# మద్రాస్ ప్రెసిడెన్సీలో బానిసత్వం

బ్రిటిష్ రాజ్ సమయంలో మద్రాస్ ప్రెసిడెన్సీలో బానిసత్వం జనాభాలో దాదాపు 20% మందిని ప్రభావితం చేసింది. మద్రాసు ప్రెసిడెన్సీ బ్రిటిష్ ఇండియా పరిపాలనా ఉపవిభాగం (ప్రెసిడెన్సీ) . దాని అత్యధిక స్థాయిలో, దక్షిణ భారతదేశం చాలా ప్రాంతాలను అధ్యక్ష పదవి కలిగి ఉండేది. భూస్వాములు ప్రధానంగా ఉన్నత కుల వ్యక్తులు. దిగువ కులాలకు చెందిన వారు తమ భూమికి బదులుగా డబ్బు అప్పు తీసుకొని, ఎగవేతకు గురైనప్పుడు, వారు రుణ బానిసత్వ జీవితంలోకి ప్రవేశించారు. 1930లో మొత్తం జనాభాలో బానిసలు 12.2% ఉన్నారు.

బానిసత్వం, జనాభా నమూనాలు జిల్లాలను బట్టి మారుతూ ఉండేవి. బానిసత్వాన్ని నిరోధించడానికి బాల కార్మికులను నిరోధించడానికి 1811,1812, 1823 లలో వివిధ చట్టాలు ఆమోదించబడ్డాయి, అయితే బానిస వ్యాపారం భారత బానిసత్వ చట్టం, 1843 తో మాత్రమే ముగిసింది, బానిసల అమ్మకం 1862లో కొత్త భారత శిక్షాస్మృతి ప్రకారం నేరపూరిత నేరంగా మారింది.

## అధ్యక్ష పదవి

1877లో మద్రాసు ప్రావిన్స్ లో కరువు సహాయ పంపిణీ
మద్రాసు ప్రెసిడెన్సీ లేదా మద్రాసు ప్రావిన్స్ అని కూడా పిలువబడే ఫోర్ట్ సెయింట్ జార్జ్ ప్రెసిడెన్సీ, బ్రిటిష్ ఇండియా యొక్క పరిపాలనా ఉపవిభాగం (ప్రెసిడెన్సీ) . దాని అత్యధిక స్థాయిలో, ప్రెసిడెన్సీలో దక్షిణ భారతదేశం చాలా భాగం, మొత్తం భారత రాష్ట్రమైన తమిళనాడు, ఆంధ్రప్రదేశ్, కేరళ, కర్ణాటక, తెలంగాణ, ఒడిశా, కేంద్రపాలిత ప్రాంతమైన లక్షద్వీప్ ఉన్నాయి. 1639లో, ఇంగ్లీష్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ మద్రాసపట్నం గ్రామాన్ని కొనుగోలు చేసింది, ఒక సంవత్సరం తరువాత మద్రాసు ప్రెసిడెన్సీకి పూర్వగామి అయిన ఫోర్ట్ సెయింట్ జార్జ్ ఏజెన్సీని స్థాపించింది, అయితే 1600ల ప్రారంభం నుండి మచిలీపట్నం ఆర్మగాన్ వద్ద కంపెనీ కర్మాగారాలు ఉండేవి. ఈ సంస్థ 1652లో ప్రెసిడెన్సీగా అప్‌గ్రేడ్ చేయబడింది, తర్వాత 1655లో దాని మునుపటి స్థితికి తిరిగి వచ్చింది. 1684లో దీనిని తిరిగి ప్రెసిడెన్సీగా పెంచారు, ఎలిహు యేల్ అధ్యక్షుడిగా నియమించబడ్డారు. 1785లో పిట్స్ ఇండియా చట్టంలోని నిబంధనల ప్రకారం, మద్రాసు తూర్పు ఇండియా కంపెనీ స్థాపించిన మూడు ప్రావిన్సులలో ఒకటిగా మారింది. ఆ తరువాత, ఈ ప్రాంత అధిపతిని "ప్రెసిడెంట్" అని కాకుండా "గవర్నర్" గా మార్చారు. కలకత్తా గవర్నర్ జనరల్‌కు అధీనమయ్యారు, ఈ బిరుదు 1947 వరకు కొనసాగింది.

## నమూనా

మిరస్దార్లు లేదా భూస్వాములు సాధారణంగా ఉన్నత కులాలకు చెందినవారు. దిగువ కుల వ్యక్తులు వివాహ ఖర్చులు, గృహనిర్మాణం లేదా వ్యవసాయ ఖర్చుల కోసం మిరాసదార్ల నుండి తమ ఆస్తులకు బదులుగా డబ్బు అప్పుగా తీసుకున్నారు. డిఫాల్ట్ అయినప్పుడు, వారు శ్రమ ద్వారా రుణాన్ని తిరిగి చెల్లించవలసి ఉంటుంది. తరతరాలుగా రుణగ్రస్తులు, వారి యజమానుల మధ్య వంశపారంపర్య సంబంధాలు కొనసాగాయి, ఇది బానిసత్వానికి దారితీసింది. హిందువులు. ముస్లింల మధ్య బానిసత్వం నమూనా కూడా మారుతూ ఉంది. ముస్లింలు సాధారణంగా ఉత్తర భారతదేశంలో మాదిరిగానే మార్కెట్‌ను నడిపారు. ముస్లిం పాలకులు ఎక్కువగా ఉన్న ప్రెసిడెన్సీలోని ట్రిప్లికేన్ (ఆధునిక చెన్నైలో) 1790లలో మహిళలు, పిల్లలను విక్రయించే బానిస మార్కెట్‌ను కలిగి ఉంది. మొదట్లో వెల్లలార్స్ మాత్రమే మిరాసి అధికారాలు ఉన్నాయి, కానీ ఈ ఆచారం తరువాతి హిందూ రాజవంశాలలో అభివృద్ధి చేయబడింది. బ్రిటిష్ వారు తమ ఆధిపత్యాన్ని ఏర్పరచుకునే సమయానికి, అంటరానివారిని మినహాయించి దాదాపు అన్ని కులాలు ఈ రకమైన యాజమాన్య హక్కులను కలిగి ఉన్నాయి. అనేక మిరాసీ హక్కులను బ్రాహ్మణులకు ఉచితంగా ఇవ్వడం లేదా మత సంస్థల సహాయం కోసం వేరుచేయడం జరిగింది; ఇతర వాటాలు అమ్ముడయ్యాయి.

1858 నాటి ఫోర్ట్ సెయింట్ జార్జ్ పెయింటింగ్
మిరాసి హక్కులు పాలించిన ప్రాంతాలలో నివసించిన పరైయర్లందరూ బానిసత్వంలో నివసిస్తున్నారని ఫ్రాన్సిస్ వైట్ ఎల్లిస్ గమనించాడు, దానిని అతను 'విలేనేజ్' అని పిలిచాడు. పరైయన్లు కుల సోపానక్రమంలో అట్టడుగున ఉన్నారు, వారు అంటరానివారు, పరైచేరి అని పిలవబడే సమాజం వెలుపల వివిక్త ప్రాంతాలలో ఉంచబడ్డారు . వారు పూర్తి చేసిన శ్రమకు, వారు ధాన్యం డబ్బులో వివిధ రకాల చెల్లింపులకు అర్హులు. స్కావెంజర్లు, వాచ్‌మెన్, దూతలు వంటి వివిధ దిగువ స్థానాల్లో పట్టణానికి వారు అందించిన సేవలకు కూడా వారికి పరిహారం చెల్లించబడింది.

అధ్యక్ష పదవిలోని వివిధ జిల్లాల మధ్య బానిసత్వం యొక్క నమూనా మారుతూ ఉండేది, అలాగే భూమితో కార్మికులను విక్రయించడం కూడా దక్షిణ ఆర్కాట్, కోయంబత్తూరులలో, బానిసలను ఎవరికైనా విక్రయించవచ్చు. కోయంబత్తూరులో, 19వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో బానిసత్వం ప్రధానంగా రుణ ఆధారితంగా ఉండేది. త్రికోనోపోలీలో భూమితో పాటు బానిసలను విక్రయించారు. భూమి లేదా బానిసలతో మాత్రమే దాసులను విక్రయించడానికి నిర్దిష్ట నమూనా లేదని టిన్నెవెల్లీ కలెక్టర్ 1919లో నివేదించారు. బానిసలను భూమితో విక్రయించారని తరువాత గమనించబడింది, ఇది దాస్యం అని పిలవబడే పరిస్థితికి దగ్గరగా ఉంటుంది. ఇతర ఎస్టేట్లకు బానిసలను విక్రయించడం చాలా అరుదైన తంజావూరు కూడా ఇదే విధమైన నమూనా గమనించబడింది. మదురైలో బానిసత్వం 1819 లోనే క్రమంగా క్షీణించింది. కొంతమంది బానిసలు, విముక్తి తరువాత ప్రెసిడెన్సీ సైన్యం సిపాయిలు చేరారు. విముక్తి తర్వాత కొంతమంది బానిసలు ప్రెసిడెన్సీ సైన్యంలో సిపాయిలుగా చేరారు. మసులిపట్నం, గంజాం వంటి ప్రెసిడెన్సీ ఉత్తర ప్రాంతాలలో, వ్యవసాయ బానిసత్వం తక్కువగా ఉంది. తెలుగు మాట్లాడే జిల్లాల్లో, బానిసలు మూడు రకాలుగా ఉండేవారు - జమీందార్లకు సేవకులు , ముస్లింలకు సేవకులు & భూమికి కట్టుబడి ఉండే కార్మికులు.

## పంపిణీ

1841లో బానిసత్వంపై లా కమిషన్ నివేదికలో పల్లర్లు, పరియార్గా వర్గీకరించబడిన సంఖ్యల ఆధారంగా బానిసల సంఖ్యపై సూచిక గణాంకాలు ఉన్నాయి. దక్షిణ ఆర్కోట్లో, 1819లో బానిసల సంఖ్య 17,000, జనాభాలో ఇది 4% కంటే తక్కువ. తంజావూరు ఈ సంఖ్య ఎక్కువగా ఉండగా, మదురైలో తక్కువ ఉన్నట్లు నివేదించబడింది. టిన్నెల్వేలీ కలెక్టర్ మొత్తం జనాభాలో 38% మంది బానిసలుగా ఉన్నట్లు నివేదించారు. త్రికోనోపోలీలో, కలెక్టర్ జిల్లాలోని తడి ప్రాంతాలలో 10,000 మంది బానిసలు, పొడి ప్రాంతాలలో 600 మంది బానిసలు ఉన్నారని అంచనా వేశారు. నెల్లూరు, బానిస జనాభా 1827లో మొత్తం జనాభాలో 14.6%, 1930లో 16%. 1930లో మొత్తం జనాభాలో బానిసలు 12.2% గా ఏర్పడ్డారు.

స్లేవ్ ట్రేడ్ ఫెలోనీ యాక్ట్ 1811, బ్రిటిష్ భూభాగంలోకి బానిసలను దిగుమతి చేసుకున్నందుకు నేరపూరిత శిక్షను సృష్టించింది. బాల కార్మికులను నిరోధించడానికి 1823లో ప్రతిపాదిత నిబంధనలు ఉన్నాయి. 1833లో, బానిసత్వ నిర్మూలన చట్టం రాయల్ ఆమోదాన్ని పొందింది, అయితే ఈ చట్టం "ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ స్వాధీనంలో ఉన్న ఏ భూభాగానికీ, లేదా సిలోన్ ద్వీపం లేదా సెయింట్ హెలెనా ద్వీపానికి విస్తరించలేదు". 1843 నాటి చట్టం V చివరకు భారతదేశంలో బానిస వ్యాపారాన్ని ముగించింది, ఇది 1862లో కొత్త భారత శిక్షాస్మృతి కింద చేర్చబడింది.

## మూలాలు