# บัตเตอร์นัตสควอช

| บัตเตอร์นัตสควอช |
| --- |
| บัตเตอร์นัตสควอชสุก |
| ชนิด | *Cucurbita moschata* |
| ต้นกำเนิดลูกผสม | 'กูสเนก สควอช' × 'ฮับบาร์ด สควอช' |
| ผู้ปรับปรุงพันธุ์ | ชาร์ล เลกเก็ตต์ |
| ต้นกำเนิด | ปี 1940 เมืองสโตว รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา |

บัตเตอร์นัตสควอชผ่าตามยาว แสดงให้เห็นเมล็ด
ฟักทองบัตเตอร์นัต (ชื่อออสเตรเลีย)
**บัตเตอร์นัตสควอช** (*Cucurbita moschata*) หรือที่ชาวออสเตรเลียและนิวซีแลนด์รู้จักกันในชื่อ **ฟักทองบัตเตอร์นัต** หรือ **แกรมมา** เป็นฟักทองเทศที่เติบโตเป็นเถา รสชาติหวาน มัน คล้าย ๆ กับฟักทอง มีสีเหลืองอ่อนและส้ม โดยที่แกนเมล็ดอยู่ด้านล่างของผล เมื่อผ่าออกมาแล้ว จะค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีส้มเข้มขึ้นและจะมีรสหวานขึ้น เป็นแหล่งของไฟเบอร์, วิตามินซี, แมกนีเซียม และโพแทสเซียม ทั้งยังอุดมไปด้วยวิตามินเอ

ถึงแม้ว่าโดยแท้จริงแล้วบัตเตอร์สควอชจะเป็นผลไม้ แต่ก็มักนำมาใช้แทนผักโดยกระบวนการต่าง ๆ อยู่บ่อยครั้ง เช่น อบ, โซเต (ผัด), ปิ้ง, ปูว์เร ส่วนจำพวกที่นำมาทำเป็นซุปหรือบด มักทำในหม้ออบ (casserole), ขนมปัง, มัฟฟิน และพาย

## ประวัติ

ที่เป็นที่นิยมอย่างแพร่หลายในยุคนั้น รู้จักกันในชื่อ บัตเตอร์นัตวัลธัม ที่มาจากวัลธัม แมสซาชูเซตส์ ถูกผสมขึ้นโดยโรเบิร์ต อี. ยัง ส่วนโดโรธี เลกเกตต์ ได้นำบัตเตอร์นัตวัลธัม มาพัฒนาต่อกับสามีคนล่าสุด ชาร์ล เลกเกตต์ในช่วงปี 1940 ณ เมืองสโตว รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา และต่อมาได้นำไปเสนอที่ Waltham Field Station เธอยังได้บอกที่มาของชื่อไว้ด้วยว่า "ละมุนดั่งเนย หวานเหมือนถั่ว"

## การนำมาปรุงอาหาร

หนึ่งในวิธีปรุงที่ใช้กันมากที่สุดคือการอบ ก่อนอบ ก็จะผ่าบัตเตอร์สควอชตามยาว (ในภาพ) ทาด้วยน้ำมันบาง ๆ หรือวางบนน้ำที่เทลงไปในกระทะเล็กน้อย นำด้านที่ผ่าคว่ำลงไปบนถาด และอบเป็นเวลา 45 นาทีหรือจนกว่าจะนุ่ม เมื่ออบแล้ว สามารถนำมาปรุงอาหารในแบบอื่น ๆ ได้อีกหลายวิธี

บัตเตอร์นัตสควอช (สด)| คุณค่าทางโภชนาการต่อ 100 g (3.5 oz) |
| --- |
| พลังงาน | 188 kJ (45 kcal) |
|  |
| **คาร์โบไฮเดรต** | 11.69 g |
| ใยอาหาร | 2 g |
|  |
|  |
| **ไขมัน** | 0.1 g |
|  |
|  |
| **โปรตีน** | 1 g |
|

| วิตามินและแร่ธาตุ |
| --- |
|  |
|  |
| **วิตามิน** | **ปริมาณ%DV**† |
| วิตามินเอ เทียบเท่าเบต้าแคโรทีน | 59% 532 μg39%4226 μg |
| ไทอะมีน (บี1) | 8% 0.1 mg |
| ไรโบฟลาวิน (บี2) | 2% 0.02 mg |
| ไนอะซิน (บี3) | 8% 1.2 mg |
| กรดแพนโทเทนิก (บี5) | 8% 0.4 mg |
| วิตามินบี6 | 9% 0.154 mg |
| โฟเลต (บี9) | 7% 27 μg |
| วิตามินซี | 23% 21 mg |
| วิตามินอี | 10% 1.44 mg |
|  |
|  |
|  |
| **แร่ธาตุ** | **ปริมาณ%DV**† |
| แคลเซียม | 4% 48 mg |
| เหล็ก | 4% 0.7 mg |
| แมกนีเซียม | 8% 34 mg |
| แมงกานีส | 9% 0.202 mg |
| ฟอสฟอรัส | 3% 33 mg |
| โพแทสเซียม | 12% 352 mg |
| สังกะสี | 1% 0.15 mg |

 |
|

---

Link to USDA Database entry |
| †เปอร์เซ็นต์ประมาณการโดยใช้คำแนะนำของสหรัฐอเมริกาสำหรับผู้ใหญ่ สำหรับโพแทสเซียมใช้การประมาณการตามคำแนะนำของผู้เชี่ยวชาญจาก National Academies  |

หากนำมาทำเป็นผลไม้ ก็จะนำมาปอกเปลือก หักกิ่ง และคว้านเมล็ดออก ซึ่งไม่ค่อยนำมารับประทานในรูปแบบนี้เท่าใดนัก อย่างไรก็ดี เมล็ดนั้นยังใช้ได้อีก ไม่ว่าจะดิบหรืออบแล้ว และเปลือกก็ยังใช้ได้เมื่ออบแล้ว

### ออสเตรเลีย

ในออสเตรเลีย บัตเตอร์สควอชนั้นถือว่าเป็นฟักทอง และสามารถใช้แทนกับฟักทองชนิดอื่น ๆ ได้

### แอฟริกาใต้

ในแอฟริกาใต้ บัตเตอร์สควอชมักนำมาทำเป็นซุปหรือนำไปย่างทั้งผล บัตเตอร์สควอชย่างมักจะปรุงด้วยเครื่องเทศ เช่น จันทร์เทศและซินนามอน หรือยัดไส้ (เช่น ปวยเล้งและเฟตา) ก่อนจะห่อฟอยล์แล้วย่าง

บัตเตอร์สควอชย่างมักจะถูกเสิร์ฟเป็นเครื่องเคียงกับเบรส (*braais*, บาร์บีคิว) และเสิร์ฟเป็นซุปเป็นจานหลัก

### นิวซีแลนด์

บัตเตอร์ัทสควอชถูกนำเข้ามาในนิวซีแลนด์ในปี 1950 โดย พี่น้องอาเธอร์และเดวิด แฮร์ริสันที่เป็นคนเพาะปลูกต้นไม้และชาวสวนในตลาดของ โอตากิ นิวซีแลนด์

## ดูเพิ่ม

* บิสค์

## อ้างอิง