# จีอี แอโรสเปซ

เจเนอรัล อิเล็กทริก|  |
| อาคารสำนักงานใหญ่ที่อีเวนเดล โอไฮโอ |
| ชื่อทางการค้า | จีอี แอโรสเปซ |
| ชื่อเดิม | * แอร์คราฟต์ แก๊ส เทอร์ไบน์ ดิวิชัน
* เจเนอรัล อิเล็กทริก แอร์คราฟต์ เอนจินส์
* จีอี เอวิเอชัน
 |
| ประเภท | มหาชน |
| การซื้อขาย | * เอ็นวายเอสอี: GE
* S&P 100 ชิ้นส่วน
* S&P 500 ชิ้นส่วน
 |
| อุตสาหกรรม | อากาศยาน |
| ก่อนหน้า | เจเนอรัลอิเล็กทริก |
| ก่อตั้ง | 1917 (1917) |
| สำนักงานใหญ่ | อีเวนเดล รัฐโอไฮโอ สหรัฐอเมริกา |
| บุคลากรหลัก | เอช. ลอว์เรนซ์ คัลป์ จูเนียร์ (Chair & ซีอีโอ) |
| รายได้ |  US$38.7 billion (2024) |
| รายได้จากการดำเนินงาน |  US$7.62 billion (2024) |
| รายได้สุทธิ |  US$6.56 billion (2024) |
| สินทรัพย์ |  US$123.1 billion (2024) |
| ส่วนของผู้ถือหุ้น |  US$19.3 billion (2024) |
| พนักงาน | 53,000 (2024) |
| บริษัทในเครือ | * อาวิโอ
* ซีเอฟเอ็ม อินเตอร์เนชันแนล (50%)
* โคลิบเรียม แอ็ดดิทีฟ
* เดาตี พรอพเพลเลอร์ส
* เอนจิน อัลไลแอนซ์ (50%)
* จีอี แอโรสเปซ รีเซิร์ช
* จีอี เอวิเอเชิน ซิสเต็มส์
* จีอี ฮอนด้า แอโร เอนจินส์ (50%)
* ยูนิซัน อินดัสตรีส์
* วอลเตอร์ แอร์คราฟต์ เอนจินส์
 |
| เว็บไซต์ | www.geaerospace.com |
| **เชิงอรรถ / อ้างอิง** |

**บริษัท เจเนอรัล อิเล็กทริก (General Electric Company)** ดำเนินธุรกิจภายใต้ชื่อทางการค้า **จีอี แอโรสเปซ (GE Aerospace)** เป็นบริษัทผู้ผลิตเครื่องยนต์อากาศยาน สัญชาติสหรัฐอเมริกา โดยมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เมืองอีเวนเดล รัฐโอไฮโอ ใกล้เมืองซินซินแนติ บริษัทเป็นผู้สืบสิทธิ์ตามกฎหมาย (legal successor) ของเจเนอรัล อิเล็กทริกดั้งเดิม ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1892 ต่อมาเจเนอรัล อิเล็กทริก ได้แยกกิจการออกเป็น 3 บริษัทอิสระ ระหว่างเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2021 ถึงเมษายน ค.ศ. 2024 และเริ่มใช้ชื่อทางการค้าใหม่ว่า "จีอี แอโรสเปซ" หลังจากที่ได้แยกธุรกิจด้านสุขภาพและพลังงานออกไป

จีอี แอโรสเปซ ไม่เพียงแต่ผลิตเครื่องยนต์ภายใต้ชื่อของตนเองเท่านั้น แต่ยังร่วมมือกับผู้ผลิตรายอื่นเพื่อพัฒนาและผลิตเครื่องยนต์ร่วมกันด้วย หนึ่งในความร่วมมือที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดของจีอี คือ ซีเอฟเอ็ม อินเตอร์เนชันแนล ผู้จัดหาเครื่องยนต์อากาศยานรายใหญ่ที่สุดในโลก ซึ่งเป็นบริษัทร่วมทุนแบบถือหุ้นคนละครึ่งระหว่างจีอี แอโรสเปซ และซาฟราน แอร์คราฟต์ เอนจินส์ ของฝรั่งเศส

ในตลาดเครื่องยนต์อากาศยาน จีอี แอโรสเปซ มีคู่แข่งหลัก ได้แก่ แพรตต์ แอนด์ วิทนีย์ และ โรลส์-รอยซ์

## ความเป็นมา

### ระยะแรกเริ่ม

บริษัท เจเนอรัล อิเล็กทริก (General Electric) มีประวัติยาวนานในด้านการพัฒนากังหันไอน้ำ ย้อนหลังไปถึงช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยในปี ค.ศ. 1903 บริษัทได้ว่าจ้าง แซนฟอร์ด อเล็กซานเดอร์ มอสส์ ซึ่งเป็นผู้เริ่มต้นการพัฒนาระบบเทอร์โบชาร์จเจอร์ การพัฒนานี้นำไปสู่เที่ยวบินที่ทำลายสถิติหลายครั้งภายในสิบปีต่อมา แม้ในช่วงแรกการบินที่ระดับความสูงมากจะยังไม่ใช่สิ่งสำคัญ แต่ในช่วงเวลาก่อนสงครามโลกครั้งที่สองระบบซุปเปอร์ชาร์จเจอร์กลายเป็นอุปกรณ์มาตรฐานบนเครื่องบินทหารแทบทุกลำ ในเวลานั้นจีอีถือว่าเป็นผู้นำระดับโลกในเทคโนโลยีนี้ ขณะที่บริษัทอื่น ๆ ยังเน้นการใช้ซุปเปอร์ชาร์จเจอร์แบบกลไก ที่ขับเคลื่อนโดยตรงจากเครื่องยนต์ จีอีกลับลงทุนพัฒนาอย่างจริงจังในระบบเทอร์โบที่ขับด้วยไอเสียซึ่งให้สมรรถนะที่สูงกว่า

### จุดเริ่มต้นของเครื่องยนต์เจ็ต

จากผลงานที่โดดเด่นนี้จีอีจึงกลายเป็นผู้นำหลักในอุตสาหกรรมการพัฒนาเครื่องยนต์เจ็ต เมื่อแฟรงก์ วิทเทิล แสดงต้นแบบเครื่องยนต์ดับบลิว.1 ต่อ พลเอกแฮป อาร์โนลด์ ในปี ค.ศ. 1941 จีอีจึงได้รับสิทธิ์การผลิตเครื่องยนต์ ดับบลิว.1 ในเดือนกันยายน และมีการจัดส่งต้นแบบเครื่องยนต์บางส่วนมายังสหรัฐอเมริกาเพื่อศึกษา ก่อนที่จะนำมาปรับปรุงให้เหมาะสมกับการผลิตในประเทศภายใต้ชื่อรุ่นว่า ไอ-เอ

ต่อมาจีอีได้เริ่มผลิตเครื่องยนต์รุ่นปรับปรุงใหม่อย่างรวดเร็ว ได้แก่รุ่นไอ-16 (ต่อมาเรียกว่ารุ่นเจ31) ซึ่งเริ่มผลิตในปริมาณจำกัดเมื่อปี ค.ศ. 1942 และรุ่น ไอ-40 (ต่อมาเรียกว่ารุ่น เจ33) ซึ่งทรงพลังกว่าเดิมมาก และเริ่มผลิตในปี 1944 ซึ่งเครื่องยนต์รุ่นเจ33 นี้เองที่กลายเป็นเครื่องยนต์หลักของเครื่องบินขับไล่เจ็ตแบบแรกของสหรัฐฯ ที่พร้อมรบจริง ได้แก่ พี-80 ชูตติงสตาร์

### โครงสร้างการผลิตในยุคแรก

ในช่วงแรกการพัฒนาเครื่องยนต์เจ็ตของจีอีกระจายอยู่ในสองโรงงานคือ เมืองซีราคิวส์ รัฐนิวยอร์ก ซึ่งเคยใช้ผลิตกังหันไอน้ำ และเมืองลินน์ รัฐแมสซาชูเซตส์ ซึ่งเดิมใช้พัฒนาซุปเปอร์ชาร์จเจอร์ แต่ในเวลาต่อมางานด้านเครื่องยนต์เจ็ตถูกย้ายมารวมศูนย์ที่โรงงานลินน์ เมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1945 โรงงานลินน์ได้รับการตั้งชื่อใหม่ว่า "ฝ่ายเครื่องยนต์กังหันแก๊สอากาศยาน (Aircraft Gas Turbine Division)"

อย่างไรก็ตามจีอีก็ไม่สามารถผลิตเครื่องยนต์ได้เพียงพอกับความต้องการของกองทัพบกและกองทัพเรือในช่วงสงคราม จึงมีการมอบหมายให้อัลลิสันเอนจินส์ ผลิตเครื่องยนต์ ไอ-40 (เจ33) เพิ่มเติมในปี 1944 หลังสงครามสิ้นสุดลงกองทัพบกได้ยกเลิกคำสั่งซื้อเครื่องยนต์ เจ33 ที่ผลิตโดยจีอีและโอนสายการผลิตทั้งหมดไปให้ อัลลิสัน ขณะเดียวกันโรงงานที่ซีราคิวส์ก็ถูกสั่งปิดลง

### การเติบโตของธุรกิจด้านทหารและพลเรือน

การเปลี่ยนแปลงทางธุรกิจดังกล่าวทำให้เกิดข้อถกเถียงภายในบริษัท ว่าควรจะดำเนินธุรกิจเครื่องยนต์อากาศยานต่อไปหรือไม่ อย่างไรก็ตามวิศวกรที่โรงงานเมือง ลินน์ยังคงเดินหน้าพัฒนาเครื่องยนต์รุ่นใหม่ คือ ทีจี-180 ซึ่งได้รับรหัสจากกองทัพสหรัฐฯว่า เจ35

ต่อมาในปี ค.ศ. 1946 รัฐบาลได้จัดสรรงบประมาณเพิ่มเติมเพื่อพัฒนาเวอร์ชันที่มีกำลังสูงขึ้น จากพื้นฐานเดิมของ ทีจี-180 โดยใช้รหัสว่า ทีจี-190 เครื่องยนต์รุ่นนี้พัฒนาไปสู่รุ่นที่มีชื่อเสียงอย่างมากในเวลาต่อมา คือ รุ่น เจ47 ซึ่งมีความต้องการสูงจากหลายโครงการของเครื่องบินทหารเพื่อรองรับการผลิตที่เพิ่มขึ้น จีอีจึงได้เปิด โรงงานผลิตแห่งที่สองที่เมืองอีเวนเดล รัฐโอไฮโอ ใกล้เมืองซินซินแนติ ยอดการผลิตของรุ่น เจ47 มีมากถึง 30,000 เครื่อง ก่อนที่สายการผลิตจะยุติลงในปี ค.ศ. 1956

การพัฒนาเครื่องยนต์รุ่น เจ47 ต่อมาได้พัฒนาเป็นรุ่น เจ73 และจากนั้นก็กลายเป็นรุ่นที่มีกำลังมากยิ่งขึ้นอย่างรุ่น เจ79 ซึ่งกลายเป็น “ความสำเร็จครั้งที่สอง” ของจีอี โดยเครื่องยนต์รุ่น เจ79 ถูกผลิตมากถึง 17,000 เครื่องในหลายประเทศทั่วโลก ทีมวิศวกรของจีอีและล็อคฮีดร่วมกันพัฒนาเครื่องยนต์ เจ79 และเครื่องบินขับไล่ความเร็วเหนือเสียง เอฟ-104 (มัค 2) ได้รับรางวัล Collier Trophy ปี 1958 สำหรับความสำเร็จด้านเทคนิคอันยอดเยี่ยมในวงการการบิน หลังจากนั้นจีอียังมีความสำเร็จอื่นๆตามมาอีกมากมาย เช่น เครื่องยนต์เทอร์โบชาฟต์ ที58 และ ที64 เครื่องยนต์เทอร์โบเจ็ตขนาดเล็ก เจ85 และเครื่องยนต์เทอร์โบแฟนรุ่นประสิทธิภาพสูง เอฟ404

ปี ค.ศ. 1961 จีอีได้เริ่มต้นโครงการวิจัยและพัฒนาที่สำคัญที่สุดโครงการหนึ่งของบริษัทนั่นคือเครื่องยนต์ จีอี1 (ในชื่อเดิมคือ X101) ซึ่งเป็นเครื่องต้นแบบของแก๊สเจเนอเรเตอร์พื้นฐาน (basic gas generator) ซึ่งประกอบด้วยคอมเพรสเซอร์ ห้องเผาไหม้ และกังหัน โดยออกแบบมาเพื่อให้สามารถต่อเติมด้วยชิ้นส่วนอื่นๆในภายหลัง เช่น พัดลม ระบบหัวเผาเสริมแรง หรืออุปกรณ์ควบคุมทิศทางแรงขับ

โครงการนี้นำเทคโนโลยีล้ำสมัยหลายอย่างมาใช้ เช่น คอมเพรสเซอร์ขนาดเล็กที่สามารถปรับองศาครีบคงที่ได้ ห้องเผาไหม้แบบวงแหวน การพัฒนาระบบระบายความร้อนของกังหัน และวัสดุขั้นสูงสำหรับใช้ในโครงการวิจัยของรัฐบาลสหรัฐฯ รัฐบาลสหรัฐฯ ได้ให้การสนับสนุนในช่วงเริ่มต้นเพื่อใช้ จีอี1 ในการผลิตเครื่องยนต์ เจ97

การออกแบบและเทคโนโลยีจาก จีอี1 มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาเครื่องยนต์หลายรุ่นต่อมา ได้แก่ จีอี1/6 ต่อยอดเป็นเครื่องยนต์ ทีเอฟ39 หรือ จีอี4 สำหรับเครื่องบินโดยสารเหนือเสียง โบอิง 2707 และ จีอี9 สำหรับโครงการเครื่องบินทิ้งระเบิดพิสัยไกลของกองทัพอากาศสหรัฐฯ (Advanced Manned Strategic Aircraft) ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นเครื่องยนต์ เอฟ101 สำหรับเครื่องบินทิ้งระเบิด บี-1

เครื่องยนต์รุ่น เอฟ101 ในภายหลังได้รับการพัฒนาต่อยอดเป็นรุ่น เอฟ110 ใช้ในเครื่องบินขับไล่หลากหลายรุ่น เช่น เอฟ-16, เอฟ-15 และร่วมมือกับฝรั่งเศสพัฒนาเป็นเครื่องยนต์พลเรือนรุ่นสำคัญคือ ซีเอฟเอ็ม อินเตอร์เนชันแนล ซีเอฟเอ็ม56 ซึ่งใช้อย่างแพร่หลายในเครื่องบินโดยสารทั่วโลก

เครื่องยนต์รุ่น ทีเอฟ39 เป็นเครื่องยนต์เทอร์โบแฟนแบบบายพาสสูง (high-bypass) รุ่นแรกที่เข้าสู่สายการผลิตจริง เครื่องยนต์รุ่นนี้ถูกส่งเข้าประกวดในโครงการพัฒนาเครื่องบิน ซี-5 กาแลคซี ในปี ค.ศ. 1964 สุดท้ายในปี 1965 ข้อเสนอของจีอีก็ได้รับการคัดเลือกเป็นผู้ชนะในรอบสุดท้าย ความสำเร็จนี้นำไปสู่การพัฒนาเครื่องยนต์พลเรือนรุ่นหนึ่งคือซีเอฟ6 ซึ่งถูกเสนอให้ใช้ในโครงการของล็อกฮีด แอล-1011 และ แมคดอนเนลล์ดักลาส ดีซี-10 แม้ว่าล็อคฮีดจะภายหลังเปลี่ยนมาใช้เครื่องยนต์ Rolls-Royce RB211 แต่ ดีซี-10 ยังคงเลือกใช้รุ่น ซีเอฟ6 และประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก จากจุดนั้นเอง ซีเอฟ6 จึงกลายเป็นเครื่องยนต์ยอดนิยมในอากาศยานขนาดใหญ่หลายรุ่น รวมถึง โบอิง 747

### ปัจจุบัน

เครื่องยนต์จีอีเอนเอ็กซ์ ติดตั้งกับ โบอิง 787-9 ดรีมไลเนอร์
จีอีและคู่แข่งอย่างโรลส์-รอยซ์ ได้รับการคัดเลือกจากโบอิง ให้เป็นผู้จัดหาเครื่องยนต์สำหรับ เครื่องบินโดยสารรุ่นใหม่ 787 โดยข้อเสนอของฝั่งจีอี คือเครื่องยนต์จีอีเอนเอ็กซ์ (GEnx) ซึ่งเป็นการพัฒนาต่อยอดจากรุ่น จีอี90 นอกจากนี้จีอีเอนเอ็กซ์ยังเป็นเครื่องยนต์เพียงรุ่นเดียวที่ใช้กับ โบอิง 747-8 อีกด้วย

วันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 2022 จีอีได้ประกาศเปลี่ยนชื่อเป็น"จีอี แอโรสเปซ" พร้อมทั้งระบุว่าบริษัทจะกลายเป็นผู้สืบสิทธิ์โดยตรงของบริษัทจีอี หลังจากการแยกตัวของบริษัทย่อยทั้งหมดเสร็จสิ้น ตามแผนดังกล่าว จีอี แอโรสเปซ จะถือครองเครื่องหมายการค้าและโลโก้ของจีอีและจะทำหน้าที่ให้สิทธิการใช้แบรนด์จีอีแก่บริษัทอื่น ได้แก่ จีอีเฮลท์แคร์ และ จีอีเวอร์โนวา

## ผลิตภัณฑ์

### เครื่องยนต์เทอร์โบเจ็ต

เจเนอรัล อิเล็กทริก เจ79

| รุ่น | แรงขับ |
| --- | --- |
| เจเนอรัล อิเล็กทริก ไอ-เอ | 1,250 lbf (5.6 kN) |
| เจเนอรัล อิเล็กทริก เจ31 | 1,650 lbf (7.3 kN) |
| เจเนอรัล อิเล็กทริก เจ33 | 4,600 lbf (20 kN) |
| เจเนอรัล อิเล็กทริก เจ35 | 5,600 lbf (25 kN) |
| เจเนอรัล อิเล็กทริก เจ47 | 5,970 lbf (26.6 kN) |
| เจเนอรัล อิเล็กทริก เจ79 | 11,870 lbf (52.8 kN) |
| เจเนอรัล อิเล็กทริก ซีเจ805 | 11,650 lbf (51.8 kN) |
| เจเนอรัล อิเล็กทริก เจ85 | 2,400–5,000 lbf (11–22 kN) |
| เจเนอรัล อิเล็กทริก ซีเจ610 | 3,100 lbf (14 kN) |

### เครื่องยนต์เทอร์โบแฟน

เจเนอรัล อิเล็กทริก เอฟ110
CFM International CFM56, พัฒนาร่วมกับ Safran Aircraft Engines
เจเนอรัล อิเล็กทริก จีอี90

| รุ่น | แรงขับ |
| --- | --- |
| เจเนอรัล อิเล็กทริก ซีเจ805-23 | 11,650 lbf (51.8 kN) |
| เจเนอรัล อิเล็กทริก ซีเอฟ700 | 4,200 lbf (19 kN) |
| เจเนอรัล อิเล็กทริก ทีเอฟ39 | 43,300 lbf (193 kN) |
| เจเนอรัล อิเล็กทริก ซีเอฟ6 | 41,500 lbf (185 kN) |
| เจเนอรัล อิเล็กทริก เอฟ101 | 17,390 lbf (77.4 kN) |
| เจเนอรัล อิเล็กทริก ทีเอฟ34 | 9,275 lbf (41.26 kN) |
| เจเนอรัล อิเล็กทริก ซีเอฟ34 | 9,220 lbf (41.0 kN) |
| เจเนอรัล อิเล็กทริก เอฟ404 | 11,000 lbf (49 kN) |
| ซีเอฟเอ็ม อินเตอร์แนชนัล ซีเอฟเอ็ม56 | 24,000–21,580 lbf (106.8–96.0 kN) |
| เจเนอรัล อิเล็กทริก เอฟ110 | 17,155 lbf (76.31 kN) |
| เจเนอรัล อิเล็กทริก เอฟ118 | 19,000 lbf (85 kN) |
| เจเนอรัล อิเล็กทริก วายเอฟ120 | 23,500 lbf (105 kN) |
| CFE CFE738 | 5,900 lbf (26 kN) |
| เจเนอรัล อิเล็กทริก จีอี90 | 81,000–115,000 lbf (360–510 kN) |
| เจเนอรัล อิเล็กทริก เอฟ414 | 13,000 lbf (58 kN) |
| จีอี ฮอนดะ เอชเอฟ120 | 2,050 lbf (9.1 kN) |
| General Electric/Rolls-Royce F136 | 25,000 lbf (110 kN) |
| Engine Alliance GP7200 | 81,500 lbf (363 kN) |
| เจเนอรัล อิเล็กทริก จีอีเอนเอ็กซ์ | 69,800 lbf (310 kN) |
| ซีเอฟเอ็ม อินเตอร์แนชนัล แอลอีเอพี | 32,160 lbf (143.1 kN) |
| General Electric Passport | 17,745–18,920 lbf (78.93–84.16 kN) |
| เจเนอรัล อิเล็กทริก จีอี9เอ็กซ์ | 110,000 lbf (490 kN) |
| General Electric Affinity | 16,000–20,000 lbf (71–89 kN) |

### เครื่องยนต์เทอร์โบพร็อพ

เจเนอรัล อิเล็กทริก ที31
เจเนอรัล อิเล็กทริก จีอี36

| รุ่น | กำลัง |
| --- | --- |
| เจเนอรัล อิเล็กทริก ที31 | 2,300 hp (1,700 kW) |
| เจเนอรัล อิเล็กทริก ที700 | 1,735 hp (1,294 kW) |
| เจเนอรัล อิเล็กทริก เอช80 | 800 hp (600 kW) |
| General Electric Catalyst | 1,300 hp (970 kW) |

### เครื่องยนต์พร็อพแฟน

| รุ่น | แรงขับ |
| --- | --- |
| เจเนอรัล อิเล็กทริก จีอี36 | 25,000 lbf (110 kN) |

### เครื่องยนต์เทอร์โบชาฟต์

เจเนอรัล อิเล็กทริก ที700

| รุ่น | กำลัง |
| --- | --- |
| เจเนอรัล อิเล็กทริก ที58 | 1,250 hp (930 kW) |
| เจเนอรัล อิเล็กทริก ที64 | 4,330 hp (3,230 kW) |
| เจเนอรัล อิเล็กทริก ที700 | 1,622 hp (1,210 kW) |
| เจเนอรัล อิเล็กทริก จีอี38 | 7,500 hp (5,600 kW) |

### กังหันสำหรับอุตสาหกรรมและทางทะเล

เจเนอรัล อิเล็กทริก แอลเอ็ม6000

| รุ่น | กำลัง |
| --- | --- |
| General Electric LM500 | 4.5 MW (6,000 hp) |
| General Electric LM1500 | 7.4 MW (9,900 hp) |
| General Electric LM1600 | 15 MW (20,000 hp) |
| General Electric LM2500 | 25–35 MW (34,000–47,000 hp) |
| General Electric LM5000 | 35 MW (47,000 hp) |
| General Electric LM6000 | 41–52 MW (55,000–70,000 hp) |
| General Electric LM9000 | 65 MW (87,000 hp) |
| General Electric LMS100 | 100 MW (130,000 hp) |

## อ้างอิง