Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# ฟูริงานะ

**ฟูริงานะ** (振（ふ）り仮名（がな） (*furigana*)) คือ คานะตัวเล็ก ๆ ที่เอาไว้ช่วยบอกคำอ่านของคันจิในภาษาญี่ปุ่น ในข้อความตามแนวนอน ฟูริงานะจะวางอยู่บนคันจิ ในข้อความตามแนวตั้ง ฟูริงานะจะอยู่ทางขวาของคันจิดังรูปข้างล่าง ฟูริงานะมีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า **โยมิงานะ** (読（よ）み仮名（がな）) หรือ **รูบิ** (ルビ) ในภาษาญี่ปุ่น มีการใช้งานระบบนี้มีอย่างแพร่หลายก่อนการปฏิรูปอักษรหลังสงครามโลกครั้งที่สอง

ฟูริงานะส่วนใหญ่เขียนในอักษรฮิรางานะ แม้ว่าในบางครั้งจะเขียนด้วยอักษรคาตากานะ โรมาจิ หรืออักษรคันจิแบบง่าย ส่วนในข้อความแนวตั้ง จะเริ่มต้นประโยคจะอยู่ด้านขวามือ ส่วนในข้อความแนวนอน จะเขียนไว้เหนือเส้น ดังตัวอย่างข้างล่าง

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|

|  |  |
| --- | --- |
| 漢 | か ん |
| 字 | じ |

 |
หรือ  |

|  |  |
| --- | --- |
| かん | じ |
| 漢 | 字 |

  |

## รูปร่าง

ฟูริงานะอาจปรากฏอยู่บนคันจิตัวต่อตัว หรืออาจจะอยู่ตรงกลางของด้านบนของคำหรือวลีก็ได้ วิธีหลังเป็นที่นิยมกว่าเนื่องจากภาษาญี่ปุ่นมีคำอยู่หลายคำที่มีเสียงอ่านเฉพาะตัว นั่นคือเสียงของทั้งคำไม่สอดคล้องกับเสียงของคันจิแต่ละตัว

โดยทั่วไปแล้ว ฟูริงานะจะเขียนแทนด้วยฮิรางานะ แต่ในกรณีที่ต้องการแยกแยะความแตกต่างระหว่างเสียงอ่านแบบญี่ปุ่นกับเสียงอ่านแบบจีน ตัวอย่างเช่นพจนานุกรมคันจิ จะเขียนเสียงอ่านแบบญี่ปุ่นด้วยฮิรางานะ และเสียงอ่านแบบจีนด้วยคาตากานะ

นอกจากนี้ อักษรบางตัวที่เมื่อเขียนด้วยฮิรางานะแล้วเป็นตัวเล็ก พอนำไปเขียนเป็นฟูริงานะแล้วอาจจะมีขนาดเท่ากับตัวอักษรตัวอื่นก็ได้เช่น 却下（きゃっか） (*kyakka*) เขียนด้วยฮิรางานะได้ว่า きゃっか แต่พอไปเขียนเป็นฟูริงานะแล้วอาจจะเป็น きやつか เนื่องจากระบบการพิมพ์ในสมัยก่อนไม่สามารถพิมพ์ฟูริงานะตัวเล็กได้ ปัจจุบันนี้ปัญหานี้ลดน้อยลงแล้ว

## การใช้งาน

ป้ายในรูปมีฟูริงานะเขียนคำอ่านของคำว่า "JR" และคำอ่านของคันจิของคำว่า "สถานีนัมบะ"
ฟูริงานะมักใช้ในสิ่งของสำหรับเด็กที่ยังอ่านคันจิได้ไม่มากแต่สามารถเข้าใจเมื่อเขียนเป็นคำอ่านด้วยฮิรางานะได้ ทั้งนี้ เป็นเพราะเด็ก ๆ จะเรียนฮิรางานะและคาตากานะก่อนจะเริ่มเรียนคันจิ

นอกจากนี้ฟูริงานะยังใช้เขียนคำอ่านของคันจิที่ไม่ค่อยใช้กันด้วย สื่อต่าง ๆ มักใช้ฟูริงานะกับคันจิที่ไม่ได้อยู่ในรายการโจโยกันจิ

ฟูริงานะมีปรากฏในคันจิบนป้ายของสถานีรถไฟต่าง ๆ แม้ว่าคันจิเหล่านั้นจะเป็นที่รู้กันอยู่แล้ว ฟูริงานะมักใช้ในแผนที่แสดงชื่อของสถานที่ที่ไม่ค่อยมีคนรู้จัก

### ชื่อ

ชาวญี่ปุ่นเขียนชื่อด้วยคันจิ แต่คันจิบางตัวก็มีวิธีอ่านได้หลายวิธี ดังนั้นจึงมีการใช้ฟูริงานะเพื่อระบุการอ่านที่ถูกต้อง เวลากรอกแบบฟอร์มต่าง ๆ ที่เป็นทางการ จะมีช่องให้ใส่ชื่อและช่องให้ใส่ฟูริงานะเสมอ

### การเรียนภาษา

หนังสือเรียนภาษาญี่ปุ่นสำหรับชาวต่างชาติมักจะใช้ฟูริงานะบอกคำอ่านของคันจิ

หนังสือเรียนภาษาต่างประเทศของชาวญี่ปุ่นก็ใช้ฟูริงานะด้วยเช่นกัน เช่น ใช้ฟูริงานะบอกคำอ่านของอักษรฮันกึลในภาษาเกาหลี

## อ้างอิง

### ข้อมูล

* *Mangajin's Basic Japanese Through Comics [Part I]* New York: Weatherhill, 1998: 48–49
* J Paul Warnick, Review of *Nihon o Hanasoo* in *The Journal of the Association of Teachers of Japanese*, Vol. 32, No. 2 (Oct., 1998), pp. 80–83.

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Add Ruby automatically for Japanese Web site—Multi-language phonetic reading site that can add phonetic reading to any site or texts in five different alphabets, hiragana, katakana, Roman, hangul, Devanagari, and Cyrillic letters for Japanese.
# ตัวหนังสือคำ

อักษรไฮเออโรกลีฟอียิปต์ ซึ่งมีต้นกำเนิดเป็นตัวหนังสือคำ
ในภาษาเขียน **ตัวหนังสือคำ** (อังกฤษ: logogram หรือ logograph) เป็นอักษรเขียนที่ใช้แทนคำหรือวลีหนึ่ง โดยระบบการเขียนที่ใช้อักษรภาพจะเรียกว่า **ระบบตัวหนังสือคำ** (อังกฤษ: *logographic system*)

ตัวอย่างระบบการเขียนด้วยตัวหนังสือคำ ได้แก่ อักษรจีน อักษรรูปลิ่ม อักษรไฮเออโรกลีฟอียิปต์
# จื๋อฮ้าน

| จื๋อฮ้าน จื๋อญอ |
| --- |
| คำว่า "จื๋อฮ้าน" และ "จื๋อญอ" เขียนด้วยระบบจื๋อโนม โดยมีคำอ่านเขียนด้วยอักษรจื๋อโกว๊กหงือด้านขวา |
| ชนิด |  ตัวหนังสือคำ
 |
| ช่วงยุค | * ศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล – คริสต์ศตวรรษที่ 20
* การใช้งานในปัจจุบันมีจำกัด
 |
| ทิศทาง | บนลงล่าง ขวาไปซ้าย |
| ภาษาพูด | จีนวรรณกรรม, เวียดนาม |
| อักษรที่เกี่ยวข้อง |
| ระบบแม่ | อักษรกระดูกทำนาย* อักษรตรา
	+ อักษรเสมียน
		- อักษรจีนมาตรฐาน
			* จื๋อฮ้าน
 |
| ระบบลูก | จื๋อโนม |
| ระบบพี่น้อง | คันจิ, ฮันจา, จู้อิน, อักษรจีนตัวเต็ม, อักษรจีนตัวย่อ, อักษรคีตัน, อักษรจูร์เชน, อักษรตังกุต, อักษรอี๋ |
|

**จื๋อฮ้าน** (เวียดนาม: *Chữ Hán*; 𡨸漢 [t͡ɕɯ˦ˀ˥ haːn˧˦] , แปลตรงตัว 'อักษรฮั่น') เป็นอักษรจีนที่ใช้ในการเขียนภาษาจีนวรรณกรรม (ฮ้านวัน; Hán văn; 漢文) และคำศัพท์จีน-เวียดนามในภาษาเวียดนาม ใช้เป็นภาษาทางการในเวียดนามหลังภูมิภาคดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดงถูกผนวกเข้ากับราชวงศ์ฮั่นของจีน และยังคงใช้ต่อไปจนกระทั่งช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20

## ดูเพิ่ม

* จื๋อโนม
* ภาษาจีนวรรณกรรมในเวียดนาม
* ประวัติศาสตร์การเขียนในเวียดนาม
* อักษรจีน
* เขตวัฒนธรรมเอเชียตะวันออก
* คันจิ – อักษรในภาษาญี่ปุ่นที่เทียบเท่าอักษรจีน
* ฮันจา – อักษรในภาษาเกาหลีที่เทียบเท่าอักษรจีน
* คำศัพท์จีน-เวียดนาม

## อ้างอิง
# จื๋อโนม

| จื๋อโนม  |
| --- |
|  |
| ชนิด |  อักษรภาพ
 |
| ช่วงยุค | คริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึงต้นศตวรรษที่ 20 |
| ทิศทาง | แนวตั้งขวาไปซ้าย, ซ้ายไปขวา  |
| ภาษาพูด | ภาษาเวียดนาม |
| อักษรที่เกี่ยวข้อง |
| ระบบแม่ | อักษรจีน* จื๋อโนม
 |
| ระบบพี่น้อง | คันจิ, ฮันจา, สือดิบผู้จ่อง, คีตัน |
|

**จื๋อโนม** (เวียดนาม: chữ Nôm, 字喃/𡨸喃/𡦂喃) เป็นระบบอักษรที่ใช้เขียนภาษาเวียดนาม ปัจจุบันเลิกใช้แล้ว จื๋อโนมประกอบด้วยอักษรจีน ("ฮั่นจื้อ" เรียกเป็นภาษาเวียดนามว่า "ฮ้านตึ" - *Hán tự*) และอักขระที่ประดิษฐ์ขึ้นตามแบบอักษรจีน ตัวอย่างที่เก่าที่สุดอยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13 มักนิยมใช้เฉพาะในหมู่ชนชั้นสูงของเวียดนาม โดยส่วนใหญ่ใช้บันทึกวรรณคดีเวียดนาม (งานเขียนที่เป็นทางการส่วนใหญ่จะใช้ภาษาจีนแบบแผน ไม่ใช่ภาษาเวียดนาม) ปัจจุบันถือว่าถูกแทนที่โดยสมบูรณ์ด้วยจื๋อโกว๊กหงือซึ่งดัดแปลงจากอักษรละติน

## ประวัติ

เวียดนามถูกจีนปกครองนานนับพันปีระหว่าง พ.ศ. 432–1481 เป็นผลให้ภาษาเขียนในทางราชการเป็นภาษาจีนโบราณที่รู้จักในชื่อ "จื๋อญอ" (chữ Nho; 字儒) ในภาษาเวียดนาม จื๋อญอยังใช้ต่อมาในเวียดนามร่วมกับจื๋อโนมและจื๋อโกว๊กหงือจนถึง พ.ศ. 2461

ในช่วงประมาณ พ.ศ. 1500 ชาวเวียดนามปรับปรุงอักษรจีนใช้เขียนภาษาของตน เรียกว่าจื๋อโนมหรืออักษรใต้ ตัวอย่างที่เก่าที่สุดของอักษรนี้คือจารึกโลหะที่เจดีย์บ๋าวอาน (*Bảo An*) ในจังหวัดหวิญฟุก อายุราว พ.ศ. 1752 ในช่วง พ.ศ. 1800 อักษรชุดนี้ได้เริ่มมีการนำมาใช้ทางวรรณคดี กวีและนักเขียนชาวเวียดนามที่มีชื่อเสียงหลายคนเขียนงานของตนโดยใช้จื๋อโนม เช่น เหงียน เทวียน (*Nguyễn Thuyên*), เหงียน สี โก๊ (*Nguyễn Sĩ Cố*; พ.ศ. 1900), เหงียน จ๋าย (*Nguyễn Trãi*; พ.ศ. 2000), โห่ กวี๊ ลี (*Hồ Quý Ly*; พ.ศ. 1900) ผู้แปลภาษาจีนเป็นภาษาเวียดนามและเขียนประกาศของทางราชการ

ส่วนหนึ่งจาก *Tự Đức Thánh Chế Tự Học Giải Nghĩa Ca* ที่เขียนด้วยจื๋อโนม
เมื่อมิชชันนารีชาวตะวันตกเข้ามาถึงเวียดนามเมื่อประมาณ พ.ศ. 2200 พวกเขาได้คิดค้นการเขียนภาษาเวียดนามด้วยอักษรละติน เรียกว่า "จื๋อโกว๊กหงือ" ใช้ในหนังสือสวดมนต์และหนังสือทางศาสนา ฯลฯ อักษรนี้มีผู้ประดิษฐ์หลายคน แต่ผู้ที่ได้รับการยกย่องมากที่สุดคือ อาแล็กซ็องดร์ เดอ รอด (Alexandre de Rhodes) มิชชันนารีคณะเยสุอิตชาวฝรั่งเศส และต่อมาเริ่มมีการสอนจื๋อโกว๊กหงือในโรงเรียนต่าง ๆ ตั้งแต่ราว พ.ศ. 2300 เป็นที่นิยมอย่างแพร่หลายในอีก 200 ปีต่อมา ปัจจุบัน ภาษาเวียดนามเขียนด้วยจื๋อโกว๊กหงือเพียงอย่างเดียว ส่วนจื๋อโนมใช้ในทางวิชาการเท่านั้น

จื๋อโนมเป็นรูปแบบผสมของอักษรจีนมาตรฐานกับสัญลักษณ์ที่ใช้เฉพาะภาษาเวียดนาม (อักษรจีนหลายตัวที่ถูกดัดแปลงไม่มีความหมายในภาษาจีน) ในการนำอักษรจีนมาใช้ ผู้ประดิษฐ์จื๋อโนมยืมคำจีนมาเป็นจำนวนมากและปรับให้เป็นการออกเสียงของภาษาเวียดนาม ทำให้มี 2 คำสำหรับเรียกสิ่งเดียวกันคือ คำจีน-เวียดนาม กับ คำที่มีต้นกำเนิดในภาษาเวียดนาม สัญลักษณ์ใหม่จะรวมสัญลักษณ์ที่แสดงความหมายและแสดงการออกเสียงในภาษาเวียดนาม

## แหล่งข้อมูลอื่น

* จื๋อโนม (ในภาษาอังกฤษ)
# อักษรจูร์เชน

**อักษรจูร์เชน** ประดิษฐ์โดย วันยัน ซิยิน เมื่อ พ.ศ. 1663 ใช้เป็นทางการเมื่อ พ.ศ. 1665 ต้นแบบมาจากอักษรคีตันและอักษรจีน พบอักษรนี้ ในเอกสารและจารึก ของจักรวรรดิจูร์เชน เอกสารสมัยราชวงศ์หมิง และจารึกสมัยราชวงศ์หมิง อายุราวพ.ศ. 1956

ชาวจูร์เชนอาศัยอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของแมนจูเรียมาก่อนพ.ศ. 1600 ในพ.ศ. 1658 ได้ปกครองดินแดนกว้างขวาง ทางภาคเหนือของจีน รวมทั้งเขตของชาวคีตัน และตั้งราชวงศ์จินขึ้น ราชวงศ์จินเสียให้มองโกลเมื่อพ.ศ. 1777 ชาวจูร์เชนเป็นที่รู้จักอีกครั้ง ในนามชาวแมนจู เมื่อเข้าปกครองประเทศจีน ทั้งประเทศ และตั้งราชวงศ์ชิงขึ้น

## ลักษณะ

อักษรจูร์เชนมี 720 ตัว เป็นผสมของรูปอักษร ที่แสดงคำและการออกเสียง คำประสมใช้อักษร 2 ตัวขึ้นไปประสมกัน

## ใช้เขียน

* ภาษาจูร์เชน/แมนจู มีชาวแมนจู 9 ล้านคนทางตะวันออกเฉียงเหนือของจีน แต่มีผู้พูดภาษาแมนจูเพียง 70 – 1,000 คน ส่วนใหญ่ใช้ภาษาจีนกลาง ในซินเกียงทางตะวันตกของจีน มีชาวซิโบราว 27,000 คน พูดภาษาใกล้เคียงกับภาษาแมนจู ชาวซิโบอพยพเข้าสู่ซินเกียงเมื่อราว พ.ศ. 2307

## อ้างอิง

* รูปและการออกเสียงของอักษรจูร์เชน-Omniglot.com (ในภาษาอังกฤษ)
# อักษรตังกุต

| ตังกุต  |
| --- |
| พิชัยสงครามซุนจื่อ เขียนในอักษรตังกุต |
| ชนิด |  ตัวหนังสือคำ
  |
| ผู้ประดิษฐ์ | 野利仁榮 (*Yeli Renrong*) |
| ช่วงยุค | ค.ศ. 1036–1502 |
| ทิศทาง | แนวตั้งขวาไปซ้าย, ซ้ายไปขวา  |
| ภาษาพูด | ภาษาตังกุต |
| อักษรที่เกี่ยวข้อง |
| ระบบแม่ | อักษรประดิษฐ์ที่ได้แรงบันดาลใจจากอักษรจีน* ตังกุต
 |
| ISO 15924 |
| ISO 15924 | Tang (520), ​Tangut |
| ยูนิโคด |
| ยูนิโคดแฝง | Tangut |
| ช่วงยูนิโคด | * U+17000-U+187FF Tangut
* U+18D00-U+18D7F Tangut Supplement
* U+18800-U+18AFF Tangut Components
* U+16FE0-U+16FFF Ideographic Symbols & Punct.
 |

**อักษรตังกุต** (ตังกุต: 𗼇𘝞; จีน: 西夏文; พินอิน: *Xī Xià Wén*; แปลตรงตัว: "อักษรเซี่ยตะวันตก") เป็นระบบการเขียนตัวหนังสือคำที่ใช้สำหรับภาษาตังกุตในราชวงศ์เซี่ยตะวันตก ตามรายงานล่าสุด มีอักษรตังกุตเท่าที่รู้จัก (ไม่รวมรูปแบบอื่น ๆ) 5,863 ตัว อักษรตังกุตมีความคล้ายกับอักษรจีน โดยมีวิธีขีดเส้นคล้ายกัน แต่วิธีการเขียนตัวอักษรในระบบการเขียนตังกุตมีความแตกต่างจากรูปแบบการเขียนของอักษรจีนอย่างมาก

## ประวัติ

อักษรตังกุตที่หมายถึง "มนุษย์" เป็นอักษรที่ดูเรียบง่าย
พงศาวดารซ่ง *ซ่งฉื่อ* (ค.ศ. 1346) ระบุว่าอักษรนี้ได้รับการคิดค้นโดย เหย่ลี่เหรินหรง (ตังกุต: 𘘥𗎁𗸯𘄊; จีน: 野利仁榮) เจ้าหน้าที่ชั้นสูงในปี ค.ศ. 1036 หลังคิดค้นอักษรนี้ในเวลาไม่นานก็มีการใช้งานทันที โดยการเรียนการสอนในโรงเรียนของรัฐ, เอกสารของทางการใช้อักษรนี้ (เอกสารสองภาษามีเฉพาะทางการทูต) มีคัมภีร์ศาสนาพุทธจำนวนมากที่แปลจากภาษาทิเบตและภาษาจีนมาเป็นอักษรนี้ และมีภาพพิมพ์แกะไม้ที่สลักด้วยอักษรนี้ ถึงแม้ว่าราชวงศ์เซี่ยตะวันตกล่มสลายในปี ค.ศ. 1227 แต่อักษรนี้ยังคงมีการใช้งานต่อมาอีกหลายศตวรรษ ตัวอย่างสุดท้ายที่พบจารึกด้วยอักษรนี้ปรากฏบนเสาตังกุตธารณีคู่ ซึ่งสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1502 ที่เมืองเป่าติ้ง ปัจจุบันอยู่ในมณฑลเหอเป่ย์

การถอดอักษรตังกุต 37 ตัวของ Stephen Wootton Bushell
อักษรตังกุตที่หมายถึง "โคลน" มาจากส่วนของคำว่า "น้ำ" (ซ้ายสุด) และทั้งหมดของคำว่า "ดิน"
## อ้างอิง

## ข้อมูล

* Grinstead, Eric (1972). *Analysis of the Tangut Script*. Scandinavian Institute of Asian Studies Monograph Series. Lund: Studentlitteratur.
* Kychanov, Evgenij Ivanovich Kychanov (1996). "Tangut". ใน Daniels, Peter T.; Bright, William (บ.ก.). *The World's Writing Systems*. New York: Oxford University Press. pp. 228–9. ISBN 0-19-507993-0.
* Tatsuo, Nishida 西田龍雄 (1994). *Seika moji: sono kaidoku no purosesu* 西夏文字: その解讀のプロセス [*Xixia script: the process of its decipherment*] (ภาษาญี่ปุ่น). Tokyo: Kinokuniya shoten. ISBN 4-314-00632-3.
* Shi, Jinbo 史金波 (1981). "Lüelun Xixia wenzi de gouzao" 略论西夏文字的构造 [A sketch of the structure of the Tangut script]. *Minzu yuwen lunji* 民族语文论集 [*A collection of essays concerning the languages of the ethnic minorities*] (ภาษาจีน). Beijing: Zhongguo shehui kexue chubanshe. pp. 192–226.

## แหล่งข้อมูลอื่น

* อักษรตังกุต ที่ *Omniglot*
* Andrew West, "Tangut script", *BabelStone*
* "Sample Tangut characters", *Mojikyo* (ภาษาญี่ปุ่น), คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 มกราคม 2020
* 大西 磨希子・北本 朝展，『文字が語りかける民族意識：カラホトと西夏文字』，ディジタル・シルクロード (ในภาษาญี่ปุ่น)
* 史金波, 《西夏文字是有规律的文字吗？》 (ภาษาจีน), 宁夏新闻网, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 10 กันยายน 2014, สืบค้นเมื่อ 9 กันยายน 2014
* *Tangut index* (ภาษาจีน), 古今文字集成
# ชุดตัวหนังสือพยางค์

**ชุดตัวหนังสือพยางค์** (อังกฤษ: *syllabary*) เป็นชุดของสัญลักษณ์เขียนซึ่งใช้แทนพยางค์หรือโมระ (moras) ซึ่งประกอบเป็นคำ สัญลักษณ์ที่อยู่ในอักษรแทนพยางค์เรียกว่า **อักขระแทนพยางค์** (syllabogram)
# การออกเสียง

**การออกเสียง** อาจเรียกว่า **เสียงอ่านคำอ่าน** หรือแม้แต่ **การอ่าน** หมายถึงวิธีการหรือรูปแบบของคำหรือวลีในภาษาที่ถูกพูดหรือเปล่งเสียงออกมา ถ้ากล่าวถึง "การออกเสียงที่ถูกต้อง" จะหมายถึงการออกเสียงโดยอิงสำเนียงที่เฉพาะเจาะจงอย่างหนึ่ง เช่นสำเนียงกลางมาตรฐาน

ปัจเจกบุคคลหรือกลุ่มบุคคลหลากหลายสามารถพูดคำหรือวลีหนึ่ง ๆ ด้วยวิธีการที่แตกต่างกัน ขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายอย่างอาทิ ภูมิภาคที่พวกเขาเติบโตหรืออาศัยอยู่ หรือในกรณีที่พวกเขามีความผิดปกติในการพูดหรือความผิดปกติในการเปล่งเสียง กลุ่มชาติพันธุ์ ชั้นชนทางสังคม หรือการศึกษาของพวกเขา

## ศัพท์เฉพาะทางภาษาศาสตร์

พยางค์ต่าง ๆ นับว่าเป็นหน่วยของเสียง (phone) ที่ถูกใช้ในภาษา แขนงวิชาของภาษาศาสตร์ที่ศึกษาเกี่ยวกับหน่วยของเสียงคือสัทศาสตร์ (phonetics) เสียงต่าง ๆ ที่มีบทบาทเดียวกันและถูกรวมเข้าด้วยกันเป็นชั้นเรียกว่าหน่วยเสียง (phoneme) และการศึกษาเกี่ยวกับหน่วยเสียงคือสัทวิทยา (phonology)

เสียงในฐานะองค์ประกอบของการเปล่งเสียงโดยปกติในทางวิชาการจะอธิบายด้วยสัทอักษรสากล (IPA) นอกจากนี้เสียงก็สามารถอธิบายได้ด้วยพยางค์ที่เทียบเท่ากันเช่น การออกเสียงของคำว่า "สงบ" สามารถแสดงเป็น *สะ*-หฺงบ หรือคำว่า "pronunciation" อธิบายได้เป็น pr*uh*-nuhn-see-**ey**-sh*uh*n เป็นต้น แต่วิธีการอย่างหลังก็อาจทำให้เกิดความกำกวมเนื่องจากปัจจัยต่าง ๆ ของบุคคลดังที่ได้กล่าวแล้ว

## อ้างอิง
# ระบบการเขียน

ระบบการเขียนในปัจจุบัน
**ระบบการเขียน** (อังกฤษ: *writing system*) คือลักษณะสัญลักษณ์หรือตัวอักษรที่ใช้ในการแสดงความหมายที่ใช้ในภาษาต่าง ๆ ระบบการเขียนแตกต่างจากระบบสัญลักษณ์ทั่วไปคือ บุคคลที่ใช้ระบบเดียวกันสามารถอ่านและเข้าใจภาษานั้นได้ตรงกันโดยไม่จำเป็น ต้องมีความรู้เฉพาะทางสำหรับดึงความหมายของสัญลักษณ์นั้น ต่างกับสัญลักษณ์ในภาพวาด แผนที่ ป้าย คณิตศาสตร์และสัญลักษณ์ต่างๆ
# ชินจิไต

| ชินจิไต |
| --- |
|  |
| ชื่อภาษาญี่ปุ่น |
| ฮิรางานะ | しんじたい |
| คาตากานะ | シンジタイ |
| คีวจิไต | 新字體 |
| ชินจิไต | 新字体 |
|

| การถอดเสียง |
| --- |
| เฮ็ปเบิร์นปรับปรุง | Shinjitai |
| คุนเรชิกิ | Sinzitai |

 |
|  |

**ชินจิไต** (ญี่ปุ่น: 新字体, เฮปเบิร์น: *Shinjitai*; 'รูปตัวอักษรใหม่') เป็นรูปแบบของตัวอักษรคันจิแบบย่อที่ใช้งานในประเทศญี่ปุ่นับตั้งแต่การประกาศใช้รายการอักษรคันจิแบบ*โทโย*ใน ค.ศ. 1946 *ชินจิไต*รูปแบบใหม่บางตัวยังพบในอักษรจีนตัวย่อ แต่*ชินจิไต*โดยทั่วไปมีขอบเขตการปรับเปลี่ยนไม่กว้างขวางมากนัก

อักษรแบบ*ชินจิไต*สร้างขึ้นด้วยการลดจำนวนขีดในอักษรแบบ*คีวจิไต* ("อักษรแบบเก่า") หรือ *เซจิ* (正字, *seiji*; "อักษรที่ถูกต้อง") ซึ่งเป็นอักษรคันจิแบบเต็ม (ส่วนใหญ่คล้ายกับอักษรจีนตัวเต็ม) การลดความซับซ้อนนี้เกิดขึ้นได้จากกระบวนการ (คล้ายกับการลดรูปในอักษรจีนตัวย่อ) โดยการแทนที่*อมปุ* (音符, "เครื่องหมายเสียง") ที่แสดงส่วนบอกเสียง*อง* ด้วยเครื่องหมายเสียงเดียวกัน แต่มีจำนวนขีดน้อยกว่ามาใส่แทน หรือแทนที่ส่วนประกอบตัวอักษรที่ซับซ้อนด้วยส่วนประกอบที่ง่ายกว่า

การย่อตัวอักษรเริ่มมีมาตั้งแต่ช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 แต่การเปลี่ยนแปลงที่กลายเป็นทางการมีเพียงการเปลี่ยนแปลงในรายการอักษรคันจิแบบ*โทโย*ใน ค.ศ. 1981 และ 2010 เท่านั้น

## ประวัติ

รูปอักษรข้างล่างประดิษฐ์ขึ้น อันเป็นผลจากการปฏิรูปอักษรหลังสงคราม อักษรหลายตัวอิงจากรูปย่อแบบเขียนมือ (略字, *ryakuji*) จากสมัยก่อนสงคราม กล่าวคือ เนื่องจากอักษรคันจิมีลักษณะที่ซับซ้อน เมื่อเขียนด้วยพู่กันจึงต้องลดจำนวนขีดลง อักษรเรียะคุจินี่เอง ที่เป็นต้นแบบของอักษรชินจิไต โดยได้คำนึงของความสวยงามของอักษรเมื่อย่อแล้วด้วย

| *คีวจิไต* | → | *ชินจิไต* | *องโยมิ* | *คุนโยมิ* | ความหมาย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 鐵 | → | 鉄 | テツ *tetsu* | くろがね *kurogane* | (*นาม*) 'เหล็ก' |
| 與 | → | 与 | ヨ *yo* | あた(える) *ata(eru)* | (*กริยา*) 'ให้' |
| 學 | → | 学 | ガク *gaku* | まな(ぶ) *mana(bu)* | (*นาม*) 'การศึกษา' |
| 體 | → | 体 | タイ *tai* | からだ *karada* | (*นาม*) 'ร่างกาย' |
| 臺 | → | 台 | ダイ *dai* |  | (*นาม*) 'แท่น' |
| 國 | → | 国 | コク *koku* | くに *kuni* | (*นาม*) 'ประเทศ', 'อาณาจักร', 'ชาติ' |
| 關 | → | 関 | カン *kan* | せき *seki* | (*นาม*) 'ประตูรั้ว' |
| 寫 | → | 写 | シャ *sha* | うつ(す) *utsu(su)* | (*กริยา*) 'คัดลอก' |
| 廣 | → | 広 | コウ *kō* | ひろ(い) *hiro(i)* | (*นาม*) 'แพง', 'กว้าง' |
| 狀 | → | 状 | ジョウ *jō* |  | (*นาม*) 'รูปร่าง (ภววิทยา)' |
| 歸 | → | 帰 | キ *ki* | かえ(る) *kae(ru)* | (*กริยา*) 'กลับมา' |
| 齒 | → | 歯 | シ *shi* | は *ha* | (*นาม*) 'ฟัน' |
| 步 | → | 歩 | ホ *ho* フ *fu* ブ *bu* | ある(く) *aru(ku)* | (*กริยา*) 'เดิน' |
| 圓 | → | 円 | エン *en* | まる(い) *maru(i)* | (*นาม*) 'วงกลม', 'เยน'; (*คุณศัพท์*) 'กลม' |
| 區 | → | 区 | ク *ku* | く *ku* | (*นาม*) 'ย่าน (บริหาร)' |

ในอักษร 332 กรณี ตัวอักษรมาตรฐานใหม่มีจำนวนเส้นขีดน้อยกว่ารูปแบบเดิม ในอักษร 14 กรณีมีจำนวนเส้นขีดเท่ากัน และในอักษร 11 กรณีมีจำนวนเส้นขีดเพิ่มขึ้นหนึ่งเส้น การลดทอนที่สุดขีดที่สุดคือ 廳→庁 ซึ่งตัดเส้นขีดออกไปถึง 20 เส้น

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Kanji - Japanese Simplifications
* *The 20th Century Japanese Writing System: Reform and Change* by Christopher Seeley

### ตัวแปลงอักขระ

* A simple Shinjitai - Kyūjitai converter
* A practical Shinjitai - Kyūjitai - Simplified Chinese character converter
* A complex Shinjitai - Kyūjitai converter
* A downloadable Shinjitai - Kyūjitai - Simplified Chinese character converter
# การรู้หนังสือ

ภาพแผนที่แสดงการรู้หนังสือแบ่งตามประเทศ
**การรู้หนังสือ** (อังกฤษ: *literacy*) คือ ความสามารถที่เข้าใจภาษาในระดับที่เหมาะกับการติดต่อสื่อสาร และโดยทั่วไปทำให้ทำงานได้สมบูรณ์ตามระดับสังคมต่าง ๆ

มาตรฐานสำหรับการรู้หนังสือ มีความหลากหลายระหว่างสังคม เช่น ทักษะทางคอมพิวเตอร์
หรืออาจจะรวมถึงพื้นฐานทางตัวเลข มีผู้คนจำนวนมากที่ไม่สามารถอ่านตัวหนังสือได้ แต่สามารถอ่านตัวเลขได้ และบางส่วนอาจเคยเรียนรู้การใช้คอมพิวเตอร์ โดยที่ไม่รู้หนังสือมาก่อน แต่จะอาศัยการออกเสียง รูปภาพและส่วนประกอบกราฟิกในรูปแบบของดิจิทัล ซึ่งจะเห็นได้ว่า
ไม่จำเป็นต้องอ่านออก เขียนได้ แต่เราก็สามารถรับรู้ได้จากวิธีที่หลากหลายตามแนวความคิดของ การรู้หนังสือ

สถาบันการศึกษาของอังกฤษ มีการเพิ่มการแสดงแบบสมจริง ในรายการของการสื่อสาร เพื่อเป็นการยกระดับ การรู้หนังสือ
อีกระดับหนึ่ง อีกทั้งยังมีการวิจัยออกมาว่า อัตราความสามารถการอ่านออกและเขียนได้ มีอัตราเพิ่มขึ้นมากโดยเฉพาะในเมืองใหญ่
การรู้หนังสือ นั้นยังแยกกันตามความชำนาญทางเทคนิคและจุดประสงค์ของการอ่านและเขียน โดยอาจจะเกี่ยวกับวัฒนธรรม การเมือง และประวัติศาสตร์ นิยามของความสามารถการอ่านออก เขียนได้ อาศัยหลักของมโนคติวิทยา

ในปัจจุบันนี้ จะเห็นว่าเราได้ให้ความสำคัญกับการศึกษาของ การรู้หนังสือ มากขึ้น โดย การรู้หนังสือ แนวใหม่นั้นจะเน้นตั้งแต่การศึกษาขั้นพื้นฐาน เพื่อทำให้ประชากรบนโลกนี้ มีความรู้ ความสามารถตามวัย และยังส่งผลให้เรามีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นอีกด้วย
# โจโยกันจิ

**โจโยคันจิ** (常用漢字 (*Jōyō kanji*)) เป็นตัวอักษรคันจิ 2,136 ตัว (เดิม 1,945) ที่กระทรวงศึกษาของประเทศญี่ปุ่น กำหนดว่าเป็นตัวอักษรคันจิที่ใช้ในชีวิตประจำวันเป็นประจำ ประกอบด้วย

* คันจิที่เรียนในระดับชั้นประถมศึกษาหรือเคียวอิกุคันจิ 1,006 ตัว
* คันจิที่เรียนในระดับชั้นมัธยมศึกษา 1,130 ตัว

โดยคันจิทั้ง 2,136 ตัว จะมีเสียงอ่านรวมกันทั้งสิ้น 4,388 เสียง แบ่งเป็น

* **เสียงอง** (音読み on'yomi) 2,352 เสียง
* **เสียงคุน** (訓読み kun'yomi) 2,036 เสียง

## ดูเพิ่ม

* รายชื่อโจโยกันจิ
# หน่วยคำ

**หน่วยคำ** (อังกฤษ: *morpheme*) เป็นหน่วยทางไวยากรณ์ที่เล็กที่สุดในภาษาหนึ่ง หน่วยคำอาจเป็นคำเดี่ยวหรือเป็นโครงสร้างของคำหนึ่งได้

สาขาหนึ่งของภาษาศาสตร์ที่ศึกษาเกี่ยวกับหน่วยคำเรียกว่า **วิทยาหน่วยคำ** (morphology)
# ภาษาจีนมาตรฐาน

| ภาษาจีนมาตรฐาน |
| --- |
| Modern Standard Mandarin |
| 普通话 / 普通話 *Pǔtōnghuà* 国语 / 國語 *Guóyǔ* 华语 / 華語 *Huáyǔ* |
| ประเทศที่มีการพูด | จีน, สิงคโปร์ |
| ผู้พูด | (has begun acquiring native speakers อ้างถึง1988, 2014) L2 speakers: 7% of China (2014) |
| ตระกูลภาษา | จีน-ทิเบต
* จีน
	+ แมนดาริน
		- Beijing dialect
			* **ภาษาจีนมาตรฐาน**
 |
| รูปแบบก่อนหน้า | Middle Mandarin
 |
| ระบบการเขียน | Traditional Chinese Simplified Chinese Mainland Chinese Braille Taiwanese Braille Two-Cell Chinese Braille |
| Signed forms | Wenfa Shouyu |
| สถานภาพทางการ |
| ภาษาทางการของ | * จีน (as ผู่ทงฮฺว่า)
	+ ฮ่องกง
	+ มาเก๊า
* สาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) (กว๋อ-ยฺหวี่)
* สิงคโปร์ (as Huayu)
* สหประชาชาติ
* องค์การความร่วมมือเซี่ยงไฮ้
* พม่า (รัฐว้า)
 |
| ผู้วางระเบียบ | National Language Regulating Committee (China) National Languages Committee (Taiwan) Promote Mandarin Council (Singapore) Chinese Language Standardisation Council (Malaysia) |
| รหัสภาษา |
| ISO 639-3 | – |
| ISO 639-6 | `goyu (Guoyu) huyu (Huayu) cosc (Putonghua)` |
| *Glottolog* | *None* |
| ประเทศที่ใช้ภาษาจีนมาตรฐานเป็นภาษาราชการ |
|

**ภาษาจีนมาตรฐาน** (อังกฤษ: *Standard Chinese*) หรือ **ผู่ทงฮฺว่า** (จีน: 普通话/普通話; พินอิน: *Pǔtōnghuà*; "ภาษาสามัญ") เป็นภาษามาตรฐานซึ่งเป็นภาษาราชการเพียงหนึ่งเดียวของทั้งประเทศจีนและประเทศไต้หวัน ทั้งยังเป็นหนึ่งในภาษาราชการทั้งสี่ของประเทศสิงคโปร์ ภาษาจีนมาตรฐานออกเสียงตามสำเนียงเป่ย์จิงหรือปักกิ่ง (北京話) ซึ่งเป็นสำเนียงจีนเหนือ ใช้คำศัพท์ตามสำเนียงกลาง และใช้ไวยากรณ์ตามภาษาจีนที่ใช้เขียนในชีวิตประจำวัน (written vernacular Chinese)

ภาษาจีนมาตรฐานมีวรรณยุกต์เช่นเดียวกับภาษาจีนแบบอื่น ๆ เมื่อเทียบกับภาษาจีนที่ใช้ในตอนใต้แล้ว ภาษาจีนมาตรฐานมีพยัญชนะต้นมากกว่า แต่มีสระ พยัญชนะท้าย และวรรณยุกต์ น้อยกว่า นอกจากนี้ ภาษาจีนมาตรฐานยังเน้นหัวเรื่อง (topic-prominent) และเรียงประโยคแบบประธาน-กริยา-กรรม

ภาษาจีนมาตรฐานนั้นใช้อักษรแบบเต็มหรือแบบย่อเขียนก็ได้ ส่วนการถอดเป็นอักษรโรมันนั้นใช้อักษรพินอินแบบฮั่น

## อ้างอิง