Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# ไฟป่าทางตอนใต้ของแคลิฟอร์เนียในเดือนมกราคม พ.ศ. 2568

| ไฟป่าทางตอนใต้ของแคลิฟอร์เนีย เดือนมกราคม พ.ศ. 2568 |
| --- |
| ส่วนหนึ่งของไฟป่าแคลิฟอร์เนีย พ.ศ. 2568 |
| ภาพถ่ายดาวเทียม GOES-18 ของเหตุไฟป่าพาลิเซดส์, ลิเดีย และอีตัน (ณ วันที่ 7 มกราคม เวลา 21:51 UTC) |
| วันที่ | 7–31 มกราคม 2025 |
| สถานที่ | เทศมณฑลลอนแอนเจลิส, ออเรนจ์, ริเวอร์ไซด์, แซนเฟอร์แนนโด, แซนดิเอโก และเวนทูรา รัฐแคลิฟอร์เนีย |
| สถิติ |
| พื้นที่ที่ถูกเผา | เกือบ 57,637 เอเคอร์ (23,325 เฮกตาร์; 90 ตารางไมล์; 233 ตารางกิโลเมตร) |
| ผลกระทบ |
| ผู้เสียชีวิต | รวมมากกว่า 29 คน (โดยตรงมากกว่า 27 คน, ทางอ้อม 1 คน) |
| ผู้บาดเจ็บ | มากกว่า 22 คน |
| ผู้หายสาบสูญ | มากกว่า 31 คน |
| อพยพ | 212,000 |
| อาคารถูกทำลาย | มากกว่า 18,189 หลังถูกทำลายหรือได้รับความเสียหาย |
| การเผาไหม้ |
| สาเหตุ | อยู่ระหว่างการสอบสวน สาเหตุรุนแรงจากลมซานตาอานา และสภาพอากาศแห้งแล้ง |
| แผนที่ |
| วิกิมีเดีย | © โอเพินสตรีตแมปภาพรวมของไฟป่าขนาดใหญ่ในพื้นที่มหานครลอสแอนเจลิส (ข้อมูลแผนที่) |

ในวันที่ 7 ถึง 31 มกราคม 2025 เกิดเหตุไฟป่ารุนแรงต่อเนื่องที่ส่งผลกระทบต่อพื้นที่มหานครลอสแอนเจลิสและบริเวณโดยรอบ ไฟป่าครั้งนี้รุนแรงขึ้นจากสภาพภัยแล้ง ความชื้นในอากาศต่ำ และลมแซนตาแอนาที่มีความเร็วในระดับพายุเฮอริเคน ซึ่งในบางพื้นที่มีความเร็วถึง 80 ไมล์ต่อชั่วโมง (130 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 36 เมตรต่อวินาที) ณ วันที่ 12 มกราคม ไฟป่าได้คร่าชีวิตผู้คนไปแล้วอย่างน้อย 24 ราย บีบให้ผู้คนเกือบ 180,000 คนต้องอพยพ และทำลายหรือสร้างความเสียหายให้กับสิ่งปลูกสร้างกว่า 12,401 แห่ง ความเสียหายส่วนใหญ่เกิดจากไฟป่าสองแห่งที่ใหญ่ที่สุด ได้แก่ ไฟป่าพาลิเซดส์ในแปซิฟิกพาลิเซดส์ และไฟป่าอีตตันในอัลตาเดนา โดยไฟทั้งสองนี้มีแนวโน้มที่จะเป็นไฟป่าที่สร้างความเสียหายมากที่สุดเป็นอันดับสองและสี่ในประวัติศาสตร์ของรัฐแคลิฟอร์เนีย ตามข้อมูลจาก Cal Fire

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* CAL FIRE – list of active wildfires
* Watch Duty – map of active fires
# ประเภทภาพยนตร์

**ประเภทภาพยนตร์** ในทางทฤษฎีภาพยนตร์ ภาพยนตร์ได้รับการจัดแบ่งออกเป็นประเภท ๆ โดยประเภทภาพยนตร์หนึ่งประเภทมีความหมายถึงภาพยนตร์ที่สร้างขึ้นมาจากองค์ประกอบของเรื่องราวที่คล้ายกัน

## การจัดประเภทภาพยนตร์

ประเภทภาพยนตร์มักแบ่งออกเป็นกลุ่ม ๆ ตามส่วนประกอบของภาพยนตรหลัก ๆ สามอย่าง ได้แก่ ฉาก อารมณ์ และรูปแบบ ฉากหมายถึงสถานที่และสิ่งแวดล้อมที่เรื่องราวในภาพยนตร์ดำเนินไป อารมณ์หมายถึงความรู้สึกที่ผู้ชมได้รับตลอดการชมภาพยนตร์ และรูปแบบหมายความกว้าง ๆ ถึงอุปกรณ์ที่ใช้ถ่ายทำและวิธีการเล่าเรื่อง

### ฉาก

* อาชญากรรม: ตัวละครมีความเกี่ยวข้องกับอาชญากรรมหรือเป็นอาชญากรเสียเอง
* ฟิล์มนัวร์: ด้านมืดของมนุษย์
* อิงประวัติศาสตร์: เนื้อเรื่องดำเนินในอดีต โดยเกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ที่ได้รับการบันทึกไว้ มากบ้าง น้อยบ้าง แต่จะไม่เกิดจากจินตนาการหรือความเพ้อฝันล้วน ๆ
* นิยายวิทยาศาสตร์: เนื้อเรื่องดำเนินในความเป็นจริงอื่น ส่วนมากคืออนาคตหรืออวกาศ ตัวเนื้อเรื่องมักมีเทคโนโลยี (ที่เกิดจากวิทยาศาสตร์สมัยใหม่) เป็นองค์ประกอบ หรืออาจใช้ความรู้เชิงวิทยาศาสตร์เข้าช่วยในการอธิบายลักษณะตัวละคร ฉาก พฤติกรรมของตัวละคร หรือความเป็นไปของเนื้อเรื่อง (อาจเข้าข่ายลักษณะใดลักษณะหนึ่งหรือมากกว่า)
* กีฬา: เกี่ยวกับการแข่งขันกีฬาหรือสถานที่ที่ใช้แข่งขันกีฬา
* สงคราม: เนื้อเรื่องดำเนินในสนามรบหรือในช่วงเวลาที่มีสงคราม

### อารมณ์

* โลดโผน: สร้างความสนุกสนานและเร้าใจให้กับผู้ชมผ่านทางการใช้ความรุนแรง
* ผจญภัย: สร้างความตื่นเต้นให้กับผู้ชมผ่านทางการเสี่ยงภัยของตัวละคร
* ตลก: มุ่งสร้างความสนุกสนานและเสียงหัวเราะ
* ชีวิต: สร้างความตื้นตันใจ ความเศร้าสลดใจ ผ่านทางการแสดงการเติบโตของตัวละคร
* จินตนิมิต: สร้างความสนุกสนานและตระการตาตระการใจด้วยฉากและเนื้อเรื่องที่ไม่อยู่ในความเป็นจริง
* สยองขวัญ: มุ่งสร้างความกลัว
* ลึกลับ: มุ่งสร้างความฉงนงงงวยและความรู้สึกท้าทายในการแก้ไขปริศนา
* รัก: มีเนื้อหาเกี่ยวกับความรักฉันชู้สาว
* ระทึกขวัญ: มุ่งสร้างความตื่นเต้นและความตึงเครียด

### รูปแบบ

* แอนิเมชัน: สร้างภาพเคลื่อนไหวโดยฉายภาพนิ่งหลาย ๆ ภาพติดต่อกันด้วยความเร็วสูง
* ชีวประวัติ: มีเนื้อหาเกี่ยวกับชีวิตของบุคคลจริง
* สารคดี: นำเสนอข้อเท็จจริงเพื่อสร้างความเข้าใจในเรื่องใดเรื่องหนึ่ง
* ทดลอง: สร้างขึ้นเพื่อทดสอบการตอบรับของผู้ชมต่อเทคนิคการสร้างภาพยนตร์หรือเนื้อเรื่องใหม่ ๆ
* ละครเพลง: แทรกเพลงที่ร้องโดยตัวละคร
* บรรยาย: เนื่อเรื่องดำเนินไปตามการเล่าเรื่องของผู้บรรยาย
* สั้น: มีความยาวน้อยกว่าภาพยนตร์ทั่ว ๆ ไป

## ดูเพิ่ม

* ภาพยนตร์
* ประเภทหนัง เก็บถาวร 2019-09-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
# แมรี พิกฟอร์ด

| แมรี พิกฟอร์ด |
| --- |
| พิกฟอร์ดในปี ค.ศ. 1914 |
| เกิด | แกลดีส์ หลุยส์ สมิธ (1892-04-08)8 เมษายน ค.ศ. 1892 โทรอนโต รัฐออนแทรีโอ แคนาดา |
| เสียชีวิต | พฤษภาคม 29, 1979(1979-05-29) (87 ปี) แซนตามอนิกา แคลิฟอร์เนีย สหรัฐ |
| ที่ฝังศพ | Forest Lawn Memorial Park, Glendale, California |
| พลเมือง | * แคนาดา
* อเมริกัน
 |
| อาชีพ | นักแสดง ผู้สร้างภาพยนตร์ |
| ปีปฏิบัติงาน | 1905–1949 |
| คู่สมรส | * โอเวน มัวร์  (สมรส 1911; หย่า 1920)
* ดักลาส แฟร์แบงส์  (สมรส 1920; หย่า 1936)
* ชาลส์ "บัดดี" โรเจอส์  (สมรส 1937)
 |
| บุตร | 2 |
| บุพการี | จอห์น ชาลส์ สมิธ ชาร์ลอตต์ เฮนเนสซี |
| ญาติ | ลอตตี พิกฟอร์ด (น้องสาว) แจ็ก พิกฟอร์ด (พี่ชาย) |

**แกลดีส์ หลุยส์ สมิธ** (อังกฤษ: *Gladys Louise Smith*; 8 เมษายน ค.ศ. 1892 – 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1979) หรือชื่อในวงการคือ **แมรี พิกฟอร์ด** (อังกฤษ: *Mary Pickford*) เป็นนักแสดงและผู้สร้างภาพยนตร์ชาวแคนาดา เธอเป็นผู้ร่วมก่อตั้งของพิกฟอร์ด-แฟร์แบงส์ สตูดิโอ (ร่วมกับ ดักลาส แฟร์แบงส์) สตูดิโอภาพยนตร์ยูไนเต็ดอาร์ทิส (กับ แฟร์แบงส์, ชาร์ลี แชปลิน และดี. ดับเบิลยู. กริฟฟิท) และหนึ่งในผู้ก่อตั้งของสถาบันศิลปะและวิชาการทางภาพยนตร์ ผู้ที่นำเสนอ "ออสการ์" เป็นงานมอบรางวัลประจำปี

พิกฟอร์ดเป็นรู้จักอย่างดีในฐานะ "หวานใจของอเมริกา" และ "หญิงสาวที่มีผมลอน" เธอเป็นหนึ่งในผู้บุกเบิกชาวแคนาดาในยุคแรกของฮอลลีวูดที่มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาภาพยนตร์ พิกฟอร์ดเป็นผู้หญิงคนแรกในวงการบันเทิงที่มีสตูดิโอเป็นของตัวเอง และเป็นหนึ่งในนักแสดงหญิงที่ได้รับความนิยมสูงสุดในยุคทศวรรษ 1910 และ 1920 จนได้รับการขนานนามว่าเป็น "ราชินีภาพยนตร์" (Queen of the Movies) เธอยังถูกยกเครดิตว่าเป็นต้นแบบของการสร้าง ingénue หรือตัวละครที่มีความบริสุทธิ์และไร้เดียงสา

พิกฟอร์ดได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง *Coquette* (1929) และได้รับรางวัลเกียรติยศในปี ค.ศ. 1976 สถาบันภาพยนตร์อเมริกัน จัดให้เธอเป็นนักแสดงหญิงที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล อันดับที่ 24 ของภาพยนตร์ฮอลลีวูดยุคคลาสสิกในปี ค.ศ. 1999

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* แมรี พิกฟอร์ด ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
# พาราเมาต์พิกเจอส์

บริษัทพาราเมาต์พิกเจอส์|  |
| สตูดิโอของพาราเมาต์พิกเจอส์ในลอสแอนเจลิส, แคลิฟอร์เนีย |
| ชื่อทางการค้า | พาราเมาต์พิกเจอส์ |
| ชื่อเดิม | * เฟมัสเพลเยอส์ฟิล์มคอมพะนี (1912–1916)
* เฟมัสเพลเยอส์–ลาสกีคอร์พะเรเชิน (1916–1927)
* พาราเมาต์เฟมัสลาสกีคอร์พะเรเชิน (1927–1930)
* พาราเมาต์พับบิกซ์คอร์พะเรเชิน (1930–1935)
* พาราเมาต์พิกเจอส์อิงค์. (1935–1950)
 |
| ประเภท | แผนก |
| อุตสาหกรรม | ภาพยนตร์ |
| ก่อนหน้า | * เฟมัสเพลเยอส์ฟิล์มคอมพะนี
* เฟมัสเพลเยอส์–ลาสกีคอร์พะเรเชิน
* รีพับลิกพิกเจอส์
 |
| ก่อตั้ง | 8 พฤษภาคม 1912 (1912-05-08) |
| ผู้ก่อตั้ง | * วิลเลียม วัดส์เวิร์ท ฮอดกินสัน
* เอดอล์ฟ ซูกอร์
* เจสซี แอล. ลาสกี
 |
| สำนักงานใหญ่ | 5555 เมลโรส อเวนิว ฮอลลีวูด, แคลิฟอร์เนีย สหรัฐ |
| พื้นที่ให้บริการ | ทั่วโลก |
| บุคลากรหลัก | ไบรอัน ร็อบบินส์ (ประธานและซีอีโอ) |
| ผลิตภัณฑ์ | ภาพยนตร์ |
| บริษัทแม่ | พาราเมาต์สกายแดนซ์ |
| แผนก | * พาราเมาต์โฮมเอนเทอร์เทนเมนต์
* พาราเมาต์เพลเยอส์
* พาราเมาต์แอนิเมชัน
* พาราเมาต์เทเลวิชันสตูดิโอส์
* พาราเมาต์มิวสิก
 |
| บริษัทในเครือ | * มิราแมกซ์ (49%)
* เครือข่ายเทเลซีน (12.5%)
* ยูไนเต็ดอินเทอร์เนชันนัลพิกเจอส์ (50%)
 |
| เว็บไซต์ | paramountpictures.com |

**บริษัทพาราเมาต์พิกเจอส์** (อังกฤษ: *Paramount Pictures Corporation*) ทำธุรกิจในชื่อ **พาราเมาต์พิกเจอส์** (หรือเรียกง่าย ๆ ว่า **พาราเมาต์**) เป็นบริษัทผู้ผลิตภาพยนตร์และรายการโทรทัศน์อเมริกัน บริษัทผู้จัดหน่ายและบริษัทในเครือของพาราเมาต์สกายแดนซ์ พาราเมาต์เป็นสตูดิโอภาพยนตร์ที่เก่าแก่ที่สุดอันดับที่หกในโลกและเก่าแก่ที่สุดอันดับที่สองในสหรัฐ รองจากยูนิเวอร์แซลพิกเจอส์ และเป็นสมาชิกหนึ่งเดียวในสตูดิโอภาพยนตร์ "บิกไฟว์" ที่ตั้งอยู่ในเขตเมืองของลอสแอนเจลิส

เมื่อ ค.ศ. 1916 เอดอล์ฟ ซูกอร์ ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์เซ็นสัญญากับนักแสดงชายและหญิง 24 คน พร้อมติดดาวบนโลโก้เพื่อเป็นการให้เกียรติ เมื่อ ค.ศ. 1967 จำนวนดาวลดลงเหลือ 22 ดวงและความหมายที่ซ่อนอยู่ก็ได้รับการเปิดเผย เมื่อ ค.ศ. 2014 กลายเป็นสตูดิโอฮอลลีวูดรายใหญ่แห่งแรกที่จัดจำหน่ายภาพยนตร์ทั้งหมดในรูปแบบดิจิทัลเท่านั้น สำนักงานใหญ่และสตูดิโอของบริษัทตั้งอยู่ที่ 5555 เมลโรส อเวนิว, ฮอลลีวูด, แคลิฟอร์เนีย

พาราเมาต์พิกเจอส์เป็นสมาชิกของสมาคมภาพยนตร์ (เอ็มพีเอ)

## ดูเพิ่ม

* รายชื่อภาพยนตร์ของพาราเมาต์พิกเจอส์

## อ้างอิง
# คริสต์ทศวรรษ 1810

|  |  |
| --- | --- |
| **คริสต์สหัสวรรษ:** | 2 |
| **คริสต์ศตวรรษ:** | * 18
* **19 20
 |
| **คริสต์ทศวรรษ:** | * 1780
* 1790
* 1800
* คริสต์ทศวรรษ 1810
* 1820
* 1830
* 1840
 |
| **คริสต์ศักราช:** | * 1810
* 1811
* 1812
* 1813
* 1814
* 1815
* 1816
* 1817
* 1818
* 1819
 |

## เหตุการณ์

### 1810

* ไทยเสียบันทายมาศ(ฮาเตียน)ให้กับเวียดนาม เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย(รัชกาลที่ 2)

### 1815

* สงครามนโปเลียน: นโปเลียน โบนาปาร์ต หลบหนีออกจากเกาะเอลบา และมีการลงนามในสนธิสัญญาปารีสครั้งที่สอง
# ตัวระบุวัตถุดิจิทัล

**ตัวระบุวัตถุดิจิทัล** หรือ **ตัวบ่งชี้วัตถุดิจิทัล** (อังกฤษ: *digital object identifier: DOI*) เป็นระบบสากลที่ใช้ระบุตัวเอกสารอิเล็กทรอนิกส์โดยไม่ขึ้นกับตำแหน่งที่อยู่ของเอกสารนั้น ๆ โดยหน่วยงานชื่อ International DOI Foundation (IDF) *DOI* เป็นเครื่องหมายการค้าจดทะเบียนของ IDF ประโยชน์ของระบบ DOI คือใช้เป็นข้อความที่ใช้แสดงแทนบทความทางวิชาการ ซึ่งทุกคนสามารถใช้หมายเลขนี้ในการค้นหาเอกสารที่ต้องการนั้น ๆ ในเครือข่ายดิจิตอล

## โครงสร้างของ DOI

DOI ประกอบด้วยตัวเลขหรือข้อความ 2 ส่วน ได้แก่ prefix และ suffix ตัวอย่างเช่น

`10.1000/182`
ความหมาย

`10.1000` เป็น prefix:
`10` เป็นรหัสของรายชื่อ ซึ่งต้องเป็นตัวเลขที่ตั้งขึ้นโดยหน่วยงานที่ดูแล นั่นคือ International DOI Foundation ในปัจจุบันตัวเลขที่ถูกตั้งขึ้นอย่างถูกต้องคือหมายเลข 10 และ DOI ที่ใช้ในปัจจุบันทุกตัวจึงขึ้นต้นด้วย 10 ทั้งหมด
`1000` เป็นรหัสลงทะเบียนของผู้ตีพิมพ์เอกสาร ในกรณีนี้ 1000 เป็นเลขของ International DOI Foundation
`182` เป็น suffix หรือเลขประจำเอกสาร ใช้ระบุตัวตนของเอกสารชิ้นนั้น ๆ ในกรณีนี้ doi:10.1000/182 ใช้แทนคู่มือ DOI เวอร์ชัน 4.4.1 (DOI Handbook, Version 4.4.1)
ส่วน Prefix ตั้งขึ้นโดย DOI Registration Agency ให้เฉพาะแก่ผู้ที่ลงทะเบียนนั้น ๆ ส่วน Suffix นั้นตั้งขึ้นเองโดยผู้ที่ลงทะเบียน และต้องใช้แทนเอกสารใดเอกสารหนึ่ง ซึ่งสามารถใช้รวมกับเลขทะเบียนที่ใช้แทนหนังสือหรือเอกสารอื่น ๆ เช่น ISBN หรือ ISSN

ในการอ้างอิง DOI บนเว็บไซต์หรือในสิ่งตีพิมพ์ที่ถูกต้อง คือ doi:10.1000/182

## ประวัติ

รหัสทรัพยากร สารสนเทศดิจิทัล หรือ DOI เกิดจากความร่วมมือของสมาคมสำนักพิมพ์แห่งสหรัฐอเมริกาที่ต้องการมาตรฐานการ ให้รหัสของเอกสารดิจิทัล ร่วมกับองค์กรต่าง ๆ เช่น International Publishers Association; International Association of Scientific, Technical and Medical Publishers; Association of American Publishers โดยได้ก่อตั้งองค์กรที่ไม่แสวงหากำไรเรียกว่า มูลนิธิ DOI เรียกว่าThe International DOI® Foundation (IDF) ในปี 1977

ต่อมา IDF ได้ทำงานร่วมกับองค์กร CNRI (Corporation for National Research Initiatives) ในการพัฒนาระบบ Handle System เพื่อใช้เป็นองค์ประกอบสำคัญทางเทคนิคของระบบ DOI

ในปีต่อมาคือ 1998-2000 IDF ร่วมกับ indecs project ได้กำหนด Indecs framework เป็น Data model องค์กรที่เป็น Registration Agency แห่งแรกเริ่มขึ้นในปี 2000 โดยการเชื่อมโยงบทความวารสารเรียกว่า CrossRef Registration Agency

ส่วน DOI syntax เป็นมาตรฐาน ISO ตาม A National Information Standards Organization (US) standard, ANSI/NISO Z39.84-2010 ต่อมาระบบ DOI ได้รับการรับรองเป็นมาตรฐานสากล Information and Documentation ในปี 2012

### ในประเทศไทย

การนำรหัสทรัพยากรสารสนเทศดิจิทัลมาใช้งาน เริ่มมีการดำเนินการไปแล้ว โดยสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.) ได้สมัครสมาชิกเป็นผู้บริหารจัดการรหัสทรัพยากรสารสนเทศดิจิทัลด้านการวิจัย ของประเทศกับ DataCite ซึ่งเป็น Registration Agencies (RA) และได้รับการยอมรับจากที่ประชุมใหญ่สามัญประจำปีของ DataCite ให้เป็นสมาชิกเต็มรูปแบบลำดับที่ 17 เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม 2555

## อ้างอิง

* Factsheet: DOI System and Internet Identifier Specifications

## แหล่งข้อมูลอื่น

* หน้าหลักของระบบ DOI
* The Handle System
* ทำความรู้จักตัวระบุวัตถุดิจิทัล (ดีโอไอ) เก็บถาวร 2013-04-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน