# ஈரான் – ஈராக் போர்

| ஈரான்-ஈராக் போர்
 |
| --- |
|  ஈரானியப் போர்வீரன்
 |
|

|  |  |
| --- | --- |
| நாள் | செப்டம்பர் 22, 1980 – ஆகஸ்ட் 20, 1988
 |
| இடம் | பாரசிக வளைகுடா, ஈரான்-ஈராக் எல்லை |
|  | தோல்வியற்ற நிலை; சாதிக்கப்பட்ட ஈராக் தோல்வி; ஈரானின் செயல்முறைத் தோல்வி
 |
| நிலப்பகுதி மாற்றங்கள் | status quo ante bellum
 |

 |
| பிரிவினர் |
|  ஈரான்
 குர்திஸ்தான் நாட்டுப்பற்றாளர் கூட்டமைப்பு
 |  ஈராக்

---

 அரபு நாடுகளின் படைகளும் தன்னார்வலர்களும்.
 |
| தளபதிகள், தலைவர்கள் |
|  ரூகொல்லா கொமெய்னி  Abolhassan Banisadr  அலி காமெனி  Akbar Hashemi Rafsanjani  Mostafa Chamran **†** |  சதாம் உசேன்  Ali Hassan al-Majid Massoud Rajavi
 |
| பலம் |
| 600,000 soldiers, 100,000 to 150,000 Pasdaran and Basij, 100,000 militia, 1,000 tanks, 4,000 armored vehicles, 7,000 artillery pieces, 747 aircraft, 750 helicopters
 | 850,000 in 1980, 1,500,000 by 1988, 3,500 tanks, 8,630 armored vehicles, 12,330 artillery pieces, 3000+ aircraft, 1900+ helicopters
 |
| இழப்புகள் |
| 500,000-1,000,000 படையினர்/போராளிகள்/பொதுமக்கள் கொலை (அதிகாரபூர்வ மதிப்பீடு) பொருளாதார இழப்பு= US$500 பில்லியன்
 | 500,000-750,000 படையினர்/போராளிகள்/மக்கள் கொலை அல்லது காயம் பொருளாதார இழப்பு= US$500 பில்லியன்
 |

**ஈரான்-ஈராக்கு போர்** என்பது ஈரான் மற்றும் ஈராக்கு ஆகிய நாடுகளுக்கு இடையில் செப்டம்பர் 1980 முதல் ஆகத்து 1988 வரை நீடித்த ஓர் ஆயுதச் சண்டை ஆகும். ஈரான் மீது ஈராக்கு படையெடுத்ததுடன் செயல் ஈடுபாடுடைய எதிர்ப்புகள் தொடங்கின. கிட்டத்தட்ட எட்டு ஆண்டுகளுக்கு நீடித்தன. இரு பக்கத்தினரும் ஐக்கிய நாடுகள் பாதுகாப்பு அவையின் தீர்மானம் 598-ஐ ஏற்றுக் கொள்ளும் வரை சண்டை நீடித்தது. 1979 ஈரானியப் புரட்சிக்குத் தலைமை தாங்கிய ரூகொல்லா கொமெய்னி ஈராக்கிற்கு இந்த புதிய ஈரானிய சித்தாந்தத்தை ஏற்றுமதி செய்வதை தடுப்பதற்கான தேவையை ஈரானுக்கு எதிரான தாக்குதலுக்கான முதன்மையான காரணமாக ஈராக்கு கொண்டிருந்தது. ஈராக்கின் பாத்திய அரசாங்கமானது அலுவல் பூர்வமாக மதச் சார்பற்றதாகவும், ஆனால் சன்னி முசுலிம்களைப் பெரும்பான்மையினராகவும் கொண்டிருந்தது. சியா முசுலிம்களைப் முதன்மையாகக் கொண்டிருந்த ஓர் இறையியல் அரசான ஈரான் பாத்திய அரசாங்கத்திற்கு எதிராக ஈராக்கின் சியா பெரும்பான்மையினரைத் திரட்டுவதன் மூலம் ஈராக்கில் மதப் பிரிவு பதட்டங்களை தனக்கு அனுகூலமாகப் பயன்படுத்தும் என சதாம் உசேனின் ஈராக்கியத் தலைவர்கள் மத்தியில் அச்சங்களும் இருந்தன. பாரசீக வளைகுடாவில் முதன்மையான சக்தியாக ஈரானை இடம் மாற்றவும் ஈராக்கு விரும்பியது. இசுலாமியப் புரட்சிக்கு முன்னர் இது ஓர் அடையக் கூடிய இலக்காகப் பார்க்கப்படவில்லை. ஏனெனில், பகலவி ஈரானின் பொருளாதாரம் மற்றும் இராணுவ முதன்மை நிலை, மேலும் ஐக்கிய அமெரிக்கா மற்றும் இசுரேலுடன் அந்நாட்டுக்கு இருந்த நெருக்கமான உறவு முறைகள் இருந்தன.

இரு நாடுகளுக்கு இடையிலான எல்லைப் பிரச்சினைகளின் ஒரு நீண்ட காலம் நீடித்திருந்த வரலாற்றின் தொடர்ச்சியாக ஈரான்-ஈராக்கு போர் நடைபெற்றது. 1975-ஆம் ஆண்டின் அல்சியேர்சு ஒப்பந்தத்தில் ஈரானுக்குத் தான் விட்டுக் கொடுத்த சாட் அல் அராப் ஆற்றின் கிழக்குக் கரையை மீண்டும் கைப்பற்ற ஈராக்கானது இந்த வரலாற்றின் விளைவாகத் திட்டமிட்டது. சண்டை வெடித்ததைத் தொடர்ந்து ஈரானில் இருந்த அரேபியப் பிரிவினைவாதிகளுக்கான ஈராக்கிய ஆதரவான அதிகரித்தது. விவாதத்திற்குரியதாக இருந்தாலும், ஈரானின் அரேபியரைப் பெரும்பான்மையாகக் கொண்டிருந்த கூசித்தான் மாகாணத்தை இணைக்க சதாமுக்கு எண்ணம் இருந்திருக்கலாம் என்றும் குறிப்பிடப்பட்டது.

இசுலாமியப் புரட்சிக்குப் பிந்தைய ஈரானின் குழப்பத்தைத் தனக்கு அனுகூலமாகப் பயன்படுத்தலாம் என நம்பியது, மிகப் பலவீனமடைந்திருந்த ஈரானுக்கு எதிராக ஒரு தீர்க்கமான வெற்றியைப் பெறலாம் என்று எதிர்பார்த்தது ஆகியவற்றை ஈராக்கியத் தலைமையானது கொண்டிருந்த அதே நேரத்தில், ஈராக்கிய இராணுவமானது மூன்று மாதங்களுக்கு மட்டுமே போர்க் களத்தில் முன்னேற்றங்களைக் கண்டது. திசம்பர் 1980 வாக்கில் ஈராக்கியப் படையெடுப்பானது நிறுத்தி வைக்கப்பட்டது. ஈரானிய இராணுவமானது ஈராக்கியர்களுக்கு எதிராக உத்வேகம் பெறத் தொடங்கியது. சூன் 1982 வாக்கில் அனைத்து இழந்த நிலப்பரப்புகளையும் ஈரான் மீண்டும் கைப்பற்றியது. போருக்கு முந்தைய எல்லைக் கோடுகளுக்கு அப்பால் ஈராக்கியப் படைகளைப் பின் வாங்கச் செய்ததற்குப் பிறகு ஐக்கிய நாடுகள் பாதுகாப்பு மன்றத்தின் தீர்மானம் 514-ஐ ஈரான் நிராகரித்தது. ஈராக்கு மீது படையெடுப்பைத் தொடங்கியது. ஈராக்கிய நிலப்பரப்பிற்குள் இதைத் தொடர்ந்து வந்த ஈரானியத் தாக்குதலானது ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு நீடித்தது. 1988-ஆம் ஆண்டின் நடுப் பகுதியில் ஈராக்கு போரை தனக்குச் சதகமான நிலைக்குக் கொண்டு வந்தது. ஒரு தொடர்ச்சியான, முக்கியமான எதிர்த் தாக்குதல்களை இறுதியாகத் தொடங்கியது. இரு பக்கத்தினருக்கும் வெற்றி தோல்வியற்ற நிலையில் போர் முடிவதற்கு இறுதியாக இது வழி வகுத்தது.

எட்டாண்டுகளாக போரால் ஏற்பட்ட சோர்வு, பொருளாதாரப் பேரழிவு, குறைந்து போன போருக்கான மனப்பான்மை, இராணுவ ரீதியில் இரு பக்கத்தினருக்கும் வெற்றி தோல்வியற்ற நிலை, ஈரானியப் போர் வீரர்கள் மற்றும் குடிமக்கள் மீது ஈராக்கியப் படைகளால் பேரழிவு ஆயுதங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டது குறித்த பன்னாட்டு சமூகத்தின் செயல்படாமை, மேலும் ஈரான்-ஐக்கிய அமெரிக்கா இடையிலான அதிகரித்து வந்த இராணுவப் பதட்டங்கள் ஆகிய அனைத்தும் ஐக்கிய நாடுகள் பாதுகாப்பு அவையால் ஏற்படுத்தப்பட்ட ஒரு போர் நிறுத்தத்தை ஈரான் ஒப்புக் கொள்வதில் முடிவடைந்தன. மொத்தமாக ஈரான்-ஈராக்கு போரின் போது சுமார் 5 இலட்சம் பேர் கொல்லப்பட்டனர். இந்த இழப்புகளில் பெரும் பங்கினர் ஈரானியர்களாக இருந்தனர். தெற்கு குர்திசுதானில் இதே காலகட்டத்தில் நடத்தப்பட்ட அன்பல் இராணுவ நடவடிக்கையில் கொல்லப்பட்ட தசம ஆயிரக்கணக்கான குடிமக்களைத் தவிர்த்தது மேலே குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையாகும். இப்போர் முடிவுக்கு வந்ததானது இழப்பீடுகள் பெறுவதிலோ அல்லது எல்லைகள் மாற்றம் அடைவதிலோ முடிவடையவில்லை. இரு பக்கத்தினருக்கும் ஏற்பட்ட ஒட்டு மொத்த பொருளாதார நிதி இழப்புகளானவை ஐஅ$1 டிரில்லியன் (₹71.5 டிரில்லியன்)-க்கும் அதிகமாக இருக்கும் என்று நம்பப்படுகிறது. இரு நாடுகளிலும் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க எண்ணிக்கையிலான சார்பாண்மைப் படைகளும் செயல்பாட்டில் இருந்தன. ஈரானில் இருந்த ஈராக்கிய-அரேபிய பிரிவினைவாதப் போராளிகளுக்கு ஈராக்கு ஆதரவளித்தது. குறிப்பாக, ஈரானின் எதிர்ப்புக்கான தேசிய அவையால் இவர்கள் ஆதரிக்கப்பட்டனர். இதே நேரத்தில், ஈரான் ஈராக்கிய குர்த்து மக்களுடன் ஒரு கூட்டணியை நிறுவியது. ஈரானுக்கு முதன்மையாக குர்திசுதான் சனநாயகக் கட்சி மற்றும் குர்திசுதானின் தேசப்பற்று ஒன்றியம் ஆகியவை ஆதரவளித்தன. போரின் போது ஐக்கிய அமெரிக்கா, ஐக்கிய இராச்சியம், சோவியத் ஒன்றியம், பிரான்சு, இத்தாலி, யுகோசுலாவியா மற்றும் அரேபிய நாடுகளில் பெரும்பாலானவற்றிடம் இருந்து ஏராளமான நிதி, அரசியல் மற்றும் இராணுவ உபகரண உதவிகளை ஈராக்கு பெற்றது. ஒப்பீட்டளவில் ஈரான் தனித்து விடப்பட்டிருந்த அதே வேளையில், சிரியா, லிபியா, வட கொரியா, சீனா, தெற்கு யேமன், பாக்கித்தான், கியூபா மற்றும் இசுரேல் ஆகிய நாடுகளிடம் இருந்து குறிப்பிடத்தக்க அளவிலான நிதி உதவியை ஈரான் பெற்றது.

இரு பிரிவினராலும் பயன்படுத்தப்பட்ட உத்திகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு இந்தப் போரானது முதலாம் உலகப் போருடன் ஒப்பிடப்பட்டது. அரணாக்கப்பட்ட தற்காப்புக் கோடுகள் நெடுகிலும் முள் கம்பிகளால் பாதுகாக்கப்பட்ட பெரிய அளவிலான பதுங்கு குழிப் போர் முறை, போர் வீரர்களால் இயக்கப்பட்ட இயந்திரத் துப்பாக்கி நிலைகள், சுரிகை சண்டைகள், ஈரானிய மனித அலைத் தாக்குதல்கள், வேதியியல் ஆயுதங்களை ஈராக்கு விரிவாகப் பயன்படுத்தியது மற்றும் குடிசார் இலக்குகள் மீது வேண்டுமென்றே நடத்தப்பட்ட தாக்குதல்கள் உள்ளிட்டவை இந்த உத்திகளில் அடங்கும். ஈரானிய சியா இசுலாமிய சூழலில் ஒழுங்கமைவு செய்யப்பட்ட கொள்கைக்காக உயிர்த் தியாகம் செய்வது குறித்த கருத்தாடல்களானவை பரவலாக மனித அலைத் தாக்குதல்களானவை பயன்படுத்தப்படுவதற்கு வழி வகுத்தன. போரின் வினை எதிர்வினை மீது ஒரு நீடித்த தாக்கத்தை இவ்வாறாக இந்த கருத்தாடல்கள் ஏற்படுத்தின.

## பின்னணி

### ஈரான்–ஈராக்கு உறவுமுறைகள்

1975-இல் அல்சியேர்சு ஒப்பந்தத்தின் போது முகம்மத் ரிசா ஷா பஹ்லவி, கோவாரி பௌமெதியேன் மற்றும் சதாம் உசேன் ஆகியோருக்கிடையிலான (இடமிருந்து வலமாக) ஒரு சந்திப்பு
ஏப்ரல் 1969-இல் ஈரான் 1937-ஆம் ஆண்டு ஒப்பந்தத்திலிருந்து சாட் அல் அராப் ஆறு மீதான பிரச்சனை காரணமாக விலகியது. சாட் அல் அராப் ஆற்றைப் பயன்படுத்தும் போது ஈராக்கிற்குத் தாங்கள் செலுத்தி வந்த சாலைக் கட்டணங்களைச் செலுத்துவதை ஈரானியக் கப்பல்கள் நிறுத்தின. உலகம் முழுவதும் உள்ள கிட்டத்தட்ட அனைத்து ஆற்றை எல்லைகளும் *தல்வேக்* (தாழ்வான நிலம்) நெடுகிலேயே ஓடுகின்றதனாலும், சாட் அல் அராப் ஆற்றைப் பயன்படுத்திய பெரும்பாலான கப்பல்கள் ஈரானியக் கப்பல்களாக இருந்ததாலும் 1937-ஆம் ஆண்டு ஒப்பந்தமானது ஈரானுக்கு அநீதி இழைக்கக் கூடியதாக உள்ளதாக ஈரானின் சா வாதிட்டார். ஈரானிய நகர்வுக்கு எதிராகப் போர் தொடுப்போம் என ஈராக்கு அச்சுறுத்தியது. ஆனால், 24 ஏப்ரல் 1969 அன்று ஈரானியப் போர்க் கப்பல்களால் பாதுகாப்புப் பெற்ற (இணைந்த அர்வந்த் நடவடிக்கை) ஓர் ஈரானியக் கச்சா எண்ணெய்க் கப்பல் சாட் அல் அராப் ஆற்றைக் கடந்தது. இராணுவ ரீதியாகப் பலவீனமான அரசாக இருந்த ஈராக்கு பதிலுக்கு எதையும் செய்யவில்லை. குறிப்பிடத்தக்க அளவுக்கு இரத்தம் சிந்துதலைக் கண்டதும், 1975-ஆம் ஆண்டின் அல்சியேர்சு ஒப்பந்தம் கையொப்பமிடப்படும் வரை நீடித்திருந்ததுமான கடுமையான ஈராக்கிய-ஈரானிய பதட்ட காலத்தின் தொடக்கத்தை 1937-ஆம் ஆண்டின் ஒப்பந்தத்தில் இருந்து ஈரான் விலகியது குறித்தது.

ஈரான் மற்றும் ஈராக்கிய அரசாங்கங்களுக்கு இடையிலான உறவுமுறையானது 1978-இல் குறுகிய காலத்திற்கு முன்னேற்றமடைந்தது. ஈராக்கிய அரசாங்கத்திற்கு எதிராக சோவியத்துகளுக்கு ஆதரவான ஓர் ஆட்சிக் கவிழ்ப்புக்கான திட்டங்களை ஈராக்கில் இருந்த ஈரானிய முகவர்கள் கண்டறிந்த போது முன்னேற்றமடைந்தது. இந்தத் திட்டம் குறித்து தகவல் தெரிவிக்கப்பட்ட போது தனது இராணுவ அதிகாரிகளில் தசமக் கணக்கானவர்களை மரண தண்டனைக்கு உட்படுத்த சதாம் உசேன் ஆணையிட்டார். இணக்கத்தின் ஓர் அறிகுறியாக ஈரானிய ஷாவுக்கு எதிரான மத குருக்களின் நாடு கடந்து வாழ்ந்த தலைவரான ரூகொல்லா கொமெய்னியை ஈராக்கில் இருந்து வெளியேற்றினார்.

### ஈரானியப் புரட்சிக்குப் பிறகு

ஈரானின் இசுலாமியப் புரட்சி மற்றும் ஒட்டு மொத்த இசுலாமுக்கான ஒரு படையாக அதன் தோற்றம் ஆகியவற்றால் ஈராக்கு மற்றும் ஈரானுக்கு இடையிலான பதற்றங்களானவை அதிகரித்தன. ஈராக்கின் அரேபியத் தேசியவாதத்தில் இருந்து இது வேறுபட்டதாக இருந்தது. சாட் அல் அராப் ஆற்றை மீண்டும் கைப்பற்றும் குறிக்கோள்கள் ஈராக்குக்கு இருந்த போதிலும் ஈராக்கிய அரசாங்கமானது தொடக்கத்தில் ஈரானியப் புரட்சியை வரவேற்றதாகத் தெரிகிறது. ஈரானியப் புரட்சியானது சா முகம்மத் ரிசா ஷா பஹ்லவியைப் பதவியில் இருந்து தூக்கி எறிந்தது. இவர் இரு பிரிவினராலும் பொதுவான எதிரியாகப் பார்க்கப்பட்டார். 1980 முழுவதும் ஈரான்-ஈராக் எல்லை நெடுகிலும் தொடர்ச்சியான சண்டைகள் ஏற்பட்டன. தமது எல்லை மற்றும் வான்வெளியை வரம்பு மீறியதாக குறைந்தது 544 நிகழ்வுகளை பொது வெளியில் ஈராக்கும், குறைந்தது 797 விதிமீறல்களை ஈரானும் குறிப்பிட்டன.

பாத்திய அரசாங்கத்தைப் பதவியில் இருந்து தூக்கி எறியுமாறு ஆயத்துல்லா ரூகொல்லா கொமெய்னி ஈராக்கியர்களுக்கு அழைப்பு விடுத்தார். பகுதாதுவில் இது குறிப்பிடத்தக்க சினத்தை ஏற்படுத்தியது. கொமெய்னியின் அழைப்பு இருந்த போதிலும், 17 சூலை 1979 அன்று ஈரானியப் புரட்சியைப் புகழ்ந்து ஓர் உரையைச் சதாம் உசேன் ஆற்றினார். தத்தமது உள்நாட்டு விவகாரங்களில் தலையிடாததை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஓர் ஈராக்கிய-ஈரானிய நட்புக்கு அழைப்பு விடுத்தார். சதாம் உசேனின் இந்த உரையை நிராகரித்து ஈராக்கில் இசுலாமியப் புரட்சிக்கு கொமெய்னி அழைப்பு விடுத்த போது சதாம் எச்சரிக்கையடைந்தார். ஈரானின் புதிய இசுலாமிய நிர்வாகமானது பகுதாதுவில் ஒரு பகுத்தறிவு அற்றதாகவும், பாத்திய அரசாங்கத்தின் இருப்பிற்கு அச்சுறுத்தலாகக் கருதப்பட்டது. குறிப்பாக பாத் கட்சியானது இயல்பில் மதச்சார்பற்றதாக இருந்தது. ஈராக்கில் இருந்த அடிப்படைவாத சியா இயக்கத்திற்கு எதிராக நட வடிக்கைகளை எடுத்து ஓர் அச்சுறுத்தலை ஏற்படுத்தியது. சியா மதகுருமார்களானவர்கள் ஈராக்கிற்குள் ஈரானின் கூட்டாளிகளாகத் திகழ்ந்தனர். அவர்கள் ஒடுக்கப்பட்டதாகக் கொமெய்னி எண்ணினார்.

1 ஏப்ரல் 1980 அன்று ஈரானுடனான ஆதரவு உறவுமுறைகளையுடைய ஓர் ஈராக்கிய இசுலாமியக் குழுவான இசுலாமிய தவா கட்சியானது ஓர் உயர்நிலை பாத்திய நபரும், ஈராக்கின் துணைப் பிரதமருமான தாரிக் ஆசிசை அரசியல் கொலை செய்ய முயற்சித்தது. 30 மார்ச் அன்று "தவா கட்சியில் உறுப்பினராக இருப்பது என்பது தண்டனைக்குரிய குற்றம்" என்று அறிவித்ததற்கு எதிர் வினையாக இம்முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டது. இம்முயற்சி தோல்வியில் முடிந்தது. மாறாக பல குடிமக்கள் கொல்லப்படுவதில் முடிவடைந்தது. ஈரானின் ஆதரவு பெற்ற ஒரு குழுவால் நடத்தப்பட்ட இந்தத் தோல்வியடைந்த அரசியல் கொலைத் திட்டமானது ஈரான் மீதான படையெடுப்புக்கான ஈராக்கின் காரணங்களில் ஒன்றாக அமைந்தது. தவா இயக்கத்தின் மக்கள் முகமாகப் பார்க்கப்பட்ட ஓர் ஈராக்கிய சியா மதகுருவான முகம்மது பக்கீர் அல்-சதர், அவருடைய சகோதரியுடன் மரண தண்டனைக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டுமென்ற ஆணையானது ஈராக்கின் உடனடி எதிர் வினையாக இருந்தது. 30 ஏப்ரல் அன்று இலண்டனில் இருந்த ஈரானியத் தூதரகம் மீது ஒரு தாக்குதலை ஈராக்கு ஒருங்கிணைத்திருந்தது.

போரில் சதாமின் முதன்மையான குறிக்கோளானது அல்சியேர்சு ஒப்பந்தத்தில் தான் "தவறு" எனக் கருதியதை சரியாக்கும் அவரது விருப்பத்தில் இருந்து தோன்றியிருக்கலாம் என்று கருதப்படுகிறது. மேலும், பிராந்திய சக்தியாக உருவாகும் தனது விருப்பத்தை இறுதியாக அடைய வேண்டியும் அவருக்கு எண்ணம் இருந்திருக்கலாம் என்று குறிப்பிடப்பட்டது. "அரபு உலகத்தின் தலைவராக" உள்ள எகிப்தை இடம் மாற்றி விட்டு பாரசீக வளைகுடா மீது ஆதிக்க அரசியலைச் செலுத்துவது என்பது சதாமின் குறிக்கோள் எனக் குறிப்பிடப்பட்டது. புரட்சி, பொருளாதாரத் தடைகள் மற்றும் பன்னாட்டு அளவில் தனித்து விடப்பட்டது ஆகியவற்றின் காரணமாக ஈரானின் அதிகரித்து வந்த பலவீனங்களை அவர் கண்டார். 1975-இல் ஈரானுடனான அவரது தோல்வியிலிருந்து ஈராக்கின் இராணுவத்தில் சதாம் கடுமையாக முதலீடு செய்திருந்தார். சோவியத் ஒன்றியம் மற்றும் பிரான்சிடம் இருந்து பெருமளவிலான ஆயுதங்களை வாங்கினார். 1973 மற்றும் 1980-க்கு இடையில் மட்டுமே ஈராக்கு 1,600 பீரங்கி வண்டிகள் மற்றும் துருப்புக்களுக்கான போக்குவரத்து வாகனங்களையும், 200-க்கும் மேற்பட்ட சோவியத் தயாரிப்பு விமானங்களையும் வாங்கியது என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

1980 வாக்கில் ஈராக்கு 2.42 இலட்சம் போர் வீரர்களைக் கொண்டிருந்தது. அரபு உலகத்தில் எகிப்துக்கு அடுத்து இரண்டாம் இடத்தில் இருந்தது. 2,350 பீரங்கி வண்டிகளையும், 340 போர் விமானங்களையும் கொண்டிருந்தது. 1974-1975-இல் தன்னை மன அமைதி குலையச் செய்த சக்தி வாய்ந்த ஈரானிய இராணுவம் பலவீனமடைவதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சதாம் உசேன் தாக்குவதற்கு தனக்கான சந்தர்ப்பத்தைக் கண்டார். இசுலாமியப் புரட்சியின் மூலம் ஏற்பட்ட அச்சுறுத்தலை ஒரு காரணமாகப் பயன்படுத்தினார். ஈரானிடம் போரை விரும்பும் பகட்டாவாரப் பேச்சு நடை காணப்பட்ட போதும் சூலை 1980-இல் ஈராக்கிய இராணுவ உளவுப் பிரிவானது "தற்போது உள்ள நிலையில் ஈராக்கிற்கு எதிராகப் பரவலான தாக்குதல் நடவடிக்கைகளைத் தொடங்கவோ அல்லது ஒரு பெருமளவிலான தாக்குதலுக்குத் தற்காத்துக் கொள்ளவோ ஈரானுக்கு எந்த ஒரு சக்தியும் இல்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது" என்று குறிப்பிட்டது. ஈராக்கியப் படையெடுப்புக்கு சில நாட்களுக்கு முன்னர் மற்றும் துரிதமாகப் பெரிதாகிக் கொண்டிருந்த எல்லை தாண்டிய துப்பாக்கிச் சூடுகளுக்கு மத்தியில் 14 செப்டெம்பர் அன்று ஈராக்கிய இராணுவ உளவுப் பிரிவானது "இராணுவ வீரர்களை இறக்கும் எதிரி அமைப்பானது எதிர்ப்புக்கான உள் நோக்கங்களைக் காட்டவில்லை, ஒரு மிகுந்த தற்காப்பு நிலையையே எடுப்பதாகத் தோன்றுகிறது" என மீண்டும் குறிப்பிட்டது.

முன்னர் பணி முறை இரகசியமாக இருந்த ஈராக்கிய ஆவணங்கள் வெளியிடப்படுவதற்கு முன்னர் எழுதிய அலிசுதர் பின்லன் போன்ற சில அறிஞர்கள் எல்லைப்புறச் சண்டைகள் மற்றும் ஈராக்கிய உள்நாட்டு விவகாரங்களில் ஈரான் தலையிட்டது ஆகியவை காரணமாக ஈரானுடனான ஒரு சண்டைக்குள் சதாம் உசேன் இழுக்கப்பட்டார் என்று வாதிட்டார். ஈராக்கிய உள்நாட்டு விவகாரங்களில் இருந்து ஈரானியர்கள் ஒதுங்கியிருக்க வேண்டும் என்ற ஓர் அரசியல் செய்தியை அனுப்புவதற்காக நடத்தப்பட்ட ஒரு வரம்புக்குட்பட்ட நடவடிக்கையாகவே அமெரிக்காவின் ஈராக்கியப் படையெடுப்பானது இருந்தது என 2003-இல் பின்லன் குறிப்பிட்டார். அதே நேரத்தில், கெவின் எம். உத்சு மற்றும் வில்லியம்சன் முர்ரேய் ஆகிய வரலாற்றாளர்கள் 2014-இல் குறிப்பிட்டதன் படி எஞ்சிய ஆதாரங்களானவை 1980-இல் "போருக்கான சாதகமான காரணத்தைச் சதாம் உசேன் தேடினார்" என பரிந்துரைப்பதாகக் குறிப்பிட்டனர்.

8 மார்ச் 1980 அன்று ஈராக்கில் இருந்து தன்னுடைய தூதரைத் திரும்பப் பெற்றுக் கொள்வதாக ஈரான் அறிவித்தது. தன்னுடைய தூதரக உறவு முறைகளைத் துணைத் தூதர் நிலைக்குக் குறைத்துக் கொள்வதாகக் குறிப்பிட்டது. ஈராக்கும் இதையே செய்ய வேண்டும் என்று குறிப்பிட்டது. அடுத்த நாள், ஈராக்கு ஈரானின் தூதரை வரவேற்கப்படாத நபர் என்று அறிவித்தது. 15 மார்ச்சுக்குள் ஈராக்கில் இருந்து அவர் திரும்பப் பெற்றுக் கொள்ளப்பட வேண்டும் எனக் குறிப்பிட்டது.

### ஈரானின் இராணுவ ஆயத்தங்கள்

புதிய புரட்சிகர நீதிமன்றத்தின் நீதிபதியான சதேக் கல்காலியால் ஆணையிடப்பட்ட ஏராளமான மரண தண்டனைகள் உட்பட பல அதிகாரிகள் நீக்கப்பட்டது மற்றும் ஈரானின் அமெரிக்க மற்றும் பிரித்தானியத் தயாரிப்பு உபகரணங்களுக்கான உதிரி பாகங்கள் பற்றாக்குறை ஆகியவை ஒரு காலத்தில் சக்தி வாய்ந்ததாக இருந்த ஈரானின் இராணுவத்தை முடக்கின. பெப்ரவரி மற்றும் செப்டம்பர் 1979-க்கு இடையில் ஈரானின் அரசாங்கமானது 85 மூத்த தளபதிகளை மரண தண்டனைக்கு உட்படுத்தியது. அனைத்து மேசர் செனரல்கள் மற்றும் பெரும்பாலான பிரிகேடியர் செனரல்களை முன் கூட்டிய ஓய்வுக்குக் கட்டாயப்படுத்தியது.

ஈரானிய அதிபரும், தலைமைத் தளபதியுமான அபோல் அசன் பனிசதர் ஒரு சிற்றுந்தில் பொருத்தப்பட்டுள்ள 106 மில்லி மீட்டர் மறு சுருள் அற்ற பீரங்கி வண்டி எதிர்ப்புத் துப்பாக்கியை ஆய்வு செய்கிறார்
செப்டெம்பர் 1980 வாக்கில் புரட்சிகர அரசாங்கமானது இராணுவத்தில் இருந்து அனைத்து நிலைகளையும் சேர்ந்த சுமார் 12,000 அதிகாரிகளை நீக்கியிருந்தது. ஈரானிய இராணுவத்தின் செயல்பாட்டுக் கொள்ளளவை இந்த நீக்குதல்களானவைப் பெருமளவுக்குக் குறைத்தன.

1978-இல் புரட்சி தொடங்குவதற்கு முன்னர் இராணுவ அறிவியல் துறை சார்ந்த பன்னாட்டு நிபுணர்கள் ஈரானின் ஆயுதப்படைகளானவை உலகின் ஐந்தாவது மிக சக்தி வாய்ந்தவை என்று கருதினர். ஆனால், ஈராக்குடனான போருக்கு முன்னர், சமீபத்தில் பலம் மிக்கதாக இருந்த ஈரானிய இராணுவமானது பல முக்கியமான வழிகளில் அதன் முந்தைய நிலையில் இல்லை. அனுபவம் வாய்ந்த நபர்களை இழந்ததால் கடுமையாகப் பலவீனமடைந்து இருந்தது. இராணுவத்தை விட்டு விலகும் வீதமானது 60%-ஐ அடைந்திருந்தது. அதிகாரிகளின் குழுவானது அழிவுக்கு உள்ளாகியிருந்தது. இதன் மிக உயர்ந்த திறன் வாய்ந்த இராணுவ வீரர்களும், விமானிகளும் நாடு கடத்தப்பட்டோ, சிறைப்படுத்தப்பட்டோ, மரண தண்டனைக்கு உட்படுத்தப்பட்டோ இருந்தனர். இப்படையெடுப்பு நடந்த போது பல விமானிகளும், அதிகாரிகளும் சிறையிலிருந்து விடுதலை செய்யப்பட்டனர் அல்லது ஈராக்கியர்களுடன் சண்டையிடுவதற்காக அவர்களது மரண தண்டனைகளிலிருந்து விலக்களிக்கப்பட்டனர். போர் முழுவதும் மனித வளமானது நாட்டிலிருந்து இவ்வாறு வெளியேறியதிலிருந்து ஈரான் என்றுமே முழுவதுமாக மீளவில்லை.

பல இளம் அதிகாரிகள் தளபதிகளாகப் பதவி உயர்த்தப்பட்டனர். போரின் முடிவில் அதிகார அமைப்பின் ஒரு பகுதியாக இராணுவமானது மிகப் பிணைக்கப்பட இது காரணமானது. இடைப்பட்ட வேளையில், இசுலாமியப் புரட்சிகரப் பாதுகாப்புப் படைகள் எனும் ஒரு புதிய துணை இராணுவ அமைப்பானது ஈரானில் முக்கியத்துவம் பெறத் தொடங்கியது. புதிய அதிகார அமைப்பைப் பாதுகாப்பதற்காகவும், இராணுவத்திற்கு சமமாகச் சேவையாற்றவும் இது உருவாக்கப்பட்டிருந்தது. *புரட்சிகரப் பாதுகாவலர்கள்* போராளிகளாகச் செயல்பட்ட மட்டுமே பயிற்றுவிக்கப்பட்டு இருந்தனர். ஈராக்கியப் படையெடுப்பைத் தொடர்ந்து ஏற்பட்ட தேவைக்குத் தகவமைத்துக் கொள்ளத் தடுமாறினார். தொடக்கத்தில் வழக்கமான இராணுவத்துடன் இணைந்து சண்டையிட மறுத்தனர். பல தோல்விகளுக்கு இது காரணமாக அமைந்தது. 1982-ஆம் ஆண்டு வரை இரு குழுக்களும் இணைந்த நடவடிக்கைகளைச் செயல்படுத்தத் தொடங்கவில்லை.

ஒரு மேற்கொண்ட துணை இராணுவப் போராளி அமைப்பானது இப்படையெடுப்புக்கு எதிர் வினையாக உருவாக்கப்பட்டது. பசிச் என்று பொதுவாக அறியப்பட்ட "2 கோடிப் பேரின் இராணுவம்" இதுவாகும். பசிச் வீரர்களுக்கு ஆயுதங்கள் மோசமான நிலையிலேயே வழங்கப்பட்டிருந்தன. 12 வயது முதல் 70 வயது வரை உடையவர்களை இது உறுப்பினர்களாகக் கொண்டிருந்தது. புரட்சிகரக் காவலர்களுடன் பொதுவாக இவர்கள் இணைந்து சண்டையிட்டனர். ஈராக்கியர்களுக்கு எதிராக மனித அலைத் தாக்குதல்கள் என்றழைக்கப்படும் மற்றும் பிற நடவடிக்கைகளைத் தொடங்கினர். புரட்சிகரப் பாதுகாவலர்களுக்குக் கீழ் நிலையில் இவர்கள் இருந்தனர். புரட்சிகரப் பாதுகாப்புப் படையின் தாக்குதல்களில் பயன்படுத்தப்பட்ட வீரர்களில் பெரும்பாலானவர்களாகப் பசிச் அமைப்பினர் இருந்தனர்.

இசுதீபன் பெல்லேதியேர் தன்னுடைய 1992-ஆம் ஆண்டு நூலான *ஈரான்-ஈராக்கு போர்: ஒரு வெற்றிடத்தில் அமளி* என்ற நூலில் பின்வருமாறு எழுதியுள்ளார்:

> மனித அலையானது மேற்குலகில் உள்ள பிரபல ஊடகங்கள் மற்றும் பல அறிஞர்கள் ஆகிய இரு பிரிவினர்களாலும் பெரிய அளவுக்குத் தவறாகப் புரிந்து கொள்ளப்படுகிறது. தனி நபர்களைப் பெருமளவில் கூட்டி, எதிரியை நோக்கிய திசையில் காட்டி, இவர்களைத் தாக்குங்கள் என்று ஈரானியர்கள் வெறுமனே சொல்லவில்லை. அலைகளானவை 22 வீரர்களைக் கொண்ட குழுவாக மேலே குறிப்பிட்டபடி இருந்தது [ஈரானின் தற்காப்புக்காக மக்களை வருமாறு கொமெய்னி அழைப்பு விடுத்ததற்கு எதிர் வினையாக ஒவ்வொரு மசூதியும் 22 தன்னார்வலர்களை ஒரு குழுவாக ஒருங்கிணைத்தது]. ஒவ்வொரு குழுவுக்கும் ஒரு தனிப் பணி வழங்கப்பட்டிருந்தது. தங்களது குறிக்கோள்களைச் சாதிப்பதற்காக இவர்கள் வேகமாக முன்னேறுவர். இவ்வாறாக எதிரிகளின் வரிசைகளுக்கு எதிராக ஒரு மனித அலை வருவதைப் போன்ற தோற்றத்தை இது ஏற்படுத்தியது.
>
>

புதிய அதிகார அமைப்பால் நிராகரிக்கப்பட்டு இருந்தாலும் சண்டையின் தொடக்கத்தில் ஈரான் இன்னும் குறைந்தது 1,000 செயல்பாட்டில் இருந்த பீரங்கி வண்டிகளையும், பல நூறு செயல்பாட்டிலிருந்த போர் விமானங்களையும் கொண்டிருந்தது. சேதமடைந்த உபகரணங்களில் இருந்து உதிரி பாகங்களை இவர்களால் பெற முடிந்தது. பீரங்கி வண்டிகள் மற்றும் போர் விமானங்கள் உள்ளிட்ட பல மேற்கொண்ட கனரக ஆயுதங்களை வாங்குவதிலிருந்து ஈரானைத் தொடர்ச்சியான பொருளாதாரத் தடைகளானவைப் பெருமளவுக்குக் கட்டுப்படுத்தியிருந்தன.

### ஈராக்கிய இராணுவ ஆயத்தங்கள்

ஈரானில் கூசித்தான் மாகாணத்தின் அமைவிடம். இதை இணைத்துக் கொள்ளத் தான் ஈராக்கு திட்டமிட்டிருந்தது.மேற்கொண்டு சாட் அல் அராப் ஆற்றைச் சுற்றியிருந்த பகுதியானது ஈராக்கிய ஆற்றைக் கடக்கும் உபகரணங்களுக்கு எந்த வித இடையூறையும் ஏற்படுத்தவில்லை. கர்கே மற்றும் காருன் ஆறுகளைச் சுற்றியிருந்த கடக்கும் புள்ளிகளில் ஈரானியத் தற்காப்புகளானவை ஆட்கள் குறைவாகவும், ஆறுகளானவை எளிதாகக் கடக்கப்படக்கூடியவை என்பதையும் ஈராக்கு சரியாகக் கருதியிருந்தது. கூசித்தான் மாகாணத்தில் இருந்த ஈரானியப் படைகளானவை புரட்சிக்கு முன்னர் இரு பிரிவுகளைக் கொண்டிருந்தன. அவை தற்போது மோசமான நிலையிலுள்ள ஆயுதங்களைக் கொண்டிருந்த, எண்ணிக்கை குறைவானவர்களுடன் இருந்த படையணிகளை, செயல்பாட்டில் இருந்த சில கம்பெனி அளவுடைய பீரங்கி வண்டிப் பிரிவுகளை மட்டுமே கொண்டிருந்தன என ஈராக்கிய உளவுத்துறைத் தகவலையும் பெற்றிருந்தது.

ஈராக்கியர்களுக்கு மன உறுத்தலாக இருந்தது ஈரானிய இசுலாமியக் குடியரசின் விமானப்படை (முன்னர் ஏகாதிபத்திய ஈரானிய விமானப்படை) மட்டும் தான். பல முக்கியமான விமானிகள் மற்றும் தளபதிகள் நீக்கப்பட்டு இருந்த போதும், உதிரி பாகங்கள் கிடைக்கப் பெறாமல் இருந்த போதும், உள்ளூர்க் கிளர்ச்சிகளின் போது விமானப்படையானது அதன் சக்தியைக் காட்டி இருந்தது. கழுகு வளை நக நடவடிக்கை என்று பெயரிடப்பட்டிருந்த தன்னுடைய பணையக் கைதிகளை மீட்கும் தோல்வியடைந்த ஐக்கிய அமெரிக்க முயற்சிக்குப் பிறகு ஈரானில் விமானப்படையானது செயல்பாட்டில் இருந்தது. இந்தக் கணிப்புகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு முதன்மையான படையெடுப்புக்கு முன்னர் ஈரானிய விமானப் படையின் உட்கட்டமைப்புக்கு எதிராக ஒரு திடீர் வான்வழித்தாக்குதலை நடத்த ஈராக்கியத் தலைவர்கள் முடிவெடுத்திருந்தனர்.

### கூசித்தான்

ஈரானிய கூசித்தான் மாகாணத்தை இணைத்துக் கொள்ளவோ அல்லது குறைந்தது அதன் மீது மேலாண்மையை நிறுவவோ ஈராக்கு விரும்பியது என்பது அறிஞர்கள் மத்தியில் பரவலாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட ஒன்றாகும். ஆனால், நவம்பர் 1980-இல் பொது வெளியில் சதாம் உசேன் இதை மறுத்தார்.

### போரை நோக்கிய எல்லைச் சண்டைகள்

ஈரான்-ஈராக்கிய எல்லையில் சாட் அல் அராப் ஆறு10 செப்டெம்பர் 1980 அன்று சயின் அல்-கவ்சு மற்றும் சயிப் சாத்தில் இருந்த நிலப்பரப்புகளை ஈராக்கு வலுக் கட்டாயமாக மீண்டும் எடுத்துக் கொண்டது. 1975-ஆம் ஆண்டின் அல்சியேர்சு ஒப்பந்தத்தின் நிபந்தனையின் கீழ் ஈராக்குக்கு இது உறுதியளிக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால், ஈரான் இதை என்றுமே ஈராக்குக்கு அளித்திருக்கவில்லை. 14 செப்டெம்பர் மற்றும் 17 செப்டெம்பர் ஆகிய நாட்களில் முறையே ஈரான் மற்றும் ஈராக்கு ஆகிய இரு நாடுகளுமே இந்த ஒப்பந்தத்தை நிராகரிப்பதற்கு இது வழி வகுத்தது. இதன் விளைவாக 22 செப்டெம்பர் அன்று ஈராக்கியப் படையெடுப்பின் நேரத்தில் ஈரான் மற்றும் ஈராக்குக்கு இடையில் இருந்த ஒரே ஒரு நீடித்திருந்த எல்லைப் பிரச்சனையானது ஈராக்கியக் கொடிகளைப் பறக்க விட்டவாறு ஈரானியக் கப்பல்கள் சென்று, சில கிலோ மீட்டர்கள் நீளத்திற்கு இருந்த சாட் அல் அராப் ஆற்றின் பகுதிக்கு ஈராக்குக்கு நீர் வழிப் பயணக் கட்டணங்களை செலுத்துமா என்ற கேள்வி தான்.

## போரின் போக்கு

### 1980: ஈராக்கியப் படையெடுப்பு

22 செப்டெம்பர் 1980 அன்று தெகுரானை ஈராக்கியப் படைகள் தாக்கியதற்குப் பிறகு தெகுரானின் மெகராபாத் விமானத் தளத்தில் குண்டு வீச்சால் ஏற்படும் வெடிப்பு
அழிக்கப்பட்ட ஈரானிய சி-47 இசுகைதிரைன் எனும் துருப்புகளின் போக்குவரத்துக்குப் பயன்படும் விமானம்
22 செப்டெம்பர் 1980 அன்று ஈரான் மீது ஒரு முழு அளவிலான படையெடுப்பை ஈராக்கு தொடங்கியது. ஈரானிய விமானப் படையை அழிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டு 10 ஈரானிய விமானத் தளங்கள் மீது ஈராக்கிய விமானப்படையானது திடீர் வான்வழித் தாக்குதல்களைத் தொடங்கியது. ஈரானிய விமானப்படையை முடக்குவதில் இந்தத் தாக்குதலானது தோல்வியடைந்தது. ஈரானின் விமானத் தள உட்கட்டமைப்புகளில் சிலவற்றுக்கு இது சேதம் ஏற்படுத்திய அதே நேரத்தில் குறிப்பிடத்தக்க எண்ணிக்கையிலான விமானங்களை இத்தாக்குதல் அழிக்கவில்லை. வெகு சில மிக்-23, து-22 மற்றும் சு-20 விமானங்களைக் கொண்டு ஓரளவுக்கு மட்டுமே ஈராக்கிய விமானப்படையால் தாக்க முடிந்தது. ஈரான் கடினமான விமானக் காப்பிடங்களைக் கட்டமைத்து இருந்தது. அங்கே அதன் போர் விமானங்களில் பெரும்பாலானவை பத்திரமாக நிறுத்தப்பட்டு இருந்தன.

அடுத்த நாள் ஈராக்கு ஒரு தரைவழிப் படையெடுப்பைத் தொடங்கியது. 644 கிலோமீட்டர் எல்லையின் நெடுகில் ஒரே நேரத்தில் மூன்று தாக்குதல்களை ஈராக்கு நடத்தியது. புதிய அரசாங்கம் வீழ்ச்சியடைவதற்கு வழி வகுக்கும் அல்லது குறைந்தது தன்னைப் பதவியிலிருந்து தூக்கி எறிய வேண்டும் என்ற ஈரானின் அழைப்புகளையாவது நிறுத்தும் அளவுக்கு ஈரானின் மதிப்புக்கு ஓர் அடியை ஈரான் மீதான தாக்குதலானது கொடுக்கும் என சதாம் நம்பினார்.

தரை வழியாகப் படையெடுத்த ஈராக்கின் ஆறு இராணுவப் பிரிவுகளில் நான்கு கூசித்தானுக்கு அனுப்பப்பட்டன. எல்லையின் தெற்கு முடிவுக்கு அருகில் இம்மாகாணம் அமைந்திருந்தது. இதன் மூலம் ஈரானின் எஞ்சிய பகுதியிலிருந்து சாட் அல் அராப் பகுதியைத் துண்டிக்கவும், ஒரு பாதுகாப்பு நிலப்பரப்பு மண்டலத்தை நிறுவவும் எண்ணம் கொண்டிருந்தனர். இரு பிற இராணுவப் பிரிவுகள் ஓர் ஈரானியப் பதில் தாக்குதலைத் தடுப்பதற்காக எல்லையின் வடக்கு மற்றும் நடுப் பகுதியைத் தாண்டி அனுப்பப்பட்டன. நான்கு ஈராக்கிய இராணுவப் பிரிவுகளில் ஓர் எந்திரப் பிரிவு, மற்றொரு கவசப் பிரிவு ஆகிய இரண்டு பிரிவுகள் தெற்கு முடிவுக்கு அருகில் செயல்பட்டன. அபதான் மற்றும் குர்ரம் சகர் ஆகிய உத்தி ரீதியிலான முக்கியமான துறைமுக நகரங்களை முற்றுகையிட்டன.

குர்ரம் சகர், அகுவாசு, சூசன்கெர்து மற்றும் முசியான் ஆகிய நகரங்களால் சூழப்பட்டிருந்த நிலப்பரப்பைப் பாதுகாப்பதற்காக இரு கவச வண்டிகளையுடைய இராணுவப் பிரிவுகள் அனுப்பப்பட்டன. நடுப் போர் முனையில் ஈராக்கியர்கள் மெக்ரானை ஆக்கிரமித்தனர். சக்ரோசு மலைத்தொடரின் அடிவாரத்தை நோக்கி முன்னேறினர். ஈரானின் கசர்-இ சிரின் முன்னோக்கிய நிலப்பரப்பைப் பாதுகாத்தன் மூலம் பாரம்பரிய தெகுரான்-பகுதாது படையெடுப்பு வழியை மூட அவர்களால் முடிந்தது. வடக்குப் போர் முனையில் ஈராக்கிய கிர்குக் கச்சா எண்ணெய் வளாகத்தைப் பாதுகாப்பதற்காக சுலமனியாவுக்கு எதிராக ஒரு வலிமையான தற்காப்பு நிலையை நிறுவ ஈராக்கியர்கள் முயற்சித்தனர். கூசித்தானின் அரேபியர்களால் ஒரு கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்தலாம் என்ற ஈராக்கிய நம்பிக்கைகளானவை நடைமுறைப்படுத்தப்படுவதில் தோல்வியடைந்தன. ஏனெனில், பெரும்பாலான அரேபியர்கள் ஈரானுக்குத் தொடர்ந்து விசுவாசமாக இருந்தனர்.

1980-இல் ஈரானுக்குள் முன்னேறிய ஈராக்கியத் துருப்புகளை "மோசமாக தலைமை தாங்கப்பட்ட, தாக்குதல் உத்வேகத்தைக் கொண்டிராத" என பேத்ரிக் புரோகன் என்ற வரலாற்றாளர் குறிப்பிடுகிறார். ஈரான் மீதான ஈராக்கின் முதன் முதலில் அறியப்பட்ட வேதி ஆயுதத் தாக்குதலானது அநேகமாக சூசன்கெர்தைச் சுற்றியிருந்த சண்டையின் போது நடத்தப்பட்டிருக்கலாம் என்று கருதப்படுகிறது. அத்னன் கய்ர் அல்லா ஈராக்கிய பாதுகாப்புத்துறை அமைச்சராக ஈரான்-ஈராக் போர் முழுவதும் பணியாற்றினார். ஆயுதப்படைகளின் துணை அதியுயர் தளபதியாக நியமிக்கப்பட்டார். ஈராக்கில் இவரை விட அதிக அதிகாரம் பெற்றவராக சதாம் உசேன் மட்டுமே திகழ்ந்தார். இப்பதவியில் ஈராக்கிய இராணுவத்தை மீண்டும் கட்டமைப்பதிலும், நவீனமயமாக்குவதிலும் ஒரு முக்கியமான பங்கை இவர் ஆற்றினார்.

எயிம்-54ஏ, எயிம்-7, எயிம்-9 ஏவுகணைகள் பொருத்தப்பட்ட ஈரானிய எப்-14 தாம்கேத்து போர் விமானங்கள்
ஈராக்கிய விமானப் படையெடுப்பானது ஈரானியர்களை ஆச்சரியத்திற்கு உள்ளாக்கினாலும், அடுத்த நாளே அவர்களது விமானப்படையானது கமன் 99 நடவடிக்கையில் ஈராக்கிய விமானத் தளங்கள் மற்றும் உட்கட்டமைப்புக்கு எதிராக ஒரு பெரும் அளவிலான தாக்குதலைப் பதிலுக்கு நடத்தியது. எப்-4 பன்டெம் II மற்றும் எப்-5 டைகர் தாரைப் போர் விமானங்களின் குழுக்களானவை ஈராக்கு முழுவதும் இருந்த இலக்குகளைத் தாக்கின. கச்சா எண்ணெய் சார்ந்த இடங்கள், அணைகள், பாறை எண்ணெய் வேதியியல் ஆலைகள் மற்றும் கச்சா எண்ணெய் சுத்திகரிப்பு ஆலைகள் போன்ற இடங்களைத் தாக்கின. மோசுல் விமான தளம், பகுதாது மற்றும் கிர்குக் கச்சா எண்ணெய்ச் சுத்திகரிப்பு நிலையம் ஆகியவையும் தாக்கப்பட்டன. பதில் தாக்குதலின் வலிமையால் ஈராக்கு ஆச்சரியமடைந்தது. ஈரானின் இந்தத் தாக்குதலானது கடுமையான இழப்புகளையும், பொருளாதாரச் செயல்பாடுகளுக்குத் தடங்கல்களையும் ஏற்படுத்தியது. ஆனால், ஈராக்கிய வான் பாதுகாப்பு அமைப்புகளும் கடுமையான இழப்புகளை ஈரானுக்குக் கொடுத்தன.

ஏசிஎம்-65 மாவெரிக் ஏவுகணைகளை ஆயுதமாகக் கொண்டிருந்த எப்-4 விமானங்களுடன் சேர்த்து ஈரானிய இராணுவ வான் பிரிவின் ஏ.எச்-1 கோப்ரா துப்பாக்கி உலங்கூர்திகள் முன்னேறிய ஈராக்கிய இராணுவப் பிரிவுகளைத் தாக்கத் தொடங்கின. ஏராளமான கவச வாகனங்களை அழித்தன. ஈராக்கிய முன்னேற்றத்திற்கு தடங்கல்களை ஏற்படுத்தின. ஆனால், முன்னேற்றத்தை முழுவதுமாகத் தடுக்கவில்லை. இடைப்பட்ட வேளையில் எயிம்-54ஏ பீனிக்சு ஏவுகணைகளைப் பயன்படுத்தி ஈரானின் எப்-14 இடை மறிப்புத் தாரைப் போர் விமானங்களால் ஈரான் மீதான ஈராக்கின் வான் வழித் தாக்குதல்களானவை முறியடிக்கப்பட்டன. எப்-14 விமானங்கள் யுத்தத்தின் முதல் இரு நாட்களில் ஈராக்கின் சோவியத்து தயாரிப்பு விமானங்களில் தசம எண்ணிக்கையிலானவற்றை வீழ்த்தின.

வழக்கமான ஈரானிய இராணுவம், காவல் படைகள், தன்னார்வ பசிச் மற்றும் புரட்சிகரப் பாதுகாவலர்கள் ஆகிய அனைத்து பிரிவினரும் தங்களுடைய நடவடிக்கைகளைத் தனித்தனியாக நடத்தினர். இவ்வாறாக ஈராக்கின் படையெடுத்த இராணுவமானது ஒருங்கிணைந்த எதிர்ப்பை எதிர் கொள்ளவில்லை. எனினும், 24 செப்டெம்பர் அன்று ஈரானியக் கடற்படையாவது ஈராக்கின் பசுராவைத் தாக்கியது. ஈராக்கியத் துறைமுகமான அல்-பவுக்கு அருகிலிருந்த இரு கச்சா எண்ணெய் ஏற்றுமதி முனையங்களை அழித்தது. கச்சா எண்ணெயை ஏற்றுமதி செய்யும் ஈராக்கின் ஆற்றலை இது குறைத்தது. முதன்மையாகப் புரட்சிகரப் பாதுகாவலர்களைக் கொண்டிருந்த ஈரானியத் தரைப்படைகளானவை நகரங்களுக்குப் பின் வாங்கின. அங்கு படையெடுப்பவர்களுக்கு எதிராகத் தற்காப்புகளை ஏற்படுத்தின.

30 செப்டெம்பர் அன்று ஈரானின் விமானப்படையானது சுடப்பட்ட வாள் நடவடிக்கையைத் தொடங்கியது. பகுதாதுவுக்கு அருகிலிருந்த கிட்டத்தட்ட கட்டி முடிக்கப்பட்டிருந்த ஒசிரக் அணு உலையைத் தாக்கி கடுமையான சேதத்தை விளைவித்தது. 1 அக்டோபர் வாக்கில் பகுதாது எட்டு வான்வழித் தாக்குதல்களுக்கு உள்ளாகி இருந்தது. பதிலுக்கு ஈரானிய இலக்குகளுக்கு எதிராக ஈராக்கு வான்வழித் தாக்குதல்களை நடத்தியது.

ஈரான் மற்றும் ஈராக்குக்கு இடையில் இருந்த மலைப் பாங்கான எல்லையானது ஓர் ஆழ்ந்த தரைவழிப் படையெடுப்பைக் கிட்டத்தட்ட இயலாததாக்கியது. பதிலுக்கு வான்வழித் தாக்குதல்களானவை பயன்படுத்தப்பட்டன. ஈரானிய விமானத் தளங்களை இலக்காக்கிய ஒரு தொடர்ச்சியான வான்வழித் தாக்குதல்களே இப்படையெடுப்பின் முதல் அலைத் தாக்குதல்களாக இருந்தன. ஈரானின் தலைநகரமாகவும், கட்டளை மையமாகவும் இருந்த தெகுரான் மீது அடிபணிய வைப்பதற்காக ஈராக்கு குண்டுவீச முயற்சித்தது.

### முதலாம் குர்ரம் சகர் யுத்தம்

குர்ரம் சகரில் எண்ணிக்கையில் குறைந்த மற்றும் ஆயுதங்களைக் குறைவாகக் கொண்டிருந்த ஈரானியர்களின் எதிர்ப்பானது ஈராக்கியர்களின் வேகத்தை ஒரு மாதத்திற்கு மெதுவாக்கியது22 செப்டெம்பர் அன்று குர்ரம் சகர் நகரத்தில் ஒரு நீண்ட யுத்தமானது தொடங்கியது. இரு பக்கமும் சுமார் 7,000 பேர் இறப்பதற்கு இறுதியில் இது காரணமானது. இப்போராட்டத்தின் குருதி தோய்ந்த இயல்பைப் பிரதிபலிப்பதாக ஈரானியர்கள் குர்ரம் சகரை "இரத்த நகரம்" என்று எதிர்காலத்தில் அழைக்கத் தொடங்கினர்.

முக்கியமான நிலைகளுக்கு எதிராக ஈராக்கிய வான்வழி ஊடுருவல்கள் மற்றும் ஒரு பிறை போன்ற வடிவமைப்பில் நகரத்தை நோக்கி எந்திர இராணுவப் பிரிவுகள் முன்னேறியதுடன் இந்த யுத்தமானது தொடங்கியது. ஈரானிய வான்வழித் தாக்குதல்கள் மற்றும் சுருளற்ற துப்பாக்கிகள், எறிகணையினால் உந்தப்படும் கைக்குண்டுகள் மற்றும் பெட்ரோல் குண்டுகளை ஆயுதங்களாகக் கொண்டிருந்த புரட்சிகரக் காவல் படையின் துருப்புகளால் இவர்கள் தாமதப்படுத்தப்பட்டனர். நகரத்தைச் சுற்றி இருந்த சதுப்பு நிலப் பகுதிகளில் ஈரானியர்கள் வெள்ளத்தை ஏற்படுத்தினர். அங்கொன்றும் இங்கொன்றும் நீருக்கு மேல் காணப்பட்ட நிலங்கள் வழியாக ஈராக்கியர்கள் கடந்து வரவேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர். காலாட் படையின் ஆதரவின்றி ஈராக்கிய பீரங்கி வண்டிகள் தாக்குதல்களை தொடங்கின ஈரானியர் பீரங்கி எதிர்ப்பு குழுக்களிடம் பல பீரங்கி வண்டிகள் விழுந்ததா வீழ்ந்தன

30 செப்டெம்பர் வாக்கில் நகரத்தின் வெளிப்புறப் பகுதியிலிருந்து ஈரானியர்களை வெளியேற்றுவதில் ஈராக்கியர்கள் வெற்றியடைந்தனர். அடுத்த நாள் நகரத்திற்குள் காலாட்படை மற்றும் கவச வாகனத் தாக்குதல்களை ஈராக்கியர்கள் தொடங்கினர். கடுமையாக வீடு வீடாகச் சென்று சண்டையிட்டதற்குப் பிறகு ஈராக்கியர்களின் தாக்குதலானது முறியடிக்கப்பட்டது. 14 அக்டோபர் அன்று ஈராக்கியர்கள் இரண்டாவது தாக்குதலைத் தொடங்கினர். ஒவ்வொரு தெருவாகச் சண்டையிட்டு நகரத்திலிருந்து ஒரு கட்டுப்படுத்தப்பட்ட பின்வாங்கலை ஈரானியர்கள் தொடங்கினர். 24 அக்டோபர் வாக்கில் பெரும்பாலான நகரமானது கைப்பற்றப்பட்டது. காருன் ஆற்றின் வழியாக ஈரானியர்கள் வெளியேறினர். சில ஈராக்கியச் சார்பாளர்கள் நகரத்திலேயே தங்கினர். 10 நவம்பர் வரை சண்டையானது தொடர்ந்தது.

### ஈராக்கிய முன்னேற்றம் நிறுத்தப்படுதல்

அபதான் முற்றுகையின் போது சண்டைகுர்ரம் சகர் கைப்பற்றப்பட்டாலும் இந்த யுத்தமானது ஈரானிய இராணுவமானது பெருமளவில் இறக்கப்படுவதற்கு அனுமதியளிக்கப் போதுமான அளவிற்கு ஈராக்கியர்களைத் தாமதப்படுத்தியது. நவம்பரில் தசுபூல் மற்றும் அகுவாசு நோக்கி முன்னேறுமாறும், இரு நகரங்களையும் முற்றுகையிடுமாறும் சதாம் ஆணையிட்டார். எனினும், ஈராக்கியத் தாக்குதலானது ஈரானியப் போராளிகள் மற்றும் விமானத் தாக்குதல்களால் கடுமையாகச் சேதமடைந்தது. ஈரானின் விமானப்படையானது ஈராக்கிய இராணுவத்தின் விநியோகக் கிடங்குகள் மற்றும் எரிபொருள் வழங்குதல்களை அழித்தது. ஒரு வான்வழி முற்றுகையின் மூலமாக ஈராக்கை நெரித்தது.

பொருளாதார தடைகள் இருந்த போதும் ஈரானிய இராணுவப் பொருள் வழங்கல்களானவை இன்னும் முழுவதும் ஊக்கமிழக்கவில்லை. உபகரணங்களில் இருந்து உதிரி பாகங்களை இராணுவமானது அடிக்கடி பிரித்து எடுத்தது. கள்ளச்சந்தையில் பாகங்களுக்காகத் தேடத் தொடங்கியது. 28 நவம்பர் அன்று ஈரான் முத்து (மொர்வரித்) நடவடிக்கையைத் தொடங்கியது. இது ஓர் ஒருங்கிணைந்த வான் மற்றும் கடல் வழித் தாக்குதல் ஆகும். ஈராக்கின் கடற்படையில் 80%-ஐயும், ஈராக்கின் தெற்குப்பகுதியிலிருந்த அதன் கதிரலைக் கும்பா தளங்களில் அனைத்தையும் இந்தத் தாக்குதல் அழித்தது. அபதான் நகரம் மீது ஈராக்கியர்கள் முற்றுகையைத் தொடங்கிய போது துறைமுகத்தை தடை வளைப்பு செய்யவோ, கடல் வழியாக இராணுவப் பொருட்கள் மீண்டும் வழங்கப்படுவதைத் தடுக்கவோ இயலவில்லை.

ஈராக்கின் உத்தி ரீதியிலான கையிருப்புகள் அளவு குன்றிப் போயிருந்தன. கிட்டத்தட்ட போரின் முடிவு வரை முக்கியமான தாக்குதல்களை நடத்துவதிலிருந்து ஈராக்கை இது தடுத்தது. 7 திசம்பர் அன்று ஈராக்கு இனி தற்காப்பு முறையைப் பின்பற்றப் போவதாக சதாம் உசேன் அறிவித்தார். 1980-இன் முடிவு வாக்கில் ஈராக்கு மேற்குலகத்தால் கட்டமைக்கப்பட்ட சுமார் 500 ஈரானியப் பீரங்கி வண்டிகளை அழித்தும், பிற 100 பீரங்கி வண்டிகளைக் கைப்பற்றியும் இருந்தது.

### 1981: வெற்றி தோல்வியற்ற நிலை

அடுத்த எட்டு மாதங்களுக்கு இரு பிரிவினரும் தற்காப்பில் ஈடுபட்டனர். இதற்கு விதிவிலக்கு தபுசூல் யுத்தம் மட்டுமேயாகும். 1979-80-ஆம் ஆண்டின் ஒழித்துக் கட்டல்களால் ஏற்பட்ட சேதத்திற்குப் பிறகு தங்களது படைகளை மறு ஒருங்கிணைப்புச் செய்ய மேற்கொண்ட நேரத்திற்கான தேவையானது ஈரானியர்களுக்கு இருந்ததால் தற்காப்பில் ஈடுபட்டனர். இக்காலத்தின் போது சேணேவிச் சண்டைகள் மற்றும் ஊடுருவல்கள் போன்ற பிற வகையில் முதன்மையாகச் சண்டை நடைபெற்றது. இப்படையெடுப்புக்காக 21 இராணுவப் பிரிவுகளை ஈராக்கு சேர்த்திருந்தது. அதே நேரத்தில், ஈரான் வெறும் 13 வழக்கமான இராணுவப் பிரிவுகள் மற்றும் ஒரு படைத்தொகுதியுடன் எதிர்த் தாக்குதல் நடத்தியது. வழக்கமான இராணுவப் பிரிவுகளில் வெறும் ஏழு இராணுவப் பிரிவுகள் மட்டுமே எல்லைப் பகுதிக்குக் கொண்டு வரப்பட்டன. மேம்பட்ட ஆயுதங்களுடன் முதலாம் உலகப்போர் பாணி பதுங்கு குழிப் போர் முறைக்குள் இப்போரானது மாட்டிக் கொண்டது. ஆர்பிசி-7 போன்ற பீரங்கி வண்டி எதிர்ப்பு ஆயுதங்களின் சக்தி காரணமாக ஈராக்கியர்களால் நடத்தப்பட்ட கவச வாகன நகர்வுகளானவை மிகுந்த இழப்பை அவர்களுக்கு ஏற்படுத்தின. அவர்கள் இறுதியாகத் தங்களது பீரங்கி வண்டிகளை நிறுத்திய நிலைகளில் வைத்துச் சண்டையிட்டனர்.

## குறிப்புகள்

## மேற்கோள்கள்