# เขตวัฒนธรรมเอเชียตะวันออก

| เขตจีน |
| --- |
|  |
| เขตจีนตามฉันทามติทางวิชาการ |
| ชื่อภาษาจีน |
| จีนตัวเต็ม | 東亞文化圈 漢字文化圈 |
| จีนตัวย่อ | 东亚文化圈 汉字文化圈 |
| ความหมายตามตัวอักษร | เขตวัฒนธรรมเอเชียตะวันออก เขตวัฒนธรรมอักษรจีน |
|

| การถอดเสียง |
| --- |
| ภาษาจีนมาตรฐาน |
| พินอิน | Dōngyà wénhuà quān Hànzì wénhuà quān |
| ปอพอมอฟอ | ㄉㄨㄥ ㄧㄚˋ ㄨㄣˊ ㄏㄨㄚˋ ㄑㄩㄢ ㄏㄢˋ ㄗˋ ㄨㄣˊ ㄏㄨㄚˋ ㄑㄩㄢ |
| อู๋ |
| การถอดเป็นอักษรโรมัน | ton-ia ven-ho-chioe hoe-zr ven-ho-chioe |
| ฮากกา |
| พักฟ้าซื้อ | Tûng-â vùn-fa-khiên Hon-sṳ vùn-fa-khiên |
| กวางตุ้งมาตรฐาน |
| ยฺหวิดเพ็ง | dung1 aa3 man4 faa3 hyun1 hon3 zi6 man4 faa3 hyun1 |
| หมิ่นใต้ |
| ฮกเกี้ยน เป่อ่วยยี | Tang-a bûn-hòa-khoan Hàn-jī bûn-hòa-khoan |
| Tâi-lô | Tang-a bûn-huà-khuan Hàn-jī bûn-huà-khuan |
| หมิ่นตะวันออก |
| ฝูโจว BUC | Dĕ̤ng Ā ùng-huá-kuŏng Háng-cê ùng-huá-kuŏng |

 |
| ชื่อภาษาเวียดนาม |
| จื๋อโกว๊กหงือ | *Vùng văn hóa Á Đông Vùng văn hóa chữ Hán* |
| จื๋อโนม | 塳文化亞東 塳文化𡨸漢 |
| ชื่อภาษาเกาหลี |
| ฮันกึล | 동아문화권 한자문화권 |
| ฮันจา | 東亞文化圈 漢字文化圈 |
|

| การถอดเสียง |
| --- |
| อาร์อาร์ | Dong-a Munhwagwon Hanja Munhwagwon |
| เอ็มอาร์ | Tong'a Munhwakwŏn Hancha Munhwakwŏn |

 |
| ชื่อภาษาญี่ปุ่น |
| คันจิ | 東亜文化圏 漢字文化圏 |
| ฮิรางานะ | とうあぶんかけん かんじぶんかけん |
|

| การถอดเสียง |
| --- |
| เฮ็ปเบิร์นปรับปรุง | tō-a bunkaken kanji bunkaken |
| คุนเรชิกิ | Tô-A Bunkaken Kanzi Bunkaken |

 |
|  |

มังกรเอเชียตะวันออกเป็นสิ่งมีชีวิตในตำนานในเทพปกรณัมและวัฒนธรรมเอเชียตะวันออก
วิธีการพูดและเขียน "เขตจีน" ในภาษาหลักของเขตจีน
**เขตจีน** (อังกฤษ: *Sinosphere*) มีอีกชื่อว่า **เขตวัฒนธรรมเอเชียตะวันออก** (*East Asian cultural sphere*) หรือ **โลกจีน** (*Sinic world*) ครอบคลุมหลายประเทศในเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่เคยได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรม บรรทัดฐาน และประเพณีของจีน ตามความเห็นพ้องทางวิชาการ เขตจีนประกอบด้วยสี่ประเทศ: เกรตเตอร์ไชนา (Greater China) ญี่ปุ่น เกาหลี และเวียดนาม คำจำกัดความอื่น ๆ อาจรวมมองโกเลีย และสิงคโปร์ ซึ่งส่วนใหญ่เกิดจากอิทธิพลทางประวัติศาสตร์ของจีนที่จำกัดหรือชาวจีนพลัดถิ่นในสมัยใหม่ที่เพิ่มขึ้น เขตจีนไม่ควรสับสนกับ Sinophone ซึ่งระบุประเทศที่ประชากรส่วนใหญ่พูดภาษาจีน

จีนสมัยจักรวรรดิเป็นมหาอำนาจในภูมิภาคเอเชียตะวันออกและมีอิทธิพลต่อรัฐบรรณาการและรัฐเพื่อนบ้าน ซึ่งรวมถึงญี่ปุ่น เกาหลี และเวียดนาม ปฏิสัมพันธ์เหล่านี้ทำให้อิทธิพลทางอุดมการณ์และวัฒนธรรมหยั่งรากลึกในลัทธิขงจื๊อ, ศาสนาพุทธ และลัทธิเต๋า ในประวัติศาสตร์ยุคคลาสสิก วัฒนธรรมทั้งสี่มีระบบจักรวรรดิร่วมกันภายใต้จักรพรรดิแต่ละองค์ สิ่งประดิษฐ์ของจีนมีอิทธิพล และภายหลังได้รับอิทธิพลจากนวัตกรรมของวัฒนธรรมอื่นในด้านการปกครอง ปรัชญา วิทยาศาสตร์ และศิลปะ ภาษาจีนคลาสสิกรูปเขียนกลายเป็นภาษากลางสำหรับการแลกเปลี่ยนวรรณกรรมและวิทยาศาสตร์ในภูมิภาค และอักษรจีน (*ฮั่นจื้อ*) ผ่านการดัดแปลงที่ญี่ปุ่นในฐานะ *อักษรคันจิ* เกาหลีในฐานะ *อักษรฮันจา* และเวียดนามในฐานะ *chữ Hán*

ในประวัติศาสตร์สมัยคลาสสิกตอนปลาย วรรณกรรมของจีนสมัยคลาสสิกมีความสำคัญลดน้อยลง เนื่องจากญี่ปุ่น เกาหลี และเวียดนามต่างประดิษฐ์สำนวนโวหารของตนเองมาใช้ โดยญี่ปุ่นพัฒนาอักษร*คาตากานะ*และ*ฮิรางานะ* เกาหลีประดิษฐ์*อักษรฮันกึล* และเวียดนามพัฒนาอักษร*จื๋อโนม* (ปัจจุบันแทบไม่มีใครใช้งาน ชุดตัวอักษรเวียดนามในปัจจุบันอิงจากชุดตัวอักษรละติน) กระนั้น วรรณกรรมคลาสสิกที่เขียนด้วยอักษรจีนยังคงเป็นมรดกสำคัญของวัฒนธรรมญี่ปุ่น เกาหลี และเวียดนาม ในคริสต์ศตวรรษที่ 21 อิทธิพลทางอุดมการณ์และวัฒนธรรมของลัทธิขงจื๊อและศาสนาพุทธยังคงปรากฏให้เห็นในวัฒนธรรมระดับสูงและหลักคำสอนทางสังคม

## ศัพท์บัญญัติ

จีนสมัยโบราณถือเป็นหนึ่งในศูนย์กลางอารยธรรมและวัฒนธรรมที่เกิดขึ้นจากการอพยพของผู้ตั้งถิ่นฐานชาวฮั่นดั้งเดิมจากแม่น้ำหวงโดยทั่วไปถือเป็นจุดเริ่มต้นของโลกเอเชียตะวันออก ปัจจุบัน ประชากรจีนมีประมาณ 1,402 ล้านคน

นิชิจิมะ ซาดาโอะ (ค.ศ. 1919–1998) นักประวัติศาสตร์ชาวญี่ปุ่นที่เป็นศาสตราจารย์กิตติคุณจากมหาวิทยาลัยโตเกียว เป็นผู้บัญญัติศัพท์ *โทอะบุนกะ-เก็ง* (東亜文化圏 (*Tōa bunka-ken*; 'เขตวัฒนธรรมเอเชียตะวันออก')) เพื่อกำเนิดขอบเขตวัฒนธรรมจีนหรือเอเชียตะวันออกที่แตกต่างจากวัฒนธรรมตะวันตก นิชิจิมะรายงานว่า เขตวัฒนธรรมนี้—ซึ่งรวมจีน ญี่ปุ่น เกาหลี และเวียดนาม—มีปรัชญาลัทธิขงจื๊อ ศาสนาพุทธร่วมกัน และโครงสร้างทางการเมืองและสังคมที่คล้ายคลึงกัน โดยเกิดจากภูมิหลังของนักวิชาการด้านประวัติศาสตร์ภาษาจีนคลาสสิก

## วัฒนธรรม

พระราชวังเมืองเว้ ประเทศเวียดนาม สถาปัตยกรรมจีนมีอิทธิพลอย่างมากต่อรูปแบบสถาปัตยกรรมในเอเชียตะวันออกของเวียดนาม เกาหลี และญี่ปุ่น
### ศิลปะ

* **สถาปัตยกรรม**: ประเทศในเขตวัฒนธรรมเอเชียตะวันออก (ญี่ปุ่น, เกาหลี, เวียดนาม, ไต้หวัน) มีรูปแบบสถาปัตยกรรมร่วมกัน ซึ่งมีที่มาจากสถาปัตยกรรมจีนสมัยโบราณ
* **อักษรวิจิตร**: *Caoshu* เป็นรูปแบบอักษรแบบเล่นหางที่ใช้ในอักษรวิจิตรจีนและเอเชียตะวันออก
* **ภาพยนตร์**: ดูภาพยนตร์ฮ่องกง, ภาพยนตร์ไต้หวัน, ภาพยนตร์จีน, ภาพยนตร์ญี่ปุ่น, ภาพยนตร์เกาหลี, ภาพยนตร์เวียดนาม
* **หนังสือการ์ตูน**: ดูมังงะ (ญี่ปุ่น), ม่านฮว่า (จีน), มันฮวา (เกาหลี), Truyện tranh (เวียดนาม)
* **ศิลปะการต่อสู้**: ดู*กังฟู* (จีน); *เทควันโด* และ *ฮับกีโด* (เกาหลี); *คาราเต้*, *ไอกิโด*, *ยูโด* และ*ซูโม่* (ญี่ปุ่น); *โววีนัม* และ *Nhất Nam* (เวียดนาม)
* **ดนตรี**: เครื่องดนตรีจีนอย่าง*เอ้อร์หู* มีอิทธิพลต่อเกาหลี, ญี่ปุ่น, ไต้หวัน และเวียดนาม
* **การแต่งกาย**: ฮั่นฝู, ฮันบก, Việt phục และวาฟูกุ ทั้งหมดใช้ผ้าไหม เครื่องเพชรและเครื่องประดับหยกยังมีมูลค่าสูงทั่วเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

### อาหาร

อาหารของเอเชียตะวันออกใช้วัตถุดิบและเทคนิคเดียวกันร่วมกันหลายอย่าง มีการใช้ตะเกียบเป็นเครื่องมือในการรับประทานอาหารในประเทศหลักแถบเอเชียตะวันออกทั้งหมด การใช้ซอสถั่วเหลืองซึ่งทำจากถั่วเหลืองหมักก็แพร่หลายในภูมิภาคนี้เช่นกัน

ข้าวเป็นอาหารหลักในเอเชียตะวันออกทั้งหมดและเป็นจุดสนใจหลักของความมั่นคงทางอาหาร คนไม่มีข้าวมักถูกมองว่าไม่มีอาหารกิน นอกจากนี้ ในประเทศแถบเอเชียตะวันออก เช่น ญี่ปุ่น (御飯; *gohan*) และเกาหลี (밥; *bap*) ศัพท์สำหรับ "ข้าวสุก" สามารถสื่อความหมายของอาหารโดยทั่วไปได้

คำศัพท์ยอดนิยมที่เกี่ยวข้องกับอาหารเอเชียตะวันออกได้แก่boba, กิมจิ, ซูชิ, หม้อไฟ, ชา, ติ่มซำ, ราเม็ง เช่นเดียวกันกับเฝอ, ซาชิมิ, อุด้ง กับแนมซ้าน เป็นต้น

### นามสกุล

เช่นเดียวกับหลายประเทศในยุโรป (เช่น Smith และ Schmid) ประเทศในเขตวัฒนธรรมเอเชียตะวันออกใช้ระบบนามสกุลร่วมกัน แต่การออกเสียงแตกต่างกัน ตารางด้านล่างแสดงชื่อสกุลทั่วไปในประเทศแถบเอเชียตะวันออก

| อักษรซีเจเค | พินอินจีน | เวียดนาม | เกาหลี | ญี่ปุ่น |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 李 | Lǐ
หลี่ | Lí
ลี้ | Lee
อี-รี | Ri
ริ |
| 陳 | Chén
เฉิน | Trần
เจิ่น | Jin
ชิน | Chin
ชิน |
| 王 | Wáng
หวัง | Vương
เวือง | Wang
วัง | Ō
โอ |
| 張 | Zhāng
จาง | Trương
เจือง | Jang
ชัง | Chō
โช |
| 趙 | Zhào
จ้าว | Triệu
เจี่ยว | Jo
โช | Chō
โช |
| 朱 | Zhū
จู | Chu
จู | Ju
ชู | Shu
ชุ |
| 周 | Zhōu
โจว | Chu
จู
Châu
เจิว | Ju
ชู | Shū
ชู |
| 楊 | Yáng
หยาง | Dương
เซือง | Yang
ยัง | Yō
โย |
| 孫 | Sūn
ซุน | Tôn
ตน | Son
ซน | Son
ซน-ซง |
| 馬 | Mǎ
หม่า | Mã
หมา | Ma
มา | Ba
บะ |
| 何 | Hé
เหอ | Hà
ห่า | Ha
ฮา | Ka
คะ |
| 胡 | Hú
หู | Hồ
โห่ | Ho
โฮ | Ko
โคะ |
| 高 | Gāo
เกา | Cao
กาว | Go
โค | Kō
โค |
| 謝 | Xiè
เซี่ย | Tạ
ตะ | Sa
ซา | Sha
ชะ |
| 徐 | Xú
สู | Từ
ตื่ | Seo
ซอ | Sho
โชะ |
| 劉 | Liú
หลิว | Lưu
หลืว | Yu/Ryu
ยู-รยู | Ryū
รีว |
| 梁 | Liáng
เหลียง | Lương
เลือง | Yang/Ryang
ยัง-รยัง | Ryō
เรียว |
| 羅 | Luó
หลัว | La
ลา | Na/Ra
นา-รา | Ra
ระ |
| 林 | Lín
หลิน | Lâm
เลิม | Im/Rim
อิม-ริม | Hayashi
ฮายาชิ |
| 郭 | Guō
กัว | Quách
ไกวก์ | Gwak
ควัก | Kaku
คากุ |
| 宋 | Sòng
ซ่ง | Tống
ต๊ง | Song
ซง | Sō
โซ |
| 鄭 | Zhèng
เจิ้ง | Trịnh
จิ่ญ | Jeong
ช็อง | Tei
เท |
| 黃 | Huáng
หวง | Hoàng
ฮหวั่ง
Huỳnh
ฮหวิ่ญ | Hwang
ฮวัง | Kō
โค |
| 吳 | Wú
อู๋ | Ngô
โง | Oh
โอ | Go
โกะ-โงะ |
| 唐 | Táng
ถัง | Đường
เดื่อง | Dang
ทัง | Tō
โท |

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

### ข้อมูล

* Choi, JungBong (2010). "Of the East Asian Cultural Sphere: Theorizing Cultural Regionalization". *China Review*. The Chinese University of Hong Kong Press. **10** (2): 109–136.
* Denecke, Wiebke; Nguyen, Nam (2017). "Shared Literary Heritage in the East Asian Sinographic Sphere". *The Oxford Handbook of Classical Chinese Literature*. pp. 510–532. doi:10.1093/oxfordhb/9780199356591.013.33.
* Fogel, Joshua A. (2009). *Articulating the Sinosphere : Sino-Japanese relations in space and time*. Edwin O. Reischauer Lectures ([Online-Ausg.] ed.). Cambridge, Mass.: Harvard University Press. ISBN 978-0-674-03259-0.
* Lowe, Roy; Yasuhara, Yoshihito (2016). "Higher learning in ancient Korea, Japan and Vietnam: The East Asian cultural sphere and the Imperial Chinese". *The Origins of Higher Learning*. Routledge. ISBN 9781315728551.
* Matisoff, James A. (1990). "On 'Megalocomparison'". *Language*. **66** (1): 106–120.
* Wang, Edward (2015). *Chopsticks: A Cultural and Culinary History*. Cambridge University Press. pp. 67–92. doi:10.1017/CBO9781139161855. ISBN 9781139161855.

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Asia for Educators. Weatherhead East Asian Institute, Columbia University.