# Gjuhët gjermanike

| Gjermanike |
| --- |
| Shpërndarja gjeografike | Në mbarë botën, kryesisht në Evropën Veriore, Perëndimore dhe Qendrore, Amerikë, Afrikë e Jugut dhe Oqeani |
| Klasifikimi gjuhësor | Indo-Evropiane* **Gjermanike**
 |
| Protogjuhë | Gjermanike e parë |
| Nënndarjet | * Gjuhët veriore gjermanike
* Gjuhët perendimore gjermanike
* Gjuhët lindore gjermanike
 |
| ISO 639-2 / 5 | `gem` |
| Linguasphere | `52- (phylozone)` |
| Glottolog | `germ1287` |
| Gjuhët gjermanike në Evropë |
|  Gjuhët gjermanike në Tokë
  Vendet ku gjuha e parë e shumicës së popullsisë është një gjuhë gjermanike
  Vendet ose rajonet ku gjuha gjermane është gjuhë zyrtare, por gjuhë dytësore
  Vende ose rajone ku një gjuhë gjermanike nuk ka status zyrtar, por është e dukshme, d.m.th. përdoret në disa fusha të jetës dhe/ose flitet mes një pakice vendase |

**Gjuhët gjermanike** janë një degë e familjes indo-evropiane të folur në mënyrë të natyrshme nga një popullsi prej rreth 515 milion njerëz kryesisht në Amerikën e Veriut, Oqeani, Afrikën Jugore dhe Evropë.

Gjuhët perendimore gjermane përfshijnë tre gjuhët gjermane më gjerësisht të folura: anglisht me rreth 360-400 milion folës amtare, gjermanisht, me mbi 100 milion folës amtare, dhe holandisht, me 23 milion folës amtare . Gjuhët e tjera perendimore gjermane përfshijnë afrikansisht, një degë holandeze, me mbi 7.1 milion folës amtare; Gjermanishtja e ulët, konsiderohet një koleksion i veçantë i dialekteve të pabarabarta, me rreth 0.3 milion folës amtare dhe duke supozuar 6.7-10 milionë njerëz që mund ta kuptojnë atë (5 milionë në Gjermani dhe 1.7 milion në Holandë); Jidishtja, dikur përdoret nga rreth 13 milionë çifutët në Evropën e para Luftës II botrore dhe Skocinë, si me 1.5 milion folës amtare; Gjuha limburge me rreth 1.3 milion folës përgjatë kufirit holandez-belg-gjerman; dhe gjuhët frisiane me mbi 0.5 milion folës amtare në Holandë dhe Gjermani.

Gjuhët kryesore perendimore gjermane janë:Gjuha suedeze, daneze, norvegjeze, islandeze dhe fereze, të cilat kanë një total të kombinuar prej rreth 20 milion folësish.

Dega Gjermane e Lindjes përfshinte gjuhën gotik, burgundian dhe gjuhën.vandalik, të cilat tani janë zhdukur.Gjuha e fundit që u zhduk ishte Gothic Krimese, folur deri në fund të shekullit të 18-të në disa zona të izoluara të Krimesë.

SIL Etnologue liston 48 gjuhë të ndryshme gjermane të gjalla, 41 prej të cilave i përkasin degës perëndimore dhe gjashtë deri në degën veriore; ajo e vendos Riograndenser Hunsrückisch gjerman në asnjë nga kategoritë, por shpesh konsiderohet si një dialekt gjerman nga gjuhëtarët. Numri i përgjithshëm i gjuhëve gjermane gjatë historisë është i panjohur pasi disa prej tyre, sidomos gjuhët gjermane të Lindjes, u zhdukën gjatë ose pas periudhës së migrimit. Disa nga gjuhët gjermane perëndimore gjithashtu nuk kanë mbijetuar gjatë periudhës së migrimit, duke përfshirë edhe lombikët.

Prejardhësi i përbashkët i të gjitha gjuhëve në këtë degë quhet proto-gjermanik, i njohur gjithashtu si Common Germanic, që u fliste rreth mesit të mijëvjeçarit të parë pes në Epokën e Hekurit të Skandinavisë. Proto-gjermanik, së bashku me të gjithë pasardhësit e tij, karakterizohet nga një numër karakteristikash unike gjuhësore, më së shumti ndryshimi konsonant i njohur si ligji i Grimm. Varietetet e hershme të historisë gjermane hynë në histori me fiset gjermane që u zhvendosën në jug nga Skandinavia në shekullin e 2 para Krishtit, për t'u vendosur në zonën e Gjermanisë së sotme veriore dhe në Danimarkën jugore.

## Statusi modern

### Gjuhët perendimore gjermanike

Anglishtja është gjuhë zyrtare e Belizës, Kanadasë, Ishujt Falkland, Maltë, Zelanda e Re, Irlanda, Afrika e Jugut, Filipinet, Xhamajka, Dominika, Guajana, Trinidad dhe Tobago, Samoa Amerikane, Palau, Shën Lucia, Grenada, Barbados, Shën Vincent dhe Grenadinet, Porto Riko, Guam, Hong Kong, Pakistani, India, Papua Guinea e Re, Vanuatu, Ishujt Solomon dhe ish kolonitë britanike në Azi, Afrikë dhe Oqeani. Për më tepër, është gjuha de facto e Mbretërisë së Bashkuar, Shteteve të Bashkuara dhe Australisë. Është gjithashtu një gjuhë e njohur në Nikaragua dhe në Malajzi. Anglisht-folësit amerikan përbëjnë shumicën e të gjithë folësve gjermanë amë, duke përfshirë edhe pjesën më të madhe të folësve gjermanikë perëndimorë.

Gjermanishtja është gjuhë zyrtare e Austrisë, Belgjikës, Gjermanisë, Lihtenshteinit, Luksemburgut dhe Zvicrës dhe ka status rajonal në Itali, Poloni, Namibi dhe Danimarkë. Gjermanishtja vazhdon të flitet si gjuhë e pakicave nga komunitetet emigrante në Amerikën e Veriut, Amerikën e Jugut, Amerikën Qendrore, Meksikën dhe Australinë. Një dialekt gjerman, Pennsylvania Dutch, është ende i pranishëm në mesin e popullatave anabaptiste në Pensilvani në Shtetet e Bashkuara.

Gjuha holandeze është një gjuhë zyrtare e Arubës, Belgjikës, Curaçao, Holandë, Sint Maarten dhe Suriname. Hollanda gjithashtu kolonizoi Indonezinë, por gjuha holandeze u hoq si gjuhë zyrtare pas pavarësisë së Indonezisë. Gjuha holandeze ishte deri në 1925 një gjuhë zyrtare në Afrikën e Jugut, por u zhvillua dhe u zëvendësua nga gjuha afrikane, gjuha e vajzës së një gjuhe pjesërisht të kuptueshme reciproke.

Gjuha Afrikane është një nga 11 gjuhët zyrtare në Afrikën e Jugut dhe është një *ligua franca* e Namibisë. Ajo përdoret edhe në vende të tjera të Afrikës Jugore.

Gjermanishtja e ulët (ose Saksi i ulët) është një koleksion i dialekteve shumë të ndryshme të folura në verilindje të Holandës dhe Gjermanisë veriore.

Scots flitet në Lowland Skoci dhe në pjesë të Ulster (ku dialekti lokal njihet si Ulster Skocisht).

Gjuha frisiane është folur në mesin e gjysmë milioni njerëzve që jetojnë në skajet jugore të Detit të Veriut në Holandë, Gjermani dhe Danimarkë.

Luksemburgishtja flitet kryesisht në Dukatin e Madh të Luksemburgut, por shtrihet edhe në pjesë të vogla të Belgjikës, Francës dhe Gjermanisë.

Jidishtja, dikur një gjuhë amtare prej rreth 11-13 milion njerëz, përdoret nga disa bashkësi jidishe anembanë botës, kryesisht në Amerikën e Veriut, Evropë, Izrael dhe rajone të tjera me popullsi hebraike.

Varietetet limbore fliten në rajonet e Limburgut dhe Rajonit, përgjatë kufirit holandez-belg-gjerman.

### Gjuhët veriore gjermanike

Përveçse është gjuha zyrtare në Suedi, suedishtja është folur edhe nga pakica suedeze në Finlandë, e cila është një pjesë e madhe e popullsisë përgjatë bregdetit të Finlandës perëndimore dhe jugore. Suedishtja është gjithashtu një nga dy gjuhët zyrtare në Finlandë, së bashku me finlandishten dhe gjuha e vetme zyrtare në Ishujt Oland. Suedishtja është folur edhe nga disa njerëz në Estoni.

Gjuha daneze është gjuhë zyrtare e Danimarkës dhe në territorin e saj jashtë shtetit të ishujve Faroe, dhe është një *lingua franca* dhe gjuhë e arsimit në territorin e saj të huaj jashtë shtetit të Grenlandës, ku ishte një nga gjuhët zyrtare deri në vitin 2009. Gjuha daneze është folur gjithashtu nga pakica daneze në shtetin gjerman të Schleswig-Holstein, ku ajo njihet si një gjuhë e pakicës.

Norvegjishtja është gjuha zyrtare e Norvegjisë.

Gjuha Islandeze është gjuha zyrtare e Islandës dhe flitet nga një pakicë e konsiderueshme në Ishujt Faroe.

Gjuha Faroese është gjuha zyrtare e Ishujve Faroe, dhe është folur edhe nga disa njerëz në Danimarkë.

### Statistika

Gjuhë gjermane sipas numrit të folësve amë (milion)| Gjuha | Folësit |
| --- | --- |
| Anglisht | 360–400 |
| Gjermanisht (*Gjermani*) | 100 |
| Hollandisht (*Holandë*) | 23 |
| Suedisht (*Suedi*) | 9.2 |
| Afrikanisht (*Afrik*) | 7.1 |
| Danisht (*Danimark*) | 5.5 |
| Norvegjisht (*Norvegji*) | 5 |
| Jidisht (*Yidish*) | 1.5 |
| Skocisht (*Scots*) | 1.5 |
| Limburgisht (*Lèmburg*) | 1.3 |
| Frisianisht (*Frysk*/*Noordfreesk*/*Seeltersk*) | 0.5 |
| Lukemburgisht (*Luksemburg*) | 0.4 |
| Gjermanishtja e ulët (Platt / Neddersassch / Leegsaksies) | 0.3 |
| Islandisht (*Islandë*) | 0.3 |
| Faroese (*Føroyskt*) | 0.07 |
| Gjuhë të tjera Gjermanike | 0.01 |
| **Totali** | gjiths. 515 |

## Historia

Të gjitha gjuhët gjermane mendohet të jenë proto-gjermane hipotetike, të bashkuar nga nënshtrimi ndaj ndryshimeve të shëndosha të ligjit Grimm dhe ligjit Verner. Këto ndoshta ndodhën gjatë epokës së hekurt para-romake të Evropës Veriore nga c. 500 pes. Vetë gjuha proto-gjermanike ka mundësi të flitet pas c. 500 BC, dhe gjuha Proto-Norse nga shekulli i II pas Krishtit dhe më vonë është ende mjaft afër rindërtimit të proto-gjermanike, por inovacione të tjera të përbashkëta që ndajnë gjermanë nga gjuha proto-indo-evropiane sugjerojnë një histori të përbashkët të folësve para-proto-gjermanik gjate gjithe kohes nordike te Bronzit.

Nga koha e verifikimit të tyre më të hershëm, varietetet gjermane ndahen në tri grupe:Gjuha Perëndimore gjermane, Lindore dhe Veriore. Lidhja e tyre e saktë është e vështirë të përcaktohet nga provat e rralla të mbishkrimeve ruse.

Grupi perëndimor do të formohej në kulturën e vonë të Jastorfit dhe grupi lindor mund të rrjedh nga varietetet Gotlande të shekullit të parë, duke e lënë Suedinë jugore vendndodhjen origjinale të grupit verior. Periudha më e hershme e Plakut Futhark (shekujt II deri në shekullin e 4-të) paraprin ndarjen në variantet rajonale të shkrimit, dhe në mënyrë linguistike në thelb reflektojnë ende skenën e përbashkët gjermanike. Mbishkrimet e gjelbërta AD 160, janë shkrimi më i vjetër gjermanik.

Teksti më i vjetër koherent gjermanik i ruajtur është përkthimi gotik i shekullit të IV i Dhiatës së Re nga Ulfilas. Dëshmitë e hershme të Gjuhës gjermanike perendimore janë në Old Frankish / Old Dutch (mbishkrimi Bergakker i shekullit të 5-të), Gjermanishtja e vjetër e lart (fjalët e shpërndara dhe fjalia shekullin e 6-të dhe tekstet koherente shekullit të 9-të), dhe anglishtja e vjetër (tekstet më të vjetra 650, gjuha veriore gjermane vërtetohet vetëm në mbishkrimet e shpërndara, si Proto-Norse, derisa të zhvillohet në Norse Vjetër me rreth 800.

Mbishkrimet më të gjata mbijetojnë nga shekulli i 8-të dhe 9-të (guri Eggjum, guri Rok), tekstet më të gjata në alfabetin latin mbijetojnë nga shekulli i 12-të (Íslendingabók), dhe disa poezi araldike datojnë qysh në shekullin e 9-të.

Rreth shekullit të 10-të, varietetet kishin shpërqendruar mjaftueshëm për të vështirësuar ndërveprimin. Kontakti gjuhësor i kolonëve vikingë të Danelaw me anglosaksonët la gjurmë në gjuhën angleze dhe dyshohet se ka lehtësuar rënien e gramatikës së vjetër angleze që rezultoi në anglishten e mesme nga shekulli i 12-të.

Gjuhët gjermane të Lindjes u margjinalizuan nga fundi i periudhës së Migracionit. Burgundians, Goths dhe Vandals u asimiluan në mënyrë gjuhësore nga fqinjët e tyre përkatës rreth shekullit të 7-të, me vetëm Gothic Krimesë vazhdon deri në shekullin e 18-të.

Gjatë mesjetës së hershme, gjuhët veriore gjermane ishin të ndara nga zhvillimi insular i anglishtes së mesme nga njëra anë dhe nga ndryshimi i konsonantëve të lartë gjerman në kontinent nga ana tjetër, duke rezultuar në gjermanisht e sipërme dhe në saksonin e ulët, . Nga kohët e hershme moderne, fushëveprimi kishte shtrirë në dallime të konsiderueshme, duke filluar nga Alemannicja më e lartë në jug deri në veriun e Saksonisë së ulët në veri, dhe megjithëse të dy ekstremet konsiderohen gjermane, ato vështirë se kuptohen reciprokisht. Varietetet më jugore kishin përfunduar zhvendosjen e dytë të zërit, ndërkohë që varietetet e veriut mbetën të paprekura nga ndryshimi konsonant.

Në anën tjetër, gjuhët perendimore gjermane mbetën të unifikuara deri në vitin 1000 të së kaluarës, dhe në fakt gjuhët skandinave kontinentale ende mbajnë gjerësisht kuptueshmërinë reciproke në kohët moderne. Ndarja kryesore në këto gjuhë është midis gjuhëve kontinentale dhe gjuhëve të ishullit në perëndim, veçanërisht asaj islandeze, e cila ka ruajtur gramatikën e vjetër të skedave praktikisht të pandryshuar, ndërkohë që gjuhët kontinentale kanë ndryshuar shumë.

## Referime

Gabim citimi: Etiketat `<ref>` ekzistojnë për një grup të quajtur "nb", por nuk u gjet etiketa korresponduese `<references group="nb"/>`