# Alavitët

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lua error te Moduli:Arguments te rreshti 260: table index is nil.** |

Alavitët
*Alawīyah*| Zylfikari, përfaqësimi i stilizuar i shpatës së Aliut, është një simbol vendimtar si për alavitët ashtu edhe për myslimanët shiitë. |
| Popullsia Totale |
| Reth 3 milionë |
| Themeluesi |
| Ibn Nusejr dhe al-Khaṣībī |
| Regjioni me popullsi të dalluar |
|  Siria | ~ 3 milionë |
|  Turqia | 500,000-1 milionë |
|  Libani | 100,000 |
|  Gjermania | 70,000 |
| Liban/Lartësitë e Golanit | 2200 jetojnë në Ghajar, shumica me shtetësi të dyfishtë siriane dhe izraelite |
|  Australia | 1,500 |
| Gjuhët |
| Arabisht, Turqisht |

Xhamia e Imam Aliut në Liban
**Alavitët**, **alauitë** (arabisht *Alawīyah*) ose **Nusejri** (arabisht *Nuṣayrīyah*) janë një grup dhe komb etnorefetar kryesisht në Levant që e ka origjinën nga Islami Shiit. Alavitët e nderojnë Aliun (Ali ibn Ebi Talib), i cili konsiderohet Imami i parë i shkollës së Dymbëdhjetëve. Grupi besohet të jetë themeluar nga Ibn Nusejri gjatë shekullit të 9-të. Ibn Nusajri ishte një dishepull i Imamit të dhjetë të Dymbëdhjetëve, Ali el-Hadi dhe i Imamit të njëmbëdhjetë Dymbëdhjetë, Hasan el-Askariut. Për këtë arsye, alavitët quhen edhe *Nusajri*. Një emër tjetër, **Ansari**, besohet të jetë një përkthim i gabuar i "Nusayri".

Sipas Mehrdad Izady, sondazhet sugjerojnë se alavitët përfaqësojnë 17.2 për qind të popullsisë siriane, një rritje nga 11.8 për qind në vitin 2010, dhe janë një pakicë e rëndësishme në provincën Hatay të Turqisë dhe Libanin verior. Po ashtu një popullsi jeton në fshatin Ghaxhar në lartësitë e Golanit. Alavitët formojnë grupin fetar mbizotërues në bregdetin sirian dhe qytetet pranë bregut, të cilat janë të banuara gjithashtu nga sunitë, të krishterë dhe ismailitë. Ata shpesh ngatërrohen me Alevitë, një sekt i veçantë fetar në Turqi.

Alavitët identifikohen si një grup i veçantë etnorefetar. Kurani është vetëm një nga librat dhe tekstet e tyre të shenjta, dhe interpretimi i tyre ka shumë pak të përbashkëta me interpretimin mysliman shiit, por është në përputhje me Batinijet e hershme dhe sektet e tjera *ghulat*. Teologjia dhe ritualet alavite shkëputen nga Islami shiit në disa mënyra të rëndësishme. Së pari, alavitët pinë verë si esencë e transubstancuar e Aliut në ritualet e tyre; ndërsa muslimanët e tjerë abstenojnë nga alkooli, alavitët inkurajohen të pinë në mënyrë shoqërore moderne. Së fundi, disa prej tyre besojnë në rimishërimin, por ai nuk është thelbësor në doktrinën e tyre.

Alavitët historikisht i kanë mbajtur të fshehta besimet e tyre nga të huajt dhe alavitët jo të iniciuar, kështu që kanë lindur thashetheme rreth tyre. Rrëfimet arabe të besimeve të tyre priren të jenë partiake (ose pozitivisht ose negativisht).Megjithatë, që nga fillimi i viteve 2000, studimi perëndimor mbi fenë alavite ka bërë përparime të rëndësishme. Në themel të besimit alavit është një treshe hyjnore, që përfshin tre aspekte të një Zoti. Këto aspekte, ose emanacione, shfaqen në mënyrë ciklike në formë njerëzore gjatë historisë.

Krijimi i Mandatit Francez të Sirisë shënoi një pikë kthese në historinë e Alavit. Ai u dha francezëve fuqinë për të rekrutuar civilë sirianë në forcat e tyre të armatosura për një periudhë të pacaktuar dhe krijoi zona ekskluzive për pakicat, duke përfshirë shtetin alavit. Më vonë, shteti alavit u shpërbë, por alavitët vazhduan të ishin një pjesë e rëndësishme e Forcave të Armatosura Siriane. Që kur Hafiz el-Asad mori pushtetin përmes Lëvizjes Korrektuese të vitit 1970, qeveria ka qenë e dominuar nga një elitë politike e udhëhequr nga familja alavite al-Assad. Gjatë kryengritjes islamike në Siri në vitet 1970 dhe 1980, institucioni u vu nën presion. Presion edhe më i madh ka rezultuar nga Lufta Civile Siriane .

## Etimologjia

Në burimet e vjetra, alavitë shpesh quhen "Ansari". Sipas Samuel Lyde, i cili jetoi në mesin e alavitëve gjatë mesit të shekullit të 19-të, ky ishte një term që ata përdornin mes tyre. Burime të tjera tregojnë se "Ansari" është thjesht një gabim perëndimor në transliterimin e "Nusayri". Megjithatë, termi "Nusayri" kishte rënë nga monedha në vitet 1920, pasi një lëvizje e udhëhequr nga intelektualët brenda komunitetit gjatë mandatit francez u përpoq ta zëvendësonte atë me termin modern "Alawi".

Ata e karakterizuan emrin e vjetër (që nënkuptonte "një identitet të veçantë etnik dhe fetar") si një "shpikje të armiqve të sektit", duke favorizuar në dukje një theks në "lidhjen me Islamin kryesor" - veçanërisht degën shiite. Si i tillë, "Nusayri" tani konsiderohet përgjithësisht si i vjetëruar, madje ka ardhur të ketë konotacione fyese. Termi përdoret shpesh si gjuhë urrejtjeje nga fondamentalistët sunitë që luftojnë kundër qeverisë së Beshar el-Asad në luftën civile siriane, të cilët përdorin theksin e tij te Ibn Nusejr për të nënkuptuar se besimet e alavit janë "të krijuara nga njeriu" dhe jo të frymëzuara hyjnisht.

Hulumtimet e fundit kanë treguar se emërtimi Alawi përdorej nga ithtarët e sektit që nga shekulli i 11-të. Citimi i mëposhtëm nga Alkan (2012) ilustron këtë pikë:

> "Në fakt, emri 'Alavī' shfaqet qysh në një trakt Nusayrī të shekullit të 11-të (...). Për më tepër, termi 'Alavī' ishte përdorur tashmë në fillim të shekullit të 20-të. Në vitin 1903, jezuiti dhe orientalisti i lindur në Belgjikë Henri Lammens (v. 1937) vizitoi një shejh Ḥaydarī-Nuṣayrī Abdullah në një fshat afër Antakyas dhe përmend se ky i fundit preferonte emrin 'Alawi' për popullin e tij. Së fundi, është interesante të theksohet se në peticionet e lartpërmendura të 1892 dhe 1909, Nuṣayri-t e quanin veten 'populli arab alevi' ('Arab ʿAlevī ṭāʾifesi) 'populli ynë ʿAlawi Nuṣayṣay' alawij'-ṣayrī' alawíat nënshkruar me popullin alavi' (ʿAlevī ṭāʾifesi imżāsıyla). Ky vetë-përcaktim i hershëm, për mendimin tim, ka një rëndësi të trefishtë. Së pari, tregon se fjala 'aleu' është përdorur gjithmonë nga këta njerëz, siç theksojnë autorët alevi; së dyti, lë të kuptohet për reformimin e Nusajrive, të nisur nga disa nga sheikët e tyre në shekullin e 19-të dhe përpjekjen e tyre për t'u pranuar si pjesë e Islamit; dhe së treti, ajo sfidon pretendimet se ndryshimi i identitetit dhe emrit nga 'Nuṣayrī' në 'ʿAlawī' ndodhi rreth vitit 1920, në fillim të mandatit francez në Siri (1919-1938)."
>
>

Alavitët janë të ndryshëm nga sekti fetar *alevi* në Turqi, megjithëse termat ndajnë një etimologji dhe shqiptim të përbashkët.

## Teoritë e origjinës gjenealogjike

Skifteri alavit i fotografuar nga Frank Hurley në Banijas, Siri gjatë Luftës së Dytë Botërore
Origjina e gjenetikës së alavitëve është e diskutueshme. Folklori lokal sugjeron se ata janë pasardhës të imamit të njëmbëdhjetë, Hasan el-Askari (v. 873) dhe nxënësit të tij, Ibn Nusejr (v. 868). Gjatë shekujve të 19-të dhe të 20-të, disa studiues perëndimorë besonin se alavitët e kishin prejardhjen nga popujt e lashtë të Lindjes së Mesme si Arameanët, Kananejtë, Hititët, dhe Mardaitët. Shumë fise të shquara alavite janë gjithashtu pasardhës të kolonëve të shekullit të 13-të nga Sinxhari.

Në Historinë e tij Natyrore, Libri V, Plini Plaku tha:

> Tani duhet të flasim për brendësinë e Sirisë. Coele Siria ka qytetin e Apamea, të ndarë nga lumi Marsyas nga Tetrarkia e Nazerinit.
>
> -Plini Plaku,
>
>

"Tetarkia e Nazerinëve" i referohet rajonit perëndimor, midis Orontes dhe detit, i cili përbëhet nga një varg i vogël malor i quajtur Malet An-Nusayriyah i kufizuar me një luginë që shkon nga jug-lindja në veri-perëndim të njohur si "Fusha e Al-Ghabit"; rajoni ishte i populluar nga një pjesë sirianësh, të cilët quheshin Nazerini.

Megjithatë, studiuesit hezitojnë të lidhin mes Nazerinit dhe Nazareasve. Megjithatë, termi "Nazerini" mund të lidhet me fjalë që përfshijnë rrënjën treliterale semite *n-ṣ-r* si tema *naṣer* në aramaishten lindore që do të thotë "ruajtës i mirëqenies".

## Historia

Ibn Nusejri dhe pasuesit e tij konsiderohen si themelues të sektit. Pas vdekjes së Imamit të njëmbëdhjetë, el-Askariut, u shfaqën probleme në komunitetin shiit në lidhje me pasardhjen e tij, dhe më pas Ibn Nusejri pretendoi se ishte Babi dhe Ismi i Imamit të vdekur dhe se ai mori mësimet e tij sekrete. Zhvillimi i Ibn Nusejrit dhe ndjekësve të tij duket të jetë një nga shumë sektet e tjera mistike islame të hershme gulat, dhe me sa duket u shkishëruan nga përfaqësuesit shiitë të Imamit të 12-të të fshehur.

Alavitët u organizuan më vonë gjatë sundimit Hamdanid në Sirinë veriore (947–1008) nga një ndjekës i Muhamed ibn Nusayr i njohur si al-Khasibi, i cili vdiq në Aleppo rreth vitit 969, pas një rivaliteti me sektin Ishaqiyya, i cili pretendonte gjithashtu se kishte doktrina e Ibn Nusejrit. Përqafimi i alavizmit nga shumica e popullsisë në malet bregdetare siriane ka të ngjarë të jetë një proces i zgjatur që ka ndodhur gjatë disa shekujve. Hulumtimet moderne tregojnë se pas themelimit të tij fillestar në Alepo, alewizmi u përhap në Sarmin, Salamijah, Homs dhe Hama përpara se të përqendrohej në fshatrat e ulëta në perëndim të Hamës, duke përfshirë Baarin, Deir Shamil dhe Deir Mama, Lugina Uyun dhe në malet përreth Tartus dhe Safita.

Në vitin 1032, nipi dhe nxënësi i al-Khaṣībīut, Abu Sa'id Mejmun al-Tabarani (v. 1034), u zhvendos në Latakia (atëherë e kontrolluar nga Perandoria Bizantine). Al-Tabarani pasoi mentorin e tij al-Jilli nga Aleppo si kryemisionar në Siri dhe u bë "dijetari i fundit përfundimtar i alavizmit", duke themeluar kalendarin e tij dhe duke i dhënë mësimeve alavite formën e tyre përfundimtare, sipas historianit Stefan Winter. Al-Tabarani ndikoi besimin alavit përmes shkrimeve të tij dhe duke konvertuar popullsinë rurale të vargmalit malor bregdetar sirian. Winter argumenton se ndërsa ka të ngjarë që prania e alavitëve në Lataki të datojë që nga jeta e Tabaranit, është e paqartë nëse mësimet alavite u përhapën në brendësinë malore të qytetit, ku popullsia myslimane përgjithësisht anonte drejt Islamit Shiit, në shekullin e njëmbëdhjetë. Në fillim të shekullit, Jabal al-Rawadif (pjesë e maleve bregdetare siriane rreth Latakisë) kontrollohej nga prijësi lokal arab Nasr ibn Mushraf al-Rudafi, i cili luhatej midis aleancës dhe konfliktit me Bizantin. Nuk ka asgjë në burimet letrare që të tregojë se al-Rudafi patronizonte alavitët. Në jug të Jabal al-Rawadif, në Jabal Bahra, një traktat alavit i shekullit të 13-të përmend se sekti u sponsorizua nga Banu'l-Ahmar, Benu'l-Arid dhe Benu Muhriz, tre familje vendase që kështjellat e kontrolluara në rajon në shekujt 11 dhe 12. Nga kjo pjesë jugore e vargmaleve bregdetare siriane, një prani e konsiderueshme alavite u zhvillua në malet në lindje të Latakisë dhe Xhebele gjatë periudhës Mamluk (1260-1516).

Sipas Bar Hebraeus, shumë alavitë u vranë kur kryqtarët hynë fillimisht në Siri në 1097; megjithatë, ata i toleruan kur arritën në përfundimin se nuk ishin një sekt i vërtetë islamik. Ata madje i inkorporuan në radhët e tyre, së bashku me maronitët dhe turkopolët. Dy udhëheqës të shquar alavitë në shekujt në vijim, të cilët u vlerësuan me ngritjen e grupit, ishin Sheikh al-Makzun (v. 1240) dhe al-Tubani (v. 1300), të dy me origjinë nga mali Sinjar në Irakun modern.

Në shekullin e 14-të, alavitët u detyruan nga sulltani Mamluk Baibars të ndërtonin xhami në vendbanimet e tyre, të cilave ata iu përgjigjën me gjeste simbolike të përshkruara nga udhëtari musliman Ibn Batuta.

### Perandoria Osmane

Gjatë sundimit të Sulltan Selimit I, të Perandorisë Osmane, alavitët do të përjetonin përsëri persekutim të konsiderueshëm; veçanërisht në Alepo kur një masakër ndodhi në Xhaminë e Madhe të Alepos më 24 prill 1517. Masakra njihej si "Masakra e Telalëve" (arabisht) në të cilin kufomat e mijëra viktimave u grumbulluan si një treg që ndodheshin në perëndim të kështjellës. Tmerret e masakrës që shkaktoi imigrimin e të mbijetuarve në rajonin bregdetar janë dokumentuar në Bibliotekën Kombëtare dhe Universitare në Strasburg, dorëshkrimi është i rezervuar si një letër dërguar nga një komandant osman Sulltan Selimit I:

> Me ekzekutimin e urdhrave të madhërisë së tij, vendimet dhe rekomandimet u zbatuan dhe të gjitha fshatrat siriane, veçanërisht fshatrat e Nusayris, u shkatërruan deri në xhunglën e urës (Jisr al-Shughur) dhe portën e Shqiponjës (ndoshta Bab. Qinnasrin), te Shaizar dhe Wadi Khaled (në distriktin Akkar), derisa fitorja u shkrua për ne. Dhe feja islame, "osmane" natyrisht, u vendos në Levant; dhe këta sirianë mbetën të pastrehë dhe nuk do të jetonin në tokën e Sulltan Selimit të madh; mbeturinat e tyre i kane ngrënë përbindëshat e maleve dhe krokodilët e xhunglës (fushës Al-Ghab), rroftë Sulltani ynë në toka të buta, Zoti e bekoftë të drejtën.. Zoti i mallkoftë në çdo libër, dhe drita e Zotit përjetëson mbi ty.
>
>

Perandoria Osmane ndërmori veprime agresive kundër alavitëve, për shkak të aktiviteteve të tyre tradhtare pasi ata kishin histori të gjatë të tradhtimit të qeverive myslimane për shkak të mosbesimit të tyre ndaj sunitëve. Alavitë u ngritën kundër osmanëve në disa raste dhe ruajtën autonominë e tyre në malet e tyre.

Në librin e tij, *Seven Pillars of Wisdom*, TE Lawrence shkroi:

> Sekti, jetik në vetvete, ishte klanor në ndjenjë dhe politikë. Një Nosairi nuk do të tradhtonte tjetrin dhe vështirë se nuk do të tradhtonte një jobesimtar. Fshatrat e tyre shtriheshin në copa poshtë kodrave kryesore deri në hendekun e Tripolit. Ata flisnin arabisht, por kishin jetuar atje që nga fillimi i letrave greke në Siri. Zakonisht ata qëndronin mënjanë nga punët dhe e linin qeverinë turke të qetë me shpresën e reciprocitetit.
>
>

Gjatë shekullit të 18-të, osmanët punësuan një numër udhëheqësish alavitë si mbledhës taksash nën sistemin e *iltizamit* . Midis 1809 dhe 1813, Mustafa Agha Barbar, guvernatori i Tripolit, sulmoi alevitët Kalbija me "egërsi të theksuar".Disa alavitë mbështetën përfshirjen osmane në luftërat egjiptiano-osmane të 1831-1833 dhe 1839-1841, dhe patën karrierë në ushtrinë osmane ose si guvernatorë osmanë. Për më tepër, ata madje filluan revoltën e alavitëve (1834–35)kundër sundimit egjiptian të rajonit, i cili më vonë u shtyp nga Guvernatori i Homsit.

Nga mesi i shekullit të 19-të, populli alavit, zakonet dhe mënyra e jetesës u përshkruan nga Samuel Lyde, një misionar anglez në mesin e tyre, se nuk vuanin nga asgjë përveç një gjendjeje të zymtë. Sipas historianit Joshua Landis, nga vitet 1870, banditët alavitë u shtynë në shtylla në thumba dhe u lanë në udhëkryq si një paralajmërim.

Në fillim të shekullit të 20-të, udhëheqësit osmanë kryesisht sunitë ishin të falimentuar dhe humbën pushtetin politik; alevitët ishin fshatarë të varfër.

### Periudha e mandatit francez

Një formë e flamurit të sanxhakut të Latakias ose të shtetit alavit në Sirinë veriperëndimore nën sundimin kolonial francez, rreth. 1920-1936.
Pas përfundimit të Luftës së Parë Botërore dhe rënies së Perandorisë Osmane, Siria dhe Libani u vendosën nga Lidhja e Kombeve nën Mandatin Francez për Sirinë dhe Libanin. Më 15 dhjetor 1918, udhëheqësi alevit Saleh al-Ali bëri thirrje për një takim të liderëve alavitë në qytetin el-Shejh Bedr, duke i nxitur ata të revoltohen dhe të dëbojnë francezët nga Siria.

Kur autoritetet franceze dëgjuan për takimin, ata dërguan një forcë për të arrestuar Saleh al-Ali. Ai dhe njerëzit e tij zunë pritë dhe mundën forcat franceze në al-Shejkh Bedr, duke shkaktuar më shumë se 35 viktima. Pas kësaj fitoreje, al-Ali filloi të organizonte rebelët e tij alevitë në një forcë të disiplinuar, me komandën e saj të përgjithshme dhe gradat ushtarake.

Përleshja e al-Shejkh Bedrit filloi Revoltën Siriane të vitit 1919. Al-Ali iu përgjigj sulmeve franceze duke rrethuar (dhe duke pushtuar) el-Kadmus, nga i cili francezët kishin kryer operacionet e tyre ushtarake kundër tij. Në nëntor, gjenerali Henri Gouraud ndërmori një fushatë kundër forcave të Saleh al-Ali në malet An-Nusayriyah. Forcat e tij hynë në fshatin e Al-Ali-t, Al-Shejkh Bedr, duke arrestuar shumë udhëheqës alavi; megjithatë, Al-Ali iku në veri. Kur një forcë e madhe franceze pushtoi pozicionet e tij, ai kaloi në ilegalitet.

#### Shteti Alavit

Harta e shteteve të mandatit francez në 1921–22 (Shteti alavit në vjollcë)
Kur francezët filluan të pushtonin Sirinë në vitin 1920, u krijua një shtet alavit në vendin bregdetar dhe malor që përfshin shumicën e fshatrave alavit; Francezët e justifikuan këtë duke përmendur dallimet midis njerëzve "të prapambetur" malësorë dhe sunitëve të zakonshëm. Divizioni synonte gjithashtu të mbronte popullin alavit nga shumicat më të fuqishme, siç janë sunitët.

Francezët krijuan gjithashtu mikroshtete, si Libani i Madh për të krishterët maronitë dhe Xhabal al-Druze për druzët. Alepo dhe Damasku ishin gjithashtu shtete të veçanta. Nën mandatin, shumë prijës alavitë mbështetën një komb të veçantë alavit dhe u përpoqën ta kthenin autonominë e tyre në pavarësi.

Administrata e Mandatit Francez inkurajoi alavitët të bashkoheshin me forcat e tyre ushtarake, pjesërisht për t'i dhënë një kundërpeshë shumicës sunite (e cila ishte më armiqësore ndaj sundimit të tyre). Sipas një letre të vitit 1935 nga ministri francez i luftës, francezët i konsideronin alavitët dhe druzët të vetmet "raca luftarake" në territoret e mandatit. Ndërmjet viteve 1926 dhe 1939, alavitët dhe grupet e tjera të pakicave siguruan shumicën e përbërësit të rekrutuar lokalisht të Ushtrisë së Levantit - përcaktimi i dhënë forcave ushtarake franceze që garnizonin Sirinë dhe Libanin.

Rajoni ishte shtëpia e një popullsie kryesisht rurale, heterogjene. Familjet pronare të tokave dhe 80 për qind e popullsisë së qytetit port të Latakisë ishin myslimanë sunitë; megjithatë, në zonat rurale 62 për qind e popullsisë ishin fshatarë alavitë. Sipas disa studiuesve, kishte një ndjenjë të konsiderueshme separatiste alavite në rajon, dëshmia e tyre është një letër e vitit 1936 e nënshkruar nga 80 liderë alavitë drejtuar kryeministrit francez, ku thuhej se "populli alavit refuzoi lidhjen me Sirinë dhe dëshironte të qëndronte. nën mbrojtjen franceze”. Në mesin e nënshkruesve ishte Sulejman Ali al-Assad, babai i Hafez al-Asadit. Megjithatë, sipas profesorit të asociuar Stefan Winter, kjo letër është një falsifikim. Edhe gjatë kësaj kohe të të drejtave të shtuara të alavitëve, situata ishte ende aq e keqe për grupin sa që shumë gra duhej të linin shtëpitë e tyre për të punuar për sunitët urbanë.
Në maj të vitit 1930, shteti alavit u riemërua Qeveria e Latakisë në një nga lëshimet e pakta nga francezët ndaj nacionalistëve arabë përpara vitit 1936. Megjithatë, më 3 dhjetor 1936, shteti alavit u ri-inkorporua në Siri si një koncesion nga francezët ndaj Bllokut Kombëtar (partia në pushtet në qeverinë gjysmë autonome siriane). Ligji hyri në fuqi në vitin 1937.

Gruaja alavite që grumbullon në 1938
I Në vitin 1939, sanxhaku i Aleksandretës (tani Hataj) përmbante një numër të madh alavitësh. Toka Hatayan iu dha Turqisë nga francezët pas një plebishiti të Lidhjes së Kombeve në provincë. Ky zhvillim zemëroi shumë shumicën e sirianëve; për t'ia shtuar përbuzjes Alavi, në vitin 1938, ushtria turke shkoi në İskenderun dhe dëboi shumicën e popullsisë arabe dhe armene. Para kësaj, arabët alevitë dhe armenët përbënin pjesën më të madhe të popullsisë së provincës.

Pas Luftës së Dytë Botërore, Sulejman el-Murshid luajti një rol të madh në bashkimin e provincës alavite me Sirinë. Ai u ekzekutua nga qeveria siriane në Damask më 12 dhjetor 1946, vetëm tre ditë pas një gjyqi politik.

### Pas pavarësisë së Sirisë

Familja al-Assad
Siria u bë e pavarur më 17 prill 1946. Në vitin 1949, pas Luftës Arabo-Izraelite të vitit 1948, Siria përjetoi një numër grushtesh shteti ushtarak dhe ngritjen e Partisë Ba'ath.

Në vitin 1958, Siria dhe Egjipti u bashkuan me një marrëveshje politike në Republikën e Bashkuar Arabe. UAR zgjati për tre vjet, duke u shpërbërë në vitin 1961, kur një grup oficerësh të ushtrisë mori pushtetin dhe shpalli Sirinë të pavarur.

Pasuan një sërë grusht shtetesh derisa, në vitin 1963, një komitet ushtarak i fshehtë (përfshirë oficerët alavitë Hafiz el-Asad dhe Salah Jadid) ndihmoi Partinë Ba'ath të merrte pushtetin. Në vitin 1966, oficerët ushtarakë të lidhur me alavitët u rebeluan me sukses dhe dëbuan pasuesit e vjetër të gardës së Partisë Ba'ath të të krishterëve ortodoksë grekë Michel Aflaq dhe myslimanëve sunit Salah al-Din al-Bitar, duke e quajtur Zaki al-Arsuzi " Sokrati " i Basës së rindërtuar 'Ath Parti.

Në vitin 1970, gjenerali i Forcave Ajrore Hafez al-Assad, një alavit, mori pushtetin dhe nxiti një "Lëvizje Korrigjuese" në Partinë Ba'ath. Grushti i shtetit i vitit 1970 i dha fund destabilitetit politik që kishte ekzistuar që nga pavarësia. Robert D. Kaplan e krahasoi ardhjen e Hafez al-Assad në pushtet me "një të paprekshëm që u bë maharaxha në Indi ose një çifut duke u bërë car në Rusi - një zhvillim i paprecedentë tronditës për popullsinë shumicë sunite e cila kishte monopolizuar pushtetin për kaq shumë shekuj". Në vitin 1971, al-Assad e shpalli veten president të Sirisë, një pozicion që kushtetuta në atë kohë e lejonte vetëm për myslimanët sunitë. Në vitin 1973, një kushtetutë e re u miratua, duke zëvendësuar Islamin si fe shtetërore me një mandat që feja e presidentit të ishte Islami, dhe protestat shpërthyen. Në vitin 1974, për të përmbushur këtë kërkesë kushtetuese, Musa as-Sadr (një udhëheqës i Dymbëdhjetëve të Libanit dhe themelues i Lëvizjes Amal, i cili kishte kërkuar pa sukses të bashkonte alavitët dhe shiitët libanezë nën Këshillin e Lartë Islamik Shiit) fetvase alevitët ishin një bashkësi e muslimanëve shiitë të dymbëdhjetave. Nën qeverinë autoritare, laike, të Asadit, pakicat fetare toleroheshin më shumë se më parë, por disidentët politikë jo. Në vitin 1982, kur Vëllazëria Myslimane ngriti një kryengritje anti-qeveritare islamike, Hafez Assad organizoi një ofensivë ushtarake kundër tyre të njohur si masakra e Hamës.

#### Lufta Civile Siriane

Gjatë Luftës Civile Siriane, shumë ekspertë pro opozitës besojnë se alavitët kanë vuajtur si rezultat i mbështetjes së tyre për qeverinë e Asadit kundër opozitës kryesisht sunite, me një gazetar që pretendon se deri në një të tretet e të rinjve alavitë janë vrarë në konfliktin gjithnjë e më sektar. Disa kanë pohuar se shumë alavitë kanë frikë se një rezultat negativ për qeverinë në konflikt do të rezultonte në një kërcënim ekzistencial për komunitetin e tyre. Në maj 2013, SOHR pro opozitës deklaroi se nga 94,000 ushtarë të regjimit sirian të vrarë gjatë luftës, të paktën 41,000 ishin alavitë. Në prill 2017, një burim pro opozitës pretendoi se 150,000 të rinj alavitë kishin vdekur. Megjithatë, këto pretendime nga ekspertë dhe burime pro opozitës janë konsideruar shumë të ekzagjeruara, të paargumentuara (statistikisht ose shkencërisht), midis vëzhguesve neutralë në mbarë globin.

## Referime