แปะก๊วย |
| - ดอกไม้ | มิชิมะ ซากูระ |
| - นก | European Kingfisher |
| หมายเลขโทรศัพท์ | 055-975-3111 |
| ที่อยู่ | 4-47 Kitatamachi, Mishima-shi, Shizuoka-ken 411-8666 |
| เว็บไซต์ | www.city.mishima.shizuoka.jp |

**มิชิมะ** (三島市 (*Mishima-shi*)) เป็นนครในจังหวัดชิซูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณตอนบนของคาบสมุทรอิซุบริเวณเชิงภูเขาฟูจิ

## แหล่งข้อมูลอื่น

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Mishima, Shizuoka

* เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
# แฟลกสแตฟฟ์ (รัฐแอริโซนา)

| แฟลกสแตฟฟ์ |
| --- |
| City |
| Downtown Flagstaff |
| สมญา: City of Seven Wonders, Dark Sky City |
| คำขวัญ: "Service at a Higher Elevation" |
| Location in Coconino County and the state of Arizona |
| U.S. Census |
| ประเทศ | สหรัฐอเมริกา |
| รัฐ | รัฐแอริโซนา |
| เทศมณฑล | โคโคนิโน |
| การปกครอง |
|  • Mayor | Jerry Nabours |
| พื้นที่ |
|  • City | 165.4 ตร.กม. (63.9 ตร.ไมล์) |
|  • พื้นดิน | 165.1 ตร.กม. (63.9 ตร.ไมล์) |
|  • พื้นน้ำ | 0.09 ตร.กม. (0.03 ตร.ไมล์) |
| ความสูง | 2,106 เมตร (6,910 ฟุต) |
| ประชากร (2012) |
|  • City | 67,468 คน |
|  • ความหนาแน่น | 408.6 คน/ตร.กม. (1,055.8 คน/ตร.ไมล์) |
|  • ปริมณฑล | 114,568 คน |
| เดมะนิม | Flagstonian or Flagstaffian |
| เขตเวลา | UTC-7 (MST) |
| ZIP codes | 86001-86005, 86011 |
| รหัสพื้นที่ | 928 |
| FIPS code | 04-23620 |
| เว็บไซต์ | flagstaff.az.gov |

**แฟลกสแตฟฟ์** (อังกฤษ: *Flagstaff*) เป็นเมืองทางตอนเหนือของรัฐแอริโซนา ทางตะวันตกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกา ในปี ค.ศ. 2012 เมืองมีประชากร 67,468 คน เป็นเคาน์ตีซีตของเทศมณฑลโคโคนิโน

เศรษฐกิจของเมืองแต่เดิมคือ ไม้แปรรูป ทางรถไฟ และอุตสาหกรรมปศุสัตว์ ปัจจุบันเมืองยังคงมีความสำคัญ โดยเป็นที่ตั้งของ บริษัทผลิตภัณฑ์อาหารสัตว์เนสเลพูรินาเพตแคร์ และบริษัทแม่ร้านขายยาวอลกรีนส์

## อ้างอิง
# เขตซูมิโนเอะ

| เขตซูมิโนเอะ
住之江区 |
| --- |
| เขตของนครโอซากะ |
| ที่ตั้งของเขตซูมิโนเอะ ใน นครโอซากะ |
| ประเทศ | ญี่ปุ่น |
| จังหวัด | โอซากะ |
| เมือง | โอซากะ |
| พื้นที่ |
|  • พื้นดิน | 20.61 ตร.กม. (7.96 ตร.ไมล์) |
| ประชากร (2018) |
|  • ทั้งหมด | 121,364 คน |
|  • ความหนาแน่น | 5,889 คน/ตร.กม. (15,250 คน/ตร.ไมล์) |
| เว็บไซต์ | www.city.osaka.lg.jp/Suminoe/ |

**เขตซูมิโนเอะ** (住之江区 (*Suminoe-ku*)) เป็นหนึ่งใน 24 เขตการปกครองของนครโอซากะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น มีพื้นที่ 20.61 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 121,364 คน (2018) ถือเป็นเขตที่มีพื้นที่มากที่สุดของนครโอซากะ

## แหล่งข้อมูลอื่น

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เขตซูมิโนเอะ
* เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาอังกฤษ)
# โคชิเอ็ง

สนามกีฬาฮันชิงโคชิเอ็ง เมืองนิชิโนมิยะ จังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น
**สนามกีฬาฮันชิงโคชิเอ็ง** หรือชื่อเดิมว่า **สนามกีฬาโคชิเอ็ง** (阪神甲子園球場 (*Hanshin Kōshien Kyūjō*)) เป็นสนามเบสบอล ตั้งอยู่ในเมืองนิชิโนมิยะ จังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น เปิดใช้เมื่อ 1 เมษายน พ.ศ. 2467 จุคนได้ 53,000 คน โดยเป็นสนามกีฬาที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียในขณะนั้น สร้างขึ้นเพื่อรับรองการแข่งขันเบสบอลโคชิเอ็ง ของโรงเรียนในระดับมัธยมปลาย ในเดือนสิงหาคมและมีนาคม

ในปี พ.ศ. 2479 ได้มาเป็นสนามกีฬาประจำทีมเบสบอล ฮันชิง ไทเกอร์ ประจำจังหวัดเฮียวโงะ และได้เปลี่ยนชื่อสนามมาเป็น **สนามกีฬาฮันชิงโคชิเอ็ง** ลักษณะสถาปัตยกรรม ได้รับอิทธิพลมาจาก สนามโปโลกราวส์ ในนครนิวยอร์ก

ผู้ตีโฮมรันระดับตำนานอย่างเบบ รูธ ได้เล่นในรายการแข่งขันที่โคชิเอ็งในการทัวร์ประเทศญี่ปุ่นของเขาเมื่อปี ค.ศ. 1934 และได้มีการมอบแผ่นประกาศเกียรติคุณเพื่อระลึกถึงการมาเยือนที่สนามกีฬาแห่งนี้

## การซ่อมแซมในศตวรรษที่ 21

เนื่องจากแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ฮันชิง พ.ศ. 2538 ทำให้เกิดรอยร้าวและส่วนหนึ่งของอัฒจันทร์ได้ทรุดตัวลง เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2547 ได้มีแผนทำคอนกรีตผิวหน้าให้ดีขึ้น

## การปรากฏในนิยาย

โคชิเอ็งมักปรากฏในมังงะซีรีส์เบสบอลเป็นส่วนใหญ่หลายเรื่อง ซึ่งประกอบด้วย *ทัช*, *ครอสเกม* และ*เอชทู* โดยมิตสึรุ อาดาจิ และในผลงานของนักเขียนอื่น ๆ เช่น *Big Windup!* ของอาซะ ฮิงูจิ และ*มือใหม่ไฟแรง* โดยมาซาโนริ โมะริตะ รวมถึงมีการกล่าวถึงใน*ถนนนักสู้สู่ทีมเบสบอล* ที่โคชิเอ็งเป็นเป้าหมายของทีมเบสบอลมัธยมปลายทุกทีมที่ต้องการไปให้ถึง ชื่อของสนามแห่งนี้ยังเป็นส่วนหนึ่งในอนิเมะ*ปรินเซสไนน์* และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น 2 ชั่วโมงใน*ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน* ตอนพิเศษที่มีชื่อว่าปาฏิหาริย์แห่งโคชิเอน ไม่ยอมแพ้ปิศาจที่มองไม่เห็น ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสนามกีฬา ตลอดจนไลท์โนเวลกับอนิเมะฉบับดัดแปลงอย่าง*สึซึมิยะ ฮารุฮิ* (โดยเฉพาะตอน*เสียงถอนหายใจของสึซึมิยะ ฮารุฮิ ตอนที่ 5*) โดยมีคำอธิบายของฮารุฮิที่ว่าทำไมเธอถึงค้นหาพลังเหนือธรรมชาติที่เกี่ยวข้องกับเบสบอล ซึ่งเธอได้เข้าสำรวจพร้อมกับครอบครัวของเธอในโคชิเอ็ง สนามกีฬาแห่งนี้ยังปรากฏในฐานะฉากเกมต่อสู้ *เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส '97* โดยมีผู้ชมอย่างเนืองแน่นและได้รับการแปลงเป็นสังเวียนศึก *KOF* และมีปรากฏในมังงะซีรีส์เบสบอลเรื่อง ace of diamond อีกด้วย

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์สนามฮันชิงโคชิเอ็ง (ในภาษาญี่ปุ่น)
# วายเอ็มซีเอ

วายเอ็มซีเอ|  |
|  |
| ก่อตั้ง | 6 มิถุนายน 1844 (1844-06-06) |
| ผู้ก่อตั้ง | จอร์จ วิลเลี่ยม |
| ก่อตั้งที่ | ลอนดอน, อังกฤษ |
| ประเภท | องค์การนอกภาครัฐนานาชาติ |
| สํานักงานใหญ่ | เจนีวา, สวิตเซอร์แลนด์ |
| ภูมิภาคที่รับผิดชอบ  | ทั่วโลก |
| ประธาน | Patricia Pelton |
| เลขาธิการ | Carlos Sanvee |
| รายได้  | 6.207 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (2020) |
| พนักงาน  | 88,485 (2018) |
| อาสาสมัคร  | 919,671 (2018) |
| เว็บไซต์ | ymca.int |
| ชื่อในอดีต | Young Men's Christian Association |

**วายเอ็มซีเอ** (อังกฤษ: *YMCA* ย่อมาจาก Young Men's Christian Association) เป็นองค์กรเอกชน ของชาวคริสเตียนที่ทำหน้าที่บริการสังคม วายเอ็มซีเอมี ใน 122 ประเทศทั่วโลก ในแต่ละประเทศ วายเอ็มซีเอจะมีการดำเนินงานแตกต่างกัน และมีเป้าหมายที่แตกต่างกัน ในทวีปอเมริกาเหนือ วายเอ็มซีเอบริการสังคมโดยการจัดสรร สาธารณูปการด้านกีฬา การเลี้ยงเด็ก การตั้งแคมป์ ที่พักสำหรับเยาวชน

## วายเอ็มซีเอในประเทศไทย

ในต้นศตวรรษที่ 20 ศาสนาจารย์ บุญต๋วน บุญอิตได้เริ่มและเผยแพร่งานของ YMCA ที่จะให้เกิดขึ้นในกรุงเทพฯ ที่ถนนวรจักร เพื่อเป็นศูนย์กลางของเยาวชน การกีฬา และงานสังคมสงเคราะห์ต่าง ๆ ขึ้น ซึ่งความคิดนี้ใหม่มาก และเหมาะสมกับบางกอกที่กำลังเจริญเติบโต โดยได้รับการสนับสนุนจากสมาคม YMCA ของสหรัฐอเมริกาที่ท่านเป็นสมาชิกอยู่

## อ้างอิง

*
*  เก็บถาวร 2014-02-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
*  เก็บถาวร 2014-03-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน