# ภาษาเซียง

| ภาษาเซียง |
| --- |
| ภาษาหูหนาน |
| 湘語/湘语 |
| "ภาษาเซียง" เขียนในอักษรจีน |
| ออกเสียง | เสียงอ่านภาษาจีนเซียง: [sian˧ y˦˩] |
| ประเทศที่มีการพูด | ประเทศจีน |
| ภูมิภาค | ตอนกลางและตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลหูหนาน ตอนเหนือของเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง และพื้นที่มณฑลกุ้ยโจว มณฑลกวางตุ้ง มณฑลเสฉวน มณฑลเจียงซี กับมณฑลหูเป่ย์ |
| ชาติพันธุ์ | ชาวหูหนาน |
| ผู้พูด | 38 ล้านคน (2021) |
| ตระกูลภาษา | จีน-ทิเบต
* จีน
	+ จีน
		- **ภาษาเซียง**
 |
| วิธภาษา | * ภาษาเซียงเก่า (Lou–Shao)
* ภาษาเซียงใหม่ (Chang–Yi)
* Chen–Xu Xiang (Ji–Xu)
* เซียงเหิงโจว
* Yong–Quan Xiang
 |
| ระบบการเขียน | อักษรจีน |
| รหัสภาษา |
| ISO 639-3 | `hsn` |
| *Glottolog* | `xian1251` |
| Linguasphere | `79-AAA-e` |
| แม่แบบ:Image reference needed |

| ภาษาเซียง |
| --- |
|  |
| จีนตัวเต็ม | 湘語 |
| จีนตัวย่อ | 湘语 |
|

| การถอดเสียง |
| --- |
| ภาษาจีนมาตรฐาน |
| พินอิน | Xiāng Yǔ |
| เซียง |
| IPA | [sian˧ y˦˩] |
| กวางตุ้งมาตรฐาน |
| การถอดเป็นอักษรโรมันแบบเยล | Sēungyúh |

 |
| ภาษาหูหนาน |
| จีนตัวเต็ม | 湖南話 |
| จีนตัวย่อ | 湖南话 |
|

| การถอดเสียง |
| --- |
| ภาษาจีนมาตรฐาน |
| พินอิน | Húnán Huà |
| เซียง |
| IPA | ɣu13nia13ɣo21 |
| กวางตุ้งมาตรฐาน |
| การถอดเป็นอักษรโรมันแบบเยล | Wùhnàahm wá |

 |
|  |

**ภาษาเซียง** (จีน: 湘; เซียงฉางซา: [sian˧ y˦˩], จีนกลาง: [ɕi̯aŋ˥ y˨˩˦]) มีอีกชื่อว่า **ภาษาหูหนาน** เป็นกลุ่มภาษาจีนที่มีความคล้ายคลึงทางภาษาศาสตร์และความเกี่ยวโยงทางประวัติศาสตร์ มีผู้พูดโดยหลักในมณฑลหูหนาน แต่ก็มีผู้พูดในเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วงตอนเหนือ และพื้นที่มณฑลกุ้ยโจว มณฑลกวางตุ้ง มณฑลเสฉวน มณฑลเจียงซี กับมณฑลหูเป่ย์ นักวิชาการแบ่งภาษาเซียงออกเป็น 5 กลุ่มย่อ: Lou–Shao (เซียงเก่า), Chang–Yi (เซียงใหม่), Chen–Xu หรือ Ji–Xu, เหิงโจว และ Yong–Quan

ชาวหูหนานที่พูดภาษาเซียงมีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์จีนสมัยใหม่ โดยเฉพาะผู้ที่อยู่ในขบวนการปฏิรูปและปฏิวัติอย่างการเคลื่อนไหวเพื่อเสริมสร้างตนเอง, การปฏิรูปร้อยวัน, การปฏิวัติซินไฮ่ และการปฏิวัติคอมมิวนิสต์จีน ตัวอย่างผู้พูดภาษาเซียงบางคนได้แก่เหมา เจ๋อตง, จั่ว จงถัง, หฺวาง ซิง และหม่า อิงจิ่ว

นักภาษาศาสตร์ประวัติศาสตร์ เช่น W. South Coblin ตั้งข้อสงสัยในการจัดกลุ่มภาษาเซียง อย่างไรก็ตาม การโต้แย้งชี้ให้เห็นว่านวัตกรรมร่วมกันสามารถระบุสำหรับภาษาเซียงได้

## การจัดจำแนก

เป็นภาษาหนึ่งในกลุ่มภาษาจีน เป็นกลุ่มของภาษาที่มีขนาดใหญ่และใกล้เคียงกับภาษาอู๋ในด้านของเสียง ใกล้เคียงภาษาจีนกลางในด้านรากศัพท์และไวยากรณ์ ที่รับอิทธิพลจากภาษาจีนกลางมาก โดยเฉพาะภาษาเซียงสมัยใหม่

## การแพร่กระจายทางภูมิศาสตร์

ภาษาถิ่นในมณฑลหูหนาน เซียงใหม่อยู่ในสีส้ม, เซียงเก่าคือสีเหลือง, Chen-Xu Xiang ในสีแดงอ่อน Xiangnan Tuhua ในสีเขียวเข้มกับเขียวกลาง
หมายเหตุ: ภาษาถิ่นอื่น ๆ ที่อยู่ในแผนที่นี้ได้แก่ ภาษาฮากกาสีชมพู, จีนกลางตะวันตกเฉียงใต้ในสีฟ้า น้ำเงินกลาง กับเขียวอ่อน และหว่าเซียงในสีน้ำเงินเข้ม
มีผู้พูดมากกว่า 36 ล้านคนในจีน โดยเฉพาะทางตอนกลางและตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลหูหนานและในมณฑลเสฉวน เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วงตอนเหนือ และบางส่วนของมณฑลกวางตุ้ง ส่วนใหญ่ถูกโอบล้อมโดยผู้พูดภาษาจีนกลาง และติดต่อกับผู้พูดภาษาม้งทางตะวันตกเฉียงเหนือ

## สำเนียง

แบ่งเป็น 2 กลุ่มคือภาษาเซียงโบราณและภาษาเซียงสมัยใหม่ ภาษาเซียงโบราณเป็นภาษาที่คงลักษณะของภาษาจีนยุคกลางมีผู้พูดทางใต้ ส่วนภาษาเซียงสมัยใหม่ที่รับอิทธิพลจากภาษาจีนกลางมีผู้พูดทางเหนือ

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม

* Bào, Hòuxīng 鮑厚星; Chén, Huī 陳暉 (2005). "Xiāngyǔ de fēnqū" 湘語的分區 [The divisions of Xiang languages]. *Fāngyán*: 261–270.
* Jiang, Junfeng (June 2006). *Xiāngxiāng fāngyán yǔyīn yánjiū* 湘乡方言语音研究 [*A Phonological Study of Xiangxiang Dialect*] (PhD thesis). Hunan Normal University. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 15 December 2018. สืบค้นเมื่อ 6 December 2018.
* Kurpaska, Maria (2010). *Chinese Language(s): A Look Through the Prism of "The Great Dictionary of Modern Chinese Dialects"*. Walter de Gruyter. ISBN 978-3-11-021914-2.
* Norman, Jerry (1988). *Chinese*. Cambridge, England: Cambridge University Press. ISBN 0-521-29653-6.
* Wu, Yunji (2005). *A synchronic and diachronic study of the grammar of the Chinese Xiang dialects*. Trends in linguistics. Vol. 162. Berlin, New York: Walter de Gruyter. ISBN 3-11-018366-8.
* Yan, Margaret Mian (2006). *Introduction to Chinese Dialectology*. LINCOM Europa. ISBN 978-3-89586-629-6.
* Yang, Shifeng (楊時逢) (1974). 湖南方言調查報告 (1-2). 中央研究院歷史語言研究所專刊[第66卷]. Taipei: 中央研究院歷史語言研究所. ISBN 978-0009121760..
* Yuan, Jiahua (1989) [1960]. *Hànyǔ fāngyán gàiyào* 漢語方言概要 [*An introduction to Chinese dialects*]. Beijing: Wénzì gǎigé chūbǎnshè 文字改革出版社.
* Zhou, Zhenhe; You, Rujie (1986). *Fāngyán yǔ zhōngguó wénhuà* 方言与中国文化 [*Dialects and Chinese culture*]. Shanghai Renmin Chubanshe.

## อ่านเพิ่ม

* Zeng, Ting (2020). "The Xiangxiang dialect of Chinese". Illustrations of the IPA. *Journal of the International Phonetic Association*. **50** (2): 258–281. doi:10.1017/S002510031800035X, with supplementary sound recordings.

[prototypical Old Xiang]
* Wu, Nankai (2023). "Changsha Xiang Chinese". Illustrations of the IPA. *Journal of the International Phonetic Association*: 1–15. doi:10.1017/S0025100323000075, with supplementary sound recordings.

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Xiang at Omniglot
* Hunan Provincial Gazetteer: dialects 湖南省志: 方言志