Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# ยูนิเวอร์แซลสตูดิโอส์

Universal Studios Inc.| โลโก้ยูนิเวอร์แซลสตูดิโอส์ ที่เริ่มใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 2021 |
| ประเภท | Subsidiary |
| อุตสาหกรรม | ภาพยนตร์ |
| ก่อตั้ง | 30 เมษายน ค.ศ. 1912 (114 ปี) (as Universal Film Manufacturing Company) |
| ผู้ก่อตั้ง | * Carl Laemmle
* Pat Powers
* Mark Dintenfass
* William Swanson
* David Horsley
* Charles Baumann
* Adam Kessel
* Jules Brulatour
 |
| สำนักงานใหญ่ | Universal City, รัฐแคลิฟอร์เนีย, สหรัฐอเมริกา |
| พื้นที่ให้บริการ | ทั่วโลก |
| บุคลากรหลัก | Donna Langley  (Chairman) Jeff Shell  (Chairman, Filmed Entertainment) |
| ผลิตภัณฑ์ | Motion pictures |
| รายได้ |  $4.239 พันล้าน USD (2011) |
| รายได้จากการดำเนินงาน |  $27 ล้าน USD (2011) |
| บริษัทแม่ | NBCUniversal (Comcast) |
| บริษัทในเครือ | * Universal Animation Studios
* Focus Features
* DreamWorks Animation
* Illumination Entertainment
* Working Title Films
* Universal Pictures Home Entertainment
* United International Pictures (50%)
* Rede Telecine
 |
| เว็บไซต์ | universalstudios.com |

**ยูนิเวอร์แซลพิกเจอร์ส** (อังกฤษ: *Universal Pictures*) หรือในบางครั้งเรียกว่า **ยูนิเวอร์แซลซิตีสตูดิโอ** หรือเรียกสั้น ๆ ว่า **ยูนิเวอร์แซล** เป็นบริษัทในเครือเอ็นบีซียูนิเวอร์แซล เป็นหนึ่งใน 6 สตูดิโอผลิตภาพยนตร์ใหญ่ของสหรัฐอเมริกา.

บริษัทก่อตั้งในปี 1 มกราคม 2545 โดยคาร์ล เลียมเมิล สตูดิโอในการผลิตตั้งอยู่ที่ 100 Universal City Plaza Drive ในยูนิเวอร์แซลซิตี รัฐแคลิฟอร์เนีย ส่วนสำนักงานจัดจำหน่ายและอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง ตั้งอยู่ที่นิวยอร์กซิตี ยูนิเวอร์แซลพิกเจอส์ถือเป็นสตูดิโอฮอลลีวูดที่มีมายาวนานที่สุดเป็นอันดับ 2 รองจากพาราเมาต์พิกเจอส์ของเวียคอม (ห่างกันไม่กี่เดือน)

## ดูเพิ่ม

* รายชื่อภาพยนตร์ของยูนิเวอร์แซลพิกเจอส์

## อ้างอิง
# คริสต์ศตวรรษที่ 15

|  |  |
| --- | --- |
| **คริสต์สหัสวรรษ:** | 2 |
| **คริสต์ศตวรรษ:** | * 14
* คริสต์ศตวรรษที่ 15
* 16
 |
| **คริสต์ทศวรรษ:** | * 1400
* 1410
* 1420
* 1430
* 1440
* 1450
* 1460
* 1470
* 1480
* 1490
 |

**คริสต์ศตวรรษที่ 15** อยู่ระหว่างปี ค.ศ. 1401 ถึง ค.ศ. 1500

## ทศวรรษและปีคริสต์ศักราช

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| **1390** | 1390 | 1391 | 1392 | 1393 | 1394 | 1395 | 1396 | 1397 | 1398 | 1399 |
| **1400** | 1400 | 1401 | 1402 | 1403 | 1404 | 1405 | 1406 | 1407 | 1408 | 1409 |
| **1410** | 1410 | 1411 | 1412 | 1413 | 1414 | 1415 | 1416 | 1417 | 1418 | 1419 |
| **1420** | 1420 | 1421 | 1422 | 1423 | 1424 | 1425 | 1426 | 1427 | 1428 | 1429 |
| **1430** | 1430 | 1431 | 1432 | 1433 | 1434 | 1435 | 1436 | 1437 | 1438 | 1439 |
| **1440** | 1440 | 1441 | 1442 | 1443 | 1444 | 1445 | 1446 | 1447 | 1448 | 1449 |
| **1450** | 1450 | 1451 | 1452 | 1453 | 1454 | 1455 | 1456 | 1457 | 1458 | 1459 |
| **1460** | 1460 | 1461 | 1462 | 1463 | 1464 | 1465 | 1466 | 1467 | 1468 | 1469 |
| **1470** | 1470 | 1471 | 1472 | 1473 | 1474 | 1475 | 1476 | 1477 | 1478 | 1479 |
| **1480** | 1480 | 1481 | 1482 | 1483 | 1484 | 1485 | 1486 | 1487 | 1488 | 1489 |
| **1490** | 1490 | 1491 | 1492 | 1493 | 1494 | 1495 | 1496 | 1497 | 1498 | 1499 |
| **1500** | 1500 | 1501 | 1502 | 1503 | 1504 | 1505 | 1506 | 1507 | 1508 | 1509 |
# เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเบอร์ลิน

เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเบอร์ลิน| Berlinale Palast ระหว่างแบร์ลีนาเลอ 2017 |
| สถานที่ | เบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี |
| ก่อตั้ง | ค.ศ. 1951 |
| ล่าสุด | ค.ศ. 2021 |
| รางวัล | หมีทองคำ, หมีเงิน |
| ผู้กำกับศิลป์ | Carlo Chatrian |
| ลำดับภาพยนตร์ | 441 เรื่อง (945 รอบ) ใน ค.ศ. 2014 |
| เว็บไซต์ | berlinale.de |

**เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเบอร์ลิน** (เยอรมัน: *Internationale Filmfestspiele Berlin*) หรือที่เรียกกันว่า **แบร์ลีนาเลอ** (*Berlinale*; ล้อชื่อบีเยนนาเลที่เวนิส) เป็น 1 ใน 3 เทศกาลภาพยนตร์ชั้นนำ เคียงข้างเทศกาลที่เวนิสและกาน เทศกาลนี้จัดเป็นประจำในเดือนกุมภาพันธ์ของทุกปีที่กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ตั้งแต่ ค.ศ. 1951 คณะกรรมการของเทศกาลให้ความสำคัญเป็นพิเศษในการนำเสนอภาพยนตร์จากทุกภูมิภาคในโลก

รางวัลหลักของเทศกาลนี้ชื่อว่า "หมีทองคำ" (*ก็อลเดอเนอร์แบร์*) และ "หมีเงิน" (*ซิลเบอร์เนอร์แบร์*) (หมีเป็นสัญลักษณ์ของเบอร์ลิน) รางวัลหมีทองคำเป็นรางวัลสำหรับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม (Best Motion Picture) และรางวัลหมีทองคำเกียรติยศป็นรางวัลสำหรับผู้ที่อุทิศชีวิตให้แก่ภาพยนตร์ (Lifetime Achivement) ส่วนรางวัลหมีเงินมอบให้แก่สาขาย่อยอื่น ๆ เช่น ผู้กำกับยอดเยี่ยม นักแสดงยอดเยี่ยม ฯลฯ

## ภาพยนตร์ไทยในแบร์ลีนาเลอ

* *นางทาษ* ของละโว้ภาพยนตร์ กำกับโดยพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอนุสรมงคลการ เป็นภาพยนตร์ไทยเรื่องแรกที่เข้าประกวดเมื่อ พ.ศ. 2504
* *แพรดำ* ของหนุมานภาพยนตร์ กำกับโดยรัตน์ เปสตันยี เป็นภาพยนตร์ไทยเรื่องที่สองที่เข้าประกวด เมื่อ พ.ศ. 2505
* *เด็กหอ* เข้าประกวดในสายหนังเด็ก ของ Berlinale ครั้งที่ 57 พ.ศ. 2550 ได้รับสองรางวัล
	1. ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม (ทรงยศ สุขมากอนันต์) - รางวัลหมีแก้ว (Crystal Bear) สาย Generation Kplus - ตัดสินโดยกรรมการเด็ก 11 คน
	2. ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม รองอันดับ 1 (ทรงยศ สุขมากอนันต์) - รางวัล Special Mention of Deutsches Kinderhilfswerk (องค์การสนับสนุนเด็กเยอรมัน) สาย Generation Kplus ตัดสินโดยกรรมการผู้ใหญ่ 7 คน จากนานาชาติ
* *คำพิพากษาของมหาสมุทร* กำกับโดย เป็นเอก รัตนเรือง เข้าประกวด Berlinale ครั้งที่ 56 พ.ศ. 2549

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
# จังหวัดลายเจิว

| จังหวัดลายเจิว
*Tỉnh Lai Châu* |
| --- |
| จังหวัด |
| ที่ตั้งของจังหวัดลายเจิวในประเทศเวียดนาม |
| ประเทศ |  เวียดนาม |
| ภูมิภาค | ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ |
| เมืองหลัก | ลายเจิว |
| การปกครอง |
|  • ประธานสภาประชาชน | หลี่ คาย ฝ่า |
|  • ประธานคณะกรรมการประชาชน | หล่อ วัน ส่าง |
| พื้นที่ |
|  • ทั้งหมด | 9,059.4 ตร.กม. (3,497.9 ตร.ไมล์) |
| ประชากร (2019) |
|  • ทั้งหมด | 460,196 คน |
|  • ความหนาแน่น | 51 คน/ตร.กม. (130 คน/ตร.ไมล์) |
| ประชากร |
|  • กลุ่มชาติพันธุ์ | ไท, ม้ง, เวียดนาม, ซ้าย, เย้า |
| เขตเวลา | UTC+7 (ICT) |
| รหัสโทรศัพท์ | 23 |
| รหัส ISO 3166 | VN-01 |
| เว็บไซต์ | laichau.gov.vn |

**จังหวัดลายเจิว** (เวียดนาม: *Lai Châu*) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนาม จังหวัดลายเจิวเป็นที่มีประชากรเบาบางมากที่สุดในเวียดนาม มีพรมแดนกับประเทศจีน ครั้งหนึ่งเคยเป็นรัฐกึ่งอิสระไทขาวหรือที่เรียกว่า "สิบสองจุไท" แต่ถูกยืดครองโดยฝรั่งเศสในยุคอินโดจีนฝรั่งเศสใน พ.ศ. 2423 ต่อมาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของประเทศเวียดนามใน พ.ศ. 2497 ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่การปกครองตนเองภาคตะวันตกเฉียงเหนือของสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนามหรือประเทศเวียดนามเหนือ ใน พ.ศ. 2498 - พ.ศ. 2518 เมื่อจังหวัดลายเจิวที่ได้รับการจัดตั้งขึ้น จังหวัดเดี่ยนเบียนได้รับการแบ่งแยกจากลายเจิวใน พ.ศ. 2547

ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดลายเจิวมีประชากร 460,196 คน

## เขตการปกครอง

จังหวัดลายเจิวแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 นครและ 7 อำเภอ ได้แก่

| ชื่อภาษาไทย | ชื่อภาษาเวียดนาม | ประชากร (ค.ศ. 2019) |
| --- | --- | --- |
| นครลายเจิว | *Lai Châu* | 41,771 |
| อำเภอตามเดื่อง | *Tam Đường* | 56,079 |
| อำเภอเตินเวียน | *Tân Uyên* | 58,104 |
| อำเภอทานเวียน | *Than Uyên* | 67,550 |
| อำเภอฟ็องโถ | *Phong Thổ* | 79,645 |
| อำเภอสี่นโห่ | *Sìn Hồ* | 83,643 |
| อำเภอเหนิ่มหญู่น | *Nậm Nhùn* | 27,261 |
| อำเภอเหมื่องแต่ | *Mường Tè* | 46,143 |

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ทางการจังหวัดลายเจิว
# ผู้ชม

ผู้ชมในเทลอาวีฟ ประเทศอิสราเอล กำลังรอชมการแสดงของคณะเต้นรำ Batsheva
**ผู้ชม** หรือ **ผู้ฟัง** (อังกฤษ: *audience*) คือกลุ่มคนที่เข้าร่วมในรายการหรือเพื่อมีส่วนร่วมกับผลงานศิลปะ วรรณกรรม (ซึ่งเรียกว่า "ผู้อ่าน") ละคร ดนตรี (ซึ่งเรียกว่า "ผู้ฟัง") วิดีโอเกม (ซึ่งเรียกว่า "ผู้เล่น") ผู้ชมมีส่วนร่วมในงานศิลปะประเภทต่าง ๆ ด้วยวิธีที่แตกต่างกัน บางงานเปิดโอกาสให้ผู้ชมมีส่วนร่วมอย่างเปิดเผย ในขณะที่บางงานอนุญาตให้ปรบมือและวิพากษ์วิจารณ์หรือตอบรับได้เพียงเล็กน้อย
# การตลาดดิจิทัล

**การตลาดดิจิทัล** (อังกฤษ: *Digital marketing*) เป็นรูปแบบหนึ่งของการตลาดสินค้าหรือบริการที่ใช้เทคโนโลยีด้านดิจิทัลทางอินเทอร์เน็ต ทั้งแอปพลิเคชันโทรศัพท์มือถือ การโฆษณาด้วยการแสดงข้อความจอภาพ และสื่อดิจิทัลอื่น ๆ

การพัฒนาการตลาดดิจิทัลในช่วงระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1990 และ 2000 ได้เปลี่ยนวิธีการทำแบรนด์และธุรกิจโดยใช้เทคโนโลยีในการทำการตลาด เมื่อดิจิทัลแพลตฟอร์มมีบทบาทมากขึ้นในแผนการตลาดและชีวิตประจำวัน ผู้คนก็ต่างใช้งานอุปกรณ์ดิจิทัลมากขึ้น แทนที่จะไปร้านค้าจริง ๆ การโฆษณาการตลาดดิจิทัลจึงได้รับความนิยม โดยใช้ทั้งเอสอีโอ (SEO), การตลาดเสิร์ชเอนจิน (SEM), การตลาดด้านเนื้อหา, การตลาดโดยผู้ทรงอิทธิพล, เนื้อหาอัตโนมัติ, การโฆษณาทางการตลาด, การขับเคลื่อนข้อมูลด้วยการตลาด, การตลาดอีคอมเมิร์ช, การตลาดสื่อสังคมออนไลน์, การปรับแต่งสื่อสังคมออนไลน์, การตลาดโดยอีเมล์โดยตรง, การโฆษณาด้วยการแสดงข้อความจอภาพ, หนังสืออิเล็กทรอนิกส์ และออปติคอลดิสก์และเกม ที่สามารถพบเห็นได้ทั่วไป การตลาดดิจิทัลยังครอบคลุมถึงช่องทางต่าง ๆ ที่ไม่ใช่อินเทอร์เน็ต อาทิ โทรทัศน์, โทรศัพท์เคลื่อนที่ (เอสเอ็มเอสและบริการข้อความสื่อประสม), เสียงรอสาย เป็นต้น

ในปัจจุบันการตลาดดิจิทัล (Digital marketing) เข้ามามีบทบาทมากขึ้นเนื่องด้วยสถานการณ์โควิด 19 ทำให้ผู้คนหันมาสนใจทางด้านการตลาดออนไลน์ เพราะช่วยในเรื่องความสะดวกและยังมี digital platform หลากหลาย เรียกว่า การตลาด 5.0 (Omni Chanel) ทำให้การตลาดดิจิทัลเติบโตอย่างรวดเร็ว โดยได้รับความสนใจอย่างแพร่หลายทั้งในไทยและต่างประเทศ เพราะช่วยอำนวยความสะดวกในทุกๆด้าน ไม่ว่าจะเป็น ของใช้ อาหาร หรืออื่นๆ

## ประเภทของการตลาดแบบดิจิทัล

การตลาดแบบดิจิทัลแบ่งออกได้เป็นหลายประเภท โดยผู้ใช้สามารถเลือกใช้ได้ ตามความเหมาะสมของสินค้า บริการ หรืองบประมาณของตนเอง ได้แก่:

1. การทำโฆษณาออนไลน์ โดยสามารถทำได้ทั้งผ่านแพลตฟอร์มต่าง ๆ อย่าง Google Ads, Meta Ads, Linkedin Ads และอื่น ๆ โดยการตลาดประเภทนี้จะช่วยให้โฆษณาของคุณเข้าถึงกลุ่มเป้าหมายได้รวดเร็วและแม่นยำที่สุดและง่ายที่สุด รวมถึงอาจมีการใช้งบประมาณที่สูงตามไปด้วยขึ้นอยู่กับการจัดวางโฆษณา และการวิเคราะห์ตลาด
2. การทำ SEO ซึ่งจะช่วยให้เว็บไซต์ของคุณติดหน้าแรกของ Search Engine โดย Search Engine ที่คนส่วนมากนิยมใช้คือ Google การรับทำ SEO ต้องมีทั้งการวิเคราะห์ข้อมูล เช่น คีย์เวิร์ด หรือการสร้างเว็บไซต์ให้ถูกใจ Search Engine เพื่อผลักดันให้เว็บไซต์ของคุณติดหน้าแรกในการค้นหา โดยเน้นผลลัพธ์ในรูปแบบของการแสดงผลในระยะยาว
3. Local SEO หรือ เป็นการทำให้หน้าร้านค้าออฟไลน์ของคุณ แสดงผลมากขึ้นเมื่อทำการค้นหาบนหน้า Search Engine หรือด้วยวิธีออนไลน์ โดยเครื่องมือที่นิยมใช้คือ Google Business Profile เน้นผลลัพธ์ในรูปแบบของการแสดงผลในระยะยาวเช่นกัน

## อ้างอิง
# ไอ้แมงมุม (ภาพยนตร์)

| ไอ้แมงมุม |
| --- |
| ใบปิดภาพยนตร์ |
| กำกับ | แซม ไรมี |
| เขียนบท | **Screenplay:** David Koepp Alvin Sargent *(uncredited)* **Comic Book:** สแตน ลี สตีฟ ดิตโก้ |
| อำนวยการสร้าง | Laura Ziskin Ian Bryce Avi Arad |
| นักแสดงนำ | โทบี้ แมคไกวร์ วิลเลม เดโฟ เคิร์สเตน ดันสท์ เจมส์ แฟรนโก คลิฟฟ์ โรเบิร์ตสัน โรสแมร์รี่ แฮร์ริส |
| กำกับภาพ | Don Burgess |
| ตัดต่อ | Arthur Coburn Bob Murawski |
| ดนตรีประกอบ | แดนนี เอลฟ์แมน |
| ผู้จัดจำหน่าย | โคลัมเบียพิคเจอร์ส โซนี่ พิคเจอร์ส เอ็นเตอร์เทนเมนต์ |
| วันฉาย | 3 พฤษภาคม 2002 |
| ความยาว | 121 นาที |
| ประเทศ | สหรัฐอเมริกา |
| ภาษา | อังกฤษ |
| ทุนสร้าง | $139 ล้านดอลลาร์สหรัฐ |
| ทำเงิน | $821,708,551 ล้านดอลลาร์สหรัฐ |

ไอ้แมงมุม (อังกฤษ: *Spider-Man*) เป็นภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโรอเมริกันในปี 2002 สร้างจากการ์ตูนของมาร์เวล เรื่อง *ไอ้แมงมุม* เป็นภาพยนตร์ภาคแรกในชุด *ไอ้แมงมุม* กำกับโดย แซม เรมี แสดงนำโดย โทบีย์ แม็กไกวร์, เคิร์สเตน ดันสต์ และ วิลเลม เดโฟ บทภาพยนตร์โดย เดวิด โคเอปป์

ภาพยนตร์เริ่มจาก ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ นักเรียนมัธยมปลายที่ถูกกัดโดยแมงมุม หลังจากนั้นได้เกิดความผิดปกติทางร่างกาย ทำให้เขามีความสามารถเหนือมนุษย์ แต่สิ่งที่คาดไม่ถึงคือลุงเบนก็เสียชีวิตไปด้วย เขาจึงตัดสินใจที่จะเป็นยอดมนุษย์ ไอ้แมงมุม ปีเตอร์หวังที่จะพิชิตใจ แมรี เจน วัตสัน ผู้หญิงที่เขาหลงรักมาตั้งแต่ยังเด็ก เขายังต่อกรกับวายร้าย กรีน ก็อบลิน ที่เป็นพ่อของเพื่อนรักเขา แฮร์รี ออสบอร์น

หลังจากติดกับการพัฒนากว่า 25 ปีในการจะทำภาพยนตร์ ในที่สุดภาพยนตร์ก็ได้ออกฉายเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 2002 โดยโคลัมเบียพิกเจอร์ส ภาพยนตร์ได้เสียงตอบรับด้านคำวิจารณ์ที่ดี และยังทำสถิติบ็อกซ์ออฟฟิส โดยเป็นภาพยนตร์ที่ทำรายได้สูงสุดทั่วโลกในปี 2002 ทำรายได้ 822 ล้านเหรียญสหรัฐทั่วโลก *ไอ้แมงมุม* ถือเป็นภาพยนตร์ที่สร้างจากการ์ตูนที่ประสบความสำเร็จที่สุดเป็นอันดับ 2 รองจาก *The Dark Knight* และยังติดอันดับ 18 ของหนังที่ประสบความสำเร็จที่สุดตลอดกาล จากความสำเร็จทำให้มีภาคต่อ ใน *ไอ้แมงมุม 2* และ *ไอ้แมงมุม 3*

## นักแสดง

| บทบาท | นักแสดงเดิม | พากย์ไทย |
| --- | --- | --- |
| เสียงโรง | ทรูโฟร์ยู |
| ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์/สไปเดอร์แมน | โทบี้ แมคไกวร์ | ลีโอ พุฒ | ศิริชัย เจริญกิจธนกุล |
| แมรี่ เจน วัตสัน | คริสเตน ดันสท์ | มิ่งขวัญ เจียประเสริฐ | กรรณิกา อยู่ยงสินธุ์ |
| นอร์แมน ออสบอร์น/กรีนก็อบลิน | วิลเลม เดโฟ | เกรียงศักดิ์ เหรียญทอง | สุภาพ ไชยวิสุทธิกุล |
| แฮร์รี่ ออสบอร์น | เจมส์ แฟรนโก | สรรเสริญ โภคสมบัติ | พิพัฒน์ บุญสิทธิเลิศ |
| เบน ปาร์คเกอร์ | คลิฟฟ์ โรเบิร์ตสัน | เอกชัย พงศ์สมัย | พีรศักดิ์ เกษร |
| เมย์ ปาร์กเกอร์ | โรสแมร์รี่ แฮร์ริส | สุมาลี สุธีรธรรม | ปัณฑิตา เล็กเจริญ |

## อ้างอิง
# โรงแรมรยูกย็อง

| โรงแรมรยูกย็อง |
| --- |
| **โรงแรมรยูกย็อง** |
| ข้อมูลทั่วไป |
| ที่ตั้ง | เปียงยาง, เกาหลีเหนือ |
| สถานะ | ใกล้เสร็จสมบูรณ์ |
| ก่อสร้าง | ค.ศ. 1987 - ค.ศ. 2012 (หยุดชั่วคราว ค.ศ. 1992 - ค.ศ. 2008) |
| เปิดตัว | กลางปี ค.ศ. 2013 |
| การใช้งาน | โรงแรม |
| ความสูง |
| หลังคา | 330.02 เมตร (1,082.7 ฟุต) |
| รายละเอียด |
| จำนวนชั้น | 105 ชั้น |
| บริษัท |
| สถาปนิก | Baikdoosan Architects & Engineers |
| ผู้พัฒนา | โอราสคอมกรุป |
| อ้างอิง:  |

**โรงแรมรยูกย็อง** (อังกฤษ: *Ryugyong Hotel*; เกาหลี: 류경호텔; ชื่ออื่น **รยู-คย็อง**) เป็นตึกระฟ้าที่มีความสูงมากที่สุดในประเทศเกาหลีเหนือ และเป็นตึกระฟ้าทรงพีระมิดที่สูงที่สุดในโลก มีจำนวน 105 ชั้น และชื่อของโรงแรมนี้ (รยูกย็อง มีความหมายว่า "เมืองหลวงแห่งต้นหลิว") ยังสื่อถึงประวัติศาสตร์ของกรุงเปียงยางอีกด้วย โรงแรมนี้ยังเรียกขานในอีกชื่อหนึ่ง เรียกว่า **ตึก 105 ชั้น**

โรงแรมรยูกย็องเริ่มก่อสร้างเมื่อ ค.ศ. 1987 แต่ก็ได้หยุดชะงักชั่วคราวลงเมื่อ ค.ศ. 1992 ซึ่งเป็นยุคเศรษฐกิจตกต่ำหลังจากสหภาพโซเวียตล่มสลาย ตั้งแต่ ค.ศ. 1992 เป็นต้นมา ตึกก็ถูกปล่อยถึงให้รกร้าง จนกระทั่งในปี ค.ศ. 2008 การก่อสร้างได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง และมีกำหนดเปิดในช่วงกลางปี ค.ศ. 2013 ปัจจุบันได้มีการติดตั้งจอภาพในฝั่งหนึ่งของตึกเพื่อแสดงภาพแอนิเมชันเกี่ยวกับการชวนเชื่อของรัฐบาล

## โครงสร้าง

โรงแรมรยูกย็องมีความสูงที่ 330 เมตร (1,080 ฟุต) ทำให้กลายเป็นตึกระฟ้าเพียงหนึ่งเดียวของกรุงเปียงยาง อย่างไรก็ตาม ตึกนี้ก็ถูกซีเอ็นเอ็นจัดให้อยู่ในอันดับตึกน่าเกลียดที่สุดในโลก

ตัวตึกเป็นทรงพีระมิด มีปีกทั้งหมด 3 ข้าง แต่ละข้างยาว 100 เมตร (330 ฟุต) กว้าง 18 เมตร (59 ฟุต) ทำมุม 75 องศา มุมปีกแต่ละข้างจะมารวมกันที่ยอดตึก ซึ่งยอดตึกมีหน้าตัดเป็นกรวย กว้าง 40 เมตร (130 ฟุต) ซึ่งยอดกรวยสามารถหมุนไปรอบ ๆ ได้ ตัวโรงแรมประกอบไปด้วยห้องพัก 3,000-7,665 ห้อง ภัตตาคาร และอื่น ๆ

ยอดตึกเมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 2008 ระหว่างการสร้างใหม่
## ลำดับเหตุการณ์

* มีนาคม ค.ศ. 2004 (หยุดก่อสร้างชั่วคราว)
* เมษายน ค.ศ. 2005
* พฤษภาคม ค.ศ. 2005
* 29 เมษายน ค.ศ. 2010
* ตุลาคม ค.ศ. 2010
* กันยายน ค.ศ. 2011
* เมษายน ค.ศ. 2012
* สิงหาคม ค.ศ. 2012
* ตุลาคม ค.ศ. 2015

## ดูเพิ่ม

* รายชื่อตึกที่สูงที่สุดในโลก 50 อันดับแรก

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เกี่ยวกับโรงแรมรยูกย็อง เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
# น้ำหนัก

เครื่องชั่งสปริงเป็นเครื่องมือชนิดหนึ่งที่ใช้วัดขนาดของน้ำหนัก
ในทางวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์ **น้ำหนัก** หมายถึงหน่วยวัดน้ำหนักบนวัตถุอันเนื่องมาจากความโน้มถ่วง
ขนาดของน้ำหนักในปริมาณสเกลาร์ มักเขียนแทนด้วย *W* แบบตัวเอน คือผลคูณของมวลของวัตถุ *m* กับขนาดของความเร่งเนื่องจากความโน้มถ่วง *g*
นั่นคือ *W* = *mg* ถ้าหากพิจารณาน้ำหนักว่าเป็นเวกเตอร์ จะเขียนแทนด้วย **W** แบบตัวหนา หน่วยวัดของน้ำหนักใช้อย่างเดียวกันกับหน่วยวัดของแรง ซึ่งหน่วยเอสไอก็คือนิวตัน ยกตัวอย่าง วัตถุหนึ่งมีมวลเท่ากับ 1 กิโลกรัม มีน้ำหนักประมาณ 9.8 นิวตันบนพื้นผิวโลก มีน้ำหนักประมาณหนึ่งในหกเท่าบนพื้นผิวดวงจันทร์ และมีน้ำหนักที่เกือบจะเป็นศูนย์ในห้วงอวกาศที่ไกลออกไปจากเทห์ฟ้าอันจะส่งผลให้เกิดความโน้มถ่วง

ในทางนิติศาสตร์และการพาณิชย์ **น้ำหนัก** มีความหมายเดียวกันกับมวล
ดังเช่นที่ปรากฏบนฉลากบรรจุภัณฑ์และข้อมูลโภชนาการ การใช้ในชีวิตประจำวันทั่วไป มักจะถือว่าน้ำหนักก็หมายถึงมวล และใช้หน่วยวัดของมวลเป็นหน่วยวัดของน้ำหนัก ด้วยเหตุว่า ความเร่งเนื่องจากความโน้มถ่วงบนพื้นผิวโลกแทบจะเป็นค่าคงตัว หมายความว่า อัตราส่วนระหว่างน้ำหนักของวัตถุนิ่งบนพื้นผิวโลกต่อมวลของวัตถุนั้น แทบจะเป็นอิสระจากตำแหน่งที่วัตถุนั้นตั้งอยู่บนพื้นผิวโลก ดังนั้นน้ำหนักของวัตถุบนพื้นผิวโลกจึงเป็นตัวแทนของมวลได้โดยอนุโลม

## ความเร่งเนื่องจากความโน้มถ่วงของดาวเคราะห์ และดวงจันทร์

ความเร่งเนื่องจากความโน้มถ่วงของดาวเคราะห์ และดวงจันทร์ โดยคิดเทียบกับความเร่งเนื่องจากความโน้มถ่วงของโลก

| เทห์ฟ้า | จำนวนเท่า เมื่อเทียบกับโลก | ความโน้มถ่วงพื้นผิว (m/s²) |
| --- | --- | --- |
| ดวงอาทิตย์ | 27.90 | 274.1 |
| ดาวพุธ | 0.3770 | 3.703 |
| ดาวศุกร์ | 0.9032 | 8.872 |
| โลก | 1 (ตามนิยาม) | 9.8226 |
| ดวงจันทร์ | 0.1655 | 1.625 |
| ดาวอังคาร | 0.3895 | 3.728 |
| ดาวพฤหัสบดี | 2.640 | 25.93 |
| ดาวเสาร์ | 1.139 | 11.19 |
| ดาวยูเรนัส | 0.917 | 9.01 |
| ดาวเนปจูน | 1.148 | 11.28 |

## อ้างอิง
# อุบายขายโรค

อุบายขายโรค: กระชากหน้ากากธุรกิจยาข้ามชาติ (ภาคสอง) | ปกฉบับภาษาไทย ตีพิมพ์ปี 2007 โดย *หมอชาวบ้าน* |
| ผู้ประพันธ์ | เรย์ มอยนิแฮน และ อะลัน แคสเซิลส์ |
| ผู้แปล | สรชัย จำเนียรดำรงการ, ภิญญุกา เปลี่ยนบางช้าง, ปิยะรัตน์ นิ่มพิทักษ์พงศ์, วิชัย โชควิวัฒน, จิราพร ลิ้มปานานนท์ (ภาษาไทย) |
| ประเทศ | สหรัฐ |
| หัวเรื่อง | บริการสุขภาพเกินความจำเป็น |
| ผู้พิมพ์ | แอลเลินแอนด์อันวิน (ออสเตรเลีย); เนชั่นบุคส์ (สหรัฐ); หมอชาวบ้าน (ไทย) |
| วันที่พิมพ์ | 2005 (ภาษาอังกฤษ) 2007 (ภาษาไทย) |
| หน้า | 254 |
| ISBN | 978-1-56025-856-8 ไทย: ISBN 9789748232881 |
| OCLC | 60615329 |

อุบายขายโรค: กระชากหน้ากากธุรกิจยาข้ามชาติ (ภาคสอง) (แปลจาก อังกฤษ: *Selling Sickness: How the World's Biggest Pharmaceutical Companies are Turning us All into Patients*) เป็นหนังสือตีพิมพ์ครั้งแรกเป็นภาษาอังกฤษในปี 2005 โดยเรย์ มอยนิแฮน และ อะลัน แคนเซิลส์ เนื้อหาเกี่ยวกับบริการสุขภาพที่เกินจำเป็น (unnecessary health care) สำหรับฉบับภาษาไทยตีพิมพ์ในปี 2007 แปลโดย สรชัย จำเนียรดำรงการ, ภิญญุกา เปลี่ยนบางช้าง, ปิยะรัตน์ นิ่มพิทักษ์พงศ์, วิชัย โชควิวัฒน และ จิราพร ลิ้มปานานนท์

## ภาพรวม

หนังสือเล่มนี้พูดคุยเกี่ยวกับประเด็นการกระพือโรค (disease mongering) ในวารสาร *JAMA* ระบุว่าหนังสือเล่มนี้เป็นการ “รวบรวมผลการศึกษาจำนวนมาก แต่ละชิ้นพุ่งเป้าไปที่ยาแต่ละชนิด และศึกษาเกี่ยวกับการตลาดของบริษัทยา ...”

## คำวิจารณ์

เจนนิฟเฟอร์ แบร์เรทท์ (Jennifer Barrett) ได้ระบุไว้ใน *นิวส์วีค* ว่าหนังสือเล่มนี้เป็นการสำรวจวิธีการที่อุตสาหกรรมยาเปลี่ยนการรับรู้ของสาธารณะต่อปัญหาสาธารณสุข บทวิจารณ์ของศูนย์นโยบายทางเลือก ประเทศแคนาดาระบุว่าผลงานนี้เขียนขึ้นโดยมี "ทักษะการสำรวจที่เฉียบคม" ของผู้เขียนเพื่อ "ยืนยันหลักฐานอันชัดเจน" ต่อการอ้างในประเด็นต่าง ๆ วิชัย โชควิวัฒน แพทย์ผู้แปลและบรรณาธิการแปลของหนังสือเล่มนี้เป็นภาษาไทยให้สัมภาษณ์กับ *ผู้จัดการ* ไว้ว่าหนังสือเล่มนี้ตีแผ่การดำเนินการของธุรกิจยาซึ่ง “ครอบงำเป็นกระแสโลก ซึ่งประเทศไทยก็ไม่พ้นจากอิทธิพลการครอบงำ ดังนั้น สภาพทั่วไปในไทยก็ไม่ต่างจากหนังสือมากนักเพราะบริษัทเหล่านี้ขายยาให้ทั่วโลก และส่วนใหญ่ก็ใช้มาตรฐานเดียวกันกับอเมริกา รวมถึงการกำหนดคำนิยามของโรค โดยในวงการแพทย์รู้สึกว่า มันมีแนวโน้มคล้อยตามเพราะจะทำให้เพิ่มความปลอดภัยให้แก่คนไข้”

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่ย

* แม่แบบ:Blogspot
* Richard Fidler (12 November 2012). "Conversations with Richard Fidler - Ray Moynihan". ABC Online. สืบค้นเมื่อ 21 August 2013. - a radio interview

แม่แบบ:Unnecessary health care
# ปรัชญาเวียดนาม

**ปรัชญาเวียดนาม** ประกอบไปด้วยปรัชญาขงจื่อดั้งเดิม ศาสนาท้องถิ่นของเวียดนาม และปรัชญายุคหลังซึ่งได้รับอิทธิพลจากปรัชญาฝรั่งเศส ลัทธิมากซ์ ศาสนาคริสต์นิกายคาทอลิก และอื่น ๆ

## ลัทธิขงจื่อในเวียดนาม

ลัทธิขงจื่อเข้ามาในเวียดนามและได้รับการสนับสนุนในสมัยบั๊กเถือก (สมัยภายใต้การปกครองของจีน) ทั้งสี่ครั้ง เริ่มจากการการครอบครองเวียดนามครั้งแรกของจีนเมื่อ 111 ปีก่อนคริสต์ศักราช ซึ่งยังเป็นจุดเริ่มต้นของลัทธิเต๋าและพุทธศาสนาในเวียดนาม ลัทธิขงจื่อได้รับการสนับสนุนโดยรัฐบาลซึ่งมีระบบตรวจสอบโดยศาลขงจื่อในเวียดนาม อีกทั้งมีการส่งเสริมระบบครอบครัวและการอบรมสั่งสอนเด็กให้รู้จักกตัญญูต่อบุพการีด้วยการเชื่อฟังผู้ใหญ่

## การศึกษาปรัชญาเวียดนาม

งานวิจัยที่เกี่ยวกับปรัชญาเวียดนามส่วนมากดำเนินการโดยนักวิชาการชาวเวียดนามสมัยใหม่ ปรัชญาเวียดนามแบบดั้งเดิมได้รับการอธิบายโดยนักเขียนชีวประวัติคนหนึ่งของโฮจิมินห์ (Brocheux, 2007) ในฐานะ "ปรัชญาจีน-เวียดนาม" ซึ่งผสมผสานระหว่างลัทธิขงจื่อ พุทธศาสนา และลัทธิเต๋า นักวิจัยบางคนพบหลักฐานเชิงประจักษ์ของ "การผสมผสาน" นี้และนิยามปรากฏการณ์ทางสังคมวัฒนธรรมนี้ว่าเป็น "การเสริมสร้างวัฒนธรรม" นักเขียนชาวคาทอลิกอีกคนหนึ่ง (Vu, 1966) ได้วิเคราะห์ปรัชญาเวียดนามว่าประกอบไปด้วยปรัชญา *ตามต่าย* (หมายถึง "ธาตุทั้งสาม" อันประกอบด้วยสวรรค์ มนุษย์ และโลก) อภิปรัชญาแบบหยิน-หยาง และปรัชญาเกษตรกรรม เจิ่น วัน ดว่าน ศาสตราจารย์สาขาวิชาปรัชญาประจำมหาวิทยาลัยแห่งชาติไต้หวัน (1996) เห็นว่าปรัชญาเวียดนามมีแนวโน้มเป็นมนุษยนิยม แต่ไม่ยึดถือมนุษย์เป็นศูนย์กลาง (anthropocentric)

## นักปรัชญาที่มีชื่อเสียง

เล กวี๊ โดน เป็นสัญลักษณ์ของกวี นักปรัชญา และนักวิชาการทางด้านขงจื๊อในเวียดนาม นักปรัชญาขงจื๊อท่านอื่น ได้แก่ จู วัน อาน (ค.ศ. 1292–1370) ขุนนางชาวจีน, เล กว๊าต นักเขียนขงจื๊อที่ต่อต้านพุทธศาสนาในคริสต์ศตวรรษที่ 14, หมัก ดิ๋ญ จี (ค.ศ. 1280–1350), เหงียน จ๋าย (ค.ศ. 1380–1442) นักวิชาการขงจื๊อที่มีชื่อเสียงในดั่ยเหวียต และเหงียน เควี้ยน (ค.ศ. 1835–1909) นักปรัชญาชาวเวียดนามยุคใหม่ที่มีชื่อเสียง ได้แก่ กาว ซวน ฮวี (ค.ศ. 1900–1983), เหงียน ซวี กวี๊ (ค.ศ. 1932–), เหงียน ดึ๊ก บิ่ญ (ค.ศ. 1927–), เหงียน ดัง ถุก (ค.ศ. 1909–1999), ฝั่ม กง เถี่ยน (ค.ศ. 1941–2011), เจิ่น วัน เส่า (ค.ศ. 1911–2010), เจิ่น ดื๊ก ถาว นักปรัชญาลัทธิมากซ์สมัยใหม่ (บันทึกไว้ที่ปารีส คริสต์ทศวรรษ 1960) และเลือง คิม ดิ่ญ นักปรัชญาคาทอลิกชาวเวียดนาม

## อ้างอิง
# ตระกูลภาษาม้ง-เมี่ยน

| ตระกูลภาษาม้ง-เมี่ยน |
| --- |
| แม้ว-เย้า |
| ภูมิภาค: | จีนและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ |
| การจําแนก ทางภาษาศาสตร์: | หนึ่งในตระกูลภาษาที่มีผู้พูดมากที่สุดในโลก |
| ภาษาดั้งเดิม: | ม้ง-เมี่ยนดั้งเดิม |
| กลุ่มย่อย: | * ม้ง (แม้ว)
* เมี่ยน (เย้า)
 |
| ISO 639-5: | `hmx` |
| กลอตโตลอก: | `hmon1336` |
| บริเวณสีแดงคือบริเวณที่พูดภาษากลุ่มม้ง บริเวณสีเขียวคือบริเวณที่พูดภาษากลุ่มเมี่ยน |

**ตระกูลภาษาม้ง-เมี่ยน** (อังกฤษ: *Hmong–Mien languages*) หรือ **ตระกูลภาษาแม้ว-เย้า** (*Miao–Yao languages*) เป็นตระกูลภาษาเล็ก ๆ ที่ใช้กันทางตอนใต้ของประเทศจีนและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ใช้พูดกันในแถบภูเขาสูงตอนใต้ของจีน เช่นในมณฑลกุ้ยโจว หูหนาน ยูนนาน เสฉวน กว่างซี และหูเป่ย์ ที่เรียกกันว่าชาวเขา ในขณะที่ชาวจีนฮั่นตั้งถิ่นฐานอยู่ตามลุ่มแม่น้ำ เมื่อ 300–400 ปีที่ผ่านมา ชาวม้งและเมี่ยนจำนวนมากได้อพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานในประเทศไทย ลาว เวียดนาม และพม่า และเนื่องจากสงครามอินโดจีน ชาวม้งบางส่วนได้ลี้ภัยจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ไปอยู่ที่ประเทศออสเตรเลีย สหรัฐ และอีกหลายประเทศ

## อ้างอิง
# โด๋ยเม้ย

**โด๋ยเม้ย** (เวียดนาม: *Đổi Mới*) เป็นภาษาเวียดนามแปลว่าบูรณะหรือดำเนินการใหม่ เป็นนโยบายเศรษฐกิจของเวียดนามที่เสนอโดยเหงียน วัน ลิญ เป็นการเน้นตลาดเสรีแต่ใช้ระบบการเมืองแบบคอมมิวนิสต์ นโยบายนี้ได้เสนอในที่ประชุมสภาแห่งชาติครั้งที่ 6 พ.ศ. 2529 และครั้งที่ 7 พ.ศ. 2534 การเสนอนโยบายนี้เกิดจากความล้มเหลวของพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามที่ไม่สามารถทำให้เศรษฐกิจของเวียดนามดีขึ้น นโยบายนี้ต่างจากเปเรสตรอยคาของสหภาพโซเวียต เพราะการปรับโครงสร้างใหม่ เป็นสิ่งที่ผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์เห็นว่าเป็นการทำลายบทบาทของพรรค ทำให้กลุ่มอนุรักษนิยมเปิดกว้างทางเศรษฐกิจอย่างระมัดระวัง ทำให้การดำเนินการตามนโยบายโด๋ยเม้ยเกิดขึ้นอย่างช้า ๆ

## อ้างอิง

* ไมเคิล ลีเฟอร์. **พจนานุกรมการเมืองสมัยใหม่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้.** กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2548
# แอล

**L** (ตัวใหญ่:L ตัวเล็ก:l) เป็นอักษรละติน ลำดับที่ 12

## ชื่อเรียก

* ในภาษาอังกฤษ เรียกว่า "แอล" (el - /ɛl/)
* ในภาษาเยอรมัน เรียกว่า "เอล"
* ในภาษาฝรั่งเศส เรียกว่า "แอล"
* ในภาษาสเปน เรียกว่า "เอเล"
* ในภาษาอิตาลี เรียกว่า "เอลเล"

ในประเทศไทยนิยมเรียกตัวอักษรนี้ว่า "แอล" และการถอดเสียงภาษาอังกฤษตามระบบของราชบัณฑิตยสถานกำหนดให้เขียนว่า "แอล"

| Egyptian hieroglyph | Phoenician *lamedh* | Etruscan L | Greek *Lambda* |
| --- | --- | --- | --- |
|

|  |  |
| --- | --- |
|

|  |
| --- |
|  |

 |

 |  |  |  |

## ความหมาย

* ในการเขียนเลขโรมัน L มีค่าเท่ากับ 50
* L ใช้แทนขนาดของเสื้อผ้า ขนาดใหญ่ (ย่อจาก large) ขนาดที่ใหญ่กว่านั้นจะเติม X (ย่อจาก extra) ลงไปด้านหน้าเป็น XL, XXL
* l ใช้แทนของเหลว(liquid)

ภาษา L

## อื่นๆ

* เอล (รถไฟ) ชื่อระบบรถไฟในเมืองชิคาโก
* แอล ตัวละครในการ์ตูนเรื่อง เดธโน้ต
* เป็นอักษรย่อของคำว่าโลลิคอน

## อ้างอิง

* "L" Oxford English Dictionary, 2nd edition (1989); Merriam-Webster's Third New International Dictionary of the English Language, Unabridged (1993); "dee", op. city.