# Nata e Thikave të Gjata

**Nata e Thikave të Gjata** (gjermanisht: *Nacht der langen Messer*), e quajtur dhe **spastrimi i Rëmit** ose **Operacioni Kolibri** (gjermanisht: *Unternehmen Kolibri*), ishte një spastrim që u zhvillua në Gjermaninë naziste nga 30 qershori deri më 2 korrik 1934. Kancelari Adolf Hitler, i nxitur nga Hermann Göring dhe Heinrich Himmler, urdhëroi një seri ekzekutimesh politike jashtëgjyqësore që synonin të konsolidonin pushtetin e tij dhe të zbusnin shqetësimet e ushtrisë gjermane për rolin e Ernest Rëmit dhe *Sturmabteilung* (SA), paraushtarakët e nazistëve. organizatë, e njohur në bisedë si "këmishat kafe". Propaganda naziste i paraqiti vrasjet si një masë parandaluese kundër një grushti të dyshuar të pashmangshëm nga SA nën Rëmin - i ashtuquajturi *Puçi i Rëmit*.

Instrumentet kryesore të veprimit të Hitlerit, i cili kreu shumicën e vrasjeve, ishin forcat paraushtarake *Schutzstaffel* (SS) nën Himlerin dhe Shërbimin e saj të Sigurimit (SD), dhe Gestapo-ja (policia sekrete) nën Reinhard Heydrich. Batalioni personal i policisë së Göring gjithashtu mori pjesë në vrasje. Shumë nga të vrarët në spastrim ishin udhëheqës të SA, më i njohuri ishte vetë Rëmi, shefi i shtabit të SA dhe një nga mbështetësit dhe aleatët e vjetër të Hitlerit. Anëtarët kryesorë të fraksionit Strasserist të Partisë Naziste, duke përfshirë liderin e saj Gregor Strasser, u vranë gjithashtu, si dhe konservatorët e establishmentit dhe antinazistët, si ish-kancelari Kurt von Schleicher dhe politikani bavarez Gustav Ritter von Kahr, të cilët kishin ndihmuar në shtypjen e puçit në sallën e birrës të Hitlerit në Mynih në 1923. Vrasjet e drejtuesve të SA synonin gjithashtu të përmirësonin imazhin e qeverisë së Hitlerit me një publik gjerman që ishte gjithnjë e më kritik ndaj taktikave bandite të SA.

Hitleri e pa pavarësinë e SA dhe prirjen e anëtarëve të saj për dhunë në rrugë si një kërcënim të drejtpërdrejtë për pushtetin e tij politik të sapofituar. Ai gjithashtu donte të qetësonte udhëheqësit e *Reichswehr-it*, ushtrisë gjermane, të cilët kishin frikë dhe përbuznin SA si një rival të mundshëm, veçanërisht për shkak të ambicies së Rëmit për të bashkuar ushtrinë dhe SA nën udhëheqjen e tij. Për më tepër, Hitleri nuk ndihej rehat me mbështetjen e hapur të Rëmit për një "revolucion të dytë" për të rishpërndarë pasurinë. Sipas Rëmit, emërimi i Hitlerit si kancelar nga Presidenti Paul von Hindenburg më 30 janar 1933 e kishte sjellë Partinë Naziste në pushtet, por kishte lënë të papërmbushur qëllimet më të mëdha të partisë. Më në fund, Hitleri e përdori spastrimin për të sulmuar ose eliminuar kritikët gjermanë të regjimit të tij të ri, veçanërisht ata besnikë të Zëvendës-Kancelarit Franz von Papen, si dhe për të larë hesapet me armiqtë.

Të paktën 85 njerëz vdiqën gjatë spastrimit, megjithëse numri përfundimtar i vdekjeve mund të ketë qenë në qindra, me vlerësimet e larta që shkojnë nga 700 në 1000. Më shumë se 1000 kundërshtarë të perceptuar u arrestuan. Spastrimi forcoi dhe konsolidoi mbështetjen e ushtrisë për Hitlerin. Ai gjithashtu siguroi një bazë ligjore për nazistët, pasi gjykatat dhe kabineti gjerman fshinë shpejt mënjanë ndalimin ligjor shekullor kundër vrasjeve jashtëgjyqësore për të demonstruar besnikërinë e tyre ndaj regjimit. Nata e thikave të gjata ishte një pikë kthese për qeverinë gjermane. Ajo vendosi Hitlerin si administratorin suprem të drejtësisë së popullit gjerman, siç e shprehu ai në fjalimin e tij të 13 korrikut në Rajhshtag.

Skeda:Hitler 1928 crop.jpg Hitleri pozon me një përshëndetje naziste në Nuremberg me anëtarët e SA në 1928. Në të majtë të tij është Julius Streicher, dhe në këmbë poshtë tij është Hermann Göring.