# Kryqëzori

Kryqëzori i marinës amerikane të klasit Virginia USS Arkansas. Klasa e Virginias ishte klasa e fundit e kryqëzuesve me energji bërthamore në SHBA.
Një **kryqëzor** është një lloj luftanije. Kryqëzuesit modernë janë përgjithësisht anijet më të mëdha në një flotë pas aeroplanmbajtësve dhe anijeve sulmuese amfibe, dhe zakonisht mund të kryejnë disa role.

Termi "kryqëzor", i cili ka qenë në përdorim për disa qindra vjet, ka ndryshuar kuptimin e tij me kalimin e kohës. Gjatë epokës së lundrimit, termi lundrim u referohej llojeve të caktuara të misioneve - zbulim i pavarur, mbrojtje tregtare ose bastisje - të përmbushura nga fregata ose pista lufte, të cilat funksiononin si anije luftarake lundruese të një flote.

Në mesin e shekullit të 19-të, kryqëzori u bë një klasifikim i anijeve të destinuara për lundrim në ujërat e largëta, për bastisje tregtare dhe për zbulim për flotën e betejës. Kryqëzuesit vinin në një larmi madhësish, nga kryqëzori i mbrojtur me përmasa të mesme deri tek kryqëzorët e mëdhenj të blinduar që ishin pothuajse aq të mëdhenj (megjithëse jo aq të fuqishëm apo të blinduar mirë) sa një luftanije para dreadnought. Me ardhjen e anijes luftarake dreadnought para Luftës së Parë Botërore, kryqëzori i blinduar evoluoi në një anije të përmasave të ngjashme të njohur si luftanije. Kryqëzuesit shumë të mëdhenj luftarakë të epokës së Luftës së Parë Botërore që pasuan kryqëzuesit e blinduar tani klasifikoheshin, së bashku me luftanijet dreadnought, si anije kapitale.

Nga fillimi i shekullit të 20-të, pas Luftës së Parë Botërore, pasardhësit e drejtpërdrejtë të kryqëzuesve të mbrojtur mund të vendoseshin në një shkallë të qëndrueshme të madhësisë së anijeve luftarake, më e vogël se një luftanije, por më e madhe se një shkatërrues. Në vitin 1922, Traktati Detar i Uashingtonit vendosi një kufi zyrtar për këta kryqëzues, të cilët u përcaktuan si anije luftarake deri në 10,000 tonë zhvendosje që mbanin armë jo më të mëdha se 8 inç në kalibër; ndërsa Traktati Detar i Londrës i vitit 1930 krijoi një ndarje të dy llojeve të kryqëzatave, kryqëzorët e rëndë që kishin armë 6.1 inç deri në 8 inç, ndërsa ata me armë 6.1 inç ose më pak ishin kryqëzorë të lehtë. Secili lloj ishte i kufizuar në tonazh total dhe individual, i cili i dha formë dizajnit të kryqëzorit deri në rënien e sistemit të traktatit pak para fillimit të Luftës së Dytë Botërore. Disa ndryshime në dizajnin e kryqëzatave të Traktatit përfshinin "betejat e xhepit" të klasit gjerman Deutschland, të cilat kishin armatim më të rëndë në kurriz të shpejtësisë në krahasim me kryqëzuesit e rëndë standard, dhe klasën amerikane të Alaskës, e cila ishte një kryqëzues i rëndë i shkallëzuar i përcaktuar si një "kruzer-vrasës".

Në fund të shekullit të 20-të, vjetërimi i anijes luftarake e la kryqëzorin si anijet luftarake më të mëdha dhe më të fuqishme sipërfaqësore (aeroplanmbajtëse nuk konsiderohen si luftëtarë në sipërfaqe, pasi aftësia e tyre e sulmit vjen nga krahët e tyre ajror dhe jo nga armët në bord). Roli i kryqëzorit ndryshonte sipas anijes dhe marinës, shpesh duke përfshirë mbrojtjen ajrore dhe bombardimet në breg. Gjatë Luftës së Ftohtë, kryqëzorët e Marinës Sovjetike kishin armatim të rëndë raketor anti-anije të projektuar për të fundosur grupet e punës të transportuesit të NATO-s nëpërmjet sulmit të ngopjes. Marina e SHBA-së ndërtoi kryqëzues me raketa të drejtuara mbi trupat e stilit të shkatërruesve (disa të quajtur "udhëheqës shkatërrues" ose "fregata" përpara riklasifikimit të vitit 1975) të projektuar kryesisht për të ofruar mbrojtje ajrore, ndërsa shpesh shtojnë aftësitë kundër nëndetëseve, duke qenë më të mëdhenj dhe më të gjatë. raketa tokë-ajër (SAM) me rreze veprimi sesa shkatërruesit e hershëm të raketave të drejtuara Charles F. Adams të ngarkuar me rolin e mbrojtjes ajrore me rreze të shkurtër. Nga fundi i Luftës së Ftohtë, linja midis kryqëzuesve dhe shkatërruesve ishte turbulluar, me kryqëzorin e klasit Ticonderoga që përdorte trupin e shkatërruesit të klasës Spruance, por mori përcaktimin e kryqëzuesit për shkak të misionit të tyre të përmirësuar dhe sistemeve luftarake.

Që nga viti 2023, vetëm 3 vende operojnë anije me detyrë aktive të klasifikuara zyrtarisht si kryqëzues: Shtetet e Bashkuara, Rusia dhe Italia. Këta kryqëzorë janë të armatosur kryesisht me raketa të drejtuara, me përjashtim të kryqëzuesve të avionëve Admiral Kuznetsov dhe Giuseppe Garibaldi. BAP Almirante Grau ishte kryqëzori i fundit me armë në shërbim, duke shërbyer me Marinën Peruane deri në vitin 2017.

Sidoqoftë, klasa të tjera përveç sa më sipër mund të konsiderohen kryqëzues për shkak të sistemeve të ndryshme të klasifikimit. Sistemi amerikan/NATO përfshin tipin 055 nga Kina dhe *Kirov* dhe *Slava* nga Rusia. "Bilanci ushtarak" i Institutit Ndërkombëtar për Studime Strategjike përkufizon një kryqëzor si një luftëtar sipërfaqësor që zhvendos të paktën 9750 tonë; ai përfshin Type 055, Sejong the Great nga Koreja e Jugut, Atago dhe Maya nga Japonia, Kirov dhe Slava, dhe Ticonderoga dhe Zumwalt nga SHBA.

## Shiko edhe

* Luftanija
* Shkatërruesi (marinë)

## Referime