# สงครามปฏิวัติอเมริกา

| สงครามปฏิวัติอเมริกา |
| --- |
|  **เรียงตามเข็มนาฬิกาจากบนซ้าย**: การยอมจำนนของลอร์ดคอร์นวอลลิสหลังการล้อมยอร์กทาวน์, ยุทธการที่เทรนตัน, การเสียชีวิตของนายพลวอร์เรน ณ ยุทธการที่บังเกอร์ฮิล, ยุทธการที่ลองไอแลนด์, ยุทธการที่สำนักงานศาลกิลเฟิร์ด |
|

|  |  |
| --- | --- |
| วันที่ | 19 เมษายน 1775 – 3 กันยายน 1783 (8 ปี 4 เดือน 15 วัน) สัตยาบันมีผล: 12 พฤษภาคม 1784 |
| สถานที่ | ทวีปอเมริกาเหนือตะวันออก, ทะเลแคริบเบียน อนุทวีปอินเดีย อเมริกากลาง ทวีปยุโรป ทวีปแอฟริกา มหาสมุทรแอตแลนติกและมหาสมุทรอินเดีย |
| ผล |
สนธิสัญญาสันติภาพกรุงปารีส (ค.ศ. 1783)
* บริเตนใหญ่รับรองเอกราชของสหรัฐอเมริกา
* การสิ้นสุดของจักรวรรดิบริติชที่หนึ่ง
* สมาพันธ์อิระควอยแตก
 |
| ดินแดน เปลี่ยนแปลง | - บริเตนใหญ่ยกพื้นที่ทางตะวันออกของแม่น้ำมิสซิสซิปปี และทางใต้ของเกรตเลกส์และแม่น้ำเซนต์ลอเรนซ์ให้สหรัฐ
	* บริเตนใหญ่ยกอีสต์ฟลอริดา เวสต์ฟลอริดาและมินอร์กาให้สเปน
	* บริเตนใหญ่ยกโตเบโกและเซเนกัลให้ฝรั่งเศส
	* สาธารณรัฐดัตช์ยกนาคปัตตินัม (Negapatnam) ให้บริเตนใหญ่
 |

 |
| คู่สงคราม |
|  สหอาณานิคม (ก่อนปี 1776)
 สหรัฐ (หลังปี 1776)
 เวอร์มอนต์ (หลังปี 1777)
 ราชอาณาจักรฝรั่งเศส (หลังปี 1778)

---

 สเปน (หลังปี 1779)
 เนเธอร์แลนด์
 ไมซอ
อเมริกันพื้นเมือง |  บริเตนใหญ่
* ควิเบก
* ลอยัลลิสต์

ทหารสนับสนุนเยอรมัน
* เฮสเซอ-คัสเซิล  เฮสเซอ-ฮาเนา  ฮาโนเวอร์  วัลเดค  เบราน์ชไวก์  อันสบาค  อันฮัลท์

---

อเมริกันพื้นเมือง
* สมาพันธ์อิระควอย
 |
| ผู้บังคับบัญชาและผู้นำ |
|  จอร์จ วอชิงตัน  เนธาเนียล กรีน  โฮเรชิโอ เกตส์
 อีเซก ฮอปคินส์
 เคานต์รอช็องโบ
 เคานต์เดอกราส
*เป็นต้น* |  เซอร์วิลเลียม ฮาว
 ทอมัส เกจ
 เซอร์กาย คาร์ลทัน
 เซอร์เฮนรี คลินตัน
 ลอร์ดคอร์นอวลลิส
 จอห์น เบอร์กอยน์
 ริชาร์ด ฮาว
 วิลเฮล์ม คนึพเฮาเซิน
 บารอนรีเดเซิล
*เป็นต้น* |
| กำลัง |
| **สหรัฐ:**
40,000 (เฉลี่ย)
กะลาสีกองทัพเรือภาคพื้นทวีป 5,000 คน (ณ จุดสูงสุดในปี 1779)
ไม่มี ships of the line
เรืออื่น 53 ลำ (ปฏิบัติหน้าที่ช่วงใดช่วงหนึ่งในสงคราม)
**พันธมิตร:**
ฝรั่งเศส 36,000 นาย (ในทวีปอเมริกา)
ฝรั่งเศสและสเปน 63,000 นาย (ที่ยิบรอลตาร์)
ships of the line 146 ลำ (ปฏิบัติหน้าที่ในปี 1782) | **บริเตนใหญ่:กองทัพบก:** 48,000 (เฉลี่ย, เฉพาะในทวีปอเมริกาเหนือ) 7,500 (ที่ยิบรอลตาร์)
**กองทัพเรือ:**
ships of the line 94 ลำ (ปฏิบัติหน้าที่ในปี 1782)
กะลาสี 171,000 นาย
**กำลังลอยัลลิสต์:**
19,000 (จำนวนทั้งหมดที่รับราชการ)
**ทหารสนับสนุนเยอรมัน:** 30,000 (จำนวนทั้งหมดที่รับราชการ)
**พันธมิตรชนพื้นเมือง:** 13,000 |
| ความสูญเสีย |
| **สหรัฐ:** เสียชีวิตในการยุทธ์ 6,824 นาย เสียชีวิตจากทุกสาเหตุ 25,000–70,000 คน กำลังพลสูญเสียรวมมากถึง 50,000 คน
**ฝรั่งเศส:** เสียชีวิตในการยุทธ์ 10,000 นาย (75% ในทะเล)
**สเปน:** เสียชีวิต 5,000 นาย
**เนเธอร์แลนด์:** เสียชีวิต 500 นาย | **บริเตนใหญ่:** ทหารบกเสียชีวิตในการยุทธ์ 4,000 นาย (เฉพาะทวีปอเมริกาเหนือ) ทหารบกเสียชีวิตจากโรค 27,000 นาย (ทวีปอเมริกาเหนือ) ทหารเรือเสียชีวิตในการยุทธ์ 1,243 นาย, หนีทัพ 42,000 นาย, เสียชีวิตจากโรค 18,500 นาย (1776–1780) เสียชีวิตจากทุกสาเหตุ 51,000 นาย
**เยอรมัน:** เสียชีวิตในการยุทธ์ 1,800 นาย หนีทัพ 4,888 นาย เสียชีวิตจากทุกสาเหตุ 7,774 นาย |

**สงครามปฏิวัติอเมริกา** (อังกฤษ: *American Revolutionary War*; ค.ศ. 1775–1783) หรือเรียก **สงครามประกาศอิสรภาพอเมริกา** (อังกฤษ: *American War of Independence*) หรือ**สงครามปฏิวัติ**ในสหรัฐ เป็นการขัดกันด้วยอาวุธระหว่างบริเตนใหญ่และสิบสามอาณานิคมอเมริกาเหนือซึ่งหลังสงครามเปิดฉากประกาศอิสรภาพเป็นสหรัฐอเมริกา

สงครามนี้มีจุดกำเนิดจากการต่อต้านภาษีบางชนิดและพระราชบัญญัติซึ่งชาวอเมริกันจำนวนมากอ้างว่าไม่ชอบธรรมและมิชอบด้วยกฎหมาย การประท้วงของกลุ่มผู้รักชาติ (Patriot) ลุกลามเป็นการคว่ำบาตร และในวันที่ 16 ธันวาคม 1773 พวกเขาทำลายการส่งสินค้าชาในท่าบอสตัน รัฐบาลบริเตนตอบโต้โดยปิดท่าบอสตัน แล้วผ่านมาตรการโดยมุ่งลงโทษอาณานิคมที่เป็นกบฏ แพทริอัตสนองโดยซัฟฟอล์กรีซอฟส์ (Suffolk Resolves) คือ การสถาปนารัฐบาลเงาซึ่งกำจัดการควบคุมมณฑลจากคราวน์นอกบอสตัน สิบสองอาณานิคมตั้งสภาภาคพื้นทวีปเพื่อประสานงานการต่อต้าน และสถาปนาคณะกรรมการและการประชุมใหญ่ซึ่งยึดอำนาจชะงัด

ความพยายามยึดยุทโธปกรณ์อเมริกันของบริเตนในเดือนเมษายน 1775 นำสู่การยุทธ์อย่างเปิดเผยระหว่างกำลังคราวน์และทหารอาสาสมัครแพทริอัต ทหารอาสาสมัครเดินหน้าล้อมกำลังบริติชในบอสตัน บังคับให้ต้องอพยพนครในเดือนมีนาคม 1776 สภาภาคพื้นทวีปตั้งจอร์จ วอชิงตันให้บังคับบัญชาทหารอาสาสมัคร ต่อมา เขาได้รับแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพภาคพื้นทวีปที่เพิ่งตั้ง ตลอดจนประสานงานหน่วยทหารอาสาสมัครของรัฐ ในเวลาเดียวกับการทัพบอสตัน ความพยายามบุกครองควิเบกของอเมริกาและปลุกการกบฏต่อพระมหากษัตริย์บริติชล้มเหลวโดยสิ้นเชิง วันที่ 2 กรกฎาคม 1776 สภาลงมติสนับสนุนเอกราชอย่างเป็นทางการ โดยออกคำประกาศในวันที่ 4 กรกฎาคม

เซอร์วิลเลียม ฮาว (William Howe) เริ่มการตีโต้ตอบซึ่งมุ่งยึดนครนิวยอร์กคืน ฮาวชนะวอชิงตันด้วยอุบาย ทำให้ความมั่นใจของฝ่ายอเมริกาแตะจุดต่ำสุด วอชิงตันสามารถยึดกองทัพเฮชชัน (Hessian) ได้ที่เทรนตัน และขับบริเตนออกจากนิวเจอร์ซีย์ ฟื้นความมั่นใจของฝ่ายอเมริกา ในปี 1777 บริเตนส่งกองทัพใหม่โดยมีจอห์น เบอร์กอยน์ (John Burgoyne) เป็นผู้บังคับบัญชาให้ยกลงใต้จากแคนาดาและแยกอาณานิคมนิวอิงแลนด์ ทว่า ฮาวไม่สนับสนุนเบอร์กอยน์ แต่นำกองทัพของเขาในอีกการทัพหนึ่งต่อกรุงฟิลาเดลเฟีย เมืองหลวงฝ่ายปฏิวัติ เบอร์กอยน์หมดกำลังบำรุง ถูกล้อมและยอมจำนนในเดือนตุลาคม 1777

ความปราชัยของบริเตนที่ซาราโทกา (Saratoga) มีผลใหญ่หลวง ฝรั่งเศสและสเปนได้จัดหาอาวุธ เครื่องกระสุนและกำลังบำรุงอื่นให้ชาวอาณานิคมอย่างลับ ๆ ตั้งแต่เดือนเมษายน 1776 บัดนี้ฝรั่งเศสเข้าสู่สงครามอย่างเป็นทางการในปี 1778 โดยลงนามพันธมิตรทางทหารซึ่งรับรองเอกราชของสหรัฐ บริเตนตัดสินใจยอมเสียอาณานิคมทางเหนือ และกู้อดีตอาณานิคมทางใต้ กำลังบริเตนโดยมีชาลส์ คอร์นวอลลิส (Charles Cornwallis) เป็นผู้บังคับบัญชายึดจอร์เจียและเซาท์แคโรไลนา ยึดกองทัพอเมริกาได้ที่ชาลส์ตัน เซาท์แคโรไลนา ยุทธศาสตร์นี้อาศัยการก่อการกำเริบของลอยัลลิสต์ (Loyalist) ติดอาวุธจำนวนมาก แต่มีผู้มาเข้าร่วมน้อยเกินไป ในปี 1779 สเปนเข้าร่วมสงครามเป็นพันธมิตรกับฝรั่งเศสภายใต้สนธิสัญญาตระกูล (Pacte de Famille) โดยเจตนายึดยิบรอลตาร์และอาณานิคมบริติชในแคริบเบียน บริเตนประกาศสงครามต่อสาธารณรัฐดัตช์ในปี 1780

ในปี 1781 หลังปราชัยอย่างเด็ดขาดสองครั้งที่คิงส์เมาน์เทนและคาวเพนส์ คอร์นวอลลิสถอยไปเวอร์จิเนียโดยตั้งใจอพยพ ชัยทางเรืออย่างเด็ดขาดของฝรั่งเศสในเดือนกันยายนตัดทางหนีของบริเตน กองทัพร่วมฝรั่งเศส-อเมริกาโดยมีเคาต์รอช็องโบ (Count Rochambeau) และวอชิงตันเป็นผู้นำล้อมกองทัพบริติชที่ยอร์กทาวน์ เมื่อเห็นว่าไม่มีการช่วยเหลือและสถานการณ์ป้องกันไม่อยู่ คอร์นวอลลิสยอมจำนนในเดือนตุลาคม และทหารถูกจับเป็นเชลยประมาณ 8,000 คน

วิกในบริเตนคัดค้านฝ่ายข้างมากทอรีนิยมสงครามในรัฐสภาอย่างยาวนาน ทว่า ความปราชัยที่ยอร์กทาวน์ทำให้วิกเป็นฝ่ายเหนือกว่า ต้นปี 1782 พวกเขาลงมติยุติปฏิบัติการบุกทั้งหมดในทวีปอเมริกาเหนือ แต่สงครามกับฝรั่งเศสและสเปนยังดำเนินต่อ โดยบริเตนชนะทั้งสองประเทศระหว่างการล้อมใหญ่ยิบรอลตาร์ นอกเหนือจากนี้ พวกเขาชนะฝรั่งเศสทางเรือหลายครั้งโดยที่เด็ดขาดที่สุด คือ ยุทธนาวีที่ซานต์ (Battle of the Saintes) ในแคริบเบียนปีเดียวกัน วันที่ 3 กันยายน 1783 คู่สงครามลงนามสนธิสัญญากรุงปารีสซึ่งยุติสงคราม บริเตนตกลงรับรองเอกราชของสหรัฐเหนือดินแดนโดยมีขอบเขตคร่าว ๆ อยู่ที่แคนาดาทางเหนือ ฟลอริดาทางใต้และแม่น้ำมิสซิสซิปปีทางตะวันตก แม้การเข้ามีส่วนเกี่ยวข้องของฝรั่งเศสมีผลชี้ขาดต่อสาเหตุของเอกราชอเมริกา แต่ได้ดินแดนเพียงเล็กน้อย และมีปัญหาหนี้สินมหาศาล สเปนได้อาณานิคมฟลอริดาของบริเตนและเกาะมินอร์กา แต่ไม่สามารถชิงยิบรอลตาร์คืนซึ่งเป็นเป้าหมายหลัก ฝ่ายดัตช์มีแต่เสีย โดยถูกบังคับให้ยกดินแดนบางส่วนให้บริติช

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม